Boris Stanić, slikar i strip autor: Kako me je čitanje stripova hendikepiralo | Biznis i Finansije\n/ Posle 5 / Boris Stanić, slikar i strip autor: Kako me je čitanje stripova hendikepiralo\nBoris Stanić, slikar i strip autor: Kako me je čitanje stripova hendikepiralo\nMarko Miladinović on 22/09/2017 - 12:45 in Posle 5, Slajder\nTridesettrogodišnji Pančevac Boris Stanić još jedan je u nizu umetnika koji potvrđuju da je domaća stripska scena, iako mala obimom, i te kako bogata neizmernim talentom. Profesionalno je počeo da crta stripove pred sam kraj studija slikarstva, kada se, kako kaže, vratio stripu – „svojoj prvoj ljubavi“ i herojima iz detinjstva, čije avanture je delio i čitao zajedno sa bratom, i tako u krug dok ih ne nauče napamet.\nMeđutim, Stanić za svoje junake ne uzima borce bez mane i straha, niti biva žanrovski ukalupljen, kao što je to slučaj u mejnstrim stripovima. Upravo svojim nesvakidašnjim stilom i odabirom tema ovaj autor je za kratko vreme uspeo da privuče pažnju najuglednijih svetskih teoretičara sedme umetnosti.\nPublici se prvi put predstavio pre šest godina autorskim delom „Radosav“ (u izdanju Komika iz Novog Sada), koje će uskoro dobiti i treći nastavak. U tom, sada već serijalu, Stanić pripoveda o „nekim stvarnim, a nekim nedosanjanim“ dogodovštinama sopstvenog dede. Takođe, u saradnji sa holandskim istoričarem Gvidom van Hengelom objavio je „Atentat – S one strane patnje“ (Besna Kobila, Zemun), grafički roman u kome prikazuje Sarajevski atentat i poslednje dane Gavrila Principa. Njega je pre dve godine poznati britanski istoričar stripa Pol Gravet uvrstio na godišnju listu 50 najboljih stripova iz celog sveta, a teoretičar i esejista Zoran Đukanović napisao je da su „autori briljirali ispričavši priču iz ugla ljudske tragedije učesnika, zahvativši tokove svesti zaverenika“, i takvim pristupom „izbegli zamku politizacije“ ove osetljive teme. Oba dela odlikuje jedinstven crtački senzibilitet, u kome do izražaja dolaze sirove emocije i preplitanje najrazličitijih umetničkih uticaja.\nBIF: Na koji način je studiranje slikarstva oblikovalo tvoj odnos prema stripu i tvoje specifično likovno izražavanje u ovom mediju?\nBoris Stanić: Sada uviđam da je slikarstvo, u stvari, za mene predstavljalo iskorak. Moje interesovanje za stripove počelo je još dok sam bio klinac jer ih je moj otac sakupljao i donosio u kuću. Ja sam se „navukao“, pre svega, na Korta Maltezea, Asteriksa i Taličnog Toma…\nKasnije, na Fakultetu likovnih umetnosti strip je, na neki način, bio prognan. Danas donekle razumem profesore, zato što su nas učili da ne treba odmah da razvijamo sopstvenu stilizaciju i ilustrativno crtanje, međutim tada sam to doživeo kao otpor prema stripu. U potrazi za sopstvenom poetikom, na kraju sam se u potpunosti posvetio crtanju stripova.\nBIF: Mnogi pripadnici srednjih generacija danas se sa setom prisećaju kako su kao mali čitali stripove, i njihovu „društveno-vaspitnu“ ulogu pripisuju prohujalim bezbrižnim vremenima. Koliko je to čitanje stripova u detinjstvu uticalo na formiranje tvojih kasnijih pogleda na svet?\nB. Stanić: Mislim da sam zahvaljujući stripovima kreirao romantičnu sliku o svetu oko sebe, to jest o podeli između dobra i zla. Takvo shvatanje je svojevrsni hendikep, jer me nije odgovarajuće pripremilo za susret sa svetom „odraslih“, u kome granice nisu tako jasno podeljene – iskušenja budu perfidnija, a dobro ne pobeđuje baš uvek.\nBIF: Da li onda „neke nove klince“ ne treba upućivati na stripove? Ili će, odsustvom literature u kojoj dobro (uvek) pobeđuje zlo, oni ipak ostati uskraćeni za kvalitetne uzore?\nB. Stanić: Ponekad deci „poturam“ stripove ili crtane filmove koji su meni bili značajni kad sam bio u njihovom uzrastu, ali vidim da to ne nailazi uvek na dobar prijem kod njih. Oni danas imaju svoje svetove u kojima pronalaze stvari koje ih interesuju, baš kao što smo mi to nekada radili u nekim stripovima i filmovima. Sada postoje drugi nivoi komunikacije, druga su vremena, pa se i mladalački bunt ispoljava drugačije nego pre. Nemam tendenciju da iznosim zaključak da među današnjim klincima više nema buntovnika samo zato što na ulicama više ne mogu da se vide pankeri… Takvo razmišljanje je zamka u koju je lako upasti.\nBIF: Uprkos svim tim novim medijima i sadržajima, poslednjih godina ipak je došlo do renesanse domaćeg strip izdavaštva i stvaralaštva. Kakva je, zapravo, srpska strip scena u ovom trenutku i može li na njoj da se živi od stripa?\nB. Stanić: Kod nas ne može da se živi od stripovskog stvaralaštva, osim ako ne govorimo o nekolicini autora koji u ovom trenutku rade za američko, francusko ili italijansko tržište. Pošto tu nema puno para, onda su autori, teoretičari i izdavači nekako upućeni jedni na druge – mnogo su solidarniji i bliži nego što je to slučaj sa takozvanom visokom umetnošću. Nema mesta sujeti, i svi se bave stripom iz ljubavi i entuzuijazma.\nBIF: Koliko ti znače priznanja međunarodnih autoriteta, i na koji način se tvoj način rada izmenio od prvih nacrtanih strana do danas?\nB. Stanić: Mislim da mi je sada teže nego na početku jer sam u međuvremenu stekao veća očekivanja. Sada se češće vraćam na urađeno, više ispravljam i više planiram. Sam proces crtanja traje mnogo duže nego pre, što tek naknadno uvidim kada pogledam sve te popunjene sveske sa skicama i pripremama.\nPriroda stvaranja stripa je takva da nastanak jednog dela može da potraje i nekoliko godina, i podrazumeva donošenje velikog broja odluka, zbog čega postoji mogućnost da se usput izgubi potrebna kritička distanca. Zato je dobro ponekad se konsultovati sa drugim kolegama.\nBIF: Koliko vodiš računa o tome kada ćeš da „iznenadiš“ čitaoca nekim naizgled neočekivanim, često veoma ekspresivnim prizorom? Da li takvi detalji u tvojim stripovima nastaju promišljeno ili, naprotiv, potpuno intuitivno?\nB. Stanić: Moji stripovi ne slede klasičan stripski narativ, sa scenarijima koji prate pravila filmskog sekvencioniranja. Voleo bih da iščupam strip iz uticaja filmske umetnosti i njenog jezika – kadriranja i dinamike – i više ga približim slikarstvu i grafici, u čemu je ključan uzajamni odnos teksta i slike, dva izvora iz kojih crpim pripovedačku materiju. Ponekad me tekst navede šta ću dalje da nacrtam, a drugi put mi neki tek završeni crtež ukaže kojim ću narativnim putem dalje da krenem.\nSadržaj koji nosim u sebi pretvaram u masu crteža i rečenica, gde ponekad namerno zadržavam usput napravljene greške, kako bih bolje postigao efekat sirovosti i ekspresivnosti. U tom smislu, jako vodim računa kako će određeni prizor da deluje na čitaoca i njegova osećanja.\nmarko-miladinović slika strip


Američki studenti čitav semestar uče o politici u Srbiji\nM. D.\t 18. aprila 2016. 21:00\nPočetkom godine u Beograd je stigla prva grupa američkih studenata koji će ovaj letnji semestar studirati na Fakultetu političkih nauka.\nTime je praktično počelo da se ostvaruje ono što je pre dve godine potpisano između Fakulteta političkih nauka i Univerziteta Klemson iz Južne Karoline, navodi “Glas Amerike”.\nPrvi su mogućnost da studiraju jedan semestar u Beogradu iskoristili mladi Amerikanci.\n“Krajem januara nama je stiglo sedmoro studenata sa Univerziteta Klemson, četiri devojke i tri mladića, koji ovde slušaju letnji semestar. To je onaj ”semestar u inostranstvu”, gde im po programima Klemson univerziteta predaju naši profesori. To je prvi put u istoriji Beogradskog univerziteta da američki studenti dolaze u neki stranu zemlju na čitav semestar, a da njihov matični, američki univerzitet priznaju to kao da su tamo završili te studije”, kaže za “Glas Amerike” dekan FPN Dragan Simić.\nS obzirom da na Klemsonu uglavnom studiraju političke nauke, mladim Amerikancima nije bilo teško da se ovde uklope. Imaju predavanja iz međunarodnih odnosa, uče o Evropskoj uniji, o marksizmu, ili o američkoj spoljnoj politici, ali iz jednog drugog ugla. Većina njih nije znala mnogo o Srbiji i ovom delu sveta pre dolaska, a ovaj semestar u Beogradu vide kao priliku da nauče nešto novo i budu na licu mesta.\n“Ljudi u Americi ne znaju puno o Srbiji. Kad sam kod kuće, prijateljima govorila da idem u Srbiju, oni su mislili da idem u Sibir ili Siriju ili tako negde. Ali ni ja nisam znala bilo šta o NATO bombardovanju Srbije pre nego što sam došla ovde”, ističe Kelsi Šulenberg.\nNjena koleginica Ketrin Geš kaže za “Glas Amerike” da je “zaista interesantno, neka vrsta čudnog iskustva kada vidite uživo anti-američki i anti-NATO protest, pojedince, grupe demonstranata”.\n“Nikada to nisam doživela ranije. Ali drago mi je, jer to vam otkriva novu perspektivu”, navodi Ketrin Geš.\nNavodi se da je najuzbuđeniji zbog studija u Beogradu Rajan Bartli iz Kalifornije, koga je oduvek zanimala istočna Evropa, posebno Rusija i bivša Jugoslavija. Ovde je dobio je srpsko ime Rajko, a planira da produži boravak u Srbiji.\n“Mnogo je razloga. Želim da naučim jezik. Takođe, želim da volontiram ovde, možda da pomognem da se pruži prilika i srpskim studentima da dođu na studije u SAD, da uče engleski”, rekao je on.


