RAPORT WITOLDA PILECKIEGO - PDF\nDownload "RAPORT WITOLDA PILECKIEGO"\n1 "Raport Witolda" jest częścią ksiąŝki pt. "Ochotnik do Auschwitz. Witold Pilecki ", wydanej przez Chrześcijańskie Stowarzyszenie Rodzin Oświęcimskich. KsiąŜka składa się z dwóch części: pierwsza to praca badawcza dra Adama Cyry, znanego historyka zajmującego się historią Auschwitz-Birkenau. Praca stanowi najnowszy stan badań nad Ŝyciem i działalnościa rotmistrza W. Pileckiego. Druga cześć to raport o Auschwitz napisany przez W. Pileckiego w 1945 roku we Włoszech, który publikowany jest po raz pierwszy. Jest to przejmujący opis obozowych zdarzeń i losów ludzi w Auschwitz widzianych oczami wspóltowarzysza niedoli. Raport Pileckiego stanowi waŝny dokument działalności polskiego ruchu oporu w Auschwitz. Słowo wstępne: prof. Józef Garlinski z Londynu, były więzień KL Auschwitz. rtm. Witold Pilecki Witold Pilecki, Ŝołnierz Piłsudskiego, uczestnik wojny w 1920 roku z Rosja bolszewicka, Ŝołnierz Września 1939 roku, oficer AK, dobrowolny więzień Auschwitz, organizator obozowej organizacji ruchu oporu (informował świat o zbrodniach faszystowskich Niemiec), uciekinier z obozu, Ŝołnierz Powstania Warszawskiego, jeniec oflagów, Ŝołnierz II Korpusu we Włoszech. Po powrocie do Polski skazany na śmierć przez rząd sowiecko-komunistyczny w Polsce - wyrok wykonano 25 maja 1948 roku. Zginął za wolną Polskę a zwłoki jego pogrzebano gdzieś na wysypisku śmieci, tam prochy bohatera pozostają NN - nieznane i nierozpoznane. Chrześcijańskie Stowarzyszenie Rodzin Oświęcimskich Ul. Więźniów Oświęcimia 20/III/ Oświęcim Tel. 0602/ Fax. 033/ Informacje o rtm. Witoldzie Pileckim i ruchu oporu w obozach zagłady moŝna znaleźć równieŝ na stronach: "Escaping Hell" - Konstanty Piekarski RAPORT WITOLDA PILECKIEGO Więc mam opisać moŝliwie suche fakty, jak tego chcą moi koledzy. Mówiono: Im bardziej pan się będzie trzymał samych faktów, podając je bez komentarzy, tym będzie to wartościowsze. Spróbuję więc... lecz człowiek przecieŝ nie był z drewna - juŝ nie mówię z kamienia (chociaŝ wydawało się, Ŝe i kamień nieraz musiałby się spocić). Czasami więc, wśród podawanych faktów będę jednak wstawiał myśl, wyraŝającą to co się czuło. Nie wiem, czy koniecznie ma to obniŝać wartość napisanego. Nie było się z kamienia - często mu zazdrościłem - miało się jeszcze ciągle bijące, czasem - 1 -\n2 w gardle, serce, kołaczącą gdzieś - chyba w głowie myśl, czasami łapałem ją z trudem... O nich - dorzucając od czasu do czasu parę odczuć - sądzę, Ŝe dopiero odda się obraz prawdziwy. Dnia 19 września 1940 roku - druga łapanka w Warszawie. Jeszcze Ŝyje kilku ludzi, którzy widzieli, jak o godzinie 6.00 rano szedłem sam i na rogu Alei Wojska i Felińskiego stanąłem w piątki ustawiane przez esesmanów z łapanych męŝczyzn. Potem załadowano nas na Placu Wilsona do aut cięŝarowych i zawieziono do koszar SzwoleŜerów. Po spisaniu danych personalnych w zorganizowanym tam prowizorycznie biurze i odebraniu ostrych przedmiotów (pod groźbą zastrzelenia, jeśli się potem u kogoś bodaj Ŝyletka znajdzie) wprowadzono nas na ujeŝdŝalnię, gdzie pozostawaliśmy przez 19 i 20 września. W ciągu tych paru dni niektórzy zdąŝyli juŝ zapoznać się z pałką gumową spadającą na ich głowy. Mieściło się to jednak w ramach moŝliwych do przyjęcia, dla ludzi przyzwyczajonych do tego rodzaju sposobów utrzymywania ładu przez stróŝów porządku. W tym czasie niektóre rodziny wykupywały swych najbliŝszych, płacąc ogromne sumy esesmanom. W nocy spaliśmy wszyscy pokotem na ziemi. UjeŜdŜalnię oświetlał ogromny reflektor, stojący przy wejściu. Po czterech stronach umieszczeni byli esesmani z bronią maszynową. Było nas tysiąc osiemset kilkudziesięciu. Mnie osobiście najbardziej denerwowała bierność masy Polaków. Wszyscy złapani nasiąkli juŝ jakąś psychozą tłumu, która wtedy wyraŝała się w tym, Ŝe cały ten tłum upodobnił się do stada baranów. Nęciła mnie myśl prosta: wzburzyć umysły, poderwać do czynu tę masę. Współtowarzyszowi memu - Sławkowi Szpakowskiemu (wiem, Ŝe Ŝył do czasu Powstania w Warszawie) proponowałem nawet wspólną akcję w nocy: opanowanie tłumu, napad na posterunki, przy czym miałem - przechodząc do ubikacji - zawadzić o reflektor i zniszczyć go. Lecz ja przecieŝ w innym celu znalazłem się w tym środowisku, a to byłoby to pójściem na rzecz znacznie mniejszą... On w ogóle uwaŝał to za pomysł z dziedziny fantazji. 21 września rano wsadzono nas do aut cięŝarowych i w towarzystwie eskortujących motocykli z bronią maszynową, odwieziono na dworzec zachodni i załadowano do wagonów towarowych. W wagonach tych przedtem widocznie musieli wieźć wapno, gdyŝ cała podłoga była nim wysypana. Wagony zamknięto. Wieziono dzień cały. Pić ani jeść nie dali. Zresztą jeść nikt nie chciał. Mieliśmy, wydany dnia poprzedniego, chleb którego wtedy ani jeść ani cenić nie umieliśmy. Chciało się nam tylko bardzo pić. Wapno pod wpływem wstrząsów rozdrabniało się w pył. Unosiło się w powietrzu, draŝniło nozdrza i gardło. Pić nie dali. Przez szczeliny desek, którymi zabite były okna, widzieliśmy, Ŝe wiozą nas gdzieś na Częstochowę. Około 10 wieczór (godzina 22.00) pociąg się zatrzymał w jakimś miejscu i dalej juŝ nie jechał. Słychać było krzyki, wrzask, otwieranie wagonów, ujadanie psów. To miejsce we wspomnieniach moich nazwałbym momentem, w którym kończyłem ze wszystkim, co było dotychczas na ziemi i zacząłem coś, co było chyba gdzieś poza nią. Nie jest to silenie się na jakieś dziwne słowa, określenia. Przeciwnie - uwaŝam, Ŝe na Ŝadne słówko ładnie brzmiące, a nieistotne, wysilać się nie potrzebuję. Tak było. W głowy nasze uderzały nie tylko kolby esesmanów - uderzało coś więcej. Brutalnie kopnięto we wszystkie nasze pojęcia, do których myśmy się na ziemi przyzwyczaili (do jakiegoś porządku rzeczy - prawa). To wszystko wzięło w łeb. Usiłowano uderzyć moŝliwie radykalnie. Załamać nas psychicznie jak najszybciej. Zgiełk i jazgot głosów zbliŝał się stopniowo. Nareszcie gwałtownie otwarto drzwi naszego wagonu. Oślepiły nas reflektory skierowane we wnętrze. - Heraus! rrraus! rrraus! - padały wrzaski, a kolby esesmanów spadały na ramiona, plecy i głowy kolegów. NaleŜało szybko znaleźć się na zewnątrz. Skoczyłem i wyjątkowo nie dostałem kolbą; stając w piątki trafiłem w środek kolumny. Zgraja esesmanów biła, kopała i robiła niesamowity wrzask: zu Fünfe! Na stojących na skrzydłach piątek, rzucały się psy, szczute przez Ŝołdaków. Oślepieni reflektorami, pchani, bici, kopani, szczuci psami, raptownie znaleźliśmy się w warunkach, w jakich wątpię, by ktoś z nas był kiedykolwiek. Słabsi byli oszołomieni do tego stopnia, Ŝe naprawdę tworzyli bezmyślną grupę. Pędzono nas przed siebie, ku większej ilości skupionych świateł. W drodze kazano jednemu z nas biec do słupa w bok od drogi i zaraz w ślad za nim puszczono serię z peema. Zabito. Wyciągnięto z szeregu dziesięciu przygodnych kolegów i zastrzelono w marszu z pistoletów, w ramach odpowiedzialności solidarnej za ucieczkę, którą zaaranŝowali sami esesmani. Wszystkich - 2 -\n3 jedenastu ciągnięto na rzemieniach uwiązanych do jednej nogi. DraŜniono psy skrwawionymi trupami i szczuto je na nich. Wszystko to robiono przy akompaniamencie śmiechu i kpin. ZbliŜaliśmy się do bramy, umieszczonej w ogrodzeniu z drutów, na której widniał napis: Arbeit macht frei. Później dopiero nauczyliśmy się go dobrze rozumieć. Za ogrodzeniem, rzędami ustawione były murowane budynki, wśród których widniał rozległy plac. Stojąc wśród szpaleru esesmanów, przed samą bramą, doznaliśmy na moment większego spokoju. Odpędzono psy, kazano nam wyrównać piątki. Tutaj liczono nas skrupulatnie - na końcu doliczając ciągnione trupy. Wysoki, wtedy jeszcze pojedynczy płot z drutu kolczastego i brama pełna esesmanów nasunęły mi mimowolnie, czytany kiedyś aforyzm chiński: Wchodząc, pomyśl o odwrocie, a wychodzić będziesz cało... Uśmiech ironiczny zrodził się gdzieś we mnie i przygasł... na co to tutaj się przyda... Za drutami, na wielkim placu, uderzył nas inny widok. W nieco fantastycznym, pełzającym po nas ze wszystkich stron świetle reflektorów, widoczni byli jacyś niby-ludzie. Z zachowania podobni raczej do dzikich zwierząt (bezwzględnie obraŝam tu zwierzęta - nie ma jeszcze w naszym języku określenia na takie stwory). W dziwnych ubraniach w pasy, jakie się widziało na filmach o Sing-Sing, z orderami na kolorowych wstąŝkach (tak mi się wtedy w migającym świetle wydawało), z drągami w ręku, rzucili się z dzikim śmiechem na pojedynczych naszych kolegów. Bijąc ich po głowach, kopiąc leŝących juŝ na ziemi w nerki i w inne czułe miejsca, wskakując butami na piersi, brzuch - zadawali śmierć z niesamowitym jakimś entuzjazmem. Ach! Więc zamknęli nas w zakładzie dla obłąkanych!... - przemknęła mi myśl. - Co za podłość! - rozumowałem jeszcze kategoriami ziemi. Ludzie z łapanki - a więc nawet w pojęciu Niemców nie obciąŝeni Ŝadną winą wobec Trzeciej Rzeszy. W głowie zabłysły mi słowa Janka W., wyrzeczone do mnie po pierwszej łapance (sierpień) w Warszawie: Ot, widzisz, nie skorzystałeś z tak dobrej okazji - ludziom złapanym na ulicy nie zarzucą Ŝadnej sprawy politycznej - w ten sposób najbezpieczniej moŝna się dostać do obozu. JakŜe naiwnie, hen tam w Warszawie podchodziliśmy do sprawy Polaków wywoŝonych do obozów. Tu nie potrzeba było mieć Ŝadnej sprawy politycznej, Ŝeby zginąć. Zabijano pierwszego lepszego z brzegu. Zaczynało się od pytania rzuconego przez pasiastego człeka z drągiem: Was bist du von zivil? Odpowiedź: ksiądz, sędzia, adwokat wówczas powodowała bicie i śmierć. Przede mną w piątce stał jakiś kolega, który na to pytanie, rzucone mu z równoczesnym ujęciem go garścią za ubranie pod gardłem, odpowiedział: Richter. Fatalny pomysł! Po chwili był na ziemi bity i kopany. Więc wykańczano specjalnie inteligencję. Po tym spostrzeŝeniu zmieniłem nieco zdanie. To nie obłąkańcy, to jakieś potworne narzędzie do wymordowania Polaków, rozpoczynające swe dzieło od inteligencji. Pić chciało się okropnie. Przywieziono właśnie kotły z jakimś napojem. Ci sami zabijający nas obnosili kubki z napojem wśród szeregów, pytając: Was bist du von zivil? Dostawaliśmy upragniony bo mokry - napój, wymieniając jakiś zawód robotnika czy rzemieślnika. A ci niby-ludzie, bijąc nas i kopiąc wykrzykiwali:... hier ist KL Auschwitz - mein lieber Mann! Pytaliśmy siebie nawzajem, co by to miało znaczyć? Niektórzy wiedzieli, Ŝe to Oświęcim, lecz dla nas była to tylko nazwa jednego z polskich miasteczek - potworna opinia o tym obozie nie zdąŝyła jeszcze przeniknąć do Warszawy, nie była teŝ znana w świecie. Nieco później dopiero jedno to słowo mroziło krew w Ŝyłach ludziom na wolności, spędzało sen z powiek więźniom Pawiaka, Montelupich, Wiśnicza, Lublina. Jeden z kolegów objaśnił nas, Ŝe jesteśmy w koszarach piątego D.A.K. - tuŝ koło miasteczka Oświęcim. Dowiedzieliśmy się, Ŝe stanowimy zugang bandytów polskich, którzy rzucali się na spokojną ludność niemiecką, a których za to spotyka tu odpowiednia kara. Zugangiem nazywano wszystko, co do obozu przyszło, kaŝdy nowy transport. Tymczasem sprawdzano obecność, wykrzykując nazwiska podane przez nas w Warszawie, na które trzeba było szybko i głośno odpowiedzieć: Hier! Przy tym było wiele powodów do szykan i bicia. Po sprawdzeniu, setkami odsyłano nas do szumnie zwanej kąpieli. Tak przyjmowano transporty ludzi, łapanych na ulicach Warszawy, niby to na pracę do Niemiec, tak przyjmowano kaŝdy transport w pierwszych miesiącach, po załoŝeniu obozu w Oświęcimiu ( r.). Z ciemności, gdzieś z góry (z nad kuchni), odezwał się kat, Seidler: Niech nikt z was nie sądzi, Ŝe kiedykolwiek wyjdzie stąd Ŝywy... porcja jest tak obliczona, Ŝe Ŝyć tu będziecie 6 tygodni; kto będzie Ŝył dłuŝej... znaczy, Ŝe kradnie, kto kradnie - znajdzie się w SK - gdzie Ŝyje się krótko!, co - 3 -\n4 przetłumaczył na polski Władysław Baworowski - tłumacz obozowy. Chodziło o jak najszybsze załamanie psychiczne. W przywiezione na plac taczki i "rolwagę złoŝyliśmy cały chleb jaki posiadaliśmy. Nikt wtedy go nie Ŝałował - nikt nie myślał o jedzeniu. JakŜe często potem, na samo wspomnienie tego momentu ślinka ciekła i diabli brali. Kilka taczek i rolwaga pełne chleba! - jaka szkoda, Ŝe nie moŝna się było najeść na zapas... Razem z setką innych znalazłem się wreszcie przed łaźnią (Baderaum, blok 18, numeracja stara). Tu oddaliśmy wszystko do worków, do których przywiązano odpowiednie numery. Tu ostrzyŝono nam włosy na głowie i ciele, skropiono trochę prawie zimną wodą. Tu wybito mi pierwsze dwa zęby, za to, Ŝe numer ewidencyjny napisany na tabliczce niosłem w ręku, a nie w zębach, jak właśnie w tym dniu chciał tego łazienny (Bademeister). Dostałem w szczękę cięŝkim drągiem. Wyplułem dwa zęby. Pociekła krew... Od tej chwili staliśmy się tylko numerami. Urzędowa nazwa brzmiała: Schutzhäftling kr...xy... Ja miałem numer Dwie trzynastki (z środkowych i skrajnych cyfr), utwierdzały kolegów w przekonaniu, Ŝe zginę; mnie - cieszyły. Dano nam ubranie w biało-niebieskie pasy, drelichy, takie same jak te, co nas tak bardzo raziły w nocy. Był juŝ ranek ( r.). Teraz wiele się wyjaśniło. Niby-ludzie mieli na lewym ramieniu Ŝółte opaski z czarnym napisem: CAPO, i zamiast barwnych wstąŝek z medalami, jak mi się w nocy wydawało, mieli na piersi z lewej strony kolorowy trójkąt, winkiel, pod nim, jak pod wstąŝką, mały czarny numer na białej łatce. Winkle były w pięciu kolorach. Przestępcy polityczni nosili czerwony, kryminaliści - zielony, gardzący pracą w Trzeciej Rzeszy - czarny, badacze Pisma świętego fioletowy, a homoseksualiści - róŝowy. Polacy złapani na ulicy w Warszawie, na roboty do Niemiec dostali jakoby winkle czerwone, jako przestępcy polityczni. Przyznam się, Ŝe ze wszystkich innych kolorów ten odpowiadał mi najbardziej. Przebranych w drelichy-pasiaki, bez czapek i skarpetek (skarpetki dostałem 8, a czapkę - 15 grudnia), w spadających z nóg drewniakach, wyprowadzono nas na plac zwany apelowym i podzielono na połowę. Jedni poszli na blok 10, drudzy (my) na blok 17, na piętro. Tak na parterze, jak i na piętrze poszczególnych bloków, umieszczeni byli więźniowie (Häftlinge). Mieli oni odrębną gospodarkę i obsadę administracyjną, tworząc samodzielny blok. Dla odróŝnienia - wszystkie bloki na piętrze miały do numeru dodaną literę a. Oddano więc nas na blok 17a, w ręce blokowego Alojza zwanego później krwawym Alojzem. Był to Niemiec - komunista z czerwonym winklem - zwyrodnialec, siedzący w obozach około sześciu lat; bił, katował, znęcał się, uśmiercając codziennie kilka osób. Lubował się w porządku i dyscyplinie wojskowej, wyrównywał szeregi bijąc drągiem. Nasz blok ustawiony na placu w 10 szeregów, równany przez przebiegającego między szeregami z wielkim drągiem Alojza, mógł być w przyszłości wzorem wyrównywania. Teraz, rano, przebiegał pomiędzy szeregami po raz pierwszy. Tworzył z nas zugangów - nowy blok. Szukał wśród nieznajomych ludzi nadających się do utrzymywania porządku na bloku. Los chciał, Ŝe wybrał mnie, wybrał Karola Świętorzeckiego (oficer rezerwy 13. pułku ułanów), Witolda RóŜyckiego (nie RóŜycki o smutnej opinii; ten był porządny chłop, z ul. Władysława z Warszawy) i paru innych. Szybko wprowadził nas na blok, na piętro, kazał ustawić się rzędem pod ścianą, zrobić w tył zwrot i nachylić się. Wlał drągiem z całej siły kaŝdemu po pięć uderzeń, w miejsce na ten cel podobno przeznaczone. Trzeba było mocno zęby zacisnąć, by się nie wydarł jęk... Egzamin wypadł - zdaje mi się - dobrze. śebyście wiedzieli jak to smakuje i Ŝebyście w ten sposób kijem machali, dbając o czystość i porządek na bloku. Tak stałem się sztubowym (Stubendienst), lecz nie na długo. ChociaŜ na bloku utrzymywaliśmy wzorowy porządek i czystość, Alojzowi nie odpowiadały metody, jakimi usiłowaliśmy to osiągnąć. Uprzedzał nas parokrotnie sam i przez Kazika (zaufany Alojza), a gdy nic nie pomogło, wściekł się i wyrzucił kilku z nas na obóz, na trzy dni, mówiąc: śebyście spróbowali, jak smakuje praca w obozie i ocenili lepiej dach i spokój, jaki macie na bloku. Widziałem, Ŝe codziennie wraca z pracy mniej ludzi - wiedziałem, Ŝe wykańczano ich przy tej lub innej robocie, lecz teraz dopiero, na własnej skórze miałem się przekonać, jak wyglądał dzień pracy zwykłego więźnia w obozie. A pracować musieli wszyscy. Na bloku mogli zostać tylko sztubowi\n5 Spaliśmy wszyscy pokotem na podłodze na rozesłanych siennikach. ŁóŜek w pierwszym okresie nie mieliśmy wcale. Dzień dla wszystkich zaczynał się gongiem, latem o 4.20, w zimie o Na dźwięk ten, który odzywał się nieubłaganym nakazem - zrywało się na nogi. Szybko składało się koc, wyrównując dokładnie brzegi. Siennik zanosiło się w jeden koniec sali, gdzie go chwytali siennikowi celem ułoŝenia w budowaną pryzmę. Koc przy wyjściu z sali oddawało się kocowemu. Ubierać kończyło się juŝ na korytarzu. Wszystko w biegu, w pośpiechu, bo i Krwawy Alojz z okrzykiem: Fenster auf! wpadał z kijem do sali, no i trzeba się było spieszyć, by zająć kolejkę w długim szeregu przed ubikacją. W pierwszym okresie nie mieliśmy ubikacji na blokach. Biegło się rano do kilku latryn, gdzie ustawiało się w ogonku czasami dwustu ludzi. Miejsc było mało. Wewnątrz stał kapo z drągiem i liczył do pięciu - kto się opóźniał ze wstaniem, tego walił drągiem po głowie. Nie jeden z więźniów wpadał do dołu. Z latryn pędziło się pod pompy, których było parę na placu (łaźni nie było w pierwszym okresie na blokach). Pod pompami kilka tysięcy ludzi musiało się umyć. Ma się rozumieć, było to niemoŝliwe. Przebijano się siłą do pompy, łapało trochę wody w menaŝkę. Nogi jednak na wieczór musiały być czyste. Blokowi robiący obchód sal wieczorem, gdy sztubowy składał raport ze stanu (ilości) leŝących na siennikach więźniów, sprawdzali czystość nóg, które musiały być wystawione spod koców w górę tak, by widoczna była podeszwa. Jeśli noga była niedostatecznie czysta, lub za takową blokowy chciał ją uwaŝać - bito delikwenta na stołku. Otrzymywał od 10 do 20 razów kijem. Był to jeden ze sposobów wykańczania nas, uskuteczniany pod płaszczykiem higieny. Tak, jak i wykańczaniem było niszczenie organizmu w latrynach przez czynności w tempie i na rozkaz, jak szarpiący nerwy rwetes przy pompach, jak teŝ wieczny pośpiech i Laufschritt, stosowany wszędzie w pierwszym okresie lagru. Od pompy biegli wszyscy na bok po tak zwaną kawę lub herbatę. Ciecz wprawdzie gorąca przynoszona w kotłach na sale, lecz napoje te imitowała nieudolnie. Cukru zwykły, szary więzień nie widział wcale. ZauwaŜyłem, Ŝe niektórzy z kolegów siedzących tu od paru miesięcy, mają obrzęknięte twarze i nogi. Pytani przeze mnie medycy oświadczyli, Ŝe powodem tego jest nadmiar płynów. Nawalają nerki lub serce - ogromny wysiłek organizmu przy pracy fizycznej, przy jednoczesnym spoŝywaniu prawie wszystkiego w płynach: kawa, herbata, awo i zupa! Postanowiłem wyrzec się płynów nie przynoszących korzyści, pozostać jedynie przy awo i zupach. W ogóle naleŝało panować nad zachciankami. Niektórzy ze względu na zimno nie chcieli zrezygnować z gorących płynów. Gorzej jeszcze było z paleniem, gdyŝ w pierwszym okresie pobytu w obozie więzień nie miał pieniędzy, bo nie tak od razu pozwalano mu napisać list. Na to czekał długo, a zanim nadeszła odpowiedź upływało około trzech miesięcy. Kto nie mógł się opanować i zamieniał chleb na papierosy, ten juŝ kopał sobie grób. Znałem takich wielu - wszyscy się wykończyli. Grobów nie było. Wszystkie trupy spalano w nowo wybudowanym krematorium. Więc po gorącą lurę na bloku nie spieszyłem, inni przepychali się, dając i tu powód do bicia ich i kopania. Jeśli więzień z obrzękniętymi nogami dorwał się do lepszej pracy i wyŝywienia - wracał do sił, obrzęk mijał, lecz na nogach tworzyły się ropiejące wrzody, wydzielające cuchnącą ciecz, a czasami flegmonę, którą widziałem dopiero tu po raz pierwszy. Unikając płynów uchroniłem się od tego szczęśliwie. Jeszcze nie wszyscy zdąŝyli pobrać gorącej lury, a juŝ sztubowy kijem opróŝniał salę, która przed apelem musiała być sprzątnięta. W międzyczasie sienniki i koce były ułoŝone, według mody, która panowała na tym bloku, a bloki konkurowały między sobą w układaniu tej naszej pościeli. Teraz jeszcze musiała być zmyta podłoga. Gong na apel poranny uderzał o godzinie O godzinie 6.00 stali wszyscy w wyrównanych szeregach (kaŝdy blok ustawiał się w dziesięć szeregów, co ułatwiało liczenie). Na apelu musieli być wszyscy. Jeśli zdarzały się wypadki, Ŝe kogoś brakowało - nie dlatego, Ŝe uciekł, ale np. jakiś nowicjusz naiwnie się schował, lub wprost zaspał - i apel się nie zgadzał ze stanem liczbowym lagru - wtedy szukano, znajdowano, wyciągano na plac i prawie zawsze zabijano publicznie. Czasami nieobecnym był więzień, który gdzieś się powiesił na strychu, lub właśnie w czasie apelu szedł na druty - wtedy rozlegały się strzały wartownika na wieŝyczce i więzień padał przeszyty kulami. Na druty szli więźniowie przewaŝnie rano - przed nowym dniem męki. Przed nocą, będącą kilkugodzinną przerwą w udręczeniach, zdarzało się to rzadziej. Był oficjalny rozkaz zabraniający - 5 -\n6 przeszkadzania kolegom w odbieraniu sobie Ŝycia. Złapany na takim przeszkadzaniu więzień szedł za karę do bunkra. Wszystkie władze wewnątrz lagru rekrutowały się wyłącznie z więźniów. Początkowo Niemców, później zaczęły windować się na te stanowiska więźniowie innych narodowości. Blokowy (czerwona opaska z białym napisem Blockältester, na prawym ramieniu) wykańczał więźnia na blokach rygorem i kijem. Był odpowiedzialny za blok, lecz nie miał nic wspólnego z pracą więźnia. Natomiast kapo pracą i kijem wykańczał więźnia w komandzie i był odpowiedzialny za pracę danego komanda. Największą władzą w lagrze był starszy obozu (Lagerältester). Z początku byli tacy dwaj: Bruno i Leo - więźniowie. Dwaj dranie, przed którymi trzęśli się wszyscy ze strachu. Mordujący na oczach wszystkich, czasem jednym uderzeniem kija lub pięści. Prawdziwe nazwisko pierwszego - Bronisław Brodniewicz, drugiego - Leon Wieczorek, dwóch eks-polaków na słuŝbie niemieckiej... Ubrani inaczej niŝ wszyscy, w długich butach, granatowych spodniach, kurtkach i beretach, na lewym ramieniu czarna opaska z białym napisem, stanowili ciemną parę, często chodzącą razem. Jednak wszystkie te władze wewnątrz obozu, rekrutujące się z ludzi za drutami zamiatały proch przed kaŝdym esesmanem, na jego pytanie odpowiadali dopiero po zdjęciu czapki, stojąc na baczność. JakŜe niczym był sam szary więzień... Władze z nadludzi w mundurach Ŝołnierskich, esesmani - mieszkali na zewnątrz drutów, w koszarach i miasteczku. Wracam do porządku dnia w obozie. Apel. Staliśmy wyrównani kijem w szeregach prostych jak ściana (zresztą tęskniłem do dobrze wyrównanych szeregów polskich od czasu wojny 1939 roku). Naprzeciw nas makabryczny obraz: stojące szeregi bloku nr 13 (stara numeracja) - SK (Straf-Kompanie), które wyrównywał blokowy Ernst Krankemann stosując radykalny środek - wprost noŝem. Do SK w tamtym okresie szli wszyscy śydzi, księŝa i niektórzy Polacy za sprawy dowiedzione. Krankemann miał obowiązek wykańczać moŝliwie prędko przydzielanych mu prawie codziennie więźniów; ten