meble kuchenne « Meble kuchenne\nDość powszechny jest pogląd, jakoby meble kuchenne w kolorze śnieżnej bieli były wyjątkowo niefunkcjonalne. Prawda to czy mit? Przede wszystkim warto uświadomić sobie, że jasne barwy są wręcz pożądane w niewielkich pomieszczeniach, ponieważ sprawiają, że metraż wydaje się nieco bardziej okazały. Jeśli chodzi o kwestię podatności na zabrudzenia, warto uświadomić sobie, że meble brudzą się niezależnie od koloru. Na białych powierzchniach łatwiej dostrzec zabrudzenia, jednak ich odpowiednia pielęgnacja, a przede wszystkim regularne mycie zwyczajnie rozwiązują problem. Warto pamiętać o stosowaniu odpowiednich środków do pielęgnacji konkretnych powierzchni. …read more\nZ jakiego drewna wykonuje się najlepsze meble kuchenne? Prym wiedzie dąb, osiągając zdecydowaną przewagę nad innymi gatunkami. Dlaczego? Wspomniane drewno cechuje się dużą twardością, co sprawia, że niekorzystne czynniki działające z zewnątrz nie mogą mu zaszkodzić. Należy jednak pamiętać o odpowiedniej impregnacji. Jej jednorazowe wykonanie na etapie produkcji z pewnością nie wystarczy. Taki zabieg, tak jak zresztą olejowanie czy lakierowanie, należy regularnie powtarzać. …read more\nNiebezpieczeństwo eksplozji znacznie się zmniejsza w razie przemielania węgli chudych, krótkopłomiennych i przy zastosowaniu jako czynnika niosącego ciepło nie powietrza, lecz gazów spalinowych, które zawierają znacznie mniej tlenu. Dla podniesienia stopnia bezpieczeństwa pracy w różnych punktach instalacji, a więc na separatorze, na cyklonie i na przewodach, montuje się klapy przeciwwybuchowe, których zadaniem jest osłabienie siły […]\nW ramach programu Triennial w Cooper Hewitt wystawa pokazowa Why Design Now. przedstawia niektóre z najbardziej innowacyjnych projektów współczesnej kultury. Wystawa, która porusza problemy ludzkie i środowiskowe, obejmuje projektantów pączkujących we wszystkich obszarach dziedziny projektowania. od architektury, mody i grafiki po materiały. Więcej o wystawie po przerwie.


Policjanci zadbają o bezpieczne święta na drogach Mazowsza. Będą m.in. sprawdzać trzeźwość kierowców, odpowiednią prędkość, stosowanie pasów bezpieczeństwa - Moja Ostrołęka - lepsza strona miasta\nPolicjanci zadbają o bezpieczne święta na drogach Mazowsza. Będą m.in. sprawdzać trzeźwość kierowców, odpowiednią prędkość, stosowanie pasów bezpieczeństwa\nZbliżający się okres świąt Bożego Narodzenia oraz Nowego Roku, to czas w którym częściej wyjeżdżamy, by spotkać się z rodzinami czy też uczestniczymy w uroczystościach religijnych i imprezach o charakterze masowym. By zapewnić bezpieczeństwo mieszkańcom, policjanci przeprowadzą działania prewencyjno-kontrolne.\nW okresie poprzedzającym święta, a także w dni świąteczne wiele rodzin wyruszy samochodem w podróż, aby odwiedzić swoich bliskich. Nawet jeśli droga dla niektórych nie będzie daleka, to powinna być bezpieczna. Niestety, nie zawsze tak się dzieje.\nReklama By zapewnić bezpieczeństwo mieszkańcom Mazowsza Komenda Wojewódzka Policji zs. w Radomiu przeprowadzi w okresie od 24 grudnia do 6 stycznia 2020 roku wzmożone działania prewencyjno-kontrolne, mające na celu zapobieganie i zwalczanie przestępstw oraz wykroczeń pod nazwą "Bezpieczne święta".\n- Do podstawowych zadań pracujących w tym czasie na drogach policjantów drogówki, jak zawsze przy tego typu działaniach będą należeć m.in.: zapewnienie bezpieczeństwa pieszym, egzekwowanie jazdy z dozwoloną prędkością przez kierujących, szczególnie w obszarach zabudowanych, kontrola trzeźwości kierujących, egzekwowanie stosowania pasów bezpieczeństwa i urządzeń do przewożenia dzieci, utrzymanie płynności ruchu na głównych ciągach komunikacyjnych, prowadzenie kontroli pojazdów w zakresie przewożenia nielegalnie pozyskanego stroiszu z drzew i krzewów iglastych - informują mazowieccy policjanci.\nMundurowi przypominają też o przygotowaniu swojego samochodu do drogi. W warunkach zimowych trzeba przede wszystkim sprawdzić światła, hamulce, płyny eksploatacyjne, opony oraz wyposażenie.\n- W warunkach niedostatecznej widoczności kierujący później niż zwykle zauważają wszelkie nieoświetlone przeszkody na drodze, a w szczególności pieszych ubranych w odzież, która kolorem jest zbliżona do otoczenia (czarny, szary). Warto więc, aby piesi nosili odblaski w sposób widoczny dla kierujących pojazdami. Przypominamy, że jest to obowiązek wszystkich pieszych, którzy poruszają się po zmroku jezdnią lub poboczem poza obszarem zabudowanym. Warto zadbać o swoje bezpieczeństwo nosząc elementy odblaskowe również w obszarze zabudowanym - podkreślają funkcjonariusze policji.\nReklama Grudzień to miesiąc szczególny. Ogarnia nas szaleństwo zakupów. Jesteśmy w jednym miejscu, a myślami już w kolejnym. Wszędzie tłok, ścisk, pełno ludzi. Dźwigamy kolejne torby z zakupami, kolejny raz płacimy, kolejny raz wyciągamy portfel, kluczyki od samochodu itd. Nasze zachowania stają się rutynowe. Do momentu, kiedy zadajemy sobie pytanie - "Gdzie jest mój portfel? Przecież przed chwilą trzymałem go w ręku, wkładałem do kieszeni!?".\n- Okres gorączki świątecznych zakupów to dla złodziei kieszonkowych najlepszy czas do działania. Wykorzystują tłok bądź sami go umiejętnie tworzą. Sprzyja im nasz pośpiech i rozkojarzenie. Wybierają swoją ofiarę i obserwują ją przez pewien czas. Patrzą, gdzie chowa pieniądze. Podchodzą blisko, dotykając sprawdzają, czy osoba będzie reagować podczas kradzieży. Jeśli mamy na sobie grubą kurtkę, kożuch czy płaszcz, to ich zadanie jest ułatwione - zaznaczają policjanci.\nReklama Jak sobie z tym radzić?\n- Łupem złodziei kieszonkowych padają nie tylko drobne przedmioty, ale też samochody. Większość osób myśli, że ten problem ich nie dotknie, bo ich auto ma doskonały alarm. Niestety jest inaczej. Jedziemy na zakupy, zostawiamy auto na parkingu, włączamy alarm, chowamy kluczyki - najczęściej do zewnętrznej kieszeni kurtki czy marynarki. Następnie robimy zakupy, wracamy, a naszego samochodu nie ma. Sięgamy do kieszeni po kluczyki i okazuje się, że ich nie ma. W ten sposób działają grupy złodziei kieszonkowych. Kradzież każdego auta jest poprzedzona właśnie kradzieżą kieszonkową. Nawet najlepszy alarm nie zadziała, jeżeli został dezaktywowany oryginalnym pilotem. Nie zadziała także immobiliser, gdyż kluczyk był także oryginalny - przestrzegają mundurowi.