Sklep: meblejunior pl dywan natura 140x200 20220 coffee black 15995\nmeblejunior dywan natura 140x200 20220 coffee black 15995\nDywan NATURA 140x200 20220 Natural Coffee DCcarpets\nDywany > Kolekcja Natura\nDywany z kolekcji NATURA zostały wykonane z polipropylenu (BCF). Wyróżnia je nowoczesna metoda wykonania - płasko tkanie. Zbite włókno przypomina wytrzymały i twardy sizal. Jest to bardzo popularny w ostatnich latach typ dywanów , ponieważ niska cena łączy się z dużą wytrzymałością. Są to dywany łatwe w czyszczeniu, bowiem wystarczy użyć odkurzacza lub mokrej szmatki przy większym zabrudzeniu. Jakość towaru podnosi nowoczesna technologia oraz jutowy spód.\nTekstylia > Dywany i chodniki > Kolekcja Natura\nDywany z kolekcji NATURA zostały wykonane z polipropylenu (BCF). Wyróżnia je nowoczesna metoda wykonania - płasko tkanie. Zbite włókno przypomina wytrzymały i twardy sizal. Jest to bardzo popularny w ostatnich latach typ dywanów , ponieważ niska cena łączy się z dużą wytrzymałością. Są to dywany łatwe w czyszczeniu, bowiem wystarczy użyć odkurzacza lub mokrej szmatki przy większym zabrudzeniu. Jakość towaru podnosi nowoczesna technologia oraz jutowy spód.Symbol: DEV0218Kolor: BeżowyKsztalt: ProstokątKształt: Pochodzenie: BelgiaProducent: DccarpetsPrzeznaczenie: Korytarz, kuchnia, salonRozmiar: 140x200Wys._wlosa: 10 mmWzor: Natura 20220 Natural Coffee...\nDywan NATURA 140x200 20220 Coffee Natural DCcarpets\n1. Sklepy z meblejunior pl dywan natura 140x200 20220 coffee black 15995


Kozaczek.pl » Doda » Co robi Doda, by dobrze wyglądać?\nDoda niewątpliwie zmieniła się, odkąd zobaczyliśmy się pierwszy raz. Potwierdza to także artykuł w magazynie Świat i Ludzie, w którym czytamy o nawykach Dody.\nOd ojca Pawła Rabczewskiego, nauczyła się zdrowego stylu życia. To on mówił jej o samodyscyplinie i wartościach odżywczych białka. Rzuciła też palenie.\n- Kiedyś dymiła jak smok. Papierosy zrzuciła z dnia na dzień. Byliśmy pod wrażeniem jej silnej woli - mówi jeden z byłych współpracowników Dody.\nOd tamtej pory piosenkarka spędza też dużo czasu na siłowni. Podobno nawet kiedyś zasłabła z powodu nadmiernego wysiłku. Codziennie ćwiczy aerobik i robi codziennie kilkadziesiąt brzuszków.\nWażnym elementem jest też dieta. Kawę słodzi słodzikiem, je tylko razowe pieczywo, a wskaźniki kalorii zna na pamięć. Na obiad jada często ryż z chudym mięsem i warzywami, ewentualnie sałatki. Wszystko bez sosów i tylko na oliwie z pierwszego tłoczenia.\nPo godzinie osiemnastej menu jest bardzo ubogie - zawiera jedynie niegazowaną wodę mineralną. Dziś waży podobno 55 kg, a kiedyś waga wskazywała jakieś 10 kg więcej.\n- Jej ojciec chciał ją odchudzić zastrzykami testosteronu. Wzięła chyba ze dwa.Potem przerzuciła się na lekką kuchnię i trzyma się jej do dziś - mówi znajoma piosenkarki.\nPodobno Doda nie pije także alkoholu, ponieważ uważa, że zatruwa jej wątrobę. Nie zapomina też o tabletkach z kompletem witamin i mikroelementów.\nPisała też o tym HotGirl.\nPlus najnowsze fotki z ogłoszenia nominacji do MOBO Awards. Na ogłoszeniu nominacji do MOBO Awards Rihanna powiedziała prasie o radach Jaya-Z i o tym, jaki jest jej stosunek do Beyonce. Piosenkarka została nominowana w ... czytaj więcej


11.07 | Parafia bł. Edmunda Bojanowskiego\n15 niedziela zwykła „B”\nCzy zapytaliście, czemu Cicero?\nKsięgi zaś twoje, mimo złote wargi\nPaweł? lub Sokrat? tych słów rzekłszy parę,\nKart z pergaminu, i twoje dzienniczki\nŻyją… do dzisiaj cię za piersi bierą,\nZ elektrycznymi okrzyki lub skargi\nA ty, choćbyś im nierad, dawasz wiarę.\nGasną – jak ckliwe o południu świeczki.\n(Cyprian Kamil Norwid – Wielkie słowa)\nLiturgia: w niedziele, święta i dni powszednie – w dolnym kościele; do 29.08 Msze św. odprawiane będą według programu wakacyjnego: 8:00; 10:00; 12:00 i po południu: 18:00.\nDziś: święto św. Benedykta, Opata – Patrona Europy, założyciela benedyktynów; także: rocznica tzw. Rzezi Wołyńskiej – Narodowy Dzień Pamięci Ofiar Ludobójstwa dokonanego przez ukraińskich nacjonalistów na obywatelach II Rzeczpospolitej Polskiej. Niech będzie to okazja do naszej modlitwy o pojednanie w oparciu o prawdę.\nDzisiejsza taca przeznaczona jest na opłaty za wciąż drożejącą energię: gaz i prąd.\nPONIEDZIAŁEK: wspomnienie św. Brunona Bonifacego z Kwerfurtu, Biskupa i Męczennika; 17:30 nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego – intencje wpisujemy do księgi.\nWTOREK: wspomnienie św. pustelników Andrzeja Świerada i Benedykta; po wieczornej Mszy św., nabożeństwo ku czci bł. Edmunda Bojanowskiego w intencji naszych wnuków, dzieci i młodzieży, zwłaszcza wypoczywających na wakacjach.\nŚRODA: wspomnienie św. Henryka, Cesarza.\nCZWARTEK: wspomnienie św. Bonawentury, Biskupa i Doktora Kościoła; adoracja Najświętszego Sakramentu i możliwość spowiedzi do 20:30.\nPIĄTEK: wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z góry Karmel.\nNiezwykle popularne w ostatnich latach studia prawnicze można podjąć także na uczelniach deklarujących szacunek dla tradycyjnych wartości: np. Collegium Intermarium i Szkole Wyższej Wymiaru Sprawiedliwości.\nPrzy wyjściu: polecamy prasę katolicką: Idziemy, Gościa Niedzielnego; oraz dla dzieci – Małego Gościa Niedzielnego.\nBudowa: czekamy na warunki pogodowe, by dokończyć impregnację elewacji; przy tej okazji zostaną wymyte okna od strony zewnętrznej; we środę – w górnym kościele, w obecności specjalistów – prezentacja nagłośnienia; wkrótce podpiszemy umowę z wykonawcami; dziękujemy za wpłaty na konto na ten cel; po wakacjach ofiarodawcy otrzymają pamiątkową płytę, która powstała w kręgu naszej parafii.\nSakramentalny związek małżeński zamierzają zawrzeć: ŁUKASZ MATUSIAK, kawaler i JOANNA MARIA KRAJEWSKA, panna, oboje z naszej parafii. Kto znałby przeszkody zachodzące między nimi, proszony jest o zgłoszenie ich do kancelarii parafialnej.\nNie sposób wyobrazić sobie historii chrystianizacji Polski bez udziału i pomocy „czarnych mnichów”, jak byli zwani w przeszłości. Przybyli wraz z czeską księżniczką Dobrawą, by stworzyć podstawy administracji państwowej i kościelnej. Od Synowie św. Benedykta byli obecni w najważniejszych ośrodkach politycznych i religijnych. Ich opactwa stały się centrami oddziaływania. Można mówić dwojako o ich obecności: historycznej i współczesnej. Aktualnie są w Polsce 4 klasztory benedyktyńskie, zrzeszone w Kongregacji Zwiastowania NMP: opactwo pw. śś. Apostołów Piotra i Pawła w Tyńcu, opactwo pw. Narodzenia NMP w Lubiniu, klasztor pw. Zwiastowania NMP w Biskupowie i klasztor św. Benedykta w Starym Krakowie (dom filialny opactwa tynieckiego). Warto nadmienić, że cechą charakterystyczną benedyktynów jest bardzo duża autonomia poszczególnych klasztorów, które funkcjonują jako oddzielne i samodzielne wspólnoty zakonne, przez co przyjmują wyjątkowe posłannictwo.


