Nadchodzi odwilż. Jak długo będzie ciepło? - IncusMeteo\n25 maja, 2022 23:59\nPo mroźnym i chłodnym okresie nadeszła odwilż. Jej apogeum będzie miało miejsce w Sylwestra. Na południowym zachodzie Polski termometry wskażą nawet 12 – 13 stopni Celsjusza. Spodziewamy się też opadów deszczu. Jak długo potrwa cieplejszy okres? Czy wrócą jeszcze opady śniegu? Sprawdzamy, co obecnie sugerują modele pogodowe.\nPierwszy raz od kilku lat w Święta Bożego Narodzenia w praktycznie całym kraju trzymał mróz. Miejscami temperatura spadła poniżej -20 stopni Celsjusza. Pojawiła się też pokrywa śnieżna, która zależnie od regionu miała różną grubość. Miejscami było go niewiele, a na przykład na Kaszubach miejscami spadło powyżej 30 centymetrów białego puchu. Teraz jednak czas na zmiany. Od poniedziałkowego (28.12) wieczoru, od zachodu napływa ciepła masa powietrza.\nGołoledź i odwilż\nWraz z wkroczeniem ciepła od zachodu, w wielu miejscach pojawiły się początkowo marznące opady deszczu i deszczu ze śniegiem. Pomimo tego, że termometry wskazywały dodatnie wartości temperatury, padający deszcz w zetknięciu ze zmrożonym gruntem powodował i nadal powoduje miejscami powstawanie gołoledzi. Na drogach pojawił się tzw. czarny lód – cienka, śliska i twarda warstwa lodu, którą bardzo trudno zauważyć nim będzie za późno.\nWkraczająca do Polski odwilż dobrze widoczna jest na poniższej mapie:\nAktualne (Godzina 11:00, 29.12.2021) temperatura w Polsce. Źródło: infoclimat.fr\nOcieplenie postępować będzie w kolejnych godzinach dalej, ku wschodnim granicom Polski.\nOdwilż pozostanie z nami do pierwszych dni stycznia. Wstępnie można powiedzieć, że kolejne ochłodzenie pojawi się w okolicach 4-5 stycznia 2022 r.\nPrognozowana temperatura maksymalna 5 stycznia 2021 r. Model: ECMWF\nApogeum w Sylwestra 2021/2022\nJak wynika z najświeższych dostępnych danych z modeli pogodowych, apogeum odwilży będzie miało miejsce w Sylwestra, 31 grudnia 2021 r. Zarówno amerykański GFS jaki europejski ECMWF są zgodne co do tego. Ewentualne różnice wynikają z prognozowanej wartości temperatury. Według GFSa, na południowym zachodzie Polski możemy w najcieplejszym momencie dnia zobaczyć nawet 12- 13 stopni powyżej zera. Poniżej prezentujemy aktualne na dzień dzisiejszy (środa, 29.12.2021r.) wyliczenia.\nPrognozowana temperatura maksymalna w Sylwestra (31.12.2021 r.). Model: GFS\nA tak wyglądają wyliczenia prezentowane przez model ECMWF:\nPrognozowana temperatura maksymalna w Sylwestra (31.12.2021 r.). Model: ECMWF\nZ uwagi na to, że Sylwester i Nowy Rok przypadają w weekend, podobnie jak w święta prognoza pogody na te dni zastąpi naszą tradycyjną prognozę pogody na Weekend.


Remont mieszkania Stalowa Wola | 255 fachowców | Najlepsi w 2021\nRemont mieszkania w Stalowej Woli\nBardzo dobry kontakt i wykonaie prac. Płytki i tynki skute w łazience i kuchnii tak jak chciał płytkarz. Polecam\nWykonawcy usługi Remont mieszkania w Stalowej Woli\nMACHINA, Stalowa Wola\nTomasz Pazdro świadczy usługi od 2018 roku\nKARNAT-BUD, Stalowa Wola\nMarcin Karnat świadczy usługi od 2008 roku\nprofesjonalna praca z bardzo dobrą jakością uslug\nPABLO, Stalowa Wola\nJH, Stalowa Wola\nModern Flat, Stalowa Wola\nRemont mieszkania Stalowa Wola: Powiązane usługi\nRemont mieszkania: ostatnie zapytania w Stalowej Woli\nSzukam dwóch budowlańców do skucia płytek w łazience i kuchni w bloku w centrum Stalowej Woli. Demontarz futryn i drzwi. W sobotę 1 września 2018r. Mile widziany własny sprzęt. Gruz trzeba znieść z 1-go piętra do auta. Zapłata do uzgodnienia od ręki. Proszę pisać na Email lub Whatsapp Dzwonić telefonem od godziny 8 rano 31 sierpnia. Wcześniej nie odbieram telefonu.\nsprzątanie po remoncie, inne - ustalę szczegóły z wykonawcą, wyniesienie mebli\nWitam, szukam dwóch ludzi do skrobania, szlifowania, gruntowania i malowania ścian. Sufity tylko do gruntowania i malowania. Rozpocczęcie prac w czwartek 06 września 2018 r. Mieszkanie ok. 26 m² w centrum Stalowej Woli. Płacę prywatnie bardzo dobre dniówki. W przypadku pytań, proszę o telefon +48XXXXXXXXX lub widomośc na fixy.pl\nchcę wyremontować całe mieszkanie / dom, pokój, przedpokój\nWitam, uzupełnienie dziór w ścianch po usuniętych parapetach i po wyrywanych kołkach ze ścian. Poprzykrecanie listew przypodłogowych plastikowych i podobne prace przy remoncie mieszkania. Proszę dzwonić i pytać bo są inne prace tez do zrobienia. Mój telefon +48XXXXXXXXX Bardzo dobrze płacę za każdą dniówkę. Zależy mi na terminowym wykonaniu prac.\nMam gotowy projekt na remont łazienki, toalety oraz pralni w domu jednorodzinnym. Dla zainteresowanych projekt do wglądu na miejscu, planuję go przeprowadzić na wiosnę.\nMieszkanoe jest ruiną, ma 35 metrow i jeden pokój, chcę zrobić oddzielną sypialnie i polączyc kuchnie z salonem.. Podloga w salonie jest - parkiet.\nSzukam chętnych osób do remontu mieszkania w Anglii. Przewidywany termin to przełom lipca i sierpnia. Zakwaterowanie zapewnione w remontowanym mieszkaniu.\nMieszkanie 44 metry,położenie płytek na podłodze w korytarzu oraz kuchni,sufity podwieszane w całym mieszkaniu poza łazienką,szpachlowanie oraz malowanie ścian (korytarz, dwa pokoje oraz kuchnia),kilka dodatkowych mniejszych prac takich jak wymiana parapetów, usunięcie ościeżnic ze starych drzwi,poza tym mieszkanie przygotowane do remontu.\n-ułożenie paneli/płytek na posadzce anhydrytowej z ogrzewaniem podłogowym (doradztwo co do odpowiednich podkładów pod panele itp) -wykonanie 2 łazienek wg projektu (np. leroy merlin) -ew. wykończenie poddasza/skosów g-k -wykonanie kominka w zabudowie Termin: 2połowa listopada-grudzień 2020\nMalowanie ścian, przestawienie i wstawienie nowego okna. Wykończenia płytek\nIle kosztuje remont mieszkania w Stalowej Woli?\nKoszt remontu mieszkania w Stalowej Woli zależy od wielu czynników. Należą do nich m.in. liczba pomieszczeń poddanych renowacji, zakres prac, jakość użytych materiałów budowlanych, czy ceny nowego wyposażenia. Dlatego właśnie, aby udzielić odpowiedzi na pytanie o koszt remontu mieszkania należy najpierw przygotować plan prac do wykonania. Na tej podstawie można już wstępnie oszacować potrzebny budżet.\nJak zaplanować remont mieszkania w Stalowej Woli?\nJeśli mamy mieszkanie do remontu w Stalowej Woli, to warto na początek zrobić sobie plan prac. Przydaje się nie tylko przy ustalaniu kosztów, ale także stworzeniu harmonogramu robót. Dzięki temu znacznie łatwiej będzie przejść przez remont mieszkania, mieć kontrolę nad postępem prac oraz trzymać w ryzach budżet.\nOd czego zacząć remont mieszkania w Stalowej Woli?\nRemonty mieszkań w Stalowej Woli rozpoczynają się od najtrudniejszych prac, czyli takich, które są czasochłonne i wiążą się z dużym bałaganem. Należą do nich np. wymiana instalacji sanitarnej lub wyburzenie ściany. Gdy największe roboty mamy już za sobą, przychodzi moment na pomniejsze prace. Najczęściej remont mieszkania zakończy się na malowaniu ścian i montażu nowych mebli.\nKiedy robić remont mieszkania w Stalowej Woli?\nNajczęściej wybieranym momentem na remonty mieszkań w Stalowej Woli jest okres od początku wiosny do połowy jesieni. Ciepło za oknem sprzyja postępowi niektórych prac wykończeniowych. Wiele osób też bierze wolne w wakacje, by doglądać prac. Zwłaszcza, gdy w grę wchodzi kapitalny remont mieszkania.\nGdzie zgłosić remont mieszkania w Stalowej Woli?\nStandardowe prace związane z remontem mieszkania w Stalowej Woli, których celem jest odnowienie lub przearanżowanie wnętrza nie wymagają zgłoszenia. Inaczej jest, gdy w grę wchodzi ingerencja w część wspólną budynku, np. wiercenie w elewacji ściany bloku. W takich przypadkach niezbędne będzie zgłoszenie lub nawet uzyskanie zgody na budowę, a także poinformowanie spółdzielni bądź wspólnoty mieszkaniowej.


Nasze kluby w czasach pandemii - MUKP DĄBROWA GÓRNICZA\nMUKP Dąbrowa Górnicza to klub z wieloletnią tradycją. Funkcjonuje obecnie jako najprężniej działający w Dąbrowie Górniczej ośrodek szkolący dzieci i młodzież z terenów naszego miasta i okolic. Fundamentalnym, długofalowym celem sportowym, który stawia sobie MUKP Dabrowa Górnicza jest stworzenie w Dąbrowie Górniczej profesjonalnego ośrodka szkolącego dzieci i młodzież w dyscyplinie piłka nożna, którego szeregi opuszczać będą w pełni wyszkoleni, by później zasilać struktury klubów w najwyższych klasach rozgrywkowych.\nLKS PRZEMSZA SIEWIERZ - co u Nich słychać?\nPoczątków siewierskiej piłki nożnej należy szukać w pierwszych latach powojennych ubiegłego wieku. Inicjatorami tego ruchu na terenie Siewierza była wtedy miejscowa młodzież, a dokładnie harcerze 112 drużyny siewierskiej oraz uczniowie państwowych szkół budownictwa w Bytomiu.\nSPRAWOZDANIA KOMISJI PODOKRĘGU SOSNOWIEC - KADENCJA 2016-2020\nW ZAŁĄCZNIKACH SPRAWOZDANIA KOMISJI PODOKRĘGU SOSNOWIEC Z KADENCJI W LATACH 2016-2020.\nTRENINGI W CZASIE PANDEMII - RKS GRODZIEC BĘDZIN\nOd 18 maja br. Rząd RP zezwolił na prowadzenie zajęć treningowych w większych grupach. Pytamy więc kolejne Kluby Naszego Podokręgu czy korzystają z tej możliwości i jak wyglądają takie zajęcia.\nPoniżej garść informacji - RKS GRODZIEC BĘDZIN jak spędzają czas podczas pandemii?\nPoniżej rozmowa z Prezesem Klubu – Panem Stanisławem Curyło.


Strategiczne przymierze między USA i Polską?\nWydrukowano: 2021-04-23 05:02:48.205286+02:00\nOpublikowano: 2017-12-03 11:43:38+01:00\nNic tak nie sprzyja zbliżeniu stosunków polityczno-gospodarczych jak wspólni adwersarze - zwłaszcza ci polityczni. Po dojściu do władzy zarówno prezydenta Donalda Trumpa w USA, jak i Prawa i Sprawiedliwości w Polsce w obu przypadkach nowo powołane do życia administracje natychmiast poddane zostały brutalnemu atakowi. Ta sama wroga narracji i te same prowokacje z Putinem w tle wytoczone przez odsunięty od władzy etablishment liberalno-lewacki. Nawet symbole oraz hasła użyte podczas demonstracji i zamieszek na ulicach Warszawy i Waszyngtonu okazały się te same w treści…\nJednak, tak tu nad Wisłą, jak tam i nad Potomak, obóz prawicy zdołał skonsolidować władzę i wprowadził zmiany prowadzące do dynamicznego wzrostu gospodarczego, zwiększenia zatrudnienia, a w konsekwencji poprawy sytuacji materialnej suwerena. Jeszcze kilka miesięcy temu gadające głowy w liberalnych mediach poddawały w wątpliwość, czy wzrost gospodarczy w USA na poziomie 3 proc. - cel wyznaczony przez prezydenta Trumpa - będzie możliwy do osiągnięcia. Jednak od dwóch kwartałów jest to ekonomiczna rzeczywistość. A w Polsce? Też miało być źle… Tymczasem, najniższe w historii bezrobocie, nadwyżka w budżecie po październiku i prawie 5 proc. wzrostu PKB w III kwartale uczyniły z rzeczonych niedowiarków bandę pesymistycznych niezguł. A może gorzej - złodziei, którzy starali się ukryć frukta z przestępczego procederu karuzel VAT-owskich czy bez-akcyzowego handlu paliwami!\nPrzed USA, podobnie jak i Polską pozostaje wiele do zrobienia. Tam, reforma podatków przegłosowana przez Senat wróciła właśnie do Izby Reprezentantów. W naszym parlamencie czekają na rozstrzygnięcie, a potem na podpis prezydenta RP kluczowe ustawy o KRS, SN, ordynacji wyborczej oraz dekoncentracji mediów.\nNic też nie sprzyja tak strategicznemu przymierzu jak wspólne interesy. Oczywiście, chodzi między innymi o rynek gazu naturalnego w Europie Środkowo-Wschodniej. Niemcy, mimo trwającego kryzysu rządowego i potencjalnych przedterminowych wyborów, kolejny raz wyłożyły karty na stół. Niezależnie od układu politycznego prą niezmiennie do budowy Nord Stream II, co w zeszłym tygodniu nie omieszkał ogłosić w Moskwie wszem i wobec… Putina szef niemieckiego MSZ. Narasta też nacisk lobby rosyjskiego w Europie, KE i PE Unii, także wymierzony przeciw Polsce.\nTeraz ruch należy do USA i prezydenta Donalda Trumpa, który może przeciąć chocholi taniec zwolenników Nord Stream. Czy prezydent podpisze do końca tego roku dokument przygotowany i przegłosowany przez obie izby Kongresu, wprowadzając tym samym w życie pakiet sankcji przeciw zachodnim firmom współfinansującym budowę rosyjsko-niemieckiego gazociągu? Jeśli tak uczyni, to tym samym strategiczne przymierze między USA a Polską nabierze realnego kształtu i szybko stanie się faktem wraz zyskami płynącymi z handlu gazem w regionie Trójmorza.\nJednak w obecnej sytuacji geopolitycznej, nie rachunek utraconych korzyści spowodowany brakiem podpisu prezydenta pod dokumentem o sankcjach, a przede wszystkim wynikające z tego potencjalne zagrożenia składają się na argument rozstrzygający. Po pierwsze, Polska i Ukraina utraciłyby siłę przetargową wobec Rosji i Niemiec wraz z oddaniem do eksploatacji Nord Stream II. Ukraina zostanie wręcz wystawiona na militarną agresję i imperialne zapędy Putina. Po drugie, dojdzie do dalszej militaryzacji regionu Morza Bałtyckiego, czego przedsmak doświadczamy już teraz. Po trzecie, niemiecko-rosyjski sojusz w dziedzinie energetyki może przełożyć się na inne obszary potencjalnego współdziałania, począwszy od współpracy militarnej kończąc na utracie wpływów przez USA w regionie Europy Środkowo-Wschodniej. Stąd już tylko krok do potencjalnego arcy-zagrożenia tj. współdziałania na osi Berlin-Moskwa-Pekin. Dla Polski byłoby to potężne niebezpieczeństwo o wymiarze egzystencjalnym. Dla USA katastrofa patrząc z perspektywy globalnych interesów USA - również tych w basenie Pacyfiku.\nTe dwa alternatywne scenariusze wcale nie są tak odległe od siebie biorąc pod uwagę pro-niemieckie ćwierkanie przewodniczącego Rady Europejskiej Tuska na Twiterze, postawę totalnej Targowicy w Polsce, jak i ciągłe prężenia muskułów przez Berlin i Moskwę.\nW pierwszym dobrym scenariuszu, prezydent Donald Trump siłą swego podpisu może dać wielu narodom wspaniały prezent na Boże Narodzenie: stabilność polityczną, bezpieczeństwo energetyczne oraz dobrobyt obywateli państw Europy Środkowo-Wschodniej wynikające z równowagi sił i nieskrępowanej współpracy gospodarczej w całym regionie.\nPublikacja dostępna na stronie: https://wpolityce.pl/polityka/369958-strategiczne-przymierze-miedzy-usa-i-polska\nFinansista, były prezes stowarzyszenia "Przejrzysty Rynek", absolwent Ivey Business School na Uniwersytecie Western Ontario i Politechniki Warszawskiej, wydziału Inżynierii Chemicznej, były doradca Goldman Sachs i Royal Bank of Kanada, specjalista „turn around" - naprawy przedsiębiorstw i komentator wydarzeń w światowej gospodarce.


