Kiełb: Każdy z nas teraz walczy o wyjściowy skład - LechNews.pl\nKiełb: Każdy z nas teraz walczy o wyjściowy skład\nWysłany przez buffiasty | lip 8, 2011 | Bez kategorii\nJacek Kiełb zagrał wczoraj bardzo dobre zawody w barwach Lecha w pierwszym letnim sparingu, jakie zaplanował sztab szkoleniowy. — Staramy się robić już to, co nam narzuca trener, ale przed nami cały czas wiele pracy — przyznaje w rozmowie z LechNews.pl pomocnik „Kolejorza”.\nTeraz podopieczni Jose Mari Bakero będą pracować nad taktyką oraz ustawieniem zespołu. Już podczas meczu z Zagłębiem widać było nowy pomysł na grę. W pierwszej połowie ofensywnie ustawiony tercet Tonew (Kiełb) – Rudnevs – Wilk, w drugiej z kolei gra w systemie z jednym wysuniętym napastnikiem.\n- Czeka nas teraz obóz, dużo treningów i pracy nad taktyką. W tej chwili staramy się grać to, co byśmy chcieli, ale wiadomo, że wiele jeszcze nie wychodzi. Na razie wygląda to nieźle pod względem siłowym, choć gramy cały czas na jakimś zmęczeniu - ocenia „Ryba”.\nW sobotę piłkarze wyjadą na obóz do Bawarii, który będzie miał decydujące znaczenie, jeśli chodzi o wyjściowy skład zespołu. — W sparingach walczymy o skład, trener ocenia nas i wystawia nam noty. Teraz my walczymy o jedenastkę, każdy o to walczy, na treningach i na sparingach – zaznacza Kiełb.\n- Ja nigdy się nie poddaje, będę walczył do końca o miejsce w składzie. Nie spuszczę głowy, jestem zdrowy i wierzę, że tak już zostanie – dodaje po chwili.\nPoprzedniGaleria: Lech — Zagłebie\nNastępnyLech zagra pięć sparingów podczas obozu\nGogolewski i Atlasiński spotkali się z kibicami\nJagiellonia bez ligowego punktu w Poznaniu\nLech znów awansuje w IFFHS


Bilety - Alitravel bo w podróżach liczy się atmosfera\nZapraszamy do zakupu biletów w atrakcyjnych cenach:\n<iframe src="https://www.google.com/maps/embed?pb=!1m0!3m2!1spl!2spl!4v1484842315836!6m8!1m7!1swy1XdouTb-MAAAQ1mQIByQ!2m2!1d49.99799086565395!2d19.4117124175998!3f315.9598884220591!4f6.7137819248135315!5f1.1924812503605782" width="800" height="600" frameborder="0" style="border:0" allowfullscreen></iframe>\nBilety zakupione za pośrednictwem naszego biura są 5% tańsze od cen w kasach biletowych i na stronie internetowej Energylandii.\nZaletą biletu zakupionym on-line jest, oprócz niższej ceny, ominięcie długich kolejek do kas biletowych.\nBilety zakupione przez internet ważne są do 23 czerwca 2017 r.\nCennik ważny do 23 czerwca 2017\nDZIECI 1/ DO LAT 3 0,95 zł\nDZIECI DO 140 CM WZROSTU 56,05 zł\nBILET NORMALNY 103,55 zł\nULGOWY DO 140 CM WZROSTU 170,05 zł\nBILET NORMALNY 312,55 zł\nBILET URODZINOWY 1 DZIECI I MŁODZIEŻ DO LAT 18 0,95 zł\nOSOBY NIEPEŁNOSPRAWNE 2 DZIECI 37,05 zł\nOSOBY NIEPEŁNOSPRAWNE 2 DOROŚLI 56,05 zł\nKOBIETY W CIĄŻY / SENIORZY 3 56,05 zł\nBILETY DLA MŁODEJ PARY 4 0,95 zł/os.\nOSOBA DOROSŁA 94,05 zł\nDZIECI DO 140CM WZROSTU 46,55 zł\nDokument potwierdzający wiek dziecka/akt urodzenia. Dzieci powyżej 7 roku życia za okazaniem legitymacji szkolnej. Dotyczy również 18 urodzin.\nKserokopię dokumentu należy złożyć w kasach parku .\nOsoby posiadające orzeczenie o niepełnosprawności lub legitymację osoby niepełnosprawnej. Należy złożyć kserokopię dokumentu w kasach parku /DZIECI DO LAT 18/. Wszystkie urządzenia dostępne są dla osób, które są wstanie samodzielnie na nie wejść oraz nie mają żadnych przeciwwskazań zdrowotnych np. choroby serca.\nKobiety w ciąży posiadające kartę ciąży / Bilety seniorzy powyżej 65 roku życia – kserokopia dokumentu tożsamości. W obydwu przypadkach należy złożyć kserokopię dokumentu w kasach parku.\nDla Młodych Par, które chcą zorganizować sesje ślubną w Parku. Dotyczy Pary Młodej w stroju ślubnym oraz max. dwóch fotografów (niezależnie od daty ślubu). Pani młoda w sukni ślubnej i Pan młody w garniturze.\nGrupy liczące minimum 15 osób. Przyjazd grupy należy wcześniej zgłosić pod nr tel. +48 (33) 486 15 01 +48(33) 486 15 00 w.1 lub +48 724 222 000 lub na adres grupy@energylandia.pl. Cena nie dotyczy biletów bez rezerwacji. W celu weryfikacji grupy wymagamy okazanie legitymacji szkolneJ.\nUWAGA! W cenie biletu wszystkie atrakcje bez limitów: roller-coastery, karuzele, kina, widowiska, pokazy, strefa dziecięca, strefa familijna, strefa ekstremalna! Bilet całodzienny bez limitów czasowych i ilościowych*


Na polskim rynku pojawią się nowe formaty handlowe - Handel dystrybucja\nNa polskim rynku pojawią się nowe formaty handlowe\nWedług ekspertów CBRE, wiodącej światowej firmy doradczej w sektorze nieruchomości, rynek centrów handlowych w 2013 roku będzie kształtował się głównie pod wpływem rosnącej konkurencji w warunkach pogarszającej się sytuacji ekonomicznej.\nData: 06-11-2012, 12:37\n- W Warszawie szczególnie szybko rozwijają się tereny południowego Śródmieścia w okolicach pl. Trzech Krzyży i ul. Mokotowskiej, jak również przecznice Marszałkowskiej (ulice Nowogrodzka, Żurawia, Wspólna, Hoża i Wilcza), które stają się zagłębiem barów, restauracji, niezależnych butików i sklepów specjalistycznych. Kolejnym impulsem do rozwoju centralnej strefy Warszawy w jej północnej części będzie uruchomienie drugiej linii metra. Spowoduje to pobudzenie aktywności handlowej wzdłuż ul. Świętokrzyskiej i przy jej przecznicach - powiedziała Karina Kreja, dyrektor w dziale badań rynku i doradztwa w CBRE w Polsce.\nEksperci CBRE obserwują też powrót zainteresowania deweloperów powierzchni handlowych dużymi miastami. Po początkowej fazie ekspansji w polskich miastach, która koncentrowała się na kilku największych ośrodkach, w latach 2006 - 2009 deweloperzy rozpoczęli gwałtowny rozwój\nw coraz mniejszych lokalizacjach. Choć trwa on nadal, to jego potencjał wyraźnie się wyczerpuje, a nasycenie powierzchnią handlową w miastach małych i średnich przekracza naturalne możliwości popytowe tych rynków. Największe miasta wciąż oferują dużo niewykorzystanych możliwości, nie tyle w segmencie największych i wiodących projektów (gdzie konkurencja jest bardzo duża), co w obszarze projektów mniejszych, lokalnych i sąsiedzkich galerii handlowych, czy tzw. stripmalls. Szczególnie obrzeża i przedmieścia miast pozostają nienasycone pod względem nowoczesnej oferty handlowej i stwarzają bardzo dobre możliwości rozwoju.


Obecnie programowanie to nie tylko pisanie kodu w notatniku czy prostym edytorze, ale też używanie całych środowisk wraz z lokalnymi serwerami i wieloma narzędziami wykorzystującymi frameworki i biblioteki, które powstają ostatnio bardzo często i w szybkim tempie. W kontrze do tego rozwoju pozostają niektóre stare rozwiązania. Przykładowo pewne przeglądarki nie radzą sobie z nowościami wprowadzanymi przez programistów, co sprawia, że trzeba dostosowywać pisany kod.\nSzybki rozwój sprawił, że współczesny developer ma do dyspozycji wiele ciekawych instrumentów. Część z nich pokrótce przedstawimy w artykule.\nEdytor Visual Studio Code\nTworzenie kodu programów i stron może nam ułatwić edytor kodu. Dobry program tego typu ułatwi m.in. pisanie kodu, poinformuje o błędach, a także podpowie składnię języka i ścieżki do zasobów. Wykorzystanie odpowiedniego IDE (integrated development environment – zintegrowane środowisko programistyczne) zmniejszy liczbę błędów w kodzie i skróci czas pracy. Do wyboru mamy wiele rozwiązań – od darmowych po płatne. Bez ponoszenia kosztów możemy korzystać np. z NetBeans, Eclipse, Atom oraz stworzonego przez Microsoft narzędzia Visual Studio Code (code.visualstudio.com), któremu przyjrzymy się bliżej.\nVisual Studio Code (VSC) jest dostępny dla wielu platform, na otwartej licencji. Poza samym edytorem otrzymujemy dostęp do wielu rozszerzeń, które po instalacji usprawniają działanie programu. Rozszerzenia dostępne są dla wielu języków programowania, więc możemy wykorzystać ten sam program podczas pracy z różnymi technologiami. Otrzymujemy również wsparcie dla systemu kontroli wersji, dzięki któremu można porównywać zmiany w plikach i zarządzać wersjami prosto z edytora, bez konieczności użycia dodatkowej aplikacji.\nWśród przydatnych pluginów są tzw. boilerplate lub scaffolding, czyli rozszerzenia, które ułatwiają początek pracy z projektami. Ich zadaniem jest tworzenie struktury plików, katalogów lub wstawianie fragmentów kodu (snippetów). Przetestujmy działanie pierwszego rozszerzenia, instalując boilerplate generujący kod HTML. Po instalacji edytora należy wybrać z panelu po lewej ostatni przycisk Extensions ([Ctrl]+[Shift]+[x]) i w polu wyszukiwania wpisać html5. Wybierzmy pierwszy wynik z listy: HTML5 Boilerplate. W głównym oknie zobaczymy pełny opis działania dodatku wraz z instrukcją i wizualizacją jego użycia. Instalacja następuje po kliknięciu Install obok logo dodatku oraz po zresetowaniu edytora. Utwórzmy teraz nowy plik (File | New File lub [Ctrl]+[n]) i zapiszmy go jako HTML. Następnie w polu edycji wpisujemy html5 i z listy wybieramy html5-boilerplate (klawiszem [Enter] lub tabulatorem), przez co uzyskujemy 21 linii kodu, których sami nie musieliśmy pisać.\nStałe fragmenty kodu\nCzęsto łatwiejszym rozwiązaniem w przypadku stałych fragmentów kodu jest użycie snippetów, które również wstawią odpowiednio zdefiniowany fragment do pliku (tak jak wspominany HTML5 boilerplate), ale dodatkowo dają możliwość dostosowania tych fragmentów do własnych potrzeb. Aby utworzyć snippet, należy wybrać File | Preference | User Snippets, a następnie z wyświetlonej listy wybrać język i pliki, do których będzie miał on zastosowanie (html.json). W otwartym pliku wypełniamy pola wg podpowiedzi z komentarzy:\n"Tekst, który będzie wstawiony po wpisaniu klucza",\nAby skorzystać z danego fragmentu, należy w typie wybranego pliku wpisać słowo klucz, prefix i wybrać utworzony tekst.\nAutor jest absolwentem Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu, pracuje jako informatyk w Urzędzie Gminy w Miękini.