Złota Pinezka dla Muzeum Zamoyskich w Kozłówce | LAJF magazyn lubelski\nGoogle przyznaje Złote Pinezki – wyróżnienie dla najbardziej docenionych przez użytkowników Map Google atrakcji turystycznych w każdym z województw. W województwie lubelskim nagrodę otrzymuje Muzeum Zamoyskich w Kozłówce – wyjątkowe miejsce, dawna siedziba arystokratycznych rodów Bielińskich i Zamoyskich, położone w otulinie Kozłowieckiego Parku Krajobrazowego.\n31 lipca 2020 r. – Mapy Google zostały uruchomione w lutym 2005 roku i od tego czasu pomagają użytkownikom znajdować informacje o interesujących ich miejscach, firmach czy instytucjach z całego świata. Dziś z usługi korzysta już ponad miliard użytkowników z różnych zakątków globu. Z biegiem lat do Map Google dodano ponad 200 milionów miejsc, z kolei użytkownicy każdego dnia publikują w usłudze ponad 20 milionów wpisów: wskazówek, opinii, zdjęć i informacji.\nTo właśnie dzięki opiniom użytkowników Map, Google wyłonił jedno najlepiej oceniane miejsce w każdym z 16 województw, które otrzyma statuetkę Złotej Pinezki. Dziś ogłasza laureata Złotej Pinezki w województwie lubelskim – Muzeum Zamoyskich w Kozłówce. Ta późnobarokowa rezydencja magnacka, dawna siedziba arystokratycznych rodów Bielińskich i Zamoyskich, położona jest w otulinie Kozłowieckiego Parku Krajobrazowego. I właśnie to miejsce najlepiej ocenili użytkownicy Map i otrzymuje ono statuetkę z okazji 15. rocznicy uruchomienia Map Google.\nZ okazji 15. rocznicy uruchomienia Map Google postanowiliśmy przyznać statuetki – Złote Pinezki. To szczególne wyróżnienie, bo chociaż przyznane przez nas, to tak naprawdę nagroda w imieniu samych podróżników i użytkowników Map. To właśnie dzięki ich ocenie i zaangażowaniu mogliśmy wyłonić jedną atrakcję turystyczną w każdym z województw – miejsce szczególne i warte odwiedzenia. A takim – w województwie lubelskim – okazało się Muzeum Zamoyskich w Kozłówce. Gratulujemy całemu zespołowi, który zarządza i opiekuje się tym wyjątkowym obiektem. Mamy nadzieję, że każdy, kto odwiedzi ziemię lubelską, zarezerwuje sobie czas, by zwiedzić ten piękny pałac i podziwiać kunszt wykonania nawet najmniejszych detali, a także zrelaksować się w otaczających Muzeum ogrodach. Zachęcamy też do odkrywania okolic, tych bliższych i dalszych, tych znanych i tych mniej oczywistych – a także do wspierania swoich ulubionych miejsc poprzez dzielenie się opiniami, wskazówkami lub zdjęciami na Mapach. Na pewno ludzie je prowadzący, obojętnie, czy są to atrakcje turystyczne, restauracje czy lokalne firmy to docenią – powiedziała Elżbieta Różalska z Google Polska.\nJesteśmy bardzo dumni z tego wyróżnienia i dokładamy wszelkich starań, aby turyści odwiedzający Muzeum Zamoyskich w Kozłówce mogli dotknąć tu historii, poczuć się dobrze i opowiedzieć innym, na przykład w internecie, o magii tego miejsca – powiedziała Anna Fic-Lazor, dyrektor Muzeum Zamoyskich w Kozłówce.\nPałac w Kozłówce to jeden z najlepiej zachowanych zespołów pałacowych w Europie. Miłośnicy sztuki będą mieli czym nacieszyć oko, szczególnie ze względu na imponującą kolekcję malarstwa. Ale nie tylko! Na terenie kompleksu znajduje się jedyna w Polsce Galeria Sztuki Socrealizmu, znana jako Muzeum Socrealizmu. To wyjątkowe miejsce otrzymuje dziś Złotą Pinezkę Map Google i mam nadzieję, że będzie punktem obowiązkowym w planie zwiedzania dla wszystkich odwiedzających województwo lubelskie – komentuje Patrycja Jaskot, dziennikarka i autorka bloga Travelover.pl\nDo tej pory przyznano 7 Złotych Pinezek. W województwie pomorskim otrzymał ją Zamek w Malborku, w województwie zachodniopomorskim Wały Chrobrego, w województwie warmińsko-mazurskim Mosty w Stańczykach, w województwie podlaskim Pałac Branickich w Białymstoku, w województwie kujawsko-pomorskim Żywe Muzeum Piernika, w województwie dolnośląskim ZOO Wrocław Afrykarium, a w województwie lubuskim Międzyrzecki Rejon Umocniony – Muzeum Fortyfikacji i Nietoperzy w Pniewie.\nW województwie lubelskim wśród najczęściej wpisywanych atrakcji w wyszukiwarce Google znalazły się takie miejsce jak: Muzeum Wsi Lubelskiej, Wąwóz Korzeniowy Dół, Góra Trzech Krzyży, Centrum Spotkania Kultur, Rezerwat przyrody Nad Tanwią, Zespół Zamkowy w Kazimierzu Dolnym, Poleski Park Narodowy, Muzeum Czartoryskich w Puławach i Muzeum Zamoyskich w Kozłówce. Największe wzrosty, w porównaniu do analogicznego okresu w ubiegłym roku, odnotowały: Rezerwat przyrody Nad Tanwią (wzrost o 86% rok do roku), Poleski Park Narodowy (66% r-d-r) i Muzeum Czartoryskich w Puławach (65% r-d-r).


You are here HomeOdzież patriotycznaStylNajlepszy tusz do rzęs\nBy admin wtorek, Październik 25th, 2016 Odzież patriotyczna, Styl\nNa półkach sklepów kosmetycznych mamy obecnie ogromy wybór produktów do makijażu. W czterech ścianach swojej łazienki możemy poczuć się jak prawdziwa makijażystka i korzystając z bogatego asortymentu drogerii, możemy zrobić ze swojej twarzy dzieło sztuki. W internecie dostępnych jest mnóstwo instrukcji, poradników i filmów wideo, z których możemy nauczyć się poprawnych technik wykonywania makijażu. Możemy także zapoznać się z rankingami kosmetyków, które analizowane są pod każdym kątem – ceny, jakości i uzyskiwanego efektu. Z internetu dowiemy się jakie są obecnie trendy w makijażu, jakie szminki są obecnie na topie czy na przykład jak wybrać najlepszy tusz do rzęs. Często recenzje i poradniki tworzone są przez profesjonalistki, które mają bardzo duże doświadczenie związane z malowaniem i kosmetykami. Takie osoby mogą nam służyć bardzo cenną radą i przekazać sporo użytecznej wiedzy. Internet to świetnie źródło informacji na każdy temat, i coraz więcej w nim porad na temat urody i makijażu.\nMakijaż permanentny ust, brwi Warszawa centrum - http://makijaz-permanentny-warszawa.eu - taśmy transportujące Primacon, armatura łazienkowa Dornbracht, gabloty ekspozycyjne - Paraga Centrum, usługi dźwigowe żagań, strefy klimatyczne PN-EN 12831:2006, akcesoria do łazienki Apavisa, Umywalka Simas Flow 88x50cm FL23, Umywalka Simas Flow 39,5x50cm FL15, geodeta Chełmża, Umywalka Simas Frozen 90x50cm FZ11


Jaki hak holowniczy? - Suzuki Klub Polska - Forum Dyskusyjne - www.suzukiklub.pl\nJaki hak holowniczy?\nTytuł: Jaki hak holowniczy?\nPost: 21-11-2008, 19:03\nRejestracja: 18-03-2008, 19:15\nJakie macie doświadczenia z montażem haka?\nOstatnio zmieniony 14-11-2015, 23:29 przez ArtXV, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost: 21-11-2008, 19:16\nPost: 21-11-2008, 21:37\nLink do Manuala w Forum suzukimania.de\n(po niemiecku ale jest pare fotek):\nhttp://www.suzukimania.info/forum/threa ... &sepost=#8\n(OT) Ile taki hak musi wytrzymac widac n.p. tutaj :\nhttp://www.mehr-schbass.de:80/videos/67 ... lucht.html\nPost: 03-12-2008, 11:24\nRejestracja: 14-10-2007, 19:46\nPolecam Brink w serwisie fiata za wszystko (hak + montaż) zapłaciłem koło 700zł dokładnie nie pamiętam. Nie mam z nim żadnych problemów a korzystam z niego dość często mam bagażnik na hak i przyczepę (dwu osiową). Różnica w cenie między polskimi podróbami a brinkiem jest niewielka a jeśli chodzi o jakość to mam naprawdę przykre doświadczenia z polskim producentem ze Słupska - w poprzednim samochodzie farba zeszła z prawie całego haka po pierwszym sezonie zimowym i oczywiście zardzewiał (tak że tabliczka znamionowa odpadła) trzeba było go zdjąć i malować na własny koszt. Producent nie poczuwał się do odpowiedzialności za taki stan rzeczy.\nPost: 02-05-2011, 21:57\nRejestracja: 01-05-2011, 18:11\nA macie moduł czy tylko kostkę (wczepkę, czy tam inne copstwo )\nPost: 01-07-2013, 15:22\nhak lepiej założyć po za ASO - co nie zmienia mojego zdania odnośnie celowości takiej inwestycji\nPost: 02-07-2013, 10:05\nRejestracja: 29-01-2011, 16:42\nMyślałem o aso za względu na gwarancję. Ja mam takie szczęście w krzywym zwierciadle. Chucham, dmucham a jak komuś ma coś się spierdzielić to właśnie mi\nDlatego wolał bym mieć możliwość korzystania z gwarancji jeśli jest.\nPost: 02-07-2013, 10:41\nA co ma hak do gwarancji? Jak Ci padnie podnośnik szyby czy silnik wycieraczek, czy cały silnik to jak powiążą to z hakiem?\nPost: 02-07-2013, 11:35\nZakładając hak ingerują w elektronikę. Jak wepniesz się w instalację to komp wychwytuje to jako przeciążenie i odłącza zasilanie dlatego montują jakiś moduł który to reguluje (lub oszukuje W necie też znalazłem lekturę na ten temat. W każdym razie nie jest to tylko wywiercenie kilku dziur i przykręcenie haka....\nA jak już ingerujesz w elektrykę/elektronikę to jest powód aby każdą usterkę jaka wyskoczy obarczyć instalacją poza aso.