mm 15.03.2019 Zaktualizowano 16.03.2019\nMateriał oryginalny: Na drogach coraz częściej bywamy chamami. Agresja kierowców przeraża (ZDJĘCIA) - Świdnica Nasze Miasto\nbukowski 17.03.2019 18:22:31\nwjechał w pole Przem...\nNa widok policji wjechał autem w pole i utknął\nPolicjanci zatrzymali pijanego kierowcę, który uciekając przed nimi wjechał w pole. Mężczyzna miał blisko 2.5 promila alkoholu.\nDolnośląskie Dni Bez...\nDolnośląskie Dni Bezpieczeństwa w Lubinie. Przyjdź i zbadaj swoje auto\nDolnośląskie Dni Bezpieczeństwa w Lubinie. Przyjdź i zbadaj swoje auto. W sobotę 19 maja br. lubińscy policjanci zapraszają wszystkich mieszkańców Lubina i okolic na Dolnośląskie Dni Bezpieczeństwa. Piknik będzie miał miejsce na parkingu Regionalnego Centrum Sportowego, przy ulic...\nPolicja Lubin. Kontrolowali kierowców, a ci mają wiele na sumieniu\nNiesprawne układy hamulcowe, znaczne wycieki, zakaz dalszej jazdy, przeładowane auto o tysiąc kilogramów , źle zabezpieczony ładunek to wynik działań kontrolno-prewencyjnych lubińskich policjantów i legnickich funkcjonariuszy ITD pod nazwą „SMOG”.\na4 krzywa wroclaw\nnajgorsza droga w po...\nA4 stoi w korkach. Będą remonty i płot. A kiedy trzeci pas?\nA4 stoi w korkach - kiedy ta sytuacja może się zmienić? Wystarczy mała kolizja, żeby na A4 powstał kilkukilometrowy korek. W okresie wakacyjnym i świątecznym nie musi nawet dochodzić do zderzeń. Odcinek od Legnicy do Wrocławia to zmora kierowców.


Nowy zarząd województwa rozlicza się z dotychczasowych działań\nczwartek, 07 luty 2019 12:38\nNowy zarząd województwa świętokrzyskiego odpiera zarzuty byłego marszałka Adama Jarubasa i przedstawicieli Polskiego Stronnictwa Ludowego. W środę podczas konferencji prasowej, członkowie zarządu wymieniali projekty, nad którymi teraz pracują.\nWśród głównych inwestycji wymieniono budowę punktu selektywnej zbiórki odpadów komunalnych w Zagnańsku i modernizację istniejącego punktu zbiórki odpadów w Krynkach.\nInwestycja dofinansowana będzie z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Świętokrzyskiego, na rzecz działania z zakresu gospodarki odpadami.\nPodczas konferencji marszałek Bętkowski mówił też o planach uprawy maku niskomorfinowego i konopi włóknistych w regionie świętokrzyskim.\nJest zgoda zarządu aby w województwie uprawiać mak niskomorfinowy na 513 hektarach, to trzy razy więcej niż w 2018 r. Obszar na którym hodowane będą konopie włóknistych ponad 907 hektarów. Ostateczną decyzję w tej sprawie podejmą radni podczas najbliższej sesji Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego.\nO tym, że nowy zarząd nie próżnuje po przejęciu władzy w województwie świętokrzyskim, jak przekonują jego członkowie ma też świadczyć fakt, że dofinansowania doczeka się też szpital w Starachowicach.\nKonferencje podsumowujące działania nowego zarządu województwa świętokrzyskiego, zgodnie z zapowiedzią jego członków, mają odbywać się cyklicznie. Kolejne tego typu spotkanie zapowiedziano już na końcówkę lutego.


Wielki Głód widziany z bliska - wstrząsające zdjęcia tragedii zgotowanej milionom własnych obywateli przez Sowietów [foto] - Niezłomni.com\nOpublikowane 2013/11/23 w Bez kategorii/Historia na zdjęciach i filmach\nPrzed rewolucją bolszewicką ziemie ukraińskie były najważniejszym źródłem żywności w imperium rosyjskim. W latach 1917–1921 w całej Rosji bolszewicy realizowali politykę komunizmu wojennego, polegającą między innymi na drastycznych rekwizycjach płodów rolnych i żywności chłopom. Doprowadziła ona do ruiny gospodarczej kraju, obok wojny domowej i klęski suszy była przyczyną wybuchu głodu w latach 1921–1923.\nDramatyczna sytuacja gospodarcza i bunty przeciw bolszewikom skłoniły Lenina do zmiany taktyki. W marcu 1921 r. Lenin ogłosił tzw. nową politykę ekonomiczną (NEP). Wieś otrzymała nieco swobody ekonomicznej. Sytuacja gospodarcza na Ukrainie, jak i w całym Związku Sowieckim, uległa poprawie i nic nie wskazywało na to, że kierownictwo partii komunistycznej powróci do dawnej polityki gospodarczej i doprowadzi kraj do ponownego upadku ekonomicznego.\nJednak na początku 1928 r. w ZSRS pojawiły się bardzo poważne trudności ze skupem zboża. Bolszewicy ustanowili bardzo niskie ceny urzędowe na produkty żywnościowe, chłopi nie chcieli sprzedawać zboża państwu. Woleli je sprzedać na wolnym rynku, gdzie ceny były kilkakrotnie wyższe od państwowych. Zboże było niezbędne dla wyżywienia ludności miast, a ponadto było głównym sowieckim towarem eksportowym, za który można było kupować artykuły przemysłowe i maszyny niezbędne do proklamowanego wówczas uprzemysłowienia kraju. Stojący na czele państwa Józef Stalin uznał, że jedynym wyjściem z tej sytuacji będzie kolektywizacja rolnictwa (motywowana ideologicznie próba zniszczenia warstwy chłopskiej, poddania jej władzy państwa, zamienienia posiadaczy w robotników rolnych, podporządkowanych państwu totalitarnemu).\nZdjęcia pochodzą ze stron Instytutu Pamięci Narodowej – zobacz całą wystawę\nNARODZINY DEMONA – ZWIĄZKU SOWIECKIEGO\nEkshumacja ofiar czerwonego terroru z masowego grobu w Charkowie\nCiało „białego” porucznika Bobrowa, któremu czekiści obcięli język i dłoń oraz zdarli skórę z nogi\nFeliks Dzierżyński i dowódca WCzK W. Manczew z grupą funkcjonariuszy\nFeliks Dzierżyński z kierownictwem Wszechrosyjskiej Nadzwyczajnej Komisji do Walki z Kontrrewolucją (WCzK)\nDora Jewlińska, funkcjonariusz Oddziału Egzekucyjnego Czeka w Chersoniu, osobiście zamordowała 400 „białych” oficerów\nWłodzimierz Lenin i Józef Stalin w Gorki\nGrupa bosych „bezprizornych”\nKobiety z nagimi, wygłodzonymi dziećmi\nZebranie kobiet w Karasiwce (obwód charkowski) „popierające” utworzenie kołchozu\nMienie odebrane chłopom w czasie kolektywizacji w obwodzie donieckim w 1931 r.\nSowiecki plakat propagandowy „Dzień żniw i kolektywizacji”\n„Rozkułaczeni” chłopi opuszczają swoją wieś, obwód doniecki w 1931 r.\nAktywiści wiejscy wynoszą dobytek „rozkułaczanego” chłopa na Podolu w 1929 r.\n„Rozkułaczona” rodzina z resztką dobytku opuszcza swój dom w Udacznej, obwód doniecki\nSprzedaż dobytku „rozkułaczonego” Martynenki w Udacznej, obwód doniecki\nAktywiści wiejscy przeszukujący zabudowania w poszukiwaniu zboża w 1933 r.\nPrzymusowa dostawa zboża do punktu skupu w Kaharłyku na Kijowszczyźnie w 1932 r.\nPoszukiwanie zboża ukrytego w chłopskim ogrodzie\nJózef Stalin i Łazar Kaganowicz, kierujący polityką, która doprowadziła do Wielkiego Głodu\nREPRESJE WOBEC WSI\nUzbrojony aktywista wiejski pilnujący magazynu ze zbożem w obwodzie charkowskim w 1933 r.\nOpublikowany w gazecie dekret z 7 sierpnia 1932 r. przewidujący karę śmierci za kradzież mienia państwowego i spółdzielczego, nazywany „prawem pięciu kłosów”\nKomsomolec Iwan Kubenko konno patrolujący kołchozowe pola w czasie żniw w 1932 r.\nPrzesłuchanie chłopów, którzy zamordowali małego chłopca, aby go zjeść\nPostanowienie prokuratorskie z 10 maja 1933 r. o umorzeniu postępowania w sprawie aktu kanibalizmu z powodu śmierci podejrzanej w więzieniu\nCiało człowieka zmarłego z głodu na ulicy w Charkowie w 1933 r.\nCiała ludzi zmarłych z głodu na ulicy w Charkowie w 1933 r.\nZwłoki zmarłych z głodu zbierano na ulicach miast\nStos trupów przywiezionych na charkowski cmentarz\nCiało zmarłej z głodu kobiety na ziemi, na której nie rośnie już nawet trawa\nCiało zmarłego z głodu chłopa na ziemi, na której nie rośnie już nawet trawa\nCiało zmarłego z głodu człowieka leżące przy wiejskiej drodze\nTransport trupów na cmentarz\nCmentarz z masowymi mogiłami zmarłych z głodu w Charkowie\nUmierająca z głodu kobieta\nWychudzone ciało zmarłego z głodu\nGłodujące dzieci w sierocińcu na Połtawszczyźnie\nMatka z umierającym małym dzieckiem\nLeżące pokotem umierające dzieci w jednym z „ośrodków wychowawczych”\nGrupa dzieci w sierocińcu\nSowiecki plakat propagandowy „Wyrzucimy kułaków z kołchozów”\nSowiecki plakat propagandowy ukazujący wszechmogącą rękę WCzK chwytającą kolejno:\nkułaka, spekulanta, złodzieja, białogwardzistę i szpiega\nSowiecka fotografia propagandowa pokazująca szczęśliwą, uśmiechniętą kołchoźnicę w czasie żniw\nw obwodzie dniepropietrowskim w sierpniu 1933 r.\nSowiecka karykatura faszystowskiego propagandzisty nawołującego o pomoc dla głodujących na Ukrainie niemieckich osadników, który stoi na umierającym z głodu bezrobotnym Niemcu\nUKRAIŃCY POZA ROSJĄ SOWIECKĄ WOBEC WIELKIEGO GŁODU\nUlotka wydana przez Ukraińców na obczyźnie informująca o latach głodu spowodowanych polityką władz sowieckich\nZ cerkwi zamienianych na magazyny wynoszono obrazy i sprzęty liturgiczne\nDzwon z katedry w Charkowie zarekwirowany przez aktyw robotniczy na pomoc dla głodujących\nSowiecki plakat propagandowy przedstawiający religię jako jad zatruwający dziecko\nSowiecka karykatura wyśmiewająca papieża-Niemca Piusa XI (z mieczem ozdobionym swastyką),\nktóry wystąpił w obronie religii prześladowanej w ZSRS\nSowiecka karykatura wyśmiewająca papieża Piusa XI, który wystąpił w obronie religii prześladowanej w ZSRS,\nnie zauważając płonących stosów Inkwizycji\nTeofil Skalski (w środku), polski ksiądz, spędził kilka lat w sowieckich łagrach, w 1932 r. powrócił do Polski\nTłum ludzi przed halą, gdzie odbywał się pokazowy proces\nMychajło Hruszewski, otwierający oficjalne spotkanie naukowców, został oskarżony o działalność wywrotową\nOkładka książki „Ludzie-sabotażyści”\nOkładka książki R. Kuśnierza, Ukraina w latach kolektywizacji i Wielkiego Głodu (1929–1933)\nOkładka książki R. Conquesta, Harvest sorrow\nOkładka książki Najblizszij złoczin Kremla\nPlakat informujący o demonstracji organizowanej w Waszyngtonie 2 października 1983 r., w 50 rocznicę Wielkiego Głodu\nPublikacje w zachodniej prasie na temat głodu na Ukrainie\nPoprzedni Poprzedni artykuł: Zakazana historia pewnego powstania. Do dziś – od blisko 90 lat – prawda o nim jest niewygodna\nNastępny Następny artykuł: „Ja jestem prosty ból do samego nieba”. Wzruszający wiersz o Mamie ks. Popiełuszki w dniu, kiedy Ją pożegnaliśmy