obowiązek ten odpowiadał charakterowi tego człowieka. Jeśli się ktoś nieopatrznie wysunął parę centymetrów wprzód, to Krankemann wbijał mu noszony w prawym rękawie nóŝ. Ten zaś, kto przez zbytnią ostroŝność cofnął się trochę za wiele, otrzymywał od przebiegającego szeregi kata - cios noŝem w nerki. Widok padającego człowieka, kopiącego nogami czy wydającego jęki, rozwścieczał Krankemanna. Wskakiwał wtedy na jego klatkę piersiową, kopał w nerki, w narządy płciowe, wykańczał jak najprędzej. Nas ten widok przenikał prądem. Wtedy, wśród stojących ramię przy ramieniu Polaków, czuło się jedną myśl - zjednoczeni byliśmy wszyscy wściekłością, chęcią odwetu. Czułem się teraz w środowisku doskonale nadającym do rozpoczęcia pracy, i odkryłem w sobie namiastkę radości... Za chwilę przeraziłem się, czy jestem przy zdrowych zmysłach - tu radość - to chyba nienormalne... A jednak poczułem radość - przede wszystkim z tego powodu, Ŝe chcę zacząć pracę, a więc się nie załamałem. Był to moment zasadniczego zwrotu w mojej psychice. W chorobie nazywałoby się to: kryzys minął szczęśliwie. Na razie jednak trzeba było z wielkim wysiłkiem walczyć o utrzymanie się przy Ŝyciu. Po apelu gong oznaczał: Arbeitskommando formieren! Na to hasło wszyscy rzucali się do komand - oddziałów pracy, które im się wydawały lepsze. Wtedy jeszcze był chaos z przydziałami (nie tak jak później, gdy kaŝdy spokojnie szedł do komanda, gdzie był zapisany jako numer). Więźniowie biegali w najrozmaitszych kierunkach, krzyŝując sobie nawzajem drogi, z czego korzystali kapowie, blokowi i esesmani bijąc kijami biegnących lub przewracających się, podstawiając nogi, popychając, kopiąc zawsze w najbardziej czułe miejsca. Za karę wyrzucony na obóz przez Alojza, pracowałem przy taczkach, woŝąc Ŝwir. Po prostu nie wiedząc gdzie stanąć i nie mając upatrzonego komanda, stanąłem w jednej z piątek setki, którą wzięto do tej pracy. Pracowali tu przewaŝnie koledzy z Warszawy. Starsze od nas numery, to znaczy ci, co tu dłuŝej od nas siedzieli, ci, którzy uchronili się dotychczas - zajęli juŝ jakieś wygodniejsze posady. Nas - z Warszawy - wykańczano masowo przy najrozmaitszych pracach, czasami przy przewoŝeniu Ŝwiru z jednej wyrytej jamy do zasypywanej drugiej i z powrotem. Ja znalazłem się wśród tych, co wozili Ŝwir potrzebny przy wykańczaniu budowy krematorium. Krematorium budowaliśmy dla siebie. Rusztowanie wokół komina wznosiło się coraz wyŝej. Z taczką napełnioną przez vorarbeiterów, lizusów nieubłaganych dla nas, trzeba było szybko się posuwać, a i po deskach ułoŝonych dalej - pchać taczkę biegiem. Co kroków stał kapo z kijem i waląc przesuwających się więźniów, krzyczał: Laufschritt! Na górę taczkę pchało się wolno. Z pustą - 6 -\n7 taczką Laufschritt obowiązywał na całej długości trasy. Tu konkurowały z sobą w walce o Ŝycie mięśnie, spryt i oczy. Trzeba było mieć duŝo siły, aby pchać taczkę, trzeba było umieć utrzymać ją na desce, trzeba było widzieć i wybrać odpowiedni moment na wstrzymanie w pracy, aby złapać oddech w zmęczone płuca. Tu właśnie widziałem jak wielu z nas, inteligentów, nie daje sobie rady w cięŝkich, bezwzględnych warunkach. Tak - wtedy przechodziliśmy twardą selekcję. Sport, gimnastyka uprawiane kiedyś, oddały mi tu wielkie przysługi. Inteligent oglądający się bezradnie i szukający względów lub pomocy u kogoś, tak jakby prawie Ŝądał jej z tego powodu, Ŝe był adwokatem lub inŝynierem, spotykał się zawsze z twardym kijem. Tu jakiś mecenas z brzuszkiem lub ziemianin nieudolnie pchał taczkę, Ŝe spadła z deski w piach i nie mógł juŝ jej z powrotem wydźwignąć. Tam znów bezradny profesor w okularach lub pan w starszym wieku, inny Ŝałosny widok przedstawiał. Wszyscy, którzy się do pracy nie nadawali lub nie mieli juŝ sił biegać z taczką, byli bici, a przy upadku - zabijani drągiem lub butem. W takich właśnie chwilach zabijania innego więźnia człowiek jak prawdziwe zwierzę, stał parę minut, łapał oddech w szybko pracujące płuca, wyrównywał nieco tempo łopoczącego serca... Gong na obiad witany z radością przez wszystkich, w obozie rozlegał się wtedy o godz Pomiędzy godziną a odbywał się apel południowy - przewaŝnie dość szybko. Od do był czas przewidziany na obiad. Po obiedzie gong zwoływał znowu do Arbeitskommando i następowała dalsza męczarnia aŝ do gongu na apel wieczorny. Trzeciego dnia pracy w taczkach, po obiedzie wydawało mi się, Ŝe gongu się nie doczekam. Byłem juŝ bardzo zmęczony i rozumiałem, Ŝe gdy zabraknie do zabijania słabszych ode mnie, wtedy przyjdzie kolej na mnie. Krwawy Alojz, któremu nasza praca na blokach, pod względem porządku i czystości odpowiadała, po trzech dniach karnych na lagrze, łaskawie przyjął nas na blok z powrotem, mówiąc: Teraz juŝ wiecie, co znaczy robota na lagrze»paßt auf!«- z pracą na bloku, Ŝebym nie wyrzucił was na lager na zawsze. W stosunku do mnie groźbę swoją szybko wprowadził w Ŝycie. Nie stosowałem względem kolegów wymaganych przez niego, a zalecanych przez Kazika metod i wyleciałem z bloku z trzaskiem, co opiszę niŝej. Teraz chciałbym napisać o początku montowanej tam pracy. W tym czasie zasadniczym zadaniem było załoŝenie organizacji wojskowej, w celu: podtrzymywania kolegów na duchu przez dostarczanie i rozpowszechnianie wiadomości z zewnątrz, zorganizowanie w miarę moŝliwości doŝywiania i rozdzielania bielizny wśród zorganizowanych, przekazywanie wiadomości na zewnątrz, oraz jako uwieńczenie wszystkiego przygotowywanie oddziałów własnych do opanowania obozu, gdy nadejdzie nakaz chwili w postaci rozkazu zrzucenia tu broni lub desantu. Zacząłem pracę tak jak w 1939 r. w Warszawie, nawet z niektórymi ludźmi, których sam niegdyś wciągałem do TAP w Warszawie. Zorganizowałem tu pierwszą piątkę, w skład której zaprzysiągłem płk.1, kpt.dr.2, rtm.3, ppor.4, oraz kolegę 5 (klucz z nazwiskami odpowiadającymi tym liczbom napiszę osobno). Dowódcą piątki został płk.1. Dr.2. dostał rozkaz opanowania sytuacji w szpitalu więźniarskim (Häftlingskrankenbau HKB), gdzie juŝ pracował jako fleger (Polacy oficjalnie nie mieli prawa być lekarzami, mogli być tylko pielęgniarzami). W listopadzie posłałem pierwszy meldunek do Komendy Głównej w Warszawie, przez ppor.6. (mieszkał on do Powstania w Warszawie, przy ul. Raszyńskiej nr 58), pracownika naszego wywiadu, wykupionego z Oświęcimia. Płk.1 przeniósł działanie na teren biura budowlanego (Baubüro). W przyszłości zorganizowałem jeszcze cztery piątki. KaŜda z tych piątek nie wiedziała o istnieniu innych piątek, sądziła, Ŝe jest szczytem organizacji i rozwijała się tak szeroko, jak suma zdolności i energii jej członków na to pozwalały. Robiłem to przez ostroŝność, Ŝeby ewentualna wpadka jednej piątki, nie pociągnęła za sobą piątki sąsiedniej. W przyszłości piątki w szerokiej rozbudowie zaczęły się stykać i wzajemnie się wyczuwać. Wtedy nieraz przychodzili do mnie koledzy z meldunkiem: Wiesz, tu się kryje jeszcze jakaś organizacja. Uspokajałem, Ŝe to nie powinno ich obchodzić. Ale to czas przyszły. Na razie piątka była jedna. Tymczasem na bloku któregoś dnia, rano po apelu, poszedłem zameldować Alojzowi, Ŝe na sali jest trzech chorych, którzy nie mogą iść do pracy (byli prawie na wykończeniu). Krwawy Alojz się wściekł. Co, u mnie na bloku chory?!... nie ma chorych!...wszyscy muszą pracować i ty teŝ! Dosyć tego!... i wpadł za mną z kijem na salę. Gdzie są?!\n8 Dwóch leŝało pod ścianą cięŝko dysząc, trzeci klęczał w rogu sali i modlił się. - Was macht er?! - krzyknął do mnie. - Er betet. - Betet?!... Kto go tego nauczył?!... - Das weiß ich nicht - odrzekłem. Przyskoczył do modlącego się i zaczął mu wymyślać nad głową i krzyczeć, Ŝe jest idiotą, Ŝe Boga Ŝadnego nie ma, Ŝe on mu chleb daje, a nie Bóg... - ale go nie uderzył. Potem podbiegł do dwóch leŝących pod ścianą i zaczął ich kopać w nerki, i inne miejsca, krzycząc: auf!!!...auf!!!..., aŝ tamci, widząc śmierć przed oczami, ostatnimi siłami podnieśli się. Wtedy zaczął krzyczeć do mnie: Widzisz! mówiłem, Ŝe nie są chorzy! Chodzą, mogą pracować! Weg! Marsz do pracy! I ty z nimi teŝ! I tak wyrzucił mnie wtedy do pracy na obóz. A tego co się modlił odprowadził sam do szpitala. Dziwny to był człowiek - ten komunista. Na placu znalazłem się w niewyraźnej sytuacji. Wszyscy juŝ stali w komandach pracy, czekając na wymarsz. Biec, Ŝeby stanąć w szeregach jako spóźniony więzień znaczyło poddać się biciu i kopaniu przez kapów i esesmanów. Zobaczyłem, Ŝe na placu stał oddział więźniów, którzy byli poza objętymi pracą w komandach. W tym okresie ta część, która była zbędna przy pracy (komand było mało, obóz dopiero się rozbudowywał) robiła gimnastykę na placu. Na razie koło nich nie widać było kapów ani esesmanów zajętych ustawianiem grup roboczych. Pobiegłem do nich i stanąłem w kole do gimnastyki. Kiedyś gimnastykę lubiłem, lecz od czasów Oświęcimia z sympatią do niej jest jakoś gorzej. Od godziny 6.00 rano, nieraz przez kilka godzin staliśmy i marzliśmy okropnie. Bez czapek i skarpetek, w cienkich drelichach, w tym podgórskim klimacie jesienią 1940 roku, rano prawie zawsze we mgle, trzęśliśmy się z zimna. Granatowiały nogi i ręce wystające często z przykrótkich nogawek i rękawów. Nie ruszano nas. Musieliśmy stać i marznąć. Wykańczanie uskuteczniał chłód. A przechodzący kapowie i blokowi (często Alojz) stawali, śmiali się i ze znaczącym ruchem rąk imitującym ulatnianie się, mówili:...und das Leben fliiieeegt...ha! Ha! Gdy się juŝ mgły rozwiewały, błysnęło słońce i robiło się trochę cieplej, a do obiadu zostawało, zdawałoby się, juŝ niewiele czasu, wtedy zgraja kapów rozpoczynała z nami gimnastykę - moŝna by to było z powodzeniem nazwać: cięŝkie ćwiczenie karne. Na tego typu gimnastykę czasu do obiadu było jeszcze za wiele. - Hüpfen! - Rollen! - Tanzen! - Kniebeugen!" Do wykończenia wystarczało jednego hüpfen. NiemoŜliwością było zrobić Ŝabkę dookoła wielkiego placu - juŝ nie dlatego, Ŝe w drewniakach, bo się je brało wtedy w ręce i nie dlatego, Ŝe boso po Ŝwirze zdzierało się skórę ze stóp do krwi; lecz dlatego, Ŝe Ŝadne mięśnie na taki wyczyn nie wystarczały. Tu znowu ratowała mnie zaprawa sportowa z lat przeszłych. Tu znowu wykańczano słabych inteligentów z brzuszkiem, dla których niemoŝliwa była Ŝabka nawet na krótkiej przestrzeni. Tu znowu kij spadał na głowy tych, co się co parę kroków przewracali. Znowu niemiłosierne kończenie ludzi. I znowu, jak zwierzę, człowiek korzystał z chwili wytchnienia i łapał oddech w momencie, gdy zgraja z kijami obskakiwała jakąś nową ofiarę. Po obiedzie - ciąg dalszy. Do wieczora wyciągano wiele trupów i półtrupów, którzy się szybko kończyli w szpitalu. TuŜ obok, koło nas, na placu pracowały dwa walce. Chodziło niby o równanie terenu. Pracowały one jednak na wykańczanie ludzi, którzy je ciągnęli. W jeden, mniejszy, wprzęgnięci byli księŝa z dodaniem kilku innych więźniów - Polaków, do liczby W drugi, większy, wprzęgniętych było około 50 śydów. Na jednym i drugim dyszlu stał Krankemann i inny jakiś kapo, którzy wagą swego ciała zwiększali cięŝar dyszla, wgniatając go w karki i ramiona więźniów ciągnących walec. Od czasu do czasu kapo lub blokowy Krankemann z filozoficznym spokojem opuszczał kij na czyjąś głowę, uderzał to lub inne pociągowe zwierzę-więźnia z taką siłą, Ŝe nieraz kładł go trupem od razu, lub omdlałego wtrącał pod walec, bijąc resztę więźniów, by się nie zatrzymywała. Z tej fabryczki trupów w ciągu dnia wielu wyciągano za nogi i układano rzędem - do przeliczenia w czasie apelu\n9 Pod wieczór Krankemann, przechadzając się po placu z rękami w tył załoŝonymi, przyglądał się