\nReklama Bezpieczne zakupy w sieci\n- Przede wszystkim pamiętajmy, by zawsze kierować się ograniczonym zaufaniem do sprzedającego, nigdy nie kupujmy w sieci, korzystając z komputera stojącego w kafejce internetowej. Tam najłatwiej o utratę poufnych danych. Używajmy tylko komputera domowego i zachowujmy całą korespondencję ze sprzedawcą. Jeśli nas oszuka, pozwoli to policji szybko go ująć, korzystajmy tylko ze znanych i sprawdzonych portali internetowych. Przed zakupem w wirtualnym sklepie zasięgnijmy opinii o nim i sprawdźmy jego rzetelność. Można to zrobić u znajomych lub na forach internetowych. Zwracajmy też uwagę, czy sklep podaje swój adres i numer telefonu. Wtedy, w razie jakichkolwiek wątpliwości, możemy tam zadzwonić. Przy płaceniu kartą kredytową zwracajmy uwagę, czy połączenie internetowe jest bezpieczne i czy przesyłane przez nas dane nie zostaną wykorzystane przez osoby nieuprawnione. Na dole strony powinien pojawić się symbol zamkniętej kłódki, a na końcu adresu - literki "https" Zazwyczaj można też zamówić towar z opcją płatności przy odbiorze - informują policjanci.\nReklama Włamywacze nie świętują\nWłamywacze nie świętują, wykorzystując kilkudniową nieobecność domowników.\n- Idealnego zabezpieczenia nie ma, ale możemy ograniczyć ryzyko włamania do minimum. Dobre zamki to jedno, jednak nie spełniają one swej roli, jeżeli zamocowane zostaną do słabych drzwi. A zatem dobre drzwi wejściowe do mieszkania to drugie. Można jeszcze inwestować w alarm, monitoring itp. Jednak najlepszym rozwiązaniem jest czujny i zaufany sąsiad. Warto poinformować go o tym, że nie będzie nas kilka dni i poprosić, żeby w tym czasie zwrócił uwagę na nasze mieszkanie - podkreślają funkcjonariusze.\n- Zanim wsiądziemy za kierownice należy odpowiedzieć sobie na kilka pytań dotyczących stanu fizycznego oraz emocjonalnego: czy jesteśmy wyspani, czy nie jesteśmy zmęczeni, czy nic nas nie boli, czy nie jesteśmy pod wypływem alkoholu, czy nie przyjmowaliśmy leków, które mogą wpłynąć na prowadzenie pojazdu. W trakcie podróży należy dostosować styl jazdy do warunków panujących na drodze, unikać sytuacji ryzykownych oraz agresji na drodze, zachować taki odstęp od pojazdu poprzedzającego, abyśmy w odpowiednim momencie mogli zahamować - radzą mazowieccy funkcjonariusze.\nJeżeli poczujemy zmęczenie i lekkie znudzenie, zatrzymajmy się i odpocznijmy.\n- Parkując, trzeba pamiętaj o zatrzymaniu pojazdu w miejscu i w warunkach, w których jest on z dostatecznej odległości widoczny dla innych kierujących i nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub jego utrudnienia. W miarę możliwości powinien znajdować się poza jezdnią. Podczas przerwy warto pooddychać świeżym powietrzem, wykonać kilka ćwiczeń fizycznych, które są doskonałym sposobem na zniwelowanie skutków długotrwałego pozostawiania w jednej pozycji. Pamiętajmy, że zmęczenie to nie tylko większe ryzyko zaśnięcia za kierownicą, ale też zmniejszona koncentracja i zdecydowanie niższa umiejętność właściwego analizowania sytuacji drogowej. Pamiętajmy, że w tym czasie na ulicach i drogach będzie większa niż zwykle ilość policjantów, do których zawsze można się zwrócić o pomoc - przypominają stróże prawa.\nWyświetleń: 690 komentarze: 0


Medale Mistrzostw Dolnego Śląska lekkoatletów Bolesłavii – Sportowy Bolesławiec\nW ostatnią sobotę i niedzielę w Zgorzelcu (8-9.05.2021) odbył się Memoriał W. Nowickiego i J. Wiatrowskiego, podczas którego wieloboiści rozgrywali Mistrzostwa Dolnego Śląska w wielobojach lekkoatletycznych. Zawodnicy MKS Bolesłavii mieli okazję sprawdzić swoją formę w rywalizacji z rówieśnikami zdobywając dwa tytuły Mistrzów Dolnego Śląska i jeden medal brązowy. Dla wielu młodych lekkoatletów była to pierwsza okazja do startu w wieloboju.\nZgodnie z oczekiwaniami bardzo dobrą dyspozycją wykazał się na początku sezonu Michał Zazula. Mistrz Polski z poprzedniego roku w skoku w dal, podopieczny trenera Rafała Grumana, wygrał rywalizację w dziesięcioboju w kategorii U20 wynikiem 5920 pkt. W kategorii U18 trzeci był Szymon Szal (5199 pkt). Złoty medal w siedmioboju kobiet w kategorii U20 zdobyła, trenująca pod okiem trenera Pawła Wiśniewskiego, Izabela Kalenik (3614 pkt). W kategorii U16 w pięcioboju Emilia Burmas była szósta, Katarzyna Pierzchalska zajęła ósmą pozycję, a Kinga Miżdal dziesiątą.\nDla pozostałych zawodniczek i zawodników MKS Bolesłavia był to kolejny sprawdzian przed Mistrzostwami Dolnego Śląska Juniorów (22.05) oraz Mistrzostwami Dolnego Śląska Młodzików (5.06). Start ten i rekordy życiowe młodych bolesławian pokazały, że pierwszy etap przygotowań do sezonu został solidnie przepracowany i z nadziejami oczekujemy rywalizacji w mistrzowskich imprezach.\nSzczegółowe wyniki na stronie DZLA: http://dzla.pl/wp-content/uploads/2021/05/2021-05-08.09-Zgorzelec-komunikat.pdf.\nPrevious Bolesławieccy “Piraci” po pierwszych regatach\nNext Zawodnicy Akademii Badmintona Bolesławiec grali w Pabianicach


Nawet najnowocześniejsza maszyna bez odpowiedniego osprzętu nie będzie w stanie spełnić wszystkich oczekiwań użytkownika. W przypadku koparek kluczowe znaczenie mają łyżki. To właśnie od ich jakości zależy wykorzystanie pełnych osiągów maszyny. Sprawdzonym producentem osprzętu koparkowego jest pomorska firma Dekpol Steel\nŁyżki Dekpol Steel sprawdzają się w najtrudniejszych warunkach\nDekpol Steel jest największym w Polsce oraz jednym z największych w Europie producentem osprzętu do maszyn budowlanych. Na przestrzeni lat firma zyskała sobie renomę. Dzięki olbrzymiemu doświadczeniu w konstruowaniu osprzętu, spółka jest w stanie wyprodukować najwyższej jakości łyżki idealnie dopasowane do indywidualnych potrzeb użytkowników.\nO wysokiej jakości osprzętu roboczego produkowanego przez Dekpol Steel przekonało się przedsiębiorstwo MEGA-POL. Specjalizuje się ono w kompleksowym przygotowywaniu terenów pod nowe inwestycje. Zakres usług dotyczy przede wszystkim prac wyburzeniowych i rozbiórkowych, w tym tak specjalistycznych jak rozbiórki mostów, kominów, kotłów, linii technologicznych oraz innych urządzeń i konstrukcji stalowych. Poza tym firma zajmuje się recyklingiem materiałów porozbiórkowych oraz szerokim wachlarzem robót ziemnych. Jednym z ostatnich zakupów MEGA-POLu były koparki Volvo, do których dobrano łyżki Dekpol Steel.\nDynamiczny rozwój Dekpol Steel\nDekpol S.A. wydzielił produkcję osprzętu do maszyn budowlanych do spółki celowej Dekpol Steel Sp. z o.o. Celem zmian jest dalszy dynamiczny rozwój tego obszaru działalności m.in. poprzez zwiększenie rozpoznawalności marki, rozszerzenie oferty handlowej, ekspansję terytorialną oraz umocnienie pozycji na już obsługiwanych rynkach.