You are here HomeMobilny bar kawowy\nPogoń z czasem! Nie znam nikogo kto nie lubiłby świetnie się bawić w dobrym towarzystwie! Nawet zatwardziali introwertycy lubią od czasu do czasu spotkać się w większym gronie na piwku czy na domówce. Jeśli więc właśnie naszła Cię ochota na spotkanie ze znajomymi – nie czekaj aż oni Cię zaproszą! Tym razem sam wyjdź z […]\nSztuka uciekania – i Ty możesz spróbować swoich sił w Escape Room Lubisz rozwiązywać zagadki logiczne? Jesteś kreatywną i spostrzegawczą osobą? Jeśli odpowiedź na te pytania jest twierdząca, wiedz, że Escape Room jest właśnie dla Ciebie. Zaproś znajomych i przeżyjcie razem wspaniałą przygodę. Wybierzcie dogodny dla Was termin oraz najbardziej odpowiadający Wam pokój tematyczny, a […]\nEscape room pełen emocji! Wszyscy lubimy towarzystwo innych ludzi, nawet introwertycy potrzebują od czasu do czasu porozmawiać z kimś bliskim albo pójść na kameralną domówkę. Za każdym razem, gdy chcemy umówić się na spotkanie w większym gronie osób pojawiają się te same problemy. Nikomu nie pasuje ten sam termin, nie wiadomo gdzie pójść, co robić. […]\nZabawa w ucieczkę! Każdy z nas lubi od czasu do czasu spotkać się z przyjaciółmi. Nawet introwertycy mają taką potrzebę. Nic w tym dziwnego, w końcu jesteśmy „zwierzętami stadnymi”! Warto jednak dobrze wybrać miejsce spotkania, szczególnie jeśli nie są one zbyt częste. Najlepiej wybrać miejsce, w którym nikt nie będzie się nudził i będziecie mieli […]\nAtrakcja escape room dla firm Warszawa i Kraków - http://room-escape-warszawa.eu - Umywalka Simas Evolution 70x49cm EVO11, 6es7521-1bl00-0ab0 sterownik, Amplituner AV Yamaha RX-A750, przenośniki rolkowe Primacon, Dochodzenie odszkodowań górniczych Konin


Ankiety Prolific - Opinie 2021 | Informacje | Zarobki\nProlific – Opinie oraz Informacje\nProlific - Informacje\nProlific to angielski, crowdfundingowy panel badawczy, który powstał w 2014 roku. Panel ankietowy łączy badaczy akademickich z respondentami z całego świata. Portal oferuje niezwykle różnorodne oraz ciekawe badania opinii. Prolific zdecydowanie wyróżnia się na tle innych paneli. Oferowane ankiety mają charakter bardziej naukowy, a zlecającymi je badaczami są zazwyczaj pracownicy uczelni wyższych. Firma oferuje nagrody pieniężne za wypełnienie każdej ankiety. Próg wypłaty jest stosunkowo niski i wynosi 5 GBP, a zgromadzone środki możemy wypłacić na nasze konto PayPal.\nThe Wheelhouse, Angel Court First Floor,\n81 St. Clements Street, Oxford,\nOX4 1AW, Anglia\nformularz kontaktowy dostępny na stronie\nNiestety, ale program partnerski został zlikwidowany w Marcu 2019 roku.\nDo 5 dni roboczych od zlecenia wypłaty\nZarejestruj się w panelu: Prolific\nProlific - Opinie\nOpinii dotyczących Prolific.ac jest w sieci bardzo dużo i w ogromnej większości są one bardzo dobre. Nic w tym dziwnego, gdyż Prolific oferuje bardzo dobrze płatne ankiety, których wartość wynosi od 0,15 do nawet 7 GBP. Średnie wynagrodzenie za ankietę to ok. 1 GBP czyli ponad 5 PLN.\nAnkiet jest stosunkowo dużo, natomiast większość z nich posiada ograniczoną liczbę miejsc. Ogromną zaletą dostępnych ankiet jest to, że są one dobierane na tyle dobrze, że odrzucenia nie występują. Mamy przez to pewność, że ankietę, którą rozpoczniemy uda nam się dokończyć i uzyskać za nią wynagrodzenie. Wynagrodzenie za wypełnione ankiety zatwierdzane jest przez badacza, który zajmuje się daną ankietą. Najczęściej pieniądze dopisywane są do naszego salda w przeciągu kilku dni po wypełnieniu ankiety.\nNależy pamiętać, że zaproszenia do ankiet NIE są wysyłane mailowo, a po prostu wyświetlają się na bieżąco w sekcji STUDIES. Aby zmaksymalizować liczbę wypełnionych ankiet warto na bieżąco być zalogowanym w panelu oraz sprawdzać czy aktualnie nie ma dostępnych dla nas ankiet.\nDzięki wysokim wynagrodzeniom za ankiety oraz stosunkowo niskiemu progowi wypłaty (5 GBP), minimum niezbędne do wypłaty jesteśmy w stanie osiągnąć już w pierwszym miesiącu uczestnictwa w panelu. Pieniądze wypłacane są na nasze konto PayPal w przeciągu maksymalnie kilku dni od zlecenia wypłaty. Będąc aktywnymi użytkownikami Prolific jesteśmy w stanie zarobić nawet 100 PLN miesięcznie.\nJeżeli chodzi o negatywne opinie dotyczące Prolific to respondenci najczęściej podnoszą to, że ankiety dostępne są tylko w języku angielskim oraz, że trzeba na nie polować (brak zaproszeń e-mailowych). Minusem jest także zlikwidowanie programu poleceń użytkowników w Marcu 2019 roku.\nProlific – Dowody wypłat\nPosiadasz własne spostrzeżenia lub opinie dotyczące panelu Prolific? Koniecznie podziel się nimi w komentarzu poniżej.\n2 Thoughts on “Prolific – Opinie oraz Informacje”\n23 lipca 2020 o 18:07\nJa bym tu zaznaczył, że dostanie się do badania, to jakaś specyficzna gra. Coś jest nie tak, skoro będąc przy komputerze w chwili otrzymania zaproszenia, dowiaduję się, że wolnych miejsc brak. Takie działanie skłania mnie do podejrzenia, że są tu „równi i równiejsi”, i ci drudzy, dostają to powiadomienie wcześniej.\nPawle, bafania od Prolific są bardzo popularne oraz posiadają ograniczoną liczbę miejsc, która szybko się zapełnia stąd często występująca niemożność uczestnictwa w danym badaniu.


Pasztet w cieście: przepis świąteczny [WIDEO]\nPasztet w cieście to ciekawa odmiana tradycyjnego domowego pasztetu, który tak chętnie jadamy z okazji Świąt. Do pieczenia pasztetu w cieście możemy użyć gotowego ciasta kruchego, lub zrobić je w domu. Jak przyrządzić to pyszne danie? Podajemy dobry przepis. Polecamy również inne przepisy na świąteczne pasztety: Pasztet staropolski, Pasztet z suszonymi śliwkami oraz Pasztet klasyczny z mieszanych mięs.\nPasztet klasyczny swój smak zawdzięcza mieszaniu różnych gatunków mięs - im ich więcej, tym smak pasztetu bogatszy. Delikatności tej domowej wędlinie dodają jarzyny, z którymi dusi się mięso na pasztet. Wypróbuj nasz przepis na pasztet klasyczny - o wiele lepszy niż ten ze sklepu! Polecamy również inne przepisy na świąteczne pasztety: Pasztet z suszonymi pomidorami, Pasztet z suszonymi śliwkami oraz Pasztet staropolski.\nPasztet popularny: babciny przepis [WIDEO]\nJednym z największych świątecznych przysmaków jest pasztet. Ten przepis na pasztet pochodzi z kursu kulinarnego z 1971 roku! Jak zrobić tzw. "Pasztet Popularny"? Polecamy również inne przepisy na świąteczne pasztety: Pasztet klasyczny z mieszanych mięs, Pasztet polski oraz Pasztet domowy.\nPasztet staropolski: przepis na świąteczny hit [WIDEO]\nPasztet staropolski to doskonały przepis na świąteczny hit. Podpowiadamy, jak zrobić pasztet staropolski, który zachwyci gości przy każdej odświętnej okazji. Polecamy również inne przepisy na świąteczne pasztety: Pasztet z suszonymi pomidorami, Pasztet z suszonymi śliwkami oraz Pasztet klasyczny z mieszanych mięs.\nTerrina z sera - przepis na wegetariański pasztet\nTerrina z sera z suszonymi pomidorami, to przepis na wykwintny, wegetariański, wielkanocny pasztet. Jeżeli nie akceptujemy sera koziego, możemy go zastąpić twarogiem krowim. Terrina to nic innego jak rodzaj pasztetu. Przygotowanie takiego pasztetu nie jest trudne. Jeżeli chcemy terrinę podać na śniadanie wielkanocne musimy przygotować ją dzień wcześniej.\nWypróbuj nasz przepis na pyszny pasztet warzywny. Jest znacznie tańszy niż mięsny, i co ważne - zdrowszy. Polecamy go nie tylko wegetarianom - nawet mięsożercy potrzebują odmiany! Pasztet pięknie się też prezentuje - doskonale nadaje się więc na odświętny stół Warto wypróbować również inne przepisy na wegetariańskie pasztety: Pasztet warzywny na bazie fasoli, Pasztet z soczewicy, Pasztet jajeczny z pieczarkami oraz Wegetariański pasztet z szałwią.\nPieczeń warzywna na zimno najlepiej smakuje podawana z dodatkiem pysznych sosów, kiszonych czy konserwowych warzyw, świeżego pieczywa. Idealne danie nie tylko dla wegetarian - z powodzeniem zastąpi dzieżki pasztet czy mięsny klops.


Jak Otworzyć Plik VMXF? Rozszerzenie Pliku .VMXF - File Extension .VMXF\nCzym jest plik VMXF?\nPlik VMXF jest jednym z plików kategorii Pliki Ustawień. Jego pełna nazwa to VMware Team Member Format. Format pliku VMXF został stworzony przez VMware. Jeżeli do nas trafiłeś, to prawodpodobnie szukasz programów, które pomogą pracować Ci z tym konkretnym rozszerzeniem pliku. W dalszej części strony znajdziesz listy programów obsługujących plik VMXF posortowane według systemów operacyjnych. Jeżeli w naszej bazie znajdują się informacje dotyczące konwersji pliku VMXF, to na pewno je tutaj znajdziesz.\nProgramy obsługujące plik VMXF\nMamy nadzieję, że pomogliśmy Ci rozwiązać problem z plikiem VMXF. Jeżeli nie wiesz gdzie możesz pobrać aplikację z naszej listy, kliknij w link (który jest nazwą programu) - znajdziesz tam więcej informacji dotyczących miejsca, skąd pobrać bezpieczną wersję instalacyjną potrzebnej aplikacji.\nJak otworzyć plik z rozszerzeniem VMXF?\nJak mogę dokontać konwersji pliku VMXF na inny format?\nCo to jest rozszerzenie formatu pliku VMXF?\nJakie programy obsługują plik VMXF?\nJeżeli po przejrzeniu materiałów na tej stronie, nadal nie otrzymałeś satysfakcjonującej odpowiedzi na któreś z przedstawionych wyżej pytań, to znaczy że przedstawione tutaj informacje dotyczące pliku VMXF nie są pełne. Skontaktuj się z nami korzystając z formularza kontaktowego i napisz, jakich informacji nie znalazłeś.\nPowodów decydujących o tym, że nie możesz otworzyć pliku VMXF może być więcej (oprócz braku zainstalowanej odpowiedniej aplikacji).\nPo pierwsze - plik VMXF może być niepoprawnie powiązany (skojarzony) z zainstalowaną aplikacją do jego obsługi. W takim wypadku musisz samodzielnie zmienić to powiązanie. W tym celu kliknij prawym przyciskiem myszy na pliku, który chcesz edytować, kliknij opcję "Otwórz za pomocą" a następnie z listy wybierz program, który zainstalowałeś. Po tak wykonanym działaniu, problemy z otwieraniem pliku VMXF powinny zniknąć na dobre.\nJeżeli posiadasz dodatkowe informacje na temat rozszerzenia pliku VMXF będziemy wdzięczni, jeżeli podzielisz się nimi z użytkownikami naszego serwisu. Skorzystaj z formularza znajdującego się tutaj i prześlij nam swoje informacje dotyczące pliku VMXF.


Mierny, ale czy wierny... | Niedziela.pl\nNa studiach na UW na Wydziale Dziennikarstwa był taki przedmiot o mało wdzięcznej nazwie – „Propaganda”. Przychodzili tam rozmaici „specjaliści” od mediów i uczyli nas, co robić, gdy fakty i zdrowy rozsądek przeczą z góry założonej tezie. Należało wtedy tak skonstruować tekst, newsa, by szokował swoim tytułem i jak najmniej czasu zostawiał odbiorcy na samodzielne zastanowienie się. Wywołać sensację i zaatakować przeciwnika – sama treść jest już mniej ważna – ogłupić czytelnika zapowiedzią jakiejś niebywałej rewelacji, która z prawdą może nie mieć nic wspólnego. W odpowiednim czasie krzyknąć głośno coś nośnego i ustawić odbiorcę po swojej stronie, szczególnie tego niemającego wiedzy, myślącego gotowcami. Studenci buntowali się, jak tak można, przecież to niezgodne z etyką dziennikarza, z prawdą, z sumieniem, ale zawsze znaleźli się ci tzw. wierni, ale mierni i jak się później okazywało, to oni robili kariery.\nPrzecież jeszcze niedawno, za czasów PO-PSL, nie można było w publicznej telewizji wyemitować filmu historycznego o walkach z bolszewikami w latach 1919-20, mimo zebranych przeze mnie bardzo dobrych recenzji różnych historyków, począwszy od profesorów Wieczorkiewicza czy Paczkowskiego. Nie mówiąc już o tym, by jakiś prawicowy dziennikarz mógł wypowiedzieć na antenie swoją opinię na aktualny temat, dotyczący ówczesnego premiera Donalda Tuska, prezydenta Bronisława Komorowskiego czy kogokolwiek z ich ekipy – to było wprost nie do pomyślenia! A dzisiaj przedstawiciele opozycyjnych partii – PO, .Nowoczesnej, SLD – występują do woli w TVP, są zapraszani i mówią, co chcą, nawet wierutne kłamstwa i oszczerstwa, mają wolność niebywałą. Mogą nawet cynicznie i lekceważąco, na oczach milionów widzów TVP, nie chcieć odpowiadać na pytania komisji reprywatyzacyjnej. Czynił tak ostatnio niejaki mec. Robert Nowaczyk, zwany bossem reprywatyzacji w Warszawie – na każde kolejne ważne pytanie dotyczące milionowych defraudacji nonszalancko, pewny siebie, powtarzał formułkę: nie udzielę odpowiedzi (jak widać, niektórym nadal przydaje się stara dobra komunistyczna szkoła). Jednak dzisiaj inteligentny, potrafiący samodzielnie myśleć człowiek nie da się tak łatwo nabrać różnym Lisom, Michnikom, oferującym ostatnio rzekomą bombę medialną, która okazała się niewypałem, bo nawet ludzie nieprzychylni Jarosławowi Kaczyńskiemu wiedzą, że majątków na swojej ciężkiej pracy dla Polski nie nazbijał, a nagrana rozmowa tylko potwierdza jego wysoką kulturę, przyzwoitość i wiedzę. Niektórzy nawet twierdzą, że jest człowiekiem opatrznościowym dla Polski, bo gdyby dłużej rządzili poprzednicy, to naprawdę istnielibyśmy tylko formalnie, jak wyraził się jeden z ministrów Tuska.\nOczywistą jest rzeczą natomiast, że chciałoby się, aby naprawa Polski przebiegała lepiej, szybciej i radykalniej, jednak nie znamy stopnia zniszczenia i trudności od wewnątrz, z oddali najłatwiej krytykować. A może trzeba po prostu pomagać i robić coś dobrego, budującego? Szkoda jednak, że „dobra zmiana” tak mało korzysta z umiejętności, fachowości, całego wielkiego potencjału ludzi, szczególnie tych młodych, wykształconych, ale niezwiązanych organizacyjnie czy koleżeńsko z PiS-em, z tych, którzy są poza zasięgiem i nie mają dojścia – jak mówią o sobie. Oni pozostają niewykorzystani, rozczarowani, chociaż bardzo chcieliby służyć Polsce swoją wiedzą, talentem i rozwijać się zawodowo. Wiadomą rzeczą jest, że każda ekipa rządząca ma „swoich ludzi”, ale czas to przełamać i wyjść poza ten krąg „wiernych i miernych”, bo jak się okazuje, na takich ludziach polegać nie można.