Čavušoglu uoči vanrednog samita OIC-a: Izraelske vlasti i vojnici moraju odgovarati za postupke | TRT Bosanski\nČavušoglu uoči vanrednog samita OIC-a: Izraelske vlasti i vojnici moraju odgovarati za postupke\n18.05.2018 ~ 18.11.2018\nMinistri vanjskih poslova zemalja članica Organizacije islamske saradnje (OIC) okupili su se u petak u Istanbulu nekoliko sati prije početka vanrednog samita na kojem će osuditi izraelska ubijanja u Pojasu Gaze i preseljenje ambasade Sjedinjenih Američkih Država u Jerusalem, javlja Anadolu Agency (AA).\nGovoreći na pripremnom sastanku ministara vanjskih poslova za vanredni samit OIC-a, turski ministar vanjskih poslova Mevlut Cavusoglu nazvao je “sramne incidente“ u Jerusalemu “konačnim slomom“. Naglasio je kako je ono što se desilo u Pojasu Gaze duboko ražalostilo sve, dodajući da niko ko ima savjest ne može ostati nijem na “sramne slike“ iz Gaze.\n“Moramo osigurati da izraelske vlasti i izraelski vojnici koji oružje okreću prema bespomoćnim ljudima, odgovaraju za svoje postupke“, naglasio je Cavusoglu.\nOn je kazao da su se ministri vanjskih poslova okupili kako bi radili na sadržaju konačne deklaracije, koja bi trebala još jednom naglasiti poseban status Jerusalema.\n“U deklaraciji na kraju Samita objavićemo da nećemo dozvoliti bilo kakvu promjenu istorijskog statusa Jerusalema. Kao zajednica u solidarnosti moramo poslati najjaču reakciju na zločin protiv čovječnosti Izraela“, istakao je turski ministar vanjskih poslova.\nSastanku prisustvuje 15 ministara vanjskih poslova, među kojima su šefovi diplomatije Irana, Bangladeša, Kazahstana, Saudijske Arabije, Libije, Azerbejdžana, Tunisa, Libana, Iraka, Egipta...\n“Pucanje na bezazleni palestinski narod predstavlja ozbiljno kršenje međunarodnog prava, što predstavlja potpuni ratni zločin i zločin protiv čovječnosti prema Rimskom statutu Međunarodnog kaznenog suda. Ono što je Izrael uradio je neka vrsta agresije za koju bi trebao odgovarati“, rekao je al-Othaimeen.\nPotom je odobrio poziv Antonija Guterresa, generalnog sekretara Ujedinjenih nacija na otvaranje međunarodne istrage o nedavnim događajima u Pojasu Gaze.\n“Podržavamo poziv generalnog sekretara UN-a da se otvori nezavisna i transparentna istraga o agresiji izraelskih okupacionih snaga i njihovom namjernom pucanju na nenaoružane civile. Međunarodna zaštita palestinskog naroda postala je hitna potreba, pošto je Vijeće sigurnosti UN-a propustilo da izda izjavu kojom osuđuje izraelski masakr, što je sramota našeg civilizovanog svijeta“, kazao je al-Othaimeen.\nOn je preseljenje ambasade SAD-a u Jerusalem nazvao kršenjem “međunarodnog prava“, te je naglasio da je taj potez doveo do pogoršanja situacije, na šta su iz OIC-a ranije u više navrata upozoravali.\nOčekuje se da će samit u Istanbulu, koji je sazvao turski predsjednik Recep Tayyip Erdogan, uputiti poruku protiv izraelskog nasilja koje je rezultiralo sa najmanje 62 ubijenih Palestinaca, tokom masovnih protesta u Pojasu Gaze u ponedjeljak. Najmlađa žrtva bila je osmomjesečna beba.\nTakođer, očekuje se da će veliki broj šefova država i vlada, uključujući i palestinskog premijera Ramija Hamdallaha, jordanskog kralja Abdullaha II, iranskog predsjednika Hassana Rouhanija, afganistanskog predsjednika Ashrafa Ganija, kuvajtskog emira Sabaha al-Ahmada al-Jabera al-Sabaha i mauritanijskog predsjednika Mohammada Veled Abdulaziza, prisustvovati Samitu.\nOvaj događaj trebao bi pomoći muslimanskim liderima da pokažu privržen i jedinstven stav protiv izraelskog nasilja. Planirano je da zajednička geklaracija bude objavljena nakon skupa.\nTagovi: Ruhani , Palestina


Građani Srbije danima prikupljaju novac za lečenje sedmomesečne bebe Lane Jovanović, koja boluje od najtežeg oblika spinalne mišićne atrofije. Jednom smo svi zajedno uspeli - kada smo skupili novac za bebu Sofiju Markuljević koja se trenutno nalazi u Americi na lečenju. Ali tu ne treba i ne smemo da stanemo. Život male Lane, takođe je ugrožen i moramo i u ovoj borbi da budemo ujedinjeni.\nLečenje je skupo i košta 2.1 milion dolara, a pokrenuta je SMS akcija u kojoj mogu da učestvuju svi ljudi dobre volje. Jedan od načina prikupljanja sredstava je i preko profila na Instagramu "sportisti_za_lanu", gde se prodaju dresovi, ali i objavljuju poruke podrške i apeli za pomoć proslavljenih asova. Tako ste mogli da vidite da su se ovom pozivu odazvali i Nikola Jokić, Nemanja Matić i mnogi drugi srpski sportisti. Tako se na aukciji našla potpisana majica Novaka Đokovića, te dresovi Sergeja Milinkovića-Savića, Mijata Gaćinovića, Miralema Pjanića, Luke Jovića, Stefana Savića, Radeta Krunića, Nemanje Matića, Dušana Tadića, Milana Pavkova, i mnogih drugih..\nAli... danas smo ostali zatačeni humanošću jednog deteta koje je odlučilo da pomogne i odrekne se možda i onog što najviše voli, jer zna da jedna beba čeka da njen život bude spašen.\nDete, u stvari, ne dete, već momak velikog srca zove se Konstantin Radojković i učenik je osmog razreda škole „J. S. Popović”. Obožava košarku i Bogdana Bogdanovića. Dobio je njegov dres sa Svetskog prvenstva u Kini. I to nije običan dres, na njemu je i potpis našeg košarkaškog asa! Uramljen je stajao u Konstantinovoj sobi. Ali...\nOvaj osmak je odlučio da na licitaciji koja traje 72 sata, do 8. septembra u 23 časa, pokloni ovaj dres onome ko izlicitira najvišu sumu, a potom će novac uplatiti za lečenje male Lane.\nKonstantin je već upoznao Bogdana i sigurni smo da će njegov idol biti ponosan u kakvog čoveka ovaj mladić raste! I baš kao što je Bogdanović uzor klincima koji tek počinju da treniraju basket, tako je i Konstantin svima nama postao uzor.\nZato posetite fejsbuk stranicu Humanitarne licitacije - Budi human i ponudite određenu svotu novca za Bogdanov dres! Pomozimo svi, svako koliko može!\nOvu utakmicu Lana će sigurno da dobije! Ali joj treba naša pomoć!\nVIDEO: Sportisti šalju podršku borcima protiv korone


Sarajevo Waves uspješno završio izgradnju drugog stambeno-poslovnog objekta » Play Now\nSarajevsko naselje Otes bogatije je za još jedan objekat modernog dizajna i arhitekture, a od sada ga krase ukupno tri objekta: dvije stambeno-poslovne zgrade i zgrada “Waves” centra unutar kojeg se nalaze caffe-restoran, dječija igraonica, domaći lanac trgovina Amko komerc, turistička agencija, mjenjačnica i rent a car, kao i salon namještaja.\nDruga stambeno-poslovna zgrada kompleksa “Sarajevo Waves” je primila i prve stanare. Svi stanovi se odlikuju prostranim tersama sa pogledom na prirodno okruženje naselja, a tokom izgradanje korišteni su kvalitetni materijali poznatih domaćih i svjetskih brendova.\n“Radi se o domaćem projektu na svjetskom nivou, gdje se sa ponosom možemo pohvaliti nagradom Asocijacije arhitekata za najbolju realizaciju projekta za godinu 2015./16., te smo do sada imali vrlo uspješnu prodaju”, navode iz kompanije Compact Invest d.o.o.\nKupovinom stana unutar kompleksa, svaki kupac na poklon dobija jedno garažno mjesto kao i mogućnost boravka na krovnoj terasi.\nZa više informacija posjetite oficijalnu stranicu www.sarajevowaves.com.


Korona odnijela 11 života: Zaraza potvrđena kod još 852 osobe u Srpskoj | Kozarski Vjesnik - Radio televizija Prijedor\nHome Vijesti Korona odnijela 11 života: Zaraza potvrđena kod još 852 osobe u Srpskoj\nMeđu novozaraženima, radi se o 388 muškaraca i 464 žena, od kojih su 118 mlađe, 537 srednje i 197 starije životne dobi.\nDo sada su u Republici Srpskoj potvrđena 101.062 slučaja virusa korona, a preminule su ukupno 5.674 osobe kod kojih je potvrđen test na virus korona.U Republici Srpskoj, testirane su ukupno 389.672 osobe.\nUkupan broj hospitalizovanih u Republici Srpskoj je 616, u Univerzitetskom kliničkom centru Republike Srpske 234, a u ostalim bolnicama 382. Na respiratoru je 40 osoba, 23 u Univerzitetskom kliničkom centru Republike Srpske, 17 u ostalim bolnicama.Srpskainfo\nPrethodniBOGOJAVLJENSKA LITIJA ULICAMA GRADA PRIJEDORA\nSlijedećiALEKSA KRNETA (15) PRVI DO ČASNOG KRSTA


Veliko finale karavana "Izađi mi na teglu" - Dan u Beogradu\nNaslovna » Izlasci » Akcije » Veliko finale karavana „Izađi mi na teglu“\nAh Neša 11. oktobar 2018. Akcije Postavite komentar\nU subotu, 13. oktobra, biće održano veliko finale karavana „Izađi mi na teglu“, u okviru pete sezone ove najveće gastronomske manifestacije na Balkanu.\nNacionalno takmičenje u spremanju omiljenog jesenjeg delikatesa koji zasluženo nosi epitet „srpski kavijar“, okupiće 30 najboljih ajvar majstora iz cele Srbije.\nTakmičenje će se održati ispred Tempa na Adi na Obrenovačkom putu od 11.00, a organizatori najavljuju sjajnu zabavu i celodnevnu degustaciju najrazličitijih gastronomskih specijaliteta iz svih krajeva Srbije.\nU proteklih pet sezona karavan „Izađi mi na teglu“ obišao je 130 gradova širom Srbije, imao je oko 2.500 takmičarskih ekipa i 15.000 učesnika kojima je obezbeđeno oko 65 tona paprike. Takmičari su ispekli više od 600.000 komada paprike i napunjeno oko 25.000 tegli ajvara, a manifestaciju je do kraja pete sezone posetilo čak pola miliona posetilaca.\nSamo u ovoj sezoni karavan je ostvario rekordnu posetu od oko 200.000 ljudi!\nPosebno je zanimljiva činjenica da karavan tokom jedne sezone obiđe u proseku oko 20.000 km što znači da je za pet godina pređena kilometraža jednaka obimu dve zemaljske kugle.\nOrganizatori ističu da su posebno ponosni na činjenicu da je više od 20 domaćinstava, nakon ostvarenog uspešnog plasmana na karavanu, pokrenulo sopstvenu proizvodnju ajvara i zimnice, kao i da je u okviru prateće akcije koja nosi naziv „Jedna tegla za puno osmeha“ proteklih godina donirano više od 2.000 tegli sertifikovanog ajvara socijalno ugroženim kategorijama i deci bez roditeljskog staranja.\nBeogradom će se širiti prijatan miris jeseni i pečene paprike, a „pet godina dobrih ukusa“ i mali jubilej karavana „Izađi mi na teglu“ biće obeleženi uz tradicionalne specijalitete sa srpske trpeze, degustaciju najboljih ajvara i bogat celodnevni muzički i zabavni program.\nOrganizatori su pripremili mnoštvo zabavnih igara uz pomoć brojnih partnera u kojima će moći da učestvuju i posetioci. (danubeogradu.rs)\nTagoviada ciganlija ajvar akcije izađi mi na teglu izlasci jesen u beogradu\nPrethodni Beograd Trofej – Međunarodno kendo prvenstvo 2018\nSledeći Beogradska orijent – misticizam atrakcija PSI


Niški Portal | Studentski kulturni centar Niš oduševio Beograđane\nStudentski kulturni centar Niš oduševio Beograđane\nIzvor: Niški portal | 10-Apr-2018 | 14:58\nRaznovrsnim programom tokom prošle nedelje obeležen je Dan studenata Univerziteta u Beogradu. Tim povodom su gosti beogradskog Studenstkog kulturnog centra bili i talenti SKC-a u Nišu. Beogradska publika mogla je da se upozna sa Psihološkim savetovalištem, da pogleda predstavu Mučenici, čuje Akademski ženski hor, prisustvuje promociji knjige poezije Zorana Pešića Sigme, kao i da uživa u odličnom niškom džezu benda Jazz trio PMF. Pored njih, i studenti Fakulteta umetnosti su predstavili izložbu Grafičke integracije.\nŠta je Psihološko savetovalište? Kome je namenjeno? Kako su mladi psiholozi pomagali svojim kolegama? Koji to problemi najčešće muče studente i srednjoškolce? Odgovore na ova pitanja kolegama u Beogradu dali su mladi psiholozi Filozofskog fakulteta u Nišu, koji su i deo Psihološkog savetovališta SKC-a Niš.\nBeogradskoj publici predstavljen je i književni portret književnika Zorana Pešića Sigme, urednika časopisa Gradina. Književno veče upotpunili su i glasovi članica Akademskog ženskog hora niškog SKC-a.\nNakon književne večeri publika je uživala u jednoj od najnagrađivanijih predstava Akademskog pozorišta SKC-a u protekloj godini - Mučenici, gde su u drugačijem sastavu mladi glumački talenti opravdali poverenje koje im publika godinama ukazuje.\nZa kraj večeri Jazz trio PMF je prisutnima poklonio jazz melodije, čime je i program koji su pripremile Nišlije bio završen.\nU niškom SKC-u kažu da je ovo pokazatelj dobre međusobne saradnje koju studentski kulturni centri i sami studenti u Srbiji imaju, a koja će se nastaviti i u budućnosti.