Link do wykładu Pana Profesora Pantelisa Kyrmizoglou\nprowadzonego na platformie MS Teams ...\nZaproszenie na wykłady prowadzone w języku angielskim przez Profesora Pantelisa Kyrimzoglou\nz International Hellenic University Thessaloniki (Grecja) na temat Doing Business and Forms of Financing in Southeastern Europe w dniach od 23.11.2020 r. do 27.11.2020 r. ...\nPodatkowi Liderzy - 8 edycja konkursu Ministerstwa Finansów\nNaczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Radomiu informuje, że Ministerstwo Finansów po raz 8 organizuje konkurs pt. "Podatkowi Liderzy" dedykowany studentom, gdzie nagrodą jest 16 płatnych staży. ...\nUprawnienia do prowadzenia studiów I i II stopnia na kierunku Analityka gospodarcza o profilu ogólnoakademickim\nZ przyjemnością informujemy, że na mocy decyzji Polskiej Komisji Akredytacyjnej z dnia 26 października 2020 r. Uniwersytet Technologiczno-Humanistyczny im. Kazimierza Pułaskiego w Radomiu otrzymał uprawnienia ...\nSpotkanie organizacyjne studentów pierwszego roku w dniu 7 października 2020 r. (środa)\nkierunków: Ekonomia oraz Finanse i Rachunkowość, studia I i II stopnia ...\nKompetencje dla centrów obsługi biznesu - kursy e-learningowe\nZapraszamy studentów UTH Rad. do wzięcia udziału w otwartym naborze na I Edycję kursów e-learningowych realizowane w ramach projektu pt.: „Kompetencje dla centrów obsługi biznesu” ...\nProśba o poparcie projektu z Budżetu Obywatelskiego 2021\nJest szansa na powstanie sygnalizacji świetlnej na niebezpiecznym przejściu dla pieszych - ul. Chrobrego przy budynku Wydziału Ekonomii i Finansów UTH, uczęszczanym przez dzieci i dorosłych, studentów i pracowników UTH korzystających z komunikacji miejskiej. Projekt został zgłoszony do Budżetu Obywatelskiego 2021 ...\nOferta stypendialna DAAD 2021/2022\nZapraszamy do zapoznania się z ofertą stypendialną Niemieckiej Centrali Wymiany Akademickiej DAAD na rok akademicki 2021/2022 ...\nFinanse i Rachunkowość – uruchamiamy nabór na studia I i II stopnia!\nZ przyjemnością informujemy, że na mocy decyzji Polskiej Komisji Akredytacyjnej z dnia 28 sierpnia 2020 r. Uniwersytet Technologiczno-Humanistyczny im. Kazimierza Pułaskiego w Radomiu otrzymał uprawnienia do prowadzenia studiów I i II stopnia na kierunku Finanse i Rachunkowość o profilu ogólnoakademickim. ...\nRuszyła rejestracja elektroniczna kandydatów na studia na rok akademicki 2020/2021\nSzanowni Maturzyści, drodzy przyszli studenci. Możecie już rejestrować się w naszym systemie elektronicznym oraz zapoznać się z naszą ofertą ...\npierwsza poprzednia [3 z 16] następna ostatnia\nCopyright 2019 Wydział Ekonomii i Finansow


Koszule nocne - sklep internetowy z bielizną - e-bielizna.pl\nStrona główna/Na noc/koszule nocne\nJakość snu ma ogromne znaczenie dla naszego samopoczucia. Aby ją poprawić, wybierzmy wysokiej jakości, przyjemne w dotyku koszule nocne. Bawełniane modele w rozmaitych kolorach to propozycja dla miłośniczek komfortu, natomiast koszule nocne satynowe otulą ciało zmysłową przyjemnością. Sklep internetowy z bielizną e-bielizna.pl oferuje bogaty asortyment damskich koszul w niezwykle atrakcyjnych cenach. Aby zapewnić swoim Klientkom najwyższą jakość, oferujemy modele renomowanych marek. Należy do nich Triumph, Dorina, Ringella i Nina von C.\nKoszule nocne damskie – duży wybór wyjątkowych modeli\nNa e-bielizna.pl dostępne są zarówno koszule odpowiednie na letnie, ciepłe noce, jak i modele z długim rękawem, które doskonale sprawdzą się zimą. Eleganckie koszule nocne to propozycja dla osób, które nawet podczas snu mają ochotę na odrobinę wyrafinowania. Ozdobione wyjątkowymi motywami, o klasycznym kroju stanowią przedmiot pożądania niejednej kobiety. Koszule nocne koronkowe z kolei nadadzą zmysłowego, uwodzicielskiego wyglądu i podkreślą atrakcyjne kształty kobiecej sylwetki. Nasz sklep online z bielizną posiada w swojej ofercie krótkie, sięgające połowy uda modele oraz długie koszule nocne, wykonane z miękkiego, oddychającego materiału. Ich cena to kolejny powód do zrobienia zakupów na e-bielizna.pl.\npudrowy barokowy róż\nDoctor Nap 4257\nDarling Spotlight NDK 01


Jakie są narzędzia do.. ? - Zapytaj.onet.pl -\nNauki Ścisłe (956406)\nJakie narzędzia preferujesz do tworzenia rysunków? 2017-10-29 16:41:48\njakie narzędzia służa do pomiaru cisnienia 2011-01-26 15:04:43\nJakie najlepsze narzędzia do samoobrony w gimnazjum ? 2014-02-26 17:23:19\nJakie narzędzia są potrzebne do wyrobu kolczyków? 2011-02-24 13:16:11\nJakie są Cztery Żywioły, Narzędzia Magii ? 2009-04-13 13:47:06\nJakie są narzędzia do tworzenia mangi? 2014-06-15 19:10:53\nJakie są narzędzia i przybory pomiarowe? 2010-02-07 19:15:22\nJakie narzędzia są potrzebne do wyrobu biżuterii? 2012-08-15 13:35:00\nJakie mogą być trzy magiczne narzędzia zielarza? 2012-05-02 15:52:37\nWymień wszystkie narzędzia do warsztatu jakie znasz. 2011-11-01 20:14:13\nNothing worth. zapytał(a) 19.12.2011 o 14:41\nJakie są narzędzia do.. ?\nMierzenia (po dwa)\nTrasowania (po dwa)\nDo cięcia metalu i drewna (po dwa)\nDo wyrównywania powierzchni metalu (po dwa)\nDo wiercenia w metalu i drewnie (po dwa)\nJeżeli nie znacie po dwa napiszcie jedno a jesli wiecie coś o nim to błagam was opiszcie je krótko :)\nodpowiedział(a) 19.12.2011 o 14:49\nmierzenie - przymiar(linijka), suwmiarka, mikrometr,\ntrasowanie - rysik. liniał, cyrkiel, kątownik, środkownik\ncięcie - piła, tarcza do cięcia, palnik (do metalu), siekiera (do drewna),\ndo wyrównywania powierzchni - pilnik, skrobak, papier ścierny,\ndo wiercenia - wiertło (kręte, płytkowe), otwornica,\nodpowiedział(a) 19.12.2011 o 15:06\nØ wiercenie ręczne,\nØ oraz różne roboty montażowe.\nTypowe stanowisko ślusarza wyposażone jest w stół drewniany albo metalowy. Płyta stołu jest obita blachą lub linoleum. Niekiedy do brzegów stołu są przybite ciężkie listewki, zabezpieczające drobne przedmioty przed spasaniem na ziemię. Do płyty stołu jest umocowane imadło służące do zamocowania w nim przedmiotów podczas różnych operacji ślusarskich. Imadła równoległe stosuje się do mocowania przedmiotów przy typowych robotach ślusarskich. Zacisku przedmiotu dokonuje się przez dosuniecie szczeki przesuwanej. Przed zabezpieczeniem przed uszkodzeniem miękkich lub kruchych przedmiotów przy zaciskaniu w imadle stosuje się wkładki imadłowe.\nDo obróbki drobnych przedmiotów stosowane są imadełka trzymane w rękach. Stół ślusarski jest zaopatrzony w szuflady do przechowywania w nim narzędzi. W czasie pracy potrzebne narzędzia, przyrządy i materiały powinny być rozłożone na stole ślusarskim w takim porządku, żeby wszystkie czynności można było wykonać bez wysiłku i zbędnych ruchów.\nNarzędzia pomiarowe i sposoby pomiaru:\nSprawdzenie kształtu przedmiotu polega na ogół na pomiarze długości krawędzi średnic, pomiarze kątów, tj. wzajemnego położenia płaszczyzn względem siebie oraz na określeniu chropowatości powierzchni.\nSuwmiarka - Suwmiarką nazywa się przyrząd pomiarowy z noniuszem, przystosowany do pomiaru wymiarów zewnętrznych i wewnętrznych, a gdy ma wysuwkę głębokościomierza – również do pomiaru głębokości. Suwmiarką można dokonać pomiaru z dokładnością do 0,1mm; 0,05mm lub do 0,02mm.\nPodziałka długości 9mm, zwana noniuszem 5, składająca się z 10 równych części (lub więcej - zależnie od dokładności)\nWynik pomiaru odczytuje się na podziałce milimetrowej naciętej na prowadnicy suwmiarki oraz na podziałce noniusza. Liczbę pełnych milimetrów odczytujemy na podziałce milimetrowej. Liczbę dziesiętnych części milimetra określi na podziałce noniusza ta kreska noniusza, która pokryje się z którąkolwiek kreską prowadnicy.\nOprócz suwmiarek z noniuszem 0,1 w warsztatach są stosowane niekiedy suwmiarki z noniuszem 0,05 i 0,02 mm na długości 19 mm.. W przypadku suwmiarek z noniuszem 0,05 składa się on z 20 działek naciętych w przypadku suwmiarki z noniuszem 0,02 ma ona noniusz z 50 działkami naciętymi na długości 49 mm.