[cytat] Witam. Jestem uczniem klasy I technikum. Moja średnia aktualnie ocen aspiruje wokół 5.0. Przechodząc do sedna, zwracam się z zapytaniem o możliwe dopłaty ze względu na stan mojej rodziny. Mój tata oraz rodzony brat chorują na schizofrenię (pierwszy stopień niepełnosprawności),mama jest bezrobotna a drugi, także rodzony brat jest alkoholikiem (pracuje dorywczo lecz tak jak powiedziałem, co dostanie to przepije). Dochód rodzinny nie przekracza średniej krajowej. Bierze się on z rent oraz dodatkowych dopłat (nieznanych mi). Uczę się w oddalonym o 80 kilometrów mieście - ze względu na to chciałbym prosić o dodatkowe pieniądze na moją naukę. Gdzie więc mogę się udać? Mama rozkłada ręce poprzez niewiedzę. Dyrektor szkoły uznał, że rozsądnym krokiem będzie podanie mnie do lokalnego (?) projektu, który oferuje na początek drugiej klasy nagrodę za ukończenie pierwszego roku z taką średnią. Niestety, szkoła w której aktualnie jestem jest dla mnie zbyt mało ambitna - dlatego też planuję przeniesienie się do jednej z najbardziej prestiżowych szkół w tym mieście. Mam kompletny mętlik w głowię, przepraszam za "rozsianie" informacji w poście. W skrócie: Czy mogę udać się gdzieś po pomoc finansową ze względu na to, że się uczę a moja rodzina jest jaka jest? Istnieje takie coś w ogóle? Dziękuję za każdą poradę dotyczącą mojego problemu. Pozdrawiam. [/cytat]


Nikolaj Coster-Waldau „Gra o tron” reklamuje kosmetyki L'Oreal (wideo)\nNikolaj Coster-Waldau reklamuje kosmetyki L'Oreal. Spot powstał w Warszawie (wideo)\nNikolaj Coster-Waldau, aktor występujący w serialu „Gra o tron” jako Jaime Lannister promuje serię męskich kosmetyków Pure Charcoal produkowanych przez firmę L'Oreal.\nW spocie aktor przekonuje o skuteczności Pure Charcoal pokazując skuteczność serii produktów oczyszczających z aktywnym węglem.\nReżyserem spotu jest Mike Goubeaux. Kreację kampanii przygotowała agencja McCann z Paryża, a reklamy wyprodukowały Papaya Films i Satellite My Love.\nZdjęcia kręcono w starej lakierni FSO w Warszawie.\nT-Mobile promuje ofertę z dostępem do Netfliksa na 6 miesięcy, w reklamie Sonia Bohosiewiczzobacz więcej\nMunroe Bergdorf wraca do L'Oreal Paris, będzie zasiadała w radzie ds. różnorodności\nDołącz do dyskusji: Nikolaj Coster-Waldau reklamuje kosmetyki L'Oreal. Spot powstał w Warszawie (wideo)\nPo zapowiedzi na fb stwierdzam, że Coster-Waldau nie mówi z polskim akcentem. Żądam zwrotu pieniędzy.


Na co zwrócić uwagę przy czytaniu własnego świadectwa pracy?\nTyle na temat samej procedury prostowania świadectwa pracy.\nJak jednak szukać błędów w świadectwie pracy? Jakie błędy podlegają sprostowaniu?\nOdpowiedzi na te pytania znajdziesz poniżej w naszym wzorze świadectwa pracy oraz załączonych do niego wyjaśnieniach.\n………. (miejscowość),……….. (data)\n1. Stwierdza się, że ………………………………(imię i nazwisko pracownika)\nimiona rodziców …………………….., …………………………….\nurodzony/a dnia ………………….., w …………………. (miejscowość)\nbył/a zatrudniony w: .…………………………………..\nw okresie od dnia …………………….. (data rozpoczęcia pracy) do dnia …………………. (data zakończenia pracy)\nw wymiarze ………… etatu (wymiar czasu pracy)1, 2\n2. W okresie zatrudnienia pracownik wykonywał pracę: ……………………………..\n(zajmowane stanowisko lub pełniona funkcja)\na. Rozwiązania: ……………………………………………………………………….4, 5 (tryb i podstawa prawna rozwiązania stosunku pracy)\nb. ………………………………………………………. (szczególne przypadki rozwiązania stosunku pracy)\nc. Wygaśnięcia: ………………………………………………………..\n1) wykorzystał urlop wypoczynkowy w wymiarze:……… dni6, …… godz.7\n(łączna liczba dni urlopu wypoczynkowego, przysługującego na podstawie art. 1672 Kodeksu pracy, wykorzystanego w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek pracy)\n2) korzystał z urlopu bezpłatnego:………………….\n3) wykorzystał urlop wychowawczy:………………….\n4) był niezdolny do pracy przez okres: ……. dni\n(łączna liczba dni, za które pracownik otrzymał wynagrodzenie – zgodnie z art. 92 kodeksu pracy w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek pracy)\n5) wykorzystał zwolnienie od pracy przewidziane w art. 188 Kodeksu pracy:………….. dni8\n6) został zastosowany skrócony okres wypowiedzenia umowy o pracę na podstawie art. 361 § 1 Kodeksu pracy: …………….\n7) odbył służbę wojskową w okresie: ………\n8) wykonywał pracę w szczególnych warunkach lub w szczególnych charakterze: …………………….9\n(okres wykonywania pracy oraz jej rodzaj i zajmowane stanowiska)\n9) wykorzystał dodatkowy urlop albo inne dodatkowe uprawnienia lub świadczenia przewidziane przepisami prawa pracy:\n(okresu nieskładkowe, przypadające w okresie zatrudnienia wskazanym w ust. 1, uwzględnianie przy ustalaniu prawa do emerytury lub renty)\n(dni, za które pracownik nie zachował prawa do wynagrodzenia, zgodnie z art. 92 § 11 kodeksu pracy, przypadające w okresie od 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r.)\n5. Informacje o zajęciu wynagrodzenia: …………………………..\n(oznaczenie komornika i nr sprawy egzekucyjnej)\n(podpis i pieczęć pracodawcy lub osoby działającej w jego imieniu)\nPracownik może w ciągu 7 dni od dnia otrzymania świadectwa pracy wystąpić do pracodawcy z wnioskiem o sprostowanie tego świadectwa. W razie nieuwzględniania wniosku, pracownikowi przysługuje, w ciągu 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o odmowie, prawo wystąpienia z żądaniem sprostowania świadectwa pracy do właściwego Sądu Rejonowego – Sądu Pracy w ……………………………………………….\nŚwiadectwo pracy – jak poszukiwać błędów\n1. Brak okresu zatrudnienia u poprzedniego pracodawcy. W ustępie pierwszym świadectwa pracy powinny znaleźć się podstawowe informacje pozwalające na identyfikację pracownika oraz pracodawcy. Wśród nich częstą przyczyną błędów może być wskazanie okresu zatrudnienia. Warto pamiętać bowiem, iż pracodawca jest zobowiązany wskazać również okres zatrudnienia u poprzedniego pracodawcy,\nw sytuacji w której doszło do przejęcia zakładu pracy, w którym zatrudniony był pracownik na podstawie art. 231K.p. lub na podstawie przepisów odrębnych. W takiej oto sytuacji pracodawca jest obowiązany podać okres zatrudnienia u siebie, jak również czas, jaki pracownik przepracował, gdy zakład pracy należał do poprzedniego pracodawcy i wskazać tego pracodawcę.\n2. Brak okresu zatrudnienia z poprzednich umów o pracę. W sytuacji zatrudnienia pracownika na podstawie umów terminowych, pracodawcy na podstawie art. 97 § 11 K.p. powinni wydawać zbiorcze świadectwo pracy za okres 24 miesięcy. Oznacza to, że świadectwo pracy nie musi być wydawane po upływie okresu obowiązywania każdej umowy terminowej, jeżeli też strony dalej kontynuują stosunek pracy. Przykładowo w sytuacji, w której pracownik został najpierw zatrudniony na podstawie umowy na okres próbny, zaś później na podstawie umowy na czas określony, świadectwo pracy powinno wskazywać okres zatrudnienia z tych dwóch umów.\n3. Błędne określenie stanowiska pracy. Przy sprawdzaniu treści świadectwa pracy warto sprawdzić, czy pracodawca określił stanowisko pracownika zgodnie z rzeczywistością. Może mieć to istotne znaczenie, biorąc pod uwagę, iż świadectwo pracy jest jednym z dokumentów, które umożliwiają naszemu przyszłemu pracodawcy weryfikację CV kandydata. Przykładowo wpisując w CV doświadczenie na stanowisku analityka finansowego warto dysponować świadectwem pracy, które określa takie stanowisko.\n4. Błędne wskazanie podstawy prawnej. W ustępie 3 świadectwa pracy pracodawca powinien wskazać tryb i podstawę prawną rozwiązania umowy o pracę. Należy zwrócić uwagę, iż umowa o pracę może być rozwiązania wedle jednego z trybów określonych w art. 30 § 1 K.p. Należy zwrócić szczególną uwagę na podstawę prawną, jako że niewielka pomyłka w tej mierze może świadczyć o innej podstawie prawnej. Przykładowo zamiast rozwiązania umowy za wypowiedzeniem (art. 30 § 1 pkt. 2 K.p.) świadectwo pracy może informować, iż umowa została rozwiązana bez wypowiedzenia (art. 30 § 1 pkt. 3 K.p.), co przeważnie jest niekorzystnie oceniane przez przyszłych pracodawców. Należy pamiętać również, iż w przypadku rozwiązania umowy za wypowiedzeniem lub bez pracodawca powinien wskazać stronę składającą oświadczenie woli w tej kwestii. Brak w tym miejscu może być niekorzystny dla pracownika. Rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia z inicjatywy pracownika brzmi bowiem zupełnie inaczej, niż samo „rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia”, które w większości wypadków odbywa się z inicjatywy pracodawcy. Pamiętać należy, iż w trybie sprostowania świadectwa pracy nie jest możliwe podważenie przyczyny i trybu rozwiązania stosunku pracy.Jest to możliwe jedynie w procesie sądowym z powództwa pracownika dotyczącego odwołania od wypowiedzenia lub rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia.\n5. Sprostowanie świadectwa pracy a odwołanie od wypowiedzenia. Przy żądaniu sprostowania świadectwa pracy należy pamiętać, iż jest ono jedynie oświadczeniem wiedzy pracodawcy, co do okoliczności istotnych w związku z okresem zatrudnienia pracownika. W przypadku wskazania podstaw prawnych wygaśnięcia stosunku pracy sprostowanie jest możliwe w sytuacji, gdy pracodawca omyłkowo wskazał inną podstawę prawną rozwiązania umowy. Np. zamiast rozwiązania za porozumieniem stron (art. 30 § 1 pkt. 1 K.p.) wskazał rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia (art. 30 § 1 pkt. 3 K.p.). W żadnej jednak mierze poprzez sprostowanie nie można dochodzić roszczeń, które w opinii pracownika są związane z niezasadnością wypowiedzenia. Przykładowo pracownik żądając sprostowania nie może domagać się uznania, że wypowiedzenie umowy było niezgodne z przepisami prawa. Drogą do takiego ustalenia jest roszczenie na podstawie innych przepisów kodeksu pracy (np. art. 45 K.p. przy rozwiązaniu umowy za wypowiedzeniem).\n6. Błędne określenie dni lub godzin udzielonego urlopu.W treści świadectwa pracy pracodawca jest obowiązany wskazać ile dni urlopu wypoczynkowego pracownik wykorzystał w roku, w którym ustaje zatrudnienie. Dni są też przeliczane na godziny. Podkreślenia wymaga, iż chodzi tutaj tylko o urlop udzielony w tym roku, w którym skończyło się zatrudnienie pracownika. Wynika to m.in. z tego, iż na podstawie świadectwa pracy następny pracodawca ustalił, ile pracownikowi pozostało do wykorzystania dni urlopowych. W takiej sytuacji urlop wypoczynkowy udzielany jest w wymiarze proporcjonalnym przez starego i nowego pracodawcę. Przykładowo, jeżeli pracownik zmienia pracę dokładnie w połowie roku, a jego roczny wymiar urlopu wypoczynkowego wynosi 20 dni, to zarówno stary jak i nowy pracodawca muszą udzielić mu po 10 dni urlopu. Liczba dni urlopowych nie może jednak być wyższa, niż wymiar roczny. Jeżeli zatem u starego pracodawcy pracownik odebrał 11 dni urlopu, to nowy pracodawca powinien udzielić jedynie 9 dni.\n7. Godzinowe przeliczenie urlopu wypoczynkowego. Informacją, która często wymaga sprostowania jest wymiar godzinowy udzielonego urlopu. Dotyczy to zwłaszcza pracowników, którzy pracują w szczególnych systemach czasu pracy (np. w równoważnym). Wymogi dotyczące treści świadectwa pracy nakazują również określenie, w jakim wymiarze godzinowym został udzielony pracownikowi wymiar urlopu. Zgodnie z art. 1542 § 2 Kodeksu pracy jeden dzień urlopu odpowiada 8 godzinom pracy. Przykładowo zatem, jeżeli roczny wymiar urlopu wynosi 20 dni, to w wymiarze godzinowym urlop powinien być udzielony dla 160 godzin pracy. W przypadku pracy w zwykłym systemie pracy, gdzie standardowo czas pracy wynosi przeciętnie 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy, ustalenie godzin, co do zasady nie budzi wątpliwości. 10 dni urlopu odpowiada 80 godzinom pracy. Inne zasady dotyczą jednak np. równoważnego systemu czasu pracy, gdzie norma dobowa może być wydłużona do 12 godzin na dobę w przeciętnie 40-godzinowym tygodniu pracy. Przykładowo w takim systemie rozkład czasu pracy pracownika przedstawia się następująco: w poniedziałek i wtorek pracuje przez 12 godzin, w środę i czwartek przez 4 godziny, zaś w piątek przez 8 godzin. Ma to swój wpływ na urlop wypoczynkowy. Udzielenie go w poniedziałek oznacza, że pracownik wykorzystał 12 godzin pracy, czyli tak jakby 1,5 dnia pracy. Z kolei urlop wypoczynkowy w środę i czwartek oznacza, że został on udzielony dla 4 godzin pracy, czyli w zasadzie na 0,5 dnia pracy. Przykładowo zatem, jeżeli pracownik miał 10 dni wolnego i każdą środę to w godzinach pracy urlop został mu udzielony w 40 godzinach. Warto o tym pamiętać i sprawdzić, czy wyliczenie pracodawcy pokrywa się z rzeczywistością.\n8. Dni na opiekę nad dzieckiem. Art. 188 Kodeksu pracy uprawnia pracownika do dwóch dni rocznie na opiekę nad małoletnim dzieckiem do lat 14. Dni te przysługują niezależnie od urlopu wypoczynkowego. Skorzystanie z tego uprawnienia zatem nie wpływa na obniżenie przysługującego nam wymiaru urlopowego. Niekiedy mogą jednak zdarzyć się błędy, kiedy pracodawca zamiast dnia wolnego na podstawie art. 188 K.p. policzy nam nieobecność w pracy, jako urlop wypoczynkowy. Taką omyłkę możemy łatwo spostrzec poprzez uważne przeczytanie świadectwa pracy.\n9. Zadbaj, by pracodawca wykazał w świadectwie, iż pracowałeś w szczególnych warunkach.Jednym z błędów pracodawców, które mogą w sposób istotny wpływać na sytuację pracownika jest stwierdzenie wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Zgodnie bowiem z art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych pracownicy urodzeni przed 1 stycznia 1949 roku mogą otrzymać wcześniejszą emeryturę w sytuacji udowodnienia odpowiedniego okresu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. W tej mierze niebagatelne znaczenie ma określenie stanowiska, jako że do ustalenia pracy w szczególnych warunkach brane pod uwagę jest określenie stanowiska, zawarte w treści świadectwa pracy. Należy zwrócić uwagę, czy zawarte w treści stanowisko pracy jest zgodne z wykazem stanowisk zawartych z rozporządzeniem Rady Ministrów z 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (wykaz B rozporządzenia). Podobnie rzecz się ma do określenia rodzaju wykonywanej pracy. Jeżeli pracownik wykonywał pracę uznawaną za pracę w szczególnych warunkach (wedle wykazu A w/w rozporządzenia), powinien zwrócić uwagę, czy w treści świadectwa pracy zawarte jest odpowiednie sformułowanie.\nAutor: Adrian Prusik, aplikant radcowski w Kancelarii Prawa Pracy "Wojewodka i Wspólnicy" Sp. k.\nStan prawny: 3 kwietnia 2013 roku