nije više Film na dan: March 2022\nLista - Mart 2022.\nUkupno pogledano: 30 (svi dugometražni)\nPrvi put pogledano: 30 (svi dugometražni)\nNajbolji utisak (prvi put pogledano): Marx Can Wait / Marx puo Aspettare\nNajlošiji utisak: The Ledge\n**(*)kratkometražni, ponovno gledanje\nobjavljene kritike su aktivni linkovi\ndatum izvor Naslov na Engleskom / Originalni naslov (Reditelj, godina) - ocena/10\n02.03. festival Communist Paradise / Komunistički raj (Miloš Stojanović, 2022) - 3/10\n03.03. festival Dark Glasses / Occhiali neri (Dario Argento, 2022) - 4/10\n03.03. festival Sundown (Michel Franco, 2021) - 6/10\n03.03. festival Leave No Traces / Zeby nie biło sladow (Jan P. Matuszynski, 2021) - 7/10\n04.03. festival The Ledge (Howard J. Ford, 2022) - 3/10\n04.03. festival Pack of Sheep / Ageli provaton (Dimitris Kanellopoulos, 2021) - 4/10\n05.03. festival Marx Can Wait / Marx puo aspettare (Marco Bellocchio, 2022) - 8/10\n05.03. festival Fantasies / Les fantasmes (David Foenkinos, Stéphane Foenkinos, 2021) - 6/10\n06.03. festival Plan A (Doron Paz, Yoav Paz, 2021) - 6/10\n06.03. festival The Line / La ligne (Ursula Meier, 2022) - 6/10\n07.03. festival Homefront / Hinterland (Stefan Ruzowitzky, 2021) - 7/10\n08.03. video The 355 (Simon Kinberg, 2022) - 4/10\n09.03. festival Heroes / Heroji (Goran Nikolić, 2022) - 7/10\n09.03. video Flee / Flugt (Jonas Poher Rasmussen, 2021) - 8/10\n10.03. kino The Batman (Matt Reeves, 2022) - 7/10\n14.03. festival Official Competition / Competencia oficial (Mariano Cohn, Gastón Dupart, 2021) - 7/10\n17.03. festival Cyrano (Joe Wright, 2021) - 7/10\n18.03. festival Amira (Mohamed Diab, 2021) - 5/10\n18.03. kino Dog (Channing Tatum, Reid Carolin, 2022) - 4/10\n19.03. festival Far Far Away / Yun lou saan go lo (Amos Why, 2021) - 6/10\n19.03. kino The Duke (Roger Michell, 2020) - 7/10\n21.03. festival Death of a Ladies' Man (Matt Bissonnette, 2020) - 7/10\n24.03. kino How I Learned to Fly / Leto kada sam naučila da letim (Radivoje Andrić, 2022) - 7/10\n24.03. kino The Lost City (Adam Nee, Aaron Nee, 2022) - 5/10\n28.03. festival Orchestra / Orkester (Matevž Luzar, 2021) - 7/10\n29.03. video Summer of Soul (...Or, When the Revolution Could Not Be Televised) (Ahmir "Questlove" Thompson, 2021) - 7/10\n29.03. video The Tender Bar (George Clooney, 2021) - 6/10\n30.03. video Malignant (James Wan, 2021) - 5/10\n31.03. video Unsilenced (Leon Lee, 2021) - 4/10\n31.03. video Deep Water (Adrian Lyne, 2022) - 5/10\n31.03. video CODA (Sian Heder, 2021) - 8/10\nNapisao Film na dan u 11:30 PM No comments:\nHow I Learned to Fly / Leto kada sam naučila da letim\nkritika objavljena u dodatku Objektiv dnevnog lista Pobjeda\nKasnimo, ali stižemo! To bi bio moto ovog prikaza, verovatno najprijatnijeg filma na trenutnom bioskopskom repertoaru.\nNemojte zameriti, u toku je kampanja za Oskare, Fest nam je ponudio nešto svežih festivalskih izdanja, a za ,,The Batman“ Meta Rivsa smo isto tako morali da požurimo i budemo među prvima na licu mesta. Ali, svejedno nismo zaboravili ni na Radivoja Rašu Andrića i na njegov ,,Leto kada sam naučila da letim“, prvi film posle osamnaestogodišnje pauze.\nZaslužio je Raša Andrić verovatno i puno bržu reakciju, jer nas je ipak prošlim radom zadužio. Ako je neko znao da napravi punokrvni filmski hit, i to u potcenjenom i izuzetno zahtevnom komičnom i romantičnom registru, onda je to on. Njegovi raniji filmovi ni u kojem slučaju nisu bili tipski, nezreli i bez mozga, već su pogađali onaj tanani balans između zabave, provokacije ka razmišljanju i uvida u stvarne živote, stvarne svetove i stvarne želje i težnje mladih ljudi.\nSa ,,Tri palme za dve bitange i ribicu“ (1998) naučili smo da se smejemo groznim vremenima uprkos i da tražimo smisao u unutrašnjim životima dok se svet oko nas raspada. Sa ,,Munjama“ (2001) nam je podgrejao nadu da neka nova, bolja i normalnija vremena dolaze i ohrabrio nas da u njih hrabro zakoračimo. Doduše, već u sledećem filmu ,,Kad porastem biću Kengur“ (2004) se pokazalo da ta nova vremena za većinu i nisu (mnogo) bolja od onih prošlih, da je normalnost pomična kategorija, da je blejanje (u kladionici, u bioskopu ili na krovu zgrade, svejedno) često jedina realna opcija.\nNakon toga se činilo da je Raša Andrić nestao sa scene i potpuno se posvetio komercijalnim angažmanima. Asistirao je na filmovima drugih autora, u Srbiji i u regionu, a na televiziji je i asistirao i režirao. Doduše, i pre premijere se oko ovog projekta podizala prašina, delom zato što smo svi željno iščekivali Rašin novi film, a delom zbog popularnosti i značaja izvornog romana Jasminke Petrović koji je Ljubica Luković pretočila u scenario.\nSve što dvanaestogodišnja Sofija (Klara Hrvanović, izvrsna) od predstojećeg leta želi je da ode u kamp sa svojom prijateljicom Julijanom (Nađa Mazalica) i da tamo „bari“ simpatiju Marka i, ako bude sreće, prvi put se poljubi baš s njim. Umesto toga, međutim, ona mora da ide na more sa bakom Marijom (Olga Odanović), a destinacija je Hvar gde se baka rodila, ali gde nije bila 25 godina. Plan je da njih dve posete bakinu sestru Luciju (Snježana Sinovčić), koju Sofija još nije upoznala.\nPut autobusom s bakom na more je očekivano užasan, budući da baka stalno nešto priča, žali se, gnjavi Sofiju da obuče ovo ili ono i da se namaže kremom. Pritom, kuća u koju idu, bakina rodna, nije baš blizu moru, signala za mobilni telefon i internet nema, a noću napadaju komarci. Srećom, „nona-Luce“ je smirenija, čini se i tolerantnija i više „hip“ od zategnute bake, a i lokalni dečko Luka (Luka Bajto) je simpatičan...\nBaka Marija i nona-Luce, međutim, skrivaju neke tajne koje se tiču njihovog brata Nikole i događaja od pre 25 godina, zbog kojih baka nije dolazila na svoje rodno ostrvo. Prva tajna koja ispliva biće ta da je Luka Nikolin unuk, a samim tim Sofijin rođak, što remeti planove za „muvanje“. A kada Lucija završi u bolnici, a Sofija se premesti u kuću kod Nikole (Žarko Laušević), njegove kćerke Dobrinke, te Luke i njegove mlađe sestre Ane (Ema Kereta Rogić) i ostale tajne, porodične i malo šire, će isplivati na površinu.\nMožda će se na kraju „najgore leto u životu“ pretvoriti u „najbolje“, obeleženo sklapanjem novih prijateljstava i nekim novim nesvakidašnjim iskustvima.\nI kao knjiga i kao film, ,,Leto kada sam naučila“ da letim dotiče se nekih traumatičnih iskustava, što na širem planu (u smislu raspada Jugoslavije), što na onom intimnijem (raskidanje porodičnih veza), te načinima i pokušajima da se to prevlada čisto ljudskim pristupom i naporom. Za to je neobično važna perspektiva generacija rođenih posle rata koju Jasmina Petrović zauzima, a Raša Andrić održava, što ovaj film čini značajnim na planu širem od čisto filmskog. ,,Leto kada sam naučila da letim je film“ o pomirenju na onom osnovnom, ljudskom nivou, a velika gledanost za sada u Srbiji, Crnoj Gori i Bosni i Hercegovini, a kasnije, nadajmo se, i u ostatku bivše nam države bi svakako doprinela pomirenju na onom širem planu.\nJedna od stvari po kojoj se izvorna knjiga izdvaja je i vrlo specifičan jezik koji varira od beogradskog slenga do hvarskog dijalekta, sa svim prelazima i mogućim i nemogućim kombinacijama između, a on je održan i u filmu. Zbog toga treba pohvaliti i scenaristkinju Ljubicu Luković koja književni materijal adaptira dramaturški potentno i sa sasvim solidnim osećajem šta treba zadržati, šta izmeniti, a šta preskočiti. Kao i režisera, koji to pretače u vizuelno delo poštujući međugeneracijske razlike u načinima života (mobilni telefoni i virtuelne komunikacije su značajan faktor, a u film su ubačeni sasvim ukusno), ali i glumce koji zapravo imaju vrlo zahtevne uloge.\nKlara Hrvanović je pravo otkrovenje filma i možemo se samo nadati da nju ne zadesi sudbina većine dece i mladih na filmu – to da bude glumica od jedne uloge u karijeri.\nOna je potpuno prirodna u kanalisanju te neobuzdane energije i „angsta“ koji prati pubertet, te u smislu načina na koji se nosi sa govorom koji se u Sofijinom slučaju menja pod uticajem sredine. I drugi klinci je izvrsno prate svojom ležernošću u zajedničkim scenama. Izvrsnu tranziciju u jezičkom smislu demonstrira i Olga Odanović, ali ona je u njenom slučaju kratkotrajnija i nekako očekivanja, a prati je i promena u stavu od anksioze do naleta nostalgije. Njena savršeno kontrolisana nervoza savršenu protivtežu ima u „zenu“ sa kojim se Lucija nosi sa životom, a što Snježana Sinovčić sasvim uverljivo igra. Na kraju nam nije teško ni da „kupimo“ Žarka Lauševića ne samo kao Dalmatinca, nego i kao dedu.\nEstetska i tehnička komponenta je očekivano dobra, fotografija je unekoliko „turistička“ u smislu da se direktor fotografije Dušan Joksimović trudi da iskoristi atraktivne hvarske lokacije, a i grafike mobilnih komunikacija i vertikalnih videa su umetnute ukusno, dok muzika Vasila Hadžimanova ukusno spaja standarde jadransko-mediteranskih melodija sa modernijim tendencijama u filmskoj muzici. Raša Andrić sve to nenametljivo, ali znalački pakuje u svojevrstan filmski „bildungsroman“, odnosno film o odrastanju namenjen pre svega mlađoj publici. To ne znači da je film simplifikovan na način da bude odbojan onoj starijoj i iskusnijoj.\nLeto kada sam naučila da letim predstavlja sasvim nov i ne baš očekivan iskorak u stvaralačkoj karijeri Raše Andrića. Gledaocima, pak, nudi preko potrebnu lakoću, mladost duha, sunce i more u ova siva, depresivna, zimska vremena.\nNapisao Film na dan u 9:00 AM No comments:\nOznake: deca, evropska koprodukcija, familija, how i learned to fly, hrvatski film, leto, leto kada sam naučila da letim, odrastanje, radivoje andrić, srpski film, tinejdžeri\nscenario i režija: Matt Bissonnette\nuloge: Gabriel Byrne, Jessica Paré, Brian Gleeson, Antoine Olivier Pilon, Karelle Tremblay, Joel Bissonnette, Suzanne Clément, Pat Kiely\nLeonard Cohen je svakako ostavio traga na mnogim mestima koje je pohodio i u najmanje tri grane umetnosti: najviše u muzici kao „singer-songwriter”, zatim u književnosti kao pesnik i prozni pisac, a na koncu i na filmu kao kompozitor ili makar „pozajmljivač” svojih pesama. Iako se njegovo stvaralaštvo najviše veže za Sjedinjene Države i tamošnju scenu, ipak ima neke poetske pravde u tome da mu je najveća počast u okviru igranog filma ukazana baš u njegovoj domovini Kanadi, i to baš u Montrealu (odakle je i sam Cohen), od strane autora Matta Bissonnettea koji vrlo dobro shvata koliko blago predstavlja Cohen i njegov opus.\nBissonnetteov film Death of a Ladies' Man je polivalentan u svom odnosu do Cohena. U neku ruku se može smatrati labavom adaptacijom njegove poezije i pesama, ali se zapravo radi o originalnom filmu njemu u čast. Film je takođe u neku ruku i žrtva pandemijskih zatvaranja, budući da mu je festivalska turneja i bioskopska distribucija bila rastegnuta i zbog toga je prošla ispod radara. Film je u našim krajevima zaigrao na Festu.\nJunak filma je Samuel O'Shea (Gabriel Byrne), Kanađanin irskog problema, profesor književnosti na univerzitetu McGill (koji je i Cohen pohađao), alkoholičar i ženskaroš. Nakon što otkrije da mu poslednja supruga vraća istom merom i pokuša da uspostavi prisniji kontakt sa decom iz prethodnog braka sa Genevieve (Suzanne Clément), sinom Laytonom (Pilon) i kćerkom Josée (Tremblay), Samuel saznaje i da boluje od neizlečivog tumora na mozgu koji mu ostavlja još par meseci do godinu dana života. U praksi to znači da on treba da „zapakuje” svoj život, pomiri se sa decom i prijateljima, konačno napiše roman koji mu se mota po glavi, „skine se” s alkohola, još jednom poseti svoju kuću u Irskoj i možda se još jednom oproba u romansi, ovog puta s još jednom „izgubljenom Kanađankom” u Irskoj, Charlotte (Jessica Paré).\nNa sreću ili ne, u većini slučajeva će imati „vođstvo” duha svog oca (Gleeson), i to kao relativno mladog čoveka. Možda se i taj duh može objasniti tumorom ili stalnom konzumacijom alkohola. Na jedan od ta dva faktora otpadaju i ostale halucinacije, od pića s Frankensteinom u klubu, preko konobarice s tigrovom glavom, pa do onih spontanih pretapanja normalnih životnih situacija u scene iz mjuzikla sastavljenog od pesama Leonarda Cohena.\nJedan od herojskijih poduhvata koje je Bissonnette, autor aktivan na kanadskoj i nezavisnoj američkoj sceni i od prvog filma deklarisani pasionirani ljubitelj Leonarda Cohena i njegovog stvaralaštva, izveo je taj da nas kao gledaoce drži uronjenim u svet svog filma uprkos tome da ima „spoiler” već u samom naslovu. Drugi je taj da je različite sastavne elemente Cohenove literature, muzike, pa čak i aure spojio s očekivanim i manje očekivanim dramaturškim mehanizmima u jednu glatku priču, pa sve to nenametljivom režijom zapakovao u multi-žanrovsko filmsko iskustvo.\nU tome se u velikoj meri oslanja na pažljivo izabrane glumce. Gabriel Byrne je odigrao jednu od svojih najboljih recentnih uloga, a njegova hemija s Brianom Gleesonom u kontra-intuitivnoj ulozi očevog duha je vrhunska. Irski dvojac je pojačan kvebeškim ansamblom koji bi se čak mogao nazvati i zvezdanim. Antoine Olivier Pilon unosi energiju, doduše pomalo utišanu od one koju je demonstrirao u filmu Mommy (2014) Xaviera Dolana, a tu imamo još jednu Dolanovu stalnu glumicu Suzanne Clément, kao i gracioznu Jessicu Paré.