Miejski Dzień Dziecka - w cyrkowym klimacie (duża galeria zdjęć)\nTysiące ludzi przewinęło się w sobotę przez Park Miejski, gdzie miała miejsce wyjątkowo kolorowa tego roku, plenerowa impreza z okazji Dnia Dziecka. Zorganizowane dzięki burmistrzowi wydarzenie odbyło się w cyrkowym klimacie.\nNie brakło szczudlarzy, pokazu magii, linoskoczków, wesołego siłacza i krasnoludka na mini-rowerku, wielkich baniek i tyrolki. I tylko szkoda, że część scenicznych występów i wspaniałą, tłumną zabawę zaplanowaną do samego wieczoru, uniemożliwiło drastyczne załamanie pogody.\nPoza stricte cyrkowymi atrakcjami, w których – co niezwykle istotne – mogły uczestniczyć same dzieci, ucząc się żonglerki, opanowując sztukę chodzenia na szczudłach, utrzymania równowagi, chodzenia po linie, czy jazdy na mikro-rowerku, zapewniono występy artystyczne oraz atrakcje, jakie zawsze cieszą się powodzeniem: dmuchańce, malowanie twarzy, tyrolkę, duże bańki mydlane, przejażdżki motocyklowe na kole, kolorowe drinki i darmowe kiełbaski, przejażdżkę kucykiem i strzelanie z łuku.\nW parku nie zabrakło burmistrza Grzegorza Watychy, który przybył specjalnie, by – jako gospodarz miasta i wydarzenia- oficjalnie powitać wszystkich zgromadzonych, ale też spędzić tam czas ze swoimi dziećmi. Dużym zaskoczeniem – chyba również dla samego burmistrza – okazał się jego taneczny występ z grupą dzieci z Akademii Tańca. Ponieważ w parku pojawił się akurat w momencie występu wychowanków Akademii, prowadzący imprezę dyrektor MOK (i jednocześnie instruktor tańca) Bolesław Bara przydzielił mu partnerkę i…nie było wyjścia, pod czujnym okiem wirujących, małych tancerzy, musiał zatańczyć walca.\nPodczas niespełna pięciu godzin cyrkowej zabawy, można było wziąć udział w tematycznej grze miejskiej, sporym zainteresowaniem cieszył się pokaz wyszkolenia psów oraz występy Frycka – małpki – marionetki grającej na fortepianie. Tłumy zebrały się, by podziwiać pokaz iluzjonisty, przerwany nagłą ulewą, której siła nie pozwoliła niestety na wznowienie zabawy. Wyjątkowo wesoły magik nie przerwał jednak występu, zapraszając widzów na scenę. Reszta publiczności schowała się pod wielkim namiotem, który okazał się zbawienny w zaistniałej sytuacji.\nNowotarżanie docenili różnorodność proponowanych atrakcji i świetną organizację, czego najlepszym dowodem była po prostu znakomita frekwencja.\nInformacja z dnia 04-06-2018, opublikowana przez: Mariusz Foryt była czytana 958 razy\nDzień Dziecka w Nowym Targu z dnia 22-05-2019 czytana 679 razy


Prof. dr hab. Hubert Królikowski: Tylko ambitne programy rozpędzą polską „zbrojeniówkę” - Kapital Polski\nProf. dr hab. Hubert Królikowski: Tylko ambitne programy rozpędzą polską „zbrojeniówkę”\n15 lipca 2021 Możliwość komentowania Prof. dr hab. Hubert Królikowski: Tylko ambitne programy rozpędzą polską „zbrojeniówkę” została wyłączona Aktualności, Polski Kapitał Like\nZ prof. dr. hab. Hubertem Królikowskim doradcą zarządu GRUPY WB rozmawia Marcin Prynda\nProf. dr hab. Hubert Królikowski, doradca zarządu GRUPY WB, Ministerstwo Gospodarki Fot. Darek Iwanski d.iwanski@interia.pl\nCzasami słychać radykalne głosy, że Polską Grupę Zbrojeniową należy rozwiązać. Ma Pan doświadczenie związane z PGZ m.in. z okresu pracy w Ministerstwie Gospodarki, był Pan w Radzie Nadzorczej PGZ, współpracował z koncernami zagranicznymi. Co Pan o tym sądzi?\nTakie pomysły są atrakcyjne z powodu radykalizmu, ale przyniosłyby więcej szkody niż pożytku. W powszechnej opinii PGZ nie wykazał się niczym specjalnym poza rekordem świata szybkości zmian zarządów. Ale realizuje programy Regina i Rak, na horyzoncie są wieże bezzałogowe ZSSW-30 i wozy Borsuk. Prawda, sięgają czasów przed powstaniem PGZ, ale zostały – lub zostają – doprowadzone przez Grupę do końca. Zwracam uwagę, że w programach uczestniczą polskie firmy, który nie są częścią PGZ. Bez ich udziału te nowoczesne rozwiązania nie miałyby polskiej łączności, systemów kierowania ogniem, czy rozpoznania. Czyli elementów, które decydują o ich skuteczności. Wracając do pytania, największą wartością PGZ są spółki. Pytanie powinno brzmieć: jak najefektywniej wykorzystać ich potencjał i kompetencje.\nJak powinna wyglądać realizacja programów zbrojeniowych, aby były z korzyścią zarówno dla wojska, jak i przemysłu?\nMożna wskazać kilka pożądanych cech. Powinny to być zakrojone na szeroką skalę wieloletnie projekty, umożliwiające stworzenie sieci kooperacyjnych i łańcuchów dostaw. Należy zadbać, aby były realizowane przez sprawdzonych i dużych, jak na polskie warunki, głównych wykonawców. Bliskie i ścisłe współdziałanie z wojskiem, powinno doprowadzić do stworzenia dokładnie takich systemów, jakich pragnie użytkownik. Dostosowanych do jego wymagań, a nie opracowanych dla kogoś innego i kupowanych „z półki”.\nRealizacja dużych projektów pozwoliłaby nadać branży zbrojeniowej tak potrzebny rozpęd?\nDuże programy rozbudowałyby kompetencje polskich firm i pozwoliły na realizację kolejnych, bardziej zaawansowanych projektów. Co ważne: miejsca pracy i pieniądze zostałyby w Polsce. Duże programy powinny mieć gwarancję ciągłości realizacji, na przykład w oparciu o ustawę. Być może należy je finansować nie tylko z budżetu MON, ale traktować jako projekty rządowe. Warto wykorzystywać istniejące w Polsce możliwości, a nie zakładać zbudowanie „Gwiazdy Śmierci”. Konieczne jest zaangażowanie całego narodowego potencjału, nie tylko spółek skupionych w PGZ.\nCzy do tej pory udało się zrealizować coś zakrojonego na tak dużą skalę?\nPolski przemysł sobie radzi. Proszę spojrzeć na program Regina, związany z armatohaubicą Krab. Pociągnął za sobą opracowanie i produkcję komplementarnych, polskich rozwiązań: wozów dowodzenia i rozpoznania artyleryjskiego, amunicji precyzyjnej, latających dronów zwiadowczych, artyleryjskiego systemu zarządzania polem walki. Wszystkie te elementy są oparte o know how polskich firm – nie tylko spółek skarbu państwa.\nMoże Pan podać przykłady projektów programów, które mogłyby odmienić „zbrojeniówkę”?\nCzęsto wymienia się w tym kontekście system obrony powietrznej Narew. Duży i wieloletni, z zaangażowaniem dużej liczby podmiotów. Programem zwiększającym zdolności obronne i lewarem dla polskiego przemysłu mógłby być rozwój środków rażenia: od amunicji precyzyjnej, przez amunicję krążącą, do amunicji rakietowej o zasięgu kilkuset kilometrów.\nW ciągu ostatnich kilku lat mamy jednak do czynienia z zagranicznymi zakupami „z półki”. Czy to nie ryzykowne?\nTo prawda, że polski przemysł nie jest w stanie wszystkiego sam zaoferować, choćby samolotów bojowych. Jednak opieranie się na zakupach zagranicznych jest niebezpieczne. Generuje przychód dla obcego dostawcy i nie rozwija własnej gospodarki. Państwo kupujące uzbrojenie staje się zakładnikiem sprzedawcy, co przekłada się nie tylko na siły zbrojne, ale też na ekonomię, sprawy ustrojowe i inne. Nie ma też gwarancji, że w razie konfliktu nasze potrzeby będą traktowane priorytetowo lub dostawy uzbrojenia nie zostaną zakłócone. Zakupy „z półki” powodują powstawanie „samotnych wysp nowoczesności”, które nie budują spójnego sytemu. Dlatego tak ważny jest rozwój własnych wyrobów. I jest to możliwe, co pokazuje program bojowego wozu piechoty Borsuk.\nBorsuk to jeden z najbardziej ambitnych „dużych” programów-liderów. Jak Pan go ocenia?\nPrzyznaję, że byłem bardzo sceptyczny co do powodzenia. Wiele wskazuje, że się myliłem. Co prawda Borsuk nie ma polskiego silnika, armaty i pocisków przeciwpancernych, ale nie ma też ograniczeń rozwojowych. Nic nie hamuje nas przed opracowaniem nowych wersji, innych opcji uzbrojenia czy napędu. Skuteczna realizacja takich programów wymaga jednak rządowej wizji i dialogu z własnymi, płacącymi podatki i tworzącymi miejsca pracy przemysłowcami i naukowcami. Podejmowanie decyzji „z zaskoczenia” nie poprawi PKB.\nCzy to sugestia, że polska „zbrojeniówka” powinna wytwarzać wszystko samodzielnie?\nNie postuluję wprowadzenia autarkii dla przemysłu obronnego. Współpraca z partnerami zagranicznymi jest jak najbardziej wskazana. Nie można tylko oczekiwać, że ktoś przekaże nam rozwiązania, które dają mu zyski i przewagę na polu walki i na rynku. To naiwność. Musimy się uczyć i twórczo wykorzystywać doświadczenia tureckie i koreańskie, odwoływać się do dorobku II RP. Byłoby szkoda, gdyby polski przemysł zdegradował się do roli montowni i stacji serwisowych obcych wyrobów. Pozbawiony praw własności intelektualnej, praw do rozwoju i praw do eksportu.\nJaką formę powinna mieć współpraca z przemysłem zagranicznym?\nSame ambicje nie przekładają się na jakość współpracy. Ważna jest konsekwencja oraz wsparcie rozwoju i pozycji własnego przemysłu. Jeśli polska firma dysponuje kompetencjami, konkurencyjną technologią i silną pozycją na własnym rynku, to automatycznie staje się atrakcyjnym partnerem. Dobrym przykładem jest program Europejskiej Agencji Obrony ESSOR, w którym spółka Radmor z Gdyni bez kompleksów działa w zespole z europejskimi liderami łączności wojskowej.\nProf. dr hab. Hubert Królikowski pracuje w Instytucie Bliskiego i Dalekiego Wschodu Uniwersytetu Jagiellońskiego. Ma doświadczenia zawodowe związane ze współpracą z przemysłem obronnym oraz bezpieczeństwem narodowym.\nInstytut Bliskiego i Dalekiego Wschodu Uniwersytetu Jagiellońskiego, Polska Grupa Zbrojeniowa, Prof. dr hab. Hubert Królikowski\nAktualności, Polski Kapitał Prof. dr hab. Hubert Królikowski: Tylko ambitne programy rozpędzą polską „zbrojeniówkę”\nLeszek Gaś: Bez kolei nie ma Zielonego Ładu


„Rehabilitacja dla Tadka po udarze”. Trwa zbiórka na leczenie mieszkańca Myślenic. Jest coraz lepiej, ale do samodzielności daleka droga | Dziennik Polski\n„Rehabilitacja dla Tadka po udarze”. Trwa zbiórka na leczenie mieszkańca Myślenic. Jest coraz lepiej, ale do samodzielności daleka droga\nBarbara Rotter-Stankiewicz 28 maja 2022, 15:20\nTadeusz Bicz potrzebuje kosztowanej rehabilitacji po udarze. Trwa zbiórka na rzecz mieszkańca Myślenic zdjęcia: archiwum rodzinne\nŻyli spokojnie i szczęśliwie, aż nadszedł 21 lutego 2022 roku, kiedy to pan Tadeusz Bicz z Myślenic przeszedł udar krwotoczny. Ich świat się zawalił.\n- Tata pracował kiedyś w Unitrze - tam poznał mamę. Są już ze sobą prawie 34 lata. W latach 90-tych założył własną działalność gospodarczą i pracował w domu jako technik elektronik. Naprawiał sprzęty RTV, audio-wideo, komputery. Dla wszystkich bliskich i znajomych był pierwszym kontaktem w sprawach technicznych. Mnie zafascynował komputerami - nauczył podstaw obsługi i działania. Teraz – choć nie potrafię ich naprawiać, zajmuję się tworzeniem oprogramowania – opowiada Marcin Bicz z Myślenic.\nInteresował się sportami motorowymi - szczególnie lubił oglądać rajdy samochodowe, na które jeździł z kolegami. Pasjonował się wyścigami F1.\nZawsze mówił, że powinien być zawodowym kierowcą, bo lubi jeździć. Jazda na symulatorach częściowo rekompensowała mu jazdę prawdziwą. Sam zrobił nawet pierwszą kierownicę do gry. Jeździł w lidze Simracing - to było jego odskocznią od pracy. Lubił również słychać dobrej muzyki i oglądać stare polskie seriale.\nNiestety to, by 59-letni pan Tadeusz szybko powrócił do swojej pracy i pasji, jest w tej chwili nierealne, chociaż jego żona i syn są przekonani, że odzyska pełną sprawność.\nGdy 21 lutego pan Tadeusz stracił przytomność, został przewieziony do szpitala w Myślenicach. Okazało się, że miał udar krwotoczny z przebiciem do głębokich struktur mózgu. Tego samego dnia zapadła decyzja o przeniesieniu go do Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie. Przez następne dwa miesiące walczył o życie na oddziale intensywnej terapii.\nSytuacja zmieniała się codziennie - raz na lepsze, raz na gorsze, a lekarze byli bardzo wstrzemięźliwi w rokowaniach.\n- Mieliśmy być gotowi na najgorsze. Dopiero, gdy po wielu próbach udało się wybudzić tatę i odłączyć go od respiratora, można było na chwilę odetchnąć z ulgą. Został przeniesiony na oddział neurochirurgii, gdzie spędził kolejne tygodnie, powoli wracając do świata żywych. Udało nam się nawiązać lepszy kontakt z tatą. Wielu rzeczy nie pamięta, ma sparaliżowaną lewą część ciała, ale wciąż jest sobą i żyje. Jak sam stwierdził „ale się porobiło". Zaczął dłużej utrzymywać kontakt wzrokowy i próbować mówić, jednak rurka tracheostomijna trochę mu w tym przeszkadzała. Pewnego dnia ją sobie wyrwał i zaczął oddychać bez żadnego wspomagania – opowiada pan Marcin.\nWkrótce został również wykonany PEG i pan Tadeusz zaczął przyjmować pokarm bezpośrednio do żołądka. Priorytetem stała się rehabilitacja.\n- Zdrowie taty jest najważniejsze, dlatego więc zdecydowaliśmy się na umieszczenie go w prywatnym ośrodku w Krakowie, gdzie codziennie ma średnio 5,5 godziny zajęć rehabilitacyjnych z fizjoterapeutami, neuropsychologiem i logopedą. Postępy są widoczne, ale do samodzielności jeszcze długa droga – opisuje Marcin Bicz.\nDodaje: - Tata dalej ma częściowy niedowład lewostronny, problemy z mówieniem, z pamięcią. Niektóre rzeczy pamięta, można z nim pogadać, ale innych nie kojarzy. Uczy się od nowa liczyć, czytać, czasem udaje się mu skupić uwagę na pół godziny, jednak do ideału jeszcze daleko.\n25-dniowy turnus w ośrodku kosztuje ponad 21 tys. zł. Na opłacenie pierwszego udało się rodzinie „wygospodarować” pieniądze, ale potrzebne są co najmniej dwa kolejne, a to już ciężar nie do udźwignięcia. Dlatego pan Marcin i jego mama po długich wahaniach postanowili założyć w internecie zrzutkę, pod hasłem „Rehabilitacja dla Tadka po udarze” (link do zbiórki: https://zrzutka.pl/grdxsa).\n- Zrzutka idzie super, jesteśmy wszystkim bardzo wdzięczni. Zareagowali nie tylko członkowie rodziny i znajomi, ale także osoby anonimowe – cieszy się pan Marcin.\nDo środy (25 maja) udało się zebrać ponad 37 600 zł. Złożyły się na to wpłaty od 138 osób, które przekazały od 5 zł do 2 tys. zł. Każda złotówka oznacza, że pan Tadeusz będzie mógł wykonać kolejny krok na drodze powrotu do zdrowia. Każdy może mu w tym pomóc.\ntadeusz bicz myślenice\nzbiórka dla tadeusza bicza\npomoc tadeusz bicz myślenice\nakcje charytatywne myślenice\nPopularny historyk i krytyk kulinarny postanowił przybliżyć Polakom miejsca, z którymi czuje się mocno związany. I tak bohaterami ostatnich odcinków autorskiego...\nPoczątkowo grywał miłych i ułożonych lekarzy. Dopiero Patryk Vega zrobił z niego naczelnego „twardziela” polskiego kina. Z kolei Katarzyna Warnke, która została...\nStrażacy zostali w poniedziałek wezwani do Tokarni, gdzie na gminnej drodze doszło do wypadku z udziałem quada. Ratownicy przez ponad godzinę wykonywali...\nKurczak curry na piątkę, czyli lekcja gotowania z Robertem Makłowiczem\nDziennikarz i krytyk kulinarny znany m.in. z programu "Podróże kulinarne Roberta Makłowicza" gościł w poniedziałek w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych -...