Rok 2018 w branży fiskalnej – plany, przewidywania i prognozy – superfis.pl\nBy Albert | 28 grudnia, 2017\nPrzed nami koniec grudnia. To dogodny moment nie tylko dla podsumowań, ale i rozważań nad tym, co czeka nas w ciągu kolejnych 12 miesięcy. A jeśli chodzi o branżę fiskalną, to jest o czym mówić. Szykują się zmiany dotyczące zarówno technologii sprzedaży, jak i obowiązujących przepisów. W dodatku zauważalne dla producentów urządzeń rejestrujących, przedsiębiorców, a także nabywców. Zatem, z jakimi najważniejszymi kwestiami zmierzymy się w 2018 roku?\nRozporządzenie i nowelizacja ustawy o VAT – ciąg dalszy\nRok 2017 był czasem nie tylko premier kolejnych urządzeń rejestrujących od znanych producentów. Przede wszystkim na okres ten przypadły prace nad 2 ważnymi projektami. Pierwszy to Rozporządzenie Ministra Finansów i Rozwoju, dotyczące kryteriów i warunków technicznych dla urządzeń rejestrujących. Drugi zaś to ustawa, wprowadzająca zmiany do ustawy o VAT. Oba akty prawne łączą się w kontekście takich pojęć, jak nowy system fiskalizacji czy kasy fiskalne online. Wszystko bowiem zmierza ku wprowadzeniu zaawansowanego rozwiązania informatycznego, który unowocześni – jeśli nie zrewolucjonizuje – obrót gospodarczy. Chodzi konkretnie o połączenie wszystkich stosowanych urządzeń rejestrujących z Centralnym Repozytorium Kas. W wyniku tego informacje o rejestrowanym obrocie będą stale i automatycznie, drogą internetową, przesyłane do serwerów Ministerstwa Finansów.\nWedle założeń, już w 2018 roku będzie można spodziewać się zmian związanych z rozpoczęciem wdrażania całego systemu. Zapewne pojawią się pierwsze kasy fiskalne online, powoli zaczną też wychodzić z obiegu dwurolkowe urządzenia rejestrujące. Oprócz tego, ze względu na przygotowywane regulacje prawne, pierwsze grupy zawodowe będą musiały wcześniej zakupić technologie nowej generacji – lub wymienić dotychczasowe, nieonline’owe kasy. Zmieni się zatem produkcja, a także wybory przedsiębiorców, związane z technologiami sprzedaży. Ponadto, klienci też w końcu zauważą konkretne różnice. Mowa tu o standardowej współpracy kas z terminalami płatniczymi (czyli jeszcze większej popularności transakcji bezgotówkowych) oraz możliwości wystawienia elektronicznego paragonu dla nabywcy.\nW nowy rok z nowymi urządzeniami fiskalnymi!\nOczywiście, technologie sprzedaży cechuje nieustanny rozwój. Zatem, jak nietrudno się domyślić, nadchodzący rok 2018 to także okazja do wyboru zupełnie nowych modeli lub urządzeń w odświeżonych wersjach. Dobrym przykładem pierwszej sytuacji jest kasa fiskalna marki Elzab, nosząca nazwę Sigma. A w zasadzie rozwiązanie łączące w sobie 3 atrakcyjne elementy: urządzenie rejestrujące, komputer pracujący w oparciu o Linux, a także nowoczesne oprogramowanie sprzedażowe. Sama technologia charakteryzuje się niedużymi gabarytami, a przy tym też naprawdę atrakcyjnymi możliwościami – np. obsługą aż 100 000 pozycji towarowych, wykorzystaniem wysokiej jakości ekranu dotykowego, zróżnicowanymi standardami komunikacyjnymi czy zapisem kopii paragonów w formie elektronicznej.\nJeśli zaś chodzi o drugą ze wspomnianych wcześniej sytuacji, to przykładowo pojawił się model Farex Bursztyn E Plus. Czyli nowa wersja znanego urządzenia. Wciąż niedroga, a jednocześnie wyposażona w elektroniczną kopię paragonów, bazę towarową rzędu 7 000 PLU oraz klawiaturę pozwalającą na zdefiniowanie aż 32 skrótów dla szybkich sprzedaży wybranych produktów lub łatwiejszego wywoływania konkretnych urządzenia. To raptem dwa przykłady technologii sprzedaży, służących rejestrowaniu obrotu, którym warto przyjrzeć się w 2018 roku.\n← Posnet Temo HS EJ, czyli na przekór fiskalnym stereotypom Ważne cechy kolektora danych →\nOne thought on “Rok 2018 w branży fiskalnej – plany, przewidywania i prognozy”\nAlvin 25 stycznia, 2018\nNo! to teraz jestem zdecydowanie bardziej zainteresowany Bursztynem, brawo! 😀\nCAPTCHA: * trzy − dwa =


Forum - Taern.pl - Zobacz temat - Imieniny\nObecny czas: 24 Wrz 2018, o 17:34\nRejestracja: 21 Lut 2016, o 02:58\nChciałbym zapytać czy w waszych województwach uznaje się zwyczaj imienin? Ja pochodzę z pomorza i jest to święto dość znane, przede wszystkim pośród moich krewnych. Pytam, ponieważ mam wrażenie, że zwyczaj ten zanika. Co uważacie?\nKalendarze dostępne są w różnych wersjach. Najczęściej dzieli się je ze względu na rozmiar i kształt. Są np. bardzo duże, jednoczęściowe kalendarze, które powiesić można na ścianie. Są też mniejsze kalendarze do powieszenia na ścianie, w których każda kartka przeznaczona jest na jeden miesiąc, i co miesiąc kartkę przewraca się na drugą stronę. Takie duże kalendarze charakteryzują się tym, że zawierają bardzo dużo informacji. Znajdziemy tu wiadomości na temat imienin, świąt zwyczajowych, świat państwowych, świąt kościelnych i dni wolnych od pracy. Niejednokrotnie znajdzie się też miejsce na własne notatki. Mniejsze kalendarze to np. kalendarz biurkowy, które swoją nazwę wziął od tego, że można go postawić na biurku, ponieważ ma charakterystyczny trójkątny kształt, który sprawia, że się nie przewróci. Fajnym rozwiązaniem jest kalendarz online, ponieważ ilość zawartych w nim informacji nie jest w żaden sposób ograniczona. Wystarczy kliknąć w dowolny dzień z kalendarza, aby rozwinąć więcej informacji na temat danego dnia. Najmniejsze są kalendarze kieszonkowe, które wykorzystywane są w marketingu to promocji firm. Na jednej stronie znajduje się wizytówka, a na drugiej mały kalendarzyk z zaznaczonymi dniami wolnymi od pracy. Nie ma tutaj praktycznie żadnych dodatkowych informacji ze względu na ograniczone miejsce.\nOstatnio edytowany przez skruszony, 14 Paź 2016, o 00:54, edytowano w sumie 1 raz\n29 Maj 2016, o 17:49\nRejestracja: 15 Paź 2012, o 08:41\nNick w grze: Lordziu\nOgólnie czekamy na 3d\nSheed 137 lvl\nPet papug 121 lvl\nPet Plox 103 lvl\n29 Maj 2016, o 18:14\nja to tam lubie placki\n29 Maj 2016, o 18:53\nOtrzymanych podziękowań: 1478 razy\nZa czasów młodości moich rodziców [i ich imprezek ] to większość osób wyprawiała imieniny a nie urodziny. Nasze pokolenia wpierw świętowały oba te święta a w tej chwili raczej jest wg mnie tendencja na urodziny.\nNigdy nie przepadałem za imieninami, nie celebrowałem ich, tak więc nie będę smutny jak ten zwyczaj powoli zaniknie. Większość imion [wg kalendarza] powtarza się co miesiąc a urodziny masz raz do roku. Mają dla mnie większą wartość\n29 Maj 2016, o 19:52\nA jak tam podklasy?\n29 Maj 2016, o 20:36\nOtrzymanych podziękowań: 1817 razy\ntemat jak każdy ps: liczyłem, że już tu nie wchodzisz... ~~Sokół\n29 Maj 2016, o 22:16\nOtrzymanych podziękowań: 266 razy\nHehe, sam się niedawno nad tym zastanawiałem. Wygląda na to, że tradycja imienin odchodzi, ale może warto ten trend odwrócić\nA 3d się robi, podklasy - nie\n30 Maj 2016, o 12:01\nOtrzymanych podziękowań: 216 razy\nU mnie dalej są obchodzone i sam na to nie narzekam, zawsze jest dobra okazja aby pospraszać rodzinkę dalszą, bliższą i wspólnie się spotkać.\nNa dolnym śląsku się obchodzi\n30 Maj 2016, o 12:07\nKażda okazja do napicia sie wódki jest dobra =)\n30 Maj 2016, o 13:17\nPodziękowano: 237 razy\nOtrzymanych podziękowań: 565 razy\nA wódki dziela sie na 2 rodzaje: dobra i bardzo dobra\n30 Maj 2016, o 16:14\nUżytkownicy przeglądający to forum: polmos oraz 8 gości


Ania z Zielonego Wzgórza #poznajnaszezbiory – MBP Szczecin\nJedną z naszych ulubionych jest „Ania z Zielonego Wzgórza” Lucy Maud Montgomery, prawdziwa klasyka otwierająca cykl poświęcony życiu Ani Shirley.\nPowieść po raz pierwszy została wydana w 1908 roku, polskie wydanie pojawiło się trzy lata później. Książka podbiła serca czytelników na całym świecie, doczekała się wielu przekładów, wznowień wydawniczych oraz ekranizacji.\nJest to powieść o jedenastoletniej, rudej dziewczynie, która miała trudne dzieciństwo. Trafia jednak na Zielone Wzgórze – jedno z gospodarstw w Avonlea, w Kanadzie pod opiekę państwa Cuthbertów – Maryli oraz Mateusza. To tam rozgrywają się wszystkie przygody bohaterki.\nOpiekunowie, mimo braku wiedzy o wychowaniu dziecka, starają się jak mogą, aby zadbać o jej wykształcenie oraz przyszłość. Nie jest to jednak proste przy jej roztrzepanym, niezdarnym zachowaniu. Czas sprawia, że w samotnej, upartej i nieszczęśliwej bohaterce następuje wewnętrzna metamorfoza.\nCzytając o losach Ani, razem z nią przeżywamy mnóstwo emocji takich jak smutek czy radość. Czujemy, jakbyśmy brali udział w jej życiu i razem tworzyli historię na Zielonym Wzgórzu. O tym jakie miała przygody część z Was na pewno wie, a tych którzy nie znają zachęcamy do przeczytania.\nA może macie inne ulubione lektury do których chętnie wracacie?\nKatarzyna Fertała, filia nr 7 Miejskiej Biblioteki Publicznej w Szczecinie