\nPost: 02-07-2013, 13:43\nNie ingerują w elektronikę, co najwyżej w elektrykę. Taką samą ściemę słyszałem w ASO Mitsu. "Tylko wiązka dedykowana bo elektronika, bo diody LED, itd...." A włożyli na żywca wlutowane przewody 7 kabelków i jakoś już elektronika nie przeszkadzała, ani diody LED. Wiązka dedykowana nie wymagała lutowania, tylko wpinało się ją w wiązki samochodu. Dodatkowo "pomylili" się przy wypisywaniu faktury i oczywiście zafakturowali wiązkę dedykowaną razem z hakiem zarabiając dodatkowe 180zł. Dzięki temu mają sprawę w sądzie o oszustwo i stracili na zawsze klienta - i całe szczęście, bo dzięki temu popatrzyłem przy zmianie na inne marki\nWątpię, aby CAN SX4 wychwytywał dodatkowe obciążenie żarówek (lub za małe obciążenie np. w przypadku zamiany na LED) i odłączał obwody - to nie VAG na szczęście. Nie ma żadnej kontrolki przepalonej żarówki - a jeśli CAN sprawdza, to sygnalizuje też usterkę - na co dzień jeżdżę Superbem, ten sygnalizuje wiele rzeczy. Gdyby nawet tak było w SX4, to ten dodatkowy moduł to nic innego jak 5-6 przekaźników po 10zł/szt. - każdy elektryk samochodowy to bez problemu ogarnie\nPost: 02-07-2013, 18:11\nKilka starszych informacji na temat "hakowania" SX-a4.\nPost: 02-07-2013, 20:15\nw postach waldisa potwierdza się to co mi powiedzieli. Chodzi o "tajemniczy moduł"\nJa mam ESP tak więc jest potrzeba montażu.\nPost: 03-07-2013, 07:48\nA co ma ESP do sprawdzania żarówek? TO jest zupełnie inny obwód - korzysta z czujników ABS, przyspieszeń kątowych, położenia kierownicy. Też mam ESP w każdym samochodzie od kilkunastu lat - również w SX4. Byłoby bardzo niedobrze, gdyby ESP, podobnie jak ABS korzystały z tych samych obwodów co inne systemy.\nW poście Waldisa z 2008r. masz ESP ze znakiem zapytania - czyli właściwie nie wiadomo, które to auta muszą mieć moduł. A na pewno muszą ze sprawdzaniem żarówek przez CAN - czyli VW, SKoda, itd.. (chociaż i tam się daje obejść bez modułu), a nie Suzuki. Jak chcesz zamontować sobie w ASO to zawsze możesz, ale zrób to ponieważ: jest CI wygodniej, masz większe zaufanie, będzie fajniej, kto bogatemu zabroni, itd.... A nie dlatego, że musisz i będzie lepiej. Nie musisz, niekoniecznie będzie lepiej. Ja po swoich doświadczeniach w Mitsu poszukałbym dobrego warsztatu montującego haki, poprosił ich o wycenę haka Thule ze zdejmowaną główką (taki miałem) oraz dedykowaną wiązką (taką miałem mieć ) i oddzielnie montażu, porównał ceny w internecie. Jeśli różnica na haku nie byłaby duża, zleciłbym im zakup i montaż. Jeśli większa, to wytargowałbym lepszą cenę na hak. Jeśli duża znalazłbym inny zakład. Ten tajemniczy moduł to nic innego jak przekaźniki 12V. TU masz zresztą hak podobny do tego, który miałem http://allegro.pl/hak-hol-thule-automat ... 87032.html nawet z modułem, a tu masz odkręcaną główkę - już bez modułu http://allegro.pl/hak-thule-oryginalny- ... 95786.html czyli jakoś moduł nie jest koniecznie potrzebny w SX4\nA tu masz komplet THule (Brink) - niemal identyczny z tym z pierwszej aukcji tylko w cenie sugerowanej producenta http://haki24.pl/produkt/724947/Hak%20S ... WD%20.html . Zwróć tylko uwagę na to, że wiązka Thule nie wymaga lutowania czy używania takich złączek nacinających kabel - jest wpinana w kostki świateł.\nPost: 03-07-2013, 14:04\nUwierz, że nie narzekam na nadmiar kasy i wcale nie upieram się aby hak montować w aso\nBoję się tylko, że montaż poza aso będzie pretekstem na wszystko co się wydarzy pomimo tak jak napisałeś praktycznie żadnej ingerencji w fabrykę.\nPost: 03-07-2013, 15:40\nSam musisz zdecydować. Zawsze możesz zapytać ile sam montaż - nawet telefonicznie w innych ASO, także Fiata. Możesz zapytać też ile zakup wraz z montażem haka Brink czyli Thule wraz z wiązką dedykowaną.\nPost: 03-07-2013, 18:52\nOd początku myślałem właśnie o haku Brink - Thule wraz z wiązką dedykowaną i za taki zestaw z montażem w aso wołali 1900. Patrząc na cenę którą podałeś w linku robocizna wychodzi około 550 zeta\nPost: 04-07-2013, 06:33\nzapytaj ile kosztuje robocizna. Ciekawe co odpowiedzą.\nTytuł: Re: SX4 1,6 4x4 Jaki hak holowniczy?\nPost: 26-12-2013, 20:25\nRejestracja: 12-02-2012, 10:18\nWitam Wesołych Świat\nDołączę się czy jest szansa na hak do SX4 sedan ?\nPost: 29-12-2013, 14:06\nhttp://www.hakii.pl/sklep/Details/851/9 ... -sx4-sedan\nTytuł: Dziekuje Koledze\nPost: 02-02-2014, 16:45\nTytuł: Re: Jaki hak holowniczy?\nPost: 28-02-2019, 14:54\nChcę założyć hak .\nMoje główne pytanie to czy trzeba coś wiercić od strony bagażnika (od środka).\nOprócz tego zastanawiam się czy kupić Polski (wyciągamy) czy Westfalia. Różnica w cenie znaczna a funkcjonalność ta sama, ale słyszałem że że względu na przeglądy o hak trzeba dbać i te nie polskie są lepsze.\nHak będzie pod wieszak na 3 rowery .\nPost: 01-04-2019, 17:54\nNie wiem, czy już założyłeś ale jeśli nie to mogę Ci coś podpowiedzieć. Zamontowałem w weekend ten hak: https://www.hakpol.pl/oferta/c,269,suzuki/model,273,sx.html\nWszystkie elementy pasują. Od środka bagażnika instaluje się dwie blachy i wierci po 7 otworów w blasze bagażnika z każdej strony. Jest to dobrze pokazane w instrukcji tego haka, jak i konkurencyjnego też polskiego. Po montażu należy podciąć zderzak od spodu - około 10x10cm. Ogólnie sporo roboty, ale jest satysfakcja z samodzielnej, czytaj porządnej pracy. W moim porzednim aucie - Scenicu też sam sobie zamontowałem hak, tyle że Steinhoff. Służył mi 10 lat bez żadnych problemów. Nie warto bać się polskiego. Producent ma certyfikaty, a sam hak stosowną homologację. No i kosztował 290 PLN - NOWY\nPost: 02-04-2019, 08:58\nKupiłem westfalie bo chciałem wypinany pionowo, a różnica w cenie w porównaniu z polskim znikoma.\nPost: 03-04-2019, 17:37\nHakpol ? do VW polo, wymieniany nowy bo krzywy, 2 egzemplarz szlifowany i poprawiany po producencie. tej firmy nie polecam.


Z poprzednich rozdziałów wynika, że nie istnieje w naturze mechanizm, który skłaniałby organizmy do rozwoju ewolucyjnego. Wszystkie żyjące gatunki powstały i znalazły się na świecie w swojej ostatecznej formie, nie przechodząc procesu zmian ewolucyjnych. Oznacza to, że zostały stworzone. Także opowieść o ewolucji człowieka należy uznać za niemożliwą i nieuzasadnioną historię.\nDobrze, ale ktoś może spytać: na czym opierali ewolucjoniści swoją teorię ewolucji człowieka?\nPodstawą jest ogromna ilość wykopanych skamieniałości, na których to uczeni ci budowali wyimaginowane interpretacje. Na świecie żyło niegdyś około 6000 gatunków małp, z których większość wymarła (do dziś zachowało się 120 gatunków). Fosylia tych prawie 6000 gatunków wymarłych zwierząt stanowią bogaty materiał badawczy dla ewolucjonistów.\nUłożyli oni szczątki czaszek małp w kolejności od najmniejszej do największej, dodali kilka czerepów wymarłych ras ludzkich i w oparciu o to stworzyli scenariusz ewolucji. Według owego scenariusza, ludzie i małpy mają wspólnych przodków. W wyniku długotrwałych procesów ewolucyjnych część owych przodków zmieniła się w spotykane dzisiaj małpy, a część w ludzi.\nOczywiście, nauki takie jak paleontologia, anatomia czy biologia potrafią w prosty sposób obalić cały powyższy scenariusz. Nie ma żadnego konkretnego dowodu na potwierdzenie pokrewieństwa człowieka z małpą, są tylko kłamstwa, krętactwa, nieprawdziwe ilustracje i komentarze.\nDzięki fosyliom możemy z całą pewnością stwierdzić, że człowiek zawsze był człowiekiem, a małpa – małpą. Część tych fosyliów, które ewolucjoniści uważają za należące do przodków rodzaju ludzkiego, w rzeczywistości przynależy do ras ludzkich, żyjących do stosunkowo niedawnych czasów – do około 10 000 lat temu – a potem wymarłych. Wiele istniejących dziś grup ma charakterystyczne cechy i podobną do wymarłych ras budowę.\nNajważniejsze jest jednak to, iż pomiędzy małpami i ludźmi istnieją różnice anatomiczne, które nie mogły powstać w wyniku przemian ewolucyjnych. Przykładem takiej odmienności jest dwunożność, jedna z najważniejszych cech odróżniających człowieka od innych ssaków.\nFikcyjne drzewo rodowe człowieka\nJak już wiemy, ewolucjonistyczni naukowcy wywodzą człowieka od małpopodobnego stwora. Proces przemiany tego stworzenia w przedstawiciela rodzaju ludzkiego rozpoczął się, według ewolucjonistów, 4-5 milionów lat temu i pozostawił wiele form przejściowych. Podzielono je na cztery główne kategorie:\n1. Australopitek (l. mn. od Australopithecus)\nPierwszemu małpopodobnemu przodkowi człowieka dano nazwę „australopitek”, co oznacza: „małpa południowoafrykańska”. W rzeczywistości jest to jeden z wymarłych gatunków małp. Australopiteki mają różne typy budowy; niektóre z nich są duże, inne mniejsze i szczupłe.\nZa następny stopień ewolucji uznano gatunek sklasyfikowany jako Homo, czyli „człowiek”. Według ewolucjonistycznej teorii, organizmy z rodziny Homo są od australopiteków lepiej rozwinięte i zdecydowanie bardziej podobne do ludzi. Człowiek współczesny, Homo sapiens, to ostatnie stadium ewolucji.\nFosylia takie jak Człowiek z Jawy, Człowiek z Pekinu czy Lucy, o których często mówi się w mediach i ewolucjonistycznych publikacjach, należą do różnych grup spośród wymienionych wyżej. Grupy te mają, oczywiście, wiele podgrup i rozgałęzień.