No Control: kwietnia 2015\n-To co teraz zamierzasz? -zapytał mnie mój towarzysz, gdy oboje wyszliśmy z miejsca, gdzie zrobiliśmy to, co do nas należało.\n-Wracam do domu i tobie też to radzę Malik.\n-Tak jest szef!- zaśmiał się a ja zaraz po nim. -Jakie plany na jutro?\n-Trzeba zająć się tym gościem od skarbówki, co to jest mi dłużny dwa patyki, potem jeszcze tego chojraka z twojej dzielnicy co tak się rzucał do Tommo ostatnio. Nie będzie mi tu skakał. Nie może być tak dalej.\n-No. To będzie chyba tylko tyle- dopaliłem fajkę i zgniotłem peta czubkiem buta. -Ja uciekam do domu - po pożegnaniu wsiadłem w auto i szybko ruszyłem do domu. Uwielbiam szybką jazdę, dzięki czemu na czas byłem na miejscu, bo planowałem pojawić się w domu przed dwudziestą. Byłem za pięć.\nZamknąłem za sobą drzwi i odwiesiłem kurtkę na wieszak.\n-Ola?- zapytałem wchodząc do kuchni. Nie było jej tam. Zacząłem się martwić, bo ona zawsze czekała na mnie w kuchni z jakimś ciepłym daniem. Rozpieszczała mnie. Bałem się, że coś się stało. -Aleksandra?! -zawołałem jej pełnym imieniem. To zawsze działało. I tak było tym razem.\n-W sypialni!- usłyszałem jej głos z góry. Szybko tam się udałem, bo sytuacja była conajmniej dziwna. Ola nigdy nie siedziała w pokoju przed moim powrotem. To był nasz taki rytuał, że zawsze witała mnie całusem po powrocie z "pracy".\nWchodzę do naszej sypialni. Widzę Olę, która siedzi na łóżku z twarzą w dłoniach. Nie wiem co myśleć.\n-Olcia?- poszedłem do niej i klęknąłem przed nią, kładąc dłonie na jej udach.\n-Co się dzieje skarbie?- zdjąłem dłonie z jej twarzy i czekałem aż sama mi powie.\n-On... Tu znowu był...- po tych słowach rozpłakała się i mocno we mniw wtuliła. A mnie ogarnęła dzika ochota, by w końcu zemsty stało się zadość. Muszę w końcu ją od tego uwolnić.\n-Już dobrze. Ciii... Nie ma go tu. Jesteś ze mną bezpieczna. Nic ci nie zrobi.\n-Ja... Tak się bałam, że on znowu to zrobi... Że znowu mnie skrzywdzi...\n-Spokojnie. On już nic ci nie zrobi.\nGdy w końcu Ola zasnęła, wstałem ostrożnie z łóżka i wybrałem numer do Malika.\n-No co tam szefie?- zapytał oficjalnie. Nie wiem czemu tak do mnie mówi. Przecież nie jestem żadnym szefem. Ale podoba mi się to.\n-Jest sprawa. Musisz mi pomóc. I najlepiej ogarnij chłopaków.\n-I spotykamy się koło starych wagonów.\nZabrałem broń i po kilku minutach byłem na miejscu. Chwilę potem dołączyli do mnie Zayn, Liam, Harry i Louis.\n-No co tam? Co to za sprawa?\n-Musimy w końcu pozbyć się Leroy'a. Znowu zalazł mi ten chuj za skórę. Zabiję go po prostu. Nie skrzywdzi mojej małej Olci.\n-Znowu u niej był? -Harry załadował broń.\n-Tak. Nic jej nie zrobił. Na szczęście.\n-Myślisz, że gdzieś tu jest? -zapytał Liam.\n-Tak, co piątek tu stacjonuje. Idziemy- powiedziałem i ruszyłem wzdłuż torów.\nPo kilku krokach, usłyszałem odgłos muzyki.\n-Idziemy chłopaki- weszliśmy tylnym wejściem. Chłopaki zajęli się obstawą a ja mogłem spokojnie dostać się do tego bydlaka.\n-Leroy przyjacielu!- krzyknąłem, gdy go zobaczyłem.\n-Horan! Co cię do mnie sprowadza? Chcesz towar?\nPoszedłem do niego i szybko przyłożyłem pistolet do skroni.\n-Towar? Ja cię kurwa zabiję, sukinsynie!\n-Mnie? A cóż ja takiego ci zrobiłem?- ten chuj śmieje mi się w twarz. Załadowałem pistolet.\n-Wszystko. Zrobiłeś wszystko. Czas za to zapłacić. Już więcej jej nie skrzywdzisz.\n-Masz na myśli tą swoją małą sukę, która pieprzyła się na prawo i lewo?\nStrzeliłem. Padł przede mną martwy. Nikt nie będzie obrażał i wyzywał mojego skarba. Nikt. W oddali słyszałem jeszcze strzały broni. Po chwili do pomieszczenia wpadli chłopcy.\n-No, bierzcie ile zmieścicie- oznajmiłem i wyszedłem z pokoju. Od razu udałem się spowrotem do domu. Wiedziałem, że jutro podzielimy się łupem z chłopakami.\n-Pan Horan?- odebrałem telefon.\n-Tak, przy telefonie.\n-Pańska dziewczyna podała mi pana numer. Została przywieziona do szpitala w ciężkim stanie. Czy mógłby pan przyjechać?- usłyszałem. Zmroziło mnie.\n-Ale... Jak to... Co z nią?\n-Nie mogę udzielać takich informacji przez telefon.\n-D... Dobrze, będę za dziesięć minut.\nSzybko zwróciłem na najbliższym rondzie.\nW szpitalu dopadłem do recepcji i wypytałem kobietę o Olę. Leży w sali 19. Tam też się udałem. Wszedłem do pokoju w, którym leżała na łóżku podłączona do kroplówki.\n-Ola...- poszedłem do niej i usiadłem na stołku.\n-Niall... Przepraszam...-wyszeptała ledwo.\n-A... Ale co się stało?- byłem przerażony tym, że ona leży na tym łóżku ledwo żywa a ja nic nie wiedziałem. Nie mogłem jej pomóc...\n-Leroy... Jak wtedy do mnie przyszedł... To...\n-Coś ci zrobił? Czemu mi nie powiedziałaś?\n-Ja... Nie chciałam... Po prostu... Sama nie wiem czemu ci nie powiedziałam...\n-Co ci zrobił? -złapałem ją za dłoń. Mimo, że teraz to już za późno, to i tak muszę wiedzieć.\n-On... Wtargnął do domu i... I rzucił mną o ścianę a potem... Tak strasznie mocno bił... I mówił, że nie mam prawa żyć...- rozpłakała się a ja dopiero teraz zauważyłem jej posiniaczoną śliczną twarz.\n-Cichutko...- wstałem z taboretu i usiadłem na jej łóżku tak, że opierała się o mnie plecami. Głaskałem ją po jej ślicznych długich poplątanych teraz włosach.\n-Ale to jeszcze nie wszystko...- pociągnęła nosem i złapała za moją dłoń, mocno ściskając.\n-Coś jeszcze ci zrobił?\n-No bo... Ja byłam... Byłam w ciąży...\nW momencie zapomniałem jak się oddycha. Była w ciąży?\n-Ale poroniłam- ledwo wydusiła poprzez płacz.\n-To przez niego? - zacisnąłem szczękę z wściekłości na tego potwora. Gdybym tylko mógł, zabiłbym go jeszcze raz.\n-Tak. Bo gdy upadłam po uderzeniu o ścianę, zaczął mnie kopać. Dostałam nawet w twarz. A brzuch... Jest cały siny i są małe krwiaki... Nie było szans na to, żeby uratować to małe stworzenie...\n-Już dobrze. Nie martw się. Leroy już nigdy cię nie skrzywdzi- powiedziałem i cmoknąłem ją we włosy.\n-Dziękuję Niall. Dziękuję, że przy mnie jesteś- odwróciła się w moją stronę tak, że leżała na boku i objęła mnie w talii.\n-Zawsze możemy sobie zmajstrować drugiego malucha. Jeśli chcesz- powiedziałem cicho, co wywołało delikatny uśmiech i rumieńce na jej twarzy.\nNo to, takie oto coś wyszło dla naszej Olci!\nNie wiem jak wyszło, sama oceń.\nRozdział będzie w niedzielę!\nJuls, zwracam się do ciebie- twój pomysł na imagina bardzo mi się podoba, na pewno go zrobię, ale musisz poczekać na niego, bo muszę go ogarnąć, ale na pewno będzie.\nAutor: EvaTommo19 o 16:46 7 komentarzy:\nLouis w ogóle nie chciał wypuścić mnie z objęć. Ale w końcu udało nam się wstać. Po dłuuuuuugim pożegnaniu w korytarzu, poszedł do chłopaków.\nJa natomiast ogarnęłam mój pokój, bo wyglądał jak... No jak by przeszedł po nim tajfun. Gdy pokój, w końcu wyglądał jak mój pokój, zeszłam na dół by posprzątać salon po kolacji.\nByłam w trakcie wycierana stołu, kiedy do domu weszła Marlena.\n-Cześć Ewciu- powiedziała. Byłam zbyt pochłonięta wycieraniem, by na nią spojrzeć od razu, ale gdy tylko to zrobiłam, zamarłam.\nMarlena stała w salonie, nie tyle co o własnych siłach, jak o kulach!\n-Marlena, co ci się stało?! -dopadłam do niej i pomogłam usiąść na najbliższym fotelu.\n-Nie jest tak źle, jak wygląda- uśmiechnęła się słabo.\n-To wygląda strasznie! Masz mi w tej chwili powiedzieć co ci się stało.\n-Dobrze mamo- zaśmiała się, ale zaraz spoważniała i zaczęła: -Jak wiesz, byłam wczoraj z Harry'm. No i zaprosił mnie do kina, potem zjedliśmy jakaś kolację no i potem...\n-Zaproponował lodowisko. Jako, że ja lubię wszystko co związane jest z zimą, to poszliśmy. Hazz tak się rozkręcił, że w pewnym momencie po prostu wypadłam mu z rąk. No i oboje polecieliśmy na twardy lód. Zwijaliśmy się z bólu, dopóki nie zabrała nas karetka do szpitala.\n-Do szpitala? Czemu nie zadzwoniłaś?\n-Nie chciałam wam przeszkadzać, opowiadaj.\n-Najpierw ty skończ swoją przygodę życia.\n-No i... Lekarz powiedział mi, że mam skręconą kostkę a Harry naciągniętą rekę- spojrzała na mnie niepewnie i podwinęła nogawkę spodni. Kostka razem ze stopą jest zabadanżowana.\n-Boże... Nie mogliście jakoś uważać? -no ręce opadają. Ta dziewczyna czasem mnie rozbraja. Oni naprawdę ze Styles'em do siebie pasują!\n-No co ja mam ci powiedzieć? Chcieliśmy się pobawić trochę.\n-A czy wy jesteście dziećmi? -westchnełam.\n-Ojejciu. Nawet nie boli.\n-Ale mogłaś się połamać. On też.\n-O rany. Dobra, grunt, że żyjemy. Daj spokój.\nZ westchnieniem podniosłam się i zabrałam ze stołu tacę z talerzami i szklankami. Ruszyłam do kuchni. Słyszałam jak Mar, po chwili jęków i stęków ruszyła za mną. Usadowiła się przy stole.\n-Zrobisz mi herbaty?\nNastawiłam wodę i poczekałam, aż się zagotuje. Zalałam dwa kubki i postawiłam je na stole.\n-No to teraz ty- powiedziała i popatrzyła wyczekujaco na mnie. Powiedzieć jej? Nie zauważyła jeszcze pierścionka, więc? Może za karę nic jej nie powiem?\n-Nic ci nie powiem, za karę- powiedziałam.\n-Ej no. Nie rób mi tego! Ja muszę wiedzieć! -jej mina była bezcenna.\nNo i dałam się jej przekonać. I tak bym jej powiedziała.\nPierwsze co, to pokazałam jej dłoń na, której widniał śliczny pierścionek zaręczynowy od Lou.\n-Aaaaaa!- zaczęła piszczeć z radości i złapała dłoń, by lepiej obejrzeć go. -Rany Boskie! Tomlinson ci się oświadczył! Chodź tu, to cię uściskam!\nTak zrobiłam i chwilę później Marlena ściskała mnie, tak mocno, że nawet Horan chyba tak nie potrafi...\n-Dobra, bo mnie udusisz! -powiedziałam.\n-No przepraszam, to ze szczęścia- odsunęła się ode mnie z wielkim uśmiechem.\nUsiadłam spowrotem na swoim miejscu.\n-Gadaj, jak to zrobił?\nOpowiedziałam jej wszystko, ale z tych emocji, to pewnie coś ominęłam...\n-Wow... Ja też tak chcę!\n-To powiedz to Styles'owi! A poza tym, podobno nie lubisz romantycznych rzeczy -powiedziałam.\n-A tam. Cofam to. To co zrobił Lou jest mega romantyczne! Kiedy ślub?\n-Ej, ej, ej. Nie zapędzaj się tak! Wczoraj mi się oświadczył, myślisz, że rozmawialiśmy o tym?\n-Ah, no tak! Pewnie były ciekawsze rzeczy do roboty, co?- uśmiechnęła się chytrze.\n-Weź idź- schowałam twarz w dłoniach. Boże, jak ona mnie zna.\n-Było było! Zrobiliście to?\n-No co? Powiedz mi, powiedz, bo uschnę jak nie będę wiedzieć!\n-Tak!- powiedziałam w końcu. Nie dałaby mi żyć inaczej. -Zadowolona jesteś?\n-Bardzo! Powiesz mi jak...\n-Nie! Temat skończony. Dziękuję!\nSzybko wstałam od stołu i poleciałam do salonu po resztę rzeczy.\nOna jest niemożliwa! Ze mnie wszystko wyciągnie a sama nic nie powie. Chociaż... Nie ma co, bo ona czeka z tym do ślubu... No Harry będzie musiał wstrzymać. Albo szybko się z nią żenić. Boże, o czym ja myślę?!\n-Oj no przepraszam- Marlena dotarła jakoś do mnie i objęła.\n-Ty powinnaś teraz odpoczywać a nie chodzić za mną- powiedziałam lekko zła, już nawet nie tymi jej tekstami, ale głupotą, bo zamiast leżeć to chodzi.\n-Oj no dobra.\nI tak po prostu walnęła się na kanapę, włączając tv. Okej...\n-No. Ale obiad zrobisz sobie sama- powiedziałam i wróciłam do kuchni.\n-Ej! Nie! Poczekaj, ja ci pomogę!- ta noga ją chyba tak nie boli, bo za chwilę pojawiła się przy mnie.\nPo obiedzie obie walnęłyśmy się na kanapie oglądając jakiś durny serial niemiecki. Bez angielskiego tłumacza czy czegokolwiek. Zostało nam tylko oglądanie, ale w końcu Marlena się zdenerwowała i przełączyła na coś innego.\n-Boże, nic nie ma w tej telewizji. Obłęd- westchnęła dziewczyna.\n-Kto to?- zapytałam.\n-Harry? Przecież widział cię trzy godziny temu.\n-No to Louis. Wejdź!- krzyknęła głośno Marlena. Drzwi się otworzyły. Usłyszałam kilka kroków, a potem przed nami pojawił się Louis. Ale ma wyczucie.\n-Hej Marlena. Hej misiu- przytulił mnie. Usiadł obok Mar i wziął mnie na kolana.\n-Co to za okazja, że odwiedziłeś nasze skromne progi w dzień? -zapytała Marlena.\n-Wieczorem robimy imprezę- oznajmił z uśmiechem, patrząc na mnie.\n-Na pewno już wiesz. Oświadczyłem się Ewci- radość biła od niego na kilometr. Przyciągnął mnie do siebie i nasze usta złączyły się w pocałunku.