Głoszenie Prawdy w dzisiejszych czasach, wiara w Boga i wiara w słuszność postępowania, to zalety najcenniejsze u drugiego człowieka – Infoekspres.pl – Polskie Media Niezależne\nGłoszenie Prawdy w dzisiejszych czasach, wiara w Boga i wiara w słuszność postępowania, to zalety najcenniejsze u drugiego człowieka\nwtorek 28 Marzec 2017 wtorek 28 Marzec 2017 admin Apel, odezwa, Głos polskiej ulicy, Krytycznie na temat, SOS - na pomoc słowiańskiej Polsce, Wiadomości\n„Głoszenie Prawdy w dobie jej ukrywania – jest rzeczą najcenniejszą i heroiczną, a przy tym śmiertelnie niebezpieczną”. – Piotr Moskwa\nWszystkich pozdrawiam !\nPrzywitałem dziś Was moi drodzy cytatem Piotra Moskwy, od wielu lat prześladowanego i zrujnowanego przedsiębiorcy, niezależnego dziennikarza, właściciela Polskich Mediów Niezależnych m. in. wydawnictwa i serwisu Infoekspres.pl\nMoi drodzy, nikomu już nie potrzeba powtarzać, że Prawda jest rzeczą najcenniejszą na całym Świecie.\nGłoszenie Prawdy jest też zajęciem bardzo niebezpiecznym, o czym przekonał się Piotr Moskwa ze Szczecina, któremu za niezmienne trwanie na straży Prawdy przez ponad 33 lata – zabrano dwie córki i uwięziono.\nTragedia Piotra Moskwy byłaby jego tragedią, gdyby nie założył ponad 2 miesiące temu konta prywatnego na Facebooku i się nie otworzył na cały Świat, ze swoją dramatyczną historią i swojej rodziny. Ta rzecz jest nad wyraz wielkim poświęceniem własnego życia dla interesów Polski i Polaków w Polsce i za jej granicami. Historia Piotra Moskwy powinna być jasnym przesłaniem dla wszystkich niedowiarków, że jest on jedynym niezależnym prawdziwym dziennikarzem polskim, któremu za głoszenie i pisanie Prawdy – zabrano dzieci w Polsce, dokonując Zbrodni Sądowej.\nPiotr Moskwa całą swą historię opisał na stronach swoich mediów, podobnie jak opisuje wiele innych spraw – za zgodą pokrzywdzonych, którymi się od lat zajmuje i skutecznie rozwiązuje.\nDziś już dokładnie wszyscy wiemy i rozumiemy, za co Piotra Moskwę spotkała tak wielka krzywda i jego rodzinę ?\nDziś wiemy, dlaczego zlecono w maju 2016 roku cybernetyczne ataki na jego wydawnictwa i media, na jego serwery, że musi działać dla Polski i Polaków z Litwy ?\nDziś Wam wszystkim, którzy poznaliście jego historię dziękuję serdecznie za jej nagłaśnianie, dziękuję wszystkim, którzy Piotrowi Moskwa podali rękę i go podnoszą z topieli przygotowanej mu przez urzędników-bandytów, których od lat ujawnia.\nDziękuję Wam wszystkim za to, że dokonujecie odrodzenia Ducha Narodowego w połączeniu z działaniami Piotra Moskwy.\nMiejcie zawsze na uwadze, że dobro powraca, a człowiek z wiarą góry jest w stanie przenosić, na co mamy przykład Piotra Moskwy.\nDziś cały czas potrzebna mu jest pomoc finansowa, aby mógł dokończyć on przebudowę domu i działał i jednoczył wszystkich Polaków bez wyjątku, dla odzyskania naszej Ojczyzny Polski dla Polaków.\nDziś musimy zrobić wszystko, aby Piotr Moskwa był bardzo silny i mógł stanąć na czele wszystkich inicjatyw potrzebnych Polsce i Polakom.\nPrzed nami jawią się wydarzenia publiczne, które Piotr Moskwa organizuje. Teraz na przykład przygotowuje Ogólnopolskie Protesty przeciwko Smugom Chemicznym, które tworzone są na polskim niebie. Cała akcja pn. Kontra Chemtrails ☰☰☰☰☰ ✈ ! obejmuje 22 miasta polskie. Piotr Moskwa w ostatnim czasie postanowił jeszcze protestami objąć całe Trójmiasto i Częstochowę. Do Protestów włączył również Marsze. Dwie rzeczy podczas jednego publicznego wydarzenia. To według Piotra Moskwy jest istotne, że dziś tylko Radykalne Działania są Polsce i Polakom potrzebne. Czas sentymentów i bajania Polaków się skończył.\nPiotr Moskwa ubolewa na tym, że ma problem zebrać 1300 złotych na pierwszy protest w Warszawie. Z tego tytułu nie może produkować jednolitych materiałów informacyjno-edukacyjnych, nie może zalegalizować protestu i ogłosić wydarzenia wszędzie, w tym na Facebooku, na VK.COM, na Twitterze, na YouTube i innych serwisach.\nPlanował pierwszy Protest i Marsz w Warszawie na około 10-15 styczeń 2017 roku. Termin ten już się przesuwa. Na ile dni dalej ? Zależy od Was Polacy wyłącznie.\nNa każdy protest potrzebna jest minimalna suma, jak w pierwszym przykładzie. Materiały muszą być rozdane, rozdysponowane, muszą spaść jak deszcz z nieba i dać świadomość wszystkim ludziom w Polsce. Musi ich być multum na każde miasto. Potrzeba je wyprodukować, przygotować i przetransportować. Do tego Piotr Moskwa potrzebuje też ludzi. Wszystko, jak wiemy kosztuje ?!\nPiotr Moskwa się myli, jak każdy niedoskonały człowiek, jednak w sprawie radykalnych działań i bezzwłocznych – ma rację. Ta racja, to głoszona przez niego Prawda, o tym wszystkim, za którą go prześladują, a dzieci jego stały się jej ofiarami, przez ludzi, którzy udają Polaków i polskie władze, polskich urzędników itd.\nDzięki Prawdzie przywracamy normalność w Polsce i na Świecie.\nDzięki Prawdzie głoszonej przez takich bojowników, jak Piotr Moskwa wszystko staje się dla nas jasne.\nBudzi się nadzieja na Polską Rację Stanu i prawdziwą Wolną Polskę.\nZ szacunkiem dla Was wszystkich,\nZ nadzieją i wiarą w Boga trwajcie,\nW zdrowiu i pokoju pozostańcie,\nSzczecin, 3 styczeń 2017 rok\nZobacz, przeczytaj i przekaż Prawdziwym Polakom:\nSOS na ratunek Piotrowi Moskwa i jego rodzinie https://www.facebook.com/groups/1045802342185105/\nUnia Europejska to twór Szatana ! Powstała po to, aby na drodze podstępu: rzekomego dobra ludzkości – opartego na pokoju i bezpieczeństwie…\nTagged czasach człowieka drugiego dzisiejszych Głoszenie i wiara najcenniejsze postępowania Prawdy to u w w Boga w słuszność wiara zalety


Pajacyk niemowlęcy bawełniany rozpinany z haftem - XPS0096CR56 - odzież i bielizna niemowlęca - txm\nZapinany z przodu na napy, nie rdzewiejące po częstym kontakcie z wodą, jednoczęściowy pajac niemowlęcy. Wykonany z przyjemnej w dotyku, miękkiej bawełny. Posiada białe, długie rękawy, starannie wykończone, obszyte lamówką. Z przodu znajdują się ciekawe aplikacje zwierzątek. Pajac można prać w pralce, nie odbarwia się, ani nie rozciąga w praniu.\nBardzo dobra bawełna. Rozmiar zawyżony.\nDobra gatunkowo bawełna, jednak rozmiar zawyżony\nbardzo ładny,dobry gatunkowo polecam


Startuje e-Urząd Skarbowy - Stowarzyszenie Księgowych w Polsce – działamy dla Księgowych od 1907 r.\nStrona główna chevron_right Aktualności chevron_right Startuje e-Urząd Skarbowy\ne-Urząd Skarbowy to duży krok w cyfryzacji usług KAS i obsługi obywateli. To nowoczesny, ogólnodostępny kanał komunikacji na linii urząd skarbowy – klient. Usługi udostępniane w serwisie będą dostosowane do potrzeb różnych grup użytkowników tak, aby maksymalnie ułatwić im rozliczenia podatkowe i załatwianie spraw w KAS. Korzystanie z e-Urzędu Skarbowego to oszczędność czasu, bezpieczeństwo, wygodne płatności i łatwy dostęp do informacji\nStajemy się coraz bardziej nowocześni. Oferujemy kolejne wygodne i przyjazne rozwiązania. W obecnych czasach fiskus musi dotrzymywać kroku rozwojowi technologicznemu i oczekiwaniom klientów. Zdajemy sobie z tego sprawę. Dlatego dialog, cyfryzacja i przyjazność to słowa kluczowe dla kierowanego przeze mnie resortu\nProjekt e-Urząd Skarbowy jest elementem programu Klient w centrum uwagi KAS, który ma wzmocnić bezpośredni kontakt z podatnikami i uprościć załatwianie spraw urzędowych. Naszym celem jest zapewnienie wyższej jakość obsługi naszych klientów i dostosowanie do ich potrzeb. Digitalizacja i automatyzacja procesów to również oszczędność czasu i większy komfort pracy w KAS. E-Urząd Skarbowy wykorzystuje nowoczesne rozwiązania informatyczne i scala dane z różnych systemów KAS. Takie projekty są przyszłością administracji, nie tylko skarbowej\n20210201_prezentacja_do_komunikatu_eUS_ZEW.pdf 0.21MBInfografika: Urząd Skarbowy


Ogłoszono oficjalną selekcję filmów Cannes 2020 - FDB\nOgłoszono oficjalną selekcję filmów Cannes 2020 2\nMimo, że tegoroczny festiwal w Cannes nie odbędzie się, organizatorzy postanowili ogłosić oficjalną selekcję, by wesprzeć wybrane tytuły oraz ich twórców.\nW tym roku do selekcji wpłynęło aż 2067 tytułów (o 200 więcej niż rok wcześniej). Dodatkowo, aż 909 z nich to debiuty. Organizatorzy wybrali 56 pozycji, z czego 15 to debiuty. Co ciekawe wyselekcjonowane filmy były tworzone, przez producentów z aż 147 różnych krajów.\nPoniżej przestawiamy pełną listę filmów, a w śród nich nie zabrakło nowych filmów Wesa Andersona, François Ozona, Steve'a McQueen'a czy Magnusa von Horna, a także debiutu reżyserskiego Viggo Mortensena.\nCo w duszy gra – Pete Docter\nDruk (Another Round – Thomas Vinterberg\nTruffle Hunters – Gregory Kershaw i Michael Dweck\nTeddy – Ludovic i Zoran Boukherma\nCasa de Antiguidades – João Paulo Miranda Maria\nEight and a Half – Ann Hui, Sammo Kam-Bo Hung, Ringo Lam, Patrick Tam\nW tym roku festiwal filmowy w Cannes miał wystartować 12 maja, jednak ostatecznie został odwołany. Festiwal odbywał się od 1946 roku. Jedynym wyjątkiem był rok 1968, kiedy festiwal został zawieszony, po tym jak dyrektorzy, wyrażając solidarność ze studentami i pracownikami demonstrującymi w całej Francji, wycofali swoje filmy z festiwalu i zmusili go do zamknięcia.


