Treść orzeczenia I ACa 700/13 - Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych\nI ACa 700/13 - wyrok z uzasadnieniem Sąd Apelacyjny w Szczecinie z 2014-02-05\nSygn. akt I ACa 700/13\npo rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2014 r. na rozprawie w Szczecinie\nz powództwa S. M.\nz dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt I C 410/11\nPowódka S. M. domagała się zasądzenia od pozwanej Gminy Miasto S. kwoty 75.000 zł tytułem zadośćuczynienia oraz kwoty 1.220,68 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, a nadto ustalenia odpowiedzialności pozwanej za skutki wypadku mogące nastąpić w przyszłości. W uzasadnieniu pozwu wskazała, że 25 listopada 2008 roku przewróciła się na śliskiej jezdni, doznając obrażeń ciała, po czym została przez świadków zdarzenia odwieziona do szpitala. Poniosła również koszty zakupu leków, opatrunków i sprzętu ortopedycznego w łącznej kwocie 1.220,68 zł.\nPozwana wniosła o oddalenie powództwa podnosząc, że brak jest po jej stronie zawinienia w zakresie obowiązku zimowego utrzymania dróg, a nadto także powódka przez swoją nieostrożność przyczyniła się do zaistnienia wypadku. Podniosła, że powódka w żaden sposób nie uzasadniła wysokości żądanego zadośćuczynienia. Zaprzeczyła swoim zaniedbaniom w zakresie odśnieżania stwierdzając, że poprzez zawarcie umowy z M. Gmina zwolniona jest z odpowiedzialności.\nInterwenient uboczny (...) S.A. w Ł. wniósł o oddalenie powództwa, popierając stanowisko wyrażone przez stronę pozwaną, a nadto o zasądzenie od powódki kosztów procesu.\nWyrokiem z dnia 13 czerwca 2013 r. Sąd Okręgowy w Koszalinie zasądził od pozwanej na rzecz powódki tytułem odszkodowania kwotę 1.220,68 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 25 listopada 2011 roku do dnia zapłaty i tytułem zadośćuczynienia kwotę 75.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 14 czerwca 2013 roku do dnia zapłaty. Ponadto ustalił odpowiedzialność pozwanej za mogące się ujawnić w przyszłości skutki zdarzenia z dnia 25 listopada 2008 roku i oddalił powództwo w pozostałym zakresie, zasądzając od pozwanej na rzecz powódki kwotę 10.982 zł tytułem kosztów procesu.\nRozstrzygnięcie to Sąd Okręgowy oparł na poczynionych przez siebie ustaleniach faktycznych, z których wynika że S. M. ma 56 lat. Z wykształcenia jest fryzjerem i wykonuje ten zawód od około 40 lat. Prowadzi działalność gospodarczą w formie salonu fryzjerskiego. W dniu 25 listopada 2008 r. około godziny 12 00, powódka wyszła ze swojego zakładu fryzjerskiego, udając się do sklepu z dywanami w sprawie wymiany wadliwej wykładziny podłogowej. Nie wzięła ze sobą torebki, ani telefonu, miała buty na niskim obcasie. Po dojściu do skrzyżowania z ulicą (...) i minięciu baszty, skręciła w lewo. Zauważyła, że okoliczne chodniki nie były odśnieżone, a zalegający śnieg uniemożliwiał poruszanie się po nich. Z tego względu, powódka zeszła na jezdnię i zaczęła poruszać się w kierunku sklepu (...), który znajdował się kilkadziesiąt metrów dalej, po przeciwnej stronie ulicy. Sąd ten opisał szczegółowo przebytą przez powódkę drogę by ustalić, że na przeciwko tego sklepu, poślizgnęła się i upadła na jezdnię. Sąd ten ustalił, że na ulicy zalegało około 15 cm śniegu. Nie był to świeży śnieg, tego dnia w S. nie było opadów śniegu. Powódka zaczęła wzywać pomocy; wówczas podszedł do niej M. S., pomógł jej wstać i zaprowadził ją do sklepu (...). Stąd pracownicy tego sklepu przenieśli ją do samochodu i odwieźli do szpitala w S., po drodze zabierając jej dokumenty z zakładu fryzjerskiego.\nSąd Okręgowy ustalił nadto, że w dniu wypadku, pracownik sklepu (...) M. M., odśnieżył chodnik prowadzący do schodów sklepu oraz częściowo przy ulicy, na długości ok. 4 metrów, w kierunku baszty.\nZ ustaleń tego Sądu wynika, że w szpitalu, stwierdzono u powódki tylne zwichnięcie w stawie goleniowo – skokowym prawym, ze złamaniem śródwarstwowym tylnej krawędzi piszczeli i złamanie kostki bocznej. W dniu następnym - 26 listopada 2008 roku, przeprowadzono zabieg operacyjny, polegający na nastawieniu zwichnięcia i zespoleniu złamania tylnej krawędzi piszczeli dwiema śrubami. Pooperacyjne zdjęcie rentgenowskie wykazało prawidłowe nastawienie i położenie odłamów. Kończynę unieruchomiono gipsem stopowo – goleniowym na okres 6 tygodni. Powódka została wypisana ze szpitala 1 grudnia 2008 roku, z zaleceniem kontynuowania profilaktyki przeciwzakrzepowej przez przyjmowanie leku C. przez 40 dni. Po powrocie do domu powódka nie mogła chodzić. Mąż kupił dla niej wózek inwalidzki, na którym poruszała się po mieszkaniu. Znaczną cześć dnia powódka leżała z nogą uniesioną ku górze. Inne ułożenie powodowało silny ból. Dnia 12 stycznia 2009 roku podczas pierwszej kontroli u ortopedy stwierdzono, że noga się nie zrasta i zalecono w dalszym ciągu utrzymywać ją w pozycji leżącej, w górze. Kolejna wizyta miała miejsce po około sześciu tygodniach. Wówczas lekarz stwierdził, że noga zaczyna się zrastać. Powódce nadal zalecono leżenie z nogą w górze i przyjmowanie zastrzyków przeciwzakrzepowych. Podczas następnej kontroli u ortopedy, po upływie kolejnych sześciu tygodni, lekarz zdecydował o zdjęciu gipsu i zezwolił powódce na poruszanie się o kulach.\nSąd pierwszej instancji ustalił nadto, że na początku kwietnia 2009 roku u powódki wystąpił ból i obrzęk okolicy stawu skokowego, rozpoznany jako powikłanie w postaci zakrzepicy żył głębokich prawej kończyny dolnej. Po zastosowaniu leczenia farmakologicznego, nastąpiła poprawa stanu zdrowia powódki. Od 20 maja 2009 roku, powódka mogła poruszać się przy pomocy jednej kuli, przy podtrzymaniu zakazu nadmiernego obciążania nogi. W dniu 29 września 2009 roku powódka została poddana drugiemu zabiegowi operacyjnemu, polegającemu na usunięciu śrub zespalających. Po tym zabiegu, przez okres trzech tygodni, powódka ponownie musiała chodzić o kulach. Następnie została skierowana na rehabilitację. Do sanatorium w P. wyjechała 11 listopada 2009 roku. Po powrocie do S. - 4 grudnia 2009 roku, wróciła do pracy.\nW swoich ustaleniach Sąd Okręgowy wskazał, że S. M. uskarża się na częste obrzęki nogi i ból przy chodzeniu, który znacznie nasila się przy większym wysiłku fizycznym. Trwałym następstwem wypadku jest pourazowa deformacja stawu skokowo goleniowego prawego z ograniczeniem ruchomości, niewydolność funkcjonalna kończyny i przewlekły zespół bólowy. Ze względu na doznane obrażenia, występują u powódki ograniczenia w chodzeniu, długotrwałym staniu, pokonywaniu barier architektonicznych. Po dłuższym wysiłku i obciążeniu stawów pojawia się ból i obrzęk, co wymaga przyjmowania leków oraz stosowania zabiegów rehabilitacyjnych. Charakter obrażeń i ich lokalizacja będzie w przyszłości wiązać się z wytworzeniem i postępem zmian zwyrodnieniowych stawu skokowo goleniowego. Doznany przez powódkę w wyniku wypadku trwały uszczerbek na zdrowiu wynosi 18% (złamanie nasady dalszej kości piszczelowej prawek i kostki bocznej z podwichnięciem bocznym stawu). Po wypadku, powódka otrzymywała zasiłek chorobowy, a następnie od 23 września 2009 roku do 21 grudnia 2009 roku, przyznano jej prawo do zasiłku rehabilitacyjnego. Obecnie prowadzony przez S. M. zakład fryzjerski jest otwarty od godz. 10 00 do godz. 18 00, tj. o dwie godziny krócej, aniżeli przed wypadkiem.\nSąd pierwszej instancji ustalił, że wydatki poniesione przez powódkę na poczet zakupu leków, opatrunków oraz przyrządów ortopedycznych, związanych z tym wypadkiem wyniosły 1.229,58 zł. Pismem z 25 czerwca 2009 roku S. M. wystąpiła do Burmistrza Miasta S. z wezwaniem do zapłaty kwoty 80.000 złotych tytułem zadośćuczynienia oraz 972,78 z tytułu poniesionych kosztów leczenia. Burmistrz odmówił wypłaty. Zawiadomił o zdarzeniu (...) S.A. celem rozpatrzenia roszczenia powódki. Wskazał jednocześnie, że Gmina Miasto S. zawarła z Miejskim Przedsiębiorstwem (...) sp. z o.o. w S. umowę, na mocy której to wymienione przedsiębiorstwo odpowiada za stan utrzymania ulic miejskich. W okresie, w trakcie którego wystąpił sporny wypadek, pozwana Gmina posiadała ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej w Towarzystwie (...) S.A., które w dniu 31 marca 2008 roku zostało połączone z (...) S.A. i przyjęło nazwę tej spółki.