\nPoseban bonus je svakako „soundtrack” sastavljen od pažljivo izabranih i na prava mesta umetnutih pesama Leonarda Cohena. Zbog toga Death of a Ladies' Man postaje i ostaje film koji će dostojno „servisirati” Cohenove stare fanove, ali će isto tako privući i neke nove.\nOznake: death of a ladies' man, drama, fantazija, irski film, kanadski film, komedija, koprodukcija, leonard cohen, matt bissonnette\nA Film a Week - Far Far Away / Yun lou saan go lo\npreviously published on Asian Movie Pulse\nAmos Why got some notoriety with his debut feature, the romantic drama “Dot 2 Dot” (2014) which revolved around a girl who came to Hong Kong from mainland China and got fascinated by the place’s culture. His next film was “Napping Kid” (2018), a tech thriller with some political undertones that ultimately suffered from the convoluted plot.\nWhy is back to the romance genre with his latest work, “Far Far Away” based on a simple premise of a shy and nerdy IT guy who all of a sudden draws the interest of five different good-looking girls. The film premiered at the last year’s edition of Hong Kong Asian Film Festival, while its theatrical release was scheduled for this year’s Valentine’s Day. We caught it at Osaka Asian Film Festival, where it had its international premiere.\nHau (played by very charismatic Kaki Shum) is a 28 year-old computer geek who worked as a developer of a dating app despite his dating history is short. Once he gets the courage to ask his pretty co-worker (Cecilia So) out, the whole new world opens up to him. At the preparations for his friends’ wedding, he meets the “professional bridesmaid” Fleur (Crystal Cheng) who feels pressured to get married and have kids herself soon and also Lisa (Hanna Chan) on whom his high school friends all have crush. A chance encounter with Mena (Rachel Leung) who has the same car (brand, model and even colour-wise) as he does results in a fling. And finally, there is also his college friend Melanie (Jennifer Yu) he feels very comfortable around.\nApart from dealing with Hau’s prolonged growing up, Why also deals with the geography and contemporary life, including also social, economic and toned-down political aspects, in Hong Kong. The reason for that is that all the five girls live in different remote corners of Hong Kong, and the sheer “geography” is one of the reasons why keeping up a relationship with any one of them demands some compromises on Hau’s side.\n“Far Far Away” starts pretty much as a basic romantic flick with some attempts at broad comedy, laced by forced structure (the first half of the film is divided in chapters called “lessons”), stereotypically underwritten characters (the nerdy guy is simply too nerdy, while the pretty girls are approaching the movie star-level of prettiness) and even predictable directing in which Why tries to overcome the blandness with some flashiness in the graphics department and the mandatory slow-motion entries. Even the more appealing local aspect seems aimed at the local audiences and connossieurs of Hong Kong’s layout, while the outsiders could remain confused with bits and pieces of data Why feeds them with.\nLuckily, it gets better later on in almost every aspect once the structure is dropped and the plot starts evolving more freely. The romantic and other issues feel more organic and even the directing style loosens up, replacing the endless reverse shots from the fixed positions in conversational scenes with controlled camera movements. Even the predictable gentle pop tunes make more sense. That way, the viewers can appreciate not just the story, but also the details in the background of it, the inter-personal dynamics between the friends and love interests and the numerous details of the Hong Kong culture and way of life, making the film actually more of a love letter to the city than a story of one’s search for true self through the relationships.\nWhat works best here is casting. Why deliberately chose his cast from the ranks of the younger up-and-coming actors and actresses who might not be as recognizable as the bigger stars, but who make up for it with their youthful energy and compelling chemistry in the scenes they share. Finally, “Far Far Away” is quite an enjoyable little movie.\nOznake: a film a week, amos why, comedy, drama, far far away, hong kong, romance, romantic comedy, yun lou saan go lo\nProšlu godinu, a i početak ove, možemo slobodno nazvati vremenom kada su se mjuzikli na velika vrata vratili na festivale i u bioskope.\nNizu koji su uspostavili Karaksova „Annette“, Spilbergov „West Side Story“ i dva filma Amande Krejmer prikazana u Roterdamu („Please Baby Please“ i „Give Me Pity!“) sada valja pridodati i „Cyrano“ u režiji Džoa Rajta koji je po scenariju Erike Šmit izvedenom iz njene pozorišne adaptacije ekranizovao kanonsku romantičarsku dramu Edmonda Rostana, „Sirano de Beržerak“.\nSam Sirano de Beržerak bio je istorijska ličnost, niži plemić, vojnik u gradskoj straži Pariza, pisac i vešt mačevalac koji se često upuštao u dvoboje. Biografski podaci o njemu su uglavnom nepouzdani, pa se zato pretpostavlja da je Sirano de Beržerak kao dramski lik zapravo kompozit sačinjen od njega samog i nekolicine njegovih bližih rođaka koji su takođe imali vojne karijere. Zaplet drame, od detalja poput ogromnog nosa, pa do odnosa sa Roksanom i baronom Nuvijeom, plod su potpune fikcije.\nSirano de Beržerak je doživeo bezbroj izvođenja u teatru i na desetine filmskih adaptacija. Na filmu su ga, između ostalih, igrali Hoze Ferer (u filmu Majkla Gordona iz 1950. godine), Stiv Martin (u filmu „Roxanne“ Freda Šepizija iz 1987) i Žerar Depardije (u filmu Pola Rapenoa iz 1990. godine). Erika Šmit u teatru i Džo Rajt na filmu su legendarnu dramu prvi preselili u domen mjuzikla, ali to nije ni najveća novina.\nNaš Sirano, naime, nije fizički ružan, deformisanog lica s ogromnim nosem za izradu kojeg bi se morala uposliti protetička radionica, već je – patuljak kojeg igra zvezda serije „Game of Thrones“ Piter Dinklidž. Taj potez može delovati iznuđeno trendom političke korektnosti ili čak po liniji nepotizma, budući da su Dinklidž i scenaristkinja Erika Šmit bračni par, ali zapravo ima više smisla u široj slici kao temeljna inovacija unesena u klasični materijal.\nSa svoje strane, Dinklidž je više nego sposoban glumac da odigra patnju zbog toga što njegova ljubav prema staroj prijateljici iz detinjstva mora ostati tajna zbog društvenih konvencija. Sa druge, on zasigurno zna kako to izgleda biti neprihvaćen i odbačen od društva zbog nedostatka na koji nije mogao da utiče i koliko je truda potrebno da se ta prepreka prevlada, zbog čega može biti idealan Sirano.\nKonačno, to i pomera fokus sa Sirana kao junaka, vojnika i mačevaoca upravo prema emotivnoj komponenti, premda Dinklidža zbog aure iz fantazijskog spektakla možemo da „kupimo“ i kao „fajtera“.\nOstatak je, uz dodatak rasnog „šarenila“, manje-više preuzet iz izvorne drame. Sirano je, naime, rođeni avanturista spreman da svakome izađe na megdan i porazi ga, što stihovima, što mačem, ali pati zbog toga što je zaljubljen u lepu, ali siromašnu dvorsku damu Roksanu (Hejli Benet kao oličenje aristokratske lepote) i plaši se da će ga ona odbiti. O tome se žali svom prijatelju i kolegi iz straže Le Breu (Bašir Salahudin) koji ga ohrabruje da se otvori i prizna, a sve to postaje nebitno kada se Roksana svom prijatelju Siranu poveri da je zaljubljena u Kristijana de Nuvijea, novog kadeta u straži.\nKristijan (Kelvin Harison Junior) je takođe zaljubljen u Roksanu, ali ona očekuje romantično udvaranje i stihove za šta on, zgodan, ali ne baš naročito rečit, nije sposoban. Tako se on i Sirano stapaju u jednu osobu, Kristijan telom, a Sirano umom: Sirano piše ljubavna pisma i šapuće stihove koje Kristijan naglas ponavlja. U Roksanu se pride zagledao i moćnik, manipulativni grof de Giš (vrlo efikasna filmska zlica Ben Mendelson) koji je spreman da iz osvete pošalje gradske stražare u rat u samoubilačku misiju.\nSirano se i dalje dovija, piše i krijumčari pisma za Roksanu u Kristijanovo ime, ali se čas odluke, možda i rastanka sa životom bliži. Hoće li Sirano smoći smage da tako nešto kaže i u svoje ime i hoće li Roksana otkriti ko ju je stvarno voleo i ko joj je pisao pisma?\nSve u svemu, „Cyrano“ je raskošan mjuzikl snimljen na lokacijama na Siciliji, sa elaboriranim scenama pesme i plesa, vrlo dobrim numerama i vrhunskim kostimima. Iako publika nije još uvek pohrlila da film pogleda u bioskopima (pitanje je, uostalom, hoće li uopšte), kritike koje je film požnjeo su uglavnom dobre, a nižu se i nominacije u sezoni nagrada.\nOno što čudi je to da Akademija nije obratila više pažnje na film koji je nominovan samo u kategoriji kostima, a sigurno je zaslužio i kostimografiju i najbolju pesmu (doduše, ne bi bilo lako odabrati koju od vrlo solidnih numera ispostaviti), posebno ako se uzme u obzir da Rajta filmske institucije uglavnom vole.\nUostalom, kostimirane drame i romanse njegova su specijalnost, još od debija s „Pride & Prejudice“ (2005), a naročito od „Atonement“ (2007), jednoj od najhvaljenijih kostimiranih melodrama. Iako je imao izlete u druge žanrove, čak akcione, avanturistične i fantastične, on se svom primarnom izrazu uvek vraćao, a „Cyrano“ je demonstracija jednog potpuno novog nivoa u promišljanju žanra. Unoseći komponentu mjuzikla, Rajt dobija alibi da održi relativno glomaznu strukturu izvorne drame, što mu omogućava da je suštinski promeni i modernizuje u skladu s današnjim vremenom. Krajnji rezultat je sasvim blizu vrlo dobrog filma.\nOznake: cyrano, drama, hollywood, istorijski, joe wright, melodrama, mjuzikl, romansa, spektakl\nOfficial Competition / Competencia oficial\nRežija: Mariano Cohn, Gastón Dupart\nScenario: Mariano Cohn, Gastón Dupart, Andrés Dupart\nUloge: Penélope Cruz, Antonio Banderas, Oscar Martínez, José Luis Gómez, Manolo Solo, Irene Escolar, Nagore Aramburu, Pilar Castro, Joan Grandinetti\nAh, ta umetnost i ah, ti umetnici... Moderne likovnjake je obradio Ruben Östlund u svom skoro-pa-remek-delu The Square (2017), o piscima, pesnicima, muzičarima i kompozitorima je snimljeno more filmova, a izgleda da su se jedino arhitekti izvukli od „packi“ za pretencioznost, valjda zato što njihova umetnost ima i upotrebnu vrednost. I filmadžije su se nalazili na meti raznih drugih filmadžija, iz istih razloga pretencioznosti, ali po pravilu uz neku dozu kolegijalne samosvesti.\nU tom smislu, Official Competition autorskog tima kojeg sačinjavaju argentinski reditelji Mariano Cohn i Gastón Dupart (uz pomoć Gastonovog brata Andrésa na poziciji ko-scenariste) odlazi verovatno najdalje u smislu ogoljavanja jednog specifičnog sveta u okviru filmske industrije, onog što se kiti etiketom „arthouse“, a koji, kao i svaki drugi kružok, pati od internih dinamika poganjanih sujetom. Doduše, pitanje je koliko su Cohn i Dupart, uglavnom aktivni na televiziji i u sferi repertoarskih dramedija, pozvani da sa svoje pozicije sude o „eliti“, ali treba podsetiti i da su njihovi filmovi The Man Next Door i The Upstanding Citizen propitivali granice između popularne i visoke kulture, te da su oba našla svoje mesto po festivalima. Official Competition je premijeru imao na prošlogodišnjem izdanju Venecije (gle čuda, baš u zvaničnoj konkurenciji), a prikazan je i na ovogodišnjem Festu.\nPre nego što se pozabave fenomenom pret-produkcije filma, Cohn i Dupart nas upoznaju s finansijerom filma, farmaceutskim magnatom Humbertom Suárezom (Gómez), čovekom koji za svoj osamdeseti rođendan upada u krizu identiteta. On, naime, ima puno novca, a ništa klase i prestiža, ali bi svejedno želeo da ga čovečanstvo nekako upamti. Jedna od ideja mu je da izgradi most i donira ga gradu. Ili možda da finansira i producira film...\nU tu svrhu, on svom asistentu (Solo) naređuje da stupi u kontakt sa hvaljenom režiserkom Lolom Cuevas (Penélope Cruz s nafrćkanom i u crveno ofarbanom kosom, pljugom u ustima i ostalim rekvizitima koji čudnog umetnika pod stresom čine čudnim i pod stresom) koja, pak, ima ideju da adaptira Nobelovom nagradom ovenčani roman o rivalstvu između dvojice braće. Njena ideja je da Suárez i njegovi otkupe autorska prava, pa koliko košta da košta, te da joj u istom aranžmanu pribave dvojicu najcenjenijih španskih glumaca za uloge te braće.\nProblemi, međutim, tek počinju. Glumci, naime, dolaze iz potpuno drugačijih sredina i miljea i, ne samo da nikada nisu radili zajedno, nego se nisu ni sreli. Ivan Torres (Martínez) je glumac prebegao iz Argentine koji je svoj status stekao uglavnom igrajući velike i bitne uloge u pozorištu. Nasuprot njemu stoji Félix Rivero (Banderas), hollywoodski superstar upitne radne etike, glumačkih mogućnosti, obrazovanja, pa i inteligencije. Obojica, naravno, nose bagaž svojih sujeta, što je takođe slučaj i sa Lolom čije su metode ponekad samo neortodoksne, a ponekad sasvim diktatorske. Zbog toga sukobi koji se na početku čine kao lagana šega prete da eskaliraju u nešto zaista opasno.