\nNiektórych kandydatów na „formy przejściowe”, jak np. ramapiteka, odrzuca się jednak, kiedy okazuje się, iż należy on do zwyczajnych małp.71\nUłożenie grup: australopitek > Homo habilis > Homo erectus > Homo sapiens miało sugerować, że każdy gatunek wywodzi się od poprzedniego. Według paleontologów jednak, australopitek, Homo habilis i Homo erectus to grupy, które występowały w tym samym okresie w różnych zakątkach świata. Co więcej, część przedstawicieli Homo erectus żyła do stosunkowo niedawnych czasów, a Homo sapiens neandertalensis i Homo sapiens sapiens (człowiek współczesny) bytowali razem nie tylko w tym samym czasie, ale i w tej samej krainie geograficznej. Jest to zaprzeczeniem założenia ewolucjonistów o pochodzeniu jednego gatunku od drugiego.\nŹródło natchnienia: jedna kość szczękowa\nPierwszy skamieniały szczątek ramapiteka, który odnaleziono, to fragment szczęki. Na jego podstawie stworzono rysunki jego samego, jego rodziny i otoczenia.\nOdkrycia i badania naukowe ukazują, że w skamieniałościach nie ma żadnego dowodu wskazującego na ewolucyjny rozwój człowieka. Pewna część fosyliów „przodka człowieka” to tak naprawdę skamieniałości małp, pozostałe zaś należą do wymarłych ras ludzkich.\nNasuwa się w takim razie pytanie: które szczątki są ludzkie, a które pochodzą od małpy? Czy którekolwiek z nich można uważać za formę przejściową? Aby odpowiedzieć na te pytania, przyjrzyjmy się po kolei wszystkim kategoriom.\nAustralopitek: gatunek małpy\nPierwszemu małpopodobnemu przodkowi człowieka dano nazwę „australopitek”, co oznacza: „małpa południowoafrykańska”. Przyjmuje się, że istota ta po raz pierwszy pojawiła się 4 miliony lat temu w Afryce i istniała do około miliona lat temu. Australopitecine dzielą się na kilka klas. Według ewolucjonistów, po najstarszym z nich, A. aferensis, na świecie pojawił się A. africanus, charakteryzujący się szczuplejszą budową kości, następnie zaś posiadający większe kości A. robustus. Niektórzy naukowcy do grupy tej zaliczają jeszcze A. biosei, podczas gdy inni uważają go za podgatunek A. robustusa.\nWszystkie rodzaje australopiteka to podgrupy wymarłych małp, bardzo podobnych zresztą do dzisiejszych. Miały one mózg taki sam lub trochę mniejszy od mózgu dzisiejszego szympansa. Ich ręce i nogi – podobnie jak u współczesnych małp – zaopatrzone były w wystające zaczepki, umożliwiające przytrzymywanie się gałęzi. Nogi tych wymarłych stworzeń były elastyczne, co pozwalało im obejmować pień drzewa. Cechę taką mają szympansy. Owe stworzenia cechował nieduży wzrost (do 130 cm), przy czym samiec był większy od samicy, którą to różnicę wzrostu można zaobserwować i u współczesnych małp. Australopitekma wiele innych cech wspólnych z dzisiejszymi małpami, np. szczegóły budowy czaszki, blisko osadzone oczy, ostre siekacze, budowę szczęki, długie kończyny górne i krótkie nogi.\nEwolucjoniści twierdzą, że australopiteki, pomimo iż ich budowa anatomiczna jest taka sama jak małp, umiały, w przeciwieństwie do tych ostatnich, chodzić wyprostowane.\nPodobieństwo australopiteka do szympansa\nZnaleziony w Hadarze w Etiopii szkielet Al 288-1, „Lucy”, należy do grupy A. aferensis. Ewolucjoniści przez długi czas próbowali dowieść, że przedstawiciele tej grupy potrafili chodzić wyprostowani. Jednak - jak wynika z najnowszych badań - jest to nieprawda.\nSzczątki oznaczone symbolem AL 333-105 należą do młodszego przedstawiciela grupy A. aferensis, dlatego wypukłość na kości czołowej nie jest jeszcze dobrze zarysowana.\nPodobieństwo czaszki australopiteka i szympansa dowodzi, że, choć uważany za przodka człowieka, australopitek jest przedstawicielem jednego z gatunków małp\nAutorami owej tezy są paleoantropolodzy, Richard Leakey i Donald C. Johanson, którzy bronili jej przez dziesięciolecia. Inni jednak naukowcy po przeprowadzeniu dużej liczby doświadczeń na szkielecie australopiteka doszli do wniosku, iż to nieprawda. Dwóch sławnych uczonych z Anglii i Stanów Zjednoczonych, lord Solly Zuckerman i prof. Charles Oxnard, przeprowadzało doświadczenia na wielu egzemplarzach australopiteka. Po zakończeniu badań doszli oni do wniosku, że istota owa z pewnością nie potrafiła poruszać się jak człowiek. Po 15 latach analiz, prowadzonych przez pięcioosobową grupę pod przewodnictwem Zuckermana i finansowanych przez rząd brytyjski, stwierdzono, że australopitek jest gatunkiem małpy. 72 Do takiego samego wniosku doszedł też Oxnard, mimo iż, podobnie zresztą jak Zuckerman, był on ewolucjonistą. Według Oxnarda struktura szkieletu australopiteka jest bardzo zbliżona do szkieletu współczesnego orangutana.73\nOstatnie badania przeprowadzone nad szkieletem w 1994 roku na uniwersytecie w Liverpool dowiodły, że „australopiteki były czworonogami.”74\nKrótko mówiąc, australopiteki są niczym innym, jak po prostu wymarłymi małpami. Nie mają one nic wspólnego z przedstawicielami rodziny Homo.\nHomo habilis: małpa, z której chciano zrobić człowieka\nPodobieństwo szkieletu i czaszki australopiteka i szympansa oraz obalenie tezy o posiadaniu przez niego zdolności poruszania się na dwóch nogach stanowiły dla ewolucjonistycznych paleoantropologów poważny problem. To właśnie australopitek miał być formą poprzedzającą pojawienie się pierwszego przedstawiciela kategorii Homo, co oznacza „człowiek” lub „ludzki”, a mianowicie Homo erectusa. Homo erectus miał mózg dwa razy większy od analogicznego organu australopiteka i szkielet, który nie różnił się prawie od szkieletu współczesnego człowieka. Problem ewolucjonistów polegał na tym, że trudno było wynaleźć jakiekolwiek powiązania między Homo erectusem a australopitekiem, który zresztą po przeprowadzonych badaniach okazał się małpą. Potrzebna była jakaś forma przejściowa, został nią więc Homo habilis.\nTaką klasyfikację Homo habilisa można uznać za dzieło rodziny Leakey, która w latach 60-tych zajmowała się szukaniem skamieniałości i szczątków. Według rodziny tej, Homo habilis charakteryzował się mózgiem o dość sporej objętości, potrafił chodzić na dwóch nogach, a nawet wytwarzać proste drewniane i kamienne narzędzia. Uznano więc, że może on być przodkiem człowieka.\nHomo habilis – gatunek małpy\nEwolucjoniści przez długi czas bronili teorii o zdolności Homo habilisa do chodzenia na dwóch nogach. Twierdzili oni, że gatunek ten jest ogniwem w łańcuchu łączącym małpy z ludźmi. Badania przeprowadzone na szczątkach znalezionych w 1984 roku przez Tima White’a i oznaczonych symbolem OH 62 wykazały, że to nieprawda. Okazało się, iż Homo habilis miał cechy charakterystyczne dla dzisiejszych małp.\nOdkrycia dokonane w latach osiemdziesiątych dowiodły, że nie była to prawda. Niektórzy naukowcy, tacy jak Bernard Wood czy C. Loring Brace, opierają się na tych właśnie odkryciach. Wyjaśniają oni, że istota sklasyfikowana jako Homo habilis, co oznacza „człowiek umiejący korzystać z narzędzi”, posiadała wiele cech wspólnych z małpą i powinna być sklasyfikowana jako Australopithecus habilis, czyli „małpa południowa umiejąca korzystać z narzędzi”. Homo habilis miał krótkie nogi, długie kończyny górne i szkielet przypominający szkielet australopiteka. Jego palce były przystosowane do biegania po drzewach, a szczęka nie różniła się od szczęki współczesnej małpy. Objętość mózgu - 550 cm3 - również wskazywała, iż był to gatunek tego zwierzęcia. Krótko mówiąc, Homo habilis to w rzeczywistości, podobnie jak australopitek, małpa. Potwierdziły to zresztą badania przeprowadzone nad szkieletem o symbolu OH 62, znalezionym w 1984 roku przez Tima White’a.\nTakże analizy wykonane w 1994 roku przez amerykańskiego antropologa, Holly’ego Smitha, potwierdziły tę tezę. Homo habilis był w rzeczywistości nie Homo, ale małpą. Smith w następujący sposób mówi o wynikach swoich badań przeprowadzonych na zębach przedstawicieli gatunków: australopitek, Homo habilis, Homo erectus i Homo neanderthalensis:\n„Analizy wykonywaliśmy, biorąc pod uwagę kryteria takie jak stopień rozwoju i budowa zębów australopiteka, Homo habilisa, Homo erectusa i Homo neandertalensisa. Okazało się, że australopitek i Homo habilis należą do grupy małp. Homo erectus i Homo neanderthalensis to ludzie.”75\nW tym samym roku trzech specjalistów w dziedzinie anatomii, Fred Spoor, Bernard Wood i Frans Zonneveld, potwierdziło ten wynik. Podczas badań korzystali oni z innej metody, polegającej na analizie porównawczej błędnika znajdującego się w uchu wewnętrznym człowieka i małpy. Błędniki australopiteka i Homo habilisa były takie same jak analogiczne narządy u współczesnych małp, a błędniki Homo erectusa i Homo neanderthalensisa z kolei – identyczne jak u ludzi.76\nWnioski z wykonywanych dwiema metodami doświadczeń są takie same:\n1. Homo habilis w rzeczywistości nie należy do kategorii homo, ale do tej samej grupy, co australopitek (czyli do małp).\n2. Szkielety Homo habilisa i australopiteka wykazują, iż gatunki te należą do grupy małp i nie mają żadnego powiązania z człowiekiem.\nHomo rudolfensis: źle złożona twarz\nTerminem Homo rudolfensis oznaczono fosylia odkopane w 1972 roku. Gatunek, do którego rzekomo należały znalezione szczątki, został także określony mianem Homo rudolfensis, gdyż odkrycia dokonano nad brzegiem rzeki Rudolf w Kenii. Wśród większości paleoantropologów panuje przekonanie, że Homo rudolfensis to nie odrębny gatunek, ale kolejny egzemplarz Homo habilisa.