\nZ ustaleń tego Sądu wynika ponadto, że na mocy umowy z 28 maja 2008 roku, zawartej pomiędzy Gminą Miejską S. a Miejskim Przedsiębiorstwem (...) sp. z o.o. w S., Przedsiębiorstwo to zobowiązało się do świadczenia na rzecz zamawiającego usługi polegającej na letnim i zimowym utrzymaniu dróg, chodników i ciągów pieszych w mieście S.. Zakres przedmiotu umowy obejmował w szczególności mechaniczne i ręczne utrzymanie nawierzchni dróg, placów, chodników i ciągów pieszych, w tym w okresie zimowym w szczególności poprzez zwalczanie śliskości wg. standardów określonych w załączniku do umowy. Dodatkowo, w okresie zimowym w czasie opadów śniegu, pozwane Przedsiębiorstwo zobowiązało się do utrzymania czystości dróg, placów, chodników i ciągów pieszych w mieście, włącznie z wywiezieniem na składowisko odpadów. Wykonawca zobowiązał się do utrzymania w tym okresie stałej gotowości zimowego utrzymania (prowadzenia akcji zimowej). Kontrola wykonania tej umowy przez Gminę miała odbywać się przez wysyłanie powiadomień sms-ami przez wykonawcę wraz z wyjazdem sprzętu celem świadczenia usług zimowego utrzymania dróg. Ponadto zamawiający miał dokonywać protokolarnego odbioru usług w ciągu 3 dni po przepracowanym miesiącu. Stosownie do SIWZ usługi zleconej przez pozwaną, stanowiącej załącznik do umowy, ulica (...) objęta została obowiązkiem całościowego odśnieżania. Kolejność jej utrzymania ustalono na poziomie II/III w skali od I do IV, zaś standard odśnieżania ustalono na III/IV w skali od I do VI. Standard III oznaczał usuwanie śniegu na całych szerokościach jezdni i likwidowanie śliskości w miejscach niebezpiecznych tj. na skrzyżowaniach z innymi drogami, przystankach autobusowych, odcinkach dróg o pochyleniu powyżej 4%, innych miejscach wyznaczonych przez zarząd drogi. Standard IV oznaczał odśnieżanie ulic na całej szerokości i likwidację śliskości na odcinkach decydujących o konieczności przywrócenia ruchu. Umowa nie obejmowała odśnieżania, ani posypywania piaskiem i solą chodników przy ulicy (...) od skrzyżowania z ulicą (...) do sklepu (...). Każdy miesiąc wykonywanych usług kończył się formalnie protokołem odbioru robót. W protokole odbioru robót za listopad 2008 roku, Gmina Miasto S. jako zleceniodawca uznała, że praca pozwanego Przedsiębiorstwa wykonana została zgodnie z umową, nie wystąpiły jakiekolwiek uchybienia. Praca wykonywana przez samochody i inny sprzęt odśnieżający odnotowywana jest w karcie drogowej, a następnie odbierana przez osoby nadzorujące z M.. Właściwi pracownicy spółki (dyspozytorzy) jeżdżą także samochodami i kontrolują poprawność wykonywania umowy. Każdorazowo, przy wyjeździe sprzętu w ramach akcji zimowej, wykonawca wysyłał inspektorowi ds. drogowych Urzędu Miasta sms-a z powiadomieniem o tym fakcie. Akcja była kontynuowana aż do momentu, kiedy dyspozytor stwierdził, że stopień odśnieżenia wynikający z umowy z Gminą został osiągnięty. Na ulicy (...) odśnieżanie odbywało się zarówno 24 jak i 25 listopada 2008 roku. Z uwagi na fakt, że ulica ta jest wąska, odśnieżać mogły ją tylko niektóre pojazdy pozostające w dyspozycji M.: spychacz m-ki B., wyposażony w pług przedni, a także ciągniki K., P. i (...). Odśnieżanie polegało na zepchnięciu śniegu w kierunku chodników przez pług oraz posypaniu jezdni piaskiem i solą, na przewidzianych przez harmonogram odcinkach. W przypadku ulicy (...), przewidziano posypanie piaskiem i solą skrzyżowania ulicy (...) z ulicą (...).\nW ustaleniach tych Sąd okręgowy wskazał, że w kartach drogowych z 25 listopada 2008 roku, odnotowano odśnieżanie ulicy (...) przez A. K., przy pomocy pojazdu P. oraz posypywanie skrzyżowania ul. (...) z ul. (...) przez S. S., poruszającego się ciągnikiem (...). Odśnieżanie rozpoczęto tego dnia o godzinie 2 ( 00) w nocy. Czas pracy powyższych kierowców wyniósł tego dnia odpowiednio 15 i 12 godzin. W dniu 28 listopada 2008 r. Gmina Miasto S. dokonała bieżącego odbioru stanu utrzymania dróg, chodników i ciągów pieszych na terenie miasta, bez uwag. W ocenie mieszkańców S. działania Miejskiego Przedsiębiorstwa (...) w kilku dniach listopada 2008 r. kiedy nastąpiły opadu śniegu były nieudolne i poruszanie się po ulicach było bardzo trudne. Zgodnie z obowiązującym na obszarze miasta S. regulaminem utrzymania czystości i porządku, właściciele i użytkownicy nieruchomości są zobowiązani między innymi do usuwana sopli, nawisów śnieżnych oraz uprzątania błota, śniegu, lodu oraz innych zanieczyszczeń z chodników publicznych położonych bezpośrednio przy granicy nieruchomości. W dniach 14 i 15 listopada 2008 roku Szpital Powiatowy w S. odnotował 10 przypadków z rozpoznaniem złamań.\nSąd pierwszej instancji ustalił też, że w pozwie z 12 lipca 2010 roku, skierowanym do Sądu Okręgowego w Koszalinie przeciwko Miejskiemu Przedsiębiorstwu (...) sp. z o.o. w S. i (...) Towarzystwu Ubezpieczeń S.A. w Ł., powódka domagała się zasądzenia solidarnie od pozwanych kwoty 75.000 zł tytułem zadośćuczynienia oraz kwoty 1.220,68 zł z tytułu zwrotu kosztów leczenia. Prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Koszalinie, wydanym 18 października 2011 roku w sprawie I C 269/10 powództwo oddalono, z uwagi na brak legitymacji procesowej biernej po stronie pozwanych.\nNa podstawie powyższych ustaleń Sąd Okręgowy uznał, że powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości. Wskazał, że do podstawowych powinności ciążących na zarządcach dróg należy wykonywanie szeregu czynności, których zasadniczym celem jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu również w porze zimowej, bowiem utrzymanie drogi jest pojęciem szerokim oznaczającym m.in. jej odśnieżanie, zwalczanie śliskości czy też usuwanie powstających zimą ubytków w nawierzchni drogowej. W celu realizacji tych zadań zarządca powinien utrzymywać podlegające mu drogi w stanie wykluczającym narażenie użytkowników na wypadek. Poszukując podmiotu zobowiązanego do utrzymania drogi należy przy tym w pierwszej kolejności ustalić właściwego zarządcę dla odcinka drogi, na którym doszło do szkody. Na gruncie niniejszej sprawy, nie budziło wątpliwości, że zarządcą drogi, na której doszło do upadku powódki była pozwana Gmina Miasto S..\nAnalizując zasady prawne odpowiedzialności pozwanej Gminy wynikające z obowiązku utrzymania dróg we właściwym stanie, Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że „sprawcy” w tego typu szkodach odpowiadają na zasadzie winy, a podstawę ich odpowiedzialności określa art. 415 k.c.\nSąd Okręgowy wskazał, że okoliczności zdarzenia, jakiemu uległa powódka S. M. w dniu 25 listopada 2008 r. zostały stwierdzone zeznaniami przesłuchanych w sprawie świadków, którzy jednoznacznie poparli twierdzenia powódki i okoliczności opisanej przez nią sytuacji, podczas której doznała ona urazu. Nie budziło zatem wątpliwości tego Sądu, że S. M. upadła na jezdni, na której zalegało kilkanaście centymetrów śniegu, a w następstwie tego upadku doznała uszczerbku na zdrowiu, opisanego w przedłożonej dokumentacji medycznej i opinii biegłego, sporządzonej na potrzeby niniejszego postępowania. Droga, którą poruszała się powódka nie była właściwie odśnieżona, mimo że intensywne opady śniegu, które dotknęły wówczas S. ustąpiły co najmniej dwa dni wcześniej. Oceniając zgłoszone przez powódkę roszczenie, Sąd ten ostatecznie uznał więc, że zasługiwało ono na uwzględnienie co do zasady.\nZdaniem Sądu Okręgowego nie zwalnia pozwanej z odpowiedzialności w szczególności okoliczność, że czynności w zakresie odśnieżania miasta powierzyła innemu podmiotowi. To gmina bowiem, jako zarządca drogi, odpowiada za właściwe jej utrzymanie. Gmina jako właściciel i podmiot odpowiedzialny za jej utrzymanie powinna podejmować wszelkie działania, które są konieczne w danych warunkach do normalnego z nich korzystania.\nSąd pierwszej instancji wyjaśnił, że utrzymanie dróg w okresie zimowej aury w stanie całkowitego bezpieczeństwa często ze względów technicznych może być niemożliwe do wykonania. Na gruncie niniejszej sprawy sytuacja taka jednak nie zachodzi. Podkreślenia bowiem wymaga fakt, że mimo że opady śniegu w listopadzie 2008 r. były gwałtowne i obfite, to jednak ustały na kilka dni przed datą, w której doszło do opisywanego przez powódkę zdarzenia. S. M. przewróciła się na zalegającym od kilku dni śniegu. Gmina zatem niewątpliwie w sposób niewłaściwy wywiązała się z obowiązku właściwego utrzymania drogi i jej odśnieżenia.\nW ocenie tego Sądu nie sposób zatem uznać, aby pozwana Gmina wykonała wszelkie możliwe czynności, by zapewnić bezpieczeństwo dla życia i zdrowia osób korzystających z jej dróg. Nieodśnieżenie fragmentów ulicy (...), na której doszło do zdarzenia, było zatem ewidentnym zawinieniem pozwanej. Sad ten uznał, że nie można przy tym przyjąć, aby powódka w jakikolwiek przyczyniła się do powstania szkody. Jak wynika z jej twierdzeń, uwiarygodnionych dodatkowo zeznaniami świadków i potwierdzonych w trakcie wizji lokalnej miejsca zdarzenia, S. M. nie miała możliwości poruszania się w tym miejscu po chodniku, na ulicy tej nie ma przejścia dla pieszych i wszyscy korzystający z niej w czasie, kiedy doszło do zdarzenia, pokonywali ulicę w podobny sposób. S. M. miała przy tym na sobie płaskie obuwie, przez co wyeliminowała ryzyko poślizgnięcia się na drodze. Jedyną przyczyną jej upadku był zatem zalegający w nadmiarze śnieg. Sąd Okręgowy stwierdził, ze zaniechanie czy raczej wadliwe wypełnienie obowiązków ciążących na pozwanej w zakresie utrzymania drogi prowadzi zatem do powstania obowiązku odszkodowawczego po jej stronie.