z uśmiechem zadowolenia byłym więźniom leŝącym juŝ spokojnie. Gimnastykę zwaną kołem śmierci ćwiczyłem przez dwa dni. Trzeciego dnia rano, stojąc w kole, zastanawiałem się nad tym, jaki procent z pozostałych ćwiczących jest słabszy fizycznie i mniej wysportowany ode mnie i obliczałem, jak długo jeszcze mogę liczyć na własne siły, gdy nagle połoŝenie moje raptownie się zmieniło. Komanda wymaszerowywały do pracy. Część do pracy wewnątrz drutów, a część maszerowała na zewnątrz (do pracy za bramą, za ogrodzeniem). W pobliŝu bramy stał kierownik obozu (Lagerführer) z grupą esesmanów przed pulpitem. Robił przegląd wychodzących komand, sprawdzał ilość z podaną w rejestrze. TuŜ obok stał Arbeitsdienst Otto (Niemiec, który nigdy Polaka nie uderzył). Z tytułu swego urzędu on to przydzielał do pracy poszczególnych więźniów. On był odpowiedzialny za obsadzanie poszczególnych komand pracownikami. Stojąc na łuku koła zbliŝonym do bramy, spostrzegłem, Ŝe Otto pędzi biegiem wprost na nas. Instynktownie podsunąłem się jeszcze bliŝej. Arbeitsdienst wpadł zakłopotany wprost na mnie: - Vielleicht bist du ein Ofensetzer? - Jawohl! Ich bin ein Ofensetzer. odparłem bez namysłu. - Aber ein guter Meister? - Gewiß, ein guter Meister. - Also, schnell... Kazał mi wziąć jeszcze czterech z koła i galopem pędzić za nim do bramy pod blokiem 9 (stara numeracja); dali nam wiadra, kielnie, młotki murarskie, wapno i cała nasza piątka stanęła wyrównana przed pulpitem kierownika obozu, którym wtedy był Karl Fritzsch. Spojrzałem po twarzach przygodnych moich towarzyszy. śadnego z nich nie znałem. - Fünf Ofensetzer - meldował głośno zadyszany Otto. Dali dwóch Ŝołnierzy postów i wymaszerowaliśmy za bramę w kierunku miasteczka. Okazało się, Ŝe Otto miał przygotować paru majstrów do przestawienia pieców w mieszkaniu jakiegoś esesmana, zapomniał o tym i w ostatniej chwili ratując sytuację, w czasie gdy przy bramie liczono poprzednie komando, zmontował zespół z naszej piątki na placu. Teraz właśnie postowie prowadzili nas do mieszkania esesmana. W jednym z domków w miasteczku, właściciel mieszkania, jakiś esesman przemówił po niemiecku, lecz ludzkim tonem, co mi się wydawało dziwne. Zapytał, kto jest głównym majstrem i wyjaśnił właśnie mnie, Ŝe likwiduje kuchnię, Ŝe przyjedzie jego Ŝona, więc on chce przenieść płytę kaflową tu, a tamten piecyk do tego pokoju. UwaŜa, iŝ jest nas zbyt wielu, ale chodzi o to przede wszystkim, Ŝeby robota była dobrze wykonana, więc moŝemy tu wszyscy pracować, a w razie, gdyby paru nie miało co robić, to niech sprzątają na strychu. Będzie przychodzić tu codziennie aby robotę obejrzeć. I poszedł. Sprawdziłem, czy któryś z kolegów zna się na piecach; gdy okazało się, Ŝe nikt, odprawiłem całą czwórkę do noszenia wody, kopania gliny, rozrabiania, itp. Dwóch esesmanów pilnowało nas na zewnątrz domu. Zostałem sam. Co robiłem z piecem? mniejsza. Człowiek w walce o Ŝycie moŝe więcej, niŝ sam przedtem sądził. Rozbierałem ostroŝnie, by nie połamać kafli, przyglądałem się bacznie, jak idą lufty, gdzie i jak są sklepione. Później postawiłem piec, następnie kuchenkę w miejscach mi wskazanych. Budowałem wszystko przez cztery dni. Gdy jednak piątego dnia naleŝało pójść i na próbę zapalić w piecu, zawieruszyłem się w obozie tak szczęśliwie, Ŝe chociaŝ słyszałem, jak szukano ofensetzera-majstra, mnie nie znaleziono. Nikt się nie domyślił, aby szukać wśród ogrodników w ogrodzie komendanta... A numerów naszej piątki teŝ nigdzie nie zapisano. To były jeszcze czasy, kiedy nawet kapowie w komandach nie zawsze notowali numery. Nigdy teŝ się nie dowiedziałem, czy piece paliły, czy teŝ dymiły... Wracam do momentu, gdy znalazłem się po raz pierwszy w miasteczku w mieszkaniu esesmana. Mam pisać co prawda o suchych faktach... Widziałem juŝ w Oświęcimiu straszne obrazy nic mnie nie potrafiło złamać. A tu, gdy mi nie groził Ŝaden kij i Ŝadne kopnięcie, poczułem jak serce nagle podeszło mi do gardła i było mi cięŝko, jak nigdy dotąd... Podaję tu to, co faktem było bezwzględnie. Jest to jednak fakt z głębi mego wnętrza i moŝe dlatego nie jest tak suchy\n10 Zostałem sam przed zadaniem z piecami, lecz nie o piece chodziło... Jak to więc jest nadal świat i ludzie Ŝyją, jak Ŝyli? Tu domki, ogródki, kwiaty i dzieci. Radosne głosy. Zabawy. Tam piekło - mordowanie, przekreślanie wszystkiego, co ludzkie, co dobre... Tam esesman jest katem, oprawcą, tutaj - udaje człowieka. GdzieŜ więc jest prawda? Tam? Czy tu? W domu zakłada swe gniazdo. Przyjedzie Ŝona, a więc i uczucia jakieś w nim mieszka. Dzwony w kościele - ludzie się modlą, kochają, rodzą, a tuŝ obok katują, mordują... Powstał we mnie wtedy jakiś bunt. Były to chwile cięŝkiego zmagania. Potem przez cztery dni, chodząc do pracy przy piecach widziałem na przemian to piekło, to ziemię. Czułem się tak jakbym był raz po raz wpychany to do ognia, to do wody. Tak! Hartowano mnie wtedy. Tymczasem pierwsza piątka zrobiła juŝ parę kroków naprzód, zaprzysięŝono kilku nowych członków. Jednym z nich był kpt. Y. Na imię miał Michał. Kapitan Michał podchodził do sprawy w ten sposób, Ŝe pomagał rano przy ustawianiu piątek do pracy. Przy kapach wymyślał kolegom i zrzędził, równając szeregi oszczędził niejednemu więźniowi kapowego kija, robił sam wiele ruchu i hałasu, a mrugał znacząco do współtowarzyszy, gdy kapo stał do nich plecami. Kapowie zdecydowali, Ŝe nadaje się na dwudziestkowego i powierzyli mu cztery piątki, robiąc z niego Vorarbeitera. Ten właśnie Michał uratował mnie w dzień krytyczny, gdy musiałem gdzieś zniknąć z oczu kapów. Wpakował mnie do dwudziestki zaprzyjaźnionego juŝ unterkapa, w jednym z komand wychodzących przez bramę do pracy. Trafiłem do oddziału pracującego w polu, tuŝ koło willi komendanta lagru. Tymczasem w obozie szukano Offensetzera, aŝ Otto znalazł innego więźnia i piątka wyszła do pieców jak zawsze. Przez cały dzień padał deszcz i dął wiatr. Pracując w polu, z którego robiliśmy w przyspieszonym tempie ogród dla komendanta, mokliśmy wszyscy - zdawało się - do głębi ciała; zdawało się nam równieŝ, Ŝe wiatr przeszywa nas na wylot. Suchej nitki nie było. Wiatr obracał nami długo (nie moŝna było stać do wiatru jedną stroną), mroził nam krew w Ŝyłach i tylko robota - szybka praca łopatą - wydobywała jeszcze z zapasów własnej energii trochę tego ciepła. A energią trzeba było gospodarować oszczędnie, gdyŝ zregenerowanie jej było bardzo wątpliwe... Drelichy kazano nam zrzucić. W koszulach, boso, w grzęznących w glinie drewniakach, bez czapek, z ociekającymi wodą głowami, gdy deszcz przestawał padać, parowaliśmy jak konie po biegu. Rok 1940, szczególnie jesień, dał się we znaki więźniom Oświęcimia ciągłymi deszczami, szczególnie w czasie apeli. Apel z deszczem stał się chronicznym zjawiskiem, nawet w dzień, który moŝna by zaliczyć do pogodnych. Mokli na apelu wszyscy - ci, którzy pracowali przez cały dzień w polu, jak i ci, co pracowali cały dzień pod dachem. Do pracy pod dachem przede wszystkim dostawały się stare numery, to znaczy ci, którzy przyjechali dwa, lub najwyŝej trzy miesiące przed nami. Te miesiące to była ogromna róŝnica i w posadach (bo wszystkie pod dachem były poobsadzane) i w przeŝyciach. W ogóle więzień, który przyjechał o miesiąc później, nie tym się róŝnił od kolegów, Ŝe siedział tu krócej, lecz tym, Ŝe nie zaznawał juŝ takich udręczeń, jakie stosowano jeszcze przed miesiącem. Metody jednak stale się zmieniały i zawsze było ich dość u całej plejady dozorców, naganiaczy i innych ciemnych typów, którzy chcieli się w ten ohydny sposób przypodobać władzy. Tak było i w następnych latach. Lecz na razie nikt o latach nie myślał. Kazik (na 17 bloku) powiedział nam kiedyś, Ŝe najgorzej to przetrwać pierwszy rok. Niektórzy śmiali się serdecznie. Rok? Na Gwiazdkę juŝ będziemy w domu! Niemcy nie wytrzymają. Anglia, itp. (Sławek Szpakowski). Innych ogarniała zgroza. Rok? KtóŜ tu wytrzyma rok, kiedy codziennie człowiek bawi się w ciuciubabkę ze śmiercią... moŝe dziś... moŝe jutro... I dzień czasem wydawał się rokiem. I dziwnie dzień wlókł się w nieskończoność. Czasami, gdy sił brakowało do pracy, którą jednak wykonać trzeba było - godzina wydawała się wiekiem, tygodnie natomiast mijały szybko. Dziwne, ale tak było - zdawało się niekiedy, Ŝe coś albo z czasem, albo ze zmysłami juŝ nie jest w porządku... A Ŝe ze zmysłami nie było juŝ tak, jak u ludzi... jak u ludzi, hen, tam daleko. To pewne......oto - gdy po cięŝkich przejściach zŝyliśmy się juŝ trochę ze sobą, a przeŝycia zacieśniły więzy przyjaźni mocniej niŝ tam na ziemi... gdy się miało swą paczkę, w której nawzajem się wspomagano i ratowano, ryzykując nieraz własnym Ŝyciem... gdy nagle na twoich oczach, bracie, zabijano ci przyjaciela, mordując go w najpotworniejszy sposób - zdawało się jedno! Rzucić się na oprawcę i zginąć razem... Tak teŝ parę razy było, lecz zawsze przynosiło to tylko jeszcze jedną śmierć... Nie, to nie jest wyjście! W ten sposób zginęlibyśmy zbyt szybko\n11 Więc widziało się powolną śmierć przyjaciela i niejako konało się z nim razem... przestawało się istnieć razem z nim... a jednak człowiek odŝywał, odradzał się, przeradzał. I jeśli tak dzieje się nie raz, a powiedzmy dziewięćdziesiąt - to trudno, staje się kimś innym, niŝ było się na ziemi... A ginęły nas tam tysiące... dziesiątki tysięcy... a potem juŝ - setki tysięcy... Śmieszna więc wydawała się ziemia i ludzie na niej, zajęci jakŝe błahymi juŝ w naszych oczach sprawami. Tak przekuwaliśmy się wewnętrznie. Nie wszyscy jednak. Obóz był probierzem, gdzie się sprawdzały charaktery. Jedni staczali się w moralne bagno. Inni szlifowali swe w charaktery jak kryształ. RŜnięto nas ostrymi narzędziami. Ciosy boleśnie wrzynały się w ciała, lecz w duszy znajdywały pole do przeorania... To przeradzanie się przechodzili wszyscy. Jak pługiem przeorana ziemia odkłada się na prawo w skibę urodzajną - po lewej zostawała do przeorania dopiero w następnym cięciu. Czasami tylko pług wyskakiwał na jakimś kamieniu i zostawał kawał roli nie przerobiony, jałowy... nieuŝytek... Opadły z nas wszystkie tytuły, dystynkcje, dyplomy - zostały tam daleko, na ziemi... Patrząc jak gdyby z zaświatów na sylwetki ubrane w te ziemskie naleciałości, widziało się całą naszą paczkę w przeszłości: jednego z takim, drugiego z innym tytułem, lecz nie mogło się patrzeć inaczej, jak z uśmiechem pobłaŝliwym... Byliśmy juŝ wszyscy z sobą na ty. Przez pan zwracano się tylko do zugangów, bo oni jeszcze tego nie rozumieli. Wśród nas był to z reguły zwrot obraŝający. Pułkownik R., do którego zwróciłem się przez zapomnienie Panie pułkowniku, Ŝachnął się na mnie ze słowami: MoŜe byś juŝ przestał... JakŜe inaczej to wygląda na ziemi. Jakiś Munio czy Funio będzie się chwalił wśród kolegów zaszczytem, Ŝe z kimś o dwa stopnie starszym mówią sobie ty. Tu wszystko znikło bez śladu. Staliśmy się tylko nagą wartością. Tyle człowiek mógł i znaczył, ile był wart... W ogrodzie komendanta pracowałem dwa dni. Niwelowaliśmy teren, wytyczaliśmy gazony, dróŝki. Z głęboko wyciętych dróŝek wywoziliśmy ziemię. Wypełnialiśmy wgłębienia grubo sypaną, tłuczoną cegłą. Rozbieraliśmy w pobliŝu kilka domków. W ogóle wszystkie domy koło lagru, a szczególnie w pasie kleine Postenkette (mały łańcuch wart), czyli w pierścieniu o promieniu paru kilometrów, musiały być rozebrane. Ze specjalnym zacięciem i jakąś wściekłością rzucali się niemieccy dozorcy na te budowle, postawione tu przez ludność polską. Bogate wille i skromne, lecz schludne domki, na postawienie których jakiś robotnik polski pracował moŝe całe Ŝycie, znikały