Klient może przyjść na gotowe - Puls Biznesu - pb.pl\nKlient może przyjść na gotowe\nopublikowano: 13-07-2012, 10:17\nMieszkania od dewelopera wielu klientom wciąż kojarzą się ze stresem związanym z oczekiwaniem na ukończenie inwestycji. Nie każdy może, bądź też nie ma ochoty czekać na mieszkanie. Czy w tym wypadku alternatywą jest tylko rynek wtórny? Otóż niekoniecznie.\nOd czasu boomu mieszkaniowego, gdy mieszkania wyprzedawane były już na etapie tzw. dziury w ziemi wiele się zmieniło. Jedną z bardziej widocznych zmian jest możliwość kupna mieszkania w budynkach oddanych do użytkowania. Oczywiście należy liczyć się z tym, iż tego rodzaju oferta jest zwykle przebrana z najatrakcyjniejszych mieszkań oraz trzeba jeszcze doliczyć czas niezbędny na wykończenie. W dalszym ciągu nie zmienia to jednak faktu, iż może być ona interesująca dla osób, które nie chcą długo czekać z przeprowadzką na swoje.Analitycy działu badań i analiz firmy Emmerson sprawdzili jaka jest dostępność gotowych mieszkań w cyklicznie monitorowanych przez nich miastach. Na koniec czerwca 2012 r. było ponad 12,3 tys. mieszkań, które znajdują się w już zakończonych inwestycjach deweloperskich. To o niecałe 300 mieszkań mniej niż na koniec I kw. 2012 r.\nOd czasu boomu mieszkaniowego, gdy mieszkania wyprzedawane były już na etapie tzw. dziury w ziemi wiele się zmieniło. Jedną z bardziej widocznych zmian jest możliwość kupna mieszkania w budynkach oddanych do użytkowania. Oczywiście należy liczyć się z tym, iż tego rodzaju oferta jest zwykle przebrana z najatrakcyjniejszych mieszkań oraz trzeba jeszcze doliczyć czas niezbędny na wykończenie. W dalszym ciągu nie zmienia to jednak faktu, iż może być ona interesująca dla osób, które nie chcą długo czekać z przeprowadzką na swoje.\nAnalitycy działu badań i analiz firmy Emmerson sprawdzili jaka jest dostępność gotowych mieszkań w cyklicznie monitorowanych przez nich miastach. Na koniec czerwca 2012 r. było ponad 12,3 tys. mieszkań, które znajdują się w już zakończonych inwestycjach deweloperskich. To o niecałe 300 mieszkań mniej niż na koniec I kw. 2012 r.\nA jak sytuacja prezentuje się na poszczególnych rynkach? Otóż na początku należy zaznaczyć, iż liczba gotowych mieszkań jest w dużym stopniu pochodną wielkości rynku. Dlatego też nie ma nic dziwnego w tym, iż gotowych mieszkań w Warszawie jest więcej niż wszystkich mieszkań oferowanych aktualnie w Poznaniu.\nCiekawsze powinno okazać się zatem zestawienie udziałów tego rodzaju mieszkań w całkowitej ofercie. Tym bardziej, iż udział gotowych mieszkań jest jednym ze wskaźników obrazujących kondycję rynku. Jeśli jest on wysoki oznacza to, iż mieszkania oferowane przez deweloperów nie są dostosowane do możliwości i/lub preferencji potencjalnych klientów. Jeśli jest on niski, to znaczy że deweloperzy dobrze zidentyfikowali istniejące na lokalnym rynku zapotrzebowanie i co ważniejsze potrafili na nie także właściwie odpowiedzieć.\nWedług wyników przeprowadzonego monitoringu obecnie na relatywnie największy wybór gotowych mieszkań mogą liczyć mieszkańcy Katowic. Prawie 45 proc. wszystkich oferowanych w tym mieście mieszkań na rynku pierwotnym stanowią lokale gotowe. W Poznaniu jest to co trzecie mieszkanie. Po drugiej stronie mamy Kraków i Wrocław, gdzie ukończone mieszkania stanowią odpowiednio 16 i 17 proc.\nNoble Securities radzi "kupuj" Mercor\n3 razy "kupuj" od Citigroup\nW maju mieszkanie sprzedawały się szybciej\n"Kryzys euro zakończy się czymś niemożliwym"\nBudownictwo i nieruchomości / Klient może przyjść na gotowe


FAQ | ARTICOLA\nCzas realizacji podawany jest indywidualnie dla każdego Klienta, ale zwykle trwa około 2 tygodni.\nCzynniki mające wpływ na długość realizacji:\nmiesiąc, w którym zamawiamy towar, ze względu na ilość zamówień. Najwięcej realizacji jest w II i IV kwartale roku. W tym okresach okres realizacji może być dłuższy.\nwielkość zamówienia. Drukarnie mają określona wydolność dzienną w produkcji druku na artykułach reklamowych. Np. w jednym dniu tamponiarka może oznakować około 900 szt. długopisów, dlatego czas realizacji może się wydłużać.\nindywidualna produkcja, które zwykle zajmuje około 3-4 tygodni.\ntowar sprowadzany na zamówienie z państw UE.\ntowar indywidualnie sprowadzany z Chin 4-6 tygodni.\nbrak akceptacji projektu graficznego.\nczasochłonny i pracochłonny proces technologiczny np. znakowanie ceramiki.\nJak dostarczany jest towar?\nNajczęściej zamówiony towar dostarczany jest na adres dostawy podany w druku zamówienia. O zmianie adresu dostawy Klient informuje nas pisemnie. Firma pisemna jest niezbędna ze względu na zachowanie formalności. W zależności od przesyłki wybieramy najlepszego przewoźnika. Do dyspozycji mamy 5 sprawdzonych firm przewozowych. Towar dostarczamy na paletach lub w paczkach ze względu na rodzaju towaru i jego wielkości. Na terenie Krakowa i okolic dostarczamy towar osobiście, chyba, że Klient zażyczy sobie inaczej.\nCzy można przyspieszyć realizację?\nTak, w niektórych przypadkach można przyspieszyć realizację i skrócić ją do tygodnia. W każdym przypadku wiąże się to z przedpłatą 100%.\nDodatkowo, np. w przypadku ceramiki przyspieszenie realizacji podraża cenę o około 20%. Podobnie jest z innymi wybranymi gadżetami. Zawsze Klient jest poinformowany przed dokonaniem zamówienia.\nJakie są minimalne ilości zamówienia?\nWszystko zależy od gadżetu reklamowego, który Państwa interesuje. Przyjmuje się, że minimalne ilości drobnych gadżetów takich jak: smycze, długopisy, breloki to 50- 100 szt.\nten sam długopis\nzamówienie 100 szt. długopisów z nadrukiem 1 kolor\nkoszt jednostkowy: 2,10 zł netto szt.\nZamówienie 30 szt. długopisów z nadrukiem 1 kolor\nkoszt jednostkowy: 5,30 zł netto szt.\nCena przygotowalni jest zawsze taka sama przy zamówieniu 30 szt. jak i 1000 szt.\nDlaczego w katalogu artykułów reklamowych nie ma cen?\nW wyszukiwarce artykułów reklamowych na stronie www.articola.pl nie ma cen, ponieważ są one uzależnione od wielkości zamówienia. Cena podawana jest Klientowi w ofercie indywidualnej. Zawiera ona cenę jednostkową artykułu wraz ze znakowaniem. Dlatego zawsze prosimy o kontakt w tej sprawie na adres: biuro@articola.pl\nJak dobrać znakowanie do gadżetu?\nAby poznać podstawowe metody znakowania, zapraszamy na naszą stronę PROPOZYCJE ZNAKOWANIA.\nWybierz gadżet, a my podpowiemy jaki rodzaj znakowania będzie najlepiej się prezentował na jego powierzchni.


Senso: Problem tygodnia! Bez ogródek.\nKasia 27 lutego 2011 11:39\nJak dobrze usłyszeć, że to nie tylko mój problem. Przez dłuższy czas również poszukiwałam w/w bluzki. Prosta, biała, nieskomplikowana, a jednak nieosiągalna. Odkryłam w big star dobrą gatunkowo i niedosięgnięta modą, druga zaś wpadła mi w ręce w lumpeksie, dla odmiany bawełniana. Jestem więc szczęśliwą posiadaczką tak ważnego dodatku do moich ciuchów jakim jest zwyczajna biała bluzka :)


Strona główna ⇒ brokuły\nW ostatnich latach brokuły zostały okrzyknięte jednym z najbardziej pożywnych i zdrowych warzyw. Z każdym kęsem dostarczasz swojemu organizmowi bardzo dużo właściwości odżywczych. Możesz je ugotować, albo usmażyć. Nie ważne jak je podasz, warto je dołączyć do swojej diety, bo naprawdę przynoszą same korzyści dla naszego organizmu..\n21:56, cklwow , Inaczej\nKilka dni temu kupiłam ładną główkę brokułów, ponieważ miałam ochotę na zupę. Z racji tego, że bardzo dużo pracuję, nie miałam czasu zupy ugotować. Udka, na których miałam ją zrobić, czekają na lepsze czasy w zamrażalniku, a brokuły postanowiłam zjeść, zanim zakwitną w lodówce. Tak oto narodził się pomysł na brokuły z serem, przepis znalazłam na jakimś forum, ale nie pamiętam, na którym. Przepyszne i dość szybkie danie(gdy mamy już ugotowane brokuły, przygotowanie makaronu i sosu zajmuje circa 7 minut).\nmakaron(na zdjęciu świderki, ale bardziej mi smakuje z penne, które zrobiłam sobie do pracy)\nprzyprawy: sól, pieprz, zioła prowansalskie, gałka muszkatołowa, kolendra\nWszyscy powinni zapamiętać.\nniedługo do naszych kin wejdzie (albo może nawet już graja) film "my week with marylin" z moją ukochaną michelle williams. uwelbiam tego typu filmy, a michelle williams zaliczam do czołowej piątki najlepszych aktorek młodego pokolenia na świecie.\na teraz powrót do szarej rzeczywistości, czyli pisania pracy mgr\nale w głośniczkach pozostawiam boską marylin ...\nTagi: kino, inspiracje\nkuchenne inspiracje: brokuły! 2012-01-28 12:25:15\nit's cooking time at my house!:D\ndawno nie przygotowałam postu o gotowaniu, a nie ukrywam, że pyszne jedzonko jest ogromną inspiracją. dziś rano kiedy zobaczyłam opustoszałą lodówkę postanowiłam zrobić większe zakupy, bo dawno nie miałam casu, żeby pokręcić się po kuchni i ugotować coś pysznego.\nkiedy wkroczyłam na stoisko warzywne, w oczy od razu rzuciły mi się piękne, zielone brokuły. wiedziałam, że będą one podstawą dania, które dziś stworzę. przez to, że ostatnio chodzę wiecznie zmęczona i niewyspana postanowiłam zjeść coś zdrowego, ale nie do.\nBROKUŁY W WINIE\n1 kg. brokułów;\n1 ½ szklanki białego wytrawnego\n¼ łyżeczki białego pieprzu.\nBrokuły umyć i osuszyć. W dużym płaskim garnku rozgrzać oliwę, wrzucić drobno posiekany czosnek, chwilę smażyć mieszając, po czym włożyć brokuły, posypać solą i pieprzem, smażyć dwie minuty, następnie wlać wino. Zmniejszyć.\nPrzepisy ziemi polskiej - Onet.pl Blog\nTuńczyka, cebule, czosnek, margarynę, skórkę i sok z cytryny.\nDo gładkiej masy dodać posiekane zioła, starannie wymieszać\n2/3 szkl śmietany\nBrokuły, włoszczyznę, cebulę, ziemniaki obrać ze skórki.\nIch łodyżki pokroić.\nZ na tarce o dużych oczkach zetrzeć marchew i pietruszkę, i seler.\nDo rondla dać masło, roztopić.\nDo tego wrzucić starte warzywa.\nPoddusić, cały czas delikatnie mieszać.\nPotem wszystko zalać wrzątkiem.\nZiemniaki i brokuły pokroić w słupki.\nWrzucić je do rondelka z pozostałymi warzywami.\nKontynuuję moje serowe zachcianki - bo po kurczaku cztery sery zostało mi jeszcze mnóstwo nadprogramowej fety. :)\nBrokuły w sosie serowym to danie, które każda/y z Was robił już pewnie miliony razy i ma swój ulubiony przepis. Umieszczam je tu, bo to jedno z pierwszych choć trochę skomplikowanych dań, jakie zrobiłam w życiu (dopiero na MM nauczyłam się gotować). Nie wspominając już o tym, że było to moje pierwsze spotkanie z, delikatnie mówiąc, radosną twórczością na temat znalezionego przepisu. Od tamtej pory taka filozofia gotowania towarzyszy mi w kuchni bez przerwy - nie pamiętam, kiedy zrobiłam coś dokładnie według tego, co autor miał na myśli.... :)\nZresztą - nie ma się co.\nMiłością szczerą i niesamowitą. w ogóle zielony kolor w kuchni i w jedzeniu to chyba mój ulubiony. szpinak, brokuły, szczypiorek to podstawa w moim jadłospisie. tym razem pyszne brokuły w postaci puszystej zupy krem.\n(na podstawie przepisu mojej mamy)\n100 g sera pleśniowego, np. gorgonzola\nłyżka jogurtu naturalnego do przystrojenia\ndo blendera wrzucić ugotowane w osolonej wodzie brokuły.\ndodać przygotowany wcześniej bulion warzywny oraz pokrojony na kawałki ser. zamiast pleśniowego można też dać serek topiony. dorzucić natkę pietruszki.\nwszystko razem zmiksować. na koniec popieprzyć, wymieszać.\nmożna dodać jogurt naturalny. wszystko proste i smaczne.