\nWe wszystkich tych suwmiarkach zasada odczytania pomiaru jest taka sama.\nPoniżej są pokazane różne sposoby odczytywania wymiarów. Pomiary zostały wykonane z dokładnością do 0,1 mm.\nPrzykłady położenia podziałki noniusza suwmiarki podczas pomiaru: a) wymiar 0,0 mm, b) wymiar 80,1 mm c) wymiar 81,4 mm\nMikrometr - jest przyrządem służącym głównie do pomiarów wymiarów zewnętrznych. Przebieg pomiaru jest podobny jak przy pomiarze suwmiarką. Mikrometr jest zbudowany w następujący sposób: W kabłąku z jednej strony jest zamocowane kowadełko , a z drugiej- tuleja , zakończona nakrętką współpracującą z gwintem wrzeciona . Do zgrubnego przesuwania wrzeciona służy bębenek , a do dokładnego - sprzęgiełko . Zacisk służy do unieruchomienia wrzeciona w określonym położeniu. Tuleja w części gwintowanej jest przecięta i ponadto zaopatrzona w wewnętrzny gwint stożkowy, na który jest nakręcona nakrętka. W miarę nakręcania tej nakrętki na gwint stożkowy następuje ściskanie gwintu wewnętrznego, a tym samym kasowanie luzów, które mogą powstać wskutek długotrwałej pracy przyrządu. Śruba wrzeciona ma zwykle skok wynoszący 0,5 mm, wobec tego jeden obrót śruby przesuwa kowadełko wrzeciona o 0,5 mm. Obrócenie wiec bębna o 1 działkę podziałki poprzecznej powoduje przesunięcie się wrzeciona o 0,01mm.\nnieruchoma tuleja z podziałką wzdłużną\nPrzykłady położenia podziałki bębna mikrometru w czasie pomiaru\na) położenie tulei i bębna w czasie zetknięcia się wrzeciona z kowadełkiem\n(odczyt – 0,00 mm)\nDla zwiększenia zakresu pomiarowego między tuleję a końcówkę stałą wkręca się odpowiedni przedłużacz lub ich zastaw. W skład kompleksu wchodzą przedłużacze długości 13, 25, 50, 100 i 200 mm. Zakres pomiarowy średnicówki bez przedłużacza wynosi 75 ¸ 88 mm, a ze wszystkimi przedłużaczami 75 ¸ 575 mm.\nGłębokościomierz mikrometryczny - służy do pomiaru głębokości otworów.\n1) Stopa głębokościomierza\n2) Tuleja mikrometryczna\n3) Gwint prowadzący wrzeciono\nCzujniki to przyrządy pomiarowe, służące najczęściej do określania odchyłek od wymiaru nominalnego. Zakres pomiaru czujników nie przekracza 1 mm, często zamyka się w granicach kilku dziesiątych.\nCzujnik jest zmontowany na pionowej kolumnie, nie uwidocznionej na rysunku, i po niej może być przesuwany w górę lub w dół. Mierzony przedmiot ustawia się na stoliku pomiarowym tak, aby końcówka pomiarowa wspierała się na powierzchni przedmiotu. Na naszym rysunku wysokość mierzonego przedmiotu odpowiada ściśle wymiarowi, na który czujnik został ustawiony. Zakres pomiarowy tego przyrządu wynosi zaledwie ±0,2 mm.\nSzerokie zastosowanie w pomiarach warsztatowych, zwłaszcza przy odbiorze i kontroli maszyn, znalazły czujniki zegarowe. Jeden z najczęściej stosowanych czujników zegarowych:\nŚrednicówka mikrometryczna służy do wyznaczania wymiarów otworów, głównie średnic, w zakresie 75 ¸ 575 mm. Średnicówka mikrometryczna zbudowana jest z tulei 1, wrzeciona 6 ze śrubą mikrometryczną, bębna 2, końcówki stałej 3 z trzpieniem pomiarowym 4 i przedłużacza 5. Na tulei znajduje się kreska wzdłużna i podziałka o zakresie pomiarowym 13 mm. Na jednym końcu tulei znajduje się końcówka o powierzchni sferycznej, a na drugim nagwintowany wewnątrz otwór, w którym przesuwa się wrzeciono ze śrubą mikrometryczną o skoku 0,5 mm. Na wrzecionie jest zamocowany bęben z podziałką o zakresie pomiarowym 0,5 mm, co umożliwia odczyt z dokładnością do 0,01 mm.\nDo sferycznej powierzchni tulei przylega trzpień pomiarowy osadzony w przykręconej do tulei oprawie ze sprężyną zapewniającą odpowiedni docisk. Jeden koniec wrzeciona ma sferyczną powierzchnię pomiarową i zabezpieczone nakrętką dwie śruby regulacyjne do nastawienia dolnej granicy zakresu pomiarowego.\nŚrednicówka mikrometryczna: a) widok, b) przedłużacz, c) prawidłowe (linie grube) położenie średnicówki w otworze\nPrzed obróbką należy w wielu przypadkach wyznaczyć na przedmiocie linie, do których należy zebrać nadmiar materiału, lub określić miejsca, w których należy wywiercić lub wyciąć otwory. Czynności związane z wyznaczaniem takich linii lub określonych miejsc na obrabianym przedmiocie nazywamy trasowaniem. Trasowanie jest potrzebne w licznych pracach ślusarskich.\nDo trasowania potrzebne są specjalne przyrządy i narzędzia:\n1 — rysik do wykreślania na trasowanym przedmiocie linii wg liniału lub wzornika;\n2 — suwmiarka traserska z podstawą do wyznaczania linii poziomej;\n3 — znacznik (składający się z podstawy, słupka i rysika) do tych samych celów co suwmiarka traserska;\n4 i 5 — cyrkle traserskie zakończone ostrymi nóżkami do trasowania okręgów kół, do konstrukcji kątów, odkładania wymiarów itp.;\n7 — liniał traserski z podstawą, który jest przyrządem pomocniczym do znacznika i cyrkli;\n9 — środkownik do wyznaczania środka na płaskich powierzchniach przedmiotów walcowych;\n10 — pryzma traserska — jako podstawka podczas trasowania niektórych przedmiotów walcowych\nOprócz przedstawionych narzędzi w skład wyposażenia stanowiska traserskiego wchodzi płyta traserska, na której wykonuje się niemal wszystkie roboty traserskie. Przed przystąpieniem do trasowania należy oczyścić przedmiot i następnie pomalować go. Malowanie zwiększa widoczność linii kreślonych rysikiem na przedmiocie. Do malowania odlewów i dużych przedmiotów nieobrobionych stosuje się kredę rozrobioną w wodzie z dodatkiem oleju lnianego. Obrobione przedmioty stalowe lub żeliwne maluje się roztworem wodnym siarczanu miedzi. Powstaje wtedy na ich powierzchniach cienka warstewka miedzi wytrąconej przez żelazo z roztworu. Na tak przygotowanych przedmiotach kreślone linie są dobrze widoczne i trwałe.\nWszystkie prace traserskie można podzielić na trasowanie na płaszczyźnie oraz trasowanie przestrzenne.\nTrasowanie na płaszczyźnie wykonuje się w sposób podobny do kreślenia technicznego na papierze. Na płycie należy wyznaczyć środki otworów, które następnie będą wywiercone na wiertarce. W tym celu za pomocą cyrkla traserskiego odmierza się i zaznacza rysą odległość środków otworów od brzegów płyty. Tak wyznaczone środki należy napunktować punktakiem.\nTrasowanie przestrzenne polega na wyznaczeniu linii określających granice, do których należy zebrać materiał, gdy linie te leżą w różnych płaszczyznach. Trasowanie przestrzenne rozpoczyna się od wyznaczenia głównych osi przedmiotu, względem których wyznacza się następnie wszystkie pozostałe osie i linie. Zależnie od kształtu trasowanego przedmiotu ustawia się go bezpośrednio na płycie, na pryzmie traserskiej lub — w wielu przypadkach — w specjalnym przyrządzie. W przypadku trasowania przedmiotu ustawionego na płycie.\nZnacznik ustawiony na odpowiednią wysokość i przesuwany po płycie obok przedmiotu kreśli linię poziomą, równoległą do podstawy. Podczas trasowania wałków należy posługiwać się pryzmą, która umożliwia wygodne ustawienie tego rodzaju przedmiotów. Za pomocą znacznika i kątownika można wtedy łatwo wyznaczyć np. położenie rowka wpustowego.\nProstuje się materiały i przedmioty, które w poprzednich procesach technologicznych uległy skrzywieniu. Można prostować materiały przerobione plastycznie, jak blachy, płaskowniki, kształtowniki oraz wszelkiego rodzaju pręty. Można również prostować przedmioty uprzednio hartowane lub odlewane.\nNiektóre przedmioty nieutwardzone obróbką cieplną prostuje się na kowadle lub płaskiej płycie — po ułożeniu przedmiotów wypukłością ku górze — przez systematyczne uderzanie w wypukłości obuchem młotka. Najłatwiejsze jest prostowanie prętów, płaskowników i taśm. Robotnik zabezpieczony przed zranieniem rąk rękawicami trzyma w lewej ręce skrzywiony pręt, a w prawej — młotek, którym uderza w wypukłą część pręta. Wynik prostowania bada się zwykle „na oko", patrząc na pręt wzdłuż jego osi.