\nCohn i Dupart vrlo dobro balansiraju ton koji je uvek satiričan i na rubu karikature, ali zapravo nikad preko tog ruba, ma koliko nam pojedini detalji poput probe ispod stenčuge koja je zakačena na kran i ljulja se ili one famozne scene uništavanja nagrada, namigivali u tom smeru. Naravno, preterivanje i gomilanje detalja je osnovno pogonsko gorivo za ovakve „insajderske“ filmove, a oni na gomili ponekad prete da sruše kredibilitet filma (doduše, ako ga nije srušio melodramatični roman za adaptaciju koji je, kao, dobio Nobela, neće ništa, premda je to umanjeno izjavom da je reč o slobodnoj adaptaciji), ali Official Competition nikad nije dosadan.\nRežija autorskog dvojca je uglavnom nevidljiva jer su dobar deo posla obavili ranije (što je i jedna od poenti filma), kroz detaljistički scenario i izbor glumaca. Pénelope Cruz uživa igrajući ulogu s druge strane kamere, možda čak nesputano istresajući frustracije nastale u toku rada u različitim kontekstima, od španske kinematografije do Hollywooda, Antonio Banderas do kraja „grli“ lošeg glumca u sebi toliko da se zapitamo koliko on tu glumi ulogu, a koliko se sprda sam sa svojom internacionalnom karijerom, dok Oscar Martínez unosi karikirani dignitet, odnosno teatralnost potrebnu za lik pozorišnog glumca. Upareni s tehničkim komponentama modernističko-minimalističke scenografije i fotografije koja insistira na asimetriji, jasno je da i glumci i ekipa samo pomažu autorima u realizaciji vizije.\nZanimljiv komad trivije za kraj bi bio i to da, iako su oboje Almodóvarovi miljenici, Penélope Cruz i Antonio Banderas ovde po prvi put supstancijalno dele ekran. Kod Almodóvara su, pak, imali tek nekoliko manjih interakcija u po sceni ili dve u I’m So Excited (2013) i Pain and Glory (2019), dok u Official Competition, eto, imaju priliku da se pošteno dramski sukobe. Opet, i Official Competition odapinje jednu potencijalno otrovnu strelicu prema Almodóvaru, budući da je „film u filmu“ kao jedan od njegovih blesavijih, bez obzira što Lolina metodologija nije nužno, ili čak nije uopšte, „almodóvarovska“.\nOznake: argentinski film, competencia oficial, drama, gaston dupart, komedija, koprodukcija, mariano cohn, meta-film, official competition, psihologija, španski film\nA Film a Week - Amira\nMohamed Diab is an Egyptian screenwriter and filmmaker and the mastermind behind the lauded films like “Cairo 678” (2010) and slightly gimmicky “Clash” (2016) that is completely set inside a police van during the riots. His latest work “Amira” (2021), done in the co-production arrangement of three countries (Egypt, Jordan and United Arab Emirates), while set in Gaza Strip, also came with significant festival reputation (it premiered at Venice) and several awards (most significantly from Rome International Film Festival). Most recently, it was screened at Osaka Asian Film Festival.\nThe titular character played by Tara Abboud is a teenage girl interested in photography who thinks she can be sure of her roots. Her father Nawar (Ali Suliman, glimpsed in a number of Middle Eastern and international films), whom she dutifully visits in the notorious Meggido prison in Israel (where he serves the life sentence for terrorism) has the status of a Palestinian freedom fighter. Nawar’s family takes care of Amira and her mother Warda (Saba Mubarak), so they enjoy a relatively pleasant life, given the circumstances, of course.\nHowever, everything turns upside down when Nawar and Warda decide to have the second child by the means of artificial insemination (Amira was also conceived that way) when the complete clan learns that he is sterile. That puts Amira in an awkward position and her mother in a dangerous one, while the questions arise. Was Warda unfaithful to Nawar, which would give his family the cause to disown and maybe even execute her? If so, who was her partner in the act of infidelity? Or was it all the consequence of a more sinister practice done by an unknown Israeli prison guard, who switched the sperm samples, making Amira the (biological) child of the enemy? In a heated situation, it is hard to keep calm and collected, and our protagonist feels the pressure to act somehow to prove herself worthy.\n“Amira” is the type of film that screams to be taken seriously, but the viewers would be better off if they resisted that urge. The drama of the film that touches the topics of the personal and collective identity, patriarchy and the life under the occupation feels constructed. On top of that, it is actually quite hard for the viewers to sympathize with the titular protagonist due to her narrow world-view in which she favors her “heroic” father whom she has only seen through the prison glass over her devoted mother even when she is in grave peril.\nThe problem is in script that shows more interest in national than in personal trauma. Diab tries to correct it a bit with his directing that is functional in the way it uses the hand-held camerawork by Ahmed Gabr, with occasional poetic touches, especially when it comes to the use of lighting to dictate the mood. One particular scene, that of the phone sex between the spouses, particularly stands out for its gentleness. But all the “stylishness” of the film also feels calculated and tailored for the film festival audiences.\nThe trouble with the script is also reflected in the rigid dialogue that feels declamatory even when spoken out by the most natural and the most skilled actors. On the other hand, Tara Abboud is quite expressive in the non-verbal department, Saba Mubarak’s presence is dignified to the level of martyrdom and sainthood, and Ali Suliman is capable to carry the role of the imprisoned and troubled Nawar. Among the rest of the cast, Suhaib Nashwan is a stand-out as Amira’s boyfriend Ziad.\nIn the end, “Amira” as the film becomes the victim of its grand ambition, just as Amira as the character is a victim of her “grand” conviction. If it were more personal and less of a political statement, it would be more powerful on both of the fronts. Too bad it feels like a missed opportunity.\nOznake: a film a week, amira, arab cinema, co-production, drama, mohamed diab, palestine\nBetmen zauzima posebno mesto u svetu superjunaka. Betmen zrači glamurom i pomera granice ne samo superherojskih, stripovskih filmova, nego i bioskopskih filmova.\nOnda ne treba da čudi i da je najnoviji ,,The Batman“ bio željno iščekivan i što su se u svim fazama produkcije, od inicijalne, unekoliko iznuđene ideje, preko prvih fotografija i trejlera, pa do konačnog uplovljavanja u bioskope, o njemu lomila koplja ne samo fanova, već i zainteresovane publike.\nNeki su gradili očekivanja bazirana na prethodnim Betmen filmovima. Drugi su se upuštali u debate sami sa sobom oko mesta novog Betmena u franšiziranom DC univerzumu. Treći su sumnjali u izbor glumca, a četvrti su se zgražavali nad činjenicom da ,,The Batman“ traje skoro tri sata... S filmom u bioskopima, rasprave će se samo intenzivirati, ali makar možemo reći da je ,,The Batman“, makar u kontekstu Betmena i DC univerzuma, sasvim svoj, odnosno da nije derivat nekog od prethodnih izdanja.\nIstorija Betmena na filmskom i televizijskom ekranu možda je kraća od one na stripovskim kvadrantima, ali ona svejedno traje dugo. Nakon serije iz šedzdesetih i animiranih varijanti, eru filmskih spektakala otvorio je Tim Barton koji je već s originalnim ,,Batman“ (1989), a posebno s nastavkom ,,Batman Returns“ (1992) postavio suštinu: Betmen je gotik, mučen mračnim mislima i uronjen u svet impozantnog dizajna i glamura, ispod kojeg se oseća miris truleži i dekadencija.\nTu poentu nije shvatio Džoel Šumaher, pa su nastavci bili suviše okupani neonskim svetlima i ukalupljeni u formulu fantazijskog spektakla. U domen mraka ga je vratio Kristofer Nolan sa trilogijom, pritom mu dodajući obol realizma, kojim je pomalo ugušio njegovu inherentnu fantaziju. Bili su to prvi savremeni stripovski „blokbasteri“ koji nisu samo zabavljali publiku, već pozivali na učitavanje tumačenja i paralela sa stvarnim svetom. Pa mnogi smatraju da se Nolanova trilogija zapravo odnosi na ,,Occupy“ pokret i podgreva debatu između institucionalne i vaninstitucionalne pravde.\nKonačno, Betmen je doživeo i to da ne bude glavni-glavni lik u filmovima u kojima se pojavljuje, već da figurira kao konkurencija, a kasnije podrška protagonisti Supermenu u DC-jevom serijalu pod rediteljskom palicom Zeka Snajdera. U ovom pokušaju franšiziranja Betmen se zapravo izgubio. U tom svetlu, možda je i najbolja tačka inače pretencioznog i vidljivo kompozitnog ,,Joker“ (2019) bila ta što je pripremila „reset“ celog univerzuma, a ponajviše Betmena kao lika.\n,,The Batman“ se odmiče od toga i počinje ispočetka i čak vraća korenima i Betmena kao lika i DC-a kao izdavačke kuće. Skraćenica dolazi od engleskog termina Detective Comics, što znači da je maskirani osvetnik s puno opreme ispod čije se maske krije milijarder-siroče Brus Vejn zapravo više detektiv koji istražuje, nego akcioni superheroj koji blatantno koristi moći. To ne znači da ćemo ko zna koji put videti „origins story“ i scenu u kojoj mali Brus ostaje bez roditelja Tomasa i Marte. Priču ćemo, doduše, čuti, a režiser Met Rivs i koscenarista Piter Kreg već su time povukli dobar potez: ukazujući publici poštovanje i verujući joj da ona već u startu zna dovoljno o Betmenu.\n,,The Batman“ počinje naracijom u maniru Skorsezovog ,,Taksiste“ u kojoj nam Betmen (Robert Patinson) objašnjava da on ulogu maskiranog osvetnika „igra“ dve godine, što ga je pretvorilo u „noćnu životinju“. Međutim, nema previše nade da će sam uspeti da očisti Gotam Siti od truleži koja se tu nakupila, ali ipak ne odustaje: sledi svetlosni signal i čini sve što je u njegovoj moći da se zločinu suprotstavi na licu mesta. Ne živi u senkama, sam je senka, i on je osveta. Nakon uspešne noći, povlači se u pećinu koja se nalazi u produžetku okretnice metroa, a iznad koje se nalazi kula Vejnovih, čije prizemlje podseća na gotičku katedralu.\nU Gotamu stalno pada kiša, a i kad ne pada, bare se nikako ne suše, u toku je i kampanja za gradonačelnika u kojoj se glavne teme vrte oko stope kriminala, korupcije i sredstava iz fonda za obnovu. Takođe, pojavio se i serijski ubica Ridler (Pol Dejno skriven iza improvizovane maske sklepane od vojne opreme) koji policiji i Betmenu lično ostavlja kriptične poruke, a njegov pohod započeo je ubistvom samog gradonačelnika i favorita u izbornoj trci. Jedan od retkih poštenih policajaca, Gordon (Džefri Rajt), otvoreno sarađuje i komunicira s Betmenom, na zgražavanje većine kolega, koji uglavnom legalizmom i procedurom maskiraju korumpiranu prirodu.\nKako se leševi i šifrovane poruke ređaju, a na Ridlerovoj meti su korumpirani policijski načelnik, tužilac i njuške iz sveta organizovanog kriminala, pa čak i Brus Vejn čija je familija povezana i sa kriminalom i politikom, tako se raspliće klupko interesnih grupa koje drže Gotam u šaci. U toj priči se pojavljuju mafijaški bos Karmajn Falkone (Džon Turturo), vlasnik ekskluzivnog kluba u kojem zajedno piju političari, mafijaši i predstavnici zakona, Oz zvani Pingvin (Kolin Farel), jedna neobična konobarica u tom klubu, Selina Kajl (Zoi Kravic) koja će se zbog privatnih istraga premetnuti u provalnicu Ženu mačku. Naravno, osim vernog batlera i pomoćnika Alfreda (Endi Serkis), niko ne zna Betmenov pravi identitet, a on, odnosno Brus Vejn, moraće da krene na put iskupljenja.\nPrvi put imamo Betmena kojem nije cilj da od sveta (ili makar Gotama) napravi samo bezbedno, već i bolje mesto. Ta moralna poenta sjajno se uklapa u Rivsovu viziju filma koji je više spoj žanrova kao što su detektivski noar, triler o lovu na serijskog ubicu, kao i mafijaški i politički trilet, nego što je u pitanju akcioni superherojski spektakl. Akcije, međutim, ima, a kada je ima impresivna je, kao ona auto-trka s Pingvinom po ulicama snimljena u novoholivudskom maniru u kojoj ćemo imati prilike da vidimo novi Betmobil u ,,Mad Max“ stilu, ili makar pristojna kao u onim kasnijim scenama poplave i obračuna u dvorani.\n,,The Batman“ je prilično mračan na način koji je različit od Nolanove trilogije (čak realističniji), i „gotik“, ali ne kao kod Bartona predominantno stilom i dizajnom, nego atmosferom i unutrašnjim bićem. U tome pomaže fotografija Grega Frejzera, jednog od najpouzdanijih holivudskih snimatelja koji je za rad na Vilnevovu ,,Dinu“ kasirao drugu nominaciju za Oskara, precizna montaža Vilijama Hoja i Tajlera Nelsona, kao i muzika Majkla Đakina u kojoj se, pored moderno-klasičnog stila kojim dominiraju horne i udaraljke, našlo mesta i za Nirvanu, odnosno pesmu ,,Something in the Way“ savršeno upotrebljenu da odslika žrvanj depresije.\nUzore režiser Rivs ponosno ističe kao značke na reveru. Tu su, naravno, Šreder, Skorseze, Fridkin i Kopola, ali pre svih Dejvid Finčer kojeg Rivs najobilatije i najdirektnije citira. Prosedeom dominira ,,Se7en“, budući da se Ridler ponaša kao Džon Do (a tu je i sva ona kišurina, vlaga i memla), način na koji se Ridler poigrava s policijom i Betmenom je direktan omaž Zodijaku (čak i stilski šifre podsećaju na Zodijakovo pisanije), a mogu se pronaći i elementi ,,Fight Club“. Omaž ide toliko daleko da se možemo krajnje validno zapitati o originalnosti materijala.