\nSąd pierwszej instancji stwierdził, że pozwana Gmina, jako odpowiedzialna za stan dróg i chodników w mieście, powinna była czuwać nad stanem technicznym terenów należących do niej, a w okresie zmian pogody, w sposób przezorny podejmować działania mające na celu zadbanie o stan ich bezpieczeństwa, szczególnie w zimie. Niewątpliwie przyjąć należało, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy zaniechaniem pozwanej w postaci zaniedbania przy zapewnieniu bezpieczeństwa terenów do niej należących przez ich nieodśnieżenie i nieusunięcie zalegającego śniegu, a upadkiem powódki i doznanym w jego wyniku uszczerbkiem na zdrowiu.\nW okolicznościach niniejszej sprawy Sąd ten uznał, że kwotą zadośćuczynienia odpowiednią do doznanych przez powódkę przeżyć jest żądana przez nią kwota 75.000 zł. Sąd Okręgowy miał na uwadze okoliczność, że doznany przez S. M. uraz był poważny. Wskazał na ograniczenie jakości życia powódki, a także na jej negatywne przeżycia, utrudnienia w życiu codziennym i zawodowym, a także osobistym. Zasądzona kwota, zdaniem tego Sądu, pozwoli powódce na złagodzenie cierpień, jakich doznała na skutek urazu i po przebytych operacjach, a także pozwoli na łatwiejsze pogodzenie się z obecnym stanem zdrowia, który ma wpływ na jego ogólną kondycję psychofizyczną.\nOdsetki przyznano od dnia następującego po dniu wyrokowania tj. od 14 czerwca 2013 roku. Natomiast żądanie zasądzenia odsetek ustawowych od sumy zadośćuczynienia za okres od dnia wniesienia pozwu (25.11.2011r.) do dnia wyrokowania w sprawie (13.06.2013r.) zostało oddalone, o czym orzeczono w pkt. 4 wyroku.\nSąd Okręgowy uznał za uzasadnione w całości roszczenie powódki o zapłatę kwoty 1.220,68 zł z tytułu zwrotu kosztów leczenia. Wskazał, że szczegółowe wyliczenie wydatków składających się na tę kwotę zostało poparte dokumentacją potwierdzającą, że w trakcie leczenia powódka ponosiła koszty zakupu leków i opatrunków, sprzętu ortopedycznego (kul, wkładek ortopedycznych, opaski). Na własny koszt wykonała również niezbędne badania w tym USG, badania laboratoryjne, których wykonanie w ramach finansowania przez Narodowy Fundusz Zdrowia było utrudnione, z uwagi na długi okres oczekiwania. Poniesione przez nią koszty wynikały bezpośrednio z następstw urazu doznanego w wyniku zdarzenia z 28 listopada 2008 r.\nW punkcie drugim wyroku Sąd pierwszej instancji ustalił na podstawie art. 189 k.p.c. odpowiedzialność pozwanej na przyszłość za skutki obrażeń, doznanych przez powódkę w wyniku zdarzenia z dnia 25 listopada 2008 r. Zdaniem tego Sądu, powódka wykazała interes prawny w żądaniu ustalenia tej odpowiedzialności, albowiem wypadek ten i wynikające z niego urazy mogą spowodować bliżej nieokreślone szkody w przyszłości. Z opinii biegłego sądowego wynika niezbicie, że charakter obrażeń powódki i ich lokalizacja będzie w przyszłości wiązać się z wytworzeniem i postępem zmian zwyrodnieniowych stawu skokowo goleniowego; trudno jest jednak określić jednoznacznie, jak pogorszy się jeszcze obecny stan zdrowia powódki.\nO kosztach orzeczono w myśl zasady odpowiedzialności za wynik procesu.\nApelację od powyższego wyroku złożyła pozwana, zaskarżając go w całości. Skarżąca zarzuciła:\n1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i brak zastosowania w sprawie art. 429 k.c. poprzez dowolne przyjęcie, że pozwana Gmina ponosi odpowiedzialność za wypadek jakiemu uległa powódka, pomimo powierzenia zimowego utrzymania dróg, chodników i ciągów pieszych Miejskiemu Przedsiębiorstwu (...) Spółce z o.o. w S., które w zakresie swojej działalności zawodowej trudni się wykonywaniem takich czynności,\n2. naruszenie prawa procesowego w szczególności art. 217 §1, art. 227 i 232 k.p.c. polegające na pominięciu wyjaśnienia i dowolnym lub błędnym ustaleniu istotnych dla sprawy okoliczności, czyli nie przeprowadzeniu prawidłowego postępowania dowodowego, i nie rozważeniu w sposób bezstronny i wszechstronny (art. 233 § 1 k.p.c.), a także nie wyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku ( art. 328 § 2 k.p.c.):\na) zarzutu zgłaszanego przez pozwaną, że powódka przez swoją nieostrożność przyczyniła się do zaistnienia wypadku i jednoznaczne, dowolne acz nie wskazane w sposób skonkretyzowany ustalenie winy pozwanej za zaistnienie zdarzenia z 25.11.2008 r. z udziałem powódki i jego skutki,\nb) dowolnym przyjęciu, że w dniu 25.11.2008 r. w S. nie było opadów śniegu, a działania M. w listopadzie 2008 r. kiedy wystąpiły opady śniegu były nieudolne,\nc) całkowicie błędne, bo sprzeczne z zapisami umowy pomiędzy pozwaną Gminą Miasto S., a Spółką M. w S. ustalenie, że M. zobowiązało się do wywożenia na składowisko odpadów śniegu, w czasie jego opadów, podczas gdy z treści § 1 ust. 2.1 umowy wynika wniosek przeciwny,\nd) dowolne zinterpretowanie sposobu wykonywania przez pozwaną Gminę sposobu wykonywania kontroli nad sposobem wykonywania usług zimowego utrzymania poprzez pominięcie zeznania świadka J. M.,\ne) sposobu ustalenia i wyliczenia wysokości zadośćuczynienia zasądzonego w wyroku – nie spełnia wymagań zawartych w art. 328 § 2 k.p.c.\nWskazując na te zarzuty, apelująca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa, ewentualnie o zmianę pkt. 2 wyroku poprzez miarkowanie zasądzonego zadośćuczynienia. Nadto wniosła o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych.\nW odpowiedzi na apelację powódka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od pozwanej na jej rzecz kosztów procesu w drugiej instancji.\nSąd Apelacyjny na wstępie wskazuje, że w pełni akceptuje ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Okręgowy w tej sprawie na podstawie należytej oceny dowodów dokonanej przez ten Sąd w granicach określonych przepisem art.233 § 1 k.p.c. Stąd Sąd Odwoławczy ustalenia te przyjmuje za własne, czyniąc integralną częścią poniższych rozważań. Wobec powyższego nie jest koniecznym ich ponowne szczegółowe przytaczanie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 sierpnia 2001 roku, V CKN 348/00, LEX nr 52761, Prok.i Pr. 2002/6/40). Sąd pierwszej instancji prawidłowo również ocenił konsekwencje wypływające z tak ustalonego stanu faktycznego, wobec trafnie przyjętej podstawy prawnej wyrokowania w niniejszej sprawie.\nNadto należy zaznaczyć, że Sąd drugiej instancji jest związany zarzutami naruszenia prawa procesowego, natomiast w granicach zaskarżenia ma obowiązek badania także z urzędu ewentualnych naruszeń prawa materialnego.\nOdnosząc się więc w pierwszej kolejności do zarzutów apelacji dotyczących właśnie naruszenia przepisów procedury cywilnej - art. 233 §1 k.p.c. oraz art. 328 §2 k.p.c., a także art. 217 §1, art. 227 i art. 232 k.p.c. Sąd Apelacyjny stanął na stanowisku, że do naruszenia powołanych przepisów w niniejszej sprawie nie doszło. W myśl art. 233 § 1 k.p.c. sąd ocenia wiarogodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału.\nSąd Odwoławczy wskazuje, że przepis art. 233 § 1 k.p.c., przy uwzględnieniu treści art. 328 § 2 k.p.c., nakłada na sąd orzekający obowiązek: po pierwsze - wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału, po drugie - uwzględnienia wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, po trzecie - skonkretyzowania okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności, po czwarte - wskazania jednoznacznego kryterium oraz argumentacji pozwalającej - wyższej instancji i skarżącemu - na weryfikację dokonanej oceny w przedmiocie uznania dowodu za wiarygodny bądź też jego zdyskwalifikowanie, po piąte - przytoczenia w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia dowodów, na których sąd się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Jak trafnie przyjmuje się przy tym w orzecznictwie sądowym, jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.) i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub, gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (tak min. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 27.09.2002 r., II CKN 817/00, LEX nr 56906). Dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. nie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest tu wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im je przyznając (tak Sąd Najwyższy min. w orzeczeniach: z dnia 23 stycznia 2001 r., IV CKN 970/00, LEX nr 52753, z dnia 12 kwietnia 2001 r., II CKN 588/99, LEX nr 52347, z dnia 10 stycznia 2002 r.,II CKN 572/99, LEX nr 53136).