Opowiadanka. / str 2\n#31 2011-01-26 17:34:11\nSkąd: Ostrowiec Świętokrzystki\nOpowiadanie napisane z pomocą gazetki\n-Alkohol jest dla tchórzów, którzy nie umieją poradzić sobie z codziennością.\n-Dolej mi !\n#32 2011-01-26 17:41:57\n#33 2011-01-26 17:52:13\n#34 2011-01-26 18:00:13\n- Marnacja ! O zgrozo niepojęta ! A toż ci Chrystus sam przemawia w pokorze skruchy mojej! W odwiecznej prawdzie słów tajemnica ukryta odsłania swe lico niebagatelne... Jam ci bowiem prawdą i promieniem zbawienia ! A kto proroctwa me nie wzgardzi, ten zasługę miał będzie poprzez żywot błogosławiony u boku Stworzyciela ! -Potrząsnął różańcem i otarł palcem usta przesuszone wielogodzinnym paplaniem. W izbie natłoczonej wyznawcami rozległa się przelotna fala aprobaty, aczkolwiek na niejednej gębie wyciskało się piętno zmęczenia. Jakże, od świtu gonieni bez wytchnienia, a o kromce waciastej bułeczki, Bracia Świętej Racji jedno tylko piastowali pragnienie ; usiąść…a rozprostować kości.- Biada !!! - zagrzmiał głos z nową energią - A to ci grzech oblicze chytrego lisa ukazuje !... Nicponie ! Darmozjady !... Lenistwem nahajki na ciała swe ściągacie !...- Kaszlnął, żegnając się trzykrotnie. Szybkim ruchem wydobył zza chałata kartkę. Potrząsając nią energicznie, wołał; - Tu !... Tu ! Przede mną, jak przed Panem samym, ukryć się nic nie da ! Tak to się staracie w imieniu Chrystusa ? Dla przykładu ; Czemu to, w zeszły tydzień było osiem portfeli, a teraz tylko dwa ?... Brać od grzeszników to nie grzech ! Świat dziś zły ! Z dobrej woli nikt nie da ! ...A zima na karku, opału mało. Nie pragniecie chyba, by brat wasz natchniony światłem wiekuistym podzielał niewygody życia doczesnego !...-\nZnienacka przerwał, uśmiechając się dobrotliwie ;\n- Ha ! A to wam rzeknę, jako że sam Pan przemówił właśnie poprzez myśli moje !... Nieposłuszeństwo sieje grozę kary ! Ojcze Zbigniewie, buty !!!...-\n- Słucham, Bracie Edwardzie ?- Odezwał się Guru łaskawie.\n- Chwała ku temu. Dobrzyście i szlachetni Edwardzie. W nagrodę dolewka grochówki. Tak Pan postanowił, a w podzięce różaniec należy odmówić i ciało wychłostać o poranku dla hartu ducha...Słucham ?- Skinął na następną rękę oczekującą swej kolejki dojścia do głosu. Wysoki a chudy młodzieniec przecisnął się do przodu. Bez słowa zaczął coś tarmosić spod obcisłej kurtczyny. Był to królik ze związanymi sznureczkiem kickami. Uszy miał ściągnięte gumką. Podrygując, pacnął o stół za którym spoczywał Guru. Obok potoczyła się puszka sardynek, a na koniec dwa mydełka Nivea.\n- To wszystko !?...- Jego świętobliwość był poirytowany.\n- A wszystko ! O ! Sranie mnie napadło ! Tu nic tylko grochówka ! A tam psami po farmach szczują i drzwiami trzaskają przed nosem. Dziś w sklepie to omal mnie nie zwinęli, ledwom uciekł...-\n- Och cierpimy my, cierpimy. Ale Chrystus też cierpiał...- Nagle zawołał w przypływie nowej energii - W Nim też zwykli śmiertelnicy Pana nie dostrzegli! I Jemu drzwiami trzaskano !... Ale nic to, nic, w porównaniu tego, co oto nastąpić ma ! Łaska bowiem Chrystusa jest chwalebna! Oto bowiem w Jego imieniu...Tak!...Przemawia właśnie w duchu mym głos Jego miłosierny...I. nakazuje mianować cię...Bratem Odnowy Dusz !!! Ale...- Zaczął teraz cicho, zniżając głos; - za pokutę tej łaski, dwa dni postu i biczowanie ciała przed krzyżem zaleca...-\n- Oj cierpimy my, cierpimy... W Chrystusie wybawienie wieczne. A to wam bracia orzeknę, jako co Chrystus orzekł; Głodny byłem, a nakarmiliście mnie...Byłem spragniony, a napoiliście mnie...Kto mnie się przysłuży, to jak Panu samemu przysługę by dał...Amen.-\n- A mama co tutaj...-\n- Dobra, niech mama weźmie i to...- Podał jej mydełka i królika.\nRozmowa owa prowadzona głosem ściszonym nie odbiła się echem zdradzieckim, toteż już po chwili Guru uroczyście obiad zapowiedział. Wstał, zdejmując wieko z beczki, na której spoczywał. Zanurzył palec. Zupa była jeszcze letniawa. Z miną filozofa utkwił oczy w suficie, poruszył niemo wargami i zaczął; - Boże, pobłogosław te dary, które oto dano nam spożywać. Amen.-\nTo mówiąc, Brat Leonard rzucił się w stronę drzwi uchylonych, ale wnet pochwyciły go szpony apostołów Świętej Racji, w kąt zawlekły i czapką żebracką usta ciasno zakleiły, co by złości w Mistrzu głębszej nie wywabił...\nGuru zaś pobożnie w sufit spoglądał, ciszy wyczekując.\nStłukł delikatnie parujące jeszcze jajeczko. Straszny smród powędrował w jego delikatne nozdrza. Ach !!! Zawołał, opuszczając zbuka. Diabelski fetor rozhulał się teraz po całym pokoju.\nWłodzimierz Pedałek rozejrzał się bezradnie. Obtarł cherlawą dłoń o róg obrusa i poszedł otworzyć okno. Takie coś zdarzyło mu się po raz pierwszy...\nPowyższe opowiadanko zainsparowane jest faktem, że w podobny sposób zarabiali zawodowi pi*rdziele na ulicach Paryża w osiemnastym wieku.\n#35 2011-01-28 21:13:42\nGryfin,na podstawie opowieści Gerdo\nPewnego chłodnego poranka, przelatująca mucha nieopodal wielkiego dębu zainteresowała się dziwną postacią pod nim spoczywającą. Z ciekawością podleciała bliżej zataczając coraz węższe kręgi, aż zdecydowała się usiąść na nosie nieszczęśnika. Ten zerwał się w mgnieniu oka, gdyż zmysły miał bardzo czujne. Odpędzając owada mrużył oczy z grymasem bólu na twarzy. Założył na głowę kapelusz, który chronił go przed ostrymi promieniami słońca, usiadł pod drzewem, do ust włożył źdźbło trawy i rozpoczął rozmyślać nad swoim dalszym życiem. Nie posiadał rodziny, ani żadnego majątku, co skreślało go z listy kandydatów na męża branych pod uwagę w okolicy. Zresztą, chyba sam nie był pewien, czy chciałby się ustatkować. Prowadzony do tej pory tryb życia całkiem mu odpowiadał. Nie musiał się o nic martwić, jedyną rzeczą jaka była mu niezbędna do życia, to kawałek chleba i ciepło ogniska w nocy. Choć bywało, że i bez tego musiał się obyć. Za to miał możliwość zobaczenia rzeczy, których jego rówieśnicy nie obejrzą zapewne do końca swego życia.\n#36 2011-01-28 21:15:26\nGorące piaski pustyni, mroczne czeluście borów, dziwne stworzenia, trofea potworów upolowanych przez wybornych myśliwych. Wszystko to nie było nowością dla Gerdo. Ciągnęły go podróże, poznawanie nowych krain, ludzi. Jednak czasy nastały ciężkie. W krainie panował niepokój, zbójcy czaili się w lasach przy głównych traktach i chociaż nie miał przy sobie nic cennego, to jednak zaczął obawiać się o swoją głowę. Tacy, jak on, nie byli mile widzianymi wędrowcami. W przypadku natrafienia na taką szajkę miał tylko trzy możliwości: przystąpić do nich, próbować uciekać lub zginąć. Gerdo był bardzo uczciwym człowiekiem, dlatego nie posunął się nigdy do kradzieży, choć na takich. jak on. ciążyła nieciekawa opinia, dlatego od dłuższego czasu nosił się z myślami, by wreszcie uporządkować swoje życie, chociażby na jakiś czas. Poczynił nawet kroki, które wcześniej budziły w nim gęsią skórkę wraz z wielką niechęcią. Rozpoczął poszukiwania pracy. Co prawda znalezienie czegoś interesującego nie było proste, jednak upór mężczyzny nie pozwalał mu zboczyć z raz wyznaczonej ścieżki.\n#37 2011-01-28 21:15:46\nDzisiejszego dnia po raz kolejny umówił się ze swym przyjacielem, który był bardziej obeznany w dziedzinie ofert pracy, ażeby sprawdzić, czy może tym razem znalazło się zajęcie odpowiednie dla niego. W samo południe mężczyzna stanął na rynku głównym Ithan nieopodal sędziwego zegara, oczekując na swego druha. Nie musiał długo czekać, po kwadransie jego oczom ukazała się sylwetka przyjaciela pewnym krokiem zmierzającego ku niemu.\n- Witaj Gerdo, brachu! Dawno cię nie widziałem! Myślałem, że już się nie pojawisz, a twoja decyzja odnośnie podjęcia jakiejś pracy odeszła w niepamięć - powiedział Romi.\n- Hej, przyjacielu! Doskonale wiesz, że raz podjęte przeze mnie postanowienie jest nieodwołalne. Rozpoczęte sprawy zawsze doprowadzam do końca - odparł wesoło Gerdo.\n#38 2011-01-28 21:16:32\n- Rzeczywiście, masz rację. Powiedz, co się z tobą działo przez ten szmat czasu. Nie wyglądasz najgorzej, z czego wnioskuję, że nie wpakowałeś się tym razem w żadne kłopoty. - Roześmiał się mieszczanin, omiatając przyjaciela badawczym spojrzeniem.\n- Zgadza się. Po ostatnich przygodach postanowiłem trzymać się z dala od często uczęszczanych szlaków. Długo by wymieniać miejsca, w których byłem. Najważniejsze, że jestem teraz w umówionym miejscu i czasie. Widzę, że nieźle cię to zdziwiło - rzekł wędrowiec, spoglądając na młodą handlarkę niosącą kosz pełen warzyw.\n- Powinieneś mnie zrozumieć, z ostatnich kilku spotkań zjawiłeś się tylko na jednym i to w takim stanie, że nie wiedziałem, czy śmiać się, czy płakać. Ale mniejsza o to. Może przejdźmy do sedna sprawy - zaproponował młodzieniec, kłaniając się na powitanie mijającej ich właśnie niewieście.\n- Masz rację. Powiedz, co dla mnie masz? Czy sytuacja uległa zmianie? Poszukują wreszcie kogoś, kto ma większe aspiracje niż praca na roli? - zapytał nieśmiało Gerdo.\n#39 2011-01-28 21:16:52\n- Masz szczęście - odparł Romi - dziś do miasta przybył dziwny jegomość. Ponoć rozgląda się za zaufanymi ludźmi, żądnymi wyzwań. Co prawda zdradził niewiele szczegółów, ale może jego oferta przypadnie ci do gustu - dodał po chwili.\n- To znaczy? Może powiesz mi coś więcej? - Gerdo skierował pytające spojrzenie w stronę swojego rozmówcy.\n- Sprawa wygląda tak. W niedalekiej krainie, gdzie śnieg okrywa ziemię przez cały rok stoi pewna prastara świątynia. Ludzie gadają, że zamieszkują ją mnisi, wykradający do swoich szeregów dzieci uzdolnione magicznie. Ale nie w tym tkwi sedno sprawy. Otóż mnisi ci, posiadają swój wielki magazyn, dzięki któremu mogą praktycznie bez opuszczania murów spędzić w świątyni całe życie. W magazynie pracują zatrudnieni przez nich ludzie, zajmują się różnymi drobnostkami, czasem muszą też stawić czołom jakimś bestiom, które zbliżą się niebezpiecznie blisko do bram... - młodzieniec spojrzał badawczo na przyjaciela.\n#40 2011-01-28 21:17:23\n- Tak? To nadal niewiele wyjaśnia, opowiedz mi coś więcej. Choć przyznam, że brzmi interesująco - stwierdził Gerdo z nieukrywanym zadowoleniem.\n- Proszę cię bardzo. Do świątyni musisz dotrzeć sam. A nie jest to łatwa droga. To coś w swego rodzaju chrztu bojowego.Tam dostajesz własny pokój, wyżywienie, zapłatę co miesiąc i jakiś ekwipunek. Zobowiązanie się do pracy na rzecz zakonu jest wiążące do tego stopnia, że nie wolno ci pod żadnym pozorem opuścić miejsca pracy przed upłynięciem wyznaczonego terminu. W zamian mnisi będą umilać ci czas różnymi wyprawami, polowaniami. Są świetni w sztuce lecznictwa. Potrafią naprawdę wiele interesujących rzeczy. Gdybym mógł, sam bym się tam wybrał, żeby poznać tę kulturę - odparł Romi z wypiekami na twarzy.\n- To coś dla mnie! Biorę to! Do kogo mam się zgłosić? - entuzjastycznie wykrzyknął Gerdo.\n#41 2011-01-28 21:17:40\n- Idź do baraków, wysłannik zakonu rozmawia właśnie z Jarenem. Poczekaj tam, aż skończą i przekaż mu, że jesteś zainteresowany. Nie zapomnij wieczorem mnie odwiedzić. Porozmawiamy o starych, dobrych czasach - rzekł z uśmiechem mieszczanin.- Możesz być pewny, że nie zapomnę o tobie. Bądź gotów na wieczór. Piwo będzie lało się strumieniami, o ile zostanę przyjęty. Bywaj! - wykrzyknął podróżnik, po czym szybkim tempem udał się w stronę baraków.\nW drzwiach budynku, do którego zmierzał natknął się na dziwnego wędrowca. Z opisu Romiego domyślił się, że jest to właśnie poszukiwany przez niego mnich. Szybko rozpoczął rozmowę zapytując, czy oferta jest jeszcze aktualna. Starzec nie był zbyt rozmowny. Poprosił go o jak najszybsze stawienie się pod bramami świątyni. Tam wszystko miało być ustalone, podjęte ostateczne decyzje. Po krótkiej rozmowie oddalił się do pobliskiego zajazdu, by kupić coś do jedzenia. Wieczorem spotkał się jeszcze ze swym przyjacielem, Romim.