Różyczka bezobjawowa - przyczyny, objawy, leczenie\nStrona główna » Choroby i zdrowie » Choroby zakaźne » Różyczka bezobjawowa – przyczyny, objawy, leczenie\n1 Różyczka bezobjawowa – przyczyny\n2 Różyczka bezobjawowa – objawy\n3 Różyczka bezobjawowa – leczenie\nRóżyczka bezobjawowa to charakterystyczna choroba zakaźna która w odróżnieniu od standardowej różyczki nie powoduje wyprysku skórnego. Główną odpowiedzialności za jej wywołanie ponosi wirus z rodziny Togaviridae. Najczęściej można go znaleźć w wydzielinie z nosa i gardła, we krwi, w kale i moczu. Występuje sezonowość zachorowań w okresie przełomu zimowo-wiosennego.\nRóżyczka bezobjawowa – przyczyny\nRóżyczka najczęściej kojarzy się z chorobą wieku dziecięcego. Może ona jednak wystąpić również u dorosłych. W przypadku kiedy do zakażenia wirusem różyczki dojdzie u kobiety ciężarnej, może on wywołać bardzo groźne skutki dla płodu. Człowiek jest jedynym gospodarzem wirusa różyczki, który rozprzestrzenia się drogą kropelkową lub przez łożysko.\nRóżyczka bezobjawowa, to co odróżnia ja od standardowej różyczki to brak występowania czerwonych krostek i podwyższonej temperatury. Co to oznacza? Otóż wskazuje to na infekcję wtórną, występującą u kobiet, które już przechodziły różyczkę lub szczepiły się przeciwko tej chorobie. W przypadku infekcji wtórnej jedynym symptomem różyczki mogą być powiększone węzły chłonne.\nCzynnikiem wywołującym chorobę jest wirus różyczki należący do grupy RNA-wirusów. Do zakażenia dochodzi drogą kropelkową, czyli wtedy kiedy osoba zakażona wirusem, kaszle lub kicha w naszym towarzystwie. Dzieje się tak dlatego, że wirus jest obecny w wydzielinie śluzowej jamy ustnej i nosa. Okres od „złapania” wirusa do pojawienia się objawów wynosi zwykle około dwóch do trzech tygodni.\nRóżyczka bezobjawowa – objawy\nWśród najbardziej charakterystycznych objawów towarzyszących różyczce bezobjawowej wymieniamy miedzy innymi zróżnicowane w formie nasilenia bóle głowy, mięśni oraz poczucie ogólnego rozbicia. Następnie może wystąpić wzrost temperatury ciała i powiększenie węzłów chłonnych w okolicy karku. Standardowo w przypadku różyczki wysypka ma charakter różowych drobnych plamek i najpierw pojawia się na twarzy. Dopiero później przechodzi na resztę ciała. Wysypka zanika po kilku dniach nie pozostawiając śladów. W różyczce bezobjawowe brak jest tych znamiennych zmian zauważalnych na ciele.\nOsoba, która w przeszłości chorowała na różyczkę może ponownie zostać zainfekowana wirusem. W tym wypadku na ogół objawy w postaci wysypki się nie pojawiają, ale wirus krąży w organizmie i może wywołać wiele szkód, zwłaszcza u kobiety ciężarnej. Na szczęście ponowne zakażenia zdarzają się stosunkowo rzadko, a i w takim wypadku tylko mniej więcej w 5 % przypadków zakażony zostanie płód.\nRóżyczka bezobjawowa – leczenie\nBardzo ważną rolę odgrywają badanie przed ciążą. Dlatego w celach profilaktycznych zaleca się wykonanie testu określający wskaźnik IgG. Należy odczytywać go w następujący sposób:\n– IgG (-), IgM (-) oznacza w praktyce brak kontaktu z chorobą. Pacjentka nie jest odporna na wirusa różyczki i możliwe jest zakażenie. Przez trzy miesiące po szczepieniu nie wolno zajść w ciążę. Zaleca się w szczególności wykonanie szczepień ochronnych.\n– IgG (+), IgM (-) oznacza, że osoba zetknęła się z wirusem już wcześniej i jest to późna faza toczącego się zakażenia lub przeciwciała pochodzą z zakażenia dawno przebytego. Niezwykle ważne jest odróżnienie tych dwóch sytuacji. Jeśli miano przeciwciał wzrośnie, oznacza to że jest to przewlekła faza zakażenia (należy stosować leczenie). Jeżeli miano przeciwciał spadnie lub nie zmieni się, zakażenie różyczką zostało już przebyte i osoba taka ponownie nie zachoruje.\n– IgG (+), IgM (+) oznacza, że było zakażenie różyczką. Należy rozpocząć leczenie i nie zachodzić w ciążę przez przynajmniej trzy miesiące.\nJedną z najskuteczniejszych form zapobiegania chorobie są szczepienia ochronne zalecane w szczególności także kobietom planującym zajście w ciąże.\nKalendarz szczepień przewiduje w 13-14 miesiącu życia wykonanie szczepienia dziecka przeciwko różyczce. Szczepionka chroni przed zachorowaniem przez okres 10 lat, dlatego dziewczynki w wieku 13 lat są powtórnie szczepione. Warto wiedzieć, że różyczka przebyta w dzieciństwie uodparnia na wirusa przez całe życie.\nRóżyczki u dzieci w zasadzie się nie leczy, ponieważ choroba ma lekki przebieg, a powikłania zdarzają się niezmiernie rzadko. Leczenie zazwyczaj polega na złagodzeniu objawów towarzyszących różyczkę. Czasami tylko podaje się leki przeciwgorączkowe, gdy maluch ma podwyższoną temperaturę ciała. Konieczna jest wizyta u lekarza specjalisty gdyż to właśnie on musi postawić ostateczną diagnozę. Jeśli podejrzenie się potwierdzi, dziecko przez kilka dni powinno zostać w domu. Przy zbijaniu gorączki mogą pomóc zimne okłady na czoło.\nBardzo niebezpieczna jest różyczka w okresie ciąży która może powodować poronienia lub wady wrodzone u płodu, takie jak: głuchota, upośledzenie wzroku, upośledzenie umysłowe.\nNa szczęście dzięki osiągnięciom współczesnej medycyny i opracowaniu szczepionki ryzyko zachorowania można bardzo znacznie ograniczyć, a co za tym idzie uchronić dziecko przed powikłaniami. Aby jednak było to możliwe należy odpowiednio wcześniej zasięgnąć porady lekarza.\nMizoginizm – przyczyny, objawy, leczenie, typy mizoginista\nOregano – działanie przeciwbólowe, pomoc w trawieniu i na infekcje\nAngina w ciąży – sposoby leczenia i postępowania podczas choroby


Sałatka z pieczonych buraków z pysznym sosem musztardowo-miodowym | Uniflora\n4 obrane średnie buraki\n5 łyżek oliwy, podzielonych\n100 gram dojrzewającego sera\nrukola 80 gram\npół główki czosnku\ngarść pokrojonych orzechów włoskich\n4 łyżki ostrej musztardy\nZacznijmy od upieczenia buraków. Rozgrzej piekarnik do 180˚C (termoobieg). Buraki włóż do brytfanny. Natrzyj oliwą, przypraw solą i pieprzem i dodaj rozgniecione ząbki czosnku. Nie musisz obierać ich ze skórki, w niej również jest smak! Przykryj je folią i piecz przez około 1,5 godziny lub do miękkości. Po wyjęciu z piekarnika ostudź buraki i pokrój na 2 cm kawałki.\nGdy buraki pieką się w piekarniku, zajmij się przygotowaniem sosu. Przepis na niego jest tak pyszny, że zaczniecie go używać do wielu innych sałatek. A zatem! Do małej miseczki włóż musztardę, drobno posiekane ząbki czosnku, oliwę oraz miód. Dobrze wymieszaj i posmakuj. Dopraw do smaku solą, pieprzem i sokiem z cytryny.\nCzas na komponowanie sałatki w danie. Do sporej miski przełóż listki rukoli, rozkrusz niebieski ser, który doda gorzkiego przyjemnego smaku i nieco ostrości, następnie dodaj słodkie buraki, oraz pokrojone orzechy włoskie. Dla dodatkowej ostrości dołóż kiełki jarmużu, które dodatkowo dodają sałatce uroku. Jak sądzicie? Przed podaniem polej sałatę sosem musztardowo-miodowym. Pyszna sałatka gotowa. Smacznego!


Józef Mehoffer, znany polski malarz i artysta urodził się 19 marca 1869 roku w Ropczycach. Zmarł 8 lipca 1946 roku w Wadowicach. Jeden z najwybitniejszych przedstawicieli okresu Młodej Polski.\nPochodził ze spolonizowanej rodziny austriackiej. Kształcił się na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego i równolegle, w latach 1887-1894 studiował u Izydora Jabłońskiego, Józefa Unierzyskiego, Władysława Łuszczkiewicza i Jana Matejki w Krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych. Później nauki pobierał także na zagranicznych uczelniach: wiedeńskich oraz paryskich m.in. od 1892 roku w Academie Colarossi i Ècole des Beaux-Arts w pracowni Leona Bonnata. Przebywając w 1900 roku we Włoszech, poznał zasady techniki mozaikowej stosowanej w warsztatach w Murano. Zajmował się grafiką artystyczną, malarstwem sztalugowym oraz portretem kredkowym. Uprawiał także akwafortę, autolitografię i akwatintę.\nNajbardziej zasłynął z grafiki użytkowej. Tworzył wiele projektów okładek, grafik książkowych, kart tytułowych, ornamentów i zdobników. Sporządził także wiele afiszy, arkuszy akcji, znaków towarowych, banknotów, mebli i dekoracji scenicznych. Mehoffer uznawany był za mistrza dekoracyjności – typowej dla malarstwa secesyjnego. Wykonywał wiele portretów postaci z uwzględnieniem szczegółowo ich strojów, zarówno współczesnych, jak i historycznych. Stworzył dziewięć cykli tematycznych poświęconych tańcu.\nJózef Mehoffer był jednym z założycieli Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”. W 1935 roku został wyróżniony Złotym Wawrzynem Akademickim Polskiej Akademii Literatury. W 1905 roku został profesorem później rektorem w Krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych. Do jego uczniów należeli tak sławni artyści jak: Kasper Pochwalski, Erwin Czerwonka, Zdzisław Eichler, Henryk Policht. W Krakowie przy ulicy Krupniczej 26, gdzie mieszkał artysta, powstało muzeum jego imienia.\nJózef Mehoffer, Plac Pigalle w Paryżu, 1894\nDo ważniejszych dokonań artystycznych Mehoffera zaliczyć należy polichromię sklepienia katedry ormiańskiej we Lwowie, projekt witraży w Katedrze Łacińskiej we Lwowie oraz kościoła pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa w Turku. Ponadto współpracował ze Stanisławem Wyspiańskim przy realizacji polichromii Jana Matejki w kościele Mariackim w Krakowie. W swoim dorobku ma też obrazy utrzymane w technice typowej dla malarstwa symbolicznego, m.in. „Plac Pigalle w Paryżu”, „Wisła pod Niepołomicami”, „Dziwny ogród”, „Portret żony artysty” oraz „Czerwona parasolka”.\nTagi: Józef Mehoffer, malarstwo polskie\nData publikacji: 22-04-2011 Kategoria: Malarze secesyjni, Symboliści.\nJego obrazy są … Jak by to powiedzieć piękne !\nI ta informacja się przydała … :*\nAleksander Gierymski malarstwo hiszpańskie Rembrandt Mark Rothko Andy Warhol Michał Anioł malarstwo rodzajowe malarstwo włoskie Hans Memling malarstwo amerykańskie Vincent van Gogh pejzaż malarstwo polskie Pablo Picasso malarstwo historyczne Francisco Goya malarstwo holenderskie Jakub Słomkowski Józef Mehoffer Auguste Renoir portret Jan Matejko Wassily Kandinsky malarstwo religijne Roy Lichtenstein Gustav Klimt Leonardo da Vinci malarstwo francuskie martwa natura Salvador Dali


TOSKAŃSKIE ZAPISKI SPEŁNIONYCH MARZEŃ: OD UCZTY DO UCZTY, PRZEZ UCZTĘ\nPołączenie kursu z wypoczynkiem to dla mnie chyba najciekawszy sposób na wakacje. Zdobywam konkretne umiejętności, zwiedzam, no, i poznaję niebanalnych ludzi.\nWróćmy jeszcze raz do tegorocznej Perugii, a raczej położonego na jej obrzeżach franciszkańskiego klasztoru Monteripido.\nNie mogłam się doczekać nauki pisania copperplate z kilku powodów: nie tylko z chęcią wracam do Perugii, nie radziłam sobie sama z opanowaniem tego kroju pisma, ale czekałam też na spotkanie z pewną książką.\nWiedziałam, że ukazało się niezwykłe dzieło Padre Luigiego Giacometti, który spisał historię klasztoru. Jest to grube tomiszcze, ważące 3,5 kilograma, bogate w treści, a także w dokumentację wizualną. Z wielką radością mogę się pochwalić, że wśród zdjęć kilka jest mojego autorstwa.\nDlatego tak czekałam na wyjazd, bo dopiero na miejscu stałam się właścicielką książki o Monteripido. Uczta nad uczty, dogłębnie opisania historia niezwykłego miejsca.\nA tych uczt było tego licpowego tygodnia dużo więcej.\nByły i te dosłowne. Zaczęło się od wspólnej biesiady z mnichami i innymi mieszkańcami klasztornego hotelu.\nPotem małe uczty samodzielnie przygotowywanych posiłków, podjadanie, smakowanie potraw innych uczestników. Na początku jeszcze w ogrodzie, ale potem już tylko w refektarzu, by choć trochę uniknąć słońca.\nA na koniec znalezione przez jednego z uczestników ciekawe miejsce, słabo oznakowany lokal, w którym, a raczej przy którym, zjedliśmy pożegnalny posiłek. Gotował dla nas prywatny kucharz rektora Uniwersytetu w Perugii.\nJednak żadna z tych uczt nie równa się z ucztą spotkania z mistrzynią - Ewą Landowską.\nkurs copperplate - zdjęcie sferyczne\nTo dopiero była uczta, uczta pięknych wzorów, a potem własnych słabości, nieposłusznej ręki, nieporadnych krzywizn, ciężkich westchnień i pierwszych momentów, gdy coś się udawało.\nPo pięciu dniach zmagania ze stalówką przyznam, że trafienie do książki, jako autor zdjęć, jest dużo łatwiejsze od opanowania copperplate. Pot lał się strumieniami, dosłownie zalewał nam oczy.\nUmazani, zadowoleni, pełni postanowień.\nNo i na pewno bardzo wdzięczni za kurs.\nZostałam mocno zarażona, chiałabym mieć więcej czasu, by ćwiczyć tylko ten krój pisma.\nA wszystko dzięki prowadzącej, cierpliwie tłumaczącej każdą krzywiznę, każdy owal, kluczki, kreski rzutowe. To był niewątpliwy zaszczyt uczyć się pod okiem Ewy Landowskiej.\nJuż od dawna fascynowała mnie jej postać i osiągnięcia, do których mistrzowskiego poziomu doszła zupełnie samodzielnie.\nDrobna, wręcz filigranowa kobieta, z olbrzymią cierpliwością stawiała litery, aż ...\nOstatnio wykonała niezwykłą pracę. Na zamówienie Kancelarii Sejmu przepisała ręcznie konstytucję. Na ten egzemplarz będą odtąd (począwszy od Andrzeja Dudy) przysięgać nowo wybrani prezydenci. Pewnego upalnego wieczoru Ewa zdradziła nam, z czym się zmierzyła pisząc tak długi tekst. Jak dobrała krój pisma, o papierze, o pomyłkach, ponownym przepisywaniu. Niewyobrażalny trud Skryby.\nPosłuchajcie, jak w Radio Kraków opowiada o przepisywaniu konstytucji.\nWiem, że nigdy nie dojdę do takiego poziomu, zbyt mnie rozprasza obraz, nie koncentruję się na samych literach, ale doceniam i zachwycam się mistrzami kaligrafii. Po zużyciu wielu, wielu kartek, mogę powiedzieć, że widzę światło w tunelu.\nPokornie pokażę mało imponujący efekt, zaraz po powrocie moje litery wyglądały tak:\nEwa nie tylko świetnie poradziła sobie z nadkompletem na zajęciach, musiała też prowadzić zajęcia dwujęzycznie (ze względu na obecność przemiłej Belgijki Marii), a do tego robiła jeszcze dokumentację fotograficzną i filmową.\nNa publikację tej ostatniej czekałam z moim artykułem, by dać Wam pełne wyobrażenie klimatu kaligraficznych wakacji w Perugii, które nie byłyby możliwe, gdyby nie Fundacja Sztuka Kaligrafii. W półgodzinnej relacji Ewa Landowska w nastrojowy sposób oddała klimat kursu copperplate w Perugii. Zwróćcie uwagę na uczestników, zwykłych zjadaczy chleba, którzy dzielnie stanęli w szranki z copperplate. Da się? Da się :)\nAgnieszka 5 sierpnia 2015 11:25\nNie dziwię się, że kiedyś mnisi przez całe życie pisali jeden fragment tekstu... Aczkolwiek chylę czoła przed taką umiejętnością. Szkoda, że nie ma teraz w szkołach kaligrafii. Ponoć pismo zwierciadłem duszy...\nMałgorzata Matyjaszczyk 5 sierpnia 2015 11:33\nZa to są szkoły kaligrafii, a ta krakowska z Ewą Landowską i Basią Bodziony jest absolutnie godna polecenia.\nAgnieszka 5 sierpnia 2015 21:44\nAż poszukam w swoim powiatowym, bo mnie rzecz zaintrygowała! Ha...\nMałgorzata Matyjaszczyk 6 sierpnia 2015 20:26\nPolecam, niezwykły jest ten świat liter - wycisza, daje poczucie równowagi i harmonii :)\nAnonimowy 5 sierpnia 2015 12:08\nNo, pięknie wygląda to Twoje podziękowanie! Widać, ze czasu nie zmarnowałas :).\nNo i gratuluję zdjęć w książce :)\nMałgorzata Matyjaszczyk 5 sierpnia 2015 19:25\nNo, coś Ty! Bazgranina, ale w porównaniu z tym, jak pisałam przed kursem, jest znaczący postęp.\nNo i proszę - dopiero wczoraj usłyszałam o "przekaligrafowaniu" Konstytucji RP na użytek ważnych wydarzeń państwowych, a tu u Małgosi świeżutka informacja o wykonawczyni dzieła. Mówisz - masz!\nRozumiem, że to było wielkie szczęście obcować z taką mistrzynią. Tym bardziej podziwiam odwagę "zwykłych zjadaczy chleba"!\nPozdrawiam upalnie i serdecznie z Legnicy\nAnonimowy 5 sierpnia 2015 23:18\nA do tego pani Ewa Landowska jest mistrzynią różnych sztuk - również muzycznych....\nMałgorzata Matyjaszczyk 21 sierpnia 2015 13:07\nTak, ciągle bardzo się cieszę, że miałam możliwość pracować pod jej czujnym okiem.\nMila 7 sierpnia 2015 01:17\nMalgosiu! To na prawde uczta dla ciala I ducha!!!Jak to dobrze, ze jestes...! Nigdy nie mam dosc,ciagle zaskakujesz! Kiedys , gdy bede w Krakowie musze wybrac sie do szkoly p.Ewy I p.Barbary!!!\nMałgorzata Matyjaszczyk 21 sierpnia 2015 13:08\nKoniecznie, wybierz się chociaż na jakąś próbkę do nich!\nbeti 8 sierpnia 2015 12:12\nPani Małgosiu, od pierwszego wpisu na tym blogu o szkole w Perugii (dwa, trzy lata temu?) obiecuję sobie, że też pojadę. W tym roku byłam już naprawdę blisko i znowu się nie udało. Ale za rok - koniecznie! Ale zanim dojdę do cooperplate poćwiczę tam moje uncjały :)\nMałgorzata Matyjaszczyk 21 sierpnia 2015 13:09\nBardzi dobra kolejność, podziwiałam te osoby z kursu, które zaczęły swoją przygodę z kaligrafią od copperplate'a. Jest bardzo, bardzo trudny. Mnóstwo pracy przede mną, żebym chociaż trochę zbliżyła się do mistrzyni.\nam.mieszczak 24 września 2015 15:02\nMałgosiu - piękny czas! Za COPPERPLATE - wielki szacun! Próbowałam i ni jak mi nie wychodzi - chyba mam za ciężką rękę do krojów pism tego typu. Co nie zmienia mojego zachwytu tym pismem!