Don’t Let me Be Lonely Tonight | Pogotowie Wokalne – blog muzyczny\n6 wrz / Wojtek\nDavid Sanborn, George Benson, James Taylor, Joe Cocker, Oleta Adams, Pat Metheny, Raul Midon, Segio Mendez\nDziś słynna piosenka Jamesa Taylora, jedna z ważniejszych w jego dorobku. Utwór ukazał się na płycie z 1972 roku „One Man Dog” i od początku zaczął się cieszyć olbrzymią popularnością. Popularnością niezwykłą, bo mocno wybiórczą. Z jednej strony wykonuje ją wielu uznanych artystów, co pozwala myśleć, że mamy do czynienia z piosenką atrakcyjną, przyciągającą muzyków. Jednocześnie jednak zauważamy, że poza USA utwór nie jest rozpoznawalny. W Polsce także, być może dlatego, że nazwisko Taylora mówi coś jedynie bardzo osłuchanym, otwartym na różne gatunki melomanom.\nPiosenka wyróżnia się bardzo zwartą budową. Także długością, bo 2:36, to znacznie mniej niż standardowe 3 i pół minuty większości piosenek. Mimo to kompozytorowi udało się zawrzeć w niej bardzo dużo muzyki. Prawdopodobnie taki też był zamysł, aby maksymalnie skoncentrować się na tekście, stąd w oryginale występuje rekordowo krótki, jednotaktowy wstęp. Warto zwrócić uwagę na konstrukcję, w której nie ma typowego podziału na canto i refren, a jest za to charakterystyczna dla klasycznych form instrumentalnych, budowa trójdzielna (A,B,A).\nwww.youtube.com/watch?v=XTh1335y7EA” frameborder=”0″ allowfullscreen>\nIlość nowych wykonań tej piosenki świadczy o jej wielkości. A jeśli ktoś ma wątpliwości, to długa lista znakomitych artystów powinna je rozwiać – Eric Clapton, Pat Metheny, Joe Cocker, Patricia Kaas, Peggy Lee, Earth, Wind & Fire.\nPrawie wszystkie nowe wykonania stawiają na nastrój, jak chociażby w przypadku Isaaca Hayes’a. Jego propozycja jest znacznie dłuższa i jeszcze wolniejsza. Te zabiegi doprowadziły do odkrycia nowych kolorytów, a głęboki głos wokalisty dodaje dodatkowego smaku. W tej wersji piosenka o miłości zamienia się w dramatyczny protest-song nacechowany głębią uczucia, bólem i namiętnością..\nwww.youtube.com/watch?v=qjp_qGq8tbA” frameborder=”0″ allowfullscreen>\nW podobne klimaty prowadzi nas Oleta Adams. Tutaj rodzaj bólu jest nieco inny – wszak każdy kocha i cierpi inaczej, a na pewno różnicę tę widać w przypadku kobiety śpiewającej tekst napisany przez mężczyznę i dla mężczyzny.\nwww.youtube.com/watch?v=Y4womlzySBE” frameborder=”0″ allowfullscreen>\nPozostając przy wykonaniach damskich warto posłuchać wersji Davida Sanborna. Ten znakomity saksofonista zaproponował wersję ballady jazzowej. To wykonanie mieści się w pokaźnym zbiorze świetnych wykonań instrumentalnych. Zadziwiające jest, że tę niepozorną, folkową piosenkę pokochali artyści muzyki ambitniejszej. W przypadku tej wersji, zaproszenie wokalistki, Lizz Wright zyskuje nową, niezwykle atrakcyjną jakość.\nwww.youtube.com/watch?v=IGSIQbdYb0s” frameborder=”0″ allowfullscreen>\nDon’t Let me Be Lonely Tonight to jedna z najważniejszych dla mnie piosenek. I dziś już nie jestem w stanie powiedzieć, czy wpływ na to miał sam autor, czy któreś z 3 mistrzowskich wykonań. Pierwsze z nich, to mój ulubiony George Benson. Jego wersja, utrzymana w stylistyce typowej dla tego muzyka, nie gubi nic z pierwowzoru. Jednak tutaj jest inaczej – żywsze tempo, improwizacje gitarowe, zmienione frazowanie. Na takie wersje mogą sobie pozwolić muzycy najwyższej klasy!\nwww.youtube.com/watch?v=NBUh2c_9C1c” frameborder=”0″ allowfullscreen>\nDrugi mistrz, Joe Cocker z właściwą dla siebie klasą i niezwykłym smakiem stworzył nowe arcydzieło. Jego wersja jest utrzymana w podobnym do oryginału stylu, jednak z tak silnym pierwiastkiem osobistym, że można być przekonanym, że to piosenka Cocker’a.\nwww.youtube.com/watch?v=LqnbOD5x8wE” frameborder=”0″ allowfullscreen>\nPrzy trzecim mistrzu jest mały kłopot, bo w tym nagraniu nie wiadomo kto powinien być okrzyknięty mistrzem. Oto mamy wykonanie, do którego wspaniały gitarzysta Pat Metheny zaprosił grupę równie świetnych muzyków. Nieznany wówczas szerszej publiczności Raul Midon dziś jest wokalistą nagrywającym znakomite płyty. I gdyby ktoś chciał zdecydować, czy to wykonanie należy do gitarzysty, czy wokalisty, to powinien jeszcze zastanowić się nad udziałem saksofonisty Marcusa Stricklanda. Jego solówka zachwyca.\nwww.youtube.com/watch?v=BEThLd-hH2Y” frameborder=”0″ allowfullscreen>\nBrazylijski książę bossa novy (królem może być tylko jeden muzyk, zresztą jego odwieczny mentor, Carlos Jobim) Sergio Mendez niewiele w tej piosence zmienił. Melodia i tekst są identyczne, a jednak słyszymy tu lekko inny utwór. I o to właśnie chodzi w graniu coverów. Wystarczyło po prostu zmienić pulsację, stylizując ją na klimaty latynoskie. Mała rzecz, a cieszy!\nwww.youtube.com/watch?v=Ej-w3mbQem0″ frameborder=”0″ allowfullscreen>\nTą wersją kończymy opowieść o zwykłej – niezwykłej piosence. Wybierając materiał muzyczny miałem nie lada problem z eliminacją wielu świetnych wersji. I właśnie na tym polega niepowtarzalność tej niepozornej, folkowej ballady.


Komentarze - Opinie | MM Magazyn Przemysłowy\n23.12.2019 Zalety czyszczenia suchym lodem\nO zaletach wykorzystania suchego lodu opowiada Marcin Pawluk – właściciel firmy Pamech, wyłącznego dystrybutora maszyn do czyszczenia suchym lodem marki Intelblast.\n10.12.2019 Nowe technologie wpływają także na przepływ materiałów\n- W świecie, w którym czas jest niezwykle istotnym kryterium decydującym o efektywności, coraz więcej świadomych firm decyduje się na automatyczne systemy magazynowe – przekonuje Paweł Zieliński, dyrektor generalny firmy Remmert w Europie Wschodniej.\n19.11.2019 Systemy centralnego smarowania\nO tym, jak często systemy centralnego smarowania wymagają konserwacji lub przeglądu, opowiada Krzysztof Cholewa z TriboTec Polska.\n24.10.2019 Produkcja w Polsce a rewolucja 4.0\nPolski przemysł produkcyjny jest coraz bardziej świadomy konieczności wprowadzania zmian. Taka postawa wiele mówi zarówno o samych firmach, kondycji branży, jak i o jej perspektywach. Swoją opinią na ten temat podzielił się Arkadiusz Niemira, prezes zarządu PSI Polska.\n15.10.2019 Środki smarne – najważniejsze parametry i kierunki rozwoju\nO parametrach, na jakie należy zwrócić szczególną uwagę przy wyborze konkretnego środka smarnego, a także o wyzwaniu, przed jakim stoją producenci olejów przemysłowych w związku z olbrzymią różnorodnością stosowanych w przemyśle maszyn i urządzeń opowiada Tadeusz Hładki, dyrektor ds. przemysłowych środków smarnych Fuchs Oil.\n30.09.2019 Rynek kablowy w trendzie kilkuprocentowego wzrostu\n16.09.2019 Kluczowe wsparcie klienta\nO tym, na co zwrócić uwagę przy wyborze instytucji finansowej, z którą zostanie podpisana umowa o prowadzenie PPK i umowa o zarządzanie PPK, mówi Piotr Żak, dyrektor ds. klientów instytucjonalnych w PKO TFI.\n10.09.2019 Boom w produkcji kabli i przewodów\nRynek kablowy od połowy 2017 r. charakteryzuje się lekką tendencją wzrostową, co potwierdzają wyniki sprzedażowe zarówno producentów, jak i dystrybutorów kabli i przewodów. O prognozach na najbliższe miesiące mówi Karol Kozłowski, Manager Produktu Przewody chainflex® igus Polska.\n27.08.2019 Co wpływa na jakość i wydajność obróbki?\n20.08.2019 Wykorzystanie cloud computingu w przemyśle\nO automatyzacji i optymalizacji procesów produkcyjnych z wykorzystaniem nowoczesnych technologii gromadzenia i przetwarzania danych opowiada Jędrzej Kowalczyk, prezes zarządu FANUC Polska.\n13.08.2019 Jakie są skutki braku odpowiedniego wyważenia wirnika?\nZwiększone drgania i wibracje, przyśpieszenie zużycia łożysk, zwiększony poziom hałasu czy pęknięcia – to tylko niektóre skutki niewyważonych wirników, na które zwraca uwagę Paweł Sadowski, dyrektor ds. rozwoju w CIMAT, Burke Porter Group.\n30.07.2019 Nieprawidłowości w pracy łożysk\nO sposobach wykrycia nieprawidłowości w pracy łożysk opowiada Michała Tomala, Industry Distribution Manager Poland w firmie NTN-SNR Polska.\n10.07.2019 Jak rozpoznać uszkodzone łożysko w maszynie\nO tym, jakie są najważniejsze sygnały nieprawidłowej pracy łożyska w maszynie - opowiada w rozmowie z „MM Magazynem Przemysłowym” Michał Obrębski, product manager w igus.\n18.06.2019 Kable i złącza w e-Mobility\nW jakim kierunku rozwijane są kable i złącza do ładowania samochodów elektrycznych, jakie są trendy na rynku i na co szczególną uwagę zwracają producenci takich rozwiązań - opowiada Dariusz Ziółkowski z firmy Technokabel.\n07.05.2019 Co warto wiedzieć, decydując się na zakup kabla teleinformatycznego?\n- Decydując się na zakup kabla teleinformatycznego, trzeba uwzględnić kilka istotnych czynników - mówi w rozmowie z „MM Magazynem Przemysłowym” Dariusz Ziółkowski, kierownik Działu Konstrukcji Kabli i Rozwoju w Technokabel.\n30.04.2019 Wybór kabla teleinformatycznego\nO tym, na co należy zwrócić szczególną uwagę, decydując się na zakup kabla teleinformatycznego, opowiada Mariusz Pajkowski, zastępca dyrektora ds. technicznych w Lapp Kabel.


Jak odróżnić ból zęba od bólu zatok? - Sinupret\nZdarza się, że odczuwamy uporczywy ból w obrębie twarzy, ale nie potrafimy zlokalizować jego źródła. Jeśli pojawia się on na przykład nad policzkiem, za przyczynę uznaje się najczęściej stan zapalny w jamie ustnej lub zapalenie zatok. By móc pozbyć się uciążliwych dolegliwości, należy w pierwszej kolejności ustalić, co jest ich przyczyną. Tutaj pojawia się pytanie: jak odróżnić ból zęba od bólu zatok?\nOdpowiedź na to pytanie nie jest prosta, ponieważ bardzo często odczuwamy ból zębów przy zapaleniu zatok. Jest to spowodowane naszą anatomią – gdy ujście zatok zatyka nagromadzona wydzielina, ograniczony zostaje przepływ powietrza. To z kolei powoduje ból, który promieniuje na inne struktury, w tym na szczękę.\nTrudno odróżnić ból zęba spowodowany dolegliwościami w jamie ustnej od tego, który towarzyszy zapaleniu zatok. Ten drugi nie jest aż tak intensywny – zazwyczaj jest rwący, tępy oraz nasila się przy wykonywaniu gwałtownych ruchów. Razem z nim występują również inne dolegliwości, jak na przykład niedrożność nosa i/lub katar, a także zaburzenia węchu, uczucie rozpierania w twarzoczaszce, ból głowy, złe samopoczucie. Pojawia się też mocne nasilenie dolegliwości przy schylaniu, chodzeniu czy gwałtownej zmianie pozycji ciała. Co istotne, wyraźną ulgę przynosi powolna zmiana pozycji na leżącą bądź siedzącą.\nBy ocenić, co jest źródłem uciążliwych dolegliwości w obrębie jamy ustnej, warto dokładnie przyjrzeć się objawom towarzyszącym. W przypadku dolegliwości związanych ze zmianami w obrębie jamy ustnej, nie występują przypadłości charakterystyczne dla zapalenia zatok. Jeśli pacjent w pierwszej kolejności uda się z bólem do dentysty, podejrzewając ból zęba, wówczas diagnostyka opiera się głównie na badaniu RTG. Jeżeli natomiast pacjent uda się najpierw do lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, diagnostyka będzie się opierać na wywiadzie lekarskim (w przypadku zapalenia zatok nie jest zalecane wykonywanie RTG). Internista może również skierować pacjenta do laryngologa, który dokona szerszej diagnostyki. Przy zwykłym zapaleniu zatok diagnostyka odbywa się poprzez wywiad i rynoskopię. Jeśli laryngolog stwierdzi, że konieczne jest badanie obrazowe, wówczas zleci odpowiednie badania.\nSkąd się bierze ból zębów przy zapaleniu zatok?\nWiele osób zastanawia się, czy od zatok może boleć ząb. Owszem, może i nie jest to rzadkie zjawisko. Najczęściej pojawia się ból zębów od zatok szczękowych. Rozwijający się w nich stan zapalny może powodować ucisk na nerw trójdzielny, a tym samym ogromne dolegliwości bólowe nie jednego, a nawet kilku zębów. Odczuwalne jest pulsowanie, nadmierna wrażliwość skóry na dotyk, pojawia się również podwyższona temperatura ciała. Warto zaznaczyć, że tuż przy zatoce szczękowej znajdują się korzenie zębów trzonowych – co dodatkowo zwiększa ryzyko wystąpienia trudnego do zlokalizowania bólu i jego źródła.\nBól zatok i zębów – zależność dwustronna\nWarto pamiętać, że opisywana zależność działa w obie strony. Problemy w obrębie jamy ustnej mogą przyczynić się do rozwoju tzw. zębopochodnego zapalenia zatok. W takim przypadku bardzo ważne jest prawidłowe rozpoznanie źródła dolegliwości. Tylko wtedy możliwe jest wdrożenie odpowiedniego leczenia.\nPoza laryngologicznymi przyczynami takimi jak polipy, torbiele czy skrzywienie przegrody nosa, pewien odsetek przypadków zapalenia zatok spowodowany jest zębopochodną patologią (choroby przyzębia, martwica miazgi). Stan zapalny może się również rozwinąć po leczeniu stomatologicznym.\nBól zęba może być zarazem źródłem, jak i konsekwencją stanu zapalnego.\nW pierwszej kolejności należy zgłosić się zarówno do dentysty, jak i do lekarza rodzinnego, a w dalszej kolejności do laryngologa. Tylko szeroka diagnostyka da pełen obraz i pozwoli wskazać źródło dolegliwości. Często źródło to jest nieoczywiste. Dlatego tak ważne jest, by nie wdrażać leczenia bez konsultacji z lekarzem. Leczenie opiera się zazwyczaj na podawaniu leków przeciwbólowych, przeciwzapalnych, a także na płukaniu jam nosa i przywróceniu prawidłowego działania mechanizmu oczyszczającego dzięki lekom pochodzenia naturalnego. W przypadku zapalenia o podłożu bakteryjnym stosuje się również antybiotyki. Nie oznacza to jednak, że można pominąć konsultację stomatologiczną. Konieczne jest nie tylko wyleczenie wszystkich schorzeń i nieprawidłowości w jamie ustnej, ale też przeprowadzanie regularnych przeglądów.\nNależy pamiętać, że zignorowanie niepokojących dolegliwości może doprowadzić do poważnych powikłań. Niezależnie od tego, czy były to objawy autonomiczne czy też powiązane. Jeśli nie zostało rozpoznane ich źródło i wdrożone odpowiednie leczenie, może dojść między innymi do:\nPrzewlekłego zapalenia przestrzeni przynosowych\nPowstania ropnia mózgu\nLeczenie objawowe może przynieść ulgę – nawet na dłuższy czas. Jeśli jednak przyczyna dolegliwości nie została rozpoznana i poddana leczeniu, możemy mieć niemal 100% pewność, że uciążliwe objawy wrócą. Często z jeszcze większą intensywnością.\nZapalenie zatok u dzieci objawy i leczenie Czy zapalenie zatok może nawracać i jakie są tego przyczyny?\nPierwszymi objawami wirusowej infekcji dróg oddechowych są często dreszcze i kichanie.\nSymptomy i objawy przewlekłego zapalenia zatok przynosowych\nObjawy przewlekłego Rhinosinusitis są podobne do ostrych stanów zapalnych, jednak najczęściej nie są tak intensywne.\nZapalenie zatok u dzieci objawy i leczenie\nBłona śluzowa bierze udział w ostrych zapaleniach jamy nosowej także u dzieci.\nRhinosinusitis – definicja ostrego wirusowego zapalenia zatok przynosowych\nOstre Rhinosinusitis jest w większości przypadków spowodowane infekcją wirusową, która prowadzi do zapalnych reakcji obronnych błony śluzowej nosa.\nW leczeniu przewlekłego zapalenia zatok