\nNależy zwrócić przy tym uwagę, że zachowanie powyższych wymogów dotyczących oceny dowodów przez sąd pierwszej instancji – nie pozwala na uznanie, że doszło do naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. co zostało nadto trafnie ujęte przez Sąd Najwyższy, który w uchwale składu 7 sędziów z dnia z dnia 23 marca 1999 r. w sprawie III CZP 59/98 wyraził pogląd, że „Same, nawet poważne, wątpliwości co do trafności oceny dokonanej przez sąd pierwszej instancji, jeżeli tylko nie wykroczyła ona poza granice zakreślone w art. 233 §1 k.p.c., nie powinny stwarzać podstawy do zajęcia przez sąd drugiej instancji odmiennego stanowiska.” W niniejszej sprawie nie tylko nie zostały przekroczone granice swobodnej oceny dowodów, ale również nie zachodzą, zdaniem Sądu Apelacyjnego, wątpliwości co do tej oceny dokonanej przez Sąd pierwszej instancji.\nSąd Odwoławczy zaznacza, że przepis art. 328 §2 k.p.c. wskazuje niezbędne elementy prawidłowego uzasadnienia wyroku sądu. Trafnie wskazuje się w orzecznictwie, że naruszenie tej normy prawnej może polegać na tym, że uzasadnienie orzeczenia sądowego nie zawiera wszystkich lub niektórych elementów wymienionych w tym przepisie, a brak ten mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 19 grudnia 2000 r. w sprawie V CKN 158/00). Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się jakichkolwiek uchybień w zakresie niekompletności, a więc braku obowiązkowych części w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, a tym bardziej takich, które mogłyby rzutować na wydane rozstrzygnięcie.\nNiezrozumiałe są natomiast zarzuty naruszenia pozostałych przepisów prawa procesowego, które podniosła strona skarżąca. W art. 217 §1 k.p.c. ustawodawca wskazał, że strona może aż do zamknięcia rozprawy przytaczać okoliczności faktyczne i dowody na uzasadnienie swoich wniosków lub dla odparcia wniosków i twierdzeń strony przeciwnej. Art. 227 k.p.c. stanowi, że przedmiotem dowodu są fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie. Nadto zgodnie z art. 232 k.p.c. Strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może dopuścić dowód niewskazany przez stronę. W obrębie tych regulacji nie sposób dostrzec błędów, jakich miałby dopuścić się Sąd pierwszej instancji w procedowaniu w tej sprawie.\nPrzyjmując, że intencją apelującej pozwanej było w istocie zakwestionowanie ustaleń poczynionych przez Sąd Okręgowy i odnosząc się szczegółowo do zarzutów wskazanych szczegółowo w podpunktach a-e w ramach zarzucanych naruszeń prawa procesowego, Sąd Apelacyjny wskazuje, że całkowicie przeciwnie do twierdzeń apelacji - Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu orzeczenia wyraźnie wskazał, że: „nie sposób przy tym przyjąć, aby powódka w jakikolwiek przyczyniła się do powstania szkody”(str.14 tego uzasadnienia), a zatem odniósł się do zarzutu zgłaszanego przez pozwaną, jakoby to powódka przez swoją nieostrożność przyczyniła się do zaistnienia wypadku. Następnie Sąd ten wyjaśnił swoje stanowisko w tej kwestii, prezentując argumentację przemawiającą za jego przyjęciem. Sąd Apelacyjny w pełni podziela oceny Sądu pierwszej instancji wyrażone w tej mierze, gdyż w sprawie nie ujawniły się jakiekolwiek okoliczności, przemawiające za tym, że po stronie S. M. doszło do takiej nieostrożności w jej zachowaniu, która mogłaby zostać oceniona w kategorii przyczynienia z art. 362 k.c. Przepis ten stanowi, że jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron. Zagadnienie, co należy rozumieć pod pojęciem „przyczynienia się” jest kontrowersyjne, wywołując poważne rozbieżności tak w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie. Punktem zbieżnym wszystkich koncepcji odnoszących się do tego zagadnienia jest wymóg takiego zachowania się poszkodowanego, które pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym z powstałą szkodą, za którą ponosi odpowiedzialność inna osoba. Różnice podejścia do problematyki „przyczynienia się” dotyczą zarówno konieczności zaistnienia po stronie poszkodowanego dodatkowego elementu skutkującego powstaniem lub zwiększeniem szkody, jak i jego charakteru. Owym elementem jest albo wymóg, by zachowanie poszkodowanego było obiektywnie nieprawidłowe (naganne), albo wymogu istnienia winy poszkodowanego. W zależności od podstawy odpowiedzialności osoby zobowiązanej do naprawienia szkody – albo stawia się wymóg istnienia zawinienia, jeśli zobowiązany odpowiada na zasadzie winy, albo tylko obiektywnej nieprawidłowości zachowania poszkodowanego - gdy zobowiązany odpowiada na zasadzie ryzyka lub słuszności (por. wyrok SN z dnia 29 października 2008 r., IV CSK 228/08, Biul. SN 2009, nr 1, s. 12, M. Praw. 2009, nr 19, s. 1060). Artykuł 362 k.c. pozwalałby zatem na zmniejszenie należnego S. M. odszkodowania, gdyby powódka dopuściła się zachowania obiektywnie nieprawidłowego, które pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym ze szkodą.\nSąd Apelacyjny stwierdza, że strona pozwana nie przedstawiła w tej mierze żadnych dowodów mimo, że podnosząc ten zarzut powinna mieć świadomość ciążącego na niej z mocy art. 6 k.c. obowiązku dowiedzenia zaistnienia takich okoliczności, które pozwoliłyby na przypisanie powódce obiektywnie nieprawidłowego zachowania. Nie spełniają tego wymogu hipotetyczne i całkowicie nieuprawnione rozważania na temat skutków rzekomego poirytowania powódki, które miało prowadzić do niezachowania przez nią ostrożności. Co więcej – hipotezy te nawet nie znajdują odzwierciedlenia w materiale dowodowym przeprowadzonym w sprawie. Nie ma w tym kontekście żadnego znaczenia kwestia wcześniejszej wizyty powódki w sklepie z wykładzinami, tak więc Sąd pierwszej instancji zasadnie nie objął jej ustaleniami stanu faktycznego. Okoliczność, że powódka widziała wcześniej, jaki jest stan ulicy (...) czy chodnika nie oznacza uwolnienia się pozwanej od odpowiedzialności za skutki urazu doznanego przez S. M.. W toku tego postępowania nie wykazano jakiegokolwiek zaniedbania po stronie powódki, a z pewnością nie można uznać za takowe jej decyzji o ponownym pokonaniu nieodśnieżonej należycie ulicy (...). W ocenie Sądu Odwoławczego użyte przez pozwaną w apelacji sformułowani, że „nie można wykluczyć, że (powódka) nie dochowała należytej ostrożności” świadczy dobitnie o braku jakiegokolwiek poparcia w dowodach dla tak opisanych twierdzeń pozwanej.\nApelująca podniosła, że Sąd pierwszej instancji dowolnie przyjął, że w dniu 25 listopada 2008 r. nie było w S. opadów śniegu, a działania Miejskiego Przedsiębiorstwa (...) w listopadzie 2008 r. kiedy wystąpiły opady śniegu były nieudolne. Nie jest to zarzut trafny, gdyż ustalenie to znajduje pełne potwierdzenie w prawidłowo ocenionych przez ten Sąd dowodach z zeznań świadków. Świadek M. S. zeznał, że było wówczas dużo śniegu, który leżał już przynajmniej dzień wcześniej, nie był to świeży śnieg. Okoliczność tę potwierdził też w sowich zeznaniach świadek R. R.. Na fakt, ze opady śniegu miały miejsce co najmniej kilka dni wcześniej wskazywał też świadek K. M.. Także powódka przesłuchana w charakterze strony zeznała, że tego dnia na pewno nie padał śnieg. W świetle powyższych okoliczności brak dowodów przeciwnych przedstawionych przez stronę pozwaną przesądza tym bardziej o prawidłowości ustalenia Sądu. Nie może być bowiem uznany za wystarczający do przyjęcia, że w tym dniu miały miejsce opady śniegu zapis w karcie drogowej, dotyczący godziny rozpoczęcia odśnieżania przez M.. Argumentacja strony apelującej, dotycząca niemożliwości natychmiastowej likwidacji zaśnieżenia ulic nie ma żadnego wpływu na trafność opisanego ustalenia Sądu pierwszej instancji. Zresztą nawet gdyby upatrywać wpływu tej dokumentacji na powyższe ustalenie to całokształt dowodów w sprawie, przemawia za tym, że śnieg padał w S. przed 25 listopada i był sukcesywnie w kolejnych dniach usuwany przez M.. Taka ocena odpowiada także powyżej wskazanej argumentacji pozwanej.\nOkoliczność, czy z umowy pomiędzy pozwaną a M. wynikał obowiązek wywożenia śniegu w czasie jego opadów, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, do wypadku powódki doszło bowiem nie wskutek niewywiezienia śniegu, lecz na skutek niewykonania w sposób należyty odśnieżenia ulicy (...). Co więcej, mimo niejasności kwestionowanego zdania uzasadnienia Sądu pierwszej instancji, nawet sama apelująca zauważyła, że nie wynika z niego wprost obowiązek wywożenia śniegu.\nWbrew twierdzeniom apelacji, dokonując ustaleń faktycznych w sprawie, Sąd Okręgowy oparł się m.in. na treści zeznań świadka J. M.. Jednak zeznania te bynajmniej nie prowadzą do wniosku o prawidłowym wykonywaniu przez pozwaną nadzoru nad odśnieżaniem S.. Przede wszystkim świadek ten nie wskazał w swoich zeznaniach, że ulica (...) była odśnieżona, ale zeznał, że „sądzi”, że była ona odśnieżana w dniach 24 i 25 listopada 2008 r. (k.188v.). Wniosek taki wysnuł on nie z osobistych obserwacji, a z tego, że „kiedy są opady śniegu zawsze jest odśnieżane”. Potwierdził natomiast, że powódka nie mogła iść chodnikiem, bo na tej ulicy chodniki „znajdują się w wyrywkowych miejscach”. Świadek ten ponadto wskazał jedynie, jakie były obowiązki inspektora ds. drogowych, co w żadnym razie nie przesądza o fakcie właściwego wywiązywania się z tych zadań, wobec zeznań innych świadków o stanie ulicy (...) w chwili zaistnienia zdarzenia.