\n-Dobra, dobra! Straczy już! Zrozumiałam- Marlena odciągnęła mnie od Lou i zaczęliśmy się śmiać. -Gratulacje. O której zabawa?\n-No ty chyba raczej z tą nogą nie pójdziesz- powiedziałam.\n-Chyba raczej pójdę- powiedziała moim głosem.\n-Co z jej nogą? -zainteresował się Louis.\n-Skręcona po zobawach z Harry'm.\n-No to fakt. Jego ręka też nie jest w najlepszym stanie, ale uparł się, że nikt nie zamknie go w pokoju.\n-No to Marlenko, szykuj się, idziemy do chłopaków- ogłosiłam.\n-A reporterzy?- zapytała.\n-Paul się nimi zajmie, nikt was nie zauważy .\n-Oby- powiedziałam i wtuliłam się w jego szyję.\nI tak oto zakończyłan ten rozdział.\nCzyli wiemy co przytrafiło się Hazz'ie i Malrenie! :)\nDziękuję za 15 tys wyświetleń i wczorajsze 200!\nJeśli uda mi się napisać rozdział wcześniej, to dodam go 1 maja!\nAle jeśli nie, to standardowo w niedzielę, 3 maja!\nAutor: EvaTommo19 o 00:05 7 komentarzy:\nZostałam nominowana z bloga Karoliny Alicji http://mojefantazje-onedirection.blogspot.com\n3.Jaka jest Twoja najgorsza wada?\n4.Jak długo planujesz prowadzić blog?\n5.Gdybym mogła cofnąć czas zmieniłabym?\n6.Masz już wyznaczony cel, do którego nieustannie dążysz?\n7.Gdybyś przez jeden dzień mogła być kimś innym, kto by to był?\n8.Twoja ulubiona potrawa?\n9.Jak widzisz siebie za 10 lat?\n10.Jaka byłaby twoja reakcja, gdyby któryś chłopak z One Direction zaprosiłby cię na randkę?\nA teraz odpowiedzi!\n1. Wyłączenie budzika przede wszystkim!\n2.Jak na razie mam same nie realne, ale bliżej rzeczywistości, to mieć swoją własną cukiernię.\n3.Najgorsza? Tylko jedna? Hm... Jestem strasznym leniem, ale tylko w domu :)\n4.Jak długo... Dopóki nie skończą mi się pomysły!\n5. To zależy jak daleko mogłabym go cofnąć... Czasami żałuję, że wybrałam to miejsce praktyk w, Którym teraz jeszcze się uczę. Ale to tylko czasami, gdy mam zły dzień. Wtedy jestem zła na wszystko i na wszystkich, soo...\nAlbo zmieniłabym miejsce zamieszkania na miasto.\n6.Yes! Tak jak powiedziałam na początku, jest to związane z moim zawodem. Czyt. punkt 2.\n7.Facetem. Taki jeden jest u mnie w cukierni. Ma na wszystko tak bardzo wyjebane, że sama bym tak chciała.\n8.Rosołek mamuśki. Mogłabym jeść go codziennie!\n9.Jeśli nie udałoby mi się założyć własnego zakładu i nie wyjadę za granicę, to pewnie skończę jako pracownik w jakiejś cukierni...\n10.Jakie przyjemne pytanie!\nSzok, zdziwienie, radość, zapewne nogi z waty i w ogóle..., ale nie przepuściłabym takiej szansy na poznanie idola.\n2. Ulubiony szkolny przedmiot?\n4. Ulubione danie lub deser?\n5. Czym zamierzasz zajmować się w przyszłości?\n6. Twój ulubieniec z 1D? Dlaczego on?\n9. Masz jakieś zwierzątko domowe? Jak tak, to jakie?\n10. Co zainspirowało cię do pisania bloga?\nOkej, to tyle.\nDałam radę. Padam.\nAutor: EvaTommo19 o 21:09 Brak komentarzy:\nPamiętam ten dzień, jakby wydarzyło to się wczoraj, a nie trzy lata temu.\nRazem z Liamem wracaliśmy z wakacji. Byliśmy na Karaibach. Piękne i bardzo regenerujące miejsce.\n-Halo?- odebrał telefon, który dzwonił już trzeci raz. Przez moment słuchał co mówił jego rozmówca. -Teraz? Szefie... Dopiero wróciliśmy z... No dobrze, będę za pół godziny.\nZ westchnieniem odłożył telefon na poprzednie miejsce w schowku.\n-Tak. Kazał mi być zaraz w warsztacie, bo jest dużo pracy i nie mogę mieć dłużej wolnego.\n-No dobrze. Nic na to nie poradzimy... -chwilę później byliśmy już pod naszym małym, skromnym domem z ogródkiem.\n-Wniosę te walizki i uciekam.\nWysiedliśmy z samochodu, od razu skierowałam się do drzwi i otworzyłam je. Liam wniósł walizki i pożegnał się ze mną całusem, po czym zaraz pojechał do pracy.\nWiedziałam, że mój mąż prędko nie wróci. Czasem dziwię się, że jeszcze nie zwolnił się z tego miejsca. Płaci im grosze a oni harują dzień i noc. Ale wierzę w to, że jest w tym jakiś cel.\nRozpakowałam wszystkie cztery walizki, jakie zabraliśmy na Karaiby, zjadłam kolację i porozmawiałam ze swoją mamą, opowiadając jej o wakacjach. Potem obejrzałam jakiś program w telewizji i poszłam spać.\nLiam nie pojawił się w nocy, więc pewnie wróci gdzieś po południu. Około godziny 11 rano dostałam telefon.\n-Dzień dobry, czy rozmawiam z panią Payne?\n-Tak. W czym mogę pomóc? -zdziwiłam się.\n-Pogotowie rejonowe w Wałbrzychu. Pan Liam Payne został przywieziony na nasz oddział dwie godziny temu.\n-Co? Ale... Jak on się czuje? Co z nim?\n-Nie będę pani okłamywał. Jego stan jest krytyczny. Niech pani pojawi się u nas jak najszybciej.\nLekarz rozłączył się a ja stałam nieruchomo jakiś czas, wpatrzona w ekran telefonu.\nLiam w szpitalu? W krytycznym stanie? Ale... Jak to możliwe?\nJak najszybciej zabrałam torebkę i w ciągu dwudziestu minut byłam pod szpitalem.\n-Przepraszam, gdzie leży mój mąż?- szybko zapytałam pani w recepcji o Liama.\n-Jak pani się nazywa?\n-Payne. Sophia Payne.\n-Chwileczkę...- kobieta po czterdziestce zaczęła sprawdzać coś w komputerze. -Liam Payne przechodzi właśnie operację. Sala 19, tamtą windą- pokazała na żelazne drzwi znajdujące się najbliżej mnie. W windzie znalazłam się po kilku chwilach. Po minucie byłam już na odpowiednim korytarzu. Odnalezienie sali, nie było trudne, bo były tu tylko dwa pomieszczenia. Usiadłam na najbliższych krzesłach i czekałam.\nMinęła godzina, potem druga i jeszcze dwie następne. Cztery godziny siedziałam w jednym i tym samym miejscu, nie wiedząc nic co dzieje się z moim mężem w tej sali. Niepokój i strach rozsadzał mnie od środka.\nW końcu wyszedł lekarz. Poderwałam się z siedzenia i od razu zapytałam:\n-Co z moim mężem?\nLekarz westchnął tylko, ale powiedział:\n-Było bardzo trudno go ratować. Miał bardzo ciężki wypadek. Dosłownie wjechał pod ciężarówkę- na te słowa zrobiło mi się słabo i gdyby nie doktor, pewnie leżałabym teraz na podłodze.\n-Ale... Jak to pod ciężarówkę...? Przecież...- powiedziałam nieskładnie, gdy siedziałam i popijałam wodę.\n-Nie wiemy jak. Policja już się tym zajmuje.\n-Ale co z nim?- nie obchodziło mnie to, co robią policjanci. Interesuje mnie mój mąż.\n-Jest w bardzo ciężkim stanie. Najbliższe dni pokażą czy przeżyje i czy wróci do pełnej sprawności.\n-Czy chce pan powiedzieć...\n-Tak. Pani mąż ma uszkodzony kręgosłup. Nie jest to ciężkie uszkodzenie, ale wiąże się ono z powikłaniami. Może nawet skończyć to się wózkiem inwalidzkim.\n-Czy ma jakieś inne obrażenia?\n-Ma złamaną lewą rękę, dwa żebra i kilka zadrapań. I tak wyszedł z tego cało. Proszę być w dobrej myśli.\n-W jakiej sali będzie leżał? -zapytałam jeszcze, zanim odszedł.\n-Na OIOM-ie w sali 64.\nLekarz zostawił mnie samą.\nJak to wyszedł z tego cały? Mogło być jeszcze gorzej?\nNie zdążyłam pomyśleć, bo drzwi przez które wyszedł lekarz, otworzyły się ponownie i zobaczyłam go. Wieźli go szybko, nie zdążyłam do niego w ogóle podejść. Ruszyłam za nimi i w końcu dotarłam do sali w której będzie teraz przebywał. Widziałam jak pokolei podpinają do tych wszystkich maszyn i urządzeń, które miały za zadanie utrzymywać go przy życiu.\nJeszcze nigdy tak się o niego nie bałam.\nKażdego dnia przed pójściem do szpitala, chodziłam do kościoła. Nie to żebym w ogóle nie chodziła. Razem z Liamem jesteśmy ludźmi wierzącymi i praktykującymi.\nOdmawiałam różne modlitwy z nadzieją, że Pan Bóg usłyszy moje wołania.\n**** Trzy tygodnie później ****\nDziś jak zwykle byłam w kościele. Nawet rozmawiałam z księdzem, który udzielał nam sakramentu małżeństwa. Obiecał modlić się w jego intencji.\nWeszłam do sali Liama. Lekarze już od początku pozwolili mi przebywać na sali z nim. Twierdzili, że to pomoże mu się szybciej obudzić. Ja byłam tego pewna. Każdego dnia opowiadałam mu co robiłam, jak wracałam od niego do domu.\nW pewnej chwili poczułam delikatny ruch w mojej dłoni. Mogło mi się to przewidzieć, ale naprawdę to poczułam. Puściłam jego dłoń i zaraz po tym zobaczyłam jak on naprawdę poruszył palcem wskazującym!\n-Panie doktorze!- zawołałam a on natychmiast pojawił się przy mnie.\n-Co się dzieje pani Sophio?\n-Liam poruszył palcem! O! A teraz rusza głową! - mówiłam podekscytowana przez łzy radości.\n-Rzeczywiście. Dobrze, musi pani opuścić salę.\nJakaś pielęgniarka wyprowadziła mnie z pomieszczenia. Chciałam zobaczyć co oni tam robią, ale nie mogłam. Byłam zdenerwowana i szczęśliwa w jednym. Mój mąż wraca do mnie po prawie miesiącu śpiączki!\n-Boże, dziękuję! -wzniosłam oczy ku niebu.\n-I jak z nim?- zapytałam od razu, gdy z jego sali wyszedł lekarz prowadzący.\n-Jest nieprzytomny, ale reaguje na bodźce. Myślę, że jeszcze dwa, trzy dni i pani mąż wróci do nas całkowicie- lekarz posłał mi pokrzepiający uśmiech.\n-M... Mogę do niego wrócić? -zapytałam.\n-Tak. Będzie mu pani teraz potrzebna.\nWeszłam spowrotem na salę. Jedna z pielęgniarek uśmiechnęła się do mnie z współczuciem. Bez żadnego słowa usiadłam spowrotem przy nim.\nZanim wyszłam ze szpitala i wróciłam do domu, zmówiłam cichą modlitwę, by aniołowie mieli go w swojej opiece.\nRano obudziłam się z wielką radością i pozytywnym nastawieniem na dzisiejszy dzień.\nMoże to za sprawą tego snu?\nŚniło mi się, że ktoś przyszedł do mnie. Nie widziałam dokładnie kim on był, ale powiedział do mnie tylko te słowa:\n-"Nie martw się. Twój mąż wyzdrowieje. Wszystko będzie dobrze."\nUwierzyłam mu. Nie wiedziałam kim jest, ale jego głos był spokojny i kojący.\nZjadłam śniadanie i ponownie udałam się do szpitala.\n-Świetnie, że pani przyszła. Mam cudowne wieści- rozpromieniony doktor Styles.\n-Tak? Co się stało? Coś z Liamem?\n-Tak. Zapraszam do jego sali.\nSzybko pośpieszyłam za lekarzem i po chwili byliśmy na miejscu.\nTo co zobaczyłam...\nTak bardzo mnie ucieszyło! Moje serce zaczęło szybciej pracować. Liam leżał na łóżku, w pełni świadomy, jakby dopiero co obudził się ze snu po nocy!\n-Liam!- podeszłam do niego i lekko przytuliłam, by nie bolało go bardziej.\n-Jestem tu kochanie- odpowiedział mi i objął mnie mocno.\n-Niech pan powie jak pan się czuje- powiedział lekarz.\n-Swietnie. Tak dobrze, jak nigdy dotąd.\n-Ma pan czucie w nogach? Niech pan spróbuje poruszyć stopą- lekarz odchylił skrawek kołdry i przypatrywał się na poczynania mojego męża.\n-Brawo!- pochwalił go doktor, gdy zobaczył, jak Liam porusza sprawnie obiema stopami.\nByłam szczęśliwa jak nigdy!\n-Toż to cud! Pierwszy raz w mojej długoletniej karierze, mamy do czynienia z cudownym ozdrowieniem! Nie było do tej pory takiego przypadku, żeby pacjent wrócił do sprawności. Musimy zrobić jeszcze kilka badań, by upewnić się, że wszystko w porządku z panem.\n-To wspaniale!- ucieszyłam się i usiadłam na krześle, trzymając dłoń ukochanego.\n-Tak. Dobrze, niech pan dzisiaj odpoczywa. Jutro zaczniemy pana męczyć- lekarz wyszedł a ja uśmiechnęłam się do chłopaka z miłością.\nTaka oto moja historia. Liam szybko wrócił do pełnej sprawności. Jego kręgosłup cudem nie został uszkodzony w tych miejscach, które odpowiadały za wykonywanie ruchu.\nRehabilitacja trwała dwa miesiące. Trener był pod wrażeniem postępów jakie Liam robił z dnia na dzień.\nDziś jest w pełni sprawny, jego kręgosłup ma się świetnie.\nTa historia pokazuje, że wiara naprawdę czyni cuda.\nA więc może dwa słowa wyjaśnienia, co to tego powyżej.\nTen imagin to opowiadanie, które napisałam na konkurs.\nUwaga! Na konkurs siostry. Mam tylko nadzieję, że jakoś udało mi się sprostać tematowi:\nOczywiście, imiona były zmienione, ale stwierdziłam, że dodam go jako imagin z Liamem, bo mało jest o nim.\nA więc co o nim myślicie?\nJa wracam do pisania rozdziału!\nNiestety, nie będzie on wcześniej niż w niedzielę, bo teraz będę mieć trzy ciężkie dni i po prostu nie będę w stanie go skończyć i dodać.\nAutor: EvaTommo19 o 16:36 18 komentarzy:\nOkej, rozdział dodany, to teraz kolejne zamówienie!!\nDla Zuzi <3\nKolejny raz zamknęłam się w swoim pokoju, by w spokoju móc popłakać z bezsilności. Wiedziałam na co się piszę. Ale miałam już dość, tego co się dzieje.