Do różnowierców [Piotr Semenenko] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00498 008648 20234574 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 12345678900987654321-962467 Data wydania:\nDO RÓŻNOWIERCÓW MIĘDZY NAMI Dobrze powiedziano że ludziom! Albowiem ludziom dał Bóg tę moc czynienia cudów: a to nietylko dla tego że Chrystus, Bóg prawdziwy, był także człowiekiem prawdziwym: wtenczas trzebaby było powiedzieć że człowiekowi; lecz mówi że ludziom: bo Chrystus dał innym ludziom po sobie moc którą z sobą przyniósł, dał ją kościołowi aby i on to samo czynił co Chrystus. I tę władzę wykonywaną przez cały ciąg dziejów, widzą i podziwiają rzesze narodów po sobie idące i różnemi są zjęte uczuciami. Wszystkie czują jakąś bojaźń Bożą; ale jedne boją się i chwalą jak owe rzesze ewangeliczne; drugie boją się i bluźnią jak owi Faryzeusze; i im więcej się boją, tem więcej bluźnią. Tak, dał Chrystus tę moc kościołowi, moc Boską czynienia cudów, i duchowych i pod zmysły podpadających; a szczególniej tę moc czysto Boską: sądzić sumienia, odpuszczać grzechy kornym i żałującym, zatrzymywać wyniosłym i upornym, tych zostawiać na łożu ich niemocy, na pastwę śmierci; tamtych powoływać do zdrowia i do nowego życia. Wszystko jest w ręku kościoła: cała moc Chrystusa, klucze królestwa niebieskiego, klucze śmierci i żywota. Nam tedy patrzącym na to, trzeba bać się i czcić Boga; nie dosyć: trzeba chwalić go i dziękować mu za to. A ten kościół, tych ludzi, których Pan Bóg obdarzył mocą taką dla dobra naszego, co z jego namaszczenia są ojcami i mistrzami naszymi, i jako pasterze pasą trzodę Pańską, trzeba nam czcić, poważać i kochać, kochać sercem i duszą; a być im posłusznymi jak proste baranki, co rade słuchać i iść za głosem pasterza swego, jak maluczkie dzieci na łonie matki swojej, które prócz tej matki kochanej nie znają innej mistrzyni, nauczycielki, przewodniczki, opiekunki, nie znają innej matki! Najmilsi moi! W tych odwiedzinach tegorocznych do was które nam Bóg zdarzył, i opatrznie zdarzył, ileż doznaliśmy pociechy widząc wasze synowskie serce dla tej matki waszej, dla kościoła! Rozweselił się duch nasz, rozpogodziło serce, cała się dusza nasza rozradowała, patrząc na wiarę waszą, na pobożność, na ochotę w słuchaniu słowa Bożego, które wam ta matka głosi, na dobrą wolę korzystania zeń, na serce wasze gorące, wielkie do Boga, powolne i posłuszne dla kościoła. Boże! daj wzrost tym nasionom któreś sam zasiał; błogosław ten krzew, owoc ręki Twojej; polewaj Twą łaską tę Twoją roślinę świętą; ogrzewaj, pielęgnuj, wychowaj i zachowaj to Twoje szczepienie niebieskie! Niech będzie pociechą dla Twego serca Bożego, a dla nich samych, tych miłych dzieci Twoich, szczęściem i błogosławieństwem wiekuistem! Czemuż obok tej radości i boleść stanąć musi? Czemuż obok tych dobrych dzieci znajdują się i mniej dobre? Ach! wiecie jaki jest od lat długich cierń który tkwi w naszem ciele, wiecie jaki ból tu nosim w łonie naszem. Lecz bylibyśmy nie wznawiali rany, ręki do niej nie przykładali, raz straciwszy nadzieję uleczenia tego co nas boli. Oni sami nas wyzwali. Właśnie podczas naszego tu pobytu odezwali się jawnie po dwakroć w ogłoszeniach, z których jedno jest nieszczęśliwsze od drugiego *), a w których nietylko błędu dawnego nie odstępują, lecz go owszem nową siłą zatwierdzają i stawią przed ludzi. Poruszyła się pobożność wielu z was na ten widok, domaga się publicznego pozwania, wykazań, osądzenia, oczekuje przestrzeżenia mniej bacznych, napomnienia wahających się, jeśli są tacy, utwierdzenia i pocieszenia wiernych. Tego potrzebuje wiara wasza, a miłość chciałaby aby ten głos który podnieść mamy, mocny z jednej strony, miał wszakże i tę stronę drugą, która do serca trafia, aby był prawdziwie głosem kościoła, to jest głosem matki, matki która wtedy nawet kiedy dziecko odwróci się od niej i znać jej nie chce, nie zraża się jednak, ale owszem nazywa je zawsze dzieckiem swojem i woła: O moje dziecię! pójdź do mnie, ja ci wszystko daruję, pójdź tylko do mnie! Najmilsi moi! Z takim głosem przychodzimy dzisiaj. Nie będziemy tutaj wdawać się w żadne wykazywanie pojedynczych błędów. Wszakże są o tem książki całe napisane **), a nic na nie nikt nie odpowiedział już od lat wielu ***). Po co się tu wdawać w niemożebne rozprawy? Gdybym najjaśniej błędy wykazał, to do niczego nie doprowadzi. Nie przychodzę tedy z rozprawianiem. Przychodzę z sercem, przychodzę z duszą: i niezaprzeczony dowód, czyli corpus delicti. Kiedy więc ks. Duński twierdzi że nie znamy nauki Towiańskiego, i że własny system ukuliśmy sobie pod imieniem tegoż, aby go potem dowolnie zbijać, tedy nie nas obraża, i nie nam zarzuca albo nieuctwo albo złą wiarę, ale czytelnikom spólnym naszym, ale sobie samemu, — czytelnikom, bo przypuszcza że mając przed oczyma wszystkie fakta i dokumenta sprawy, in extenso, nie są zdolni osądzić, lub chcą źle osądzić; sobie samemu: bo mając wszelką sposobność i wszelką potrzebę wykazania tego co twierdzi, wykazać jednak albo nie chce, albo nie może. Lecz w daleko gorszem położeniu znajduje się ks. Duński nie dając odpowiedzi bezpośrednej i stanowczej na obce wezwania, na wezwania owe i z góry i z dołu. Cała jego odpowiedź jest boczna, ukośna, i jakby żołnierza który w ucieczce ratunku szuka. "Noty prywatne, pisze ks. Duński do wikarego generalnego paryskiego, pisane na prędce, które nie są nawet podpisane przez autora, powierzone w braterstwie pewnej osobie, zostały, przez nadużycie zaufania, i bez wiedzy autora, autografowane potem wydrukowane, przekręcone przez pisarzy naszej Emigracyi, nareszcie wzięte przez ks. *** (tu o nas mowa) za podstawę jego sądu o nauce Andrzeja Towiańskiego 1)..... Ten sposób działania bez miłości i sprawiedliwości wydał swój owoc, sądzą autora i jego dzieło według opinii rzuconych przeciwko niemu, nie znając ani człowieka, ani dzieła które on czyni i przynosi, (str. 42)." 1 wytacza następnie szereg swoich twierdzeń na korzyść Towiańskiego, jak gdyby już doprawdy odpowiedział przez tamto na zarzut czerpany z Biesiady, i z naszego jej osądzenia. Ten sposób bronienia ciągle się powtarza: i jest jedyny na jaki się dotychczas zdobyli zwolennicy Towiańskiego. Ależ przecie już zawczasu na taką obronę odpowiedzieliśmy, w przedmowie do samego pisma naszego; odpowiedzieliśmy samemu Towiańskiemu, który tak samo przed nami się bronił, kiedyśmy umyślnie poszli do niego po objaśnienia. I on nam mówił że to były notatki prywatne, przeznaczone dla jednej osoby, której były dane potrzebne objaśnienia, że ta osoba zda ciężki rachunek przed Bogiem, za nadużycie, za zdradę; ale że on innym osobom publicznie objaśnienia na to nie daje i t d. Lecz cóż to wszystko znaczy? I czy znaczy przecie cokolwiek? A jeśli znaczy, wtedy pytam was, czy pojmujecie co przez to mówicie, i ty mistrzu, i wy uczniowie? Więc nauczacie coś po cichu, co głośno objawiać jest zbrodnią? Więc jest u was i ciche nauczanie, i głośne nauczanie? I z głośnego wprawdzie tłumaczycie się publicznie; ale z cichego nikomu sprawy nie zdajecie? Ani kościołowi zapewne, ani urzędnikom jego? — Więc wiedzcież: że nam nic po waszem głośnem nauczaniu; wiemy zawczasu żeście dosyć roztropni abyście głośno nic innego nie nauczali jedno to co kościół; i tem głośniej nauczali to co kościół, im bardziej po cichu co innego nauczacie; — więc nam nic, mówię, po waszem głośnem nauczaniu, nam chodzi o wasze ciche nauczanie; to jedno tylko jest wasze prawdziwe, z sercem wyrozumiałem, z duszą miłującą, i jako lekarz od Boga zesłany pokażę im: Naprzód: Przyczynę dla której w ten błąd popadli; Powtóre: Przyczynę dla której w tym błędzie trwają; Potrzecie: Przyczynę dla której jak najprędzej ten błąd porzucić powinni. Ty mi dopomóż, o lekarzu niebieski! prawdo, drogo i żywocie nasz, Chryste Panie! O Ciebie mi idzie: to Twoja sprawa, te dusze to Twoja własność; nieprzyjaciel Ci je wyrwał, ja chciałbym Ci je przywrócić. Więc mi dopomóż, proszę Cię, Panie! przez przyczynienie się Najświętszej Matki Twojej. Zdrowaś Maryo! 1) Co to za sposób wystawienia rzeczy! Powiada: "Nareszcie wzięte przez księdza*** i t. d." Jak gdybyśmy te noty wzięli pod rozbiór dopiero po ich przekręceniu, a nie sam autograf autora! Jakie tu widoczne zaślepienie! *) Pierwsze pismo nosi tytuł: Duński, pretre zélé, et zélé serviteur de l'oeuvre de Dieu. Paris, 1857 in 8vo. Drugie zaś następny: Powody dla których Amnestya przyjętą być nie może, przedstawione przez część Emigracyi polskiej Jego Cesarskiej Mości Alexandrowi II. Paryż 1857 in 8vo. **) Patrz szczególnie nasze dziełko: Towiański et sa doctrine juges par l'enseignement de l'Eglise, Paris 1850 in 8vo. Tam kategorycznie wykazaliśmy, artykuł po artykule, z jednej strony kościelne: tak, z drugiej strony Towiańskiego nie. ***) W listach księdza Duńskiego wydrukowanych w owem pisemku: Duński prétré zélé etc, jest częsta mowa o naszem dziełku; wyzywały go do odpowiedzi i z góry, władze duchowne, (patrz list 7 na str. 42), i z dołu, osoby interesowane (patrz szczególnie str 88); ie już nic nie wspomnimy o wezwaniu jakieśmy sami czynili (str. 51 i 52): i o tem że rzecz sama wymagała odpowiedzi. Na to wszystko Duński odpowiada, co do nas, osobiście, że nie znamy nauki Towiańskiego, żeśmy utworzyli nasz własny systemat na miejscu jego nauki, i ten systemat zbijamy. A przecież myśmy wszędzie własnych Towiańskiego słów używali, i dla większej dokładności dali in extenso jego pismo: Biesiadę, z tłómaczeniem łacińskiem, którego wierności nic zarzucić nie można; a jeśli do polskiego oddruku wcisnęło się kilka błędów drukarskich, z przyczyny żeśmy nie byli obecni kiedy drukowano, tedy poprawiliśmy te błędy na końcu tomu, z drugiej zaś strony w łacińskim przekładzie tych błędów nie ma Zresztą za dowód i świadectwo wierności, i tekstu polskiego i przekładu łacińskiego, mamy zawsze pod ręką własnopis, czyli autograf Towiańskiego, w tylu eksemplarzach ile się podoba, odbitych jak wiadomo swego czasu za przezornem staraniem zacnego mego i gorliwego towarzysza ks. Aleks. Jełowickiego, który to uczynił bardzo potrzebnie, przewidując, dawnem doświadczeniem kościoła ze strony różnowierców nauczony, jak konieczną jest rzeczą mieć przeciwko nim jawny i powiada