\n#42 2011-01-28 21:18:02\nJednak nie pił zbyt wiele, ażeby z samego rana być gotowym do długiej i niebezpiecznej drogi, jaka go czekała. Z nastaniem poranka Gerdo zerwał się z łóżka. Zadowolony stwierdził, że nie czuje żadnego bólu, który mógł być konsekwencją wieczornej biesiady. Szybko spakował swoje rzeczy, do pasa przymocował pochwę z mieczem, który podarował mu Romi. Nieroztropnym byłoby wyruszać w podróż przez dzikie doliny bez jakiejkolwiek broni. Wszelakich bestii na traktach ostatnimi czasy nie brakowało. Czekała go długa droga, tym bardziej, że młodzian nie posiadał konia. Nie zważając na to, Gerdo czym prędzej wyruszył w stronę doliny orków. Miał już styczność z tymi potworami i wiedział, że nie są to przyjaźnie usposobione stworzenia. Stwierdził, że w najgorszym przypadku będzie zmuszony zawrócić i oczekiwać na jakąś karawanę podróżującą przez te tereny.\nSłońce świeciło, ptaki pięknie śpiewały umilając wędrówkę podróżnikowi. O dziwo, pomimo kilkugodzinnej obecności w dolinie orków, nie został zaatakowany.\n#43 2011-01-28 21:18:20\nNastępnie dni również mijały beztrosko, nawet nocą jego spokój nie został niczym zakłócony. Sielankę przerwały jedynie olbrzymie monstra, które zaatakowały Gerda, gdy ten przeprawiał się przez kamienne jaskinie, przebiegające pod pasmem górskim, za którym miała znajdować się śnieżna kraina z położoną w niej świątynią. Przestraszony wędrowiec zdołał przedrzeć się wąskimi korytarzami do wyjścia. Najwidoczniej powolne olbrzymy brzydziły się chłodem lub światłem dziennym, ponieważ nie zdecydowały się podążać jego śladem. Po kilku krokach Gerdo dostrzegł przez mgłę budowlę, która prawdopodobnie była poszukiwaną przez niego świątynią. Znajdowała się za wzmocnionym mostem linowym, który nie wyglądał zbyt bezpiecznie. Przy drzwiach powitali go strażnicy, zapytali o powód jego przybycia, a następnie jeden z nich zaprowadził go do komnaty, gdzie przy starym biurku siedział mnich piszący coś piórem po starym pergaminie.\n#44 2011-01-28 21:18:44\n- Witaj w Świątyni Andarum, to prastare miejsce od lat jest domem dla mnichów dbających o dziedzictwo kultury i nauki tego regionu. Aby móc sprawnie funkcjonować w krainie śniegu, musimy mieć dobrze zaopatrzone i utrzymane magazyny. Jak rozumiem jesteś jednym z ochotników na pracownika naszych składów? - zapytała zakapturzona postać.\n- Tak, przybyłem, by zaciągnąć się na jakiś czas w wasze szeregi. Chciałbym tu pracować - odparł szybko Gerdo.\n- A czy zdajesz sobie sprawę, że nie jest to miejsce do końca bezpieczne? Pomimo, że kraina wydaje się wyludniona czasem pojawiają się tu śmiałkowie zwabieni wyssanymi z palca opowieściami o skarbach zgromadzonych wewnątrz. Żyją tu drapieżne zwierzęta, które potrafią być niebezpieczne dla ludzi. Zanim cokolwiek podpiszesz przemyśl to, co ci powiedziałem. Później nie będzie już odwrotu. - ze stoickim spokojem oświadczył mnich.\n#45 2011-01-28 21:19:10\n- Wszystko już przemyślałem, nie boję się nikogo, a ponieważ oferujecie godziwą zapłatę i dobre warunki pracy, chcę przez najbliższy rok tu pozostać. Powiedz, gdzie mam złożyć swój podpis - zapytał Gerdo starszego człowieka.\n- Gdziekolwiek na dole dokumentu - odparł mnich,, po czym podał mu pergamin i pióro.\nGerdo niezwłocznie dopełnił formalności, po czym wziąwszy swoje rzeczy udał się w głąb świątyni, gdzie zmierzali inni ludzie, jemu podobni. W komnatach, przez które przechodził, było bardzo tłoczno, dokoła panował gwar. Nie spodziewał się tu takiej ilości ludzi. Kupcy, magazynierzy, mnisi. Wszyscy stłoczeni w jednym budynku. Ze względu na pogodę, handlować na zewnątrz się nie dało. Gerdo zapytał mijającego go mężczyznę, dokąd ma się zgłosić jako młody pracownik, na co ten skierował go głównego magazynu.\n#46 2011-01-28 21:19:30\nWidok podziemnej sali wypełnionej skrzyniami, workami i wieloma innymi przedmiotami wzbudzał wielkie wrażenie. Nie sposób było nie popaść w zachwyt, przeogromna przestrzeń pod murami świątyni zapewniała bezpieczne schronienie, zwłaszcza jeśli miało się tak doskonałe zaopatrzenie. Nie musiał długo stać bezczynnie, po chwili podszedł do niego mężczyzna o sędziwym już wieku jak mniemał obserwując jego twarz, usianą siwymi włosami. Gerdo domyślał się, że pełni tu on ważną funkcję, dlatego uprzejmie się przedstawił. Nieznajomy odpowiedział skąpym uśmiechem i rozpoczął oprowadzanie go po salach wraz z tłumaczeniem zakresu obowiązków. Tak, jak się spodziewał, miał za zadanie być siłą roboczą, przenosić i układać skrzynie, trzymać porządek na salach. Od czasu do czasu wybierać się na polowanie. Nic odpowiedzialnego, co bardzo go ucieszyło. Wyznaczono mu również opiekuna, z którym miał na co dzień pracować. Był to mężczyzna starszy stażem niż Gerdo, jednak niepracujący w świątyni jeszcze zbyt długo. Weterani piastowali lepsze stanowiska.\n#47 2011-01-28 21:19:53\nZ czasem nie muszą już dźwigać skrzyń,a negocjują warunki z handlarzami, decydują o rozstawieniu towaru w salach i innych kluczowych sprawach, które są zbyt ważne, a żeby młodzi pracownicy mogli je ustalać.\nDni mijały beztrosko, każdy podobny do siebie. Gerdo szybko nawiązał nowe znajomości, swoją pracę wykonywał wzorowo, lecz z czasem zaczął tęsknić do dawnego życia, słońca wesoło święcącego w oczy, spania pod gołym niebem, a przede wszystkim do ciepłych krain, miękkiej zielonej trawy, zapachu kwiatów.\nKtóregoś mroźnego poranka Gerdo obudziło dziwne zachowanie innych magazynierów, chodzili przyśpieszonym krokiem, coś szeptali między sobą rozglądając się na boki. Długo nie mógł dowiedzieć się, co się stało. Żaden z jego znajomych ze świątyni nie potrafił mu udzielić konkretnej odpowiedzi na pytanie, co jest powodem tego zamieszania. W magazynie, pojawili się mnisi, rozmawiając przyciszonym głosem. Zaczęli wchodzić do komnat pracowników, przeszukując dokładnie ich rzeczy.\n#48 2011-01-28 21:20:17\nNajwidoczniej czegoś szukali. Pojedynczo wzywali do siebie magazynierów, przeprowadzając z nimi rozmowy. Nikt do końca nie wiedział, o co chodzi. W pewnym momencie do Gerdo podszedł mnich, prosząc go na stronę. Był bardzo przejętych, z wyrazu twarzy dało się odczytać strach. Starzec rozejrzał się wokół, by mieć pewność, że nikt ich nie podsłuchuje, po czym zapytał:\n- Przepraszam cię za tą nieprzyjemną sytuację, ale nie mogę zdradzić szczegółów. Czy nie zauważyłeś wczoraj wieczorem lub w nocy niczego podejrzanego? - zwrócił się do magazyniera.\n- Nie, nic nie zwróciło mojej uwagi - odparł spokojnie Gerdo - tak jak każdego innego dnia, po skończonym dniu pracy udałem się do mojego pokoju, położyłem się chwilę, aby odpocząć, a potem udałem się posilić i wróciłem, by położyć się spać.\n- A powiedz mi, czy twoi współlokatorzy byli cały czas w pokoju, kiedy wróciłeś z refektarza? - zapytał mnich nerwowo drapiąc się po brodzie.\n#49 2011-01-28 21:20:41\n- Szczerze mówiąc, nie zwróciłem na to uwagi. Miałem ciężki dzień i marzyłem jedynie o ciepłym łóżku. Potrzebowałem wypoczynku - odparł wymijająco Gerdo.\nDoskonale wiedział, że w pokoju nie było Birta. Nie wiedział, dlaczego o tak późnej porze przebywał poza komnatą, jednak nie chciał skierowywać podejrzeń na niego. Po zakończeniu rozmowy zaczął rozglądać się za współlokatorem, jednak tego nigdzie nie było widać. Przeszukiwania pokojów trwały nadal, magazynierów skierowano do pracy. Czas leciał powoli, dzień dłużył się niemiłosiernie, Gerdo był ciekaw, co z tego wszystkiego wyniknie. Wypytywał o Birta, ale nikt nie wiedział, gdzież to się podział. Pod koniec pracy Gerdo wezwano do jednego z gabinetów. Tam z zaskoczeniem zastał siedzącego przy biurku kolegę. Jego wyraz twarzy wskazywał kłopoty, próbował dawać mu jakieś znaki, ale mężczyźni nie zrozumieli się. Wezwanego posadzono obok obecnego już w sali pracownika, rozpoczęło się przesłuchanie. Zaskoczony Gerdo na początku nie miał pojęcia, co się dzieje. Jednak, jak się okazało, pod jego pryczą,\n#50 2011-01-28 21:21:01\nktórą dzielił z Birtem znaleziono przedmiot, którego dzisiejszego poranka mnisi poszukiwali. W zakonie rzadko zdarzały się kradzieże. Najczęściej to magazynierzy wynosili jakieś rzeczy, handlując z kupcami. Zapowiadał się wyjątkowo długi wieczór, ponieważ, jak zdążył zauważyć, Birt nie przyznawał się do winy, co stawiało Gerdo w świetle podejrzeń na równi swego kompana, a że wcześniej nie powiedział pełnej prawdy przesłuchującemu go mnichowi,teraz sprostowanie swoich zeznań wydawało się dużo trudniejsze i niekoniecznie korzystne, gdyż mędrcy mogliby źle zareagować na wiadomość, że zostali przez niego okłamani. Zapytani ponownie o to, kto jest sprawcą kradzieży obydwaj wyparli się winy. Rozzłoszczeni mnisi zadecydowali o wtrąceniu ich do lochów, strażnicy odprowadzili ich do celi, po czym z impetem zamknęli drzwi. Przerażony Gerdo zastanawiał się, co teraz go czeka. Nie wiedział, jak zostaną potraktowani, czy zakon posunie się tak daleko, by ich torturować. Ze złością spoglądał na swojego towarzysza, chciał się rzucić na niego i sprawić mu niezły łomot.\n#51 2011-01-28 21:21:20\nWiedział, że w ten sposób nic nie wskóra.\n- Dlaczego się nie przyznałeś? Co ja tutaj robię? Mam obrywać za ciebie? Wiem, że w nocy nie było cię w pokoju! - eksplodował Gerdo.\n- Spokojnie, to prawda, że nie było mnie w nocy w pokoju, ale w takim razie dlaczego mnie kryłeś przed tymi staruchami? - odpowiedział Birt.\n- Nie wiedziałem, co robisz, ani gdzie jesteś. Nie spodziewałem się, że możesz być w to zamieszany, dlatego nie chciałem kierować podejrzeń w twoją stronę - odparł ze złością Gerdo.- To miło z twojej strony. Nie spodziewałem się, że mnisi tak szybko się zorientują. Wtedy lepiej ukryłbym doktrynę. Nie mieli problemu ze znalezieniem jej pod naszą pryczą. - roześmiał się magazynier.\n- Co w tym śmiesznego? Lepiej wymyśl, jak wydostać nas z tych tarapatów. Chyba nie sądzisz, że wezmę winę na siebie?! - ze złością zapytał młodzian.\n- Dobrze by było, ale domyśliłem się, że nie będziesz zadowolony. Jednak mając do wyboru podzielenie winy na dwóch, a osobiste oberwanie za tą kradzież,\n#52 2011-01-28 21:21:41\nwybrałem pierwszą opcję - z przekąsem powiedział Birt spoglądając w stronę swojego kompana.\n- Chyba oszalałeś! Nie mam zamiaru być twoim wspólnikiem! Co to w ogóle za doktryna, którą ukradłeś? To coś bardzo cennego? Mam nadzieję, że nic nam nie zrobi ta zgraja dziwaków - odpowiedział, rzucając swemu rozmówcy pogardliwe spojrzenie.\n- Nie denerwuj się przyjacielu, mam dla ciebie dobrą i złą wiadomość. Doktryna jest bardzo cenną księgą, gdyby udało nam się ją sprzedać bylibyśmy ustawieni do końca życia, jednakże osoba, która chce mieć ją w swoim posiadaniu może spróbować nas stąd wyciągnąć. Informacje, które mogę jej przekazać, są bardzo cenne.Znam ten budynek jak własną kieszeń. Całe szczęście mnisi o tym nie wiedzą - roześmiał się Birt, kładąc się na łóżku.\n- Ciekawe tylko kiedy... Sami nie uciekniemy, a obserwując twoją chęć do przyznania się, nie sądzę żeby uznali mnie za niewinnego - powiedział Gerdo, podchodząc do malutkiego okienka, przez które widać było gwieździste niebo.\n#53 2011-01-28 21:22:04\nTego wieczoru dalej już nie rozmawiali. Chłodne powietrze wpadające przez kraty w drzwiach skłoniło ich do szybkiego położenia się do łóżek. Gerdo nawet nie wiedział, kiedy usnął. Poranek przywitał ich lodowatym powiewem powietrza. Para wydobywająca się z ich ust wraz z każdym oddechem unosiła się w powietrzu. Gerdo nie mógł uwierzyć, że to nie był sen. Niestety każde kolejne uszczypnięcie nie przynosiło rezultatu. Usiadł na łóżku zakrywając twarz w dłoniach. Nie wiedział co ma robić, co ma myśleć, jak się zachowywać. Dyskusja z Birtem nie miała sensu. Musiał wymyślić jakiś sposób na ucieczkę. Może to, co mówił złodziejaszek było prawdą? Może rzeczywiście ktoś pomoże im w ucieczce. Pozostawało mu jedynie czekać.