Witam w kolejnym zestawieniu dziesięciu najlepszych kobiet tygodnia. Może być trochę zaskakujące, ale raczej jest uczciwe, a więc dłużej nie przeciągając przejdźmy do listy.\nTo, że zawodniczka po raz kolejny melduje się w dziesiątce po samym segmencie pokazuje nam jak źle jest traktowana i jak fatalnie stoi aktualnie dywizja kobiet w WWE. Segment był dobry pomijając już ten Samoan Drop, ale raczej powinny się tu kwalifikować kobiety, które walczą, lecz skoro jest tak mało walk i jeszcze mniej walk dobrych to wejście z niezłym segmentem to mały wyczyn.\nAsuka jest tutaj tylko dlatego, że w tym tygodniu nic lepszego nie było, no i oczywiście dlatego, że swoją walkę wygrała. Sama walka w jej wykonaniu była fatalna. Nie wiem nawet czy akcje, które wykonała można policzyć na palcach jednej ręki. Żenująca postawa. Jeśli jesteś tak promowana, a taka Jax musi ratować twoją walkę to chyba raczej już czas to skończyć i zrobić z niej normalną zawodniczkę.\nFajnie, mocno pokazana, zwycięstwo, ósme miejsce, ale proszę żeby ten warkocz nie miał większego potencjału ofensywnego niż krzesło.\nMandy ciągle idzie ku lepszemu, a w walce z Bayley nie odstawała aż tak mocno. Kobieta robi swoje i zasługuje na to miejsce.\nBayley znowu blisko podium, ale po raz kolejny bez medalu. Walkę wykręciła dobrą, wygrała, więc jest przed Mandy Rose, ale jednak jeszcze czegoś jej tam do podium brakuje. Jednakże teraz jej forma idzie w górę, więc powinna w niedługim czasie zdobyć chociaż to trzecie miejsce.\nNaprawdę zaskakująco ciekawą walkę wykręciła z Asuką i wypadła w niej o niebo lepiej od Japonki. Forma Nii idzie w górę i już nie jest aż tak drewniana jak była. Zaczyna powoli przekładać siłę na destrukcję i to się podoba. Szkoda tylko, że porażka, ale to walka z Asuką, więc nie ma się co dziwić. Mocno zasłużona piąta lokata.\nNaomi zaskoczyła na plus. Szybka w ringu, dobra w tych pół – segmentach i pierwszy raz od dawna przyjemnie oglądało się walkę, w której występuje. Jest poza podium, gdyż osoba z pozycji trzeciej zaskoczyła jeszcze pozytyniej.\nTym zaskoczeniem była właśnie Carmella. Miss Money in the Bank była pokazana w swojej ostatniej walce zaskakująco mocno. Zazwyczaj uciekała w swoich pojedynkach i szukała podstępu, a tu nie, konkretnie poszła do przodu i długo dominowała. Szkoda, że nie wygrała, bo byłaby po prostu pierwsza, ale jej mocna walka może być zapowiedzią realizacji kontraktu w najbliższym czasie. Kto wie, może na Fastlane……….\n1. Becky Lynch/Alexa Bliss\nNie można po prostu wybrać tutaj lepszej. Obie zrobiły w tym tygodniu swoje i tyle. Pokazały umiejętności i udowodniły, że są solidnymi zawodniczkami. Wygrały dwie najlepsze walki z kobietami w tym tygodniu i zasłużyły najzwyczajniej na zwycięstwo i tutaj nie ma co negować.\nPodsumowując, w porównaniu do poprzedniej listy wypadło aż pięć zawodniczek: Sane, Baszler, Riott, Banks i James. Trzy z nich wzięły udział w mało atrakcyjnych segmentach, a Sane i Baszler nie wystąpiły. W porównaniu do poprzedniego tygodnia mamy przeskok Jax o dwa miejsca w górę, spadek Rousey o osiem lokat, zjazd Bayley o dwie, Asuki o cztery, no i awans Alexy o dwa oczka do przodu. Carmella w debiucie na liście zdobywa medal, Becky od razu wygrywa, Belair dosyć pozytywnie, a Naomi i Rose zaskakująco dobrze.\nNa koniec wrzucam jeszcze klasyfikację medalową:\n2. Mickie James 1 0 0 1\n2. Becky Lynch 1 0 0 1\n4. Ronda Rousey 0 1 0 1\n5. Carmella 0 0 1 1\nPrevious WWE TOP 10 – NAJSILNIEJSI WRESTLERZY\nNext POWER RANKINGS MĘŻCZYZN 11.03.18r.\n1 thought on “TOP 10 KOBIET TYGODNIA”\n11 marca 2018 o 10:31


Dodano: Czwartek, 7 grudnia 2017 22:00\nDodano: Środa, 21 września 2016 10:17\nHarcerze z Chorągwi Krakowskiej ZHP rozpoczęli nowy rok harcerski zlotem w Mszanie Dolnej. Przez trzy dni tysiąc harcerzy z całej Małopolski wędrowało po górach oraz brało udział w grach i koncertach. W inauguracji wzięli udział również harcerze z Podhala.\nDodano: Środa, 6 sierpnia 2014 15:05\nOgromne straty po nawałnicy w rejonie Mszany Dolnej\nNa kilkadziesiąt milionów złotych szacowane są straty, jakie wyrządziły nocne nawałnice w mieście i gminie Mszana Dolna. Najgorzej sytuacja wygląda w miejscowości Kasinka Mała, gdzie rzeka porwała drzewo z tartaku i wylała, niszcząc wszystko po drodze. W Kasince zerwane są m.in. dwa mosty. Miejscowość odwiedził już wicewojewoda Małopolski Andrzej Harężlak, pod wieczór ma przyjechać minister administracji i cyfryzacji Rafał Trzaskowski.\nDodano: Poniedziałek, 13 stycznia 2014 20:44\nNowe fakty ws. wypadku Porsche\nKierowca Porsche, który w niedzielny poranek rozbił się samochodem w Mszanie Dolnej (powiat limanowski), w wyniku czego ranny została pasażer-policjant, opuścił limanowski szpital zanim policja zdążyła go zbadać alkomatem.\nDodano: Poniedziałek, 22 lipca 2013 21:12\nJanusz YANINA Iwański w Starej Winiarni\nMSZANA DOLNA: Gitarzysta, kompozytor, producent i autor tekstów - Janusz YANINA Iwański - wystąpił z koncertem w Folwarku Starej Winiarni.


Powyżej 22 gemów ::: 1,81 ::: 1/3\nMurray A. +1,5 seta ::: 1,61 ::: 1/3\nH2H 17:6 z lat 2007-2016. Grali ze sobą dość niedawno bo w półfinale turnieju w Monte-Carlo i tam Murray wygrał pierwszego seta do 2 gemów, ale ostatecznie przegrał całe spotkanie. Rok temu oddał tutaj Nadalowi tylko 5 gemów wygrywając swój pierwszy turniej Masters na mączce. Tym razem może nie będzie tak optymistycznego scenariusza dla Andiego, ale co by o nim nie mówić ma w tym meczu szanse wygrać. Świetny mecz z Simonem Gillesem, genialny na serwisie z Berdychem - to robi wrażenie. Oczywiście "król mączki" wraca chyba do formy co świadczy chociażby o tym, że wygrał niedawno 2 turnieje pod rząd, ale czy w tym spotkaniu może mieć niezwykle ciężko, przynajmniej w mojej opinii.\nPowyżej 19,5 gemów ::: 1,86 ::: 1/3\nNishikori K. +1,5 seta ::: 2,83 ::: 0,5/3\nH2H 7:2 z lat 2010-2016. Grali ze sobą w tym roku już 2 razy i teraz spotkają się po raz kolejny. Na Australian Open w królestwie Djokovica wyglądało to słabo, choć były momenty gdzie Kei naprawdę grał nieźle, potrafi prowadzić wymiany z Novakiem, ale czasami coś w jego głowie pęka tak jakby popularnie mówiąc już przegrywa mecz w szatni.\nDjokovic na pewno jest podrażniony szybkim odpadnięciem z turnieju w Monte-Carlo gdzie pokonał go sensacyjnie Jiri Vesely. Jednak co by nie mówić rok temu w Rzymie Nishikori urwał set Djokovicowi i ogólnie zrobił to jeszcze 4 razy. Japończyk jak już pisałem wczoraj gra świetnie, przegrywa jedynie ze ścisłym topem. Wczoraj Kyrgios pomimo zaserwowaniu 18 asów nie dał rady więc kto wie jak to dzisiaj będzie wyglądało...