\nNie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że sposób ustalenia i wyliczenia wysokości zadośćuczynienia i odszkodowania zasądzonego w wyroku nie spełnia wymagań zawartych w art. 328 §2 k.p.c. Przede wszystkim stanowczo stwierdzić należy, że całkowicie nieznajdujące uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa są rozważania apelacji dotyczące mnożenia procentowej wysokości doznanego przez poszkodowanego uszczerbku na zdrowiu przez jakąkolwiek „stawkę”. Sąd pierwszej instancji precyzyjnie ustalił i opisał skutki oraz charakter urazu doznanego przez powódkę, wskazał też na charakter regulacji art. 445 §1 k.c. oraz powody, dla których zdecydował o określonej wysokości zadośćuczynienia. Nie był zobligowany ponownie, także w rozważaniach szczegółowo przytaczać tych wszystkich negatywnych doznań, jakie stały się udziałem powódki po wypadku. Sąd ten odwołał się do faktu, że uraz powódki był poważny, szczegółowo opisał jego obecne i przyszłe następstwa, szczegółowo przedstawiając motywacje swojego stanowiska (na str. 16 uzasadnienia). Rozważania te Sąd Apelacyjny w pełni podziela. Waga uszczerbku na zdrowiu powódki, ograniczenia w jej obecnym i przyszłym życiu (biorąc też pod uwagę wykonywany zawód), doznawany przez wiele miesięcy dotkliwy ból, przebyte zabiegi operacyjne i rehabilitacja, a także inne negatywne przeżycia, jakie wiązały się z sytuacją S. M. wynikłą po wypadku – wszystkie te okoliczności niewątpliwie uzasadniają co do wysokości zasądzoną przez Sąd Okręgowy kwotę. Można w tym kontekście wymienić okoliczności ustalone przez Sąd Okręgowy jak choćby konieczność długotrwałego leżenia z uniesiona nogą, wielotygodniowe noszenie opatrunku gipsowego, przyjmowanie zastrzyków C., poruszanie się na wózku inwalidzkim, a następnie o kulach. Przypomnieć wypada także pozwanej, że powódka mogła powrócić do wykonywania pracy zarobkowej (w ograniczonym zakresie) po około roku od zdarzenia, a jej sprawność nie powróciła do stanu sprzed wypadku. W tych okolicznościach brak jest przesłanek do uznania kwoty 75.000 zł zadośćuczynienia za nadmiernie wygórowaną, a tylko w takiej sytuacji Sąd drugiej instancji były uprawniony do ingerencji i wymierzenia kwoty zadośćuczynienia w wysokości „odpowiedniej”. W treści apelacji nie wskazano powodów, dla których zadośćuczynienie zasądzone na rzecz powódki byłoby nadmiernie wygórowane.\nPrzechodząc do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 429 k.c., Sąd Apelacyjny wskazuje, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie istniały podstawy do uchylenia się pozwanej od odpowiedzialności w oparciu o powołaną regulację. Wyłączenie odpowiedzialności z tytułu winy w wyborze nie zamyka drogi do odpowiedzialności powierzającego, w sytuacji kiedy możliwe jest przypisanie mu czynu z art. 415, a więc jego zachowanie uzasadnia zarzut winy w świetle tego przepisu (por. M. Sajfan K. Pietrzykowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. T. 1, Wyd. 7, Warszawa 2013).\nSąd Okręgowy jako podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia wskazał właśnie art. 415 k.c. i ocenę tę Sąd Apelacyjny podziela. Jak trafnie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 grudnia 2002 r. w sprawie IV CKN 1585/2000: „Gmina, działając jako inwestor, nie ponosi odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez przedsiębiorstwo trudniące się zawodowo wykonywaniem powierzonych przez nią robót (art. 429 k.c.), nie jest natomiast zwolniona od odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną jej własnym zaniedbaniem.” Podobnie w wyroku z dnia 16 kwietnia 2003 r. w sprawie II CKN 1466/2000 Sąd Najwyższe stwierdził, że skuteczne powierzenie czynności osobie trzeciej, które na podstawie art. 429 k.c. zwalnia od odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez przedsiębiorstwo trudniące się zawodowo wykonywaniem danych czynności, nie wyklucza odpowiedzialności powierzającego za szkodę wyrządzoną jego własnym zaniedbaniem.\nW niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie wskazał na podstawę odpowiedzialności gminy jako zarządcy drogi w oparciu o ustawę z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Sąd ten trafnie także wskazał, że gmina jako właściciel i podmiot odpowiedzialny za utrzymanie dróg powinna podejmować wszelkie działania, które są konieczne w danych warunkach do normalnego z nich korzystania. Sąd Okręgowy nadto zasadnie zwrócił uwagę na fakt, że choć utrzymanie dróg w okresie zimowej aury w stanie całkowitego bezpieczeństwa często ze względów technicznych może być niemożliwe do wykonania, to jednak powódka nie przewróciła się na świeżo w tym dniu opadłym śniegu, lecz na śniegu już zalegającym, nieuprzątniętym. Materiał dowodowy zebrany w tej sprawie wskazuje na to, że pozwana nie tylko nie kontrolowała należycie prawidłowości wykonywania przez (...) umowy, a wręcz stwierdziła, że umowa ta była wykonywana w sposób prawidłowy. Tym samym to pozwana w sposób niewłaściwy wywiązała się z obowiązku właściwego utrzymania drogi i jej odśnieżenia.\nW konsekwencji zasługuje na aprobatę pogląd Sądu pierwszej instancji, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy zaniechaniem pozwanej w postaci zaniedbania przy zapewnieniu bezpieczeństwa terenów (dróg) do niej należących przez ich nieodśnieżenie, a upadkiem powódki i doznanym w jego wyniku uszczerbkiem na zdrowiu. Własne zaniedbanie powódki – mimo powierzenia odśnieżania spółce M., polegało w tym przypadku na niezapewnieniu właściwego poziomu odśnieżenia ulicy (...), a także na niewystarczającym nadzorze nad jego wykonywaniem. Wskazać należy, że zarządzenie nr 46 Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 25 października 1994 roku, na które powoływała się pozwana co do ustalania standardów odśnieżania dotyczy, jak wynika z jego paragrafu 1, zarządzanych przez dyrekcje okręgowe dróg publicznych wskazanych w załączniku. Fakt skorzystania z tych standardów i ich doboru przez pozwaną był więc jej samodzielną decyzją. Co więcej, niewłaściwe wykonywanie nadzoru wynika chociażby z faktu potwierdzenia przez pozwaną w protokole odbioru robót za listopad 2008 roku, że praca M. wykonana została zgodnie z umową, nie wystąpiły jakiekolwiek uchybienia – wskazują na powyższe również wynikające z akt sprawy niejasności związane z kartami drogowymi pojazdów używanych przez to przedsiębiorstwo do wykonywania umowy, a wręcz sprzeczności i braki tej dokumentacji, których pozwana nie potrafiła wyjaśnić.\nSąd Apelacyjny stanął na stanowisku, że pozwana winna zapewnić właściwy poziom odśnieżenia ulic S. i wykonywanie zadania przez M. należycie kontrolować. Obowiązkowi temu pozwana zresztą nie zaprzeczała. Niewłaściwe wywiązanie się przez pozwaną ze swoich obowiązków w tym zakresie spowodowało uznanie jej odpowiedzialności wobec powódki w oparciu o art. 415 k.c.\nMając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny oddalił apelację w oparciu o art. 385 k.p.c. Na podstawie art. 98 §1, 3 i 4 k.p.c. w zw. z §6 pkt 6 w zw. z §13 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j.: Dz. U. Nr 461 z 2013 r.) Sąd Apelacyjny zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 2700 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.\nDodano: 5 maja 2014 , Opublikował(a): Sylwia Kędziorek\nOsoba, która wytworzyła informację: Maria Iwankiewicz, Edyta Buczkowska-Żuk , Tomasz Żelazowski