\nW ciągu kilku dni mnisi odwiedzili ich tylko raz z zapytaniem o sprawcę kradzieży. Oznajmili, że złoczyńców nie zamierzają karmić, dlatego czeka ich śmierć z głodu lub przyznanie się do winy. Gerdo zastanawiał się, czy nie przyznać się do nie swojego przestępstwa, żołądek z czasem zaciskał mu się co raz bardziej. Czuł jak opadał z sił.\n#54 2011-01-28 21:23:46\nW noc, gdy postanowił wziąć na siebie winę, za przypisywany mu występek zdarzyło się coś, czego się nie spodziewał. Usłyszał jakieś ciche stukanie w ścianę. Dźwięk monotonnie się powtarzał przez minuty, kwadranse, godziny. Dziwiło go, że żaden ze strażników tego nie słyszał. Po jakimś czasie z muru, który dzielił ich od wolności wypadła cegła, potem następna, i kolejna. Gerdo mógł w dziurę wsadzić całą głowę, jednak wciąż była za mała, a żeby się przedostać. Podniecony Birt niemalże skakał z radości. Gdy otwór stał się na tyle duży mężczyźni niezwłocznie przecisnęli się przez niego wychodząc na zewnątrz. Wiał okropnie zimny wiatr, a patrząc w dół ujrzeli przed sobą przepaść. Nie mieli drogi ucieczki, zastanawiali się, kto i w jaki sposób się tu przedostał. Po chwili znali już odpowiedzi na te pytania. Do skarpy na przeogromnym gryfie podleciał zakapturzony człowiek. Oznajmił że przybył po nich na zlecenie swego pana. Ciche gwizdnięcie przywołało dwa następne stworzenia, które prawie że bezszelestnie wylądowały na skarpie.\n#55 2011-01-28 21:24:17\nWięźniowie nie czekając ani chwili dosiedli tych podniebnych bestii wzbijając się w powietrze. Nie mieli pojęcia jak się zachować. Przybysz gwizdnął jeszcze raz i wyznaczył drogę, w którą pośpiesznie się oddalili pod osłoną nocy.\n#56 2011-01-28 21:33:38\nPrzedstawię unikalną książkę z gry margonem , dostępną po wykonaniu questa.\nNad wioską zaległa noc. Światło księżyca oświetlało drogę, po której kroczył zakapturzony wędrowiec. Jego twarz ukryta była w półmroku, laska na której się wspierał oświetlała mu drogę dziwnym, magicznym strumieniem. Zbliżywszy się do jednego z domów zapukał do drzwi. Czynność powtórzył kilkukrotnie, aż te otworzyły się skrzypiąc przeraźliwie. Na twarzy gospodarza zarysowało się lekkie zdziwienie. Nie spodziewał się gościa o tej porze. Nie wiedział, czym spowodowana jest ta tajemnicza wizyta. Zaprosił mnicha do domu częstując strawą, jednak ten odmówił. Wyjawił mu przyczyny tego nocnego spotkania, które sprawiły że mieszkaniec wioski zamarł na chwilę. To nie mogła być prawda, to tylko zły sen, z którego chciał się obudzić. Wiedział, że jego syn od urodzenia posiadał dar, który niejednokrotnie zaskakiwał mieszkańców osady, jednak do głowy mu nie przyszło, że skrzętnie ukrywane umiejętności mógł dostrzec ktoś spoza Torneg. Jak się okazało Mauri od urodzenia był obserwowany i został wybrany do służby w zakonie mnichów.Zadaniem ojca było poinformowanie go o tej decyzji, która miała zmienić jego całe życie. Starzec wychodząc z chaty powiedział, że wróci tu za kilka dni, prosząc by chłopiec był gotowy do drogi... Siedem dni później zakapturzona postać ponownie zawitała do wioski prowadząc ze sobą dwa objuczone konie. Mauri wiedział, że nadszedł czas opuścić rodzinne domostwo. Ojciec zdążył mu wytłumaczyć powody rozstania, choć chłopiec nie był pewien do końca, czy dobrze wszystko zrozumiał. Nieznajomy nieco go przerażał, czuć było od niego dziwny chłód. Jego spojrzenie świdrowało duszę, przewiercało myśli na wskroś, paraliżowało ruchy. Ostatni uścisk zalanej łzami matki i chłopiec dosiadł przyprowadzonego konia. Nie miał wiele bagażu, kilka ubrań, trochę strawy na drogę i jego ukochane książki to wszystko, co zabrał ze sobą. Od dzieciństwa garnął się do nauki, jedna ze starszych kobiet z wioski w przeszłości wiele mu czytała. Zainspirowany opowieściami chłopiec pogłębiał swą wiedzę, opanował sztukę czytania i pisania, każdą wolną chwilę poświęcał na wertowanie kart ksiąg,które były niezrozumiałe dla jego rówieśników. Lecz to nie był jedyny jego dar, z czasem pojął, że potrafi więcej od zwykłych ludzi. Potrafił posługiwać się mocą. Rodzice tłumili w nim te umiejętności, zabronili pokazywać je innym. Twierdzili, że to sprowadzi na niego kłopoty. W tej chwili Mauri zrozumiał, że mieli rację. Wsiadając na konia chłopak rzucił ostatnie spojrzenie w stronę rodzimej zagrody. Łzy cisnęły mu się do oczu, jednak nie pozwolił emocjom wziąć górę. Zacisnął zęby i jechał w ślad za tajemniczym przybyszem.\nDni ciągnęły się przeraźliwie, każdy podobny był do poprzedniego. Początkowo Mauri próbował je liczyć wrzucając do skórzanego woreczka jeden kamyk każdego świtu, z czasem zaprzestał tej czynności, stracił rachubę. Domyślał się, że przebył już niewiarygodnie wielką drogę, a powrót do domu stał się nierealny. Z drugiej zaś strony miał wreszcie okazję na własne oczy zobaczyć wiele cudów, opisywanych w książkach. Stworzenia o zielonej skórze, posługujące się bronią jak ludzie, kobiety przemienione w ptaki, o wielkich skrzydłachz połyskującymi piórami, a także groźnie wyglądających szponach, którymi rozszarpywały swe ofiary. Niechybnie jedną z ofiar stałby się i on gdyby nie protekcja mnicha. Magicznymi zaklęciami bronił ich przed napaściami tych przedziwnych kreatur. Mauri zaczął doceniać potęgę magii, chciał nią władać równie dobrze jak mnich, próbował nawet nawiązać z nim rozmowę, jednak jego przewodnik był małomówny. Wciąż powtarzał, że wiedzę która jest mu przeznaczona posiądzie w miejscu, uznanym za cel ich wędrówki. Po przemierzeniu dolin usłanych kwiatami, kopalni zasiedlonych przez klan zielonych orków, gór pod władaniem złowrogich harpii oraz jaskiń zasiedlonych przez potężne olbrzymy, wkroczyli do krainy śniegu. Dech w piersiach zapierał widok, jaki ukazał się oczom Mauriego. Szczyty lodowych gór skrytych w chmurach, drzewa pokryte białym puchem, a także doliny kąpiące się w promieniach słońca to widok, którego wyobraźnia chłopca nie była w stanie pojąć. Niezmącony spokój koił zmęczenie, jakim obarczona była wielodniowa wędrówka.Jedynie wiatr cicho pogrywał na gałęziach drzew, zrzucając z nich delikatne płatki śniegu, które bezszelestnie opadały na ziemię, przytłoczoną grubą warstwą białego całunu. Kraina wyglądała na niezasiedloną, niedostępną, spokojną a zarazem groźną. Nie do pomyślenia było, by ktokolwiek mógł tu żyć w tak srogich warunkach. A jednak szlaki nie wyglądały na zaniedbane, co więcej ślady stóp odbite w śniegu sprawiały wrażenie całkiem świeżych. Stanowiło to dla chłopca zagadkę, która wyjaśniła się wkrótce, gdy wraz ze swym przewodnikiem stanęli przed mostem. Gęsta mgła zasnuwająca to miejsce nie pozwalała dostrzec, co się za nim znajduje.\nZ każdym kolejnym krokiem chłopiec dostrzegał coś wyłaniającego się z gęstego powietrza. Jego oczom ukazały się rysy potężnej budowli. Mauri stanął przed wrotami świątyni andarum, które na znak mnicha otworzyły się z cichym zgrzytem. Chłopak nigdy nie był w tak wielkiej budowli. Sala główna wyglądała na pomieszczenie służące do zgromadzeń, znajdowała się tam duża ilość krzeseł i coś na pokrój tronu stojącego na przeciwko nich.Nie miał wiele czasu by się przyjrzeć dokładnie, gdyż starzec skierował go do kolejnej komnaty. Oszołomiony przepychem chłopiec chłonął widok pięknych pomieszczeń, aż w końcu wkroczył do magazynu. Ogrom skrzyń i ludzi tam pracujących bardzo go zaskoczył. Nie miał pojęcia gdzie się znajduje, jednak był pełen podziwu dla świetnej organizacji tego miejsca. Magazynierzy kłaniali się jego opiekunowi, wyglądało na to, że jest kimś ważnym. Po chwili mnich skierował go do kolejnych drzwi, zaczęli schodzić do podziemia. Mauri nie wiedział, czego się spodziewać, jednak po przekroczeniu progu jego serce zabiło mocniej. Przed nim znajdowały się olbrzymie regały z prawdopodobnie ręcznie rzeźbionymi zdobieniami, na półkach spokojnie stały sobie książki w ilościach, jakich nigdy do tej pory chłopiec nie widział. Obszerne tomiska, oraz niewielkie rękopisy, w skórzanych oprawach, złoto zdobionych tytułach. Zwoje zapisanych pergaminów, woluminy czekające aż znajdą się w ludzkich rękach, by móc zaprezentować się w całej okazałości. W powietrzu czuć było ich zapach,jedynym rodzajem światła były zapalone świece i lampy naftowe stojące na stolikach, przy których inni mnisi podobni do jego opiekuna wertowali zaciekle stare księgi, inni chyba je przepisywali bądź tłumaczyli. Chłopcu trudno było odgadnąć, czym się dokładnie zajmują, jednak z całego serca chciał się dowiedzieć, co to za miejsce, dlaczego go tu przyprowadzono i jakie są zamiary względem niego tego uczonego zgromadzenia. Przemierzając korytarze obszernej biblioteki dotarli do jej centralnego miejsca, w którym znajdowało się olbrzymie biurko wraz z wielkim fotelem, na którym spoczywał mnich zupełnie odmiennie ubrany od pozostałych. Na głowie miał szeroki kapelusz, jego szaty mieniły się tajemniczym fioletowym blaskiem a w ręku dzierżył drewnianą laskę zakończoną na szczycie turkusową kulą, która intrygująco pobłyskiwała. Chłopiec domyślił się, że człowiek ten jest opatem świątyni, dlatego ukłonił mu się nisko witając się z mnichem. Chwilę milczenia przerwał jego dostojny głos, który z wielkim spokojem wyjaśnił Mauriemu przyczyny sprowadzenia go do klasztoru.Podekscytowany młodzian wysłuchał przemowy opata, jednak nie wszystkie jej elementy go radowały. Z dniem dzisiejszym miał zostać włączony do szeregów zakonu, studiować księgi, uczyć się magii, której dar otrzymał podczas narodzin i choć szczerze tego pragnął, zostało to okupione smutną przysięgą. Otóż od dnia dzisiejszego nie wolno mu było opuszczać murów świątyni, co oznaczało że więcej już nie zobaczy swych bliskich. Zakon miał stać się jego domem, nauka miłością, praca dniem powszednim, a magia ukojeniem zranionej duszy. Po rozmowie z Selderem chłopca zaprowadzono do jego komnaty, stało w niej niewielkie łóżko, obok którego znajdował się stolik z lampą. O jedną ze ścian oparty był niewielki regał, na którym leżały przybory piśmiennicze, atrament, pióro, pergamin. Do tego kilka podręczników. Niewielkie okienko wychodziło na zachód. Zmierzchało już, Mauri zabrał się ochoczo do strawy jaką przynieśli mu mnisi. Spojrzał przez okno na zachodzące słońce, choć niewiele dało się dostrzec przez zamieć, którą rozpętał wiatr. Choć wiedział, że życie jakie będzie od tej pory prowadziłjest prawdopodobnie spełnieniem jego marzeń, kładąc się na łóżku uronił łzę za rodzinnymi stronami,polami porośniętymi złotymi kłosami zbóż, ciepłymi promieniami słońca i rodziną, która była dla niego najważniejszą rzeczą na świecie. Sen długo nie nadchodził, Mauri zastanawiał się nad tym co go czeka, czy podoła stawianym mu wymaganiom przez mnichów, czy nie zawiedzie pokładanych w nim nadziei. W głębi serca postanowił powrócić w rodzinne strony tak szybko, jak tylko to będzie możliwe. Nie zdawał sobie sprawy, że będzie to trudniejsze niż się spodziewał.\nPierwsza pomoc Ogłoszenia Tylko dla grup !! Wieczorek zapoznawczy. Muzyka Gry Hobby Humor Kino , filmy , seriale , TV ... Motoryzacja Książka Sport Kulinaria Off Topic Zwierzaki , przyroda Strefa 51 Programy Komunikatory Kosz


Gwarancja udanego i bezpiecznego pieczenia - piekarnik do zabudowy KBO 0974 SV PT X marki KERNAU\nmateriały prasowe 19.07.2017 15:27\nBardzo wysoka temperatura panująca wewnątrz pracującego piekarnika może powodować zniszczenie mebli kuchennych. Nagrzewają się również drzwi i szyba, co może grozić poparzeniem, szczególnie jeśli się spieszymy lub gdy w kuchni przebywają dzieci, uwielbiające zaglądać, "co dzieje się w środku". Aby zapewnić 100% bezpieczeństwo pieczenia, także w kontekście prac kuchennych z najmłodszymi, projektanci KERNAU opracowali specjalny system chłodzenia obudowy. Wymuszony ruch powietrza górnego wentylatora ochładza poszczególne elementy urządzenia. Piekarnik KBO 0974 wyposażony został również w potrójnie szklone drzwi, co ułatwia ich chłodzenie i zapewnia komfort nawet podczas długotrwałego pieczenia.