\nOsim originalnosti, potencijalni problem je i trajanje filma koji bi se bez problema mogao spakovati na dva ili u najgorem slučaju dva i po sata, posebno ako uzmemo u obzir da to ekscesno trajanje nije bilo podređeno razvoju i profiliranju likova (to je ispunjeno za Betmena i Ženu-mačku, uslovno rečeno još i za Ridlera i Gordona), već zapetljavanju priče, otvaranju novih rukavaca i nabijanju atmosfere. Problem je koncepcijski: ,,The Batman“ zapravo više funkcioniše kao sezona televizijske (mini)serije, na šta je deo publike naviknut i što zapravo i želi.\nRobert Petinson je izuzetan kao Betmen, možda i najbolji, što će mnogima biti iznenađenje. Patinson je, međutim, jedan od najboljih glumaca svoje generacije koji se dokazao u filmovima kao što je ,,The Lighthouse“. Kao uzor za Betmena je pominjao Al Paćina i njegovu interpretaciju Majkla Korleonea u prva dva nastavka ,,Kuma“, što se vidi i po ekspresivnosti, po kojoj se Patinson približava nivou Paćina u mlađim danima.\nZoi Kravic unosi nešto seksepila kao Žena- mačka, ali ipak ne dostiže nivo zavodljivosti Mišel Fajfer u Bartonovom filmu. Ipak, s Patinsonom deli određenu hemiju koja se ne može zanemariti. Džon Turturo koji obično igra smetenjake je sada uverljivo jeziv i ljigav, Džefri Rajt „sidri“ lik Gordona u prepoznatljivom stilu, a Pingvin u interpretaciji Kolina Farela je dosta drugačiji od izvedbe Denija de Vita, ali je sasvim funkcionalan kao oportuni gangster. Konačno, Pol Dejno je izvrstan kao Ridler.\n,,The Batman“ je drugačiji, podrobno osmišljen, ambiciozan i pritom prilično uspeo film o Betmenu namenjen odraslijoj i skoncentrisanijoj publici. Ambicija je jasna još od samog naslova: Met Rivs je iskazao pretenziju da napravi ultimativni Betmen-film, zato i taj određeni član. Koliko je uspeo, pokazaće vreme i nastavci kojih će svakako biti. Ali Betmen kao detektiv koji istražuje serijska ubistva, porodičnu istoriju, politiku i mafiju, svakako je osvežavajući.\nOznake: akcija, drama, film noir, hollywood, mafija, matt reeves, politički, serijski ubica, spektakl, stripovi, super-heroji, the batman, triler\nHomefront / Hinterland\nscenario: Stefan Ruzowitzky, Hanno Pinter, Robert Buchschwenter\nuloge: Murathan Muslu, Liv Lisa Fries, Marc Limpach, Max von der Groeben, Maximillien Jadin, Timo Wagner, Stipe Erceg, Aaron Friesz\nIako je nedavno bio kinematografski pod-zastupljen u odnosu na Drugi, Prvi svetski rat se poslednjih desetak godina, delimično usled i okrugle stote godišnjice, nametnuo kao jedna od „vrućih“ tema. Istorijska distanca pomogla je utoliko da više nema, etički gledano, zabranjenih uglova posmatranja, a nova saznanja iz domena psihologije i psihijatrije su kao centralnu temu povezanu s Prvim svetskim ratom ispostavile traumu i post-traumatski stres. Trauma i post-traumatski stres prisutni su bili, a ponegde i ostali, i na nacionalnom, a ne samo na individualnom nivou, posebno u zemljama jako uključenim u rat čiji se državni okvir promenio do neprepoznatljivosti.\nSvoj film Hinterland austrijski reditelj Stefan Ruzowitzky otvara na rečnom brodu koji Dunavom putuje prema Beču. Godina je 1920, a major Peter Perg (Muslu) i njegovi ljudi su bivši zarobljenici koji se sa dve godine zakašnjenja vraćaju s ruskog fronta. U rat su otišli kao vojnici i oficiri velikog Austrougarskog Carstva, a vraćaju se kao vojnici poražene i rasformirane države u sredinu koja ne može ili neće da ih primi dalje od skloništa za beskućnike i skitnice. Uostalom, šta ako su u zarobljeništvu dobili nove, opasne, boljševičke ideje? Ne bi bili prvi...\nPerg izgleda kao da se drži nešto bolje od svojih saboraca i kao da zna kuda ide jer ipak ima stan u gradu i porodicu koja ga čeka. Ispostavlja se da je stan prazan, da ga je supruga napustila i otišla da živi na selu, te da Perg, osim krova nad glavom, nema ništa, što će postati još manje kada bude opljačkan nakon prve noći. Usled tranzicione situacije, a naročito nepoverenja prema bivšim vojnicima, pozornici hapse njega, a ne džeparoša. Sreća u nesreći za Perga je to što će u policiji biti komesar Victor Renner (Limpach), njegov stari poznanik i prijatelj.\nPerg je, naime, pre rata bio policajac, specijalizovan za ubistva, posebno ona čudna i brutalna, pa će mu Renner ponuditi posao, uprkos nepoverenju i niže rangiranih policajaca i komande. Perg im je potreban jer Beč potresaju čudna i brutalna ubistva čija su meta ratni veterani i bivši logoraši koji su ujedno i Pergovi saborci i kolege. Hoće li u gradu u kojem se okupljaju najrazličitiji politički elementi (anarhisti, komunisti, socijalisti, nacionalisti, proto-nacisti) bivši inspektor koji i sam klizi u ludilo uz pomoć manje iskusnih, lenjih i korumpiranih policajaca i forenzičarke Therese Körner (Fries) rešiti slučaj u kojem i sam može postati žrtvom?\nPo količini materijala i podataka koje u svoj film Ruzowitzky i njegovi ko-scenaristi ubacuju, čini se da su im ambicije da se Hinterland proširi na serijal filmova koji kombinuju žanrovske standarde trilera o serijskim ubistvima sa nešto izmenjenim „period piece“ pristupom. Zapravo, ovde je taj tretman perioda u zanatskom i tehničkom smislu ono što je zanimljivije od same dramaturgije filma. Hinterland je, naime, snimljen kompletno ispred ekrana, a sva scenografija je digitalno projektovana i neobično dizajnirana na tragu nemačkog ekspresionizma, što je dodatno podvučeno i iskošenim rakursima iz kojih direktor fotografije Benedict Neuenfels snima.\nJasno, ovde se radi o direktnoj nameri, a ne o prigodnom rešenju i upravo je taj stil koji Hinterland pomera prema granicama animiranog filma njegov glavni adut, čak i kada se s akcentom na njega preteruje i čak i kada deluje posve lažno na granici kiča. Originalnost ideje da se spoji vizuelna umetnost i kinematografija ekspresionizma s probranim elementima „giallo“ i uopšte evropskog žanrovskog filma (u nekim od scena u kojima do izražaja dolazi osvetljenje jarkih boja) dovoljna je da zamaskira poneki nedostatak koji film ima na dramaturškom planu na kojem je pretrpan detaljima koji ne stižu da se razrade, za šta može biti prostora u nastavcima ako ih bude, a verovatno hoće.\nTakođe, Hinterland može da ustoliči u Beču rođenog glumca turskog porekla Murathana Muslua kao veliku austrijsku filmsku zvezdu kojoj se ne dodeljuju uloge samo i isključivo po obrascima političke korektnosti. Njegovo prisustvo na ekranu je impozantno, a ludilo koje kanalizira sasvim u skladu s ludilom koje Ruzowitzky cilja. Sam Ruzowitzky, pak, globalno je poznat po Oscaru za strani film s filmom The Counterfeiters koji je, kao ratna drama s tematikom s margine Drugog svetskog rata, pak, predstavljao izuzetak u njegovoj uglavnom žanrovski obojenoj karijeri. Je li s Hinterlandom pogodio pravu formulu? Vreme će pokazati.\nOznake: 20-te, austrijski film, beč, ekspresionizam, evropska koprodukcija, giallo, hinterland, homefront, misterija, serijski ubica, stefan ruzowitzky, triler, ww1\nA Film a Week - Heroes / Heroji\npreviously published on Cineuropa\nA warrior returning home from battle is an ages-old literary trope and at least a century-old movie one. Combining it with other ideas and influences, Serbian filmmaker Goran Nikolić has created his debut feature, Heroes, which is a unique film experience in the realm of Serbian and regional cinema. The movie premiered at the Belgrade International Film Festival FEST, and it has a solid chance of securing national distribution and gaining further international exposure at niche festivals.\nThe plot, if there is one, is fairly basic. It is the aftermath of the Battle of Kosovo, which happened in 1389, and a Serbian knight, played by Mladen Sovilj, of The Disobedient (2014) and Offenders (2017) fame, is on his way home while suffering from terrible PTSD. A young orphan (newcomer Todor Jovanović) joins him on the road. The warrior does not wish to have company at first, but as the journey progresses and becomes increasingly insufferable, he feels more ready to protect the playful, sometimes annoying, kid. However, the visions of the past (or maybe the future) keep haunting him…\nThere are influences to be noted here, both literary (from Serbian epic poetry) and cinematic, which could be described as a funky melange of the Serbian propaganda spectacle The Battle of Kosovo (1989), Nicolas Winding Refn’s visceral masterpiece Valhalla Rising (2009) and the artsy indie road-movie genre, not too dissimilar from The Disobedient. Further connections with the first-mentioned can be noted in the presence of one of The Battle of Kosovo’s leads, Žarko Laušević, as the narrator, as well as the same sword and shield that were used in the 1989 movie. Refn’s film is represented through the visceral approach and the thematising of the topic of the PTSD that the characters are unaware of. Finally, the bright summer colours, captured by cinematographer Vladimir Đurić, which stand in sharp contrast with the sombre mood of the film, are clearly borrowed from differently toned movies, but here they work perfectly, thanks to Nikolić’s strong directorial vision.\nHowever, there is one particular gimmick that shapes everything in Heroes: it is completely dialogue-free, and the only spoken words come from the narrator, who is the kid himself, but is now grown up thanks to the knight’s heroic efforts. The concept of the narrator seems forced, and the narration written by Kosta Peševski pretty much states obvious things that the viewer can see from the imagery. However, here, it is necessary to fill the void when the repetitions, the bizarre moments (such as the kid starting to engage in beatboxing all of a sudden) and the editing tricks (like occasional jump cuts) are not enough to stretch the film out to a feature format. On the other hand, the actors handle the pressure of being unable to express themselves through speech very well: Sovilj shows off his skills in non-verbal micro-acting, while Jovanović is adorably natural in his role. Finally, the counter-intuitive score that blends modernised folk tunes, out-of-place church music and modern genres composed by Ana Krstajić is one of the strong points of the film, as it channels the mood and fills the gaps left in the soundscape owing to the lack of dialogue.\nAll things considered, Heroes would be a killer short, which should not come as a surprise, given that Nikolić has had some practice in this format. As a feature, however, it is still compelling and strong despite the shoestring budget it was made on, and as a debut, it edges on the realm of the impressive.\nOznake: a film a week, art, drama, goran nikolić, heroes, heroji, historical, road movie, serbian cinema\nDark Glasses / Occhiali neri\n„Majstor se vratio!“, ponadali smo se mnogi pre deset godina pred izlazak filma Dracula 3D Darija Arđenta. Bio bi to sjajan trenutak da najveći još uvek živi majstor „giallo“ filma pokaže svoje umeće koje je demonstrirao 70-ih i 80-ih godina prošlog veka i da speremo gorak ukus koji su u većini slučajeva njegovi novomilenijumski filmovi, pre svega oni najrecentiniji, Giallo (2009) i Mother of Tears (2007). Ali, avaj, dobili smo samo jako anemičan vampirski film...\nIsto se zapravo ponovilo i sada, deset godina kasnije, sa filmom Dark Glasses (2022). Toliko da možemo samo da se upitamo kako je i zašto taj film zaigrao u Special Gala programu Berlinala. Možda niko nije imao hrabrosti da odbije majstora Arđentove reputacije, a možda je i filmska industrija, posebno njen festivalski deo, zapela u mračne vode nakon što je iscrpela pandemijske rezerve, pa je ime autora i zvanično postalo dovoljan argument da se zaboravi na kvalitet filma. Bilo kako bilo, regionalna premijera je održana na Festu koji se upravo održava u Beogradu.\nDark Glasses zapravo počinje relativno obećavajuće. Neoklasična muzika na sintisajzerima Arnoa Rebotinija koja kanališe energiju Karpenterovih kompozicija za njegove vlastite filmove prati mladu i atraktivnu Dianu (Ilenia Pastoreli, najpoznatija po ulozi u uvrnutom žanrovskom filmu They Call Me Jeeg) dok se ona vozi u automobilu po rimskim ulicama. Zaustavlja se pored parka i pridružuje se ljudima u njemu u iščekivanju fenomena: potpunog pomračenja Sunca. Jedan od prisutnih nas „usput“ informiše kako su se i stare civilizacije bojale tog fenomena, misleći da on signalizira kraj sveta.\nTako dramatičan ton pomalo smrdi na treš, ali okej, ipak je to „giallo“, te dve odrednice se lepo slažu jedna s drugom, naročito ako je sve to lepo uslikano i zapakovano, a ovaj uvod može da prođe kao takav. U sličnom stilu je i naredna sekvenca u kojoj ćemo upoznati i našeg negativca, poremećenog ukapuljačenog manijaka. Doduše, to će biti posredno upoznavanje jer pratimo jednu elitnu prostitutku koja završava posao u hotelu i odlazi ne sluteći šta bi joj se moglo desiti. Iz zasede u žbunju je neko napada, davi je i reže joj vrat žicom, tako da ona nakon krvoliptanja umire nasred ulice pred retkim prolaznicima. Dolazi policija, ali sve što uspeva da sazna je da je manijak odjurio kombijem. Okej, mrtve prostitutke, manijaci i nesposobna policija su još uvek „giallo“.