Prof. Ryszard M. Machnikowski: O ,,emancypacji'' Emmanuela Macrona | Fronda.pl\nfot. Officiallwebphotos, lic. CC BY-SA 2.0 via Wikipedia, zdj. edyt.\nProf. Ryszard M. Machnikowski: O ,,emancypacji'' Emmanuela Macrona\nWarto przypomnieć okoliczności politycznej „emacypacji” Macrona i tworzenia jego partii – działo się to w chwili, gdy zarówno tradycyjna francuska prawica, jak i lewica nie mogła więcej marzyć o utrzymaniu się przy władzy, a po Francji krążyło widmo wyborczego zwycięstwa populistyczno-nacjonalistycznego Frontu Narodowego i jego liderki, Marine Le Pen – pisze prof. Ryszard M. Machnikowski w „Teologii Politycznej Co Tydzień”: „Trzy kolory i żółty?”.\nW 2001 roku Emmanuel Macron otrzymał tytuł magistra w zakresie filozofii na prestiżowym Université Paris Ouest Nanterre La Défense, na podstawie swojej rozprawy magisterskiej poświęconej analizie myśli Niccolo Machiavellego oraz Georga Wilhelma Friedricha Hegla. Należy zatem spodziewać się, że znajomość heglowskiej dialektyki nie jest mu, nawet dziś, całkiem obca. Jeśli zatem uznamy Emmanuela Macrona, do niedawna „złote dziecko” francuskiej i europejskiej polityki, za „tezę” nie powinno nikogo dziwić, że za jego „anty-tezę” można uznać przeciętnych członków i członkinie ruchu „Żółtych kamizelek”, od dziesięciu tygodni co sobota demonstrujących na ulicach większych francuskich miast i potykających się z francuską policją m. in. pod hasłami dymisji prezydenta. Francja i świat z napięciem i zainteresowaniem oczekują, jaka też „synteza” zrodzi się ze starcia tych potężnych sprzeczności. Francja jest znów poligonem, na którym zmagają się dwie potężne siły, których konfrontację widzieliśmy wielokrotnie w historii. W lewym narożniku, nieco ukryta za plecami sytej warstwy wyższej średniej, z jakiej wywodzi się prezydent Francji, stoją niewyobrażalnie bogate elity (których rozrywką są transgresje, libertynizm i ochrona środowiska), a w prawym ubożejąca warstwa niższa średnia, która na własnej skórze i portfelu przekonuje się, że to jej za rozrywki bogaczy i wolnomyślicieli przychodzi płacić najwięcej.\nŻyciorys Emmanuela Macrona jest wręcz modelowym przykładem członka francuskiej warstwy wyższej średniej. Decyzje, które podejmował jako polityk, jednoznacznie pokazują jakie grupy interesów wspierał. Ojciec przyszłego prezydenta Francji jest profesorem neurologii, matka lekarką. Otrzymał on staranne wykształcenie: ukończył jezuickie gimnazjum w Amiens, a następnie elitarne liceum w Paryżu. W czasie studiów magisterskich był asystentem Paula Ricœura oraz Georgesa Sarre, burmistrza 11 Dzielnicy Paryża, wpływowego polityka lewicy republikańskiej. Choć dwukrotnie nie dostał się do prestiżowej ENS, ukończył nieco mniej słynne Sciences Po a następnie wspomniany wyżej uniwersytet i w końcu elitarną ENA. Po studiach, w 2004 r. otrzymał pracę w Inspection générale des finances, podlegającą Ministerstwu Finansów. Po 4 latach pracy „wykupił się”, by móc zająć stanowisko bankiera inwestycyjnego w banku Rotschild & Cie. W ciągu 4 lat pracy w tym banku dzięki prowizjom od transakcji, które nadzorował, stał się bogatszy o ponad 3 miliony Euro. Po zakończeniu pracy w banku w 2012 roku otrzymał wysoką posadę urzędniczą w administracji prezydenta Hollanda. Już po dwóch latach został najmłodszym ministrem gospodarki i finansów we francuskim rządzie. 6 kwietnia 2016 r. założył własną partię polityczną La République En Marche !.\n30 sierpnia 2016 r. zrezygnował z pracy w rządzie francuskim oddając się całkowicie budowie swojej partii politycznej. 16 listopada 2016 r. formalnie ogłosił decyzję o starcie w wyborach prezydenckich. Wygrał pierwszą turę wyborów prezydenckich, zorganizowanych 23 kwietnia 2017 z wynikiem 24% oddanych głosów i w drugiej turze zmierzył się ze swoją kontrkandydatką, Marine Le Pen, która w pierwszej turze uzyskała nieco ponad 21% głosów. Dwa tygodnie później, 7 maja 2017 r. wygrał drugą turę wyborów, uzyskując 66% głosów i stał się tym samym najmłodszym prezydentem Francji. Mimo, iż Macron jako prezydent zrezygnował ze swojego członkostwa w stworzonej przez siebie partii, 11 i 18 czerwca 2017 r. poprowadził tę partię do zwycięstwa w wyborach parlamentarnych: En Marche! uzyskała 28% głosów w pierwszej turze oraz 43% w turze drugiej, co przełożyło się na 308 mandatów, stanowiących ponad 53% mandatów we francuskim Zgromadzeniu Narodowym.\nWarto przypomnieć okoliczności tej politycznej „emacypacji” Macrona i tworzenia jego partii – działo się to w chwili, gdy zarówno tradycyjna francuska prawica (po wcześniejszych klęskach prezydenta Sarkozy’ego), jak i lewica (w oczekiwaniu na klęskę prezydenta Hollande’a) nie mogła więcej marzyć o utrzymaniu się przy władzy, a po Francji krążyło widmo wyborczego zwycięstwa populistyczno-nacjonalistycznego Frontu Narodowego i jego liderki, Marine Le Pen. Nie może więc dziwić skala wsparcia dla Macrona ze strony najważniejszych mediów francuskich, jak i specjalistów od marketingu politycznego. Francuski establishment nie życzył sobie „ekstremistów” w parlamencie i manewr z kreacją młodego, zaufanego „polityka środka” na prezydenta mu się udał. Nie rozproszyło to jednak kumulującej się energii społecznej i zamiast „populistów” u władzy, ów establishment otrzymał w zamian wkurzony lud na barykadach francuskich miast.\nW chwili gdy rozpoczynał swoją kadencję jako prezydent, sondaże dawały mu 62% poparcia deklarowanego przez Francuzów. Pod koniec 2017 roku zdecydowana większość Francuzów sądziła, że prezydent spełnia swe wyborcze obietnice. Zarówno jako minister, jak i prezydent, Emmanuel Macron dał się poznać jako zwolennik „liberalnej” polityki gospodarczej i społecznej oraz „pogłębiania” integracji europejskiej. Wkrótce media europejskie i światowe zaczęły pisać o Macronie jako nowym, młodym liderze nie tylko Francji, ale też i Unii Europejskiej, co nasiliło się szczególnie od chwili, gdy dotychczasowa liderka Europy, kanclerz Merkel, zaczęła mieć kolosalne problemy na własnym podwórku. Stał się on nową nadzieją na europejskie przywództwo. Na początku 2018 r. wydawało się, że Emmanuel Macron to człowiek jak burza idący od jednego sukcesu do kolejnego i dla niego jedynie the sky is the limit. Jednak wprowadzenie podatku paliwowego i innych „liberalnych” reform, mających na celu zwiększenie konkurencyjności francuskich przedsiębiorstw na globalnych rynkach, spotkało się z gwałtownym sprzeciwem mieszkańców francuskich przedmieść, miasteczek i wsi.\nRuch „Żółtych kamizelek”, który jest znakomitym przykładem współczesnej „rebelii/oporu bez liderów” (leaderless resistance), wykorzystującego współczesne media społecznościowe dla organizacji i koordynacji swych działań, zahamował triumfalny marsz „makronizmu” i jest bliski złamania mu kręgosłupa. Pierwszy akt tragedii najmłodszego francuskiego prezydenta, rozegrał się 17 listopada 2018, gdy na ogłoszenie o Facebookowym wydarzeniu pod nazwą „zablokujmy wszystkie drogi” stawiło się wyznaczonego dnia trzysta tysięcy Francuzów, odzianych w „żółte kamizelki”, które stały się symbolem tego ruchu insurekcyjnego. Od tamtej soboty byliśmy świadkami kolejnych dziewięciu aktów tragedii, choć liczba ich uczestników w ostatnich tygodniach zmalała – wg. szacunków, w marszach i blokadach w dniu 12 stycznia 2019 uczestniczyło ok. 85 tysięcy Francuzów. Demonstracjom w większych francuskich miastach towarzyszą starcia, często bardzo gwałtowne, z francuskimi siłami porządkowymi, demolowanie mienia publicznego oraz wypadki drogowe, w których zginęło już dziesięć osób. Liczba aresztowanych każdej soboty sięga tysiąca – dwóch, zwykle notuje się również podobną liczbę rannych. W tej chwili zauważyć można osiągnięcie stanu pewnego „modus vivendi” – uczestnikom ruchu udało się wymusić na rządzie przyjęcie części swoich postulatów, ale główny postulat – dymisja prezydenta nie podlega negocjacjom. Mimo nieraz gwałtownego charakteru demonstracji ich uczestnicy (oraz ich postulaty), na co wskazują badania opinii publicznej, cieszą się sympatią przeważającej większości Francuzów.\nWygląda na to, że osiągnięty w tej chwili stan równowagi może trwać do czasu, gdy jedna lub druga strona nie popełni jakiegoś kardynalnego błędu przesadzając z przemocą lub … gdy ludziom w końcu znudzi się spędzać kolejne soboty na masowych demonstracjach ulicznych. Co ciekawe, demonstracje „żółtych kamizelek” miały miejsce także w Belgii, Holandii i innych krajach, choć nie na taką skalę, jak we Francji.\nŻyciorysy protestujących są, jak można sądzić, niemal idealnym zaprzeczeniem życiorysu prezydenta – ambitnego, zdolnego chłopaka z zamożnej, wykształconej warstwy wyższej średniej, któremu udał się awans do warstwy niższej wyższej – świata bogactwa, wpływów i władzy. Przeciw niemu i polityce, którą uosabia, protestują mieszkańcy francuskich wsi, miasteczek i przedmieść wielkich miast, którzy realnie odczuli w portfelu skutki „liberalnych reform”. Protestują głównie ci, którzy nie są absolwentami prestiżowych liceów i elitarnych uczelni wyższych – są natomiast przez tych absolwentów zwykle wzgardzeni. Głosujący na, według dzisiejszego modnego określenia, „skrajną” prawicę (Le Pen) oraz lewicę (Mélenchon). Dzięki zmyślnemu systemowi wyborczemu Republiki Francuskiej nie mają oni dziś praktycznie żadnej reprezentacji w parlamencie (siły uznawane za „skrajne” uzyskały blisko 30% głosów elektoratu w wyborach 2017 r., co przełożyło się na mniej niż 5% mandatów w parlamencie) – są nie tylko ekonomicznie, ale i politycznie coraz bardziej wykluczeni. Nie mieli swojego głosu ani zrozumienia w mediach „mainstreamowych” (opiniotwórcza prasa, radio, telewizja), więc skorzystali z dostępnych im mediów społecznościowych. Nie mają do dyspozycji „technologów polityki” zaznajomionych z marketingowymi sztuczkami skutecznego wpływania na publiczność, zatem zakładają kamizelki i wychodzą na ulicę zademonstrować swój sprzeciw. Nie mają szerszego programu, ani przywództwa jako ruch protestu i niezgody na obciążanie ich kolejnymi kosztami zachodzącej transformacji. W ten sposób ci „luzerzy” globalizacji i powstającego nowego (nie)porządku światowego komunikują ich beneficjentom, że tanio skóry nie sprzedadzą.\nFrancuski konflikt jest kolejną odsłoną dobrze znanego z historii starcia między tymi, którzy najwięcej zyskują na nadchodzących zmianach i tymi, którzy na tym zdają się najwięcej tracić. W najnowszej odsłonie - między tymi, którzy mieszkają w pięknych apartamentach w zadbanych centrach miast, korzystającymi z wytwornych limuzyn i szybkobieżnych wind, spędzającymi wakacje w eleganckich zamorskich posiadłościach, a tymi, którzy mieszkają na coraz bardziej zaniedbywanych obrzeżach wielkich miast lub w niewielkich skupiskach miejskich, korzystającymi z kilkunastoletnich diesli, których szczytem wakacyjnych marzeń jest klimatyzowany pokoik w hotelu w Sharm El Sheikh. Ich ideały, interesy i percepcja rzeczywistości są krańcowo różne. Jedni mają pieniądze, siłę i wpływy, a drudzy dysponują potęgą rozgniewanego tłumu. Zwykle na dłuższą metę to ci pierwsi triumfują, ale zdarzają się momenty historyczne, gdy ci drudzy wykorzystują chwilę i próbują wywrócić stolik, przy którym ci pierwsi siedzą. Co wyniknie z tego starcia, nie sposób dziś przewidzieć.\nProf. Ryszard M. Machnikowski\nElżbieta 28.1.19 7:06\nWyobcowanie elit jest tu problemem podstawowym. Wszak elitą można być w społeczeństwie, bez niego nie będzie się elitą.\nElżbieta 28.1.19 7:18\nZarówno Machiavelli jak i Hegel z koszyka substytutów.


77 Moc przebaczenia. Audiobook. Marcin Zieliński. Ebookpoint.pl - tu się teraz czyta!\n77 Moc przebaczenia (ebook)(audiobook)(audiobook)\n77 Moc przebaczenia "Panie, ile razy mam przebaczać, jeśli mój brat wykroczy przeciwko mnie? Czy aż siedem razy?"". Jezus mu odrzekł: ""Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy. /Mt 18, 21-22/ Okazuje się, że dla chrześcijanina przebaczenie to nie opcja - a konieczność. Co więcej - przebaczenie powinno być swoistym stylem życia. Złorzeczą Ci? - błogosław Krzywdzą Cię? - módl się za oprawców Oszukują Cię? - przebacz Instrukcja dla naiwnych? Nic podobnego. Takie są zasady Królestwa Niebieskiego. Bez przebaczenia nie doznamy pełnego błogosławieństwa w naszym życiu duchowym i cielesnym. Nawet jeśli uważasz, że ktoś nie zasługuje na Twoje przebaczenie Ty zasługujesz na to, aby przebaczyć, bo nieprzebaczenie najbardziej uderza w Ciebie i Twoją wolność. Jeśli bowiem miłujecie tych, którzy was miłują, cóż za nagrodę mieć będziecie? /Mt 5,46/ Z mocą o przebaczeniu, stwórczej sile słowa i skuteczności zasady: zatroszcz się o sprawy Boga, a On zatroszczy się o Ciebie. (jeśli się zmieści dodatkowo) Zmierz się z arcyważnymi pytaniami dot. Twojego życia: Czy przebaczyłeś swoim rodzicom? Czy przebaczyłeś sobie? Czy potrafisz wybaczać bliskim? Jak traktujesz tych, którzy Ci źle życzą? Czy swoimi słowami błogosławisz, czy przeklinasz? Czy przebaczyłeś Bogu?"