Hollywoodzki uśmiech Groszka\n« Będziemy wisieć na PKiN!\nWszyscy, którzy zazdrościli mi dziecka sypiającego od godziny dwudziestej, którzy pękali z zawiści na myśl, że mam wieczorem kilka godzin tylko dla siebie, mogą odetchnąć z ulgą. Antek co kilka dni (tak, tak, dziś jest ten dzień) nie daje się położyć do łóżka za żadne skarby świata. A nastrój ma że hej - wyż kreatywności, wulkan intelektu. Nowe słowa, pomysły, uśmiech hollywoodzki. Gorzej z samopoczuciem rodziców.\nWięc wrócę tu jutro rano -bo warunków do pisania brak.\nA dziś dobranoc.\nWasze dzieci śpią?\nDoceńcie to i nie zaprzepaśćcie takiej szansy:)\nfota z ostatniej chwili:)\nwtorek, 25 października 2011, leelooo\nsłodki ten Twój Antoś! i widać, że faktycznie do łóżka mu sie nie śpieszy he he\nwrocilam po zumbie i chwili w alfie i Tymek juz spal. ale co tu duzo mowic: jak moje dziecko pieknie spalo samo, w swoim pokoju, w swoim lozeczku, przez 5 prawie lat, tak teraz jest u nas co noc! juz nawet go nie zauwazam:) sie czlowiekowi zmienia wszystko.\noj słodziak słodziak. przynajmniej na zdjęciu ;-)\npo północy juz nie było tak wesoło, jak mi skakał po głowie:)\njezusie, jaki czarodziejski !;)\nGość: b.and.p, *.lodz.mm.pl\nKurcze, to witaj w klubie. Nasz Antek - to samo. Wczoraj spał od 21 do 22 a potem ... hulaj dusza. Nawet perfidnie ulotniłam się na pocztę ale nie udało mi się i po powrocie zastałam padniętego małża i syna w pełni sił witalnych. Padł chyba kolo 1:30\nwitam się! u nas ponad tydzień też się działo! od dwóch dni postęp, ale i tak dopiero około 22, fakt- lepsze to niż północ... trochę zmieniliśmy wieczorne rytuały- po kąpieli kolacja, ale z nami, a nie jak dotąd już w swoim łóżku...później ząbki, siusiu i spać:) taki czas widocznie, przeczekać trza, tylko siły skąd czerpać?:)


Gry niewolników. | Moc illokucyjna.\n23 thoughts on “Gry niewolników.”\n22 Maj 2009 o 9:47 pm\nCzy Wy wszyscy trochę nie przesadzacie z tym negatywnym demonizowaniem szkoły?\n22 Maj 2009 o 10:34 pm\nTen tekst to nie demonizacja szkoły. To osobista(autorska) ocena szkolnictwa. Ja do matury mam rok, a jednak rozumiem problematykę zawartą w tym artykule. Obecnie przebywam sam!, w obcym mi mieście!, dużym!, pracuję!(praktyki zawodowe CZYNNE xP bo są i bierne) i odpoczywam po pracy. Już zacząłem korygować moje wyobrażenia na temat mojej przyszłości i tego, kim, gdzie i w jakim celu BĘDĘ. 🙂\nA tekst bardzo mi się spodobał. 😀\n23 Maj 2009 o 8:06 am\nHmmm… zaliżbyś Waść znał córę moją i Onej szkolne turbacyje?:)\n23 Maj 2009 o 9:53 am\nNo, szkoła szkodzi, już dawno tak stwierdziłem.\nAle z tym „byciem wolnym” to bez przesady: to co nazywa się „siłą woli” może być taką samą determinatą, jak i jej brak. Po prostu jest to zniewolenie do czego innego 🙂\n24 Maj 2009 o 9:09 am\nKolejne obserwacje prowadzą do przekonania, że poradzi sobie w życiu nie ten co słucha poleceń (teoretycznie) mądrzejszych od siebie, ale ten co umie tak kombinować, aby w ostatecznym rozrachunku wyszło na jego.\nPrzytoczona obserwacja jest i moją. Kiedyś (przełom lat 80/90) miałem okazję być belfrem w liceum. A że uczyłem przedmiotów obocznych takich jak WOS, etyka i religioznawstwo miałem okazję przyjrzeć się jakby z boku temu wszystkiemu. Okazywało się, że ci, którzy mieli problemy w liceum bez problemów dostawali się na wybrane kierunki studiów w przeciwieństwie do tych, którzy mieli najwyższe noty w systemie licealnym. Oni po prostu wiedzieli jak odnaleźć się w nowym i nieznanym im otoczeniu. Szkołą za dużo wymaga wiedzy odtwórczej (schematycznej), czego dowodem są metody oceny matur, za mało naciska na samodzielność i indywidualizm. Owszem należy uczyć pracy zespołowej, ale musi ona dawać pole do poszukiwania niekonwencjonalnych rozwiązań.\n24 Maj 2009 o 3:39 pm\nSerdecznie witam Pana Wachmistrza.\nInnych również witam serdecznie. 😀\nTorlinie, mam kłopot z dostrzeżeniem pozytywów tego systemu. Pojedynczy nauczyciele, uczniowie i dyrektorzy potrafią być wspaniali, ale sposób zorganizowania systemu to dla mnie jedna wielka tragedia.\n27 Maj 2009 o 7:21 am\nNie wiem, nie jestem nauczycielem, miałem raz w życiu lekcję historii, i to do dzieci ze średnich klas szkoły podstawowej. Ale ja mam obawy przed włączaniem całkowitej nowoczesności w szkolnictwie, innych metod nauczania, nastawianiem młodzieży na ciągły, nieprzerwany rozwój, dokształcanie, dawanie sobie radę ze wszystkim.\nPo pierwsze – nie wszyscy są tacy, nie wszyscy gonią za karierą, dalszym rozwijaniem się intelektualnym, nie wszyscy muszą znać trzy języki. Po drugie – bawienie się w specjalizację już na początku drogi młodego człowieka doprowadzi do zlekceważenia wiadomości ogólnych, jako „niepotrzebnych”.\nCholercia, nie umiem tego napisać, tak jakbym chciał.\nDru’! Pozdrówka. Przepraszam Cię za Łotrpressa, który Ci u mnie dokucza, mam nadzieję, że niechęć do tego Łotra nie przeniesiesz na właściciela blogu. 😀\n27 Maj 2009 o 11:09 am\nTorlinie, u mnie jest dokładnie tak samo. Uczciwi ludzie trafiają zupełnie bez uzasadnienia do spamu. Program antyspamowy jest wyraźnie nadgorliwy.\nNa temat specjalizacji i „nowoczesności” w edukacji można dyskutować. Niemniej dla mnie ta XIX-wieczna moda na urabianie uczniów wg. ustalonego z góry schematu i gloryfikacja wiedzy encyklopedycznej wydaje raczej nieprzystosowana do dzisiejszych warunków.\nPoza tym nowoczesność w edukacji dotyczy przede wszystkim zmiany metod nauczania (wykorzystanie komputerów i internetu, nacisk na interakcje uczniów). W kwestii celów i ideologii wszystko już dawno zostało wymyślone. Mierny i bierny poddany posłusznie wykonujący polecenia na froncie, to człowiek coraz mniej potrzebny nawet z punktu widzenia państwa (nie mówiąc o interesie samych jednostek). A szkoła w zasadzie kształci bezradnych we współczesnym świecie. I to bez względu na to czy odnosi sukcesy w pracy, czy też nie.\n27 Maj 2009 o 11:31 am\nJesteś uczciwym człowiekiem Dru’. Dwa dni spedziłes w mojej pakamerze dl aspamu zanim Cie tam wypatrzyłem i wydobyłem.\nWolność jest postulatem/pragnieniem, ale tak naprawde ogranicza sie do wyboru pomiędzy możliwymi drogami. Piena rzecz poamrzyć… tyu nie ma takich ograniczeń i myśl swobodnie kreuje postulowaną rzeczywistość.\n27 Maj 2009 o 12:05 pm\nZdaje się, że ponownie tam jestem 😀\nNawet wybór ograniczony jest pewną wolnością. Więcej od rzeczywistości nie dostaniemy. Choć filozofowie zabierają nam nawet to. 🙂\n27 Maj 2009 o 11:23 am\nMówiąc o „byciu wolnym” myślę zwykle o możliwości robienia tego co uważa się za słuszne. Odnosi się to zarówno do czynników zewnętrznych, jak i wewnętrznych. Siła woli jest dla mnie właśnie taką zdolnością do utrzymania kierunku własnego działania.\nPatrząc z zewnątrz na jednostkę i zakładając zdeterminowanie świata o żadnej wolności mowy być nie może. Jednak z perspektywy jednostki ta filozofia wydaje mi się kompletnie bezużyteczna. Nawet jeśli żyjemy tylko złudzeniem wyboru, to i tak owo złudzenie niesie istotne konsekwencje dla naszego funkcjonowania w świecie.\n27 Maj 2009 o 1:22 pm\nWięc to nie tak, jak było w książkach?\nSystem edukacyjny – nigdy i nigdzie – nie jest w stanie zaspokoić potrzeb jednostkowych. To nie jego rola. System zostaje stworzony w celu uniformizacji i/lub optymalizacji procesów jakim jednostka zostaje poddana.\nNie twierdzę, że jest to dobre. Twierdzę jednak, że jest to immanentna cecha systemu, jeśli go tej cechy pozbawimy, przestanie być systemem.\nJakie zatem pozostaje wyjście?\nMoim zdaniem – przedefiniowanie celów. Jak najdalej posunięta autonomia poszczególnych elementów (podręczniki, programy, wyposażenie, organizacja placówek). Przy jednoczesnym, w miare możliwości precyzyjnym zdefiniowaniu kryteriów nieodzownych do awansu w obrębie systemowej hierarchii.\nSmutnie to się czyta. Smutne też potem wyniki. Zatraciliśmy zdolność stawiania sobie pytań elementarnych, takich np. jak: po co to wszystko? Po co jest szkoła? Dla kogo ona jest? Na ile luksusu możemy sobie pozwolić?\nCzasem mam wrażenie, że w Polsce mozna było i nadal można zostać ministrem edukacji bez lektury „Deschooling society” Ivana Illicha. Ale może się mylę. Kiedy to było? 1971 Przed nieomal 40 laty.\n27 Maj 2009 o 1:23 pm\nI dodatkowo link dla zainteresowanych:\n28 Maj 2009 o 10:09 pm\n29 Maj 2009 o 11:54 am\nPrzyjemnej lektury! Lektura w istocie zdumiewająca, nieprawdaż?\n1 czerwca 2009 o 5:33 pm\nCzłowiek rodzi się wolny, ale potem zewsząd krępują go łańcuchy. Nie ja to wymyśliłem (więc pretensje nie do mnie) ale nic mnie jeszcze nie przekonało, że jest inaczej. I nie lałbym łez nad tym, że w tych łańcuchach tkwi (bo jak słusznie wskazał Hoko – zawsze jakieś te łańcuchy są) tylko zastanowiłbym się, jak zrobić, żeby te łańcuchy były bardziej sensowne.\nA co do uzasadniania kwestii życiowych poprzez „swój świat” to co w tym złego? Ja na swoje studia też poszedłem w zasadzie dlatego że nie miałem pojęcia, o czym się na nich będę uczyć, a wszystko inne mnie mierziło, bo wydawało się powtórką ze szkoły i nudą wielką, a okazało się, że nie był to (znów – z mojej perspektywy) czas zmarnowany.\n3 czerwca 2009 o 9:00 am\nObawiam się, że nie ma żadnego systemu, to wolna amerykanka jest.\nMam córkę w liceum. Już powinniście mi współczuć….\n3 czerwca 2009 o 11:43 am\nZeen – to chyba jeszcze trochę zależy od samego liceum. Znam ze dwa, trzy takie w których nie dość, że czegoś uczą, to jeszcze z głową. Acz żadne z nich nie jest publiczne.\n3 czerwca 2009 o 1:06 pm\n„człowiek rodzi się wolny” – ciekawe bardzo. Wg mnie do takiego nowonarodzonego pojęcie wolności, w takim sensie, jak go tu używamy, w ogóle się nie stosuje.\n3 czerwca 2009 o 1:17 pm\nTak jest Hoko, masz rację. Człowiek rodzi się wolny w innym sensie, tak około dwudziestki nabiera szybkości…\n4 czerwca 2009 o 8:06 pm\nNo, doszedłem do Ciebie, dru’… Twoje zdrowie! 🙂\n6 czerwca 2009 o 12:20 pm\nWiesz Hoko, może w tym pojęciu „wolności” nowonarodzonych kryją się marzenia „staronarodzonych” aby mieć święty spokój od wymagań otaczającego świata. 🙂\nKomerski, uzasadnianie decyzji przez „swój świat” to w zasadzie nic złego. Celem było pokazanie pewnego sposobu funkcjonowania, który w mocno marginalizuje systematyczne wrastanie w świat „dorosłych” przez młodych ludzi. Problemem nie jest istnienie „swojego świata”. Raczej to, że dorośli mają go gdzieś i nie doceniają jego znaczenia.\nBTW ja również sam zdecydowałem o wyborze kierunku studiów i był to wybór, pod względem edukacyjnym, tragiczny.\n13 czerwca 2009 o 9:05 pm\nDru – prośba błagalna – kliknij na link Yoyo u mnie…wie od dziś, że ma nieuleczalnego raka, o siebie bym nie prosiła przenigdy!


Cringe w redakcji. Seksizm, lenistwo i 365 dni – Rzeczovnik\nHome feminizm Cringe w redakcji. Seksizm, lenistwo i 365 dni\nAda T. Kosterkiewicz Leave a Comment on Cringe w redakcji. Seksizm, lenistwo i 365 dni\nNa stronie Vivy nie ma już dzbańskiego wywiadu z Anną Marią Sieklucką, ale smród pozostał. Z jednej strony cieszę się, że dożyłam czasów, w których takie teksty spotykają się z oburzeniem i są w rezultacie usuwane, z drugiej jestem wściekła, że one wciąż powstają i wciąż są publikowane. A dzieje się tak dlatego, że raz: seksizm, dwa: lenistwo.\nNiejaki Roman Praszyński przeprowadził dla tygodnika Viva wywiad z Anną Marią Sieklucką, aktorką, grającą główną rolę w ekranizacji słynnych “365 dni” Blanki Lipińskiej. Czy pytał ją o aktorstwo? Nie, spytał ją, czy lubi seks. I czy zakłada koronkową bieliznę na castingi. I o inne rzeczy, przy których u czytelnika niepokojąco podnosi się poziom zażenowania (tak cringe’owego wywiadu dawno nie czytałam, a czytam wiele złych rzeczy), więc pomyślcie jak ma się czuć przepytywana osoba. Ta zresztą wyraźnie powiedziała jak się czuje w samym wywiadzie.\nPraszyński: Miała Pani myśli: „W co ja się wkopałam?”. I „Którędy uciekać?”.\nBo wiecie, 365 dni, Lipińska, soft przemocowe porno, pośmieszkujmy i pogadajmy o seksie. O czym innym można rozmawiać z aktorką, która gra w takim filmie? W końcu ona gra ciałem. Mamy więc prawo do jej ciała i do zadawania pytań, które wyraźnie naruszają jej granice. Wyobrażacie sobie, że ktoś zadaje podobne pytania facetowi? Ja też nie.\nObszerne cytaty z tego wywiadu znajdziecie m.in. na FB Liczne Rany Kłute:\nNiejaki Roman Praszyński porozmawiał dla Vivy z Anną Marią Sieklucką, odtwórczynią głównej roli w "365 dniach",…\nOpublikowany przez Liczne rany kłute Środa, 29 stycznia 2020\nNo więc połowa internetu powiedziała: halo, mamy tu typowy przykład dzbaństwa. Całego wywiadu nie ma więc już na stronie Vivy. Autor przeprosił za niego w iście chajzerowym stylu. Czyli wiecie: tych, którzy poczuli się urażeni. Chciałabym powiedzieć, że dawno nie było takiego przykładu paskudnego seksizmu w polskich mediach, ale przecież to się dzieje cały czas. Odświeżające i dające nadzieję jest to, że ludzie w końcu zaczynają na to reagować.\nSex. Nr jeden w wyszukiwarkach\nOpowiem wam teraz o wywiadach, które przeprowadziłam. Przeprowadziłam ich w życiu trochę więcej, ale będzie tylko o dwóch. Nie jestem jakąś mistrzynią wywiadów. Szczerze mówiąc to ja wolę być po drugiej stronie (zresztą w dzieciństwie wyobrażałam sobie, że to ze mną przeprowadza się wywiady, a nie na odwrót, więc rozumiecie). Nie mogę powiedzieć też, że w mojej zamierzchłej karierze dziennikarskiej nie ma żadnych tekstów, których się nie wstydzę. Pisałam za wierszówkę o dupie marynie w hurtowych ilościach, więc pewnie nie jeden raz otarłam się o żenadę, na szczęście tego nie pamiętam.\nTe dwa to wywiady, których mogłam się wstydzić, ale nie muszę. Bo na szczęście nie przeprowadziłam ich tak, jak życzyłby sobie naczelny.\nKonsekwencje szczęśliwie nie były wielkie. Nikt mnie za to nie zwolnił. Ale nawet gdyby, przynajmniej mogłabym patrzeć na siebie w lustrze.\nPierwszy z tych wywiadów przeprowadzałam z Katarzyną Sokołowską, reżyserką pokazów mody, która właśnie została jurorką Top Model. Porządnie się do niego przygotowałam, czytałam o reżyserowaniu pokazów, no i w ogóle. Wywiad zresztą miał podpadać pod cykl o profesjonalistkach na portalu dla kobiet. Taki sukces pisany szminką – nienawidzę tego określenia, ale mniej więcej ten typ artykułu. Byłam całkiem zadowolona z tego wywiadu. Wiecie, co kazał mi zrobić red.nacz. po jego przeczytaniu? Napisać do Sokołowskiej z prośbą, czy nie odpowiedziałaby na dodatkowe pytania. Takie no… o seks za kulisami Tap Madl. Albo to, albo artykuł nie idzie na czołówkę. No więc nie poszedł na czołówkę.\nDrugi wywiad przeprowadziłam z brazylijską piosenkarką Ive Mendes. Absolutnie uroczą, otwartą, uduchowioną osobą. Gwiazdą w takim najlepszym tego słowa znaczeniu. Rozmawiałyśmy o muzyce, o jej wierze, także o tragicznej historii jej rodziny, której kilku członków zamordowano. Naczelny stwierdził, że jest za mało mięsa. W sensie, że nie ma sensacji. O seksie chyba nie wspominał, ale może pamięć mnie już myli. No, najlepiej jakbym rozwlekła te morderstwa, czy coś w tym stylu. W ogóle to powinnam dojechać ją jakimiś niewygodnymi pytaniami. Borze zielony, jestem bardzo wdzięczna mojemu wydawcy, który bronił tego wywiadu. Powiedział wtedy, że ta pani po prostu taka jest i ten wywiad pokazuje jaka ona jest i to też jest wartościowe. Bartek to jest spoko gość. No więc była czołówka, a mogło nie być, bo przecież najlepiej sprzedaje się seks i sensacja, a rozmówcę należy w każdym pytaniu podkopywać, inaczej to nie wywiad.\nWcale nie pracowałam w tabloidzie. Mieliśmy robić treści premium\nPo co o tym opowiadam? Wcale nie dlatego, że chcę pokazać, jaką to nie byłam etyczną dziennikarką. Chcę wam pokazać, że media toczy nie tylko seksizm. Toczy je też lenistwo. Oczywiście to się łączy. Lenistwo polega na podążaniu utartymi ścieżkami, na stosowaniu utartych schematów, na jednej mierze do wszystkiego. I przekonaniu, że to działa. A skoro działa, to po co to zmieniać. Skoro działa, to po co zastanawiać się, dlaczego działa i czy to jest w porządku, że tak działa.\nMój red.nacz. wziął sobie mocno do serca nr jeden z wyszukiwarek, o którym pięć lat wcześniej nawijał nam na zajęciach dla podyplomowych studentów dziennikarstwa. Sex, sex, sex. Koniecznie przez “x”.\nGrzechy główne: seksizm i lenistwo. No i brak szacunku\nWięc jeśli jesteśmy seksistami, a do tego jesteśmy leniwi, to przeprowadzamy wywiady po linii najmniejszego oporu. Czyli jak aktorka w filmie erotycznym, to pewnie lubi się ruchać. A jak nie, to co ona innego może lubić. Czytelniczki powinny być zachwycone. Nie będą mieć odruchu wymiotnego, bo przecież poczują się lepiej. One nie grają w erotykach, one się przecież szanują.\nPrzyjęta konwencja rozmowy nie chwyciła? Ojej! Ciekawe dlaczego?\nAch tak, może dlatego, że jest 2020 rok i w ciągu tych kilku lat odkąd nie jestem już dziennikarką, trochę wzrosła nam świadomość i ukuliśmy parę pojęć na takie metody i takich dziennikarzy. Na przykład dzban. Bo okazuje się, że czytelnicy i czytelniczki wcale nie chcą być traktowani jak idioci i wcale nie podoba im się brak szacunku dla rozmówców.\nNo i ten mój były naczelny zwykł mawiać, że czytelnicy naszego portalu to ćwierćinteligenci i musimy pisać jak dla ćwierćinteligentów. Gdy czytam dyskusje na fanpage’u tego portalu to nie mam co prawda zbyt dobrego zdania o tej części publiki, która się w nich udziela (chociaż to głównie przez ich formację ideową), ale do jasnej cholery! Traktując w ten sposób czytelników, tworzymy sobie… dokładnie takich czytelników. A w przypadku seksistowskich dziennikarzy to już pal licho, że głupich czytelników. Czytelników, którzy łykają seksizm jak młode pelikany i uważają, że w przekraczaniu granic kobiet i naruszaniu ich poczucia bezpieczeństwa nie ma nic zdrożnego.\nNie tędy droga. Medialny dzban musi odejść.\nPrevious Article Portret kobiety w ogniu. Rzeczy, które robimy w tajemnicy\nNext Article 10 myśli o drugim sezonie Sex Education


Eco-Flow M Kaniewski studnia wodomierzowa - Darmowy katalog\nEco-Flow M Kaniewski studnia wodomierzowa\nW 1979 r. zaistniała rozlegle znana oraz powszechnie ceniona firma SEWACO LIMITED, produkująca wszechstronne rozwiązania w obrębie gospodarki wodno-kanalizacyjnej. Nie tylko projektujemy i budujemy oczyszczalnie ścieków komunalnych bądź przemysłowych, lecz także opracowaliśmy własną, odkrywczą technologię robienia studzienek wodomierzowych. Wykwalifikowany, wprawiony zespół opracował prężną produkcję, w jakiej skrupulatnie specjalizujemy się już od 1989 roku. Służymy też wartościowym doradztwem. Szczegółowe informacje o firmie wraz z całą charakterystyką wytwarzanych wyrobów zamieszczono na stronie internetowej SEWACO LIMITED.\nData dodania: 2013/11/25 - 08:37\nSłowa kluczowe: studzienki, wodomierze, studzienka wodomierzowa cena, studnie ogrodowe\nStrona posiada swój własny unikalny numer katalogowy oznaczony numerem 2146.\nOstatnia modyfikacja wpisu nastąpiła w dniu 2013/11/25 o godzinie 08:37.\nWpis ten oglądano już 704 razy, a klikano w celu odwiedzenia docelowego 17.\nPrzekłada się to na skuteczność na poziomie 2.41% przy Page Ranku wynoszącym 0.\nMOTON SP. Z O.O. filtry kieszeniowe »\nDzięki naszemu wieloletniemu przeżyciu zdołamy zaproponować najlepsze rozwiązania, jakie przetestują się na każdym gruncie. Dostępne w naszej sugestii rozwiązania filtrujące, przetestują się idealnie ...\nData opublikowania: 2013/11/19 - 10:13 · czytaj dalej »\nUrządzenia jak dozowniki celkowe wykonywane są w zgodzie z najnowszymi standardami jakości jak również w zgodzie z specyfikacjami określonymi poprzez klientów. Wszystkie z urządzeń instalacje odpylani...\nData opublikowania: 2014/04/21 - 13:56 · czytaj dalej »\nData opublikowania: 2016/07/08 - 11:42 · czytaj dalej »\nData opublikowania: 2017/11/29 - 15:51 · czytaj dalej »\n6 64 1 1 38 2


Garwolin - Patryk Akala zmienił barwy klubowe | KurierGarwoliński.pl\nPatryk Akala zmienił barwy klubowe\nDodano: 2017-11-13, 14:08\nPatryk Akala od pewnego czasu trenował z zespołem Łuczniczki Bydgoszcz grającym w PlusLidze, a w piątek 10 listopada oficjalnie dołączył do drużyny. W minionym sezonie bronił barw Aluronu Virtu Warty Zawiercie, grającego wówczas na zapleczu PlusLigi. W przeszłości występował m.in. w Czarnych Radom, Morzu Szczecin i AGH 100RK Kraków.\n- Patryk dołączył do naszego zespołu ze względu na problemy zdrowotne, jakie ma Mateusz Sacharewicz, Wojtek Jurkiewicz. Potrzebowaliśmy kogoś kto wzmocni zespół, bo nie możemy ryzykować i pozostać z tylko jednym juniorem. Patryk jest bardzo charakterny, to typ walczaka, który powalczy o każdą piłkę i kogoś takiego właśnie potrzebowaliśmy - powiedział trener Jakub Bednaruk.\nPatryk był szykowany do niedzielnego meczu z beniaminkiem w Plus Lidze Aluronem Warta Zawiercie, swoją niedawną drużyną, ale ostatecznie nie zagrał. Łuczniczka pokonała Wartę 3:0.\n- Bardzo się cieszę, że trafiłem do Bydgoszczy. Zawiercie było fajne, ale niedogadywałem się z trenerem i podjąłem decyzję o zmianie klubu. Miałem różne propozycje, ale wybrałem Łuczniczkę. Dla mnie gra w Bydgoszczy to rewelacja. Mam tu własną firmę odzieżową AkalaWear i mam tu dziewczynę, więc czuję się jak w domu. Wcześniej musiałem dojeżdżać - mówi w rozmowie z Kurierem Garwolińskim Patryk Akala.\nŁuczniczka to drużyna, która od lat znajduje się w najwyższej klasie rozgrywkowej (aktualnie PlusLidze), zatem Patryk osiągnął kolejny sukces. Po awansie z Wartą do PlusLigi, zmienił klub na lepszy. Gratulacje!\nCiekawy wywiad z Patrykiem Akala można przeczytać TUTAJ.


Skibą w mur - Precz z felietonami!\nKontakt z tekstami Skiby grozi serią bolesnych zastrzyków Nie czytajcie tego felietonu. To stracony czas, który można spożytkować o wiele ciekawiej. Autor zwykle nie ma nic do powiedzenia, jedynie efekciarsko żongluje słowami, bezskutecznie usiłując wydobyć z siebie głębsze myśli. Skiba to zero. Kompletne dno. Trzecia liga felietonu. Kontakt z tekstami Skiby grozi serią bolesnych zastrzyków. Tego rodzaju antyreklama to w dzisiejszych czasach przykład wyrafinowanego chwalenia się. Bo jeżeli ktoś sam o sobie pisze, że jest dno, to na pewno tak nie jest. Mike Tyson, który oświadcza, że jest najgłupszym człowiekiem na świecie, jakiego zna, wie, co robi. Dzięki takim deklaracjom zyskuje sympatię. Świadomie rozmiękcza swój twardy wizerunek. Antyreklama jako reklama. Czasy, w których, żeby coś sprzedać, pokazywało się towar i zachęcało, kusząc światową marką czy rewelacyjnym zastosowaniem, dawno minęły. Później przyszła moda na odwoływanie się do wyobraźni nabywców. Sprzedając wodę gazowaną, papierosy czy gacie, budowano skojarzenia z krainą wiecznej przygody, miłosnych igraszek czy bezproblemowej młodości. Z czasem gra w metafory komplikowała się na tyle, że w ambitnej reklamie za nic nie można było pokazać towaru czy usług, które się reklamuje. Gdyby nie końcowe logo, ciężko byłoby się zorientować, o co chodzi. I tak na przykład guma do majtek reklamowała samochody, samochody reklamowały buty, a buty - pralki automatyczne.\nTeraz w modzie jest antyreklama. Z tego patentu często korzystają artyści i politycy. Muzyk yassowy Ryszard Tymański czy rockandrollowiec Maciej Maleńczuk często mówią o sobie, że są dewiantami. Wielu hiphopowców chwali się w wywiadach, że miało konflikty z prawem. Muzycy metalowi deklarują się jako ludzie, którzy na co dzień kontaktują się z diabłem itd. Każdy z nich wie, że dzięki opowiadaniu wszelkich możliwych obrzydliwości można zyskać przychylność młodych słuchaczy. Politycy też ulegli modzie na antyreklamę, ale w nieco inny sposób. Oni nie ograniczają się do opowiadania. Im ktoś bardziej umoczony w afery, tym szybciej zyskuje na popularności. Dzięki umiejętnemu stosowaniu antyreklamy gwiazdami stali się tacy zwykli i szarzy ludzie, jak były minister zdrowia Mariusz Łapiński, mistrzyni w podrabianiu podpisów Renata Beger czy chodząca antyreklama własnej restauracji, tajfun komisji śledczej ds. afery Orlenu Zbigniew Witaszek.\nZ dobrodziejstw antyreklamy często korzystają kabareciarze. Jeżeli ktoś mówi o sobie, że jest sobowtórem kosza na śmieci, wygrał casting do programu "Cela", udało mu się dojść do finału konkursu "Głupek roku", a jego dentysta przy nim zbankrutował - z miejsca podbija serca publiczności.\nAntyreklama nie zawsze jednak bywa zrozumiała. Mieszkańcy i władze nadmorskich miejscowości zareagowali bardzo nerwowo, gdy w całej Polsce pojawiły się plakaty z hasłem "Nie jedźcie nad morze". W zamierzeniu pewnego operatora tanich połączeń telefonii komórkowej miała to być doskonała zachęta, by właśnie pojechać nad morze. Jak wiadomo, Polacy są krnąbrni i zawsze zrobią coś innego niż to, do czego się ich namawia. Operator szykował na plażach wiele imprez promocyjnych, konkursów i happeningów. Nie wszystkie mogły się odbyć, bo podczas niektórych krewkie władze kurortów przegoniły organizatorów i zarekwirowały kontrowersyjne plakaty. Wyrafinowana kampania reklamowa wzięła w łeb. Wkurzeni na złą pogodę właściciele nadmorskich knajp i hoteli odczytali antyreklamę dosłownie. Byli nawet tacy, którzy podejrzewali, że plakaty to krecia robota biur turystycznych, wywiadu izraelskiego lub wysuniętych na północ macek Al-Kaidy.\nAntyreklama to niebezpieczna zabawka. Nieumiejętne jej stosowanie może zabić lub mocno poranić użytkownika. To nie plakaty z antyreklamowym hasłem "Nie jedźcie nad morze" zepsuły sezon na plażach Bałtyku. Wszystkiemu winne są władze Krynicy Morskiej, które widowiskowo strzeliły sobie samobója. Rok temu wymyślono, że jedną z ulic nazwie się ulicą "Teleexpresu". Popularny program Jedynki, który ma własną ulicę, to dobre medialne przełożenie dla miasteczka żyjącego z turystów. W rocznicę tego wydarzenia urządzono huczne obchody z transmisją na żywo. Pech chciał, że tuż przed transmisją nastąpiło oberwanie chmury. Cała Polska widziała, jak trzęsący się z zimna Maciej Orłoś walczy na plaży w strugach deszczu z wyrywaną przez wichurę parasolką, a kompletnie umoczona orkiestra marynarska usiłuje grać wesołą piosenkę. Jedna telewizyjna migawka trwająca kilkadziesiąt sekund. Piękna, niezamierzona antyreklama wypoczynku nad polskim morzem. I wszyscy ruszyli łapać resztki last minute na Rodos czy Majorkę.