z powierzchni rozbierane rękami więźniów - Polaków, pędzonych drągami, bitych, kopanych i lŝonych róŝnymi verfluchtami. Do takiego znęcania się tak w ogrodzie jak i przy rozbiórce domków była przez cały czas tych robót nieprzerwana okazja. Po zdarciu dachów, rozebraniu ścian takiego domku, najtrudniejsza praca była przy rozbieraniu fundamentów, które zniknąć musiały bez śladu. Doły zasypywano i gospodarz, jeśli wróci, będzie musiał długo ustalać miejsce, gdzie kiedyś było jego rodzinne gniazdo. Wykopywaliśmy bowiem równieŝ nawet niektóre drzewa. Z całego obejścia nie zostawało nic. Podczas gdy niszczono jedno z takich domostw, spostrzegłem zawieszony na krzaku obraz Matki Boskiej, który, wydawało mi się, z jakimś spokojem samotnie tu tkwił i pozostał cały wśród tego chaosu i zniszczenia. Nasi nie chcieli go zdjąć. W pojęciu kapów, wystawiony na deszcz, śnieg i mróz właśnie tu najbardziej naraŝony będzie na poniewierkę. ToteŜ znacznie później, na ośnieŝonym krzaku moŝna było widzieć szronem pokryty obrazek, połyskujący złoceniami, ukazujący przez zapotniałą szybkę tylko twarz i oczy, który dla więźniów pędzonych tędy zimą do pracy wśród dzikich krzyków i kopniaków, był miłym zjawiskiem, kierującym ich myśli do domów rodzinnych, jednego do Ŝony, innego - do matki. Przemoczeni w czasie pracy, przemoczeni na apelach, na noc składaliśmy mokre drelichy pod głowę zamiast poduszek. Rano wkładało się takie ubranie i szło się bosą nogą w spadających drewniakach, bez czapek, znowu na deszcz lub przenikliwy wiatr. Był juŝ listopad. Czasami prószył śnieg. Koledzy się wykańczali. Szli do szpitala i więcej juŝ nie wracali. Dziwne - nie naleŝałem do herkulesów, a jednak nawet kataru nie miałem. Po paru dniach pracy w ogrodzie, Michał umieścił mnie w dwudziestce, którą sobie mógł dobrać. ToteŜ dobierał ją z kolegów, przewaŝnie juŝ zaprzysięŝonych lub takich, na których moŝna było liczyć, Ŝe się znajdą w naszej w organizacji - ludzi wartościowych, których naleŝało ratować. Dwudziestka nasza naleŝała do setki, która między kilkunastoma innymi setkami szła na Industriehof II. Tam szaleli kapowie: August Czarny, Sigrud, Bonitz, August Biały i inni. Było paru\n12 kilkunastoletnich szczeniaków -volksdeutschów na usługach niemieckich, którzy mieli radość w biciu więźniów po twarzy, biciu kijem, itp. Jeden z nich przeliczył się nieco i po paru dniach znaleziono go wiszącego w jednym z baraków; musiał się sam powiesić, nikt mu nie pomagał - taki był rozkaz wyraźny w lagrze. Michał jako Vorarbeiter ze swoją dwudziestką dostał do rozbiórki jeden z domków w polu. Tam zaprowadził nas wszystkich i tam pracowaliśmy pilnie przez parę tygodni. Siedzieliśmy wśród załomów fundamentów domu i wypoczywaliśmy po pracy, uderzając od czasu do czasu kilofem, by słychać było tu odgłos jakiejś pracy. Od czasu do czasu paru kolegów wynosiło na noszach gruz, w który zamieniały się ściany i fundamenty burzonego domku. Materiał w postaci gruzu uŝywany był do budowy drogi odległej od nas o kilkaset metrów. Do domku tego, połoŝonego daleko od terenów pracy reszty setek, nikt z władzy naszej nie raczył zaglądać. Kapowie mieli tak wiele pracy przy wykańczaniu kilkunastu setek wściekłych psów polskich, Ŝe nie pamiętali o nas, lub nie chcieli się fatygować przez błotniste pole. Michał stał na straŝy i pilnie obserwował. Gdy jakiś esesman lub kapo był gdzieś w bliskiej odległości, wtedy natychmiast sunęła para kolegów z noszami, kilofy uderzały raźniej w cement fundamentów i w sklepienia piwnic. Podczas pracy stałem obok Sławka Szpakowskiego. Rozmowa nasza toczyła się przewaŝnie na tematy kulinarne. Obaj byliśmy optymistami. Doszliśmy do wniosku, Ŝe co do potraw gusty mamy prawie identyczne. Sławek więc układał menu, jakim kiedyś przyjmie mnie u siebie, w Warszawie, po powrocie z lagru. Od czasu do czasu, gdy nam chłód dokuczał i deszcz lał za kołnierz, braliśmy się do pracy na serio, odłupując wielkie bryły betonu. W pasiakach, z kilofami i młotkami, przedstawialiśmy obraz, do którego tylko moŝna było dośpiewać zwrotkę:...w minach kując kruszec młotem i Sławek obiecywał namalować - po wyjściu z tego piekła - mój portret w pasiaku i z kilofem. Tylko optymizm podtrzymywał nas, bo reszta cała rzeczywistość była bardzo czarna. Głód skręcał nam juŝ kiszki. Ach, gdyby teraz moŝna było mieć tamten chleb, który złoŝyliśmy na placu do taczek, w dzień przyjazdu do obozu. Wtedy jeszcze nie potrafiliśmy cenić chleba. W pobliŝu miejsca naszej pracy, za drutami, umieszczonymi na granicy wielkiego łańcucha wart pasły się dwie kozy i krowa, które z apetytem zajadały liście kapuściane rosnące po tamtej stronie drutów. Po naszej stronie nie było juŝ liści kapuścianych - wszystkie były zjedzone. Nie przez krowy, lecz przez stwory do ludzi podobne - przez więźniów - przez nas. Zjadaliśmy kapustę i buraki pastewne w surowym stanie. Zazdrościliśmy wtedy krowom - im buraki nie szkodziły. My w ogromnym procencie chorowaliśmy na Ŝołądki. Wśród więźniów panował ogarniający coraz większe masy więźniów i panoszący się w tamtym okresie w obozie "Durchfall", czyli po polsku - biegunka, dyzenteria. Na Ŝołądek jakoś nie chorowałem. Sprawa prozaiczna - zdrowy Ŝołądek, to waŝna rzecz w obozie. Kto zachorował, musiał mieć wiele silnej woli, by powstrzymywać się od jedzenia, na krótki chociaŝby okres, zupełnie. O diecie specjalnej mowy nie było. Mogła być stosowana w szpitalu, jednak tam początkowo trudno się było dostać i rzadko się wracało. Wychodziło się przewaŝnie z dymem przez komin krematorium. Siła woli, stanowiąca tak wiele, w tym wypadku nie wystarczała. Nawet, gdy więzień się opanował i oddawał obiad, a chleb suszył, na dzień następny, lub go spalał na węgiel i zjadał dla powstrzymania biegunki, to i tak był osłabiony ciągłym rozstrojem Ŝołądka, a w pracy komanda, pod okiem kata z kijem, z braku sił do pracy podpadał jako ein fauler Hund i był kończony biciem. Wracając do lagru na apel południowy i wieczorny, czyli dwa razy dziennie, musieliśmy wszyscy nieść cegły. Przez pierwsze dwa dni nosiliśmy po 7 cegieł kaŝdy, później przez kilka dni - 6, a na koniec ustaliła się norma 5 cegieł. W obozie, gdy przyjechaliśmy, ogrodzonych było drutem sześć bloków piętrowych i czternaście parterowych. Na placu apelowym budowano osiem bloków nowych, piętrowych, a wszystkie parterowe podnoszono do piętrowych. Materiał (cegły, Ŝelazo, wapno) nosiliśmy do obozu z odległości kilku kilometrów i zanim budowy zostały zakończone, zakończyło teŝ swe Ŝycie wiele tysięcy więźniów. Praca w dwudziestce Michała zaoszczędziła wiele sił kolegom. Poczciwy Michał, stojąc na straŝy naszego bezpieczeństwa - na zewnątrz domku - zaziębił się, dostał zapalenia płuc i dostał się do szpitala. Zmarł w grudniu. Kiedy odszedł od nas do HKB (był jeszcze koniec listopada) wzięto nas do galopu tak, jak wszystkie inne dwudziestki i setki\n13 Zaczęło się znowu mordowanie na całego. Wyładowywaliśmy wagony towarowe, wtaczane na bocznice kolejowe. śelazo, szkło, cegła, rury, dreny. PrzywoŜono wszelki materiał potrzebny do rozbudowy obozu. Wagony musiały być rozładowane szybko. Więc znowu pod kijem zwijało się, nosiło, potykało, upadało. Przygniatani byliśmy czasami cięŝarem dwutonowej belki lub szyny. Ci nawet co nie upadali, wyczerpywali zapas swych sił, nagromadzony widocznie kiedyś w przeszłości. Dla nich było coraz większą z dnia na dzień niespodzianką, Ŝe jeszcze Ŝyją, jeszcze chodzą, wtedy, gdy dawno przekroczyli granice tego, co najsilniejszy człowiek moŝe znieść. Tak, tutaj rodziła się z jednej strony jakaś ogromna pogarda dla tych, których ze względu na ciało musiało się zaliczać do ludzi, lecz rodziło się teŝ uznanie dla dziwnej natury ludzkiej, tak silnej duchem, iŝ - zdawało się - mającej w sobie coś z nieśmiertelności. Przeczyły temu co prawda dziesiątki trupów. Wlekliśmy we czterech jednego, idąc na apel do lagru. Zimne nogi i ręce, za które trzymaliśmy ciała, kości obciągnięte siną skórą. Z sino-szarofioletowych twarzy ze śladami pobicia patrzyły nieraz obojętne juŝ oczy. Niektóre ciała, jeszcze nie ostygłe, z rozwalonymi jakąś łopatą głowami, huśtały się w takt marszu kolumny, która musiała trzymać krok. Jedzenie moŝliwe dla wegetowania w bezczynności, przy cięŝkiej pracy było daleko niewystarczające, by zachować energię. Tym bardziej jeśli z tej energii trzeba było jeszcze ogrzewać ciało, zziębnięte przy pracy pod gołym niebem. Na Industriehof II, po stracie Michała, kombinowaliśmy tak ze Sławkiem, lawirując dość sprytnie pomiędzy kijami, by zawsze pracować w moŝliwej partii. Raz przy wyładowywaniu wagonów, to znowu w komandzie Straßenbau u Augusta Białego. Gdy do pracy z tym komandem, wypadło nam przejść koło magazynu, uderzył nasze powonienia silny zapach wędlin. Głodem wyostrzony ten zmysł był wtedy zadziwiająco czuły. W wyobraźni naszej przesunęły się Ŝywo rzędy wiszących szynek, boczków wędzonych, polędwic. Lecz cóŝ - to nie dla nas! Zapasy są pewno dla nadludzi. Zresztą - Ŝartowaliśmy sobie - powonienie to świadczy, Ŝe nie jesteśmy juŝ ludźmi. Do magazynów mieliśmy ze 40 metrów; był to więc raczej węch zwierzęcia, niŝ człowieka... Jedno nas ratowało zawsze dobry humor. A jednak warunki te wszystkie razem wzięte zaczęły wykańczać na dobre. Niosąc cegły do lagru, szczególnie wieczorem, szedłem - pozornie tylko - pewnym krokiem. Naprawdę zaś czasami traciłem świadomość i robiłem kilka kroków zupełnie mechanicznie, jakby we śnie, byłem gdzieś daleko od otoczenia... przed oczami robiło się zielono... Niewiele brakowało do tego, bym się potknął... Gdy myśl moja zaczynała znowu działać i rejestrować mój stan wewnętrzny - budziłem się... Przeszywał mnie nakaz: Nie! Nie moŝesz się poddać! I szedłem dalej pchany tylko wolą... Powoli mijał stan zapamiętania. Wchodziłem przez bramę do obozu. Tak, teraz rozumiałem napis na bramie: Arbeit macht frei! O tak, rzeczywiście... praca czyni wolnym... wyzwala z obozu... ze świadomości, jak to przeŝywałem przed chwilą. Wyzwala ducha z ciała kierując to ciało do krematorium... A jednak naleŝało coś wymyślić... coś zrobić, by jakoś ukrócić ten proces utraty sił. Gdy się spotkałem z Władkami (płk. 1 i dr. 2), Władek 2 pytał zawsze: No, Tomasz, jak się czujesz? Odpowiadałem z wesołą miną, Ŝe czuję się doskonale. Początkowo dziwiono się, później się przyzwyczajono i wreszcie uwierzono, Ŝe się czuję doskonale. Nie mogłem odpowiadać inaczej. Chcąc prowadzić pracę" - mimo, Ŝe koledzy zabrali się do tego szczerze i jeden zdołał umocnić swe stanowisko w szpitalu, gdzie zaczął coś znaczyć, a drugi rozbudowywał piątkę w biurze budowlanym - musiałem jeszcze stale sugerować, Ŝe i tutaj praca jest zupełnie moŝliwa i zwalczać psychozę, której juŝ zaczął ulegać Nr 3. Co by było, gdybym się choć raz poskarŝył, Ŝe jest mi źle, lub Ŝe jestem słaby i Ŝe właściwie przyparto mnie pracą tak, iŝ sam, dla ratowania swego Ŝycia, szukam wyjścia... Jasne, Ŝe wtedy nie mógłbym ani sugerować niczego innym, ani czegokolwiek od kogoś wymagać... Więc było mi dobrze - na razie tylko dla innych - a potem, o czym napiszę niŝej, powoli doszło do tego, Ŝe pomimo ciągłych zagroŝeń i napiętych nerwów stało mi się naprawdę dobrze, nie tylko w słowach kierowanych do innych. Nastąpiło niejako rozdwojenie. Wtedy, gdy ciało było stale udręczone, duchowo człowiek czuł się czasami nie przesadzając - wspaniale. Zadowolenie zaczęło się gnieździć gdzieś w mózgu, tak z powodu przeŝyć duchowych, jak i z powodu ciekawej gry, czysto intelektualnej, którą prowadziłem. NaleŜało jednak przede wszystkim własne