\nRichard Leakey, który dokonał tego odkrycia, określił szczątki symbolem „KNM-ER 1470” oraz oszacował ich wiek na 2.8 mln lat. Zasłynął on jako największy odkrywca w historii antropologii. Według niego, Homo rudolfensis mógł być ogniwem pomiędzy australopitekiem a Homo erectusem, gdyż, pomimo małej objętości mózgu, jego twarz zdecydowanie przypominała twarz człowieka. W krótkim czasie okazało się jednak, że to podobieństwo było wynikiem błędnego (może zamierzonego?) złączenia kości czaszki. Prof. Tim Bromage, specjalista w dziedzinie anatomii twarzy, który w 1992 roku przeprowadził symulację komputerową i wykrył błąd, mówi:\n„Podczas przeprowadzania prac nad rekonstrukcją KNM-ER 1470, jego twarz ułożono tak, jak wygląda ona u współczesnego człowieka - prawie równorzędnie do czaszki. Najnowsze badania wykazują jednak, że twarz powinna być ułożona pod kątem, dzięki czemu ukazałoby się jej podobieństwo do małpy, z jakim mamy do czynienia także u australopiteka.”77\nPaleoantropolog-ewolucjonista, J.E. Cronin, dodaje:\n„Prymitywnie uformowana, spłaszczona twarz, wąska czaszka i duże zęby to cechy wspólne KNM-ER 1470 i australopiteka... KNM-ER 1470, tak jak i inne egzemplarze wczesnego Homo, posiada wiele cech wspólnych z australopitekiem. Cechy te nie występują zaś u Homo erectusa.”78\nDo tego samego wniosku doszedł C. Loring Brace z Michigan University po przeprowadzeniu analizy szczęki i struktury zębów czaszki 1470. Stwierdził on, że wielkość szczęki i szerokość powierzchni zawierającej zęby trzonowe wykazują, iż KNM-ER 1470 miał twarz i uzębienie charakterystyczne dla australopiteka.79\nProf. Alan Walker, paleontolog z uniwersytetu Johna Hopkinsa, nad szczątkami KNM-ER 1470 spędził tyle samo czasu, co Leakey. Jest on zdania, że Homo habilis i Homo rudolfensis nie należą w rzeczywistości do kategorii Homo, tylko do klasy tej samej, co australopitek.80\nWynika z tego, że nie istnieje forma przejściowa pomiędzy australopitekiem, uznanym za małpę, a pierwszym człowiekiem – Homo erectusem. Homo rudolfensisi Homo habilis to egzemplarze, co do których naukowcy są zgodni: należą one do kategorii tej samej, co i australopitek. Wskazują na to wszystkie ich charakterystyczne cechy anatomiczne.\nPrawda ta została potwierdzona w publikacji dwóch antropologów: Bernarda Wooda i Marka Collarda. Publikacja owa ukazała się w magazynie Science w 1999 roku. Wood i Collard uważają, że Homo habilis i Homo rudolfensis (1470) to wyimaginowane kategorie, a wszystkie znalezione ich przykłady należy zaliczyć do kategorii australopiteków:\n„W przeszłości klasyfikowano szczątki jako gatunek Homo na podstawie objętości mózgu, przekonania o jego zdolnościach lingwistycznych, funkcji rąk i zdolności do używania podstawowych kamiennych narzędzi. Nie licząc kilku wyjątków, działano tak, jakby definicja kategorii w ewolucji człowieka oraz określenie gatunku Homo nie było większym problemem. Jednak nowe dane, nowsze interpretacje materiału i ograniczenie dowodów paleoantropologicznych przewartościowały współczesne kryteria, na podstawie których taksony kwalifikowane są do kategorii Homo.\nW praktyce fosylia człowiekowatych zalicza się do tej grupy na podstawie jednego lub kilku z głównych czterech kryteriów... Kryteria te jednak nie są w pełni zadowalające. „Gra w zgadywanki” jest dosyć problematyczna, biologiczne znaczenie danych kraniologicznych podlega dyskusji. Istnieją dowody na to, że zdolności lingwistycznych nie da się wywnioskować z ogólnej budowy mózgu, a jego części, odpowiadających za takie predyspozycje, nie zlokalizowano tak dokładnie, jak to wcześniej przypuszczano.\nInnymi słowy, zaliczenie H. habilisa i H. rudolfensisa do kategorii Homo nie jest trafnym wyborem. Dlatego też należy ich z niej wyłączyć. Jedyną nasuwającą się taksonomiczną alternatywą jest – nie całkiem zresztą bezproblemowe – przesunięcie ich do kategorii australopiteków.”81\nWnioski, do których doszli Wood i Collard, są zgodne z tym, co i my staraliśmy się udowodnić. W historii ludzkości nie istnieli „prymitywni przodkowie człowieka”. Stworzenia, które za takowych przodków uważano, były w rzeczywistości małpami z kategorii australopiteków. Skamieniałości pokazują, że nie ma między tą grupą a ludźmi z gatunku Homo żadnego pokrewieństwa.\nHomo erectus: prawdziwi ludzie\nZgodnie z wymyślonym przez ewolucjonistów schematem, wewnętrzna ewolucja gatunku Homo wyglądała w następujący sposób: najpierw Homo erectus, następnie archaiczny Homo sapiens, po nim Człowiek z Cro-Magnon, na końcu zaś człowiek współczesny. Jednak klasy te są niczym innym, jak tylko różnymi rasami człowieka. Różnice pomiędzy nimi nie były większe niż odmienność między Eskimosem i Murzynem bądź Pigmejem i Europejczykiem.\nMarynarze sprzed 700 tysięcy lat\n„Dawni ludzie byli o wiele inteligentniejsi niż się nam wydaje”... Według opublikowanego 14 marca 1998 roku w magazynie New Scientist artykułu, ludzie żyjący na świecie przed 700 tysiącami lat, nazwani przez ewolucjonistów Homo erectus, odbywali morskie podróże. Trudno jest więc nazwać „prymitywnymi” istoty, które miały wiedzę wystarczającą do budowy okrętów i umiały stworzyć kulturę opartą na transporcie wodnym\nNa początku chcielibyśmy zająć się Homo erectusem, uważanym za najbardziej prymitywny rodzaj człowieka. Słowo „erect” znaczy „wyprostowany”, a termin „Homo erectus” odzwierciedla człowieka, który chodził wyprostowany. Nadając taką nazwę, ewolucjoniści byli zmuszeni oddzielić Homo od poprzedzających go australopithecine. Znalezione skamieliny Homo erectusa świadczą o tym, że był on tak wyprostowany, jak żaden z jego poprzedników: australopitek czy Homo habilis. Między szkieletem Homo erectusa a szkieletem współczesnego człowieka nie ma żadnych różnic.\nPowód, dla którego ewolucjoniści uważali Homo erectusa za prymitywnego, to stosunkowo mała objętość jego czaszki (900-1100 cm3), niski wzrost i wydatne łuki brwiowe. Jednak i dziś istnieją rasy o takiej samej jak u Homo erectusa objętości czaszki i niskim wzroście (np. Pigmeje), a także rasy charakteryzujące się zgrubieniem na czole (aborygeni australijscy).\nFaktem jest też brak jakiegokolwiek wpływu objętości mózgu na zdolności i inteligencję człowieka. Inteligencja zależy od struktury tego organu, a nie od jego wielkości.82\nFosylia, dzięki którym świat poznał Homo erectusa, to „Człowiek z Jawy” i „Człowiek z Pekinu”. Skamieniałości te znalezione zostały w Azji, jednak, jak się z czasem okazało, nie były one w pełni wiarygodne. „Człowiek z Pekinu” składał się w znacznej mierze z odtworzonych w gipsie części, które zastępowały zagubione oryginalne członki. „Człowiek z Jawy” natomiast był kolażem powstałym na podstawie fragmentu czaszki i kawałka kości policzkowej, przy czym trzeba zaznaczyć, że obie te części znaleziono w pewnej odległości od siebie i nie ma żadnych dowodów na to, że należały do tej samej osoby. Dlatego też tak wielką wagę przywiązuje się do znalezionego w Afryce szkieletu przedstawiciela Homo erectus. (W tym miejscu należy wspomnieć o tym, że część fosyliów, które rzekomo przedstawiają Homo erectusa, zostały przez niektórych ewolucjonistów zakwalifikowane jako przykłady Homo ergastera. My jednak będziemy je rozpatrywać jako szczątki przedstawicieli Homo erectus, ponieważ do tej pory ewolucjoniści nie doszli do stuprocentowego porozumienia w tej sprawie).\nHomo erectus - prawdziwy człowiek\nTermin: Homo erectus oznacza człowieka, który potrafił chodzić wyprostowany. Skamieliny zaliczane do tego gatunku to szczątki przedstawicieli różnych ras. Ponieważ skamieniałości wykazują małą ilość cech wspólnych, trudno jest je sklasyfikować jedynie na podstawie czaszek. Z tego powodu naukowcy-ewolucjoniści podzielili te fosylia na wiele grup i podgrup. Pokazana powyżej czaszka, znaleziona w 1975 roku w Koobi Fora w Afryce, może zostać uznana za czaszkę Homo erectusa. W przypadku znajdującej się obok czaszki „Homo ergaster KNM-ER 3733” pojawiają się pewne niejasności.\nObjętość mózgu przedstawicieli różnych grup i podgrup Homo erectusa waha się między 900 a 1100 cm3. Te wartości mieszczą się w granicach objętości mózgu ludzi współczesnych.\nSzkielet „Chłopca z Turkany” (KNM-WT 15000) jest najprawdopodobniej najstarszym i najlepiej zachowanym szkieletem, który udało się odkopać. Jego wiek określa się na około 1,6 miliona lat. Badania przeprowadzone na tym szkielecie wykazały, że należał on do 12-letniego chłopca. Gdyby osobnik ten żył dłużej, osiągnąłby około 180 cm wzrostu. Szkielet ów jest najlepszym dowodem świadczącym przeciw teorii ewolucji człowieka.\nEwolucjonista Donald Johanson w taki sposób określa chłopca, którego szkielet znaleziono:„Był wysoki i szczupły. Proporcje jego ciała odpowiadały proporcjom ciał Afrykańczyków zamieszkujących obecnie rejon równika. Wielkość poszczególnych członków chłopca równa była zaś analogicznym wielkościom u współczesnego mieszkańca Ameryki Północnej.” (Donald C. Johnson & M.A. Edey, Lucy: The Beginnings of Human-kind, Simon & Schuster, New York 1981.)