Nowoczesne ogrodzenia - akcesoria do ogrodzeń - remonty września remonty września\nW dzisiejszych czasach liczy się przede wszystkim innowacyjność i pomysłowość. Dotyczy to szczególnie architektury, budownictwa oraz aranżacji wnętrz. Każdy człowiek dąży bowiem do tego, aby mieszkać w ładnym, schludnym mieszkaniu. Żeby uzyskać schludne, ładne mieszkanie, odpowiadające wszelkim wymaganiom należy zadbać o wszystkie szczegóły; nawet te najdrobniejsze. Należy zadbać przede wszystkim o ładne ogrodzenie. Jest ono swego rodzaju wizytówkom domu. Goście, którzy nas odwiedzają pierwsze co widzą, to ogrodzenie. Jest to pierwszy szczegół, który dostrzegają! Akcesoria do ogrodzeń to odpowiednie rozwiązanie dla wszystkich osób, które cenią sobie innowacyjność oraz pomysłowość. Warto zakupić akcesoria do ogrodzeń już dziś!\nmaszyny rolnicze leasing


Starodruk z 1745 roku można oglądać w bibliotece Muzeum Warmii i Mazur | dzieje.pl - Historia Polski\nAKTUALIZACJA: 17.12.2018, PUBLIKACJA: 16.12.2018 Dziedzictwo kulturowe\nAutor księgi, Rajmund Czaszyński, był dominikaninem i lektorem teologii. W latach 40. XVIII wieku przebywał w klasztorze w Łowiczu. Był kaznodzieją kolegiaty za czasów biskupa warmińskiego Krzysztofa Szembeka (1667-1748), któremu zadedykował swoje dzieło. Na rewersie księgi jest herb Szembeka, a także skierowany do niego list dedykacyjny od Czaszyńskiego.\nPrawdopodobnie pierwszym właścicielem księgi był Jan Redewski, dziekan brodnicki, który w darze przekazał go "ojcom z brodnickiego klasztoru".\nKsięga została przekazana olsztyńskim muzealnikom ze składnicy akt KW PZPR w Olsztynie.\n"Obrot całego roku kazaniami niedzielnymi ku wieczności skierowany" to zbiór kazań zarówno na niedziele oraz na dni świąteczne.\nJak napisano w muzealnej informacji, autor w kazaniach "szeroko rozważa ułomności natury ludzkiej, zepsucie moralne". Muzealnicy jako jedne z ciekawszych przytaczają "kazanie o istocie dnia niedzielnego, który to (...) powinien być wolny od trudów pracy, a przeznaczony na działanie ku czci Boga".\nKsięga polska wydrukowana jest łacińską antykwą. Ten rodzaj druku wprowadziły do nowożytnego polskiego drukarstwa przodujące oficyny warszawskie. Muzealnicy z Olsztyna podali, że tekst wydrukowano "w kolorze czarnym, układzie jednoszpaltowym, na papierze ręcznie czerpanym".\nPrzez lata oprawa woluminu uległa znacznym zniszczeniom. "Zachowały się jedynie fragmenty skórzanego obleczenia ze skóry garbowanej roślinnie, bez zdobień" - napisano w muzealnym komunikacie.\nW ostatnim czasie księga została poddana konserwacji w pracowni dr Doroty Jutrzenki-Supryn w Toruniu. Prace konserwatorskie w wysokości 11,5 tys. zł dofinansował olsztyński urząd miasta. (PAP)


Małe spółki na celowniku - Archiwum Rzeczpospolitej\nAkcje małych spółek dały zarobić w listopadzie. Eksperci liczą, że ostatni miesiąc tego roku również przyniesie zyski. Jacek mysior\nPo kilku miesiącach marazmu segment małych spółek skupionych w WIG80 znów przyciągnął uwagę inwestorów. Duża w tym zasługa dopiero zakończonego sezonu publikacji wyników kwartalnych, które przyniosły sporo pozytywnych zaskoczeń w tym segmencie, co mogło zachęcić część inwestorów do kupowania ich walorów. W efekcie małe spółki przewodziły zwyżkom w ostatnich tygodniach,...


Zakup wagonów średnich i długich - FTŚ - Forum o Tramwajach Śląskich\nZakup wagonów średnich i długich\n#1 Post autor: polaraxa » 20 mar 2018, 20:22\nWykonawca wyłoniony. Niestety nie ma się z czego cieszyć. Wybrano ofertę PESY.\n#2 Post autor: elot360 » 20 mar 2018, 22:31\nAbstrahując od ich problemów finansowych czemu to ma być zły wybór. Zwłaszcza że w naszym parku taborowym mamy już Pesy więc w przypadku jakiś drobnych napraw i tak dalej. Czasem lepsze jest to niż nowy producent do którego potrzeba zapasowych części i wiedzy jak się z danym tramwajem obchodzić że tak się wyrażę.\n#3 Post autor: IgorMike » 21 mar 2018, 06:20\nJa tam się nawet cieszę. Choćby dlatego, że dostaniemy więcej Twistów, a nie jakichś pseudoautobusowych kwadratowych Solarisów, które mi się absolutnie nie podobają. Ale jako że o gustach się nie dyskutuje, podyskutujmy o tym, co opinią nie jest.\nNa przykład, że wagony 32-metrowe będą nowszą wersją wagonów 2012N, które już u nas jeżdżą, a 25-metrowe będą, z tego co przeczytałem, będą konstrukcją podobne do Karlików. Ciekawy jestem, jak im to wyjdzie\n#4 Post autor: puschel » 21 mar 2018, 11:15\nNawet dobrze, że Pesy będą. Ja jeżdżę tymi tramwajami i w przeciągu dwóch i pół roku to może miałem dwie awarie, więc myślę że nie jest źle, poza tym gdyby przetarg wygrała inna firma to na każdej linii jeździłby inny tabor, a co się z tym wiąże problemy z obsadą, bo nie wszyscy motorniczowie mają przeszkolenia na wszystkie typy wagonów. Kilkakrotnie było tak, że zamiast Pesy na linię 6 wyjechał Citadis - przyszła druga zmiana, a tu okazuje się, że nie ma uprawnień na ten typ wagonu. No i potem zamiany służb i inne kombinacje\n#5 Post autor: Peter » 21 mar 2018, 21:50\nTwisty generalnie oceniam dobrze, chociaż trochę niepewności dodaje fakt naprawy wagonu #830 z powodu wykrytej wady fabrycznej. Mam nadzieję, że usterki konstrukcyjne zostaną wyeliminowane w nadchodzącej partii wagonów.\nCiekawy jestem rozplanowania wnętrza krótszych Twistów, które budową i długością przypominać będą 116Nd, ale będą miały np. większą liczbę miejsc siedzących.\n#6 Post autor: IgorMike » 23 mar 2018, 18:16\nPozwoliłem sobie przerobić rysunek Twista ze strony Transport131. Tak sobie zwizualizowałem średnie wagony od PESY.\n#7 Post autor: Peter » 23 mar 2018, 18:37\nJeżeli chodzi o liczbę drzwi to w tym artykule jest napisane, że krótsze Twisty do długości 25 m "(...) będą wyposażone w cztery drzwi – dwa dwustrumieniowe i dwa jednostrumieniowe. Przy pierwszych dwustrumieniowych drzwiach znajdzie się platforma dla osób niepełnosprawnych."\nNie wiem czy to błąd, czy rzeczywiście tak będzie, bo w SIWZ w pkt. 4.14 na stronie 28 jest zapis: "Zalecana ilość drzwi dla pasażerów - pięć, w tym trzy dwustrumieniowe jednak nie mniej niż cztery (w tym 2 dwustrumieniowe)."\nWynika z tego, że w układ 4 drzwi spełnia te warunki.\nOstatnio zmieniony 23 mar 2018, 18:52 przez Peter, łącznie zmieniany 2 razy.\n#8 Post autor: IgorMike » 23 mar 2018, 18:50\nSkoro tak, to może będą to normalnotorowe Fokstroty?\n#9 Post autor: skoti » 24 mar 2018, 12:31\n#10 Post autor: IgorMike » 29 cze 2018, 17:37\nhttps://www.transport-publiczny.pl/mobi ... 58978.html\nW piątek 29 czerwca Tramwaje Śląskie podpisały wreszcie umowę z Pesą. Przez długi czas nie było to możliwe z powodu braku gwarancji finansowych dla zabezpieczenia produkcji. – Cieszymy się, że bydgoski producent uporał się z zawirowaniami wokół firmy i udowodnił swoją gotowość do realizacji naszego zamówienia. Liczymy, że prace produkcyjne będą przebiegać sprawnie, trafią do nas tramwaje w pełni spełniające nasze oczekiwania i kontrakt zostanie zrealizowany w ustalonym terminie – podkreślił Bolesław Knapik, prezes Tramwajów Śląskich.\n#11 Post autor: trajtek » 30 cze 2018, 07:57\nMiejmy nadzieję, że się wyrobią na czasie i że będą solidne i bez wad, a nie składane na gorąco żeby pokazać, że się maja dobrze.\n#12 Post autor: IgorMike » 04 cze 2019, 14:31\nhttps://www.transport-publiczny.pl/mobi ... 59738.html\nA wy i tak będziecie szkalować Pesę\nZasłyszałem że nowe tramwaje będą typu Twist II, takie jak niedawno zwizualizowane dla Częstochowy. Czy jest na sali ktoś, kto mógłby potwierdzić/zaprzeczyć takiej informacji?\nRe: Zakup wagonów średnich i długich\n#13 Post autor: polaraxa » 18 lis 2019, 14:28\nCzas płynie nie ubłaganie a w firmie coraz częściej mówi się o tym iż obaj producenci którzy wygrali przetargi na nowe wagony mają opóżnienie. To kolejna zła wiadomość bo głośno mówi się też o tym iż nie będzie zakupu używanych Pt z Frankfurtu. Trudno nie zauważyć że obecny tabor spółki jest w coraz gorszym stanie technicznym i raczej firma nie będzie wydawać kasy na jego poprawę. A marzec i czerwiec 2020 tuż tuż.\n#14 Post autor: #530+540 » 18 lis 2019, 15:56\nTo dobrze. Przynajmniej wstrzymają się z kasacja stopiątek.\n#15 Post autor: Trampesar6 » 15 sty 2020, 18:00\nTramwaje Śląskie wciąż czekają na rozpoczęcie dostaw pierwszych nowych tramwajów Pesy. Na razie gotowy jest szkielet pierwszego pojazdu. Producent informuje, że zgodnie ze zaktualizowanym harmonogramem tramwaj powinien przyjechać w maju. W sumie zamówienie obejmuje 35 pojazdów z opcją na pięć kolejnych.\nW czerwcu 2018 r. Tramwaje Śląskie podpisały z Pesą umowę na dostawy do 40 tramwajów. Zamówienie obejmuje 27 pojazdów o długości do 25 m oraz ośmiu tramwajów o długości do 32 m. Przewidziano też prawo opcji na dostawy do pięciu tramwajów o długości do 25 m.\nDostawy, zgodnie z zapowiedziami, miały się rozpocząć w II połowie zeszłego roku i potrwać do końca czerwca 2020 r. Od kilku miesięcy przewoźnik czeka jednak na dostawy pierwszego pojazdu. – Wiemy na pewno, że producent nie wywiąże się z wszystkich terminów przyjętych w harmonogramie dostaw, gdyż – zgodnie z nim – faktycznie pierwsze wagony już powinny być dostarczone do spółki Tramwaje Śląskie. Czy końcowego terminu uda się dotrzymać, tego w tej chwili jeszcze nie wiemy – mówi Andrzej Zowada, rzecznik prasowy Tramwajów Śląskich.\nhttps://www.transport-publiczny.pl/wiad ... 63598.html\n#16 Post autor: rifi » 16 sty 2020, 22:13\n16 sty 2020, 12:53\nhttps://www.transport-publiczny.pl/wiad ... 2IkQHF8rCg`\nSpółka monitoruje sytuację i jest w kontakcie z producentem. Jak dodaje Zowada, producent zadeklarował dostawy w terminach wynikających „z ram czasowych określonych dla realizacji zadań w bieżącej perspektywie finansowej Unii Europejskiej”. – W związku ze zmianami w zarządzie firmy Pesa harmonogram dostaw wagonów dla naszej spółki będzie przedmiotem konsultacji i negocjacji z nowym zarządem producenta – dodaje Andrzej Zowada.\nPrzed świętami Bożego Narodzenia doszło do roboczego spotkania w Pesie. – Na miejscu zaprezentowany został szkielet pierwszego wagonu produkowanego na zlecenie naszej spółki. To oczywiście początkowy etap produkcji, jednak po raz pierwszy mogliśmy zobaczyć fizyczny efekt prac Pesy – mówi rzecznik Tramwajów Śląskich.\nProducent informuje jednak, że udało się uzgodnić nowy termin dostaw. – Realizujemy produkcję zgodnie ze zaktualizowanym harmonogramem. Pierwszy nowy Twist dla TŚ zostanie dostarczony w maju, a całe zamówienie będzie zrealizowane jeszcze w tym roku – zapowiada Maciej Grześkowiak, rzecznik Pesy.\nPo co drugi raz udostępniła ten sam artykuł co kolega wcześniej?\n#17 Post autor: polaraxa » 22 sty 2020, 19:58\nJak widać moje info się sprawdzają tyle że opóżnienie nie wynosi już kwartał ale zbliża się do dwóch. PESA ma opóżnienie w dostawach wagonów dla GDAŃSKA CZĘSTOCHOWY i dla GOP. Nie wróży to niczego dobrego. Pozostaje nam teraz czekać na wiadomości z Poznania o zadyszce MODERTRANSU.\nOstatnio zmieniony 22 sty 2020, 19:58 przez polaraxa, łącznie zmieniany 1 raz.