\nPo dojściu do linii otaczającej wypukłości wykonuje się następną serię uderzeń, rozpoczynając ją od brzegu blachy w pewnej odległości od poprzednio uderzonych miejsc. Siła uderzeń w miarę zbliżania się do wypukłości powinna maleć, a liczba uderzeń — wzrastać.\nDo prostowania blach grubych używa się młotków metalowych, a do blach cienkich — młotków drewnianych. Bardzo cienkie blachy prostuje się na płaskiej płycie za pomocą klocka drewnianego, uderzanego młotkiem i przesuwanego ręcznie po blasze.\nGięcie ma na celu nadanie wytwarzanym przedmiotom pożądanego kształtu i właściwych wymiarów. Przed przystąpieniem do gięcia należy określić wymiary materiału wyjściowego, aby po zgięciu otrzymać produkt odpowiadający wymiarom podanym na rysunku. Niekiedy warunki techniczne określają wymiary materiału wyjściowego, lecz częściej ślusarz musi je ustalić na podstawie rysunku gotowej części.\nWymiary materiału wyjściowego można wyznaczyć przez podział przedmiotu przedstawionego na rysunku na elementy proste i następnie określić długość odcinków prostych i zaokrągleń. Poszukiwany wynik będzie sumą obliczonych poprzednio składników.\nPo wyliczeniu wymiarów materiału wyjściowego można przystąpić do gięcia. Gięcie metodami ślusarskimi odbywa się w imadle za pomocą młotka i klocków zaciskowych.\nPRZECINANIE , WYCINANIE , CIĘCIE\nDo ręcznego ścinania i przecinania metali służą przecinaki. Do wycinania rowków i zagłębień używa się wycinaków.\nPrzedmioty poddawane ścinaniu zamocowuje się w imadle, następnie przystawia się w odpowiednim miejscu narzędzie i uderzeniami młotka powoduje usuwanie nadmiaru materiału.\nŚcinanie można wykonać na poziomie szczęk imadła lub według rysek uprzednio wytrasowanych na przedmiocie.\nŚcinanie wąskich płaszczyzn materiału: a) na poziomie szczęk imadła,\nb) według rysek uprzednio wytrasowanych na przedmiocie\nW przypadku ścinania na poziomie szczęk imadła materiał jest uchwycony w imadle w taki sposób, że nad poziom szczęk wystaje jedynie warstwa materiału przeznaczona do ścięcia. Grubość tej warstwy nie powinna przekraczać 4 mm. Jeżeli konieczne jest zebranie z przedmiotu warstwy grubszej, ścinanie wykonuje się kilkakrotnie — za każdym razem zdejmując niezbyt grubą warstwę metalu wystającą ponad szczęki imadła. Po ścięciu pierwszej warstwy przedmiot należy wysunąć z imadła na grubość następnej warstwy. Czynność tę powtarza się aż do usunięcia całego nadmiaru materiału.\nŚcinanie według rysek powyżej poziomu imadła wyjaśniono na rys.b. Na przedmiocie jest wyznaczonych kilka równoległych rysek, wzdłuż których kolejno należy ścinać materiał. Przedmiot powinien być zamocowany w imadle tak, aby wszystkie ryski znajdowały się powyżej szczęk i były do nich równoległe.\nDo ścinania szerokich płaszczyzn stosuje się najpierw wycinaki i następnie przecinaki. Pierwsze równoległe rowki nacina się wycinakiem, a przecinakiem — ścina powstałe występy. Po usunięciu występów powierzchnię przedmiotu wygładza się przez ścięcie jeszcze jednej bardzo cienkiej warstwy materiału lub pozostałe nierówności spiłowuje się pilnikiem.\nNiekiedy konieczne jest wycięcie rowków o skomplikowanym kształcie na płaszczyźnie lub powierzchniach wklęsłych.\nPrzecinanie wykonuje się na kowadle lub płycie. Przedmiot umieszcza się na płaskiej powierzchni kowadła lub płyty, a przecinak, trzymany lewą ręką, ustawia się prostopadle do materiału. Następnie przecina się materiał uderzeniami młotka.\nPrzy przecinaniu zmienia się położenie przedmiotu na powierzchni podstawki (kowadła lub płyty).\nPrzykłady przerzynania piłką:\na) długich przedmiotów, b) wzdłuż linii krzywej, c) blachy\nPrzy przerzynaniu ręcznym przedmiot mocuje się w imadle w taki sposób, aby część przeznaczona do odcięcia wystawała poza szczęki imadła.\nPrzedmioty pełne, cięte piłką ręczną, powinny być zamocowane w imadle tak, aby miejsce przecięcia znajdowało się w pobliżu szczęk imadła. Dzięki temu unika się drgań przedmiotu podczas cięcia.\nZamocowanie rur bezpośrednio w szczękach imadła mogłoby spowodować zgniecenie przedmiotu. Z tego powodu rury cienkościenne należy zamocowywać w imadłach za pomocą drewnianych nakładek lub specjalnych uchwytach.\nMateriały metalowe o dużych przekrojach tnie się na piłach mechanicznych. Zwykle jest stosowana piła ramowa.\nPiłowanie odbywa się za pomocą pilnika i ma na celu usunięcie nadmiaru materiału z obrabianego przedmiotu, aby nadać mu właściwy kształt i wymiary, a powierzchniom – określoną gładkość.\nPilnik (rys. 7) składa się z części roboczej 1 i chwytu 2 osadzonego w drewnianej rękojeści 3. Na części roboczej są wykonane nacięcia, czyli zęby. Wielkość pilnika jest określona długością części roboczej L. Pilniki wykonuje się ze stali węglowej narzędziowej.\n1 – część robocza, 2 – uchwyt, 3 – drewniana rękojeść, 4 – linia kolejnych zębów utworzonych przez przecięcie nacięcia górnego z dolnym\nZęby na części roboczej wykonuje się przez maszynowe nacinanie przecinakiem, frezowanie lub przeciąganie. Zależnie od sposobu wykonania zęby mają różne kształty oraz inną geometrię ostrzy (rys. 8). Zęby nacięte przecinakiem mają kąt przyłożenia a = 36°, kąt ostrza b = 70°, kąt natarcia g = 16°, kąt skrawania d = 106°. Zęby wykonane innymi metodami mają następujące kąty: a = 20¸25°, b = 60¸63°, g = (+2)¸(-10°), d = 80¸90°.\nRys. 8 Zęby pilnika:\nc) zęby frezowane,\nd) zęby przeciągane\nRozróżnia się pięć rodzajów nacięć pilników (rys. 9). Pilniki o nacięciu jednorzędowym są używane do piłowania materiałów miękkich. Zbierają one wiór równy szerokości pilnika, co przy piłowaniu twardych materiałów wymagałoby bardzo dużego wysiłku.\nNacięcia podwójne są nachylone pod kątem 35° do osi pilnika, a nacięcia górne pod kątem 20°. Nacięcie dolne jest nacięciem podstawowym, a górne ma tylko znaczenie pomocnicze (dzieli jedno nacięcie podstawowe na wiele odcinków). Powoduje to, że zamiast jednego wióra o szerokości równej szerokości otrzymuje się drobne wióry, co zmniejsza wysiłek fizyczny podczas piłowania.\nc) pojedyncze wielorzędowe śrubowe,\nPiłowanie odbywa się za pomocą pilnika i ma na celu usunięcie nadmiaru materiału z obrabianego przedmiotu, aby nadać mu właściwy kształt i wymiary, a powierzchniom — określoną gładkość.\nW pracach ślusarskich używa się pilników, których kształty przedstawiono w normie PN-90/M-64660, a odmiany nacięć — w normie PN-90/M-64580.\nPilniki ślusarskie o nacięciu: a) pojedynczym, b) podwójnym krzyżowym, c)daszkowym, d) łukowym\nØ i jedwabniki, różniące się gęstością nacięć i wysokością zębów.\nZakres prac wykonywanych pilnikiem jest szeroki. Obejmuje on piłowanie powierzchni płaskich i krzywoliniowych, zarówno zewnętrznych, jak i wewnętrznych, oraz dopasowywanie elementów współpracujących.\nØ piłowanie zgrubne\nØ i wykańczające.\nodpowiedział(a) 12.10.2014 o 12:44\nA tu patrzyłeś ? : [LINK] Następnym razem wal od razu do mnie


Morąg - Stare Miasto - RzeczJasna TV\nMamy drona i nie wahamy się go użyć 😉 Pokazujemy miejsca i okolice znane Wam z codziennych wędrówek do pracy, do szkoły, po zakupy. Wasze domy i ulice. I dajemy Wam możliwość spojrzeć na nie z zupełnie innej perspektywy. Tym razem zawitaliśmy do Gmina Morąg. Prawda, że widok jest piękny?\nPoprzedni wpisDZIAŁKI NAD DRWĘCĄ\nNastępny wpisSTARE UMIERA, RODZI SIĘ NOWE