Louder Than Hell: CONFUSION, ROYAL AGE, CHANID – 09.06.18 / Warszawa | Atmospheric Magazine – wieści ze świata muzyki\nTrzy ekipy przyniosą echo zniszczenia w warszawskim klubie Metal Cave w ramach wydarzenia „Louder Than Hell”.\n9 czerwca zabrzmią warszawskie formacje: CONFUSION (grindcore), ROYAL AGE (christian metal) oraz CHANID (black metal). Będzie to przedsmak armagedonu.\nCONFUSION / ROYAL AGE / CHANID\nGdzie: klub Metal Cave (ul. Jana Olbrachta 46, Warszawa);\nCONFUSION – niczym obiekty splątane w fizyce kwantowej, tak CONFUSION oddziałuje na swoich fanów, zbierając ich, niezależnie od odległości, dźwiękami wwiercającymi się w umysł. Koncertowy układ dwóch cząstek – zespół i publika, nie zanika wraz z opadnięciem ognia ze sceny, aby pozostawić nić, która pozwala wpływać na siebie nawet na dwóch przeciwnych krańcach Wszechświata. tak pisano dawniej tak jest i dziś. Chłopaki w wysokiej formie zmasakrują was na śmierć.\nROYAL AGE – połączenie kilku lżejszych dźwięków oraz konkretnego ostrego łojenia, to właśnie zespół ROYAL AGE. W muzyce słychać wpływ różnych gatunków szeroko pojętego metalu. Całość zostaje zwieńczona bezkompromisowym chrześcijańskim przesłaniem.\nZespół ROYAL AGE rozpoczął działalność na początku roku 2015, z inicjatywy wokalisty Krzysztofa Radzimskiego i grającego ówcześnie na basie Michała Buczka. Royal Age w pełnym składzie nagrał pierwszy singiel „Call Me Master” w studiu „u Dudzika”. Do końca 2016 opracował kompletny materiał koncertowy. We wrześniu została nagrania a w grudniu wydana pierwsza EP zatytułowana “Release me”.\nDo dnia dzisiejszego zespół ma na swoim koncie wiele koncertów zagranych nie tylko na warszawskiej scenie robiąc konkretną robotę. Tej nocy nie zabraknie energii, tak więc wszyscy obecni mogą szykować się na konkretne łojenie!\nCHANID – ci barbarzyńcy za nic mają ostatnie namaszczenie. Wezwą Was przed oblicze Lucyfera!!\nklasyczny w formie, wściekły black metal. Ogień w sercu i na scenie! 15 maja świat ujrzy nowe wydawnictwo którym zamierza was przekonać, że warto czekać. Jak ktoś lubi tradycyjny w formie ściekły black metal, musi przyjść i oddać duszę.\nPoprzedni wpisPROCH Trupi Synod (2018)Następny wpisLYKHAEON ujawnia informację o nowej EPce


Ekwiwalent pieniężny za urlop - artykuły poradnikowe i odpowiedzi ekspertów - Poradnik Pracownika\nPrawa pracownika w kontekście przepisów BHP\nPraca w nocy - jakie obowiązują limity godzin\nArtykuły na temat ekwiwalent pieniężny za urlop\nWspółczynnik urlopowy czyli jak obliczyć ekwiwalent za urlop w 2015\nJeżeli pracownik w trakcie zatrudnienia nie wykorzystał należnego urlopu wypoczynkowego, należy mu się ekwiwalent za urlop. Sprawdź, ile wynosi współczynnik urlopowy niezbędny do obliczania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy w 2015 r. Zobacz koniecznie! czytaj dalej\nJeżeli pracownik w trakcie zatrudnienia nie wykorzystał należnego urlopu wypoczynkowego, należy mu się ekwiwalent za urlop. Sprawdź, ile wynosi współczynnik urlopowy niezbędny do obliczania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy w 2015 r. Zobacz koniecznie!


W Malowanym Kufrze: Grotniki 2010.\nKolejny plener przeszedł do historii. Tym razem bawiliśmy (w sensie dosłownym i w przenośni)w Grotnikach. Dnie były piękne słoneczne, nocki niestety zimne. Rozgrzewała nas twórcza atmosfera, doborowe towarzystwo, humory, kawa z zagęszczaczem, brokacik;). Niektóre z warsztatów przeradzały się w istną burzę mózgów (tak więc ja też się nauczyłam). Pomysł Ali na wykonanie bombki, szybko podchwyciła Hania i one zostały matkami chrzestnymi miasteczek w bombkach. Ola zawsze wycinała najszybciej przez co Kasia dostawała stresa. Agnieszka dzielnie ukończyła ciemny spód pudełka. Monia ze Zbyszkiem fajnie się przekomarzali.Jola przywiozła świetne ciasto. Były kursy szydełkarskie (zasługa Izy).Bogusia wpadła się zrelaksować. Wieczorem Grażynka masażami nas leczyła z różnych dolegliwości.\nAtrakcją nieplanowaną tego pleneru (bo takowe muszą być)była kocia rodzinka. Tu opiekę roztoczyła Jola.\nWszyscy się wspierali i wzajemnie pomagali. I oto chodzi.\nDziekuję Kochani za wspaniale spędzony czas.\nAutor: W Malowanym Kufrze o 19:59\nEtykiety: plener, warsztaty\nMonia 11 października 2010 01:49\nOd razu przekomarzali....my z jednej parafii...\nCo Ci powie....to ci powiem- plener trwa zbyt krótko.Dzieki za super pomysły i cierpliwość.\ndiana 11 października 2010 23:25\nMogę tylko pozazdrościć,mam nadzieję,że na nastepny plener pojadę......Pozdrawiam serdecznie Organizatorkę i całe doborowe towarzystwo


Koło łowieckie Jeleń w konflikcie z rolnikami | Kurier Poranny\nKoło łowieckie Jeleń…\nMartyna Tochwin [email protected] tel. 85 711 22 87 16 listopada 2012, 17:45\nDziki są zmorą rolników Wikipedia\nTo jak rzucanie grochem o ścianę - tak o współpracy z kołem mówi pan Kazimierz z Zalesia (nazwisko do wiadomości redakcji).\nChodzi o koło łowieckie "Jeleń" z Białegostoku. Myśliwi w nim zrzeszeni od wielu lat polują na terenie trzech gmin naszego powiatu: Sidry, Nowego Dworu i Kuźnicy.\nKiedyś współpraca między rolnikami a kołem układała się dobrze. Dziś, jak twierdzą mieszkańcy wsi, koło odwróciło się do nich plecami. Mają pretensje do jego zarządu o sprawy związane z szacowaniem strat wyrządzonych na ich polach przez leśną zwierzynę.\n- Przede wszystkim przy zgłoszeniu straty żądają od nas geodezyjnych wyrysów naszych działek. A pobranie ich z urzędu kosztuje blisko 100 złotych. Jak ten wydatek ma się do kwot odszkodowań, które czasami wynoszą zaledwie kilkadziesiąt złotych? Poza tym inne koła nie żądają takich dodatkowych dokumentów, tylko wypłacają odszkodowania na podstawie pisemnego zgłoszenia - żali się Andrzej Baranowski ze wsi Mieleszkowce.\n- Za pół hektara zniszczonych ziemniaków dostałem tylko 40 złotych. To przecież śmieszne pieniądze. Zwłaszcza, że aby je dostać trzeba dostarczyć tyle dokumentów, jakby chodziło o miliony - dodaje pan Kazimierz.\nGrzegorz Rzemek, prezes zarządu koła łowieckiego "Jeleń", tłumaczy, że przy wypłacie odszkodowań przestrzega zapisów prawa. Chodzi o ustawę prawo łowieckie oraz rozporządzenie ministra środowiska.\n- Podstawą kwot wynikających z odszkodowań są sposób liczenia strat, który regulują powyższe akty prawne, oraz aktualne ceny płodów rolnych. Roszczeniowe i nieuczciwe podejście grupy zaledwie kilku osób, znalazło w przypadku dwóch spraw spornych swój finał w sądzie. Obie te sprawy zostały zdecydowanie przegrane przez skarżących koło rolników, co tylko potwierdza nieuprawniony poziom roszczeń - tłumaczy Grzegorz Rzemek.\nDodaje, że problemy z wypłatą odszkodowań dotyczą aktualnie tylko dwóch osób.\n- Związane są one z brakiem przedstawienia dokumentów potwierdzających tytuł do odszkodowania lub brakiem przekazania kołu numeru rachunku bankowego do wypłaty odszkodowania - zapewnia prezes.\nPodkreśla jednocześnie, że prawdą jest, że nie wszystkie koła wymagają dodatkowych dokumentów. Większość jednak żąda takich informacji, bo wymaga tego charakter cywilnoprawny zgłoszenia szkody łowieckiej.\n- Na marginesie warto zadać sobie pytanie: czy w przypadku wystąpienia szkody komunikacyjnej, wypłacający odszkodowanie zażąda od nas dokumentów, czy wypłaci nam pieniądze jedynie na nasze oświadczenie? - mówi prezes koła.\nWspółpraca części rolników z kołem jest na tyle trudna, że w sprawę zaangażowały się samorządy. Wójtowie Sidry, Kuźnicy i Nowego Dworu na wniosek mieszkańców wystąpili z wnioskami o wypowiedzenie umów dzierżawy terenów dla koła "Jeleń".\nJednak bez skutku. Starosta sokólski, do którego było skierowane pismo, nie znalazł uzasadnienia dla stawianych tam zarzutów wobec koła.\nGrzegorz Rzemek nie ukrywa, że ma dość trwającego od kilku lat szkalowania koła.\n- Może jakiś wpływ na to mają osoby, które były członkami naszego koła przez wiele lat i doprowadziły swoimi działaniami do wypaczenia oczekiwań rolników co do wielkości odszkodowań i sposobu ich ustalania? - zastanawia się prezes. - Wiem, że działamy zgodnie z prawem. Jeżeli ktoś twierdzi inaczej, to stawia nas przed oblicze Temidy.\nłowiec 01.07.2016 10:08:23\nznowu jakaś klika kolesi zobaczyła ładny teren i wywala koło łowieckie jak w Wielkopolsce IWNO które zabrał sobie wicewojewoda ze swoimi kolesiami. Stworzył elitarne koło złożone z kolesi przy forsie i korycie i się śmieje. A rolnicy mają jeszcze gorzej, bo powinni wiedzieć że goście co mają kasę nie lubią jej wydawać na nie swoje. I mają lepsze papugi i kolesi w sądach i prokuraturze oraz w samorządach czy też nierządach