\n#18 Post autor: IgorMike » 23 sty 2020, 08:59\n22 sty 2020, 19:58\nJak widać moje info się sprawdzają\nToś się popisał. Tak jakbyś powiedział że zagotowana woda wrze. A po co nam te wagony na teraz? Połowa Twistów stoi, bo nie mają gdzie jeździć. A im dłuższe będzie opóźnienie, tym większe kary zapłaci PESA\n#19 Post autor: auri23 » 23 sty 2020, 18:34\nCzekaj, czekaj gdzie ci połowa Twistów stoi? Na ten moment jest co najmniej kilka linii, na które od ręki mogą wyjechać niskopodłogowe, długie wagony. Patrz choćby 13 czy 20. Za chwilę wróci ruch na Brynów i znów zacznie się przerzucanie wagonów między liniami, bo trzeba będzie wzmocnić 6 i uruchomić 16 na niskopodłogowych. A co do kar to nie wiem czy będą mieli z czego zapłacić...\n#20 Post autor: pycio1400 » 23 sty 2020, 19:21\nZ tego co wiem to nic się pod tym względem nie zmieniło, tak więc Pesy nie mogą wjechać do Siemianowic z powodu peronu na pętli w Siemianowicach. Na 20 nie mogą jeździć z powodu złego stanu torowiska na ulicy Powstańców w Chorzowie.\nA co do tego że połowa pes stoi, to śmiem w to wątpić. Na 6 jeździ 10 pes, na 7 - 6, 15 - 8, co daje nam 24 pociągi obsługiwane tymi wagonami. A łącznie mamy 30.\nOstatnio zmieniony 24 sty 2020, 22:14 przez DW, łącznie zmieniany 3 razy.\n#21 Post autor: rifi » 23 sty 2020, 20:40\nJest linia 43 na która mogę Pesy wyjechać\n#22 Post autor: pycio1400 » 23 sty 2020, 21:08\n23 sty 2020, 20:40\nNa 43 nie ma aż tak dużych potoków, żeby ją potrzebna Pesa.\n#23 Post autor: Nex838 » 23 sty 2020, 22:58\nCo do kar, to spokojnie. My za to zapłacimy Spółka od jakiegoś czasu jest finansowana ze Skarbu Państwa.\nOstatnio zmieniony 24 sty 2020, 20:41 przez DW, łącznie zmieniany 1 raz.\n#24 Post autor: rifi » 24 sty 2020, 09:58\n23 sty 2020, 21:08\nAle była rozmowa na jakich liniach mogą jeździć Pesy, a skoro mówisz ze nie ma takich potoków to według ciebie wyzej przytoczona linia 13 ma aż takie potoki by miały Pesy na niej jeździć?\n#25 Post autor: pycio1400 » 24 sty 2020, 13:41\n24 sty 2020, 09:58\nNigdzie nie napisałem, że na 13 są takie potoki, jedynie tyle, że Pesa ma zakaz wjazdu do Siemianowic.\n#26 Post autor: rifi » 24 sty 2020, 18:04\n24 sty 2020, 13:41\nAle ja nie napisałem ze ty napisałeś o linii 13 ze mogą Pesy kursować. Tylko ze ktoś napisał ze mogą na 13 jeździć to o potokach nie napisales tylko o peronie a na 43 ze są za małe.\n#27 Post autor: #530+540 » 25 sty 2020, 17:30\n23 sty 2020, 19:21\nNa 20 jeżdżą sporadycznie Pesy na nieplanowych.\n#28 Post autor: rifi » 25 sty 2020, 19:55\n25 sty 2020, 17:30\nPodaj dwie daty kiedy Pesa kursowała na linii 20 bo aż jestem ciekawy.\n#29 Post autor: pycio1400 » 26 sty 2020, 03:44\n25 sty 2020, 19:55\nZdarzyło się to kilka razy, ale od dłuższego czasu jest zakaz wjazdu na Powstańców z powodu stanu torowiska.\n#30 Post autor: elot360 » 27 sty 2020, 07:34\nTu masz jedną datę.\n#31 Post autor: #530+540 » 27 sty 2020, 09:00\n27 sty 2020, 07:34\nDruga data 9.03.2019\n#32 Post autor: rifi » 27 sty 2020, 09:53\nMozesz przytoczyć date? Bo nie otwiera mi tych dwóch linków.\n#33 Post autor: rifi » 27 sty 2020, 09:59\n27 sty 2020, 09:00\nracje ze były na 20 Pesy w czasach gdy kursuje do Rynku w Chorzowie. Ja sam pamietam czasy gdy 20 kursowała tylko do Batorego jak modernizowali rynek w Chorzowie wówczas pamietam Pesy na linii 20. A pytałem w ostatnim okresie kiedy były Pesy na linii 20 gdy kursuje do rynku i ty przytoczyłeś taki fakt.\n#34 Post autor: IgorMike » 27 sty 2020, 15:51\n27 sty 2020, 09:53\n4.12.15r., w adresie zmień https na http, wtedy działa\n#35 Post autor: rifi » 27 sty 2020, 18:34\nNo to nie jest to druga data o która prosze. Ja prosze o daty gdy na 20 była Pesa która jechała do Rynku. A z linka wiadomo ze wówczas 20 jeździła do Batorego i wówczas jak napisałem wyzej na 20 często pojawiała się Pesa.\n#36 Post autor: pycio1400 » 27 sty 2020, 20:07\n#37 Post autor: IgorMike » 28 sty 2020, 05:40\n27 sty 2020, 18:34\nAle co ty w tej chwili próbujesz udowodnić tak w ogóle?\nOstatnio zmieniony 28 sty 2020, 05:40 przez IgorMike, łącznie zmieniany 1 raz.\n#38 Post autor: rifi » 28 sty 2020, 08:33\n28 sty 2020, 05:40\nUdowodnic to próbujesz może ty! Ja poprosiłem o wskazanie dat gdy 20 jeździła na Pesach do Rynku! Gdzie w tej chwili ma zakaz! Ze na 20 Pesy jeździły jak jeździła do Batorego to powiem ze nawet tutaj pierwszy o tym napisałem pare lat temu! Wiec naprawdę daty z okresu gdzie jeździła do Batorego tutaj wstawiające jest poprostu śmieszne. Bo prosze o coś innego a co innego jest wstawiane i jeszcze pan wyzej komentujący nie rozumie pytania i się buzy nie wiadomo o to ze nie rozumie pytania!\n#39 Post autor: rifi » 28 sty 2020, 08:35\n27 sty 2020, 20:07\nDziekuje ze wskazałeś druga date gdy była Pesa na linii 20. Ty i kolega wcześniej zrozumieliście moja prośbę i dziekuje wam za wskazanie tych dat\n#40 Post autor: IgorMike » 28 sty 2020, 14:18\n28 sty 2020, 08:33\nUdowodnic to próbujesz może ty! Ja poprosiłem o wskazanie dat gdy 20 jeździła na Pesach do Rynku!\nNiby co takiego? Gdybyś od razu zadał skonkretyzowane pytanie to byłoby wiadomo o co chodzi i nie byłoby podawanych innych dat. Tymczasem ty zapytałeś:\nJest tu choć słowo o jeżdżeniu na rynek w Chorzowie? Bo ja nie widzę. Żeby móc nie zrozumieć pytania, ktoś najpierw musi wiedzieć w jaki sposób można je zrozumieć. Więc słucham. Jakby ci się choć chciało sprawdzić nicki osób, które podały daty, to byś zauważył, że ja nie napisałem żadnej, bo mam lepsze rzeczy do roboty niż przeszukiwanie konkretnego okresu w DPD żeby znaleźć jeżdżące na 20 Pesy. A burzę się, bo tobie nie odpowiadają prawidłowe odpowiedzi na zadane pytanie, i masz pretensje, że ludzie nie wiedzą o co ci chodzi.\nOstatnio zmieniony 28 sty 2020, 14:18 przez IgorMike, łącznie zmieniany 4 razy.\n#41 Post autor: Szymek. » 28 sty 2020, 14:40\nPonadto zaproponowano, by 28,2 mln zł zostało przeznaczone na zakup dodatkowego taboru. Mowa o 10 tramwajów. Ponadto 3,3 mln zł miałoby służyć zwiększeniu dofinansowania dla realizowanego centrum przesiadkowego Sądowa. Ponadto 4,5 mln zł miałoby zostać zagospodarowane na doposażenie spółki Tramwaje Śląskie. Chodzi o nowy sprzęt i trzy pojazdy specjalistyczne.\nCałość: https://www.transport-publiczny.pl/wiad ... ZpxR0tt2LQ\n#42 Post autor: Trampesar6 » 15 lut 2020, 15:17\nO godzinie 14:02 na facebookową grupę "Zakręceni Tramwajami" wrzucono zdjęcie jednokierunkowego tramwaju dla Tramwajów Śląskich. Zdjęcie zrobiono na poznańskim Franowie.\nhttps://www.facebook.com/groups/tramwaj ... 648963365/\nGrupa jest publiczna, więc każdy może zobaczyć zdjęcie.\nEdit: na stronie Transportu Publicznego możecie obejrzeć jak wygląda pierwszy tramwaj\nChyba nie ten temat, więc mój post można przenieść do innego.\nOstatnio zmieniony 15 lut 2020, 15:42 przez Trampesar6, łącznie zmieniany 2 razy.\n#43 Post autor: polaraxa » 15 lut 2020, 21:12\nTzn. według mojej wiedzy /powtarzam MOJEJ/ ten wagon powinien jechać najpierw do Szczecina/ umowa na rozruch i uzyskanie homologacji/ a po wszystkim do Katowic na rozładunek i /zgodnie z zapowiedziami rzecznika spółki/ do Będzina. Chyba że coś się zmieniło i trafi od razu do Katowic. CZEKAMY NA BRZYDKIE KACZĄTKO.\n#44 Post autor: elot360 » 15 lut 2020, 23:50\nTylko co ma Szczecin do Modertransu? Pomijam już że w artykule wyżej jest informacja o tym że wagon będzie przechodził homologację na Franowie, czyli tam gdzie pozostałe cuda MT.\n#45 Post autor: #530+540 » 16 lut 2020, 07:03\n15 lut 2020, 15:17\nO nie. I my takim syfem będziemy jeździć!?\n#46 Post autor: patryk644 » 16 lut 2020, 07:36\nJak dla mnie to ten wagon nie wygląda wcale aż tak źle. Będzie się trzeba tylko do niego przyzwyczaić. Ogromnym plusem jest za to fakt, że wagony mają być dostarczone w terminie, w przeciwieństwie do tramwajów z Pesy, gdzie zawsze opóźnienia są dość spore.\n#47 Post autor: #530+540 » 16 lut 2020, 09:36\n16 lut 2020, 07:36\nNo racja trzeba się będzie do niego przyzwyczaić. Przyzwyczajmy się też do tego że te nówki będą kosić nasze kochane oryginalne stopiatki...\nJeszcze dodam że te wagony pewnie będą stałymi bywalcami na hali napraw.\nOstatnio zmieniony 16 lut 2020, 09:36 przez #530+540, łącznie zmieniany 1 raz.\n#48 Post autor: polaraxa » 16 lut 2020, 10:32\nCieszy fakt zmiany miejsca homologowania wagonu. Napisałem/wg mojej wiedzy/. Teraz czekamy na przyjazd wagonu do Metropolii.\n#49 Post autor: patryk644 » 16 lut 2020, 10:45\nMam takie pytanie. Jeśli pierwszy wagon zostałby dostarczony do nas w marcu, to od kiedy mógłby zacząć jeździć liniowo?\n#50 Post autor: #530+540 » 16 lut 2020, 12:07\n16 lut 2020, 10:45\nJazdy testowe, dopuszczenie do ruchu, szkolenie motorniczych i przyjęcie na stan. Wg. mnie początek maja.


Międzyrzec Podlaski. Nieudana próba rozboju, grożąc nożem żądał pieniędzy | Kurier Lubelski\nMiędzyrzec Podlaski. Nieudana próba rozboju, grożąc nożem żądał pieniędzy\nP J 2 lutego 2016, 10:27\nDo jednego ze sklepów przyszedł „klient”, który zażądał od właściciela wydania pieniędzy. Gdy spotkał się z odmową wyjął nóż i grożąc właścicielowi wbił go w klawiaturę kasy fiskalnej.\nDo zdarzenia doszło w poniedziałek, 1 lutego około godziny 18.30 na ul. Warszawskiej w Międzyrzecu Podlaskim. Do jednego ze sklepów wszedł nietrzeźwy klient i zażądał od właściciela wydania mu pieniędzy.\n- Po stanowczej odmowie ponowił swoje żądanie wyjmując jednocześnie z kieszeni nóż i grożąc nim sprzedawcy. Kiedy ten po raz kolejny odmówił, napastnik z dużą siłą wbił nóż w klawiaturę kasy fiskalnej. Widząc, że właściciel trzyma już przy uchu komórkę i dzwoni na Policję, mężczyzna zbiegł – relacjonuje kom. Jarosław Janicki z bialskiej policji.\nMundurowi nie potrzebowali zbyt wiele czasu, by ustalić gdzie przebywa sprawca. Zastali go w jednym z mieszkań w Międzyrzecu Podlaskim, 26-letni mieszkaniec tej miejscowości przebywał tam u znajomych.\n- W czasie zatrzymania mężczyzna był agresywny i trzymał w ręku nóż, jednak szybko został obezwładniony przez policjantów prewencji. Zatrzymany 26-latek został osadzony w policyjnym areszcie – dodaje Janicki.\nWłaściciel sklepu oszacował straty na 1500 zł. Jak się okazało, 26-latek był już notowany za podobne przestępstwa, grozi mu do 12 lat więzienia.\nNata 03.02.2016 19:18:10\nBardzo jemu dobrze. Niech dostanie więcej!!!!!\nTrrk 02.02.2016 13:23:07\nEgon klawo jak cholera :)


Wdrożenie innowacji produktowej w Zakładzie Poligraficznym ELGRAF będącej wynikiem prac\nMiło nam jest poinformować, że Zakład Poligraficzny Elgraf realizuje projekt "Wdrożenie innowacji produktowej w Zakładzie Poligraficznym, będącej wynikiem prac badawczo-rozwojowych". Celem projektu jest wzrost innowacyjności i konkurencyjności przedsiębiorstwa na rynku...\nDostawa maszyny drukarskiej fleksograficznej, przewijarki oraz oprogramowania do obsługi zamówień i sprzedaży produktów poligraficznych w ramach umowy o dofinansowanie projektu „Wdrożenie innowacji produktowej w Zakładzie Poligraficznym, będącej wynikiem prac...\nFalcerka AFC 566 AKT Horizon\nW lipcu br zakupiliśmy nową falcerkę Horizon z automatycznym ustwianiem formatów. Maszyna posiada pulpit z ekranem dotykowym, wyposażona jest w dwa typy perforacji i dwa komplety bigowania. Zawiera licznik nakladu, licznik przerw, wskaźnik wydajności, i inne... Przyjmuje papiery o...\nNowa linia do produkcji broszur Horizon\nW styczniu 2016 r. zakupiliśmy nową maszynę Horizon do usprawniania procesów postprodukcyjnych. Linia posiada 2 wieże zbierające, agregat szyjąco-falcujący, agregat obcinania frontowego, zestaw do szycia narożnego, wkłady do szycia oczkowego i wiele innych elementów...