Kolejne szokujące doniesienia z brytyjskiego dworu! Harry i Meghan WYRZUCENI?!\nBrytyjska rodzina królewska stała się głównym obiektem zainteresowań mediów z całego świata. Szczególnie po tym, jak Meghan Markle i książę Harry udzielili kontrowersyjnego wywiadu dla stacji ITV. Małżonkowie zdradzili wówczas nieco szczegółów prosto z pałacu oraz rzeczy, które mają tam miejsce. I właśnie wtedy okazało się, iż powiedzieli parę słów za dużo… Ponadto udzielenie obszernego wywiadu nie tylko nie pomogło im w pozbyciu się wścibskich reporterów, ale wręcz przyciągnęło ich znacznie więcej. Dlatego Meghan i Harry zdecydowali się na krótką ucieczkę z kraju, podczas której mają zamiar odpocząć i odciąć się od spekulacji. Reakcja Królowej Elżbiety II na tę informację przejdzie do historii…\nTych informacji jeszcze osobiście nie potwierdzono. W mediach pojawiły się za sprawą osoby z otoczenia rodziny królewskiej. Zaczęło się od tego, że książę z żoną postanowili wyjechać na dłuższy urlop. Za cel obrali sobie Stany Zjednoczone. W związku z tym musieli zawiadomić o tym królową.\nSpotkanie w jej gabinecie podobno przebiegło w bardzo nerwowej atmosferze. Monarchini miała wpaść w szał dowiedziawszy się, dokąd i na ile jadą. Za drzwi dało się słyszeć krzyki Elżbiety II, która prawdopodobnie uznała pomysł wnuka i jego żony za niedorzeczny. Według informatora krzyczała nawet, że Harry i Meghan mogą wyjechać, nawet i na zawsze. Była też mowa o groźbach odebrania tytułów, domu i pieniędzy.\nJeśli to wszystko jest prawdą, to szykuje się awantura stulecia… Zdaniem niektórych internautów książę z żoną i synem powinni jak najszybciej uciekać od trudnego życia w rodzinie królewskiej na rzecz spokojnych chwil w swoim towarzystwie.


Wystawa architektoniczna w Chinach 2022 Szanghaj\nWystawa architektoniczna w Chinach 2022\nNauka o projektowaniu — inspiruj architekturę. Powierzchnia wystawiennicza tematyczna projektowania architektonicznego. Obszar rozwiązania BAU. Konferencje i wydarzenia. Konferencje i wydarzenia Salon projektantów architektonicznych. Międzynarodowy Projekt Miejski 2021. Powierzchnia wystawiennicza. Karnawałowa kolacja architekta. CHINY ARCHITEKTONICZNE POŻĄDANE EXPO. Stolarka BAU Chiny.\nCADE to pierwsze targi architektoniczne w Azji. Koncentruje się na wysokiej jakości platformach komunikacyjnych architektury i budowaniu systemów wysokiej klasy. CADE jest sponsorowane przez Stowarzyszenie Architektoniczne w Chinach i Messe Munchen.\nWspólnie obecne najlepsze architektoniczne instytucje projektowe.\nDynamiczne piękno i moc materiałów i rozwiązań architektonicznych.\n30 sesji w celu omówienia najnowszych trendów i ponad 200 architektów przedstawiających nowe pomysły na globalny rozwój architektury miejskiej.\nNarodowe Centrum Wystawienniczo-Kongresowe (Szanghaj) 6.2H.\nPowinieneś zarejestrować się na oficjalnej stronie China Architectural Design Exhibition.\nOficjalna strona internetowa https://cade.bauchina.com/en/


DIY Domowe chusteczki do mycia twarzy wielokrotnego użytku | Un pecheur dans le desert\nDIY Domowe chusteczki do mycia twarzy wielokrotnego użytku\n6 stycznia, 2022Articles Standard\nkilka tygodni temu, po opublikowaniu mycia twarzy DIY Honey, czytelnik na żywo skomentował: „czy myślisz, że można to włączyć do chusteczek do twarzy DIY? Może nawet jednorazowych, ale słoik ścierek, które regularnie myłam. Kilka nocy kładłam się spać w makijażu, bo byłam zbyt zmęczona.”Od razu moja głowa zaczęła się kręcić możliwościami DIY.\nco za genialny pomysł!\nz tego powodu i wielu innych, kocham każdego z was. Jesteś powodem, dla którego Live Simply jest tak niesamowitą społecznością podobnie myślących ludzi, którzy chcą uprościć często złożony świat prawdziwego jedzenia i naturalnego życia.\nchusteczki Wielokrotnego Użytku nie są nowością w Live Simply. Dwa z moich ulubionych majsterkowiczów to wielokrotnego użytku ściereczki podłogowe i powierzchniowe. Oba są bardzo łatwe do wykonania i pozostawiają mój dom błyszczący czysty (co nie jest małym zadaniem z dwoma psami, dwójką dzieci, jednym mężem i ośmioma kurczakami).\npodczas gdy wiele osób czuje się przytłoczonych pomysłem robienia domowych środków czyszczących, odkryłem, że oba przepisy dotyczące czyszczenia wielokrotnego użytku wymagają mniej czasu i wysiłku niż zamawianie i / lub chodzenie do sklepu po butelkę środka czyszczącego. Plus oszczędności są dość znaczące.\nKiedy domowy produkt jest bardzo prosty w utrzymaniu i ma dużą moc czyszczenia, jestem o wiele bardziej skłonny do włączenia produktu do długoterminowego stylu życia. Dlatego w Live Simply nigdy nie znajdziesz skomplikowanych produktów domowej roboty. Kto ma na to czas? Nie ta dziewczyna. Prosta to nazwa tej gry.\nchusteczki do twarzy DIY są uosobieniem prostej procedury kosmetycznej. Myjki dla dzieci są używane, aby chusteczki były wyjątkowo miękkie, trwałe, wielokrotnego użytku i niedrogie. Wydałem 3 dolary.99 za paczkę czterech ściereczek na cel. Następnie na ściereczki nalewa się prosty roztwór czyszczący. To rozwiązanie powstaje przy użyciu tylko czterech naturalnych składników. Zobaczmy..\nH2O. ponieważ to rozwiązanie leży na blacie przez tygodnie, polecam użycie wody destylowanej lub przegotowanej, aby zapobiec rozwojowi bakterii.\noczar wirginijski. Oczar wirginijski jest dobrze znanym, naturalnym środkiem ściągającym, który służy do usuwania nadmiaru oleju ze skóry. Oczar wirginijski jest również znany w leczeniu trądziku.\nOlejek odżywczy. Ponieważ olej rozpuszcza olej, naturalne jest tylko dodanie odżywczego oleju do domowej receptury oczyszczania twarzy.\nmydło kastylijskie. Jeden z moich ulubionych wielofunkcyjnych składników DIY. Mydło kastylijskie to skoncentrowane mydło na bazie roślin z łatwymi do rozpoznania składnikami. Używam mydła kastylijskiego do wszystkiego, od domowych detergentów do prania ciała i mydła do rąk. Polecam stosowanie mydła Kastylijskiego Baby Mild lub mydła Kastylijskiego Tea Tree do oczyszczania twarzy.\ntworzenie domowych chusteczek do twarzy przyszło w odpowiednim momencie. W ostatni weekend nasza rodzina cieszyła się mini-wakacjami. Spędziliśmy jedną noc w hotelu, a następnego dnia w Disney World. Nie chciałem pakować wszystkich artykułów do higieny osobistej na 12 godzinne wakacje. Zamiast zapakować butelkę do mycia twarzy lub oleju, chwyciłem dwie chusteczki do mycia twarzy wielokrotnego użytku i umieściłem je w torebce o rozmiarze przekąski. Chusteczki do twarzy były idealnym rozwiązaniem podróżnym!\nJeśli często podróżujesz, te chusteczki znacznie zmniejszą wagę i objętość walizki. Zaufaj mi, mam doświadczenie z pierwszej ręki. Moją jedyną ostrożnością jest pominięcie mydła kastylijskiego, jeśli nie masz dostępu do wody podczas podróży.\nnawet jeśli podróżowanie (nie mówiąc już o wychodzeniu z domu, aby iść do sklepu spożywczego raz w tygodniu) nie jest teraz Twoją pasją, domowe chusteczki do twarzy DIY są przystępną cenowo oszczędnością czasu do usuwania makijażu pod koniec dnia lub oczyszczania twarzy bez potrzeby rzeczywistej butelki mydła.\nDIY chusteczki do mycia twarzy są uosobieniem prostej procedury kosmetycznej. Myjki dla dzieci są używane, aby chusteczki były wyjątkowo miękkie, trwałe, wielokrotnego użytku i niedrogie.\nKeywordFacial Cleansing Wipes\nporcje 7 myjek\n3/4kupdestylowana woda warzona również będzie działać\n1tbjojoba oil lub inne odżywcze oleje: migdałowy, awokado, oliwkowy, morelowy, arganowy\n1TB mydełko z gąbki lub drzewo herbaciane\n1 szklany pojemnik jarI znalazł słoik na zdjęciu w miejscu docelowym\numieść myjki dla dzieci w słoiku do przechowywania. Odstawić.\nw średniej wielkości misce połącz wodę destylowaną, oczar wirginijski, odżywczy olej i mydło kastylijskie.\nwlej płynny roztwór do słoika do przechowywania, przykrywając roztworem myjki dla dzieci. Wcisnąć ściereczki do płynu.\naby użyć: wyjmij jedną ściereczkę ze słoika. Użyj ściereczki, aby umyć twarz i usunąć makijaż i brud. Spłucz ściereczkę pod ciepłą wodą, a następnie wytrzyj twarz czystą ściereczką. Nawilż twarz za pomocą kremu nawilżającego z olejkiem kokosowym, balsamu lub serum do twarzy.\nlinki „gdzie kupić” zawierają linki do rzeczywistych produktów, z których korzystam. Jak zawsze polecam zakupy online i w lokalnych sklepach za najlepsze ceny i produkty, które kochasz. Tutaj znajdziesz Moje ulubione składniki i narzędzia do majsterkowania.\ngdy wprowadzasz wodę do produktu bez środka konserwującego, zawsze istnieje ryzyko wprowadzenia bakterii, dlatego szybko używaj produktów na bazie wody.\nwięcej DIY może Ci się spodobać:\ndomowe miód do mycia twarzy\nDomowy puder podkładowy\nDIY domowe serum do twarzy


Pierwsze oficjalne zdjęcia Captain America | Gadżetomania.pl\nUPDATE [02.11.10]! Podmieniłem zdjęcia na lepsze jakościowo!\nKomiksowo ciąg dalszy. W sieci opublikowano pierwsze oficjalne zdjęcia z filmu Captain America: The First Avenger, który pojawią się w listopadowym numerze magazynu Entertainment Weekly. Enjoy!\nI jeszcze słowo od Chrisa Evansa na temat wyboru roli:\nSwego czasu powiedziałem kumplowi, że "Jeśli film okaże się klapą, mam przerąbane. Jeśli film okaże się hitem, mam przerąbane." Po prostu się bałem. Zdałem sobie sprawę, że moje decyzje były oparte na strachu, a lepiej nie podejmować decyzji ze strachu. Nie mogę uwierzyć, że aż za bardzo bałem się zagrać Captain America.\nStrach Evansa jest jak najbardziej uzasadniony. Reżyser filmu, Joe Johnston, nie należy do najlepszych w swoim fachu, więc jest się czego obawiać. Do tej pory nie mogę przeboleć, że twórca słabego Wilkołaka otrzymał tę robotę. Jestem ciekaw, czym kierowali się producenci przy jego wyborze?\nFabuła: Akcja filmu ma być umiejscowiona w czasach II Wojny Światowej. Steve Rogers, urodzony w czasie Wielkiego Kryzysu, dorastał jako cherlawy chłopiec w biednej rodzinie. Przerażony zdjęciami najazdu nazistów na Europę postanawia wstąpić do wojska. Niestety ze względu na swoją wrodzoną słabość, zostaje odrzucony. Jego szczerą prośbę usłyszał jednak generał Chester Phillips, który proponuje mu udział w specjalnym eksperymencie ? Operacji: Odrodzenie. Po tygodniach testów Rogersowi zostaje w końcu zaaplikowane serum ?super-żołnierza?, a także poddaje się go działaniu promieniom ?vita?. Rezultatem jest ciało tak perfekcyjne, na ile może być jeszcze ludzkie. Po intensywnym treningu fizycznym i taktycznym, Rogers otrzymuje swoje pierwsze zadanie jako Captain America.\nCaptain America: The First Avenger reżyseruje Joe Johnston. W rolach głównych występują Chris Evans, Hugo Weaving, Tommy Lee Jones i Samuel L. Jackson. Polska premiera zaplanowana jest na 22 lipca 2011.\nNie do wiary, co ludzie potrafią czcić! Poznajcie 8 najdziwniejszych kultów Halo: Reach kontra Halo 3 Firmanctwo - czym grozi wystawianie faktur "dla kogoś"? Netflix pożera coraz więcej ruchu internetowego w USA. BitTorrent już się nie liczy 1,5 mln sprzedane - 3 mln gra, czyli wielka tajemnica Dead Space! Iron Baby - spin-off filmu Iron Man? Najlepsze polskie startupy 2010 roku [TOP 10] Czesi inspirują się Hitchcockiem? Omnimemo sprawi, że nauka będzie szybsza i efektywniejsza Sensacyjna obsada trzeciego Batmana Rusałka - poznaj rosyjską Amelię GameTrailers: TOP 10 najbrzydszych dziewcząt z gier