\nNagle rozdzwonił się mój telefon z, którego pobrzmiewała cicha piosenka. Niechętnie spojrzałam na ekran, ale widząc dzwoniącego, szybko odrzuciłam połączenie. Nie chciałam z nim rozmawiać, bo znowu by zapewniał, że robi wszystko by to powstrzymać, lub ograniczyć, no ale...\nOd roku mu się to nie udaje.\n-Zuza... Niall przyszedł- do pokoju bez pukania weszła Melissa. Jle tu już siedzę?!\n-Dobra, wpuść go- starłam łzy pobierznie. Nawet nie chciałam wyglądać dobrze. Dla niego nie muszę.\nNie wiem czy z nim nie zerwać... W końcu.\nSiostra wyszła a chwilę potem do pokoju wszedł Niall.\n-Zuzia...- odezwał się i podszedł do mnie.\n-Niall, mam dość- powiedziałam otwarcie, patrząc na niego boleśnie. Widziałam ten ból w jego niebieściutkich ślicznych oczach. -Nie jestem już w stanie tego wytrzymać. Nie jestem tak odporna jak ty.\n-Zuza, wcale nie musisz...\n-Nie Niall. Dłużej tego nie wytrzymam. Przeczytam jeszcze raz o tym, że jestem brzydka, że jestem nic nie wartą szmatą do podłogi i jestem z tobą tylko dlatego, że masz miliony na koncie a poprostu zabiję się. Twoje fanki będą zadowolone.\nNiall patrzył na mnie z przerażeniem. -\n-Nie możesz mi tego zrobić. Kocham cię nad życie!\n-Ja ciebie też, Niall. To wszystko mnie przeraża! Boję się wyjść z domu, żeby mnie nie napadły w drodze do pracy!\n-Przepraszam kochanie. Tak bardzo cię przepraszam. Powinienem odejść z zespołu jak to się tylko zaczęło.\n-Nie! Nie możesz tego zrobić. Po prostu... Musimy się rozstać. Tak będzie najlepiej. Dla ciebie, dla mnie. Twoje fanki będą wniebowzięte.\n-Zuza ja cię kocham!- upadł na kolana przede mną, łapiąc za dłonie.\n-Niall, błagam cię. Zostaw mnie. Nie możemy być razem... To koniec. Wyjdź.\nChłopak ze zrezygnowaniem podniósł się.\n-Dobrze. Ale ja tak tego nie zostawię. Będę o ciebie walczyć, do końca- złożył na moich ustach pocałunek i wyszedł.\nA ja znów rzuciłam się w wir płaczu.\nOd tygodnia jestem wrakiem. Bez Zuzi mój świat to tylko szara rzeczywistość w której muszę żyć. Sam. Bez niej. Prawda jest taka, że jestem wściekły na te dziewczyny, które ją obrażały. Za każdym razem, gdy czytała te wszystkie hejty i widziałem jej łzy z tego powodu, bałem się, że w końcu mnie przez to zostawi. No i stało się.\n-Niall, może coś zjesz?- do pokoju wszedł Zayn z tacą pełną jedzenia.\n-Nie jestem głodny- odburknąłem tylko. Chłopak z westchnieniem wyszedł z pokoju. Kiedyś jedzenie poprawiało mi humor. Ale nie teraz...\nPostanowiłem w końcu się wyżalić. Powiedzieć co czuję.\nWszedłem na swoje konto na tt. Było mnóstwo pytań o to jak się czuję. A czy ktoś pomyślał o tym, jak będzie czuła się Zuza jak przeczyta te wszystkie hejty?!\nZacząłem pisać. I miałem gdzieś, że moi fani odwrócą się po tym ode mnie.\n" Pytacie jak się czuję? Jak mam się czuć skoro nie mam powietrza, żeby nim móc oddychać? Jak mam żyć? Jak tworzyć piosenki, skoro nie mam natchnienia? Jak mam sobie poradzić z otaczającym mnie światem, bez osoby, która mi w tym pomagała, wspierała w najgorszych dla mnie momentach?\nDlaczego mam rano wstawać z łóżka, skoro nie mam dla kogo?\nDziękuję wszystkim hejterom, którzy nazywali ją brzydką.\nDziękuję tym, którzy mówili o niej, że jest nic nie wartą szmatą do podłogi.\nDziękuję tym, którzy twierdzili, że jest ze mną dla pieniędzy, choć tak naprawdę nie wiecie o niej nic.\nZuzanna była dla mnie powietrzem, natchnieniem, wsparciem, powodem by wstać rano z łóżka i być gotowym na długi dzień. Była dla mnie wszystkim, a przez tyle okropnych zdań skierowanych do niej, postanowiła odejść. Powiedziała, że ma dość i, że nie będzie już denerwować moich fanek swoją obecnością.\nPowiem to otwarcie i szczerze, bo chcę być z wami wszystkimi szczery:\nZuza odeszła ode mnie. Nie chciała być więcej torturowana.\nTak, to było dla niej torturą, czytanie takich obraźliwych słów. Nikt z was jej nie zna. Nic o niej nie wiecie a jednak wydaje się wam, że po wyglądzie wiecie wszystko. Zuza to najukochańsza osoba pod słońcem! Kocham ją całym sobą, a teraz...\nNie myślcie, że to jakaś obelga z mojej strony. Nie! Po prostu... Następnym razem przemyślcie, jakie konsekwencje bedzie miało to co napiszecie, zanim coś napiszecie..."\nTak, napisałem to i zaraz opublikowałem. Nie żałowałem żadnego słowa, przecinka, ani kropki. Nie obchodzi mnie, że mnie teraz znienawidzą. Niech dadzą jej spokój.\nOtarłem łzy, które zdąrzyły się nazbierać podczas pisania. Wylogowałem się z tt i poszedłem spać.\n** Dwa dni później **\nTo co się dzieje, to jakiś cud!\nPod tym co napisałem tamtego wieczora, nie było żadnego hejtu. Albo ktoś pisał, że mam rację, albo... Przepraszał. To coś niesamowitego!\nMyślałem, że mnie znienawidzą za to co napisałem. A oni obiecali, że już więcej nic złego o niej nie napiszą. Jeśli mówili prawdę, to jestem dumny z tego, że mam takich fanów. Chłopcy byli na początku źli za to, ale zrozumieli i cieszyli się razem ze mną.\nNastępnego dnia w domu rozległ się dzwonek do drzwi. Z nadzieją, że to Zuza, pobiegłem otworzyć. Stała tam. Ubrana zwyczajnie i na luzie, tak jak lubię. Serce mocniej mi zabiło,gdy ją zobaczyłem.\n-Cześć Niall- powiedziała cicho.\nWeszła do środka. Przeszliśmy do salonu. Patrzyłem na nią.\n-Niall, co się stało? -zapytała w końcu.\n-Co masz na myśli? -złapałem ją za dłonie.\n-No bo... Nikt mnie już nie hejtuje, nie wyzywa... Tylko... Ciągle przychodzą przeprosiny. Czy to twoja sprawka? -zapytała, lekko się uśmiechając.\n-Powiedziałem ci, że się nie poddam.\n-Wróć do mnie. Nie daję bez ciebie rady. Jesteś dla mnie wszystkim- ująłem jej twarz w dłonie. -Kocham cię.\n-Ja ciebie też. Ale co jeśli to znowu wróci?\nPocałowałem ją. Uśmiechnęła się i przytuliła do mnie.\nI miałem rację. Nie wróciło.\nMam nadzieję, że nie urażę kogoś, czy coś...\nTakie oto zamówienie dla Zuzi.\nNie wiem czy ci się podoba.\nAutor: EvaTommo19 o 04:09 12 komentarzy:\nKOLEJNY ROZDZIAŁ 26 KWIETNIA!!!\nNie śpię już od jakiegoś czasu. Nie wiem ile dokładnie, nie obchodzi mnie to. Ważniejsza jest teraz ta mała, cudowna osóbka słodko śpiąca twarzą do mnie.\nUśmiechnąłem się na wspomnienie wczorajszej nocy.\nKurczę. Nawet nie wiem, jak opisać emocje, które siedzą we mnie.\nJestem szczęśliwy, że Ewa zaufała mi i zgodziła się na taki krok w naszym związku. Mimo tego, co zrobił jej ten skurwiel.\nMój wzrok zjechał na dłoń na, której znajduje się pierścionek. Tak, oświadczyłem się jej. Wiedział tylko o tym Zayn, pomógł mi nawet wybrać rodzaj. Bo ja oczywiście nie mogłem się zdecydować.\nBałem się, że mi odmówi. Nawet w pewnej chwili byłem tego pewny.\nCiągle musimy się ukrywać, nie możemy nigdzie wyjść razem. Ani w ogóle okazywać sobie miłości publicznie, bo znowu by się zaczęło... Wcale nie zdziwiłbym się, gdyby mi odmówiła.\nZ głową opartą na dłoni, patrzę na nią i nie mogę nadziwić się, że się spotkaliśmy, że jesteśmy tu i teraz. Że jesteśmy razem. Wiem, że Ewa to ta jedyna.\nPogłaskałem ją delikatnie po głowie z uśmiechem i złożyłem lekki całus na jej nosie. Poprawiłem pościel, która zsunęła jej się z ramienia i potem zaraz cicho i ostrożnie, by jej nie budzić, wstałem z łóżka i w samych bokserkach udałem się do kuchni w celu przygotowania śniadania dla mojej przyszłej pani Tomlinson.\nGdy wszystko na tacy było gotowe, razem z nią wróciłem do pokoju. Postawiłem tacę na stoliku nocnym po mojej stronie i spowrotem znalazłem się pod kołdrą.\nDziewczyna poruszyła się pod wpływem mojego ruchu, ale nie obudziła się. Dalej słodko śpi.\n-Dzień dobry- wyszeptałem jej do ucha, wiedząc, że zaraz się obudzi. Zawsze to robiła, gdy mówiłem coś do jej ucha.\nI tak tak przypuszczałem, jak na zawołanie, Ewa powoli otworzyła swoje śliczne zielone oczka. Uśmiechnęła się promiennie, gdy zobaczyła mnie. Również oddałem uśmiech.\n-Dzień dobry- odpowiedziała. Przełożyła ręce przez moją szyję i przyciągnęła mnie tym samym do siebie, sprawiając, że nasze usta się złączyły.\n-Jak się spało?- zapytałem przed kolejnym pocałunkiem.\n-Boli cię coś?- tak, bałem się, że mogłem ją w jakikolwiek sposób ją skrzywdzić, choć wczoraj zapewniała mnie, że wszystko jej okej.\n-Nie. I nie musisz pytać o to co chwila- zamarudziła.\n-Po prostu nie chcę, żebyś czuła jakkolwiek dyskomfort czy coś.\n-Jest dobrze Loui- zapewniła mnie a ja postanowiłem już nic nie mówić na ten temat. Przytuliła się do mnie. Dzielił nas tylko materiał kołdry, którym była okryta Ewa.\n-No dobrze. Zrobiłem śniadanko! -sięgnąłem po tacę i postawiłem ją stabilnie między nami.\n-Dziękuję!- znowu zostałem obdarowany całusem.\n-Jak tak dalej pójdzie, to będę robić śniadanie tylko dla twoich buziaków!- zaśmiałem się.\n-Ej!- szturchnęła mnie żartobliwie w ramię. Wziąłem jedną z kanapek i powiedziałem:\n-Jemy- po czym skierowałem ją do ust brunetki.\n-Mam nadzieję, że cię nie zawiodłam- powiedziała, leżąc wtulona w mój lewy bok, po skończonym śniadaniu.\n-Dlaczego tak uważasz? -zapytałem zdziwiony. Dlaczego miałaby mnie zawieźć?\n-No bo...- zaczęła kreślić różne wzory na moim torsie. -Nigdy tego nie robiłam i ten gwałt... To wszystko...\n-Nie. Nawet nie waż się tak myśleć. To była niesamowita noc- szybko jej przerwałem, mocniej obejmując.\n-Tak. Przeszłość zostaw za sobą. Żyj teraźniejszością i przyszłością. Ze mną.\n-Postaram się- uśmiechnęła się lekko i ogarnęła włosy z twarzy.\n-Louis?- zapytała mnie po dłuższej chwili ciszy w, której wymienialiśmy ze sobą pocałunki.\n-Tak kotku?- spojrzałem w jej oczy. Zobaczyłem strach i przejęcie. -O co chodzi? Coś cię boli?\n-Nie... Chodzi o to,że my... No, że się nie zabezpieczyliśmy.\n-No i? Tylko tyle powiesz? - zdziwiła się. -Przecież mogę zajść w ciążę i co wtedy? - zdenerwowała się lekko.\n-Jak to co? Wychowamy go i będziemy szczęśliwi- tak, tego byłem pewny. I nikt nie mógłby zniszczyć mojej radości z wiadomości, że Ewa będzie w ciąży ze mną.\n-No ale ja...\n-Co? Nie chcesz mieć ze mną takich małych latających po całym domu maluchów? -już to widziałem oczami wyobraźni.\nEwa zaśmiała się i odrzekła:\n-To nie tak, że nie chcę. Po prostu boję się tego co byłoby, gdyby wszyscy się o tym dowiedzieli... Nie byłoby spokoju.\n-Najbardziej na świecie.\n-To nie przejmuj się tym- nachyliłem się by ją pocałować. -Jeśli będziesz w ciąży, chcę wiedzieć o tym pierwszy, okej?\n-Okej- odpowiedziała mi i mocniej wtuliła we mnie.\n-Tomlinson! W końcu do nas zawitałeś!- od progu przywitał mnie Liam.\n-Też się cieszę, że cię widzę stary- powiedziałem i przywitaliśmy się po męsku.\n-Chodź- weszliśmy jak zawsze do kuchni.\n-Wszyscy w domu?- rozejrzałem się po pomieszczeniu.\n-Tak. Tak myślę... Zwołać ich?\n-Uhm. Muszę wam coś powiedzieć- posłałem mu krzepiący uśmiech, bo chłopakowi mina zrzedła. Jak zwykle się martwi.\n-No więc? O co chodzi?- zapytał Niall, gdy już cała trójka siedziała na kanapie w salonie i patrzyła na mnie z zaciekawieniem.\n-A Harry?- zapytałem.\n-Wybył gdzieś wczoraj z Marleną i do tej pory nie wrócił. Telefonu też nie odbiera.\n-Li, zluzuj trochę. Niech się chłopak wybawi. Zostało tylko kilka tygodni do trasy. Nie będzie wtedy na to czasu- wstawił się za nim Zayn. No i ma chłopak rację.\n-No bo... Ja i Ewa...\n-Co? Co z nią? -zapytali Li z Niallem.\n-Nic! Spokojnie- powiedział Zen.\n-To znaczy? Co ty wiesz?- Niall od razu rzucił się na mulata z pytaniami.\n-Niech Tommo sam wam powie- uśmiechnął się tylko i skierował wzrok na mnie.\n-Oświadczyłem się Ewie.\nIch miny były jednoznaczne. Po prostu się tego nie spodziewali.\n-Wow- wydusił Liam.\n-Bardzo mądra decyzja- Zayn wstał i pogratulował mi a za nim reszta.\n-No to, wieczorem zrobimy imprezę! -powiedział uradowany Niall.\n-Bardzo dobry pomysł Nialler. Dziewczyny przyjdą i w dziesiątkę zrobimy sobie taki wieczorek- powiedział Zayn.\n-To do roboty.\nGdy już mieliśmy się rozchodzić, by robić swoje, do domu wszedł Harry.\n-Cześć- jakoś tak niemrawo powiedział.\n-Stary, Louis się...\nA więc wyszło coś takiego za trzecim razem!\nWyszło nawet słodko!\nGdy zobaczyłam te zdjęcia...