Before Sunset: marca 2014\nJutro w końcu wybieram się do centrum. Moim celem na początek dnia jest City College of San Francisco, gdzie zapisuję się na kurs języka angielskiego. Kurs ten jest tzw. non-credit, czyli za darmo i nie nie obejmuje jakiś większych restrykcji, muszę tylko napisac test, aby ustalic swój poziom.\nUdało nam się w końcu znaleźc mieszkanie, więc będziemy mieszkac około 10 minut na pieszo od oceanu, 15 min od Golden Gate Park i 10 minut... dobra już nie przesadzam. Naszymi landlordami będzie para ukraińskich staruszków, którzy zapominają czasami jaki dzień jest po piątku, ale chcą nam dac very good stół i nawet telewizor oferowali.\nW niedzielę pojechaliśmy na organiczny targ. Było sporo drogich jabłek i zdrowego chleba, a do tego muzyka country na żywo. W ogóle w tej części USA, a już zwłaszcza w SF, wszyscy mają bzika na punkcie organicznego jedzenia. Organicznym jedzeniem może byc nawet to z mikrofali. Mają organiczne bułki, cukierki, batoniki czekoladowe, kawę, chipsy, płyn do naczyń i gąbki. Można nie wierzyc, ale to chyba wszystko jest prawda. No bo jak sprawdziłam skład podejrzanie wyglądającego napoju za dolara, który w Polsce byłby na pewno nagromadzeniem substancji E, tutaj były 2 składniki - woda i herbata. To samo z batonikiem czekoladowym, zero spulchniaczy, emolguzatorów i innych takich. Można? Można. Tego za czym na pewno będę tęsknic może kiedyś, będzie Trader Joe's, pałac obfitości organicznego jedzenia.\nPo targu (na którym zdjęc nie robiłam) pojechaliśmy nad wybrzeże.\nEtykiety: lifestyle, San Francisco, USA\nWywołałam zdjęcia z Zenita. Były one zrobione 2 lata temu.\nNie wiem, gdzie ja miałam oczy, jak tu mieszkałam całe życie prawie. Jest pieknie dookoła.\nNa jeden z obiadów robiłam naleśniki ze szpinakiem i mozarellą. Nigdy nie mialam zdolności do robienia dobrych naleśników. Skorzystałam więc, z książki kucharskiej mojej mamy. A w niej były przepisy na dania z Wielkopolski, w tym i takie, bez podanych składników. W środku znalazłam kwiatki, które są już tam chyba od 15 lat.\nW ramach "myśl globalnie, działaj lokalnie" staram się jak najwięcej jeździć rowerem, bo pogoda dopisuje. Już 3 raz wybrałam się do Buku - 5 km od domu. Po drodze zrobiłam kilka zdjęć. Była godzina 9 rano. Jakoś nie ciągnie mnie do dużego miasta. Wolę zostać na wsi.\nEtykiety: lifestyle, Polska, rower\nObudziłam się rano. Wszyscy jeszcze spali. Tak jest najlepiej. Nad polami unosiła się mgła, zapowiadał się ciepły dzień. Brakowało tylko rosy na trawie, żeby było idealnie. Kogut z kurnika domagał się otwarcia drzwiczek, bo przecież słońce już dawno na niebie było. Ptaki ukryte w gałęziach drzew, cwierkały jak szalone. Pojawił się Tofik, mały kotek, który urodził się u nas, jego mama zaginęła, a on już został. Biegał sobie za mną, niepewny, czy podejśc. Chciałam go zamknąc w ciepłym miejscu, ale nie dał się zwabic. Zimno się zrobiło, bo to słońce to jeszcze mylące jest, więc poszłam do domu.\nKawałek od domu. Prosta trasa, szosa, widoki takie, że oczy nie mogą się napatrzec. Jeszcze nie wiosna, ale już nie zima. W powietrzu czuc świeży zapach gleby, promienie słoneczne ogrzewają twarz. Gdzieś tam wyżej, paralotniarz towarzyszył mi przez cała drogę, widziałam jak na niebie mijał się z samolotem. Tak to wyglądało, tuż przed zachodem słońca.\nEtykiety: lifestyle, Polska, rower, travel\nDo Grzebieniska jest 10 km. Jedzie się przez 2 wioski - Wilkowo i Wierzeję. Kiedyś jak się jeździło przez takie wiochy zabite dechami, to małe psy wylatywały z podwórek gospodarstw i ujadały za tobą, aż do końca wsi. Teraz obyło się bez tego na szczęście. Żywej duszy nie było na wsi, gdzieś tam można było zobaczyc panią pracującą w ogródku, albo dwóch panów składających gałązki przy rowie. Do tego autobusy odwożące dzieci ze szkoły do domów i kilku penerków rozbijających się samochodami po wiejskich ulicach.\nSklep abc w Grzebienisku wygląda tak jakby tylko jego nazwa się zmieniła, ale już w środku pozostał GS-owski. Kamienna podłoga, na ladzie stara, wysoka waga z dwoma szalkami. Obok zeszytu i kasy stał jeden tort, truskawkowy, nieprzykryty niczym, w temperaturze pokojowej. Z boku, leżały pojemniki z kukułkami i żelkami, a po lewej w lodówkach kiełbasy, szynki i wątrobianki. Pani za ladą, w biało-niebieskim fartuszku, nie była pewna, czy my jesteśmy zabłąkanymi turystami, czy urwałyśmy się ze szkoły. W innym sklepie potem, już w Wilkowie, pani sklepowa dokładnie się wypytała od kogo jesteśmy i że ona tak Pawełka (tatę) zna, bo razem do szkoły chodzili.\nZa sklepem było muzeum rolnictwa. Co tutaj? Muzeum? Jeśli nawet było kiedykolwiek zwiedzane, to chyba 20 lat temu, jak wstawiano tam maszyny. A kawałek dalej było coś, co było czymś, co miało wizerunki Maryii, Jezusa i JP2. Urocze.\nJak to na wsi bywa, dwie młode kobiety, na rowerze przejechac nie mogą, bez zainteresowania. No więc w drodze powrotnej dowiedziałyśmy się, że "ale cipki macie fajne rowery".\nWygrzebałam ze staroci zgromadzonych w domu stary projektor do filmów. Wyświetlaliśmy na nim bajki, jak byliśmy dziećmi. Moja ulubiona to o dziewczynce, która sama została w domu i jej zabawki ożyły. Mamy też Historię Żółtej Ciżemki, czyli o budowie Ołtarza Mariackiego. Jest też Wyspa Skarbów, W Pustyni i w Puszczy i wiele innych. Niektóre filmy są niestety pourywane, albo pogniecione. Wszystko działa, tylko ciężko jest zrobic zdjęcie, gdy panują ciemności w trakcie wyświetlania.\nSiedmiogodzinna jazda w autobusie zmusza, chcąc nie chcąc, do refleksji. Tych życiowych i tych całkiem głupich. Może to przez to, że maksimum ruchu to dwa centymetry w przód, dwa w prawo i dwa w lewo. Dodatkowo, niedawno przeczytany artykuł o nieuprzejmości jedzenie kanapek podczas podróży (no bo zapachy z kanapki, mogą nie spodobać się współpasażerom), powstrzymał mnie of wyciągnięcia jednej (z czterech) kanapki z tuńczykiem. Cóż, moja współpasażerka i tak się przesiadła, po jakimś czasie (może to przez ciasteczka, które chrupałam sobie spokojnie). 7 godzin autobusem, potem jeszcze 1,5 godziny na lotnisko i 8 godzin przeleżakowania na poczekalni. Tak to się właśnie robi niskim kosztem. Ale ja już dziękuję, nigdy więcej.\nW podwyższonym autobusie, usiadłam całkiem z przodu, więc ulicę miałam jak na dłoni. Szkoda, że przednia szyba była trochę zasyfiona i dowiedziałam się też, że ogrzewanie autobusu wieje właśnie od przodu. Mijaliśmy angielskie wzgórza, z owcami, krowami pasącymi się leniwie na zielonych pagórkach. Sama wtedy chciałam być taką krową, co to memle tylko tą trawę, niczym się nie przejmuje, promienie słoneczne ogrzewają jej tyłek. Tak, mogłabym być taką krową, na kilka dni. Tylko sobie memlec. Jazda autobusem, w sumie jest takim memlenie. W ciągu tych godzin, można mieć wszystko centralnie (przepraszam za wyrażenie) w dupie. Co najgorsze może się zdarzyć, to wypadek, podczas, którego zginęłabym jako pierwsza, ze względu na wybór miejsca w najgorszym miejscu, w razie wypadku. No i jeszcze może, uderzyć się trochę za mocno o ścianę ciasnego kibelka, podczas skręcania autobusu, na zawiłych ulicach Londynu (po tym doświadczeniu miałam ochotę zwymiotować, ale perspektywa powrotu do ciasnego kibelka, podziałała orzeźwiająco).\nOstatani rzut oka na Newcastle\nEtykiety: lifestyle, Newcastle Upon Tyne, North East UK, travel


Zdjęcie Audrey pożyczyłam z tej strony\nJednym z najczęstszych stereotypów powtarzanych przy okazji rozmów o minimalizmie jest sakramentalne wręcz stwierdzenie, że „kobietom jest trudniej”. Jakoby dlatego, że potrzebujemy, w odróżnieniu od panów, większej ilości rzeczy, bardziej lubimy zakupy, jesteśmy też bardziej emocjonalne w naszych zachowaniach.\nZacznijmy jednak od tego, że wśród mężczyzn też można spotkać zakupoholików i chomików. Brzydsza płeć czasem też poprawia sobie humor zakupami, panowie miewają równie wielkie problemy z pozbywaniem się rzeczy, jak i my. Również bywają sentymentalni, też lubią przechowywać latami pamiątki, czasem zupełnie bezużyteczne. Co więcej, coraz częściej miewają szafy wypchane ciuchami oraz półeczki w łazience zastawione kosmetykami. Nie wspominając już o garażach załadowanych samochodowymi akcesoriami, szufladach pełnych przestarzałych elektronicznych gadżetów czy o warsztatach zastawionych nieużywanymi narzędziami.\nPisałam już kiedyś, że przeciwna jestem seksizmowi, przypisywaniu określonych cech jednej tylko płci. Skłonności do minimalizmu czy przywiązania do spraw materialnych są sprawą indywidualną, zależą od charakteru, wychowania, światopoglądu, kultury, ale nie są determinowane przez biologię.\nJednak gdy bliżej się przyjrzeć tej kwestii, można zauważyć, że nasza - zachodnia - kultura intensywnie promuje obraz kobiety otoczonej mnogością przedmiotów, przywiązanej do rzeczy. Wystarczy przejrzeć kolorową prasę kobiecą, zajść do perfumerii czy obejrzeć jeden z popularnych amerykańskich seriali. Często można spotkać się z wizją kobiety - barwnego ptaka, właścicielki przepastnej szafy lub nawet garderoby, kolekcjonerki obuwia (marzenie wielu pań: osobny pokój do przechowywania butów) i torebek, perfum, kosmetyków, odprężającej się szopingowo w centrum handlowym. Sentymentalistki przechowującej najdrobniejsze nawet pamiątki, listy od dawnych ukochanych, zasuszone kwiaty, rachunek z restauracji, w której odbyła się pierwsza romantyczna kolacja z Nim...\nPod koniec studiów moją ulubioną lekturą były obie części Dziennika Bridget Jones. Odnajdywałam w niej siebie, swoje problemy i wady. Prezentowany przez nią model kobiecości wydawał mi się całkiem atrakcyjny. Bridget, balansująca na granicy szaleństwa, zakupoholiczka, bałaganiara pogrążona w chaosie.\nMoja sympatia do Bridget nie przeminęła, jednak z czasem przekonałam się na własnej skórze, że taki model kobiecości mi osobiście całkowicie nie odpowiada. Barwny i malowniczy, to prawda, jednak na dłuższą metę wyjątkowo męczący, kosztowny i mało wydajny. Wypchana ubraniami szafa nie musi oznaczać eleganckiego wyglądu, nakładanie odrębnego kosmetyku na każdy centymetr kwadratowy ciała nie poprawia urody, wielka torebka wyładowana rzekomo niezbędnymi drobiazgami przeszkadza, waży tonę i wykrzywia kręgosłup. Kolekcja butów na szpilce, torebek, biżuterii, lakierów do paznokci - zajmuje mnóstwo miejsca, ale nie uczyni z nikogo damy ani ikony stylu. Sentymentalne pamiątki przygważdżają myśli do przeszłości, nie pozwalają się rozwijać, są pułapką na przebrzmiałe emocje.\nNie potępiam takiego stylu, jak wspominałam, ma on nawet pewien urok. Moim zdaniem jego wadą jest brak wydajności. Pochłania mnóstwo energii, w stosunku do włożonego wysiłku przynosi niewielkie korzyści. Wymaga nakładów finansowych, mnóstwa przestrzeni na te przeróżne babskie kolekcje, czasu na pielęgnowanie zbiorów, nakładanie na siebie specyfików, komponowanie kreacji z tysiąca elementów. A im większy zasób posiadanych akcesoriów, tym trudniej nad nim zapanować. Tym większe też ryzyko, że część kolekcji zostanie zapomniana i nigdy nie doczeka się swoich pięciu minut zainteresowania właścicielki. Suknie i buty wyjdą z mody, lakiery pozasychają w nieotwieranych buteleczkach, romantyczne listy staną się pokarmem dla myszy.\nZ perspektywy czasu widzę, że moją, podobnie jak Bridget, słabością, była nieznajomość samej siebie. I rozpaczliwe usiłowanie zrobienia z siebie kogoś innego, kogoś, kim nigdy żadna z nas nie mogłaby zostać.\nOd modelu kobiecości à la Bridget J. przeszłam raczej w kierunku Audrey Hepburn. Kobiety świadomej siebie, swoich mocnych i słabych stron. Pielęgnującej własny styl, niepodążającej za trendami.\nZamiast ukrywać słabości czy próbować na siłę je maskować, wolę skupiać się na podkreślaniu atutów.\nPrzede wszystkim jednak szukam rozwiązań skutecznych, sprawdzonych, ekonomicznych i wydajnych. W szafie, kosmetyczce, na zakupach. I na tym właśnie polega, według mnie, minimalizm w kobiecym wydaniu. Nie na tym, by nie dbać o siebie, nie mieć ubrań, torebek, kosmetyków, butów, lecz na wybieraniu najbardziej skutecznych i wydajnych rozwiązań. Niewielu, ale za to najlepszych dla danej osoby.\nDobrze skomponowana garderoba, nieprzeładowana, ale przemyślana. Wybrane i skuteczne kosmetyki, o najlepszej relacji jakości do ceny. Średniej wielkości torebka, w której mieszczą się niezbędne drobiazgi, które ułatwiają życie właścicielki poza domem, jednocześnie nie czyniąc z jej kręgosłupa sieczki.\nSentymentalne pamiątki? Wiem, wiem, że to ciężki temat, wrócimy do niego. W skrócie powiem tak: w mojej przestrzeni jest miejsce tylko na te, które są źródłem siły, nie zaś wspomnieniem przeszłych porażek czy też duszącym balastem.\nWracając do przywołanego na początku stereotypu: czy minimalizm w kobiecym wydaniu jest czymś trudnym?\nW tym tekście skupiłam się na bardzo powierzchownym wymiarze minimalizmu, na tych najbardziej widocznych aspektach, które zwykle budzą największe zainteresowanie w tym kontekście.\nJeśli przyjrzeć się nawet tylko tym kwestiom - wyglądu, garderoby, dbania o siebie - można zauważyć, że minimalizm w babskim wydaniu jest równie trudny (i łatwy jednocześnie), jak w każdym innym: męskim czy rodzinnym.\nMoże być trudny, gdyż jest sztuką stawiania sobie ograniczeń. Wymaga poznania siebie. Absolutnej szczerości wobec samego siebie. Czasem jest podróżą pod prąd, w przeciwnym kierunku do popularnych tendencji.\nW zamian za wniesiony wysiłek przynosi jednak korzyści. Spokój, radość, lepsze wykorzystanie posiadanych możliwości. I czas, czas przede wszystkim. I dlatego właśnie jest o wiele, wiele łatwiejszy, niż się z daleka wydaje.


Pracownia sznurka | Serwis z tekstami\nNajlepszym tego przykładem (tym znacznie bardziej w związku ze zbliżającą się gigantycznymi krokami zimą) są ręcznie robione szaliki oraz czapki. Ich podstawowym plusem oraz założeniem jest to, że będziesz jedyną, która ma ten konkretny utwór – stąd zdecydowanie jest to moda dla wymagających. Nawet jeśli ich twórca stworzy taki sam model, to oraz tak będzie… Inny – chociażby przez małe detale.\nRęcznie robione szaliki i czapki wolno ulokować gdzieś między piękną sztuką rzemieślniczą, a produkcją ekskluzywnej linii towarów w niezwykle niewielkiej liczbie. Są czymś w rodzaju limitowanej edycji czegoś, czego tak wybitnie pragniesz. Tak w następstwie tego, na pewno każdy musi się zgodzić, że posiadanie ręcznie robionych szalików oraz czapek jest autentycznym przywilejem.\nPowszechnie wiadomo, że towary ręcznie robione nie kosztują majątku. Czapki i szaliki sprzedawane w sklepie przeważnie kosztują odrobinę więcej – niemniej jednak wartość rzeczy nie sprowadza się jedynie do ich ceny. Najistotniejsze jest to, co dane artykuły, dla kogo znaczą. Załóżmy na przykład, że jesteś właścicielką olśniewającego, ręcznie robionego szalika, który kupiłaś za 40 zł – na pewno już nie zliczysz ile ludzi zapytało Cię, gdzie go nabyłaś, bowiem chcą taki sam model. Pomyśl o tym, czy wartość tego szala nie rośnie w trybie bezzwłocznym? Cóż, jako że ludzie pytają o niego z tak gigantycznym zainteresowaniem, świadczy to, że byliby skłonni zapłacić około dwa razy większą cenę, aby go mieć dla siebie. A fakt, że jest wyjątkowy oraz jedyny w swoim rodzaju, intensyfikuje tę liczbę jeszcze bardziej, albowiem możliwość uzyskania tego samego szala jest bardzo, bardzo niska.\nRzeczy ręcznie robione to gatunek kunsztu, dlatego prócz osobistej korzyści z ich posiadania ten sam fakt oznacza, że wspierasz tę drobną społeczność ludzi, która absorbuje się robieniem takich rzeczy. To wsparcie jest nadrzędne i tak istotne nie tylko dla tych osób, jakkolwiek też dla całej społeczności.\nZ pewnością znasz z autopsji sytuację, kiedy cieszysz się z nowo zakupionego akcesorium, a potem gwałtownie, widzisz je na kimś innym oraz okazuje się, że wymarzona czapka wygląda na tej osobie przyzwoiciej niż na Tobie. Niezadowolenie z faktu, że tak kosztowna rzecz nie pasuje do ciebie tak nadzwyczaj, jak myślałaś – jest wielkie. Ręcznie robione szaliki oraz czapki oszczędzają Ci tego uczucia – będziesz je miała wyłącznie dla siebie!\nKażda dziewczyna w porze swojego ślubu potrzebuje wyglądać pięknie\nNiemało osób nie wyobraża sobie istnienia bez wymysłów aktualnej inżynieri\nMnóstwo osób nie wyobraża sobie życia bez wynalazków teraźniejszej sposób wykonywania