Franek. Prawdziwa historia Łowcy bramek - Tomasz Frankowski - ebook - Legimi online\nFranek. Prawdziwa historia Łowcy bramek ebook\nGdyby urodził się w Hiszpanii, grałby w Barcelonie”, „Choćby miał na nogach dwie pary kajdanek – i tak strzeli gola, to jest przecież Franek! – komplementowali go trenerzy, koledzy z boiska, kibice.\n4,0 (74 oceny)\nCZAS NIE LECZY RAN, CZYLI JAK NIE POJECHAŁEM NA MUNDIAL\nPod koniec 2005 roku byłeś na absolutnym topie. Pół roku zostało do mistrzostw świata w Niemczech, na które ostatecznie Paweł Janas cię nie zabrał. Gdy w restauracji hotelu Marriott selekcjoner ogłaszał powołania, Polska oniemiała, a ja omal nie spadłem z krzesła.\nPo niedzielnym meczu z Wyspami Owczymi z Wronek (tak, tak, tam się kiedyś grało mecze reprezentacji) do Krakowa odwoził mnie brat. Zabrał się z nami Łukasz Sosin. Tuż przed wyjazdem, przed hotelem zauważyłem trenera Macieja Skorżę. Wyszedłem z samochodu, by się pożegnać. Mimochodem zapytałem:\n– Maćku, może mi dyskretnie powiesz, czy Łukasz ma na co liczyć, czy może wczasy wykupować?\nO siebie nie pytałem, bo to, że jadę, wydawało się oczywiste. Spytałem więc, kto jedzie z dwójki Marek Saganowski – Sosin. Sądziłem, że decyzja podjęta, bo przecież następnego dnia, w poniedziałek, trener miał ogłosić skład.\n– Ty wiadomo, bądź spokojny, a co do Łukasza i Marka, dziś wieczorem będziemy dyskutować. Jedź ostrożnie – troskliwie żegnał mnie Skorża, asystent trenera Janasa.\nDo Krakowa dojechaliśmy w nocy. Poniedziałek miałem zaplanowany jak każdy zwykły dzień. Rano odwiozłem syna Fabiana do przedszkola i zabrałem się za załatwianie spraw, żeby pozamykać je przed mistrzostwami. Nagromadziło się tego, bo przez ostatnich kilka miesięcy nie było nas w Polsce. A to umówić ogrodnika, a to fachowca do konserwacji alarmu. Ani się obejrzałem, a nadszedł wieczór. Zabrałem się do kąpania dzieci. Nie odbierałem w domu Polsatu, a nawet do głowy mi nie przyszło, by wieczorem wybrać się do kogoś na ogłoszenie mundialowych nominacji. Nie przepadam za takimi uroczystościami, nawet rzadko zdarzało mi się oglądać losowania europejskich pucharów. Tym razem też nie zawracałem sobie tym głowy, a jeśli chwilkę pomyślałem o kadrze na mistrzostwa, to raczej na zasadzie, czy pojedzie Marcin Kuś, czy Maciej Scherfchen lub kogo wybierze Janas z dwójki: Saganowski – Sosin.\nI nagle telefon zaczyna tarabanić.\nWiedziałem, że po ogłoszeniu zadzwoni rodzina z gratulacjami lub dziennikarze, bym podzielił się wrażeniami. Kąpiąc Fabiana i Oliwkę, słyszałem gdzieś tam telefon, ale po pierwsze miałem mokre ręce, a po drugie nie spieszyłem się z odebraniem. Słyszę, że znowu dzwoni. I tak w kółko. Pewnie brat, przyjaciele… Czego tu gratulować? Choć na tamten moment forma była daleka od ideału, mój wyjazd na mistrzostwa od dawna był pewny. W końcu wziąłem komórkę do ręki. Pięć połączeń nieodebranych, kilka SMS-ów. Czytam pierwszą wiadomość: „Jestem w szoku!”. Czytam drugą: „Co on, kurwa, narobił?!”. O co chodzi? Kogo ten Janas nie wziął? W salonie żona oglądała coś w telewizji. Mówię:\n– Włącz telegazetę, bo chyba coś złego dzieje się z tymi powołaniami.\n– Co ty mówisz… Nie żartuj – uspokajała Edytka.\nOdpalam telegazetę i wzrokiem od razu szukam nazwisk napastników: Żurawski, Rasiak, Jeleń, Brożek.\nTo, co poczułem, trudno opisać. Nogi się pode mną ugięły. Spojrzałem na płaczącą Edytkę. Jakby zmarła bliska nam osoba. Starałem się trzymać, pocieszałem żonę:\n– Edytko, to tylko piłka. Świat się nie kończy.\nAle w środku się gotowałem. Patrząc na zrozpaczoną żonę, zacząłem coś tłumaczyć, niby że Janas miał podstawy i tak dalej. A naprawdę jedno chodziło mi po głowie: O co tu, kurwa, chodzi?!\nDziennikarze wydzwaniali jak szaleni. Chcieli pewnie, bym natychmiast słownie zniszczył Janasa. A ja po raz pierwszy w karierze postanowiłem nie rozmawiać z mediami. Przynajmniej tego wieczoru. Co bym nie powiedział – i tak pewnie byłoby zasadne, kibice stanęliby po mojej stronie. Ale co z tego?\nNajmocniejszymi wypowiedziami, przekleństwami nie zmieniłbym decyzji. Postąpił źle, najpodlej, jak można. Kto tego nie przeżył, nie zrozumie, co wtedy czułem. Kibice, większość dziennikarzy i piłkarskiego światka byli zgodni, że wyrządził mi wielką krzywdę. Absurdalnie brzmiały głosy, że powinienem jechać za zasługi. Zasługi?! Za zasługi to się na Powązkach leży. Przez tydzień ostatnich treningów we Wronkach Janas nie mógł, nie miał prawa uznać, że Grzesiek Rasiak czy Irek Jeleń są w lepszej dyspozycji niż ja. Ale mnie szokowało nie to, że postawił na innych, tylko że to ja nie jadę do Niemiec.\nDlaczego nie byłeś ulubieńcem Janasa? Jakoś to sobie dziś tłumaczysz?\nDwa lata wcześniej powołał mnie do kadry po moim piętnastym golu w szóstej czy siódmej kolejce ekstraklasy. Powołał „na odczepnego”, na wyraźne życzenie prasy. A jego pech polegał na tym, że w wyjazdowych meczach eliminacyjnych przeciwko Austrii i Walii strzeliłem dwa bardzo ważne, zwycięskie gole. Nie miał podstaw do pomijania mnie przy kolejnych powołaniach, bo co mecz zdobywałem bramki. Jeżeli chodzi o mistrzostwa świata, usypiał moją czujność zapewnieniami, że jestem mu potrzebny i szanuje mnie jako piłkarza.\nJak musiał czuć się Maciek Skorża? Przecież zapewniał mnie, że jadę na mundial! Skoro to mówił, a mówił też trener bramkarzy – Jacek Kazimierski – miałem prawo sądzić, że wszystko jest OK.\nWcześniej zdążyłeś udowodnić, że warto na ciebie postawić. W lidze i właśnie w „janasowej” reprezentacji.\nJanas później próbował sprzedawać kit, że te spotkania z Litwinami i Wyspami Owczymi miały znaczenie przy powołaniu. Ale wcześniej i on, i sztab wciąż wbijali nam do głowy, że formę mamy szykować na czerwiec, a nie na te dwa sparingi na początku maja.\nKtoś mnie zapytał, czy to nie zemsta za to, że do jego reprezentacji trafiłem dzięki naciskom mediów. Że mylił się, pomijając mnie przez dłuższy czas. Nie mam pojęcia. Jednak na pewno nie mogę tego wykluczyć. Gdybym miał ważnego piłkarza w zespole, a za takiego się uważałem w jego reprezentacji, to gdyby on był w słabszej dyspozycji na miesiąc przed mistrzostwami, wziąłbym go na bok, porozmawiał z nim i pomógł przygotować go do turnieju. Janasa nie było na to stać. Widocznie nie miał do mnie zaufania.\nTwój były trener z Wisły – Wojciech Łazarek – oburzony stwierdził, że nawet jeśli Janas za tobą nie przepadał, powinien zabrać cię na mistrzostwa choćby jako tego 23 piłkarza. Jak to nazwał: do defilady. Henryk Kasperczak oraz inni trenerzy surowo ocenili decyzję selekcjonera.\nGdybym miał jechać jako dwudziesty trzeci zawodnik, z łaski, jako ostatni kadrowicz, to lepiej, że nie pojechałem. Byłoby to dla mnie uwłaczające. Miałem w karierze wielu trenerów. Wymagających i mniej. Takich, którzy mieli do mnie zaufanie, i takich, których musiałem swoją grą przekonywać – na przykład Henryka Kasperczaka. Ale żaden nigdy nie potraktował mnie jak Paweł Janas…\nTego paskudnego wieczoru dostałem mnóstwo SMS-ów od ludzi z pierwszych stron gazet, nie tylko związanych ze sportem. Nikt, ale to nikt nie był w stanie pojąć braku powołania. Wszyscy chcieli, oprócz Janasa. Na kilka dni przed śmiercią sam Kazimierz Górski stwierdził: Janas to tego „Franka” powinien zabrać. „Wciąż mam przed oczami kamienną twarz Janasa, gdy Tomek strzelił gola Anglikom na Old Trafford i wielką radość selekcjonera z gola Grześka Rasiaka strzelonego Wyspom Owczym”. Nie pamiętam, kto to powiedział, ale to idealnie odzwierciedlało stosunek Janasa do mnie.\nBudzisz się we wtorek. Wiesz, że marzenie – udział w mistrzostwach świata – nie spełni się.\nZ poniedziałku na wtorek zasnąłem o czwartej nad ranem. W głowie kłębiło mi się pytanie: dlaczego? Chciałem za wszelką cenę pojąć, co się wydarzyło. Spałem kilka godzin. Rano pomogłem żonie ubrać dzieci, nakarmić, odwiozłem Fabiana do przedszkola. Trzeba żyć, choć głowa bolała i nie byłem w stanie się skupić. Postanowiłem na krótko odciąć się od otoczenia. Nie chciałem co chwila przyjmować „kondolencji” na krakowskim Rynku.\nKontaktowałeś się z innymi „odstrzelonymi”: Tomaszem Kłosem, Jerzym Dudkiem?\nByłem w kontakcie z równie przybitym Tomkiem. Z Jurkiem też rozmawiałem. Czwarty z niespodziewanie skreślonych – Tomasz Rząsa też był w szoku.\nW jednym z talk show Jerzy Dudek starał się dowcipnie wyjaśnić brak powołania. Prowadzący sugerował, że trener, wybierając skład nocą i w samotności, mógł być niedysponowany. „Może miał urodziny?” – zagaił. Dudek odparł: „Z tego, co wiem, to trener Janas codziennie ma urodziny!”.\nSądziłem, że może ktoś z PZPN czy, powiedzmy, drugi trener zadzwoni, pogada i może wyklaruje, o co w tym wszystkim chodzi. Dostałem tylko SMS od kierownika: „Co robimy z biletami na mundial?”. Zrezygnowałem z większości wejściówek. Były przeznaczone głównie dla brata i jego kolegów, ale w ramach protestu odpuścili wyjazd.\nPrzeglądałem prasę, internet, żeby znaleźć choć część odpowiedzi na pytanie, co kierowało Janasem. Ale wszystkie jego wyjaśnienia szły w niezrozumiałym kierunku.\nPo pierwsze. Janas zarzucił mi, że na boisku myślę tylko o sobie. Czy w meczach z Litwą czy Wyspami Owczymi „szukałem” gry pod siebie?! Nie podawałem kumplom? Strzelałem z każdej, nawet nieprzygotowanej pozycji? Nonsens.\nPo drugie. Wyczytałem, że byłem psychicznie rozbity. Bzdura. Z powodu trzech miesięcy nieskutecznej gry w Anglii nie tryskałem humorem, ale ze skrajnym załamaniem nie miało to nic wspólnego! Nikomu wokół nie zatruwałem życia. A skądinąd Janas przecież nie lubił zbyt radosnych piłkarzy. Wolał podobnych do swojej natury mruków.\nPo trzecie. Zarzucił mi, że do Wolverhampton odszedłem dla pieniędzy i przez to straciłem formę. Nieprawda. Przeniosłem się do Anglii głównie dlatego, że chciałem trafić do silniejszej drużyny i lepszej ligi! Sądziłem, że to zaprocentuje nie tylko podczas mundialu, ale także po nim.\nPo czwarte. Zarzut, że jestem przemęczony. Tu akurat jedyna prawda. Miałem za sobą ciężki sezon, ale w ciągu miesiąca, który został do mistrzostw, mogłem spokojnie zregenerować siły.\nPo piąte. Nie doszedłbym do siebie po urazie w towarzyskim meczu przeciwko Wyspom Owczym. Kolejna głupota. Ten lekki uraz minął po trzech dniach i kilku tabletkach. O tym, że nie było to nic poważnego, wiedzieli lekarze reprezentacji. Janas jednak twierdził, że nie odbudowałbym się do mistrzostw świata. Ale wierzył, że Jacek Krzynówek, który bardzo mało grał w sezonie, do mistrzostw „dojdzie”.\nPo szóste. Stwierdził, że jestem słaby psychicznie. Zdobyłem wiele ważnych goli w ostatnich sekundach meczów i robiłem to z zimną krwią! Gdybym psychicznie siadał, pewnie nie podołałbym presji ze strony Janasa, gdy w meczach eliminacyjnych bardziej czyhał na mój błąd niż na bramkę.\nPrzypuszczam, że długo przed mundialem wiedział, że mnie z kadry usunie. Ale jeśli już miał tak zrobić, mógłby pokazać odrobinę klasy. Nie pokazał, a wystarczyło mnie wziąć na krótką rozmowę i po temacie… Tłumaczył, że trener Antoni Piechniczek też do niego nie zadzwonił z informacją, że nie zabierze go na mundial do Meksyku. Odreagował na nas własny uraz?\nA prezes PZPN Michał Listkiewicz, którego szanuję, lekko się wygłupił, zapraszając mnie, Dudka, Kłosa i Rząsę do loży VIP-ów na mundialu. Podziękowałem mu grzecznie. Nie byliśmy wtedy oldbojami, którzy skończyli grę.\nWokół tego braku powołania narosło sporo legend, ale ku pewnej wersji obaj się skłaniamy. Sporo szczegółów układa się tu w wiarygodnie brzmiącą całość. Trudno uznać ją za pewnik, ale… Chodzi mi o pewną opowieść Pawła Kryszałowicza.\nMateusz Borek, który wówczas był dziennikarzem Polsatu, w przeddzień powołań widział na piętrze, które w hotelu zajmował sztab reprezentacji, kręcącego się menedżera.\nBył nim Radosław Osuch, w tamtym czasie mocny człowiek w branży.\nNo i wedle kilku źródeł następnego dnia, już w dniu powołań, o godzinie 13 zadzwonił do Pawła Brożka, swojego podopiecznego z informacją, że Paweł, wtedy piłkarz Wisły, pojedzie na mistrzostwa. A oficjalne ogłoszenie składu miało się odbyć dopiero wieczorem.\nKilku piłkarzy, w tym wspomniany Kryszałowicz, było świadkami telefonu, który Paweł Brożek odebrał na tak zwanym głośnomówiącym.\nPaweł spytał menedżera, w jakiej sprawie dzwoni, i usłyszał tekst: „Małolat, ty się pakuj, bo na mundial jedziesz!”. „Broziu” zreflektował się i wyłączył tryb głośnomówiący, ten i ów coś w szatni usłyszał. A Paweł ponoć niespecjalnie uwierzył, że zostanie powołany.\nUznajmy, że zamiast ciebie sensacyjne powołanie dostał Paweł Brożek, który w eliminacjach do niemieckich mistrzostw świata nie zagrał ani minuty.\nA „zamiast” Jerzego Dudka – Łukasz Fabiański. Tu plotkowano, choć zaznaczam, nie wiem, ile w tym prawdy, że Osuch chciał się związać umową z „Fabianem” i przeprowadzić jego transfer za granicę. Wątpliwości budziło też zabranie na mundial Darka Dudki.\nTo był kolejny podopieczny Osucha, który też nie zagrał w eliminacjach choćby minuty.\n„Zamiast” regularnie powoływanego przez Janasa Tomka Kłosa.\nSelekcjoner, Osuch, Dudka i Fabiański byli mocno związani z Wielkopolską i Wronkami. Przypadek?\nŻeby nie było niedomówień. Chłopakom mogłem tylko pogratulować, przecież sami się nie powołali. Trudno mieć do nich jakiekolwiek pretensje, tym bardziej że wtedy byli na początku swojej przygody z piłką.\nSpotkałeś się z Janasem już po tych powołaniach?\nDopiero w 2018 roku, gdy obaj zostaliśmy ekspertami TVP podczas mistrzostw świata w Rosji. Wcześniej mijaliśmy się na jakichś uroczystościach piłkarskich, ale bez kontaktu. Zetknęliśmy się po przeciwnych stronach barykady, gdy u schyłku kariery byłem napastnikiem Jagiellonii, a on trenerem warszawskiej Polonii.\nMecz w Białymstoku był twoją małą zemstą.\nWygraliśmy 1:0. Nie ukrywam, miałem satysfakcję z kilku powodów. Wtedy walczyłem z kontuzją. Na nogi przez dwa dni stawiał mnie, nie po raz pierwszy, bioenergoterapeuta Adam Gocel. Dokuczał mi mięsień dwugłowy. Ogrywając Polonię, wskoczyliśmy na pierwsze miejsce w tabeli, co dla Jagi znaczyło bardzo dużo.\nTrener Michał Probierz chciał zastosować fortel, posyłając mnie do gry w podstawowym składzie. Ja wolałem wejść w drugiej połowie, bo noga bolała. Probierz przytomnie tłumaczył: „Wejdziesz po godzinie, noga się odezwie, nie dasz rady i będziesz musiał zejść, stracę dwie zmiany. Jeśli zagrasz od początku i doznasz urazu w pierwszej części, stracę ewentualnie jedną”. Ostatecznie postanowiliśmy zrealizować mój scenariusz i zaznaczyłem, że poczekam na swoją okazję, a do tego momentu nie będę robił ryzykownych wejść.\nNo i chwilę przed końcem meczu spełniło się!\nPiłkę dorzucił Franck Essomba. Odskoczyła mi nieco, jednak ją dopadłem i leżąc, wbiłem w kozioł. Przeleciała nad Sebastianem Przyrowskim. 1:0!\nTo był mój siedemnasty gol w siedemnastym meczu przeciwko Polonii. Oj, leżał mi ten klub. Ale oczywiście największą frajdę miałem z tego, któremu trenerowi w tamtym dniu zepsułem humor. Gol, wygrana, lider. Schodzącego z boiska Janasa kibice okrutnie zelżyli. Wszyscy pamiętali świństwo, które mi zrobił…\nW 2018 w telewizyjnym studiu trochę porozmawialiśmy, wybitnie kurtuazyjnie, o pogodzie. O mistrzostwa nie pytałem, bo wiedziałem wszystko o tak zwanym tropie wielkopolskim. Reżyser programu lojalnie zadał mi pytanie, czy ma coś robić, byśmy na siebie nie wpadli. Powiedziałem, że nie.\nW tamtym wypadku – nie. To była jedyna okazja, bym wziął udział w mistrzostwach świata. A co to oznacza dla piłkarza, tłumaczyć nie muszę. Przecież po rozmowach z trenerami Jackiem Kazimierskim oraz Maciejem Skorżą została ustalona lista 23 piłkarzy na mundial. A Janas w telewizyjnym show ogłosił inną. Miał prawo, ale po co robił cyrk z naradą ze swoimi współpracownikami, skoro ich zdania ostatecznie nic nie znaczyły? Jego współpracownikom, Maćkowi Skorży czy Edwardowi Klejdinstowi, też nie podobała się ta burza przed mundialem.\nSkorża nie zapomniał twojego wkładu w awans Polski do mistrzostw.\nPrzed meczem z Ekwadorem wysłał mi SMS, mniej więcej takiej treści: „Dziękuję ci, Tomek, za wszystko. To dzięki tobie tu jesteśmy. Pozdrawiam”. Do niego nie mam pretensji. Po powołaniach podał się do dymisji, ale podobno powiedzieli mu: „Co ty robisz?! Masz małe dzieci”. Wystraszył się i został. Piłkarze też nie mogli za bardzo krytykować decyzji Janasa. Nie chcieli robić jeszcze większego fermentu. W prywatnych rozmowach podkreślali, że nie rozumieją tej decyzji, ale bali się wychylić. Spotkaliśmy się w Krakowie przy drinku z Szymkowiakiem, Kosowskim i Żurawskim. Patrzyli na mnie i nie wiedzieli, co powiedzieć. Byli w ciężkim szoku. Oficjalnie starali się trzymać stronę Janasa i nie krytykowali go, ale przecież znamy się z Wisły jak łyse konie.\nA w ostatniej chwili wypadł ze składu Damian Gorawski. W dziwnych okolicznościach. Ktoś do mnie zadzwonił, że na zgrupowanie przyjechał Bartosz Bosacki. Czyli, uznałem, wypadł jakiś stoper: Jop, Mariusz Lewandowski albo Jacek Bąk. Zaraz się dowiedziałem, że to Mariusz Jop, ze względu na złe wyniki badań. Nie chciało mi się w to wierzyć, bo wtedy miał zdrowie jak koń, zresztą czasami tak na niego mówiliśmy. Zadzwoniłem więc do „Jopika”. Odbiera jego żona Ania, a ja mówię:\n– Hejka! I co? Nie jedzie?\n– No nie jedzie.\nPytam, z jakiego powodu.\n– Mariusz mówi, że u Damiana coś wykryli.\n– To jednak chodzi o „Gorę”, a nie o Mariusza?\nAle dlaczego Janas dowołał akurat stopera Bartka Bosackiego, który rozegrał przeciętny sezon w polskiej lidze i sam się pewnie zdziwił powołaniem? A kto strzelił zwycięskie gole w meczu z Kostaryką? Oba „Bosy”. Czapki z głów.\nBrak powołania sprawił, że stałem się bardzo popularny. Zyskałem sympatię ludzi, którzy nie potrafili zrozumieć decyzji Janasa. Zdarza się, że pytają jeszcze dziś. A minęło 15 lat!\nMundial pokazał, że ci, co mieli ciągnąć wózek, wcale go nie pociągnęli.\nWidocznie potrzebowali kogoś takiego jak ja w eliminacjach. Sami nie dawali rady z Walią, z Austrią, aż wszedł ktoś, kto ich natchnął wiarą, dodał mocy, strzelił bramkę. Na tym mundialu takim piłkarzem mógł zostać Ireneusz Jeleń. Wszedł jako rezerwowy. Tu strzelił w poprzeczkę, tam fajnie podłączył się w meczu z Niemcami czy Kostaryką, ale gola nie strzelił. Gdyby zdobył choć na 1:2 z Ekwadorem czy coś z Niemcami, można byłoby mówić, że w jakimś sensie mnie zastąpił. Ale tego, niestety, nie zrobił.\nA bohaterem został właśnie powołany przypadkiem Bosacki, zdobywca dwóch goli z Kostaryką.\nNajbardziej było żal tych milionów zawiedzionych kibiców. Średnio mecze reprezentacji ogląda w telewizji po pięć, sześć milionów, a spotkanie z Niemcami zobaczyło chyba dwanaście. Ludzie pewnie nastawiali się na fajny, ofensywny futbol, a tu nic z tego. Zresztą już po meczu z Ekwadorem część piłkarzy miała fatalne relacje z Janasem, więc cudów nie można było się spodziewać.\nDZIECIAK Z OSIEDLA PIASTA\nMały Tomek sprawiał rodzicom kłopoty?\nChyba tak bo zamontowano kraty w oknach naszego mieszkania… Mama wspominała, że jak była w ciąży, na nic nie narzekała. Tyle że to nie była moja zasługa, a tego, że ludzie byli bardziej zahartowani w tamtych, niezbyt łatwych latach 70.\n– Musiałam urodzić, to urodziłam! Trzeba było w kółko pieluchy prać i prasować? A co to za problem? Nic mi nie przeszkadzało – wspominała. Jeśli w życiu pojawiały się przeciwności, walczyła z nimi i podkreślała za każdym razem: – U mnie wszystko w porządku!\nNie zarażała stresem wszystkich wokół, nie narzekała. Przyszedłem na świat 16 sierpnia 1974 roku w Białymstoku. Dziś moja 70-letnia mama bez względu na porę roku nie schodzi z roweru, a kondycję ma lepszą niż niejedna czterdziestolatka.\nWiele razy rozmawiałem z twoją mamą Marią. Wychowała dwóch synów – ciebie i Leszka, ale marzyła też o córce. „Moi chłopcy – kochani, wiadomo, ale ani się obejrzałam, a już z domu wyfrunęli. Sąsiedzi nawet kiedyś zapytali: «A u was jeszcze jest Tomek? Bo nigdy go nie widać». A Tomek jak zaczął w piłkę grać, to w ogóle go nie było. Mecze, wyjazdy, zgrupowania, turnieje”. Ale wracamy… Mawia się żartem, że przyszli piłkarze mocniej kopią u mamy w brzuch?\nW Krakowie poszliśmy z żoną na film „U pana Boga za piecem”. A tam leci tekst: „Posłuchaj, jak kopie, może go do Jagiellonii zapiszemy!?”. I wszyscy w kinie w śmiech. Jeśli doszukiwać się jakichś znaków zwiastujących, że zostanę piłkarzem, to był nim zapach szatni. Gdy się urodziłem, zamieszkaliśmy u moich dziadków ze strony ojca w kamienicy przy ulicy Ciepłej, naprzeciwko stadionu i hali Jagiellonii. Po późniejszej przeprowadzce ten zapach nadal był przy mnie, bo zamieszkaliśmy przy ulicy Pułaskiego, sto metrów od… stadionu Gwardii Białystok. No i jak tu nie zostać piłkarzem?\nMiałem siedem lat, gdy ojciec przyniósł mi skórzaną piłkę. Pierwsza prawdziwa piłka! Ależ to była radość. Stałem się kimś ważnym na podwórku. Starsi koledzy dziesięcio-, piętnastoletni brali mnie, a jeszcze chętniej moją piłkę do grania. Goli jednak nie strzelałem, bo najmłodszego stawiano na bramce. Byłem dość zwinny, co pozwalało na udane parady. Często chodziłem koszmarnie odrapany, bo gdy sytuacja tego wymagała, bohatersko rzucałem się na betonowe boisko. A później, kiedy grałem już z rówieśnikami, nie musiałem stać na bramce, trudno było znaleźć lepszego w klasie i na podwórku. Potrafiłem kiwnąć sześciu, ośmiu kumpli z rzędu. Gdy graliśmy klasa na klasę, mojej drużynie nie szło tylko wtedy, jak nie mogłem przyjść. Kiedy grałem, nie było na nas mocnych. Przynajmniej na osiedlu.\nWierzę, bo widziałem.\nWielkie emocje budziły też mecze blok na blok. Moją drużynę tworzyli głównie ci, co już trenowali w Jagiellonii. Przeciwnicy z sąsiednich podwórek – we Włókniarzu lub Gwardii. Mieliśmy też ulubioną zabawę „Pierwsza minuta – pierwszy strzał”. Z grubsza chodziło o to, że przez pierwszą minutę było się bramkarzem, a w drugiej napastnikiem. Raz więc na bramkę strzelał Zbigniew Boniek, a po chwili stawał na niej Thomas N’Kono. Później bronił Józef Młynarczyk, a strzelał Roger Milla. Był 1982 rok, mistrzostwa świata w Hiszpanii, w których Polacy trafili w grupie na Kamerun. Każdy chciał być Bońkiem, Latą lub Smolarkiem.\nW końcu jednak miałem problem ze znalezieniem kumpli do gry. Bo ja chciałem grać całymi dniami, a oni po dwóch godzinach siadali ze zmęczenia. Mając osiem lat, udało mi się podbić piłkę dwadzieścia pięć razy. Do tego wyniku nikt się wtedy nie zbliżył. W szóstej klasie tych podbić zrobiłem 600. W tej sztuce lekko deptał mi po piętach tylko Andrzej Sazonowicz, który później trafił do Legii.\nW domu rządziła mama czy tato?\nZależy. Od wielogodzinnego grania przed blokiem mógł mnie oderwać tylko donośny głos mamy. Wystarczyło, że krzyknęła z okna: Tomek!!! I już biegłem do domu. Z mamą nie było żartów. Ale w domu raczej rządził tato. Trzy lata po mnie mama urodziła Leszka. Dzięki niemu szybko zostałem bohaterem. Podczas wakacji u babci na wsi trzyletni Leszek biegł za samochodem, którym odjechał tato, i wpadł do szamba. Jakieś nadprzyrodzone siły sprawiły, że udało mi się go chwycić za czuprynę. Wydzierałem się: maaamaa! maamaa! Usłyszała, przybiegła z pomocą, wyciągając go z cuchnącego ścieku. A rok 1978 był dla naszej rodziny wyjątkowy. Dostaliśmy upragnione mieszkanie. Na białostockim osiedlu Piasta przy ulicy Stąpora, dzisiaj Mieszka I. Mieszkanie nowe, w bloku z wielkiej płyty. „Już” po czterech latach doczekaliśmy się telefonu.\nBył taksówkarzem, numer boczny auta pamiętam do dziś – 291. Bardzo obrotny człowiek, jak to się mówiło – wszędzie miał chody. Na przykład w sklepie harcerskim, gdzie spod lady można było kupić sprzęt sportowy. Jak przystało na głowę rodziny, to on zarządzał domowym budżetem. Zdarzało się, że ludzie, którzy często jeździli z nim taksówką, płacili jakimiś starymi, wartościowymi monetami. Później tato mógł je z zyskiem sprzedać pod Peweksem lub korzystnie zamienić. „Srebrnikami” zainteresował się kiedyś brat, w zdawałoby się szlachetnej sprawie… Tuż przed Gwiazdką Leszek poszedł na bazar przy ulicy Bema sprawić mi prezent. Wybrał zegarek marki Seiko. Cudo, elektroniczny, z kilkoma muzyczkami. Sęk w tym, że Leszek zapłacił za ten świąteczny podarek ojcowskimi „srebrnikami”. Na dodatek jak wracał do domu, wyłożył się na chodniku i w zegarku pękła bransoletka. Wręczył mi go bez bransoletki, ale i tak byłem zachwycony, bo któż nie chciał mieć takiego zegarka, choćby w kieszeni? Świąteczna atmosfera prysła następnego dnia, kiedy mama zauważyła brak monet.\n– Z piętnastu cztery zniknęły. Gdzie reszta? – zapytała nas.\n– Ja nie wziąłem – powiedziałem zgodnie z prawdą.\n– Ja też nie – skłamał Leszek. Po krótkim dochodzeniu przyznał się. Byłem lekko wzruszony braterskim poświęceniem, ale mama nie była skłonna do sentymentów w tej sprawie. W ruch poszedł kabel od magnetofonu, dyżurna dyscyplinka mamy. Gdy nadchodził atak, staraliśmy się złapać ten kabel, a niekiedy widząc, że wykonanie wyroku jest tuż, tuż – schować go. Ale mama przezornie miała zapasy – na przykład kabel od prodiża.\nByła surowsza od taty?\nZnacznie bardziej obawialiśmy się jej niż ojca. On rzadko się denerwował. Właściwie nie pamiętam, by choć raz porządnie mi przylał. Nawet gdy pewnego razu ostro nawywijałem u babci. Chciałem wyciągnąć szklankę z regału. Najprościej byłoby poprosić babcię, ale jej akurat nie było w domu. Trzeba było wspiąć się na pierwszy segment mebla i z wyższej półki wyjąć tę szklankę. A po wszystkim zeskok na podłogę. Przynajmniej taki był plan… Ale wdrapywałem się w stroju kowboja. Miałem na sobie kapelusz, pas z nabojami i obowiązkowo kamizelkę. Nie zauważyłem, że zeskakując, zahaczyłem nią o uchwyt, a ze mną „zeskoczył” cały regał ze szklankami, talerzami, zastawą stołową. Łubudu! Wszystko runęło na mnie. Z Leszkiem, który przybiegł zobaczyć przyczynę trzęsienia ziemi, ze strachu schowaliśmy się pod stół. Nie minęło pięć minut, jak wróciła babcia, a na podłodze same skorupy. Najpierw jęknęła: „O mój Boże!”, ale że była bardzo krzykliwą kobietą, rozwrzeszczała się i dawaj szukać nas po domu.\nSzczęśliwie nie tak szybko, bo stół był przykryty długą ceratą, a później jej przeszło… Innym razem, u drugiej babci, tej mieszkającej na wsi, postanowiłem zobaczyć, jak je koń. Nie spodobało mu się chyba, że zaglądam mu „w miskę” i ugryzł mnie w… klatę. Zabolało, bo byłem w letniej koszulce. Na szczęście skończyło się na zdartej skórze. Strach szybko minął, ale w szkole, a to była pierwsza klasa, przez chwilę robiłem za bohatera. Prężyłem się z dumy, bo przecież nikt nie mógł się pochwalić, że ugryzł go koń.\nW rodzinnym domu Frankowskich było biednie, bogato, przeciętnie?\nW czasach komuny tak jak u większości i u nas się nie przelewało, lecz dzięki zaradności ojca biedy nie zaznaliśmy. Od szwagrów czy kuzynów ze wsi przywoził kury, które mama patroszyła. Zwiewaliśmy z Leszkiem na podwórze, bo w całym domu śmierdziało jak diabli. Ale później ze smakiem zajadało się kurczaka na niedzielny obiad. Ojciec sprawiedliwie dzielił „dary” ze wsi. Gdy udało mu się załatwić powiedzmy świniaka, dzielił go między siebie i dwóch młodszych braci (mama miała mu to trochę za złe).\nMama była kelnerką w białostockiej restauracji „Turoblanka”. Często przesiadywałem w tej knajpce „na kuchni”. Nieraz zjadło się obiad za friko. Wtedy to nie było byle co, bo przecież niemal wszystko kupowało się na kartki. Pamiętam, że po te kartki biegałem do Spółdzielni Mieszkaniowej „Zachęta”. Odbierałem je też za dziadka, który mieszkał w podbiałostockim Supraślu, ale u nas był zameldowany.\nDziadkowie i babcie to dla dzieci często bardzo ważne osoby.\nLubiłem odwiedzać obie babcie. U tej, która mieszkała tuż przy stadionie Jagiellonii, zawsze można było pograć na placu w piłkę. Pewną niedogodnością, zwłaszcza zimą, była ubikacja na podwórku, ale kto by na to narzekał? Gdy trzeba było przynieść węgla do domu, z zębami zaciśniętymi z wysiłku targałem pełne wiadro. Z ciekawością i dreszczykiem emocji zaglądałem na strych. Było to tajemnicze, wręcz magiczne miejsce. Ciemne, zastawione starymi meblami pokrytymi pajęczynami. Zaglądałem tam ukradkiem i błyskawicznie zwiewałem na dół. Jak miałem trzy lata, spadłem ze stromych, drewnianych schodów. Mama się wystraszyła, bo po tym wypadku przez kilka miesięcy nic nie mówiłem.\nPo latach, gdy przychodziłem do babci, wciąż miałem tych samych kolegów. Wspólnie wybieraliśmy się na drugą stronę ulicy, na mecze Jagiellonii. By nie kupować biletów, zakradaliśmy się na trybuny od strony rzeki Białki. Przełaziliśmy po rurach ciepłowniczych i szybciutko wciskaliśmy się między ludzi na trybunach. Natomiast u tej babci, która mieszkała na wsi, największymi atrakcjami były skoki w stodole na siano. Wdrapywało się na najwyższą stertę i zeskakiwało na mniejszą. Doglądało się zwierzaków, a po wykopkach buszowaliśmy w piwnicy przy okazji rozładowywania kartofli z furmanki.\nOsiem lat mieszkaliśmy na osiedlu Piasta, na blokowisku. Kłopoty zdrowotne taty sprawiły, że z mieszkania na trzecim piętrze musieliśmy się przeprowadzić do domku. To ulica Pusta na osiedlu Wygoda. W tym domu mama mieszka do dziś.\nNa co chorował tato?\nZaczęła dawać mu się we znaki praca taksówkarza. Brak ruchu, kilkanaście godzin za kółkiem, często całymi nocami, posiłki nad ranem, często zbyt obfite. Generalnie nieregularny tryb życia sprawił, że mimo iż nie palił i nie nadużywał alkoholu, dość często chorował. W 1986 roku, wracając ze swoimi braćmi z Warszawy, dostał wylewu. Przewieziono go do najbliższego szpitala – w Zambrowie, a stamtąd – do Białegostoku. Dopadł go częściowy paraliż lewej strony ciała. Stracił władzę w lewej ręce i nodze. Z parterowego domku tato mógł o własnych siłach wyjść do ogrodu, odetchnąć świeżym powietrzem. Lekarze zapowiadali, że rehabilitacja po wylewie jest ciężka, żmudna. A gdy nie było zbyt widocznej poprawy, ojciec miewał załamania nerwowe, ponieważ był w miarę młodym człowiekiem, dobiegającym czterdziestki. Gdyby w tamtych czasach medycyna stała na dzisiejszym poziomie, tato być może żyłby dalej. Przez paraliż kontakt z nim był utrudniony. Ale zapamiętałem go jako pogodnego, fajnego gościa…\nZmarł w 1989 roku, po dawce silnych leków, które podano mu w szpitalu. Mama przypuszczała, że lekarze popełnili błąd. Opowiadała mi, że po śmierci ojca ordynator oddziału zamknęła się w gabinecie i nie chciała spojrzeć mamie w oczy… Mama potem już z nikim się nie związała. Szukała kogoś podobnego do taty, swojej wielkiej miłości. Nie znalazła. Jest tradycyjną kobietą. Zaangażowała się w działalność kościelną, śpiewała w chórze, a od czasu do czasu wpłacała co nieco ojcu Rydzykowi…\nIskrzy? Przecież politycznie jesteś po drugiej stronie barykady.\nSzanuję poglądy mamy, jej opinię, lecz głosujemy chyba inaczej.\nDo szkoły podstawowej, gdy mieszkałeś jeszcze w bloku, miałeś chyba najbliżej z całej klasy.\nPodstawówka numer 10, sąsiadowała z moim blokiem. Dzwonek na lekcje słyszałem w domu. Przez pierwsze trzy lata byłem bardzo dobrym uczniem, a w płynności czytania należałem do ścisłej klasowej czołówki. Pamiętam dokładnie, że bardzo dobrze wypadłem w teście – czytaniu na czas. Taki sprawdzian przeprowadziła wychowawczyni w drugiej klasie. Wygrał klasowy prymus Maciej Łukasiewicz, który w minutę przeczytał 120 słów, ja – o połowę mniej, lecz i tak dało mi to trzecie miejsce.\nMimo to człowiek niecierpliwie wyczekiwał ostatniego dzwonka. Dzikim pędem do domu, tornister w kąt i na boisko. A przy pospiesznym powrocie do domu, często gdy było już ciemno, czasem wbiegałem do mieszkania sąsiadów na drugim piętrze. W końcu mama położyła obok drzwi cegłę. Pędzę po schodach, rzut okiem – cegły są? Są. OK, moje drzwi.\nPo trzeciej klasie skończyły się jednak taśmowo zdobywane piątki. Powód bardzo prosty – zacząłem piłkarskie treningi w Jagiellonii.\nRodzice nie mieli nic przeciwko, bym chodził na treningi. Wiedzieli przecież, że piłka to moja wielka pasja. Tato zawsze znajdował czas, by mnie zawieźć i odebrać z zajęć.\nWielkiego wyboru nie było.\nPrzeciwnie! Oprócz Jagiellonii w Białymstoku działało kilka innych klubów z mnóstwem dzieciaków. Gwardia czy Włókniarz. Klubowy trener Jagi Mirosław Mojsiuszko zorganizował halowy turniej dla szkół podstawowych. Nasz nauczyciel wuefu Bogdan Piotrowski kazał mi, wyróżniającemu się piłkarzowi, wybrać piętnastu chłopaków i podzielić ich na trzy piątki. Pierwsza z nich miała być tą najmocniejszą. Turniej wygraliśmy śmiesznie łatwo. W finale pokonaliśmy drużynę, w której na bramce stał Daniel Bogusz, mój późniejszy kumpel z Jagi, znany przede wszystkim (ale już jako obrońca) z Widzewa i niemieckiej Arminii Bielefeld. Z turnieju zabrałem do domu dwa dyplomy (mam je do dziś): dla najlepszego technika i najskuteczniejszego strzelca.\nNaszą zwycięską piątkę i wyróżniających się chłopaków z innych drużyn zaproszono na treningi do szkółki Jagiellonii. Trenerem, choć tylko na rok, został Mojsiuszko. Później odszedł do pracy z seniorami Jagi. Zastanawialiśmy się w szatni, kto u nas zostanie jego następcą. To był nasz pierwszy poważny problem związany z piłką. W końcu dowiedzieliśmy się, że nowym szkoleniowcem będzie Ryszard Karalus. Mniej więcej w tym samym czasie do naszej drużyny przyszedł z Włókniarza Marek Citko. Któż mógł wtedy przypuszczać, że wkrótce będziemy trzęśli młodzieżową piłką w całej Polsce!\nPIŁKARZ W BIAŁYCH SANDAŁKACH\nPamiętasz pierwszy turniej? Bo chyba taka pierwsza prawdziwa rywalizacja to przeżycie dla każdego młodego sportowca.\nPierwszy turniej nie był dla nas wielkim przeżyciem. Przeżyciem był 1 Maja, w tamtych czasach hucznie obchodzone święto. My ubrani w piękne, nowe dresy maszerowaliśmy w pochodzie z przodu grupy z tabliczką „Jagiellonia MKSB”. Dumni jak pawie. Czuliśmy się jak futbolowe sławy, a nie piłkarskie gołowąsy.\nNa pierwszy obóz pojechaliśmy w 1985 roku, do Siemiatycz, 80 kilometrów od Białegostoku. Trener Karalus forował mnie trochę, byłem jego pupilem. Chwalił za spryt na boisku, nazywał tygryskiem i powtarzał, że niezły ze mnie materiał na piłkarza. Wieczorem, już po ciszy nocnej, trener oglądał „Sportową niedzielę”, a my zakradaliśmy się podglądać wyniki ligowe. Jeśli dopisywało szczęście, udało się, choć z duszą na ramieniu, zobaczyć skróty meczów ekstraklasy.\nPo raz pierwszy bez rodziców. Trudno było znieść rozłąkę?\nW niedzielę nas odwiedzali. Mieliśmy radochę, gdy Maciek Rokicki dostał arbuza, a to był wtedy rarytas. Wszyscy się rzucili z okrzykiem: daj kawałek! Maciek dziabnął nożem, lecz nie w arbuza, a we własną rękę i musiał jechać do szpitala. A ja najadłem się wstydu, bo koledzy okrutnie się ze mnie naśmiewali, gdy zobaczyli, jaki prezent przywiozła mi mama. Białe sandałki, gumowe, które nadawały się do pójścia na komunię, a nie do chodzenia. Kiedy wyjąłem je z plecaka, koledzy płakali ze śmiechu. Nawet im nie mówiłem, że to rodzina przysłała mi je z USA… Schowałem je na dno plecaka i już nigdy nie chciałem oglądać. Ale oprócz tych nieszczęsnych sandałków rodzice przywieźli małego brązowego ratlerka, który w przeciwieństwie do obciachowego obuwia bardzo spodobał się kumplom. Po kilku dniach zrobiłem kartę pływacką, choć jeszcze pierwszego dnia obozu potrafiłem jedynie trzymać się drabinki i przebierać nogami w wodzie. W zasadzie każdy z nas wracał z Siemiatycz z jakimś osiągnięciem. Daniel Bogusz z Jackiem Chańką pobili rekord drużyny, podając w parze sto razy piłkę głową tak, by futbolówka nie dotknęła ziemi.\nPogodzić sport ze szkołą – wielu młodym łatwiej połączyć ogień z wodą.\nNa boisku szło mi coraz lepiej, za to z „formą” w szkole dokładnie na odwrót. Piątki szybko zamieniły się w trójki. Co prawda były to trójki mocne, nie z litości, ale jednak. Coraz częściej wyjeżdżałem na turnieje, opuszczałem lekcje. A tu doszły jeszcze trudniejsze przedmioty: fizyka czy chemia. Skłamałbym, że rozpaczałem z powodu słabszych ocen. Piłka wszystko mi przesłaniała, a skoro odnosiłem w niej małe, ale jednak sukcesy, zjazd ocen nie był dla mnie problemem.\nA oprócz piłki dochodziły jeszcze jakieś podwórkowe uciechy?\nDopiero później. W siódmej klasie podstawówki po raz pierwszy wybraliśmy się z kumplami z klasy na piwo. Niewiele nam trzeba było… Już po jednym granacie, czyli charakterystycznej butelce, w której wówczas sprzedawano piwo, zakręciło mi się w głowie. Papieroski też popalałem, ale z fajkami było u mnie jak u prezydenta Billa Clintona z trawką, nie zaciągałem się. Palenie „rzuciłem” jako 14-latek, gdy zrobiło mi się niedobrze po wypaleniu dwóch z rzędu mentolowych zefirów. Od tamtego momentu stałem się absolutnym wrogiem papierosów.\nZ poważniejszych występków… Zdarzało nam się coś zwędzić ze sklepu. Nie z biedy, a dla przygody. Śmialiśmy się z tych akcji, choć raz było groźnie. Bardzo lubiłem truskawkopodobne dziwactwo, które nazywało się kremogen. To takie mocno zmrożone lody o smaku truskawki. Wychodziłem ze sklepu z tym przysmakiem, kiedy niestety przyuważyła mnie sprzedawczyni.\n– Chodź, chodź tu! – zawołała i poprowadziła mnie na zaplecze. Myślałem, że się spalę ze wstydu. Miałem do wyboru jedno z trzech wyjść:\n– Baty, telefon na policję czy telefon do rodziców? – zapytała.\nMiałem w kieszeni pieniądze, więc poprosiłem, żeby po prostu pozwoliła mi zapłacić. Zaoferowałem nawet, że zapłacę za trzy, nie biorąc żadnego.\n– Nie! – burknęła.\n– No to wybieram baty – powiedziałem.\nStwierdziła jednak, że bić mnie nie będzie i skorzysta z trzeciej opcji, czyli telefonu do moich rodziców. Ale Bóg nade mną czuwał, bo odebrała babcia. Po godzinie spocony ze strachu wróciłem do domu.\n– Dzwonili ze sklepu ze skargą, że chciałeś ukraść lody! – krzyczała.\n– Oj, babcia. To koleżanki z klasy kawały robią – wyłgałem się.\nTo była bardzo dobra nauczka. Od tamtej pory nie podkradłem nawet wykałaczki.\nZ kumplami z klasy sprytnie potrafiliśmy też zorganizować sobie dodatkowy wolny czas. Ojciec Norberta Skoczylasa był trenerem w Jagiellonii. Norbert podprowadzał mu papier klubowy opatrzony pieczątką. Wypisywaliśmy „prośbę” z klubu o zwolnienie nas na, powiedzmy, dziesięciodniowy turniej w Zabrzu. I w tym czasie szkołę mieliśmy z głowy. A poświęcenie niektórych kolegów, by nie pisać klasówki, mocno pobudzało wyobraźnię. Artur Kotala, sąsiad z klatki i kolega z klasy, wpadł na pomysł zagipsowania sobie ręki, by uniknąć pisania sprawdzianu. Gips produkował w wannie. Jednak coś pokręcił z proporcjami, bo nijak nie chciał wiązać. Skończyło się na tym, że Artur od stóp do głowy był umorusany na biało. No i plan szlag trafił.\nAle z podstawówki numer 10 na jakiś czas musiałeś się przenieść.\nZ powodu przeprowadzki z bloku do domu, musiałem przenieść się do Szkoły Podstawowej numer 8. Pamiętam pierwszy wuef z nowymi kolegami. Jako ostatniego wybrali mnie do drużyny. Ale zrobili to tylko raz, później szarpali się, by mieć mnie w swoim zespole. Niezbyt dobrze czułem się w nowej szkole i po roku wróciłem do swojej „dziesiątki”. Nie mogłem znaleźć wspólnego języka z chłopakami z osiedla Wygoda. Piasta to było Piasta. Wolałem iść do szkoły piętnaście minut zamiast minuty, ale być z kumplami, których znałem od lat.\nPamiętasz swoje pierwsze „poważne” zawody?\nMundialito ’86 – taką nazwę miał turniej. Brały w nim udział drużyny osiedlowe z jednej szkoły podstawowej. Moją tworzyli uczniowie klas siódmej i ósmej, ale był rodzynek z klasy szóstej – Tomek Frankowski. Wygraliśmy białostockie eliminacje i mogliśmy się pakować do wyjazdu na finał do Olsztyna, w którym brało udział dwanaście najlepszych drużyn w kraju. Kiepsko nam poszło. Przegraliśmy niemal wszystkie mecze. Miałem jednak satysfakcję, bo zostałem królem strzelców i dostałem nagrodę dla najmłodszego uczestnika. Po powrocie do Białegostoku – niespodzianka. Dyrekcja postanowiła, że za godne reprezentowanie szkoły nagrodzi mnie i to w trakcie uroczystości zakończenia roku szkolnego dla klas siódmych i ósmych. Ale nie chciano wpuścić mnie do sali gimnastycznej, bo młodsze roczniki miały zakończenie później. Długo wyjaśniałem woźnej, że przyszedłem po nagrodę. Wpuściła. Z niecierpliwością czekałem, kiedy pani dyrektor wyczyta moje nazwisko. W końcu! „Dla najlepszego piłkarza naszej szkoły mam zaszczyt wręczyć nagrodę za zdobycie tytułu króla strzelców w turnieju w Olsztynie”. No i wyskoczyłem na środek sali. Blondwłosy, przejęty brzdąc dostał wielkie brawa, a w nagrodę: rakiety do badmintona i bardzo popularną wówczas torbę – chlebak. I uścisk dłoni dyrekcji. A moim rodzicom zaocznie podziękowali szefowie Spółdzielni Mieszkaniowej „Zachęta”, obecni na apelu. Oznajmili, iż mają bardzo utalentowanego syna. Gdy wszedłem do domu z nagrodami i opowiedziałem rodzicom całą historię, wybaczyli mi tróje na świadectwie. Tak piłka uratowała mi skórę.\nPorażkę w turnieju, choć osłodzoną tytułem króla strzelców, szybko zacząłeś odbijać sobie z drużyną Jagiellonii.\nTak jest. Mieliśmy zespół, o którym napisać, że o głowę umiejętnościami przerastał rywali, to nic nie napisać… W trampkarzach i juniorach często wygrywaliśmy bardzo wysoko. Jak to w sporcie, porażki również się zdarzały, choć sporadycznie. W finale Ogólnopolskiej Spartakiady Młodzieży w 1991 roku spotkaliśmy się z Krakowem. Dusiliśmy rywali przez cały mecz, prowadziliśmy 1:0, ale w końcówce udało im się strzelić dwa gole. Do końca spotkania trzy minuty, a my tracimy gola na 1:2. Wznawiamy grę od środka i wtedy sędzia Wit Żelazko…\nTen sędzia Żelazko?! Później arbiter międzynarodowy i ekspert Canal+, a na końcu oskarżony w aferze korupcyjnej?\nTen sam. I pan Wit mówi do mnie: – Hej, mały, idźcie pod ich bramkę, to wam karnego gwizdnę, bo z taką grą nie zasługujecie na porażkę. Niestety, rywale szczelnie zamurowali bramkę, nie mieliśmy szans przecisnąć się na ich pole karne i z pomocy pana Żelazki nie potrafiliśmy skorzystać. Ale we wczesnej młodości piłka niezwykle rzadko zmuszała mnie do łez. W końcu i one mi popłynęły po policzkach i to w najmniej spodziewanym momencie i z najmniej spodziewanej strony – po słowach trenera Ryszarda Karalusa. Podczas treningu burknął pod nosem, że może Jagiellonia powinna wykupić mi obiady, bo coś chudo wyglądam.\nI tak cię to zabolało?\nBardzo, a miałem 13 lat. Uznałem, że trener uważa, iż moich rodziców nie stać na jedzenie. Wziąłem to sobie tak do serca, że postanowiłem… zmienić klub. Tydzień nie trenowałem. Potem pojechałem zapisać się do Gwardii. Siedziałem z kumplem na ławeczce pod szatnią. Czekaliśmy na trening w nowym klubie, a tu nagle wyjeżdża zza rogu pomarańczowy fiat trenera Karalusa. „Co on tu robi?” – pomyślałem. Wysiadł, zagadał do mnie, że wciąż na mnie liczy, a na koniec jakby od niechcenia rzucił: – Wiesz, za dwa tygodnie jedziemy na turniej do Związku Radzieckiego… Masz paszport?\nOczy mi się zaświeciły. Turniej zagraniczny! Szybko zapomniałem o konflikcie. Następnego dnia poszedłem na trening do swojej Jagiellonii.\nI jak było za tą granicą?\nDla młodego człowieka w PRL taki wyjazd był wielkim przeżyciem. Już przy przekraczaniu granicy w Grodnie zrobiło się i śmieszno, i straszno. Trener Karalus poprosił, bym wziął jedną z jego toreb ze sprzętem sportowym. Wchodzi celnik i pyta: – Co masz w tej torbie?\n– Ubrania sportowe. Buty piłkarskie – odpowiadam. Otworzył torbę, a tam kilkadziesiąt równiutko poukładanych spódniczek w kratkę.\n– To twoje? – pyta celnik.\n– Nie moje – płonąłem ze wstydu.\n– To czyje?\nNa szczęście trener przyznał się, że to jego. Było trochę nieprzyjemności, lecz ostatecznie celnik też człowiek… Przymknął oko na rzeczy wiezione „na handel”.\nInna historia. Powrót z obozu w Rydze. Podchodzimy całą drużyną do autokaru, żeby włożyć torby do luku bagażowego.\n– Tam nie ma miejsca – ostrzega nasz kierowca.\nW środku autokaru też nie było, ponieważ… stały tam dwa motory! Oprócz nich kartony z telewizorami i sprzętem AGD. Dowiedzieliśmy się, że bagażniki, do których chcieliśmy włożyć swój sprzęt, są zajęte przez kanistry z benzyną, bo ją też opłacało się przywieźć do Polski. To wszystko należało do trenerów i działaczy. Trener Karalus przede wszystkim był świetnym szkoleniowcem, ale miał też zmysł do interesów i w biznesie odnalazłby się bez problemów. W tamtych czasach wielu szkoleniowców, a przede wszystkim działacze wykazywali się niezłą smykałką do handlu.\nA wy, juniorzy, też próbowaliście?\nKilku kolegów z drużyny, mimo młodego wieku, doskonale sobie radziło. Ja przeciwnie. Zdarzało mi się zabrać dziesięć par spodni, co było śladową liczbą przy tym, co przewozili inni. Wiozłem dekatyzowane dżinsy o nazwie Mavin. Gdy dostaliśmy od trenera wolny ranek, większość ruszyła na bazar, by kilka godzin postać, targując się o jak najlepszą cenę. Momentalnie sprzedałem dżinsy. Dostałem połowę tego, co można było utargować.\nNa zgrupowaniu w Wilnie w hotelowym pokoju grałem z kolegą w piłkę. W pewnym momencie palnąłem ją za mocno i wybiłem szybę. Na szczęście w oknach były po dwie. Dokładnie posprzątaliśmy szkło. Jednak nazajutrz sprzątaczka zauważyła niekompletne okno i doniosła trenerowi. Był to ostatni dzień naszego pobytu, a ja spłukany musiałem poprosić kolegów o zrzutkę. Zebrałem 11 rubli. Szyba kosztowała dziesięć. Zostało mi na lody czekoladowe za 39 kopiejek. Takie to były moje interesy.\nZresztą mało kto z kolegów robił dużo lepsze, może z wyjątkiem Marka Citki. Miał dryg do handlu nie mniejszy niż do piłki. Pamiętam, że zabrał na Litwę do przehandlowania kurtkę dekatyzowaną (ja i koledzy gumy Donald). „Citek” powpinał w klapy tej kurtki znaczki popularnych zespołów – Depeche Mode, Europe i żądał za nią zawrotnej sumy – 350 rubli. Byliśmy w szoku. Bo my, sprzedając gumy, ciułaliśmy po rublu i jeśli udało się nazbierać ze dwadzieścia, to człowiek miał radochę, że hej. A Marek sprzedał ją chyba po trzech dniach za – oczywiście – 350 rubli i cały handel miał z głowy.\nInne „przestępstwa” młodych piłkarzy?\nW lutym 1991 roku, w łotewskim kurorcie Liepaja, trener pozwolił nam wyjść na dyskotekę. W końcu byliśmy już starszymi nastolatkami. Przed wyjściem wypiliśmy co nieco na odwagę i – jak to się mówi – pod humorek. W pięciu rozpracowaliśmy butelkę wódki.\n– Poczekajcie chwilkę, wypijemy jeszcze na drugą nogę – prosiliśmy „abstynentów” – Maćka Rokickiego i Piotrka Dobrowolskiego. Ale oni wyszli z pokoju. A raczej – chcieli wyjść, ale w drzwiach spotkali się twarzą w twarz z trenerem (który zapewne podsłuchiwał)! Bogusz Bagiński rzucił się do ucieczki i przemknął obok trenera. Zostało nas pięciu: Marcin Poniewozik, Krzysiek Drągowski, Mariusz Piekarski, Sebastian Kochmański, no i ja.\nDruga butelka stała ledwie napoczęta. Ależ rozpętała się awantura! Uczestnikom przyjęcia trener wypłacił w twarz z otwartej ręki. W końcu obiecaliśmy, że to pierwszy i ostatni raz. Trener powiedział, że mi wierzy, reszcie nie. Zakończyło się pogadanką o zdradliwym wpływie alkoholu na zdrowie, szczególnie młodych ludzi. Szkoleniowiec trochę ochłonął, a nagle Piotrek Dobrowolski wypalił: „Wie trener, tak pod humorek chcieliśmy”. I trener znowu wpadł w szał.\nOd tamtego czasu, daję słowo, niewiele razy piłem wódkę. Na pewno na swoim weselu i może na dwóch weselach znajomych. Ale nie ze względu na młodzieńczą obietnicę. Wódka mi nie smakuje, podpisuję się pod zdaniem usłyszanym kiedyś od Tomasza Hajty: „wódka jest ordynarna!”. Zresztą każdy z nas marzył o zrobieniu kariery, a nie przetańczeniu talentu.\nI wielu z waszej drużyny ten plan zrealizowało.\nKibic piłki, ten nieco starszy, pamięta, jak grali Daniel Bogusz, Jacek Chańko, Mariusz Piekarski, Bartosz Jurkowski czy Marek Citko. Daniel był mistrzem Polski z Widzewem i grał w Lidze Mistrzów, o Marku wystarczy napisać „citkomania” i wszystko jasne. Wembley, gol z połowy przeciwko Atletico Madryt. Jacek trafił do Werderu Brema. Mariusz czarował w Brazylii. Bartek był bardzo solidnym ligowcem.