\n"HELENA, MAM ZAWAŁ "\nCo myślicie o nowej "fryzurze" Zayna??\nAutor: EvaTommo19 o 00:05 10 komentarzy:\n-Niall, ja... Ja nie jestem jeszcze na to gotowa- powiedziałam, powstrzymując jego dłonie od ściągnięcia mojej koszulki.\n-Dobrze, rozumiem- jego dłonie nadal spoczywały na moich plecach a jego usta błądziły po moich.\n-Przepraszam- westchnęłam. Naprawdę, bardzo chciałam to z nim zrobić. Naprawdę. Ale... Bałam się tego.\n-Nie masz za co przepraszać. To ja za bardzo naciskam na ciebie- trzymał mnie na sobie i patrzał przepraszająco.\n-Nie. Poczekam ile zechcesz, bo na ciebie zawsze warto czekać. Jesteś dla mnie najważniejsza i nie wyobrażam sobie, że mógłbym cię w jakiś sposób skrzywdzić.\nGdy to powiedział, przytulił mnie do siebie i położył obok.\n-Będziesz ostrożna?- zapytał mnie po raz kolejny Niall, a ja nawet nie zdążyłam przekroczyć progu jego drzwi.\n-Tak, Niall, nie martw się. Złego diabli nie biorą- zaśmiałam się.\n-Z tym, że ty ani ociupinkę nie jesteś zła.\n-Oj tam. Histeryzujesz.\n-Nie prawda. Boję się o ciebie. Jesteś dla mnie najważniejsza -delikatnie objął mnie w ta i lekko pocałował.\n-Dobra Niall. Idę.\n-No ale może jednak...\nCmoknęłam go przelotnie w usta i wyszłam na chłodne wieczorne powietrze. Opatuliłam się ciaśniej szalikiem i dosunęłam kurtkę pod samą szyję.\nBędąc już na połowie drogi powrotnej do domu, doznałam takiego głupiego uczucia, jak to zawsze w fimach jest, że ktoś cię śledzi. No ale serio!\nCiemno, zimno i do domu daleko no i ta świadomość, że nie jesteś sama... Powoli przejmowała nade mną władzę moja strachliwa część.\nDobra, Julka uspokój się, jesteś już niedaleko domu. Dasz radę- mówiłam do siebie, ale to było mało przekonujące.\nStarałam się nie myśleć o tym, że ktoś może mnie obserwować. Ale tak nie umiem i zaraz popadłam w jeszcze większy strach niż chwilę wcześniej.\n-Śliczna, zatrzymaj się! -usłyszałam gdzieś za sobą. Jeszcze bardziej przyśpieszyłam, ale zaraz poczułam jego oddech i dłoń na barku.\nW tym momencie żałowałam, że nie ma ze mną Nialla.\nWyrwałam się mu i mimo wszystko ruszyłam dalej, ale on znów do mnie dopadł i przyciągnął do siebie.\n-Puść mnie! Czego chcesz?!- zaczęłam się szarpać, ale to za wiele nie dało, bo on trzymał mnie mocno za nadgarstki.\n-Jak to czego? Ciebie. Takie seksowne ciałko nie może się zmarnować! -zaczął mnie obmacywać. Rozwalił mi kurtkę i bluzę, a ja starałam się jakoś wydostać. Krzyczałam, błagałam go, żeby przestał...\nDobierał się do zamka spodni, gdy jak zbawienie, usłyszałam:\n-Hej ty! Zostaw ją!\nW filmach tak też jest?-zapytałam samą siebie.\n-Bo co? Nie widzisz, że jestem zajęty? - odkrzyknął mój oprawca a ja próbowałam się znowu wyrwać, ale trzymał mnie w żelaznym uścisku.\n-Bo to jest moja kobieta!\nI wtedy jak z ciemnego tunelu w stronę światła, zmierzał Niall.\n-Niall!- krzyknęłam przerażona. Mój ukochany odciągnął mężczyznę ode mnie i rzucił nim o bruk, by potem zadać mu kilka ciosów.\nPatrzyłam na to jak zaklęta, nie mogąc nic zrobić.\n-Jul?- podszedł do mnie ze strachem w oczach. -Zrobił ci coś?\n-N... Nie...- i wtedy się rozbeczałam. Jak jeszcze nigdy. Niall mocno objął mnie, wcześniej zakładając na moje plecy jego wielką bluzę. -Dzi... Dziękuję N... Niall... -udało mi się wydukać. Moczyłam mu koszulkę a on dalej stał i przyjmował mój atak histeri. Nagle wziął mnie na ręce jak pannę młodą i niósł tak całą drogę spowrotem do jego domu. Oparłam głowę o jego bark i odetchnęłam z ulgą.\n-Przepraszam Niall- powiedziałam znowu. Było mi tak głupio i źle,że nie pozwoliłam się odprowadzić... Gdyby on za mną nie poszedł... Kto wie, czy nie leżałabym gdzieś teraz w krzakach, zgwałcona i pobita.\n-Jula już dobrze. Nie ma o czym mówić. Nie mogłem pozwolić ci, iść samej po nocy- potarł mnie po plecach.\n-Dziękuję- pocałowaliśmy się, pogłębiając całusa.\n-Nigdy nie pozwolę cię skrzywdzić.\nImagin dla mojej kochanej Julci.\nNie wiem czy ci się spodoba, bo mnie samej to nie za bardzo, ale liczy się twoje zdanie!\nOdliczacie dni do kolejnego rozdziału?\nRozdział dopiero zaczęty, trzeci raz, ale ok.\nPowiem tyle, że dla odmiany z perspektywy pana Tommo!\nCałuśne całusy dla was!\nAutor: EvaTommo19 o 23:43 7 komentarzy:\nCo myślicie o Ewuisa?\nMoże wy złapiecie jakieś połączenie tych dwóch imion?\nTo ciekawe połączenie wymyśliła Ola B.\nKOLEJNY ROZDZIAŁ 19 KWIETNIA!!!\n*** Trzy tygodnie później ***\n-Marlena, która? -zapytałam kolejny raz.\n-Czerwona. Będzie pasowała do tego kompletu, który masz aktualnie na sobie.\n-Marlena!-podniosłam głos pobłażliwie.\n-No co? Nie powiedziałam, jeszcze żadnej aluzji.\n-Nawet nie próbuj. Jestem wystarczająco zestresowana.\n-No tak, racja. Kolacja we dwoje i taaaaaaaki stres!- powiedziała.\n-A idź ty już do tego swojego Stylesa i nie denerwuj mnie- wygoniłam ją z pokoju.\nUsiadłam na łóżku i głęboko odetchnęłam.\nPowiem wam co się wydarzyło przez te trzy tygodnie.\nLouisowi udało się wyrzucić Dianę z domu. To aż dziwne, ale ok. Media nie olały tego, tylko jeszcze bardziej zaciekle wszystko komentowali, niekoniecznie zgodnie z prawdą. Paul też nie był do końca z tego zadowolony. Nawet w kawiarni jest dobrze. Oczywiście dostałam opieprz od Nicole za to, że ciągle mnie nie ma, ale obiecałam poprawię. Z Lou jak zwylke spotykamy się w moim domu co wieczór jak do tej pory.\nZeszłam na dół i obserwowałam, jak zakłada kurtkę.\n-Wasza kolacja jest dokończona, tak jak chciałaś. Będę jutro po południu. Nie będziemy wam przeszkadzać. Pa!\n-Pa- nie wiem co ona sobie wyobraża...\nI wyszła, trzaskając drzwiami. Z westchnieniem wróciłam do pokoju i zdecydowałam się na pomarańczową sukienkę z mnóstwem falbanek i gorsetem. A co.\nZrobiłam lekki makijaż składający się z czarnej kredki i tuszu.\nZeszłam na dół, by zobaczyć jak Marlenka poraziła sobie z zadaniem.\nNooo, pewiem, że nawet nieźle!\nByło ładnie wszystko postawione, zaakcentowane. Nawet świece się paliły! Nie wiedziałam, że ona ma do tego rękę.\nPoleciałam na bosaka do drzwi i uchyliłam je z wielkim uśmiechem, widząc powód mojego uśmiechu za drzwiami.\n-Cześć- powiedziałam, gdy wszedł do środka i objął mnie swoimi mocnymi ramionami.\n-Cześć misiu- wyszeptał mi do ucha. -Śliczniejsze wyglądasz.\n-Dzięki- jak zwykle się zarumieniłam. Cała ja. Złożył na moich ustach delikatny pocałunek a ja go pogłębiłam. Po chwili odsunął się. Czemu ta chwila nie może trwać wiecznie?\n-Chodź, zjemy kolację- pociągnęłam go za dłoń do salonu.\nZasiedliśmy do stołu i Lou polał wina.\n-Wznieśmy toast. Za nas, by już nic nam nie przeszkodziło w naszym szczęściu- uniósł swój kieliszek, co zaraz i ja zrobiłam.\nUpiłam łyk. Ogólnie nie lubię wszelkiego alkoholu, ale tak okazyjnie od czasu do czasu...\nZaczęliśmy rozmawiać o zespole, trasie, która już niedługo. A nawet obgadywaliśmy Marry (połączenie imion Marlena i Harry).\n-A pamiętasz ich minę, gdy wtedy zeszliśmy z grobowymi minami następnego dnia? Myślałem, że oczy im wyjdą na wierzch. Myśleli, że ich genialny plan nie wypalił- zaśmiał się Louis.\n-Pamiętam. Myślałam, że Marlena wydrapie biednemu Styles'owi oczy za tą akcję.\n-Ale na szczęście nie doszło do rękoczynów.\n-Tak. Widziałam jak oczami przewierca w jego czaszce otwór. Nigdy tego nie zapomnę.\n-Ewa?- Loui spoważniał.\n-Bo ja... Dość długo się nad tym zastanawiałem... Czy akurat teraz to będzie dobry moment... Czy może jeszcze zaczekać...\n-Louis powiedz składnie jakieś zdanie.\n-Ugh... Ewa- wstał z krzesła na, którym siedział na przeciw mnie. Podszedł do mnie. -Wiesz kocie, że kocham cię najbardziej na świecie...\nNagle padł na oba kolana, centralnie przede mną i z przejęciem na twarzy powiedział:\n-Mimo przeszkód, które mijamy na swojej drodze ja nadal kocham cię z każdym dniem coraz bardziej i nawet nie wyobrażam siebie dnia bez ciebie. Każda chwila spędzona z tobą to najlepsze co w moim życiu się zdarzyło. Nie wyobrażam sobie życia innego, bez ciebie. Jesteś moim powietrzem, nie potrafię bez ciebie normalnie funkcjonować. Mimo trudności zwykłego dnia, mimo tego, że czasem mam ochotę nie podnosić się z łóżka, ty samą swoją obecnością poprawiasz mi humor, a swoim uśmiechem rozjaśniasz świat. Czy uczynisz mi ten zaszczyt, sprawiając, że będę najszczęśliwszym facetem na świecie i wyjdziesz za mnie?\nZabrakło mi tchu, gdy usłyszałam te słowa a zaraz po nich ujrzałam czerwone charakterystyczne pudełeczko w kształcie serca a w nim śliczny pierścionek.\n-Ja... Tak! Tak Louis, wyjdę za ciebie- tego byłam pewna 1000%. Wiem, że go kocham i nie wyobrażam sobie życia bez niego przy mnie. Rozpłakałam się i od razu rzuciłam się mu na szyję, by go przytulić. Nie wiedziałam, że Louis ma takie poważne plany wobec nas. Okej, rozmawianie o tym to jedno, a wcielanie ich w życie to drugie.\nChłopak podniósł się nas zakręcił dookoła śmiejąc się głośno.\n-Jest śliczny- powiedziałam, patrząc na pierścionek, który był po prostu piękny.\n-Ale nie tak jak ty- po tych słowach pocałował mnie lekko. Uśmiechnęłam się i starłam łzy. -Nie płacz- przetarł kciukami moje policzki.\n-To ze szczęścia- uśmiechnęłam się do niego. Ta przemowa była śliczna...\n-Chodź- pociągnął mnie i oboje stanęliśmy na nogach. Tym razem usiedliśmy na kanapie przed telewizorem. Przytuliłam się do jego boku.\n-Mogę teraz ja coś ci zakomunikować?- zapytałam, przerywając tą błogą chwilę, będąc w jego ramionach.\n-Oczywiście! - ożywił się i wciągnął mnie na swoje kolana. Oplotłam jego szyję swoimi ramionami i biorąc głęboki wdech i wydech, zaczęłam patrząc w te jego śliczne oczęta:\n-Bo wiesz... Ja też myślałam nad taką jedną sprawą... -podrapałam się po szyi.\n-No, kotku, śmiało, przecież cię nie zjem- zaśmiał się.\n-Myślałam nad TYM.\n-To znaczy?- Louis, pomyśl.\n-No wiesz...- próbowałam go jakoś naprowadzić na to, co chcę powiedzieć, ale on zdawał się tego nie rozumieć.\n-Masz na myśli sex?\n-Nie musiałeś mówić tego po imieniu- i znowu te przeklęte rumieńce! Nie cierpię ich!\n-No przepraszam. Zapomniałem się, ale to wszystko przez ciebie!\n-Przeze mnie? Z jakiej racji?\n-A z takiej, że wyglądasz dziś zabójczo- okręcił nas tak, że leżałam na kanapie pod nim, bez jakiejkolwiek krępacji i patrzyłam na niego. -Przez to mnie strasznie podniecasz.\n-Dobra,już. Ogarnij się...\n-Już już- cmoknął mnie w nos. -Więc co z tą sprawą?\n-No... Myślę, że jestem w stanie to zrobić. Normalnie, bez płaczu i uciekania do łazienki- odwróciłam wzrok, bo mimo wszystko przeszły mnie lekkie ciarki strachu, gdy o tym mówiłam. To wciąż było we mnie. Ale wiem, że Louisowi mogę ufać i on mnie nie skrzywdzi.\n-Hej, popatrz na mnie- poprosił a ja spojrzałam na niego jak chciał. -Jesteś pewna?\n-Tak. Chcę zrobić to z tobą Louisie Tomlinsonie. Jestem tego jak najbardziej pewna.\nPo tych słowach pocałował mnie. Namiętnie i tak długo, że obojgu nam brakło w końcu tchu. Patrzył na mnie ze świecącymi oczami i uśmiechem.\n-To dobrze. Cieszę się, że w końcu udało ci się to przemóc.\n-To wszystko dzięki tobie. Nie skreśliłeś mnie na stracie, mimo mojej przeszłości. Kocham cię.\n-Ja ciebie też bardzo bardzo kocham- znowu pocałunek. Mogłabym tak całą wieczność.\n-Więc może...- wcale nie dyskretnie wskazał na schody do góry.\n-Uhm- pokiwałam głową na zgodę i po chwili zostałam niesiona do góry po schodach do mojego pokoju.\nNo już sami się domyślcie, co się działo...\nTylko mnie nie zabijcie!\nMoże powinnam i opisać tą scenę, ale... Jakoś tak nie mogłam...\nSorry, może innym razem.\nAutor: EvaTommo19 o 05:45 22 komentarze:\nDziękuję za wczorajsze 107 wejść!\nKarolina - dla ciebie!\n-Więc jak Karolciu? Wpadniesz do nas?- zapytał słodki głosik mojej koleżanki.\n-Po pierwsze, nie mów więcej do mnie Karolciu, bo przyjdę tam tylko po to, żeby cię za to udusić. A po drugie, i tak nie mam za bardzo co robić dziś w domu, więc...\n-Wspaniale! Bądź koło 16.\nI tymi słowami tak po prostu się rozłączyła.\nUgh! Czasem jej niecierpię!