Bajbuza/Tom I/II - Wikiźródła, wolna biblioteka\nBajbuza. Powieść historyczna. Czasy Zygmunta III - Tom I/II\nOstra w początkach zima, złagodniała w końcu stycznia. W Nadstyrzu wszystko już było w gotowości do ciągnienia, ale też nadchodzące tu wiadomości, czyniły je obowiązkiem. To co w pierwszej chwili przywiózł z sobą Szczypior, w zupełności się potwierdzało. Nikt nie przypuszczał nawet, aby Zborowscy pognębieni śmiercią Samuela i banicyą Krzysztofa na siły takie zdobyć się mogli; i nie zebraliby ich, pomimo przyjaciół swych, gdyby nie pokrewieństwo z wojewodą poznańskim, a jego niechęć i zazdrość zastarzała przeciwko Zamojskiemu.\nHetman i on żartobliwie się niegdyś przezywali, pierwszy rektorem padewskim, drugi wittembergskim; dziś nienawiść Górki śmiercią Samuela podniecona, nie znała granic, a miał ze sobą nietylko całą Wielkopolskę, ale mnogich nieprzyjaciół hetmana i dyssydentów, którzy go za głowę i wodza swego liczyli.\nNa pierwszą wieść o zgonie Batorego ruszyło wszystko, co żelazna jego ręka dotąd w pozornym pokoju trzymała, żywioły niespokojne i burzliwe podniosły się gwałtownie. Oprócz Górki, stary, schorzały arcybiskup gnieźnieński Karnkowski jawnie brał stronę przeciwników hetmana, do którego nawet list wysłał, radząc mu, aby się nie pokazywał na sejmie. Szło o sprawę Zborowskich, którzy nie zważając na to, iż prawo sejmowi konwokacyjnemu o niczem więcej stanowić nie dopuszczało oprócz terminu elekcyi, chcieli co najprędzej zrzucić z siebie wywołanie i wrócić do praw, jakie im odjął wyrok Batorego.\nNie zważając na to, czy Zamojski na sejm przybyć zechce lub nie, Bajbuza gotował się stanąć przy Żółkiewskim, lub połączyć z tym obozem, który stronę Zamojskiego miał trzymać.\nLudzie już się ściągnęli do Nadstyrza, a Iwaś niecierpliwił słysząc o tem, co się działo na świecie, gdy on tu siedział z założonemi rękami, aż jednego dnia zawołał na Szczypiora.\n— Chorąży? jadę księżnę Teresę, sąsiadkę moją łaskawą pożegnać; nie uchodzi, abym cię z sobą nie wziął. Zobaczysz taką kobietę, powiadam ci taką, jakiej drugiej ani ze świecą, ani z pochodnią nie znaleźć.\n — O! ho! — przerwał Szczypior — to mi dopiero niewiasta, kiedy wy to o niej mówicie.\n— Rychło i wy to powtórzycie za mną — rzekł rotmistrz — odziejże się szykownie, sanki zajdą i pojedziemy.\nSzczypior był ciekawy, bo nigdy nic o księżnie nie słyszał.\n— Stara, młoda? — spytał.\n— Młoda i piękna — rzekł Bajbuza — ale mogłaby być starą i brzydką, a trzeba przed nią bić czołem.\n— Aż mi strach! — rozśmiał się Szczypior — alem ciekawy.\nParę mil od Nadstyrza było do Nadługów księżnej. Szczypior nie chciał wierzyć, że do rezydencyi księżnej zajeżdżali, gdy sanki ich przez wysoką, starą, krytą bramę wtoczyły się na dziedziniec i przed prosty dwór szlachecki, około którego cicho było i mało ludzi się kręciło.\nStary sługa w wyszarzanej sukni długiej ciemno-burakowego koloru przywitał ich w progu i zaraz do izby wielkiej wprowadził, gdzie zastali księżnę nad krosnami, której młode dziewczę z książki coś czytało. Mieszkanie było skromne, ale wyszukanej czystości i woniejące świeżością jakąś.\nKsiężna Teresa wstała uradowana na powitanie sąsiada, który jej przyjaciela przedstawiał.\n — Przyjechaliśmy pożegnać księżnę panią — rzekł — i dopraszać się błogosławieństwa.\n— Dokąd? na wojnę? — zapytała żywo.\n— Tak dobrze jak na wojnę i gorzej niż na pohańca — odparł Bajbuza — bo na Turka idąc, serce się raduje, że się wojować będzie z nieprzyjacielem krzyża świętego, a my może z braćmi się bić będziemy musieli.\n— Nie dopuści Pan Bóg — westchnęła wdowa, w którą Szczypior oczy miał wlepione jak w obraz cudowny.\nPoczął tedy przybyły gość rozpowiadać, co się święciło, a księżna go z wielką słuchała uwagą. Szczypior milczał. Przyniesiono wino i słodycze.\n— Mościa księżno — żartobliwie odezwał się rotmistrz — radbym zawczasu wiedział, za kim wy będziecie na to królestwo, abym i ja z nim był.\nRozśmiała się gosposia.\n— Ale ja, panie rotmistrzu — odparła — niespełna wiem nawet, kto staje na kandydata, a temu życzyć będę korony, kto ją godnie Batorego nosić będzie. Któż się do niej swata?\n— Że nie zabraknie Piastów i obcych, to pewna — mówił Bajbuza — ale najbliższy jest siostrzan królowej i rakuszanin. Zgłoszą się i Batorowie, a bodaj w. kniaź moskiewski.\n— A wy z kim będziecie? — spytała księżna.\nRuszył ramionami rotmistrz.\n — Wierzę w rozum i poczciwość Zamojskiego — rzekł — z nim pójdę na ślepo, a to znaczy, że w żadnym razie nie z rakuszany trzymamy, bo tych Zborowscy są.\nGdy to mówili, Szczypior patrzał a patrzał na księżnę, nie mogąc od niej oczu oderwać. Wyobrażał ją sobie i piękną i miłą, kiedy Bajbuza tak ją wielbił, ale taką jaką ujrzał, wcale się nie spodziewał zobaczyć.\nKsiężna była właśnie w tym wieku najświetniejszego rozkwitnienia, gdy kobieta jest w całej swej piękności potędze. Złotego włosa, wielkich oczu niebieskich, biała, z płcią nadzwyczaj delikatną, średniego wzrostu, kształtna, instynktowo ruchy mająca pełne uroku, choć zalotną nie była, dla Szczypiora wdowa wcielała ideał kobiety, o jakiego istnieniu nawet nie marzył.\nOniemiał też na widok jej, osłupiał i siedział zapatrzony tak, że się śmiesznym mógł wydawać. Potrzebował trochę czasu, nim wyszedł z tego upojenia i do rozmowy się mógł wmięszać.\nBył najmocniej teraz przekonanym, że rotmistrz być musiał do ręki wdowy pretendentem.\nOna tymczasem z nim wiodła swobodną, wesołą i spokojną rozmowę, ale Szczypior w niej próżno szukał choćby cienia jakiegoś porozumienia i uczucia.\nOboje teraz z kandydatów do korony wybrali zgodnie Zygmunta.\n — Należyć się choć to zadośćuczynienie ostatniej z Jagiellonek — mówiła gospodyni — tej biednej królowej, którą za życia rodziców w kąt zasuwano, za życia brata na uboczu trzymano, po wyborze Henryka osadzono na koszu, a ze Stefanem połączono tylko dla ceremonii. Słyszałam i wiedzą wszyscy, że kocha Zymusia jak syna, że sobie wizerunki jego posyłać każe. Na jej może intencyę po polsku go uczono. Pobożnym być ma i statecznym, młodym jest, do kraju się przywiąże, bierzcie go!\n— Jam gotów! — zawołał rotmistrz — a za przyjaciela Szczypiora ręczę, że tak głosować będzie, jak mu księżna każe.\nZarumieniła się wdowa mocno.\n— Tak, chorąży wedle mego życzenia, a wy, rotmistrzu? przeciwko memu życzeniu? — poczęła żartobliwie.\n— Ja nie wiem — rzekł spokojnie rotmistrz — ale za to ręczę, że przeciwników jeśli się poważą nam chcieć gwałt zadać, będziemy tłukli nie patrząc, czy trafimy na ślepotę Czarnkowskiego, czy na niecnotę rakuszan.\nTak cały ten czas odwiedzin upłynął na bardzo ożywionej rozmowie i goście odjeżdżać mieli, gdy ich jejmość wstrzymała na wieczerzę, ale Bajbuza zostać nie mógł. Spodziewał się Wąsowicza w domu.\nNa żart poklękali prosząc o błogosławieństwo, a Szczypior domyślając się, że imby może było milej sam na sam chwilę pozostać, wysunął się zaraz. Rotmistrz zatrzymał się jeszcze.\n— Mościa księżno — rzekł rękę jej trzymając — bardzo mi tęskno będzie na długo Nadstyrze opuszczać, nie dla niego, ale dlatego, że w. książęcej mości widzieć nie będę.\n— A dlaczegóż to ma trwać tak długo? — zapytała z prostotą księżna Teresa.\n— Bo z tego co wiem, na rychłą się nie zanosi elekcyą — mówił Bajbuza — potem nie zaraz pokój nastąpi. Będziemy musieli z p. hetmanem stać na czatach.\n— Dobra to rzecz — dodał — mieć tak miłą sąsiadkę na siebie łaskawą, ale się człowiek do niej przyzwyczaja a potem tęskni.\n— O! — odpowiedziała żywo księżna - nie prawcie mi słodyczy, jam do nich nie nawykła i nie smakuję w nich. Niech Bóg was szczęśliwie prowadzi i odprowadza.\nPocałował ją w rękę, spojrzeli sobie w oczy. Któż wie? może gdyby nie Szczypior, powiedziałby coś więcej, ale musiał zagryźć usta, skłonił się i wyszedł smutny.\nSiedli do sanek.\n— A co? — zapytał rotmistrz.\n— Nie mam co mówić — zamruczał chorąży — pani jest osobliwej piękności i rozumu, więc wam tylko powinszować.\nRozśmiał się Bajbuza.\n— Mnie? czego?\n— A no czego? — naglił rotmistrz.\n— Juści ona wasza! — dodał chorąży.\n— Tak samo jak waszmości — odpowiedział Bajbuza. — Adoruję ją, to prawda, alem jej nie śmiał powiedzieć słowa i nie czuję się takiej niewiasty godnym.\nWarchoł i ja jestem — dodał wzdychając — bo my polacy ze krwi jesteśmy warchołami, z tą tylko różnicą, że jeden dla złego, drugi dla dobrego warcholi. Spokojnie żyć, powoli iść nikt z nas nie umie, rwiemy z kopyta. Godziż się kobietę narażać na to, aby nasze ciężkie podzielała losy?\nJa też w sobie czuję, że spokojnie Boga chwalić na Nadstyrzu nie będę. Korci mnie zawsze nieproszonemu palce między drzwi włożyć, a w nieswoje wdać się rzeczy…\n— Obmawiacie się — rzekł — bo trudno teraz choćby człek rybią krew miał siedzieć spokojnie pod piecem i popijać ciepłe piwko z grzankami, gdy wszystko wre dokoła.\nA ułoży się potem wszystko po elekcyi, powrócicie na wasz dwór i będziecie siedzieli jako i drudzy.\n Westchnął ciężko Bajbuza.\n— Chyba mnie nie znasz! — dorzucił. — Żenić mi się doprawdy nie godzi, bo charakteru nie poprawię i zawsze mnie jakaś bieda do guza kusić będzie.\nNazajutrz po tej wycieczce już wozy ładowano, a chorąży, który towarzyszył Bajbuzie, z nim razem opatrywał stu kopijników, których pan Nadstyrza z sobą prowadził. Lud był dorodny, zdrów, silny i ledwie czwarta część takich, co w ogniu nie bywali.\nKonie i ludzie stawili się aż miło. Nie brakło nic, rotmistrz obejrzawszy wesoło powrócił do komina.\n— Jutro po mszy świętej w drogę — rzekł wesoło. — Prawda, że się ma ku wiośnie, że choć marznie nocami, ale taja już we dnie i droga będzie pod czas dla nas i dla koni niemiła, a no na to żołnierz nie zważa.\nJak zamierzał rotmistrz, tak się stało; kapelan i proboszcz razem odprawił mszę świętą, potajemną do niej wiążąc intencyę, aby na pokój z dyssydentami nie dozwalano, pobłogosławił ludzi. Bajbuza i Szczypior siedli na konie, chorągiew ruszyła w pięknym porządku, przez stanowniczego poprzedzana.\nCale po pańsku ciągnął zawsze Bajbuza, choć bez wystawności i przepychu, a tem się odznaczał, że po drodze za wszystko płacił, stogów i stert ludzie jego nie psowali, kłótni z włościanami na noclegach i popasach nie dopuszczano.\nTrzeciego dnia gdy na większy się gościniec wybili, mogli już zmiarkować, co pod Warszawą ich czeka. Mniejsze i większe oddziały do Zborowskich, Czarnkowskiego, Górków, Zbarażskich należące, pośpieszały ku mazowieckiej stolicy; ale co chwila też spotykali oddziały Zamojskiego, Żółkiewskiego, Dulskiego, Opalińskich i tych, co z hetmanem trzymali. O ile zmiarkować było można, lik po obu stronach prawie musiał być równym, ale hetmańscy szli cicho i spokojnie, gdy Zborowszczycy wrzawliwie się parli odgrażając i ledwie nie wyzywając po gościńcach do walki.\nSwoim ludziom Bajbuza najmocniej zalecił, aby żadnego powodu do waśni nie dawali. Układali się też tak zawsze, aby obok Zborowszczyków ani nocować, ni odpoczywać.\nIm bliżej ku Warszawie, tem na gościńcach gęściej było. Chorążego Szczypiora z ludźmi zostawiwszy rotmistrz się puścił przodem niespokojny, aby corychlej dostać języka. Gorączka ta, która mu nigdy spokoju nie dawała, gdy szło o publiczne sprawy, ogarniała go coraz mocniej.\nMiał zawczasu zamówiony dwór dla siebie, przy Długiej ulicy, tam właśnie, gdzie się przybywających najwięcej zbierało, i wprost zajechał do niego.\n Po drodze już Wąsowicza spotkawszy, który do hetmańskich należał przyjaciół, wiedział, że Zamojski nie przybędzie, bo mu to Karnkowski odradzał, ale Żółkiewski, Dulski i inni przyjaciele zastępować go nie omieszkają.\nOburzało to Bajbuzę.\n— Gotowi sądzić, że się ich uląkł! — wołał w duchu — a to rozzuchwali. Zamojskiemu się poddać nie godziło, ale stanąć śmiało oko w oko. Zły początek.\nWąsowicz, który go spotkał wjeżdżającego, nadjechał tu zaraz. Młody był a zuchwały wojak i nawykły też do przewagi hetmana. Rozumieli się więc z Bajbuzą doskonale.\nZoczywszy go na progu wołał rotmistrz.\n— A to ja tu piękne rzeczy znajduję… hetman się cofa?\nWąsowicz głową potrząsł.\n— Nie lękajcie się tego — rzekł — na początek jednak trzeba było Karnkowskiego posłuchać. Żółkiewski go tu zastąpi.\n— A Zborowscy?\n— Zborowscy? — przerwał Wąsowicz — tajemnica to jeszcze… Mówią jedni, że siłę mając z sobą, choć wywołani wbrew banicyi staną na sejmie, drudzy powiadają, że ich Górka zastąpi. Wszystko wre i kipi. W ulicach już ludzie się rąbią.\nNie wytrzymał rotmistrz.\n — Gdzie Żółkiewski? — spytał — jest w mieście?\n— U Giżych we dworze stoi — rzekł Wąsowicz.\n— Idę do niego — odparł popędliwie Bajbuza, który do jutra czekać nie chciał.\n— Ja z wami — dodał Wąsowicz.\nW mgnieniu oka kazał sobie odzienie podać rotmistrz, konia osiodłać i pacholikowi siąść na drugiego.\n— Jakto! samowtór myślicie na miasto? — zapytał Wąsowicz.\n— Znają was, żeście z hetmanem, napadnie który z ich ludzi… weźcie poczet koniecznie.\n— Tak już u was w mieście?\nWyruszywszy w ulicę mógł się przekonać Bajbuza, że w istocie, jeśli jeszcze do walki otwartej nie przyszło, wszystko się do niej gotowało. Wyzywające wyrazy, obelżywe łajanie latały w powietrzu, ludzie sobie pięści ukazywali, mijając się. Żwawsi chwytali za oręż, który im wyrywać musiano.\nZborowskich wszędzie czuć było.\nOkoło dworu Giżych, najmajętniejszych z mieszczan Warszawy, stały tłumy gęste. Do Żółkiewskiego wchodzili i wychodzili od niego ciągle naczelnicy oddziałów. W ganku Urowiecki, hetmana wierny sługa, trzymał straż. Wewnątrz izby wszystkie były pełne.\nPięknej rycerskiej postawy pan Stanisław Żółkiewski stał spokojnie, przyjmując tych, co się biegli radzić i słuchać rozkazów.\n— Zborowscy przybyli — wołali jedni — nie ma wątpliwości. Górka ich prowadzi. Nie widział ich nikt, ale czują wszyscy. Zobaczycie, że się w izbie pokażą.\n— Nie będą śmieli — mówili drudzy — zuchwalstwoby było i lekceważenie prawa.\n— A co dla nich prawo znaczy! — wyrywało się zdala.\nWśród tego gwaru przystąpił Bajbuza, osobiście znany panu wojewodzie, oświadczając, że mu stu kopijników przyprowadził.\n— Nie daj Boże ich potrzebować — zawołał Żółkiewski — a no w porę bardzo przyjdą, bo Zborowscy i Górka mają pono do dziesięciu tysięcy, a nas na tyle dotąd nie stało.\n— Niekoniecznie lik stanowi — rzekł rotmistrz.\n— Zażartość na hetmana wielka — dodał śmiejąc się Żółkiewski — Zborowscy śmieją stanowić nam warunki i nietylko domagają się odwołania dekretów banicyi, ale żądają deprekacyi ze strony hetmana. Grożą mu wieżą!\nOkrzyk oburzenia wzniósł się dokoła.\n— Ksiądz Karnkowski, który chory leżał i przybyć nie miał — odezwał się w tej chwili Szafraniec nadchodzący — przybywa leżący i każe się poprowadzić do senatu. Głowę traci. Zobaczymy go w izbie.\n— Oho! — dorzucił ktoś inny — gorąco być musi, gdy się na to ważył.\nWtem Żółkiewski obróciwszy się do przyjaciół, na rany Pańskie zaklinać zaczął, aby ze strony ich żadna zaczepka nie wyszła. Dajmy przykład poszanowania prawa. Zbrodnią jest czasu bezkrólewia wszczynać boje. Zmuszą nas, bronić się będziemy, lecz niech ohyda wyzwania nas nie plami.\nWszyscy się zgadzali na to.\nBajbuza rozsłuchawszy się, rozpatrzywszy, z twarzą pochmurną powrócił do dworku swojego, dokąd i Szczypior nadjechał. Rozpalono ognie i do późna czas upłynął na rozmowach niespokojnych.\n— To wcale do sejmu niepodobne — rzekł w końcu rotmistrz — ale wygląda na przygotowanie do bitwy.\nNazajutrz rano ludniej jeszcze było w ulicach. Bajbuza podumawszy a spróżnować nie mogąc, znowu się odział do wyjścia, ale tym razem na zamek, do królowej.\nZnano go wszędzie, a królowa Anna była mu szczególniej życzliwą. Z podróży włoskiej powróciwszy, przywiózł jej był pożądane wiadomości i pamiątki z Baru, które mieć sobie życzyła. Był więc pewnym, że mu przystępu do niej nie odmówią.\nLecz i tu zjazd sejmowy dobrze czuć było. Kurytarz i drzwi były w ustawicznem oblężeniu. Marszałek dworu, osobiście życzliwy rotmistrzowi, prosił go, aby miał cierpliwość. Czekając więc z innymi, mógł się przypatrzeć ruchowi, jaki tu panował.\nCo chwila przynoszono wiadomość jakąś lub wyprawiano posłańców.\nWsuwali się rakuszanie chcąc dostać języka, a może probując, czy się królowę pozyskać czem nie uda.\nSzczególniej na mocy dawnych stosunków cisnął się ślepy Czarnkowski, lecz królowa, którą długo oszukiwał, zimno go i milcząco się pozbywała.\nNa samym końcu prawie przyszła kolej na Bajbuzę.\nKrólowę znalazł w towarzystwie dwóch pań, w grubej żałobie, niezmiernie zestarzałą, lecz z twarzą ożywioną jakimś promykiem nadziei.\nPonieważ nikogo oprócz kobiet nie było, mogła Anna otwarcie powitać rotmistrza, nie potrzebując taić co myślała.\n— Pomagajcie mi — rzekła — abym syna siostry mojej na tron wyniosła. Wychowałam go dla was, wprzódy po polsku niż po szwedzku się uczył. Pobożny jest, dobry, łagodny. Ja go za syna przysposobiłam.\nZłożyła ręce na piersiach i powtórzyła.\n— A! pomagajcie mi zgodnie.\n— W. Królewska Mość zapewne poleciliście to hetmanowi — rzekł Bajbuza.\n— Lękam się, aby on kogo innego nie miał na myśli — cicho szepnęła królowa. — Mówcie mu za mną i za Zygmuntem.\nGłos jej drżał, patrzyła w oczy rotmistrzowi i łzy się jej kręciły pod powiekami.\n— Tylko tego pragnęłabym dożyć — mówiła dalej — aby go posadzić na tronie, spokojną naówczas umrę.\nBajbuza nieśmiało wyraził ubolewanie nad tem, że hetman nie przybędzie do Warszawy.\n— Wiem o tem — przemówiła Anna — lecz lepiej może jest, ażeby całą siłę na sejm elekcyjny zachował. Mąż jest baczny, wie co czyni. Bylem go dla mojego Zygmunta mogła pozyskać, nie ulęknę się innych współzawodników.\nRozmowę tę przerwało przyjście duchownych, którzy chcieli powitać królowę. Bajbuza cofnął się zadumany.\nWszędzie znajdował ten sam niepokój i niepewność jutra. Nigdy może burzliwiej nie zapowiadały się sejmowe narady.\nStronnictwo Zamojskiego wywoływało głośno i stanowczo, że nic ten sejm nie miał więcej do czynienia, oprócz naznaczenia czasu elekcyi.\nTymczasem z drugiej strony widocznie inne mu zadanie usiłowano narzucić.\nPrzez cały dzień tak błądząc po mieście dla wyrozumienia jak rzeczy stały, w końcu Bajbuza powrócił zmęczony do domu i na łóżko się rzucił.\nSzczypior czekał tu na niego ciekawy, a gotów wedle skazówki się pokierować.\n— Co? Chaos — odparł rotmistrz — Nikt z pewnością nie odgadnie, co z tego wyrośnie. Daj Boże, aby rozumnym ludziom udało się krwi rozlewowi zapobiedz.\n— Rozumny pan — dodał — alebym wolał, żeby Karnkowskiego nie słuchał i sam tu nam przewodził Zamojski. Głowy nie mamy!\nPrzed wielu latami Bajbuza miał zręczność zbliżyć się do wojewody poznańskiego, tego, którego obóz przeciwny stawił jako równoważnego z Zamojskim.\nZ wielu względów była to osobistość znakomita i umysł rozwinięty i żywy, zręczność wielka, obejście się z ludźmi umiejętne, dar ujmowania ich niepospolity odznaczały wojewodę. Nie zbywało mu ani na uczoności, ani na ogładzie, a choć wstrętliwą miał powierzchowność, pański przepych, niezmierne bogactwa, któremi blasku sobie dodawał, śmiałość i energia w postępowaniu pomagały mu do opanowywania łatwego ludzi, do pozyskiwania ich sobie. Ambicya wielka, temperament namiętny, sam rodzaj życia nadawał domowi jego urok jakiś pociągający. Dzień i noc otwarte były u Górki komnaty, stoły i kuchnie.\nWesołe usposobienie było panującem. Śpiewano, śmiano się, wykrzykiwano, dowcipowano, a swoboda panowała aż zbyteczna.\nNic sprzeczniejszem być nie mogło z cichem i poważnem życiem hetmana, nad ten wyuzdany i rozpasany sposób życia wojewody. Ludzie też płynęli do niego chętnie, mając tu więcej swobody, pobłażania i uciechy. Dyssydenci mieli w nim opiekuna i obrońcę namiętnego.\nBurzliwy duch Zborowskich najdoskonalej się godził z usposobieniem Górki.\nJakim sposobem ten obrońca swobód niepomiernych szlachty i wolności sumienia, mógł razem ze Zborowskimi stać w obozie cesarskim i prowadzić na tron rakuszanina, którego popierał Rzym i po którym obawiano się, że obali dawną budowę rzeczypospolitej, aby ją zastosować do państw, które już ulegały berłu dynastyi rakuzkiej, to namiętność tylko i idące za nią zaślepienie tłumaczyć mogło.\nTrudno było naówczas tak samo zrozumieć Annibala z Kapui, wysłanego z Rzymu, popierającego partyę cesarską i przyjmującego, naradzającego się, idącego w jednym kierunku z dyssydentami, nieprzyjaciółmi Rzymu. Interes chwili zbliżał, łączył bez względu na przyszłość i następstwa.\nPo namyśle Bajbuza, który miewał wybryki dziwaczne, oświadczył zimno Szczypiorowi.\n— Pójdę do Górki!\n— Wy? a toż poco?\n— Powiem mu słowa prawdy — dodał Bajbuza.\n— Na cóż się one przydać mogą? — odparł Szczypior — dziwuję się, że mogliście nawet pomyśleć o tem.\n— A! — zawołał Bajbuza — jabo mam taką naturę, że szukać muszę dróg, któremi nikt nie chodzi. Daj mi pokój!\n— Idziesz więc?\n— A jakże? Głowy mi nie zdejmą z karku — dodał — zobaczę i posłucham co mówią. Plunę im w oczy tem co myślę, a nie podoba się, cóż mi tam!\nBajbuza mówiąc to kazał sobie podać najbogatsze swe i najwspanialsze ubranie, ustroił się jak do króla. Ogromny, niemal jak gołębie jaje rubin zatknął pod szyją, i z fantazyą puścił się do dworu własnego pana wojewody.\nMało kto go tu znał, a ci co znali, koso nań spoglądali.\n Dwór i tu przepełniony był gośćmi… krzyki, wołania i śpiewy słychać się dawały zdaleka.\nGórka sam jeden wśród paradnie przystrojonego dworu swojego i gości, z lekceważeniem magnata, przyjmował ich w wytartym kożuszku i wykrzywionych butach, których barwy już rozpoznać było trudno. Z zamrużonemi oczyma, pogardliwie mierzył otaczających i krzyczał głośniej niż oni.\nWszyscy koryfeusze obozu znajdowali się około niego, oprócz panów Zborowskich, którzy chcieli się po raz pierwszy publicznie pokazać dopiero na sejmie.\nZobaczywszy wchodzącego Bajbuzę, którego nie poznał zrazu lub go sobie nie przypomniał Górka, zmarszczył się nieco, i nagle, jakby mu pamięć wróciła, powitał go grzecznie.\n— Wyście tu też w Warszawie? — zapytał ironicznie.\n— Gdyby nie obowiązek, to ciekawość sprowadzić mogła — odezwał się Bajbuza.\n— Mnie ani jedno, ani drugie, ale złość i gniew tu ściągnął — rzekł wojewoda. — Skończyło się wreście panowanie despotów i przemocy… Moich powinowatych Zborowskich sprawa wyjść musi na stół, trzeba się było stawić.\n— Juści nie na konwokacyi ją sądzić — przerwał Bajbuza — my tu więcej nic nie mamy do czynienia, oprócz naznaczenia terminu elekcyi.\nGórka się rozśmiał.\n— A my inaczej myślimy! — zawołał — kto ma na karku miecz i infamię, ten pory nie pyta. Sejm musi między hetmanem a Zborowskimi dekret wydać…\nBajbuza się zmarszczył.\n— Pozwijcież nieboszczyka króla — odparł — bo hetman spełniał wolę jego. Za co tu go obwiniać?\nGórka oczyma zapalonemi zmierzył od stóp do głowy rotmistrza.\n— A! wiem, wy należycie do hetmana! — zawolałzawołał.\n— Mnie się zda, że należę sprawiedliwości i prawu — rzekł zimno rotmistrz.\nWojewoda ramionami zżymnął.\n— I przyszliście mi to zwiastować? — zapytał.\n— A dlaczegóżbym nie miał powiedzieć co myślę? — począł dumnie Bajbuza, za pas kładnąc jedną rękę. — Właśniem dlatego tu zabłądził do pana wojewody, ażeby się naocznie przekonać o tem, czemu wierzyć nie chciałem… że wasza miłość…\nWojewoda przerwał mu gwałtownie.\n— Moja miłość — rzekł — trzyma ze Zborowskimi i trzymać z nimi będzie, a nigdy z despotą i ciemiężycielem! Słyszycie?\n— Doskonale — odparł Bajbuza, około którego zwolna goście się skupiać zaczęli ciekawi. — Właśnie mnie to dziwi, że razem popieracie Zborowskich i sprawę cesarską do korony, która, gdyby się utrzymać miała, także nam nie obiecuje swobód przymnożyć.\nBajbuza się uśmiechnął. Brwi Górki się ściągnęły.\n— Za młodym waćpan jesteś, abyś mnie uczył rozumu — rzekł popędliwie.\n— Zgoda na to — odparł Bajbuza — więc wy, panie wojewodo, nauczyć raczcie mnie, jak to pogodzić. Ja nie potrafię.\nChmurno spojrzał na niego Górka.\n— Życie waćpana nauczy — rzekł poskramiając się — iż są twarde konieczności, którym uledz człowiek musi napozór. Nie ma tu mowy o partyi cesarskiej, ani żadnej innej, pora nie przyszła, ale sprawa pokrzywdzonych na stole…\n— Więc dla niej nowe prawo chyba uchwalać przyjdzie, bo stare nie dopuszcza — mówił rotmistrz.\n— Waszmość tego rozstrzygać nie będziesz — rzekł Górka dumnie.\nBajbuza stał uparcie, choć wojewoda niespokojnie się oglądając, widocznie chciał go pozbyć.\n Stali tak przez chwilę naprzeciwko sobie w milczeniu.\n— Jeżeli hetman rachuje na to, że wojsko pod rozkazami ma — począł mruczeć Górka — omyli się na tem. My też nie jesteśmy bez ludzi.\n— A godziż się dla prywaty wojnę domową zapalać? — odparł Bajbuza spokojnie.\n— Nie myśmy ją rozpoczęli — krzyknął unosząc się wojewoda — ale ten, co dwory bezbronne najeżdżał i zakrwawiał, co przemocą nas nękał, co sam wyszedłszy z niczego, nas chciał poniżyć i wyniszczyć.\nTak — dodał wojewoda — ale przyszedł czas porachunku. Król zmarł, szwagier jego jest znowu prostym szlachcicem… a my tu starsi ojczyce od niego…\nBajbuza słuchał i głową potrząsał. Spojrzał na niego Górka i zdziwił się jego spokojowi i krwi zimnej. Otoczony ludźmi, którzy zdawali się chcieć porwać na niego, rotmistrz udawał, że ich nie widzi, a najmniejsza oznaka trwogi nie postała na jego twarzy.\nPrzedłużać rozmowę było próżnem. Rzucił długiem, powolnem wejrzeniem dokoła.\n— Czołem panie wojewodo! — rzekł głośno.\n— Czołem mości rotmistrzu — zawołał gniew tłumiąc Górka.\nZ powagą wielką, powoli Bajbuza, rękę położywszy na szabli, skierował się ku drzwiom. Niektórzy z gości ustępowali mu z drogi, inni nie poruszali się, tych on obchodził. Milczenie panowało w izbie, przeprowadzano go oczyma.\nW progu nałożył czapkę na ucho, i tak samo jak w początku, krokiem mierzonym, wyszedł ze dworu wojewody.\nDopiero po chwili za nim wybuchnęły głosy oburzenia przeciw śmiałkowi, który się ważył najść tak dwór pana wojewody i zuchwale mu się stawić.