Ustawa została przyjęta jednomyślnie w Senacie i zdecydowaną większością głosów w Izbie Reprezentantów. Zgodnie z nią Juneteenth będzie jedenastym świętem uznawanym przez władze federalne i pierwszym, wprowadzonym od prawie czterdziestu lat - ostatnim było uhonorowanie zamordowanego Martina Luthera Kinga, Jr.\nJest to najstarsze święto upamiętniające zakończenie niewolnictwa w Stanach Zjednoczonych, obchodzone od 1865 roku, kiedy to 19 czerwca żołnierze Unii pod dowództwem generała Gordona Grangera dotarli do Galveston w Teksasie z wiadomością o zakończeniu wojny i emancypacji niewolników.\nKto ma wolne\nW związku z tą decyzją pracownicy federalni już w ten piątek otrzymają dzień wolny - poinformowało na Twitterze federalne Biuro Zarządzania Personelem.\nJeśli chodzi o pracowników prywatnych firm, niestety, podobnie jak w przypadku innych świąt federalnych, prawo do tego nie zmusza i decyzję pozostawia wyłącznie w gestii pracodawców.\nPrzypomnijmy więc, na jakiej zasadzie otrzymujemy wolne w święta federalne:\n- To, czy musisz pracować w taki dzień, zależy wyłącznie od twojego pracodawcy. Jeśli jesteś pracownikiem federalnego sektora publicznego, zgodnie z rozporządzeniem dostajesz płatne wolne. Dni takie jak Thanksgiving, Memorial Day, Boże Narodzenie, itd. są określane jako święta „federalne” właśnie dlatego, że dotyczą pracowników rządu federalnego.\nChoć wielu prywatnych pracodawców oferuje niektóre lub wszystkie święta federalne jako płatne dni wolne, to należy pamiętać, że nie ma prawa, które by tego od nich wymagało.\n- Pracodawca nie ma obowiązku płacić za wolne w święto federalne. Zgodnie z ustawą FLSA pracodawcy są zobowiązani do płacenia jedynie za przepracowany czas. Nawet jeśli dadzą ci wolne w święta federalne lub religijne, nie są prawnie zobowiązani do wypłaty wynagrodzenia za te dni.\nNa szczęście dla większości pracowników sektora prywatnego, wiele firm wprowadza zasady, które pozwalają na pewną liczbę płatnych dni wolnych i traktują je jako dodatkowe świadczenia pracownicze.