ciało jakoś uchronić od uśmiercenia. Dostać się jakoś pod dach, Ŝeby uniknąć wykończenia się spowodowanego potwornymi warunkami atmosferycznymi pod gołym niebem\n14 Marzeniem Sławka było dostać się do rzeźbiarni w stolarni. Później miał się starać, by i mnie tam wciągnąć. Były w obozie juŝ dwie stolarnie. Jedna, wielka, na Industriehof I, druga - mała, w samym obozie na bloku 9 (stara numeracja). Do tej stolarni zdołał się juŝ dostać mój kolega z pracy jeszcze w Warszawie, kpt.3, imieniem Fred. Pytany, poinformował mnie, Ŝe moŝe i mnie by się udało tam dostać, gdybym potrafił przekonać czymś Vorarbeitera stolarni. Był nim volksdeutsch - Westrych Wilhelm - pochodzący z Pyr pod Warszawą. Siedział tu za handel walutą i czekał na rychłe zwolnienie. Westrych, jakkolwiek volksdeutsch, jednak na dwóch stołkach siedzący. Pracując dla Niemców, czasami ratował Polaków, jeśli czuł, Ŝe moŝe to mieć dla niego jakąś korzyść w przyszłości. Chętnie ratował jakieś byłe znakomitości, by później, jeśli Niemcy przegrają - dla wybielenia tych lat pracy - powołać się na uratowane przez siebie osoby. NaleŜało więc stać się jakąś byłą znakomitością. Wtedy zdecydowałem się pójść na całego. Kolega mój, kpt.8, obiecał nastawić odpowiednio Vorarbeitera i wieczorem wyciągnąć go przed blok 8 (stara numeracja), gdzie mieszkał. Tu teŝ odbyła się nasza rozmowa. Powiedziałem krótko, Ŝe to nic dziwnego, Ŝe mnie nie pamięta, bo któŝ by mógł słyszeć o Tomaszu... Tu wymieniłem moje nazwisko lagrowe. OtóŜ, panie, jasne: siedzę tu pod fałszywym nazwiskiem. JuŜ Parki wzięły nić Ŝywota mego w swe noŝyce - pomyślałem za Sienkiewiczem. Ryzykowałem Ŝyciem. Wystarczyło, Ŝeby Vorarbeiter zameldował lub zwierzył się komuś ze zgrai esesmanów czy kapów, w której się obracał, Ŝe jest tu ktoś pod fałszywym nazwiskiem, a byłbym skończony. Jak czarowałem w dalszej rozmowie z Westrychem, tego tu pisać nie będę. Udało mi się. Zwracał się do mnie przez pan, co w ustach Vorarbeitera zwracającego się do szarego więźnia nie miało posmaku obraźliwego, a przeciwnie. Orzekł, Ŝe twarz moją musiał gdzieś widzieć... bodaj na jakichś ilustracjach z przyjęć na Zamku Warszawskim i - co najwaŝniejsze - powiedział, iŝ zawsze ratuje porządnych Polaków, bo właściwie sam się nim czuje, i Ŝebym przyszedł nazajutrz do stolarni (małej), bo on juŝ to z kapem załatwi. Do stolarni na pewno będę przyjęty i przypuszcza, Ŝe będę mu wdzięczny w przyszłości... Rozmowa miała miejsce wieczorem 7 grudnia. Nazajutrz, 8 grudnia, po apelu znalazłem się w stolarni. Dotychczas, gdy pracowałem na polu, chodziłem bez czapki i skarpetek. Tutaj, pod dachem, w cieple, o ironio, dostałem od Westrycha 8 grudnia skarpetki, a w tydzień po tym - czapkę. W stolarni przedstawił mnie kapowi jako dobrego stolarza (marnych w ogóle nie brano), którego trzeba przyjąć jednak na próbę. Kapo przyjrzał mi się i kiwnął głową na znak zgody. Dzień pracy zszedł mi w zupełnie innych warunkach. Było ciepło, sucho, praca czysta. Karą tu było nie bicie, lecz sam fakt usunięcia z takiego miejsca - wyrzucenie ze stolarni znowu w koszmar lagru. śeby jednak tu pracować, trzeba było coś umieć. Zdolności mi w Ŝyciu nie brakowało - lecz trudno - na stolarce nie znałem się wcale. Stanąłem przy warsztacie dobrego stolarza, późniejszego członka naszej organizacji, kaprala 9 (na imię miał Czesiek). Na nim się wzorowałem i pod jego kierunkiem układałem rękę do ruchów właściwych prawdziwemu stolarzowi. Kapo był w stolarni i znał się na robocie. NaleŜało więc wszelkie ruchy naśladować fachowo. Na razie nic waŝnego nie robiłem. Heblowałem deski lub piłowałem z Cześkiem, który orzekł, Ŝe jak na pierwszy raz, to wcale nieźle. Nazajutrz kapo dał mi samodzielną pracę. Tu trzeba juŝ było coś z siebie dać. Na szczęście nie było to nic trudnego, a przy pomocy Cześka udało mi się nieźle. Tego równieŝ dnia wkręciliśmy do stolarni Sławka, gdyŝ akurat kapo poszukiwał rzeźbiarza, a ja i jeden kolega podaliśmy jego. Po paru dniach Czesiek dostał nową robotę od kapo. Przydzielony do jego warsztatu, pomagałem mu w pracy podług jego wskazówek. Był ze mnie zupełnie zadowolony. Lecz niezadowolonym ze sposobu rozwiązania zadania stolarskiego przez Cześka był sam kapo i obaj z trzaskiem wylecieliśmy ze stolarni. Czesiek - majster i ja - jego pomocnik....i trzebaŝ to było... taki dobry stolarz, a potknął się na cynkach - omawiali nasz cięŝki przypadek stolarze. Czesiek nie potknął się na cynkach, tylko zrozumiał, Ŝe kapo ich w obstalowanym przedmiocie wcale nie chce mieć. Tak czy inaczej - wypadek nasz był cięŝki. Za uchybienie w pracy wyrzucono nas na obóz do karnej roboty w taczkach, do dyspozycji starszego obozu. CięŜkim porankiem rozpoczął się dla nas dzień w taczkach na lagrze. Bruno i Lagerkapo (kapo od porządku w lagrze) nie mieli dla nas względów. Był wielki mróz, lecz Laufschritt nie pozwalał nam odczuwać chłodu. Z siłami jednak było gorzej. Czesiek, pracując juŝ dłuŝszy czas w stolarni, nabrał więcej sił. Mnie wspomogło tylko parę dni odpoczynku w cieple, przez co nabrałem\n15 nieco sił. Lecz przecieŝ nie od dziś siedzieliśmy w lagrze. Cześkowi udało się urwać juŝ przed południem, mnie - po południu i zadekowaliśmy się, kaŝdy na innym bloku. Zaczynaliśmy mieć własne chody w lagrze, na co Zugang bez ryzyka bicia, nie mógłby się puścić. Dzień jakoś minął, lecz co dalej? Czesiek nie wrócił do małej stolarni. Spotkałem go później gdzie indziej. Lecz Westrych zajął się widocznie moją osobą na serio... Zawiadomił mnie przez Freda (kpt.8), Ŝe mam jutro rano po apelu przyjść do stolarni. Tam nazajutrz wytłumaczył kapowi, Ŝe ja wykonywałem tylko to, co Czesiek mi kazał, Ŝe ze mnie jest niezły stolarz i kapo się zgodził, bym pracował nadal. A Ŝebym nie podpadł jeszcze raz kapowi, Westrych wymyślił pracę stolarską poza stolarnią. Tu kapo patrzył stolarzom na ręce i na ich ruchy, więc Westrych zaprowadził mnie na blok 5 (stara numeracja) i powierzył blokowemu Baltosińskiemu, mówiąc, Ŝe ja mogę mu zrobić dla bloku wycieraczki do nóg, skrzynię na węgiel, naprawić ramę okienną i tym podobne drobne prace, przy których nie potrzeba było być nadzwyczajnym stolarzem. Poza tym zapowiedział Baltosińskiemu (dowiedziałem się później od Jurka 10), Ŝeby uwaŝał na mnie i podkarmiał, bo to się moŝe w przyszłości przydać, gdyŝ jestem nie byle kto. Na bloku 5 pracowałem w sali nr 2, której gospodarzem był Stasiek Polkowski z Warszawy (fryzjer). Robiłem na tym bloku wymienione juŝ przedtem przedmioty. Reperowałem lub robiłem z przynoszonych części starych szafek ze stolarni - nowe szafki dla sztubowych. Podkarmiano mnie na salach. Baltosiński przysyłał mi miskę zupy repety - zacząłem powracać do sił. Tak pracowałem przez grudzień i początek stycznia 1941 roku, aŝ do zajścia z Leo, które opiszę niŝej. Kończył się rok Zanim jednak przejdę do roku 1941 w Oświęcimiu, chciałbym dodać kilka obrazków lagrowych, które do czterdziestego roku jeszcze naleŝą. Bestialstwo oprawców niemieckich, które zwyrodnialczo podkreślało instynkty wyrostków, zbrodniarzy, niegdyś - kilkuletnich więźniów kacetów niemieckich, dziś - stanowiących naszą władzę w Oświęcimiu, przejawiało się tu i tam w najrozmaitszych odmianach. W SK oprawcy zabawiali się rozbijając jądra - przewaŝnie śydom - drewnianym młotkiem na pieńku. Na Industriehof II esesman, Perełką przezwany, ćwiczył swego psa, wilka, w rzucaniu się na ludzi, uŝywając do tego materiału ludzkiego, który nic tu nikogo nie obchodził. Wilk rzucał się na przebiegających podczas pracy więźniów, powalał osłabione ofiary, wgryzał się w ciała, rwał zębami, szarpał narządy płciowe, dusił za gardło. Pierwszy więzień, który zwiał z Oświęcimia przez pojedynczy wówczas płot z drutów, nie naładowanych jeszcze wtedy prądem elektrycznym, nazywał się - jakby na złość władcom lagru - właśnie Tadeusz Wiejowski. Władze się wściekły. Po ustaleniu na apelu braku jednego więźnia, za karę cały obóz przez 15 godzin trzymano na placu w postawie zasadniczej. Ma się rozumieć, nikt nie dał rady stać na baczność. Pod koniec stójki stan ludzi bez jedzenia, bez moŝliwości wyjścia do ubikacji był opłakany. Szeregi przebiegali esesmani i kapowie, bijąc kijami tych, co nie mogli stać. Niektórzy mdleli wprost ze zmęczenia. Na interwencję niemieckiego lekarza komendant lagru odpowiedział: Niech zdychają. Jak połowa będzie zdychać - wtedy zwolnię! Lekarz ten zaczął przechodzić szeregi i namawiał, Ŝeby się kładli. Gdy ogromna masa ludzi leŝała na ziemi, a kapowie nawet do bicia nie mieli ochoty, ogłoszono wreszcie koniec stójki. W następnych miesiącach pracowano nad ogrodzeniem. Postawiono drugi jeszcze płot z drutów wokół pierwszego, w odległości kilku metrów. Z dwóch stron za płotami z drutów zbudowano wysokie płoty z cementu, zabezpieczające obóz przed wglądem weń z zewnątrz. Znacznie później naładowano druciane płoty prądem wysokiego napięcia. Dookoła obozu pomiędzy płotem cementowym a płotem z drutów stały drewniane wieŝyczki, panujące nad całym obozem połoŝeniem i bronią maszynową, przy której esesmani pełnili baczną straŝ. Próbowano więc uciekać nie z obozu, a z pracy, do której wychodzono poza druty. Stopniowo represje za ucieczki złagodniały o tyle, Ŝe staliśmy na apelach tak długo, by później, jeśli to był apel wieczorny, zjeść jednak zimną strawę przed samym gongiem do snu. Reguły jednak w tym względzie nie było i czasami przepadała nam kolacja lub obiad. Nie złagodniały tylko kary za próby ucieczek. Więzień taki zawsze przypłacał to Ŝyciem, zabijany od razu po złapaniu, czy wsadzony do bunkra, bądź teŝ wieszany publicznie. Złapanego na nieudanej ucieczce więźnia ubierano jak na pośmiewisko w czapkę o oślich uszach i przyczepiano mu inne fatałaszki. Zawieszano mu na szyi tablicę z napisem to jest osioł... czynił wysiłek ucieczki...,\n16 itp. Przywiązywano mu teŝ bęben w pasie i tak po komediancku ubrany niedoszły uciekinier, bijąc w bębenek, odbywał swój ostatni marsz na ziemi, wśród kolegów, stojących w szeregach na apelu - ku uciesze naigrawających się piesków lagru. Bloki, wyrównane na apelu, przyjmowały tę makabryczną komedię głuchym milczeniem. Zanim jednak znaleziono takiego delikwenta, bloki stawały na stójce. Kilka setek więźniów pod przewodnictwem zgrai kapów i zgrai psów szło na poszukiwanie zbiega (zbiegów), który krył się przewaŝnie gdzieś w rejonie pomiędzy małym a wielkim łańcuchem wart, jeśli wielkiego łańcucha wart nie zdołał przekroczyć. Posterunki stojące na wieŝyczkach wielkiego łańcucha wart zdejmowane były dopiero wtedy, gdy stan więźniów na apelu wieczornym zgadzał się ze stanem więźniów w obozie na dzień bieŝący. Kiedyś na wieczornym apelu w dzień wyjątkowo zimny i dŝdŝysty, kiedy padał deszcz na przemian ze śniegiem, rozległa się przeraźliwa syrena - złowieszcza zapowiedź stójki. Stwierdzono brak dwóch więźniów. Zarządzono karną stójkę do czasu odnalezienia zbiegów, którzy musieli ukryć się gdzieś na Industriehof II. Kapów, psy i parę setek więźniów wysłano wtedy na poszukiwania, które trwały długo. Śnieg, deszcz, zmęczenie pracą, niedostateczne ubranie więźniów, wykańczały nas w tym dniu dotkliwie na stójce. Wreszcie gongiem ogłoszono znalezienie zbiegów. Do obozu wróciły juŝ tylko bezwładne ciała tych nieszczęśliwców. Któryś z drabów, wściekły na przedłuŝenie dnia pracy, przebił od tyłu jednego z nich wąską, spiczastą deską na wylot przez nerki i Ŝołądek, i tak omdlałego, z siną, wykrzywioną twarzą przyniosło czterech drabów do lagru. Tak, tym zbiegom ucieczka nie opłacała się i była aktem wielkiego egoizmu, gdyŝ stójka tysięcy kolegów na zimnie przyniosła w skutkach ponad setkę trupów. Zginęli wprost z zimna, utracili swe siły do Ŝycia. Innych zabrano do szpitala, gdzie przez noc zmarli. Czasami, choć nikt nie uciekł z obozu, a była wstrętna pogoda, trzymano nas na apelu długo - kilka godzin, nie mogąc się niby doliczyć stanu. Władze szły gdzieś pod dach, rzekomo robić zwykły rachunek - nas wykańczał chłód, deszcz, czy teŝ śnieg i ten przymus stania w miejscu bez ruchu. Trzeba się było bronić całym organizmem, napręŝać mięśnie i zwalniać, a przez to wytworzyć trochę ciepła do ratowania Ŝycia. Na apelach raport od blokowego przyjmował esesman- Blockführer. Po odebraniu raportów z paru bloków, esesman szedł przed pulpit Rapportführera, którym był SS-Obersturmführer Gerhard Palitzsch, którego sami esesmani bali się jak ognia. Za byle co karał ich bunkrem, na skutek teŝ jego meldunku esesman szedł na front. ToteŜ był on postrachem wszystkich. Gdy Palitzsch się zjawiał, zalegała cisza. Na stanowiska blokowych zaczęli windować się ludzie, których niegdyś miałem za Polaków, lecz którzy tutaj w wielkim procesie zaparli się polskości - byli to Ślązacy. Mając poprzednio o nich jak najlepsze zdanie - tu się oczom wierzyć nie chciało. Kończyli Polaków, za swoich ich nie uwaŝając; sami się mieli za szczep jakiś niemiecki. Kiedyś zwróciłem uwagę jednemu Vorarbeiterowi, pochodzącemu ze Śląska: Po co go bijesz? PrzecieŜ to jest Polak. A on mi na to odpowiedział: Ale ja Polakiem nie jest - jam jest Ślązak. Rodzice moi Polakiem mnie chcieli zrobić, ale Ślązak to Niemcy. Polak to w Warszawie mieszkać musi, a nie na Śląsku. I bił tamtego kijem w dalszym ciągu. Było dwóch blokowych-ślązaków: Skrzypek i Bednarek, którzy byli bodaj gorsi od najgorszego Niemca. Kończyli kijem tak wielką ilość więźniów, Ŝe i Krwawy Alojz, który zresztą trochę juŝ wziął na wstrzymanie, nie mógł tym drabom dorównać. Codziennie, stojąc na wieczornym apelu, moŝna było widzieć na lewym skrzydle bloków, u tych oprawców, stojące taczki ze zwłokami więźniów. Robotą swoją chwalili się esesmanom, u których składali raport ze stanu. Uogólnić jednak tego nie moŝna, bo jak wszędzie, tak i tutaj w tej regule były wyjątki. Rzadko był tu Ślązak, który był dobrym Polakiem, lecz gdy juŝ się taki zdarzył, mogłeś mu swoje Ŝycie spokojnie zawierzyć. Wierny to był przyjaciel. Był taki Ślązak - blokowy Alfred Włodarczyk i był Smyczek; byli teŝ Ślązacy i w naszych piątkach, o czym napiszę później. Krwawy Alojz, o którym wspomniałem, przestał juŝ być blokowym. Blok 17a (stara numeracja) zamieniono na skład worków z ubraniami więźniów. Transporty więźniów wciąŝ napływały, zwiększając numer bieŝący ewidencyjny; stan lagru natomiast nie zwiększał się wcale. Był odpływ przez komin krematorium. Efekty jednak - worki z naszym ziemskim dobytkiem - były skrupulatnie przechowywane. Zajęły juŝ całe wolne miejsce na bloku 18. Rozszerzono więc lokum zajęte pod magazyn Effektenkammer o piętro na 17 (blok 17a); wszystkich więźniów przeniesiono na róŝne bloki\n17 Od 26 października mieszkałem na bloku 3a (na piętrze), gdzie blokowym był Koprowiak. Ktoś o nim o jego przeszłości w jakimś więzieniu mówił mi bardzo dobrze. Tu zaś widziałem, Ŝe czasem bił moŝe nawalały mu juŝ nerwy. PrzewaŜnie jednak bił wtedy, gdy patrzał jakiś Niemiec. MoŜe chciał zadekować Ŝycie, moŝe stanowisko. Na stanowisku blokowego dla więźniów-polaków był jednym z lepszych blokowych. Na bloku 3a mieszkałem na pierwszej sali, której sztubowym był Drozd. Typ Ŝyczliwy, podchodził do kolegów z sali serdecznie bez bicia. Blokowy pozostawiał pod tym względem wolną rękę. Pewnego razu, z piętra tego bloku, widziałem przez okno scenę, która mi utkwiła na długo w pamięci. W dzień pracy zostałem w obozie. Poszedłem do ambulansu, wezwany stamtąd kartką. Po powrocie zostałem na bloku. Padał deszczyk, dzień był ponury. Na placu pracowała SK woŝąc Ŝwir, wyrzucany łopatami z dołu. Prócz tego, marznąc, stało jakieś komando ćwiczące gimnastykę. Koło dołu trzech esesmanów, nie mogąc odejść od komand w obawie przed Palitzschem lub komendantem, który kręcił się tego dnia po obozie, wymyśliło sobie rozrywkę. Zakładali się o coś ze sobą, kaŝdy połoŝył banknot na cegle. Następnie zakopywali jednego więźnia głową w piach, starannie zasypując dół. Patrząc na zegarki liczyli, ile minut ruszać będzie nogami. Nowoczesny totalizator pomyślałem sobie. Ten widocznie, który był najbliŝej prawdy w określeniu, jak długo człowiek tak zasypany rusza się jeszcze zanim skona ten zgarniał pieniądze. Tak dobiegał końca rok Zanim jeszcze dostałem się do stolarni i doznałem korzyści z niej płynących, a więc i dodatkowego jedzenia na bloku 5, głód skręcający wnętrzności wzmógł się tak bardzo, Ŝe zacząłem poŝerać oczami chleb otrzymywany wieczorem przez tych, co na dobrych juŝ będąc posadach, mogli zaoszczędzić część chleba na ranek. Staczałem z sobą najcięŝszą walkę zdaje się w Ŝyciu. Cały problem był w tym, jak to zrobić, by i teraz zjeść, i na ranek coś zostawić... Ale nie będę pisał o głodzie ludziom sytym... lub tym, co otrzymując paczki z domu, czy z Czerwonego KrzyŜa, Ŝyjąc bez przymusu pracy, narzekali później, Ŝe bardzo byli głodni. Ach! Nasilenie głodu przechodzi całą skalę stopniowania. Czasami zdawało się, Ŝe zdolny byłby człowiek wykroić kawał ciała z leŝącego pod szpitalem trupa. Wtedy właśnie, przed samym BoŜym Narodzeniem, rozpoczęto wydawanie nam rano kaszy jęczmiennej zamiast herbaty, co było wielkim dobrodziejstwem i nie wiem, komu to zawdzięczaliśmy. (Tak było do wiosny.) Na Święta postawiono nam w obozie parę choinek pięknie iluminowanych. Kapowie wieczorem na stołkach pod choinką połoŝyli dwóch więźniów i wtłukli im w część ciała, zwaną na wolności miękką, po 25 kijów. Miał to być Ŝart w duchu niemieckim. Kary w Oświęcimiu stopniowano. NajlŜejszą karą było bicie na stołku. Odbywało się to publicznie, wobec wszystkich bloków stojących na apelu. Przygotowany był mebel egzekucyjny stołek z uchwytem na nogi i ręce po obu stronach. Stawało dwóch drabów esesmanów (często bił sam Seidler, lub czasami Lagerältester Bruno) i biło więźnia w obnaŝoną część ciała, by nie niszczyć ubrania. Bito bykowcami lub po prostu cięŝką laską. Po kilkunastu uderzeniach przerzynało się ciało. Tryskała krew i dalsze razy uderzały juŝ tak, jak w siekany kotlet. Byłem świadkiem tego nie raz. Czasami otrzymywano 50 kijów, czasami 75. Pewnego razu, przy wymiarze kary 100 kijów, około dziewięćdziesiątego uderzenia więzień jakiś mizerak zakończył Ŝycie. Jeśli delikwent Ŝył, to musiał wstać, zrobić kilka przysiadów dla wyregulowania obiegu krwi i stojąc na baczność, podziękować za słuszny wymiar. Drugą karą był bunkier w dwóch rodzajach. Bunkier zwykły były to cele w piwnicach bloku 13 (stara numeracja), gdzie siedzieli przewaŝnie kapowie lub esesmani przed przesłuchaniem do dyspozycji wydziału politycznego lub za karę. Cele bunkrów zwykłych zajmowały 3 części piwnicy 13 bloku, w pozostałej, czwartej części, mieściła się cela podobna do tamtych, lecz pozbawiona światła ciemnią zwana. W jednym końcu bloku korytarz piwnicy zawracał pod kątem prostym w prawo i zaraz się kończył. W tej odnodze korytarza mieściły się małe bunkry zupełnie innego rodzaju. Były to trzy tak zwane cele do stania (Stehbunker). Za czworokątnym otworem w ścianie, przez który mógł wejść tylko zgarbiony, mieściła się niby-szafa o wymiarach 80x80 cm, wysokości 2 metry, tak Ŝe stać tam moŝna było swobodnie. Do takiej szafy jednak wciskano, pomagając kijem, czterech więźniów skazanych na karę Stehbunkra i zamykając ich sztabami, pozostawiano do rana (od godziny do 6.00 rano). Zdawałoby się to niemoŝliwe, lecz Ŝyją dziś jeszcze świadkowie, którzy\n18 odbywali karę Stehbunkra w towarzystwie kolegów, wciśnięci do takiej szafy w ilości ośmiu ludzi! Rano ich wypuszczano i brano do pracy, a na noc znowu wciskano, jak śledzie, zamykając sztabami Ŝelaznymi do rana. Wymiar kary zazwyczaj sięgał 5 nocy, lecz bywał równieŝ i znacznie większy. Kto nie miał w pracy jakichś stosunków z władzą, ten po jednej lub paru takich nocach, w robocie, z braku sił, zazwyczaj kończył Ŝycie. Kto mógł za wiedzą kapa odpocząć w dzień w komandzie, ten jakoś tę karę szczęśliwie przetrzymywał. Trzecią karą był zwyczajny słupek zapoŝyczony z austriackich metod karnych. Z tym, Ŝe wiszących, uwiązanych za ręce z tyłu, od czasu do czasu bujał dla zabawy dozorujący esesman. Wtedy stawy trzeszczały, w ciało wrzynały się sznury. Dobrze było, gdy nie zjawiał się tu Perełka ze swym wilkiem. W ten sposób prowadzono czasami dochodzenia, pojąc wiszącego sokiem z sałatki-marynaty, krótko mówiąc octem, by nie zemdlał przedwcześnie. No i czwartą, najcięŝszą karą, było rozstrzelanie śmierć zadana szybko, o ileŝ bardziej humanitarna i jak bardzo, przez długo męczonych, poŝądana. Rozstrzelanie to nie jest określenie właściwe; właściwym byłoby: zastrzelenie lub nawet - zabicie. Odbywało się to równieŝ na bloku 13 (stara numeracja). Był tam dziedziniec ograniczony blokami (pomiędzy 12 i 13). Od wschodu zamknięty murem, ścianą łączącą bloki, a nazywaną ścianą płaczu. Od zachodu teŝ stał mur, w którym była brama, przewaŝnie zamknięta, zasłaniająca widok. Otwierała swe podwoje przed ofiarą Ŝywą lub dla wyrzucenia okrwawionych trupów. Przechodząc tamtędy, czuło się taki zapach, jaki panuje w rzeźni. Rynsztoczkiem płynęła czerwona struga. Bielono rynsztoczek, lecz prawie codziennie wśród białych brzegów czerwona rzeczka wiła się na nowo... Ach! Gdyby nie była to krew... nie krew ludzka... nie krew polska... i to ta najlepsza... wtedy, kto wie, czy nie moŝna by było w samym zestawieniu barw się lubować... Tyle na zewnątrz. Wewnątrz natomiast działy się rzeczy bardzo cięŝkie i straszne. Tam kat Palitzsch - przystojny chłopak, który w lagrze nikogo nie bił, bo to nie było w jego stylu wewnątrz zamkniętego dziedzińca był głównym autorem scen makabrycznych. Skazani, w rzędzie, stawali nago przy ścianie płaczu, on im kolejno przykładał małokalibrowy karabinek pod czaszkę z tyłu głowy i kończył im Ŝycie. Czasami do tego celu uŝywał zwyczajnego bolca do zabijania bydła. SpręŜynowy bolec wrzynał się w mózg, pod czaszkę i kończył Ŝycie. Czasami wprowadzano grupkę cywili, których dręczono w podziemiach zeznaniami, Palitzschowi dając ich do zabawy. Dziewczętom kazał się Palitzsch rozbierać i biegać w koło po zamkniętym dziedzińcu. Stojąc w środku, wybierał długo, po czym mierzył, strzelał, zabijał kolejno wszystkie. śadna nie wiedziała, która zginie zaraz, a która jeszcze poŝyje chwilę, czy teŝ moŝe znowu wezmą na badania... On zaprawiał się w celnym mierzeniu i strzelaniu. Sceny te widziane były z 12 bloku przez kilku sztubowych, stojących na straŝy, by w tym momencie Ŝaden z więźniów nie podchodził do okien. Okna zabezpieczano koszami, lecz nie dość szczelnie więc widziano dokładnie. Innym razem widziano z 12 bloku przywiezioną jakąś rodzinę, stojącą na dziedzińcu przed ścianą płaczu. Palitzsch strzelił najpierw w ojca rodziny i zabił go na oczach Ŝony i dwojga dzieci. Po chwili zabił małą dziewczynkę, trzymającą się kurczowo ręki bladej matki. Później wyrwał matce malutkie dziecko, które nieszczęśliwa kobieta tuliła mocno do piersi. Chwycił za nogi rozbił główkę o ścianę. Wreszcie zabił matkę wpółprzytomną z bólu. Jest to scena powtarzana mi przez kilku kolegów-świadków, tak dokładnie i tak jednobrzmiąco, Ŝe nie mogę mieć Ŝadnej wątpliwości, Ŝe tak właśnie było. Na BoŜe Narodzenie 1940 roku więźniowie po raz pierwszy otrzymali paczki od rodzin. O nie! Nie