\nE, sad, i naša Diana koja naslovne naočare za sunce nosi još od prve scene, malo kao modni detalj, malo kao zaštitu od Sunca, malo kao zaštitu od sveta, je po zanimanju elitna prostitutka koja posećuje klijente po hotelima. Naravno, i nju će snaći sudbina njene koleginice: manijak će je napasti, ali će se ona izvući i pobeći automobilom sve dok je on ne sustigne u belom kombiju što rezultira nesrećom u kojoj gine dvoje roditelja, njihov sin Čin (Andrea Žang) ostaje siroče, a Diana nakon povrede glave ostaje slepa, pa joj naočare za sunce postaju još potrebniji štit.\nOsećajući krivicu, ona pokušava da se nekako oduži Činu, a on želi da se makne iz crkvenog sirotišta, pa dolazi da živi s njom i bude joj asistent. U slično vreme u Dianin život ulazi i socijalna radnica Rita (Asia Arđento, Dariova kći, ovde retko i prijatno suzdržana) koja je podučava kako da nastavi da živi sa svojim hendikepom i koja joj priskrbljuje psa-vodiča koji je, u slici sveta koju gaje Arđento i ko-scenarista mu Franko Ferini, treniran i za nešto posebnije, ubojitije zadatke. Ali, sa druge strane, ubica ne odmara jer je i slepi svedok i dalje svedok, a kada se u celu priču uključi još nesposobnih policajaca koji bi Dianu zatvorili zbog kidnapovanja, ona i Čin moraju da beže po radničkim predgrađima i ruralno-močvarnoj okolini Rima.\nPrvi i osnovni problem sa Dark Glasses je upravo njegov prilično „brljav“ i proizvoljan scenario u kojem se akcija odvija po načelu prigodnosti, a ne čak i elementarne logike. To za žanr nije ništa toliko novo, budući da se još jedan od starih majstora, Lučio Fulči, po pravilu oslanjao na logiku sna, odnosno košmara, što, čini se, Arđento ovde čini. Problem je što ono što vidimo pred sobom na ekranu nije nimalo impozantno, već deluje jeftino, reciklirano iz obrabljenih sastavnih delova i zapravo lenjo do granice auto-parodije i auto-sabotaže.\nMožda je solidan štos prenaglašena dikcija Ilenije Pastoreli koja prosto zaziva sinhronizaciju na drugi jezik po staroj, a ne nužno dobroj „giallo“ praksi. Možda osvežava to što Asia Arđento ne mahnita i što nije mučenica, već postoji kao lik u filmu s kojim se nije teško saživeti i čiju dobrotu instinktivno osećamo. Možda nam Dario Arđento s planom podastire posvete klasicima kao što su Wait Until Dark Terensa Janga ili čak njegov rani rad, The Cat o‘ Nine Tails koji se oba poigravaju s hendikepom slepila, a u slučaju poslednjeg primetno je izvrtanje istražitelja i žrtve po pitanju hendikepa, a možda nam samo podvaljuje još jednu reciklažu priče o Džeku Trboseku, napunjenu dobro poznatim elementima žanra.\nSvakako nešto tu fali. Za početak, falilo je i novca i vremena za produkciju, budući da je ceo film „proizveden“ u nekoliko meseci od Arđentovog „glumačkog debija“ kod Gaspara Noea u Vortexu. To se vidi i u štedljivoj režiji „set piece“ scena kojom ničim izazvano dominiraju krupni kadrovi kako bi se sakrila sirotinjska produkcija. Isto važi i za one ničim izazvane lažne vodene zmije i za ono vijanje po mraku bez cilja. Džabe je specijalne efekte šminke radio studio velikog Serđa Stivaletija, kada se oni ili ne vide ili su prenaglašeni u krupnim kadrovima.\nKao žanr, „giallo“ se dosta oslanja na dizajn i specifičnu estetiku i kao takav najbolje funkcioniše u urbanoj okolini i na lokacijama koje markira vrlo specifična arhitektura. Ovde toga uglavnom nema, odnosno ima tek u retkim trenucima. Mateo Koko je inače pouzdan direktor fotografije, ali ovde zapravo nema šta da radi, niti može da popravi utisak. Par scena u filmu kojima je Arđento posvetio dužnu pažnju ipak ne „čini proleće“.\nOstaje nam da se pitamo je li ovo zaista film čoveka koji nam je dao Suspiriju, Inferno, The Bird With the Crytal Plummage, Deep Red, Tenebrae, Operu ili Traumu. Svakako jeste, ali taj čovek je ostario, ostao bez ideja i bez potrebne energije da bi se bavio žanrom koji dosta često zavisi od fore, dosetke ili štosa kako bi nešto bilo efektno. Elementarni sastojci možda jesu tu, ali je Arđento uglavnom ostao bez svog magičnog dodira, pa „kuva po receptu“, a to na kraju ispada bezlično.\nOznake: black glasses, dario argento, dark glasses, evropska koprodukcija, giallo, horor, italijanski film, occhiali neri, serijski ubica, trash, triler\nDarkling / Mrak\nscenario i režija: Dušan Milić\nuloge: Miona Ilov, Danica Ćurčić, Slavko Štimac, Slaviša Čurović, Nikola Rakočević, Nikola-Kole Angelovski, Slađana Bukejlović\nSvako ima pravo na svoje traume i strahove, individualne ili kolektivne, a i svako ima pravo da ih za potrebe svog umetničkog stvaralaštva tretira aparaturom kojom želi. Za filmskog reditelja Dušana Milića teme su na liniji nacionalne politike, bilo da je reč o mutavom anti-globalizmu (Jagoda u supermarketu), kmečavom guslanju o nacionalnoj nepravdi i nesreći (Travelator) ili slavljenje folk-kulture (Guča), a način obrade u teoriji jednostavan i žanrovski. Kod Jagode... je to bio triler talačke krize, kod Guče romantična komedija, a u slučaju Travelatora akcioni triler o likvidaciji sa pseudo-egzistencijalnim momentima.\nJasno je da Milić pokušava da se pozicionira na desnom polu srpske filmske scene, a da je tamo već poprilična gužva likova raznih profila, među kojima je Milić verovatno najveštiji iako nije nužno ni najtalentovaniji ni najelokventniji. U svom poslednjem filmu Mrak nastalom u širokoj evropskoj koprodukciji (o čemu ćemo razglabati kasnije) i premijerno prikazanom na Festu, Milić se dotiče najskuplje srpske reči i najnapuštenije nekada srpske teritorije Kosova...\nVreme radnje je negde posle marta 2004. i nemira na Kosovu koja se već u uvodnoj reči adresiraju kao pogrom. Devojčica Milica (Ilov) živi u trošnoj kući bez tekuće vode i sa strujom koje više nema nego što je ima s majkom Vukicom (Ćurčić) i dedom Milutinom (Štimac). Njeni otac i ujak su nestali u nemirima, ali još nije prošlo dovoljno vremena da bi se proglasili mrtvima. Kuća je na osami, u enklavi enklave, a noću iz mraka dopiru uznemirujući zvukovi lupanja, treskanja, zverskog režanja. Preko noći ugrožena je i njihova stoka i živina, bašta im je navodno zatrovana, pa Vukica ozbiljno razmišlja o odlasku, a Milutin hoće da ostane u svojoj kući po svaku cenu, odbija evakuaciju i žaljenjem podiže pritisak i na lokalne političare i na vojnike KFOR-a koji svakodnevno patroliraju tuda.\nZa to vreme Milica ide u školu, svakodnevno se vozeći u oklopnom transporteru s italijanskim vojnicima, te svedoči o tome kako jedni za drugim njeni drugovi napuštaju svoje kuće, svoja sela i Kosovo. U školi ima važan zadatak da napiše pismo predsedniku uz obećanje da će ono najbolje i najemotivnije biti pročitano u Ujedinjenim Nacijama. Međutim, kada italijanske patrole zamene one američke, pritisak na Milicu i njene ukućane će kulminirati. Pitanje je, međutim, da li taj pritisak dolazi od stvarnih ljudi ili je posve imaginaran.\nVerovatno najjače Milićevo oružje u filmu je pronalazak Mione Ilov i kasting danske glumice Danice Ćurčić koju smo nedavno imali prilike da vidimo i u Murini, i zbog njih se, naročito u srednjem delu, možemo saživeti s patnjama likova koje one igraju. Situacija je, međutim, potpuno suprotna u slučaju Slavka Štimca i lika Milutina za kojeg je usled Štimčeve širokopotezne glume manje ili više od početka jasno da je skrenuo, što takođe u priličnoj meri raskriva i centralnu „misteriju“ filma: je li pretnja stvarna ili imaginarna.\nMilićeva poenta u svemu tome je da ta dilema zapravo nije ni bitna jer je strah tu i zna se ko ga je i s kojom namerom posejao, s time da se autor ustručava da „njih“ ikako drugačije imenuje osim tako bezlično. Do samog kraja i kartice teksta na ćirilici, to jest, jer bi u suprotnom bila ugrožena sredstva koja su priskrbljena iz inostranstva: Grčke, Bugarske, Italije i Danske... Vešto taktiziranje, nedostatak petlje ili pretenciozno ciljanje na filozofsku univerzalnost – prosudite sami.\nBilo kako bilo, Milić se tu oslanja na neke od obrabljenijih klišea (pismo predsedniku postaje pismo izgubljenom ocu i klizi preko ruba patetike) i zasejava barem dve stopostotne „čehovljevske puške“, praveći tako uvod za kulminaciju i opšti pičvajz sa bombama, požarima, pucnjavom u mraku i zmijama u klozetu. Kako sam naslov filma prejudicira, dosta toga se dešava u mraku i Milić taj „nedostatak slike“ puni upadljivim dizajnom zvuka. Međutim, Milić tome nije naročito dosledan, pa zato svako malo „bljesne“ da bismo videli šta se zapravo dešava, odnosno da je patnja naših likova stvarna, iako bi sa više misterije, manje osude i tehnički boljom montažom Mrak bio i efektniji i univerzalniji film.\nOznake: darkling, drama, dušan milić, evropska koprodukcija, horor, kosovo, mrak, srpski film\nA Film a Week - The Cloud Messenger / Meghdoot\nTragic love stories are the staple diet of every culture, mythology and civilization. Lovers themselves can be sinful or just star-crossed, but their common trait is defiance to the order represented by gods, kings and other power figures by the sheer power of love. Details may vary, but the essence remains the same, from Orpheus and Eurydice to Romeo and Juliet to Katniss and Peeta from “Hunger Games”.\nThe story of Jaivardhan and Tarini, the protagonists of Rahat Mahajan’s feature debut “The Cloud Messenger” (or “Meghdoot” in original) might be one such story. The film premiered at the main, Tiger Competition of IFFR.\nIn the ancient version told in prologue by the means close to the Yakshagana theatre, Jaivardhan (the director Mahajan plays the role himself) and Tarini (Lalita Shivani) were the “yakshas” (spirits) under the rule of the lord Kuber whose brother, the king Dashananan (Peesappilly Rajeevan) wanted Tarini to be his wife and queen. The whole thing did not end well for neither of the lovers, to put it mildly. If there are parallels to be drawn from this story to the titular lyrical poem written by Kalidasa, you are probably proficient in Sanskrit language literature. The connections to the story of the kidnapping of Rama’s wfie Sita by Ravana, the king of Lanka, from Ramayana will be made later on.\nBack to the modern days, let us say the 90s, before the cell phone age, and welcome to the exclusive boarding school somewhere in the foothills of Himalaya. Jaivardhan (Ritvik Tyagi), or JV as he is called by his friends, is a sensitive young lad prone to mischiefs, which puts him in trouble with school principal who uses the colonial times rituals to maintain the military grade of discipline. But when the new girl Tarini (Ahalya Shetty) arrives to the school, he is completely smitten. Luckily, both of them were selected for and partnered-up in the photography class given by the famed and wise professor Sapru (star actor Raj Zutshi) who is probably the only person there encouraging the students to open their eyes. However, the young lovers’ happiness is under threat since the masked entity of Dashananan appears from another world to haunt and take Tarini.\nThe concept of reincarnation or the collision of the mythological and the “real” world could be used here to highlight the universal meaning of love, destiny and overcoming the challenges it poses. The way Mahajan directs his film, with an emphasis on the visual cues how the tradition and modernity mix, and the articular mechanics of the both worlds, is more than fitting for that kind of story. The way he steers his young actors in the desired direction is simply stellar and the attention to details (especially in the “realm” of the boarding school) is quite harrowing, while the fantasy world he imagines also leaves quite a strong impression.\nIn that regard, it is worth noting that Mahajan also serves as the film’s co-editor (with Beena Paul), the sole production designer and the co-cinematographer (with Anil Pingua), which allows him to control the impact of the film as a whole. Other collaborators should also be commended for their work. The mix between the traditional percussion and the modern, more gentle music on an array of instruments in the score written by Nikhel Kumar Mahajan fits perfectly, and the same can be told for the Kapila Venu’s choreography.\nHowever, there is a bit of a problem in the department of dramaturgy, since the prologue could be regarded as a spoiler of sorts, making the film’s second act a sort of an expectation of things that are bound to happen. Ultimately, it makes sense in the third act when the realms collide, but the runtime of two and a half hours is going to be felt.\nIn the end, “The Cloud Messenger” is a fairly accessible film that is both rooted in the Indian tradition and open to the modern cinematic language. It is a competent, meaty debut, but perfect it is not.\nOznake: a film a week, drama, fantasy, folklore, indian cinema, meghdoot, rahat mahajan, romance, the cloud messenger\nVoleli ga ili ne, neke stvari moramo priznati Stivenu Soderbergu: izuzetno je aktivan, efikasan i versatilan filmski autor.