Jak nazywa się krótka fryzura polina maximova - Blog fryzur\nPolina Maximova została zaproszona do kręcenia nowego filmu Kirilla Pletneva, gdzie musiała radykalnie zmienić swój wizerunek. Polina Maximova z krótką fryzurą pojawiła się przed fanami nagle, widząc swoją blondynkę z doskonałymi długimi lokami, których już nie ma. Nie przestała być blondynką, ale obcięła loki.\nKrótka fryzura Polina Maximova - imię, zdjęcie\nFilm „Ideal”, w którym aktorka zagrała wielką rolę, którą zainspirowała dziewczyna, że nawet przez minutę nie myślał o tym, jak radykalnie się zmienić. Około 12 lat czekała na taką propozycję. Polina Maximova nie tylko zmieniła fryzurę na krótką, ale także zaczęła jeździć na motocyklu, co również było obowiązkowe. Jej nowa fryzura nazywa się Pixie-bob, która jest teraz niezwykle popularna wśród dziewcząt i kobiet, a oszałamiające grzywka wygląda oszałamiająco.\nFabuła tego filmu jest dość prosta. Dwie dziewczyny zakochują się w jednym facecie, a kiedy umiera, dziwne wiadomości przychodzą do ich telefonów, które tylko on może wysłać. Zgodnie z tymi raportami są wysyłani na południe, gdzie będą musieli rozwikłać tajemnicę i dowiedzieć się, co wydarzyło się w przeszłości.\nFilmowanie odbywa się w Moskwie i regionie Moskwy, później wszystko będzie kontynuowane w Terytorium Krasnodaru. Nowa fryzura Poliny Maximovej w pełni odpowiada niebanalnej postaci, aw całym filmie zachowana jest pewna intryga, więc we wszystkim obserwuje się harmonię.\nKrótka fryzura Poliny Maximovej po raz pierwszy pojawiła się na Instagramie, skąd fani dowiedzieli się, że w 2018 r. Powstał nowy film, który obejmował zmianę fryzury.\nTa krótka fryzura dla chłopaka, Poliny Maximovej, idzie bardzo dobrze, ale do tej pory nie zdecydowała, czy pożegnać się z lokami przez długi czas, czy nie.\nWielu nawet myślało, że aktorka właśnie użyła peruki. Jedna ze zmian jest bardzo popularna, inni wolą ją widzieć w eleganckich lokach. W rzeczywistości, fryzura Poliny to bardzo prawdziwy ogień, a najważniejsza rzecz podkreśla indywidualność. Obraz okazał się nieco bezczelny, a nawet z boku przypomina Katy Perry z krótkimi włosami.\nNiegdyś długie blond włosy były wizytówką Maximovej, ale teraz z frywolnego piękna z serialu „Girls” zmieniła się w poważną kobietę, obraz jest spokojny, ale wciąż niezbyt znajomy.\nKardynalna zmiana obrazu zawsze daje reakcję i w większości jest pozytywna dla fanów Maximova.\nKrótka fryzura nabrała wyraźnego akcentu, cechy twarzy są dość wyraziste, a włosy, mimo swojej krótkiej długości, są eleganckie i kobiece, chociaż wykonane są w chłopięcym stylu. Polina nie będzie musiała zmieniać swojej garderoby, ponieważ fryzura zostanie połączona z surowym ubraniem i mini czerwoną sukienką.\nJak zrobić super stylową krótką fryzurę, zobacz poniższy materiał wideo.\nByć może interesujące: fryzura Poliny Gagariny.\nПредыдущаяPeeling salicylowy - piękna formuła skóry\nСледующаяKwadratowy kształt gwoździa\nNajlepsze fryzury na poranek w przedszkolu\nNowy fryzjer raper faraon - jak zrobić\nDepilacja górnej wargi - walczymy z antenami\nNajpiękniejsze fryzury dla kobiet o różnych długościach\nOdmiany stopniowanych fryzur dla długich włosów\nJak stylizować suszarkę do włosów - podstawowe zasady\nPiękna i modna drabinka do strzyżenia długich włosów