\nPo pół godzinie w końcu zebrałam się w sobie i wstałam z kanapy. Wzięłam prysznic, znalazłam sukienkę, zrobiłam włosy i resztę i o 16:20 byłam gotowa do wyjścia. Szczerze? Nigdy nie brałam serio słów Niny co do godziny spotkania, bo ona i tak zawsze się spóźniała.\nNiespiesznie o 16:35 zajechałam na parking przed budynkiem, w którym pracuje moja bff.\nNie zdziwił mnie dźwięk fleszy. Nina pracuje na planie do filmu Buntowniczka. Jako operator światła, czy coś takiego...\nJak się od niej ostatnio dowiedziałam, przyjaciela głównej bohaterki a zarazem jej późniejszego męża, ma zagrać jakiś mega przystojny młody aktor. Nie chciała mi za bardzo powieedzieć kto dokładnie, ale może się dowiem dziś?\n-Karolina! No w końcu! Ile jeszcze miałam na ciebie czekać?\n-Tyle ile ty się spóźniasz, kochana- przywitałyśmy się na powitanie. Dziewczyna zaczęła mi opowiadać o swoim dzisiejszym dniu na planie a ja jej tylko potakiwałam. Czasem mnie to ciekawiło... A czasem nie. Weszłyśmy do wielkiej hali z różnymi urządzeniami i przewodami. To tu tworzy się przeróżne filmy i sceny.\n-Teraz mamy pół godzinną przerwę.\n-Aa! Zapomniałam powiedzieć ci o sensacji dnia!- pociągnęła mnie do swojego pokoju.\n-No co to za sensacja?- zapytałam. Nina to straszna plotkara.\n-Napijesz się czegoś? -zapytała najpierw.\n-Nie. Niedawno piłam.\n-Okej- usiadła na przeciw mnie. -Tydzień temu przyjechał ten aktor, który ma grać męża głównej bohaterki.\n-I to jest ta sensacja? - zapytałam sceptycznie.\n-Jasne! Wiesz jakie to ciacho jest?!\n-Nino, przypominam ci, że jesteś zręczona z Gregiem. Oddychaj i zapomnij o przystojnym aktorze.\n-Masz rację. Ale jak go sama zobaczysz, to ja nie wiem, czy nie zejdziesz!- powiedziała.\nNo nie wiem. Dla niej przystojny jest każdy chłopak, który jest mniej więcej w jej wieku, wyższy od niej o conajmniej 10 cm i jest brunetem.\n-Koniec przerwy! Zapraszam do hali głównej! -usłyszałyśmy komunikat przez głośnik.\nUsiadłam sobie na moim stałym miejscu, niedaleko reżysera. Tutaj wszyscy mnie znają. Wiedzą, że mogę wpaść niespodziewanie z wizytą do Niny.\n-Dobra! Cisza! Teraz ja mówię! -wszyscy usłyszeli głos Andy'ego przez megafon. -Teraz ta scena, w której po ślubie Percy niespodziewanie musi jechać na wojnę! I lecimy trzy rozdziały do przodu i na dzisiaj macie wolne! Akcja!\nJej, gdybym ja miała takiego szefa, to kochałabym swoją pracę. Rozejrzałam się uważnie po miejscu, gdzie teraz znajduje się gabinet Percy'ego. Z miejsca widać wszystko dokładnie. Zobaczyłam tam profil młodego chłopaka. Z tej perspektywy nie za dużo widać, ale jeśli jest tak przystojny jak mówi Nina, to film będzie zajebisty.\nW pewnym momencie chłopak musiał spojrzeć prosto w kamerę, która stała obok mnie. Patrzył chwilę w nią, mówiąc coś do porucznika, gdy spojrzał na mnie. Zaciął się. Stał i patrzył na mnie nie wiedząc co powiedzieć. Patrzył tak, jakby widział we mnie coś, czego jeszcze nigdy nie widział?\n-Halo! Styles! Co tu się dzieje?! Masz grać a nie romansować z osobami postronnymi!\nChłopak ocknął się i wrócił do pracy.\nPodczas ćwiczeń był jakby rozkojarzony i co jakiś czas spoglądał w moim kierunku. Jakby sprawdzał, czy nadal jestem.\n-Dobra! Na dziś koniec! Widzimy się pojutrze o 7 rano!\nTymi słowami reżyser opuścił moje miejsce bytu przez ostatnie cztery godziny.\nWyszłam na korytarz. Postanowiłam poczekać na Ninę.\nPo chwili drzwi się otworzyły i wyszedł on. Jak dowiedziałam się w trakcie nagrywania ma na imię Harry,\n-Cześć- usłyszałam jego głos. Taki spokojny.\n-Cześć- odpowiedziałam niepewnie. On mnie onieśmiela swoją osobą.\n-Harry jestem- wyciągnął do mnie dłoń z uśmiechem.\n-Nie widziałem cię tu jeszcze. Też grasz w tym filmie?- tak zajebiście założył ręce na klatkę piersiową.\n-Nie- zaśmiałam się. -Nina, moja przyjaciółka przacuje tu jako operator światła. Zawsze tu przychodzę, gdy chcę z nią pogadać a przy okazji zapoznałam się z resztą ekipy.\n-Aha. Nina jest całkiem spoko.\n-Tu jesteś! A ja cię po dworze szukałam! -Nina wpadła zdyszana i oparła się o ścianę, łapiąc powietrze.\n-To ja uciekam do domu. Cześć Nina! Miło było poznać Karolina!\nI tak po prostu zniknął mi z pola widzenia.\n-Nie miałaś lepszej okazji?- zapytałam, idąc z nią do domu.\n-Skąd mogłam wiedzieć, że będziesz tam z nim stała?\n-A poza tym, pojutrze też będzie- uśmiechnęła się chytrze.\nI tak oto jestem znowu na planie "Buntowniczki".\nPowiedzieć wam coś szczerze?\nPrzyszłam tu tylko popatrzeć jak gra Harry.\nTo jak spokojnie mówi swoje kwestie. Jak się uśmiecha i po prostu... Wszystko mnie do niego ciągnie!\n-Cześć- znowu do mnie podszedł. Uśmiechnął się słodko.\n-Cześć- odpowiedziałam z lekkim uśmiechem.\n-Jak się podobało?\n-Super. Jesteś świetnym aktorem.\n-Może zechciałabyś wybrać się ze mną jutro na spacer?\n-Tak. Chciałbym cię bliżej poznać. Podobasz mi się.\n-Dobrze- uśmiechnęłam się, choć w środku rozpierała mnie radość.\n-A więc będę o 18- na odchodne pożegnał się ze mną całusem w dłoń.\nZ wielkim uśmiechem wróciłam do domu.\nOd dnia naszego spaceru, nie rozstajemy się ze sobą. Minęło już dwa lata a my kochamy się niczym Maressa i Percy z fimu Harry'ego w, którym wtedy grał i przyniósł mu wielką sławę.\nA wszystko zawdzięczam mojej Ninie, która mentalnie kazała przyjść wtedy na plan.\nTo imagin dla Karoliny Alicji.\nMam nadzieję, że podołałam twoim oczekiwaniom i się nie zawiodłaś!\nWy tu sobie komentujcie a ja lecę pisać dalej rozdział 47.\nAutor: EvaTommo19 o 02:35 10 komentarzy:\n-Jak zamierzasz to rozegrać?\n-Normalnie. Wejdziemy, załatwiamy kogo trzeba, zabieramy forsę i spadamy.\n-Okej, a jeśli będzie z obstawą?\n-Będzie. Brad zawsze jest z obstawą. Weźmiemy Horana, Tomlinsona, Stylesa i Malika. Poradzimy sobie.\n-A ta twoja dupa? Nie wie, że jest akcja?\n-Wie. Nie pozwoliłem jej iść. Jest w ciąży i nie zgodzę się by brała w tym udział.\n-Dobra. Czyli wszystko mamy?\n-Tak. Dziś o 20.\nDotarłem do domu. Zdjąłem buty i kurtkę i wszedłem do domu.\n-Cześć kochanie- Zuza wtuliła się we mnie.\n-Cześć kocie- pocałowałem ją namiętnie, co oddała żarliwie.\nSiedliśmy do stołu. Zjedliśmy pyszny obiad i usiedliśmy na kanapie, oglądając tv.\n-Nie chcę, żebyś poszedł na tą akcję- zaczęła. Znowu.\n-Nie mogę nie iść. Jestem ich szefem. Muszę tam być, żeby nimi dowodzić.\n-Liaś, ale ja się o ciebie boję. Nie chcę cię stracić. Jeśli ja nie mogę, ty też nie idź -spojrzała na mnie. Położyłem dłoń na jej płaskim jeszcze brzuszku.\nNic nie powiedziała tylko wstała z moich kolan i zniknęła za rogiem pomieszczenia. Poszła do naszej sypialni. Westchnąłem. Poszedłem za nią.\n-Zrozum mnie... -poszedłem do niej i delikatnie objąłem ramionami.\n-Liam. Ja cię rozumiem. Po prostu się o ciebie boję. Nie będzie mnie tam. Będę w strachu dwa razy bardziej.\n-Będę ostrożny. Obiecuję- odwróciłem ją twarzą do mnie.\n-Tak- potwierdziłem. Ale oboje wiemy, że mogę dotrzymać obietnicy.\n-Wszyscy na stanowiskach? -zapytałem przez mikrofon do każdego z kumpli.\n-Jasne. Dawaj sygnał- Malik aż rwał się do akcji.\n-Wchodzimy- ogłosiłem i cała szóstka wparowała do wielkiej fabryki, gdzie miała odbyć się transakcja.\nZaczęliśmy bez ostrzeżenia strzelać do przeciwników, stwierdziliśmy, że element zaskoczenia będzie najlepszy.\n-Payne!- usłyszałem wrzask, gdy chłopcy zaczęli zbierać kasę do toreb. Odwróciłem się i zobaczyłem moją Zuzię w łapach Brada.\n-Zuza!- chciałem jakoś podejść do nich.\n-Stój! Stój, bo przestrzelę ją na wylot jak twoi kumple moich pracowników!\n-Nie dotykaj jej!\n-Bo co? Zrobisz mi coś?\n-Tak. Zamorduję cię z zimną krwią.\n-Dobre sobie. Niech twoi ludzie zostawią MOJĄ forsę a twojej lali włos z głowy nie spadnie.\nNic nic nie powiedziałem, tylko strzeliłem mu w kolano. Puścił Zuz i upadł na beton. Dziewczyna szybko przybiegała do mnie.\n-Ty chuju!- zaczął wrzeszczeć.\n-Biegnij do chłopaków!\nByłem na nią wściekły! Skąd się ona tu wzięła?!\n-Pożałujesz tego skurwysynie!- jakby w zwolnionym tempie filmowym zobaczyłem, jak Brad sięga po broń i wymierza w Zuzę. Zanim zdążyłem cokolwiek zrobić, moja ukochana pada postrzelona na twardy beton bez życia.\nPrzerażony dopadłem do niej.\n-Zuza! Otwórz oczy! Zuzanna! Do cholery! -krew płynęła z rany, jakby ktoś odkręcił kran.\n-Karetka już jedzie- usłyszałem gdzieś głos Louisa.\nW szpitalu jestem od godziny. Lekarze wchodzą i wychodzą a mnie nic nie mówią. To jest takie wkurwiające! Nie wiem co się dzieje z Zuzą i naszym maleństwem.\n-Państwo są z rodziny?- zapytał gościu w białym fartuchu.\n-Jestem jej mężem- powiedziałem zgodnie z prawdą i zerwałem się z twardego siedzenia.\n-Nie mam dobrych wiadomości- westchnął.\n-Płód został uszkodzony podczas mocnego upadku, nie było możliwości by uratować tak wczesne dziecko, to po pierwsze. Po drugie, w wyniku rany postrzałowej pańska żona mimo naszej szybkiej reakcji... Nie udało nam się jej uratować. Przykro mi.\nOdszedł. Zostawił mnie samego.\nMoja Zuz nie żyje? Moja malutka, słodka kruszynka?\nZacząłem płakać. Nie, to nie był płacz. To był ból i rozpacz, która rozrywała mnie od środka.\n-Przykro nam stary- poczułem dłoń na ramieniu i głos Harry'ego. Nie zareagowałem na to, tylko dalej płakałem.\nCo mam teraz zrobić? Jak dalej bez niej żyć?\nWszedłem do pomieszczenia, gdzie moje kochanie leżała bez życia. Poszedłem do niej i spojrzałem na nią, ledwo widząc przez łzy.\n-Zuzka... Dlaczego? Dlaczego mnie zostawiłaś? Dlaczego nie walczyłaś?- pytałem, płacząc cicho i trzymając ją za dłoń. -Nie będę ci wyrzucał dlaczego tam w ogóle poszłaś, bo to bez sensu...- nie wiem po co to w ogóle mówiłem. Coś mi kazało. -Pomszczę cię malutka.\nPocałowałem ją ostatni raz w czoło i wszedłem.\nOd razu po wyściu skierowałem się prosto do zabójcy mojej żony.\nBez pukania wszedłem do jego domu. Znalazłem go w salonie na kanapie.\n-Zadowolony jesteś teraz z siebie?!- zapytałem go.\n-Jasne. Szkoda tylko, że jej nie wypróbowałem, młoda żonka i do tego twoja! Pewnie była gorąca! -śmiał mi się. W twarz. Sam się prosił o kulkę.\n-Chcesz? Masz. To za Zuzę - wyciągnąłem szybko swój pistolet i dwa razy celnie strzeliłem w miejsce, gdzie znajduje się serce.\nPisałam ją do piosenki I won't mind.\nAutor: EvaTommo19 o 21:30 8 komentarzy:\nRozdział 47 w niedzielę, 12 kwietnia!!!!!!!\n-Louis?- nawet nie wiedziałam jakie ogarnęły mnie teraz uczucia.\nCzyli Harry z Marleną zrobili mi psikusa i postanowili zostawić nas samych?\nOkej. Jeszcze im się odwdzięczę.\n-Tak. Musimy porozmawiać- patrzył na mnie wyczekująco ale ja nie wiedziałam co powiedzieć. Pragnęłam w końcu, żeby było dobrze. Tylko tyle.\nUsiadłam na łóżku a Louis zajął miejsce na przeciw mnie.\n-Więc? Co masz mi do powiedzenia?\nBrunet westchnął i potargał włosy, po czym zaczął:\n-Sam nie wiem co się tu dzieje. Od razu wszystko się spieprzyło... Tak szybko, że tego nie ogarniam. Chciałbym to logicznie wytłumaczyć, powiedzieć jak było, ale nie pamiętam. Upiła mnie tym winem i gówno wiem. Nic nie pamiętam od momentu wejścia do domu. Coś jak czarna dziura. Potem obudziłem się w swojej sypialni. Bez niej.\nPatrzył na mnie tymi niebieskimi, zmartwinymi oczkami a ja tak bardzo chciałam go przytulić. Chcę, żeby to był sen.\n-Dla mnie to też trudne. Jak zobaczyłam te zdjęcia...- głos mi się załamał. -Myślałam, że serce mi pęknie...\n-Nie jestem w stanie potwierdzić, że cię nie zdradziłem. Sam tego nie wiem. Styles chce ją jakoś podejść, żeby czegoś się dowiedzieć. Ja już nie wiem co mam robić. Chciałbym zniknąć na jakiś czas.\n-Louis... Ja... Ja jestem w stanie zostawić to za sobą. Zapomnieć o tym- powiedziałam w końcu.\n-To znaczy?- siedział ode mnie może z pół metra a ja czułam jego szybciej bijące serce. I te oczy przepełnione nadzieją...\n-To znaczy, że...- cholera, nie wiem jak to powiedzieć. -Myślę, że mimo to, że ona chce nas rozdzielić, możemy spróbować od nowa.\n-Naprawdę? -w momencie jego twarz nabrała odpowiednich kolorów, blasku i uroku, który kocham.