\nNajsłynniejszym egzemplarzem Homo erectusa jest znaleziony w pobliżu jeziora Turkana w Kenii „Narikotome Homo erectus”, inaczej zwany też „Chłopcem z Turkany”. Stwierdzono, że jest to szkielet 12-letniego chłopca, który mógłby osiągnąć wzrost 183 cm. Pionowa struktura jego szkieletu nie różni się niczym od szkieletów ludzi współczesnych. Paleoantropolog Alan Walker powiedział nawet, że nie wydaje mu się, aby przeciętny patolog umiał odróżnić szkielet z Kenii od szkieletu współczesnego człowieka.83 Odnośnie czaszki Walker stwierdził: „Wyglądał zupełnie jak neandertalczyk.”84 Jak zobaczymy w następnych rozdziałach, neandertalczycy są współczesną rasą ludzi, więc i Homo erectusa można do owej rasy zaliczyć.\nNawet ewolucjonista Richard Leakey jest zdania, że różnica pomiędzy Homo erectusem a dzisiejszym człowiekiem jest niczym więcej, jak tylko różnicą rasową:\n„Odmienności można dostrzec w formie czaszki, kącie nachylenia twarzy, rozmiarze wypukłości czaszki na wysokości łuku brwiowego itd. Owe różnice nie są jednak większe niż te obserwowane dziś między przedstawicielami ras zamieszkujących odległe zakątki świata. Takie biologiczne odmienności tworzą się zawsze wtedy, kiedy jeden szczep jest odseparowany geograficznie od innych.”85\nProf. Wiliam Laughlin z uniwersytetu w Connecticut przeprowadzał badania anatomiczne nad Eskimosami i mieszkańcami wysp Aleut. Zauważył wówczas ich wielkie podobieństwo do kategorii Homo erectus. Laughin doszedł do wniosku, że wszystkie te rasy są niczym innym, jak tylko różnymi rasami należącymi do kategorii Homo sapiens (człowiek współczesny).\n„Jeżeli zwrócimy uwagę na daleko posunięte różnice pomiędzy odległymi grupami, takimi jak np. Eskimosi i buszmeni, o których wiemy, iż należą do gatunku Homo sapiens, to należy z tego wywnioskować, że także Sinantropus (egzemplarz erectusa) zalicza się do tej kategorii.”86\nWśród naukowców coraz częściej słychać głosy postulujące zniesienie kategorii Homo erectus, bo jest ona niepotrzebna i nie odpowiada prawdzie. Zaliczone do tej kategorii egzemplarze nie różnią się prawie niczym od przedstawicieli Homo sapiens. W roku 2000 odbyła się konferencja poświęcona właśnie temu problemowi, a magazyn American Scientific streścił odbywające się na niej długie dyskusje w jednym punkcie:\n„Większość uczestników konferencji dała się wciągnąć w debatę zapoczątkowaną przez Mitforda Wolpoffa z Uniwersytetu Michigan, Alana Thorne’a z uniwersytetu w Canberze i ich kolegów. Dotyczyła ona taksonomicznego statusu Homo erectusa. Uczeni ci argumentowali, że Homo erectus nie ma żadnych cech charakterystycznych i dlatego kategoria taka nie powinna istnieć. Wszyscy przedstawiciele Homo, począwszy od tych żyjących 2 miliony lat temu aż do tych żyjących dziś, są niczym innym, jak tylko różnymi wariacjami jednej kategorii: Homo sapiens. Kategoria będąca przedmiotem konferencji – Homo erectus – nie istnieje.”87\nStwierdzenie: „Homo erectus nie istnieje” oznacza, że nie różni się on niczym od Homo sapiens i jest jedną z wielu ras należących do tej kategorii. Jeżeli zaś tak jest, to pomiędzy człowiekiem (Homo erectus) a uznanymi przez ewolucjonistów za jego przodków małpami (australopitek, Homo habilis i Homo rudolfensis) istnieje ogromna przepaść. Pierwsi ludzie pojawili się więc na Ziemi nagle i w swej ostatecznej formie, co oznacza, że zostali oni stworzeni.\nZaakceptowanie tego faktu jest jednak sprzeczne z dogmatyczną filozofią i ideologią ewolucjonistów. Z tego powodu na ilustracjach i rekonstrukcjach pokazują oni Homo erectusa, który w rzeczywistości był człowiekiem, jako stwora podobnego do małpy (jak pamiętamy, australopitekowi na siłę „dorabiano” cechy ludzkie). Metody te mają na celu zbliżenie do siebie człowieka i małpy oraz zmniejszenie powstałej między nimi w wyniku badań naukowych przepaści.\nNeandertalczycy: rasa potężnych ludzi\nNieprawdziwe obrazy neandertalczyka wykonane przez naukowców-ewolucjonistów\nNeandertalczycy to rasa, która pojawiła się na świecie około sto tysięcy lat temu i zniknęła – bądź zasymilowała się z innymi rasami – przed 35 tysiącami lat. Od współczesnego człowieka różniła ich jedynie potężna budowa i trochę większa czaszka.\nNeandertalczycy są jedną z wielu ludzkich ras. Prawdę tę akceptuje większość ludzi, mimo iż ewolucjoniści dokładali wszelkich starań, aby przedstawić ich jako przedstawicieli prymitywnego gatunku. Wszystkie badania dowodzą, że nie ma różnic pomiędzy neandertalczykiem a ludźmi chodzącymi dziś po ulicach miast. Erik Trinkaus, paleoantropolog z uniwersytetu w New Mexico, poważny autorytet w tej dziedzinie, pisze:\n„Szczegółowe prace porównawcze fragmentów szkieletów neandertalczyków ze szkieletami współczesnych ludzi dowodzą, że nie istnieją żadne anatomiczne podstawy do zaliczenia neandertalczyka do gatunku rozwiniętego gorzej niż ludzie obecni.”88\nWıelu współczesnych naukowców opisało neandertalczyków jako podgatunek człowieka i nazwało go „Homo sapiens neandertalensis”. Odkrycia dowodzą, że neandertalczycy grzebali swoich zmarłych, budowali instrumenty muzyczne i mieli kulturowe pokrewieństwo z gatunkiem Homo sapiens, który żył w tym samym czasie. Byli więc oni rasą potężnych ludzi, która z czasem zniknęła.\nWyżej przedstawiona czaszka „Amund 1” należy do Homo sapiens neanderthalensis. Ogólnie przyjęte jest, że byli to niscy i silnie zbudowani ludzie, jednak człowiek, którego szkielet przedstawiono obok, miał 1.80 metra wzrostu. Objętość jego mózgu natomiast wynosiła 1740 cm3, co, nawet jak na dzisiejsze czasy, jest wielkością sporą. Z tych właśnie powodów szkielet ów uważany jest za dowód świadczący przeciwko prymitywizmowi neandertalczyków. Należy też wspomnieć o tym, że przy szkielecie znaleziono szczątki narzędzi. Świadczą one o wysokim stopniu rozwoju tej rasy.\nHomo sapiens archaic, Homo heidelbergis i Człowiek z Cro-Magnon\nHomo sapiens archaic jest, według nierealnej tabeli ewolucjonistów, gatunkiem bezpośrednio poprzedzającym pojawienie się człowieka współczesnego. O gatunku tym nie mają oni jednak zbyt dużo do powiedzenia, bo różnice, jakie dzielą go od ludzi współczesnych, są bardzo niewielkie. Niektórzy badacze wyznają pogląd, że przedstawiciele Homo sapiens archaic nadal żyją - za przykład podawani są aborygeni australijscy. Podobnie jak Homo sapiens, cechują ich: wydatne łuki brwiowe, mała objętość mózgu i charakterystyczna budowa szczęki. Należy też wspomnieć, że w wyniku prac archeologicznych stwierdzono, iż przebywali oni przed stosunkowo niedługim czasem na Węgrzech i w niektórych włoskich wsiach.\nGrupa pojawiająca się w niektórych ewolucjonistycznych opracowaniach pod nazwą Homo heilderbergis to w rzeczywistości ta sama grupa, co Homo sapiens archaic. Powodem nadania jej innej nazwy są niedomówienia i różnice w sposobie myślenia wśród ewolucjonistów. Wszystkie odkopane fosylia przedstawicieli kategorii Homo heilderbergis świadczą, że ludzie ci, żyjący w Europie przed 500, a nawet 740 tysiącami lat, zamieszkiwali najpierw Anglię, potem zaś Hiszpanię.\nLudzie z Cro-Magnon to rasa istniejąca 30 tysięcy lat temu. Jej przedstawiciele charakteryzowali się czaszkami w formie kopuły i szerokimi czołami. Objętość ich mózgów wynosiła 1600 cm3, co przekracza objętość tego narządu u współczesnego człowieka. U rasy tej występowały ponadto wydatne łuki brwiowe oraz charakterystyczna zarówno dla neandertalczyków, jak i dla Homo erectusa wypukłość na tylniej części czaszki.\nPomimo iż powszechnie uważa się Ludzi z Cro-Magnon za rasę europejską, jej wartości kraniologiczne oraz struktura i objętość mózgu bardzo przypominają te spotykane u współczesnych mieszkańców Afryki i tropików. Można więc przypuszczać, że ludzie owi żyli w Afryce. Niektórzy paleoantropolodzy są zdania, że przestawiciele rasy z Cro-Magnon i Homo neandertalensis wymieszali się i stworzyli podstawę dla współczesnych ras ludzkich. Jej przedstawicieli spotkać można dziś w pewnych rejonach kontynentu afrykańskiego i w dwóch miejscach we Francji: Salute i Dordogne. Wiadomo ponadto, że podobne cechy charakterystyczne znajduje się u niektórych mieszkańców Polski i Węgier.\nGatunki żyjące razem ze swymi przodkami\nNasze dotychczasowe rozważania doprowadziły do tego, że wiemy już, iż scenariusz „ewolucji człowieka” jest w pełni fałszywy. Aby istnienie ewolucyjnego drzewa rodowego było realne, musiałaby zaistnieć powolna przemiana małpy w człowieka, a dowody tego procesu znajdowałyby się wśród fosyliów. Pomiędzy małpami a ludźmi istnieje jednak wielka przepaść. Kryteria takie jak struktura szkieletu, objętość mózgu, zdolność chodzenia w pozycji wyprostowanej – stanowią różnice między człowiekiem a małpą. (Wspominaliśmy już o przeprowadzonych w 1994 roku badaniach porównawczych błędnika w uchu wewnętrznym, dzięki którym stwierdzono, że australopitek i Homo habilis są gatunkami małp, a Homo erectus to po prostu człowiek.)\nIgła sprzed 26 tysięcy lat\nCiekawym odkryciem świadczącym o tym, że neandertalczycy nosili ubrania, jest odnaleziona igła pochodząca sprzed 26 tysięcy lat. (D. Johanson, B. Edgar, From Lucy to Language, s.99.)