Kiedy wprowadzić dziecku naukę drugiego języka? | K&K School of English\nKiedy wprowadzić dziecku naukę drugiego języka?\nWiele rodziców marzy o tym, aby ich dziecko dobrze znało język obcy. Taka umiejętność niesie ze sobą sporo korzyści jak choćby perspektywa znalezienia lepszej pracy, możliwość studiowania za granicą czy chociażby swoboda komunikacji z innymi podczas podróżowania. Kiedy jest dobry czas na to, aby maluch zaczął naukę angielskiego, niemieckiego czy włoskiego? Tłumaczymy to w poniższym artykule.\nDwa sposoby na przyswajanie obcej mowy\nCzłowiek uczy się obcych mów w sposób symultaniczny lub następczy. Ten pierwszy dotyczy dzieci z rodzin dwujęzycznych, gdzie mama i tata posługują się dwoma różnymi językami albo język w domu jest inny od tego używanego w żłobku czy przedszkolu. Wówczas dziecko może być bilingwalne. Warunkiem jest jednak, że obcy język zostanie wprowadzony nie później niż w wieku trzech-czterech lat. Natomiast model następczy dotyczy wszystkich kilkulatków, które już opanowały mowę ojczystą w stopniu umożliwiającym swobodną komunikację i teraz uczą się kolejnego języka. Ten przypadek, przynajmniej w Polsce, jest oczywiście znacznie częstszy.\nMama i tata, którzy chcą aby ich kilkulatek w przyszłości stał się poliglotą, mogą przede wszystkim starać się zainteresować malucha obcym językiem, jednak tylko poprzez zabawę. Każda próba uczenia dzieci poprzez uporczywe tłumaczenie zasad gramatyki czy listy słówek prędzej czy później zakończy się fiaskiem. To samo dotyczy sytuacji, w której szkrab zwyczajnie nie wykazuje chęci do nauki. Jeśli widzimy, że brakuje mu zapału do przyswajania obcej mowy, to najlepiej poczekać z zapisaniem dziecka na dodatkowe zajęcia. Zmuszanie malucha do uczestniczenia w tego rodzaju lekcjach może w przyszłości przynieść efekty odwrotne do zamierzonych, czyli całkowite zniechęcenie do uczenia się jakiegokolwiek języka. Zajęcia powinny być również dostosowane do wieku ucznia. W przypadku przedszkolaków jedyną zalecaną formą nauki jest zabawa, czyli zamiast siedzenia nad książką – śpiewanie piosenek czy oglądanie bajek.\nKiedy wprowadzić drugi język?\nJednoznaczna odpowiedź na to pytanie nie istnieje. Wszystko zależy od tego, czy maluch rzeczywiście chce uczestniczyć w zajęciach językowych. Jeśli są one organizowane przez doświadczonych wychowawców, to zazwyczaj dzieci chcą na nie uczęszczać, bo są one dla nich źródłem frajdy. Przed wprowadzeniem drugiego języka zalecane jest również, aby szkrab miał już opanowaną umiejętność czytania i pisania, przynajmniej w pewnym stopniu. Dzięki temu może uczyć się obcych słówek wraz z ich zapisem.