\n-Tak- w momencie znalazł się blisko mnie i złączył nasze dłonie razem. Ten dreszcz...\nTe trzy dni, to najgorsze trzy dni mojego życia. Czułam się jak gdyby to były trzy miesiące. Trzy długie miesiące pozbawione blasku, słońca i chęci do czegokolwiek.\n-Uda nam się? -zapytałam patrząc mu w oczy. Patrzył w moje, już nie uciekałam swoim wzrokiem. Były tam radosne ogniki, które wręcz skakały ze szczęścia.\n-Uda- powiedział i wpił się w moje usta. Poczuć jego dotyk, to jak dotknąć nieba. Pocałunek był delikatny i długi.\n-Strasznie mi ciebie brakowało- powiedział. Leżałam w jego ramionach na moim łóżku i w ogóle nie obchodził mnie świat. Mogłaby zacząć się trzecia wojna światowa, mnie by to obleciało, bo jest Louis. Ze mną, dla mnie, przy mnie.\n-Mi ciebie też.\n-Muszę pozbyć się Diany z domu. Nie mogę już z nią mieszkać, bo w końcu znowu wywinie jakąś krzywą akcję i znów cię stracę- patrzał na mnie zmartwiony.\n-Ufam ci. Wiem, że tego nie zrobiłeś- powiedziałam. Przemyślałam to, co powiedział mi wczoraj Harry. I w końcu przyznaję rację. Louis nie mógł tego zrobić.\n-Dziękuję kochanie- ucałował moją dłoń. Uśmiechnęłam się i posłałam go Louisowi.\n-Nadal będziemy się ukrywać?\n-Myślę, że gdy rozwiąże się sprawa z Dianą, to powinniśmy pomyśleć nad tym by olać wszystkich i powiedzieć o nas światu.\n-Dobrze. Tak więc zrobimy- przytuliłam się do niego.\n*** Godzinę później, oczami Harry'ego ***\n-Jak myślisz, udało się?- zapytała Marlena i ze strachem nacisnęła klamkę w drzwiach wejściowych do domu Ewy. Ja się tylko zaśmiałem. Skoro sam Zayn mi przyznał rację, że po tym numerze Ewa mnie zabije, to na bank musi wyjść.\n-Nie wierzysz we mnie? -zapytałem z uśmiechem, cicho wchodząc do domu i zdejmując mokre od deszczu kurtki. Akurat teraz musiało padać?\n-Ja? Oczywiście, że w ciebie wierzę. Gdyby tak nie było, nie pozwoliłabym ci na to, bo wiem, że moja Ewcia by się załamała, a wtedy byłoby po tobie- pogroziła mi ze śmiechem palcem.\n-A tam. Histeryzujesz.\n-No przecież nie ja Marlenko- przyciągnąłem ją bliżej siebie i przytuliłem.\n-A idź- wyrwała mi się i poszła do kuchni. Usiadłem na jednym z krzeseł przy stole i obserwowałem ją.\n-Jak myślisz, nie pozabijali się tam u góry? Jakoś tak cicho, jak na Tomlinsona...- powiedziałem.\n-To idź sprawdź- powiedziała, nadal na mnie nie patrząc, tylko robiąc cappucino.\n-A żebyś wiedziała, że pójdę-podniosłem się z siedzenia i wszedłem po schodach do góry.\n-Czekaj!- usłyszałem ją gdzieś z tyłu i gdy się odwróciłem, ona szła za mną. -Też chcę zobaczyć.\nZaśmiałem się i razem dotarliśmy do drzwi pokoju Ewy.\n-I co?- zapytała, gdy przyłożyłem ucho do drewnianej powierzchni.\nNic. Cicho. Śpią tam czy co?\n-Nic kurwa nie słychać.\n-To chodź- pociągnęła mnie za rękaw. -Dajmy im spokój.\n-Ale ja jestem ciekawy...\n-To mało ważne. Przyjdą do nas to się dowiemy.\n-Ale chodź, zobaczymy tylko czy oboje żyją- naciąsnąłem klamkę. -I czy było gorąco.\n-Ja nie mogę. Rób co chcesz. Ale jak Ewa się dowie, że tu byliśmy, to zwalę winę na ciebie.\nLekko uchyliłem drzwi i oboje zajrzeliśmy do środka.\n-O Boże... -to ciche westchnienie wydobyła z siebie Marlena, gdy zobaczyliśmy naszą słodką parę w swoich objęciach, śpiących razem jakby świat dla nich nie istniał. Piękny widok.\nChyba się rozczuliłem. Zdecydowanie za dużo filmów romantycznych z Mar. Za dużo.\n-Dobra, chodź- wyciągnęła mnie i cicho zamknęła drzwi.\nZeszliśmy na dół i tam Marlena dostała jakiegoś dzikiego napadu radości i chciała mnie udusić ze szczęścia.\n-Kochanie... Dusisz...- wycharczałem.\n-A. Przepraszam. To z radości -patrzyła na mnie uradowana. Chyba nigdy nie widziałem jej tak szczęśliwej jak treraz.\n-Widzę, widzę. Też się cieszę.\n-Nareszcie oboje będą szczęśliwi- rozmarzyła się i przytuliła do mojego boku.\n-Wszystko, tylko nie romatyki!- szybko powiedziałem, bo ona by właśnie taki film zaproponowała.\n-Okej. Miałam na myśli jakiś teleturniej czy coś.\n*** Oczami narratora ***\nW tym samym czasie, kiedy Ewa i Louis się pogodzili a Marlena z Harry'm oglądali telewizję, w domu Tomlinsona, Diana rozmawiała przez telefon.\n-I co teraz szefie? Jakie są dalsze działania?\n-Teraz musisz zrobić wszystko, by cię nie rozgryzł. Tomlinson może i udaje głupca, ale to mądry chłopak. Wymyśl coś by nie pytał więcej o tamtą noc.\n-Ale on chyba już nabrał podejrzeń. Zaraz po rozmowie zadzwonił do Styles'a i spotkali się gdzieś.\n-Nie obchodzi mnie to! -warknął mężczyzna a dziewczyna się wzdrygnęła. -Masz zrobić wszystko, by uwierzył, że się z tobą przespał. Znaczeniemy za miesiąc. Niech się sobą nacieszą. Skończy się love story.\n-Dobrze szefie. Skąd szef wie, że on z nią jest?- zapytała, przeglądając gazetę modową.\n-Kilku ludzi wysłałem za nim. Dotarli tam za nim po spotkaniu ze Styles'em. Wiem co robi w każdej chwili.\n-No. Będziemy w kontakcie. Niedługo dowiesz się co dalej.\n" (...) W każdą noc, w każdy dzień,\nBrak mi tchu kiedy nie ma cię\nTak blisko mnie (...) "\nCo myślicie teraz o Dianie??\nI kto jest tym szefem?\nAutor: EvaTommo19 o 00:04 12 komentarzy:\n-Pokaż, co tam masz- wszedłem za Harry'm do jednego z pokoi. -No nawet, nawet. Zobaczymy co jest warta- powiedziałem, gdy zobaczyłem nieprzytomną ślicznotkę leżącą na łóżku.\n-Towar pierwsza klasa.\n-Co? Już wypróbowałeś?- zasmiałem się.\n-Jasne. Nigdy nie przepuszczam takich okazji.\n-Bardzo się rzucała?\n-Kurwa! Zanim co z czym, to pół włosów na głowie nie miałem- zaśmiał się a ja z nim.\n-Dobra, chodź. Niech się wyśpi, bo jutro czeka ją długi dzień.\nPrzekręciłem zamek w drzwiach, w razie gdyby zachciało jej się uciekać.\n-Załatwiłeś Toma?- zapytałem, oglądając wyniki ostatniej akcji.\n-Tak. Jego prochy fruwają w obłokach.\n-Szefie! Ta mała znowu zrobiła zamieszanie- do mojego gabinetu się nie wpada. Puka się, kurwa!\n-Spierdalaj mi z drogi- ruszyłem do jej pokoju.\nMam powoli dość tej małej dziwki. Za każdym razem starałem się by za bardzo nie cierpiała i jednocześnie długo tu była.\nAle teraz mnie grubo wkurwiła. Znów próbowała uciec. Ode mnie się nie ucieka. To ja decyduję o tym, kto, kiedy i jak wychodzi z tego domu.\nWszedłem do pomieszczenia i trząsnąłem mocno drzwiami. Zlokalizowałem ją w kącie, zwiniętą w kulkę. Szybko poszedłem do niej i szarpnąłem za łokcie, przez co wstała na nogi.\n-Po co to zrobiłaś?!- wrzasnąłem jej w twarz. Nie odpowiedziała. Była tylko cisza. -Jak pytam, to masz mi odpowiadać!- dostała z otwartej w policzek.\n-Ja... Ja chcę tylko do domu.\nNic nie mówiąc, rzuciłem jej małym ciałem o łóżko. Zajęczała, gdy poczuła twardy metal pod sobą. Przygwoździłem ją mocno do łóżka. Patrzyłem w jej oczy.\n-Nigdzie stąd nie pójdziesz. Rozumiesz?! To jest teraz twój dom. Może na krótko a może na długo. Nie wiem, na ile mi się jeszcze przydasz- ostatnie zdanie wyszeptałem jej do ucha. Próbowała zepchnąć mnie z siebie, ale nie udawało jej się to. Zaśmiałem się tylko z jej poczynań.\n-Puść mnie skurwysynie!\nRaptownie się zatrzymałem. Wściekłość w tym momencie we mnie wybuchła a oczy poczerniały.\n**** Oczami Julii ****\nNie czuję żadnej części mojego ciała.\nZdawałam sobie sprawę, że nie powinnam go wyzywać. Przecież to sam Louis Tonlinson. Szef największego gangu na Wyspach a ja go wkurwiłam.\nI poniosłam karę.\nTylko, że ja już mam dość.\nKilkanaście razy próbowałam się stąd wydostać i za każdym razem kończyło się tylko na tym, że dostałam kilka razy w twarz.\nDziś przeszedł samego ciebie.\nPrzeżyłam tortury, jakich nikomu nie życzę.\nUroniłam kilka łez. Próbowałam się podnieść, ale nie wyszło mi to za dobrze, bo z każdym najmniejszym ruchem bolało coraz bardziej.\nPo tym jak rzucił mną o składane łóżko, wyszedł. Myślałam, że nie wróci.\nOh,jak bardzo się pomyliłam!\nWrócił. Z grubym sznurem i paskiem ze skóry od spodni. Gdy zobaczyłam co niesie, przerażenie mną całą zawładnęło. W tamtej chwili chciałam umrzeć. Zanim użyje czegokolwiek z tego co przyniósł.\nNic nie mówiąc przywiązywał mnie do zimnego kaloryfera za nadgarstki.\nPotem zerwał ze mnie ubranie jakie na sobie miałam. Zaczął mnie obmacywać... Gdy wrzeszczałam, żeby przestał, on tylko śmiał się po czym bił po ciele pasem.\nPo pół godzinie, gdy już się mną zabawił i prawie zabił, wyszedł. Spojrzałam na siebie. Nadal leżę przywiązana do zimnego kaloryfera, naga, zgwałcona któryś raz z rzędu i ledwo żywa.\nBoże, proszę, zabierz mnie do siebie...\nCzuję się lepiej. Mogę już wstać, choć wszystko nadal trochę boli. On... Nie pojawił się od tamtego wieczoru. I dobrze. Nie wiem, czy wytrzymam kolejny raz to samo. Każdego wieczora modlę się w oknie o jakieś wybawienie do Boga. Wierzę, że mi pomoże. On zawsze jest przy mnie. Czuję jego obecność.\n-Masz suko- jeden z jego podwładnych rzucił na podłogę tacę z jedzeniem. Podeszłam do niej i ogromnie się zdziwiłam, bo zamiast starego chleba i wody, była tam parująca herbata, kilka kromek chleba a na nim plasterki ładnie pachnącej kiełbasy.\nByłam zbyt głodna, by się zastanawiać nad tym, czy nie jest to zatrute czy coś. Zjadłam wszystko co do okruszka. Podziękowałam Bogu za tą miłą odmianę.\nGdy mój żołądek był pełny, zastanawiałam się, dlaczego dostałam tak wykwintny posiłek.\nAle nie doszłam dlaczego.\nNagle do mojej celi ktoś wszedł. Nie ktoś. Wiadomo kto. Tylko on miał prawo tu wchodzić. Automatycznie zaczęłam drżeć i bałam się, że znowu przyszedł by mnie skrzywdzić.\n-Julia- usłyszałam jego opanowany głos przede mną. Miałam zamknięte oczy. -Julia, idziemy. Wstawaj.\nSzybko się podniosłam i nie patrząc na niego, ruszyłam za nim. Zdziwiło mnie, dlaczego nie przywiązał mnie bym nie uciekła. Nie zamierzałam uciekać, bo zapewne znowu by mnie skrzywdził. Doszliśmy do frontowych drzwi. Otworzył je a mnie obleciał przyjemny letni wiatr. Nadal nie wiedziałam co tu robimy.\nTestuje mnie czy aby znowu nie ucieknę?\nA może na mnie sprawdzi jakąś nową pułapkę?\n-Czemu... Czemu tu jesteśmy? -odważyłam się zapytać. Nadal unikałam jego wzroku.\n-Nie domyślasz się? To twoje drzwi do wolności -zamknął je.\n-Jeśli teraz wyjdziesz przez nie, już nigdy nie spotkasz mnie.\n-Musisz iść. Ja... Miałem wczoraj pewną wizytę. Ta osoba kazała mi dać ci wolność lub zaopiekować się tobą, bo dużo przeszłaś w swoim życiu i nie zasługiwałaś na to. Kazał mi się zmienić. Żyć jak prawdziwy człowiek, nie jak dziecko szatana.\nJa... Ja tak bardzo cię przepraszam- on... On zaczął płakać! Nie wiedziałam co robić. Louis Tomlinson ma uczucia? -Gdybym tylko wiedział... Nigdy bym cię... Ale żądza posiadania kobiety mną zawładnęła. Byłaś nieposłuszna a ja cię tak nikczemnie karałem...Tak bardzo przepraszam... Już nigdy więcej o mnie nie usłyszysz. Nie zobaczysz na swojej drodze. Czy... Czy byłaby szansa, że wybaczysz mi?- spojrzał na mnie tymj niebieskimi oczami z nadzieją?\n-Ja... To co mi zrobiłeś nie jest jak zacięcie w palec, że za trzy dni nie będzie śladu. Tyle razy mnie gwałciłeś i poniżałeś... To zostaje na zawsze... Nigdy do końca tego nie wybaczę.\nOn tylko opuścił głowę i w momencie padł przede mną na kolana.\n-Czy jest jakaś szansa?\n-Em... Tak- powiedziałam, tylko, żeby wstał.\n-Dziękuję. Jesteś wolna -znowu otworzył drzwi. -W bramie czeka samochód. Mój kumpel odwiezie cię gdzie będziesz chciała- pociągnął nosem.\nCoś mnie tknęło. Wykonałam jeden krok i delikatnie przytuliłam się do niego. On przez moment nie wiedział, co robić ale potem równie delikatnie oddał uścisk.\n-Będę pamiętać o tym, że żałowałeś tego.\nNie wiem jak ci się podoba, no ale...\nAutor: EvaTommo19 o 02:14 12 komentarzy:\nPięknego królika co w Święta Wielkanocne po domku sobie bryka, dużo spokoju świętego, co najważniejsze, jak najwięcej czasu dla siebie wolnego!\nŻyczę wam na Wielkanoc, po prostu wszystkiego najlepszego!\nHeh mam czas i mi się nudzi, to składam wam życzonka!\nRozdział jest już prawie skończony, tylko zostało coś odpisać.\nNastępny imagin będzie dla Julci z Louisem.