czem jesteście. I kiedy je mamy, i opatrznie mamy w tej waszej Biesiadzie, wy chcecie żebyśmy rzecz waszą i istotę porzuciwszy, biegli za cieniami waszemi przez was samych malowanemi? Taka jest dobroduszna odpowiedź i mistrza i uczniów, kiedy się ich wyzywa do odpowiedzi na tę ich Biesiadę. "Dajcie pokój, powiadają, dajcie jej pokój! To nasza prywatna rzecz! To między nami! kto zostanie naszym temu ją mistrz wytłómaczy (bo i to mówi ks. Duński). Dla obcych, na zewnątrz, są inne pisma Z tych się publicznie tłómaczymy!" — Mój Boże! I są ludzie, którzy tę grę mają za niewinną i świętą? Inaczej Chrystus czynił. "Coście szłyszeli do uszu, powiada Apostołom, przepowiadajcie na dachach!" I w ostatniej chwili przed wielkim kapłanem pytającym go o uczniów i naukę "Ja prawi, jawnie mówiłem światu, ja zawsze uczyłem w bóżnicy i w kościele, gdzie wszyscy żydowie się schodzą, a potajemnie nic nie mówiłem. Co mię pytasz? Pytaj tych którzy słyszeli, com mówił im; oto ci wiedzą com mówił". (Jan XVIII). Tak czynił i mówił Chrystus. Prawda nie ma dwóch języków, ona mówi jawnie wszystko, a potajemnie nic nie mówi. Myślę że każdemu teraz jest jasno iż taki sposób bronienia się, którego, na wzór mistrza i innych uczniów, używa tu i ks. Duński, jest najoczywistszem przyznaniem się do winy, a nawet naiwnem i prostodusznem przyznaniem się, — które, jak wiadomo sprawę od razu kończy. Z resztą ks. Duński do tej wielkiej spólnej z Mistrzem obrony, dodaje drugą, która zdaje się być osobno przez niego wynaleziona i użyta; a która na tem zależy że owa notatka była na prędce napisana, rzucona na papier, tak że mistrz nie miał nawet czasu jej odczytać i poprawić. — Lecz to znowu co za obrona? W Biesiadzie jest wystawiony cały system, najobszerniejszy jaki być może, największego i najzdradliwszego błędu, który jest podstawą kabbały żydowskiej, i magii wszystkich wieków, błędu, który jest prawdziwym wężem kusicielem narodu ludzkiego od najdawniejszych czasów, system błędu, powiadam, wystawiony w całości i w szczegółach, z logiką, z powiązaniem, ze znajomością rzeczy: i ty mi powiadasz że to rzecz rzucona na prędce na papier, nie odczytana, nie poprawiona? A ja, czy wiesz co ci na to odpowiem? Oto im prędzej ta rzecz napisana tem większą ma wagę, i tem bardziej potępia swego pisarza, bo pokazuje że doskonale zna ten wielki system błędu, że się w niego wpił, wżył, wkorzenił, że ten system zamienił się mu w krew i soki, i że kiedy mu przychodzi mówić i pisać samorodnie i bez przygotowania, niczem innem mowa się jego i pióro nie napełnia, tylko myślami i słowami tej błędnej i potwornej nauki. Boć też z obfitości serca usta mówią! I proszę mi teraz tłumaczyć się że to rzecz na prędce napisana. Chociaż i w tem wyraźnie ks. Duński sam z sobą jest w sprzeczności. Bo z całego toku jego mowy to wypada że Biesiada nie jest dziełem dorywczem, ale jest owocem długoletnich rozmyślań i nauk. Oto co pisze ks. Duński do pewnego księdza przyjaciela w Polsce, który go również powoływał do odpowiedzi z powodu naszego pisma. "Powiadasz że książka księdza*** o Biesiadzie odwraca wiele osób naszego kraju od przyjęcia sprawy Bożej..... Co do Biesiady, wprzody nim Andrzej Towiański zacząłsłużyć Emigracyi w 1841, spełniając wolę Bożą, już służył od kilku lat, od 1834, naszemu rodakowi, Jenerałowi.*** Kiedy w roku 1841 sługa Boży dopełnił tej służby, zakończył ją ucztą daną w jedności braterskiej, chcąc objawić w pewien sposób zewnętrznie przez ten czyn na ziemi, co się spełniło w duchu przed Bogiem, i stąd pochodzi tytuł Biesiady. Na kilka chwil przed tą ucztą sługa Boży napisał sobie notatkę, któraby mu posłużyła w tym akcie, był to rys bardzo ogólny tego co obszernie objaśniał przez wiele lat. Tej notatki, którą sługa Boży nie miał nawet czasu odczytać, bo nadeszła godzina uczty, nie miał on zamiaru oddawać Jenerałowi ;*** ale na żądanie tego, powierzył mu ją na chwilę: daleki od przypuszczenia aby ta notatka mogła była być udzieloną komu." (str. 86 i 87). Mniejsza oto czy ona była udzieloną, czy nie, — ale to jest teraz rzeczą pewną iż ona nie jest pracą i nauką dorywczą, ale owocem, treścią, ostatnim wyrazem długoletnich inicyacyi, nauk, objaśnień. — Professor który przez siedm lat innych uczy, a który musiał się wprzódy i sam dość długo uczyć, jest doprawdy w stanie sformułować swoją naukę, jasno i ściśle, na pierwsze zawołanie. Proszę mu nie zadawać krzywdy i nie twierdzić że się dopiero wtedy uczy sylabizować, i układać elementarz swojej nauki. A w końcu, o co tu idzie? Idzie o to czy się przyznajesz do tego, czego naucza Biesiada, czy się nie przyznajesz? Jeśli nie przyznajesz się, powiedz jawnie: odrzuć albo całą, albo te, te, i te artykuły. A jeśli się przyznajesz: po co tu gadać że na prędce napisana, że nie poprawiona, że prywatnie udzielona i t. d. To wszystko wybiegi, to wszystko gra niedobrego dziecka, które przepada za swoją zabawką, ale trzyma ją w kieszeni, bo nie chce aby o tem cokolwiek wiedzieli ojciec i matka.Że tak jest, niestety! że ks. Duński, razem z innymi uczniami Towiańskiego, uważa Biesiadę i jej naukę za istotnie prawdziwą, dobrą i świętą, to kilka wierszy niżej on sam najjaśniej nam powiada. Ubolewając tam nad tem ogłoszeniem biesiady, tą niesprawiedliwością, tą obrazą Boga, mówi że przez to uczyniono wielką krzywdę bliźniemu. rzucając w świat, "bez stopniowania i objaśnień potrzebnych, prawdy chrześciańskie przeznaczone dla tej epoki (str. 88)." A więc to są prawdy chrześciańskie przeznaczone dla tej epoki? Doprawdy, że teraz wszystko rozumiemy, to dopiero jasna jest mowa. Ale czemuż tego od razu nam nie powiedziano ? A szczególniej czemu tyle mowy o tylu niepotrzebnych rzeczach, czemu tyle niedorzecznych wymówek? Trzeba nam było od razu powiedzieć: To nasze ostatnie słowo, to prawdy przeznaczone dla tej epoki; tylko wy nie wtajemniczeni jeszcze ich rozumieć nie możecie; tylko dla was trzeba stopniowania, trzeba objaśnień. — To jedno trzeba było powiedzieć, i nic innego. Tylko tak kwestya od razu byłaby jasno położona z waszej strony; wtedy mielibyście byli zasługę otwartości, wtedy moglibyśmy byli wam powiedzieć; Jesteście w błędzie: ale przynajmniej jesteście szczerzy. — Ale dzisiaj tylko koniecznością przywiedzeni zostaliście do tego logicznego postawienia kwestyi; musicie tu przyjść, bo nie możecie inaczej. Zasługa to, niestety, nie wasza, ale logiki. Z naszej strony, my od razu kwestyą tak postawiliśmy, od razu wzięliśmy Biesiadę za ostatnie słowo nauki Towiańskiego; dziś oni sami muszą nam powiedzieć: żeśmy mieli racyę. A kiedy tak jest, tedyśmy dobrze zrobili żeśmy wzięli pod osądzenie naukę Biesiady według nauki kościoła, i żeśmy wydali sąd na nią. Idzie o to tylko czy nasz sąd jest fałszywy, czy prawdziwy? Kwestya się bardzo oczyściła i sprostowała; stoi już koniecznie na tem stanowisku, na którem od razu, i to w obec samego mistrza tej nauki kwestye tę postawiliśmy. Idzie tedy o to tylko: Czy nasz sąd prawdziwy, czy nie? Powiedzieliśmy i powtarzamy: Gdzie kościół mówi tak, Towiański mówi nie, a gdzie kościół nie, Towiański tak. Powiedzieliśmy i dowiedliśmy tego. Bo i cóż łatwiej rozpoznać jak tak i nie? Tu i dowodzić nie potrzeba było, tylko pokazać, tylko widzieć, tylko mieć oczy własne, a nie szkiełka cudze. Pokazaliśmy. Zrobiliśmy, co potrzeba było zrobić. — Wszyscy teraz muszą przyznać że nic innego nie było do zrobienia; i gdyby dziś po tylu mowach, sporach, tłumaczeniach objaśnieniach, i t. d. trzeba było rzecz rozpoczynać, nic innego nie byłoby do zrobienia. A więc zrobiliśmy powinność naszą: Ujęliśmy prawdziwy corpus delicti, zanieśliśmy oskarżenie, złożyliśmy dowody. Prosimy teraz raz ostatni o odpowiedź. Tylko proszę nam nie odpowiadać jakby z tronu bożego: że się nie tłumaczymy, nie dajemy objaśnień. Bo my na tę dumę, z wszelką pokorą, bo z wszelką prawdą będziemy mogli odpowiedzieć: Nie dajecie objaśnień: bo nie możecie dać żadnych. Kończąc te nasze uwagi, oświadczamy że przez nie wcale nie myślimy sporu na przyszłość wywoływać; chcemy tylko słuszne i sprawiedliwe słowo o przeszłości powiedzieć , aby ono samymże zwolennikom tej nieszczęśliwej nauki oczy otworzyło; aby przecie zobaczyli, ci co jeszcze przejrzeć mogą, a myślimy że większa część jest takich, aby tedy przejrzeli i zobaczyli; że tak prawda nie mówi, nie broni się w ten sposób, nie postępuje tym koszlawym krokiem, nie działa tak nieszczęśliwie, jak to czyni opłakania godny mistrz tej nauki, i godniejsi jeszcze opłakania ci co bezpośrednio od niego natchnienia odbierają. Cała ich ta mowa i postępowanie pokazują że są ślepymi wodzami którzy innych na zatracenie prowadzą, bodajby jeszcze bez wiedzy i bez rozmysłu. Te nasze uwagi o ich przeszłości były konieczne. Niech one będą karaniem dla tych co są winni, przestrogą i oświeceniem dla niewinnych, a dla jednych i dla drugich czynem miłości z naszej strony, tak jak i całe to kazanie, któreśmy publicznie mieli a do którego teraz czytelnika odsyłamy.