Firefox wreszcie rozbity na osobne procesy. To kuriozalne, że użytkownicy musieli tyle czekać | Antyweb\nFirefox wreszcie rozbity na osobne procesy. To kuriozalne, że użytkownicy musieli tyle czekać\nFirefox wreszcie będzie rozbity na osobne procesy. Użytkownicy czekali na tę funkcję dobrych kilka lat... i niestety jeszcze chwilę poczekają.\nChrome już od dawna działa w osobnych procesach. Przeglądarka tuż po uruchomieniu załadowuje swój interfejs oraz wszystkie rozszerzenia w taki sposób. Analogicznie dzielone są też karty. Zaglądając do systemowego menedżera zadań zobaczymy zatem długą listę pozycji, która czasem może przerażać. W przypadku Firefoksa już tak dobrze to nie wygląda. Co prawda twórcy już jakiś czas temu odseparowali główny proces przeglądarki od rozszerzeń, ale ciągle nie mogli sobie poradzić z oddzieleniem od niego kart. Rozwiązanie to nosiło nazwę Electrolysis (E10S) i było rozwijane od...2009 roku.\nTo cię zainteresuje Firefox prześcignął Internet Explorera. Ale Mozilla nie ma powodów do radościServo, czyli zupełnie nowy silnik Mozilli zadebiutuje już w czerwcu\nOd jakiegoś czasu funkcja ta była obecna w wersji beta. Aktywowano ją jednak wyłącznie u połowy użytkowników. Widać było ewidentnie, że twórcy wdrażają tę technologię w sposób bardzo ostrożny. W końcu Asa Dotzler na swoim blogu ujawnia, że zadebiutuje ona w stabilnym Firefoksie w ciągu najbliższych 6 tygodni. Przy czym znowu nie będzie to pełne wdrożenie, bo na początku dostęp uzyska wyłącznie 1 proc. użytkowników przeglądarki - to dokładnie tyle, ile obecnie używa wersji beta. Dopiero potem zostanie ona udostępniona wszystkim. Mozilla chce mieć w ten sposób 100 proc. pewności, że wprowadza na rynek technologię stabilną i niezawodną.\nWarto jednak przy tym zaznaczyć, że E10S w Firefoksie działa inaczej niż w przypadku Chrome. Inżynierowie Google'a nie szli na kompromisy i rozbili wszystko co się dało na osobne procesy. W przypadku Liska wygląda to inaczej. W osobnym procesie działa interfejs i główny proces przeglądarki. W osobnym natomiast znajdują się wszystkie karty. Korzyści są zatem połowiczne, bo awaria jednej karty może się odbić na wszystkich innych. Niemniej i tak w dużym stopniu poprawia to bezpieczeństwo programu. W końcu karty będą mogły działać sobie w osobnej piaskownicy (zupełnie tak, jak obecnie rozszerzenia) i tym sposobem uniemożliwią ewentualnym exploitom i złośliwym skryptom wpływanie na działanie całego programu. Poza tym interfejs powinien być zdecydowanie bardziej responsywny - szczególnie w sytuacjach, gdy karty będą pochłaniać więcej zasobów sprzętowych. Warto jednak zaznaczyć, że dwa osobne procesy to również nieznacznie więcej zajmowanej przez program pamięci operacyjnej. W dzisiejszych realiach, gdzie komputery mają jej relatywnie dużo, nie powinno to stanowić problemu. A nawet jeśli wzrosty będą odczuwalne, to warto ponieść taką cenę.\nFirefox 45 bez grupowania kart. A to dopiero początkiem czystek w programie TP Tomasz Popielarczyk\nOto przykładowe urządzenia i rozwiązania, w których zastosowanie znajdzie Firefox OS TP Tomasz Popielarczyk\nPremiera Firefoksa 48 to kwestia kilku tygodni. Dla Mozilli bez wątpienia będzie ona wydarzeniem przełomowym. Dla użytkowników - niekoniecznie. Fundacja wdraża technologię, która nie jest nowa. Nie ma zatem mowy o wyznaczaniu na tym polu jakichkolwiek standardów. To właściwie gonienie bardziej zaawansowanej konkurencji. I to się mści, co widać po słupkach popularności. Firefox traci, a z takim tempem prac Mozilla na pewno tego trendu nie odwróci.\nIle będą kosztowały karty w osobnych procesach w Firefoksie? Całkiem sporo Tomasz Popielarczyk\nPowstanie jeszcze jedna wersja Firefox OS. Potem będzie już tylko ciekawiej! Tomasz Popielarczyk\nMozilla udostępnia stabilnego Firefoksa 44 z obsługą powiadomień push Tomasz Popielarczyk


F2.A.07.08 na sprzedaż - 4 pokoje 83,1 m2 - Omulewska - ul. Omulewska26 - Onet Nieruchomości\nPowierzchnia: 83,07 m2\nInwestycja: mieszkanie znajduje się w inwestycji Omulewska, w której dostępna jest jeszcze 1 podobna oferta.\nNowe 4 pokojowe mieszkanie na sprzedaż o powierzchni 83,1 m2 znajduje się w nowo budowanej inwestycji mieszkaniowej Omulewska przy ul. Omulewska 26 na Grochowie (6 km od centrum Warszawy). Inwestycja jest realizowana przez dewelopera Matexi Polska Sp. Z o.o..\nNowe mieszkanie o oznaczeniu F2.A.07.08 znajduje się na 7 piętrze, jest 1-poziomowe, a pomieszczenia mają 270 centymetrów wysokości. W mieszkaniu znajdują się 4 pokoje, jest 1 łazienka, lokal posiada balkon. Dla przyszłych mieszkańców deweloper Matexi Polska Sp. Z o.o. przewidział: miejsca postojowe podziemne.\nMieszkanie znajduje się w inwestycji Omulewska, w której dostępna jest w sprzedaży jeszcze 1 podobne nowe mieszkanie.\nData aktualizacji: 03 marca 2020 12:03


Ogólnopolska Akcja Ministra Edukacji Narodowej,, Ćwiczyć każdy może organizowana w ramach Roku Szkoły w Ruchu - PDF\nOgólnopolska Akcja Ministra Edukacji Narodowej,, Ćwiczyć każdy może organizowana w ramach Roku Szkoły w Ruchu\nDownload "Ogólnopolska Akcja Ministra Edukacji Narodowej,, Ćwiczyć każdy może organizowana w ramach Roku Szkoły w Ruchu"\n1 Ogólnopolska Akcja Ministra Edukacji Narodowej,, Ćwiczyć każdy może organizowana w ramach Roku Szkoły w Ruchu OBSZAR 1 Ćwiczenia gimnastyczne z wykorzystaniem przyborów gimnastycznych\n2 Zajęcia sportowe dzieci z grupy,,3,4,5 latków z Gminnego Przedszkola w Kruszynie w sali gimnastycznej w Zespole Szkolnym w Kruszynie Zajęcia sportowe dzieci z grupy,,5,6 latków z Gminnego Przedszkola w Kruszynie w sali gimnastycznej w Zespole Szkolnym w Kruszynie\n3 Zajęcia sportowe dzieci z grupy 5,6 latków z Gminnego Przedszkola w Kruszynie na boisku przy Zespole Szkolnym w Kruszynie\n4 Obszar 3 Zajęcia ruchowe dzieci z grupy 5,6-latków w gminnym parku rekreacji w Kruszynie Zajęcia edukacyjne z zakresu udzielania pierwszej pomocy w grupie,,3,4,5-latków\n5 Udział dzieci z Gminnego Przedszkola w Kruszynie w programie z zakresu edukacji ekologicznej,,kubusiowi przyjaciele natury\n6 Obszar 6 Opis dokonania Z wizytą w Gminnej Bibliotece Publicznej w Kruszynie - Konkurs pt.,,bezpieczny i zdrowy przedszkolak\n7 Obszar 8 Aktywny Dzień Babci i Dziadka\n8 Ruch w przedszkolu OBSZAR 1 Opis dokonania: W naszym przedszkolu w ramach podstawy programowej rozwijanie sprawności ruchowej dzieci odbywa się poprzez: organizację zabaw ruchowych organizację gier i zabaw na powietrzu organizację zestawów zabaw i ćwiczeń porannych (codziennie) organizację ćwiczeń gimnastycznych min. w postaci opowieści ruchowych dla dzieci młodszych oraz min. zestawów ćwiczeń ruchowych dla dzieci starszych (3 razy w tygodniu) organizację zajęć gimnastyki korekcyjnej dla dzieci zagrożonymi wadami postawy organizację zajęć z rytmiki ( 1 raz w tygodniu w każdej grupie wiekowej) spacery w celach zdrowotnych zajęcia sportowe na sali gimnastycznej w zespole Szkolnym w Kruszynie Aby zajęcia były ciekawe i atrakcyjne nauczyciele wykorzystują do zabaw i ćwiczeń atrakcyjne pomoce dydaktyczne np.; chustę animacyjną, piłeczki, jeżyki, tunele, kształtki, materace. Prowadząc zajęcia gimnastyczne nauczycielki stosują różnorodne metody ćwiczeń, często prowadzą je metodami aktywizującymi tj. R. Labana, C. Orffa, Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne, Pedagogiki Zabawy. Podczas zajęć nauczyciele zachęcają wszystkie dzieci do aktywnego udziału w zabawach, ćwiczeniach zwracając uwagę na poprawność wykonywanych ćwiczeń oraz wpajają zasady bezpieczeństwa. Potwierdzeniem w/w obszaru są scenariusze zajęć oraz zdjęcia. Scenariusz zajęć zorganizowanych na sali gimnastycznej w Zespole Szkolnym w Kruszynie. Prowadzący: Magdalena Chrząstek Grupa wiekowa: 5,6 latki Czas zajęć: 30min Temat zajęć: Zawody sportowe- rozwijanie aktywności ruchowej dzieci, utrwalanie prawidłowej postawy ciała. Cel główny: Dbałość o zdrowie dzieci i ich sprawność fizyczną. Cele szczegółowe: - przestrzega zasad obowiązujących w grach i zabawach ruchowych, - utrzymuje prawidłową postawę ciała podczas wykonywanych ćwiczeń, - chętnie uczestniczy w zabawach, grach i zajęciach ruchowych,\n9 Motoryka: - rozwijanie cech motorycznych: szybkości, zwinności, Umiejętności: - umiejętność współpracy w zespole, - umiejętność prawidłowego chodzenia na czworaka, Wiadomości: - zasady bezpieczeństwa w czasie zabaw i ćwiczeń, - utrzymanie prawidłowej postawy ciała podczas wykonywania ćwiczeń, - zasady i reguły zabaw i gier. Metody: - zabawowo-naśladowcza, - zadaniowa Forma: grupowa Miejsce : sala gimnastyczna Przybory: piłki do nogi, 4 odcinki sznura, kije hokejowe i krążki, Przyrządy: ławeczki gimnastyczne Część toku Opis ćwiczenia Uwagi Część I wprowadzająca ( 7 min) Zbiórka, powitanie się z grupą i zaproszenie dzieci do aktywnego udziału w zawodach. Zabawa ożywiająca wyrabiająca nawyk prawidłowej postawy. Berek Świecznik Wybrane dziecko zostaje berkiem, a pozostałe biegają po sali. Berek nie może dotknąć dziecka, które zatrzyma się i przyjmie postawę skorygowaną tzw. świecznik. Ustawienie w szeregu Przećwiczenie pozycji skorygowanej\n10 Część II główna (19min) Podział na dwa zespoły. 1. Konkurencja pociąg. Dzieci ustawione w dwóch rzędach, każdy trzyma w ręce z prawej i lewej strony sznur. Pierwsze dziecko kapitan trzyma dwie końcówki sznura. Na sygnał drużyny startują omijają pachołek i powracają na start. Wygrywa drużyna która pierwsza i w całości dotrze na start. 2. Dzieci prowadzą kijem hokejowym krążek na końcu z wyznaczonego miejsca wykonują strzał na bramkę. Wygrywa drużyna która wykona więcej celnych strzałów. Dzieci są zapoznane z techniką trzymania kija wykonują po jednej próbie przed konkurencja. 3. Dzieci wykonują ślizg na ławeczce gimnastycznej przodem wygrywa drużyna, która dokładniej wykona zadanie. 