Blackjack online Nowa Zelandia\nBlackjack online Nowa Zelandia\nBlackjack jest prawdopodobnie jedyną grą kasynową, w której szczęście i umiejętności pojawiają się tak mocno, że nawet jedna błędna lub poprawna decyzja może radykalnie zmienić wynik. Tak wiele zmiennych zasad sprawia, że blackjack online jest kuszącym wyborem dla wielu graczy w Nowej Zelandii i na całym świecie. Większość gier w blackjacka jest dostępna dla prawie każdego, ponieważ każde rozdanie zwykle kosztuje 1 $; w tym samym czasie gracze z wysokimi stawkami również znajdą wiele odpowiednich stołów na wysokie stawki. Innymi słowy, blackjack online zapewnia zarówno relaksujące, jak i ekscytujące doświadczenie, w zależności od potrzeb i preferencji gracza. Aby znaleźć niezawodne kasyna online z odpowiednim asortymentem gier w blackjacka na prawdziwe pieniądze, gracze z Nowej Zelandii powinni zapoznać się z naszymi recenzjami, które zawierają tylko obiektywne analizy i aktualne informacje.\nW skrócie: zasady blackjacka online\nZasadniczo blackjack naline, podobnie jak wiele innych gier kasynowych naline, opiera się na tradycyjnych grach 21 z niewielkimi różnicami. Celem każdej gry w blackjacka jest poknaanie krupiera poprzez zebranie układu kart, który w sumie byłby wyższy niż układ krupiera (ale nie więcej niż 21). Typowy stół do blackjacka ma jeden lub więcej oznacznaych obszarów zakładów, na których gracz powinien umieścić żetnay w ramach ustalnaych limitów stołu. Na każdym stole znajdują się również bardzo krótkie zasady, na przykład Dealer Must Stand On All 17s. Szczegółowe zasady są zwykle dostępne w grze w dedykowanym oknie lub na strnaie pomocy itp.\nW każdym blackjacku online każdej karcie przypisana jest określona wartość. Wszystkie karty numeryczne mają wynik, który odpowiada ich wartości nominalnej, np. sol. dwójka (kolor karty nie jest niezbędny w normalnym blackjacku online) daje 2 punkty.\nZasadniczo każda gra w blackjacka opiera się na ustalonym od dawna zestawie klasycznych zasad, z niewielkimi modyfikacjami reprezentowanymi w konkretnej grze. Ale te subtelne zmiany zasad mają silny wpływ na działania gracza i ogólne podejście do podstawowej strategii blackjacka online. Pierwszym krokiem jest postawienie zakładu poprzez kliknięcie powiązanych żetonów. Oprogramowanie do gry przekazuje następnie karty graczowi i stronie przeciwnej, znanej jako krupier. Każda ze stron otrzymuje dwie początkowe karty (jedna z kart krupiera nie jest odwracana).\nGdy gracz skończy, krupier zaczyna działać zgodnie z prostym wzorem, którego nie można zmienić. Sposób działania krupiera jest jasno określnay w zasadach knakretnego stołu do blackjacka w kasynie. Zasadniczo krupier ma do wyboru dwie akcje: uderz lub stój. I tutaj, zasady blackjacka są dość proste: krupier zazwyczaj trafia we wszystkie ręce równe i mniejsze niż 17. Dokładnie, miękkie 17. W żargnaie blackjacka miękkie 17 oznacza układ, który zawsze ma asa i inną kartę. Jednak w wielu odmianach blackjacka krupier stoi na wszystkich 17. Wszystkie inne działania dotyczące gracza nie mogą być wyknaywane przez krupiera.\nWnikliwy czytelnik mógł już zauważyć, że w blackjacku na prawdziwe pieniądze istnieją dwa wyniki, które prowadzą do wygranych. Pierwszym z nich jest uzyskanie ręki w blackjacku na samym początku rozdania kart (naturalny blackjack). W tym przypadku gracz otrzymuje 3: 2, chyba że krupier ma również blackjacka, który jest remisem. Istnieje kilka gier w blackjacka z różnymi wypłatami, na przykład w Blackjacku Wątpliwościle Exposure (Microgaming itp.) Wszystkie karty krupiera są odsłonięte, co daje graczowi więcej swobody, ale jest to równoważone wypłatą 1: 1, gdy ty wylądować naturalnym. Wszystkie inne wygrane w standardowym blackjacku kasynowym są wypłacane od 1 do 1.\nAby zrozumieć, ile możesz wygrać na dłuższą metę, dobrze jest znać przewagę kasyna / gracza w konkretnej wersji gry, w którą masz zamiar grać, i rozumieć czynniki, które budują tę przewagę. Zasadniczo większość gier w blackjacka może pochwalić się bardzo dużą przewagą gracza, która zwykle waha się od 98% do 99,5%. Różnice między wersjami można przypisać wielu drobnym modyfikacjom w każdej grze. Nawet najmniejsza zmiana zasad może zwiększyć lub zmniejszyć przewagę kasyna lub gracza.\nJako dobry przykład, gry z jedną talią są w rzeczywistości bardziej korzystne dla graczy, ponieważ dają + 0,48% nadwyżki do przewagi gracza. Zezwolenie na dobranie do rozdzielonych asów daje efekt + 0,21%, podczas gdy późna kapitulacja przeciwko dziesięciu daje podbicie + 0,07%. Z powyższego wynika, że powinieneś spróbować wybrać blackjacka online z najbardziej korzystnymi zasadami mówiącymi, że blackjack płaci 3 do 2, potrójne stawki są dozwolone na dowolnych dwóch kartach itp.\nJak grać w blackjacka: strategie i wskazówki\nKażda gra w blackjacka ma dedykowaną podstawową strategię, która daje wskazówkę do kilku ważnych punktów: kiedy uderzać, stać i wyknaywać inne czynności związane z grą. Podstawowa strategia blackjacka jest zwykle wyknaywana jako stół, przy czym oś X oznacza odkrytą kartę krupiera, a oś Y pokazuje całkowity wynik gracza. Dla każdej kombinacji istnieje określnaa akcja, którą gracz musi wyknaać, aby zmaksymalizować swoje szanse na wygraną.\nNa przykład, jeśli Twój układ wynosi 17+, zawsze powinieneś stać, niezależnie od widocznej karty krupiera; w rzeczywistości jest to intuicyjne rozwiązanie, do którego większość graczy doszłaby bez znajomości podstawowej strategii. Ale co z nieoczywistymi sytuacjami? Na przykład, co zrobić dalej, jeśli masz miękką 18, a pierwsza karta krupiera to dziewięć. Odpowiedź brzmi „Hit” (skuteczne w klasycznej grze w blackjacka). Ten przykład pokazuje, jak ważne jest zastosowanie podstawowej strategii blackjacka podczas grania w jakąkolwiek odmianę tej prostej, ale skomplikowanej gry w kasynie online.\nW związku z tym najczęstsze i najbardziej praktyczne wskazówki podczas gry w klasycznego blackjacka to:\nPamiętaj, aby uderzać, gdy twoja ręka wyniesie 8 lub 5\nZawsze stój, gdy Twoja ręka ma od 17 do 20 lat\nZawsze dziel dwie ósemki i parę asów w ręce\nZawsze stój mając asa i osiem, dziewięć lub dziesięć.\nOstateczną radą dotyczącą wszystkich gier w blackjacka naline jest dokładne poznanie zasad knakretnego blackjacka, w który masz zamiar grać. Nieznajomość nawet pomniejszej reguły oznaczałaby pogorszenie Twoich szans na wygraną.\nNajlepsze gry w blackjacka online dla graczy z Nowej Zelandii\nGracze z Nowej Zelandii mają do dyspozycji szeroką gamę gier online w blackjacka, które są zabawne i mają bardzo wysoki oczekiwany zwrot dla gracza. Najpopularniejsze gry, które można znaleźć w naszych polecanych i najbardziej godnych zaufania kasynach online, to klasyczny blackjack od Playtech, High Streak European Blackjack (Microgaming), Blackjack Surrender (Playtech), Pontoon (wyprodukowany przez wielu dostawców gier kasynowych) i wszystkie europejskie wersje blackjacka. .\nNiektóre gry w blackjacka online mają dodatkowe nagrody, które dodają się do klasycznych wypłat 3: 2 i 1: 1. Na przykład istnieje odmiana Super 7 (Betsoft) z opcjonalnym zakładem bocznym, który daje solidne nagrody, takie jak 3: 1, jeśli pierwsza karta wynosi siedem lub fantastyczne 500: 1 za wylądowanie 3 siódemkami.\nSpanish 21 powered by Microgaming to kolejny blackjack z kilkoma bonusami dostępnymi dla gości kasyn w Nowej Zelandii. Aby grać poprawnie, trzeba nieco zmienić ich strategię, ponieważ hiszpański 21 jest rozgrywany bez dziesiątek. Oferuje jednak kilka unikalnych premii, takich jak 3: 1 za uzyskanie blackjacka z 3 siódemkami pik lub 50: 1, gdy gracz ma 3 siódemki, a krupier ma kolejną.\nOgólnie rzecz biorąc, znalezienie tradycyjnego lub egzotycznego stołu do blackjacka nie jest problemem dla graczy z Nowej Zelandii, którzy przeczytaliby recenzje kasyn na tej stronie, które są dogłębne, bezstronne i pełne praktycznych szczegółów.


Szczecin - Miasto z pogranicza | Blog podróżniczy Nasze Szlaki\nSzczecin – Wały Chrobrego i inne atrakcje\nPosted by Piotr Kizewski | Lip 31, 2018 | Europa, Gdzie byliśmy, Polska | 6 |\nCzęsto zastanawiałem się dlaczego Michał tak chętnie i z dużą pasją pisze legendy zbierane gdzieś na końcu świata, a za naszą zachodnią granicę sięga sporadycznie.\nRozwiązałem tą zagadkę podczas podróży autem przez Niemcy. Wyobraźcie sobie taką opowieść…\nHistoria ta rozpoczęła się w Niemieckim mieście Auerbach in der Oberpfalz przy głównej drodze Richard-Wagner-Straße w miejscu gdzie przecinają ją Knollenstraße i Joseph-von-Eichendorff-Straße. Stoi tam budynek szkoły Förderverein Familienzentrum Nordstemmen. Bohaterem naszej opowieści jest tajemniczy Heinz Waizenegger potomek słynnych Grützmacher…\nChryste nawet ja, zdeklarowany wielbiciel legend i mitów złamał bym się po tych kilku zdaniach.\nRozważania na temat koszmaru związanego z niemiecką wymową i pisownią zajęło mi dokładnie tyle czasu, by auto z szumem opon przemknęło po niemieckich autostradach aż do polskich granic.\nWcześniej minęliśmy Belgię, Holandię i mały, naprawdę mały kawałek Francji.\nSzczecin – Widok na miasto z wieży Katedry św. Jakuba\nPodróż trwała wiele godzin. Dzięki temu jednak, że mamy rodzinę rozsianą po terenie całej Europy, podzieliliśmy ją na kilka etapów. Pierwsza przerwa w niemieckim Uetze u Beaty i Marka, kolejna w Berlinie u Ani i Radka – Wszystkich serdecznie pozdrawiamy.\nPrzystankiem po Berlinie był Szczecin i to właśnie o nim chciałbym dziś napisać\nWraz z niemiecką granicą skończyły się dziwne i trudne do wymówienia nazwy na drogowskazach, skończyła się też trudna do zniesienia muzyka w radiu. Lecz co najgorsze skończyły się świetne autostrady.\nW zamian dostaliśmy nieco niższą cenę paliwa na stacjach benzynowych no i dziewczyny na ulicach jakieś takie ładniejsze.\nCo do radia to co prawda skończyło się skoczne Die kirmesmusikanten na akordeon ale pojawiły się reklamy kremu na grzybicę i nawilżacza do miejsc intymnych dla kobiet … dobra zero radia…\nSzczecin – miasto na granicy\nMiasto leży w najbardziej na zachód wysuniętej części Polski. Bezpośrednio graniczy z Niemcami oraz ma dostęp do morza. Dzięki takiemu położeniu wydawałoby się, że będzie to miejsce mekiem i miodem płynące.\nOczekiwanego bogactwa jednak nie dostrzegłem podczas mojej pierwszej wizyty, wiele lat temu. Pamiętam, że miasto było brudne, ulice zaniedbane a parki pełne podejrzanych typów. Podobne wspomnienia ma Magda, która przez kilka lat studiowała na tutejszym uniwersytecie.\nJak to wygląda dzisiaj? Cóż za chwilę opowiemy o naszych wrażeniach lecz wcześniej tradycyjnie odrobina historii.\nSzczecin na kartach historii\nNiewiele jest miejsc w Polsce a nawet Europie, które tak często jak Szczecin przechodziły z rąk do rąk.\nPierwsze ślady w archiwach o początkach miasta pojawiają się już w wieku VII. Wcześniej istniały tu osady datowane nawet na VII wiek przed naszą erą.\nPolska przygoda ze Szczecinem zaczyna się w roku 967 gdy pojawił się słynny Mieszko I i przyłączył Szczecin wraz z pomorzem do Polski.\nSzczecin – Atrakcje miasta, zabytkowa brama\nDalsze losy miasta były tak burzliwe i zagmatwane, że wymienię jedynie kilka punktów z najciekawszych moim zdaniem wydarzeń.\nA więc po paru latach od przyłączeniu pomorza do Polski wybuchła tu antychrześcijańska rewolta i miasto zyskało niezależność.\nPo kolejnych stu latach tereny te ponownie wróciły do korony dzięki staraniom księcia Bolesława Krzywoustego.\nNastępnie pojawiły się wojska cesarza Niemieckiego. Szczecin stał się częścią Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego. Dokładnie w tym czasie Szczecin otrzymał prawa miejskie.\nW 1474 roku książę słupski Bogusław X utworzył Księstwo Pomorskie ze Szczecinem jako stolicą.\nPo przyłączeniu się do ligi Hanzeatyckiej nastąpił szybki rozwój miasta. W tym czasie powstały okazałe mury miejskie i bogate domy mieszczan.\nW roku 1534 miasto przeszło na protestantyzm i zajęte zostało przez Szwedów. To właśnie ze szczecina ruszył słynny potop szwedzki, który zalał całą Polskę.\nGdy Szwecja osłabła, królowa Ulryka Eleonora Wittelsbach sprzedała całe miasto wraz z dużą częścią Pomorza, królowi Prus – Fryderykowi Wilhelmowi I. Kwota jaka przeszła z rąk do rąk to 2 miliony talarów.\nPodczas wojny siedmioletniej pojawili się Rosjanie, którzy kupę czasu oblegali miasto.\nNa początku XIX wieku Szczecin był okupowany przez Francuzów.\nW 1843 miasto połączono linią kolejową z Berlinem co zapoczątkowało rozwój kolei żelaznej w Polsce. Zburzono wówczas obwarowania miejskie i rozpoczęła się dynamiczna rozbudowa.\nW czasie II Wojny Światowej miasto zostało niemal całkowicie zniszczone.\nI to tyle w bardzo szybkim skrócie. Opis dziejów miasta zajął by wiele tomów, ale ani ja ani Wy nie macie na to czasu.\nNowoczesny Szczecin – obecnie\nJak Szczecin wygląda obecnie? Cóż, dużo lepiej niż jeszcze kilkanaście lat temu. Na każdym kroku widać rozwój. Sporo się buduje, ale co najważniejsze władze miasta w końcu zajęły się renowacją starych kamienic i rozpędziły podejrzane towarzystwo z miejskich parków.\nOkolice Wałów Chrobrego z Muzeum Narodowym i Akademią Morską wyglądają bardzo ładnie. Po przeciwnej stronie Odry Zachodniej widać gęstą sieć dróg ekspresowych i autostrad, dzięki którym podróż przez miasto nie jest tak koszmarna jak kiedyś.\nDobrze jest rozpocząć zwiedzanie miasta od wizyty w bazylice św. Jakuba. W zasadzie samą katedrę można sobie odpuścić gdyż nie ma w niej niczego, czego nie znajdziecie w innej katedrze. Prawdziwą atrakcją jest taras widokowy mieszczący się na wieży kościoła.\nWieża ma wysokość ponad 110 metrów, ale taras z widokiem na miasto mieści się dokładnie w jej połowie. Całą wysokość pokonujemy dwiema windami lub schodami ale to opcja dla twardzieli, szaleńców lub odbywających karę grzeszników.\nSzczecin – Atrakcje miasta, Katedra św. Jakuba\nWidok z wieży jest bardzo ładny. Podobno przy dobrej pogodzie można podziwiać panoramę na odległość ponad 40 kilometrów.\nJako dziecko patrząc na mapę wyobrażałem sobie, że cała ziemia pokryta jest liniami granic oddzielających od siebie państwa.\nStojąc na tarasie katedry św. Jakuba w Szczecinie przekonałem się, że tak nie jest. Niemiec od Polski nie oddziela żadna linia, którą można by dostrzec.\nGodziny otwarcia tarasu widokowego na wieży bazyliki św. Jakuba\nod poniedziałku do czwartku w godzinach 11.00 – 18.00\nw piątek i sobotę w godzinach 10.00 – 19.00\nw niedzielę w godzinach 10.00 – 18.00\nCeny biletów wieży widokowej katedry św. Jakuba\nulgowy – 6 zł (dzieci i młodzież ucząca się do 25 roku życia),\ngrupowy – 8 zł – dla grup zorganizowanych powyżej 20 osób (opiekun grupy – gratis),\nwstęp wolny – Dzieci do 7 lat.\nBędąc na wieży łatwo jest zaplanować spacer po mieście. My z Magdusią wybraliśmy kierunek ku słynnym Wałom Chrobrego.\nSą to zaprojektowane jeszcze w XIX wieku a zbudowane na początku wieku XX tarasy widokowe. Wzniesiono je na lewym brzegu Odry Zachodniej. Mają długość połowy kilometra i w pogodny dzień miło jest po nich spacerować.\nGdy miasto rozpoczęło dynamiczny rozwój wyburzono stare fortyfikacje i na ich miejscu powstały tarasy widokowe, które wraz z opisaną wyżej katedrą św. Jakuba, Muzeum Narodowym i Zamkiem Książąt Pomorskich miały być wizytówką miasta.\nSzczecin – Wały Chrobrego. Rzeźba Ludwiga Manzla\nZa to, że możemy dziś spacerować po wszystkich tych atrakcjach odpowiedzialny jest Hermanna Hakena, ówczesny nadburmistrz Szczecina. Dodam jeszcze, że wcześniej ten pan był burmistrzem w Kołobrzegu i to dzięki niemu miasto to stało się słynnym w owych czasach uzdrowiskiem.\nNa co powinniśmy zwrócić uwagę spacerując po Wałach Chrobrego\nCiekawy jest taras centralny to z niego widok na rzekę jest najładniejszy. Po środku stoi pomnik Ludwiga Manzla przedstawiający człowieka walczącego z centaurem lecz nie mam pojęcia co miał symbolizować. Tuż pod tarasem centralnym ustawiono fontannę, która wygląda ciekawie zwłaszcza po zmroku.\nCiekawe też są potężne mury oporowe, które muszą utrzymać ciężar ziemi oraz wszystkich budynków na górze, ale to już dla wielbicieli architektury.\nPo lewej i prawej stronie mamy mniejsze tarasy, nad którymi górują pawilony widokowe. To z nich możemy pogapić się na rzekę gdy pada.\nPo obu stronach Wałów są kawiarnie gdzie można zjeść i napić się kawy. Ceny w nich są dość wysokie gdy porównać je do innych miejsc w mieście. Jednak spożywanie posiłku z takim widokiem rekompensuje nam każde wydane pieniądze.\nPrzy samych Wałach stoją budynki powstałe w tym samym okresie. W jednym z nich mieści się Akademia Morska oraz główna siedziba Muzeum Narodowego w Szczecinie. Muzeum powstało w roku 1945 i przejęło zbiory dawnego Stadtmuseum.\nBardzo bogate początkowo zbiory szybko się rozeszły po reszcie kraju. Wiecie jak to jest, przyjeżdża delegacja z Warszawy i któryś z panów mówi, że to i tamto ładnie by wyglądało w stolicy. Za jakiś czas to i tamto wędruje do Warszawy jako dar lub pożyczka.\nPomimo wszystko dziś jest tu co oglądać. Muzeum posiada ponad 150 tysięcy eksponatów. Wszystkich wielbicieli krzątania się między gablotami zachęcam do wizyty.\nBardzo ciekawy zabytek, którego początki sięgają XIII wieku. Renesansowa budowla została dobrze odrestaurowana i otwarta dla zwiedzających.\nJak i inne zabytki miasta, Zamek Książąt Pomorskich został poważnie zniszczony podczas działań wojennych. Dziwi więc fakt, że przetrwało wiele oryginalnego wyposażenia wewnątrz zamku.\nWiększość przedmiotów z zamku wystawiona jest w Muzeum Narodowym w Szczecinie. W samym zamku możemy podziwiać architekturę oraz krypty książąt pomorskich.\nOczywiście to tylko garstka naszych propozycji dla podróżników odwiedzających miasto po raz pierwszy. Poza tymi najważniejszymi atrakcjami są tu piękne i stare rezydencje jak choć by Pałac pod Głowami, Pałac pod Globusem czy Pałac Joński. Pamiętajcie też by nie przegapić wspaniałych kamienic, specjalnie poszukajcie Kamienicy Loitzów albo Domków Profesorskich.\nZrządzeniem nieprzewidzianych przypadków trafiliśmy do cerkwie prawosławnej stojącej przy ulicy Zygmunta Starego. Jest to stosunkowo nowy budynek gdyż pochodzi z roku 2011. Sporą część wyposażenia cerkwi przywieźli z sobą przesiedleńcy z kresów wschodnich po II Wojnie Światowej. Dziś odbywają się tu regularne msze. Dzięki temu, że mieszka wśród nas coraz więcej ludzi pochodzenia ukraińskiego, cerkiew nie może narzekać na brak wiernych.\nO historii i wyposażeniu opowiedziała nam bardzo sympatyczna pani opiekująca się obiektem.\nJeżeli zamiast szwendać się po muzeach wolicie spacery, Szczecin oferuje wiele parków i lasów miejskich. Od roku 2008 władze promują miasto jako pływające ogrody, chodzi chyba o miejską zieleń otoczoną wodą.\nSzczecin – Cerkiew pod wezwaniem św. Mikołaja\nSłyszeliście kiedyś by ktoś powiedział, że jedzie na wakacje do Szczecina? Ja też nie i pewnie jeszcze długo nie usłyszymy. Ale gdy będziecie pędzić na zachód lub wracać do domu mijając Szczecin, zachęcam byście znaleźli trochę czasu i połazili ulicami tego bardzo ciekawego miasta.\nCiekawostki związane ze Szczecinem\nAktorka Mia Wasikowska i aktor Jesse Eisenberg związani są ze Szczecinem. Mia mieszkała tu jako dziecko a rodzice Jesse’a urodzili się tu by przed jego narodzinami wyemigrować do USA.\nSzczecin nie leży nad morzem jak uważa wielu turystów przyjeżdzających do miasta. Jednak dzięki Zalewowi Szczecińskiemu i wielu kanałom no i oczywiście Odrze, jest on z morzem połączony.\nW roku 1933 władze miasta nadały tytuł honorowego obywatel … Hitlerowi.\nSzczecin znany jest z pysznych jagodzianek i wspaniałych pasztecików. Najbardziej znanym daniem jednak jest paprykarz szczeciński!\nPodczas wizyty w Szczecinie spaliśmy w hotelu „Kapitan” i możemy go polecić. Jest niedrogi i bardzo czysty a co ważne mieści się niedaleko centrum.\nJeżeli nie lubicie spacerów po mieście praktycznie wszędzie dostaniecie się wszechobecnymi tramwajami.\nSzczecin na dobre połączenie kolejowe z całym krajem a także z Niemcami. Z dworca centralnego odjeżdżają autobusy, którymi dostaniemy się na wszystkie pobliskie lotniska także te w Berlinie.\nPreviousJaponia – zadziwia, irytuje i zachwyca – cz. II\nNextTapeta z pola – Sianokosy w upalny dzień\nfirmy transportowe lublin\tdnia 28 listopada 2018 o godz. 13:04\nPiękne zdjęcia, może w przyszłym roku się wybierzemy chociaż z Lublina to kawałek drogi 😉\nJadwiga\tdnia 1 sierpnia 2018 o godz. 17:16\nPiotr Kizewski\tdnia 3 sierpnia 2018 o godz. 15:25\nDominika\tdnia 1 sierpnia 2018 o godz. 17:14\nMieszkam blisko Szczecina ale nie lubię tam jeździć zwłaszcza gdy dwa lata temu ukradli mi tam samochód 🙁\nRafał\tdnia 1 sierpnia 2018 o godz. 17:13\nNo to fakt że Szczecin był zawsze trochę menelski ale to już przeszłość i mam nadzieję że będzie jeszcze lepiej.\nPiotr Kizewski\tdnia 3 sierpnia 2018 o godz. 15:26


Wesele, o jakim nie śnili. Osłupieli, gdy nagle wpadł na ślub\nRadosław Opas03.10.19 (14:00)\nRod Stewart właśnie pojawił się na naszym weselu i zaśpiewał dla mojej żony! Nie mogę uwierzyć w to, co wydarzyło się w ostatnim tygodniu, a teraz to wszystko skończyło się takim sukcesem . Dziękuję Rod, że sprawiłeś, że nasz wymarzony ślub stał się absolutnie historycznym wydarzeniem. Nie możemy się doczekać, aby zobaczyć cię w piątek – napisał na Twitterze Andrew Aitchison.\nWesele niemal nie doszło do skutku. Po tym, jak brytyjskie biuro turystyczne Thomas Cook zbankrutowało na kilka dni przed wylotem Sharon i Andrew do Los Angeles, oboje byli pewni, że ślub trzeba odwołać. Pomogły im linie lotnicze Delta Air Lines, które zorganizowały lot im i 14 gościom weselnym - donosi "Daily Mail".


Zaszprycowali blisko 80 procent społeczeństwa. Właśnie padł kolejny rekord zakażeń i zgonów z COVID-19 - NCZAS.COM\nStrona główna Świat Azja Zaszprycowali blisko 80 procent społeczeństwa. Właśnie padł kolejny rekord zakażeń i zgonów...\nW Singapurze, gdzie zaszczepionych w pełni jest blisko 80 procent osób, odnotowano w ostatnich dniach rekordową w trakcie mniemanej pandemii liczbę wykrytych przypadków zakażenia koronawirusem, a także zgonów osób z COVID-19.\nW ostatnich tygodniach informowaliśmy o gwałtownym wzroście liczby nowych przypadków zakażeń koronawirusem w Singapurze. W ostatnich dniach odnotowano kolejne rekordy, zarówno jeśli chodzi o liczbę wykrytych zakażeń, jak i zgonów osób z COVID-19.\nSingapurska kampania szczepień odniosła sukces i kraj jest jednym ze światowych liderów szczepień. Jak wynika z danych ourworldindata.org do 19 października w pełni zaszczepionych jest blisko 79,5 procent mieszkańców kraju, a co najmniej jedną dawkę szprycy przyjęło już prawie 80,5 procent osób.\nMimo tego jeszcze we wrześniu liczba zakażeń w Singapurze zaczęła gwałtownie rosnąć i po raz pierwszy od początku mniemanej pandemii przekroczyła poziom 1500 nowych zakażeń w ciągu jednej doby.\nW związku z tym od poniedziałku 27 września Singapur zaostrzył niektóre restrykcje, takie jak ograniczenie spotkań towarzyskich do dwóch osób i praca zdalna wszędzie tam, gdzie to możliwe. Liczba zakażeń jednak stale rosła i jeszcze we wrześniu przekroczyła poziom 2000 nowych przypadków dziennie, a w październiku przebiła poziom 3500.\nOd początku października liczba przypadków utrzymuje się na wysokim poziomie i nie było jeszcze dnia, by wykryto mniej niż 2000 przypadków zakażenia koronawirusem. Wtorek 19 października przyniósł kolejny dobowy rekord – wykryto 3994 zakażenia.\nRestrykcje znane jako „faza stabilizacji”, które zostały wprowadzone 27 września miały wygasnąć w niedzielę 24 października, jednak władze zdecydowały się na ich przedłużenie na kolejny miesiąc.\nCo za tym idzie rośnie także średnia tygodniowa liczba zakażeń i 20 października zanotowano średnio 3313 nowych przypadków dziennie. To również najwyższy wynik w historii.\nOprócz wzrostu liczby zakażeń od przełomu września i października zanotowano także dobowe rekordy liczby zgonów osób z COVID-19.\nW czwartek 14 października odnotowano wówczas rekordową liczbę 15 zgonów osób z COVID-19. Jeszcze gorzej prezentują się dane z 20 października, kiedy zmarło 18 osób zakażonych koronawirusem.\nOd początku epidemii koronawirusa w tym azjatyckim państwie odnotowano ponad 158,5 tysiąca zakażeń. Zmarły 264 osoby z COVID-19.\nrecd 21 października 2021 13:26 At 13:26\nna nczas jak widać większe cięcia komentarzy niewygodnych władzy PIS niż w media rządowych, szok?\nGary 21 października 2021 13:36 At 13:36\nGłupoty piszesz nigdy mi żadnego hówna nie obcięli\nlarum prawdziwy 21 października 2021 14:53 At 14:53\nNajgorsze, że wciąż działamy po omacku. Gdyby NCzas przedstawił czego sobie nie życzy, z przykładami, a co przejdzie z ostrzejszego przekazu, byłoby mniej problemów.\nMatt 21 października 2021 13:39 At 13:39\nKomentował tu kiedyś artykuły jeden troll, który podawał Singapur jako wzór do naśladowania w kontekście podejścia do covida i pouczał ciemne foliarstwo. Gdzie się teraz podział?\ndr Sarkazm 21 października 2021 13:55 At 13:55\nOcenzurowali i ma bana na tym portalu!\nlarum prawdziwy 21 października 2021 14:54 At 14:54\nNie wierzę… Gdybasz czy masz przecieki?\nMoim zdaniem przyczaił się.\nerni 21 października 2021 13:56 At 13:56\nPewnie wyemigrował do Singapuru.\nWredny - wredniejszy - najwredniejszy - antyszczepionkowiec 21 października 2021 14:01 At 14:01\nSingapur jest wzorem do naśladowania, wbrew załganej propagandzie antyszczepionkowców.\nŁączna liczba zgonów w Singapurze podczas całej pandemii to 264 OSOBY, czyli 2x razy mniej, niz zmarło wczoraj, JEDNEGO DNIA!!! na Ukrainie z wyszczepieniem zaledwie 15% czyli żadnym\nJa wiem lepiej 21 października 2021 14:41 At 14:41\nzgony kowidowe – 845,\nzgony szczypawkowe – 865\nGłupi - głupszy - najgłupszy - antyszczepionkowiec 21 października 2021 14:48 At 14:48\nTo nie są „zgony szczypawkowe” stawonogu o rozumie szczypawki, tylko zgody w okresie po szczepieniu, a nie w wyniku szczepienia.\nAż tak głupie te antyszczpaki, czy aż tak załgane?\nlarum prawdziwy 21 października 2021 14:56 At 14:56\nPS. Przed chwilą pisałem, że nie wierzę…\nVan Halen 21 października 2021 22:57 At 22:57\nPrzetłumacz sobie translatorem\n„More Die After Vaccination Than From COVID-19 in Taiwan”\njak nie znasz angielskiego, stawonogu. Takie głupie te wyszczepy czy takie załgane ?\ngwoli ścisłości 21 października 2021 15:30 At 15:30\nMój dobry, choć mający kłopoty z myśleniem, człowieku. Przykład Singapuru dowodzi, że wyszczepienie nawet 80% osób nie chroni przed skutkami SARS-COV-19. Wręcz przeciwnie, dopóki się nie szczepili, to zakażeń było niewiele, a zgonów praktycznie wcale. Teraz jednych i drugich jest znacznie więcej niż w Polsce mimo zdecydowanie wyższego poziomu opieki zdrowotnej w Singapurze.\nbazyl 21 października 2021 14:04 At 14:04\nNie wiem kogo masz na mysli, choc ja chyba jakos ciezko Singapurem sie nie podpieralem. Dla statystycznej prawdy dodalbym tylko ze srednia zgonow tam z ostatnich kilku dni jest wciaz okolo 10. Od kilku dni wrecz spadala. Dzis pik na 18 i od razu NCzas wysmawowal artykul pod teze.\nbazyl 21 października 2021 14:07 At 14:07\nDla dalszej statystyki. Singapur ma mniej wiecej taka liczby zachorowan jak my (my od dwoch dni mamy jednakze duzy wzrost, wiem). A zgony to u nas srednio ok 60 dziennie. Tam 10. Wiec jakby 6x mniej w Singapurze. Co potwierdza skutecznosc szczepionki w tym wyszczepionym spoleczenstwie. Ciekawe ze za taka wybiorczosc w opracowywaniu statystyk NCzas czepia sie MZ RP.\nlarum prawdziwy 21 października 2021 14:59 At 14:59\nCoś takiego? 6x mniej? A popacz pan, że i ludności 6x mniej… Co za przedziwna koincydencja…\nPS. Ludności dokładnie 6,8x mniej.\nDJ 21 października 2021 15:38 At 15:38\nJaki mało inteligentny troll.. każdy myślący i inteligentny porównuje liczbę zgonów na ilość mieszkańców…jaki debil, to tak jakby porównywał liczbę zgonów w Monako i Chinach…zwykły debil….\nGłupi, głupszy, szczepiony 21 października 2021 14:08 At 14:08\nSpokojnie, wujek zaraz będzie, tylko pieluchę zmieni.\nJarosław Lesiński 21 października 2021 13:50 At 13:50\nKasa się skończyła, to przestał pisać.\nzeflik 21 października 2021 13:55 At 13:55\n‚w tym azjatyckim państwie odnotowano ponad 158,5 tysiąca zakażeń. Zmarły 264 osoby z COVID-19’ – na 6mln mieszkańców na przestrzeni ponad roku. Szok i niedowierzanie!\nbob 21 października 2021 14:11 At 14:11\nPewnie zgony na covid to zgony na covid a nie wszystko co się da\nlarum prawdziwy 21 października 2021 15:28 At 15:28\nTylko to jest ćwierć prawdy – zobacz sobie wykresy.\nOd połowy kwietnia do +- końca lipca 2020 mieli po 500 pozytywnych testów dziennie i 1-3 zgony co 2-3 dni. Ale coś im siadło na mózg i zaczęli się szprycować. Efekt? Od początku września 2021 mają krzywą silnie wznoszącą w testach i zgonach. Sytuacja jest rozwojowa…\nSpecjalnie nie należę do wieszczów zgonów po wyszczepieniu, obserwuję sytuację, ale prognozy powoli jednak się potwierdzają, ale za wcześnie, by mieć pewność.\nGłupi - głupszy - najgłupszy - antyszczepionkowiec 21 października 2021 14:07 At 14:07\nA w najbardziej wyszczepionym państwie świata, świetlanym wzorze do naśladowania, czyli w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, gdzie przynajmniej 1 dawką jest zaszczepionych już aż 95% społeczeńtwa, wczoraj zanotowano 2 zgony na Covid-19. Słownie dwa.\nA Ukraina 517. Słownie pięćset siedemnaście.\nJakim trzeba być kretynem, by wobec tych faktów nadal ulegać topornej i głupiej propagandzie antyszczepionkowców?\nlarum prawdziwy 21 października 2021 15:31 At 15:31\nNie skomentuję, bo mnie wytną, napiszę tylko: bezczelnie łżesz!\nJohn 21 października 2021 14:15 At 14:15\nWszystko zgodnie z planem ochrony matki ziemi, przez szprycę do Nowego Świata w wieczności.\nWieczny odpoczynek racz zaszczepionym dać Panie, a światłość wiekuista niechaj im świeci, na wieki wieków.\ngwoli ścisłości 21 października 2021 15:44 At 15:44\nIndie: 21% zaszczepionych. Zgonów 196 czyli równoważnik 1,4 w ZEA. Wielka Brytania: 67% zaszczepionych i 136 zgonów czyli równoważnik 20 zgonów w ZEA. Jak widzisz, zawsze można wybrać przypadki potwierdzające dowolną tezę. Zresztą w Anglii ryzyko śmierci wśród chorych na Covid-19 wśród zaszczepionych jest dwukrotnie wyższe niż wśród niezaszczepionych. Dla zaszczepionej młodzieży też coś się znajdzie: wielokrotnie wyższe ryzyko zapalenia mięśnia sercowego.\nGłupi, głupszy, szczepiony 21 października 2021 17:34 At 17:34\nSingapur- 92% zaszczepionych, wczoraj zanotowano 2 zgony. Słownie dwa.\nGrenlandia- 65 % zaszczepionych, od początku pandemi 0 zgonów. Słownie ZERO.\nI co na to Kościół Św. Szczypana?\ngwoli ścisłości 21 października 2021 18:30 At 18:30\nWczoraj w Singapurze zanotowano 18 zgonów osób z covidem.\nAnonim 22 października 2021 01:25 At 01:25\nGrenlandia?! To żart czy Ty tak na serio?


Wczoraj około godziny 22.30 na drodze biegnącej przez miejscowość Pieszkowo koło Górowa Iławeckiego policjanci zatrzymali do kontroli drogowej 46 latka powożącego zaprzęgiem konnym. Woźnica nie wyglądał on na osobę, która była by w jakikolwiek sposób zainteresowana prowadzeniem zaprzęgu. Siedział na wozie bezwiednie z opuszczoną głową, a czterokopytnie zwierze pokornie prowadziło swojego gospodarza do miejsca zamieszkania. Kiedy policjanci zbadali trzeźwość Ryszarda R. okazało się, że jego stan wywołany jest spożytym alkoholem. Miał on bowiem 3,5 promila alkoholu w organizmie. Ryszard R. przyznał się policjantom, że przed podróżą wypił 0,7 litra wódki.\nPolicjanci udaremnili dalszą podróż 46 latkowi. Zaprzęg przekazali miejscowemu sołtysowi, który odprowadził go do domu. Sprawca otrzymał wezwanie na przesłuchanie i przedstawienie zarzutu za popełnienie przestępstwa drogowego. Teraz grozi mu kara do 2 lat więzienia.\nWięcej w tej kategorii: « Kradzione pojazdy odzyskane na granicy Kapral JAK - Maskotka W-MOSG »


Considered Dead metal blog: 2013\n2011, black metal, thrash metal, USA Brak komentarzy\nBlack/thrash znów ma się dobrze. Co więcej, już jakiś czas temu przestał być synonimem muzycznych ignorantów i nieudaczników, co przy pomocy telefonu komórkowego z mikrofonem, gitary po tacie i zestawu garnków wygrywają hymny na chwałę Szatana. Teraz i zaplecze jest naprawdę porządne i muzycznie w kulki nie lecą. Jedną z takich kapel właśnie, kapelą, której lektura nie przyprawia o torsje, jest amerykański kwintet Skeletonwitch. Co prawda wydali krążek w 2013 roku, dziś jednak przyjrzymy się ich wcześniejszemu longplejowi pt. Forever Abomination, bo ostatniego nie zdążyłem jeszcze odpowiednio przemaglować. Album to 11 kawałków upchniętych w nieco ponad 30 minutach muzyki. Ujmując to krótko – uwijają się chłopaki jak w ukropie. Rozwiązanie to dobre, bo utwory nie dłużą się, od początku do końca płyty w muzyce coś się dzieje, a intensywność przeżyć jest dzięki zwartości kompozycji zwielokrotniona. Muszę jednak oddać sprawiedliwość muzykom, bo nawet gdyby utwory trwały średnio po cztery, a nie jak teraz – dwie i pół, minuty, nudzić by się nie było jak. Kompozycje są naprawdę dobrze przemyślane i mimo, bardzo bezpośredniej i grubo ciosanej przecież, stylistyki, na monotonię nie można narzekać. Płyta zmianami stoi: zwrotki, interludia, solówki, spowolnienia i nagłe galopady i kolejne solówki – wszystko to czyni muzykę Skeletonwitch naprawdę różnorodną i barwną. Akcenty rozkładane są mniej więcej równo pomiędzy wokale, gitary (choć te może bardziej) i sekcję, uwypuklając raz melodie i talenty kompozytorskie, innym razem rytmy i umiejętności manualne, a jeszcze innym warstwę wokalno-tekstową. Każdy z muzyków ma możliwość zaprezentować się z jak najlepszej strony i, wierzcie – szansę tę wykorzystuje. Przejdźmy do kompozycji. Na płycie nie ma kawałków słabych i choć wszystkie są do siebie w istocie podobne, każdy jest inny i od nowa rozbudza zainteresowanie muzyką. Niekwestionowanym liderem jest jednak „This Horrifying Force (The Desire to Kill)”, bo to, co w muzyce Skeletonwitch najlepsze, utwór ten rafinuje i podaje w najczystszej postaci. Prawdziwy killer. Pozostałe, i nie skłamię tu specjalnie, wchodzą mi równie dobrze, bo każdy ma moment chwały, którego nie posiadają inne. „This Horrifying Force (The Desire to Kill)” jest zaś sumą owych momentów chwały zebranych w jeden, czterominutowy, utwór. I po raz kolejny w niedługim czasie pragnę zwrócić uwagę na okładkę, bo jest niesamowicie klimatyczna, świetnie oddaje zawartość albumu i dopełnia naprawdę zajebistą muzykę odrobiną komiksowego surrealizmu.\noficjalny profil MySpace: www.myspace.com/skeletonwitch\nBroken Hope to zespół kultowy! Tak nagle. Tego kultu nie było, gdy nagrywali swoje najlepsze płyty; nie było go także w 2010 roku, kiedy wieloletni wokalista Joe Ptacek popełniał samobójstwo; no i w końcu nie było go dwa lata temu, gdy o reaktywacji nikt nawet poważnie nie wspominał. Teraz nie dość, że Broken Hope kultem wręcz ocieka, to można poczytać sobie wypisywane hurtem bzdury, jakie to ze „Swamped in Gore” i „The Bowels Of Repugnance” podwaliny gatunku… Otoczka wielkiej sensacji, jaka towarzyszy kambekowi zespołu, moim zdaniem bardziej zaszkodzi niż pomoże nowej płycie, bo w tym sztucznie wywołanym i podtrzymywanym zamieszaniu łatwo o przesadnie emocjonalne sądy na temat Omen Of Disease. Właśnie dlatego dałem sobie trochę czasu dla nabrania dystansu, a teraz tak już zupełnie na chłodno mogę napisać, że mnie ten krążek specjalnie nie rusza. Właściwie to wcale, choć jest na nim kilka przebłysków, jak chociażby wypasione solówki i momenty niezłego grzania. Wiadomo, byle kto tej płyty nie nagrywał, więc stronie technicznej, wykonaniu niczego nie brakuje – paluchami przebierają zawodowo. Również brzmienie nie wyłamuje się z obecnych standardów – także tu mamy profesjonalizm w każdym calu, wszak wielki James Murphy zajmował się mixem i masteringiem. Problem (jak się zaraz przekonacie – nie ostatni) w tym, że progresywny charakter poprzednich krążków poszedł się jebać. Broken Hope się całkiem skutecznie uwstecznili i pocinają coś, czemu najbliżej chyba do „Repulsive Conception”. Nie wiem, czy było to podyktowane tęsknotą za starymi czasami, chęcią nawiązania do (w sumie wątpliwej) klasyki, czy czymś jeszcze innym, ale wszyło to wszystko tak sobie. Brakuje prawdziwych nowości, elementu zaskoczenia, ręki Briana Griffina i może nawet zaangażowania. Drugi poważny minus to wokale. Nie chciałbym się pastwić nad Damianem Leskim, bo lubię to, co robi w Gorgasm, ale jako następca Joe’go wypada blado; jego partiom brak charakteru, pojebaństwa i czegoś naprawdę chorego. Wyszedł mu zwykły gore’owy bełkot w niczym nie dorównujący nawet temu, co robi w macierzystej kapeli. Muzyczny regres w połączeniu z bardzo zwyczajnym bulgotem sprawiają, że w czasie słuchania Omen Of Disease często mam wrażenie, iż obcuję raczej z zespołem okazjonalnie zrzynającym z Broken Hope niż z prawdziwym, niszczącym Broken Hope. Dobija mnie ponadto boleśnie nieśmieszny „dialog rodzinki kanibali” w końcówce „Rendered Into Lard” oraz fakt dopchania płyty bonusami. O ile nagrany na nowo „Incinerated” można jakoś uzasadnić, to dwa kawałki live są naprawdę z dupy wzięte. Omen Of Disease poleciłbym tylko zagorzałym fanom Broken Hope, a że takich pewnie nie ma, więc i polecać nie ma komu. Ja się na tej płycie zawiodłem.\nMożna było zwątpić w Malevolent Creation po tym, co zaprezentowali na dość miernym „Stillborn”. Sam zespół też nie czuł się z tym najlepiej (zwłaszcza, że stracił wydawcę), stąd też konieczne były zmiany w składzie – przede wszystkim wykopanie Bretta Hoffmanna. Z nowym nabytkiem za garami w osobie Dave’a Culrossa (eks-Disgorged) i Jasonem Blachowiczem w podwójnej roli wokalisty i basisty Malevolenci zmajstrowali Eternal – krążek, na którym praktycznie wszystkie elementy stylu grupy wróciły na właściwe miejsce, zaś sama kapela – do światowej czołówki. Szybka, brutalna i chwytliwa sieczka to coś, co zapewniło klasykom z Buffalo wielu zwolenników, i właśnie z tym (w dużych ilościach – płyta trwa ponad trzy kwadranse) mamy do czynienia na czwartym — przez wielu uważanym za ten najlepszy — albumie Amerykanów. Materiał w odsłuchu powoduje podobne odczucia co znakomity „Retribution”, a to za sprawą morderczej rytmiki i zbliżonego feelingu, choć na pewno nie jest aż tak techniczny i zakręcony. Najważniejsze, że w stosunku do „Stillborn” muzyka odzyskała właściwego dla death metalu kopa — bo z napędzającym wszystko Dave’m nie mogło być inaczej — i można jej słuchać z prawdziwą przyjemnością. Otwierający album „No Salvation” pokazuje, że Malevolenci mają się dobrze, „Blood Brothers” – że lekko nie będzie, zaś „Infernal Desire” – że zdarzy im się dopierdolić nawet szybciej niż w przeszłości. I taki schemacik leci już do końca: utwory motoryczne przeplatają się z ociężałymi i bardzo szybkimi; większość przyprawiona jest popieprzonymi solówkami i rozmaitymi elementami mającymi „robić klimat” – samplami z filmów czy przesterami na wokalu. Może i nie ma na Eternal wielu wodotrysków, ale krążek jest na tyle urozmaicony, dobrze zagrany i zrealizowany (brzmienie znów ma ręce i nogi, gdyż Amerykanie sami zajęli się produkcją), że przebrnięcie przez niego nie sprawi problemu żadnemu miłośnikowi death metalu. Ja w dyskografii Malevolent Creation mam innych faworytów, ale skłamałbym pisząc, że Eternal omijam szerokim łukiem.\n2012, death metal, progressive metal, USA Brak komentarzy\nChyba inaczej niż kolaż metal nazwać się tego nie da. Trzeci, i dotychczas ostatni, album będącej ostatnio na językach wielu, amerykańskiej formacji The Faceless to eklektyczny ponad wszelkie miary zlepek gatunków i stylów, począwszy od zupełnie niemetalowgo Muse, poprzez Devina Townsenda, Cynic (tak wczesny, jak i z czasów „Traced in Air”), Laibacha, Dimmu Borgir, Ihsahna na Transcending Bizarre?, Behemoth i wielu, wielu innych skończywszy. Niektórzy doszukują się nawet jakiejś wyjątkowej, brutalnej techniczności i instrumentalnej wirtuozerii spod znaku Obscura bądź szkoły kanadyjskiej, podczas gdy elementy techniczne dałoby się policzyć na palcach jednej ręki i doszukiwanie należy uznać za porażkę. Nie, to nie to. Swoistą zabawą mogłoby być jednak analizowanie Autotheism pod kątem wspomnianych nawiązań, czy nawet zapożyczeń z dorobków innych zespołów i coś mi się wydaje, że udałoby się zejść do poziomu może nie pojedynczych dźwięków, ale riffów i sekwencji na pewno. Wszystko na Autotheism już gdzieś było, każda kombinacja dźwięków zdaje się kiedyś już słyszana, a każda sekunda albumu zapala w głowie lampkę pt. znam to! Patrząc na album z tej perspektywy, wydaje się więc, że nie jest niczym innym niż plagiatem, nieszczególnie zresztą sprawnie ukrytym i zawoalowanym. Jest jednak druga strona tego medalu – swoista świeżość i w pewnym stopniu innowacyjność takiego mariażu. No bo przyznacie, że tak kolorowego witrażu inspiracji — ale takich żywych i słyszalnych, a nie deklarowanych — tak szerokiego wachlarza odniesień i zapożyczeń, to za wiele zespołów nie ma. Co więcej, w przypadku Autotheism nie woła to o pomstę bożą, ale przyciąga i tylko czasami ma się ochotę zadzwonić po policję, że rżną zbyt chamsko. Generalnie jednak, mimo oczywistości użyczonych elementów, całość sprawia miłe wrażenie i sprawnie, bez zacięć przepływa między Devinem a Dimmu Borgir a Cynic. Są oczywiście momenty lepsze i gorsze, bardziej i mniej płynne i naturalne, jednak nawet w najsłabszych przejściach nie można się doszukać więcej niźli tylko poprawnego wykonania. Muzycznie album jest czymś więcej niż sumą swoich składników, bo opowiada więcej, więcej oferuje, więcej się dzieje niż by to wynikało z prostej matematyki. I za to należy Amerykanów pochwalić. Żeby jednak się nie zapomnieli i nie zakochali w sobie bardziej niż dotychczas, spora porcja krytyki spadnie właśnie na ich głowy. Przede wszystkim – zmarnowany potencjał. Niby wszystko jakoś się układa, ale żeby od razu motylki w brzuchu i tym podobne, to nie. Kolaż wyszedł i wyszedł naprawdę przednio, ale ducha nie ma w nim za wiele. To jest chyba główny problem takich produkcji – pokazanie prawdziwego siebie jest niemal niemożliwe. I tak jest w przypadku The Faceless. Ładnie, płynnie, ciekawie, ale bez serca. Druga sprawa to teksty. Wystarczy, że napiszę, że gimnazjalni buntownicy z minimalnym talentem pisarskim, mogą śmiało startować na tekściarza zespołu. Tak infantylnych, tak zajebiście infantylnie buntowniczych tekstów o martwym Bogu, tryumfie nauki i pokonaniu zabobonów to dawno nie słyszałem. Grafomania i zupełny brak krytycyzmu do własnych, pseudo-filozoficznych wywodów aż prosi o powtórkę ze szkoły średniej. Dno i trzy metry mułu. Nie można za to narzekać na realizację, bo jest soczysta, selektywna i dobrze oddaje wszystko, co się dzieje na krążku. Do najbardziej przeze mnie lubianych utworów zaliczyłbym pierwsze dwa z trylogii „Autotheist Movement”, „Accelerated Evolution”, „Ten Billion Years”, przy czym uwaga – nie w całości, bo każdy z wymienionych ma zarówno momenty chwały, jak i zjazdy poniżej godności. Spędziłem nad Autotheism w ostatnim czasie sporo godzin i wychodzi mi na to, że pomimo sporej ilości niedociągnięć, czy oczywistych wpadek, bilans jest dodatni. Album się broni, nieco na francuską modłę, ale broni.\noficjalny profil MySpace: www.myspace.com/thefaceless\n2013, death metal, Polska Brak komentarzy\nPo odrzuceniu różnego rodzaju sentymentów i uprzedzeń wyszło mi, że Solarflesh: A Gospel Of Radiant Divinity może być najlepszym albumem w ponad dwudziestoletniej historii Hate. Na „Erebos” zespół chyba już ostatecznie określił swoją niszę i brzmienie, dlatego też nowa płyta nie przynosi pod tym względem żadnego przełomu – jest po prostu lepsza, mocniej dopracowana, bardziej zróżnicowana i dojrzalej zaaranżowana. Praktycznie na każdym kroku słychać, jak dobrze przemyślane i dopieszczone zostały struktury składających się na nią utworów – są bardziej rozbudowane, mają bogatsze tło, więcej w nich warstw i niuansów. To wszystko w połączeniu z dość dużą chwytliwością i dążeniami do wykonawczej perfekcji dało bardzo dobre rezultaty. I już nawet nie chodzi o to, że Solarflesh można słuchać bez znudzenia w kółko jako bardzo dobrego materiału. Według mnie istotniejsza jest tu chęć wracania do konkretnych kawałków, wałkowania ich i dosłuchiwania się tego, co poprzednio mogło umknąć uwadze. Sami przyznacie, że albumy wzbudzające podobne zaangażowanie są teraz rzadkością. Tym większy szacunek dla Hate, że podołali wyzwaniu i nagrali coś, co wyrasta ponad chaotyczny zlepek blastów. Wspomniany wyżej brak przełomu nie oznacza naturalnie braku nowości. Dla wielu tą największą — i zapewne najbardziej irytującą — będą pojawiające się w paru miejscach damskie wokale. Moim zdaniem obyło się bez zgrzytu, choć takie partie mocno kojarzą mi się z ostatnimi płytami Rotting Christ. Godne pochwały są za to bardzo udane melodie i solówki (których mogłoby być więcej) oraz kilka wyjątkowo przejebanych riffów (ten z utworu tytułowego jest jednym z lepszych, jakie w tym roku słyszałem!). Wokalnie – bez zarzutu, ale tak jest od lat i zdziwiłbym się, gdyby Adam odwalił fuszerkę. Jak więc widać, nie ma specjalnych przeciwwskazań, żeby tak obrzydliwie obiektywnie uznać Solarflesh: A Gospel Of Radiant Divinity za najmocniejszy punkt w bogatej dyskografii Hate. Tendencja zwyżkowa została zatem utrzymana — bo poprzednie dwa krążki również były tymi najlepszymi — toteż należy oczekiwać, że i następnym razem przebiją samych siebie. Problemem są jedynie bonusy na limitowanej wersji krążka, czy raczej fakt, że wersji innej niż limitowana kupić nie można. Te trzy numery poważnie wydłużają płytę (do ponad godziny), ale spośród nich tylko „Hatehammer” nadaje się do słuchania, bo nie narusza spójnego klimatu, a od jej podstawowej zawartości odstaje tylko tempem i prostszą strukturą. Pozostałe dwa to nic nie warte ambientowo-industrialne syfy. Dlatego też wolę udawać, że bonusów w ogóle nie ma – stąd też ostateczna ocena ich nie uwzględnia.\nCondemned To The Torture, druga płyta Feto In Fetus, uzmysłowiła mi, jaka bieda panuje obecnie na grind core’owej scenie. W ciągu ostatnich miesięcy uwagę wymagającego słuchacza mogły zwrócić jedynie albumy polskiej śmietanki gatunku — Squash Bowels i Antigama — bo szumnie zapowiadane zagraniczne „killery” — choćby Mumakil czy Inhumate — dupy nie urywały, a Exhumed już raczej zerwał z tym gatunkiem. Więcej nazw z pamięci nie jestem w stanie wydobyć, dlatego tak bardzo cieszy mnie to, jaki cios zaserwowali nieutytułowani przecież Feto In Fetus. Album powstał w oparciu o to, co we współczesnym grindzie najlepsze, a dla pikanterii został doprawiony brutalnym amerykańskim death metalem, dzięki czemu w swojej niszy jest bardzo nośny i urozmaicony. Na Condemned To The Torture dominują przede wszystkim krótkie wybuchy skumulowanej energii, ale i w tych bardziej rozbudowanych numerach – najlepsze przykłady to „Countless Victims” i „Let Blood Be Shed” – zespół radzi sobie bez problemu, nie popadając w przynudzanie banalnymi motywami. W ogóle, na nudę nie można narzekać, bo ten napierdol aż kipi świeżością; opakowano go estetycznie (i nietypowo jak na gatunek – w digipack), poziom techniczny nie budzi najmniejszych zastrzeżeń (tym bardziej, że chłopaki nie grają niczego wielce skomplikowanego), a w brzmieniu właściwie niczego bym nie zmieniał. Innymi słowy: zespół bardzo się postarał, żeby ze swoją mielonką nie zginąć w tłumie. Mnie dodatkowo zaimponowali umiejętnością zaskoczenia słuchacza — a przynajmniej mnie — bowiem po trzydziestu minutach totalnego łomotu następuje „The Mist”, czyli długie i zajebiście klimatyczne outro, przy którym większość blackowców swoje mroczności może sobie z powrotem w dupy wsadzić. Nie dość, że to świetne zakończenie porządnego albumu, to jeszcze zwiększa chęć ponownego odpalenia Condemned To The Torture. To już jest poziom najlepszych w kraju, więc wymienianie Feto In Fetus razem z Parricide, Squash Bowels, Antigama, Dead Infection czy Neuropathia nie będzie nietaktem. Jebnięcie zawarte na płycie zespół jest w stanie oddać w wersji koncertowej, więc i za to mają ode mnie dużego plusa.\nNevermore w szczytowej formie i na bogato – tak w skrócie można opisać to dvd. Dość powiedzieć, że już pierwsza płyta powinna w zupełności nasycić wszystkich fanów ekipy z Seattle, a przecież pod nią kryje się jeszcze druga z tak zwanymi dodatkami, których, lekko licząc, jest w pizdu. The Year Of The Voyager to zapis wyczerpującego (dwie godziny!) koncertu, który Nevermore zagrali w październiku 2006 w Bochum (to gdziesik w Niemczech) w ramach trasy promującej ich najlepszy krążek – genialny „This Godless Endeavor”. Mimo iż właśnie ostatni longplej ma najwięcej reprezentantów (m.in. wspaniałe „Born”, „This Godless Endeavor” i „Sentient 6”), setlista została ułożona w sposób niezwykle przekrojowy, więc każdy fan znajdzie tu coś dla siebie, zwłaszcza pośród największych hiciorów. Mnie, oprócz najświeższego materiału, szczególnie rajcują zajebiste wykonania „Next In Line”, „Garden Of Grey”, „Enemies Of Reality”, „Inside Four Walls” i „The River Dragon Has Come”. O ich zajebistości przesądzają trzy sprawy. Po pierwsze, Loomisa wspomaga (nie po raz pierwszy zresztą) Chris Broderick, a to w końcu mistrz w swoim fachu. Po drugie, cały koncert gitarzyści zagrali na „siódemkach”, więc brzmienie jest po prostu mocarne, niekiedy nawet brutalne, a to wszystko przy mega selektywności. Nie wiem, w jakim stopniu obrabiali ten dźwięk w studiu, ale tym razem gówno mnie to obchodzi – wykop jest potężny. Po trzecie wreszcie – zaśpiewane są tak, że mucha (nawet pani ministra) nie siada. Zestaw utworów, wykonanie, brzmienie, zachowanie na scenie (niekiedy prezentują się lepiej niż niejedna death’owa kapela) – wszystko to sprawia, że koncert ogląda się niemal na klęczkach i z wywieszonym jęzorem. Zespół, muzyka i publika śpiewająca wszystkie teksty – tylko tyle i aż tyle. O wymyślnej scenografii, kostiumach, zadziwiających światłach czy pirotechnice radzę zapomnieć – oprawa wizualna trzyma rozmach „domokulturowy”, a i tak nie odnosi się wrażenia, że czegoś brakuje. Nawet fakt, że jakość obrazu dupy nie urywa (a miło by było) nie stanowi dla mnie powodu do narzekań. W kontekście płyty nr. 1 czepiałbym się wyłącznie czapki Dane’a, które to ustrojstwo wygląda co najmniej nie na miejscu (choć z drugiej strony lepsze to niż kowbojski kapelusz, w którym zdarzało mu się występować) i stanowi przeszkodę w zawodowym trząchaniu kłakami. Nie wiem, po co mu to – może bał się, żeby mu łba nie urwało przy takim wygarze? Teraz krótko o zawartości dysku nr. 2, bo na nim również upchnięto sporo. Na początek lecą — na szczęście dość zróżnicowane — fragmenty występów z kilku festiwali (po cztery kawałki z Wacken 2006 i Metalmanii 2006, oraz dwa z Gigantour 2005) – z jakością dźwięku i obrazu bywa różnie, ale doskonale potwierdzają wielką formę zespołu. Dalej mamy wszystkie oficjalne teledyski (w sumie osiem sztuk), wywiad z Warrelem, fragment koncertu na X-lecie Century Media (nic specjalnego) i trochę promocyjnych zapchajdziur z tej stajni. Ocenę już znacie, więc na koniec polecam wam wzięcie pod uwagę zakupu wersji z dwoma dodatkowymi krążkami audio – koncert z Bochum warto mieć i w takiej formie.\nPewnie nie przesadzę, gdy napiszę, że „Death Then Nothing” to najczęściej słuchana przeze mnie płyta w ostatnich latach, co oznacza hmm… kilka tysięcy odpaleń. Armagedon tamtym materiałem z jednej strony obiektywnie pozamiatał, a z drugiej idealnie wstrzelił się w moje gusta. Teraz, po premierze krążka numer trzy, album z 2009 będzie miał dłuższą chwilę spokoju, bo odtąd mam zamiar katować w kółko tylko Thanatology. Taaak, moi mili, bracia Maryniewscy i Spółka nie tylko utrzymali zajebisty poziom poprzednika, ale i w paru elementach go podnieśli, choć wydawało się to niewykonalne. Możecie mi wierzyć lub nie, ale płyta wywołuje jeszcze większe zniszczenia niż wyborny „Death Then Nothing”: jest bardziej wyziewna, szybsza (gdy trzeba, to nawet dużo szybsza), bardziej techniczna (na tyle, ile trzeba – bez popadania w szaleństwa), mocniej nasycona świetnymi solówkami (duży plus dla występującego w gościach Pająka), różnorodna… Na Thanatology mamy też garść smaczków/ciekawostek, jak choćby fragment „Helix” zaśpiewany po polsku (wyszło super!), trochę elektroniki (rzecz raczej zbędna) oraz kilka rzygnięć Cezara z Christ Agony. Chwytliwość i wokale Slavo pozostały natomiast bez zmian, bo i co tu zmieniać. Warto zwrócić uwagę na wyraźną poprawę brzmienia – wystarczyło zmienić studio i zatrudnić człowieka z wyczuciem, żeby efekt końcowy miażdżył. Sam styl ponownie pozostał nienaruszony – rdzeń muzyki jest super klasyczny, a cała oprawa współczesna i pełna świeżości. W każdym utworze na Thanatology słychać, że włożono weń nie tylko sporo pracy, ale przede wszystkim serducha, dzięki czemu obcujemy z pierwszorzędną brutalną death’ową rzeźnią zagraną z polotem i pełnym zaangażowaniem. To dlatego „Vultures”, „Corridor”, „Cemeteries”, „Helix” i pozostałe kawałki z Thanatology z taką łatwością trafiają do świadomości i zagnieżdżają się w niej na dobre. Płyty tego kalibru to teraz wielka rzadkość, więc nawet nie zachęcam, a wręcz namawiam do zakupu!\noficjalna strona: www.armagedon.net.pl\n2013, Anglia, death metal 1 komentarz\nNie ufam Carcass za grosz od pierwszych chwil ich powrotu na scenę, bo z daleka śmierdziało to skokiem na łatwą kasę. Potwierdzenie tych przypuszczeń znalazłem w niekończących się wspominkowych trasach i późniejszej ewakuacji Amotta, który podobno spieprzył ze składu jak tylko usłyszał o przygotowaniach do nagrania nowej płyty. Ostateczne potwierdzenie to załamujący poziom Surgical Steel. Mimo iż jestem do jegomościów i ich motywacji nielicho uprzedzony, to naprawdę wiele mógłbym im wybaczyć, gdyby tym album mnie rozjebali na drobne kawałki.\nNiestety, Surgical Steel jest płytą karykaturalną, nieprzekonującą, nieskładną i najpewniej zmajstrowaną tak, by znalazło się na niej „dla każdego coś miłego” – przy czym przez owego „każdego” należy rozumieć młodzików, którzy bez ładnych melodyjek obyć się nie mogą, a Carcass poznali dopiero po 2007. To pewnie dla tych najmniej zorientowanych w temacie ludzi panowie Steer, Walker i Wilding sklecili ten pokraczny krążek z patentów rozpaczliwie naśladujących te co bardziej rozpoznawalne/zajebiste z „Necroticism”, „Heartwork” i „Swansong”. Mało tego, te nawiązania (i autoplagiaty) zlepili jak popadnie, w sposób kompletnie nieprzemyślany, przez co sąsiadują z sobą patenty zupełnie nieprzystające (zazwyczaj rokendrole z blastami), absurdalne, brzmiące po prostu głupio (nie znajduję na to innego określenia), a konstrukcja większości kawałków zwyczajnie załamuje. Nie ma w tym ani naturalnej przebojowości i luzu „Swansong”, ani nowatorstwa „Heartwork”, ani tym bardziej morderczego chłodu „Necroticism” – ot kilka melodyjnych, doprawionych przypadkowymi blastami piosenek, których szybko odechciewa się słuchać, bo najzwyczajniej w świecie wkurwiają swą banalnością. Żaden to „absolute poserslaught”, panie Walker!\nTechnicznie jest oczywiście cacy, brzmieniem zajmowali się najlepsi fachowcy (choć jak na mój gust dźwięk garów jest zbyt sterylny), a oprawę płyty przygotowano bardzo estetycznie, tylko klimatu i uczucia (oprócz zachłanności) trudno się tu doszukać. Na plus mogę odnotować tylko naprawdę dobry i rozpoznawalny wokal Walkera (bo z poziomem tekstów jest bardzo różnie) oraz kilka fragmentów (bo na pewno nie całych utworów) — w „Unfit For Human Consumption”, „316L Grade Surgical Steel”, „Noncompliance To ASTM F899-12 Standard”, „Captive Bolt Pistol”… — brzmiących, w przeciwieństwie do reszty, dość świeżo (o ironio!) i konkretnie. Tych kilka riffów i zagrywek nie jest jednak w stanie w żaden sposób uczynić materiału bardziej znośnym.\nSurgical Steel to dla mnie płyta, którą można przesłuchać z zaciśniętymi zębami, zapłakać nad nią, a potem dla świętego spokoju rzucić na półkę do reszty kolekcji. Choć to zakrawa na żart, ta popierdółka ma realną szansę stać się największym bestsellerem w dziejach Carcass. Fani porządnego ścierwa ukojenie znajdą na płytach Exhumed, Disgorge, General Surgery, Dead Infection, Impaled, The County Medical Examiners czy nawet Aborted.\nZmiany, zmiany, zmiany… Sporo ich zaszło przed wydaniem Formulas Fatal To The Flesh – poleciał ideologicznie odstający Vincent, skutecznie zniechęcono Rutana, a Trey tknięty transcendentnym palcem The Living Continuum postanowił samodzielnie stworzyć cały materiał na tą płytę. Nie do końca mu to wyszło, bo swoje trzy grosze — kompozycyjnie zupełnie nieistotne — dorzucił Piotrek Sandoval. Wracając do Azagthotha, wziął on trochę staroci (sięgających nawet początków zespołu), wymieszał je ze świeżymi pomysłami, wpływami trawy i Energii Kosmosu. Rezultat — przynajmniej jeśli chodzi o część death metalową — jest naprawdę dobry. Jest brutalnie, tempa większości kawałków są zabójcze (Commando zamiata jak należy, nie oglądając się na nikogo), riffy odpowiednio wkręcają się w głowę, a solówki to prawdziwa zajebicha. Są jeszcze wokale (i basy) Tuckera – spisał się nieźle, wyrabia nawet przy porąbanych textach Treya (a to łatwe nie jest, oj nie!) i co najważniejsze – nie próbuje naśladować poprzednika. Jak mi nie wierzycie, to posłuchajcie chociażby „Heaving Earth” (dobry napierdol na rozpoczęcie), „Bil Ur-Sag” (krótki, brutalny i dosadny), „Chambers Of Dis” (pierwsza solówka – najlepsza na płycie), albo wyjątkowo skontrastowany klimatycznie „Covenant Of Death”. Irytować mogą te wszystkie hymny, pieśni, wezwania, srutututu… czyli kawałki instrumentalne, które niczego ciekawego sobą nie prezentują, a sprowadzają się do jakiegoś plumkania. Poza tym odnoszę wrażenie, że kilka rzeczy Morbidzi zrobili tu w pośpiechu. Ot np. brzmienie – jest dobre, ale na pewno mogli się do niego bardziej przyłożyć. Nie zaszkodziłby wyraźniejsze wokale, ale tu akurat krótki staż Stevea i ogromna presja na nim spoczywająca chłopaka rozgrzeszają. Schorowane Aniołki trzasnęły album, który na pewno nie jest ich najlepszym, ale nadal trzyma poziom i stanowi smakowity kąsek dla fanów technicznego death metalu. Cóż, Trey najwyraźniej przecenił opatrzność Starożytnych. Chyba, że to zasługa gazów ulatniających się z florydzkich bagien?\n2005, grind core, Szwecja Brak komentarzy\nPłyty kompilacyjne rzadko kiedy prezentują sobą coś ciekawego i w obecnych czasach są czymś niezbyt trafionym (tyczy się to zwłaszcza debestofów), ale gdy w łapska wpada takie cudo, to można się tylko zachwycać. To dwupłytowe wydawnictwo robi wrażenie już od początku – formą wydania. Jest to porządny, bardzo estetycznie zrobiony cd-book w twardej okładce, z potężną 80-stronicową książeczką. Mamy w niej ciekawe notki oraz „biografię”, składającą się z opisów zawartości i okoliczności powstania tego, co zespół zarejestrował podczas piętnastu różnych sesji. Poza tym znajdziecie tam: okładki, prawie wszystkie teksty (oj sporo tego…) oraz masę fotek. Jest co oglądać, jest co czytać, szczególnie, że zapiski zawierają informacje, o których nie wszyscy muszą wiedzieć. Ot chociażby, że „nasum” (fonetycznie: nazum) to po prostu… nos! Dowiadujemy się także — w co dziś trudno uwierzyć — że kapela powstała dla żartu i stąd ta oryginalna nazwa. Co do muzyki – Grind Finale to zbiór kawałków z przeróżnych epek, splitów, mcd-ków, składanek, winyli… Są także bonusy z japońskich wersji „Human 2.1”, „Helvete” i „Shift” oraz niepublikowane numery, które zostały nagrane przy okazji sesji pełnych albumów. Daje to aż 152 (!!!) piosenki, czyli… ponad dwie, kurwa jego mać!, godziny grindowych wymiotów i napierdalań. I tu ciekawa sprawa – wbrew temu, co można by oczekiwać, wysłuchanie tego łomotu w całości za jednym posiedzeniem wcale nie nudzi (nie przesadzam) i jest — o dziwo! — wykonalne. Mimo to — dla lepszego „trawienia” i ogarnięcia tematu — jednak najlepiej dawkować sobie w porcjach po 30 tracków. Jako że jest to niemal cały dorobek kapeli (poza nagraniami z prób czy zaginionymi), to trafiły się i te najstarsze twory, ale na szczęście w ich przypadku dokonano niezbędnych poprawek w brzmieniu, przez co obędzie się bez niepotrzebnych drgawek. Cholernie dobrze się tego słucha, przyjemnie jest się przyjrzeć, jak ten zespół zmieniał się na przestrzeni lat i z niemal cover-bandu Napalm Death (no bo trudno inaczej określić początki Nasum) stawał się coraz mocniejszym i ważniejszym (przy okazji posiadającym własny styl) przedstawicielem nowszej generacji grindu. Spośród wydawnictw zebranych na Grind Finale moją szczególną uwagę zwróciły: split 7" „Smile When You’re Dead” (sporo carcassowych klimatów i melodyki, taki „Reek Of Putrefaction” na speedzie), mcd „Industrislaven” i „Regressive Hostility” (naprawdę świetny materiał, dzięki któremu podpisali papiery z Relapse). Bardzo dobrze prezentują się oczywiście wszelkie bonusy do ostatnich płyt, numerom niepublikowanym też niczego nie brakuje. Warto jeszcze wspomnieć o paru wyjątkowych utworach. Ciekawe są, inspirowane wiadomo kim, balladki „Red Tape Suckers” (3 sekundy) i „Rens” (może ze 2). Prawie śmieszny jest „The Political Structure Is Not What It Seems In The So Called Lucid View That Man Has Upon Today’s Society. What The Eye Sees Is A Lie.”, którego tytuł — jak słusznie zauważono — czyta się dłużej niż trwa ten krótki łomot. Polecam wszystkim pierwotną wersję „Fury”, który jest bez wątpienia najbardziej melodyjnym i chwytliwym tworem w historii Nasum. Sprawdźcie też covery (jest ich kilka) bo wyszły całkiem całkiem, a mam tu szczególnie na myśli „Unchallenged Hate” (musieli się za nich zabrać, musieli!) i „Tools Of The Trade”. Hmm… W ten sposób można rozpisywać się właściwie o większej części tego, co na tych dwóch płytach znajdujemy, a to tylko dowód na to, jak wyjątkowym zespołem był Nasum. Inny jest taki, że poprzez własną muzykę wpłynęli na jeden ze swoich ulubionych bandów – to dzięki nim Napalm Death powrócili do tego, co im najlepiej wychodziło. Przyznacie, że często się takie akcje nie zdarzają? Zastrzeżeń nie mam żadnych, więc polecam to wydawnictwo wszystkim miłośnikom muzycznej brutalności – jest warte swojej ceny! Przy tym to doskonały prezent (szkoda tylko, że to w sumie epitafium), dla tych którzy nigdy na oczy nie widzieli nawet ułamka spośród zgromadzonych tu rarytasów. Co prawda nie ma potrzeby oceniać Grind Finale, ale za cholerę nie mogę się powstrzymać – 10!