Ŝywnościowe! śywnościowych nie wolno było wysyłać do nas, Ŝeby nam nie było za dobrze. Niektórzy otrzymali więc pierwszą paczkę w Oświęcimiu paczkę odzieŝową, zawierającą rzeczy z góry określone: sweter, szalik, rękawice, nauszniki, skarpetki. Więcej przysyłać nie moŝna było. Jeśli w paczce była bielizna szła do worka w Effektenkammer pod numer więźnia i tam leŝała. Tak było wtedy. Później zdołaliśmy wleźć wszędzie przez zorganizowanych kolegów. Paczka na BoŜe Narodzenie była jedną jedyną w roku, i choć nie zawierała jedzenia, była jednak potrzebna ze względu na ciepłe rzeczy i miła, bo z domu. W święta Westrych z kapem stolarni wykombinowali dla stolarzy dodatkowe kotły z doskonałym gulaszem z kuchni esesmańskiej i w stolarni odbyła się libacja, częstowano kolejno zjawiających się tam stolarzy. Kotły takie przychodziły kilka razy, przywoŝone pod wielkim sekretem przez esesmanów, którzy otrzymywali pozbierane przez Westrycha od nas pieniądze\n19 Rok 1941 zaczął się dla mnie dalszą pracą stolarską na bloku 5, gdzie stale wymyślałem jakąś robotę. Blokowy nie wtrącał się do mojej pracy. Spotkałem tu kolegę Gierycha, syna moich znajomych, z których mieszkania korzystałem w Orle w latach 1916/17, do celów konspiracyjnych. Na blok 5 codziennie prawie przychodził starszy obozu Leo (nr więźnia 30). Na wejście na salę, tak esesmana jak równieŝ i starszego obozu obowiązywało krzyknięcie Achtung! i złoŝenie raportu. Robiłem to bez zarzutu, dodając na końcu meldunku:...ein Tischler bei der Arbeit. Leonowi (Leon Wieczorek) to odpowiadało. Nie interesował się wcale, co tu robię tak długo i jak paw wychodził z sali. Blok 5 był blokiem młodocianych, mieszkali tu chłopcy letni, których III Rzesza miała nadzieję jeszcze przekabacić. Mieli tu pewien rodzaj kursów. Leo przychodził tu co dzień, lubił młodzieŝ, lecz lubił chłopców... zanadto... Był zboczeńcem. Wybierał tu ofiary swego zwyrodnienia. Karmił, odŝywiał, zmuszał do uległości dobrobytem albo strasząc SK, a gdy miał chłopca dosyć, jak teŝ Ŝeby nie mieć niewygodnego świadka zakazanego postępowania, wieszał swą ofiarę, przewaŝnie nocą w ustępie. Około 15 stycznia stałem przy oknie, gdy na salę wszedł Leo. Nie zauwaŝyłem go i nie krzyknąłem: Achtung!, gdyŝ uwagę moją pochłonął widok Zugangu przez szybę. Jednocześnie zauwaŝyłem pułkownika 11 za oknem. Leo był wyraźnie niezadowolony. Podszedł do mnie i powiedział: Za długo juŝ tu siedzisz na bloku. śebyś mi jutro juŝ tu nie przychodził. Powiedziałem o tym Westrychowi, a on kazał mi jednak tam pójść. Więc dnia następnego poszedłem znowu na bok 5. Wkrótce za mną przyszedł Leo i wpadł we wściekłość. Deine Nummer? krzyknął i dziwne tylko, Ŝe mnie nie uderzył. Rrraus mit dem alles! wskazał na narzędzia. Wynosiłem się dość szybko, a on notował mój numer, krzycząc w ślad za mną, Ŝe będę ze stolarni jeszcze dziś wyrzucony. W stolarni opowiedziałem o zajściu Westrychowi. Zaraz za mną wpadł Leo. Szczęśliwym trafem kapa nie było. Zastępował go Westrych, który pozwolił Leowi wykrzyczeć się do woli, po czym wyjaśnił, Ŝe stolarz ten wczoraj meldował mu o wszystkim, co zaszło, lecz on kazał mu dziś pójść na blok 5, pozabierać stamtąd wszystkie narzędzia. I Leo się uspokoił. Zostałem jednak nadal stolarzem, pracując na wszelki wypadek w drugim pokoju, zajmowanym przez stolarnię na tymŝe bloku 9. Po paru dniach Westrych kazał mi zabrać narzędzia i iść za nim na obóz. Zaprowadził mnie na blok 15 (stara numeracja). Był to szpital więźniarski. Blokowy szpitala, choć na ogół trochę zwariowany Niemiec, chciał jednak mieć na bloku porządek. Westrych mu poradził juŝ poprzedniego dnia, Ŝeby obramować sienniki listwami. ŁóŜek tu nie było. Chorzy leŝeli pokotem na podłodze, w straszliwych warunkach. Sienniki rzucone na podłogę (chorzy leŝeli głowami do ściany), nie zawsze wyrównane, pogarszały jeszcze obraz. Zdecydowano więc dać listwy przy końcach sienników ułoŝonych pod ścianami w dwa rzędy. Listwy te biegnąc wzdłuŝ sali, tworzyłyby na środku podłogi obramowane równo przejście. Blokowy mi się przyjrzał i zapytał, czy potrafię tę robotę dobrze wykonać. Za złą robotę czekał mnie kij na stołku, za dobrą codziennie repeta. Zacząłem więc tu pracę i salę po sali zaopatrywałem w obramowania, a listwy przymocowywałem do podłogi za pomocą winkli. Dano mi do pomocy jakiegoś inŝyniera z Warszawy przysłanego przez Westrycha. Jedliśmy repetę codziennie obaj. Jedzenia było na bloku pod dostatkiem. Fasowano na wszystkich, a niektórzy chorzy juŝ nic do ust wziąć nie chcieli. InŜynier z Warszawy zaraził się tu grypą. Przyjęty do szpitala na tym samym bloku, w warunkach, jakie były wtedy w HKB, w strasznych wszach, wkrótce zakończył Ŝycie. Robotę z listwami kończyłem juŝ sam jeden. Niebawem przyszła i na mnie kolej. Zaraziłem się jakąś grypą czy przemarzłem na apelu. Zima była dość ostra. Mieliśmy juŝ co prawda wydane jeszcze przed BoŜym Narodzeniem płaszcze, lecz z Ersatzu, bez podszewki bardzo słabo chroniły od mrozu. Walczyłem z chorobą przez kilka dni. Miałem gorączkę, która dochodziła wieczorami do 39 stopni, tak Ŝe zostałbym przyjęty do szpitala nawet bez Ŝadnej protekcji. JednakŜe pójść do szpitala nie chciałem. Były tego dwa powody straszliwe wszy w szpitalu i koniec z pracą w stolarni. Broniłem się więc, jak mogłem, lecz choroba uczepiła się mnie mocno i nie chciała ustąpić. Najgorsze było stanie na apelach z rozpaloną głową, gdy przeszywany byłem wiatrem. Nie wiem, jakby się te zapasy skończyły. Zdecydowała o tym rzecz zupełnie inna. Na bloku, na pierwszej sali mieliśmy nadal moŝliwe stosunki. Po sztubowym Droździe, przyszedł inny Antek Potocki. Niektórzy z nas pełnili róŝne funkcje sprzątających. Do mnie naleŝały: okna, drzwi i lampy. Wszystko by było na bloku moŝliwe, gdyby nie to, Ŝe byliśmy juŝ wszyscy nieco zawszeni. Co wieczór polowano zawzięcie na wszy. Ja zabijałem ich codziennie około setki myśląc, Ŝe przez noc\n20 nie nalezie więcej, lecz nazajutrz znowu była nowa setka. Wieczorem trudno było upolować więcej, bo gaszono światło o nakazanej porze. We dnie, w ciągu pracy, teŝ zająć się tym nie moŝna było. W nocy wszy przełaziły z koca do koszuli. Gdyby nawet z koca wyzbierać, to takŝe by nie pomogło; koce we dnie układano wszystkie razem codziennie więc dostawaliśmy inny koc. Przy ciepłym piecu te stworzenia chętnie przewędrowywały do czystego koca. Wreszcie zarządzono odwszawianie. Nastąpiło to jednak dla mnie bardzo nie w porę. Miałem większą gorączkę. Wieczorem kazano nam się rozebrać. Ubrania nanizane na drut oddaliśmy do parowania. Potem nago szliśmy pod prysznic na blok 18 (stara numeracja) i nago na blok 17 (stara numeracja). Tam znów całą noc siedzieliśmy nago w kilkuset na sali i było straszliwie duszno. Rano rozdano nam ubrania i pognano na wiatr i mróz przez plac do bloku 3a. Płaszcz swój oddałem choremu wtedy równieŝ Antkowi Potockiemu. Ta noc mnie wykończyła. Prawie nieprzytomny poszedłem do szpitala. Po spryskaniu znowu wodą w łaźni, połoŝono mnie na blok 15 (stara numeracja), na salę 7 (tam, gdzie przybijałem listwy do podłogi), w straszliwe wszy. Tych parę nocy w ciągłej walce z wszami było, zdaje mi się, najcięŝsze w lagrze. Nie mogłem się jednak poddać wszom dać się zjadać? Lecz jak tu się bronić? Gdy się spojrzało na koc pod światło cała powierzchnia była ruchliwa. Wszy bywały rozmaite małe, większe, pękate, podłuŝne, białe i szare lub czerwone od krwi, w prąŝki i w paski, pełzały wolno i po grzbietach innych. Ogarniał mnie wstręt i silne postanowienie nie dać się tej obrzydliwej masie. Zawiązałem mocno kalesony koło kostek i w pasie, koszulę zapiąłem pod szyją i przy rękawach. O zabijaniu pojedynczo mowy być nie mogło. Gniotłem insekty całą garścią, robiąc szybkie ruchy, zbierając rękami z szyi i z nóg przy stopach. Organizm osłabiony gorączką i ruchami bez przerwy, gwałtownie domagał się snu. Głowa opadała, lecz znowu się dźwigałem. Nie mogłem sobie pozwolić na sen w Ŝadnym razie. Zasnąć to przestać walczyć to dać się poŝerać. Po godzinie miałem juŝ ciemne plamy na dłoniach od duszenia plugastwa od posoki ich ciał. Wybicie wszystkich było beznadziejne. LeŜeliśmy ciasno, ciała obwinięte kocami, oparte plecami lub bokami o siebie. Nie wszyscy się bronili. Niektórzy byli przecieŝ nieprzytomni, inni juŝ rzęzili, nie mogli juŝ walczyć... Obok mnie leŝał nieprzytomny starszy więzień (jakiś góral). Twarzy jego nigdy nie zdołam zapomnieć, była tuŝ obok mojej głowy pokryta nieruchomą skorupą wŝartych w skórę wszy róŝnych kalibrów. Z lewej strony leŝał więzień, który skonał (Narkun); naciągnięto na jego głowę koc, czekano, aŝ przyjdą z noszami. Wszy na jego kocu zaczęły się Ŝywiej ruszać i sunąć w moim kierunku. Aby wytłuc wszy we własnym kocu, trzeba by było chyba na równej podłodze uderzać w koc obuchem-kamieniem raz przy razie. Lecz zabezpieczyć się było prawie tak niemoŝliwe, jak zatrzymać strumyk w biegu ani ten ruch przerwać, ani zniszczyć. Przyznam się tutaj, Ŝe wtedy po raz pierwszy wydało mi się, Ŝe mam zbyt małe siły, by toczyć walkę, by chcieć w ogóle walczyć. Stan mojej psychiki był niebezpieczny. Zwątpić w sens walki, znaczy załamać się. Gdy to spostrzegłem odŝywałem. Dusiłem dalej wszy na szyi i nogach. Na miejsce trupa połoŝono nowego chorego, osiemnastoletniego chłopca. Nazywał się Edek Salwa. On, gdy zasypiałem, wyręczał mnie, zgarniając wszy czasami noŝem, a czasem łyŝką, szczególnie te dąŝące z prawej. Sam walczył teŝ i u siebie, na własnym kocu był więc sąsiadem, który z lewej strony mnie zabezpieczał, dając mi przez to więcej spokoju. Poza tym kupował mi chleb od chorych, którzy jeść juŝ nie mogli. Ja wszystko zjadałem. Dziwną mam naturę sam nieraz to stwierdzałem. W gorączce inni nie jedzą, ja właśnie jem za kilku. W ogóle, ten, kto to czytając wzrusza ramionami, proszony jest, by mnie poznał bliŝej wtedy się zorientuje, Ŝe u mnie całe Ŝycie jest na opak. Na tej sali było paru zacnych ludzi, co tu chorym ostatnie dni Ŝycia ułatwiali. Był Janek Hrebenda i Tadeusz Burski, obaj zacni, dobrzy, pracowali przy chorych. Wiele zrobić nie mogli, lecz co było w ich mocy - czynili. Warunków jednak to jasne zmienić nie mogli. Latem na przykład okien nie pozwalano otwierać, Ŝeby się chorzy nie zaziębili dusili się wtedy wszyscy w gorączce i smrodzie. Teraz, gdy mróz był wielki, wszystkie okna otwierano szeroko dwa razy dziennie, wietrzono długo, a mroźne powietrze ciągnące po podłodze od okien, wstrząsało dreszczem od chłodu skulone postacie leŝące pod cienkim, marnym kocykiem. Ja walczyłem z wszami bardziej niŝ z chorobą, przez trzy dni i dwie noce. Trzeciego dnia, nie mając juŝ sił, zdecydowałem odkryć swoją słabość przed Władkiem. Przez nowego przyjaciela, Tadka Burskiego, przesłałem kartkę do dr. 2. KaŜda kartka w lagrze była podejrzana. Mogli ją uwaŝać za chęć porozumienia się dwóch więźniów działających na szkodę III Rzeszy. Napisałem: Jeśli mnie\nWitold Pilecki Raporty z Auschwitz Raport, Raport W, Raport Teren S Wydawnictwo AMDG Kraków, 2016 Copyright by Wydawnictwo AMDG, 2016 ISBN 978-83-946907-0-0 Wydawnictwo AMDG ul. Zygmunta Augusta 5/1 31-504\nRaport rtm. Witolda Pileckiego Więc mam opisać możliwie suche fakty, jak tego chcą moi koledzy. Mówiono: "Im bardziej pan się będzie trzymał samych faktów, podając je bez komentarzy, tym będzie to wartościowsze".\nDwie legendy, dwóch więźniów Auschwitz\nWSTĘP Dwie legendy, dwóch więźniów Auschwitz Jakich Polska ma dziś bohaterów? Kto ich kreuje? Bez takich pytań trudno zrozumieć, dlaczego rozpowszechnione są wśród młodzieży (i nie tylko wśród niej) postawy