Schick: Byłem zły na Juventus\nPatrik Schick stwierdził, że chce zasilić jeszcze mocniejszy klub od Romy i przyznał, że był zły na Juventus.\nCzech był o krok od Bianconerich, lecz po zawirowaniach z testami medycznymi transfer nie doszedł jednak do skutku i piłkarz wrócił do Sampdorii. Nie na długo jednak, gdyż zgłosiła się po niego Roma, w której jednak z powodu problemów zdrowotnych nie może się zaaklimatyzować.\n"To było naprawdę niespodziewane i dobre uczucie. Skończył się sezon i mogłem wybierać. Najbardziej spodobały mi się oferty Romy, Milanu i Juventusu. Ostatecznie wybrałem Juventus. Nie tylko dlatego, że zadzwonił do mnie Pavel Nedved, wszystko co usłyszałem brzmiało ekscytująco. Nie mogłem się tego doczekać i szczerze mówiąc już w czerwcu czułem się piłkarzem Bianconerich, ale nie byłem..." oznajmił Schick w rozmowie z Reporter Magazin. "Wiedziałem, że nie jest to nic poważnego, tylko zapalenie, które szybko by minęło. Czułem się dobrze i wiedziałem, że jest wystarczająco dużo czasu na odpoczynek i wszystko wróci do normy, ale Juventus opóźnił mój transfer.\nPo powrocie z urlopu mój agent powiedział mi, że musimy wrócić do Turynu na kolejne testy medyczne. Powiedziałem mu, że nigdzie się nie ruszam i że cała sprawa działa mi już na nerwy i nie udam się do Turynu, ponieważ jest to zbyteczne. Nie miało to już dla mnie znaczenia, byłem już lekko zdenerwowany. W połowie lipca moja 25 milionowa klauzula była już nieaktywna, więc prezydent Sampdorii, Massimo Ferrero, mógł żądać każdych pieniędzy i zawyżać moją wartość. To właśnie zrobił i otrzymał 40 milionów euro.\nPo podpisaniu umowy odetchnąłem z ulgą i mogłem ponownie skoncentrować się tylko na futbolu. Teraz jestem zdecydowanie spokojniejszy niż w Genui, ponieważ przychodząc do Włoch byłem nikim, a teraz wszyscy moi znajomi mnie znają.\nAleksandar Kolarov wziął mnie na bok i potwierdził moje spostrzeżenia. Powiedział mi: "nie martw się, w połowie października z pewnością będziesz w dużo lepszej sytuacji, po prostu zachowaj spokój i wszystko będzie dobrze". Już zaraz po zobaczeniu ośrodka treningowego wiedziałem, że będę tutaj w stanie pokazać się z najlepszej strony.\nPieniądze? Odbieram je jako motywację i mam nadzieję, że za kilka lat będę mógł przenieść się do jeszcze większego klubu, gdzie - co logiczne - będę lepiej opłacany. Ta motywacja zawsze mi pomagała. Przejście do lepszego klubu od Romy nie jest tak naprawdę możliwe, ale jest kilka takich klubów. Powiedzmy, że Real Madryt, Barcelona lub Manchester United".\nPatrik Schick\tAS Roma\nKibice i działacze Romy z pewnością się ucieszą z takiego wywiadu\nZalatuje mi trochę najemnikiem ta rozmowa.\nBekowa wypowiedź, z której wynika, że to sam Schick po negatywnych wynikach testów nas olał i nie chciał przyjechać na kolejne o Romie się jeszcze lepiej wypowiedział tym bardziej, że jak do tej pory to zagrał 15 minut w ich barwach ze względu na kontuzje chłopakowi nie marzy się nawet większa kariera czy przyszłość tylko większe pieniądze i wszystko jedno gdzie XD\nOj będzie teraz pewnie seria wypowiedzi agenta, ojca, samego zawodnika, prezydenta i trenera\nRomy z wyjaśnieniami. Albo wyślą kontuzjowane 40 mln na trybuny od końca sezonu ^^\nHaha, bardzo odważna i szczera odpowiedź Skoro Romę traktuje 'z góry' jako przystanek do innego, lepszego klubu, to niech najpierw wyleczy kontuzję, coś udowodni, bo trochę to śmieszne z jego strony\nCoś jak Isla po transferze do nas, kiedy mówił, że marzy o Realu, a jak się skończyło to wiadomo :]\nNo to chłopak wyjaśnił - gdzie są teraz obrońcy jego upadłego transferu do nas?\nTraktuje Romę jak przystanek do lepszego klubu i pieniędzy, oh wait powinienem mówić, że Roma jest najlepsza - porażka kompletna\nPorażka kolejna to stawianie Manchesteru w jednym szeregu z Realem i Barcą - no chyba, że chodziło mu o finanse - to tak.\nCzasem serio siedzieć cicho - wtedy ludzie podejrzewają, że ktoś jest głupi - niż odezwać się i rozwiać wszelkie wątpliwości.\nA no ucichli jak zwykle Co do Shicka to nie żałuję że transfer nie wypalił, podchodziłem sceptycznie do tego transferu od początku... A teraz ta wypowiedź utwierdziła w przekonaniu ze takich piłkarzy Juventus nie potrzebuje\nTy to naprawdę masz jakieś problemy psychiczne . Płakałeś tu , że Beppe nie ściąga Keity i Schicka i go wyzywałeś\nAlbo udajesz głupiego i szukasz poklasku\nSchick na Instagramie napisał, że włoskie media źle przetłumaczyły jego wywiad z języka czeskiego - tę\nczęść o Romie\nKomentarz ostatnio edytowany około 1 rok temu przez Leon Leon\nDziwnym trafem tylko tę część o Romie źle przetłumaczyli XD tradycyjne tłumaczenie się po fakcie\nNa FB już sporo hejtu zbiera od kibiców :]\nBekowa wypowiedź. O ile samą prawdę powiedział o tyle takich rzeczy się nie mówi grając w Romie. Najpierw o tym, ze wybrał Juve, potem, że Roma przystankiem do Realu. Jeden wywiad i hejt kibiców Romy na dwa lata . I jeszcze śmieszniej, że mówi o Barsy i Realu jak w ogóle nie gra i nie wygląda na to, żeby na dziś był piłkarzem choćby pretendującym do najlepszych zespołów.\nGłupiutki dzieciak. Tylko się ciszyć, że ten transfer nie doszedł do skutku.\nW tym jednym wywiadzie gość pokazał brak taktu, butność, ale też i ambicje (które jednak należało nieco przykryć płaszczykiem rzeczonego taktu). Za mało pokazał, by tak gadać.\nJa tam do końca nie wierzyłbym aż tak włoskim mediom . Chyba nie ma na świecie wiekszych bajkopisarzy niż włoscy dziennikarze\nPo pierwsze to wywiad, a po drugie Reporter Magazin to czeska "firma".\nNie ukrywam, że ubolewałem jak nie trafił do nas. Gdybym wtedy wiedział, że to przez jego fochy..\nMentalnie straszny dzieciak z niego. Po udzieleniu tego wywiadu, najpierw szedł w zaparte, że to błąd tłumaczenia (wywiad był dla czeskiego czasopisma), później dopiero skasował cały art. ze swojego profilu.\nRoma debatuje teraz jak go ukarać za to ^^