\nCiężko mi jest go pisać, ale postaram się dla ciebie <3\nAutor: EvaTommo19 o 16:03 2 komentarze:\n-Czego ty ode mnie chcesz?!-wydarłam się na środku korytarza szkolnego, tym samym robiąc zbiorowisko.\nChciałam odejść, ale powstrzymał mnie, łapiąc za ramię.\n-Nie. Daj mi w końcu spokój!\nTymi słowami uciekłam stamtąd. Nie chcę dłużej przebywać w jego otoczeniu. Nie mam dłużej na to siły. Usiadłam w swojej ławce na historii i zaczęłam mazać różne wzory na tylnej okładce zeszytu. Pani Fray jeszcze nie przyszła a to pierwsza lekcja. Aż dziwne. Ona nigdy się nie spóźnia na zajęcia. Prędzej my. Ciekawe co ją zatrzymało?\nOtrząsnęłam się z transu, gdy drzwi do sali się otworzyły. Nie spojrzałam tam, bo patrzyłam w swój zeszyt zdziwiona. To co wymazałam to było imię. Imię Niall. Och, jak on mi działa na nerwy...\nAle o tym później, bo usłyszałam głos nauczycielki.\n-Przepraszam was moi drodzy, ale zostałam zatrzymana przez dyrektora- grubsza sprawa. -W jego gabinecie był uczeń waszej klasy- i dopiero wtedy spojrzałam w miejsce obok nauczycielki. Stał tam nie kto inny, jak właśnie Niall Horan. Taki klasowy rozrabiaka i pomocny kumpel. No trochę dziwne połączenie, ale widocznie on tak umie. -Siadaj Horan. I żeby mi to było ostatni raz!- pogroziła mu palcem.\n-Tak jest prze pani.\nI ruszył wzdłuż rzedu by iść na koniec klasy i tam usiąść w swojej lawce.\n-A gdzie ty Horan idziesz? Do pierwszej ławki, ale już!\n-Bez żadnego ale! Bo dostaniesz jeszcze jedną uwagę i dwadzieścia punktów ujemnych!\nTo chyba na niego podziałało, bo cofnął się na początek klasy i patrzył gdzie może usiąść.\nBłagam, tylko nie ze mną. Nie ze mną!\n-Pomóc ci w czymś? -głos nauczycielki znowu rozbrzmiał. -Do pierwszej ławki, do Katherine.\nPodszedł i usiadł. A ja zapadłam się na swoim krzesełku.\nDobra, to może opowiem wam, dlaczego mam do niego takie ale?\nPowiem. Lekcja i tak jest nudna.\nWszystko się. Zaczęło od tego, że od dwóch lat kocham się w nim. Taka platoniczna miłość.\nAle dlaczego go nienawidzę?\nBo Melinda, moja przyjaciółka, zakochała się w nim, a on ją przeleciał i zostawił. Dziewczyna się załamała. Nie chciała tu mieszkać i tydzień po całej sprawie wprowadziła się do Los Angeles. Od tamtego dnia minął rok a ja nadal go kocham i jednocześnie nienawidzę, za złamane serce mojej przyjaciółki.\nA on teraz odzywa się do mnie. I jak ja mam to zrozumieć?!\nNagle usłyszałam dzwonek kończący lekcję. Szybko zerwałam się z siedzenia i biegiem minęłam chłopaka, by jak najszybciej znaleźć się na korytarzu.\n-Katherine! Zaczekaj- usłyszałam głos pani Fray.\n-Tak?-zapytałam z uśmiechem przylepionym do twarzy.\n-Jak zapewne wiesz, Niall jest zagrożony z historii.\n-Może wiem. Co ja mam z tym wspólnego?\n-Dasz mu korepetycje.\n-Korki? Horanowi? Nie.\n-Co to ma znaczyć? Dostaniesz za to punkty dodatnie.\n-Nie przekona mnie pani.\n-Ja go nienawidzę.\n-To mnie mało obchodzi. Od jutra zaczynacie.\nSzybko odeszła, zostawiając mnie wściekłą.\nZa jakie grzechy, Boże?\nI tak oto zostałam zmuszona do przebywania z nim w jednym pomieszczeniu przez trzy godzinny codziennie u mnie w domu.\nMoja mamuśka była wniebowzięta z racji tego, że przychodzi do mnie chłopak.\nA najgorsze jest to, że ta cała złość na niego przeszła mi po tygodniu.\nNie wiem jak on to zrobił, ale go lubię.\n-Dzięki za te Korki- usłyszałam za osoba jego głos. Przestraszyłam się i odwróciłam do niego. Staliśmy blisko siebie. Bardzo blisko.\n-Nie ma za co. Mam tylko nadzieję, że zdasz.\n-Przy takiej nauczycielce nie da się nie zdać- uśmiechnął się do mnie tym uśmiechem, na który zawsze miękły mi nogi.\n-Nie podlizuj się. I idź w końcu na tą historię! -rozkazałam mu a on ze śmiechem poszedł do klasy.\nDziś w szkole mieliśmy dzień wolny z okazji dnia otwartego szkoły, kiedy to młodsi uczniowie przychodzą pozwiedzać sobie naszą szkołę.\nA ja obiecałam Niallowi, że zaczekam na niego.\nCholera, naprawdę się w nim zakochałam. Ten miesiąc w jego towarzystwie tylko mnie w tym utwierdził.\nBoję się tylko,że i mnie złamie serce...\n*** Dwie godziny później ***\nTo czekanie mnie powoli denerwowało. Blondyn nie wychodził, muzyka drugi raz leciała w słuchawkach... Ugh! Długo jeszcze?\nWtedy, jakby czytając mi w myślach, z sali wyszedł Niall. Poderwałam się z ławki i spojrzałam na niego.\n-No i jak?- zapytałam. On opatrzył na mnie smutno.\n-Przykro mi, ale będziesz musiała męczyć się ze mną jeszcze przez rok liceum- oznajmił z wielkim uśmiechem.\n-Horan!- krzyknęłam. Przestraszył mnie.\n-Zdałem, zdałem- zaśmiał się a ja walnęłam go w ramię.\n-Chciałem zobaczyć twoją reakcję- nadal się śmiał.\n-Mam się obrazić?\n-W ramach podziękowania za pomoc, zapraszam cię na kolację. Jutro będę po ciebie o 19- spojrzał na mnie uważnie.\n-Dobrze- odpowiedziałam po chwili. Jaka tam randka! Ja i on?\n***Następnego dnia, wieczór ***\nOd godziny latam jak głupia po pokoju i staram się ogarnąć. Ale jakoś albo mi to wychodzi. Niall ma być za pół godziny a ja jestem w czarnej dupie.\nWłosy uczesane, zrobiłam delikatny makijaż, została tylko sukienka. Tak. Postanowiłam założyć pierwszy raz sukienkę. Była czarna, ze średnim dekoltem. Cała w cekinach, przez co mieniła się delikatnie w świetle. Do tego założyłam bolerko i zabierając małą kopertówkę, zeszłam na dół.\n-Czy ty jesteś moją córką? - zapytała mnie mama, gdy tylko pojawiłam się w progach kuchni.\n-Niall padnie z wrażenia jak cię zobaczy.\nW momencie gdy miała coś powiedzieć, zadzwonił dzwonek do drzwi.\nTak też zrobiłam. Założyłam balerinki i biorąc głęboki wdech, nacisnęłam klamkę.\nZa drzwiami stał Niall z szerokim uśmiechem, gdy tylko uchyliłam drzwi.\nNiall był ubrany w czarne dżinsowe spodnie i koszulę w kratę, przez co wyglądał po prostu zniewalająco.\n-Tak, tak- powiedziałam i wyszłam z domu.\n-Ślicznie wyglądasz- powiedział przy jego aucie.\n-Dziękuję- nic nie mogłam poradzić na to, że się zarumieniłam.\n*** Po kolacji ***\nByło miło, przyjemnie się z nim rozmawia.\n-Mogę liczyć na kolejne spotkanie?- zapytał, czym naprawdę mnie zaskoczył. Chce się spotkać ze mną jeszcze raz?\n-Yyy... Tak. Myślę, że tak.\nStanęliśmy jego autem przed moim domem. Żadne z nas nie wykonało żadnego ruchu.\n-Dzięki za miło spędzony wieczór, Niall.\n-Nie ma za co- patrzyliśmy na siebie a ja miałam wrażenie, że nasze twarze jakby zbliżają się do siebie. Przyznałam sobie rację, gdy nasze usta się złączyły.\nOh, co to był za pocałunek! Taki słodki i delikatny...\nRozpłynęłam się i nieświadomie pogłębiłam pocałunek, przez co blondyn przyciągnął mnie bliżej siebie. Nagle oprzytomniałam i zalałam się buraczanym rumieńcem. Jest w ogóle taki? Opuściłam głowę.\n-No to... Do zobaczenia- powiedziałam nieśmiało i otworzyłam drzwi jego samochodu.\nDotarłam do drzwi domu. Odwróciłam się jeszcze. Niall właśnie odjeżdżał. Z wielkim uśmiechem weszłam do domu.\n-Katherine, co ty, we wiaderko z burakami wpadłaś?- zapytała mnie mama, gdy weszłam do kuchni, by się jakoś ochłodzić.\nPuściłam tą uwagę mimo uszu i pognałam do swojego pokoju, by po kilku minutach dostać smsa od Niall'a, w którym powiedział dobranoc.\nTamtego dnia zaufałam mu. I ufam do tej pory.\nNie wiem czy coś takiego może być, ale pisałam go cały tydzień. No powstało coś takiego.\nAle czy ci się podoba??\nPowiedz mi ...\nRozdział w poniedziałek!!!!!\nAutor: EvaTommo19 o 23:24 8 komentarzy:


Wyszukiwanie trwało 2.97 sekund. Szukaj: Posts Made By: krystianen\nForum: Ford Focus 24-04-2018, 22:05\n[Focus 2011-2014] Za co odpowiedzialne są czujniki montowanych od wewnątrz na przedniej szybie ?\nDodane przez krystianen\nOdp: Za co odpowiedzialne są czujniki montowanych od wewnątrz na przedniej szybie ?\nZ tego co pamietam to wyglada tak:\n- manteka LA kooło 90zł\n- Czujnik deszczu nowy z gelem około 150zł (zuwak z 50zł ale trzeba kupic gel)\n- LA BM5T-19H406-AB przedlift około 400zł (polift pewnie...\nForum: Ford Focus 24-04-2018, 07:42\nTak możliwe ja dokladnie w takim aucie dokładałem wszystkie 3 kamery.\nForum: Sprzęt Audio/CB/GPS 23-04-2018, 23:10\nTak jak najbardziej można spolszczyc menu w liczniku oraz radio+nawigacje (komunikacja glosowa zostaje po angielsku).\nNapisz kolego skad jesteś bedzie łatwiej ci pomóc...\nForum: strefa|wielkopolska 09-04-2018, 16:50\nMontaż tempomatu, Mondeo mk5, Poznań\nOdp: Montaż tempomatu, Mondeo mk5, Poznań\nTak jak najbardziej temat do ogarniecie w Poznaniu\nForum: Tuning 08-04-2018, 15:01\nTak jak leszcz mowi, Grzegorz nie robi updatu IDS tylko innym narzedziem.\nGrunt to wiedziec moc i wiedziec co zrobic jak sie pojawi niemila niespodzianka.\nForum: Ford Focus 05-04-2018, 23:02\n[Focus 2014- ] Tempomat - montaż a gwarancja\nOdp: Tempomat - montaż a gwarancja\nMiałem raczej namyśli że oni swoimi własnymi "rękoma' nie robia :).\nForum: Sprzęt Audio/CB/GPS 05-04-2018, 23:00\n[Focus 2014- ] Sync 3- regulacja głośności\nOdp: Sync 3- regulacja głośności\nJezeli dobrze pamietam udało sie kiedys taki efekt jak ma kolega Devon7 uzsykać grzebiac w konfiguracjach. Mysle że temat do ogarniecia.\nTak z ciekawości które ASO z tym walczyło?\nForum: Ford Focus 05-04-2018, 17:22\nNiestety tempomat dla ASO tez trudna sprawa..\nForum: strefa|wielkopolska 02-04-2018, 22:15\nWgranie softu gdzie ?\nOdp: Wgranie softu gdzie ?\nto jest strona Grzegorza, z Tuneforce\nForum: Ford Kuga 30-03-2018, 20:52\nOdp: Dołożenie tempomatu aktywnego\nJa nie spotkałem jeszcze serwisu który załozył ACC. Dokładałem ostatnio ACC do Kugi 2017 i poszło bez problemów ale tylko dlatego że wiązką przy belce była. Oczywiscie jest jeszcze oprocz radaru...\nForum: Ford Mondeo 26-03-2018, 22:35\nPanowie do tych co podlaczali kable do BCM, pin 36 i 40 - wtyczka C2280C. Jak doszlicie do tej wtyczki. Ona jest na samej gorze ledwo ja widać a co dopiero cos w niej grzebać? Jakis patent "prostszy"...\nForum: Ford Mondeo 06-03-2018, 22:09\nW ramach ciekawostek IDS podczas aktualizacji PCMa, zrobił mała niespodzianke wymazując cała zawartość pliku konfiguracyjnego - aktualizacja ukończona pozytywnie. Trzeba było nawet kodowanie wtrysków...\nForum: strefa|wielkopolska 02-03-2018, 19:36\nForum: Ford Kuga 28-02-2018, 21:06\n[Kuga 2013- ] Brak aktywnych linii w kamerze cofania\nOdp: Brak aktywnych linii w kamerze cofania\njak odłaczenie aku nie pomoze musisz da sie sie do kogos z kablem aby sprawdził co sie zadziało.\nForum: Sprzęt Audio/CB/GPS 28-02-2018, 21:02\n[Focus 2014- ] Sync 2 język polski czy to nie ?\nWiedze masz jezyk polski w menu radia, jezyka polskiego w komuniacji głosowej nie uświadczysz nawet w 3.10. Specjalna zmiana nic zauwazalnego nie wniesie.\nForum: strefa|wielkopolska 28-02-2018, 20:58\nOdp: Wgranie softu\nTak, o odswieżenie softu czyli tylko update PCM\nForum: strefa|zachodniopomorska 24-02-2018, 22:05\nKlawisze okolo 250-350zl aktywacja montaz roznie\nForum: strefa|zachodniopomorska 23-02-2018, 08:52\nForum: Sprzęt Audio/CB/GPS 22-02-2018, 14:06\n[Ogólne] Sync3 - aktualizacja oprogramowania przez WiFi\nForum: Ogólnie o motoryzacji 17-02-2018, 14:56\nja nie mowie o docieraniu\nForum: Ogólnie o motoryzacji 17-02-2018, 13:53\nTak jak najbardziej mozna zmienic 150-180km. Od nowosci zaleca sie zrobic 4kkm. W auciw wzrasata przede wszystkim elestycznosc silnika.\nForum: Ford Mondeo 14-02-2018, 22:31\nsoft do licznika z 2 ekranymi (fusiona) jest hybryda i wg mnie jeszcze nie do końca nadaje sie do masowego ogrywania...\nForum: Ford Mondeo 14-02-2018, 22:29\nschemat zawierający podlączenia klawisza\nForum: strefa|wielkopolska 14-02-2018, 20:51\nModuł kontroli transmisji TCM (Powershift) - Programowanie/ Wymiana\nOdp: Moduł kontroli transmisji TCM (Powershift) - Programowanie/ Wymiana\nforscan nie ma programowania modułow,\njakie auto? ja ogrywam takie rzeczy + adaptacje\nForum: Ford Mondeo 09-02-2018, 21:19\n[Fusion - Mondeo USA] montaż (Active Park Assist)\nOdp: montaż (Active Park Assist)\nRozumiem ze masz min. 10 czuników? bo w 8 nie działa.