\nSvesni smo, naravno, da je ona najava povlačenja sredinom prošle decenije bila poprilična farsa, ali ništa zato: nakon povratka nas je počastio filmovima kao što su južnjački caper ,,Logan Lucky“ (2017), postmoderna politička doku-drama ,,The Laundromat“ (2019), o čemu smo pisali s premijere u Veneciji, i vrlo dojmljivi neo-noar ,,No Sudden Move“ (2021). Naravno, provukao se tu i „odron“ kao što je horor-triler ,,Unsane“ (2018), zanimljiv samo zbog estetike „skrivene kamere“ jer je sniman mobilnim telefonom, te nepamtljiva drama ,,Let Them All Talk“ (2020), koja je zapravo služila kao portfolio izuzetnim glumicama da pokažu raskoš svog talenta.\nAko smo mislili da će zaobići trend korona-filmova, grdno smo se prevarili. Pred nama je uradak iz tog novog kinematografskog pravca ,,Kimi“, koji je odmah ušao u internetsku distribuciju, bez bioskopske. ,,Kimi“ se nastavlja na niz Soderbergovih „paranoidnih trilera“ započet filmom ,,Side Effects“ (2013) i nastavljen sa ,,Unsane“. Dok su na meti prvog (i najboljeg u toj seriji) bile farmaceutske korporacije, drugi je gađao „industriju“ privatnih institucija za lečenje psihičkih poremećaja, dok ,,Kimi“ za metu uzima tehnološke korporacije i kvalitativno se smešta u sredinu između dva prethodna filma.\nAko ćemo pravo, varirao je Soderberg u kvalitetu, a ne samo žanru, tematici i pristupu i pre povlačenja, pritom u principu gađajući lake mete u svojim „ozbiljnijim“ filmovima. Setimo se, uostalom, ,,Erin Brokovich“ (2000) i ,,Traffic“ (2000): ko se ne bi svrstao uz ekološku aktivistkinju protiv prljave korporacije i ko ne vidi problem u međunarodnoj trgovini drogom? U tom svetlu je ,,The Laundromat“ (2019) bio dobrodošao izuzetak, u smislu da se bavio temom pranja novca i verovatno najvažnijom aferom 21. veka, The Panama Papers, koja nije doživela da postane trend jer je bila promptno pospremljena pod tepih.\nNaslovna Kimi je elektronski entitet poput Siri ili Alekse, od kojih se razlikuje po tome da iza nje stoje žive osobe, koje obrađuju prijavljene greške i sumnjive „strimove“, time joj pomažući da se uči. Naša junakinja Anđela Čajlds (Zoi Kravic) radi kao tehnička podrška za Kimi na ulaznom nivou, odnosno kao interpretatorka strimova. Pored toga, ona je agorafobičarka koja u principu ne izlazi iz stana čak ni da bi otišla kod zubara ili psihoterapeuta (kasnije ćemo otkriti zašto joj je terapija potrebna i šta je uzrok njenog poremećaja), ili da bi se videla s majkom (Robin Givens) ili sa dečkom Terijem (Bajron Bauers), sa kojim održava relativno slobodnu vezu. Korona, dakako, nije nimalo popravila stvari i samo ju je još više učvrstila u uverenju da se iz stana ne izlazi ni za živu glavu.\nJedan „strim“ sa posla će je, međutim, potaktnuti na akciju tako što će probuditi traumu iz njene recentne prošlosti. U prvom od sumnjivih zvučnih zapisa ona će naslutiti da se radi o seksualnom napadu koji ona mora prijaviti iako joj neposredni šef govori da se u to ne valja petljati. Anđela će dalje preko svog prijatelja hakera upasti u sistem i poslušati druge zapise s istog uređaja, a poslednji će biti ubistvo. Trag će je odvesti u neočekivanom pravcu, naterati da izađe iz kuće, te konačno dovesti u opasnost čak i u vlastitom domu...\nAko vam se scenario učini kao kompozit složen od poznatih elemenata, od Hičkokovog filma ,,Rear Window“ (1954), preko De Palminog ,,Blow Out“ (1981) i ,,Copycat“ (1995) Džona Amiela, pa sve do Finčerovog ,,Panic Room“ (2002), na pravom ste tragu. Scenarista Dejvid Kep (koji je napisao ,,Carlito’s Way“ (1993) i ,,Snake Eyes“ (1998) za Brajana de Palmu i ,,Panic Room“ za Dejvida Finčera) dosta je pokrao, uključujući i samog sebe. Sve to je fino ukalupio u okvir korone, začinio s kulturom straha, oslanjanjajući na tehnološka pomagala i življenja života u okviru četiri zida koje je pandemija propelirala i sa tinjajućim besom u američkom društvu, koji ponekad eksplodira u vidu uličnih protesta.\nSam scenario nema bilo kakvih viškova, gladak je i gibak (zbog čega film traje ugodnih 89 minuta i to u prilično jakom tempu), ali kako radnja odmiče od gledaoca naviknutog na elementarnu logiku, zahteva sve veću suspenziju neverice. Za početak, Anđela je kao lik nosilac (skoro) svih milenijalskih anksioza natrpanih u jednu osobu, glavni negativac je suviše zgodno izabran i „telefoniran“ već na startu... A obračun žgoljave Anđele i njenog dežmekastog i jednako hendikepiranog komšije sa trojicom rmpalija – plaćenih ubica za kraj deluje poprilično neverovatno.\nSrećom pa je Soderbergova režija jednako efikasna kao Kepovo pripovedanje. Soderberg opet figurira kao sam svoj direktor fotografije (pod pseudonimom Piter Endjuz) i montažer (pod pseudonimom Meri En Bernard), čime ostvaruje potpunu kontrolu ne samo nad topografijom stana kao centralne lokacije (stan je, doduše, suviše prostran i šik da bi ga mogla održavati jedna radnica u kol-centru, ali pustimo sad to – ne može se oprema za snimanje filma sabiti u garsonjeru), nego i nad ritmom filma. Režiser se pritom znalački koristi i izvrsnim „saundtrackom“ Klifa Martineza koji fino dozira napetost, ali i dizajnom zvuka preko kojeg fiksira Anđelu kao našu tačku gledišta.\nGlumački, sva pažnja je usmerena na Zoi Kravic, budući da je ona jedina zvezda u filmu, dok su ostali likovi manje-više epizodisti, a za njihove uloge su regrutovani redom holivudski „trećepozivci“. Možda je i tu reč o svesnoj autorskoj odluci, a moguće da se radi i o koronaškim budžetskim ograničenjima. Bilo kako bilo, ona se sa likom nosi solidno, koliko zna i ume. A pritom joj nije lako, jer je Anđela zapravo zamišljena kao prazno platno tek „zamrljano“ psihičkim poremećajima na koje mi kao gledaoci možemo slobodno projektovati svoja stajališta.\nNa kraju svega, krilatica „not great, not terrible“ deluje kao nešto što može biti bez problema primenjeno na Kimi kao film. Načelno, film postavlja intrigantna pitanja u smislu toga kako se nosimo s (nametnutom ili samonametnutom) izolacijom, koliko smo spremni verovati korporacijama i žrtvovati privatne podatke radi kućnog komfora. I kako se naš moralni kompas drži sa svime time, ali ne uspeva da ih razradi do nivoa da bi bio zaista angažirajući. Kao trilerčić za kućno gledanje uz večeru ili pred spavanje, dakle bez nekih obaveza i jačeg angažmana, Kimi se nešto bolje drži, ali ni tu ne dobacuje dosta dalje od prolazne ocene.\nOznake: HBO, hollywood, home invasion, izolacija, kimi, korona, steven soderbergh, triler\ndrama triler komedija art horor socijalni akcija po istinitom događaju politički istorijski biografski science fiction kriminalistički trash melodrama ljubavni romantična komedija fantazija avantura road movie satira noir ratni western spektakl hyperlink proceduralni parodija crno-beli procesni tragedija špijunski sportski film katastrofe re-make postapokalipsa found footage tragikomedija eksperimentalni film sitcom nighmare logic nemi film


Tacno.net | Parlament Archives - Tacno.net\n👤tačno.net\t🕔13:23, 21.Nov 2016\nFoto: vijesti.ba Turski parlament razmatra prijedlog izmjena krivičnog zakona koji je predložila vladajuća stranka AKP, prema kojem bi silovatelji koji se ožene svojim žrtvama bili oslobođeni izdržavanja zatvorske kazne. U izjavi za Vijesti.ba, Bakira Hasečić, predsjednica Udruženja „Žene žrtve rata“\n👤tačno.net\t🕔15:55, 17.Jun 2016\nBritanska poslanica Džo Koks preminula je nakon što je upucana i ubodena u svojoj izbornoj jedinici na severu Engleske, javlja AFP. Na Džo Koks (41), poslanicu laburista, pucao je jedan 52-godišnji muškarac u mestu blizu Lidsa, i uhapšen je. Kako\n👤tačno.net\t🕔15:36, 15.Sep 2014\nI ova godina, baš poput tri prethodne, baš je unosna za delegate Doma naroda Parlamenta Federacije BiH, oni ne znaju što je ekonomska kriza pod kojom stenju građani i jedva sastavljaju kraj s krajem. Delegati su novcem poreznih obveznika dobro\n👤tačno.net\t🕔09:53, 30.Dec 2013\nKomisija za finansije i budžet Predstavničkog doma Parlamentarne skupštine BiH postigla je jutros dogovor o amandmanima na Prijedlog zakona o budžetu institucija i međunarodnih obaveza BiH za 2014. godinu, čime su se stekli uslovi da Predstavnički dom danas u drugom\n👤tačno.net\t🕔09:15, 27.Aug 2013\n„Najbolje da uvedu mjere prisilnog rada i izgnanstva. Ja mislim da je to sljedeći korak. Očito, ovdje je riječ o tome da izabrane političke elite odgovaraju samo svojim fikcijama toga šta jeste narod i da oni predstavljaju sve ono što


Vučić sutra u Briselu na Međuvladinoj konferenciji - Nova Borba\nPredsednik Vlade Republike Srbije Aleksandar Vučić boraviće, sutra i prekosutra, u dvodnevnoj poseti Briselu gde će prisustvati Trećoj međuvladinoj konferenciji EU i Srbije.\nVučić će tom prilikom imati bilateralne susrete sa državnim sekretarom SAD Džonom Kerijem, evropskim komesarom za susedsku politiku i pregovore o proširenju Johanesom Hanom i visokom predstavnicom EU za spoljnu i bezbednosnu politiku Federikom Mogerini, saopštila je Kancelarija Vlade Srbije za saradnju sa medijima.\nSlovačka, koja trenutno predsedava Evropskim savetom, poručuje da nema promena u planu da se u ponedeljak, 18. jula, u Briselu održi Međuvladina konferecija, na kojoj bi Srbija trebalo da otvori dva nova poglavlja u pristupnim pregovorima sa EU.\nU izjavi za Tanjug, portparolka slovačkog predsedavanja EU Renata Goldirova potvrdila je da je u Briselu sve spremno za Međuvladinu konferenciju sa Srbijom.\n"Međuvladina konferencija će se održati kako je i planirano. Unapred se radujemo otvaranju dva nova poglavlja sa Srbijom", izjavila je Goldirova.\nPovodom informacija iz Beograda da bi Hrvatska, u ponedeljak, mogla da povuče saglasnost na otvaranje poglavlja 23 u pregovorima sa Srbijom, kako je to rekao šef hrvatske diplomatije Miro Kovač svom srpskom kolegi Ivici Dačiću, diplomatski izvori u Briselu kažu da nemaju informaciju o promeni stava Hrvatske.\nZvanični Zagreb je posle više od tri meseca prigovora, 5. jula na sastanku Radne grupe za proširenje, i zvanično dao saglasnost za otvarnje poglavlja 23 u pregovorima sa Srbijom.\nKonačnom pristanku Hrvatske u velikoj meri doprineli su razgovori i kompromis postignut na sastanku EU-Zapadni Balkan održanom 4. jula u Parizu.\nKovač je tada poručio da su svi zahtevi Hrvatske ugrađeni u pregovaračku poziciju EU u pregovorima sa Srbijom u oblasti pravosuđa i osnovih prava.\nSrbija sve vreme svoje pozicije u poglavlju 23 nije menjala.\nDiplomatski izvori iz drugih zemalja članica EU su takođe potvrdili da očekuju da se u ponedeljak, kao što je dogovoreno konsenzusom svih 28 država članica, otvore nova poglavlja sa Srbijom.\nPredstavnici zemalja članica EU u Briselu kažu da nemaju informacije da je Hrvatska povukla svoju saglasanost na nacrt zajedičke pregovaračke pozicije EU za poglavlje 23 u pregovorima sa Srbijom, ali nemaju informacije ni da bi to mogla da učini u ponedeljak.\nKada su tehničke procedure u pitanju, u Briselu se objašanjava da je "moguće, ali vrlo neverovatno" da bi hrvatski ministar na samoj Međuvladinoj konferenciji mogao da uloži prigovor na postojeći konsenzus i zaustavi otvaranje poglavlja sa Srbijom.


Pejčinović - Život na Azurnoj obali ili Zenit, Olimpijakos? - Sportske.net\nPejčinović - Život na Azurnoj obali ili Zenit, Olimpijakos?\nSrpski fudbaler Nemanja Pejčinović već četvrtu godinu sa velikim uspehom igra za francusku Nicu. 26-godišnjem defanzivcu na kraju sezone ističe ugovor, a u medijima su se pojavile informacije o interesovanju Zenita, Liona i Olimpijakosa za njegove usluge.\nAli, nema dileme da i u njegovom sadašnjem klubu imaju veliku da ga zadrže i pored svih ponuda.\n''Nica u ovom trenutku ima prednost. Živeti na Azurnoj obali je nešto o čemu ljudi sanjaju. Prelepi su uslovi, divni ljudi i posle četiri provedene godine mogu da kažem da se ovde osećam kao kod kuće. Ipak, sa druge strane, mislim da sam potpuno sazreo kao igrač i da mi u ovom trenutku trebaju veći izazovi u karijeri, jači klub i evropsko takmičenje. Izuzetno sam ambiciozan i verujem da ću napraviti pravu odluku'', ističe Pejčinović.\nSrpski fudbaler je jedan od najstandardnijih igrača Nice, ali je poslednjih mesec dana propustio zbog povrede. Kako kaže, oporavak teče po planu i trebalo bi da bude na terenu ponovo za desetak dana. Nica trenutno zauzima 14. poziciju na tabeli i u međuvremenu je ušla u dobru seriju.\n''Što se tiče šampionata, forma je krenula uzlaznom putanjom. Ispali smo iz Liga kupa, ali tu je i dalje Kup Francuske u igri. Samopouzdanje ekipe je na mnogo višem nivou nego u prvih par meseci, pa je samim tim bolja i atmosfera u timu'', smatra Pejčinović.\nNekadašnji fudbaler Rada, OFK Beograda, Crvene zvezde i Herte nedavno je nastupio za novinarski tim na revijalnoj utakmici protiv selekcije Srbije u Užicu i ostavio je odličan utisak.\n''Toj utakmici sam pristupio sa željom da se prikažem u što boljem svetlu i da probam sebi da otvorim vrata nacionalnog tima. Mislim da sam ostavio dobar utisak. Sada treba sačekati izbor selektora, pa ćemo videti šta će se dešavati. Verujem da ću dobiti šansu'', zaključio je Pejčinović. On je ove sezone upisao 13 nastupa uz dva pogotka za Nicu.