\nInnym dowodem na to, że stworzenie drzewa rodowego gatunków nie jest możliwe, jest fakt, iż gatunki te, które miały być dla siebie nawzajem przodkami i potomkami, żyły w tym samym czasie. Jeżeli, jak to twierdzili ewolucjoniści, australopitek przemieniłby się w przedstawiciela Homo habilis, a ten znów w Homo erectusa, oznacza to, że musieliby oni żyć w następujących po sobie epokach. Takiej chronologii jednak nie było.\nWedług obliczeń ewolucjonistów, australopitek żył w okresie między 4 mln a 1 mln lat temu. Czas, w którym na świecie występował gatunek zakwalifikowany jako Homo habilis, oszacowano na 1,9 do 1,7 mln lat wstecz. Homo rudolfensis, o którym mówi się, że był na znacznie wyższym poziomie rozwoju niż Homo habilis, żył w okresie od 2,5 do 2,8 mln lat temu. Oznacza to, że Homo rudolfensis jest potomkiem młodszego od siebie o milion lat Homo habilisa. Z drugiej strony uważa się, iż Homo erectus zamieszkiwał Ziemię od około 1,6 do 1,8 mln lat temu. Należy przez to rozumieć, że Homo erectus żył w mniej więcej tym samym czasie, co jego przodek, Homo habilis.\nAlan Walker potwierdza ten fakt: „Istnieją dowody pochodzące ze wschodniej Afryki i świadczące o tym, że przedstawiciele kategorii australopiteków żyli zarówno w epoce Homo habilisa, jak i w czasach Homo erectusa.”89\nInny uczony, Louis Leakey, znalazł w rejonie Olduvai Gorge fosylia australopiteka, Homo habilisa i Homo erectusa, znajdujące się prawie obok siebie w warstwie Bed II. 90\nJak widać, stworzone przez ewolucjonistów drzewo rodowe człowieka nie odpowiada prawdzie. Stephen Jay, paleontolog z uniwersytetu Harvarda, pomimo iż sam jest ewolucjonistą, zapytuje:\n„I co stanie się z naszym drzewem rodowym w obliczu istnienia na jednej i tej samej linii trzech człowiekowatych gatunków, z których jeden ma pochodzić od drugiego? Ponadto żaden z nich podczas przebywania na Ziemi nie wykazuje żadnych skłonności do ewolucji.”91\nŚledząc dalszy rozwój człowieka, widzimy, że pomiędzy Homo erectusem a Homo sapiens nie ma żadnego godnego uwagi drzewa genealogicznego. Istnieją natomiast dowody na to, że Homo erectus i archaiczny Homo sapiens żyli aż do 27, a nawet do 10 tysięcy lat temu. W Kow Sumpf w Australii znaleziono czaszkę Homo erectusa sprzed 13 tysięcy lat, a na Jawie – czaszkę należącą do przedstawiciela tej samej kategorii, pochodzącą sprzed 27 tysięcy lat.92\nSekretna historia Homo sapiens\nJedno z najpopularniejszych ewolucjonistycznych czasopism, Discovery, zamieściło na okładce twarz człowieka sprzed 800 tysięcy lat wraz z pytaniem: Czy to jest twarz naszej przeszłości?\nNajistotniejszym, a zarazem najciekawszym faktem podważającym same podstawy wyimaginowanego drzewa rodowego człowieka stworzonego przez ewolucjonistów jest to, że historia człowieka współczesnego musi być o wiele dłuższa niż się wcześniej wydawało. Dane paleoantropologiczne dowodzą istnienia przedstawicieli gatunku Homo sapiens już milion lat temu. Ich wygląd nie różnił się niczym od naszego.\nPierwsze świadczące o tym odkrycia były dziełem słynnego i wspominanego już w tej książce kilkakrotnie ewolucjonistycznego paleoantropologa, Louisa Leakey’a. W roku 1932 natrafił on w rejonie otaczającym jezioro Victoria w Kenii na skamieliny z ery pleistocenu, czyli sprzed miliona lat.93 Odkrycie, które zaprzeczało całej ewolucjonistycznej teorii o pochodzeniu człowieka, zostało odrzucone przez naukowców jej hołdujących; jednak Leakey był przekonany o słuszności swoich obliczeń.\nOdkrycie to powoli odeszło w zapomnienie. Lecz kolejne skamieniałości, znalezione tym razem w 1995 roku w Hiszpanii, potwierdziły hipotezę o tym, że historia Homo sapiens jest w rzeczywistości dużo dłuższa niż się wydawało. Fosylia owe odsłonięte zostały w okolicy zwanej Gran Dolina w hiszpańskim rejonie Atapuerca przez trzech paleoantropologów z uniwersytetu w Madrycie. Znalezione szczątki stanowiły fragment twarzy jedenastoletniego chłopca, który nie różnił się od dzisiejszych rówieśników, a pochodził sprzed 800 tysięcy lat. Magazyn Discover opisywał wszystkie szczegóły owego znaleziska w grudniu 1997 roku:\n”Odkrycie to było wielkim wstrząsem dla szefa ekipy prowadzącej wykopaliska w Gran Dolina, Arsuaga Ferrery. Ferrera powiedział nam: ”Oczekiwaliśmy czegoś wielkiego, ogromnego... czegoś prymitywnego, podobnego do „Chłopca z Turkany”, bo tak według naszych wyobrażeń powinien wyglądać człowiek sprzed 800 tysięcy lat. Zamiast tego ukazała nam się zupełnie normalna twarz... Uważam, że to niesamowite, znaleźć coś tak nieoczekiwanego... Takie odkrycia podważają same podstawy. Nie tylko odkrycie skamieniałości, chociaż to także wielkie wydarzenie; ale odnalezienie w odległej przeszłości czegoś, co mogłoby być uznane za współczesne, to szczyt! To coś jakby... jakbyśmy w Gran Dolina znaleźli magnetofon. Nikt przecież nie szuka kaset i magnetofonów w pleistocenie. Znalezienie współczesnej twarzy jest dokładnie tym samym. Byliśmy wielce zaskoczeni, kiedy to ujrzeliśmy.”94\nSkamieniałość stanowiła przede wszystkim dowód na to, że początki historii Homo sapiens należy przenieść o 800 tysięcy lat wstecz. Dopiero po ocknięciu się z szoku, jaki wywołało to odkrycie, ewolucjoniści stwierdzili, że szczątki należały do przedstawiciela innego gatunku. Przecież, według ewolucjonistycznego drzewa rodowego człowieka, Homo sapiens nie mógł żyć w pleistocenie. Znalezione szczątki zaliczono więc do grupy Homo antecesor, którą to grupę uczeni stworzyli specjalnie z tej okazji.\nChata mająca 1.7 mln lat i odciski stóp współczesnego człowieka sprzed 3.6 mln lat\nZnalezienie chaty liczącej 1.7 mln lat zaszokowało naukowców. Chata wyglądała dokładnie tak, jak domostwa przedstawicieli niektórych dzisiejszych ludów Afryki.\nWiele odkryć dowodzi, że początki historii Homo sapiens znajdują się jeszcze dawniej niż 800 tysięcy lat temu. Jedno ze znalezisk świadczących o tym było dziełem Louisa Leakey’a. Na początku lat 70-tych prowadził on wykopaliska w Olduvai Gorge. Tam właśnie Leakey odnalazł fosylia australopiteka, Homo habilisa i Homo erectusa, znajdujące się prawie obok siebie w warstwie Bed II. Co ciekawsze, w tej samej warstwie natrafił on na fragmenty kamiennej chaty, o której wiadomo, że zbudowana mogła być jedynie przez przedstawicieli gatunku Homo sapiens. Wynika z tego, że australopitek, Homo habilis i Homo erectus musieli żyć 1.7 mln lat temu razem z przedstawicielami Homo sapiens.95\nTo odkrycie ostatecznie obala tezę mówiącą, że współczesny człowiek przeszedł proces ewolucji z australopiteka do swojej dzisiejszej postaci.\nJak się okazało, chata nie była najstarszym z dowodów na istnienie w dalekiej przeszłości ludzi wyglądających dokładnie tak samo jak my. W 1977 roku w tanzańskiej Laetoli Mary Leakey natrafiła na odciski stóp w warstwie, która liczyła 3.6 mln lat. Ślady owe nie różnią się niczym od tych zostawianych przez współczesnego człowieka.\nZnalezione przez Mary Leakey odciski zostały przebadane przez tak znanych i poważanych paleoantropologów, jak Don Johanson i Tim White. Przypuszczenia odnośnie wieku tropów potwierdziły się:\n„Nie ma wątpliwości... Są to odciski stóp współczesnego człowieka. Gdyby ślady owe znalazły się na kalifornijskiej plaży i zapytanoby czterolatka, co to takiego, odpowiedziałby on, że ktoś tędy spacerował. Dziecko nie zaobserwowałoby żadnej różnicy między tymi odciskami a innymi, znajdującymi się na plaży. Zresztą my też byśmy jej nie dostrzegli.”96\nBadający ślady stóp Louis Robbins z North California University stwierdza:\n„To małe stworzenie miało wysoko podbitą stopę, a jego duży palec był tej samej długości, co palec drugi. Sposób, w jaki stopa wbijała się w ziemię, jest taki sam jak u człowieka. Nie zauważa się podobnego sposobu chodzenia u innych zwierząt.”97\nWszystkie badania odcisków stóp prowadziły do przekonania, że pozostawił je współczesny człowiek (Homo sapiens). Russel Tuttle oznajmia:\n„Ślady te mógł zrobić mały, bosy Homo sapiens... We wszystkich aspektach morfologicznych stopy, które pozostawiły owe odciski, nie różnią się od stóp współczesnego człowieka.”98\nObiektywne badania tych tropów doprowadziły do ustalenia, do kogo one należały. 10 odcisków pozostawił dziesięcioletni człowiek, a 27 - młodsze dziecko. Były to z pewnością osoby, które nie różniły się od współczesnych ludzi.\nOdkrycie z Laetoli było tematem dyskusji naukowych przez całe dziesięciolecia. Ewolucjonistyczni paleoantropolodzy przez lata szukali pasującego wytłumaczenia, gdyż nie do zaakceptowania był dla nich fakt, że przed 3.6 mln lat żyli ludzie dokładnie tacy jak my. „Rozwiązanie” znaleźli dopiero w latach 90-tych. Stwierdzili mianowicie, że ślady te należą do australopiteka, ponieważ niemożliwe byłoby istnienie przedstawicieli Homo przed 3.6 mln lat. Russel Tuttle pisał w jednym ze swoich artykułów z 1990 roku:\n„Odciski stóp pochodzące sprzed 3.5 mln lat znalezione w Lateoli, w rejonie wykopaliskowym G, są z pewnością podobne do śladów, jakie pozostawiłby współczesny człowiek. Są dowodem na to, że istota, która je zrobiła, potrafiła chodzić na dwóch nogach i to nie gorzej niż ludzie współcześni. Gdyby nie było pewne, że odciski są tak stare, możnaby przyjąć, iż należały do gatunku Homo... Jednak z powodu ich wieku należy stwierdzić, że pozostawił je przedstawiciel kategorii Australopithecus afarensis.”99\nOdciski stóp sprzed 3.6 mln lat znalezione w Tanzanii i należące do współczesnego człowieka\nOdciski te nie mogły jednak być odciskami australopiteka. Ewolucjoniści uważają tak jedynie ze względu na fakt, że ślady znalezione zostały w warstwie liczącej 3.6 mln lat. Odciski stóp człowieka przypisano australopitekowi wyłącznie na podstawie przypuszczenia, że w tak odległej epoce człowiek nie mógł istnieć.