ZYGMUNT BARCZYK: Katowice bywają we mnie, ja bywam w nich\nW uszy wdarł się skowyt klocków hamulcowych. Od niepamiętnych czasów tramwaje hamują tu w mękach, by po stromym zjeździe od strony parku nie przeoczyć przystanku u wylotu mojej uliczki. W mieszkaniach żyrandole dzwonią, kryształy w szrankach również. Podobnie jest po każdym tąpnięciu w kopalni, której chodniki biegną pod ulicami. W mieszkaniach dzwoni wtedy jak na podniesienie. Przez te wszystkie lata mieszkańcy zdołali zżyć się z podniosłą oprawą ich codzienności.\nWysiadłem, postałem chwilę przed moim dawnym mieszkaniem spoglądając w dół Kościuszki, głównej ulicy mieszczańskiej dzielnicy miasta. Stojąc na południowym wzgórzu miasta z łatwością mogłem dojrzeć wywyższenie po drugiej stronie niecki, w północnej części miasta. Zdumiałem się. Nigdy przedtem kontury odległych budynków nie wydały mi się tak wyraźne, a barwy fasad tak soczyste. Zwykle widziałem stąd niewyraźne sylwety budynków, z ledwością przebijające się przez gęsty smog okrywający miasto.\nRuszyłem ulicą Kościuszki w stronę centrum miasta. Patrzyłem na okazałe kamienice. Niemiecka inteligencja uciekła stąd, kiedy miasto stało się polskim w 1922 roku. Przestronne mieszkania, z dwuskrzydłowymi drzwiami do salonu, z niezliczonymi pokojami, spiżarkami, służbówkami, a bywało, że i ze służbą, zajęli polscy urzędnicy, i to na lepszych warunkach, niż ich niemieccy poprzednicy. Pożyczki na jeden procent miały sprzyjać nowym budowom. Polskie miało tu być lepsze niż niemieckie. Wiedziałem to od mamy. Życie towarzyskie dzielnicy kwitło, ulice pulsowały wigorem mieszkańców. Po wojnie, wraz z nadejściem „komuny”, nastała workowa estetyka. Miasto zalała wszędobylska szarość, zaczęło się stopniowe obumieranie dzielnicy.\nZatrzymałem się by zaczerpnąć parę solidniejszych łyków powietrza. Zacząłem je rozcierać po podniebieniu i smakować. Ni kwaśno, ni gorzko. Ni siarki, ni chloru, ani amoniaku. Maceracja powietrza inna niż dawniej. Żadnych lotnych związków, benzopirenów ni innych wydzielin przemysłu, pracującego na rzecz zwycięstwa światowego proletariatu. Nie czuć już smrodu, wyróżniającego moją ziemię rodzinną, kiedy była jednym z przemysłowych bastionów imperium radzieckiego.\nJestem w mieście kojarzonym z węglem. żelazem, chemią ale i z karnawałem pióropuszy górniczych na partyjnych wiecach. Jestem w mieście, znanym z tego, że na wniosek miejscowych pisarzy, dostąpiło zaszczytu bycia Stalinogrodem. I to już w dwa dni po śmierci Genialnego Wodza. W mieście tym padł zatem rekord świata w wiernopoddańczym hołdzie. Kiedy wodza przestano wkrótce wielbić, przywrócono miastu stare miano. Stalinogród pozostał jako miejsce urodzenia w wielu dowodach osobistych, jak na przykład u mojej Babci, urodzonej w 1902 roku. Takie to miasto. Moje miasto. Urodziłem się w nim i spędziłem pierwszych 34 lat życia. Wielka polityka szarpie nim, kiedy zechce. Wyjechałem stąd w stanie wojennym, po wyjściu z internowania.\nZabieram grupę do autokaru. – Proszę wycieczki, historia tego miasta zawirowana, region transgraniczny, wszystko tu skomplikowane. Jeszcze niedawno, raptem półtora wieku temu, było tu wielkie nic. Lasy i błota. Znaleziono cynk, potem węgiel i zaczęło się Klondike z czarnym zlotem. Położony przy dwóch granicach, na przecięciu ważnych szlaków, cały region stawał się przemysłową potęgą Prus. Najnowsze w Europie maszyny i technologie instalowano właśnie tutaj. Między torem a rzeką, biegnącą równolegle do torów, powstało raptem bogate miasto, wykwit industrii, z dużą ilością kapitału. Tu instalowały siedziby gwarectwa, syndykaty, koncerny, tu budowano nowatorskie w formie wille przemysłowców i bankierów, powstające jak przysłowiowe grzyby po deszczu. To miasto nie powstawało miarowo, krok po kroku. Ono eksplodowało. Budowano od razu całe pierzeje ulic. Rosło nowoczesne miasto, jakich wtedy w sąsiedniej Polsce nie znano. Wyspiański się nim zachwycał, przyjeżdżając z zapyziałego podówczas Krakowa. W Katowicach można było podziwiać nowoczesną Europę. Z mnogością knajp, kawiarni, kin, eleganckich sklepów, klubów. Z dobrym porządkiem, kulturą na ulicy, eleganckimi strojami przechodniów. W tym mieście żyli ewangelicy, katolicy, żydzi. Trzy religie, parę narodów, acz było to miasto z dominacją niemieckości.\nWidzę zdziwienie w państwa oczach. Rozumiem zaskoczenie, mało się o tych czasach mówi. Zaiste, sytuacja miasta zmieniła się, kiedy w 1922 roku stało się częścią Polski. Niemcy umknęli, kapitał też uchodził, do miasta zaś lgnęli Ślązacy walczący w powstaniach i kadra techniczna z innych stron Polski. Nowe państwo polskie nie potrafiło jednak stworzyć popytu na dobra Śląska w stopniu porównywalnym z Prusami. Hossa się skończyła. Polskie Katowice nadal stawiało jednak na wielkie i drogie budowle dodające splendoru.\nOto jedno z nich. Proszę spojrzeć na lewo. Mijamy właśnie najokazalszy gmach w całym regionie. Potężny czworobok budynków. Cztery piętra, parter i dwa piętra pod ziemią. Oto Gmach Województwa, czyli budynek Sejmu Śląskiego. Ogrom. Labirynt korytarzy liczy w sumie sześć kilometrów. A pod nim są jeszcze tunele. I skarbiec. Jeśli dostałby się w niepowołane ręce, jego sejf zatapiany jest w specjalnym basenie. Urząd w pruskim stylu, pomyślicie Państwo? Otóż nie! Powstał po przyłączeniu miasta do Polski. I tylko Polacy mogli wziąć udział w konkursie na jego projekt. Miał nie przypominać w niczym pruskich budowli. Miał to być polski stempel na ziemi przyłączonej do Polski po sześciu wiekach przerwy. I do tego miał być imponujący, monumentalny, doskonalszy niż pruskie dzieła. Choć budowany był tradycyjnie. Przyjeżdżały furmanki ze żwirem, piaskiem, kamieniem. Ludzie nosili cegły na plecach. Żadnych dźwigów. Przy gmachu Województwa zbudowano polską dzielnicę władzy.\nMijamy teraz ogromną katedrę w stylu klasycyzującym, której kopułę, ukończoną już po II wojnie, na żądanie komunistów, zbudowano niemal 40 metrów niższą niż planowano. Jesteśmy w eleganckiej, południowej dzielnicy miasta, niech nie dziwią zatem okazałe budynki “Śląskiego Chicago” lat 30-tych. Przedwojenne Katowice zasłynęły wtedy „śląską moderną”. A teraz ciekawostka. Spójrzcie Państwo na prawo, na słynny „drapacz chmur”. W latach 30. był jednym z najwyższych w Europie wieżowców mieszkalnych. Całe 17 pięter. W grupie nastolatków współzawodniczyliśmy, kto ostatni wskoczy, a potem ostatni wyskoczy z klatki windy. Była to winda typu pater noster. Nie miała drzwi i posuwała się bezustannie tym samym wolnym tempem, by można było wchodzić i wychodzić bez jej zatrzymywania.\nProszę państwa, opuszczamy przedwojenne Katowice. Przejeżdżamy pod torami kolejowymi, wkraczamy zatem w dzisiejsze śródmieście, dzieło Polski Ludowej, rozlokowane na północ od torów i rzeki Rawy, będącej w PRL ściekiem, dziś czyszczonym, nie cuchnącym już jak za komuny. Co widzimy? Blokowiska tu i tam. Śląską modernę nakryła wielka czapa funkcjonalizmu alla PRL. Ale i powstały ciekawe bryły. O paradoksie, nowatorskie pomysły nadal były tu mile widziane. Miały bowiem pokazywać potęgę robotniczego miasta sukcesu. Chociaż w rzeczy samej to, co składało się na codzienność to przede wszystkim wszechobecna szarość, trujące pyły, popękane domy, smród rzeki. W domach, kobiety pucowały szyby gazetami codziennie. Dziwne? Wiedzą Państwo może, że na Zachodzie, kiedy tu klaskano Gierkowi, mówiono, że to „nowy bermudzki trójkąt śmierci”. Zgony noworodków, masa wcześniaków, ciężkie choroby, krótkie życie górników i innych ludzi ciężkiej pracy, to przykłady katastrofalnej socjalistycznej industrializacji. Do dzisiaj skutkującej rozgałęzioną patologią. Ale zostawmy to. Tak, proszę Państwa, jesteśmy w osławionej Czerwonej Katandze, jak wtedy mówiono. Pod naszymi stopami zaś miasto podziemne, pełne kopalnianych chodników i wyrobisk. Osobny świat. Ze swoimi regułami gry, tragediami, specyficznym łamaniem losów, znojem ciężkiej roboty. Podobno od pokładów węgla idą ku nam pozytywne energie. Słońca za to było mało. Nie potrafiło się przebić przez grubą warstwę przemysłowych wyziewów.\nStrefa Kultury. Dzieło ostatniej dekady. Lubię tu zachodzić, nawet kiedy nic się nie dzieje. Nazwa ilustruje stan ducha włodarzy. Politycy i urbaniści nawykli dzielić tu wszystko na strefy. Mimo siermiężnej nazwy, powstały kompleks budowli jest cudem architektury. I to w śródmiejskiej lokalizacji Katowic. Strefa powstała wprawdzie na terenie byłej kopalni Katowice, ta jednak była położona centralnie. Jej głównym obiektem pozostaje jednak nadal, zbudowana obok kopalni i czynna od 1971, hala widowiskowo-sportowa na 12 tys. widzów popularnie zwana „Spodkiem” ( jako żywo kojarzy się bowiem ze statkiem UFO). Do dziś jest najbardziej rozpoznawalną ikoną architektury Katowic i wciąż imponuje śmiałością formy. Nieopodal „Spodka”, w ramach rzeczonej Strefy Kultury, powstaje w 2013 roku gmach będący siedzibą Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia i Telewizji (NOSPR). Trzeba doń podejść, by docenić maestrię koncepcji, trzeba wejść do środka, by docenić kunszt rozwiązań będących dziełem zespołu Tomasza Koniora. Zarówno bryła jak i wnętrze Domu Muzyki to geniusz prostoty i elegancji wspaniale ze sobą połączonych. Wspaniałość w skali światowej. „Pudełko w pudełku”. Zewnętrzne ”pudło”, którego elewacja pokryta jest cegłą i czerwonym klinkierem w wąskich wnękach biegnących całą długością budynku okien, to trudna technicznie konstrukcja, która chroni przed drganiami z zewnątrz ( z uskoków w zawałach po górniczych i z ruchliwej arterii obok). Ogarnia ono nie stykające się z nim „pudełko wewnętrzne”, czyli salę koncertową przypominające kadłub koraba. Sala koncertowa na 1800 słuchaczy, z ruchomym plafonem nad sceną i otwieranymi wrotami do tzw. komór wybrzmiewania, to cudo samo w sobie. Akustyce sali podporządkowane jest wszystko. Również pofałdowane ściany przypominające erodowane boki Wielkiego Kanionu Kolorado. Muzykom dech zapiera. Słuchaczom też.\nDwa stojące obok gmachu NOSPR obiekty Strefy Kultury również zasługują na miano cudów. Międzynarodowe Centrum Kongresowe to kolejne pudełko, tym razem „pudełko na buty, na które ktoś nadepnął”, jak powiada jeden z jego twórców z warszawskiej pracowni architektonicznej Jems Architekci. Czarny prostopadłościan, z ażurową elewacją (pokryty jest bowiem czarną siatką cięto-ciągnioną, zrobioną z arkuszy blachy), przedzielony jest na dwie części nieregularną szczeliną porośniętą trawą. Obniżający się dach budynku (z łąką na pokrywie “nadepniętego pudła”) zdumiewa przybyłych. Nieopodal, bezpośrednio na terenie gospodarczym byłej kopalni Katowice ( której wieżę szybową zachowano i służy dziś za punkt widokowy) powstało, w zasadniczej części podziemne, nowe Muzeum Śląskie. Podświetlone nocą przyciąga oko iluminowanym spektaklem surrealistycznej kopalni. Lubię tu przychodzić. Ba, dzięki Strefie, zacząłem lubić bywać w tym mieście, chcieć czuć jak zmienia swoje ustawienia w kosmosie.\nArcydzieła stojące na pokopalnianym terenie tworzą architektoniczny ikonostas miasta. Razem tworzą urbanistycznie domkniętą całość, sąsiadującą ze strefą uniwersytecką, z jej znanym i nagradzanym budynkiem biblioteki. Ikonostas Strefy Kultury jest dziełem sztuki przekraczającym wszystko, czego dokonano dotąd w Katowicach (i to pamiętając o wspaniałej bryle Sejmu Śląskiego z roku 1926 i drugim co do wysokości w Europie “drapaczu chmur”). Dla miasta szukającego dziś metropolitalnej tożsamości, wymyślającego niekiedy dziwne hasła promocyjne w rodzaju: „ Katowice miasto ogrodów”, Strefa Kultury jest symboliczną ale i faktyczną “ucieczką do przodu”. Pozwala chlubić się sukcesami „miasta dla odmiany”, do tego niesionego „dobrymi energiami”( jak głoszą slogany promocji miasta).\nZatrzymałem się przed „Krystynką”. To lokal z czasów młodości, przy głównej ulicy w mojej dzielnicy. Wchodząc do środka spostrzegłem wysmakowany wzór szyldu z napisem: „Krystynka wróciła z Wiednia”. Klimatyzowane wnętrze, pastelowe ściany, zgrane z lśniącą czernią stolików. Spokój, wyluzowana muzyka i powitalny uśmiech młodej kelnerki, wystarczały za piękne zaproszenie. Usiadłem tam, gdzie w starych czasach siadało się tylko w sytuacji wyższej konieczności, i to przy skrajnej determinacji. Jeśli, oczywiście, dowieźli piwo. Chodzi o stolik pod toaletą, zwaną potocznie haźlem. W zatłoczonym lokalu tłoczyły się same chłopy, spragnione złocistego płynu – nie ważne, tyskiego czy zabrzańskiego. I tak wszystko miało ten sam kwaśny smak piwnego cienkusza. Przy stoliku, obok haźla, było się skazanym na najdotkliwsze uderzenia odoru szczyn, zmieszanego z wszędobylskim lizolem. Dzięki sportom radomskim i krakowskim, klubowym, giewontom, wypalanym bez umiaru, w całym lokalu śmierdziało haźlem sensu largo, co nie przeszkadzało docenić szczególności woni dobywającej się z haźla sensu stricto.\nZamówiłem co trzeba i się rozrzewniłem. Rozejrzałem się po lokalu szukając obrazów z okresu „wczesnego Gierka”. Napis nad bufetem głosił wtedy, że piwo tylko do konsumpcji. Nabywało się je przy kontuarze. Bufetowa miała przygotowany dyżurny talerzyk z połówką jajka na twardo, pochlapanego majonezem i posypanego czerwonym proszkiem papryki. Podając piwo, podsuwała go każdemu i odsuwała natychmiast po nabiciu rachunku na kasę. Nikt nie zażyczył sobie konsumpcji z talerzyka, choć za nią zapłacił. Układ był jasny i akceptowany przez obie strony. Brało się tyle butelek piwa, ile dało się unieść; w każdej chwili życiodajnego płynu mogło przecież zabraknąć. I często brakowało. A płaciło się tylko za jedno pokropione jajeczko per zamówienie. Piwosze, w kłębach dymu papierosowego, sprawdzali pod światło zawartość flaszki na okoliczność farforcli. Natrafi się dziś na peta? Na zapałkę? A może na muchę? Ludzie lubili wiedzieć, co piją, chociaż wyboru nie mieli.\nWszedłem do pachnącej toalety, umyłem twarz. Chris Botti, delikatnymi dźwiękami trąbki dochodzącymi z niewidocznych głośników, rozmasowywał mi uszy. Znakiem czasu transformacji w tym kraju jest to, że w toaletach jest pięknie, sączy się muzyka i miękkiego papieru toaletowego nie brakuje. Kiedy wyszedłem, omszały pint litovela już czekał na stoliku. Spojrzałem na stolik pod ekranem teleplazmy . Przy nim wianuszek niewiast, wszystkie w wieku naokołobalzakowskim. Popijają białe wino z lodem, poddziobują sałatę przyrządzoną na włoską modłę.\nDlaczego Krystynka wróciła z Wiednia? – spytałem kelnerkę.\nNo bo wróciła, i już. I ma się dobrze w nowej scenerii- odpowiedziała Uśmiechnięta Buzia. Zamówiłem lobkovicza. Wiedziałem, że zaraz polubię ten świat. Spojrzę na swoje miasto życzliwie, szczędząc mu utyskiwań do których nawykłem.\nNiech żyje wyższość miłościonienawiści nad nienawiściomiłością.