Parę fragmentów mojej powieści | Piszę, więc jestem\nParę fragmentów mojej powieści\n12 września 2008 Magda Z 3 komentarzy\nA więc zamieszczam parę fragmentów „Szlaku” Magdaleny Zimniak\nPierwszy fragment to powracający sen Marty, koszmar związany z jej obrazem\nSzła pod górę. Plecak był strasznie ciężki, a słońce paliło niemiłosiernie, powodując przeraźliwą suchość w ustach. Czuła się jednocześnie szczęśliwa i głęboko nieszczęśliwa. Pragnęła choćby łyka wody, choćby zwilżenia ust i przemycia rozpalonej twarzy. Wiedziała, że nie powinna zostawiać w dole swojego życia. Co właściwie zostawiła? Nie mogła sobie przypomnieć, ale nie miała wątpliwości, że było to ważne. Zarazem jednak przepełniała ją pewność, że zmierzała ku czemuś pięknemu, ku spełnieniu marzeń, dla których warto było poświęcić życie. Ale jakie były jej marzenia? Nie pamiętała, ale powtarzała w myślach, że teraz nie ma to znaczenia. Dowie się u celu swojej podróży. Jeszcze tak strasznie daleko, ale trzeba pokonać zmęczenie i iść. Dojść do szczytu i zdobyć to, o czym marzyła. Nagle zdała sobie sprawę, że słońce prażyło jakby mniej i robiło się coraz chłodniej. Coraz chłodniej i ciemniej. Ciemność ja przerażała. Czy da radę iść dalej? Czy nie spadnie w przepaść? Na niebie żadnej gwiazdy. Poczuła pierwszą kroplę deszczu. Przed chwilą jeszcze tak bardzo pragnęła wody, a teraz ten niespodziewany deszcz ją przeraził. Nagły podmuch wiatru rozwiał jej włosy. Niebo rozdarła błyskawica, a za chwilę huk pioruna niemal ją ogłuszył. Nie mogła wspinać się dalej. Musiała wrócić. Nie miała siły i bała się. Bała się, jak mała, opuszczona przez dorosłych, dziewczynka. Przystanęła z mocnym postanowieniem odwrotu, kiedy usłyszała za sobą kroki. Ścigali ją. Nie miała wątpliwości, że kiedy dostaną ją w swoje ręce, rozerwą ją na strzępy. Kto? Też nie pamiętała. Nieważne. Ogarnięta paniką, wiedziała już tylko, że musi uciekać. Zrzuciła plecak, który teraz zdawał się ciężarem ponad siły i biegła, z trudem łapiąc oddech, potykając się o kamienie, czując, że cudem jeszcze nie osunęła się przepaść. Czym jednak była przepaść wobec kroków, które słyszała coraz wyraźniej, pomimo grzmotu piorunów? Obejrzała się i w świetle błyskawicy zobaczyła postać mężczyzny w kominiarce. Zbliżał się, a ona nie była w stanie już biec. Upadła, chcąc krzyczeć, a nie mogła wydać z siebie żadnego dźwięku. Przemoczone ubranie kleiło się do ciała. Ogromne krople deszczu mieszały się ze łzami. Już był przy niej. Jedna ręka chwyciła z całej siły jej włosy, a druga wzniosła się w górę, przygotowując do ciosu. Kim był oprawca? Musiała wiedzieć, zanim otrzyma śmiertelne uderzenie. Zerwała kominiarkę z jego głowy. Zdumiony, znieruchomiał z ręką wzniesioną nad jej głową. Krzyk przerażenia zamarł na ustach Marty. Zobaczyła jego twarz.\nInne spotkanie z demonem\nStała, słuchając szumu górskiego strumienia. Dziwne, że nigdy wcześniej nie zwróciła na niego uwagi. Góry niemal porażały pięknem, śnieg iskrzył się w promieniach zachodzącego słońca, tylko to przejmujące zimno wprawiało ją w niekontrolowane dreszcze. Ubrana w jedwabną, błękitną bluzkę, czarną spódnicę do kolan i cienkie rajstopy, miała wrażenie, że lodowaty wiatr przewierca ją na wylot. Chciała wracać, ale zdawała sobie sprawę, że musi zaczekać. Nie chce, ale musi, bo takie jest przeznaczenie. W końcu się pojawił. Przystojny, w średnim wieku, ubrany w modne czarne spodnie narciarskie i czerwoną kurtkę Hally Hansena. Pomyślała, że na stoku zwracałby uwagę. Nie znała rysów twarzy tego mężczyzny, ale wyraz oczu był znajomy, tak bardzo boleśnie znajomy.\n- Przyszedłeś mnie torturować? – spytała ze słabym uśmiechem.\nNie odpowiedział od razu. Patrzył na nią, a w jego oczach widziała nienawiść i miłość, pogardę i podziw, bezbrzeżny smutek i radosny triumf.\n- Nie – powiedział w końcu, nie odrywając spojrzenia od jej źrenic – Dzisiaj Wigilia, pamiętasz? Przyszedłem złożyć ci życzenia.\nCzy to był jego głos czy wiatr? Lodowaty podmuch wiatru, który wypowiadając słowa, sprawiał, że wnętrze skręcało się z zimna. Zimno, tak strasznie zimno, dlaczego nie pomyślała chociaż, żeby wziąć jakieś okrycie? Objął ją, a ona miała wrażenie, że przez cienki materiał bluzki wyczuwa palce ucieleśnionego mrozu. Chyba zamieniał w sopel lodu jej ciało i duszę.\n- Jesteś moja. Cokolwiek zrobisz i gdziekolwiek pójdziesz, pozostaniesz moja – szeptał, dotykając mrożącymi wargami jej policzka. – Już niedługo połączysz się ze mną na zawsze. A teraz pozwól, że dokończę aktu znieczulenia.\nPocałował ją delikatnie w usta, a ona przestała odczuwać cokolwiek.\n- Możesz iść – powiedział i Marta znalazła się przed obrazem.\nCzy jednak naprawdę jest to tylko koszmar? Przeczytajcie to.\nUśmiechnęła się z wdzięcznością, puszczając orczyk i w tej samej chwili zobaczyła zsiadającego z wyciągu po drugiej stronie mężczyznę w średnim wieku w czarnych, modnych spodniach i czerwonej kurtce Hally Hansena. Napotkała jego spojrzenie i pomyślała, że w rysach tego faceta było coś dziwnie znajomego. Gdzie widziała go wcześniej? Ogarnęło ją uczucie przeraźliwego chłodu. Dziwne, że wcześniej nie poczuła, jak bardzo jest zimno. Odwróciła wzrok, spoglądając znowu na Jurka. Nie, nie będzie mogła mu powiedzieć. Nie był Arturem. Skąd przyszło jej do głowy, że go przypominał? Puściła się w dół. Irracjonalny strach ściskał wnętrzności. Poczuła, że traci panowanie nad nartami i zbliżała się z potworną prędkością do jakiegoś człowieka, który zjeżdżał, nie zwracając na nią uwagi. Mroczki przed oczyma sprawiały, że postać wydawała się czarną plamą. Jeszcze chwila i … Zderzenie. Przewróciła się, koziołkując parę razy. Trochę zabolało, ale chyba nic się nie stało. Mężczyzna, z którym się zderzyła, podjechał do niej. Trzymał w ręku jej nartę. Podniosła na niego wzrok.\n- Przepra… – głos zamarł jej w gardle. Facet w średnim wieku, w modnych czarnych spodniach i czerwonej kurtce Hally Hansena. Już wiedziała, skąd go znała. Widziała go tylko raz, w wieczór wigilijny. Ale jego oczy widywała już tysiące razy. O, Boże, znowu coś sobie wymyśliła.\n- Nic się nie stało? – zapytał z troską w głosie i wyciągnął rękę, pomagając jej wstać.\nPokręciła głową. Podał jej nartę.\n- Jesteś moja, pamiętasz? Cokolwiek się stanie, pozostaniesz moja.\nJego głos był mroźnym wiatrem, sprawiającym, że zamarzała od wewnątrz. Wtedy mówił jeszcze: „Pozwól, że dokończę aktu znieczulenia”. Odjechał. Wymyśliła sobie, nie powiedział tego. Nie widziała go wcześniej. To cholerne uczucie deja vu było po prostu wynikiem stresu. Ale jego oczy, nie było wątpliwości, to były oczy demona. Naprawdę jesteś żałosna. Zjechała, wciąż go wypatrując. Parę razy mignął jej, ale nie była pewna, czy to on.\nTutaj natomiast początek romansu (romans to takie nieładne słowo, prawda?) Marty i Marka\nStał przed szkołą. Rozmawiał z Asią, niewysoką, zgrabną brunetką z jej klasy.. Zdawali się całkowicie pochłonięci konwersacją. Śmiali się, a dziewczyna od czasu do czasu dotykała ramienia Marka, jakby to należało do gestykulacji. Idiotka! A on też nie wyglądał, jakby sprawiało mu to przykrość. Wręcz przeciwnie. Widziała, że patrzył na jej nogi w krótkiej, zdecydowanie przykrótkiej (jak ta dziewczyna ubierała się do szkoły!) spódniczce. Marta żałowała, że nie poczekała w budynku jeszcze paru minut. Teraz jednak należało pójść, nie zwracając na nich uwagi.\n- Cześć, Asiu, do jutra – rzucił Marek i podbiegł do Marty.\n- Dzień dobry, Marto, możemy pójść razem? Chciałbym zapytać cię o znaczenie światłocienia przy malowaniu martwej natury – jego głos brzmiał naturalnie.\nUczniowie nie raz mówili do niej w ten sposób pod szkołą, nikt więc nie zwracał na nich uwagi. Uśmiechnęła się tak, jak uśmiechała się zazwyczaj do swoich wychowanków.\n- Może nie dzisiaj – powiedziała, starając się nadać swojemu głosowi stanowcze brzmienie. – Przyjdź do mnie jutro na konsultacje.\n- Proszę cię – mówił teraz ciszej, ale jego ton nie uległ zmianie – musimy porozmawiać.\nOddalili się już od szkoły, ale wciąż mijali grupki młodzieży. Zawahała się. Czy warto było tracić energię na zachowywanie kamiennej twarzy i bezsensowne przekonywanie go, że nie ma czasu i jest zmęczona? Wiedziała, że nie zamierzał tak łatwo odejść.\n- Chodźmy do Ogrodu Saskiego – powiedziała w końcu.\nPrzez jakiś czas szli w milczeniu. Marta poczuła chęć przytulenia się do jego ramienia. Z trudem powstrzymała histeryczny śmiech, wyobrażając sobie, jak huczałoby następnego dnia w szkole.\n- Marto – powiedział w końcu – wiesz, że nie potrafię bez ciebie żyć. – Wszystko, co napisałem, jest prawdą.