Dzieciństwo - Młodość [Stanisław Kuczkowski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00300 013361 17901297 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Stanisław Kuczkowski Liczba stron: 447\nISBN: 978-83-8119-237-8 Data wydania: 2018-10-29\nStanisław Kuczkowski Dzieciństwo – Młodość Wersja Demonstracyjna Wydawnictwo Psychoskok Konin 2018\nStanisław Kuczkowski „Dzieciństwo – Młodość” Copyright © by Stanisław Kuczkowski, 2018 Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. 2018 Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, powielana i udostępniana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy. Redaktor prowadząca: Wioletta Tomaszewska Korekta: Bogusław Jusiak, Marianna Umerle Projekt okładki: Robert Rumak Zdjęcie na okładce: Stanisław Kuczkowski Obraz: Stanisław Kuczkowski ISBN: 978-83-8119-237-8 Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. ul. Spółdzielców 3, pok. 325, 62-510 Konin tel. (63) 242 02 02, kom. 695-943-706 http://www.psychoskok.pl/ http://wydawnictwo.psychoskok.pl/ e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl\nDzieciństwo Początek to ciepły kontakt z mamusiną piersią! Bardziej lub mniej przyjemne raczkowanie. Spostrzeżenie, że świat jest piękny i ciekawy. A potem? Mijające dni, miesiące, lata. Trudna nauka opanowania łyżki i widelca. Poznawanie smaku potraw. Obowiązek mycia zębów. Konieczność grzecznego kłaniania się. A potem już szybko. Chodzenie do szkoły, poznawanie zasad współżycia z najbliższymi, nabieranie zaufania do zwyczajów otaczającego świata… I tak dalej. W tej opowieści zaczynam wspomnienia od pierwszych, utrwalonych w mojej pamięci, pozornie mało istotnych wydarzeń początków życia. Wydaje mi się, że odgrywają one istotną rolę. Może właśnie wtedy ujawniają się, a co ważniejsze – kształtują podstawowe cechy człowieka? W dziecku, w jego rozwijającym się umyśle rodzą się ważne pragnienia, istotne poglądy na otaczający świat; to wtedy powstaje zrąb późniejszych marzeń, uroków i fascynacji. Kilkanaście lat dzieciństwa? Przypominam sobie. Powracają zaskakujące oczarowania, niespodziewane odkrycia i doznane przyjemności. Zarówno serdeczna miłość najbliższych, ale także czasem zapamiętane własne błędy i rozczarowania. Przypominają się przeżywane przygody, mili towarzysze zabaw, zwłaszcza gdy były to atrakcyjne, bezpieczne i zadziwiające nowe odkrycia! W mrocznych przestrzeniach starego mózgu ukazują się twarze, sylwetki, imiona, nazwiska lub przezwiska. Przypominają się poszczególne rozmowy, sprzeczki i oceny – przeżywane emocje, towarzyszące im nastroje. Często były to przeżycia istotne, w gruncie rzeczy decydujące o ukształtowaniu działań człowieka w kolejnych latach życia. Stąd, być może, pomijając biologię, tak nieraz dokładnie utrwalone w pamięci. Są oczywiste luki. Brak wielu szczegółów. Dokładnego określenia daty. Zatarły się często miejsca przedstawianych wydarzeń. Ale też wielu okoliczności, których, gdy miałem 4–10 lat, nie mogłem znać. Nazw ulic, adresów mieszkań, w których spędzałem czas w towarzystwie innych dzieci. Pory roku – wiosna mogła się mylić z jesienią. W czasie powstania, gdy chodziłem z mamą przejściami piwnicznymi między poszczególnymi kamienicami, lub przebiegałem w pośpiechu pod ochroną barykady. Skąd, dokąd? Tyle że – to zapamiętałem – nie musiałem się schylać. Na przykład, gdy z mamą przekraczałem Aleje Jerozolimskie. Dużo później wielką rolę w odtwarzaniu dawnych wydarzeń odegrały listy, także różnego rodzaju notatki. One będą miały istotne znaczenie, zwłaszcza w przypominaniu sobie młodości. W dzieciństwie korespondencja również odegrała znaczącą rolę. Wynikała z obiektywnych potrzeb, z rodzinnych oddaleń, ale także z ówczesnych standardów komunikowania się, pewnie z trudem rozumianych w dzisiejszych czasach; powszechnie dostępnej sieci telefonicznej, nie wspominając o komórkach, smartfonach i internecie. Kończąc te wstępne słowa, zastanawiam się, czy te moje wspomnienia i zadziwienia życiowe mogą kogokolwiek zainteresować. Ważne pytanie. Moja odpowiedź jest szczera: chyba nikogo. No, może… Może Grażynę, starszą elegancką panią (jest moją żoną!), która zachwyca się na ogół wszystkim, co czyta. Może jakiegoś potomka rodzinnego, na zasadzie: „Był taki Stasio. Mądrzył się, wzrok miał krytyczny. Niech mu ziemia lekką będzie!”. Kogoś z przyjaciół? Ale tak generalnie. A w ogóle,czy właściwie warto tracić czas na czytanie? Jest tyle innych atrakcji. Ja to rozumiem. Zatem kończę ten wstęp i zaczynam opowiadać o Stasiu. O chłopcu, którym kiedyś, dawno, dawno temu byłem. Sam ustawiam się w roli królika doświadczalnego. Ot, pojawił się taki sobie bobas Staś. Miał porządną rodzinę, coś tam kołatało się w jego głowie. Wyrósł, zestarzał się. Od tamtego momentu liczba ludzi na świecie wzrosła z około jednego miliarda do prawie ośmiu! Zrobiło się ciaśniej. Jak było przed wojną Wojna zaczęła się, gdy Staś miał 2 lata 3 miesiące i 22 dni. W momencie narodzin rodzice mieszkali w wynajętym wiejskim domku na Żeraniu. Niedługo potem, w połowie 1938 roku, przeprowadzili się do świeżo pozyskanego mieszkania na Gocławku. Tych pierwszych miesięcy życia nie udało mu się zapamiętać – kończył dopiero pierwszy rok – ale opowieści rodzinne i parę zdjęć ukazują ten okres. Żerań to była jakby podwarszawska wieś. Dojeżdżało się tam starodawną kolejką wąskotorową spod mostu Kierbedzia. Zaczynała się tam także linia z odgałęzieniem wschodnim, mijająca Gocławek, potem biegnąca do Karczewa, a może gdzieś dalej. Bo z Warszawy w różnych kierunkach rozjeżdżało się wiele takich kolejek z pięknymi dymiącymi parowozikami. A mieszkanie na Żeraniu było tuż obok Wisły. Nie takiej jak teraz, brudnej, niosącej nieczystości, zanieczyszczenia, odpady. Wtedy, w lecie, była atrakcyjna – ciepła, dająca ochłodzenie, możliwość baraszkowania, chlupania, pryskania wodą na towarzyszące osoby: na towarzyszącą mamę i na serdeczną opiekunkę Irenkę. Urok tego miejsca zapewne musiał utkwić w podświadomości małego Stasia. Tęsknota za rzeką, za połyskiem fal, odbijającego się w wodzie ciepła słońca pozostały w nim na zawsze. A w albumie zachowały się zdjęcia pulchnego golaska w wiślanej wodzie, na piaskowej łasze. W Wiśle, na Żeraniu. Zapamiętana została związana z tym wątkiem wiślanym opowieść – zasłyszana w trakcie jakichś rodzinnych wspomnień. Ale to było już później, po przeprowadzeniu się w 1938 roku na Gocławek. Dom, w którym zamieszkali Jan Kuczkowski – lekarz weterynarii, pracujący w PZH i w Ogrodzie Zoologicznym – z żoną Izabellą – pracownicą służb socjalnych Urzędu Miejskiego – wraz z synkiem Stasiem, był własnością rodziców mamy. Dziadek miał zakład krawiecki w centrum Warszawy. Była to uznana firma eleganckich okryć i ubiorów damskich. Zakupiony dom z ogrodem miał być przystanią na starość, ale póki co mógł służyć młodemu małżeństwu z małym synkiem. Ku ich oczywistemu zadowoleniu. Samodzielny dom został zbudowany z podkładów tramwajowych. Takie okazje były przywilejami tramwajarzy. Domek został odkupiony przez dziadka od zaprzyjaźnionego emerytowanego tramwajarza. W związku z narodzinami Stasia, słusznie postanowiono, aby Izabella i Janek tam zamieszkali. Tym bardziej, że dom otaczał spory, zielony ogród. Jak na ówczesne czasy ten domek był zupełnie eleganckim i prawie luksusowym miejscem zamieszkiwania. I to mimo braku bieżącej wody i kanalizacji. Oczywiście, według dzisiejszych standardów, mieszkanie było prymitywne. Ale takie warunki, często nawet bardziej prymitywne, istniały w większości ówczesnych domków i mieszkań. Także położonych w centrum Warszawy. Brak w tej okolicy wodociągu i kanalizacji nikogo nie raził. Był prąd, w ogródku działająca bez zarzutu studnia, z umieszczoną obok kadzią na wodę, w kuchni przy węglowym palenisku zamontowane drugie ujęcie wody. Wystarczyło pomachać ręką i napełnić naczynie. Co za problem? To był dobry trening. Z tyłu domu cały zestaw komórek, z osobnym pomieszczeniem pralni, składzikiem na opał i eleganckim intymnym budyneczkiem, mówiąc potocznie: sławojką. Obok zabezpieczony, w gęstwinie zarośli, dół na odpadki i śmieci. A samo mieszkanie? Wejście do domu przez werandę, w korytarzyku strome schody na piętro, a tam duży, słoneczny pokój z balkonem. Z boku zakamarki, schowki na poddaszu, pod pochyłym dachem. Tylna ściana domu dotykała działki sąsiada, a więc zarówno wejście, jak i okna były skierowane w jedną stronę – na słoneczne południe. Na parterze, z lewej strony przedpokoju duża kuchnia, z prawej w amfiladzie duży salon i mniejszy pokój. Wszędzie kaflowe piece. Ale najważniejszy był ogród. Drzewka owocowe, krzaki porzeczek, agrestu, maliny i urokliwe, kwitnące na wiosnę bzy. Spokój, świergot ptaków. Dopóki nie zaczęły docierać odgłosy spadających na Warszawę bomb. I bardzo ważne: niedaleko pętla tramwajowa. Mieszkanie, otoczenie i drogi – to były obrzeża Warszawy. Składające się z rozrzuconych dosyć bezładnie, wzdłuż wyznaczonych uliczek, często gruntowych, domów i domków. O różnej proweniencji, porządnych i zaniedbanych, ale także szczątkowych gospodarstw rolno‑warzywnych, rzemieślniczych warsztatów i małych sklepików. To wszystko było osadzone w zieleni ogrodów. W spokoju pozbawionym warkotu samochodów i kłębiących się tłumów – nerwowości i nocnych hałasów. A wspomniana wcześniej wiślana opowieść? Rodziców Stasia odwiedził na Gocławku brat ojca, Losiek (kapitan, a może już major?), z ordynansem, prostym chłopcem ze wschodu. Zaciągającym, dobrotliwym, usłużnym. I Staś wybrał się pod opieką tegoż ordynansa na spacer. Kiedy to mogło być? Koniec lata 1938 roku. Prawie półtoraroczny Staś oczywiście miał już swoje określenia, zapewne niezbyt wyraźne. Z wielkim zapałem maszerując z opiekuńczym żołnierzem, przystawał przy każdej kałuży na drodze i z pełnym entuzjazmem wskazując rączką, z dumą przekazywał: „usia… usia…”. Przyjacielski ordynans, składając sprawozdanie z wycieczki, opowiadał zaaferowany: „Staś bardzo grzeczny, ale jak była kałuża… On od razu, nic tylko siadać. Tak ja mu mówię: Stasiu, to brudne, masz ładne ubranko, nie można siadać! A on bez przerwy: „usia… usia…”. Z tego okresu, zanim wybuchła wojna, pozostały w pamięci Stasia dwa obrazki. Jeden to ojciec wjeżdżający na motocyklu i zsiadający na trawniku przed domem. Było słonecznie. Staś zapewne był w towarzystwie opiekunów na werandzie. Wjechał motocykl z koszem. Zobaczył zsiadającego człowieka. Byli jacyś goście, było ciepło, spokojnie. Jakby jakaś podniosła uroczystość, która utkwiła mu w świadomości. Ogólne podniecenie. I najważniejsze – pewność, że tym motocyklistą jest ojciec. Zapamiętał swoją radość. I drugie wspomnienie. Niestety, nadciągała wojna. Trwały przygotowania. A może już wybuchła i zbliżała się do Warszawy? Staś zapamiętał ogród w słońcu i wielką akcję kopania schronu blisko głównej alejki. To wspomnienie jest szersze i dotyczy dłuższej sekwencji działań. Była większa liczba ludzi, bliskich ludzi. A więc pewnie mama, może któraś ciotka (raczej Zosia), może ojciec (o ile jeszcze nie wyjechał do jednostki), może dziadek, może wujek Witek, Irenka (piastunka). Może jacyś sąsiedzi. I pies. Chyba. Ale Staś czuł, że trzeba się czegoś bać. Strach był dla dziecka całkowicie abstrakcyjny. Przekazywany w tonacji głosów, zdenerwowaniu. On się udzielał. Bo to było kopanie schronu. W ogrodzie, w zieleni, wśród kwiatów. To dokładnie Staś zapamiętał. W poprzek ogrodu, równolegle do ulicy, mniej więcej na wysokości sławojki, w części zbliżonej do sąsiadów. Może to było działanie profilaktyczne? Ale w trakcie rozmów dorosłych, zastanawiania się nad technicznymi problemami i ewentualnymi skutkami ostrzału, bombardowań – przenikała atmosfera zagrożenia i niepewności. To był dosyć długi rów. Trudno Stasiowi teraz oceniać, wtedy wydawał się wielki, jakiejś metrowej głębokości. Piękny i bardzo urokliwy, bo cały wykopany w złotym, ciepłym piachu. To było fascynujące. On był dla Stasia najbardziej atrakcyjny – ten wykopany żółty, ciepły piach. Można było przykucnąć i tworzyć różne budowle. Być może towarzyszył tym miłym czynnościom Adaś, o dwa lata starszy brat cioteczny. Też jedynak, synek siostry ojca. Osamotnionej, bez męża będącego już w wojsku. Ten schron miał być jakoś przykryty. Szalenie podobał się Stasiowi, po prostu cieszył się, że tam można, a nawet trzeba będzie przebywać. Zapamiętał entuzjazm budowniczych, taką udzielającą się wszystkim ulgę, nadzieję bezpieczeństwa. Pozostało wspomnienie radości z tej, w gruncie rzeczy, na pewno nie skończonej, nie wykorzystanej budowli. Bomby na Gocławek nie spadały, a samo oblężenie Warszawy, te rzeczywiste niebezpieczeństwa ostrzału i groźbę walących się domów przeżywał Staś z całą rodziną u dziadków na Kruczej. I tak było zawsze! W momentach groźnych i niebezpiecznych, wobec każdego zagrożenia – wszyscy członkowie rodziny chronili się pod opiekuńczymi skrzydłami babci i dziadka. Zaczęła się wojna Spokojne życie się skończyło. Wojna szybko zbliżyła się do Warszawy. Staś nie zapamiętał grozy walk o miasto, bombardowań, strachu i nieszczęść. Także żadnych sytuacji z ulic. Był zbyt mały, aby nawet z opiekunem spacerować w tym czasie ulicami. Podróż z Gocławka na Kruczą, która w opowieściach była pełna strachu i emocji, nie pozostawiła widocznych śladów w jego pamięci. Tak wspominała ją ciotka Zosia: „Było ciemno. Obowiązkowe zaciemnienie, wycie lecących samolotów, wybuchy bomb!”