Katarzyna TS: Dyktatura świrów - wPrawo.pl\n„PiS do końca zabetonuje ten kraj, sprawi, że będzie totalna susza i będziemy walczyć o szklankę wody. Idę po to, żeby do tego nie dopuścić” – oświadczyła Klaudia Jachira, kandydatka Koalicji Obywatelskiej do Sejmu w październikowych wyborach. „Skończmy z zabijaniem dzikich ptaków! Pokażmy, że myśliwi nie mają naszego poparcia, powiedzmy nie dla krzywdzenia i zabijania zwierząt. Wrzuć swoje zdjęcie z dłońmi ułożonymi w kształt ptasich skrzydeł, zachęć znajomych do podpisania petycji” – zaapelowała europosłanka Wiosny Sylwia Spurek. „Zamiast próbować utrudniać życie aktywistom, polskie władze powinny wreszcie zająć się kryzysem klimatycznym” – oświadczył Paweł Szypulski, dyrektor programowy Greenpeace po wyrzuceniu jachtu „ekologów” z portu w Gdańsku, gdzie blokowali rozładunek antracytu zakupionego przez Czechów. „Nauka to nie tylko plan lekcji, ale też materiał. Materiał, który dziś mnie, młodego człowieka, nie przygotowuje do życia w dorosłości. Nie zawiera on rzetelnej edukacji seksualnej czy wystarczającej liczby godzin edukacji obywatelskiej” – stwierdził Bartosz Kulczycki z młodzieżówki Razem. „Na dzisiejszej konferencji młodzi ludzie występują w latarkach-czołówkach, żeby mogli bezpiecznie wrócić do domu po zmroku. Zachęcamy wszystkich uczniów zmuszonych do kończenia lekcji bardzo późno – wyrzucajcie swoje zdjęcia z latarkami” – zaapelowała Jaśmina Różańska z Razem podczas pikiety przed MEN.\nZacytowane perełki to tylko kilka przykładów „mądrości”, które pojawiły się w przestrzeni publicznej w ciągu ostatnich dwóch tygodni. Jachira ze szklanką wody, Spurek z dłońmi w kształcie ptasich skrzydeł, Greenpeace z fochem po wyrzuceniu z portu ich jachtu za łamanie prawa. I do kompletu dwójka działaczy Razem, z których jeden płacze, że nie umie sobie poradzić w życiu, bo w szkole nie uczą jak się bzykać, a druga zaleca noszenie latarek-czołówek. Przepraszam, ale dla mnie to są świry. Niestety, takie świry są dziś wynoszone na piedestał jako przedstawiciele nowoczesności i postępu. Takie świry są dziś mainstreamem w Unii Europejskiej. A jakie to ma konsekwencje? A takie, że debata publiczna została dostosowana do poziomu świrów, a wiedza i logika zostały zepchnięte na margines i nazwane „faszyzmem”.\nJak się przed tym bronić? Kluczem jest edukacja, ale nie każdego da się wyedukować w takim samym stopniu. I to powinno zostać uświadomione społeczeństwu, któremu wmówiono, że każdy może zdobyć średnie lub wyższe wykształcenie bez względu na zdolności. Zamiast wymagać więcej, wymaga się coraz mniej. Efekt jest taki, że z roku na rok szkoły wypuszczają coraz więcej głąbów przeświadczonych o własnym geniuszu i nieomylności. Nauczono ich, że mają być innowacyjni i kreatywni. No to są. Plotą, co im ślina na język przyniesie, a nieznajomość faktów nie jest dla nich żadną przeszkodą. Oni po prostu nie znają faktów, bo nikt od nich tego nie wyegzekwował. I mamy to, co mamy, czyli niedouków uważających się za mędrców. Nic dziwnego, że kończy się to świrowaniem.\nDyktatura świrów dyktuje warunki debaty, co widać i słychać w toczącej się kampanii wyborczej. Poziom zgłupienia sięga już zenitu. Brednie o katastrofie klimatycznej i Polsce bez węgla nie spotykają się z żadnym poważnym kontrargumentem. Dlaczego nikt nie powie jasno i wyraźnie, że to są brednie? A to są brednie i tak trzeba je nazywać! Za chwile stary-nowy wiceszef Komisji Europejskiej Frans Timmermans będzie gnoił Polskę przy pomocy tych bredni, ponieważ został teraz wystawiony na odcinek walki o klimat. I walka o klimat ma być priorytetem Unii Europejskiej, co zapowiedziała wybrana głosami PiS nowa szefowa KE Ursula von der Leyen. A świry już zacierają rączki i układają je w ptasie skrzydła. Kto zatrzyma to szaleństwo?\nNiszczenie polskiej energetyki przez dekarbonizacyjne plany unijnych politruków wspieranych przez niedouczonych świrów to jedno z największych niebezpieczeństw – obok migracji, roszczeń żydowskich i ofensywy LGBT – które obecnie zawisło nad Polską. Ale o tym zagrożeniu prawie nikt nie mówi. Za to najbardziej słychać głos świrów, którzy nawołują do szkolnych strajków klimatycznych i wyprowadzają na ulice rozhisteryzowane dzieciaki niczym szczurołap z Hameln. Uważam, że za udział w tej hucpie powinny być obniżane stopnie na świadectwie! Dość tej pobłażliwości dla głupoty. Głupocie nie wolno pobłażać i nie wolno jej premiować, bo premiowanie głupoty kończy się tym, że głupole zaczynają dyktować warunki. I już dyktują, co widać po kampanii wyborczej i sondażach, które dają walczącej o klimat Lewicy 13% poparcia.\nJeśli świry, lansujące tezę o katastrofie klimatycznej, nie zostaną spacyfikowane poprzez zdemaskowanie ich bredni w mediach publicznych, to marny nasz los. Bez wsparcia społeczeństwa rozumiejącego zagrożenie ze strony klimatycznych świrów żaden rząd nie poradzi sobie z naciskiem unijnych bandytów wymuszających dekarbonizację polskiej energetyki. Oczywiście zakładając, że polski rząd będzie chciał się temu naciskowi skuteczne przeciwstawić. Co dziś wiemy na pewno? Wiemy, że zwolennikiem unijnego pakietu klimatycznego, czyli dekarbonizacji i zniszczenia polskiej energetyki przy pomocy OZE, jest Koalicja Obywatelska, Lewica i PSL-Kukiz. Wiemy, że przeciwnikiem unijnego pakietu klimatycznego jest Konfederacja. A co z PiS-em? W przypadku partii, która najprawdopodobniej będzie nadal rządzić samodzielnie, mamy do czynienie z kiwaniem się na tzw. bądź bądziu. Ostrzegam! Od takiego kiwania można dostać odcisków na tyłku.\nTym, którzy zapomnieli, przypominam, że Platforma Obywatelska zaczynała jako partia konserwatywna. Dziś jest w sojuszu z Zielonymi, czyli świrami deklarującymi konieczność walki z rzekomą katastrofą klimatyczną. PiS chowa głowę w piasek i nie przeciwstawia się klimatycznym świrom dając im pole do działania. Krok po kroku świry przejmują debatę publiczną. Jeśli na prawo od PiS nie będzie realnej siły parlamentarnej w postaci Konfederacji, to PiS zeświruje tak jak PO, a w efekcie za kilkanaście lat Polską będą rządzili ludzie pokroju Klaudii Jachiry, Sylwii Spurek i towarzyszy z Partii Razem wspieranych przez Greenpeace. Dla klimatu będzie to obojętne, ale Polska pójdzie z torbami.\ndekarbonizacjaFrans TimmermansgreenpeaceKonfederacjalewicowa propagandapakiet klimatycznyunia europejskawalka o klimat\nTego lewackiego przyglupa,kijem bym nie tknal. Z takim ryjem,to moze dzieci w przedszkolu straszyc. Tfuuuuuu\nJa myślałem że to transwestyta, aczkolwiek kijem to bym lewaków okładał od rana do nocy.\nDawniej, kiedy świat był jeszcze w miarę normalny, świrów brało się w kaftan i do psychiatryka na leczenie.\nŻycie mnie nauczyło, by nigdy nie lekceważyć wroga. To nie jest dyktatura świrów! To jest dyktatura ludzi bardzo inteligentnych, mądrych i bajecznie bogatych. Te świry o których Pani pisze, to tylko tępe narzędzie, które póki służy, póty dostaje jakieś ochłapy i jako bonus to, co wpłynie na ich konta od oszołomionych pożytecznych idiotów.\nPrzeciętnego „świra” w pojedynku na argumenty z łatwością zapędzi w kozi róg byle „gimbus”, byle na lekcjach uważał. Dlatego używają oni polityki wymuszeń, nie wdając się w żadne merytoryczne dyskusje wiedząc, że zostaną ośmieszeni. Wystarczy popatrzeć na nazwiska zarządu Greenpeace „Polska”…\nTak to „wyjątkowe” towarzystwo, zarządza pogłowiem około dwustu kretynów udających myślenie. I ta garstka ma siłę blokowania wielkich i silnych firm?\nW życiu! Prawdziwi animatorzy doskonale zorientowani, dysponujący informacjami często niejawnymi precyzyjnie sterują poprzez krajowe zarządy ( takie jak ten niemiecki dla Polski) działaniami świrów.\nLek na głupotę jest tylko jeden. Musi zaboleć.\nI tu nasuwa się od razu pytanie: czemu ów jacht który stworzył realne zagrożenie w ruchu morskim nie został zatrzymany jako dowód w sprawie wytoczonej tym dwudziestu świrusów? Czy aby ktoś z daleka nie pogroził palcem???\nStrzępek wiedzy w rękach głupca …\nNAZISTOWSKIE KORZENIE BRUKSELSKIEJ UE – były już 2 wydania tej publikacji a wiedza w niej zawarta ciągle nie jest znana w powszechnym odbiorze z wielką szkodą dla naszego społeczeństwa. Publikacja jest oparta na odtajnionych jakiś czas temu z archiwów amerykańskich protokołach z przesłuchań norymberskich szefów koncernów niemieckich i innych prominentów III Rzeszy. Okazuje się iż pierwszą konferencję nt. wizji przyszłej Europy (czyli po zakończeniu zaplanowanej wojny) wygłosił w styczniu 1939 r. niejaki Walter Hallstein, prawnik i ekonomista niemiecki, ten sam który przekonywał Hitlera do zajęcia Polski, ten sam który po wojnie oszukał aliantów zatajając swoją przedwojenną działalność jako głównego organizatora administracji i gospodarki III Rzeszy, wreszcie -ten który dokończył realizację swoich wcześniejszych planów jako główny architekt obecnej UE. Był zresztą przez 10 lat pierwszym dyrektorem w tejże i wprowadzał tam na ważne stanowiska swoich kolegów, niektórzy z nich byli członkami NSDAP ! Tymczasem o ojcach założycielach krążą różne bajki ! Ta publikacja w zupełnie nowym świetle ukazuje prawdziwą twarz Niemiec wobec innych narodów i państw, bez ideologicznych komentarzy pokazuje prawdziwą historię Europy od początku XX wieku po dzień dzisiejszy. Zachęcam gorąco do zapoznania się z nią. Pełny tekst jest dostępny w sieci w wersji pdf pod jej tytułem. WNIOSKI NIECH KAŻDY WYCIĄGA SAM …


Soothing – kojący krem dla Niego – 71,50 zł / 40g – Beauty Oils\nSoothing – kojący krem dla Niego – 71,50 zł / 40g\nTo niezwykle kojący i odżywczy krem do pielegnacji skóry twarzy dla Panów. Zawiera składniki, które w naturalny sposób zapobiegają starzeniu i wspomagają gojenie podrażnionego naskórka. Złuszcza, eliminując wszystkie warstwy martwych komórek , dzięki czemu formuła kremu wnika głębiej w tkanki skórne. Wyjątkowo wszechstronny, może być stosowany jako środek nawilżający do twarzy, wzbogacający krem przeciwzmarszczkowym na noc.\nPo delikatnym oczyszczeniu twarzy, niewielką (pearl size) ilość kremu rozgrzać między opuszkami palców i wmasować delikatnie w skórę, omijając okolice oczu i pęknięcia skórne. Pozostawić krem do całkowitego wchłonięcia.\n* pH – zbalansowane * bez sztucznych zapachów * bez Parabenów * bez SLS * bez silikonów * bez sztucznych konserwantów\n* PRODUKT WEGANSKI SUROWY\n• Tocopherol (Mixed) Pure Vit. E • Citrus Paradisi (Grapefruit) Oil


Do 31 marca 2021 r. podpisz umowę ubezpieczenia OC z NNW i/lub AC\nlub zamów kontakt - oddzwonimy!\nPromocja trwa do 31 marca 2021 r. lub do wyczerpania puli nagród. W przypadku wcześniejszego wyczerpania puli nagród poinformujemy o tym na stronie ubezpieczeń komunikacyjnych.\nZobacz, jak prosto to wygląda:\nNa czym polega promocja „Jedziemy z tym”?\nCo jest nagrodą w promocji?\nPromocja trwa do dnia 31 marca 2021 roku lub do wcześniejszego wyczerpania puli nagród.\nO wyczerpaniu puli nagród poinformujemy na stronie https://www.pkobp.pl/lpk/jedziemy-z-tym/\nCo muszę zrobić, aby dostać nagrodę?\nwarunkiem promocji jest również opłacenie umowy ubezpieczenia gotówką albo przelewem wewnętrznym* w trakcie zawierania umowy ubezpieczenia.\n*Przelew wewnętrzny – opłacenie składki ubezpieczeniowej przelewem z rachunku w PKO Banku Polskim wskazanego przez Klienta w trakcie zawierania umowy ubezpieczenia.\nCo mogę zrobić, aby otrzymać nagrodę o maksymalnej wysokości 150 zł?\nKupić ubezpieczenia OC z NNW i AC (składka każdego osobno musi być w wysokości minimum 600 zł) oraz spełnić pozostałe warunki promocji – w takim przypadku otrzymasz dwie nagrody, jedna będzie w wysokości 50 zł, a druga w wysokości 100 zł.\nW jaki sposób muszę opłacić ubezpieczenie, aby otrzymać nagrodę?\nOpłać pełną kwotę składki ubezpieczeniowej w trakcie zakupu, gotówką lub przelewem wewnętrznym*.\nOrganizatorami promocji są PKO Bank Polski oraz Towarzystwa Ubezpieczeniowe: AXA, Compensa, Generali, InterRisk oraz Link4.\nNagroda będzie dostępna w formie elektronicznego kodu promocyjnego, który zostanie wysłany SMS-em na numer telefonu komórkowego zarejestrowany w naszej bazie.\nKod promocyjny do wykorzystania w serwisie Allegro.pl jest ważny do dnia 31 grudnia 2021 roku.\nWykorzystanie otrzymanego kodu promocyjnego będzie możliwe wyłącznie na Allegro.pl. Nie ma możliwości zamiany nagrody na gotówkę ani na inne nagrody rzeczowe.\nCo się stanie jeśli nie otrzymam SMS-a z nagrodą?\nW takim przypadku zgłoś nam reklamację w formie:\nelektronicznej – przez iPKO\npisemnie - osobiście w Placówce bankowej lub wysyłką na adres podany w regulaminie\nlub ustnej – dzwoniąc na infolinię Banku\nPKO Bank Polski SA jest agentem ubezpieczeniowym. Ochronę ubezpieczeniową z takim samym zakresem ochrony świadczą: Axa Ubezpieczenia TUiR SA, Compensa TU S.A. Vienna Insurance Group (marka handlowa Benefia), Generali TU S.A. (marka handlowa Proama), InterRisk TU S.A. Vienna Insurance Group, Link4 TU S.A. Szczegółowe informacje o ubezpieczeniach, w tym o ograniczeniach i wyłączeniach odpowiedzialności ubezpieczycieli, znajdują się w Ogólnych Warunkach Ubezpieczenia poszczególnych produktów oraz w Ustawie o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, dostępnych na stronie www.pkobp.pl