Dwaj jeźdźcy i słodycze żydowskich potentatów - Alternatywne.pl\nDürer, Lautrec, Picasso, starannie i w teczkach, pomiędzy słoikami z dżemem, paczkami makaronu i puszkami konserw, których termin przydatności upłynął jeszcze w poprzednim stuleciu. Wśród zapasów również obraz Maxa Liebermanna „Dwaj jeźdźcy na plaży”, o którego ocaleniu David Toren przez 75 lat nie miał pojęcia. Jak podsumował Biblioexpress, losy obrazu ze zbiorów Hildebrandta Gurlitta opisano w „The Munich Art Road. Hitler’s dealer and his secret legacy”, książce powstałej niedługo po sensacyjnym odkryciu kolekcji w jednym z mieszkań Monachium. Autorka Catherine Hickley wyjawia m.in., w jakich okolicznościach obcowano z dziełem jeszcze zanim zostało zdarte ze ściany w ramach rabowania żydowskich majątków. Jak się okazuje, dzieło niemieckiego piewcy impresjonizmu zdobiło pęczniejącą od osobistości willę, jaką dzisiaj trudno byłoby pewnie odtworzyć do filmu – w otoczeniu wypielęgnowanej zieleni, na zadbanym południu Wrocławia.\nWrocław, a wtedy Breslau, w prędkim wirze rewolucji przemysłowej rozrósł się do piątej pod względem wielkości niemieckiej metropolii. Kiedy na świat przyszedł David Toren, w 1925 r., w mieście było blisko 23 tys. Żydów, dlatego pod tym względem zajmowało już nie miejsce piąte, tylko trzecie, zaraz za Berlinem i Frankfurtem, podaje Catherine Hickley. Jednym z reprezentantów tej społeczności był też wuj Torena, David Friedmann, który w tętniącym fabrycznym dymem Wrocławiu założył prawdziwe cukrowe imperium.\nMłody Toren zapamiętał, że wuj miał zwyczaj kłaść puder na łyse poletko zapracowanej głowy, który chłopiec brał wtedy za produkowaną w jego zakładach słodką posypkę. W południowej części Wrocławia i godnym dla siebie otoczeniu, stała jego willa przy liściastej Ahornallee – Alei Jaworowej – umeblowana antykami, porcelaną, perskimi dywanami i dziełami, które akurat nie dziwiły sąsiadów.\nObok Friedmannów mieszkał Carl Sachs, producent pasmanterii z pracami Muncha czy Goi, następny sąsiad, Leo Lewin działający w branży tekstylnej, skompletował galerię impresjonistów, którą urozmaicał m.in. pracami Picassa. Sam Friedmann – obok cennej duńskiej, włoskiej i niemieckiej porcelany – mógł zaprezentować kolegom z ulicy prace Pissarra, Courbeta czy właśnie Liebermanna, którego olej wisiał naprzeciwko kinkietu w korytarzu prowadzącym do zimowego ogrodu. Sceny z duńskiej plaży były jednymi z najbardziej rozpoznawalnych prac malarza, który na północ wybierał się często latem, żeby obserwować łagodnie rozproszone światło. Do Friedmanna natomiast regularnie wybierał się kompozytor Richard Strauss, grając w karty i ucierając tymi długimi wieczorami ciągnący się za nim dialog:\n– Herr Strauss, nie powinien pan być właśnie w operze?\n– Przecież beze mnie nie zaczną…\nW czerwcu 2015 r. obraz „Dwaj jeźdźcy na plaży” trafił na aukcję w londyńskim Sotheby’s, gdzie pozostawili go spadkobiercy Davida Friedmanna, którym w wyniku procesu po odkryciu w Monachium zwrócono dzieło. Cena wylicytowana wyniosła 1,55 mln GBP.\nfot. „Dwaj jeźdźcy na plaży” Max Liebermann, Sotheby’s\nDavid LaChapelle i brokatowa droga do boga Krople krwi spod cierniowej korony lśnią jak truskawkowa polewa, zasklepiająca...\nPiłka jak skórka cytryny – memorabilia baseballistów Inwestycje w memorabilia potrafią brzmieć jak żart, kiedy w aukcyjnym...\nCzytaj w minutę: „The Munich Art Road” – skarby dilera Hitelra „Cornelius Gurlitt, siwiuteńki, wątły człowiek, blady jak duch i o...\nCZYTAJ W MINUTĘ i zainwestuj w Banksy’ego „Banksy – Wall and Piece” Oprócz samych prac Banksy’ego –...