Kredyt dla młodej firmy\nForum kredytowe Aktualny czas: 26-06-2017, 3:45\n/ Kredyty dla firm 1\n/ Kredyt dla młodej firmy\n25-09-2014, 9:45 Post: #11\nRE: Kredyt dla młodej firmy Dokładnie, zgodzę się z tobą. Jeśli chcecie już cokolwiek zaciągnąć to lepiej na jakąś rozbudowę lub rozwój istniejącej już firmy. Warto samemu wypracować jakąś stabilną pozycję na rynku, a później ją rozwijać. Ja posłuchałem kogoś bardziej doświadczonego w tej kwestii i dopiero teraz zdecydowałem się na kredyt na budowę nowej hali http://www.cobouw.pl/hale-stalowe i zarazem nowej siedziby firmy.\n26-11-2014, 12:19 Post: #12\nnookie0 Świeżo zarejestrowany\nRE: Kredyt dla młodej firmy Chwilówka\ndla małych firm poszukujących szybkiego finansowania w niewielkiej\ndnia działalności, ze słabym scoringiem sprawdź naszą ofertę na http://www.skanerfinansowy.pl w zakładce Pożyczki dla firm na start\n01-12-2014, 13:54 Post: #13\nmlodziak Świeżo zarejestrowany\nRE: Kredyt dla młodej firmy Jeśli interesują Was kredyty dla firm, nieważne czy są to małe firmy, czy duże przedsiębiorstwa, to zapraszam na swoje forum internetowe. Sporo porad fachowców, opinii na temat kredytów remontowych i nie tylko\n25-08-2015, 8:48 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 25-08-2015 8:53 przez kredka.)\nkredka Aktywny użytkownik\nRE: Kredyt dla młodej firmy Ja zachęcam wszystkich do porównania kredytów dla firm na stronie finansowysupermarket.pl. Tam znajdziecie oferty z ponad 70 instytucji finansowych. Co więcej są tam przydatne narzędzia, wśród nich kalkulator zdolności kredytowej, a także artykuły eksperckie. Myślę, że dzięki tej stronie znajdziecie kredyt na miarę waszych potrzeb.\n11-09-2015, 11:45 Post: #15\nRE: Kredyt dla młodej firmy Super strona. Już od dłuższego czasu z niej korzystam i wszytko jest dla mnie jasno wytłumaczone.\n29-11-2015, 20:28 Post: #16\nRE: Kredyt dla młodej firmy Przejrzałam, dzięki. W mojej sprawie chciałabym jednak, żeby wsparł mnie jakiś prawnik w rozmowach z bankiem w sprawie umowy kredytowej. Boje się podpisywać umowę bez konsultacji prawnej. czy znacie dobrze zorientowanego prawnika z Wodzisławia Śląskiego?\n01-12-2015, 6:53 Post: #17\nRE: Kredyt dla młodej firmy W Wodzisławiu Śląskim mogę Ci polecić kancelarię adwokacką http://www.adwokat-wodzislaw.pl/. Zajmują się różnymi sprawami osób prywatnych i firm, więc możesz do nich się zwrócić ze swoja sprawą.\n09-11-2016, 23:05 Post: #18\nRE: Kredyt dla młodej firmy A może warto porozmawiać na ten temat z odpowiednim adwokatem, który doradzi Ci czy możesz sobie pozwolić w ogóle na kolejny kredyt? Wiem, ze kancelaria w Krakowie http://kancelariamagnet.pl/ udziela bardzo fachowych rad firmom 14-12-2016, 16:08 Post: #19\nRE: Kredyt dla młodej firmy Możesz znaleźć bardzo duży wybór banków tutaj http://www.tanie-konto.pl/, poza tym na tej stronce znajdziesz pomoc w wyborze najlepszego dla Ciebie konta, porównania i rankingi banków, porady finansowe i opinie klientów o ofertach przeróżnych banków Warto tam zajrzeć, kiedy stoisz przed wyborem, takim jak ten 20-12-2016, 14:40 Post: #20\nRE: Kredyt dla młodej firmy Jeśli szukasz kredytu dla firmy, który pozwoli spłacić bieżące wydatki i dalekosiężne plany, to mam coś dla Ciebie Znam pewną agencję finansową, która powoli Ci spełnić wszystkie te opcje Mianowicie http://mazowieckaagencjafinansowa.pl/ser...-dla-firm/ - mają tam naprawdę fajną ofertę dla firm i nie tylko! Zajrzyj, jeśli to właśnie Cię interesuje « Starszy wątek | Nowszy wątek »


SP Opoczno Konferencja dla przedsiębiorców\n2 marca w MDK w Opocznie odbyła się konferencja skierowana do przedsiębiorców z terenu powiatu opoczyńskiego na którą przybył Minister Henryk Kowalczyk, przewodniczący Komitetu Stałego Rady Ministrów. Spotkanie odbyło się z inicjatywy Posła Roberta Telusa oraz starosty Józefa Roga i Burmistrza Opoczna Rafała Kądzieli. Pan Minister spotkał się z przedsiębiorcami, aby porozmawiać o planowanym przez Ministerstwo Finansów wprowadzeniu podatku od handlu detalicznego. Przedmiotem opodatkowania będzie miesięczny przychód ze sprzedaży towarów. Jak powiedział Minister Kowalczyk, przedstawiciele rządu tworząc projekt ustawy wysłuchali reprezentantów różnych grup handlowców. Dodał, że najczęściej pojawiał się postulat rezygnacji z kryterium powierzchniowego jako podstawy opodatkowania. Jak podkreślał wielokrotnie Minister założeniem jest , by był to podatek od obrotu i miał charakter progresywny. Podatnikami będą wszystkie sieci handlowe oraz sprzedawcy detaliczni.\nPrzybyli na spotkanie opoczyńscy przedsiębiorcy mogli uzyskać odpowiedź na wiele nurtujących pytań związanych z w/w projektem ustawy.


Skórzana kurtka z haftem Valentino Red - sklep internetowy Vitkac\nValentino Red Skórzana kurtka z haftem\nSymbol: LR0NA01J 2L2-0NO\nCzarna kurtka Red Valentino. Wykonana ze skóry cielęcej. Zapinana na zamek. Z tyłu kolorowo wyhaftowany napis. Cztery kieszenie – dwie z patką. Długie rękawy z wszytym od wewnątrz ściągaczem.


Budowa basenu za pieniądze z obligacji? Miasto ma problem - Dziennik Wschodni\nKompletnie pijany mężczyzna oblał się benzyną przed ratuszem 119 13\nCzego dotyczy spór prawny? Papiery, które chce wyemitować miasto mają być obligacjami przychodowymi. A taki dług nie pomniejszałby zdolności kredytowej miasta, bo nie trzeba by go uwzględniać obliczając dozwolone zadłużenie miasta.\nSęk w tym, że obligacje przychodowe to takie, które mają przynieść pieniądze na ściśle określony cel, a spłacane będą również z dokładnie wskazanych źródeł. W tym przypadku spłata miała następować z tego, co zarobi kompleks pływacki przy Al. Zygmuntowskich. Tymczasem w miejskiej uchwale, której projekt napisali radnym urzędnicy, mowa jest o tym, że spłata może nastąpić również z innych dochodów miasta.\nRegionalna Izba Obrachunkowa wykreśliła ten punkt z uchwały. Ratusz chce odwołać się od tej decyzji do sądu.\n- Nie zamierzamy stosować w umowie kwestionowanych punktów uchwały - zapewnia Beata Krzyżanowska, rzecznik prezydenta miasta. - Niezależnie od tego chcemy, by w tej sprawie wypowiedział się sąd. Choćby dlatego, że z tego rozwiązania finansowego korzystamy jako pierwsi w Polsce - dodaje Krzyżanowska. I zapewnia: - Nie ma zagrożenia dla budowy basenu, nadal prowadzimy rozmowy w sprawie emisji obligacji.\nobywatel / 8 maja 2014 o 21:49\nNo pięknie. Już się tak zadłużyliście, że bez sztuczek nie da rady bardziej? Biedne nasze miasto. Z czego zamierzacie spłącić długi?\nPodatNIK / 8 maja 2014 o 21:26\nPani rzecznik nie pierwszy raz mija się z prawdą, bo pierwsza jest być może w podawaniu nieprawdy niż faktów.\nObligacje przychodowe po raz pierwszy w naszym kraju zostały wyemitowane niemal 10 lat temu - tak więc ani Lublin ani pani rzecznik nie będą ani pierwsi, ani... ostatni.\nTak poza tym, to pora chyba pakować szefowi "manatki'


Szkoła Podstawowa im. Jana Pawła II w Rudce – Informacja dla rodziców – podręczniki na rok szkolny 2017/2018\nRodzice kupują podręczniki dla:\n– 3-4 latków,\n– 5-6 latków,\n– do religii od klasy I- VII Szkoły Podstawowej i II-III Gimnazjum\n– ćwiczenia do wychowania do życia w rodzinie od klasy IV- VII Szkoły Podstawowej oraz II-III Gimnazjum.\nPozostałe podręczniki do poszczególnych przedmiotów zapewnia szkoła i będą wypożyczone uczniom na początku roku szkolnego.\nWykaz obowiązujących podręczników znajduje się na stronie szkoły w zakładce Dokumenty szkolne.\nBy Bożena Gałecka in Ogłoszenia, Rok szkolny 2016/2017 on 27 czerwca 2017


Faktura do paragonu fiskalnego od 1 stycznia 2020 r. - 馃L&G Biuro Rachunkowe Obs艂uga Ksi臋gowa Ksi臋gowa Ksi臋gowo艣膰 艁贸d藕 Retkinia\nCo si臋 zmieni? Nasza ksi臋gowo艣膰 ju偶 wszystko t艂umaczy!\nSprzedawca b臋dzie m贸g艂 wystawi膰 faktur臋 do paragonu fiskalnego tylko w przypadku gdy na paragonie znajduje si臋 NIP nabywcy. Takie rozwi膮zanie ma zacz膮膰 funkcjonowa膰 ju偶 od pocz膮tku stycznia 2020 r. Niedope艂nienie tego obowi膮zku b臋dzie wi膮za艂o si臋 z sankcj膮 w wysoko艣ci 100% kwoty podatku wykazanego na tej fakturze.\nW projekcie zaproponowano nowe przepisy dotycz膮ce podatnik贸w dokonuj膮cych sprzeda偶y przy zastosowaniu kasy rejestruj膮cej, kt贸re maj膮 ograniczy膰 nadu偶ycia w zakresie wystawiania faktur, kt贸re nie maj膮 odzwierciedlenia w istniej膮cym stanie faktycznym 鈥� tzw. 鈥瀙ustych faktur鈥� 鈥� do paragon贸w fiskalnych. Chodzi o wyeliminowanie m.in. procederu wystawiania faktur na podstawie zebranych paragon贸w pozostawionych przez innych klient贸w.\nW tym celu ustawodawca, w projektowanym art. 106b ustawy o VAT proponuje dodanie ust. 5, kt贸ry wprowadzi zasad臋, 偶e w przypadku sprzeda偶y zarejestrowanej przy zastosowaniu kasy rejestruj膮cej, faktur臋 do paragonu fiskalnego na rzecz nabywcy pos艂uguj膮cego si臋 numerem identyfikuj膮cym (NIP) wystawia si臋 tylko w przypadku, gdy paragon dokumentuj膮cy t臋 sprzeda偶 zawiera ten numer.\nStan ten dotyczy tylko sytuacji, gdy firma zg艂osi si臋 z paragonem a nie b臋dzie na nim nr NIP nabywcy, w贸wczas nie mo偶na wystawi膰 faktury dla takiego klienta.\nMasz jakie艣 pytania? Pisz do nas 艣mia艂o, a nasze biuro rachunkowe w Retkinie postara si臋 jak najszybciej pom贸c!


Najczęstsze przyczyny skojarzonych obrażeń klatki piersiowej i brzucha | Forum Leczenia Ran\n7 sierpnia 2020 13 sierpnia 2020 Natalia JanusComment(0)\nDo najczęstszych obrażeń klatki piersiowej i jamy brzusznej dochodzi w konsekwencji ran drążących. Należy je brać pod uwagę, jeżeli wlot i wylot rany znajduje się w okolicy międzyżebrowej. Dowiedz się, które obszary jamy brzusznej są szczególnie narażone na wystąpienie skojarzonych obrażeń klatki piersiowej i brzucha.\nSkojarzone obrażenia klatki piersiowej i jamy brzusznej należy rozważać, jeżeli wlot lub wylot rany znajduje się poniżej IV międzyżebrza od przodu klatki piersiowej, poniżej VI międzyżebrza w linii pachowej środkowej, a także poniżej VII międzyżebrza z tyłu.\nW przypadku ran klatki piersiowej po lewej stronie ciała, nierzadko skojarzone są one z obrażeniami śledziony, żołądka i okrężnicy. Natomiast urazy w prawej części są często związane z urazem wątroby. Obrażenia te kwalifikuje się jako ciężkie. Dodatkowe ryzyko pogorszenia stanu chorego występuje w sytuacji, jeżeli zostały uszkodzone narządy po obu stronach.\nJakie badania potwierdzą skojarzone obrażenia klatki piersiowej i jamy brzusznej?\nPodczas diagnostyki wykonywane są przede wszystkim badania obrazowe i drenaż klatki piersiowej. Jeżeli doszło do skojarzonych obrażeń klatki piersiowej i jamy brzusznej, niezbędny będzie zabieg operacyjny.\nObrażenia klatki piersiowej są zazwyczaj możliwe do opanowania dzięki drenażowi. To sprawia, że możliwe jest przeprowadzenie laparotomii i zajęcie się najpierw obrażeniami w obrębie jamy brzusznej.\nW przypadku konieczności leczenia operacyjnego obu obszarów, najlepiej sprawdza się zaopatrzenie urazów z dwóch osobnych cięć, w obszarze klatki piersiowej – torakotomii oraz jamy brzusznej – laparotomii.\nŹródło: Głuszek S., Chirurgia Podstawy, Wydanie II uaktualnione i rozszerzone Warszawa 2019, s. 118\nPrzeczytaj także: Postępowanie w przypadku urazu przepony\nTagged Najczęstsze przyczyny skojarzonych obrażeń klatki piersiowej i brzucha, obrażenia klatki piersiowej i jamy brzusznej, przyczyny obrażeń klatki piersiowej i brzucha\nNewsy Nowoczesne opatrunki Opatrunki\nExufiber® Ag+ – żelujący opatrunek antybakteryjny do ran płaskich i głębokich\n5 października 2020 14 października 2020 Marta\nZespół Mallory’ego-Weissa – przyczyny, objawy, leczenie\nRopowica – groźne zapalenie tkanki łącznej


Nowy Ład. Co Andrzej Duda sądzi o zapowiadanym przez PiS programie? "Są tam dobre rozwiązania" | Polityka - Wiadomości Gazeta.pl\noprac. Aleksandra Chłapińska 22.03.2021 09:17\nNowy Ład, czyli zapowiadany przez PiS plan na odbudowę Polski po pandemii został przesunięty w czasie. Zapowiadaną na sobotę prezentację przełożono z uwagi na sytuację epidemiczną w kraju. Prezydent Andrzej Duda oczekuje, że plan zostanie przedstawiony opinii publicznej i poddany konsultacjom.\nJeszcze trochę musimy poczekać, by dowiedzieć się, jakie zmiany oraz programy rozwoju czekają na Polskę. Zapowiadana przez PiS prezentacja Nowego Ładu została w czwartek przełożona. Poinformował o tym premier Mateusz Morawiecki. Według Pawła Muchy, doradcy Andrzeja Dudy, prezydent czekał na prezentację Nowego Polskiego Ładu.\nNowy Ład: Co Andrzej Duda sądzi o nowym planie PiS?\nPaweł Mucha, doradca Andrzeja Dudy podczas audycji „Śniadanie w Trójce” na antenie Polskiego Radia 24 wyjawił, że wszystkie założenia dotyczącego Nowego Ładu zostały już przedstawione prezydentowi.\n- Uważa, że tam są dobre rozwiązania i chciałby, żeby one były dyskutowane, bo musimy mówić o perspektywie wyjścia z COVID-19 - powiedział Mucha.\nJednocześnie Paweł Mucha przyznał, że:\nPan Prezydent czeka oczywiście na prezentację Nowego Polskiego Ładu, bo z jednej strony mamy ten kontekst, o którym rozmawiamy - zdrowia i życia Polaków, te wyzwania związane z przebiegiem pandemii i ograniczania rozprzestrzeniania się koronawirusa, z drugiej strony mamy oczywiście kontekst gospodarczy, kontekst społeczny.\nDoradca prezydenta dodał, że prezentacja dot. Nowego Ładu będzie informować m.in. o kwestiach związanych ze zdrowiem i życiem Polaków, wyzwaniami związanymi z przebiegiem pandemii. Poruszone zostaną również kwestie kontekstu gospodarczego i społecznego.\n– Chcielibyśmy, żeby Polska jak najszybciej wróciła na ścieżkę dynamicznego rozwoju. Pan prezydent bardzo pozytywie ocenia rozwiązania, które są zawarte w Nowym Polskim Ładzie i chciałby, żeby on możliwie szybko został zaprezentowany, ale także został poddany szerokim konsultacjom z ekspertami – dodał podczas rozmowy Paweł Mucha.\nJarosław Sellin, sekretarz stanu w Ministerstwie Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu w rządzie Prawa i Sprawiedliwości, zapowiedział, że poinformowanie opinii publicznej o założeniach Nowego Ładu będzie możliwe, dopiero gdy uda się opanować sytuację pandemiczną w kraju. - Niewykluczone, że będzie można zaprezentować Nowy Ład w drugiej połowie kwietnia - oświadczył Sellin na antenie Polskiego Radia 24.\nNowy Ład - co to takiego?\nKancelaria Prezydenta po spotkaniu z premierem Morawiecki ws. Nowego Ładu, wydała komunikat, w którym informuje, że program zawiera m.in. plany inwestycyjne oraz propozycje poświęcone różnym dziedzinom życia społecznego i gospodarczego - również w kontekście kryzysu z powodu pandemii koronawirusa.\n- Chcemy, żeby realizacja Nowego Polskiego Ładu przekładała się na poziom życia Polaków, na zwiększanie dobrobytu. Mamy sukcesy, jeśli chodzi o prowadzenie polityki gospodarczej. Nie wszystkie miejsca pracy udało się uratować, ale udało się uratować ich miliony. Polska gospodarka radzi sobie dobrze. Musimy zrobić nowe otwarcie, jeśli chodzi o kolejne wyzwania w tym zakresie – podkreślił doradca prezydenta podczas rozmowy w Polskim Radiu.