\nChciała odpowiedzieć, ale czuła bolesne ściskanie w gardle, a zarazem triumf i dreszcz pożądania. Sprzeczność tych uczuć poraziła ją. Milczała, czekając na dalsze słowa, pragnąc jednocześnie, żeby nigdy nie zostały wypowiedziane.\n- Chcę ci mówić o swojej miłości, chcę słuchać melodii twojego głosu, chcę czuć dotknięcie twoich palców i znać smak twoich ust.\nWewnątrz rozkoszny zawrót głowy, a zarazem żądanie rozumu, żeby to przerwać, przerwać natychmiast, zanim pogrąży siebie i jego, zanim pociągnie na dno swoją rodzinę.\n- Usiądźmy – powiedziała w końcu.\nWybrała ławkę na uboczu, pod kasztanem. Od czasu do czasu przechodzili ludzie, nie zwracając na nich uwagi, śmiech dzieci z placu zabaw docierał do nich jakby przytłumiony.\n- Powiedz coś do mnie. Cokolwiek – wsunął dłoń w jej włosy, owijając je sobie wokół palców.\nWiedziała, że powinna zaprotestować, ale siedziała nieruchomo, pragnąc, aby ta chwila nigdy się nie skończyła.\n- Muszę wracać do domu – powiedziała, opierając głowę o poręcz ławki.\nPochylił się nad nią, patrząc w oczy. Chłonęła ten błękit, jakby chcąc wyssać z niego duszę i zamknąć ją w sobie na zawsze. Jego druga dłoń też zaczęła bawić się jej włosami. Zbliżył twarz do jej twarzy, a jego wargi dotknęły delikatnie jej policzków. Zamknęła oczy, pozwalając im zwiedzać swoją twarz. Kiedy jednak napotkały jej rozchylone usta, wyrwała się gwałtownie i stanęła.\n- To nie ma sensu – powiedziała, nie patrząc na niego.\nZaczęła biec. Obejrzała się na końcu ścieżki. Wciąż siedział, odprowadzając ją wzrokiem.\nTen fragment to retrospekcja. Marta wspomina pierwsze spotkanie z Piotrem.\nTrzeciego wieczora dojechał Piotr, kolega Artura z jej roku. Marcie nie wydał się specjalnie przystojny. Ona, przy swoim wzroście 175 cm, lubiła wysokich facetów. On miał zaledwie 182, co wedle jej opinii, nie kwalifikowało go do tego grona. Zawsze marzyła o brunecie, on był ciemnym blondynem. Pociągały ją brązowe oczy, on miał niebieskie. Wszystko to jednak wydało jej się nieistotne, kiedy ich spojrzenia się spotkały.\nKiedy później próbowała zanalizować swoje uczucia, dochodziła do wniosku, że była to kwestia stanu, w jakim się znajdowała. Ten niesamowity zawrót głowy, to rozkoszne łomotanie serca, niemal rozsadzające klatkę piersiową, współgrało z euforią, wywołaną przez góry. Usiadł daleko od niej i nawet na nią specjalnie nie patrzył, ale wystarczyły jej momenty, kiedy ich spojrzenia się krzyżowały, żeby zrozumiała, że łączy ich niewidzialna, cudowna więź.\nNastępnego dnia pojęła, że jazda na nartach to nie wszystko. Pełnię szczęścia dawała jej jazda na nartach w jego towarzystwie. W kolejce do wyciągu stał zawsze obok niej, a niekiedy udawało się jej się nawet wjechać z nim orczykiem.\n- Studiujesz na politechnice? – zagadnęła podczas pierwszego wspólnego wjazdu, stwierdzając z ulgą, że nie drży jej głos. – Nigdy nie mogłam uwierzyć, że ktoś może interesować się tematami technicznymi. Ja nie potrafię nawet wymienić żarówki.\nZaśmiał się, a jego śmiech wypełnił ją całą i sprawił, że zawtórowała.\n- Nie możesz zrozumieć, że roboty przemysłowe mogą być tak samo artystyczne, jak wszystkie wasze obrazy?\nSłuchała w upojeniu, jakie prace może wykonywać robot podwodny, nad którym obecnie pracowała grupa Piotra. Później ona mówiła o grze światła na płótnach Renoira, a on słuchał jej z równym zainteresowaniem, zadając pytania. A później syciła się zjazdem ostrym zboczem Golgoty. Imponowało jej, że jako jeden z nielicznych facetów, Piotr potrafił ją wyprzedzić.\n- To dlatego – mówił przy następnym wjeździe orczykiem – że rodzice zapisali mnie do klubu, kiedy miałem dziesięć lat. Mieszkaliśmy wtedy w Zakopanym. Byłem najsłabszy w grupie, a rodzice ambitni. Powiedzieli trenerom, że mam być najlepszy. Nic z tego nie wyszło, ale wyciskali ze mnie siódme poty. Ale z tobą niełatwo mi sobie poradzić. Jak na dziewczynę – powiedział, patrząc na nią przekornie – jeździsz całkiem nieźle.\n- Ja ci dam, jak na dziewczynę! – powiedziała, udając gniew. – Spróbuj, czy ci się teraz uda.\nDojechali do wyciągu równocześnie, chociaż miała niejasne uczucie, że momentami specjalnie zwalniał. Na orczyku rozmawiali o technice jazdy na nartach z takim samym zapałem, jak przed chwilą o sztuce czy robotach.\nSylwester. Nie mogłaby powiedzieć, że całą noc z nim tańczyła. Nie mogłaby nawet powiedzieć, że on nie tańczył z innymi. A przecież istniała tylko wtedy, kiedy znajdowała się w jego ramionach. Wirując z innymi, uśmiechając się do nich, rozpamiętywała dotyk dłoni Piotra, palący, a jednocześnie kojący. Kiedy zbliżała się północ, przysunął ją mocniej do siebie i jego palce, delikatnie przesuwające się po jej plecach, wprawiły całe ciało w niebiańskie wibracje. Nie chciała, żeby cokolwiek przerwało tę chwilę. Piotr nie zwolnił uścisku, kiedy skończyła się piosenka. Nie wypuścił jej z objęć, kiedy przebrzmiała następna. Z wybiciem dwunastej, powiedział miękko:\n- Żeby ten rok był dla nas szczęśliwy. Razem.\nNie była pewna, czy się nie przesłyszała. Nie potrafiła zdobyć się na inteligentną odpowiedź.\n- Życzę ci spełnienia marzeń – szepnęła.\n- Chciałbym, żebyś miała takie same marzenia.\nPocałował ją w usta. Miękko, czule, delikatnie. Ten jeden pocałunek otworzył bramy raju.\nNastępnego dnia wracali do Warszawy rzeźnią. Dzięki poświęceniu chłopaków, wskakujących przez okno, jeszcze podczas biegu pociągu, udało im się zdobyć miejsca siedzące. W dziesiątkę zajmowali ośmioosobowy przedział, ale ludzie stłoczeni w korytarzu, uważali ich za grupę niesłusznie uprzywilejowaną. Piotr cały czas znajdował się przy Marcie, lecz dotykał jej tylko przypadkiem. Zaczęła się zastanawiać, czy nie wymyśliła sobie, że ten chłopak poważnie się nią interesuje. Może był to tylko mały, wyjazdowy flircik, który bez żalu należało przerwać wraz z końcem przerwy świątecznej.\n„Boże, nie poprosi mnie o numer telefonu, a ja oszaleję” – myślała z rozpaczą.\nPoprosił, chociaż w ostatniej chwili. Pomimo ciężkich bagaży, odwiózł ją do domu autobusem linii 175.\n- Mamy zagrać w tenisa, pamiętasz? – zapytał, stawiając plecak i narty pod jej blokiem.\nZapatrzyła się w niebieskość jego tęczówek.\n- Pamiętam – odpowiedziała cicho. – Masz zadzwonić.\n- Nie dałaś mi swojego telefonu. – Uśmiechnął się samymi oczyma, jak tylko on potrafił.\n- Nie poprosiłeś. – Jej oczy pozostały poważne, ale rozbłysły niezwykłym blaskiem.\n- Proszę teraz. – Wysunął dłonie z rękawiczek, ściągnął jej czapkę i wplótł palce we włosy, przysuwając twarz do rozpalonych, mimo chłodu, policzków. – Bardzo proszę.\n- 22 – zamilkła na chwilę, skoncentrowana na wargach, zwiedzających jej twarz. – 75 – jego pocałunek zamknął jej usta. – 17 – dokończyła po chwili. – Pamiętasz? – usiłowała nadać głosowi ironiczne brzmienie.\n- Nie – roześmiał się, sięgając do kieszeni kurtki po notes i długopis. – Powiedz jeszcze raz.\n- Spróbuj sobie przypomnieć – powiedziała przekornie. – To będzie test, czy słuchasz tego, co mówię.\n- Pomóż mi – jego ton skruszonego chłopca zarazem ją wzruszył i rozbawił.\n- No dobrze. 22 – zrobiła przerwę.\n- Wiem, wiem! – zawołał z triumfem – 75 – 17.\nZamknął notes i schował go z powrotem do kieszeni.\n- Odprowadzę cię na górę. Może przydam się na coś, wnosząc ci narty.\n- Może na coś. Lepiej byłoby, gdybyś jeszcze poniósł mi plecak – przekomarzała się.\nPod drzwiami pocałowała go szybko w usta.\n- Czekam na twój telefon. Nie mogę się doczekać, kiedy pokonam cię na korcie.\nPrzekręciła klucz w zamku, wrzuciła bagaże i zamknęła za sobą drzwi.\n- Cześć! – rzuciła w stronę sypialni rodziców – zawsze tak nazywała tamten pokój, pomimo, że ojciec nie żył już od dawna – nie zwracając uwagi na fakt, że jest szósta rano.\nMatka wyszła za chwilę, zaspana, z uśmiechem na twarzy.\n- Cześć, kochanie – przytuliła Martę, całując ją w czoło. – Masz ochotę na herbatę, czy chcesz od razu się położyć?