\nI. Wielka tajemnica, Bracia moi! to dopuszczenie Boże, kiedy kto prawdę, w której raz był, opuści i w błąd wpadnie, i zostanie różnowiercą i swego fałszu publicznym wyznawcą i rozsiewaczem. Jak tę tajemnicę wytłómaczyć? Jak wtedy szczególnie, kiedy ten, kogo to nieszczęście spotka, jest człowiek uczciwy, dobry, miłosierny, powszechnie kochany; więcej powiem: kiedy nawet jest człowiekiem pobożnym, nawet kapłanem świątobliwym? I jak to być może żeby go Bóg opuścił? On miałby zostać odszczepieńcą, mylnowiercą, kacerzem? Nauka do której się przyłączył miałaby być herezyą? Czyż nie raczej prawda to wszystko zaczem on poszedł? Patrzcie na jego spokojności, na jego dobrą wiarę, na jego stałość w tej nowej nauce, na jego gorliwość w jej rozszerzaniu, na jego. bezpieczeństwo nawet w obec śmierci! Czyż to nie piętna prawdy? Czyż błąd tak się malować może? Czyż Bóg mógłby dopuścić aż takiego zaślepienia? Gdzież wtedy miłosierdzie jego? Gdzie sama sprawiedliwość? Nie, to być nie może aby to błąd był, to musi być prawda; tak, to prawda i sam Bóg jest jej świadkiem. Tak wołają zwolennicy każdej niepewnej nauki, każdego nowo pojawiającego się fałszu, którzy raz takiej nauce oddawszy rozumy i serca, chcą potem koniecznie mieć ją za pewną, za prawdziwą, za dobrą, za świętą. I szukają następnie, i znajdują niechybnie i przyczyny, i dowody, i stwierdzenia, a nawet znaki i cuda na korzyść tej swojej choćby najmylniejszej nauki. Ale my na to ich wyzywanie nie milczymy, owszem wręcz je przyjmujemy i odpowiadamy im odpowiedzią Bożą: Tak zaiste, wielka to tajemnica Boża, człowiek podobny upadły ze światła do ciemności, o! wielka tajemnica! Ale my mamy klucz od Boga do jej rozwiązania, którego wy nie macie. On was czego innego nauczy, niż to co się wam zdaje. Posłuchajcież! za łaską Bożą rozwiążemy wam tę zagadkę, ze wszystkich zagadek ludzkich może najtrudniejszą do rozwiązania; tylko prosimy was, słuchajcie cierpliwie! Mówi tedy Pan przez usta Mojżesza ono słowo, które nie wiem czyś kiedy słyszał, o bracie mój z wiary wypadły! nie wiem szczególnie czyś kiedy na nie zważał, ale dzisiaj tem bardziej przyjmij je do uszu i do serca; mówi tedy Pan: "O Izraelu! jeśli powstanie w pośrodku ciebie Prorok, albo któryby mówił że sen widział i opowiedziałby znak i cudo, a staloby się (tu zważaj! proszę), a stałoby się tak jako powiedział, a rzekłciby: Pójdźmy a naśladujmy bogów obcych których nie znasz, a służmy im; nie usłuchasz słów onego Proroka albo Snowidza, bo kusi was Pan Bóg wasz, aby jawno było czy go miłujecie czy nie, ze wszystkiego serca i ze wszystkiej duszy waszej...A on Prorok albo Snowidz zabit będzie, bo mówiłaby was odwiódł od Pana Boga waszego ... aby cię zbłąkał z drogi, którątobie przykazał Pan Bóg twój, i zniesiesz złe z pośrodka siebie!" (Deuter. XIII, 1, 2, 3, 5). Tak mówi Pan. Czuję jak cały umysł wasz jest przejęty uroczystością tego Bożego wyroku, jak przed nim czołem bije. Lecz nie dosyć tego. Niech to wrażenie nie kończy się jedną chwilą, jakkolwiek uroczystą; niechaj z uczuciem jakie sprawiły, nie przeminie i skutek tych słów Bożych, niechaj ich głos nie przebrzmi w duszy jak przebrzmiał w powietrzu; to Boże słowa, trzeba wam poważnie, pilnie, głęboko rozważyć ich znaczenie i poddać się ich wyroczni. Mówi tedy Pan: "Jeśli powstanie w pośrodku ciebie Prorok." — Więc może powstać taki Prorok. Lecz cóż dalej? — "I opowiedziałby znak i cudo, i stałoby się, prawi, tak jako powiedział..." — Jak to? Więc może się stać to co fałszywy Prorok przepowiedział i znak i cudo? Oczywista że może. Bóg sam to twierdzi, Bóg sam za to ręczy. Lecz jakże to być może? Bóg sam pozwalałby na rzecz podobną? Widzisz że pozwala, i owszem daje wszelką władzę ku temu. Nie żeby sam to czynił lub jego mocą to czyniono, ale pozwala i na moc podobną, i na uczynek. O jedno tylko możesz tu się pytać: w jakim celu Bóg tego dopuszcza? Lecz bądź spokojny, to się dzieje w celu Boga godnym. Jużeś słyszał i wiesz o nim: "Bo kusi, powiada, kusi was Pan Bóg wasz," doświadcza, chce aby się pokazało czy go miłujecie czy nie. Bracie mój! któryś powołany na syna Bożego, ty musisz objawić twą miłość czynem, musi pokazać się jakie dno jest twego serca, a to tylko pokusa może na wierzch wydobyć, więc musisz być kuszony. To dopuścić, jest rzecz godna Boga, owszem konieczna; i jak prawdą jest że Bóg z miłości nas stworzył, jak konieczną jest rzeczą żebyśmy naszę miłość Bogu oddali, tak z naszej strony konieczną jest rzeczą abyśmy przeszli przez pokutę, i konieczną aby Bóg pokusy dopuścił. Lecz wtedy czyż się nam w duszy nie zamąci? Czyż nam będzie wolno bezpiecznie oddychać? Czy co chwila z trwogą pytać się nam nie przypadnie: ażali nas Bóg nie kusi ? Uspokój się i bądź dobrej myśli jeśli tylko jesteś dobrej woli: z dobrą wolą łatwo poznasz kiedy pokusa a kiedy nie; ledwie ostatnie słowo kusiciel wyrzeknie, a ty już sąd o nim wydasz, i bądź bezpieczny, nie omylisz się! Albowiem to ostatnie słowo kusiciela zawsze jednakowe; a jakie, to nam sam Bóg powiada. Słuchaj: "A stałoby się, prawi, jako przepowiedział, a rzekłciby: Pójdźmy, a naśladujmy bogów obcych których nie znasz, a służmy im!..." — Masz ostatnie słowo kusiciela, masz znak fałszywego Proroka, masz pieczęć pokusy. Ten jest kusiciel który ci pokazuje bogi obce, bogi których nie znasz, tak mówi Pan, słuchaj dobrze: których nie znasz; to jest prawdy których nie słyszałeś, nauki których ciebie nie uczono, dogmata których ci nie opowiadano ; to wszystko bogi których nie znasz; choćby ci mówił że to tylko wyższe pojmowanie prawd dawnych, dalsze ich rozwinięcie, głębsze badanie, nie słuchaj! Co ci wchodzić w rozprawy i szukać czy tak czasem nie jest? Nie wolno ci! Bóg ci tego zabrania: "Nie usłuchasz, mówi, Proroka tego, albo Snowidza ....zabit będzie!... i zniesiesz złe z pośrodka siebie." O zrozumiej dobrze ten wyrok Boży! On cały w jednem słowie: "Przynosi ci rzecz obcą której nie znasz: nie słuchaj, bo cię kusi Pan Bóg. W tem wszystko, całe rozwiązanie zagadki. Kusi cię Pan Bóg! I dodaje: kusi "ażali miłujesz go lub nie, z całego serca, z całej duszy?" I tu zstąpię razem z wami do głębi tej tajemnicy i tego rozwiązania. A proszę was teraz o szczególną uwagę. Bóg jest Ojcem naszym, matką naszą jest religia przez Niego objawiona, a ziszczona, urzeczywistniona w kościele, matką naszą jest kościół; naprzód kościół Patryarchów, dalej kościół Mojżeszów, dzisiaj kościół Chrystusów; ta jest matka nasza, a my dzieci. Dzieckiem tego Ojca i tej matki jest rodzaj ludzki cały. A jak ojciec i matka swe dziecię wychowują, tak Bóg i kościół wychowują rodzaj ludzki. Patrzcie! Nikt pierwszy przed matką dziecięcia do piersi nie przytuli, nikt przed ojcem nie nazwie go swojem, oni pierwsi posiadają płód swoich wnętrzności, ich jest; i w tych pierwszych chwilach nikt się on z nimi nie spiera, nikt go im nie zaprzecza. Dla czego to mówię? Bo Bóg i kościół tak samo są pierwsi w posiadaniu rodzaju ludzkiego, ich jest; i nikt przed Bogiem nie posiadał i nie posiada człowieka; szatan dopiero po nim przychodzi mu go zaprzeczyć i wydrzeć jeśli się uda; ale to potem dopiero, i dobrze potem. Pierwszym jest Bóg. Na kogóż dzieciątko pierwszy wzrok obraca, do kogo po raz pierwszy rączęta wyciąga, do kogo się uśmiecha, do kogo pierwsze niekształtne słówko uroni, kogo nazwie matką, jeśli nie matkę? ojcem jeśli nie ojca? I któż je znowu tych pierwszych słów nauczył, jeśli nie ojciec? jeśli nie matka? Kto mu i inne powiedział wszystkie? Kto je nauczył po imieniu nazywać osoby, każdą rzecz po swojem nazwisku: dobro dobrem, a złe złem? prawdę prawdą, a kłamstwo kłamstwem? kto, jeśli nie matka? jeśli nie ojciec?— A kto jeśli nie Bóg przez swój kościół, czy pierwotny czy następny, z pokolenia do pokolenia; kto, jeśli nie Bóg przyjmował pierwsze spojrzenia, pierwsze uśmiechy, pierwsze pieszczoty, pierwsze słowa ducha ludzkiego? Kto go mówić nauczył? Kto mu powiedział jak każdą myśl bożą swojem nazwiskiem nazwać, każdy czyn święty i cnotę swojem mianem, prawdę prawdą, a fałsz fałszem, dobro dobrem, a złe złem? Kto jeśli nie Bóg? jeśli nie kościół? I jak ojciec i matka, im dalej dziecię wychowują, tem mu prawdziwszemi zostają ojcem i matką, raz stawszy się rodzicami jego ciała, stają się coraz bardziej rodzicami jego duszy; tak Bóg dopiero przez kościół dając całe życie duszom naszym i całe dalsze wychowanie z kościołem swoim opatrując, staje się z nim razem najprawdziwszym naszym ojcem, a kościół matką. Tym rodzicom naszym wszystko winniśmy, i pierwsze mleko dni niemowlęcych, i dalsze skarby nasze, i cale nasze przyszłe dziedzictwo; wszystko czem jesteśmy, i co mamy, i co mieć będziemy, i tak wszelkiem prawem należymy do nich. Toć przecie oni nasz ojciec i matka! Czyż dziecię może do kogo innego należeć? Czy może być bez nich? I to czem jest, i co ma, czy dostało zkądinąd? A teraz powiedzcie mi: dobre dziecię wszakże kocha ojca i matkę? Czyż nie tak? Wszakże ich słucha? Nie prawdaż? A gdy przyjdzie do lat dojrzalszych, wszakże przyłącza do tego cześć i uszanowanie i wdzięczność, zachowując zawsze posłuszeństwo i miłość? Nie prawdaż? Powiedzcie mi na dobre, choć zdaje się niema co się i pytać w rzeczy tak jasnej i prostej, ale jednak proszę was powiedzcie mi, czy nie tak? Czy nie nazywacie dobrem tylko takie dziecię? — O! cobyście rzekli o dzieciuchu, który wszystko od ojca i matki otrzymawszy, byłby jednak tak zatępionego rozumu i serca, że na pierwsze wezwanie pobiegłby za pierwszą lepszą zwodzicielką? Dajmy, przyszłaby do niego w stroju jaskrawym by lepiej omamić, w jednem ręku cacka a w drugim łakocie, i wysypałaby mu je hojną dłonią, i pogłaskała pieszczotliwie, i misternie uśmiechnęła się, i poczęła mówić przymilnym głosem: Dziecię moje, dziecię moje! Ja twoja matka prawdziwa, pójdź za mną! ja ci wielkie, piękne rzeczy pokażę. Matka twoja i ojciec to dobrzy ludzie, ale ja piękniejsza, ja wyższa, ja bogatsza, ja doskonalsza! Pójdź do mnie dziecię! ja ci pokażę wielkie, wielkie rzeczy! i ciebie samego uczynię wielkim, wielkim! Tylko pójdź ze mną! I gdyby to dziecię ani pamiętając na rodziców swoich, ani radząc się ich co ma czynić, choćby i to już było smutnem, ani słowa nie mówiąc do nich, ach! może ani spojrzawszy na nich, poleciało tak na oślep za łudzicielką oną: cobyście rzekli? A co, gdyby jeszcze potem wróciło do zasmuconych rodziców i upojone pierwszych szałów zawrotem, miało czoło wbrew do nich powiedzieć: Wy nie wiecie, a ta moja nowa matka doprawdy piękniejsza od was, wyższa, lepsza, doskonalsza, ona i wasby mogła nauczyć rozumu! Cobyście wy na to rzekli? Ach! cobyście rzekli! Ja wiem: — Oto że to dziecko bez serca, w niem nigdy miłości nie było; wyrodek! ono nigdy nie kochało ani ojca, ani matki! Bóg twoim Ojcem, kościół twoją matką: o zbiegu od wiary dawnej, prostej, nieskażonej! Tyś ich odbiegł, a dla czego? Powiedz mi, jedno na Boga! nie zamykaj jeszcze teraz oczu! To chwila przejrzenia: teraz patrzaj! Ach! ty widzisz dobrze: wiesz w tej chwili dla czego odbiegłeś Boga i kościoła, nie możesz zaprzeczyć, więc wyznaj sam, albo ja za ciebie wyznam i głośno powiem, co ci pocichu twoje sumienie mówi. Tylko nie bierz tego za wyrzut gorzki i cierpki; ach! weź to za żal miłości, weź to za rzewny wyrzut serca, i sercem słuchaj jak ci powiem to ciężkie słowo: Tyś nigdy nie kochał, — nie powiem: Boga; każdy grzesznik mówi że kocha Boga, a obrażać go nie przestaje; aleś ty nigdy nie kochał matki twojej, nie kochałeś kościoła. Nie, tyś nie kochał! Połóż rękę na sumieniu, i tak w cztery oczy między nami a Bogiem, powiedz mi czyś kochał kościół? Wszakże nie? Samo sumienie twoje za ciebie odpowiada! Nie, nie kochałeś. — A ja ci więcej powiem: Tyś nawet nie znał kościoła i znać nie chciałeś. O! wiesz to lepiej odemnie. Napróżno cię ten kościół porodził chrztem świętym, tyś ledwie przypominał sobie żeś chrześcianinem. Napróżno cię pielęgnował na swem łonie, tyś się wyrywał z niecierpliwością; napróżno cię pieścił jak swe dziecię, tyś go odpychał; napróżno mówić cię uczył, tyś jego mowę przekręcał; napróżno otwierał ci serce swoje, skarby nauki i sakramentów, tyś je o ziemię rzucił, a potem śmiałeś się ze wszystkiego, a nareszcie zapomniałeś; i jakeś się raz odwrócił od tej matki twojej, jakeś raz jej zapomniał, już ci potem i na myśl nie przyszła. I wtedy to Bóg chciał cię doświadczyć, ażali go miłujesz? wtedy to przyszedł Prorok fałszywy, nauka obca której nie znałeś, której nie słyszałeś przedtem: znak oczywisty że to ani ojciec twój, ani matka; bo tych choć zapomniałeś, aleś przecie musiał znać kiedyś; a tu do ciebie przyszli nigdy nie widziani, nigdy nie słyszani; przyszła do ciebie obłuda strojna jak kusicielka i rzekła ci: Ja, ja twoja matka!pokażę ci wielkie rzeczy, uczynię ciebie samego wielkim! Twoja dawna matka, kościół, dobra to istota, czcigodna, szanuj ją! ale ja wyższa, lepsza, piękniejsza, doskonalsza! Pójdź za mną! — O człowieku! i ty na tę mowę nie zadrżałeś? nie wzruszyły ci się wnętrzności twoje? i nie zawołałeś do tej matki wszetecznicy: Precz! przestań bluźnić przeciwko mojej matce prawdziwej: ja tylko jednego mam ojca, Boga; tylko jedną matkę, kościół. Żmijo z piekła rodem! ja ciebie znać nie chcę, precz odemnie! — Nie, nie zawołałeś tym wielkim serdecznym głosem miłości, boś nie miał miłości w sercu, boś nie kochał matki kościoła! Ach! gdybyś był miał miłość, mój Boże! poznałbyś był od razu węża, poznałbyś był pokusę, poznałbyś był że cię kusi Pan Bóg, ażali Go miłujesz? Byłbyś poznał, ale Go nie miłowałeś; więc nie poznałeś, więc upadłeś! A teraz wiem dla czego upadł ten mąż uczciwy, ten człowiek pobożny, ten kapłan świątobliwy! Śmiało powiem, i nie powiem zuchwale, nie powiem za wiele: On nie kochał kościoła jak matki wnętrznościami synowskiemi! Przyszedł wąż kusiciel i przyrzekł mu większe rzeczy niż w kościele, a on nieobaczny, przypuścił że to być może: tak syn nie czyni! i poszedł go słuchać: tak czyni zbieg i zdrajca! Nie pamiętał że mu Bóg od pierwszych zaraz wieków powiedział: nie słuchaj! Nie pamiętał że mu Chrystus codzień woła: nie słuchaj i nie wychodź nawet! Nie pamiętał że kościół co chwilę powtarza: wyklęty, kto słucha! — Poszedł słuchać. Nieszczęśliwy! Od razu mógłem mu był wtedy śmiało powiedzieć: Ty słuchać idziesz? Ach! jużeś upadł, już nie wierzysz Bogu i kościołowi, już ich nie znasz, już tem samem pokazujesz że ich nie kochasz i nie czcisz! Ach! w sercu twojem przed Bogiem tyś już upadł! Idź, upadniesz i przed ludźmi! — I poszedł, i upadł: musiał upaść! Bo duszy ludzkiej nie wolno chwiać się w wierze, nie wolno chwiać się w miłości; Boże broń nawet zaczynać wątpić tam, gdzie o Boga i o kościół idzie. Czy teraz rzecz jasna przed oczyma twemi, o bracie mój, od wiary odbiegły? Przyrzekłem ci był pokazać dla czego upadłeś, pokazałem. Upadłeś, boś nie miłował. Nie miłowałeś kościoła, nie miłowałeś prawdy, nie miłowałeś Boga, więc upadłeś! Musiałeś upaść! Połóż rękę na sumieniu, ono ci tam już dawno mówi że prawda! Weź glos ten do serca i do duszy, i powiedz jasno przed sobą, przed nami, przed Bogiem, to słowo które cię zbawi: Ach, prawda! A wy, Bracia moi! którzy razem ze mną sercem gonicie za tymi naszymi braćmi straconymi, czerpajcie z tego wszystkiego com powiedział sami dla siebie wielką naukę, którą wam teraz w kilku słowach streszczę: Bóg jest pierwszy, a szatan drugi; pierwsza prawda, drugi dopiero błąd; pierwsze twierdzenie, a drugie dopiero zaprzeczenie; — prawdziwe jest to co pierwsze, fałszywe to co drugie jeśli pierwszemu przeciwne, jeśli obce, jeśli nowe; pierwszym jest kościół, a drugiem odszczepieństwo; pierwszą jest władza kościoła, a drugiem mniemane posłannictwo nauczycieli i proroków samozwańców; pierwszym jest Chrystus w kościele, wszelki drugi jest Antychrystem. Bracia moi! to krótka, ale wielka nauka! To trzymajcie, a stać będziecie mocno, niezachwianie! Nic was nie poruszy, żadna pokusa, żaden błąd, żadna ułuda, żaden prorok fałszywy, żaden zdradliwy zwodziciel nie potrafi was oszukać; a choćby przyszedł sam Antychryst, choćby przed oczyma waszemi ogień z nieba sprowadzał, umarłych wskrzeszał, wszystkie owe cuda czynił, któremi zwiódłby, jeśliby być mogło, samych wybranych; tego jednak nigdy nie uczyni, aby był i pokazał się pierwszym; choćby was tedy sam Antychryst kusić przyszedł, tylko to trzymajcie, a sam Antychryst zatrząść wami nie potrafi.\nII. Teraz wiemy dla czego upadli ci nasi bracia nieszczęśliwi, wiemy i oni sami wiedzą. Jest to jedna strona onej tajemnicy, z nad której wnętrza staramy się zdjąć zasłonę; teraz do drugiej przystępujemy i jak tamtę odkryliśmy za łaską Bożą, tak i tę odkryć Bóg nam dopomoże. Teraz zobaczymy dla czego ci nasi bracia, co tak smutnie upadli, w tym swoim upadku tak nieszczęśnie trwają. Ta strona tajemnicy daleko łatwiejsza do rozwiązania; jednem słowem możemy ją wytłomaczyć. Bo i czemże jest to ich trwanie w błędzie, ten, musimy powiedzieć, upór ich nieszczęśliwy? Ach! jest zaślepieniem, coraz bardziej rosnącem zaślepieniem; rzecz straszna! z początku dobrowolne staje się coraz bardziej mimowolnem, a nareszcie poniewolnem, koniecznem, fatalnem. To kara za winę, to niewola idąca za wolnością swawolnie przegraną, to więzienie w którem zamknięta dusza odstępna; kara, niewola, więzienie ciężkie i okropne takiego Bożego winowajcy. Jak ten stan opisać? jak odmalować to nieszczęście? Patrzcie na człowieka który używa narkotycznych dymów. Zrazu wstręt ma do nich, kiedy ich zażyje źle mu, choruje, odrzuca, cierpieć tej obrzydliwości nie może. Ale kiedy nie wiedzieć jaką ponętą wiedziony, pierwsze odrazy przezwycięży, przywyka do tego co dla niego było tak dzikie, potem to lubi, potem zamiłowywa, potem szaleje za tem, przepada, i żyć nie może bez swego narkotyku. Powiadają o ludziach że się do trucizny powoli przyzwyczajają. Ta naprzód do wnętrzności nieznacznie wzięta sprawia jednak wstrząśnienie w całym organizmie, coś śmiertelnego rozlało się po istocie człowieka, i coś wzdrygnęło się tam w jego głębi; ale powoli, powoli, łagodnieje jad przyjęty, potem zamienia się na coś powinowatego, na coś pożytecznego, na coś miłego; aż w końcu staje się czemś potrzebnem, niezbędnem i człowiek znowu żyć nie może bez swojej ukochanej trucizny. Smutne obrazy smutniejszej jeszcze rzeczywistości! Błąd raz do duszy przyjęty z początku wstręt rodzi, coś nie błogiego rozlewa się po całej istocie, coś się tam gwałtem wzdryga na dnie samem duszy, jakaś niespokojność, niepewność, niebezpieczeństwo wszystkie władze opanowywa, i wszystkie ku temu się poruszają aby te truciznę z siebie wyrzucić. Lecz kiedy dusza niewiadomo jaką złą chęcią ciągniona, bardziej pokocha błąd niż prawdę i zechce koniecznie przy błędzie pozostać, tedy stara się przezwyciężyć te wstręty, te odrazy złagodzić i sili się powoli w stary pień prawdy wszczepić nową zarazę błędu; wtedy wmawia i wmawia w siebie nowy dogmat, raczy nim siebie samą w daniach coraz ponawianych i coraz mocniejszych, cieszy się złą uciechą w miarę jak się do niego przyzwyczaja; nareszcie już się do niego przyzwyczaiła, już się z nim powinowaci, już się jedno staje: nerwy wszystkie duszy pobratały się z narkotykiem, a narkotyk z niemi, trucizna zamieniła się w krew i soki; wtedy jakby nowe życie i nowy organizm w duszy się tworzy: co było białe staje się czarnem, a co czarne białem; zdrowie staje się chorobą, a choroba zdrowiem; prawda fałszem, a fałsz prawdą; dobro złem, a złe dobrem. I dusza tak w to wchodzi, zanurza się, wzrasta, wkorzenia, że nareszcie przychodzi do jakiejś pewności i coraz większej pewności, do bezpieczeństwa, do dobrej wiary w błędzie. Ach! tu, do tej przepaści przyciąga błąd duszę, która nieszczęsna raz się jemu odda. Boże! jak się lękam tej dobrej wiary w błędzie! jak ona mię przestrasza! jak mię smuci! jaką boleść sprawia! Ach! to dopiero złe, to choroba, to nieszczęście. To dopiero rana, rana okrutna i nieuleczona, widzę ją! ta sama o której mówi Pan przez Jeremiasza Proroka: "Nie uleczone jest zgruchotanie twoje, najgorsza rana twoja!.... raną nieprzyjacielską ubiłem cię, karaniem okrutnem. Dla mnóstwa nieprawości twej zatwardziały się grzechy twoje. Cóż wołasz nad skruszeniem twojem? Nie uleczona jest choroba twoja. Dla mnóstwa nieprawości twoich i dla twardych grzechów twoich uczyniłem ci to!" (Jer. XXX, 12, i następ.). Mój Boże! wy się chwalicie z waszej wielkiej wiary: chwalicie się z tej gorliwości, z tego zapału, z tego wytrwania, z tej siły jaką okazujecie w przekonaniach waszych, otwieracie się przed nami z tem świadectwem wewnętrznem które w sobie nosicie, mówicie o uczuciu które tam w głębi duszy daje wam prawdę i świadczy zarazem o niej; już myślicie że Ducha Bożego posiadacie w sobie i zawczasu nim się cieszycie przed światem!— O biedni! to, to właśnie ono zaślepienie, to ona rana, to ta choroba nieuleczona! Ach! co się z wami dzieje, Boże wielki? Wy się chwalicie, a my płaczemy; i tem bardziej płaczemy im wy się więcej chwalicie: naszego płaczu a waszej przechwałki, ta sama, niestety! przyczyna. Wy się chwalicie myśląc żeście wytrwali, a my się smucimy widząc żeście już zatwardziali; wy się cieszycie że was nic nie wywróci, a my bolejemy że was nic nie podniesie; wam radość żeście zdrowi, czerstwi, silni, a nam boleść że wasza rana nie uleczona, wasza choroba bez nadziei; wyście pełni wesela myśląc żeście żywi, a my pełni smutku i płaczu, dobrze wiedząc żeście umarli. A kto z nas słusznie czyni, czy wy co się weselicie, czy my co płaczemy, to może ta ostatnia różnica pokaże wam przecie, że wy się cieszycie nie w domu rodzicielskim., ani z ojcem, ani z matką; a my was żałujemy i płaczemy nad wami, bo was ojciec żałuje, bo was matka płacze. Razem z niemi płaczemy, bo strata nam spólna, ta wielka, bolesna strata nasza, którą wy jesteście! I czyż to was jeszcze niczego nie nauczy? Dla Boga! Może was ten żal poruszy, może was ten płacz obudzi! Krążycie w kole błędnem zaślepienia i zatwardziałości, może to przecie wyrwie was, wypchnie z tego koła fatalnego. Ach, może nawet obudzi się w was miłość, może, może serce wam zadrży! O, dałby to Bóg najlepszy! Tego, tego wam potrzeba, to jedno was zbawi. Bo jak was niemiłość zgubiła, tak jedna tylko miłość ocalić was może, miłość ojca i matki, Boga i kościoła. Ach, niech się obudzi! A wtedy pryśnie ono koło zaczarowane co was tak zewsząd ściska, rana się ona zagoi, choroba wyleczy i dokończy się głos Proroka: "Zagoję bliznę twoję, i z ran twoich wyleczę cię, mówi Pan o Syonie!" (Jer. XXX). Ach Boże daj, Boże daj! Tedy wam powiedziałem: dla czego w błędzie waszym trwacie. Teraz wam powiem: dla czego jak najprędzej porzucić go powinniście.\nIII. Dla czego porzucić błąd powinniście? Czyż nie widzicie przyczyny? Ach, tyle jest tych przyczyn, ile myśli w głowie waszej, ile uczuć w waszem sercu, ile uczynków w waszym codziennym żywocie! Wszystko przewrócone, wszystko was oskarża, wszystko na was woła: "Opuściliście ojca i matkę! gdzie, gdzie błąkacie się nieszczęsne a winne sieroty?" — A kiedy tyle jest tych przyczyn, czyż je wszystkie poruszać będę, i to jeszcze z tej strony? Nie; ja was niechcę ranić, drażnić, podburzać, choćby nawet słusznie; ja mam co innego dziś z wami do czynienia, innym jestem posłem: przychodzę do was od ojca i matki; więc i jakimże mógłbym dziś do was mówić, jeśli nie ich językiem? jakim głosem się odzywać, jeśli nie głosem miłości, jeśli nie głosem ojca i matki? Więc słuchajcie, na Boga zaklinam was! Oto Ojciec wasz, oto Bóg, oto Chrystus woła do was: Dla czegożeście mnie opuścili ? Czyż to nie ja, którym z wnętrzności was moich porodził? Czyż nie jam to was wyhodował? Nie ja światło pokazał, prawdę objawił, mowy nauczył? Ach, czyżem nie ja to was karmił sercem mojem, duchem moim, miłością moją? Czyżem to siebie samego zupełnie wam nie oddał, całą krew moją do ostatniej kropli, i ciało i duszę? I nic przecie w zamian od was nie pragnąłem jedno serca dobrego i słodkiej miłości! Czemużeście mi tego nie dali? Ach, dla czegożeście, owszem, opuścili mnie, pogardzili, odepchnęli? Skąd wam serce tak nieludzkie i dusza tak niedobra? A dla czego poszliście za fałszywymi prorokami? Myśliliście że prawdziwi? Ach, w tem wasza wina żeście myślili! Bom ja nie proroków po sobie na mojem miejscu zostawił, ale apostołów; bom ja przecie wam nie mówił abyście patrzyli na nowych objawicieli kiedy się pokażą, że ci będą prawdziwi i żebyście szli za nimi; alem wam to jedno mówił że przyjdą fałszywi nauczyciele i fałszywi Chrystusowie! Tożem was przestrzegał jako ojciec dobry, jak opiekun troskliwy, jak życzliwy i kochający przyjaciel. Mówiłem wam: "Patrzcie, aby was kto nie zwiódł! Albowiem wiele ich przyjdzie w imię moje, mówiąc: Jam jest Chrystus! i wiele ich zwiodą." — Mówiłem wam, że: "jeśliby wam kto rzekł: Oto tu jest Chrystus, oto tam! nie wierzcie! (Mar. XIII, 21)." I nietylko wierzyć wam zabroniłem, ale z całą drażliwością serca kochającego, i chcącego być kochanem, słuchać nawet wam. zakazałem: tak was strzegłem jakoby źrenicy oka mego. "Nie wierzcie, mówiłem, i nie wychodźcie słuchać!" Pocożeście słuchać chodzili? Ach, zraniliście serce moje, boście nie usłuchali mojej miłości, nie uwierzyli jej; miłości, która zawczasu tak was przestrzegała, tak prosiła, tak błagała, tak modliła: Nie chodźcie, nie chodźcie słuchać! Czyżto już wam niedosyć było mojego serca, mojego kochania, i przestałem dla was być wszystkiem, a stałem się niczem? Ach, zraniliście serce moje! I dla tego was oddałem na wolę nierozsądku i na głupotę serca waszego! Czemużeście odepchnęli i kościół święty oblubienicę moją, a matkę waszą? Dla czegóż nie słuchaliście Go, i nie słuchacie? Ja tylko w kościele jestem. Ale to mną pogardziwszy i nim pogardziliście! I tak nie słuchacie tych do których rzekłem: "kto was słucha, mnie słucha, kto wami gardzi, mną gardzi (Łuk. X, 16):" a słuchacie takich, do których ja nic nie powiedziałem, i chyba to jedno o nich rzekłem: "że będą czynić cuda i znaki, ku zwiedzeniu, nawet wybranych, jeśliby to być mogło (Mar. XIII)." Tych słuchacie! Nie idziecie za tymi do których powiedziałem: "Oto ja z wami będę aż do skończenia świata (Mat. ost.)!" A idziecie za tymi o których przestrzegałem że powiedzą: "Ja Chrystus jestem, już czas się przybliżył (Łuk. XXI, 8), świat się kończy: idźcie za mną!" — kiedy ja przecie wołałem: "Nie chodźcie tedy za nimi! (Łuk. tamże)." Dla czegożeście nie słuchali prawdziwych przewodników waszych, tej matki którąm wam na ziemi zostawił, a pobiegliście za tymi właśnie o których mówiłem że są złodzieje, że są wilcy drapieżni? Ach! mnieto nie słuchaliście, mnieście nie wierzyli, mnie opuścili, mną pogardzili; i dla czego? powiedzcie sercu memu: dla czego? Bracia! Tak do was woła Chrystus i miłość jego: a wy co na to? O nie mówcie: żeście wy właśnie Chrystusa szukali! Biedni! powiadacie żeście szukali Chrystusa: tem samem mówicie żeście Go nie mieli, żeście Go stracili! Chrystus nigdy od was nie pragnął, nigdy wam nie kazał: byście go szukali: On chciał byście Go trzymali, a nie tracili nigdy! Ale wy poszliście Go szukać, a więc tem samem porzuciliście Go! Czyż tego nie widzicie? I jakże Go chcieliście kiedykolwiek znaleść? Więc wołał do was i woła Chrystus: Dla czegoście mnie tak opuścili? A wołając, im bardziej widzi że Go nie słuchacie, im bardziej upór wasz zatwardza się, tem bardziej jego miłość rośnie, tem mocniej upomina się o was, tem ciężej żali się na was, tem serdeczniej boleje, i tem goręcej i dotkliwiej woła: Ach! nietylkoście mnie opuścili, ale się jeszcze zatwardzacie! Do winy dodajecie upor; do grzechu przyczyniacie złości! Dzieci złe i krnąbrne! Skądże wam zatwardziałość taka, skąd taka niemiłość, serce takie twarde, dusza taka martwa ? Odpowiedzcież Ojcu waszemu; oto wołam na was, odpowiedzcie: Dla czegoście mnie tak źle opuścili? Dla czego się gorzej jeszcze tak bardzo zatwardzacie ? Bracia nasi, cóż wy na to? A teraz słuchajcie tego drugiego głosu: Oto matka wasza, oto kościół przemawia do was sercem matczynem, a matczynym głosem: Dzieci moje! ja tylko jednego pragnę, o jedno proszę: ach pójdźcie do mnie, wróćcie, wróćcie do mnie! Ja was nauczę jak się pogodzić z Ojcem, jak Go przebłagać, jak Go znaleźć; tylko chodźcie do mnie! On u mnie mieszka gdzieindziej Go niema, ja tylko jedna wiem o Nim, ja jedna mogę wam Go pokazać, jedna do Niego zaprowadzić: ach jakże to chętnie uczynię! Dzieci moje! chodźcie do mnie, chodźcie po tej długiej wędrówce i błąkaniu się na pustyni; ja was tak gorąco oczekuję! Tylko chodźcie do mnie; a ja was oczyszczę, obmyję, dam wypocząć, nakarmię, posilę, odświeżę, odmłodzę, w nowe szaty i w nowe wdzięki oblokę, i każdego za rękę, z uśmiechem radości na twarzy, powiodę w objęcia Ojca waszego; ah! On was natychmiast pozna, i jakże radośnie przyjmie dzieci stracone, jak je mile powita, jak czule do serca przytuli. Dzieci moje! dzieci moje! chodźcie do mnie: to matka do was mówi, to matka was woła! Ja wam wszystkie moje skarby na nowo otworzę. Na nowo odbierzecie całe światło Boskie, całą jego prawdę, nieskazitelny dogmat wiary, któryście stracili; na nowo otrzymacie łaskę Bożą, i namaszczenie Ducha Jego, które z dusz waszych było uleciało; i zostaniecie na nowo chrześcianami, żywemi członkami kościoła, synami bożymi, dziedzicami nieba! To wszystko dam wam napowrót: wszystkie skarby łask na tej ziemi, i wszystkie skarby obietnic niebieskich tam w chwale wiekuistej. Ja wam i w tym ziemskim żywocie waszym ukażę prawdziwe obowiązki wasze, nauczę prawdziwej cnoty, wytknę prostą drogę, jaką iśdź powinniście; bo i tej zapomnieliście, bo i tej już nie znacie! chwalicie się z miłości ojczyzny jak z najwyższej cnoty śród cnót ziemskich. Prawda, cnota to jest, szczególniej kiedy Ojczyzna biedna, poniżona, cierpiąca; ale wy i tej cnoty już nie znacie; i miłość Ojczyzny przeinaczyliście, jak dawniej miłość Boga, a za nią wszelką inną miłość. Ach! zdawało się że to jedno przecie ocaleje śród waszego ogólnego rozbicia, to jedno, co kiedy wszystko wyższe, niebieskie, boskie, prędzej się w was zaćmiło i na zgubę poszło, boście zmysł wewnętrzny do tych rzeczy mieli przytępiony, to jednak zdawało się że nigdy się nie zaćmi i nigdy nie stępieje, tak w was było rzeczą żywotną, dotykalną, cały wasz zmysł wypełniającą, tak zresztą w samymże interesie waszym; lecz niestety! i to nie ocalało, i to poszło na dno! Tak to wszystko dobre i szlachetne przerodzić? się musi i zatracić nareszcie, kiedy kto Chrystusa odstąpi, kiedy zboczy z tej drogi którą ja, kościół Jego, w Jego imieniu nauczam! Ach! chodźcie do mnie; a ja was i tej cnoty nauczę: — nauczę was jak macie świętą i Bożą miłością kochać Ojczyznę waszą, dobrze jej życzyć, i pracować koło jej dobra, a przedewszystkiem koło jej poprawy; nauczę was jak kochając Ojczyznę waszą bynajmniej przeto nie macie nienawidzieć i jej i waszych nieprzyjaciół, jakeście to kiedyś czynili, nie słuchając głosu mojego *); ale zarazem nauczę was że nie mając nienawiści do waszych nieprzyjaciół, owszem kochając ich, niemacie jednak mówić iż oni niewinni, iż bliźni ciemiężca "winnym jest tylko przed Bogiem, że nosił w sobie niesprawiedliwość, a nie jest winnym przed bliźnim, bo nie jest przyczyną ucisku jego**):" takim sposobem każdy złoczyńca, krzywdzący i zabijający innych, choć winny przed Bogiem, byłby niewinny przed ludźmi; nie, ale ja was nauczę że ten bliźni twój choć winny przed tobą, choć jest twoim winowajcą, ty mu jednak przebaczysz, nie winę uświęcając: bo wina zostaje winą, i naprawioną być musi; ale mu dług odpuszczając i karę na jaką zasłużył, płacąc mu za wszystko miłością nie zemstą: aby się spełniło słowo Chrystusa: I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom***)! i aby tobie także Ojciec niebieski twoje winy odpuścił; — ja cię nauczę kiedyś pod jarzmem, jak je masz cierpliwie znosić w duchu pokuty i poddania się karaniu Bożemu, choć z nadzieją że Bóg dobry pokutę skróci i karanie odejmie; ale ja ci nie rozkażę abyś wolnym będąc, niósł samochcąc kark twój pod jarzmo i wkładał je na siebie dobrowolnie; — ja cię nauczę nie tego abyś wbrew prawdzie uznawał wartość chrześciańską, abyś czcił cząstkę Chrystusa, czcią bluźnierczą i co do rzeczy i co do imienia, boć przecie Chrystus na cząstki się nie kraje! abyś ją czcił mówię tam gdzie jej niema, w narodzie który jeśli w nim iskra chrześciańska zatliła się kiedyś, przytłumił ją niestety! zagasił ****); ale cię nauczę jak twojem pragnieniem, twojem gorącem sercem masz tam ponieść ten ogień święty, i jak tam go masz twoją miłością zapalić, tam, gdzie go niema; — a tak nauczywszy cię jak masz kochać i jak prawdziwie dobrze życzyć i dobrze czynić nieprzyjaciołom twoim, tem lepiej cię nauczę jak i siebie, i swoich wszystkich, i ojczyznę twoją masz kochać prawdziwie; — nauczę cię prawdy, nie fałszu, uczuć świętych, a nie przekręconych, miłości prawdziwej, a nie zmyślonej, a wszystko dla Boga istotnego, dla Chrystusa w kościele; nie zaś dla obcych bogów, dla fałszywych Chrystusów, na korzyść Synagogi niewiernych. O dzieci moje! ja was nauczę: tylko chodźcie do mnie! Lecz czy wy usłuchacie głosu mego, o moje dzieci! Wołam do was, wołam serdecznie, dzień i noc wołam: i siedzę bolejąca, tęskna za wami, siedzę: póki nie usłyszycie wołania mego, nie zrozumiecie głosu matki, i do łona mego nie przybiegniecie. Ach! siedzę tęskna za wami: bo choć mi codzień tyle dzieci przybywa, choć się widzę matką błogosławioną, i rośnie dziatwa moja święta nietylko w liczbie, ale w duchu, ale w rozumieniu, ale w cnocie, ale w miłości, jednakże ja matka, matka prawdziwa: niech mi jednego tylko dziecka braknie, cierpią wnętrznoście moje matczyne, boleję duszą i tęskna siedzę, wyglądając ażali się nie znajdzie to dziecię stracone, ażali rychło nie przybiegnie w miłości mojej objęcia? Bracia nasi najdrożsi! Tak do was wybiega głos Ojca, tak za wami goni jęk matki. Czy jeszcze głuchymi będziecie? Wy zaś, Bracia najmilsi! których to się nie tyczy, bracia dobrzy, wierni, nieodstępni od ojca i od matki, proszę was zjednoczcie wszyscy wespół modlitwy wasze, i błagajmy razem Boga za tą bracią naszą straconą! Wielka jest moc modlitwy, wszakże Zbawiciel nas zaręczył: "Jeśli dwóch lub trzech zgodzi się między wami na jedno, o cokolwiekbyście prosili u Ojca waszego, da wam! (Mat. XVIII, 19)." Ach! uczyńmy takie święte zjednoczenie, prośmy, a otrzymamy, pozyskamy bracią straconą! Co to będzie za radość, co za pociecha, co za szczęście zobopolne! — A i wyrok Boży się dopełni: "Zabity będzie fałszywy prorok, i złe zniesione z pośrodka nas!" *) W jednem z owych wyżej przytoczonych pisemek tak się odzywa pisarz w imieniu swoich spółwierców: "Składamy przed Bogiem żal nasz, że nosząc w sercach naszych nienawiść dla narodu rossyjskiego, wykraczaliśmy wprost przeciwko miłości Boga (str. 14)." Dobrze mówicie żeście wykraczali: bo nam Chrystus i nieprzyjaciół kochać każe; ale źle że nie mówicie iż wykraczaliście w tem dla tego żeście nie słuchali Chrystusa i kościoła, który nam zabrania takiej nienawiści. Więc Chrystusa i kościoła nie słuchaliście; ale kiedy przyszedł Towiański i zabronił wam tej nienawisci, tego usłuchaliście! Powiedzcież dla czego milszy wam Towiański, aniżeli Chrystus? Z resztą, i w tem tkwi złość tej rzeczy, Towiański nie tylko zabronił nienawiści ku nieprzyjaciołom, ale nakazał zupełnie co innego, co jeśli dalekie jest od nienawiści, dalsze jest od miłości, a jeszcze dalsze od prawdy. Na to zwracamy uwagę w ciągu mowy naszej. **) Na str. 9 pisemka z którego i powyższe wyjęte jest miejsce, a które ma tytuł: Powody dla których amnestya przyjętą być nie może i t. d. Paryż 1857 in 8vo. Słowa które tylko co wypisaliśmy w mowie naszej, są podane w owem pisemku jako słowa samego Towiańskiego; a następnie jeszcze i te są dodane: "Niesprawiedliwość ludzką "Bóg sam widzi i sądzi, a każdy tą niesprawiedliwością uciśniony, sprawiedliwość tylko "Bożą powinien widzieć, korzyć się przed nią i zadosyć jej czynić," Więc niesprawiedliwości ludzkiej nie ma zgoła widzieć? Jak to? Ani nawet dlatego by jej przebaczyć? A potem jakie ją nazwie? Boć przecie czyn sam stoi przed oczyma. Czy ją ma nazwać sprawiedliwością? ***) Gdybym winowajcę mego, tego który mię skrzywdził i krzywdzi, nie uważał za winowajcę, przeciwko mnie winnego, jakżebym mogł mu odpuścić jego przewinienia? Ale to tu właśnie siedzi owo złe o którem rzekliśmy że je Towiański nakazuje. Oto sa słowa pisemka, podane tam znowu za własne słowa Towiańskiego : "Ta powinność, prawi, nie może być spełnioną wedle prawa ziemi samej, czynem tylko zewnętrznym, poddaniem się sile, posłuszeństwem niewolniczem (więc tej nowej Teologii nie dosyć jest względem władzy uciskającej i niesprawiedliwej, bo tak ją wprzódy nazwał, nie dosyć mówię na posłuszeństwie nawet niewolniczem) co, prawi dalej, i najniższe nawet stworzenia zmuszone są czynić; powinność ta jedynie (proszę uważać: jedynie!) może być spełnioną wedle prawa i w duchu Chrystusowym: w uczucia miłości i ofiary chrześciańskiej (na to zgoda, ależ proste posłuszeństwo w takim razie jest miłością i ofiarą) która poświęca się chętnie dla prawdziwego dobra każdego bliźniego, a zatem i bliźniego narzędzia pokuty (to wszystko dobrze, ale tu nie do rzeczy: bo to wszystko nie przeszkadza prostemu i biernemu posłuszeństwu; lecz teraz słuchajmy); w uczuciu poddania się i wierności chrześciańskiej należnej dla Myśli Bożej spoczywającej na wszelkiej władzy, zarówno czy ta władza idzie z łaski czy z dopuszczenia Bożego, zarówno czy ta myśl Boża spełnia się lub nie spełnia się!" — Tu dopiero pokazuje się, co tam na dnie siedziało. Więc kiedy władza uciskająca i niesprawiedliwa, o jakiej tu mówi pisarz, to jest taka, która owocem niesprawiedliwości swoie) uciska bliźniego, jak to wyżej powiedział taka, która nosi w sobie niesprawiedliwość, nie spełnia tego co jest myślą Bożą, czyli, mówmy po prostu, nie spełnia tego co jest prawem Bożem, a zatem (ponieważ w rzeczach moralności i obyczajów środka nie zna) spełnia to co jest przeciwko prawu Bożemu, kiedy nam każe np. wiary św. katolickiej odstąpić i swoim Bogom się kłaniać, my winniśmy z uszanowaniem i z pokorą, poddać się i być wiernymi? Niech sobie to uczy Towiański, kościół tego nie uczy. Jeszcze niedawno, przez usta Grzegorza XVI. uczył nas żeśmy powinni być posłuszni władzy, ale w tem tylko co się nie przeciwi prawom Bożym i kościelnym. ****) Bierzemy naród rossyjski o którym tu mowa historycznie tak jak się wykształcił dotychczas, i jak stoi w swej postaci przez wieki ukształconej, teraz, w chwili obecnej przed nami. Pewno że cała polityka, i całe życie publiczne rossyjskie, i tego wszystkiego podstawa, principium jak mówią, nie sa chrześciańskie. Tego nikt nie zaprzeczy kto po katolicku rzeczy widzi. Z resztą miejsce pisemka, do którego stosują się powyższe słowa mowy naszej, jest następne: "Narodu, który nie zapierając się Chrystusa, nie zapierając się siebie (więc można iść za Chrystusem nie zaparłszy się siebie: to dopiero nowa Ewangelia!) zarodu swojego, utrzymuje przez wieki w zarodzie swoim wartość chrześciańską. A czujemy to, że kto nie czci wartości chrześciańskiej, tej cząstki Chrystusa, żyjącej w bliźnim, ten nie czci całości, nie czci Chrystusa, i według tego sądzony jest za niemiłość swoją." str. 14. Powiemy tu w dodatku, że cały ten język dziwaczny i przeciwko wszelkiej loice religijnej a katolickiej, który Chrystusa na cząstki sieka, jest jednak bardzo logiczny w owym systemacie o którym wspomnieliśmy w przypisku na początku tej mowy. Chcemy mówić o owym systemacie panteizmu czarnoksięskiego, który jest tłem wszelkiej magii i czarnej i białej, co z resztą jest jedną tylko magią, a który to system pilnie i tajemnie jest przechowywany przez wszystkich illuminatów i adeptów tej najzdradliwszej szkoły błędu. Tylko że się zdradził w Biesiadzie!\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Do_roznowiercow-ebookRO/p0403712i040" target="_blank" title="Do różnowierców [Piotr Semenenko] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Do różnowierców [Piotr Semenenko] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Stadion Rakowa na wizualizacjach. Jak Wam się podoba? - Mobilna wCzestochowie.pl - Twoja gazeta w Internecie\nStadion Rakowa na wizualizacjach. Jak Wam się podoba?\nPP 23.02.2021 11:26\nPrezydent Częstochowy Krzysztof Matyjaszczyk za pośrednictwem mediów społecznościowych zaprezentował wizualizacje stadionu przy ul. Limanowskiego. Całość inwestycji ma zakończyć się w lipcu, choć już wczesną wiosną piłkarze Rakowa powinni rozegrać pierwszy mecz na swoim obiekcie.\nfot. Grupa Verso\nZa przygotowanie oprawy graficznej inwestycji, systemu identyfikacji wizualnej oraz dobór estetyki odpowiedzialna jest grupa VERSO z Częstochowy. - Współpraca młodej częstochowskiej pracowni grupa VERSO wraz z Generalnym Wykonawcą inwestycji, firmą Interhall z Katowic umożliwiło, by projekt zamknął się w jednolitą estetyczną całość uwzględniając oczekiwania użytkownika – RKS Raków - przekazał prezydent Krzysztof Matyjaszczyk.\nPo przerwie spowodowanej atakiem zimy wznowiono prace modernizacyjne na obiekcie przy Limanowskiego. - W dalszym ciągu prowadzone są roboty fundamentowe. Czeka nas jeszcze montaż trybun. Pozostaje też kwestia zatrawienia płyty głównej. Brane są pod uwagę dwie opcje - trawa z rolki lub wysianie - wymienia Michał Konieczny, naczelnik Wydziału Inwestycji i Zamówień Publicznych Urzędu Miasta Częstochowy. - Na ten moment nie mamy żadnych informacji ze strony wykonawcy o jakichkolwiek opóźnieniach.\nWykonawca musi m.in. wybudować trybunę na 5,5 tys. miejsc, w tym dla kibiców z niepełnosprawnościami. Na zadaszonej trybunie zachodniej ma znaleźć się miejsce dla przynajmniej tysiąca osób. W ramach inwestycji ma powstać podgrzewana murawa boiska głównego, wybudowane zaplecze socjalne, punkty kasowe i depozytowe dla trybun, pomieszczenie magazynowe i niezbędna infrastruktura sportowa oraz parkingi. Miasto jako inwestor oczekuje m.in. umiejscowienia projektowanej infrastruktury tak, aby maksymalnie wykorzystać potencjał działki, pozostawić maksymalną ilość zieleni oraz umożliwić objęcie obiektów obwodową drogą pożarową.


Wieczór z kolekcjonerem sztuki\nWydawnictwo Bosz oraz Law&Art zapraszają na spotkanie wokół książki "Uporczywe upodobanie" Jerzego Stelmacha.\nSpotkanie odbędzie się 29 stycznia w Galerii Mito przy ulicy Waryńskiego 28 o godz. 19.\n"Uporczywe upodobanie" to zapis błyskotliwych i osobistych przemyśleń kolekcjonera sztuki z prawdziwego zdarzenia. Miłośnik i pasjonat obrazów Jerzy Stelmach posiada w swoich zbiorach obrazym.in. Witolda Wojtkiewicza, Wacława Taranczewskiego oraz Andrzeja Wróblewskiego, które prezentuje w książce.\nDelectatio – to po łacinie upodobanie, ale także radość, żądza, kuszenie, orgazm. Jak mówi sam autor "nie o słowa tu chodzi, nawet jeśli są ważne, lecz o to wszystko, co znajduje się po drugiej stronie słów, czyli właśnie o rzeczy, ludzi i o uporczywe upodobanie".\nprzysłał Justyna D. Barańska\t– 22 stycznia 2013, 18:41


Smaki lata na jesień i zimę. Jaka jest recepta na zdrowe przetwory? - Polskie Radio Dzieciom - polskieradio.pl\nOstatnia aktualizacja: 02.08.2021 08:00\nChociaż przed nami jeszcze kilka tygodni ciepłej i ładnej pogody, warto rozpocząć przygotowania do powoli nadchodzącego, mniej przyjemnego okresu. Korzystając z okazji łatwego dostępu do świeżych oraz sezonowych owoców i warzyw wielu z nas może zacząć robić domowe przetwory, którymi delektować się będziemy zimą. Niemniej jednak, odpowiedni sposób ich przygotowania jest niezwykle ważny, ponieważ może uchronić nas przed groźnymi bakteriami. Czy nie prościej zatem jest kupić dżemy i powidła w sklepie? W Strefie Rodzica porozmawialiśmy o tym z dr inż. Barbarą Groele, technologiem żywności z Krajowej Unii Producentów Soków.\nZdjęcie ilustracyjneFoto: Dream79/Shutterstock.com\nNierzadko osoby przygotowujące przetwory nie są do końca świadome znaczenia, jakie dany owoc lub warzywo ma na sposób jego utrwalenia. – Jeśli są w owocach, warzywach kwasy czy jest kwaśny w smaku to taki produkt nie wymaga wysokiej obróbki termicznej, czyli wystarczy pasteryzacja lub też można taki produkt zakwasić. Dodać ekstra np. kwas cytrynowy, sok z cytryny – skomentowała dr inż. Barbara Groele. Jeśli natomiast dany produkt nie jest kwaśny, poddajemy go sterylizacji, która w odróżnienia od wspomnianej obróbki termicznej odbywa się w temperaturze powyżej 100 stopni Celsjusza. Pozwala to na zniszczenie wszystkich drobnoustrojów, bakterii, np. laseczki jadu kiełbasianego.\n59:40 2021_07_27 21_00_13_RadioDzieciom_Strefa_Rodzica.mp3 Strefa Rodzica 27 lipca godz. 21:00\nDo zapewnienia bezpieczeństwa produktów, zwłaszcza mięsnych, np. pasztetów niezbędne jest dodanie w procesie produkcji konserwantów. Istotne jest natomiast, że dołączane są one w bezpiecznej ilości, pod kontrolą oraz tylko wtedy, gdy jest taka konieczność i ma ona uzasadnienie technologiczne. Aby jednak dana substancja konserwująca została dodana, musi ona być najpierw zatwierdzona, co może trwać nawet kilka lat. Wynika to m.in. z tego, że wybrany konserwant jest badany względem danego produktu spożywczego, także klinicznie, by mieć pewność, że końcowy wyrób nie uczula.\nJednym z produktów, które możemy zrobić samemu w domu jest ketchup. Po tym, jak wyczyścimy i wyparzymy dany pojemnik z zakrętką wkładamy gorące, zmieszane składniki do równie ciepłego słoiczka, dzięki czemu pozbędziemy się tlenu, który powoduje zmianę barwy w przetworach. Gdy go zakręcimy, wkładamy szkło do wody o podobnej temperaturze i pasteryzujemy. W procesie robienia własnego ketchupu istotne jest również schładzania, które umożliwia zatrzymanie witamin i wartości odżywczych. Aby tak się jednak stało, działanie wysokiej temperatury powinno nastąpić szybko. Do gotowego produktu w sklepie dodaje się również modyfikowaną skrobię, czyli ugotowany kleik, np. ryżowy, który następnie jest suszony, przez co zmieniają się jego właściwości. Dodatkowo można dołączyć także konserwant, który zapobiegnie rozwijaniu się pleśni i wydłuży okres przydatności do spożycia.\nDługi termin ważności w przypadku dań dla maluchów jest wynikiem specjalnie dopracowanej technologii. Produkty te są poddawane próbom termicznym, a także bada się, jak dana żywność zachowuje się po kilku miesiącach. Nie bez znaczenia jest także odpowiednia higiena i sterylność produkcji oraz jakość surowców. Bezpieczeństwo produktów oraz wdrożenie i kontrolowanie procedur zapewnia także system HACCP.\nW celu wydłużenia możliwości spożycia danego produktu korzystne jest także mrożenie. Jak się okazuje, mrożonki są jedną z lepszych metod utrwalania żywności, dzięki której straty składników odżywczych są minimalne. Niemniej jednak, okres mrożonej żywności przechowywanej w domu jest krótszy. To dlatego, ponieważ w warunkach przemysłowych wykorzystuje się do tego inną metodę m.in. każdy owoc bądź warzywo owiewa się ze wszystkich stron. Umożliwia to także szybki proces mrożenia, co zapobiegnie wytwarzaniu się igiełek wody. Co więcej, owoce i warzywa które są twardsze zazwyczaj łatwiej mrozić, ponieważ ze względu na mniejszą ilość wody nie tracą potem kształtu.\nDomowe przetwory na zimę mogą być również słodkie. Jeśli zapragniemy zrobić dżem wykorzystamy do tego całe owoce lub ich części, które następnie zanurzymy w galarecie. Powidła to natomiast owoce przetarte. Przecier ten się zagęszcza i odparowuje dużą ilość wody, a na końcu dodaje się cukier według uznania. Istotne jest jednak, że powidła robione w domu tracą cenne witaminy. Z kolei w warunkach przemysłowych, gdzie obróbka termiczna twa krócej, a odparowywanie jest szybsze, zachowuje się więcej składników odżywczych. Z owoców produkowana jest także popularna w cukiernictwie marmolada. Wielbiciele słodyczy mogą również wybrać konfitury. Te najsmaczniejsze starają się zachować jak najlepszy kształt owoców, które zanurza się w półpłynnym syropie cukrowym.\nGość: dr inż. Barbara Groele / Krajowa Unia Producentów Soków\nZobacz więcej na temat: zdrowie i dieta przetwory Joanna Neuhoff-Murawska radio dla rodziców radio dla dzieci


lotnisko zastępcze - Dzienniklodzki.pl\nPSL zajął się ustawą emerytalną, jak tylko prezydent Komorowski ją porzucił. Projekt zakłada, że kto ma 40 lat pracy, będzie mógł przejść na emeryturę nie czekając 67. roku życia.\nJarmark Francuski w Łodzi: smaki, kino oraz rewitalizacja Emocje radnych przed absolutorium\nWypadek na Zielonej. Tramwaj wjechał na czerwonym świetle [ZDJĘCIA]\nDo wypadku z udziałem tramwaju i samochodu osobowego doszło w środę (27 maja) ok. godz. 13:40 na skrzyżowaniu ul. Zielonej i Wólczańskiej w Łodzi. Z ustaleń policji wynika, że motornicza wjechała...\nZatrucie tlenkiem węgla pod Łowiczem. Cztery osoby...\nWypadek na rondzie Sybiraków. Jedna osoba poszkodowana...\nWypadek na Żeromskiego. Taksówka zderzyła się z...\nWłamanie do hurtowni w Piotrkowie. Policja poszukuje...\nBudżet obywatelski Łodzi 2016: jest 630 wniosków, w tym jeden o darmową linię tramwajową\nProjekt bezpłatnych przejazdów linią tramwajową "3" trafił do budżetu obywatelskiego 2016. W sumie jest około 630 wniosków.\nMenadżer Piotrkowskiej jak szeryf. Zatrzymał pijanego rikszarza\nOkoło 2 promili alkoholu miał w organizmie jeden z rikszarzy jeżdżących po Piotrkowskiej. Zatrzymał go Piotr Kurzawa, menadżer ulicy Piotrkowskiej.\nMandaty niestraszne kierowcom parkującym na alejkach...\nSeniorzy zakończyli rok akademicki Pogoda w Łodzi i regionie. Sprawdź prognozę pogody na...\nDigitalizacja przedłuży żywotność archiwalnych gazet [ROZMOWA]\nZ Jolantą Traczyńską-Kiewel, kierownik działu automatyzacji biblioteki w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego, rozmawia Maciej Kałach.\nTuż przed wylotem z Polski do Monachium prof. Umberto Eco, doctor honoris causa Uniwersytetu Łódzkiego, zechciał podpisać dedykację dla Czytelników "Dziennika Łódzkiego". Selah Sue w Wytwórni. Wygraj bilety na koncert\nCzerwiec w łódzkiej kulturze: Impact Festival, koncert...\nXXIII Łódzkie Spotkania Baletowe. Wspaniały spektakl Les...\nDnipro - Sevilla 2:3 TRANSMISJA ONLINE Liga Europejska NA ŻYWO W środę oczy całego piłkarskiego świata kierują się na Warszawę. Na Stadionie Narodowym trwa finał Ligi Europejskiej Dnipro...\nGrzegorz Waranecki: "Będę wspierał Klub niezależnie od...\nRory Schlein z poważną kontuzją. Żużlowiec przeszedł dwie...\nPiłkarze Widzewa trenują - ostatnie mecze zostaną rozegrane\nŚmierć 17-letniej Agaty z Wejherowa. Zarzuty dla dwóch...\nW Kutnowskim Szpitalu Samorządowym otwarto nową poradnię W Kutnowskim Szpitalu Samorządowym otwarto poradnię kardiologiczną. Na razie za opiekę trzeba tu jednak zapłacić.\nTylko u nas Stracił rękę bo gips był ciasny. Błędu lekarzy omal nie...\nSłowo kluczowe: lotnisko zastępcze\nLublinek znów musiał zastąpić Okęcie\nW czwartek o godz. 19 na łódzkim lotnisku wylądował samolot linii Wizz Air lecący z Londynu Luton do Warszawy. Z powodu mgły warszawskie lotnisko nie przyjmuje samolotów. Samoloty lecące do stolicy są przekierowywane do innych miast, w tym ponownie...\nSamolot z Gdańska do Warszawy wylądował w Łodzi\nNa Lublinku wylądował w piątek wieczorem samolot Eurolotu lecący z Gdańska do Warszawy. Z powodu gęstej mgły na warszawski Okęciu, samolot przekierowano do Łodzi, gdzie lądował o godz. 19.36.\nW związku z zamknięciem portu lotniczego w Warszawie, część samolotów jest przekierowywanych do Łodzi. Do godziny 16 we wtorek łódzkie lotnisko przyjęło dodatkowe 3 samoloty. Port lotniczy w Warszawie będzie zamknięty do czwartku, 3...\nTłumy na Lublinku. Dodatkowe samoloty na łódzkim lotnisku [ZDJĘCIA]\nSześć dodatkowych samolotów przyjęło w niedzielę łódzkie lotnisko z powodu mgły w portach w Warszawie, Krakowie i Wrocławiu. Z kolei w sobotni poranek z powodu złych warunków atmosferycznych w łódzkim porcie wylądowały trzy przekierowane samoloty...\nSamoloty Ryanaira przymusowo lądowały w Łodzi\nZ powody złych warunków atmosferycznych, kolejne samoloty przekierowano do lądowania na łódzkim lotnisku. Samoloty Ryanaira z Billund do Krakowa, z Girony do Wrocławia oraz z Londynu i Brukseli do Warszawy, musiały przymusowo lądować w Łodzi...\nOpóźnienia na łódzkim lotnisku\nZ powodu kiepskiej pogody sobotnie samoloty z Londynu Stansted i Luton nie przylecą na czas. Jednak póki co wszystko wskazuje na to, że wylądują w Łodzi.\nMgła uniemożliwiła lądowanie na łódzkim lotnisku\nMgła utrudniła w piątek wieczorem ruch na łódzkim lotnisku im. Reymonta. Z tego powodu samolot z Dublina został przekierowany na lotnisko w Warszawie - powiedziała rzeczniczka Portu Lotniczego Łódź Ewa Bieńkowska. Pasażerowie, którzy mieli...\nNie mogli wylądować w Modlinie, przylecieli do Łodzi\nW piątek rano, lotnisko w Modlinie zostało zamknięte z powodu mgły. W związku z tym, samolot linii RyanAir, lecący do Modlina z Budapesztu, musiał wylądować w Łodzi. 81 pasażerów zostało przewiezionych do Warszawy, autokarami wynajętymi...\nSamoloty Ryanaira zamiast w Krakowie lądowały w Łodzi Ze względu na złe warunki atmosferyczne panujące na lotnisku w Krakowie, samoloty lecące z Oslo i Sztokholmu musiały lądować w Łodzi. Na lotnisku Kraków-Balice jest zbyt gęsta mgła, by mogły tam lądować i startować samoloty. O 9.20 na...\nŁódź: nowe połączenie lotnicze do Londynu\nWe wtorek Port Lotniczy im. Władysława Reymonta uruchomi nowe połączenie do Londynu. Do tej pory pasażerowie mogli wysiadać na londyńskim lotnisku Stansted. Od 13 września będzie można też latać do portu Londyn-Luton. Loty będą odbywały...\nCisza nocna w Piotrkowie. Apelacja w sprawie ukaranego właściciela pubu 22:52\nTargi Rolniczo-Ogrodnicze w Kościerzynie 22:25\nZakończenie roku akademickiego na Łódzkim Uniwersytecie Trzeciego Wieku 22:05\n"POSąsiedzku" kolejny raz na Karolowie: warsztaty, wycieczka, turnieje 21:50\nBudżet obywatelski Łodzi 2016: jest 630 wniosków, w tym jeden o darmową linię tramwajową zobacz więcej\nŻYCZENIA NA DZIEŃ MATKI 2015 - piękne życzenia i piosenki, krótkie życzenia SMS Eurowizja 2015 wyniki. Monika Kuszyńska na 23. miejscu. Wygrała Szwecja (WYNIKI ONLINE, WYSTĘPY) "Budyń" i "Bigos" na Twitterze złamały ciszę wyborczą? Policja zabezpieczyła wpisy internautów "Głosuj na Dudę" - serial "Ranczo" złamał ciszę wyborczą? Sprawę bada policja Kinga Duda już błyszczy. Zwłaszcza na tle innych "pierwszych córek" [ZDJĘCIA] Tylko u nas Stracił rękę bo gips był ciasny. Błędu lekarzy omal nie przypłacił życiem Najczęściej komentowane\nStraż miejska przypilnuje, żeby kierowcy nie parkowali na trawnikach i alejkach przed botanikiem 108\nZ ostatniej chwili WYBORY PREZYDENCKIE 2015. Andrzej Duda prezydentem Polski! [WYNIKI II TURY WYBORÓW] 101\nUwaga! Rowerzyści jeżdżą pod prąd na Roosevelta 93\nKinga Duda już błyszczy. Zwłaszcza na tle innych "pierwszych córek" [ZDJĘCIA] 2\nŁodzianie przygotowani na wszystko NOWY NUMER w każdy czwartek o 18:00 Zobacz najnowsze wydanie tygodnika ITS +