Szczątki dziecka znalezione w Łodzi: To nie był płód, a zdrowy noworodek - RMF 24\nSzczątki dziecka znalezione w Łodzi: To nie był płód, a zdrowy noworodek\nPiątek, 18 września 2015 (11:39)\nTo nie był płód, a noworodek - donoszone, dobrze rozwinięte dziecko - wynika z pierwszych oględzin szczątków maleństwa, znalezionych w czwartek w Łodzi - dowiedziała się dziennikarka RMF FM Agnieszka Wyderka. Makabrycznego odkrycia dokonał robotnik, który pracował przy restauracji kamienicy w centrum Łodzi. Maleńkie ciało zawinięte było w "Kurier Łódzki" z 1926 roku.\nData wydania "Kuriera Łódzkiego" może okazać się pomocna w ustaleniu, kiedy zmarło dziecko, choć możliwe jest również, że dzieciobójca wykorzystał jedynie stary papier do owinięcia zwłok dziecka. Zbrodnia niekoniecznie musiała wydarzyć się w 1926 roku, ale śledczy podejrzewają, że dokonano jej przed kilkudziesięciu laty. Pewne jest, że gazeta jest oryginalna.\nUstalenie czasu śmierci dziecka i tego, czy urodziło się żywe, będzie największym wyzwaniem dla prokuratorów. Zachowały się bowiem tylko kości i fragmenty tkanek. Niewykluczone, że w ogóle nie uda się odpowiedzieć na te pytania - zauważa rzecznik Prokuratury Okręgowej w Łodzi Krzysztof Kopania.\nZwłoki dziecka znalezione zostały na poddaszu remontowanej kamienicy w centrum miasta. Szczątki były zawinięte w gazetę i ukryte w elementach stropu. Przypadkowo odkrył je jeden z robotników ekipy remontowej. Dziecko mierzyło ponad 50 cm i było dobrze rozwinięte, więc jest mało prawdopodobne, by zmarło samo z powodu wady wrodzonej albo by ktoś zabił je z tego powodu.\nŚledztwo w tej tajemniczej sprawie prowadzi Prokuratura Rejonowa Łódź-Śródmieście. O pierwsze wnioski będzie można pokusić się dopiero po przeprowadzeniu sądowo-lekarskiej sekcji zwłok. Prokuratorzy zlecili też Zakładowi Medycyny Sądowej w Łodzi specjalistyczne badania.\nFILM: TVN24/x-news RMF24/ x-news / RMF24\nNewsNieodpowiedzialny kierowca przewoził dziecko na tylnej półce\nNewsSzczury pogryzły noworodka w szpitalu. Dziecko zmarło


Sporo potrzebujących, jeden pracujący - wiocha.pl absurd 913656\nSporo potrzebujących, jeden pracujący\nnicnowego 13-04-16, 09:28 Zgłoś\nDodano: 2013-04-16, 09:28:01 przez: nicnowego\nDługo nie widziano tu tak mądrej fotki, dobitny przekaz.\nTa ekonomia nie tyczy się tylko Polski - na tym cały świat stoi.\nAle każdy ma nos czerwony...\nhaha no dokładnie robi przez 60 lat i ma jeszcze ma emertyture zdechła kości stawy wszystko obolałe renta 600 zł haha i on na leki z 400 zł dom itp pozdro ! :D\npierwszy to pracownik dalej kontrola jakości, kierownik, księgowy, handlowiec, marketing i jak tu ma być dobrze jak brakuje kadr, kierownika administracji, pracownika IT,sekretarki prezesa i całego zarządu.\nJest na to powiedzenie: "U Kałchozi dobro żyć, adzin robić, siem leżyć"\ni w razie redukcji etatów poleci pierwszy z lewej, żeby reszta się utrzymała i zakład nie upadł :)\nTen ostatni ma żółtą rękę czyli już nawet żółtki tam podpierdalaja z kieszeni ...\nGdzie pracownik który trzyma palec w du.pie szefowi\nI gdzie ten, u którego klamki wiesza się szef?\nSmutne ale prawdziwe. Sam kiedyś pracowałem w zakładzie gdzie jeden z biura przypadał na jednego z hali produkcyjnej.Nie muszę dodawać że zakład padł!\nZależy od wielkości zakładu i od tego co produkuje. Czasami takie proporcje są w porządku.\nWszystko jest kwestią popytu . Jak ludzie kupują regionalne produkty to dają sobie prace nawzajem ! Jak natomiast kupują badziewie na promocjach w biedronkach itp to i owszem zaoszczędzą , ale pracy to nikomu nie da .. I ten prosty mechanizm zubaża rynek pracy . Tylko u mnie w mieście od czasu pojawienia się supermarketów padła mleczarnia , bardzo spory browar , przetwórnia ryb i pewnie jeszcze inne o których nie wiem .\nCzemu większości wydaje się, że ich szef nic nie robi?\nUwierz że są tacy szefowie, którzy do biura wpadają tylko po kasę, a firmę w całości prowadzą podwładni.\nCo z tego że się wyuczysz będziesz po studiach jak i tak nie znajdziesz pracy w naszym kraju, do tego cie jeszcze rząd okradnie a na starość ZUS Wyd*ma .\nTo jest definicja socjalizmu - jeden biedny pracuje, a bogaci za to żyją.\nA no właśnie, jeden robi, reszta wali konia...\nJakie to wymowne..smutne i PRAWDZIWE!!\n..rysunek i puenta prawdziwa na calym swiecie,nie my odkrylismy te metode...\nNo ktoś tą obore musi utrzymać...\nW gajerach to pewnie politycy i pracownicy ZUS.


stateczniałabyś - Co to jest stateczniałabyś? + Definicje online + eDefinicje.pl\nCo to jest stateczniałabyś?\nCzym jest stateczniałabyś? Co znaczy stateczniałabyś?\nWyraz stateczniałabyś jest odmianą słowa statecznieć.\nZobacz synonimy słowa stateczniałabyś\nZobacz podział na sylaby słowa stateczniałabyś\nZobacz hasła krzyżówkowe do słowa stateczniałabyś\nTłumaczenie wyrazu stateczniałabyś:\nZapis słowa stateczniałabyś w języku migowym\nZapis słowa stateczniałabyś w alfabecie Morse'a\nZapis słowa stateczniałabyś w alfabecie Braille'a\nZapis słowa stateczniałabyś w alfabecie fonetycznym NATO (ICAO)\nSierra Tango Alpha Tango Echo Charlie Zulu November India Alpha Lima Alpha Bravo Yankee Sierra\nZapis słowa stateczniałabyś od tyłu\nPopularność wyrazu stateczniałabyś\nSkłodowska-Curie , sakralny , spanielka , serwohamulec , serafitka , stuningowany , satynować , samoatestacja , spotnieć , Sontag , stałocieplność , Sumatra , sinopopielaty , sadzeniowy , solidogen , Skrzetuski , Szymańczyk , sygnalizować , styloznawca , szamotulski ,


Tort Biedronki - Smaker\nPrzepisy Smaker / tort biedronki\nPrzepisy na temat: tort biedronki\nArtykuły na temat: tort biedronki\n.... Zrezygnowaliśmy z kablówki, a ja z abonamentu na komórkę, do telefonu kupiłam kartę. Sklep spożywczy w bloku okazał się za drogi, więc wsiadałam do autobusu i jechałam do Biedronki. Dzieci przestały chodzić na(...) cukiernię, w środku były tłumy. "Mamo, kup mi taki tort na urodziny", Nadia pokazała palcem. Kosztował 160 złotych. Powiedziałam: "Na razie możemy na niego tylko popatrzeć, ale wkrótce i na nas...\n.... Tylko herbatę piła, już prawie na wychodne ją poczęstowałam, bo zagadałyśmy się. To ona zawsze z ciachem przyjeżdżała. Super piecze, nie z torebki, z głowy. To poproś, żeby ci sernik zrobiła albo tort(...), ona jest z księżniczek, ją trzeba obsługiwać. Talerzyk, widelczyk, na łyżeczkę by się obraziła. Kawa bez cukru, nie żadna z biedronki tylko konkretna. I „ą”, „ę”. Raz nawet wymyśliła, że z okazji...\n...siebie. Nowa droga Weroniki: 1. Rodzice - są jacy są, trzeba ich kochać, a nie się wstydzić. Gdy ojciec na weselu zacznie śpiewać po rusku piosenki Pugaczowej, porwę go do tańca albo zapcham tortem...\nsałatka z brokuł i pestek słon i dyni\nkartofle faszerowane w mundurkach z sosem\nziemniaki o prowansalsku\nciasto drożdzowe makowiec\nprzepis na pączki z ziemniakami\nszybka zupa przepis\ntort nalesnikowy z szynka iszpinakiem i serem\npaella z makaronem i cukinia\nczekoladowy sernik na zimno na herbatnikach\nco to kebab wieprzowy\nchatka siostry anastazji\njak zrobić slodka kapuste