4. Wyścigi z piłką nożną w rzędach. Zadanie polega na prowadzeniu piłki nożnej dookoła pachołka i z powrotem. Wygrywa drużyna, która wykona zadanie najszybciej 5. Jedno z dzieci jest bramkarzem, pozostałe dzieci ustawiają się w rzędzie, w odległości wyznaczonej przez nauczyciela i wykonują strzał na bramkę. Po każdym strzale jest zmiana. Osoba,która strzelała idzie na bramkę a bramkarz na koniec rzędu itd. Ćw. w parach III Część końcowa (4-5 min) Zabawa uspokajająca Zabawa Czaty. Dzieci w gromadce po jednej stronie sali, prowadząca stoi tyłem do ćwiczących po drugiej stronie sali. Uczestnicy idą cicho na palcach, gdy nauczyciel odwróci się do nich twarzą to przyjmują pozycję skorygowaną. Pożegnanie: Zbiórka w pozycji skorygowanej, podsumowanie zajęć, Pożegnanie.\n11 Scenariusz zajęć ruchowych z wykorzystaniem ciekawych pomocy dydaktycznych w sali przedszkolnej w Gminnym Przedszkolu w Kruszynie. Prowadzący: Magdalena Chrząstek Grupa wiekowa: 3,4,5, latki Czas zajęć: 30min Temat zajęć: Zabaw z elementami gimnastyki korekcyjnej. Cel główny: Rozwijanie sprawności fizycznej. Cele szczegółowe: - reaguje na odpowiedni ruch i pokazywany kolor przez nauczyciela - utrzymuje prawidłową postawę ciała podczas wykonywanych ćwiczeń, - chętnie uczestniczy w zabawach i zajęciach ruchowych, - czerpie radość ze wspólnej zabawy, - potrafi pokonać przeszkody, Motoryka: - wzmacnianie mięśni posturalnych Umiejętności: - umiejętność współpracy w zespole, - umiejętność prawidłowego czworakowania Wiadomości: - zasady bezpieczeństwa w czasie zabaw i ćwiczeń, - utrzymanie prawidłowej postawy ciała podczas wykonywania ćwiczeń, Metody: - słowna - polecenia nauczycielki - percepcyjna - obserwacja i pokaz -czynna - ćwiczenia wykonywane przez dzieci Forma: grupowa Miejsce : sala przedszkolna Przybory: woreczki gimnastyczne, Przyrządy: ławeczki gimnastyczne, kształtki Część toku Opis ćwiczenia Uwagi Część I Zbiórka, przywitanie się z grupą i zaproszenie dzieci do Ustawienie w wprowadzająca szeregu zabawy. ( 7 min) Zabawa ożywiająca wyrabiająca nawyk prawidłowej postawy. Kolory dzieci biegają w rozsypce po sali kiedy nauczyciel pokazuje czerwone koło - podskakują, kiedy zielone - przyjmują postawę skorygowaną w staniu, żółty - chodzą na czworakach jak kotki. Przećwiczenie pozycji skorygowanej\n12 Część II główna (19min) Podział na dwa zespoły. 1. Na Sali równolegle ustawione ławeczki gimnastyczne. Dzieci parami podchodzą do ławeczek wykonują ślizg przodem zakładają woreczek na głowę i wracają na drugą stronę ławeczki. Wygrywa dziecko które dokładniej wykona zadanie. 2. Dzieci leżą przodem na dywanie na hasło samolot startuje układają ręce w skrzydełka i powoli podnoszą tułów do góry. Dzieci starają się jak najdłużej utrzymać w górze. Na hasło samolot ląduje dzieci wolno opuszczają ręce i kładą na dywanie. Wygrywają dzieci które najdłużej utrzymały się w powietrzu 3.Na sali ustawiony jest tor z kształtek. Dzieci po kolei pokonują ustawione przeszkody. - przejście przez tunel - czołganie pod łukiem - przejście na czworakach przez położony na dywanie walec - wejście na schodki i zjazd ze zjeżdżalni - przełożenie szarfy od góry przez cały tułów i skorygowanie się III Część końcowa (1 min) Zakończenie zajęć, marsz po kole przy spokojnej muzyce na palcach w pozycji skorygowanej. Pożegnanie\n13 Scenariusz sytuacji edukacyjnej Temat zajęć: Co służy zdrowiu, a co szkodzi? Grupa dzieci 5,6-latki Cele ogólne: Zasady racjonalnego żywienia i stosowanie ich w życiu codziennym; Stosowanie zasady w zdrowym ciele zdrowy duch rozumienie racjonalnego żywienia o jego znaczenia dla zdrowia; Stosowanie profilaktyki zdrowotnej rozumienie znaczenia uregulowanego rozkładu dnia dla zdrowia człowieka. Zamierzone efekty: Dziecko potrafi przydzielić podczas zabawy odpowiedni produkt do zdrowego posiłku; Dziecko przeczyta wyrazy związane ze zdrową żywnością; Dziecko zgodnie współpracuje w zespole Dziecko rozumie treść poleceń nauczyciela Metody pracy: 1. Problemowe dyskusja. 2. Podające opowiadanie. 3. Eksponujące tworzenie prac plastycznych. 4. Praktycznego działania zadania do wykonania. Formy pracy: 1. zbiorowa; 2. praca w małych zespołach; 3. indywidualna. Pomoce: Napisy do odczytywania, koła hola-hop, karton, klej, papierowe koła w pięciu kolorach, elementy na wstążeczkach przedstawiające zdrową i niezdrową żywność, kolorowe kółeczka, nagranie piosenki jarzynowa piosenka. Literatura: Carper J.: Żywność twój cudowny lek. DeAGOSTINI: Sekrety ludzkiego ciała odżywianie, zdrowe odżywianie. Haingh R.: Zdrowa żywność, zdrowa kuchni\n14 ETAPY ZAJĘCIA I ZAANGAŻOWANIE OPIS PROJEKTOWANE J SYTUACJI WYCHOWAWCZO -DYDAKTYCZNEJ CZYNNOŚCI NAUCZYCIELA Powitanie dzieci zabawą Dzień dobry wg zwyczaju grupy. RODZAJE I FORMY AKTYWNOŚCI DZIECI Wspólna zabawa integracyjne UWAGI ORGANIZACYJNE II BADANIE Podpowiadamy Ptysiowi, jak się zdrowo odżywiać. Rozmowa z dziećmi nt. odżywiania Ptysia. Czy możecie podpowiedzieć chłopcu co jest zdrowe, a co szkodzi? Dzieci słuchają wiersza O Ptysiu. Dzieci odpowiadają na pytania. Wspólnie udzielają słownych rad Ptysiowi. Załącznik - wiersz O Ptysiu Każdy zespół posiada emblemat Jakie znacie produkty zdrowe? Które produkty szkodzą zdrowiu? Ptyś wybiera się do sklepu - chce kupić produkty na zdrowe posiłki. Pomóżcie mu, co ma kupić na poszczególne posiłki (śniadanie, II śniadanie, obiad, podwieczorek, kolacja) Podział dzieci na zespoły wg znaczków Zaproszenie dzieci do pracy w zespołach - ustalenie planu działania kodem\n15 III PRZEKSZTAŁCANIE Dzieci wybierają z różnych napisów, obrazków zdrowe produkty. Dzieci w zespołach przyporządkowują odpowiednie produkty do zdrowych posiłków dla Ptysia. Podział grupy na 5 zespołów. Dzieci zajmują odpowiednie miejsca przy oznaczonych stolikach Dzieci wspólnie wybiorą lidera zespołu Napisy z nazwami, obrazki różnych produktów. Dokonują wyboru zdrowych produktów. IV PREZENTACJA V REFLEKSJA Powiedzcie, jakich produktów użyłyście do przygotowania posiłków dla Ptysia? Jak podzieliłyście się pracą przy wyborze produktów? Zaprezentujcie wasze prace. Czego się nauczyliście? Jak wam się dzisiaj pracowało? Dzieci komponują zdrowe posiłki dla Ptysia. Lider grupy dokonuje prezentacji wykonanego zadania Dzieci opowiadają o wspólnej pracy Dzieci opowiadają o swojej pracy w zespołach Zaproszenie do pokazania zaprojektowanych posiłków dla Ptysia. Czy miałyście jakieś problemy podczas pracy? Czego dowiedzieliście się na dzisiejszych zajęciach?\n16 Scenariusz sytuacji edukacyjnej Grupa dzieci 5,6-latki TEMAT ZAJĘĆ: Lubimy zabawy w ogrodzie przedszkolnym CEL GŁÓWNY: Uczestniczenie w zabawach ruchowych na świeżym powietrzu. CELE SZCZEGÓŁOWE: 1. Wyrabianie u dziecka prawidłowej postawy ciała. 2. Kształtowanie umiejętności orientacji w schemacie własnego ciała. 3. Wyrabianie wśród dzieci odporności na ponoszone porażki sportowe. 4. Wdrażanie dzieci do zgodnej rywalizacji. 5. Słuchanie poleceń nauczyciela i wykonywanie ich. CELE OPERACYJNE: DZIECKO: 1. Utrwalanie orientacji w schemacie własnego ciała. 2. Kształtowanie prawidłowej postawy poprzez odpowiednio dobrane zabawy ruchowe. 3. Poprawne nazywanie części ciała i wskazywanie ich u drugiej osoby. 4. Zacieśnianie kontaktów interpersonalnych z grupą poprzez wspólne organizowane zabawy. 5. Uczestniczenie w zabawach orientacyjno porządkowych, bieżnych z elementami podskoku, skoku, rzutu, chwytu. 6. Uczestniczenie w zabawach z elementami rywalizacji. 7. Przeplatanie aktywności ruchowej w wypoczynkiem. METODY: Czynna zabawy ruchowe, bieżne, orientacyjno porządkowe. FORMY: Grupowa. ŚRODKI DYDAKTYCZNE: szarfy w dwóch kolorach, piłki PRZEBIEG ZAJĘĆ: 1. Powitanie w kole uczestnicy stoją w kole. Rozpoczynający powitanie staje naprzeciwko swojego sąsiada z prawej strony, podaje mu rękę i mówi swoje imię. Następnie przesuwa się w prawą stronę, witając kolejnych uczestników. Gdy przywita już trzech uczestników zabawy, kolejna osoba wchodzi do kręgu i zaczyna się witać ze wszystkimi. Kiedy pierwsza osoba powita już wszystkich wraca na swoje miejsce i jest witana przez innych uczestników. W ten sposób wszyscy wszystkich powitają. 2. Dźwięk i ruch uczestnicy stoją w kole. Osoba jedna stoi w środku kręgu i podchodzi do kogoś wymyślonym krokiem do wybranej osoby, wita się z nim i staje na jego miejscu. Powitana osoba naśladując ten ruch idzie i staje w środku koła. Stamtąd podchodzi do innej osoby wymyślonym przez siebie kręgu.\n17 3. Wyścigi wszyscy uczestnicy zabawy siedzą w kręgu, odgrywają sceny z wyścigu. Osoba prowadząca opisuje jego trasę np. - dżokej żegna się z żoną posyłanie jednego całusa, - dżokej żegna się z dziećmi posyłanie kilku całusów, - droga uderzamy rękami o uda, - most uderzamy pięśćmi o klatkę piersiową, - trawa mówmy szu szu, - pokrzywy mówimy aj, aj, - błoto klepiemy się w policzki, - mucha mówimy bzz, - panie mówimy aaaa, - panowie mówimy uuuu, - chichoczące panienki aaaaaa, - przeszkoda mówimy hop. 4. Drwale i niedźwiedzie uczestników dzielimy na dwie grupy. Jedna grupa to drwale idący do lasu a druga to niedźwiedzie. Gdy drwale spotykają w lesie niedźwiedzi to zastygają bez ruchu, a niedźwiedzie starają się ich rozśmieszyć. Drwal, który się roześmieje staje się niedźwiedziem punktów tworzymy dwie lub trzy grupy. Każda z nich ma za zadanie zdobyć 10 punktów, czyli musi wykonać dziesięć rzutów do kolegi, jeśli piłka upadnie liczymy od początku. 