\n- Muszę być na uczelni o dziesiątej. Nie opłaca mi się już kłaść. Chętnie napiję się z tobą herbaty, wykąpię się i będę musiała iść.\n- Jak było, słonko? – zapytała matka, wlewając wodę do czajnika i patrząc na nią z czułością.\n- Super. Wiesz, mamo, – Marta ściszyła głos – poznałam chłopaka – czuła potrzebę podzielenia się przepełniającymi ją uczuciami.\nSzczęśliwa, bezproblemowa miłość. Namiętność, o której mogła opowiadać. Euforia, której nie musiała się wstydzić. A teraz…. przecież nie wszystko zostało zniszczone. Czy kochała swojego męża mniej niż wtedy? Kochała go bardziej, prawdziwiej, więcej ich łączyło. Oddalili się od siebie, to prawda, ale nie istniała żadna rzecz ani istota na ziemi, która mogłaby zniszczyć więź między nimi. Miłość nie jest łatwa, nie jest łożem wysłanym atłasową pościelą ani piękną ścieżką usypaną płatkami róż. Miłość bywa taka, ale zazwyczaj jest dużo bardziej skomplikowana. Jeśli róże rosną na jej drodze, to zwykle kolce ranią stopy, jeśli atłasowa pościel pokrywa łoże, wypełniona jest ona mnóstwem ziarenek grochu, które siniaczą ciało delikatnej księżniczki. Uśmiechnęła się. Nawet jeśli starała się zdobyć na ironię w stosunku do siebie, miło było nazwać się księżniczką. Jakie to zresztą miało znaczenie? Teraz musiała zrobić wszystko, żeby zbliżyć się do człowieka, którego kochała.\nNa zakończenie opisy obrazów, malowanych przez Martę\nNastępnego dnia rozpoczynały się ferie zimowe i dzieci wyjechały na obozy. Została sama z Piotrem, ale niemal nie dostrzegała jego obecności. Obsesyjnie rzuciła się w wir malowania, jakby pragnąc odrobić wszelkie zaległości. Prawie nie wychodziła z pracowni, trwając w stanie niewytłumaczalnej euforii. Nie dotykała obrazu z górami. Postawiła go w najdalszym kącie pracowni, okrywając kawałkiem materiału. Nie chciała na niego patrzeć, nie zamierzała o nim myśleć. Dokończy go, ale później, kiedy zniknie to idiotyczne uczucie, że jest częścią tego płótna, że jej życie jest z nim nierozerwalnie związane. Była artystką, która potrafiła tworzyć różne dzieła. Pierwszemu obrazowi nadała tytuł „Rozprawa”. Namalowała nowoczesną salą sądową, jaką znała z amerykańskich filmów. Na miejscu oskarżonego siedziała kobieta w średniowiecznym stroju chłopki, porozrywanym na piersiach, ze skołtunionymi, długimi do pasa jaskrawoczerwonymi włosami, którymi usiłowała przykryć ciało, wystające spod łachmanów i wyrazem przerażenia w ogromnych, zielonych, płonących szaleństwem oczach. Ława przysięgłych składała się z wyglądających grzecznie dziewczynek w granatowych spódniczkach i białych bluzkach, przywodzących na myśl uczennice pensji pani Later z „Emancypantek”, nieodrywających zachwyconego wzroku od wygłaszającego przemowę przystojnego oskarżyciela o czarnych włosach i czarnych oczach. Gestykulacja wskazywała, że przemówienie było bardzo płomienne. Prokurator wpatrywał się w oskarżoną z nieznacznym uśmiechem triumfu i ironii na ustach, chociaż jego oczy pozostawały poważne. Obrońca, krasnoludek z bajki o „Królewnie Śnieżce” siedział przy klientce i ziewał. Sędzią był łysawy człowiek w średnim wieku, który patrzył na pensjonarki z ławy przysięgłych i oblizywał się lubieżnie.\nDrugim obrazem, który stworzyła była „Klątwa palonej czarownicy”. Na stosie stała kobieta z sali sądowej, przywiązana do słupa, a czerwone włosy nie różniły się barwą od płomieni, które zaczynały pochłaniać jej ciało. W zielonych oczach nie było już przerażenia, ale płonęły jeszcze większym szaleństwem. Wyciągnęła uwolnioną w jakiś sposób rękę, powykręcaną i dłuższą niż jakikolwiek ludzki członek, zakończoną dłonią z ostrymi, szponiastymi paznokciami, w kierunku gromady gapiów, składającego się z pensjonarek w czarnych spódniczkach i mężczyzn w garniturach o zmęczonych, niezbyt inteligentnych oczach. Tłum cofał się przerażony, ludzie w pierwszych rzędach padali z grymasem nieludzkiego cierpienia na twarzach.\nNapisane przez zwierzeciara_zza_oceanu około 9 rok (lata) temu. Odpowiedz\nRozsmakuje sie w calosci, nawet nie zerkam na fragmenty:) Buziaki\nNapisane przez Magda Z około 9 rok (lata) temu. Odpowiedz\nMam nadzieję, że priorytet do Stanów dojdzie szybko:)\nOj Madziu! Ja rowniez mam nadzieje, poczta dziala fatalnie, ale jaki mamy na to wplyw? Caluje


Wybieramy etui na telefon. Silikon czy plastik? Zalety, wady - AliCase\nSilikonowe czy plastikowe – jakie etui na telefon wybrać?\nTelefony, a właściwie w głównej mierze smartfony, potrzebują odpowiedniej oprawy. Aby nie niszczyły się z czasem czy nie uszkodziły w razie upadku, niezbędne jest kupienie i używanie przeznaczonego dla danego modelu telefonu etui. Najpopularniejsze obecnie na rynku są etui silikonowe i plastikowe. W tym wpisie pokażemy zalety i wady każdego z tych rozwiązań. Podpowiemy też, jakie etui na telefon wybrać.\nPozytywną cechą etui silikonowego jest dobre dopasowanie do telefonu. Dzięki temu, że takie etui zwykle jest dość cienkie, smartfon optycznie się nie powiększa. Na silikonie można również nadrukować liczne wzory w różnych kolorach, więc użytkownik ma szerokie pole do popisu, jeżeli chodzi o personalizację nakładki. Kolejną zaletą jest stosunkowo niska cena, przynajmniej w porównaniu do modelu z plastiku, który zazwyczaj bywa droższy.\nJednak case z silikonu to rozwiązanie tańsze i cieńsze, a więc nieco mniej efektywne. Ponadto pod wpływem użytkowania, a zwłaszcza promieni UV, silikonowa nakładka zwyczajnie żółknie, czyli z czasem zmienia swój wygląd na mniej korzystny.\nTym, co charakteryzuje plastikowe nakładki, jest z pewnością większa ochrona smartfonu. Plastik jest cięższy, mocniejszy i lepiej chroni telefon. W trakcie zwykłego użytkowania najczęściej nie niszczy się, nie zmienia wyglądu jak silikon, a także gwarantuje większe bezpieczeństwo podczas upadku sprzętu z wysokości. Chociaż plastik plastikowi nierówny, to warto wyłożyć nieco więcej pieniędzy na model z materiału bardziej trwałego. Tak samo jak w przypadku etui silikonowych, istnieje duże zróżnicowanie wzorów i kolorów. Można zatem wybierać sobie case’a wedle własnego gustu i swoich upodobań.\nPlastikowa nakładka na telefon ma jednak kilka wad. Plastik waży więcej niż silikon, wiec etui jest cięższe. Co więcej, zdarza się, że mocno powiększa telefon, co nie jest dobre, gdy nie chcemy nosić w kieszeni czy torebce telefonu większego i cięższego niż oryginalnie zakupiony. Ponieważ plastik jest mniej odporny na zarysowania, etui z niego wykonane wymaga większej uważności i staranności przy użytkowaniu niż case z silikonu.\nWybór nakładki nie należy zatem do najłatwiejszych. Ceny etui silikonowych i plastikowych właściwie niewiele się od siebie różnią, chociaż to raczej silikon bywa tańszy od plastiku. W obu przypadkach personalizacja w postaci różnych wzorów i kolorów jest możliwa.\nWybierając nakładkę, najlepiej skoncentrować się na tym, po co nam ona i co robimy z telefonem na co dzień. W codziennej pracy lepiej sprawdzi się plastik. Młodzieży szkolnej spodoba się raczej silikon. Ile więc różnych sytuacji, tyle rozwiązań. Alternatywę może stanowić etui hybrydowe, łączące w sobie i plastik, i silikon. Może to jest odpowiednia metoda? Wybór tutaj należy do użytkownika.


Monster Series│2 mln $ w gwarantowanych pulach│partypoker\n2 mln $ w gwarantowanych pulach 201 turniejów. Wpisowe od 0,11 $. 18+. Obowiązuje regulamin.\nKolejna seria z niewielkimi wpisowymi i monstrualnymi pulami gwarantowanymi dobiegła końca.\nWpisowe do turniejów wynosiły już od 0,11 $, lecz łączna pula wygranych sięgnęła aż 2 MLN $!\nDzięki wydarzeniu Mega Series Freeroll, 25 graczy zgarnęło bilety na turnieje satelitarne MILLIONS Online o wartości 109 $.\nNiezwykłą popularnością cieszyły się również cztery Turnieje Główne z łączną gwarantowaną pulą w wysokości 138.000 $!\nMiej oko na informacje dotyczące kolejnych rozgrywek Monster Series.