Wodoodporna propozycja od LG - Optimus GJ - TELEPOLIS.PL\nWiadomości Wodoodporna propozycja od LG - Optimus GJ\nLuiN 24 Maja 2013 19:50\nLG oficjalnie zaprezentował smartfon Optimus GJ, który na tle dotychczasowej oferty koreańskiego producenta wyróżnia się wodoszczelną obudową.\nSmartfon bazuje na czterordzeniowym procesorze Qualcommu taktowanym zegarem 1,5 GHz, ma 2 GB pamięci RAM, 16 GB pamięci wewnętrznej, czytnik kart microSD (do 64 GB) i baterię o pojemności 2280 mAh. Certyfikat IPX7 pozwala na zanurzenie telefonu na głębokości 1 metra przez 30 minut.\n4,7-calowy wyświetlacz nowego LG ma rozdzielczość HD (1280 x 720 pikseli) i został wykonany w technologii IPS LCD. Miłym dopełnieniem specyfikacji jest aparat fotograficzny 13 Mpix. Za łączność odpowiada moduł 3G z łącznością HSDPA do 21 Mb/s, nie zabrakło oczywiście Wi-Fi (a/b/g/n), jak i Bluetooth w standardzie 4.0.\nSprzedaż rusza już w czerwcu, póki co jednak tylko na Tajwanie i nie są znane plany koncernu dotyczące sprzedaży smartfonu na innych rynkach. Znana jest natomiast cena, która wyniesie około 600 dolarów.\nŹródło tekstu: LG, ePrice, wł\n14. ~Aaaaaa 2013-05-25 10:52:49 host: etg182.neoplus.adsl.tpnet.pl\nNokia: porno? A gdzie Ty widzisz porno? Powinieneś iść do seksuologa skoro strój kąpielowy kojarzy Ci się z porno. Co innego jeśli chodzi o wciskanie do reklam golizny. Jak producent nie ma nic ciekawego do pokazania, to pokazuje goliznę bo to taki mechanizm bazujący na pierwotnych instynktach. Trochę to żałosne ale uzmysławia, że sam produkt nie jest wart zainteresowania.\nTa w czerwonym ładniejsza. Tyle powiem.\n17. ~ 2013-05-25 12:12:51 host: user-94-254-213-123.play-internet.pl\n@6, 11, 12 ja jakiś miesiąc temu odkopałem starą 6310i jeszcze z logo Idei na obudowie:) Smarfon trafił do pudełka.\n18. ~hiliho 2013-05-25 12:15:55 host: aggh94.neoplus.adsl.tpnet.pl\nPorno i duszno się tu zrobiło! Nie wiem jak wy ale mi się już rzygać chcę jak widzę kobiety w stroju kąpielowym za dużo tego na każdym portalu już nawet to radości człowiekowi nie sprawia a na plaży też jakoś już to zobojętniało. I jeszcze ten pasztet w białym ją powinni wyciąć lub ocenzurować\n19. ~Calm7 2013-05-25 12:33:14 host: v27-11.opera-mini.net\n18). Bez przesady... * PS. Dziewczyna brzydka? A co, wolisz gołą i wyszczerzoną Agnieszkę Dygant..?! :-D\n20. ~Aaaaa 2013-05-25 13:02:40 host: etg182.neoplus.adsl.tpnet.pl\nHose: jakoś Xperia Z (również wodoodporna) reklamowana jest w zupełnie inny sposób (moim zdaniem z większą klasą) bo bez uciekania się do roznegliżowanych panienek :-)\n21. ~Marcin 2013-05-25 14:04:54 host: user-94-254-147-236.play-internet.pl\nTelefon mnie nie interesuje ale Panie są całkiem sympatyczne :-)\n22. ~ 2013-05-25 15:29:13 host: user-94-254-196-161.play-internet.pl\nTe wszystkie certyfikaty i odporności na 30 minut pod 1 m wody są w razie jakby fon do kibla wpadł? Bo jeśli certyfikat nie gwarantuje 100% szczelności, to jaki to ma inny sens? Pod wodą czy w deszczu i tak korzystać się nie da...\n23. ~Zbyszek 2013-05-25 16:28:36 host: auto.89-22-37-213.matrix-net.pl\nCena wydaje się lekko kosmiczna. Ekran HD, wiem, że FullHD to przesada, ale konkurencja ją daje przy podobnej cenie, aparatami LG dotychczas też nie grzeszyły, czemu wybrać ten telefon, zamiast Xperii Z?\n24. ~i9000 rulz 2013-05-25 17:26:05 host: 91-231-53-130.holicon.pl\na ja zgadzam się z @1 też uważam że pokazywanie na poważnym portalu kobiet w strojach kąpielowych nie do końca jest na miejscu... ludzie przecież na tą stronę zagląda również cała masa młodzieży! jestem zdegustowany poziomem niektórych osób i nie wiem czy bylibyście zadowoleni gdyby wasze pociechy oglądały takie obrazki... nono Telepolis - duży minus! a telefonik spoko tylko to LG...\n25. ~Aaaaa 2013-05-25 20:46:42 host: eoz146.neoplus.adsl.tpnet.pl\ni9000 rulz: moralizator się znalazł :D Nie pamięta wół jak cielęciem był :D Młodzież jak chce pooglądać naprawdę "ostrzejsze" fotki to poradzi sobie by je w sieci znaleźć. Jeśli myślisz inaczej to jesteś naiwny albo z Marsa :P\n@24, na plażę też zabroniłbyś zabierać dzieci i młodzież? Kobietę w mini na ulicy zakryłbyś kartonem? Trochę ta "moralizatorska" gadka moherostwem ocieka ;)\n@20 - Jeśli nie lubisz panienek w strojach kąpielowych to nic nie jestem w stanie na to poradzić, LG wybrało formę reklamy z basenem w tle dla telefonu wodoszczelnego co jest całkiem normalne jak również normalnym jest że dodano dwie dziewczyny w strojach kąpielowych jako prezenterki (gdyby zamiast kobiet były delfiny pewnie zaraz z "pyskiem" wyskoczyliby zieloni). Nie popadajmy w paranoję, nie ma tu niczego niemoralnego i niesmacznego a tym bardziej nie ma porno.\n30. ~ 2013-05-26 05:33:39 host: user-94-254-134-52.play-internet.pl\nJa rozumiem, że niektórych może denerwować wszechobecne epatowanie golizną, ale z drugiej strony patrząc to przypomnijcie sobie czasy, gdy odsłonięcie łydki czy kolana było niestosowne obyczajowo... Reklama prymitywna i tyle - jak całe LG...\n31. ~Ksiondz 2013-05-26 12:02:51 host: 088156113195.tarnowskiegory.vectranet.pl\nTa po prawo jest ok, ale ta po lewo to tragedia.\nkwistas, trudno nie przyznać Ci racji ;-) A ci co narzekają na goliznę to pewnie nie wiedzą jak plaża wygląda no chyba że zimą.\n34. ~tatkoo 2013-05-26 17:56:22 host: 94.197.127.163.threembb.co.uk\n@23 mniejszy ekran :) ja bym wybrał LG, Z ciężko mi ogarnąć mimo że mam całkiem pokaźne dłonie :)\n35. ~Namakon 2013-05-27 11:48:37 host: 81.219.84.18\nNa tej w czerwonym po prawej widzę znaczek LG, jak myślicie, dorzucają jako bonus do telefonu? Skoro do sonego xperii dorzucają "gratisy" mogą i w LG, wszak u nich tam na wschodzie i tak przepełnienie :P\n36. ~Namakon 2013-05-27 12:13:37 host: 81.219.84.18\n(mowa oczywiście o dziewczynie, nie znaczku :P)


Laptop poleasingowy Lenovo ThinkPad T420s\nLenovo ThinkPad T410 to laptop biznesowy klasy premium, znacznie przewyższający konsumenckie notebooki, dostępne w marketach z elektroniką. Laptopy Lenovo w ofercie Scrascom, to wyłącznie topowa, elitarna seria ThinkPad. Marka ta, do 2005 należała do amerykańskiego koncernu IBM, a po jej przejęciu przez Lenovo, zyskała jedynie na innowacyjności. Laptopy Lenovo ThinkPad latały w kosmos w misjach NASA i służą w szeregu światowych armii. Pracuje na nich kadra zarządzająca międzynarodowych korporacji. Charakterystyczny, konserwatywny i elegancki design, sprawia, że nie można ich pomylić ze sprzętem innych marek. Obudowy wzmacniane włóknem węglowym, stalowe zawiasy czy odporna na zalanie klawiatura, to tylko niektóre z elementów ich sławnej wytrzymałości. Potwierdza ją także, wojskowy certyfikat odporności MIL-STD-810 Armii USA, który posiadają wszystkie ThinkPady serii P, T, X oraz W.\nLenovo ThinkPad T410 wyposażony jest w mocny procesor Intel Core i5 i 4GB RAM. Szybki dysk SSD o pojemności 120GB gwarantuje gotowość laptopa do pracy, w kilkanaście sekund po wciśnięciu przycisku START. Na życzenie, pamięć RAM i rozmiar dysku SSD mogą zostać odpłatnie rozszerzone. Wystarczy w tym celu, wybrać dostępne opcje, przed dodaniem laptopa do koszyka. Zwracamy jednak uwagę, że już konfiguracja bazowa tego laptopa, zapewnia wydajność, wystarczającą do typowych zadań biznesowych czy domowych:


Pracownicy z Ukrainy Borne Sulinowo zadzwoń 790 666 593 - Komisy i lombardy\nDoradca Lombardu Zachodniopomorskie 21 marca, 2019 | 0\nPracownicy z Ukrainy Drawno zadzwoń 790 666 593\nNależy unikać rzucania książce z dnia na dzień albo z miesiąca na miesiąc, dlatego potrafi się to zrobić zamknięciem własnej działalności bardzo szybko.\nZaletami własnej praktyk są:\n– zakładanie swoich celów;\nNa początek najlepiej począć od wyliczenia miesięcznego budżetu domowego. Warto uwzględnić w nim każde wydatki.Ten etap stanowi dużo ważny, ponieważ umożliwi zaplanowanie swoich przyszłych wydatków, a ponadto nauczy nas, jak dysponować w perspektywie budżetem firmy.\nOkreślić musimy podobnie jaką ilość pieniędzy odkładać trzeba co miesiąc (z książce na etacie). Ułatwi nam toż finansowo utrzymać się przez pierwsze 12 miesięcy prowadząc własną siła.\nPożyczka na rok toż świetne rozwiązanie, kiedy chwilowo utracimy płynność finansową, której nie stanowimy w stanie wcześniej przewidzieć.\nokreśloną drogę do uzyskania wyznaczonych celi, a ponadto pomoże określić budżet. Słowo biznesplan dużo dużo ludzi przeraża, ale obejmuje on potrzebny zarys biznesu, który pomoże, żeby nie zejść z wyznaczonego kursu.\nZanim oficjalnie pojawimy się na placu warto spróbować od obecności w social środowiskach a na blogach. Ważne jest także przygotowanie listy mailingowej.\nTo wszystko pomoże nam teraz na indywidualnym początku znaleźć swoich potencjalnych nabywców, a ponadto zaznajomić się z rynkiem, na którym marzysz się pojawić.Warto również cały czas prowadzić się w branży marketingu.\nBardzo dobrze należy przemyśleć założenie firmy. Pozycja na etacie toż głównie gwarancja comiesięcznego wynagrodzenia, które znamy jakie zwykle będzie. Własna praca nie gwarantuje nam równych comiesięcznych wpływów. Bardzo często sprowadza się, że klienci płacą z opóźnieniem, i następnie można szybko utracić płynność finansową.\nPoprzedni: Poprzedni wpis: Peeling chemiczny Choszczno\nNastępny: Następny wpis: Karta przedpłacona Mieszkowice


adwokat-rzeszow187 — Blog Freely\nAdwokat Rzeszów to brzmi dumnie przekaże spotkany przypadkiem na trasy przeciętny Kowalski. Czy faktycznie jest w istocie? Który prestiż ma dzisiaj zawód prawnika i czy faktycznie mamy do czynienia ze spadkiem usług prawniczych? swietny post do poczytania Zagłębiając się w lekturę poniższego newsu dowiesz się jak bardzo zmieniła się sytuacja od momentu wprowadzania nowelizacji po tzw. uwolnieniu zawodów sądowych. Do powyższej sprawy jesteśmy wstanie podejść w sposób różnoraki. Nazwa domeny Na pierwszym miejscu na pewno trzeba podkreślić klarownie fakt, że dostęp aż do usług prawniczych jest potężniejszy niż jeszcze kilka czy też kilkanaście lat wstecz. strona internetowa Z drugiej strony możemy niestety zauważyć spadek oferowanych usług. Żeby adwokat był dobry musi spełniać parę wytycznych. https://zenwriting.net/rzeszowadwokat755/odszukaj-konkretnego-adwokata-dla-siebie-i-nie-przeplacaj Przede wszystkim liczy się posiadane przez niego doświadczenie. W tym fachu jest to podstawa właściwego prowadzenia sprawy. adwokat rzeszów https://squareblogs.net/adwokatrzeszow728/odszukaj-najlepszego-adwokata-dla-siebie-i-plac-duzo Cały czas w naszym systemie edukacji mamy problem z tym, że wiedzę praktyczną teoretyczną przedkłada się morzem wiedzę praktyczna wynikająca z realnych czynności i zajęć. Dzieje się tak nie zaakceptować tylko na wydziałach przygotowujących przyszłych prawników do fachu, ale choćby na wydział artystycznych np. wydział fotografii na słynnej Łódzkiej Filmówce. Jest to na pewno paradoks, ale tak już jest i nic nie wskazuje na to, aby pozycja a najbliższej przyszłości uległa diametralnej zmianie. Wobec tegoż przyszły adwokat powinien na własną rękę zadbać o swoje kompetencji praktyczne poprzez zdobywanie praktyk samodzielnie. tak Nawet darmowa praca w kancelarii stanowi niebagatelną inwestycję na dalszym kroku kariery zawodowej.\nDowiedz sie wiecej TAGI: adwokat prawa rodzinnego rzeszów, adwokat sprawy rodzinne rzeszów, prawnik rozwody rzeszów, dobry prawnik rzeszów, radca prawny umowy rzeszów, dobry adwokat od nieruchomości rzeszów, kancelarie adwokackie rzeszów, adwokaci rzeszów sprawy spadkowe, kancelaria prawna rzeszów prawo pracy, windykacja rzeszów https://prawnikrzeszow589.bravejournal.net/post/2021/04/14/Skuteczne-prowadzenie-sprawy-w-procesie-karnym-adwokat-lub-radca-prawny#pings\nAdwokat Rzeszów to brzmi dumnie zakomunikuje spotkany przypadkiem na ulicy przeciętny Kowalski. Czy naprawdę jest w istocie? adwokat rzeszów Jaki prestiż ma dzisiaj zawód prawnika i czy istotnie mamy do czynienia ze spadkiem usług prawniczych? https://filedn.com/lx4bGLlEcHjHnwL1iAmr8wy/dobry-adwokat-rzeszow/prawnik-rzeszow-opinie-12.html Zagłębiając się w lekturę poniższego artykułu dowiesz się jak bardzo zmieniła się sytuacja od momentu wprowadzania nowelizacji po tzw. uwolnieniu zawodów sądowych. Do powyższej sprawy możemy podejść w sposób różnoraki. Na pierwszym miejscu w pewno trzeba podkreślić wyraźnie fakt, że dostęp aż do usług prawniczych jest potężniejszy niż jeszcze kilka lub też kilkanaście lat wstecz. Z drugiej strony możemy niestety zauważyć spadek okazywanych usług. moja odpowiedz Żeby adwokat był dobry musi spełniać kilka wytycznych. Zwłaszcza liczy się posiadane przez niego doświadczenia. W tym fachu to podstawa właściwego prowadzenia kwestii. Cały czas w naszym systemie edukacji mamy kłopot z tym, że wiedzę teoretyczną przedkłada się morzem wiedzę praktyczna wynikająca spośród realnych czynności i zajęć. https://filedn.com/lx4bGLlEcHjHnwL1iAmr8wy/dobry-adwokat-rzeszow/rozwod-koscielny-rzeszow-885.html https://filedn.com/lx4bGLlEcHjHnwL1iAmr8wy/dobry-adwokat-rzeszow/najlepsi-adwokaci-rzeszow-177.html Dzieje się tak nie tylko na wydziałach przygotowujących przyszłych prawników do fachu, ale choćby na wydział artystycznych np. wydział zdjęć na słynnej Łódzkiej Filmówce. Jest to niewątpliwie pozorna sprzeczność, ale tak już jest i nic nie wskazuje na to, aby sytuacja a najbliższej przyszłości uległa diametralnej zmianie. Wobec owego przyszły adwokat powinien na własną rękę zadbać o swoje zdolności praktyczne poprzez zdobywanie praktyk samemu. Nawet darmowa posada w kancelarii stanowi nieocenioną inwestycję na dalszym etapie kariery zawodowej.\nhttps://filedn.com/lx4bGLlEcHjHnwL1iAmr8wy/dobry-adwokat-rzeszow/kancelarie-odszkodowawcze-rzeszow-1612.html TAGI: dobry adwokat od rozwodu rzeszów, odszkodowania rzeszów, prawnik od rozwodów rzeszów, kancelaria prawna rzeszów kredyty frankowe, porady prawa pracy rzeszow, unieważnienie małżeństwa rzeszów, adwokat w rzeszowie, najlepsi adwokaci rzeszów, kancelaria adwokacka rzeszów zagłoby, pomoc prawna powiat rzeszowski\nSkuteczna obrona w procesie i profesjonalny adwokat w przystępnej cenie\nadwokat rzeszów cennik https://filedn.com/lx4bGLlEcHjHnwL1iAmr8wy/rzeszow-adwokat/ bezplatne porady prawne rzeszów\nAdwokat Rzeszów to brzmi dumnie zakomunikuje spotkany przypadkiem na ulicy przeciętny Kowalski. Czy tak jest w istocie? Który prestiż ma dzisiaj zawód prawnika i czy faktycznie mamy styczność ze spadkiem usług prawniczych? Zagłębiając się w lekturę poniższego newsu dowiesz się jak bardzo zmieniła się sytuacja od momentu wprowadzania nowelizacji przy tzw. uwolnieniu zawodów sądowych. Do powyższej sprawy mamy możliwość podejść w sposób różnoraki. Na pierwszym miejscu w pewno trzeba podkreślić wyraźnie fakt, że dostęp aż do usług prawniczych jest większy niż jeszcze kilka czy też kilkanaście lat wstecz. Z drugiej strony mamy możliwość niestety zauważyć spadek oferowanych usług. Żeby adwokat był dobry musi spełniać kilkanaście wytycznych. Zwłaszcza liczy się posiadane przez niego doświadczenia. W tym fachu to podstawa właściwego prowadzenia sprawy. Cały czas w polskim systemie edukacji mamy problem z tym, że wiedzę praktyczną teoretyczną przedkłada się nad wiedzę praktyczna wynikająca z realnych czynności i zadań. Dzieje się tak nie tylko na wydziałach przygotowujących przyszłych prawników do fachu, ale choćby na wydział artystycznych np. wydział zdjęć na słynnej Łódzkiej Filmówce. Jest to bez wątpienia pozorna sprzeczność, ale tak już wydaje się i nic nie wskazuje na to, aby sytuacja a najbliższej przyszłości uległa diametralnej zmianie. Wobec tego przyszły adwokat powinien samodzielnie zadbać o swoje kompetencji praktyczne poprzez zdobywanie praktyk na własną rękę. Nawet darmowa posada w kancelarii stanowi niebagatelną inwestycję na dalszym kroku kariery zawodowej.\nTAGI: dobry adwokat rozwód rzeszów opinie, dobry adwokat prawo rodzinne rzeszów, odszkodowanie rzeszów, kancelaria adwokacka rzeszów zagłoby, adwokat sprawy gospodarcze rzeszów, dobry adwokat sprawy rodzinne rzeszów, porady prawne rzeszow rejtana, kancelaria adwokacka w rzeszowie, dobry adwokat rzeszów prawo rodzinne, prawo pracy adwokat rzeszów


Okna drewniane otwierane na zewnątrz Okna\nOkna drewniane otwierane na zewnątrz są bardzo popularne wśród klientów Drewexim.\nTYP I (DUN114)\nOkno otwierane na zewnątrz, gdzie skrzydło licuje z ościeżnicą to najbardziej popularne wśród klientów Dreweximu. Wszystkie ramiaki są bardzo wąskie przez co wydaje się, że okno jest większe niż jest w rzeczywistości. Dzięki temu oferuje ono bardzo wysokie walory estetyczne. Może ono być wyposażone w tradycyjne zawiasy motylkowe (mosiężne, ze stali nierdzewnej lub malowane na dowolny kolor) bądź w zawiasy kryte zamontowane na górze i dole skrzydła okiennego.\nTYP II (CAS68)\nOkno otwierane na zewnątrz, gdzie skrzydło zachodzi na ościeżnicę to okno typowe dla Wielkiej Brytanii i tam cieszy się największą popularnością. Wyposażone jest w kryte zawiasy cierne, które mogą umożliwiać mycie zewnętrznej części okna lub nawet mogą być wyposażone w specjalne zawiasy umożliwiające wykorzystanie takiego okna jako wyjścia awaryjnego z budynku.\nTYP III (NOR93)\nOkno otwierane na zewnątrz typu skandynawskiego to okno, w którym skrzydło również licuje z ościeżnicą. Ten typ jednak spotykany jest najczęściej w krajach skandynawskich. Z uwagi na to, iż jest to okno bardzo tradycyjne wyposażone jest w zawiasy motylkowe. Istnieje możliwość zastosowania restryktora (ogranicznika) otwarcia, który chroni przed bezpośrednim otwarciem takiego okna szczególnie przez dzieci bądź jeżeli okno zamontowane jest nisko.\nZobacz pozostałe produkty firmy Drewexim\nOkna drewniane rozwierno-uchylne\nOkna drewniane odchylane\nOkna drewniane podnoszono-przesuwne


[24tp.pl] Na razie jest pięknie. W sobotę załamanie pogody\nNa razie jest pięknie. W sobotę załamanie pogody\nPiątek jest kolejnym niemal letnim dniem na Podhalu i w Tatrach. Niestety, już w sobotę załamanie pogody.\nNa Kasprowym 10 st. C., nad Morskim Okiem 16, a w Zakopanem ponad 20. Na niebie prawie żadnej chmury.\nOto komunikat turystyczny TPN: Warunki do uprawiania turystyki w Tatrach są zmienne. W części reglowej szlaki tylko miejscami są mokre i błotniste. Szczególnie dużo błota jest w Dolinie Lejowej, Starorobociańskiej i na podejściu na Grzesia przy Bobrowieckim Potoku. Stan wód w potokach tatrzańskich jest podniesiony i przejście niektórych odcinków szlaków jest utrudnione.\nPowyżej górnej granicy lasu panuje zima. Na graniowych szlakach o południowych wystawach nie ma już śniegu. Na szlakach nasłonecznionych śnieg w ciągu dnia jest mokry i przepadający, w wyższych partiach i na północnych stokach śnieg jest bardzo twardy, zmrożony, miejscami występują oblodzenia.\nNiestety w sobotę nad Podhale nadciągnie front atmosferyczny. Pogodnie będzie jeszcze rano, ale od godz. 13-14 pojawią się chmury. Spodziewane są burze i opady deszczu. W niedzielę powróci chłodna wiosna. Termometry będą pod Giewontem wskazywać najwyżej 10 st.\nOdwiedzin: 9864\tAktualizacja 2017-05-19 13:42:59


Złodziej, który szanuje cudze dane | Gadżetomania.pl\nZłodziej, który szanuje cudze dane\nHistoria, która mogłaby trafić do filmu familijnego czy komedii, a jednak wydarzyła się naprawdę i nie ma tu grama fikcji! Pewien szwedzki profesor padł ofiarą złodzieja — skradziono mu laptopa. Przepadły dokumenty, dane i wszystkie rzeczy, nad którymi ofiara pracowała przez miesiące. Dołujące, prawda? Jakie było zdziwienie profesora, gdy pocztą dostarczono tydzień później…\n…pendrive'a, a na nim WSZYSTKIE dane ze skradzionego laptopa. Jak powiedział szczęśliwy wykładowca z Uniwersytetu Umeå:\nTa historia pozwala mi wierzyć w człowieczeństwo.\nDo kradzieży doszło przed mieszkaniem profesora, który zostawił na moment pod drzwiami torbę, aby szybko przejść do pralni. Nie chciało mu się otwierać i sądził, że laptop może bezpiecznie przez kilka chwil postać na korytarzu. Gdy wrócił, torba znikła. Profesor wszedł do mieszkania i zadzwonił na policję, a potem zablokował kartę kredytową — była ona w torbie wraz z portfelem, kalendarzem, kluczykami do auta i kartą biblioteczną. Jakież było jego zdziwienie, gdy wyjrzał jakiś czas później na korytarz i zobaczył zgubę w tym samym miejscu!\nCiekawe jest, że z portfela nic nie zginęło, kluczyki i karta kredytowa były na miejscu, kalendarz również, ale laptopa i…karty bibliotecznej do dziś brak. Na szczęście profesor ma już swoje dane. Było ich całkiem sporo na twardym dysku, gdyż — jak sądzi - kopiowanie tego wszystkiego na pendrive'a musiało zająć złodziejowi godziny.\nA mnie przychodzi na myśl szpiegostwo naukowe — może przesłano dane profesorowi, aby dalej nad nimi pracował, a gdy będą gotowe, laptop zniknie mu znowu? Jak sądzicie?\nZakraplacz do przenoszenia danych\nFuturystyczne głośniki dla iPoda Enzymy zamiast pralki Promocja: dwa kable HDMI za 30 zł Buty Enko – sportowy egzoszkielet dla stopy. Idealne buty do biegania? Te drzwi uratują Ci życie Modularny quadrokopter prawie jak Transformer [wideo] Sony Cyber-shot serii W – nowe wcielenie Niezwykła broń z Facetów w czerni III Streaming wideo a prawo. RedTube daje prawnikom lekcję pokory 1TB na płycie? Niebiesko-fioletowy laser Nowa odsłona SuperAntiSpyware 4.25.1012 Boski Jim na ekranach kin?\nNASA potwierdza. Nowe kombinezony astronautów wspomagane przez SI Śmierć przestała być istotna. Internet może nam pomóc na nowo odkryć umieranie Jak poprawić sygnał i prędkość internetu LTE? PayEye pozwoli płacić tęczówką. Takie rozwiązanie testuje polska firma


Florencja. Możliwość upadku – Nagroda Angelus\nPiotr Kępiński o „Historiach florenckich” Ewy Bieńkowskiej\nWe Florencji zostało ponownie otwarte i udostępnione zwiedzającym historyczne przejście między Palazzo Vecchio a Galerią Uffizi. „To historyczne wydarzenie” – mówił minister kultury Włoch Dario Franceschini. O Korytarzu Vasariego, powodzi i wojnie a przede wszystkim o książce Ewy Bieńkowskiej – Historie florenckie (ZL) pisze Piotr Kępiński.\nAdolf Hitler odwiedził Florencję po raz pierwszy oficjalnie w roku 1938 i wrócił do Berlina zachwycony. Dziesiątki tysięcy mieszkańców (podobnie jak wcześniej w Neapolu i w Rzymie) skandowało jego imię, na trasie przejazdu z dworca kolejowego Santa Maria Novella do centrum powiewały majestatyczne swastyki, ulice lśniły czystością, włoscy oficjele gięli się w ukłonach. W ciągu trzydziestu minut – jak pisał Robert M. Edsel w swojej fascynującej książce „Na ratunek Italii” (WAB, 2013) – Fuehrer zobaczył całe miasto. Potem przyszedł czas na zwiedzanie pałacu Pitti i Galerii Uffizi. Gospodarz wizyty – Benito Mussolini podobno czuł się znudzony „wycieczką”, szeptał do swoich urzędników, że to strata czasu ale Hitler przystawał przed każdym obrazem i z zainteresowaniem słuchał objaśnień przewodników.\nNiemniej jednak, jak twierdzi Edsel, nazistowskiemu przywódcy spodobał się najbardziej Ponte Vecchio, Korytarz Vasariego (łączący pałac Pitti z Uffizi, gdzie zgromadzonych zostało około tysiąc cennych obrazów) i panorama miasta widziana z okolicznych wzgórz.\nMiłość do Italii, już po wizycie, utwierdzał w Hitlerze sam Duce, który bez zbędnych ceregieli wysyłał mu co jakiś czas (za symboliczne kwoty) cenne podarunki: w ten sposób do Rzeszy powędrował Lancelotti Discobolus, Memling, Rubens…\nI zdaje się, że nawet wtedy kiedy wojska alianckie wylądowały w 1943 roku na Sycylii, a władza Mussoliniego praktycznie przestała istnieć, Hitler na Włochy się nie obraził. W przeciwieństwie do pożogi jaką siał w Europie Środkowej i Wschodniej, tutaj bardzo uważał. Pisał do swojego ambasadora w Rzymie: „Florencja jest zbyt pięknym miastem, by je zniszczyć. Zrób co w twojej mocy, by je ochronić: masz moje pozwolenie i wsparcie.”\nEwa Bieńkowska w swoich arcyciekawych „Historiach florenckich” skupiając się na słynnej powodzi z roku 1966, która omal nie zmiotła z powierzchni perłę europejskiej architektury, epizodowi z drugiej wojny światowej również poświęciła znaczący fragment: „Do miasta zbliżały się oddziały alianckie i Niemcy byli na z góry straconych pozycjach. Wprawdzie spadło kilka bomb, ale Florencja została oszczędzona. Przed wycofaniem się dowódca otrzymał z Berlina rozkaz wysadzenia w powietrze mostów, by opóźnić pościg. Zabierano się do zakładania ładunków wybuchowych, gdy przyszło uzupełnienie: wysa- dzone mają być wszystkie przeprawy z wyjątkiem Ponte Vecchio. Florentyńczycy, którzy pozostali, aby czuwać nad losami miasta, komentowali: „Przypływ germańskiego sentymentalizmu? Czar zdjęć i obrazków przywożonych z podróży przez przykładnych turystów? Ale jakie szczęście…”.\nNie było to jednak tylko i wyłącznie szczęście. Ta część Europy miała zostać nietknięta albowiem Niemcy potrzebowali „estetycznej i wiernej prowincji”. Hitler doskonale pamiętał oklaski i zachwycony krzyk Florentyńczyków. Jeszcze wierzył w triumfalny powrót. Brytyjczycy, paradoksalnie, dziedzictwo kultury europejskiej mieli w nosie: ich bomby kaleczyły Turyn, Mediolan a później także Monte Cassino – co wielu Włochów, do dzisiaj, uważa za błąd i barbarzyństwo, twierdząc, że można było uniknąć zniszczenia klasztoru.\nAczkolwiek, i to trzeba podkreślić, tak było na początku włoskiej kampanii. Potem Amerykanie, wspólnie z włoskimi naukowcami, starali się ratować najcenniejsze skarby kultury.\nInna sprawa, że Florencja straciła jednak w wyniku bombardowań Ponte Santa Trinita, via Maggio zasłana była trupami i gruzami. A Bernard Berenson (jeden z „bohaterów” książki Bieńkowskiej), który mieszkał w willi położonej za miastem pisał, że na jego oczach dział się „Neronowy spektakl”: „Wydawało się, że ogromna eksplozja wybuchła w środku Florencji.” Niewiele brakowało, żeby perła przestała istnieć.\nEwa Bieńkowska w swojej intelektualnej opowieści o mieście, jego historii i sztuce a także o postaciach z Florencją związanych akcentuje to co wypływa z przytoczonych historii. O tym, że to miasto istnieje do dzisiaj, zdecydowało – czasami szczęście, niekiedy wyrachowanie, zawsze – troska, i nieważne jest to, że czasami była to troska barbarzyńców. Florencja była arką, czy to w morzu ognia, czy to w morzach powodzi albowiem ta z roku 1966, nie była, rzecz jasna, jedyną.\nNiemniej jednak ten ostatni kataklizm pamięta się we Włoszech do dzisiaj. A ratowanie słynnego Krucyfiksu Cimabuego (który został zalany wodą) urosło w latach sześćdziesiątych do rangi symbolu. Napisała Bieńkowska: „[Krucyfiks] będzie się suszył latami, a komunikaty o stopniu zawilgocenia będą regularnie ogłaszane urbi et or- bi. Do stanu sprzed listopada 1966 dojdzie po dziewięciu latach. Wtedy zacznie się właściwe restaurowanie, uznane za jedno z najbardziej skomplikowanych w dziejach sztuki”.\nItalia ocalała w ten sposób siebie i swoją pamięć. I w tym ocalaniu brali udział wszyscy: łożąc skromne nawet datki, oglądając wiadomości w telewizji, czy też zwyczajnie dyskutując na ten temat w kawiarni. Franco Zeffirelli nakręcił o tych wydarzeniach głośny film dokumentalny, narratorem obrazu został Richard Burton.\nO Florencji, po kilku miesiącach zaczął mówić cały świat. A Frederic Hartt, ten który ratował zabytki miasta podczas kampanii włoskiej, także w roku 1966 brał udział w akcji ratowniczej.\nMiasto zostało uratowane przez zbiorowość, nie tylko włoską ale także międzynarodową.\nCzytając „Historie florenckie” zadawałem sobie jednak pytanie, czy gdyby Czerniowce, w których urodził się Paul Celan zalał Prut, cały świat również pospieszyłby miastu na ratunek? Odpowiedź na to pytanie, tylko pozornie, jest oczywista. Jeszcze dwadzieścia lat temu – powiedziałbym zdecydowane: nie.\nCzy dzisiaj byłoby tak samo, nie mam już tej pewności a raczej pół-pewność, że skarby Europy Wschodniej nie zostałyby zostawione na pastwę losu. Albowiem, chociaż wszystko na Starym Kontynencie wywodzi się z Florencji, Wenecji, Rzymu i Aten, to jednak to co na peryferiach, zaczyna także wchodzić (powoli i z mozołem) w europejski krwiobieg (intelektualny, rzecz jasna) również dzięki dramatycznym dziejom Florencji.\nW ogóle, jesteśmy dzisiaj chyba bardziej wyczuleni nie tylko na losy arcydzieł centralnych ale także tych pomniejszych. Pamiętamy o korzeniach ale i o „korzonkach”. O czym może świadczyć chociażby idea „europejskich stolic kultury”, która z roku na rok zyskuje na znaczeniu i staje się symbolem zbiorowego myślenia o arcydziełach.\nDo ideału, naturalnie, ciągle daleko. Ale nigdy, chyba nie było tak dobrze. Kto wie? Może również za sprawą „Księcia” Machiavellego, wielkiego Florentyńczyka, którego dzieło zrazu zostało opacznie zinterpretowane przez współczesnych a które kongenialnie rozszyfrował Isiah Berlin „oddając myślicielowi godność prawdziwego humanisty”. To właśnie Machiavelli akcentował, najwyraźniej jak tylko mógł, że nie żyjemy w monadzie i tylko myślenie pragmatyczno – wspólnotowe pozwoli przetrwać nam i naszej kulturze.\n„Machiavelli – jak chce Bieńkowska – przesunął skalę wartości w stronę społeczności starożytnych, ku Sparcie, Atenom, ku wczesnej republice rzymskiej. Nie znały one indywidualizmu, naczelnym dążeniem było utrzymanie rzeczy pospolitej. Te godne podziwu twory zbiorowe nie przetrwały, lecz pozostawiły po sobie hierarchię celów, do której musi dążyć pod groźbą samozniszczenia każdy organizm państwowy: salus rei publicae suprema lex esto. To lekcja starożytnych, którą chrześcijaństwo zaciemniło; nic w tym dziwnego, jeśli było nastawione na szybki koniec świata i na jednostkowe zbawienie”.\nKażdy rozdział tej książki to niezwykłe odkrycie. Każda obserwacja Bieńkowskiej nosi znamiona objawienia. A Florencja według niej to forma istnienia.\nTak zresztą o tym mieście mówią jego mieszkańcy akcentując centralne położenie Florencji nie tylko na mapie geograficznej ale także na mapie kulturowej i mentalnej Italii. Stąd wziął się przecież język włoski. Tutaj tworzył Leonardo da Vinci i Michał Anioł, tu mieszkali Medyceusze z Wawrzyńcem na czele, któremu Bieńkowska poświęciła mistrzowski szkic. Nadto: Ficino, Masaccio, Machiavelli, Berenson, Burckhardt…\nTu przez chwilę była także stolica państwa.\nFlorencka „forma” choć powstawała przez wieki, została odkryta jednak, o czym kiepsko pamiętamy, dopiero w dziewiętnastym wieku: „Jeszcze Goethe przemknął przez nią, nie znajdując nic interesującego. Dodajmy, że jest odkryciem Anglików podchwyconym przez Amerykanów. Razem z jej odkryciem otwiera się faza w kulturze zachodniej, której zawdzięczamy pewien rozdział literatury, wiersze i powieści, utworzenie ośrodków badawczych i fundacji. Miasto wyciszone od dawna po politycznym schyłku nabiera światowego rozgłosu.”\nA dzisiaj jest własnością całego świata, chociaż akurat tego zdania nie można w Italii wypowiadać zbyt głośno, bo Włosi są jednak trochę egoistami i chociaż potrafią dzielić się swoimi skarbami, czynią to jednak z umiarem.\nCi florentyńczycy, którzy znają trochę Polskę, przyrównują rolę swojego miasta do Krakowa. Mówią też, że i mentalnie są do krakowian podobni: raczej zamknięci, niechętnie wpuszczają w swoje kręgi obcych, z lekka zarozumiali, pielęgnujący w swoich kamienicach pamięć o przodkach, na Rzym patrzący raczej z góry i z politowaniem (bo to już rozpasane południe, niebyt schludne i zbieranina ludzi mających w poważaniu porządek).\nFlorencja to kosmos i wyobraźnia. To wszechświat, który ma początek ale nie ma końca. Bieńkowska fantastycznie prowadzi czytelnika przez istniejące i wyobraźniowe labirynty. Wskazuje drogę, nie myli tropów, pokazuje rzeczy mało znane, zapomniane lub przeoczone. I co najważniejsze, nie nudzi. Florencję ma w małym palcu i w oku. Potrafi też Florencją zarazić.\nRozpoczynając swoją książkę od opisu tragicznej powodzi, wspominając o drugiej wojnie światowej, kładzie zawsze nacisk na kulturę podkreślając: tak łatwo o wszystkim można zapomnieć, tak łatwo wszystko można zburzyć. Tylko co wtedy zostanie z Europy? Nic. Są miasta, które mogą powstać z popiołów i powstają. Florencja nie powstanie. Albowiem jej kształt jest jedyny. I ostateczny.\nNie zmieniają go nawet hordy turystów, którzy tratują stolicę Toskanii z uporem godnym podziwu, poczynając już od marca do późnej jesieni. A wśród nich przeważają naturalnie Anglosasi, dla których biedni Florentyńczycy uczą się nawet angielskiego. Rzecz zupełnie niebywała we współczesnej Italii. We Florencji człowiek nie znający włoskiego, nie zginie. Opisy potraw w restauracjach i barach zazwyczaj są dwujęzyczne, w księgarniach zatrzęsienie pozycji o Toskanii w wersji angielskiej, w hotelach i hostelach – informacje prawie zawsze po włosku i po angielsku. Już w pociągu z Rzymu do Florencji słyszy się głównie Amerykanów i Anglików. Oni przyjeżdżają do Florencji jak do siebie.\nNawet Niemcy są na drugim planie i pewnie dlatego nie czują się tak pewni siebie, aczkolwiek w galerii Uffizi zrobiono ukłon w ich stronę i dodano napisy w ich języku.\nNiemniej jednak, jakimś dziwnym trafem turystyczne fale nie rozbijają całego miasta. Stare kamienice okalające piazza del Duomo przypominają falochron, który powstrzymuje żywioł, owszem, rozlewający się jeszcze dalej, aczkolwiek już nie z taką siłą. Ponte Vecchio i Palazzo Pitti wytrzymują zmasowane uderzenia ale ze spokojem, bo wiadomo, że wszystkich powstrzyma za chwilę niewielka via Romana i olbrzymi pochyły plac przed pałacem, na którym większość spoconych i zmęczonych się położy i zaśnie, nie szukając kolejnych atrakcji.\nMało kto wyprawi się też w okolice dworca kolejowego, w poszukiwaniu tablicy poświęconej Juliuszowi Słowackiemu, który spędził tutaj jeden rok ze swojego życia.\nPrzyjechał w roku 1837. Wielki dworzec kolejowy Santa Maria Novella, dzisiaj niejako główny, miał powstać dopiero za kilka lat, zatem okolice były jeszcze spokojne, położone niedaleko od centrum miasta a jednocześnie już na jego peryferiach. Zameldował się w hotelu przy via della Scala 65 (budynek należał wówczas do Polaka Bernarda Zaydlera), aczkolwiek podobno mieszkał również przy via dei Banchi. Spotykał się m.in. braćmi Potockimi i Brzozowskim.\nMarian Kałuski pisał o szczegółach jego pobytu: „…wrażenie jakie zrobił na Słowackim obraz Paola Veronesego „Pożegnanie Chrystusa z Matką w przeddzień wejścia do Jerozolimy”, znajdujący się we florenckiej Galerii Palatyńskiej, zostało przeniesione przez poetę do IX pieśni w poemacie „Beniowski” (1840-46). We Florencji powstały również jego poematy: „Poema Piasta Dantyszka herbu Leliwa o piekle” (z dedykacyjnym „Ofiarowaniem” Warszawie), „Ojciec zadżumionych” i „Wacław” oraz cykl listów poetyckich z Egiptu. Słowacki będąc we Florencji zakochał się w Aleksandrze Moszczeńskiej, jednak do ślubu nie doszło. To o niej mowa w jego dwóch sonetach „Do A(leksandry) M(oszeńskiej)”, napisanych w październiku 1838 roku. Słowacki po zerwaniu z Aleksandrą, a zerwał z nią gdyż była za „bardzo rozpieszczona” przez bogatych rodziców, wyjechał z Florencji i już w grudniu 1838 roku dowiedział się o jej śmierci. W romantycznej gorączce wyrzutów sumienia pisał: „Ileż to razy teraz spacerując po ciemnych alejach tego ogrodu mam wrażenie, że staje przy mym boku, że jej cień się czerwieni i, spuszczając oczy, pyta: Dlaczego mnie nie kochałeś?”\nDzisiaj przy via della Scala znajdują się jedynie nieco gorsze florenckie hotele i hostele, okolica wieczorami bywa niezbyt bezpieczna, swoje sklepy mają tutaj głównie Pakistańczycy sprzedający mydło, powidło i koszmarne pamiątki do późnych godzin nocnych.\nPo Somalijczykach, którzy jeszcze do niedawna tutaj urzędowali i o których pisała urodzona we Florencji Oriana Falacci, w swoim słynnym liście do redaktora naczelnego „Corriere della Sera” („Wściekłość i duma”) ani śladu. Dzisiaj kiedy czytam jej tekst czuję zażenowanie, zresztą podobnie jak przed szesnastoma laty: „Ja nie stawiam namiotów przed Mekką. Nie śpiewam „Ojcze nasz” ani „Zdrowaś Mario” nad grobem Mahometa. Nie siusiam na marmury ich meczetów, nie robię kupy u stóp ich minaretów. Kiedy jestem w ich krajach (co nigdy mnie nie napawa rozkoszą), nie zapominam, że jestem gościem i cudzoziemką. Uważam, żeby ich nie obrazić strojem, gestami lub zachowaniem, które dla nas są normalne, a dla nich nie do przyjęcia. Odnoszę się do nich z należnym szacunkiem, z należną uprzejmością, przepraszam, kiedy przez nieuwagę lub niewiedzę złamię jakąś ich regułę albo wierzenie. I ten wrzask bólu i oburzenia wypisałam ci, mając przed oczami obrazki, które nie zawsze pokazywały aż tak apokaliptyczne sceny jak te, od których zaczęłam. Czasami zamiast nich widziałam obrazek dla mnie symboliczny (a więc doprowadzający do wściekłości) jak ten wielki namiot, którym latem zeszłego roku somalijscy muzułmanie znieważyli i obsrali, i spotwarzyli na trzy miesiące plac przed katedrą we Florencji. W moim mieście.\nNamiot wzniesiony po to, żeby potępić, oskarżyć, obrazić rząd włoski, który udzielił im gościny, lecz nie wystawił im dokumentów niezbędnych, żeby się rozbiec po całej Europie, i nie pozwolił im przywieźć do Włoch hord krewnych. Mamuś, tatusiów, braci, sióstr, wujków, cioć, kuzynów, szwagierek w ciąży, a nawet dalszych krewnych. Namiot postawiony obok pięknego pałacu arcybiskupów – na jego podeście stawiali buty i kapcie, które we własnych krajach pozostawiali poza meczetami. A razem z butami i kapciami puste butelki po wodzie, którą myli sobie nogi przed modlitwą. Namiot postawiony przed katedrą z kopułą Brunelleschiego, obok baptysterium ze złotymi drzwiami Ghibertiego. Wreszcie namiot urządzony jak kiczowaty apartamencik: krzesła, stoliki, szezlongi, materace do spania i do pieprzenia się, kuchenki do gotowania jedzenia i zatruwania placu dymem i smrodem. I – dzięki tradycyjnej nieświadomości Enelu [instytucji odpowiedzialnej za dostawy prądu – red.], który o nasze dzieła sztuki dba tak samo jak o krajobraz – podłączony do elektryczności. Dzięki radiomagnetofonowi ozdobiony wyciem muezina, który punktualnie napominał wiernych, zagłuszał niewiernych i tłumił bicie dzwonów. A do tego żółte strugi moczu, które bezcześciły marmury baptysterium. (Cholera! Ale mają zasięg ci synowie Allaha! Jak to możliwe, żeby trafić w obiekt oddzielony ogrodzeniem, oddalony o prawie dwa metry od ich narządów moczowych?). Żółte strugi uryny, smród gówna, które zagradzało wejście do kościoła San Salvatore al Vescovo – wspaniałego kościoła romańskiego (z 1000 roku), który stoi na zapleczu placu katedralnego, a który synowie Allaha zamienili w sracz. Zresztą sam wiesz”.\nDzisiaj czuję zażenowanie widząc studentów Erasmusa, którzy nie stawiają, co prawda namiotów ale sikają gdzie popadnie. Czuję zażenowanie, kiedy siedzą na schodach starych kamienic chodząc od czas do czasu po piwo do pobliskich sklepików prowadzonych przez Marokańczyków, rozbijając wypite butelki, po drodze, na asfalcie. Na ranem zostaje po nich kupa gruzu. I chociaż oszczędzają zabytki, nie kojarzą mi się z Europejczykami, czy to słowo cokolwiek jeszcze znaczy?\nNie widziałem ich ani w Uffizi, ani w pałacu Pitti. I nie zawsze byli to wredni młodzi Niemcy czy Amerykanie. Częściej Włosi.\nSłynny list Falacci pamięta się jednak tylko wyrywkowo. Publicyści prawicowi na pamięć pewnie znajdą passusy poświęcone imigrantom. Ale Falacci nie tylko o nich w tym liście pisze. Ona piętnuje także tę prawicę, włoską. Dowala też solidnie Włochom, w ogóle. Warto czytać jej tekst jako uzupełnienie intelektualnych wypraw Bieńkowskiej, bo Falacci również pisze o „możliwości upadku” ale naszych głów. Krzyczy i przestrzega, samych Włochów a przy okazji i cały świat: „Oczywiście, moja Ojczyzna, moje Włochy, to nie te same Włochy co dzisiaj. Włochy biesiadne, cwaniackie, wulgarne, Włochy Włochów, którzy myślą tylko o tym, żeby pójść na emeryturę przed pięćdziesiątką, i którzy pasjonują się tylko wakacjami za granicą i meczami piłkarskimi. Włochy złe, głupie, tchórzliwe. Włochy małych hien, które tylko po to, żeby uścisnąć rękę hollywoodzkiej gwieździe, sprzedaliby córkę do bejruckiego burdelu, ale kiedy kamikadze Osamy ben Ladena zmieniają tysiące nowojorczyków w górę prochów przypominających mieloną kawę, podśmiewają się zadowoleni: dobrze-tak-Amerykanom-dobrze-im-tak. Włochy smętne, tchórzliwe, bezduszne, rozdrapane przez zarozumiałe i nieudolne partie, które nie potrafią ani wygrywać, ani przegrywać, ale wiedzą, jak przykleić tłuste zadki swoich przedstawicieli do foteli poselskich albo ministerialnych lub do fotela burmistrza. Mussoliniańskie wciąż Włochy faszystów czarnych i czerwonych, które ilustrują miażdżącą myśl Ennia Flaiana: „We Włoszech faszyści dzielą się na dwie kategorie: na faszystów i antyfaszystów”. To nie są Włochy prokuratorów i polityków, którzy ignorując reguły zgodności czasów, nauczają z monitorów telewizyjnych, popełniając potworne błędy składniowe. (Te zwierzęta nie wiedzą nawet, jak wypowiedzieć zdanie współrzędnie złożone!). To nie są Włochy młodzieży, która mając takich mistrzów, tonie w najbardziej skandalicznej ignorancji, w najbardziej dramatycznej powierzchowności, w próżni. I do błędów składniowych dołącza błędy ortograficzne, a kiedy spytasz młodego człowieka, kim byli karbonariusze, kim byli liberałowie, kim byli Silvio Pellico, Mazzini, Massimo D’Azeglio, Cavour, kim był Wiktor Emanuel II, patrzy na ciebie zgaszonym wzrokiem i z rozdziawioną gębą. Nie wiedzą nic, co najwyżej umieją odegrać wygodną rolę adeptów terroryzmu w czasie pokoju i demokracji, wymachiwać czarnymi flagami, chować twarze za kominiarkami, mali głupcy. Nieudacznicy. A tym bardziej nie są to Włochy cykad, które po przeczytaniu tych notatek znienawidzą mnie za to, że napisałam prawdę. Pomiędzy jednym talerzem spaghetti a drugim będą mnie przeklinać, będą mi życzyć, żeby zabili mnie ich podopieczni, czyli różni Osamowie ben Ladenowie. Nie, nie: moje Włochy to Włochy idealne. To Włochy, o których marzyłam w dzieciństwie, kiedy dostawałam odprawę Wojska Włoskiego – Korpusu Wolontariuszy Wolności i miałam mnóstwo złudzeń. Włochy poważne, inteligentne, godne, odważne, czyli zasługujące na szacunek. I biada tym, którzy mi będą chcieli zabrać te Włochy, Włochy, które istnieją nawet wtedy, kiedy ktoś je zagłusza, wyszydza i plugawi. Biada tym, którzy mi je ukradną, biada tym, którzy mi na nie napadną. Ponieważ czy napadną je Francuzi Napoleona, czy Austriacy Franciszka Józefa, czy Niemcy Hitlera, czy koledzy Osamy ben Ladena, jest mi wszystko jedno. Czy do inwazji użyją armat, czy pontonów – to samo”.\nTuż przy kościele Santa Maria Novella czekając na pociąg do Rzymu siedzieliśmy w ogródku mało sympatycznej knajpy, do którego chciał wejść dziwnie wyglądający facet. Kelner podszedł do niego i krótko wytłumaczył, że jedzenia już nie podają: przyjdź za dwie godziny, teraz nie masz tutaj czego szukać. No, idź już…\nCzłowiek wstał, zabrał czarną torbę. I rzucił na odchodne: wyganiasz mnie tylko dlatego, że jestem obcokrajowcem, tak? Dlatego, że wyglądam jak cygan? Innemu byś tego nie powiedział. Kelner krzyknął: wyganiam ciebie dlatego, że wczoraj okradłeś tutaj klientkę! – Pierdol się – zakończył ubrany na czarno mężczyzna.\nEwa Bieńkowska, Historie florenckie. Sztuka i polityka. Zeszyty Literackie. Warszawa, 2015.


Lil' Monkey, zabawka ogrodowa Drabinka dla dzieci - Lil' Monkey | Sklep EMPIK.COM\nLil' Monkey, zabawka ogrodowa Drabinka dla dzieci\nMarka: Lil' Monkey\nPrzedział wiekowy: 12-24 miesiące , 3-4 lata , 5-7 lat\nOferta MINILO : 1108,00 zł\nNajważniejszym celem konstruktorów drabinki Lil' Monkey było stworzenie bezpiecznej i solidnej zabawki o optymalnej wielkości. Nie jest ani za duża ani za mała, dzięki czemu rodzice nie muszą obawiać się o bezpieczeństwo swoich dzieci. Belki i łączniki drabinki wykonane są z wytrzymałego tworzywa sztucznego, które jest bardziej elastyczne a co za tym idzie bezpieczniejsze niż elementy stalowe. Drabinka Lil’ Monkey jest bardzo stabilna i solidna o czym mogą zaświadczyć rodzice, którzy ją wcześniej testowali. Zabawka jest odporna na warunki atmosferyczne oraz łatwa do przemieszczania nawet po rozłożeniu do zabawy na podwórku. Zabawka posiada certyfikat TUV oraz spełnia normw EN-71.\nAplikacja, którą można pobrać bezpłatnie po wcześniejszym zakupie drabinki Lil’ Monkey urozmaica zabawę bawiącego się na niej dziecka. Kiedy dziecko bawi się na drabince, aplikacja przenosi je do wirtualnego świata zabawy. Aplikacja Lil’ Monkey zachęca dziecko do aktywności ruchowej, zdrowego odżywiania się, odkrywania skarbów i zbierania punktów. Grające dziecko zdobywa punkty za każde ukończone zadania w jak najkrótszym czasie.\nwykonana z elastycznego tworzywa sztucznego\nwzmacnia mięśnie dziecka\nwspomaga małą motorykę\nposiada certyfikaty: TÜV, GS TÜV, CE\nwymiary: 210x120x120 cm\nwymiary opakowania: 110x81x18 cm\nNazwa: Lil' Monkey, zabawka ogrodowa Drabinka dla dzieci\nWłaśnie zrecenzowałem Lil' Monkey, zabawka ogrodowa Drabinka dla dzieci\nWspaniały pomysł na domowy plac zabaw! Stwórz domowy lub ogrodowy plac zabaw z drabinką dla dzieci od Lil' Monkey. Konstrukcja drabinki Lil’ Monkey pozwala dzieciom ...\nLil' Monkey, zabawka Ogrodowa Drabinka dla dzieci Lil' Monkey\nMałpiszon, plac zabaw do ogrodu Stacja Kosmiczna Kometa\nLil' Monkey Climb N' Slide Everest Lil' Monkey\nMałpiszon, plac zabaw Fitness Kometa\nLittle Tikes, Plac zabaw, zestaw Little Tikes\nAmazonas, Hang Mini, Żyrafa, huśtawka Amazonas\nStep2, zabawka ogrodowa Stół Małego Odkrywcy, 2w1 Step2\nAxi, zestaw ogrodowy, 4w1 AXI\nPlum, zabawka ogrodowa Kopuła Wspinaczkowa Plum\nvidaXL, plac zabaw z domkiem, drewniany vidaXL\nPlum, zabawka na plac zabaw Kopuła wspinaczkowa Plum\nKidkraft, drewniany plac zabaw 6 w 1 w zestawie Ogrodowa Fontanna Aqua Clown Big\nBackyard Discovery, duży plac zabaw Atlantic Backyard Discovery\nWoodyland, huśtawka Ptasie gniazdko Woodyland\nComplex, huśtawka ze zjeżdżalnią Franek Lux Complex\nComplex, huśtawka ze zjeżdżalnią Franek Complex\nKraina Lodu, zjeżdżalnia Ślizg Wodny Smoby\nSmoby, zjeżdżalnia Funny Smoby\nMochtoys, zjeżdżalnia Mochtoys\nKBT, zjeżdżalnia dla dzieci, 3 m, turkusowa KBT\nWabnic, zjeżdżalnia z drabinką Wabnic\nKBT, zjeżdżalnia dla dzieci, 3 m, żółta KBT\nKBT, zjeżdżalnia dla dzieci, 2,5 m, zielona KBT\nKBT, zjeżdżalnia dla dzieci, 2,5 m, zielona limonka KBT


Specjalne fundusze pomogą w restrukturyzacji europejskich banków. Banki same się na nie złożą - Wszystkie newsy - Newseria Biznes\n2015-05-05 | 06:55\nTagi: CRD IV, regulacje bankowe, sektor bankowy, Komisja Nadzoru Finansowego, kryzys finansowy, upadłość banku\nMówi: Andrzej Reich\nFunkcja: dyrektor Departamentu Regulacji Bankowych, Instytucji Płatniczych i Spółdzielczych Kas Oszczędnościowo-Kredytowych\nW Polsce trwają prace nad nowymi przepisami dotyczącymi nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym, dzięki którym możliwe będzie monitorowanie i ograniczenia ryzyka systemowego w sektorze finansowym, m.in. przez powołanie Rady ds. Ryzyka Systemowego. Ustawa ma również wdrożyć do polskiego prawa część z przepisów dyrektywy CRD IV (ws. warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi).\nAle to nie są jedyne zmiany, jakie czekają sektor finansowy w Polsce i innych krajach członkowskich UE.\n– Bardzo istotne rzeczy dzieją się w obszarze uporządkowanej restrukturyzacji banków – mówi agencji informacyjnej Newseria Andrzej Reich, dyrektor Departamentu Regulacji Bankowych, Instytucji Płatniczych i Spółdzielczych Kas Oszczędnościowo-Kredytowych w Urzędzie Komisji Nadzoru Finansowego. – Ten obszar jest rzeczywiście bardzo ważny. Kryzys pokazał, że pod tym względem sfera regulacyjna jest bardzo zaniedbana – banki właściwie nie są przygotowane na proces upadłości, a władze regulacyjne, nadzorcze – na jego przeprowadzenie.\nDlatego urzędnicy zarówno instytucji UE, jak i państw członkowskich kontynuują prace nad wypracowaniem szczegółów dotyczących procedur uporządkowanej naprawy lub likwidacji banków.\n– Musimy mieć narzędzia i rozwiązania prawne, które pozwolą doprowadzić do tego, by to, czego się nie da naprawić, zostało zlikwidowane jak najmniejszym kosztem, a to, co daje się naprawić, zostało naprawione – wyjaśnia Reich. – To jest ta najważniejsza rzecz, z którą w tej chwili będziemy mieli do czynienia.\nPrace nad opracowaniem takich narzędzi toczą się również w Polsce. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu do projektu ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, przez brak tego typu skutecznych instrumentów podczas ostatniego kryzysu konieczne było zaangażowanie pieniędzy z budżetów państw członkowskich UE, co doprowadziło do kryzysu fiskalnego. Uruchomione w latach 2008-2012 wsparcie publiczne w całej Unii wyniosło ponad 2 bln euro. Interwencjonizm państwa rozpowszechnił przekonanie, że są banki „zbyt duże, aby upaść”.\n– Założenie jest takie, że banki mają być ratowane środkami prywatnymi, aby nie dopuścić do sytuacji, jaka miała miejsce chociażby w Anglii, gdzie doszło do nacjonalizacji największych banków. W funduszach jednego z banków udział państwa sięgnął 90 procent. Bez tego bank by upadł. Chodzi o to, aby nie dopuszczać do takich sytuacji – mówi ekspert z KNF.\nDlatego instytucje UE rozpoczęły prace nad odpowiednimi ramami prawnymi prowadzenia przymusowej restrukturyzacji instytucji finansowych zagrożonych niewypłacalnością, bez względy na ich wielkość i powiązania rynkowe, dzięki czemu ograniczone mają być negatywne konsekwencje dla całego sektora finansowego.\nZgodnie z unijnymi przepisami ze składek banków powstać mają specjalne fundusze, które sfinansują w razie potrzeby proces restrukturyzacji. UE chce, by do końca 2024 roku te instrumenty finansowania posiadały środki w wysokości co najmniej 1 proc. kwoty depozytów gwarantowanych wszystkich instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium danego państwa. Propozycje polskich władz zakładają wyższy próg – 1,4 proc., jednak prace nad ostatecznym kształtem przepisów jeszcze trwają.\n– W przypadku banków, które chcemy ratować, muszą być środki, które pozwolą pokryć straty. Po zakończeniu tego procesu mielibyśmy dysponować bankiem, który będzie dokapitalizowany i będzie w stanie prowadzić działalność. To jest najtańsze i najbardziej skuteczne rozwiązanie, ale aby je mieć, banki muszą mieć odpowiednie zaplecze kapitałowe – mówi Andrzej Reich.\nUporządkowana likwidacja banków i związane z tym regulacje są również jednym z trzech filarów unii bankowej, która w pełni ma zacząć działać w 2016 roku. Banki prowadzące działalność w krajach strefy euro i spoza niej, które przystąpią do unii bankowej, będą odprowadzać składki do specjalnego funduszu tzw. Single Resolution Fund.


Anvalria | Aseil Wikia | FANDOM powered by Wikia\nAnvalria - państwo i kraina wysunięte najbardziej na północny zachód. Południe Anvalrii jest mroźne i górzyste, z kolei północ umiarkowana i równinna. Równiny Anvalrii wzbogacają pojedyncze wzgórza i płaskowyże (zarówno naturalnego jak i sztucznego pochodzenia) na których Anvalrowie budują swoje miasta. Anvalria jest najstarszą z ludzkich krain i wedle legend tutaj ze Starej Anvalrii (wyspy na północ od krainy) przybyli na kontynent pierwsi ludzie.\nKrólestwo Anvalrii Edit\nOpis społeczeństwa Edit\nAnvalrowie są najbliższymi krewnymi Vilsariończyków i Sarcian i podzielają ich wygląd. Żyją jednak w zupełnie inny sposób. Anvalria jest społeczeństwem klanowym, podobnie jak elfy Wszechboru. Zaznaczyć jednak należy że Anvalrowie dawno temu porzucili walki i kłótnie pomiędzy sobą i zjednoczyli się w ramach jednego Królestwa. Każdy z wielu klanów Anvalrii ma prawo wysłać na Zgromadzenie (najważniejszy organ królestwa) dwóch przedstawicieli, którzy z podobnymi sobie wybierają wspólnego dla wszystkich króla i razem z nim rządzą królestwem.\nNajważniejszą pozycję w klanach Anvalrii dzierżą wojownicy. Muszą oni być nie tylko uzdolnieni w walce, ale również w szeregu innych dziedzin. To elita anvalrskiego społeczeństwa i jako taka włada Anvalrią. Posiadają też wiele przywilejów, między innymi nie muszą płacić żadnych danin. Wiąże się z tym jednak smutny obowiązek walki i obrony ojczyzny przed wrogami. A tych Anvalria ma sporo..\nAnvalrowie cenią sobie najbardziej trzy rzeczy - wolność, waleczność i niezależność. Wśród Anvalrów największą popularnością cieszą się trzy archetypy osobowości - dzielny wojownik, stary mędrzec i przedsiębiorczy gospodarz. Warto zauważyć że w przeciwieństwie do innych narodów Anvalrowie pozwalają kobietom na pełnienie tych samych funkcji, co mężczyźni. Tradycyjnie jednak już się utarło że kobiety nie próbują działać w polityce ponad klanowej. Są one jednak zdecydowanie bardziej niezależne i wolne od kobiet innych nacji, co nie znaczy że bardziej liberalne obyczajowo.\nAnvalrowie gardzą słabeuszami i osoba poszukująca przyjemności zamiast wyzwań i sławy będzie w najlepszym przypadku wygnana. Rodzina, ród, klan i Anvalria są najważniejsze, a prowadzenie rozpustnego życia nie pomoże im w przetrwaniu. Anvalrowie którym się te porządki nie podobają bądź zostają wygnani z jakiegoś innego powodu (np. przestępstwa) zwykle wyjeżdżają na wschód, do Sarcii i Vilsarionu i często pracują tam jako najemnicy.\nKażdy klan ma własnych bogów i duchy opiekuńcze. Często zdarza się, że jeden bóg czy duch czczony jest wspólnie przez kilka klanów, ale przez inne już nie. Wszyscy Anvalrowie czczą jednak jedno bóstwo - Niebiańskiego Ojca, od którego wedle legend pochodzą wszyscy ludzie którzy mieszkali na Starej Anvalrii. Niebiański Ojciec włada światem ze swojego pałacu w chmurach, gdzie goszczą u niego inni bogowie i duchy. Tylko najdzielniejsi i najbardziej zasłużeni mogą do nich dołączyć po śmierci. Pozostali będą musieli przeżyć życie na ziemi ponownie i jeszcze raz się sprawdzić.\nWiara w Niebiańskiego Ojca wpływa też na wybór króla. Jeśli zostanie wybrany król, a rozpęta się nagle burza - oznacza to że Ojcu nie podoba się wybór jego dzieci. Król-elekt jest wtedy dyskwalifikowany z wyborów, które rozpoczynają się na nowo.\nZjednoczenie Anvalrii było reakcją tutejszych plemion na ekspansję Vilsarionu. Anvalrowie nie chcieli zostać poddanymi Korony i woleli wywalczyć sobie wolność. Vilsarion nie był w stanie pokonać "barbarzyńców" i do dzisiaj Anvalria jest cierniem w jego boku. Ostatecznie ma siły lądowe, które dorównują siłą vilsariońskim.\nKilka miesięcy temu umarł Adgeir z klanu Skyrrów. Klany wysyłają swoich kandydatów do obsadzenia tronu królewskiego. Szerzą się jednak plotki że ten wiec elekcyjny nie przebiegnie w sposób pokojowy..\nRetrieved from "https://aseil.fandom.com/wiki/Anvalria?oldid=154"


Co opłaca się dziś siać ? - Ceny płodów rolnych i środków produkcji - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nPrzez frycu13, Luty 23, 2015 w Ceny płodów rolnych i środków produkcji\nopłacalność produkcja zyski\nWitam mam do obsiania jakieś 40 ha bo resztę obsiałem pszenżytem i pszenicą i nasuwa się pytanie co opłaca się siać tak chodzi mi o koszty produkcji a zyski bo w tamtym roku miałem 20 ha kukurydzy i nie było rewelacji ale też późno była zebrana. Mam tu klasę gleby 3 i 4 .\nWszystko co przynosi dochody. Masz 40ha wolnego i nie wiesz co siać? Jak żeś Ty się uchował do tej pory.\ndobre dobre no co chcesz kolega pyta o te roślinę co daje plon w postaci krugerandów\nMleko na plusie zobacz »\nopisz koszty i przychody z tej 20ha plantacji kukurydzy.\nw tym roku marnie kukurydza była gdzie nie gdzie 5 gdzie nie gdzie 10 i 12 t z ha cena była po 400 po 500 za t oczywiście suchej bo posiadam suszarnie nie jestem w stanie określić narazie kosztów muszę porządek z papierami zrobić ale tak ledwo ledwo na + a do kolegi wyżej to tak się uchowałem że mam gospodarstwo po ojcu dopiero od niecałego roku wiec się nie dziw.\nZastanawiam się nad posianiem soi i produkcją śruty sojowej w grę w chodzi też bobik albo rzepak\nrzepak jary bym odpuścił nie duży plon a koszty ogromne soja nie wiem ale nasienie bedzie bardzo drogie i jak by nie patrzeć to na te 40ha na wiosne do żniw potrzeba ci jakieś +- 100tyś a nie mówiąc już o tych oziminach co ci zostały z jakiego woj jestes\nKartofli nasadź - tani sadzeniak.\nkartofle super biznes powodzenia;d\nmasz gdzies niedaleko biogazownie? jesli tak to rozpytaj o ich oferte- zapewniają nasiona i nawozy i zbiór z transportem kwestia dogadania cen surowca np kukurydzy to mi sie wydaje sensowne a po drugie strączkowe ale soja odpada bo koszmarnie drogi materiał siewny a do tego to cieżko dostac juz bezposrednio z centrali bo powykupowały przedsiębiorstwa handlowe i górują ceny. zostaje bobik i łubin żółty bądz wąskolistny ,peluszka, groch jadalny bo te mieszalnie pasz kupią niekoniecznie za satysfakcjonująca cene ale kupią.\nmoże zasiać trawe, kosic 3 razy i baloty sprzedawac, na ten towar powinien być zbyt bo rolnicy rozkrecaja się z hodowla bydla i produkcja mleka. 20 ha da Ci ok 700-800 balotów rocznie. czyli jakies 70 tys zl, za dopłaty kupic rope nawozy i folie. ok 50 tys zl powinno Ci zostać z tego interesu.\nŁubin,bobik u mnie nie ma na to kupców ,więc bym sobie odpuścil,nie wiem jak tam u ciebie ,ja na twoim miejscu zasiałbym pszenice lub kukurydze\na jaki mniej wiecej zysk z 1ha qq, pszenicy czy rzepaku?\na jaką ziemię tam masz\n3b i 3a\nMówiąc krótko to nic się nie opłaca. Odpowiedzią na twoje pytanie jest kalkulacja produkcji. Skąd mamy wiedzieć jakie sa twoje koszty ? Chyba nie zamierzasz kupować nowego materiału siewnego na 40 ha. Przygotuj sobie produkcję rok wcześniej - o ile u nas w Polsce można jeszcze cokolwiek planować na tym rozregulowanym rynku ( i tu właśnie kłania się nieudolność naszego rządu ). Np. mając produkcję zwierzęcą oszczędzasz masę grosza na nawozach. Produkcja nasienna przy istniejących kosztach pełnej agrotechniki jest dobroczynnością pod warunkiem, że masz z czego dokładać. Cena materiału kwalifikowanego nasion (10xkrotnie przewyższająca cenę sprzedaży) jest czystą drwiną z rolników a koszt nawozów i środków ochrony roślin nie ma nic wspólnego z kalkulacją ich produkcji - jest jedynie efektem przechwycenia tych firm przez kapitał obcy i ich dyktatu rynkowego. Zapytam też: jak chcesz przewidzieć opłacalność produkcji, skoro nikt nie wie jaka będzie cena np. pszenicy we wrześniu tego roku. Wystarczy, że paru cwaniaków poselsko rządowych sprowadzi trochę pociągów i statków z tym towarem do kraju. W centralach nasiennych już nie kupisz np. łubinu zółtego, ale o dziwo polskim łubinem kwalifikowanym handluje się w Niemczech i to w porównywalnej cenie. No to pytam jak on tam trafił ? Czyżbyśmy nie dbali o własny rynek ?\nW Anglii podobno do dzisiaj obowiązuje zakaz produkcji złota przez alchemików. Można się z tego śmiać, ale jak to świadczy o stabilności systemu. Ale tak wogóle mam się przecież dobrze i jestem zadowolony.\nWitam, posiadam 6 ha areał, 3,5 ha mam obsiane łubinem do zbioru, 2,5 ha łubinem na poplon. Chciał bym w przyszłym roku obsiać te 2.5 ha czymś co uda by mi się sprzedać po niezłej cenie. Macie jakieś propozycje?? Jakieś nietypowe uprawy? Gospodarstwo prowadzę raczej hobbistycznie, nie nastawiam się na duży zarobek.\nw tych czasach nie masz co liczyć na duży zysk wszystkie uprawy są słabo opłacalne\nNa duży zarobek nie liczę, jak już pisałem jest to pewnego rodzaju hobby Chociaż na jakiś zarobek wiadomo mile widziany.\nEdytowano Czerwiec 4, 2015 przez SebastianBardziski\nmoże najprościej zboże? po łubinie będzie dobre stanowisko wiec powinno być ok i raz pół łubinem pół zbożem i na odwrót z tak małego areału dużych pieniędzy nie bd ale zawsze coś powinno zostać\nJakie zboże byście proponowali? Siałem żyto, łatwo sprzedać ale cena straszna\nW tym roku cena strączkowych bedzie tragiczna, bo jak wiadomo wszyscy sie nastawili na dopłate do wysokobiłakowych i zasieli tego multum. Nikt nie rozważa gryki? Oprócz ziarna moża jeszcze ugadać się z jakimś pszczelarzem to na osłode bedzie miód. W mojej okolicy dużo osób sieje gryke, tylko zanim to zrobią poprostu załatwiają sobie zbyt, o co nie trudno bo w pobliskiej miejscowości jest zagłebie kaszowe. Ja mieszkam w woj. Lubelskim pow. Biłgoraj i u nas głownie tytoń, ale oprócz tego to własnie gryki jest sporo i qqrydzy, ale ona jakos niespecjalnie opłacalna z tego co wiem. Za gryką przemawia to , że nie jest wymagająca i urosnie prawie na kazdej glebie. Wiem, że kilku rolników przymierzało sie do prosa, ale czy zasieli... nie mam pojęcia. Pojawiło się też troche gorczycy. Widac, że ludzie kombinują, bo na klasycznej uprawie zboża, to ciezko wyjsc jeśli sie nie ma tyych 100-150 ha.\nNie zgadzam się , że cena strączkowych będzie tragiczna , ponieważ jest susza i nieurodzaj. Ceny w skupach proponowane za rośliny wysokobiałkowe w tym roku nie odbiegają od cen z roku poprzedniego.\nPanowie jak narazie mam krowy mleczne Ale ostatnio myślałem aby uprawiać zboze mam 65 ha i czy dało by się wyzyc ze zboza ?


Blog niewiadoma - strona 2\n27 marca 2021, 17:17\nA kiedy zabrakło wina, Matka Jezusa mówi do Niego: «Nie mają już wina». 4 Jezus Jej odpowiedział: «Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto?2 Czyż jeszcze nie nadeszła godzina moja2?» 5 Wtedy Matka Jego powiedziała do sług: «Zróbci...\nPewnej nocy obudziła się nieoczekiwanie w samym środku snu. Przeszła się po mieszkaniu i zauważyła niebieskie światło, bijące od komputera. Piotrek, ty nie śpisz? - zapytała schodząc po schodach, ale nikt jej nie odpowiedział. Kompu...\n- Miałem przedziwny sen. Wylewała się lawa i podchodziła pod nasz dom. - Lawa? Ale skąd? - Nie wiem skąd. Wypływała jakby spod ziemi i stanowiła tak realne zagrożenie, że aż się zbudziłem. - Coś jeszcze tam było? - Jeszcze taka...\n20 marca 2021, 09:02\nmałżeństwo - byliście od początku sobie przeznaczeni\nW księdze Tobiasza archanioł Rafał mówi do młodego Tobiasza, z którym wybiera się w podróż po żonę, Sarę: „Nie obawiaj się niczego, dziewczyna ta od początku była przeznaczona dla ciebie. To ty właśnie wybawisz ją z jej utrapi...\nMiał najpiękniejszą żonę spośród pięknych żon. Kochał ją do szaleństwa. Kochał ją tak bardzo, że kiedy zraniła jego ogromne uczucie, musiał ją wyrzucić z domu. Nie mógł znieść sponiewierania swojej miłości...\nZapisała się na lekcję gry na gitarze. Zabrała swoją Juanitę i pełna nadziei stawiła się w domu kultury na pierwsze zajęcia. Nauczyciel przywitał ją życzliwie i wziął od niej instrument do nastrojenia. Kiedy oddawał gitarę, upuśc...\n14 marca 2021, 09:09\nROZMOWA O HIPOCHONDRII Jak żyć z hipochondrykiem? - zapytano raz pewnej pani doktor. Nie da się żyć z hipochondrykiem... - odpowiedziała. Trzeba żyć pomimo hipochondryka. Trzeba żyć - podkreśliła.\nRozgrywa się we mnie jakaś transformacja. Nie wiem, czym to dokładnie jest ani w jaką stronę prowadzi, ale coś się przeze mnie przetacza. Ewidentnie. A może już kończy się przetaczać, może to już właśnie końcówka! W tle duże prz...


Era kenozoiczna. Czym się charakteryzowała? - Ewolucja Myślenia\nRyc. 1: Główne poddziały tabeli stratygraficznej.\nKenozoik jest najwyższym z trzech głównych działów fanerozoiku, dwoma pozostałymi są mezozoik i paleozoik (ryc. 1). Termin kenozoik oznacza „niedawne życie”, co sugeruje, że skamieniałości napotykane w tych warstwach są podobne do współczesnych gatunków. Geolodzy dzielą kenozoik na trzy główne systemy, od dołu do góry: paleogen, neogen i czwartorzęd. Paleogen dalej dzieli się na paleocen, eocen i oligocen, neogen na miocen i pliocen, a czwartorzęd na plejstocen i holocen.\nWarstwy dolnego paleocenu charakteryzują się małą różnorodnością fauny i flory lądowej oraz organizmów morskich, ale wzrasta ona przez kolejne warstwy w górę. Skamieniałości roślin bardzo przypominają współczesne gatunki roślin tropikalnych, subtropikalnych i liściastych, w tym kaktusów\ni palm. Większość skamieniałości ssaków znana jest tylko z zębów i częściowych szkieletów małych owadożerców, roślinożerców i mięsożerców. Najbardziej godne uwagi są torbacze, które stanowią ponad 50% gatunków ssaków w warstwach paleocenu na południowych kontynentach.\nSkamieniałości eocenu są rozpoznawane jako mające cechy morfologiczne podobne do żywych gatunków. Dane geologiczne sugerują, że nie było czap lodowych pokrywających bieguny Ziemi, a równoleżnikowe różnice temperatur były niewielkie. W wielu regionach planety dominował ciepły klimat, sprzyjający wzrostowi wielkich lasów na Ziemi od bieguna do bieguna, obecnie odnotowywanych jako rozległe złoża kopalne roślin tropikalnych i subtropikalnych, nawet w regionach arktycznych (ryc. 2). Tropikalne lasy deszczowe rosły nawet na północnych szerokościach geograficznych Ameryki Północnej i Europy. Pod koniec eocenu wiecznie zielone lasy zostały zastąpione przez łąki, równiny i drzewa liściaste w Ameryce Północnej, Eurazji i Arktyce. Podobne zmiany miały miejsce na Antarktydzie, która została pokryta tundrą.\nPierwsza skamielina reprezentująca większość współczesnych rzędów ssaków pojawia się w niższych warstwach eocenu. Niezwykłą cechą tych skamieniałych ssaków jest ich bardzo mały rozmiar w porównaniu z podobnymi faunami pochodzącymi z sąsiadujących złóż paleocenu i oligocenu. Niektóre gady były jednak bardzo duże, w tym Titanoboa, duży wąż odkryty w Ameryce Południowej, oraz inna megafauna gadów. W warstwach eocenu licznie występują także ptaki oraz skamieniałe owady zachowane w bursztynie. Zachowało się także wiele skamieniałości kręgowców żyjących w oceanach, w tym duże rekiny żarłaczowate, bazylozaur (duży ssak morski) i brzegowce.\nWarstwy osadowe oligocenu zachowały zapis dotyczący spadku temperatur, rozszerzania się pokrywy lodowej i globalnego spadku poziomu morza. Ważna aktywność kształtująca góry miała miejsce w okresie oligocenu, w tym na obszarach europejskich Alp i zachodnich Stanów Zjednoczonych. Ogólnie rzecz biorąc, kopalna fauna oligocenu, zarówno na lądzie, jak i w oceanie, przypomina faunę współczesnych organizmów, z wyjątkiem Ameryki Południowej, gdzie żyły duże litopterny, notoungulaty i toxodony (wymarłe rzędy ssaków kopytnych) oraz wymarłe typy torbaczy. Niektóre z tych grup odnajduje się skamieniałe nawet w warstwach leżących powyżej, aż do plejstocenu (ryc. 3).\nRyc. 2: Doskonale skamieniały liść palmy połączony z rybami, pochodzący z eoceńskiej formacji Green River w Ameryce Północnej. Ten rodzaj flory wskazuje na bardziej subtropikalny klimat niż obecnie.\nOsady miocenu pokazują dalsze ochłodzenie Ziemi i rozszerzanie czap lodowych na obu półkulach. Alpy w Europie, Andy w Ameryce Południowej i Himalaje w Azji nadal rosły, tworząc jedne z największych pasm górskich naszej planety. Rozległe obszary trawiaste pozwalały rozwijać się zwierzętom pasącym się, takim jak konie, nosorożce, hipopotamy, leniwce naziemne, a także roślinożercom żywiącym się głównie roślinnością wysokopienną, takim jak wielbłądy. Wszystkie lub prawie wszystkie współczesne grupy ptaków, w tym ptaki morskie, są obecne jako skamieniałości w skałach mioceńskich. Do bogactwa morskich skamieniałości zaliczają się również liczne okazy ssaków morskich i innych kręgowców. Obfitość osadów biogennych w warstwach eocenu wskazuje, że oceany utrzymywały wysokoproduktywne zbiorowiska mikroskopijnych glonów (okrzemków i innych fitoplanktonów), które tworzyły gęste nagromadzenia osadów okrzemkowych zawierających bogate i wyjątkowo dobrze zachowane skamieniałości ssaków morskich, ptaków i gadów.\nW warstwach pliocenu odnotowano częste i znaczące zmiany poziomu morza, związane z kurczeniem się i rozszerzaniem pokryw lodowych. Kopalna roślinność pliocenu wskazuje na zmniejszanie się liczby tropikalnych gatunków na całym świecie. Dużą część półkuli północnej pokrywały lasy liściaste, iglaste oraz tundra, z trawiastymi obszarami rozciągającymi się na wszystkich kontynentach poza Antarktydą. Istotną cechą fauny pliocenu jest gigantyzm: wiele gatunków zamieszkujących siedliska lądowe miało duże rozmiary, w tym mastodonty, gryzonie, leniwce naziemne, pancerniki, glyptodony itd.\nZapis plejstocenu jest zdominowany przez skutki zlodowaceń, które ukształtowały krajobraz w sposób do dziś widoczny w Ameryce Północnej, Rosji i krajach skandynawskich, a także w pasmach górskich w Azji i Europie. Podczas maksimum ostatniego zlodowacenia poziom morza znacznie się obniżył.\nW holocenie globalna temperatura wzrosła, a większość lodu pokrywającego półkulę północną stopiła się, powodując gwałtowny wzrost poziomu morza.\nRyc. 3: Plejstoceński toxodon kopalny z Argentyny.\nZ tego prostego przeglądu kenozoicznego zapisu kopalnego wyłaniają się dwa interesujące trendy. Po pierwsze, skamieniała fauna i flora nie różnią się znacząco od obserwowanych obecnie pod względem struktury i głównych wyższych grup taksonomicznych. Innymi słowy, rodzaj życia udokumentowanego w warstwach kenozoicznych nie wydaje się zasadniczo różnić od tego, które widzimy we współczesnym świecie. Drugim jest znaczenie wzorców klimatycznych w kształtowaniu geologicznego zapisu kenozoiku z głównym trendem degradacji klimatu i powstawania zlodowacenia, który to trend dopiero niedawno się odwrócił. Obie te obserwacje w skali makro mogą dobrze wpisywać się w model kenozoiku przedstawiający procesy geologiczne, klimatyczne i biologiczne zachodzące w świecie po potopie.\ndr Raul Esperante\nPoprzedni artykułCzy wielki potop z Księgi Rodzaju miał miejsce?\nNastępny artykułWodno-lądowy wieloryb czy lądowy pływak?


Mleko owcze – właściwości, skład i zastosowanie | ekologia.pl\nMleko owcze – właściwości, skład i zastosowanie\nOwcze mleko zawiera również niemal dwa razy więcej białka niż mleko krowie, fot. pixabay.com\nPasterze żyjący w bułgarskich górach Rodopach cieszą się jednym z najwyższych na świecie odsetków obywateli, którzy przekroczyli sędziwy wiek stu lat. Naukowcy źródła tej długowieczności upatrują w niezwykle wysokiej konsumpcji mleka owczego…\nZdaniem antropologów owce udomowione zostały już około 10 tysięcy lat p.n.e. i pod tym względem ustępują jedynie psom. Początki ich hodowli miały miejsce w Mezopotamii, a w dalszej kolejności zainteresowanie łagodnymi z natury, mlecznymi zwierzętami o smacznym mięsie przeniosło się na terytorium Iranu, Iraku i Palestyny. Tam też ok. 4000 lat przed Chrystusem zaczęto pozyskiwać wełnę z hodowlanych stad i sporządzać z niej pierwsze ubrania.\nWraz z rozwojem cywilizacji europejskich owce zawędrowały również do starożytnej Francji i Grecji, gdzie były podstawą działalności rolniczej i ważnym elementem gospodarki. Pełen rozkwit hodowli przypadł jednak dopiero na okres średniowiecza, kiedy to mleko, mięso, skóry i wełna z owiec były najbardziej pożądanym zwierzęcym surowcem. Dopiero w XIV wieku szala przechyliła się i mleko krowie stało się bardziej popularne niż owcze!\nOd XII wieku zainteresowanie kupców i rolników przesunęło się z mleka na wełnę i największą karierę zaczęły robić hodowle owiec o najszlachetniejszym runie, zwłaszcza cenionych gatunków merynosów, pochodzących z Hiszpanii. W 1992 roku udział owczego mleka w ogólnej produkcji mleka na świecie wynosił zaledwie 1,3 %, przy 83%-owym udziale mleka krowiego, 12,9%-owym udziale mleka bawolego i 2,4% przypadających na mleko kozie. Największe stada nadal utrzymywane są w Chinach, Indiach i Australii, a spośród krajów europejskich we Francji, Hiszpanii, Grecji oraz Wielkiej Brytanii. W samej Polsce hoduje się ponad 220 tysięcy owiec, ale produkcja mleka utrzymuje się na niskim poziomie i nie przekracza 1000 ton rocznie.\nekologia.pl Kobieta Zdrowie Mleko owcze – właściwości, skład i zastosowanie\n9 wskazówek, jak wybrać firmę projektującą strony internetowe\nInternet jest sprzymierzeńcem każdego przedsiębiorcy. Duży czy mały biznes – w internecie zawsze może się rozwinąć.


Przeszczep tłuszczu, lipotransfer - Klinika Magnuccy Katowice\nPrzeszczep tłuszczu (lipotransfer) jest coraz częściej wykonywanym zabiegiem w gabinetach medycyny estetycznej oraz chirurgii plastycznej. Pobranie własnego tłuszczu Pacjenta oraz podanie go w wybrany obszar ciała jest pozbawione ryzyka odrzucenia przeszczepu oraz wystąpienia reakcji alergicznej. Jest to skuteczna i bezpieczna metoda wypełnienia wszelkich ubytków tkankowych oraz powiększenia określonych obszarów ciała takich jak biust lub pośladki.\nTkanka tłuszczowa jest strukturą wyjątkowo bogatą w komórki macierzyste. Dzięki tej właściwości, tłuszcz może być wypełniaczem najwyższej jakości i pełnić funkcję eliksiru młodości w przypadku przeszczepu w obrębie twarzy. Komórki macierzyste zawarte w tłuszczu wspomagają procesy naprawcze, a precyzyjna aplikacja przeszczepu, umożliwia rozpoczęcie procesów regeneracyjnych w ściśle określonym miejscu jak np. okolica oka lub grzbiety dłoni. Dzięki temu, można zlikwidować cienie i doły pod oczami, uzyskać efekt młodszej i jędrnej skóry, pełnej blasku i świeżości. Uzupełnienie ubytków na grzbietach dłoni, skutecznie odmładza ich wygląd, sprawia, że stają się miękkie i elastyczne.\nPrzeszczep tłuszczu umożliwia modelowanie ciała i powiększenie niektórych partii do pożądanych rozmiarów. Lipotransfer z powodzeniem wykonuje się w przypadku powiększania piersi, pośladków oraz wyrównywania asymetrii ciała.\nNajczęstsze miejsca przeszczepu tłuszczu to twarz, szyja, dekolt, piersi, pośladki, grzbiety dłoni.\nWskazania do wykonania zabiegu przeszczepu tłuszczu:\nwidoczne ubytki w tkance tłuszczowej twarzy i zmniejszona elastyczność skóry\nwidoczne zmarszczki, bruzdy oraz wiotka skóra\npoprawa owalu twarzy oraz usunięcie wszelkich asymetrii\nredukcja cieni pod oczami i nadanie twarzy świeżego wyglądu\npowiększenie oraz modelowanie pośladków\nPrzeszczep tłuszczu daje efekt zwiększenia objętości i jednocześnie wpływa na odżywienie oraz rewitalizację skóry, dzięki czemu okolica poddana zabiegowi wygląda zdrowo i świeżo.\nAby lipotransfer był bezpieczny i skuteczny zaleca się konsultację z doświadczonym specjalistą. Przestrzeganie zaleceń lekarza przed jaki i po zabiegu znacznie zmniejsza czas rekonwalescencji oraz minimalizuje ryzyko wystąpienia powikłań.\nNa zabieg przeszczepu tłuszczu zapraszamy do naszej kliniki w Katowicach.


Data publikacji: 2020-09-21 11:35\nOstatnia aktualizacja: 2020-09-21 11:35\nPo czterech kolejkach Energa Basket Ligi PGE Spójnia ma na koncie zaledwie jedno zwycięstwo. W niedzielny wieczór przegrała w Gliwicach z GTK 84:78 i była to trzecia z rzędu porażka podopiecznych trenera Jacka Winnickiego. Receptą na poprawę wyników i lepszą grą ma być powrót do Stargardu drugiego snajpera EBL poprzedniego sezonu Raymonda Cowelsa.\nCowels przed rokiem był gwiazdą PGE Spójni. W 22 meczach zdobył 403 punkty. Lepszy od niego był tylko Josh Bostic z Arki. Zawodnik od zakończenia poprzedniego sezonu nie związał się z żadnym nowym klubem.\nNieoficjalnie wiadomo, że Cowels ma powrócić do PGE Spójni. W zespole ma być uzupełnieniem składu, w którym pozostaną wszyscy dotychczasowi koszykarze, także rozczarowujący do początku sezonu Ricky Tarrant i Wayne Blackshear. Obaj mają skuteczność poniżej 35-procent - najgorszą w całym zespole.\nPoczątek sezonu 2020/2021 PGE Spójni wygląda na razie tak samo jak dwa poprzednie. Przed rokiem i w pierwszych po powrocie do ekstraklasy rozgrywkach stargardzianie po czterech kolejkach zawsze mieli tylko jedno zwycięstwo. Tyle tylko, że oczekiwania były w tym roku większe.\nTo trener Jacek Winnicki, cieszący się w Stargardzie ogromnym autorytetem, budował zespół od podstaw i odpowiadał za transfery. Już przed sezonem wiadomo było, że PGE Spójnia będzie grała krótkim składem, ale nikt nie spodziewał się, że już w drugim meczu z powodu kontuzji z rotacji wypadnie podstawowy gracz Mateusz Kostrzewski.\nW niedzielę w Gliwicach stargardzianie grali zaledwie siedmioosobowym składem, bo trudno za zmiennika uznać Szymona Walczaka, który spędził na parkiecie ...11 sekund.\nW Gliwicach PGE Spójni nie tylko nie udało się wygrać, ale też poprawić tegorocznych fatalnych statystyk. Ze skutecznością rzutów z gry 40,8 procent na mecz stargardzianie są jedną z czterech najsłabszych drużyn ligi, a mniej zbiórek od stargardzian mają tylko Polpharma Starogard i Polski Cukier Toruń.\nW piątek wieczorem w Stargardzie kibiców czeka koszykarskie święto - derbowy pojedynek z Kingiem Szczecin. Od czasu powrotu do Tauron Basket Ligi Spójnia nigdy jeszcze nie wygrała z lokalnym rywalem. (woj)\nKoszykówka. Cowels zastąpił w Spójni Hudsona


Ostatni wywiad z twórcą Fundacji Polcul\nZ Jerzym Bonieckim, twórcą i dyrektorem Niezależnej Fundacji Popierania Kultury Polskiej Polcul, rozmawia Adam Warzel\nADAM WARZEL: - Nagroda Polculu to taki polski Nobel dla społeczników?\nJERZY BONIECKI: - To stawianie sprawy trochę zbyt ambicjonalne. Zasadą Fundacji jest przyznawanie stosunkowo dużej liczby nagród, niekoniecznie wysokich, osobom zaangażowanym w różnorodną działalność społeczną na terenie całego kraju. Nagroda jest formą wyróżnienia dla małych bohaterów budujących społeczeństwo obywatelskie.\n- Kiedy i w jakich okolicznościach powstał Polcul?\n- Sam pomysł narodził się w 1976 roku, niedługo po zajściach czerwcowych i powstaniu Komitetu Obrony Robotników, ale do zbudowania form organizacyjnych doszło dopiero w 1980 roku. Powstanie Fundacji poprzedzone było konsultacjami z różnymi osobami i instytucjami zaangażowanymi w rozwój opozycji demokratycznej w Polsce. Ważną rolę odegrała tu “Kultura” Jerzego Giedroycia.\nProfil pierwszych laureatów dobrze odzwierciedla okres, w którym powstała Fundacja. Nagradzaliśmy wówczas ludzi związanych przede wszystkim z ruchem kultury niezależnej, ruchem związkowym i obroną praw człowieka. Stąd też nazwiska: Michnik, Geremek, małżeństwo Wujców, Helena Łuczywo, Halina Mikołajska. Ale większość stanowili nieznani szerzej drukarze, kolporterzy, działacze związkowi. W sumie w latach 80. wyróżniliśmy około 600 osób.\n- Kto decyduje o wyborze laureatów?\n- Przed rokiem 1989, w okresie “heroicznym”, kandydatury przychodziły przede wszystkim od środowisk opozycji demokratycznej, które cieszyły się dużym stopniem wiarygodności i autorytetem moralnym. Nazwiska przekazywane były na Zachód przez ludzi zaufanych, jak np. Stefan Kisielewski, który w tym okresie poruszał się dość swobodnie pomiędzy Warszawą a Paryżem. Do oceny zgłaszanych propozycji powołaliśmy jury, które wtedy w całości zamieszkiwało na zachodzie. To byli ludzi tacy jak: Jan Nowak-Jeziorański, Gustaw Herling-Grudziński, Eugeniusz Smolar czy Jerzy Giedroyc, by wymienić tylko niektórych. Po 1989 do jury stopniowo zaczęliśmy wprowadzać ludzi mieszkających w kraju: Jacka Fedorowicza, Czesława Bieleckiego, Zofię Bartoszewską. Dziś poza dwoma jurorami mieszkającymi w Australii, mną i Jankiem Pakulskim, wszyscy mieszkają w Polsce.\nRok 1989 przyniósł zasadniczą zmianę w naszej działalności. Demokratyzacja Polski postawiła Fundację wobec istotnego pytania: kogo mamy teraz nagradzać, jeśli cała kultura i działalność polityczno-społeczna stała się niezależna? Odbyliśmy wraz z kolegami z zarządu dłuższą naradę w tej sprawie na Tasmanii, co połączyliśmy z wejściem na jedną z tamtejszych gór. Do dziś mam poczucie wyjątkowości tej sytuacji: wokół dziewiczy busz, 25 tysięcy kilometrów od Polski, a my rozmawiamy o wyróżnieniach Polculu. Mieliśmy poczucie, że wraz ze zmianami w Polsce modus operandi Fundacji musi zostać zmieniony.\nZdecydowaliśmy, że nagradzać będziemy działaczy promujących kulturę obywatelską przez małe “k”, a więc tych, którzy codzienną pracą budują zręby społeczeństwa obywatelskiego, promują dbałość o wspólne dobro, pomagają niepełnosprawnym, rozwijają kulturę lokalną itd. Także osoby działające na rzecz zbliżenia i przyjaźni pomiędzy różnymi społecznościami etniczno-religijnymi w Polsce, i między Polską a jej sąsiadami. Niektóre z nich mieszkają w Rosji, na Litwie, Białorusi czy Ukrainie; wśród ogólnej liczby laureatów stanowią dość pokaźny procent.\n- Widać w tym pomyśle australijski rodowód Fundacji...\n- To prawda. Wielokulturowość dobrze definiuje Australię i byłoby dobrze, gdyby niektóre wzorce harmonijnej współpracy międzyetnicznej wypracowane w tym kraju mogły być zaadaptowane w Polsce. Poza tym w Australii społeczeństwo obywatelskie jest bardzo rozwinięte: co piąty Australijczyk pracuje społecznie na rzecz innych.\nMusieliśmy znaleźć ludzi, którzy wyłuskiwaliby takich małych bohaterów i ich wartościowe projekty. W ten sposób powstała funkcja tzw. konsultantów, których zadaniem jest przedstawianie kandydatów do nagrody.\n- Kim są konsultanci?\n- Nie są to osoby z pierwszych stron gazet. To ludzie odznaczający się dużą wrażliwością społeczną, zmysłem obserwacji otaczającego ich środowiska i doskonałą znajomością polskich realiów. Mamy w tej chwili pięciu konsultantów zamieszkałych w różnych rejonach Polski.\n- Z jakim odzewem spotyka się działalność Polculu w Polsce?\n- Myślę, że z dużym, choćby dlatego, że przyznajemy około 50 nagród rocznie. Na uroczystościach wręczania nagród spotykają się laureaci wzajemnie siebie nie znający. To, że ci wszyscy wspaniali społecznicy mogą być wtedy razem, tworzy coś na kształt duchowego braterstwa. Ci ludzie po prostu widzą, że takich jak oni jest więcej. To bardzo uwznioślające i stymulujące uczucie.\nMamy bardzo pozytywne reakcje prasy, głównie lokalnej, aczkolwiek nie jesteśmy instytucją, która kładłaby duży nacisk na samopromocję. Chciałbym także powiedzieć o naszym koncepcyjnym wpływie na podobne projekty. Otóż kilka lat temu Jan Nowak-Jeziorański, nota bene jeden z jurorów Polculu, zaproponował premierowi Buzkowi ustanowienie nagrody Pro Publico Bono za działalność społecznikowską. Propozycja ta wzorowana jest na Polculu; nagród jest znacznie mniej, ale są one dużo wyższe.\n- Podstawą działania każdej fundacji jest jej baza finansowa. To ona zapewnia stabilność działania, decyduje o wysokości i liczbie nagród. Jak radzi sobie z tym Polcul?\n- W latach 70. prowadziłem w Australii nieźle prosperujące przedsiębiorstwo, z którego część zysków postanowiłem przeznaczyć na założenie Polculu. Było to dwieście tysięcy dolarów australijskich, co na owe czasy dawało już niezły kapitał na rozruch, zważywszy że dolar australijski stał wyżej od amerykańskiego. W miarę jak działalność Polculu stawała się lepiej znana, wpłynęło kilka innych dotacji. Dotychczas otrzymaliśmy trzy, wszystkie od Polaków, którzy po wojnie wyemigrowali do Australii. Jedna z nich przekazana została w formie zapisu testamentowego. Dzisiaj Fundacja dysponuje kapitałem wysokości około 1 miliona dolarów australijskich zainwestowanych w bankach australijskich i polskich.\nSama koncepcja finansowa Fundacji jest bardzo prosta. Nagrody wypłacane są z odsetek bankowych od ulokowanego kapitału. Fakt, że siedzibą Fundacji jest Australia, w erze rewolucji internetowej nie stanowi już żadnego ograniczenia. Ale na początku wyglądało to inaczej. W latach 80. główną stacją przerzutową pieniędzy do Polski był Paryż. To było centrum emigracji politycznej w Europie stale odwiedzane przez Polaków i zawsze można było tam znaleźć chętnych do przewozu pieniędzy do kraju; w owym czasie dolary amerykańskie, w których wypłacane były nagrody, można już było wwozić do Polski legalnie. Konto założyliśmy jednak w Genewie, bo we Francji nie można było wówczas otwierać kont dolarowych. Zmuszało to naszych przedstawicieli we Francji, Mirka Chojeckiego i Wojtka Sikorę, do częstych podróży. Pomimo tych utrudnień system funkcjonował bardzo sprawnie.\n- Nieczęsto się zdarza, by ludzie przekazywali własne pieniądze na cele charytatywno-społeczne, a wśród pierwszego pokolenia polskich emigrantów budujących podstawy egzystencji w nowym kraju to rzadkość. Czym kierował się Pan podejmując tę decyzję?\n- Zainteresowanie pracą społeczną wyrobiłem sobie w domu rodzinnym. Mój ojciec, członek PPS, wpoił we mnie ducha sprawiedliwości społecznej i rozwinął coś, co nazwałbym wrażliwością społeczną. Ale najbardziej formatywne były dla mnie dwie dłuższe wizyty w Indiach, gdzie przebywałem służbowo z ramienia “Metalexportu” po 1956 roku. Wówczas po raz pierwszy zetknąłem się z różnicami społecznymi niewyobrażalnymi dla Europejczyka. Wychodząc z hotelu mogłem obserwować, jak ludzie żyją i umierają na ulicach w bezgranicznym ubóstwie. To doświadczenie było dla mnie wstrząsem. Uświadomiłem sobie, że jest sprawą absolutnego przypadku, że urodziłem się akurat w Polsce a nie w Indiach i że równie dobrze mógłbym przecież być jednym z tych biedaków. Z tej konstatacji wyprowadziłem wniosek, który stał się dla mnie moralną dewizą: że każdy człowiek ma obowiązek pomagać innym, znajdującym się w gorszej sytuacji. Ta zasada przyświecała mi właściwie od początku mojego pobytu w Australii. Jedną z moich pierwszych prac było zaangażowanie się w działalność charytatywnej organizacji Community Aid Abroad, zajmującej się m.in. pomocą w realizacji małych projektów rozwoju w krajach trzeciego świata.\nJeśli chodzi o Polcul w ogóle działalność na rzecz Polski, miałem silną świadomość, że moim krajanom wiedzie się o wiele gorzej niż mnie i że nie mogą się cieszyć tym samym stopniem wolności. W ogóle myślę, że poczucie winy z tytułu własnej uprzywilejowanej sytuacji jest cenne. Motywuje nas do działań wyższych i tym samym nadaje życiu treść i wartość.\n- Polcul działa już od 23 lat - w czym upatruje Pan źródła jego sukcesu?\n- Na pewno w tym, że jako organizacja zawsze działaliśmy ponad podziałami politycznymi, religijnymi i etnicznymi. Byliśmy zawsze niezależni i otaczaliśmy się, by użyć powiedzenia Władysława Bartoszewskiego, ludźmi przyzwoitymi. Ale mam też taką teorię, że ludzie, którzy działają społecznie - a nikt w Polculu nie działa odpłatnie - są po prostu szczęśliwsi, bo myślą o innych, nie o sobie. Może tu właśnie kryje się źródło tego, że wciąż istniejemy.\n"Tygodnik Powszechny" Nr 39 z 28 września 2003r.