Meble medyczne w ofercie producenta - awa projekt\nMeble medyczne w ofercie producenta\nHome » E-Biznes » Inne Sklepy » Meble medyczne w ofercie producenta\nDo różnego rodzaju zabiegów medycznych lub parametrycznych konieczne jest odpowiednie wyposażenie gabinetów, w których te zabiegi są przeprowadzane. Poza różnego rodzaju medycznymi narzędziami, przede wszystkim elementem wyposażenia każdego gabinetu lub innego pomieszczenia w placówkach służby zdrowia są wszelkiego typu meble medyczne. Producent, który specjalizuje się w wytwarzaniu tego rodzaju umeblowania, zazwyczaj oferuje kompleksową ofertę, w skład której wchodzą różnego typu i przeznaczone do wszelkich możliwych zastosowań w służbie zdrowia, meble medyczne. Producent posiadający bardzo różnorodną ofertę umeblowania medycznego, to oferująca je firma Innow.\nDodane: 2019-09-18 :: Kategoria: E-Biznes / Inne Sklepy\nwygodne fotele dla dzieci\nJeżeli poszukujesz odpowiedniego sprzętu dla swoich dzieci, to możesz skorzystać z bogatej oferty naszego sklepu internetowego. Znajdują się w niej między innymi fotele dla dzieci. Produkt ten został stworzony przez doświadczonych ludzi, którzy dobrze zdawali sobie sprawę z tego, czego potrzebują najmłodsi...\nUsługi cynkowania stali na dogodnych warunkach\nW celu zwiększenia odporności na korozję elementów stalowych wykonuje się cynkowanie płatkowe wymagające od podmiotów je realizujących odpowiedniego zaplecza maszynowego. Apromet to zaufany dystrybutor złącznych elementów metalowych, umożliwiający ponadto swoim klientom składanie zamówień na ocynk pła...\nPościel dla dzieci - najlepsza oferta!\nSenmaluszka.pl to internetowy sklep, który oferuje szeroki asortyment pościeli dla dzieci. Wszystkie nasze produkty to połączenie atrakcyjnych cen i oryginalnego wyglądu. Sprzedajemy tylko artykuły wykonane z wysokogatunkowych materiałów, co zapewni bezpieczeństwo Państwa pociechom. Dynamicznie się rozwijamy...\nSport, rywalizacja, zabawa czyli tenis stołowy\nTenis stołowy staje się w Polsce coraz bardziej popularną dyscypliną sportową. Jest też świetną formą zabawy. Wystarczy stół, dwie paletki i piłka. Sklep internetowy Sporti oferuje szeroki wybór rakiet do pingponga takich jak atemi 1000. Jest to doskonała paletka zarówno dla początkujących jak i zaawan...\nUlga dla dzieci z atopowym zapaleniem skóry od Derma Silk\nNowoczesne dekodery do kamerowania i filmowania\nDoskonały wybór wyposażeniado kuchni


Dobry lekarz w Niemczech – jak go znaleźć? - GoWork\nDobry lekarz w Niemczech – jak go znaleźć?\nWizyty lekarskiej może wymagać zarówno sam senior, jak i opiekunka. Jak znaleźć dobrego lekarza? Gdzie go szukać? Na co zwrócić uwagę wybierając osobę, do której udamy się na wizytę? Jak czytać oceny w portalach służących do wyszukiwania wizyt? Na pytania odpowiadamy w tekście.\nSprawdzoną metodą poszukiwania usług jest zwyczajne „zasięgnięcie języka”. O wartego polecenia lekarza możesz zapytać rodzinę seniora, opiekunkę, którą zmieniasz, sąsiadkę lub sprzedawczynię w sklepie. Informacji możesz szukać także na forach dla opiekunek lub w grupach tematycznych w mediach społecznościowych – zarówno tych poświęconych pracy opiekunek, jak i lokalnych, dotyczących funkcjonowania w danym mieście czy regionie. Do im większej ilości osób trafi pytanie, tym większa szansa na znalezienie odpowiedniego lekarza. Trzeba tu zaznaczyć, że warto korzystać z niemieckiej służby zdrowia, bo oferuje ona szeroki wachlarz możliwości. W Niemczech dostępnych jest więcej opcji terapeutycznych niż w Polsce, refundacja obejmuje leki, które w Polsce nie są refundowane, pacjenci mają możliwość nieodpłatnego wykonania badań, za które w Polsce trzeba byłoby zapłacić.\nNajbardziej popularną wyszukiwarką służącą do znalezienia lekarza w Polsce jest „znany lekarz”. Niemcy mają podobne narzędzia. Najwięcej opinii znajdziesz na stronach:\nW wyszukiwarce wpisujesz specjalizację (lub nazwisko lekarza, np. takiego, którego ktoś Ci polecił) oraz swój adres lub kod pocztowy. Wyszukiwarka przedstawi Ci propozycje lekarzy w okolicy. Po kliknięciu na nazwisko wybranego lekarza zobaczysz jego profil – z numerem telefonu, godzinami otwarcia, adresem itp. Wizytę możesz umówić telefonicznie lub zarezerwować w portalu.\nTa wyszukiwarka będzie bardzo pomocna jeśli nie mówisz po niemiecku lub po prostu chcesz skorzystać z możliwości wizyty u lekarza, który mówi po polsku. Tak, jak w poprzedniej wyszukiwarce wpisujesz nazwisko lub specjalizację lekarza i miejscowość, po prawej stronie pokażą Ci się dodatkowe filtry ukryte pod zakładką „Arzt/Ärztin & Sprechzeiten“. W tym miejscu wybierasz opcję „Polnisch” i klikasz na „Suchergebnis verfeinern“ , co zawęzi wyniki wyszukiwania do lekarzy, którzy mówią po polsku.\nJeśli lekarz, którego szukasz nie ma profilu w wymienionych wyżej portalach, skorzystaj z www.kbv.de – wyszukiwarki zrzeszenie lekarzy niemieckich.\nPortale internetowe – jak czytać opinie i na co jeszcze zwrócić uwagę\nSzukając lekarza w wyszukiwarkach internetowych trzeba zwrócić uwagę na 2 rzeczy: po pierwsze zaznacz w wyszukiwarce opcję „gesetzlich versichert”, wtedy w wynikach wyszukiwania pojawią Ci się tylko lekarze przyjmujący na niemiecką kasę chorych, a więc bez opłat dla wszystkich osób posiadających ubezpieczenie. Po drugie niemieckie „1”, to polskie „6”. Lekarz posiadający średnią ocen zbliżoną do 5 czy 6 jest więc lekarzem, którego pacjenci ocenili niezbyt dobrze, a ten, który ma średnią ocen zbliżoną do 1 lub 2 jest prawdopodobnie świetnym specjalistą.\nPamiętaj, że jeśli potrzebujesz natychmiastowej pomocy lekarskiej możesz zadzwonić na numer W nagłych wypadkach możesz zadzwonić na numer alarmowy 116117, który działa 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu. Tak jak w Polsce i w całej Europie w Niemczech działa też numer alarmowy 112, który łączy wszystkie służby ratunkowe – pogotowie ratunkowe, policję i straż pożarną.


04-05.02.2017 Kurs Podstawowy PCK dla osób prywatnych – Mazowiecki Oddział Okręgowy PCK\n– 04-05.02.2017 Kurs Podstawowy PCK dla osób prywatnych\n04-05.02.2017 Kurs Podstawowy PCK dla osób prywatnych\nNapisano 15 stycznia, 2017 przez\tPiotr Szklany\twAktualności, Pierwsza pomoc\nKurs Podstawowy Pierwszej Pomocy PCK (16h dydaktycznych)\nKurs podstawowy przeznaczony jest zarówno dla osób, które nie miały wcześniej do czynienia z pierwszą pomocą, jak i dla tych którzy pragną usystematyzować już posiadane wiadomości. Jak wszystkie nasze kursy składa się przede wszystkim z zajęć praktycznych.Omówienia teoretyczne stosowane są jedynie jako wstęp do ćwiczeń, który ma uświadomić uczestnikom w jakich sytuacjach należy dane czynności wykonywać.\nZajęcia praktyczne odbywają się zarówno na pozorantach (badanie poszkodowanego, układanie w pozycji bocznej, zakładanie opatrunków i unieruchamianie), jak i na manekinach (podstawowe podtrzymywanie życia resuscytacja krążeniowo-oddechowa). Pozoracje urazów (złamania, oparzenia i in.) wykonywane są przy użyciu profesjonalnych środków do charakteryzacji firmy Kryolan(R). Korzystamy z manekinów renomowanych firm AMBU(R) i Laerdal(R) ze wskaźnikami umożliwiającymi kontrolowanie poprawności wykonywanych ćwiczeń.\nNajbliższy kurs podstawowy dla osób prywatnych:\nMiejsce: Centrum Szkoleniowe MOO PCK, ul. Szańcowa 25, Warszawa (obok Wola Parku, dojazd autobusami 109, 190, 171, 523)\ntel. 22 50-65-193\nKoszt: 250 zł (płatność przelewem na nr konta 63 1160 2202 0000 0002 3706 6215)\nOsoby, które polubią fanpage na facebooku: facebook.com/centrumszkoleniowePCK otrzymają 10 % zniżki na szkolenie.\nNa szkolenie należy przynieść dowód wpłaty.\nProgram kursu podstawowego dla osób prywatnych:\nOcena sytuacji i zabezpieczenie miejsca wypadku.\nOcena stanu poszkodowanego, kontrola czynności życiowych – ćwiczenia.\nPostępowanie z poszkodowanym nieprzytomnym – ćwiczenia.\nPodstawowe Podtrzymywanie Życia – ćwiczenia.\nOmdlenia, atak serca, udar mózgu, epilepsja.\nZakrztuszenia – ćwiczenia.\nKrwotoki i amputacje – ćwiczenia.\nPoważne rany – ćwiczenia.\nPoważne oparzenia – ćwiczenia.\nZłamania i zwichnięcia – ćwiczenia.\nUrazy głowy i kręgosłupa – ćwiczenia.\nPsychologiczne aspekty udzielania pierwszej pomocy.\nEtyczne i prawne aspekty udzielania pierwszej pomocy\nInformacje dla uczestników naszych kursów.\nNasze szkolenia polegają głównie na wyrabianiu umiejętności praktycznych, dlatego należy się wygodnie ubrać. Paniom polecamy raczej spodnie niż spódnice, czy sukienki. Panom odradzamy garnitury. Podczas zajęć z pozoracjami urazów istnieje ryzyko ubrudzenia się np. sztuczną krwią, więc nie należy ubierać się zbyt elegancko.\nPodczas kursu uczestnicy otrzymują zeszyt ćwiczeń, który uzupełnia się w trakcie zajęć. Warto mieć ze sobą długopis lub ołówek.\nW naszym Centrum Szkoleniowym uczestnicy mogą liczyć na herbatę oraz kawę. W pobliżu Centrum Szkoleniowego znajdują się liczne placówki oferujące zarówno kuchnię polską, jak i zagraniczną, do których można się wybrać podczas dłuższej przerwy w zajęciach (zwykle ok. godz. 13).\nkurs pierwszej pomoy pck


Sprzedam działkę : Lublin Szerokie , 1050 m2, 270000 PLN - Domiporta.pl\nDziałka 1050,0 m2, Lublin, Szerokie\n257,14 zł/m2 270 000 zł\nDziałka budowlana na sprzedaż Lublin, Szerokie - 1050,0 m2\nCena za m2 257,14 zł/m2\nDziałka budowlana o powierzchni 1050 m2 zlokalizowana przy ul. Kmiecej. Dojazd do działki zarówno od ul. Kmiecej jak również od strony ekspresówki na zasadzie służebności. W związku z tym pas działki o szerokości 3 m od strony wschodniej będzie przewidziany pod drogę wewnętrzną. Zgodnie z wydanymi warunkami zabudowy na działce można postawić budynek mieszkalny II kondygnacyjny, linia zabudowy od ul. Kmiecej 17 m, powierzchnia zabudowy 23%, szerokość elewacji frontowej budynku od ulicy max 14 m. Działka w kształcie prostokąta o wymiarach: 27,5 x 38 m. Teren: płaski, niezadrzewiony. Dostępne media w ulicy: prąd, gaz, wodociąg. Sąsiedztwo: zabudowa jednorodzinna. Adresy naszych biur: --- Łużyczan 10 lok. 6 (wjazd od Nałęczowskiej) 20-830 LUBLIN --- Rynek 10 26-610 RADOM --- www.bnlokum.pl --- Nasze biuro zapewnia pomoc przy kredytowaniu nieruchomości (możliwość wyboru oferty ponad 20 banków). --- Oferta wysłana z programu dla biur nieruchomości - asariWEB\nNumer oferty: 463/3769/OGS\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Działka Lublin, Szerokie Powierzchnia: 1050,0 m2 Cena: 270 000 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr 463/3769/OGS\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Działka Lublin, Szerokie Powierzchnia: 1050,0 m2 Cena: 270 000 PLN Proszę o kontakt


Różnice w wodzie, 10 wskazówek dotyczących wody pitnej - Przepisy Przepisy\nRóżnice w wodzie, 10 wskazówek dotyczących wody pitnej\nWoda to płynny składnik odżywczy, który pomaga trawić inne składniki odżywcze i przekształca je w energię. Mądrzy ludzie stawiają dzban z wodą na biurku, aby pić ją w ciągu dnia. Jest to również mile widziane powitanie dla gości, którzy mogą podnieść dzban wody i nalać szklankę wody. W dobrych hotelach w holu często znajduje się dzban z wodą, abyś mógł się wyciągnąć. Jednak istnieje wiele odmian wody, które mogą sprawić, że picie wody będzie przyjemniejsze, smaczniejsze i zdrowsze.\n1. Woda z sokiem z cytryny\nWiększość ludzi wie, że pijesz wodę z cytryną\n3. Woda z wapnem\nJeśli chodzi o cytrynę, możesz też zrobić z limonką\n4. Woda z liśćmi mięty\n5. Zrób własną wodę mineralną\nMożesz mieszać wodę z odrobiną naturalnej soli. Nie używaj do tego soli kuchennej ani kuchennej, ponieważ zawiera tylko jeden minerał. Użyj nierafinowanej celtyckiej soli morskiej lub soli himalajskiej; jest 85 minerałów\n7. Filtrowana woda\nWoda z kranu jest w Holandii ogólnie bardzo zdrowa. Niemniej jednak rury na lądzie są również zanieczyszczone, aw wodzie znajdują się różnego rodzaju niepożądane cząsteczki. Na przykład w wodzie może występować nadmierne stężenie glinu, co ostatecznie może prowadzić do uszkodzenia mózgu i choroby Alzheimera. Dlatego zdecydowanie zaleca się stosowanie filtra wody. Możesz zrobić kawę z przefiltrowaną wodą\n8. Woda z octem\nPicie wody z octem może wydawać się szalone, ale kiedyś było to bardzo normalny sposób samodzielnego przygotowania orzeźwiającego napoju. Dodatkowo odrobina octu jest całkiem zdrowa. W organicznych\nPicie wody z octem może wydawać się szalone, ale kiedyś było to bardzo normalny sposób samodzielnego przygotowania orzeźwiającego napoju. Poza tym odrobina octu jest całkiem zdrowa. W organicznych


Kardigan z pomponami i kapturem jasnoszary - merg.pl\nKardigan z pomponami i kapturem jasnoszary\nOversizowy dłuższy kardigan, który posiada kaptur oraz piękne pompony. Kardigan można nosić również jako płaszczyk/narzutkę. Dostępny w pięknych kolorach będzie uzupełniał jesienne i zimowe stylizacje. Pompony rewelacyjnie pasują do zimowego klimatu, a kardigan połączony z butami EMU lub MOON butami będzie tworzyć genialny klimat.\nSzerokość w biodrach 2x60\nDługość rękawa od szyi 66\nSzerokość w pasie 2x60\nKardigan świetny , super wykonany ale dla mnie za mały . Z przykrością odesłałam.\nkardigan zgodny ze zdjęciami i opisem. Szybka wysyłka, jestem zadowolona.