. Jak jechali? Może wynajętą dorożką, jakimś wozem. Już spadały bomby, przekraczanie Wisły było utrudnione. Koniec mostu. Żołnierze zatrzymywali. Trzeba było dołożyć trochę własnego wysiłku, aby wzmocnić obronność i przez jakiś czas kopać okopy, umocnienia. Czy tylko mężczyźni? Ciotka się śmiała. „A ty, Stasiu? Kolejny wybuch – cieszysz się! Buś! Buś!”. Potem był już bezpieczny pobyt u babci. To wiemy. Bo to był dom, do którego schodzili się wszyscy potrzebujący pomocy. Zagrożeni. Mieszkanie i zakład krawiecki dziadka to był duży lokal w wielopiętrowej kamienicy. Imponującej! Liczyła co najmniej pięć pięter. Zabudowa była ciasna, więc po przekroczeniu bramy znajdowało się wewnętrzne podwórko, potem druga brama i następna oficyna. Też z podobnym podwórkiem. Oczywiście były to ciemne, bez znacznego dostępu do słońca studnie, ale oba podwórka były obszerne. Centralnie na nich trawnik, jakieś krzewy, drzewka, być może święta figura. Taka zabudowa była typowa dla kamienic Warszawy. Mieszkanie dziadka to był cały wewnętrzny prawy narożnik domu, na pierwszym piętrze, z dwoma wejściami z dwóch różnych klatek. Z prawej strony schody kuchenne, a z lewej – z drugiej przelotowej bramy – eleganckie, salonowe. Pomimo prestiżowej centralnej lokalizacji, w mieszkaniu była tylko bieżąca woda w zlewie i toaleta w przedsionku. Ogrzewanie zapewniały węglowe piece – kuchenny i kaflowe ogrzewające pokoje. Ale takie warunki były powszechne. Ważne było, że to środek miasta. I świadomość, że tutaj, w tym domu jest bezpiecznie! Spadały bomby. Jedna – ale może był to tylko duży pocisk – zburzyła część frontu kamienicy. Zniszczenie nie było wielkie, trwale została uszkodzona tylko brama. Był to wszakże wiadomy znak, że wszędzie czai się zagrożenie. Wszyscy się bali. „Co będzie?”. Niektórym jedynie Bóg dodawał otuchy, przynosił nadzieję. A rodzina była zakorzeniona w wierze. Zwłaszcza babcia. Wyrodziła się jedna córka – mama Stasia. Ale w tych dniach powszechnego zagrożenia nie protestowała, gdy siostra Zosia i dziadek, jako rodzice chrzestni, doprowadzili Stasia i Adasia do kościoła św. Aleksandra. Było ważne, aby dwójka niewinnych dzieci nie zginęła w grzechu. Rodzice chrzestni naprawili zaniedbania mamusi i tatusia. To zresztą nie był czas, aby rozważać: jest Bóg, czy go nie ma? Staś tych wydarzeń, nawet kołaczących gdzieś w podświadomości, nie zapamiętał. Ani księdza, ani spadających na głowę kropli. Nic. Żadnego śladu uświęcenia. Adaś, o dwa lata starszy braciszek, opowiadał potem swoje wrażenia. Ale ceremoniał był szybki, było dużo dzieci. Ot – wojenny czas. I była już okupacja Niemcy zajęli Warszawę, zaczęła się niewola. Ludzie musieli się przystosować. Pomimo dramatycznych osobistych kłopotów, nagle powstałych niedogodności i niebezpieczeństw, trzeba było normalnie funkcjonować. Życie rodziny Stasia po kapitulacji i od początku rządów okupanta wyglądało tak, jak większości warszawiaków. Z podobnymi problemami, podobnymi strachami, kłopotami. Biedą, chłodem. Wszak ta pierwsza okupacyjna zima była bardzo mroźna. Prawdopodobnie jeszcze długo Staś przebywał na Kruczej. Zniszczenie fragmentu domu z bramą zostało załatane. Te pierwsze miesiące, ten pierwszy, trudny okres łatwiej było przetrwać pod opieką zaradnej babci, w towarzystwie spokojnego dziadka i serdecznej siostry mamy – cioci Zosi. A może także ciotki Janki z synkiem Adasiem? Babcia była gospodarna, przedsiębiorcza i miała zapasy. A życie powoli przywracało zapotrzebowanie na usługi krawieckie, czyli zarobkową pracę dziadka. Pomimo restrykcji, okupacyjnych ograniczeń i gwałtów w różnego rodzaju służbach, miasto zaczęło powracać do wielu istniejących uprzednio struktur organizacyjnych. Mama ponownie podjęła pracę w miejskiej opiece niosącej pomoc rodzinom pozbawionym podstawowych warunków do życia, pozostającym w ubóstwie, w warunkach zagrożenia zdrowia. Problemy i zadania były wszak zwiększone. Po wstrząsach walk i zniszczeniach wojennych, zwłaszcza w sytuacji ostrej zimy na przełomie 1939 i 1940 roku, była ogromna ilość trudnych, życiowych problemów. Po pewnym czasie, nie będąc oficerem zawodowym, wrócił z niewoli ojciec. Ostatnie walki pod Kockiem zakończyły się honorową kapitulacją. Rodzina mogła z powrotem zamieszkać na Gocławku. W komórce był węgiel, gorące piece były w stanie zaradzić największym mrozom. Ale wydaje się, że pierwszą okupacyjną Wigilię rodzina spędziła na Kruczej. Staś nic nie zapamiętał. Zaczęło się pięć lat okupacji… Od razu należy ten czas przeżyć Stasia podzielić na okres do jesieni 1943 roku, a potem do końca powstania warszawskiego, czyli do początku października 1944 roku. W tym pierwszym okresie był i aktywnie uczestniczył w życiu Stasia ojciec. Jesienią 1943 roku zniknął. Przyszło najgorsze. Trudne warunki i tryb życia spowodowały, że tata zachorował na gruźlicę. Znalazł się w szpitalu. W bardzo ciężkim stanie. Oczywiście Staś o tym nie wiedział… Ale dopóki był ojciec Życie Staszka w tym pierwszym okresie toczyło się w miarę spokojnie. Rodzina mieszkała na Gocławku. Oboje rodzice pracowali, ale cały czas była serdeczna opiekunka Irenka. W pewnym momencie pojawiła się jej siostrzenica, starsza od Stasia o 3–4 lata Jadzia Szymańczuk. Matka Jadzi od dawna nie żyła. Gdy nagle zmarł ojciec, pozostała tej dziewczynce tylko samotna ciotka. I dopóki na Gocławku funkcjonowała Irenka, ona zajęła się siostrzenicą. Potem, wyprzedzając wypadki, Jadzią zaczęła opiekować się mama Stasia. Faktycznie ją przysposobiła. Stało się to już po okupacji, ale od tamtej pory Jadzia, aż do zamążpójścia i stworzenia własnego domu, była w rodzinie jakby starszą siostrą Stasia. Na Gocławku w tym czasie długimi okresami pomieszkiwała siostra ojca – Janka – z synem Adasiem. Jego ojciec, Romek Tyczyński, wybijający się przed wojną działacz chłopski, został aresztowany zaraz na początku okupacji i zesłany do Oświęcimia. Niestety, zginął na statku „Ars Arcona” w ostatnich dniach wojny. Różne zawirowania okupacyjne powodowały, że Adaś był często towarzyszem Stasia. Dzieliła ich różnica tylko dwóch lat, ale w odbieraniu wydarzeń, w organizowaniu zabaw – ich zbratanie było całkowite. I z tego wspominanego okresu pozostała Stasiowi pamięć spokojnych dni w zielonym ogrodzie, zabaw z psem i długich pobytów z Adasiem. Były gry, budowle w piasku. Te dwa, trzy lata na Gocławku, gdy miał wokół siebie najbliższych, pozostawiły we wspomnieniach Stasia obraz rajskiej szczęśliwości, bezpieczeństwa, spokoju i nieustającego ciepła w promieniach słońca. Właściwie ciekawe, dlaczego zawsze było lato. Nie ma w jego wspomnieniach śniegu, zimna i jakichś utrudnień, a przecież było to mieszkanie mało luksusowe. Z domem na Gocławku łączą się zapamiętane radości z zabawek ofiarowywanych przez członków rodziny, wspólnie oglądane ilustrowane albumiki, czytane bajki. Ale też fantastyczne książeczki z wierszami i opowieściami dla dzieci. Konopnicka, Brzechwa, Koziołek Matołek Makuszyńskiego, jakieś inne, z tym strasznym Wilkiem pożerającym Babcię. Obecności serdecznych przyjaciół mamy i ojca. Ale też bywały dłuższe pobyty u dziadków na Kruczej. Może Staś bywał podrzucany do babci w okresach zimniejszych, trudniejszych? Mama, która od początku zawodowej działalności zawsze była związana z problemami opieki nad dziećmi, w dalszym ciągu, jak przed wojną, pracowała w ogniwach samorządowej opieki nad zaniedbanymi rodzinami i dziećmi. Praca ta wymagała dużej aktywności, właśnie z uwagi na utrudnienia i braki, związane z sytuacją okupacyjną. Brakowało pracy. Powiększyła się ilość biedy i innych tragedii, spowodowanych śmiercią i inwalidztwem ludzi, zniszczeniami budynków, okupacyjnymi zmianami. Oczywiście coraz więcej nieszczęść zaczęło dotykać ludność żydowską. W pewnym momencie powstała Żegota. Mama od początku współpracowała z Ireną Sendlerową, całą grupą przyjaciół związanych ze Studium Pracy Społeczno‑Oświatowej w Łodzi i z ukochaną profesor Heleną Radlińską. Aktywnie, nie bacząc na osobiste zagrożenie, pomagała ratować żydowskie dzieci, cały czas pracując etatowo jako referent do spraw opieki społecznej w Zarządzie Miejskim. A ojciec? Powrócił do pracy w PZH. I jeszcze dodatkowo zoo. Dom. Synek. To było aktywne życie. W powstającej formacji AK – z pseudonimem „Kamiński” – tworzył i organizował służbę sanitarną III Zgrupowania AK Konrad. Wielokrotnie później, gdy przypominał sobie różne wydarzenia w czasie, gdy był tata, Stasiowi wracały odczucia wielu wzruszających momentów ciepła, pewności i bezpieczeństwa emanującego od ojca. Zapracowanego, narażonego na różne szykany związane z zawodową działalnością. Troszczącego się o zapewnienie sensownego bytu rodzinie. A przecież bardzo szybko oboje z matką związali swoje losy z konspiracją. Oczywiście to nie były sprawy i problemy ujawniane dzieciom. I właściwie Staś bardziej je odczuwał, zwłaszcza w miarę doroślenia, niż doświadczał czynnego towarzyszenia lub obserwowania konkretnych faktów. Ojciec znalazł się w szpitalu jesienią 1943 roku. Staś nie pamięta, czy mu tłumaczono fakt, że ojciec zniknął. Na pewno nie opowiadano o chorobie, nie straszono. Ale ojciec cały czas był spokojnie obecny w jego świadomości. Normalne oczekiwanie na jego powrót nie budziło niepokojów. Wszak to była okupacja, tyle niespodziewanych wydarzeń działo się wokół. Przecież także matka w pewnym okresie musiała się ukrywać. Wtedy Stasiem zaczęła zajmować się rodzina, babcia, ale również grono przyjaciół. Czas opowiedzieć parę zapamiętanych przez Stasia wydarzeń z okresu, gdy był tata. Miał wtedy od czterech do sześciu lat. Spokojnie! Byli oboje rodzice Z obecnością Jadzi na Gocławku związał się w pamięci Stasia jeden incydent. Była ona w swoich zainteresowaniach bardziej chłopakiem, niż dziewczyną. Chłopięce zabawy, sport, rywalizacja. Żadne tam lalki, szycie, haftowanie. Do późnej młodości marzyła o zawodzie lotnika. Dorosłe życie trochę to zweryfikowało. A ten incydent na Gocławku? Z tyłu za domem, w zaroślach stała wspominana sławojka. W trakcie jakiejś głupiej zabawy – a przecież dwaj chłopcy, czyli Staś z nieco starszym Adasiem, co mogli innego wymyślić, gdy ich dzielna towarzyszka zabaw Jadzia zasiadła w tym domku? – Po prostu dla żartu zamknęli ją od zewnątrz. Pewnie im się ten kawał bardzo podobał. Ona stukała, a potem ambitnie zamilkła. Staś z Adasiem zajęli się innymi sprawami. Może pojawił się jakiś, na przykład, atrakcyjny poczęstunek, lub powstał nowy pomysł na budowę zamku albo czegoś podobnego? Zapomnieli. Mniej więcej po godzinie – a może dłużej – biedna Jadzia wygramoliła się przez małe okienko. Naprawdę małe. To jednak potwierdza, że zawsze w młodości była wysportowana i zawsze po męsku starała się dorównywać chłopakom. Na pewno ambicja nie pozwoliła jej krzyczeć o pomoc, a wcześniej prosić. Skończyło się to wyjście mocnymi zadrapaniami, ale i sukcesem, bo nie wpadła do odkrytego dołu pod okienkiem. Najbardziej martwił ją podarty fartuszek. A może sukienka? Staś zapamiętał, że wtedy zrobiło mu się jej żal. Być może mama miała do niej pretensje o te szkody. Ale ona się nie poskarżyła. Była naprawdę ambitna. Niektóre wydarzenia, czasem błahe szczegółowo, utrwaliły się w głowie Stasia. Trudno je ustawić chronologicznie, ale przypomnijmy chociaż te, które w jego świadomości łączą się z pobytem na Gocławku, gdy był jeszcze ojciec. Bezpieczny dom, spokojni sąsiedzi, brak jakiejś znaczącej inwigilacji okupacyjnej, przy jednoczesnych trudnościach aprowizacyjnych, zachęciły ojca do własnych gospodarczych działań. W komórce, w tej, gdzie był węgiel, tata zmontował, może przy pomocy jakiegoś sąsiada, drewniane klateczki. A w nich zostały umieszczone króliki. Wszyscy wiemy – bardzo miłe zwierzątka. Chociaż Staś nie zapamiętał przejawów specjalnych czułości, ale sądząc z normalnych reakcji dzieci, na pewno były one darzone przez obu chłopców sympatią. I obserwowane z ogromną ciekawością. Ale? Nie wydaje się, żeby rodzice wmawiali im, że ta hodowla spowodowana jest miłością do zwierzątek. Jednak była okupacja i specjalnie nie eksponując tego aspektu, pewnie nawet dzieci zdawały sobie sprawę, że ich istnienie ma znaczenie kulinarne. Ale one były miłe. Bo takie są, taki jest ich urok. Staś przypomina sobie zaglądanie, czy też podglądanie, zainteresowanie i troskę tym, jak się czują, czy mają jedzenie itp. Może nie miały, a może chciano im ekstra dogodzić? Razem z Adasiem pracowicie nazrywali fantastycznej zieleniny i bardzo zadowoleni nakarmili głodne zwierzątka. Byli pewni, że spełnili dobry, miłosierny uczynek. Niestety! Może tata wcześniej uprzedzał, aby nic tym królikom nie dawać? Był lekarzem weterynarii. Taka hodowla, choć na potrzeby okupacyjne, miała także charakter zawodowy. Krótko, aby nie popadać w melancholię. Jednym słowem: króliki dokończyły żywota. Ojciec bardzo się zmartwił. Więcej! Staś przypomina sobie, że mimo wrodzonej łagodności nawet krzyczał. Coś w rodzaju: „Przecież zakazałem! Dlaczego?