6. Ryby w sieci grupa dzieli się na dwa zespoły, z których jedne chwytając się za ręce tworzy sieć w kształcie koła. Dzieci z drugiej grupy stają w środku koła i sa rybami, zabaw polega na próbie wydostania się z sieci różnymi sposobami. Po określonym czasie dzieci zamieniają się miejscami. 7. Gniazdka każdy uczestnik ma swoje gniazdko szarfę. Jedna osoba jest bezdomna i stara się dla siebie znaleźć mieszkanie. Mieszkańcy gniazdek zamieniają się miejscami. Osoba bez gniazda stara się znaleźć miejsce dla siebie. 8. Gąski, gąski do domu gąski dzieci stoją po jednej stronie a gąska mama po drugiej. A z boku boiska to lis. Dzieci wołają: - Gąski, gąski do domu! Boimy się! - Czego? Wilka złego! - A gdzie on jest? Za górami, za lasami! - Czym się żywi? Korzeniami. - Co pije? Pomyje! - Gąski gąski do domu. Gąski biegną do mamy, a lis próbuje je schwytać. 9. Węże sa bardzo groźne i jedna osoba wywija skakanka, a pozostałe dzieci starają się je przytupać.\n18 Obszar 3 Opis dokonania Nasze przedszkole promuje edukację zdrowotną poprzez: Organizowanie zajęć ruchowych na świeżym powietrzu Realizację programu samodzielnie opracowanego przez nauczycielki z Gminnego Przedszkola w Kruszynie,, Chcę być sprawny i zdrowy którego głównym założeniem jest propagowanie zdrowego stylu życia poprzez pokazanie dzieciom i rodzicom zalet zdrowego odżywiania oraz aktywnego spędzania wolnego czasu. W ramach tego programu organizowane są zajęcia i zabawy tematyczne, quizy wiedzy na temat zdrowego odżywiania się dla dzieci Udział przedszkola w programie edukacyjnym promującym zdrowy i aktywny styla życia,, Zachowaj równowagę. Prowadzenie zajęć z zakresu zdrowego odżywania. Zapoznanie dzieci z piramidą zdrowego żywienia Udział w programie antynikotynowym,, Czyste powietrze wokół nas organizowanym przez Stację Sanitarno Epidemiologiczną w Częstochowie. Przeprowadzenie zajęć na temat -,, Co służy zdrowiu, a co szkodzi -,, Lubimy zabawy w ogrodzie Realizację programu ekologicznego Kubusiowi przyjaciele natury Edukacja zdrowotna to również wychowanie w zasadach bezpieczeństwa spotkanie z policjantem oraz działania ratownicze, umiejętność udzielania pierwszej pomocy osobie poszkodowanej przeprowadzenie ćwiczeń na fantomie oraz znajomość numerów alarmowych. W roku szkolnym 3013/2014 przedszkole uczestniczyło w Ogólnopolskim programie edukacyjnym,, Bezpieczna Szkoła Bezpieczny Uczeń zdobywając Certyfikat,, Bezpieczne przedszkole. Ponadto przedszkole brało udział w akcji,,czyste RĘCE, której celem jest promowanie higieny i profilaktyki oraz uzmysłowienie zagrożeń, jakie mogą wynikać z braku dbałości o higienę. Akcja zakończona przyznaniem certyfikatu.\n19 Obszar 4 Opis dokonania Dbając o wzrost efektywności pracy naszego przedszkola nauczycielki podnoszą swoje kwalifikacje i doskonalą warsztat pracy korzystając z różnorodnych form doskonalenia. Nabyte umiejętności, nowe doświadczenia wykorzystujemy w codziennej pracy z wychowankami. Nauczycielki brały czynny udział w szkoleniach dotyczących m.in aktywności ruchowej. Ruch w życiu dziecka Bezpieczeństwo w szkole Wychowanie przez muzykę Kurs pierwszej pomocy przedmedycznej Obszar 6 Opis dokonania W ramach tego obszaru zorganizowano i przeprowadzono w Gminnej Bibliotece w Kruszynie konkurs z zakresu aktywnego trybu życia, bezpieczeństwa lub zdrowia pt.,, Bezpieczny i zdrowy przedszkolak, który był podsumowaniem cyklu zajęć poświęconych promocji zdrowia i aktywnego trybu życia. Konkurs miał na celu pogłębianie wiedzy na temat zdrowego stylu życia, zasad higieny osobistej, kształtowanie aktywnej postawy wobec zdrowia swojego i innych. Dzieci pogłębiały wiedzę, nawyki i zachowania zdrowotne poprzez udzielanie odpowiedzi na wylosowane pytania, rozwiązywały zagadki, oglądały książki o tematyce,,sport i Zdrowie.\n20 Obszar nr 7 - Opis dokonania W Gminnym Przedszkolu w Kruszynie organizowane są bezpłatne zajęcia dodatkowe, które zachęcają dzieci do podejmowania aktywności fizycznej. Przyglądamy się pasjom oraz talentom dzieci oraz pomagamy rodzicom w dokonywaniu wyborów rozwijania zainteresowań swoich dzieci. Dwie dziewczynki 6 letnie uczestniczą w dodatkowych zajęciach tanecznych prowadzonych w Domu Kultury w Kłomnicach. Rozwijanie zainteresowań tanecznych wychowanków, odbywa się poprzez ich udział w dodatkowych zajęciach tanecznych organizowanych w naszym przedszkolu w ramach projektu Finansowanego ze środków unijnych,, Radosne dzieci w gminie Kruszyna. W każdy wtorek i piątek wychowankowie uczestniczą w zajęciach taneczno-rytmicznych, gdzie bawią się przy rytmach skocznej muzyki. Ponadto w każdą środę w przedszkolu odbywają się zajęcia z rytmiki na których dzieci kształtują poczucie rytmu, rozwijają swoje umiejętności taneczne i muzyczne.. W zajęciach z rytmiczno - tanecznych prowadzonych od wielu lat, uczestniczą wszyscy wychowankowie. Zajęcia dostosowane są do indywidualnych potrzeb i możliwości dzieci. Stanowią bazę dla innych działań kształtujących osobowość i umiejętności małego dziecka. Słuchanie muzyki, śpiew, zabawy rytmiczne, inscenizacyjne, tańce, opowieści ruchowe, gra na instrumentach wzbogacają przekazywane informacje, ułatwiając utrwalanie zdobytej wiedzy. Wszelkie uroczystości organizowane w przedszkolu z udziałem zaproszonych gości oraz różnorodne imprezy organizowane przez środowisko lokalne wzbogacane są pokazami umiejętności naszych wychowanków zdobytych na zajęciach umuzykalniających. Talenty artystyczne oraz taneczne dzieci zaprezentowały na Przeglądzie Piosenki Patriotycznej oraz na XXII Finale Orkiestry Świątecznej Pomocy. Wielokrotne zdobycie głównych nagród zachęca wszystkich do dalszej pracy. Obszar nr 8 Opis dokonania 14 stycznia 2014 roku to dzień, który przyniósł wiele radości wszystkim zaproszonym gościom- Babciom i Dziadkom, oraz wnuczkom- przedszkolakom z naszego przedszkola. W tym dniu przedszkolaki zaprezentowały program artystyczny pokazując swoje możliwości aktorskie, a po występach Dziadkowie i Babcie zabawili się razem z przedszkolakami w zabawy ruchowe przy muzyce. Wspólne zabawy ruchowo muzyczne dostarczyły wszystkim wielu wspaniałych i niezapomnianych wrażeń\n21 Realizując założenia obszaru 8, co roku na przełomie maja i czerwca Przedszkole organizuje Piknik Rodzinny, podczas którego organizowane są konkurencje sportowe, w których biorą udział dzieci razem ze swoimi rodzicami. Ponadto, co roku organizowana jest wspólna Wigilia oraz uroczystość pasowania na przedszkolaka, w każdej z grup przedszkolnych, w czasie których rodzice włączają się we wszystkie formy aktywności przygotowane przez nauczycielki.


PRCH apeluje o ponowną analizę podatku od obrotów - Centra handlowe\nPRCH apeluje o ponowną analizę podatku od obrotów\nDodano: 17 lut 2016 09:08\nPolska Rada Centrów Handlowych, podobnie jak wielu przedstawicieli firm oraz organizacji\nhandlowych, jest przeciwna wprowadzeniu nowego podatku od sprzedaży detalicznej,\nzwiększającego fiskalizm Państwa względem przedsiębiorców płacących już podatki CIT,\nVAT i inne daniny publicznoprawne, do których regulowania są zobowiązani - piszą w liście otwartym przedstawiciele PRCH.\nZaproponowane przez Ministerstwo zmiany i założenia nowego projektu ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej są bardzo rozczarowujące a wręcz szkodliwe dla branży handlowej w Polsce.\nPodmioty handlowe operują na niskim poziomie rentowności a obciążenie ich podatkiem od obrotu spowoduje, że wiele firm może balansować na granicy opłacalności. Podatek w zaprezentowanej formie może odbić się najmocniej na polskich przedsiębiorcach, których miał w zamyśle chronić. Warto zauważyć, że są to firmy z branży odzieżowej, obuwniczej, kosmetycznej, budowlano-remontowej, oferujące artykuły RTV i AGD oraz spożywczej. Większość tych przedsiębiorstw powstała jako rodzinne firmy i do dzisiaj są one podmiotami o polskim kapitale. Ich pozycja jest efektem wieloletniej ciężkiej pracy, dają one zatrudnienie dziesiątkom tysięcy pracowników. Polskie firmy zajmujące się handlem detalicznym w ramach rozwoju swoich sieci handlowych reinwestują praktycznie całe wypracowane zyski, a rozwój sieci sprzedaży prowadzi do tworzenia nowych miejsc pracy.\nEfektem wprowadzenia podatku będzie zapaść polskich sieci detalicznych budowanych przez ostatnie lata, co odbije się na ich pracownikach, dostawcach i kooperantach. Zdając sobie sprawę z planowanej polityki gospodarczej i społecznej Rządu, w sytuacji gdy Rząd RP zdecyduje się jednak wprowadzić dodatkowy podatek sektorowy dla handlu, Polska Rada Centrów Handlowych proponuje: