Mistrzostwa Polski w konkurencjach wytrzymałościowo-siłowych „Ogień na Ogień 2016” - relacja - Aktualności - Informacyjny Serwis Policyjny\nMistrzostwa Polski w konkurencjach wytrzymałościowo-siłowych „Ogień na Ogień 2016” - relacja\nW miniony czwartek na terenie Centrum Szkolenia Policji odbyły się Mistrzostwa Polski w konkurencjach wytrzymałościowo-siłowych o Puchar Komendanta Głównego Policji „Ogień na Ogień 2016”.\nHonorowy patronat nad mistrzostwami objął Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. Organizatorem przedsięwzięcia był Gabinet Komendanta Głównego Policji, we współpracy z Biurem Operacji Antyterrorystycznych KGP, Komendą Stołeczną Policji, Centrum Szkolenia Policji oraz Regionem Centralne Biuro Śledcze Policji i Pałacem Mostowskich Stołecznej Grupy Wojewódzkiej Międzynarodowego Stowarzyszenia Policji IPA.\nMistrzostwa były kontynuacją ubiegłorocznej imprezy sportowo-charytatywnej Jedziemy do odcięcia 2015, w której wzięły udział wyłącznie drużyny reprezentujące jednostki specjalne. Z uwagi na ogromne zainteresowanie zawodami, w tym roku rozszerzono ich formułę, dzięki czemu do rywalizacji mogli przystąpić przedstawiciele wszystkich formacji mundurowych z całej Polski.\nDo udziału w zawodach zgłosiło się 38 dwuosobowych drużyn, reprezentujących: Policję (komendy wojewódzkie Policji, Komendę Stołeczną Policji, Komendę Główną Policji, Centralne Biuro Śledcze Policji oraz Szkoły Policyjne), Biuro Ochrony Rządu, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służbę Więzienną, Państwową Straż Pożarną, a także Siły Zbrojne RP. Zawodnicy zmierzyli się ze sobą w czterech konkurencjach:\npodciągnięcia z obciążeniem 12 kg – kettle oraz dipy na poręczach z obciążeniem 20 kg – kettle,\nwskoki na skrzynię oraz pompki,\ntor przeszkód (bieg na 400 m, następnie wykonanie kilku konkurencji siłowo-wytrzymałościowych),\npompki wykonywane na komendę, równocześnie przez całą drużynę.\nUczestnicy Mistrzostw prezentowali bardzo wysoki poziom, osiągając znakomite wyniki w każdej z konkurencji. Po długich i wyczerpujących zmaganiach sportowych w klasyfikacji generalnej wyłoniono trzy zwycięskie drużyny. Centrum Szkolenia Policji ma szczególny powód do dumy, bowiem to nasi funkcjonariusze – asp. sztab. Tomasz Dąbrowski oraz st. sierż. Bartłomiej Stańczyk z Zakładu Interwencji Policyjnych, stanęli na najwyższym podium. W trakcie zawodów uczestnicy, goście oraz kibice mieli możliwość przyłączenia się do szlachetnej akcji krwiodawstwa, którą zorganizowano na terenie CSP w dwóch mobilnych stacjach. Prowadzona była również charytatywna zbiórka pieniężna na leczenie i rehabilitację policjantki Kingi Szwedy, która obecnie boryka się z ciężką chorobą.\nWidowiskowym zmaganiom sportowym towarzyszyły atrakcyjne pokazy przygotowane przez jednostki biorące udział w imprezie. Można było również obejrzeć prezentacje oraz odwiedzić liczne stoiska informacyjne partnerów wspierających organizację imprezy „Ogień na ogień 2016”.\nWszystkim uczestnikom Mistrzostw gratulujemy znakomitej kondycji fizycznej. Zwycięzcom życzymy wielu dalszych sukcesów, doskonałej formy, a także wiele siły i wytrwałości w dążeniu do zamierzonych celów. Wszystkiego najlepszego i do zobaczenia podczas kolejnych sportowych zmagań!\nTagi: sport, zawody sprawnościowe


Najpopularniejsze Odkurzacze - TOP 10 Sierpień 2014 – VideoTesty.pl\n1 Zelmer 450.0 ST 22.5% 233.20 zł 399 zł\n2 Zelmer 01Z014 ST 13.5% 250 zł 459 zł\n3 Zelmer 4000.0 HT 13.2% 299 zł 406 zł\n4 Zelmer 919.5 SP 12.8% 588 zł 895 zł\n5 Zelmer 919.0 ST 8.2% 437.02 zł 873 zł\n6 Philips FC9170 7.8% 464.64 zł 699 zł\n7 Zelmer 2750.0 SK 7.1% 232 zł 361.66 zł\n8 Zelmer 5500.3 HT 5.5% 499.99 zł 703 zł\n9 Electrolux ZTF7650 ErgoEasy 4.9% 259 zł 359 zł\n10 Zelmer VC3300.0 ST 4.6% 305 zł 499 zł\nWybór odkurzacza to wcale nie taka łatwa sprawa. Jeżeli macie z tym problem, to koniecznie zajrzyjcie do naszego rankingu popularności tych urządzeń z ubiegłego miesiąca. Zawarliśmy tam czołowe modele, ich ceny, a także zestawienie najbardziej zaufanych producentów z branży. Takie informacje na pewno pomogą!\nW zestawieniu producentów mamy zdecydowanego lidera. Jako jedyny przekroczył on 20% popularności. Zwycięża marka Zelmer, uzyskując w sierpniu 24,03%. Druga lokata to firma Electrolux, z wynikiem wynoszącym 14,77%. Na trzecie miejsce wskakuje Bosch, notując 9,1% popularności.\nFirma Zelmer dominuje także w top 10 produktów. Ma tu bowiem aż osiem lokat, w tym sześć czołowych. Jest to naprawdę imponujący wynik. Liderem pozostaje odkurzacz Zelmer 450.0 ST Odyssey, który posiada 22,51%. Kolejne pozycje to już bardzo wyrównany poziom popularności. Nowym wiceliderem został model Zelmer 01Z014 ST, zdobywając 13,46%. Podium z ubiegłego miesiąca zamyka natomiast odkurzacz Zelmer 4000.0 HT, z wynikiem wynoszącym 13,15% popularności.


Koncert Bocellego odbędzie się za rok. Bilety zachowują ważność - 2020 - Aktualności - Prestige MJM\nPytania dotyczące biletów prosimy kierować na maila: [email protected]\n- Kocham Polskę, kraj Jana Pawła II, kocham również wrażliwość, kreatywność i hojność Polaków. Uwielbiam wielkich artystów, którzy pochodzą z tego kraju, niezwykłe zabytki, okazałe kościoły, które ożywiają wasze miasta. Doceniam wasz głęboki sposób doświadczania muzyki oraz bezcenne ciepło i przywiązanie, z którymi zawsze mnie witacie. Jak wiecie, wybuch pandemii, który dotknął cały świat, tymczasowo narzucił między innymi przełożenie koncertów. Konieczne jest więc również przełożenie mojego warszawskiego występu. Dlatego też spotkanie zaplanowane na 22 sierpnia tego roku, zostaje przełożone na 21 sierpnia 2021 roku – napisał w specjalnym oświadczeniu Andrea Bocelli.


Algorich Sensum Mare Zaawansowane serum rewitalizujące i przeciwzmarszczkowe cera sucha i bardzo sucha 35 ml | eco-twist.pl\n» Algorich Sensum Mare Zaawansowane serum rewitalizujące i przeciwzmarszczkowe cera sucha i bardzo sucha 35 ml\nAlgorich Sensum Mare Zaawansowane serum rewitalizujące i przeciwzmarszczkowe cera sucha i bardzo sucha 35 ml\nKod produktu: AA22-688FE\nAlgorich serum rewitalizujące i przeciwzmarszczkowe to prawdziwa bomba dobroczynnych składników. Zawiera 24 składniki odżywcze w skoncentrowanym stężeniu. Ich działanie powoduje wyraźną redukcję zmarszczek, wygładzenie i lifting skóry. Specjalistyczny preparat skutecznie zmniejsza widoczność efektów starzenia. Producent wykorzystał skuteczne połączenie alg z wodą z lodowca, dostarczające skórze minerałów i pierwiastków śladowych. Na poprawę jędrności skóry wpływa efektywne działanie niskocząsteczkowego kwasu hialuronowego. O właściwe nawilżenie dba wyciąg z pereł, który powstrzymuje utratę wody z naskórka. To nie wszystko - ekstrakt z siedmiu alg morskich rewitalizuje skórę, zielony kawior (niezastąpiony rodzaj algi), zwany "morskimi winogronami" odżywia i dostarcza cerze substancji odżywczych, przytrzymuje wilgoć i uwalnia ją wtedy, kiedy skóra tego potrzebuje. Obecna w kosmetyku arginina dogłębnie nawilża i wzmacnia barierę lipidową. Delikatny film ochronny na skórze to dzieło masła shea, a proces odnowy komórkowej jest stymulowany przez ekstrakt z paproci nowozelandzkiej. Wszelkie podrażnienia i zaczerwienienia są redukowane przez pantenol i alantoinę. Taki zestaw składników o dużym stężeniu dodaje Twojej skórze blasku i młodzieńczego wyglądu.\nSpecjalistyczna pielęgnacja suchej i bardzo suchej skóry, odpowiednia zarówno młodej, jak i dojrzałej cery. Przynosi ogromne korzyści i poprawę stanu skóry podrażnionej, skłonnej do zaczerwienień lub potrzebującej odżywienia i rewitalizacji.\nWystarczy niewielka ilość serum naniesiona na oczyszczoną skórę twarzy i szyi pod makijaż albo krem rano i wieczorem.\nwoda z lodowca - dostarcza minerałów i pierwiastków śladowych\nekstrakt z północnoamerykańskich alg - redukcja zmarszczek, pobudzanie produkcji komórek naskórka dzięki zawartości witamin z grupy B i aminokwasów\nkompleks pięciu alg - intensyfikuje efekt nawilżenia i odżywienia\nniskocząsteczkowy kwas hialuronowy - głębokie nawilżenie skóry, lifting, dzięki penetracji rogowej warstwy skóry\nekstrakt z pereł - źródło białek, aminokwasów, składników mineralnych przeciwdziałające utracie wody\nkompatybilny ze skórą kompleks hipernawilżający - uzupełnienie naturalnych składników nawilżających utraconych w wyniku stosowania produktów do oczyszczania skóry\nwyciąg z paproci z Nowej Zelandii - błyskawiczny lifting\nzielony kawior - alga zawierająca β- glukan, zwiększający zdolność samoregeneracji skóry, działanie przeciwzmarszczkowe, nawilżające\narginina - wzmocnienie bariery lipidowej skóry\nmasło shea - działanie łagodzące, gojenie podrażnień\npantenol - działanie przeciwzapalne, wspomaganie procesu regeneracji naskórka, natychmiastowe łagodzenie i ukojenie dla skóry\nalantoina - nawilżenie, regeneracja, rozpuszczanie zrogowaciałej warstwy naskórka


DOMEK OGRODOWY - Producent domków grillowych, saun ogrodowych, chat solnych.\nStandardowy domek ma trzy ściany pełne, dwie z dwuskrzydłowymi oknami i jedną z podwójnymi drzwiami (plan sześcioboku, ok. 8 m2); lub trzy ściany pełne, cztery z dwuskrzydłowymi oknami i jedną z podwójnymi drzwiami (plan ośmioboku, ok. 14 m2).\nOkna i drzwi wyposażone są w szyby termoizolacyjne.\nDomek ogrodowy pokryty jest gontem bitumicznym.\nŚciany domku wykonane są z desek o przekroju 4,5 x 14,0 cm łączonych ze sobą metodą pióro-wpust.\nDach zbudowany jest z desek o przekroju 1,8 x 14,0 cm łączonych na pióro-wpust, umocowanych na konstrukcji drewnianej o przekroju 4,5 x 4,5 cm.\nDomek może być postawiony na fundamencie z bloczków betonowych lub na kostce brukowej.\nWyposażenie dodatkowe stanowi podłoga, składająca się z sześciu (sześciościenny) lub ośmiu (ośmiościenny) trójkątnych elementów zbudowanych z desek o przekroju 2,2 x 9,0 cm, wspartych na konstrukcji o przekroju 4,5 x 4,5 cm.\nWszystkie drewniane elementy są impregnowane, a podłoga dodatkowo malowana jest trudnościeralnym lakierem i łatwo zmywalna zwykłą wodą. Drewnianą konstrukcję dachu pokrywa dachówka bitumiczna, dostępna w kilku krojach i w różnych wersjach kolorystycznych. Istnieje również możliwość pokrycia innym materiałem, np. trzciną lub gontem drewnianym. Klient ma prawo wyboru kształtu i koloru gontu na dach oraz koloru impregnatu ochronnego - bez dodatkowej opłaty.\nNasze domki ogrodowe\nIstnieje możliwość wyposażenia domku ogrodowego w uniwersalne palenisko ze stanowiskami do grillowania, opiekania na ruszcie, duszenia i smażenia, 6 blatów grillowych zamocowanych wokół paleniska, okap z regulacją wysokości oraz ławki przymocowane do ścian. W domku z paleniskiem wygodnie może spędzać czas - nawet w zimie - co najmniej 10 osób.


Fajny Ogród Przepisy i ciekawostki Przepisy Dżemy i konfitury TOP 4 najlepsze przetwory z czereśni. Poznaj domowe receptury\nOkres owocowania czereśni jest dość krótki, dlatego z niecierpliwością czekamy na nie przez cały rok. Zjadamy je na bieżąco, w deserach lub po prostu zrywając z drzewa. Czereśnie są bardzo plenne, więc często wiele owoców zostaje. Ich przechowywanie jest trudne, nie zachowują swojego smaku w mrożeniu… Jak je wykorzystać? Dowiedz się, co zrobić z czereśni!\nPrzepisy na przetwory z czereśni, czyli dżem, konfitura i kompot z czereśni\nPrzetwory z czereśni – pyszne przepisy na dżem i konfiturę\nDżem z czereśni na chałce i kawa, kakao albo gorąca herbata, albo łyżeczka dżemu z kruchym, maślanym croissantem… czy to nie jest przepis na śniadanie idealne? Czereśnie w dżemie świetnie się sprawdzają. Takie zaprawy mają lekko wiśniowy smak, ale bez ich kwaskowatości. Są znacznie delikatniejsze, dlatego to świetny wybór dla dzieci. Czasami na dżem z czereśni mówi się powidła – wbrew pozorom ta nazwa nie jest zarezerwowana tylko dla zaprawy ze śliwek, czereśnie też do tego służą. Przetwory ze śliwek są nieco bardziej gęste i słodkie.\nCzereśnie na zaprawy powinny być bardzo dojrzałe. W przypadku dżemu raczej nie sprawdzą się białe czereśnie, jakie zatem wybrać? Najlepiej te czerwone, bardzo soczyste i słodkie. Dzięki temu przetwór ma wspaniały kolor i jest po prostu przepyszny. Owoce powinny być duże i soczyste, nie może być na nich żadnych śladów i plamek.\nUmyj owoce. Usuń ogonki i wydryluj.\nWydrylowane czereśnie zasyp cukrem i odstaw, aż puszczą sok. Najczęściej następuje to po kilku godzinach.\nOwoce gotuj, od czasu do czasu mieszając. Regularnie zdejmuj tworzącą się pianę.\nWyciśnij sok z cytryny i dodaj do dżemu. Sok dodaje kwaśnego posmaku, a dodatkowo przyspiesza gęstnienie dżemu.\nPrzetwory z czereśni nie zawsze wymagają pasteryzowania. Gorący dżem przełóż do słoików i postaw je do góry dnem. Jeśli zakrętki nie załapią, możesz pasteryzować przetwory w garnku przez 15 minut.\nPrzepis nie jest trudny, ale warto pamiętać, że nie jest to szybki proces. Czereśnie są ubogie w pektyny, dlatego czas przygotowania może potrwać – owoce wolnej tężeją. O wiele szybciej można przygotować dżem ze śliwek czy jabłek. Aby przyspieszyć czas gotowania możesz dodać cukier żelujący lub proszek przyspieszający tężenie owoców. Sprawdź także ten artykuł z przepisami na dżem z czereśni.\nPrzetwory z czereśni: pyszna konfitura – przepis\nJeśli konfitura z wiśni to twoja ulubiona, to ta niekoniecznie musi ci zasmakować. Jeśli jednak przeszkadza ci w niej kwaskowaty posmak, może okazać się, że konfitura z czereśni będzie dla ciebie idealna. To z pewnością wspaniały dodatek dla dzieci. Opinie o tym przetworze są bardzo dobre. Oczywiście nie jest to szybki przepis – dobre konfitury trzeba smażyć przez wiele godzin. Warto rozplanować to sobie na dwa, trzy dni.\n4 kg czereśni,\nPodstawą każdej konfitury jest przygotowanie syropu cukrowego. Zaprawy z czereśni będą bardziej intensywne, jeśli do tego celu wykorzystasz sok z czereśni. Jakie owoce wykorzystać? Najlepiej te czerwone lub bordowe. Jasne także się sprawdzą, jednakże możesz zrobić kilka słoiczków, ponieważ mają przyjemny smak.\nCzereśnie umyj, usuń ogonki i wydryluj.\nPodgrzewaj w rondelki powoli, aż puszczą trochę soku. Odlej go do szklanki.\nDo soku dodaj cukier i podgrzewaj, aż się rozpuści. Dodaj czereśnie.\nGotuj około 40 minut, od czasu do czasu mieszając. Odstaw do ostudzenia.\nKolejnego dnia gotuj kolejne 30 minut od zagotowania, regularnie mieszając.\nPrzełóż do wyparzonych i wytartych słoików. Mocno zakręć.\nOdstaw do góry dnem. Jeśli to konieczne, możesz zapasteryzować przez 10 minut.\nRóżnica między dżemem a konfiturą polega właśnie na sposobie wykonania. Konfitura z czereśni ma o wiele więcej cukru, przez co jest znacznie słodsza. Oba przepisy jednak wymagają nieco czasu i zaangażowania. Ale naprawdę warto, ponieważ są naprawdę smaczne. I powidła, i konfitura świetnie sprawdzają się do deserów, ciast, naleśników czy po prostu na kanapkę, podobnie jak dżem ze śliwek.\nPrzetwory z czereśni: przepisy na najlepszy kompot\nPrzepisy na kompot z cukrem są takie same w zasadzie dla wszystkich owoców. Wystarczy je przygotować, dodać wodę i cukier, a następnie zapasteryzować. Jak zrobić takie przetwory z czereśni? Zaprawy z tych owoców mają wspaniały kolor i smak. Nie musisz dodawać do nich za wiele cukru – same w sobie są bardzo smaczne.\nZaprawy z czereśni można zrobić zarówno z jasnych, jak i czerwonych owoców. Możesz także zrobić pół na pół. W każdym przypadku kompot będzie przepyszny – słodki, delikatny, idealny do obiadu lub do picia zamiast soków zawierających konserwanty. Przygotuj słoiki – umyj dokładnie i wytrzyj.\nOwoce umyj, odsącz, usuń ewentualne ogonki.\nPrzełóż owoce do słoików do 2/3-3/4 wysokości.\nZalej słoiki gorącym słoikiem cukrowym. Wytrzyj gwint słoików i mocno zakręć.\nJak zrobić dżem czy komfort z czereśni, czyli przepisy na przetwory z czereśni\nNie trzeba go rozcieńczać wodą, ale można, na przykład dodając do kompotu także nieco soku z cytryny – powstały w ten sposób napój będzie idealnie orzeźwiający. Z goździkami i na ciepło sprawdzi się jako rozgrzewający napój na zimę. Przepisy możesz tworzyć samodzielnie.\nPrzetwory z czereśni bez cukru – przepis na kompot\nKompot z czereśni nie musi być z cukrem. Tak naprawdę owoce są bardzo słodkie, więc można wykorzystać cukry znajdujące się w nich. Przepis jest bardzo prosty, warto dodać do niego trochę przypraw, by urozmaicić smak. Od razu warto zrobić większą porcję, by wystarczyło na zimę. To świetny napój dla dzieci.\n5 kg czereśni,\nPrzetwory z czereśni można zrobić bez cukru, ponieważ zarówno białe czereśnie, jak i czerwone, są bardzo słodkie naturalne. W tym wypadku możesz użyć jasnych owoców – wtedy barwa kompotu będzie o wiele jaśniejsze. Z tych ciemnych powinna być mocno różowa, ale nie będzie rubinowa, jak w przypadku wiśni. Możesz także zastosować mniej słodkie odmiany, wtedy zamiast cukru dodaje się erytrytol.\nZacznij od wybrania czereśni. Jakie sprawdzą się najlepiej? Duże i zdrowe, bez plamek.\nUmyj owoce i usuń wszystkie ogonki.\nWsyp czereśnie do słoika na 2/3 wysokości. Lekko potrząśnij, żeby ułożyły się gęściej, ewentualnie trochę dosyp.\nWlej wodę do garnka, dodaj wanilię i zagotuj razem. Wyciągnij wanilię.\nZalej czereśnie w słoikach, zostawiając około 3 cm przestrzeni powyżej.\nWstaw do wody i zapasteryzuj przez około 25-30 minut.\nPyszne czereśnie karmelizowane – najlepszy przepis\nKarmelizowane czereśnie to najlepszy sposób na zrobienie pysznego dodatku do deserów, lodów i ciast. Są po prostu przepyszne, słodkie, smaczne, na dodatek wspaniale wyglądają. Przepis jest bardzo prosty – zaprawy z czereśnie nie są szczególnie wymagające pod względem przygotowania, więc warto spróbować. To proporcja na 2 słoiki 400-mililitrowe.\nJakie owoce najlepiej wykorzystać? Sprawdzą się wszystkie, ale białe czereśnie nie będą tak ładnie wyglądały jak czerwone. Wybierz mocno dojrzałe, bardzo soczyste owoce. Zapas możesz przygotować na zimę – po zapasteryzowaniu bardzo dobrze się przechowują.\nSparz cytrynę, wyszoruj szczoteczką do cytrusów.\nZetrzyj skórkę na niewielkiej tarce, wyciśnij z sok z owoców.\nCzereśnie umyj, przełóż je na patelnię. Dodaj cukier, sok z cytryny i skórkę cytrynową.\nPodgrzewaj na małym ogniu, aż czereśnie puszczą sok.\nMieszaj, aż cukier się nie rozpuści.\nPonownie podgrzej aż do zagotowania i gotuj przez około 5 minut.\nPrzełóż gorące czereśnie do słoiczka, zakręć i ustaw do góry dnem.\nJeśli zakrętki się zassały, możesz je przechowywać przez wiele miesięcy, ale gwarantujemy, że przetwór błyskawicznie zniknie – jest naprawdę bardzo smaczny. Otwarty słoik możesz przechowywać w lodówce przez kilka dni, podobnie jak dżem czy przetwory ze śliwek i innych owoców.\nczereśnia przetwory przepisy przetwory do słoików dżemy kompoty zaprawy i weki na zimę top dom najlepsze kulinaria przepisy kulinarne porady kulinarne


[OFERTA] Miejsce do sprawdzenia pożyczek - Dodawaj temat o każdej firmie\nStrona główna > Oferty na WebBazar > Ogłoszenia firm > [OFERTA] Miejsce do sprawdzenia pożyczek\n[OFERTA] Miejsce do sprawdzenia pożyczek\nJako serwis publikujemy wartościowe opinie o darmowych pożyczkach, jakie pozwalają na poznanie konkretnych produktów finansowych. Dzięki temu można dokładnie zapoznać się z opiniami innych ludzi na temat danych produktów i w ten sposób ułatwić sobie wybranie perfekcyjnej pożyczki dla siebie. Opinie o pożyczkach pozwalają nawet osobom bez wiedzy finansowej wybrać najlepsze dla siebie zobowiązania na niezwykle korzystnych warunkach.\nDlatego też wybierając opinie o chwilówkach można być niezwykle szczęśliwym z najlepszego podejścia do sprawy i można niezwykle komfortowo dopasować idealny do swoich potrzeb produkt finansowy, który będzie sprawdzał się rzeczywiście rewelacyjnie i postawienie, na który będzie przyjemne. Najlepsze Opinie o pożyczkach na raty dostępne w naszym serwisie są niezwykle wartościowe i sprawiają, że zdobywanie wartościowej wiedzy na temat produktów finansowych i wybieranie najlepszych dla siebie jest jak najbardziej możliwe.\nNajlepsze opinie o kredytach gotówkowych mogą sprawdzać się rewelacyjnie i mogą niesamowicie mocno weselić wszystkie osoby, jakie wybiorą najlepsze działanie. Więcej pod adresem: https://sprawdzampozyczke.pl.


Południowy las - Page 2\nTemat: Południowy las Pon Lip 29 2013, 13:32\nDość gęsty las, pełen różnego rodzaju roślinności spotykanej tylko na zachodnim wybrzeżu. Różnego rodzaju zioła, czy przyprawy, których nigdzie indziej w Fiore się nie spotka! Ponadto występuje tutaj też kilka grot oraz zwierzęta... Dość niebezpieczne, więc lepiej uważać.\nImię i nazwisko : Shade Crescent\nRodzaj magii : Magia Cięcia\nGildia : Grimoire Heart!\nStaż w gildii : Parę dni...?\nTemat: Re: Południowy las Nie Kwi 27 2014, 16:34\nSiedział i wysłuchiwał wciąż tego co miała do powiedzenia osoba, z którą rozmawia. Słysząc o tym, że jej podróż od początku nie była łatwa i o treningu, Shade wiedział, że powinna sobie dać radę z udaniem się w owe miejsce. Jednak przyszło rozmówczyni zapytać się o oko mężczyzny. Czy za tym się kryje jakaś przykra historia? Nie, ale o tym nie mogła wiedzieć Luna, więc trzeba było wyjaśnić co tak naprawdę się kryje pod tymi bandażami, choć w okrojonej wersji. - Przykra historia? Nie. - Odrzekł poklepując dłonią w zasłonięte miejsce, dopowiadając. - Od urodzenia nie widzę na jedno oko, choć wielu może pomyśleć, że stoi za tym jakaś przykra historia. Nieprawdaż? - Skończył mówić, uśmiechając się przy tym mimo wszystko. Może nie widział na jedno oko, ale czy to był jakiś problem dla jego osoby? Absolutnie nie. Gdy skończył mówić mógł się częstować, świeżo upieczonym królikiem, a więc? Dobył jednego z ostrzy, które miał właściwie pod ręką aby również odciąć jedną z nóżek stworzonka, pieczonego przez ten cały czas. Zanim zabrał się za jedzenie owej części królika, powiedział klasyczne 'smacznego'. W końcu trzeba pokazać się ze strony kulturalnej osoby. Co nie? Tak czy owak, zajadał się nóżką królika dopóki nie słyszał o porze jaka nadchodziła. Spojrzał ku górze i faktycznie się powoli ściemniało. Trochę się nasiedział w lesie jednooki. Czyż nie? Na stwierdzenie dziewczyny odpowiedział. - Lepsze to niż męczeniem się przy poszukiwaniu jakiegoś innego miejsca do spania, prawda? - Stwierdził. Spoglądając na niebo, które się ściemniało. Był to znak, że będzie trzeba niebawem ruszać w swoją stronę.\nImię i nazwisko : Luna Alexius\nWiek : 24 lat\nTemat: Re: Południowy las Nie Kwi 27 2014, 20:07\nJeśli nie widzenie na jedno oko od urodzenie nie było przykrą historią, to Luna jest facetem. Nie mniej, nie miała zamiaru kwestionować jego słów i ograniczyła się tylko do słuchu. W sumie zawsze mógł mu ktoś wydłubać oko podczas walki, czy też zrobić coś innego, no ale na jedno wychodzi. Shade nie widział na jedno oko, co było dość kłopotliwą sprawą pod względem pola widzenie podczas walki. Nie jej było to oceniać, bo bardzo możliwe, że przez te lata chłopak pracował ciężko nad wyeliminowaniem tego słabego punktu. Skupiła się teraz całkowicie na pieczeni, która dzięki jej przyprawom, nabrała wyrazistego smaku i aż z przyjemnością się ją jadło. Starannie obgryzła kostki i rzuciła je w ogień, by zabrać się za kolejną część królika. Gdy tylko zaspokoiła głód, oddała resztę zdobyczy Shade. Był facetem, więc potrzebował więcej. Czas jednak było się rozejść w swoje strony. Ściemniało się, dlatego Luna musiała znaleźć sobie kryjówkę na noc, a Shade powinien wrócić do domu, gdziekolwiek go miał. Dlatego też spakowała swój worek i zgasiła ognisko, które już w tej chwili nie było im potrzebne.\n- A więc czas się pożegnać, Shade. - Oznajmiła z uśmiechem. - Bardzo Ci dziękuję za towarzystwo i chęć pomocy w odnalezieniu mojej rodziny. Naprawdę bardzo to doceniam i mam nadzieję, że się jeszcze spotkamy, a tymczasem bądź zdrów.\nPo tych słowach stała i poprawiając worek na ramieniu, ruszyła w głąb lasu, ostatni raz jeszcze machając Shade na pożegnanie. Liczyła, że znajdzie gdzieś odpowiednie drzewo, na którym będzie mogła spędzić noc, lub jaskinię, za co byłabym ogromnie wdzięczna losowi, bo byłoby znacznie wygodniej. Nie mniej, musiała porządnie wypocząć, aby móc kontynuować swoją podróż.\nTemat: Re: Południowy las Pon Cze 02 2014, 20:09\nZapamiętanie osoby, którą spotkał było naprawdę warte. Z jego punktu widzenia nie wykazywała się czymś odstraszającym do swej persony. Jednak nie wszystko trwa ciągle. Prawda? Musiała opuścić miejsce panna mówiąc o nadziei ponownego spotkania. Gdy postanowiła zniknąć z takiego miejsca znanego ze swego zaciszu pożegnał ją oczywiście przez zwykłe pomachanie ręki. Może to nie było coś nadzwyczajnego, ale lepsze to niż nic. Sam musiał się zbierać z tego miejsca bo spędzając w takim miejscu dłużej może być mało wygodne dla niego. Co mógł w takim razie zrobić w owej chwili? Przede wszystkim opuścić miejsce. Skończył posiłek, postanowił wstać już z ogrzanego miejsca i wyruszyć w jakiejś bardziej przytulne miejsce. Dom, czy inne miejsce nie miało większej różnicy. Wolał trochę sobie podróżować choć nie ma co się mu dziwić. Swego czasu żył podróżami po świecie, więc miał wprawę w takie pierdołasy. Tak więc udał się z tego miejsca w nieznane, drapiąc się leniwie po głowie, myśląc gdzie może się udać.\nImię i nazwisko : Rakka\nWzrost/waga : 42\nRodzaj magii : Medyczna\nGildia : N/D\nDołączył/a : 23/11/2016\nTemat: Re: Południowy las Sro Sty 04 2017, 17:49\nPrzycupnęła na skraju lasu, ukryta w głębokim cieniu drzew, rzucanym przez popołudniowe słońce. Poprzedniego wieczora przestała czuć głód. Bezwiednie przyciskała ręce do ściśniętego brzucha. Miała skołtunione, białe włosy sięgające pasa, była brudna od ziemi na całym ciele, a jej ubrania były poszarpane na łokciach i kolanach. W wielu miejscach nosiły ślady zużycia, mimo że udało się Racce zdobyć je w przeciągu ostatnich dwóch miesięcy. Były to zwyczajne, lniane ubrania – zbyt duża koszula i ledwo trzymające się, dzięki sznurkowi, spodnie, których nogawki zostały szarpaniną skrócone mniej więcej do połowy łydek nosicielki. Ta miała nagie, otarte stopy, a jej skóra była lekko zaróżowiona na lewym policzku i odsłoniętej szyi oraz obojczyku z tej samej strony. Szczypały od podrażnienia, ale Rakka pewna była, że drapanie nic jej nie pomoże.\nSpoglądała na wieśniaków, zajmujących się rolą lub wypasaniem zwierząt, obserwując ich uważnie. Nikt nie charakteryzował się tak jasną skórą jak ona, dlatego czuła się inna. Często chciała podejść do nich i porozmawiać, ale gdy tylko miała okazję i ci zbliżali się do krawędzi lasu, od razu czmychała w jego głąb, aby móc nasłuchiwać tego dziwnie miękkiego języka, który rozumiała, a który wydawał się jej obcy, jak cały świat, w jakim nauczyła się żyć w ciągu ostatniej połowy roku. Bała się rolników, choć nie umiała powiedzieć dlaczego.\nWielokrotnie odwiedzała te zapuszczone obrzeża majaczącego nieopodal na horyzoncie miasta, żeby wykradać jedzenie i sprzęt. Godzinę drogi stąd, godzinę dla wycieńczonej dziewczyny, znajdowała się szpara w ziemi, w której trzymała ukradziony kawałek sznurka, swoje stare ubranie, którego część już spaliła, niegdyś jałową szmatkę – pozostała jej tylko jedna po tym, jak nie mogła na dłużej zamknąć rany na ramieniu, poza tym było tam wiadro, a nawet kociołek – teraz nie byłaby w stanie ich przenieść. W grocie Rakka zbudowała też palenisko i legowisko z wysuszonych traw i mchów. Wodę pobierała z nieopodal tryskającego strumienia, jednak przymierała głodem. Nie umiała polować. Czasem znajdowała padlinę, przez co zatruła się już dwa razy. Jedynym wyjściem była kradzież. Dlatego usiadła pod drzewem i oparła się o nie, czekając aż słońce zajdzie, a wieśniacy wrócą do swoich biednych chat.\nOcknęła się, kiedy intensywny promień słońca przebił się pomiędzy pniami drzew, rażąc jej oczy swoją ostatnią siłą. Podniosła się powoli, bardzo powoli, po czym oparła dłonią o korę starego drzewa. Żeby zapach nie zwabił zwierząt, będzie musiała zjeść na miejscu – pomyślała. Poza tym chronił ją jedynie ogień.\nSłońce w końcu zgasło. Ludzie już dawno pochwali się w swoich domostwach. Rakka obrała za cel stodołę, w której była w zeszłym miesiącu. Resztę okolicy ograbiła w tym. Nie brała wiele, więc większość ludzi tego nie zauważała.\nZaczęła powoli iść przez niewielką połać pola na ugiętych nogach. Oddychała nieco szybko i prostowała plecy za każdym razem, gdy tylko odważyła się przygarbić. Skóra ściągała się, pobudzając ból. Położyła się na ziemi i przeszła pod płotem złożonych z dwóch poziomych desek przybitych do pionowych belek. Dużo miejsca. Ale zależało jej na ciszy. Pies spał pod drzwiami domu. Ze wszystkich sił postarała się nie jęknąć, gdy wstawała, potem przekradła się do szopy, otworzyła z zewnątrz i wsunęła się do środka. Było ciemno, ale uchylone drzwi dawały jej dość światła – słońce zgasło niedawno i świat jeszcze nie stał się zupełnie mroczny. Podeszła ostrożnie na tył pomieszczenia. Był to rodzaj spiżarni. Suszyło się tutaj mięso krowy.\nWołowina była droga, ale Rakka nie wiedziała o tym. Za to jej żołądek powiedział, że nie da rady dłużej wytrzymać. Ściągnęła z linek kilka skrawków miejsca. Jeden z nich zjadła na miejscu. Ciężko się jej przeżuwało wysuszone mięso, w końcu jednak poradziła sobie. Poczuła ból w trzewiach, ale wiedziała, że w końcu minie. Odczekała trochę, wszystko się uspokoiło. Wtedy wzięła kilogram mięsa – z jakiegoś powodu wiedziała, że się nie zepsuje.\nWtedy wysunęła się z szopy, zamknęła ją tak, jak otworzyła. Przeszła przez płot i zaczęła się oddalać. Wtedy usłyszała szczeknięcie i spiorunował ją strach. Pies zwęszył zapach mięsa i zaczął ogłaszać alarm. Rakka rzuciła się pędem do przodu. Rolnikowi mignęła tylko jasna, mała sylwetka, która niczym duch zniknęła w mroku nocnego lasu.\nUsłyszała krzyki. Gospodarz sprawdził co się stało, ale było już za późno na nagonkę. Pies mógł wyczuć intensywny zapach suszonego mięsa z małej odległości, ale tropicielem był żadnym.\nRakka upadła na posłanie, przyciskając do piersi solidną część łopatki. Teraz... będzie dobrze.\nKolejnego dnia też obserwowała wieśniaków, poznawała ich zwyczaje, ich zawiść i miłość względem bliźnich. Kolejnego dnia również. I kolejnego też. Mięso się skończyło. Znalazła jednak pułapkę w lesie, sidła. I miała nadzieję ze swojej linki też jakieś zrobić. Potrzebowała jednak noża. Wiedziała, że go potrzebuje. Słyszała mieszkańców, gdy rozmawiali o ostrzach. Czuła dziwną niechęć i lęk przed takowym. Ponadto mówili o ich wartości. Wiedziała jednak, że nie da dłużej rady bez noża.\nDlatego przycupnęła o zachodzie słońca na linii drzew jakieś czterdzieści minut drogi od swojej jaskini. Badała okolicę wzrokiem, szukając niedociągnięć w architekturze – szpar w płotach, albo jego braku. Znała tę okolicę. Jednak im słabsza się stawała, tym trudniej jej było postawić pewny, cichy krok. Częściej się potykała, stawała się jeszcze bardziej niezdarna. Potrzebowała noża. Czekała na zachód.\nTemat: Re: Południowy las Nie Sty 08 2017, 21:27\nZmierzch nadszedł powoli, jak to bywało w lecie. Słonce leniwie zaszło za horyzontem, zostawiając po sobie czerwony blask i dając sygnał dziewczynie, by ruszała, zanim zrobi się całkowicie ciemno i będzie musiała kierować się tylko swoją pamięcią. Nie dostrzegła nikogo z nożem. Zresztą, z tej odległości byłoby to ciężkie. Coś jej jednak mówiło, ze nóż powinien być tam, gdzie ostatnio ukradła mięso. Raz jej się udało dostać do środka, może i tym razem się uda?\nTemat: Re: Południowy las Nie Sty 08 2017, 22:23\nSłońce szybko zaczęło oślepiać swoim krwawym blaskiem. Białowłosa białoskóra ukryła się za solidnym drzewem, przesuwając się za każdym razem, gdy choćby promyk mógł paść na jej podrażnioną, niemal oparzoną skórę policzków i wierzchów dłoni. Powstrzymywała się, by się nie drapać. Zamiast tego przetarła dłonią brudny od ziemi nos. Przewróciła się po drodze i była cała umorusana.\nJej serce biło szybko, a oddech był ciężki. Czuła się niedotleniona, ale nie wiedziała jak się uspokoić. Adrenalina wrzała jej zmutowaną krew. Słońce zgasło. Zacisnęła zęby, oparła dłonie i i kolana o ziemię, po czym powoli dźwignęła się do pionu. Pole. Musiała je przebyć nim słońce zgaśnie zupełnie. Na miejscu będzie musiała się rozejrzeć, czy nie pojawiło się nic nowego wokół nie tak dawno, bo parę tygodni temu, okradzionego domostwa.\nWędzone mięso znacznie podreperowało jej siły i prawdopodobnie tylko dzięki niemu powoli wyszła na pole, odziana w poniszczone, lniane, wieśniacze ubranie. Gdyby miała nici... Może udałoby się jej dostosować ubiór nieco lepiej, zasłonić twarz. Ale nie miała. Chciała zdobyć nóż. Była pewna, że w tamtej stodole były różne noże, którymi ktoś oprawiał zwierzynę. Pies był stary, a wiatr dziś jej jeszcze sprzyjał… A może się uda?\nPochyliła się na wyprostowanych plecach. Inaczej cała skóra ściągnęłaby się jeszcze boleśniej. Teraz wystarczyło uważać. Wieśniacy powinni być od dawna w domach i spać lub się kłaść. Dlatego szła przed siebie dość pewnie, ale zarazem ostrożnie. Zwierzęta mogły słyszeć. A ona już nie była w stanie uciec biegiem. Oddychała głęboko, a jej myśli były delikatnie przyćmione. Wyraźnie widziała tylko cień.\nDlatego położyłaby się pod płotem i cichutko, cichutko na czworaka zakradłaby się do szopy, żeby poszukać tego, co potrzebowała. I wymknąć się równie cicho. O ile tylko da radę...\nTemat: Re: Południowy las Pon Sty 09 2017, 23:21\nGdy tylko słońce zaszło, Rakka podjęła swoją próbę kradzieży. Powoli zbliżała się do płotu i zabudowań, czując bardzo boleśnie każdy staw i kostkę w sowim ciele. Każdy krok sprawiał jej niewyobrażalny ból, ale szla dalej. Jeżeli tego nie zrobi, umrze. Jeżeli nie zdobędzie noża - umrze. Jeżeli tylko się zatrzyma - umrze. Ciało całkowicie odmówi jej posłuszeństwa i już nie będzie miało siły iść dalej przed siebie. Dalej, dalej, za płot, do środka, po nóż, po ratunek. Powtarzała sobie z każdym bolesnym krokiem, powoli zmniejszając dystans dzielący ją od domostwa. Słońce już całkowicie skryło się i zapanował półmrok, nim Rakka dotarła pod płot, cała obolała i zmęczona od tak niewielkiego wysiłku. Musiała coś zjeść, wiedziała o tym za dobrze. Ale jeszcze tylko odrobinka i jej wysiłki zostaną wynagrodzone.\nNiewyobrażalnym wręcz wysiłkiem przykucnęła, a następnie położyła się na chłodnej ziemi. Ostry, ziemisty zapach nieco ją otrzeźwił, a chłód pod palcami i na spieczonej słońcem skórze dawał ukojenie. Czuła, że mogłaby tak leżeć i leżeć, nie ruszać się z tego miejsca, ale musiała. Gdyby tylko została, już więcej by się nie podniosła. Przeszła pod płotem, zahaczając o nieoheblowane deski i delikatnie ocierając naskórek na ramionach, ale adrenalina sprawiła, że nie zwróciła na to uwagi. Musiała iść dalej. Serce waliło jej jak oszalałe i niemalże w transie przeszła na czworaka spod płotu do szopy, w której ostatnio znalazła mięso.\nWątłe światło, które dostrzegała między prześwitami desek ją ostrzegał przez czymś bardzo złym, ale było już za późno, by się cofnęła. Była tak blisko, mogła poczekać, zaczekać aż zasną... Albo może zapomnieli o tym, by zgasić światło. Tak, tak przecież mogło być! Stanęła przed wyborem, co zrobić dalej. Znała już wnętrze składzika, wystarczyło wejść, rozejrzeć się, wyjść. Światło, które było w środku mogło jej w tym pomóc... Narobi mniej hałasu... Nie widziała ludzi ani zwierząt. Nie słyszała nic. Czułą jedynie kojący chłód ziemi pod palcami, który dodawał jej sił.\nTemat: Re: Południowy las Pon Sty 09 2017, 23:43\nKolejne wyniszczające miesiące sprawiły, że zaczęła działać trochę jak zwierze. Ukrywała się coraz bardziej i coraz więcej musiała oszczędzać sił. Długotrwały głód osłabił jej ciało, choć z jakiegoś powodu czuła, że to prawie normalne zjawisko. Znane jej. Tylko, czemu tak ciężkie do zniesienia? Nie zatrzymywała się, bo nie miała po co. Przyświecał jej tylko jeden cel. Bała się stanąć tutaj, gdzie delikatny zefirek podnosił jej zmierzwione, długie włosy.\nZwykle często przystawała. Każdy kolejny krok uświadamiał jej, że potrzebowała tych przerw. I prawdopodobnie jej grota wcale nie była tak daleko. Słońce gasło coraz mocniej. Ale podążała za światłem. Wydawało się jej, że światło jest dobre... a zarazem bała się. Czuła, że musi uciekać, przypominało się jej ogromne gorąco i duszności.\nPrzystanęła i wzięła kilka głębokich wdechów. Zmusiła swoje ciało by iść dalej. Do płotu zostało tylko kilka kroków. Mięso dało jej siły, zregenerowało ją. Ale potrzebowała więcej. Dużo więcej. Silny zapach ziemi, jej kojący chłód wypędził kotłujące się w głowie Rakki myśli. To był dobry chłód… Spieczona skóra w końcu zaczęła jakoś żyć. Nadmierna ciepłota zmęczonego ciała była wysysana. Ale teraz musiała iść. Przeczołgała się, ignorując ból w plecach. Oddychała szybko, już przemęczona. Ale do wykonania planu pozostało niewiele!\nRozejrzała się za psem. Nie zastanowiła się, czemu go nie ma. Była szczęśliwa, że coś idzie po jej myśli. Podniosła się z trudem na kolana i dłonie. Nie miała siły wstać bez dodatkowego oparcia. Nie przy tak „małej” dawce adrenaliny. Czuła się wszak całkiem bezpiecznie. Była tylko zdenerwowana. Wtedy doszło do niej, że zwykle nikt nie zostawia światła wewnątrz pomieszczeń. Ale zdarza się zapomnieć, prawda? Dzięki temu da radę lepiej się przyjrzeć i zlokalizować nóż!\nJuż, już była pod szopą! Co złego mogło się stać? Czuła obawy. Dlatego najpierw chciała spojrzeć w jedną ze szpar w deskach. Może mogła coś zauważyć? Gdyby nie była to zgraja polujących na nią ludzi… Oprze się o deski składziku rękoma i dzięki ściance pomieszczenia podniesie się na dwie nogi, żeby swobodnie sięgnąć do zamka. Otworzy go, tylko trochę zważając na hałas – nie myślała zbyt wiele. I ostrożnie uchyli drzwiczki, by chwiejnym krokiem wejść do środka, zlokalizować cel, zabrać go i uciec na czworakach, z pewnością niewiele myśląc o domykaniu szopy.\nTemat: Re: Południowy las Nie Sty 15 2017, 14:30\nŚwiatło było dobre. Dawało schronienie przed agresywnymi bestiami. Dawało ciepło i oświetlało mroki nocy. Można było się przy nim ogrzać i zapomnieć o troskach minionego dnia. Rakka spojrzała przez szparę w deskach szopy, oddychając ciężko. Adrenalina buzowała w jej krwi, nie tylko z powodu wysiłku, ale też z powodu planu, który zamierzała wprowadzić w życie. Ukraść nóż. Już dawno kradła, by przetrwać. Po raz pierwszy miała jednak zdobyć broń z miejsca, w którym już raz ją przyłapano. Pies mógł zwęszyć jej zapach, ludzie rozpoznać z wyglądu... Ale było cicho, tak, jak powinno być po zmroku w gospodarstwach. Zwierzęta i ludzie powinni już pójść spać... Ona też najchętniej poszłaby odpocząć, ukoić zmęczone mięśnie, otulić spieczoną skórę ziemią i lekko ułożyć się wśród bezpiecznego cienia. Nie była jednak pewna, czy podniosłaby się kiedykolwiek ponownie. Instynkt przetrwania dziewczyny był silniejszy, niż chęć odpoczynku. Pomimo tego, że bolało ją całe ciało, patrzyła uparcie za ludzką lub psią sylwetką w szopie, nie dostrzegając jednak nic. Trwałą w bezruchu, nasłuchując dźwięków z szopy i otoczenia, ale wszystko przyjemnie rozmywało się w szumy. Nie wiedziała, ale oczy jej nie myliły. Nie było nawet cienia, który by się ruszał.\nPowoli podźwignęła się w górę, tłumiąc wzbierający się jęk bólu, i na oślep wyszukała skobel. Przesunęła ciężką zasuwę, a metaliczny dźwięk dotarł do jej uszu, jednak nie przejęła się nim. Słodka wizja osiągnięcia celu była tak blisko... Chwiejnym krokiem weszła do środka niedużej szopy, w której wciąż znajdowało się suszone mięso, wypełniając ją silnym zapachem. Białowłosa poczuła, jak ślina nabiega jej do ust, a żołądek nieprzyjemnie się kurczy. Jeść. Rakka brnęła dalej, rozglądając się za bronią. I był, tuż obok, na wyciągniecie ręki. Na stole do oprawiania tuszy znajdował się krótki nóż z kościaną rękojeścią. Wystarczyło chwycić i wyjść. Ale mięso... Była głodna. Nie miała sił. Musiała jeść. Czy będzie miała siłę na polowanie? Albo cierpliwość do oprawienia zwierzyny?\nTemat: Re: Południowy las Nie Sty 15 2017, 15:28\nOgień jednak parzył. Bała się ognia, choć oswoiła się z nim na tyle, że nie bała się przy nim spać. Nie mogłaby się bać. Od wielu dni była zbyt zmęczona na strach. Dlatego tak ciągnęła do światła. Wtargnęła do środka szopy. Chciała położyć się w jej wnętrzu. Zamknięta… ale otulona zarazem przez ściany pomieszczenia. Ciasny dom… jak jej grota, jak… Jak co? Było coś jeszcze, ale to chyba niemożliwe, prawda? W lesie nie było innego takiego miejsca.\nWeszła do środka, a w jej nos uderzył zapach mięsa. Było dojrzałe, pachniało intensywnie. Oczy lekko zaszły jej mgłą. Spojrzała na nóż, odruchowo omiatając wzrokiem pomieszczenie. Wyciągnęła rękę i podniosła go. Nie zastanawiała się. Postąpiła wraz z nim kilka chwiejnych kroków. „Uciekaj, gdy weźmiesz.” Próbowała powiedzieć sobie w głowie. Ale była słaba. Zbyt słaba. Dlaczego? Przez krótki moment zaatakowała ją panika. Jej serce zadrżało i upadła na kolana. Przez moment wiedziała, że nie da rady wrócić do groty, bo jest zbyt daleko. Przez moment była pewna, że umrze w przeciągu kilku kolejnych dni z wycieńczenia, jeżeli pozostanie sama.\nAle to wszystko zniknęło. Podeszła do mięsa, żeby odciąć kilka sztuk wędliny ze sznurków. Miała zamiar zjeść jedną na miejscu. Łapczywie i szybko. Potem ze zdobyczą miała zamiar wyjść na zewnątrz is kierować się w stronę płotu. Z jakiegoś powodu myślała, że na polu będzie bezpieczna.\nTemat: Re: Południowy las Pią Sty 20 2017, 20:03\nŚwiatło było złe. Wiedziały o tym wszystkie dzikie zwierzęta. Światło wskazywało na człowieka, na jego niepohamowaną żądzę władzy i zawłaszczenia sobie każdego, nawet najdrobniejszego życia. Wskazywało na śmierć. Wskazywało na rychłe zniszczenie. Dlatego zwierzęta trzymały się z dala od ludzkich siedzib, wiedząc, że nie spotka ich nic dobrego za płotem, po drugiej stronie. Światło było złe.\nAle dla Rakki jawiło się niczym objawienie. Po tylu trudach, po tak wyczerpującej przeprawie przez pola, światło było ostoją spokoju i życia. W szopie było ciepło, cieplej, niż na polach, ogrzewając jej przemęczone do cna ciało. Nawet nie zdawała sobie sprawy z tego, że jej zimno, aż do teraz. Dookoła roznosił się kuszący zapach mięsa - jedzenia - dopełniając czarę i sprawiając, że odeszła od planu. Wzięła pierwszy bliższy kawałek i wgryzła się w niego łapczywie, nie zastanawiając się nad konsekwencjami. Jeden kęs oznaczał jeden dzień dłużej w dziczy. Jeden kęs oznaczał, że przeżyje jeszcze troszkę dłużej. Szybko, szybko, nie miała czasu. Słony smak mięsa wypełniał jej usta, całkowicie wyłączając ją z rzeczywistości.\nWystarczyła chwila, by gospodarz wtargnął do szopy niczym grom z jasnego nieba i złapał wychudzoną Rakkę za włosy, ciągnąc ją w górę. Wystarczyła chwila, by osłabiona dziewczyna wypuściła wszystko z rąk w okrzyku pełnym bólu i rozpaczy. Nie. To nie tak...\nDotarła do Lutei, zgodnie ze wskazaniami podarowanymi jej przez Nanayę. Zapadał zmierzch, a nieprzyjemna ciemność wyglądała z zakamarków miasta. Stała na placyku, z którego nie było daleko do lasku, o którym powiedziała jej mistrzyni. Ludzie już pochowali się do domów, szykując się do snu i przygotowując niezbędne rzeczy do dnia następnego, więc jedynymi żywymi duszami w okolicy były Melody i skrzeczące mewy. Co dalej?\nTemat: Re: Południowy las Nie Sty 22 2017, 13:01\nJednak Rakka nie była zwierzęciem. Była człowiekiem, który poskromił ogień – najgroźniejszą z bestii. Bestią, która wrogów miała wśród bestii. Bestią wśród bestii. Bestią, która nie bała się ognia, lecz którą ogniem wciąż można było poszczuć...\nBestia, która nie boi się światła, będzie czuła się dobrze w jego pobliżu. Dlatego dziewczyna dała ponieść się instynktowi, ignorując cichy głosik z tyłu głowy. Jeden kęs - jeden dzień, a może… jedna godzina? Jeżeli jeden kęs przynosił tak krótki ułamek życia… to chciała zjeść jak najwięcej.\nDrżały jej ręce. Drżało całe jej ciało. „Ciepło… tak ciepło...” Tylko o tym myślała. Z niewiadomego powodu łzy płynęły po jej policzkach. „Nie chcę tu umrzeć.” Myślała i gryzła nieopanowanie, łapczywie przełykając duże kęsy. Mięso było dość suche, by jej słabe zęby musiały siłować się z nim.\nKażdy kęs był walką.\nWalką o życie.\nUpadła na kolana i wciąż wyrywała kawałki mięsa. Choć uważała je za duże... były bardzo małe. Nagle poczuła szarpnięcie. Zawyła z bólu, wypuszczając wszystko z rąk. Przez ułamek sekundy chciała rzucić się na jedzenie. Ale wtedy jej zmysły znów zaczęły funkcjonować. Usłyszała gniewne sapnięcia, poczuła ból. Przez moment dostrzegła nawet masywną rękę i brodę.\n- Nie... - Szepnęła w midyjskim Hnubie. To był ten sam szept, to samo słowo, którym próbowała bronić się przed agresywnymi natarciami swego pana. Impuls w jej głowie – zostanie zraniona. Zwinęła się na ile pozwalał jej uchwyt, napinając wszystkie mięśnie. Ból przeszył jej pokiereszowane plecy, których mężczyzna nie mógł dostrzec. Kolejny impuls – nie uciekła. Przed czym? Nie wiedziała. Ale rozluźniła całe swoje ciało, z jakiegoś powodu wiedząc, że w ten sposób mniej będzie boleć, gdy będzie bita. Nie powstrzymała tylko tego, że łzy ciekły po jej brudnych od mięsa policzkach.\nTemat: Re: Południowy las Nie Sty 22 2017, 23:06\nMelody dotarła tutaj, więc było to już połowa sukcesu. Jest las, jest albinoska, ale poszukiwanego maga nie widać. Z tego co mówiła Nanaś niedużo zostało czasu ludzikowi, którego miała uratować. Dlatego też ruszyła biegiem w stronę lasu planując go jak najszybciej przeszukać, najpierw pobieżnie, a potem szczegółowo za pomocą PWM do wyczuwania krwi we wewnątrz organizmu. Wyrzuci wtedy wszystko z swego umysłu, by skupić się na krwi w okół niej. No i może troszeczkę nad mocą magiczną, mag do maga ciągnie. Nic lepszego nie mogła wymyślić.\nJak coś zaatakuje Melody to ta wykona unik najpewniej poprzez odskok w bok, bądź salta. Gdy uda już się jej przeżyć i ona przejdzie do ofensywy.\nTemat: Re: Południowy las Pią Lut 03 2017, 19:30\nMężczyzna pociągnął ją po raz kolejny za włosy, zadając kolejną dawkę palącego bólu biednej dziewczynie. Niemalże wyciągnął ją z szopy. Ona jednak nie stawiała zbyt wielkiego oporu. Gdzieś w głowie wiedziała, że jeżeli będzie się stawiać, opierać, będzie tylko gorzej. Więcej bólu, więcej cierpienia, większa kara. A ona nie miała siły. Nie miała chęci. Zakodowana na posłuszeństwo w czasach, których nie pamiętała, postanowiła ulec sile i złości farmera, który wyciągnął ją z drewnianego składziku, i rzucił na ziemię, spawając, że ciało Rakki nieprzyjemnie odczuło siłę uderzenia. Osłabione ciało jeszcze mocniej odczuwało wszelką nierówność. Mężczyzna wyklinał głośno, podchodząc do białowłosej, po czym kopnął ją z czuba w brzuch, przewracając ją na plecy.\nWszystko ją bolało, a ze słabości kręciło jej się w głowie. Jak przez mgłę rejestrowała to, co się z nią dzieje. Rosły mężczyzna dalej krzyczał, obok chyba pojawił się pies, bo dotarło do niej szczekanie, ale jakby z daleka. Niemalże namacalnie czuła ulatujące z niej siły... Ale kojarzyła, że to nie pierwszy raz, gdy była na skraju. Musiała tylko... Coś zrobić.\nNie było dodatkowych wytycznych, ani szczególnego miejsca, od którego miałaby zacząć poszukiwania, dlatego uznała, że najlepiej będzie ruszyć w stronę lasu i stamtąd zacząć pościg. Zaczęła biec, by zyskać nieco na czasie, jednak nie dobiegła nawet na początek pola oddzielającego miasto od lasu, gdy usłyszała krzyki, przekleństwa i szczekanie psa z pobliskiego gospodarstwa. Dotarło do niej coś o brudasie, złodzieju i niewdzięcznej suce.\nTemat: Re: Południowy las Nie Lut 05 2017, 13:15\nCzuła liczne szarpnięcia, urywanie pojedynczych włosów, które jakimś zbiegiem okoliczności złapały się za dobrze w ramię gospodarza i przy pociągnięciu nie miały dość sił, by pozostać na miejscu. Były to jednak pojedyncze przypadki. Krótkotrwały ból zanikał w jego gąszczu, który zafundowała jej ofiara włamania.\nGdy ta wyciągała ją ze składziku, mogła tylko jęczeć głośno z bólu, bo krzyk zamierał w jej suchych, spękanych ustach. Starała się jednak i nie jęczeć. Z jakiegoś powodu wiedziała, że jeśli przestanie się ruszać i reagować, istnieje duża szansa, że przestanie być bita. “Dlaczego?”\n“To kara.” Odpowiedziała sobie szybko, kiedy na jej brzuch spadł kolejny już cios. Zimna ziemia była twarda, ale w jakiś pokrętny sposób przynosiła ulgę. Rakka wiedziała, że jest na zewnątrz dzięki tej zimnej trawie i piasku, który dostał się jej już dawno pod ubranie, gdy się wiła i próbowała przyjmować pozycję embrionalną. Zwymiotowała wszystko, co zdążyła nakraść. W końcu nie miała nic innego, co mogłaby oddać.\n“To nie ma sensu.” Uznała i rozluźniła swoje ciało, właśnie przetaczające się z boku na plecy. “Ach, zimno. I gorąco.” Pomyślała, kiedy z jej pleców wyciągane było ciepło, a obrażenia pulsowały gorącem i bólem. Zamknęła oczy. Chciała stracić przytomność. Nie rozumiała już czy to pięści opadają na jej zmaltretowane ciało, czy kopniaki. Nie rozumiała słów, nie rozumiała kary, chociaż myślała, że rozumie wściekłość. Że jest ona normalna, że jej ciało praktycznie czekało na ten moment.\n“Czekało?” Pies zaczął szczekać. Kiedy? Teraz go słyszała, chociaż jakby zatopiona pod wodą. Coś w jej umyśle drgnęło. “Na co czekało?” Coś było w jej głowie. “Co to?” Zapytała się siebie. Jej ciało pulsowało już całe. Nie widziała jasnego nieba. Wszystko wirowało. “Coś jest we mnie?” Przemknęło jej przez umysł. Zamknęła niewidzące oczy. Jej ciało było już bezwładne, niemal nie czuła go, tylko ból, paradoksalnie orzeźwiający ją.\n“Powinnam coś teraz zrobić.” Z jakiegoś powodu pomyślała, że to się już zdarzyło i powinna jakoś wybrnąć z tej sytuacji. Spróbowała zasłonić bok ręką, ale nie poczuła, by wykonała jakikolwiek ruch. Spanikowała. “Co muszę zrobić?”\nNie czuła już kolejnych ciosów. Była półprzytomna, czuła tylko rozgorywający na nowo gorąc i niemoc. Wzięła kilka nieco głębszych wdechów. Nie mogąc słyszeć i widzieć świata zewnętrznego, została zamknięta we wnętrzu przytulnego umysłu, który częściowo osłonił ją od tych wszystkich bodźców.\nTam poczuła światło. Płynęło w niej leniwie. “Wiem...” Pomyślała. “Muszę się ocknąć.” Z całych sił próbowała otworzyć oczy. Powieki były ciężkie, bardzo ciężkie. Próbowała poruszyć dłonią. Nie była nawet pewna w jakiej leży pozycji. Czy w ogóle leży. Nie była w stanie rozpoznać swojego ciała ani określić jego położenia w przestrzeni. Każdy centymetr jej ciała był równie obolały i przez to upośledzony. Była wygłodzona, spragniona i pobita. “No już.” Motywowała się. W końcu zobaczyła rozmazną twarz, która na nią splunęła. Gdzie? W twarz? A może nie trafił? Nie było to ważne.\nDlatego zaczerpnęła trochę tego światła, tego ciepła jej umysłu, tej eterycznej limfy i skierowała w swoje prawdziwe ciało, w swoje prawdziwe ja, przepuszczając przez swój umysł. Zadziałała instynktownie, nie panując nad wszystkim, nad czym powinna, co mogło delikatnie spaczyć zaklęcie Wzmocnienia (poziomu C). Wiedziała tylko, że potrzebuje ulgi, że potrzebuje być silniejsza. Pomyślała, że w ten sposób przeżyła już wcześniej.\nFarmer mógł zobaczyć gęstą, zielonkawą mgłę roztaczającą się od dłoni albinoski, jakby bijącą bladym światełkiem, choć sprawiał to blask gwiazd. Nie panowała nad tym ile energii wkłada w zaklęcie. W tym stanie szansa jego poprawneego użycia również nie była zbyt wysoka. Dlatego część magii wyciekała w formie ucieleśniającej gotowość Rakki do rzucenia zaklęcia. To dlatego mgiełka, czy może dym tak obficie rozlewały się wokół jej dłoni i nadgarstków.\nTemat: Re: Południowy las


W jaki sposób przenosić szparagi? - Blog dla miłośników ogrodów\nSzparagi są popularnym warzywem wieloletnim uprawianym w wielu domowych ogrodach. Czasami ogrodnicy chcą podjąć się zadania przesadzania roślin szparagowych. Podczas gdy sadzenie szparagów nie jest takie trudne, przenoszenie szparagów może być dość trudne, jeśli nie wiesz co robisz. Zadanie to nie jest zalecane, chyba że nie masz innego wyboru. Niemniej jednak, przesadzanie szparagów jest możliwe.\nKiedy przenosić szparagi?\nPodczas gdy szparagi mogą być przesadzane w każdej chwili w okresie spoczynku, wczesna wiosna jest najbardziej odpowiednia, tuż przed tym jak rośliny zaczynają się budzić. Ułatwia to zazwyczaj przekopywanie się przez korzenie przypominające macki. To właśnie ten złożony system korzeniowy sprawia, że przesadzanie szparagów jest tak trudne, ponieważ ich splątane korzenie nie są łatwe do wyrwania.\nZazwyczaj łatwiej jest zlokalizować i podzielić splątane korzenie szparagów za pomocą widelca szpadlowego. Po podzieleniu należy delikatnie podnieść koronę i lekko przyciąć korzenie szparaga. Podczas sadzenia szparagów, wykonaj głęboki i szeroki rów, który pomieści rozległy system korzeniowy. Dodaj trochę kompostu w dnie rowu i wykop część gleby.\nUmieść koronę szparagową na wierzchołku wykopanej ziemi, pozwalając korzeniom wylewać się na boki. Upewnij się, że spiczasta część rośliny szparagowej jest skierowana do góry i zadbaj o odpowiednie rozłożenie korzeni. Wokół nich należy umieścić ziemię i dokładnie ją podlać. Dla uzyskania najlepszych rezultatów, rośliny szparagów powinny być położone w dobrze odwodnionej, piaszczystej glebie w miejscach z pełnym nasłonecznieniem.\nPrzesadzanie szparagów jest trudne, ale nie niemożliwe. Dzięki starannemu planowaniu i znajomości sposobu i czasu przenoszenia szparagów, przedsięwzięcie to powinno być co najmniej udane.\nKategorie:\tWarzywa\t/ przez admin 8 czerwca, 2020\nUprawa selera naciowego jest ogólnie uważana za największe wyzwanie w ogrodnictwie roślinnym. Ma bardzo długi okres wegetacji, ale...\nWarzywa\tCzytaj Więcej\nJesienne przycinanie szparagów\nJesienne przycinanie szparagów Uprawa i zbiory szparagów to wyzwanie ogrodnicze, które wymaga cierpliwości i odrobiny uwagi, aby...\nOgrodnicy uprawiający warzywa to ci, którzy mają szczęście. To, co sadzą wiosną, zbierają latem i jesienią - z wyjątkiem kilku...\nKontrola chrząszczy atakujących szparagi – zabiegi organiczne związane z kontrolą chrząszczy występujących w szparagach\nNagłe pojawienie się kolorowych, pomarańczowych i czarnych chrząszczy w Twoim ogrodzie może być dobrą wróżbą - są przecież...\nDelikatne nowe pędy szparagów są jedną z pierwszych upraw w sezonie. Miękkie pędy wyrastają z grubo splątanych koron korzeni,...\n3 thoughts on “W jaki sposób przenosić szparagi?”\n(7 lipca, 2020 - 5:03 pm)\nJestem na etapie planowania rodzinnego ogrodu na następny rok i zastanawiam się nad optymalnym czasem przygotowania gleby.\nFilip zaprasza do siebie silk.pl – poszewki jedwabne\n(15 sierpnia, 2020 - 10:18 am)\nSzparagi przesadza się wczesną wiosną, więc glebę możesz przygotować zaraz po zimie 🙂\nJeśli lubisz dobrą kawę zapraszam na bloga swiatkawyiherbaty.com.pl\n(25 stycznia, 2021 - 4:59 pm)\nCzy to już odpowiednia pora, aby zacząć przygotowywać ziemię pod uprawę szparagów?\nKorzystam z Aviva ubezpieczenie turystyczne i jestem bardzo zadowolona.\nKamila - Pomarańcza\nOgrodnicy uprawiający warzywa to ci, którzy mają szczęście. To, co sadzą wiosną, zbierają latem i jesienią – z wyjątkiem kilku wybranych upraw, takich jak szparagi. …\nWielu ogrodników i kucharzy wykorzystuje bez czarny, małe, ciemne owoce, które są szczególnie popularne w kuchni europejskiej. Ale zanim pojawią się jagody są to kwiaty, …\nCzy warto stosować butelki z logo jako artykuły promocyjne?


Jak chronić się przed spamem i co to jest spoofing | IT Company\nJak chronić się przed spamem i co to jest spoofing\nJak chronić się przed spamem i co to jest spoofing – czyli wszystko o wykorzystywaniu służbowego adresu e-mail w Internecie.\n73% respondentów badania przeprowadzonego przez Deloitte podało brak świadomości zasad bezpieczeństwa wśród własnych pracowników jako jedno z trzech najważniejszych zagrożeń dla firmowych danych. Jednym z najbardziej popularnych błędów jest nierozważne udostępnianie służbowego adresu e-mail w Internecie. Czym to grozi?\nWszystko zależy do podmiotu, który gromadzi te dane - czy odpowiednio je chroni, czy łatwo można mu je ukraść, czy może je... sprzedaje spamerom. Napływ SPAMu do skrzynki jest najbardziej prawdopodobną i mocno uciążliwą konsekwencją podawania swojego e-maila w Internecie. Irytujący SPAM nie tylko wydłuża czas na sprawdzenie poczty i może być przyczyną omyłkowego usunięcia lub przeoczenia pożądanej wiadomości, ale także może okazać się próbą oszustwa. Rozsyłanie SPAMu to pierwszy etap działalności cyberprzestępców, którzy w ten sposób próbują wyłudzać dane (phishing) lub instalować złośliwe oprogramowanie (malware). Część przestępców natomiast łączy obie te metody sięgając po spoofing i w ten sposób pozyskuje newralgiczne informacje.\nSpoofing najchętniej wybieraną metodą cyberataku\nSpoofing jest uważany za dość prymitywną metodę cyberataku. Jednak z uwagi na coraz lepsze zabezpieczenia systemów informatycznych najsłabszym ogniwem organizacji stał się czynnik ludzki, stąd popularność ataków tego typu.\nSchemat działania jest trywialny. Hakerzy odwzorowują dane nagłówkowe czyli nazwę i adres e-mail nadawcy tak, by być wiarygodnym dla użytkownika. W treści maila zaszyty jest link kierujący na stronę zachęcającą do podawania wrażliwych danych: haseł, danych osobowych czy nr karty kredytowej. Pod linkiem dodatkowo możemy nieświadomie pobrać złośliwe oprogramowanie.\nOszuści internetowi podszywają się pod kogoś zaufanego, więc taką wiadomość można otrzymać z konta firmowego, a nawet od samego siebie! Malware ukryty w linku może z kolei dalej podszywać się pod nasz komputer w komunikacji z siecią. Oznacza to, że sami możemy w imieniu cyberprzestępców rozsyłać fałszywe wiadomości z firmowej domeny do innych pracowników.\nAby rozpoznać spoofing mailowy trzeba zachować czujność. Każda nietypowa wiadomość i prośba o podanie poufnych danych, haseł, loginów itp. może być próbą spoofingu. W takim wypadku należy sprawdzić dokładny adres, z którego przyszła wiadomość oraz link. Jeżeli adres e-mail lub strony docelowej wydaje się podejrzany, lepiej taką wiadomość zignorować. Nie należy również otwierać podejrzanych załączników.\nPamiętajmy, że rzetelni partnerzy nie mają w zwyczaju prosić o podawanie poufnych danych, a zwłaszcza o przesyłanie ich e-mailem.\nPodawaj adres e-mail jedynie na zaufanych stronach, wiarygodnym partnerom.\nNie rejestruj się przy użyciu firmowego adresu w niesprawdzonych serwisach.\nPrzed podaniem adresu zawsze sprawdź regulamin świadczenia usług i przetwarzania danych.\nUpewnij się, że Twoje dane nie będą odsprzedawane, a baza danych odpowiednio zabezpieczona.\nSprawdzaj adresy e-mailowe, z jakich przychodzą wiadomości oraz nie otwieraj podejrzanych linków i załączników.\nReaguj na SPAM, zażądaj usunięcia adresu z podejrzanych baz.


Pomóż w walce ze smogiem w Małopolsce - Przegląd Olkuski\nStrona główna Newsy Aktualności Pomóż w walce ze smogiem w Małopolsce\nStatystyki są alarmujące – 98% Małopolan oddycha powietrzem, które zawiera zbyt dużą ilość rakotwórczego benzo(a)pirenu. Trzeba więc działać nie tylko szybko i skuteczne, ale też według dobrego planu. Właśnie dlatego Województwo Małopolskiego przygotowuje aktualizację Programu ochrony powietrza dla naszego regionu.\nJuż ruszyły konsultacje tego projektu. Do 30 listopada możesz zgłosić swojego uwagi i pomóc jeszcze lepiej walczyć ze smogiem w Małopolsce.\n– Małopolanie mają coraz większą świadomość zagrożeń związanych z zanieczyszczeniami powietrza. Wiedzą, że wiążą się z tym poważne problemy zdrowotne i rozumieją, że to również od nich zależy czy w ciągu kilku najbliższych lat oni i ich dzieci będą żyć w zdrowszej atmosferze. Dlatego wierzę, że chętnie włączą się w konsultacje społeczne nad aktualną wersją Programu ochrony powietrza dla naszego województwa – przekonuje wicemarszałek Wojciech Kozak.\nWłaśnie trwają konsultacje społeczne nowych zapisów Programu ochrony powietrza dla Województwa Małopolskiego – warto się więc z nimi zapoznać, przyjść na spotkania konsultacyjne i przekazać swoje uwagi. Wnioski do projektu można przekazywać do 30 listopada 2016 r., elektronicznie (e-mail: powietrze@umwm.pl) pisemnie (na adres: Urząd Marszałkowski Województwa Małopolskiego, Departament Środowiska, ul. Racławicka 56, 30-017 Kraków) lub ustnie do protokołu w Departamencie Środowiska UMWM.\nPoprzedni artykułTrwają prace na zamku w Rabsztynie\nNastępny artykułDar krwi od „Mechanika”\n[quote name=”trzeźwo myślący”]Urząd bije na alarm, ale urząd sam zgotował ludziom ten los.Skoro zabudowuje sie każdą wolną przestrzeń, buduje sie na wzgórzach w korytarzach przewiewu wiatru, , drogi przelotowe prowadzi przez środek miasta, betonuje sie rzeki żeby osuszyć naturalne rozlwewiska in tereny zielonensxsc, tylko z miast tworzy się enklawy ośrodków dających zatrudnienie to wiadomo że smog w jednym miejscu.,Wyjedz 20 km od Krakowa a smogu nie ma.[/quote]\nPoszukaj artykuł w przeglądzie z ostatnich dni ze burmistrz Olkusza doprowadza nasze miasto do tego samego w imię zaspokojenia potrzeb wąskiej grupy. Niech żyje wolna amerykanka w budownictwie i jej słońce jury\nUrząd bije na alarm, ale urząd sam zgotował ludziom ten los.Skoro zabudowuje sie każdą wolną przestrzeń, buduje sie na wzgórzach w korytarzach przewiewu wiatru, , drogi przelotowe prowadzi przez środek miasta, betonuje sie rzeki żeby osuszyć naturalne rozlwewiska in tereny zielonensxsc, tylko z miast tworzy się enklawy ośrodków dających zatrudnienie to wiadomo że smog w jednym miejscu.,Wyjedz 20 km od Krakowa a smogu nie ma.


Zawory redukcyjne precyzyjne, seria IR1000/2000/3000 / Sklep Air-Com Pneumatyka-Automatyka\nReduktory do podciśnienia, seria IRV10/20\nZawory redukcyjne precyzyjne, seria IR1000/2000/3000\nZawory redukcyjne precyzyjne serii IR1000/2000/3000 SMC to elementy do regulacji ciśnienia sprężonego powietrza w instalacjach pneumatycznych. Reduktory precyzyjne utrzymują z wysoką dokładnością wartość ciśnienia wyjściowego.\nKonstrukcja reduktorów precyzyjnych serii IR1000/2000/3000 umożliwia dokładną i płynną zmianę nastawy ciśnienia.\nReduktory precyzyjne typu IR1000/2000/3000 montowane są przewodowo z użyciem gwintów przyłączeniowych lub blokowego i są wykorzystywane w:\n- sterowaniu pośrednim zaworami redukcyjnymi sterowanymi pneumatycznie,\n- utrzymywaniu stałego ciśnienia w zbiornikach ciśnieniowych,\n- w układach balansowych i pozycjonujących z zastosowaniem siłowników pneumatycznych,\n- w układach sterowania i regulacji naciągu,\n- w systemach z precyzyjną regulacją nacisku.\nZawory redukcyjne precyzyjne utrzymują nastawioną wartość ciśnienia wyjściowego bez względu na wahania ciśnienia wejściowego.\nZawory redukcyjne precyzyjne wykonywane są z przyłączami gwintowanymi o wielkościach od G1/8 do G1/2.\nZakres regulacji ciśnienia wyjściowego: 0.005 do 0.2 MPa, 0.01 do 0.4 MPa, 0.01 do 0.8 MPa.\nNatężenie przepływu: od 200l/min do 6000l/min.\nReduktory precyzyjne seria IR1000/2000/3000\nIR1000-01 SMC Präzisions-Druckregler\nAkcesoria do zaworów redukcyjnych precyzyjnych serii IR\nP36202029 SMC Befestigungswinkel\nCzęści zamienne do zaworów redukcyjnych precyzyjnych serii IR\nKT-IR1000 SMC Service-Set\nZawory redukcyjne precyzyjne typu IR1000/2000/3000 SMC - co warto wiedzieć?\nReduktory sprężonego powietrza precyzyjne serii typu IR1000/2000/3000 to elementy pneumatyki o zredukowanej masie do specjalnych zastosowań.\nReduktory precyzyjne SMC mają konstrukcję z dwoma membranami.\nReduktory precyzyjne typu IR1000/2000/3000 przeznaczone są do montażu indywidualnego lub blokowego na płycie zasilającej.\nCiśnienie w zaworach redukcyjnych precyzyjnych serii IR1000/2000/3000 ustawiane jest ręcznie pokrętłem.\nZawory redukcyjne precyzyjne mogą posiadać manometr mierzący ciśnienie wyjściowe w wersji zegarowej.\nDo montażu zaworów redukcyjnych można używać specjalnych kątowników.


2012 Turcja - strona 4 | Cro.pl - Chorwacja Online\nnapisał(a) croart » 09.02.2013 10:02\nNie patrz na nic tylko pisz i wklejaj!\nFoty świetne, widoki ach i och - grot ja Ci zazdroszczę wyprawy... a powiem i więcej: mam ochotę ją skopiować, tylko nie wiem co z prawami autorskimi\nnapisał(a) kulka53 » 09.02.2013 14:22\ngrot napisał(a): ktoś to jeszcze czyta\nNie tylko FUX, ja też czytam i oglądam z szeroko otwartymi oczami, ale po Twoim poście że najlepiej tu pisać krótko i na temat stwierdziłem że może odzywać się więcej nie będę\nAle jak do tej pory wyciągnąłem z relacji już dwa wnioski na przyszłość... pierwszy, że Turcja to nie Grecja i za wszystko (albo prawie wszystko) trzeba tam płacić , a drugi - że wewnątrz kraju, we wrześniu noce są tak chłodne\nMimo to i tak mam zamiar tam pojechać , więc pisz i pokazuj jak najwięcej\nnapisał(a) FUX » 09.02.2013 14:57\nZnam takich z innego forum, że im 3 miesiące w TR było mało i musieli „na chwilę" ja opuścić, aby problemów nie mieć.\nTam są wizy 90 dniowe...\nnapisał(a) grot » 09.02.2013 16:47\nW sumie ja też czytałem wiele relacji, a pisałem mało. Co do długości pobytu to razem z dojazdem byłem w trasie 26 dni, a i tak wiele ciekawych miejsc trzeba było pominąć. Nie mówię nawet o wschodzie Turcji, bo wtedy pewnie i 2 miesiące to mało. Co do cen to chyba jednak Grecja droższa, przynajmniej jeśli chodzi o noclegi. A po większości Kapadocji można chodzić za darmo\nDziś ciężko z pisaniem mając takie widoki ( Witków, Siwa Polana, Dolina Chochołowska ), więc odcinek będzie krótki\nOstatnio edytowano 09.02.2013 20:01 przez grot, łącznie edytowano 2 razy\nnapisał(a) grot » 09.02.2013 19:49\nKONYA - ALANYA.\nPo obfitym hotelowym śniadaniu możemy kontynuować podróż. Droga w kierunku Alanya pustawa, ale bardzo dużo zakrętów, wspinanie się do góry potem zjeżdżanie, znowu wspinaczka itd. Co pewien czas ulubiony przez Turków remont drogi polegający na wysypywaniu kamyczków. Pędzić się nie da. I tak droga aż do samego wybrzeża. Na wybrzeże docieramy w okolicach Manavgat i teraz wzdłuż morza do Alanyi. Z okna robimy taką fotkę:\nDocieramy do hotelu, który wybraliśmy na wzgórzu z którego rozciąga się widok na całe miasto. O Alanyi za dużo pisał nie będę, bo to typowo turystyczne miasto nastawione tylko na drenowanie kasy turysty. Setki knajp, port, szeroka plaża. Miejsce godne polecenia to właśnie to wzgórze, na którego wierzchołku znajdują się ruiny zamku.\nSpędziliśmy tam kilka dni, więc trochę fotek trzeba zamieścić.\nAlanya - góra widziana z plaży\nAlanya - widok na port\nJeszcze kilkadziesiąt lat temu Alanya to było niewielka osada na wzgórzu. Teraz to miasto z ogromną ilością hoteli.\nAlanya - pozostałości zamku\nAlanya - zatopi czy nie ?\nI jeszcze jaskinia (tuż przy plaży) chyba ma pomagać na drogi oddechowe.\nI na koniec tej krótkiej części relacji turecka scenka rodzajowa. Tam chyba związków partnerskich nie tolerują, ale małżeństwa jak najbardziej. Dużo szczęścia.\nKolejny odcinek to wyjazdy w czasie pobytu w Alanyi, między innymi Zielony Kanion, Koprulu i Side.\nnapisał(a) FUX » 09.02.2013 20:16\nBardziej klimatycznie, niż w Antalyi...\nnapisał(a) ania77 » 09.02.2013 23:16\nJa też czytam i bardzo mi się podoba, zwłaszcza, że również robiłam turecką pętlę we wrześniu 2012, więc z przyjemnością czytam kolejne odcinki:)\nkulka53 napisał(a): (...)\njak do tej pory wyciągnąłem z relacji już dwa wnioski na przyszłość... pierwszy, że Turcja to nie Grecja i za wszystko (albo prawie wszystko) trzeba tam płacić , a drugi - że wewnątrz kraju, we wrześniu noce są tak chłodne\nDrugi wniosek jak najbardziej słuszny:):) Ja w Kapadocji (9-12 września) chodziłam wieczorami w grubym zimowym polarze, który wrzuciłam do samochodu tylko z myślą o temperaturach, jakie mogą nas powitać w Polsce w drodze powrotnej pod koniec września:) Odnośnie pierwszego wniosku to nie da się tego tak porównać, ale generalnie zwiedzanie w Turcji, w porównaniu z Grecją, w kontekście odwiedzania atrakcji turystycznych kosztuje. Były miejsca w Turcji, że ręce mi opadały: najpierw parking, potem wejście do atrakcji a potem jeszcze dodatkowa opłata za najbardziej wartościową część tej atrakcji (tak jest w Efezie albo w Goreme Open Air Museum). Nie można jednak przy tym pomijać, że starają się taką atrakcję utworzyć dla turysty dogodną, więc można np. liczyć na czyściutką toaletę. Turcja oferuje tyle atrakcji, że nawet przy cięciu wydatków na odwiedzane obiekty można mieć bardzo ciekawe wakacje i czasu zabraknie na zobaczenie wszystkiego, na co miałoby się ochotę. Nie płaci się za zwiedzanie meczetów. A w Kapadocji można zobaczyć dużo pomijając wejścia płatne. Naprawdę nie uważam, aby traciło się dużo omijając Goreme Open Air Museum (Zelve nie wiem, nie byłam, z opisu Grota wygląda na ciekawsze niż to w Goreme). My do Kapadocji na pewno jeszcze wrócimy i wtedy skoncentrujemy się właśnie na trasach pieszych, bo na to zabrakło nam czasu tym razem. W Stambule pominęłabym teraz np. pałac Topkapi. Tureckie autostrady są tańsze od greckich i nie zdarzają się tu przypadki kasowania za autostradę, która jest nią tylko na mapie i w planach.\nRobiliśmy trasę po Peloponezie w 2007, rozważaliśmy powrót do Grecji w 2012 i dlatego nie mogliśmy się powstrzymać przed ciągłym porównywaniem Grecji i Turcji. Turcja wygrywa ludźmi: przemili, bardzo pomocni. Zanim poprosisz o pomoc zastanów się trzy razy, czy na pewno sam nie dasz rady. Jeśli zapytasz, a zapytany nie potrafi Ci pomóc, postawi na nogi pół miasta, żeby nie zostawić Cię w potrzebie. Jesteśmy psiarzami, więc zwracamy uwagę na zwierzęta przeróżne. Tureckie psy i koty wydawały się bardziej zadowolone z życia i wiodące lepszy żywot niż greckie (mimo, że znamy wiadomości dotyczące przypadków nieciekawego traktowania psów w Turcji). Psy żyją tam obok człowieka, nie z nim, ale często spotykaliśmy miski z wodą i jedzeniem wystawiane przez mieszkańców (dla kotów oczywiście też), a w Anamurze nawet miski "miejskie" (z oznaczeniem nazwy lokalnego samorządu) - też pełne. Niektóre psy ponumerkowane, zakolczykowane. Greckie psy - te, które wiedzieliśmy na Peloponezie i w drodze przez Grecję - zaniedbane, chore i przestraszone. Wiele na łańcuchach przy "budach", często beczkach, bez ani kropli wody przy upałach po 40 stopni. Pamiętam oburzenie faceta w Mykenach, który przy kasie lał sobie wodę z węża, już nie pamiętam czy na samochód czy coś tam przy kasie i poprosiliśmy go, żeby lunął z tego węża psu, który był za pobliskim płotem, miał tam budę z jakieś drewnianej skrzyni, metrowy łańcuch i kompletnie suchą miskę przy pełnym słońcu. Facet był oburzony, jakbyśmy mu matkę taczkami przejechali. Jeszcze gorzej zapadły nam w pamięć peloponeskie koty - ogromna różnica pomiędzy teorią prezentowaną na pocztówkach, kalendarzach i innych gadżetach a praktyką. W 2007 roku peloponeskie koty dzieliły się na trzy rodzaje: chore, głodne i rozjechane. Wyglądało to nieco lepiej w Atenach i dużo lepiej w okolicach Meteorów. Mam nadzieję, że coś się w Grecji zmieniło pod tym względem na plus. Natomiast, mimo, iż tureckie jedzenie jest pyszne, ogólnie greckie było dla nas jeszcze lepsze:)\nnapisał(a) grot » 10.02.2013 08:57\nWycieczki z Alanyi.\nAlanya to dobre miejsce wypadowe na super wycieczki. Dalej na wschód już się nie przemieszczaliśmy. Czytałem tu kilka wspaniałych relacji opisujących wschodnie rejony Turcji, niestety urlop nie jest z gumy i coś trzeba było poświęcić. Oprócz tego w czasie każdego wyjazdu planujemy zarówno zwiedzanie jak i trochę lenistwa na plaży i w wodzie. Pierwsze dwa dni pobytu w Alanyi były własnie takie, ale trzeciego dnia ruszamy na kolejne "podboje", nie tylko zresztą my, piraci też:\nNajpierw jedziemy do Dolphinapark Sealanya. To kilkadziesiąt minut jazdy od Alanyi. Powiem szczerze, że mam mieszane uczucia co do takich miejsc. Czy zamykanie delfinów i przyuczanie ich do sprawiania rozrywki ludziom jest etyczne ? Przez ten 40-minutowy występ targały mną sprzeczne uczucia, z jednej strony prawdopodobnie nigdy bym tych wspaniałych ssaków nie zobaczył z bliska, gdyby nie to miejsce, z drugiej wolałbym zobaczyć je nawet z daleka, ale na wolności. Mam nadzieję, że nie dzieje im się tam krzywda.\nRuszamy do Manavgat, w mieście skręcamy w lewo w kierunku wodospadów (trzeba nieco oddalić się od wybrzeża, droga znośna). Po przyjeździe na miejsce zaskakuje nas duża ilość ludzi.Zastanawiamy się - czyżby na południu już wszędzie tak miało być ? Po pustawej Kapadocji ciężko się przyzwyczaić do takich tłumów. Większość zwiedzających to Turcy, więc może to takie miejsce ich wycieczek, szczególnie że była to niedziela ? Miejsce dosyć rozreklamowane, ale wielkiego wrażenia na mnie nie zrobiło.\nCiekawostką mogą być stoliki z restauracji ustawione w wodzie. Jak widać jednak chętnych nie było, może dlatego, że woda dosyć zimna.\nSprzedawca ozdóbek ze szkła na życzenie wyczarowywał szklane zwierzaczki.\nJedziemy dalej tą samą drogę w kierunku Oymapinar Baraji. Potoczna nazwa tego miejsca to Green Kanyon. Czas przejazdu od Manavgat to niecała godzina. Ostatni odcinek to dosyć stroma wspinaczka samochodem. Po dojeździe na szczyt można zostawić samochód, przed albo za tunelem i wchodzimy na zaporę skąd olśniewa nas taki widok.\nPrzez ten mostek, który widzimy na dole dojeżdża się właśnie od strony Manavgat. Na samej górze wieje tak, że czapki spadają z głów nie tylko z wrażenia. Tutaj też zwykle przyjeżdżają autokary z wycieczkami, ale my takowych nie spotkaliśmy. Można na tym poprzestać i wracać, my jednak chcieliśmy popłynąć statkiem wycieczkowym. trzeba było pojechać dalej, tu stan drogi dość mocno się pogarsza, ale da się przejechać. Dojeżdżamy do miejsca tam, skąd odpływa statek. Stoją 3 autokary, podchodzimy do kierowcy i pytamy w jakich godzinach kursuje statek. Niestety okazuje się, że wypływa tylko 2 razy dziennie, drugi raz odpłynął o 13-stej czyli pół godziny temu. Co za pech. Wcześniej nigdzie nie udało mi się zdobyć informacji w jakich godzinach kursuje. Zamiast rejsu pozostaje nam kliknąć parę zdjęć.\nWracamy do Manavgat i jedziemy w kierunku Koprulu Kanyon. Po zjeździe w lewo z głównej trasy Alanya-Antalya droga prowadzi nas przez piękne tereny. Choć z tego co pamiętam to do przejechania było około 50 kilometrów to o szybkiej jeździe można zapomnieć. Droga wąska, co kilkanaście metrów bardzo ostre zakręty, nie widać czy jedzie coś z naprzeciwka. Potem oprócz zakrętów raz w górę, raz w dół. W drugiej części trasy jedziemy obok miejsc, gdzie wyrusza się na rafting. Naganiacze stoją przy drodze i zapraszają, my jednak planujemy dojechać do samego końca drogi. Poniższe zdjęcie zrobione jest z parkingu na szczycie, przejazd przez ten mostek dostarcza nie lada emocji. Przed nim bowiem droga zwęża się maksymalnie, a trzeba wymijać się z samochodami terenowymi tubylców, którzy tak do końca nie dbają o zadrapania. Ta mijanka przypomina mi trochę wyjazd na Sv. Jure ( w cro emocje te były na dłuższym odcinku ).\nNatychmiast po zaparkowaniu atakuje nas Turek, który łamaną polszczyzną zaprasza na rafting. Pierwsza cena nie brzmi zachęcająco, ale po dłuższym targowaniu spada ona o ponad połowę, prawdopodobnie też z tego względu, że było już dosyć późno i szansa na złapanie kolejnych klientów nieduża. Wsiadamy. Pierwszą część trasy pokonujemy siłą mięśni wciągając się po linie. Prąd jest silny i łódka wypełniona nawet 8-osobami ma problem z pokonaniem siły rzeki bez pomocy liny. trzeba uważać też na kamienie, za to widoki rewelacyjne. Polecam każdemu, naprawdę warto wybrać się w te rejony. No to płyniemy.\nZ powrotem nie wracamy przez mostek, ale jedziemy w dół za parkingiem, tym razem jedziemy po drugiej stronie rzeki. Tu trafiamy na miejsce tureckiego pikniku, jest niedziela. W zacienionym miejscu jest grillowanie, kąpiel w rzece, stoliki ustawione w wodzie. Jak oni to robią to nie wiem bo ja po wejściu do tej lodowatej wody na głębokość 30 centymetrów po minucie miałem zdrętwiałe nogi. Nie wiem jaka była temperatura tej wody, ale przypuszczam, że nie więcej niż 10-12 stopni. Jak widać niektórym nie przeszkadzało to skakać do niej na główkę, brrrrr. Atmosfera iście piknikowa, przy każdym stoliczku gra muzyka.\nTurystów tu nie ma, sami Turcy i niektórzy trochę zdziwieni spoglądają na nas i nasz samochód. Nie będziemy im przeszkadzać w zabawie i powoli zbieramy się do powrotu do Alanyi. Kolejny "pracowity" dzień tych wakacji dobiega końca. W następnym odcinku odwiedzimy Side.\nnapisał(a) kulka53 » 10.02.2013 13:05\nAnia77, dzięki za ciekawe i cenne uwagi\nPisząc o tanim zwiedzaniu Grecji miałem na myśli to, że dobrze się trzeba natrudzić by znaleźć tam płatny parking a ogólnie zabytki do super drogich nie należą. Atrakcją, która wg mnie była trochę za droga, choć niewątpliwie ciekawa, była peloponeska kolejka do Kalavrity za 18 euro od osoby. Natomiast np jaskinie Dirou w innym kraju pewnie kosztowałyby 2x więcej a wg mnie są wielkim hitem.\nCóż, trzeba będzie na te wydatki w Turcji przewidzieć trochę więcej.\nAle bardzo jestem zaskoczony tym co piszesz o greckich zwierzętach\nJa nie mogę przejść obojętnie obok żadnego kota, zresztą w relacji pokazujemy ich chyba sporo za dużo . Właściwie nie przypominam sobie bardzo źle wyglądającego kota, te które spotykaliśmy były zadbane, zwykle najedzone, często widywaliśmy kocie miski, na pewno żadnemu nie działa się wielka krzywda. A w sumie w Grecji spędziliśmy już prawie 3 miesiące w różnych rejonach. Co do psów się nie wypowiem, rzadziej je spotykaliśmy, no a jeden niestety zakończył chyba życie wbiegając wprost pod koła naszego auta . Podział na "chore, głodne, rozjechane" z całą pewnością mógłbym zastosować do psów w Rumunii i Bułgarii .\nPonieważ gdy kiedyś będziemy się wybierać do Turcji bardziej na wschód, też będzie to na pewno wrzesień, trzeba będzie się nastawić na te nocne chłody . Mam nadzieję, że podobnie jak w Grecji, tak i tam nie ma problemów ze znalezieniem miejsca na noclegi w aucie na dziko , no i że nie ma problemów z dostępem do słodkiej wody do mycia czy gotowania.\nGrot, mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko naszym uwagom w swojej relacji\nnapisał(a) grot » 10.02.2013 14:21\nKulka53 jasne, że nie mam nic przeciwko, wręcz przeciwnie każda uwaga jest zawsze cenna. Co do przemyśleń ani77 to sam tak na szybko starałem się przypomnieć koty i psy na greckiej i tureckiej trasie. Myślę, że można pewnie trafić na koty napasione jak i na wygłodzone i w Grecji i Turcji. W Grecji na Lefkadzie na przykład spaliśmy w domku campingowym i codziennie rano i wieczorem przychodziło całe stadko kotów podjeść, podobnie było w hotelu w Alanyi, gdy daliśmy jedzonko jednemu potem nie wiadomo skąd przybiegało 4,5 następnych kotków. Jednak nie wyglądały na wygłodzone. Tak naprawdę jednego takiego kotka widziałem w Myrze, był naprawdę wychudzony jak szkielet. Nic nie mieliśmy niestety do jedzenia, a że było dość późno stragany były zwinięte. Co dziwne wszyscy tam mówili po rosyjsku . Na zdjęciu może tego nie widać, ale nie wyglądał dobrze.\nCo do pozostałych uwag ani77 to autostrady tureckie faktycznie dobre i tańsze od greckich. Co do oceny ludzi to też pewnie można różnie trafić, jak wszędzie. Ja, jeśli chodzi o Turcję mam same pozytywne oceny, tak się zastanawialiśmy czy w Polsce mógłbym liczyć na taką pomoc jaką mi okazano (o tym będzie już całkiem niedługo), szczególnie gdybym był cudzoziemcem. Stereotyp Turcji i Turka jest u nas raczej negatywny, z czym zresztą się nie raz spotkałem, gdy opowiadałem gdzie się wybieram.\nMy mieszkaliśmy wprawdzie w wynajętych wcześniej miejscach, ale tereny są tu tak rozległe, że z miejscem na nocleg z autem nie powinno być żadnych problemów.\nnapisał(a) ania77 » 10.02.2013 16:40\nkulka53 napisał(a): (...) Pisząc o tanim zwiedzaniu Grecji miałem na myśli to, że dobrze się trzeba natrudzić by znaleźć tam płatny parking a ogólnie zabytki do super drogich nie należą. Atrakcją, która wg mnie była trochę za droga, choć niewątpliwie ciekawa, była peloponeska kolejka do Kalavrity za 18 euro od osoby. Natomiast np jaskinie Dirou w innym kraju pewnie kosztowałyby 2x więcej a wg mnie są wielkim hitem.\nJedyny płatny parking w Grecji, jaki sobie przypominam w czasie naszego wyjazdu to w centrum Aten. A co do zabytków to mieliśmy takie wrażenie, że Grecy chętnie kasują za zabytki własne, tzn. historycznie greckie i tu cena jest "uzależniona od liczby kolumn":) Natomiast kasowaniem za "te inne" już nie są tak bardzo zainteresowani, choć po przeszło pięciu latach nie potrafię sobie dokładnie przypomnieć, które z "tych innych" były płatne, a które nie.\nOczywiście w Turcji bez specjalnego wysiłku ominiesz niektóre płatne parkingi, ale są miejsca gdzie ich pęd na turystyczną kasę przekraczał moją tolerancję. My mieliśmy taką sytuację w Meryemanie. Jedno z nas było zainteresowane jej zwiedzaniem, drugie nie. Jedziemy z założeniem, że chętny sobie Meryemanę obejrzy, niechętny pozostanie w samochodzie. I co zastajemy na miejscu? Szlaban i pobór kasy (chyba po 12,5 liry, czy coś koło tego) jest już przed wjazdem na parking:) Można oczywiście w ramach protestu na zdzierstwo zawrócić, no ale jak się tyle jechało, żeby zobaczyć... Niechętny może też teoretycznie wysiąść z samochodu i poczekać sobie przy szlabanie:) tylko, że to jest dużo wyżej niż Efez i we wrześniu było tam dobrych kilka stopni mniej, co przekładało się na wyraźnie odczuwalny i dokuczliwy chłodek. Tym samym jedno z nas zapłaciło 12,5 liry za przejażdżkę na parking:) Cierpliwość nasza się skończyła i postanowiliśmy nie zostawić miastu Selcuk ani liry więcej, dlatego na obiad i nocleg pojechaliśmy gdzie indziej.\nMy spędziliśmy w Grecji 3,5 tygodnia w 2007 roku i nasza opinia wynikła, jak pisałam, z obserwacji w różnych miejscach. Najgorzej, jeśli chodzi o koty, zapamiętaliśmy Finikoundę - jakkolwiek pisać nazwę tej miejscowości:) Życzylibyśmy sobie, a zwierzętom przede wszystkim, żeby więcej takich obrazków nie oglądać i mamy nadzieję, że tak będzie, a powrót do Grecji chodzi nam dużymi krokami po głowie i kto wie, może nawet w tym roku.\nEDIT: Patrząc na Wasze "kocie" zdjęcia możnaby pomyśleć, że mówimy o różnych krajach. Albo, że miałam urojenia... I mam nadzieję, że te "Wasze" koty (i oby psy też) i koty Dangolki to są te aktualnie "ogólnogreckie" i tak już pozostanie:)\nJa myślę, że w Turcji z miejscami na noclegi w samochodzie będzie jeszcze łatwiej niż w Grecji:)\ngrot napisał(a): (...) Co do oceny ludzi to też pewnie można różnie trafić, jak wszędzie. Ja, jeśli chodzi o Turcję mam same pozytywne oceny, tak się zastanawialiśmy czy w Polsce mógłbym liczyć na taką pomoc jaką mi okazano (o tym będzie już całkiem niedługo), szczególnie gdybym był cudzoziemcem. (...)\nMieliśmy między innymi taką sytuację: w Edirne chcieliśmy wysłać kartki i szukaliśmy skrzynki pocztowej. Byłam pewna, że skrzynki pocztowe w Turcji są, bo je widziałam w innych miejscowościach, choć nie w każdej (później w internecie przeczytałam, że to właśnie wcale nie jest takie oczywiste i są miejscowości, gdzie skrzynek nie ma i listy wysyła się tylko na poczcie, ale wtedy tego nie wiedzieliśmy). Chodzimy po tym Edirne, chodzimy, kartki wysłać musimy, bo to ostatnia miejscowość w Turcji, z której właśnie wyjeżdżamy (zawsze wysyłamy kartki na ostatnią chwilę i to kolejny kraj, gdzie nam to nie popłaca) a skrzynek nie ma. Podchodzimy do faceta z obsługi meczetu i pytamy go o skrzynkę. Nie bardzo mówił po angielsku, więc ściągnął trzy swoje koleżanki. One niby mówiły po angielsku, ale podobnie jak on. Tłumaczymy o co chodzi, pokazujemy kartki, pokazujemy, że są wypisane, że są znaczki i że chcemy je - no i tu pokazujemy, że chcemy je w dziurę w ścianie:) One nam mówią, że poczta finito. My wiemy, że poczta nie pracuje, bo już chyba 22, ale pokazujemy, że chcemy to w ścianę albo w skrzynkę. One, że nie ma i że poczta finito. Trwało to chyba z 15 minut, w końcu udało się nam wyswobodzić, dziękując za pomoc i poszliśmy szukać dalej. Znaleźliśmy budynek poczty, rzeczywiście zamknięty i przy nim też nie było skrzynek. No, jak już przy nim nie było skrzynek to zaczęliśmy wierzyć, że tam skrzynek nie ma. Poszliśmy zapytać w hotelu obok. Mówią, że skrzynek nie ma. Rodzinie w Polandzie można te kartki zawieść, ale do innych krajów to już gorzej. W końcu wpadliśmy na pomysł: z miejscowej waluty zostało nam całe 5 lir, tuż obok poczty jest kawiarnia. Pójdziemy tam, poprosimy, żeby jutro rano wysłali nam te kartki, damy tą piątkę w podzięce za przysługę - wyślą to wyślą, nie wyślą - trudno. Poszliśmy. Wybraliśmy na oko najbardziej kumate kelnerki i pytamy, czy mówią po angielsku. One, że oczywiście, ale ni w ząb nie kumają o co chodzi. Zawołały kolegę, takiego młodziutkiego chłopaczka. Jego inglisz podobny. We czwórkę oglądają te kartki z każdej strony, my im znowu pokazujemy, że są adresy, są znaczki i że budynek obok. Młody zawołał szefa. Przyszedł uśmiechnięty od ucha do ucha szef, przywitał się. Tłumaczymy o co nam chodzi. Szef wysłuchał, powiedział "okiej", wziął od nas kartki, podał młodemu, klepnął go z całego serca w plecy, aż młody ledwie ustał, podał nam rękę na pożegnanie i poszedł. Młody stał zamurowany. Wręczyliśmy mu pięć lir, podziękowaliśmy, pożegnaliśmy się i poszliśmy. No i przed nami 3 opcje: Młody nic nie zrozumiał i nic z tego nie wyjdzie, Młody wyśle kartki w śmietnik, bo mu się nie będzie chciało podejść na pocztę, Młody zrozumiał i wyśle. Po tygodniu kartki były w Polsce:)\nGrot, piękne zdjęcia okolic Alanyi:) My je ominęliśmy (tzn. przez Alanyę tylko przejechaliśmy), a może następnym razem trzeba będzie się tam zatrzymać.\nOstatnio edytowano 10.02.2013 22:31 przez ania77, łącznie edytowano 1 raz\nnapisał(a) FUX » 10.02.2013 16:49\nKartki z Kapadocji wysłaliśmy z recepcji hotelowej. Recepcjonista poinformował o kosztach znaczków x ileś kartek i zadeklarował, że wyśle. Oczywiście wysłał!\nnapisał(a) grot » 13.02.2013 11:06\nAlanya to wprawdzie typowe miasto do hurtowego odpoczynku, ale można też złapać ładne fotki.\nDziś Side. Z Alanyi około godzina jazdy. Tak po prawdzie to nie mieliśmy tego wyjazdu początkowo w planie i zdecydowaliśmy się po południu, że dość już leżenia na plaży i po krótkim namyśle obraliśmy kierunek Side. Nie spodziewaliśmy nic specjalnego, ot taki wieczorny spacer. Dojazd do centrum taką uliczką i .... już nam się podoba. Side to dawne miasto greckie, główna atrakcja to ruiny świątyni Apolla.\nDo samego centrum nie można dojechać, szlaban i strażnik skutecznie to uniemożliwiają, ale po lewej stronie jest dość pokaźny parking. Najpierw wracamy kawałek z powrotem a potem idziemy dróżką w stronę morza. Po drodze kolejne ruiny lepsze\nMoja refleksja po przejściu wokół tych ruin. Nie widać tu ręki gospodarza, który zadbałby o to co jeszcze pozostało z tych greckich czasów, być może właśnie chodzi o to, że to było greckie miasto ? Nie wiem, ale cenne pozostałości walają się wśród piachu, ziemi i trawy. Coś próbuje się teraz wprawdzie robić, ale czy nie jest za późno. Na dobrą sprawę można by podjechać ciężarówką i zabrać sobie część tych kamieni, na przykład te leżące tutaj:\nSzkoda, że większość tego terenu wygląda tak:\nPotem wracamy na główną ulicę. Być może to brzmi śmiesznie i dziwnie, ale mnie ta ulica kojarzyła się z Zakopanem i Krupówkami.\nA nad samym morzem\nTo tyle w tym odcinku, w następnym między innymi Aspendos, Antalya, Chimera oraz niemiła przygoda, która była nam chyba pisana od początku podróży, albo nawet jeszcze przed wyjazdem.\nnapisał(a) Vjetar » 13.02.2013 11:36\nWidzę, że do Tersane też wszedłeś...ciekawy obiekt prawda?\nnapisał(a) kulka53 » 13.02.2013 12:32\nania77 napisał(a): Ja myślę, że w Turcji z miejscami na noclegi w samochodzie będzie jeszcze łatwiej niż w Grecji:)\nTak szczerze, to ja też tak myślę . Może nie łatwiej, ale oby przynajmniej tak samo łatwo .\ngrot napisał(a): Potem wracamy na główną ulicę. Być może to brzmi śmiesznie i dziwnie, ale mnie ta ulica kojarzyła się z Zakopanem i Krupówkami.\nMi się trochę skojarzyło z (oglądanymi co prawda tylko na relacyjnych zdjęciach) bułgarskimi Nesebyrem i Sozopolem.\nPrzeczytałem co nieco o waszych przedwyjazdowych poszukiwaniach ubezpieczyciela na Turcję... ale pewnie i tak dotyczyły one aut nowszych niż 10 letnie?\n2012 Turcja - strona 4


Gdzie moge kupić oryginalny kabel microsoft vga av? | XboxForum.pl - Największe Polskie forum o konsolach Xbox One, Xbox 360 i Xbox.\nGdzie moge kupić oryginalny kabel microsoft vga av?\nTemat na forum 'Dla świeżaków' rozpoczęty przez rawison, Grudzień 31, 2011.\nWitam czy dostanę taki kabel np: w Tesco albo w Avansie (sklepie). Mieszkam w małej miejscowości i praktycznie nie ma takich sklepów z kablami itp. Nazwa miejscowości: Nakło nad Notecią. Jak by ktoś jeszcze jakieś sklepy wyszukał był bym bardzo wdzięczny. Chcę kupić oryginalny ponieważ kupiłem z allegro jeden i był to jakiś tani badziew...\nrawison, Grudzień 31, 2011\nJeśli nie znajdziesz w jakiejś rozsądnej cenie tego kabla to pomyśl o VGA BigBen. Swego czasu jeden z najlepszych kabli do podłączenia konsoli przez VGA. Popatrz na fora i popytaj, na allegro też powinien być. Nie ma co brać tych tanich podrób z chin w blistrach z allegro, lepiej dopłacić do bigbena i mieć jakość ważną przy analagu.\narkadiusz_89, Grudzień 31, 2011\nVobis, Saturn , Media Markt w innych raczej nie kupisz najpewniej w Vobisie więc szukaj tych sklepów najbliżej siebie i zadzwoń zanim pojedziesz może uda ci się dowiedzieć czy mają na stanie . Cena w Vobisie to ok 120zł ja kiedyś w Saturnie albo w MM ( praktycznie to samo ) widziałem za 99zł , a sam kilka miesięcy temu kupiłem za 120zł . Powodzenia w szukaniu\nBigBen to ta sama jakość , a nawet może lepszy od kabla M$ bo fajnie wygląda ;p i ładnie się zgina nie jest sztywny i cena taka sama jak M$ tylko z dostępnością możesz być ciężko ja mam taki w szafce ale raczej go nie sprzedam bo nie opłaca mi się .\ncyborg95, Grudzień 31, 2011\nZnalazłem tego BigBena ale na żadnej stronie nie mają go na składzie....\n2 minuty na allegro... Super Jakość Kabel Vga BigBen (2029571205) - Aukcje internetowe Allegro\nskrzydel5, Grudzień 31, 2011\nDzięki wielkie... Zamówię go ale czy nie będę miał z nim żadnych problemów??.\nMusiał być wystawiony teraz jakoś bo po ilości pozostałych dni i wyświetleniach wnioskuję...\nja kiedyś na allegro ustrzeliłem oryginalny kabel MS za 35zł działa wyśmienicie i to nie była podróbka bo podróbkę taką miałem wcześniej i obraz był tragiczny a na oryginale jest super.\nKrzysiekx27, Grudzień 31, 2011\nNie będziesz miał raczej żadnych problemów,śmiało zamawiaj.\nJeżeli patrzysz na tą aukcję co podał skrzydel5,to możesz śmiało kupować,ma dużo pozytywnych komentarzy


Na Morzu Północnym zatonął polski statek rybacki Cyranka wraz z 12-osobową załogą\nImieniny obchodzą: Dobrowit, Tytus, Irena, Józef, Irma, Ryszarda, Stefania, Zachariasz\nM/T "Cyranka" - polski statek rybacki, jeden z lugrotrawlerów świnoujskiego przedsiębiorstwa PPDiUR "Odra" - serii tzw. "ptaszków" (lugrotrawlerów B-11) - zbudowany w Stoczni Północnej w Gdańsku\nDo katastrofy doszło późnym popołudniem 4 października 1956 roku na łowisku Dogger Bank na Morzu Północnym, w trakcie sztormu. W wyniku nieprawidłowo przeprowadzonego manewru z rozkazu szypra, Mariana Snopka, a także słabej stateczności, o godzinie 16.40 jednostka przewróciła się i zaczęła tonąć. Sześciu marynarzy uratowały dwie jednostki: polski lugrotrawler "Mysikrólik" pięciu i włoski statek "Italian Victoria" jednego. "Mysikrólik" znajdował się czterysta metrów od miejsca wypadku i mógł dotrzeć na miejsce w ciągu pięciu minut, jednak akcja ratunkowa opóźniła się o około 41 minut z powodu wybuchu paniki na pokładzie jednostki. Znacznie opóźniona została akcja ratunkowa. "Mysikrólik" uratował sternika Jana Styna, który po zatonięciu utrzymał się na powierzchni na kole ratunkowym, rybaków Władysława Bańkowskiego, Jana Gracę i Kazimierza Stabulewicza, którzy wydostali się na przewrócony statek, a potem dotarli do zerwanej z niego tratwy ratunkowej oraz piątego, odbywającego pierwszy w życiu rejs młodszego rybaka Mariana Uszkura, który po katastrofie znalazł się wewnątrz wywróconego do góry dnem trawlera. Po kilkudziesięciu minutach wewnątrz wywróconego statku dostrzegł luk, zdołał zanurkować i wypłynąć na powierzchnię, po czym podjął go "Mysikrólik" . Z 12 ludzi, którzy zginęli, jeden pozostał wewnątrz wywróconego statku, trzech utonęło od razu, a wszystkich pozostałych widziano na powierzchni. Spóźniona akcja ratunkowa sprawiła, że fale rozrzuciły ich w różnych kierunkach i tylko jednego z nich, Teodora Pałyzgę uratował statek "Italian Victoria". "Cyranka" zatonęła przed północą, kilka godzin po przewróceniu się, zanim zdążyły podejść do niej holowniki ze sprzętem umożliwiającym wydobycie ostatniego członka załogi, który przez długi czas uderzeniami w kadłub dawał znaki życia.\nW wyniku katastrofy zginęło 12 członków załogi:\nMarian Snopek - szyper\nZbigniew Szymański - rybak\nMieczysław Seryło - I mechanik\nHenryk Mastyna - II mechanik\nWłodzimierz Jasiński - motorzysta\nStanisław Górski - kucharz\nAlbin Strugała - asystent pokładowy\nWładysław Berest - bosman\nAleksander Makowski - młodszy rybak\nMarian Żelazny - rybak\nIgnacy Malawski - młodszy rybak\nMarian Kałuda - starszy rybak\nJak czytamy w raporcie komisji Instytutu Morskiego: "Główną przyczyną wywrócenia się statku podczas sztormu przy nieprawidłowo wykonanym manewrze była najprawdopodobniej mała stateczność lugrotrawlera. Jak wykazały prace Komisji, prototyp statku produkowany przez Stocznię Północną w Gdańsku od 1951 r. ani też prototyp przebudowanego nieco w 1953 r. lugrotrawlera - nie zostały poddane właściwym przeróbkom eksploatacyjnym." Izba Morska wykryła bardzo liczne wady w budowie statków typu "Cyranka" i MT Czubatka wynikające z błędnego zaprojektowania i budowy oraz niezgodnej z zasadami bezpieczeństwa przebudowy, której dokonano, gdy statki (przeznaczone pierwotnie na Bałtyk) skierowano na Morze Północne i zwiększono im w związku z tym załogi. Katastrofy i ujawnione zaniedbania spowodowały m. in. odwołanie wiceministra żeglugi i dyrektora Centralnego Zarządu Rybołówstwa Morskiego oraz stopniowe wycofywanie statków z eksploatacji.\n1 Katastrofa promu na Filipinach. Co najmniej 36 osoby nie żyją 02.07.2015 pl\n2 Na rzece Jancy zatonął chiński statek pasażerski. Na pokładzie było 450 osób 01.06.2015 pl, ru\n3 Katastrofa statku Costa Concordia 13.01.2012 en, lv, pl, ru\n5 Zatonięcie promu MF Estonia, 852 ofiary śmiertelne 28.09.1994 en, lv, pl, ru\n7 Na Morzu Czarnym zatonął statek pasażerski Admirał Nachimow; zginęły 423 osoby 31.08.1986 en, lv, pl, ru\n9 Kampania norweska: pod Narwikiem niemieckie samoloty zatopiły niszczyciel ORP Grom; zginęło 59 członków załogi 04.06.1940 pl\n10 Zatonął HMHS Britannic, bliźniaczy statek RMS Titanica 21.11.1916 en, lv, pl\n11 Statek pasażerski RMS Empress of Ireland zatonął na Atlantyku wraz z tysiącem pasażerów 29.05.1914 pl\n12 Po kolizji z inną jednostką na Tamizie zatonął statek wycieczkowy SS Princess Alice z 640 osobami na pokładzie 03.09.1878 en, pl


Ile kosztuje abonament na baterie Renault Zoe? [ODPOWIADAMY] • SAMOCHODY ELEKTRYCZNE – www.elektrowoz.pl\nIle kosztuje abonament na baterie Renault Zoe? [ODPOWIADAMY]\nby [all] · Published 17/01/2018 · Updated 21/07/2018\nRenault Zoe to mały, ale ciekawy samochód elektryczny. Jednak jego atrakcyjność znacząco obniżał obowiązkowy abonament na baterię („akumulatory trakcyjne”) – ale to już przeszłość. Od 2017 roku Zoe można kupić bez abonamentu.\nRenault Zoe z abonamentem i bez\nKoszt baterii: 32 tysiące złotych, najtańszy miesięczny abonament: 309 złotych\nNa 3-4 lata abonament na baterie opłaca się… bardziej!\nRenault Zoe to samochód elektryczny segmentu B, a więc wielkości Toyoty Yaris. Nawet w najdroższej opcji – z kołami 17 cali – samochód ma ponad 200 kilometrów zasięgu na jednym ładowaniu, a przy mniejszych kołach i dobrej pogodzie zasięg rośnie do 230-270 kilometrów.\nDo niedawna auto można było kupić wyłącznie z wynajmem akumulatorów trakcyjnych. To znaczy, że samochód stawał się naszą własnością, ale jego bateria – już nie. Na szczęście od 2017 roku to się zmieniło.\nW tej chwili w ofercie Renault znajdują się takie oto modele Renault Zoe w następujących cenach:\nRenault Zoe R90 22 kWh: 89,9 tysiąca złotych z wynajmem baterii / 121,9 tysiąca złotych z bateriami na własność.\nRenault Zoe R90 Z.E. 40 (41 kWh): 100 tysięcy złotych z wynajmem baterii / 132 tysiące złotych z bateriami na własność\nRenault Zoe Q90 Z.E. 40 (41 kWh): 103 tysiące złotych z wynajmem baterii / 135 tysięcy złotych z bateriami na własność.\nJak widać różnica w cenie wynosi 32 tysiące złotych. Tymczasem najtańsza miesięczna opłata za wynajem akumulatora trakcyjnego wynosi 309 złotych przy rocznym przebiegu mniejszym niż 7,5 tysiąca kilometrów. Oznacza to, że ceny wyrównują się po niecałych 9 latach.\nAbonament na baterię w Renault Zoe w zależności od przejeżdżanego rocznie dystansu wynosi:\nJeśli jeździmy tyle, ile przeciętny Polak – czyli do 12,5 tysiąca kilometrów rocznie – i potrzebujemy większej baterii o pojemności 41 kWh, wtedy ceny obu samochodów zrównują się po nieco ponad 6 latach eksploatacji.\nWniosek? Jeśli kupujemy samochód na 3-4 lata, abonament na baterie opłaci nam się bardziej niż ich zakup już na starcie. Oczywiście abonament będzie minusem podczas odsprzedaży auta, ale w ostateczności zawsze możemy rozwiązać umowę z RCI Leasing i kupić baterie na własność.\nKompletny cennik Renault Zoe 2018 można pobrać tutaj.\nTags: RENAULTRENAULT ZOERENAULT ZOE - BATERIERENAULT ZOE - CENARENAULT ZOE - CZY WARTORENAULT ZOE - OPINIERENAULT ZOE ABONAMENTRENAULT ZOE ABONAMENT NA BATERIERENAULT ZOE JAKIE BATERIERENAULT ZOE Q90RENAULT ZOE R90RENAULT ZOE Z.E. 40


Płatności mobilne na stacjach Circle K w całej Polsce - NowoczesnaFlota.pl\nAplikacja do zakupów i płatności na stacjach Circle K jest dostępna w sklepach Google Play i App Store\nSieć stacji Circle K uruchamia możliwość płatności mobilnej za paliwo w całej Polsce. Usługa dostępna jest już w aplikacji Circle K. Aplikacja mobilna umożliwia także korzystanie na wybranych stacjach z myjni automatycznej bez wysiadania z samochodu.\nRozwiązanie zostaje wprowadzone z myślą o zwiększeniu podczas pandemii poziomu komfortu i bezpieczeństwa klientów oraz pracowników.\n¬Nowy sposób płatności za paliwo bezpośrednio przy dystrybutorze, który został przetestowany na wybranych stacjach, zostanie teraz udostępniony szerszemu gronu odbiorców. Po udanym wdrożeniu rozwiązania w Warszawie postanowiliśmy rozszerzyć usługę na terytorium całego kraju. W tym nietypowym czasie na stacjach Circle K robimy wszystko, co w naszej mocy, by zapewnić klientom jak największe bezpieczeństwo jednocześnie dbając o ich wygodę. Dzięki nowej funkcjonalności w aplikacji Circle K wizyta na stacji może odbyć się całkowicie bezkontaktowo, co jest szczególnie istotne dla osób w grupie podwyższonego ryzyka oraz tych, którzy mają niewiele czasu a chcą jedynie zatankować lub skorzystać z myjni. Jednocześnie dalej pracujemy nad kolejnymi innowacjami w naszej aplikacji mobilnej – opowiada Aleksander Wasiura, kierownik kategorii paliw w Circle K Polska.\nWprowadzenie płatności mobilnych zostało przyśpieszone ze względu na trwającą pandemię i jest częścią szerszego zakresu działań mających na celu ochronę zdrowia klientów i pracowników.\n- Już na początku pierwszego lockdown’u bezpieczeństwo stało się priorytetem na naszych stacjach. Przestrzegaliśmy zachowania odległości, zamontowaliśmy specjalne przesłony i zwiększyliśmy częstotliwość sprzątania na stacjach – mówi Rafał Droździak, szef marketingu i komunikacji w Circle K Polska. - Pół roku temu rozpoczęliśmy także współpracę z Boltem, dzięki której klienci mogą dokonywać zakupów w Circle K całkowicie zdalnie. Dotyczy to zarówno zwykłych produktów spożywczych, jak i ciepłych przekąsek, pysznej kawy oraz środków dezynfekujących. Dostęp do płatności przez telefon, bez konieczności podchodzenia do kasy, jest kolejnym usprawnieniem na naszych stacjach, podnoszącym wygodę i przede wszystkim bezpieczeństwo – dodaje Rafał Droździak.\nZakładając konto w aplikacji prócz płatności mobilnych, konsument zyskuje również dostęp do programu lojalnościowego EXTRA Club. (ww)\nTankowanie paliwa pod kontroląŁadowania „elektryka” jednak droższe