…”. Na pewno z żalem. W końcu chcąc sprawę załatwić pedagogicznie, demonstracyjnie ściągnął ze spodni pasek i kazał się kłaść na otomanie. Adaś zniósł to dzielnie, choć według obserwacji Stasia pasek świsnął dosyć ostro, ale tylko raz. Pozbierał się, przyszła kolej na synka. To zapamiętał. Mocno płakał, na pewno ze strachu, ale także z poczucia winy, wszak śmierć tych miłych króliczków, poczucie własnej głupoty i zawód, który zrobili tatusiowi, były bardzo silne. Położył się, wypiął. Klasnął pasek. Staś od razu pomyślał, że niezbyt to było bolesne. Później, a ponieważ był to jedyny w jego życiu wypadek „pasowania”, domyślił się, że tacie zrobiło się żal i uderzył raczej łagodnie. Tym niemniej, w różnych relacjach późniejszych, choć jeszcze dziecinnych, mógł się chwalić: „Dostałem od taty paskiem, ale nie bolało”. I tak Staś zapamiętał tę hodowlę w komórce na węgiel. I biedne, miłe króliki, z dużą pewnością przeznaczone do spożycia. Niestety. Było fajnie – z Adasiem Okupacja okupacją, ale dla Stasia i Adasia Gocławek latem, w słońcu, z ogrodem, z opieką mam, a także serdecznej opiekunki Irenki, był po prostu rajem. Zabawy, ganianie, a potem? To się zapomina, ale zapewne dobry obiadek. A po obiadku? Tutaj dzieci były racjonalnie chowane. Zgodnie z zaleceniami fachowców obowiązywała godzinka spania. W jasnym pokoju stały dwa posłania. Na tym pod ścianą, naprzeciwko okien, spał Adaś. Na drugim przy ścianie, obok wejścia – Staś. Rozkosznie. Słońce oświetlało pokój. W pewnym momencie Staś otworzył oczy. Może usłyszał szelest odrzucania kocyka przez Adasia? Patrzył zaciekawiony. Ten szybciutko się zerwał, wyciągnął jeden z bamboszów stojących koło posłania i nie patrząc na nic, w całkowitym wyobcowaniu, zaczął sikać do niego. I natychmiast po tym, bez żadnego zainteresowania światem, okolicą, sytuacją, nie widząc wpatrzonego Stasia, położył się spokojnie na swoje legowisko, chyba kontynuując nieprzerwany niczym sen. To Staś zapamiętał. Był tym wydarzeniem mocno zadziwiony. Może później brata indagował? Może już wtedy potrafił żartować? W każdym razie Adaś nic nie pamiętał. Prawda, że ciekawe? W tym znerwicowanym, wojennym świecie ten widok nieprzytomnego, śpiącego na jawie braciszka był dla Stasia ważniejszy od takich czy innych zasłyszanych wydarzeń na froncie. Takie dziecinne zadziwienie Stasia. Wspomnienie czasu pięknego słonecznego dnia, spokoju. Czy mające jakikolwiek sens? Jeszcze jeden zapamiętany obrazek z Adasiem – na Gocławku. Pewnie z tego samego okresu. Może mieszkała wtedy ciotka Janka i dlatego był Adaś? Zabawa przy bocznej ścianie domu. Pełne pomysłów, trudne i odpowiedzialne działania w piachu. Kopanie tam jaskiń, a może okopów, stawianie zamków i zapewne bombardowanie ich. Wszystko pełne inwencji, ciekawych rozwiązań. Zakopywanie się, jakieś gry, być może sportowe. Adaś pewnie już wtedy miał takie ciągoty. Wzajemna rywalizacja? W sportowych zmaganiach zawsze był górą. Nie tylko dlatego, że był starszy. Sport już zaczynał być jego pasją. I cóż? Tam gdzieś okupacja, zagrożenie życia, troski, zmartwienia. Jeszcze dalej krwawa wojna, w podświadomości strach, ciągły strach, który docierał także tu. To Staś wie na pewno. Już doświadczał groźnych snów, miał w oczach wrażenia z ulic Warszawy. A tu, pod ścianą jasnego domku, w pięknym, złocistym piachu można było wesoło baraszkować, zapominając o całym tym złym świecie. Dwa dzieciaki – czterolatek i sześciolatek. Czy kochać zwierzątka Okupacyjne życie? Smutne, czasem straszliwie smutne. W tym nieszczęśliwe, pomyłkowo zgładzone króliczki. Ten pomysł hodowlany był dozwolony, bezpieczny. Ludzie musieli sobie radzić. Co innego pomysł hodowania świnki. W przypadku donosu, ujawnienia mogło to mieć przykre następstwa. Ale sąsiedzi byli porządni, a Niemcy na ogół tutaj bez potrzeby się nie pokazywali. Staś zapamiętał wielkie wydarzenie. Coś, czego wszyscy oczekiwali. Tak to odczuwał zapewne czteroletni chłopczyk. Była chyba wiosna, może lato, ale nie zima. Na pewno „czynny” był ogród, raj dla Stasia i Adasia. Był tata. I nie tylko. Czy to w czas Wielkanocy? Tak się Stasiowi wydaje. Właściwie nie wie dlaczego. Pozostał mu w pamięci jakiś taki świąteczny nastrój. Chyba goście. Dużo słońca w pokoju. To było zdecydowanie przedpołudnie. Oczekiwanie, które Staś wspomina, dotyczyło jakiegoś podniecenia dorosłych, ich nadziei związanych z przewidywaniem czegoś wyjątkowego. Jakby dotyczyło to zasilenia jadłospisu czymś niezwykłym. Po prostu pojawiła się nadzieja na potrawy z mięska, hodowanej do niedawna po kryjomu, świnki. I od razu Staś, wspominając, stawia sprawę uczciwie. On nie miał żadnego stosunku uczuciowego do tego stworzenia. Króliczki to było coś innego, one jakoś go rozczulały. Zaglądał do nich, może go bawiły, były miłe. Świnki, jej figury, ryjka i oczek nie zapamiętał. Żadnych rozczuleń. Może nie była eksponowana w jasności? Śmierdziała, kręciła się cała umazana. Może była krótko? Może tylko przeszmuglowana w celu ukończenia żywota? Można się zastanawiać, dlaczego nie miał żadnych moralnych niepokojów. Wszak teraz, oglądając w telewizji mądre zachowania świnek, ich bystre, inteligentne oczy, ich niezaprzeczalne intelektualne walory – nie potrafi wytłumaczyć tej ówczesnej, jakiejś dziecinnej bezduszności. Ale cóż, wtedy widocznie nie dorósł duchowo do tego, aby zastanawiać się nad moralnymi sprawami życia i śmierci małej świnki, podobnie jak rozkosznych króliczków. Trwała wojna i jej skutki były mu znane. A przede wszystkim miał we wszystkich sprawach całkowite zaufanie do taty i do mamy. Ale też warto powiedzieć, że nie wchodziła w grę żadna prywata. Nie miał żadnego pojęcia o zaletach, na przykład, szyneczki, schaboszczaka i podobnych wyrobów. Tu od razu kategorycznie trzeba zaznaczyć, że Staś był przeciwnikiem każdego mięsa. Bo tam były żyłki, tłuszczyki i inne obrzydliwości. Podobne jajek sadzonych. On właściwie tolerował jedynie mielone, zwłaszcza robione przez babcię. Wracając do zapamiętanego oczekiwania na wielkie wydarzenie słonecznego, wiosennego dnia… Duży pokój na Gocławku: rozświetlony, wielki, ciepły, przepojony jakąś wzajemną serdecznością. Na środku duży stół. Staś był jeszcze bardzo małym chłopczykiem, więc wszystko wydawało mu się wielkie. Cała rodzina w oczekiwaniu. Na pewno mama, tata, ale także inni, bardzo bliscy, kochani. Na twarzach zauważalna radość. Atmosfera? Zapamiętał. To się udzielało. Siadanie do stołu. Staś miał swój składany „tron”, taką bardzo udaną konstrukcję, mogła być wysokim siedziskiem z odpowiednimi zabezpieczeniami, lub niskim fotelikiem z blatem–stolikiem. Atmosfera wyjątkowości. Nareszcie! Na stole pojawił się półmisek z krążkami przysmażonej kaszanki. Takie piękne talarki, chrupiące, smakowite. Wszyscy byli zachwyceni. To Staś odczuwał i to zapamiętał. Nie miał wątpliwości. Wiedział, że to coś na talerzu jest niezwykłe. Może było biednie, stąd ta wyczuwalna atmosfera jakiejś wyjątkowości. Prawdopodobnie pojawiły się później także inne dania, bardziej konkretne. Ale Staś, straszny grymaśnik, tymi talarkami był oczarowany. Wydały mu się najwspanialszą potrawą. I ta kaszanka, ten dzień, ten słoneczny pokój, ci najbliżsi mu ludzie, to jakieś zadowolenie, jakieś metafizyczne szczęście – pozostało mu na zawsze. I sentyment. Ponad wszelkie inne, najbardziej wyszukane i luksusowe potrawy. Te wspaniałe, przypieczone, pachnące talarki kaszanki. Pozostało też, niestety, inne, łączące się z tymi rozkoszami wspomnienie. Wyprzedzające moment smakowitego zajadania się, a w nastroju wręcz mniej radosne. Trudno określić, ile dni wcześniej to było. Tego dnia Staś zaczął odczuwać dziwne podniecenie dorosłych. To była specyficzna atmosfera czekania, pewnego zdenerwowania, nawet strachu. Strachu, którego istotę Staś już rozumiał. Wszak była okupacja. Wiedział, co to oznaczało. Spotykał na ulicach niemieckich żołnierzy. Nienawidził ich, ale także się bał. Tego popołudnia, kręcąc się po domu, z różnych, mimowolnie skojarzonych wypowiedzi rodziców, ostrzeżeń mamy w rozmowie z ojcem, wyczuł, że ma nastąpić jakieś niebezpieczne wydarzenie. Wszyscy byli jakoś podnieceni. Ojciec zniknął. Czas stanął w miejscu. I wtedy gdzieś… Ale gdzie? Jakby tam coś głośno zakwiczało. Potem zapadła cisza. Staś doskonale to odczuł. Wiedział, że to źle. Że powinno być cicho. Bo to zakazane, zabronione. Bo Niemcy. Przeląkł się, ale miał nadzieję, że będzie dobrze. Właściwie wiedział, że będzie dobrze, bo tam był ojciec. Tak oto, bez komplikacji, zakończyła poczciwy żywot świnka, w cichości chowana w komórce. Nieobdarzona szczególnym sentymentem, ani przez Stasia, ani Adasia. I ta świnka zapisała się w pamięci Stasia, pomijając oczywisty związek z kaszanką, także świadomością, że pewne sprawy muszą być przechowywane w tajemnicy. Może tak bardzo kochający zwierzęta ojciec ją po prostu, niezbyt umiejętnie, pozbawiał życia? Wtedy jej rozpaczliwy kwik rozległ się zbyt głośno w ciszy zielonych ogrodów. I to mogło wzbudzić zaniepokojenie. Bo jednak kogoś niepowołanego ten dźwięk mógłby zaciekawić. To była okupacja. I ta obawa jakoś do Stasia już docierała. Okazje do świętowania były różne Być może Wielkanocy? Idąc śladem wspomnianego uroczystego wydarzenia, Staś doskonale zapamiętał Wigilię z 1941 roku, a więc gdy miał cztery lata. Gocławek, była zima. W pokoju stała duża choinka, zdobiona własnymi siłami. Z kolorowych arkusików można było stworzyć prawdziwe cudeńka. Był też Adaś z mamą. Śpiewano kolędy. Chłopcy oczekiwali zapowiadanego Świętego Mikołaja. Wszystko wszystko inne nie miało znaczenia. Jakieś potrawy na stole, zapewne bardzo atrakcyjne, Stasia zupełnie nie interesowały. Coś takiego jak smażony karpik, śledzik, pierogi z kapustą. Może gdyby pokazały się naleśniki z serem… Ale co tam w ogóle było? Może trochę entuzjazmu pojawiło się, gdy pokazały się ciasta? Problem istotny. Najważniejszym było, kiedy pojawi się Święty Mikołaj. Dlaczego nie przychodzi? Nagle – pukanie! Mocne walenie do drzwi na werandzie. Święty! Jak przez mgłę Staś przypomina sobie… Był nieprzytomny z przejęcia. Może ze strachu? Słychać kroki. Otworzyły się drzwi. Wszedł. Wszyscy wstali, w pokorze go witając. Miał ogromną białą brodę, kożuch, na głowie ceremonialną kapuzę. Na plecach ogromny wór z prezentami. Podstawiono mu krzesło – usiadł. Co przyniósł? Otwierał, prosił do siebie, wręczał. Każdy obdarowany musiał podejść, odpowiedzieć, zademonstrować. Adaś wyrecytował jakiś wierszyk. Mikołaj pochwalił. Teraz prezent dla Stasia. A on? Przestraszony. Mikołaj coś mówił, prosił łagodnie. Powinien też coś wyrecytować. Ale Staś się bał, nic nie pamiętał, zapomniał. Mikołaj starał się pomóc, ale strach był mocniejszy. Ten Mikołaj wyglądał tak groźnie. Staś zaczął płakać. Już nikt nie mógł mu pomóc. Zapomniał o prezentach. Mikołaj gładził Stasia po głowie, przytulał, ale on z rykiem uciekł do mamy. Wszystko inne poszło w niepamięć. Na pewno były prezenty. Ale jakie? Nic, nic tylko strach i ten zadziwiający, straszny Mikołaj. Na szczęście była mama. Można się było przytulić. A w jakiś czas potem Adaś, chwaląc się przy tym swoją mądrością, podśmiewając się, zdradził Stasiowi: „Przecież to był twój tata. Ja od razu rozpoznałem”. Chyba Staś nie uwierzył. „Przecież to był prawdziwy Święty Mikołaj. Bałem się. Był taki groźny!”. Nie pomogły przyniesione piękne prezenty. Koniec Wersji Demonstracyjnej Dziękujemy za skorzystanie z oferty naszego wydawnictwa i życzymy miło spędzonych chwil przy kolejnych naszych publikacjach. Wydawnictwo Psychoskok\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Dziecinstwo-Mlodosc-ebookRO/p00621701i006" target="_blank" title="Dzieciństwo - Młodość [Stanisław Kuczkowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Dzieciństwo - Młodość [Stanisław Kuczkowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>