Moc atrakcji na zmodernizowanym placu zabaw w Gdyni - Architektura\nMoc atrakcji na zmodernizowanym placu zabaw w Gdyni\n10 lis 2020 11:18\nGra podwórkowa "biedronka", fot. ZDiZ, www.gdynia.pl\nJak podaje Gdynia.pl, plac zabaw przy ul. Wieluńskiej w Gdyni przeszedł modernizację. W efekcie współpracy władz miasta, rady dzielnicy Mały Kack oraz Zarządu Dróg i Zieleni udało się przebudować popularne miejsce osiedlowych spotkań i zabaw.\nNa placu zabaw wykonano różnorodne nawierzchnie: żwirowe, syntetyczne, z kostki betonowej oraz trwiaste. Pojawiły się także liczne urządzenia zabawowe, w tym między innymi huśtawki dla młodszych i starszych dzieci, bujak w kształcie auta, labirynt, tuby do rozmów, grę podwórkową "biedronka" czy piaskownię z interaktywnym panelem i sklepikiem.\nObok placu pojawił się zjazd linowy o długosci 24 metrów. Wykonano takze ogrodzenie z trzema furtkami oraz zamontowano elementy małej architektury, takie jak ławki z oparciami i podłokietnikami, kosze na śmieci, stojaki rowerowe i ławka młodzieżowa.\nPrzebudowę placu przeprowadziła firma Green Poland z Gniewowa. Koszt inwestycji wyniósł 307 847, 50 złotych.\nGdynia RSS plac zabaw RSS modernizacja RSS


Tester zapachu D.R.Harris CLASSIC | sklep Facetaria.pl\nFacetaria.plZapachyWody kolońskie i toaletoweWody po goleniuTestery zapachów>Testery zapachów>Tester zapachu D.R.Harris CLASSIC\nKod produktu: DRHCLACTEST\nTester zapachu D.R.Harris CLASSIC 2,5 ml\nZAPACH: Zapach oparty na świeżych zielonych nutach, letni i rześki. Aromaty lasu, cytryny, limonki – lekko korzenny akcent. Stosowany po goleniu z powodzeniem zastępuje wodę toaletową, zapach utrzymuje się długo na skórze.\nWoda kolońska o świeżym leśnym i cytrusowym zapachu. Klasyczne połączenie nut drzewnych, cytrusowych z korzennym akcentem w tle. Zapach idealny na co dzień, szczególnie podczas letniego urlopu. Po odparowaniu alkoholu pozostawia na skórze przyjemny filtr i subtelny zapach, który się długo utrzymuje (ok. 4 godzin).