\nTa interpretacja śladów z Laetoli jasno i wyraźnie pokazuje smutną prawdę. Ewolucjoniści opierali swoje teorie nie na wynikach badań i obserwacjach naukowych, wręcz przeciwnie – jeżeli wyniki tych badań nie pasowały do stworzonej przez nich tezy, po prostu uznawali je za błędne i nie przyjmowali ich do wiadomości. Także w tym wypadku mamy do czynienia ze ślepą obroną teorii, przy czym wszystkie przeszkody w postaci najnowszych odkryć są albo ignorowane, albo dopasowywane do ewolucjonistycznych celów.\nKrótko mówiąc, ewolucja to nie teoria naukowa, ale dogmat, podtrzymywany przy życiu pomimo zaprzeczających mu odkryć naukowych.\nDwunożność – kolejny problem ewolucjonistów\nNiezależnie od dowodów dostarczanych nam w postaci skamieniałości, którymi zajmowaliśmy się do tej pory, istnieje jeszcze wielka przepaść pomiędzy budową anatomiczną człowieka i małpy. Doprowadza ona do absurdu fikcyjną teorię „ewolucji człowieka”. Jedną z podstawowych różnic między człowiekiem a małpą jest sposób ich poruszania się.\nLudzie chodzą w pozycji wyprostowanej, na dwóch nogach. Jest to specyficzny sposób poruszania się, nie spotykany u innych gatunków. Niektóre ssaki potrafią się wprawdzie przemieszczać na tylnich łapach, ale nie jest to dla nich normalna pozycja. Niedźwiedź i małpa mają taką umiejętność, jednak poruszają się tak tylko wtedy, gdy muszą – w celu zdobycia pożywienia. Ich szkielet jest pochylony do przodu i zwierzęta te zwykle chodzą na czterech łapach.\nCzy w takim razie chód człowieka mógł się rozwinąć – dzięki ewolucyjnym zmianom – ze sposobu poruszania się małpy, do czego przekonują nas ewolucjoniści?\nWedług wyników najnowszych badań, ewolucja pochylonego szkieletu małpy w wyprostowany szkielet człowieka nie była możliwa\nOczywiście, nie. Badania pokazały, że taka ewolucja nigdy nie zaistniała i nie mogła zaistnieć. Przede wszystkim, dwunożność nie stanowi ewolucyjnej korzyści. Sposób poruszania się małpy jest zdecydowanie łatwiejszy, szybszy i bardziej efektywny niż ten, w jaki chodzi człowiek. Ludzie nie umieją skakać z drzewa na drzewo jak małpy, nie są też w stanie biegać z szybkością 125 km/h jak leopardy. Poruszający się na dwóch nogach człowiek jest powolniejszy i przez to bardziej bezbronny niż inne ssaki. Dlatego, logicznie myśląc, to nie małpa powinna przejść ewolucję i w jej wyniku zacząć poruszać się na dwóch nogach, ale właśnie ludzie winni w wyniku działania procesów ewolucyjnych biegać na czterech łapach.\nInnym problemem jest tu fakt, że teoria ta nie pasuje do darwinowskiego rozumienia ewolucji jako rozwoju „krok po kroku”. Przyjmując ten model za podstawę ewolucji, trzeba przyznać, że musiał kiedyś istnieć „kombinowany” sposób chodzenia, coś pomiędzy dwu- i czworonożnością. Angielski paleoantropolog, Robin Crampton, który w 1996 roku przeprowadził projekt naukowy mający wyjaśnić ten problem, stwierdził: „Istoty żywe mogą poruszać się albo na dwóch, albo na czterech kończynach.”100 Wersja „kombinowana” jest niemożliwa ze względu na ekstremalne zużycie energii.\nPrzepaść pomiędzy człowiekiem a małpą nie ogranicza się tylko do zagadnienia dwunożności. Składają się na nią i inne różnice, takie jak objętość mózgu, zdolność mówienia itd. Ewolucjonistyczna paleoantropolog, Elaine Morgan, przyznaje:\n„Cztery największe tajemnice człowieka to:\nDlaczego chodzi on na dwóch nogach?\nCzemu „zgubił” futro?\nZ jakiego powodu wykształcił tak duży mózg?\nDlaczego nauczył się mówić?\nStandardowe odpowiedzi na te pytania brzmią natomiast:\nListę pytań można powiększyć, ale nie będzie to miało wpływu na monotonię odpowiedzi.”101\nEwolucja: prawda pozanaukowa\nSolly Zuckerman jest jednym z najsławniejszych i cieszących się największym uznaniem naukowców na terenie Wielkiej Brytanii. Przez lata zajmował się on zbieraniem i szczegółowymi badaniami kopalin. Tytuł lordowski został mu przyznany za wielki wkład, jaki wniósł on do współczesnej nauki. Zuckerman jest ewolucjonistą, dlatego wydawałoby się, że w swoich wypowiedziach nie będzie występował przeciw teorii, w którą wierzy oraz nie będzie jej krytykował. Jednak po trwających całe dziesięciolecia badaniach dowodów kopalnianych dotyczących ewolucji człowieka doszedł on do wniosku, że nie istnieje ludzkie drzewo rodowe.\nCiekawą pracą Zuckermana jest „skala nauk”. Według niego, nauki dzielą się na bardziej i mniej „naukowe”; opierające się na konkretach lub tylko hipotezach. Do najbardziej konkretnych zaliczył dziedziny takie jak chemia i fizyka, niżej znalazła się biologia i nauki społeczne. Po stronie „nienaukowej” umieścił on dyscypliny opierające się na „postrzeganiu pozazmysłowym”, takie jak telepatia, koncepcja szóstego zmysłu i... ewolucja człowieka. Zuckerman tłumaczy:\n„Ewolucja człowieka” nie ma żadnych podstaw naukowych. Rysunki takie jak ten służyły ewolucjonistom w celu dotarcia do podświadomości człowieka.\n„Przechodzimy z pola prawd obiektywnych w takie dziedziny nauk biologicznych, jak postrzeganie pozazmysłowe czy interpretowanie dowodów kopalnianych, gdzie dla wierzących wszystko jest możliwe – i gdzie głęboko wierzący jest nawet w stanie uwierzyć w dwie wykluczające się rzeczy.”102\nWydawca magazynu Discovering Archeology (którego tematyka dotyczy głównie początków życia i pochodzenia człowieka), Robert Locke, pisze w jednym ze swoich artykułów: „Szukanie przodków człowieka daje więcej żaru niż jasności.” Cytuje też słowa znanego ewolucjonistycznego paleoantropologa, Tima White’a: „Wszystkich nas frustrują pytania, na które nie potrafimy odpowiedzieć.”103\nW artykule porusza on także temat niejasności w teorii ewolucji człowieka i braku dowodów kopalnianych, które mogłyby stanowić podłoże do prowadzenia kampanii na jej rzecz:\n„Nie ma chyba innej dziedziny nauki, która byłaby tak dyskusyjna jak ta, która szuka korzeni człowieka. Elita paleontologów nie jest zgodna co do zarysu drzewa rodowego człowieka. Nowe gałęzie dorysowywane są z wielką pompą tylko po to, aby zaraz być wymazanymi w obliczu nowych odkryć geologicznych.”104\nNa ten sam fakt zwrócił niedawno uwagę wydawca magazynu Nature, Henry Gee. W swojej książce z 1999 roku, In Search of deep time, podaje on wiele przykładów ewolucjonistycznych intryg dotyczących ewolucji człowieka, która jest „jedynie wynalazkiem ludzi – stworzonym później i uformowanym w oparciu o ludzkie uprzedzenia”. Nie może być ona niczym więcej, ponieważ „wszystkie dowody na <ewolucję człowieka>, która odbywała się 5–10 mln lat temu, zmieściłyby się w jednym małym pudełku.”\nGee pisze: „Wyszukanie kilku kopalin i stwierdzenie, że istnieje pomiędzy nimi pokrewieństwo, nie jest naukową hipotezą, która może zostać przebadana. To tylko przypuszczenie, którego wartość równa się walorom bajki dla dzieci: dostarcza rozrywki, może być pouczająca, ale na pewno nie naukowa.”105\nJaki jest w takim razie powód, dla którego tak wielu naukowców kurczowo trzyma się tego dogmatu? Dlaczego dokładają oni tylu starań w celu podtrzymania przy życiu owej teorii, nawet za cenę rezygnacji z dokonanych przez siebie odkryć?\nJedyna odpowiedź to strach przed rzeczywistością, której musieliby spojrzeć w oczy i którą winni wówczas zaakceptować. Ową rzeczywistością jest stworzenie świata przez Allaha. To nie do przyjęcia dla uprzedzonych wyznawców filozofii materialistycznej.\nZ tego powodu oszukują oni i siebie samych, i cały świat, w czym pomagają im żądne sensacji media. Jeżeli brakuje materiału dowodowego w postaci skamieniałości, fabrykują oni fantastyczne grafiki i fikcyjne modele. Przez to starają się sprawić wrażenie, że w rzeczywistości istnieją dowody na potwierdzenie słuszności teorii ewolucji. Będące pod wpływem filozofii materialistycznej media natomiast starają się wpłynąć na podświadomość człowieka i utwierdzić go w przekonaniu o prawdziwości ewolucjonizmu.\nNieważne, jak intensywne są ich działania w tym kierunku, prawda zawsze wypływa na wierzch. Człowiek został stworzony przez Allaha i z tego powodu jest przed Nim odpowiedzialny.


Więcej o Fundacji Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy\nFundacja najczęściej kojarzy się ze styczniową publiczną zbiórką pieniędzy zwaną Finałem WOŚP. Pośród śniegów i mrozów na ulicę wychodzą tysiące wolontariuszy i miliony Polaków, by wspólnie zbierać pieniędzy na konkretny, wcześniej wytyczony przez Fundację medyczny cel.\nDo tej pory zbieraliśmy między innymi dla:\nProwadzimy pięć ogólnopolskich programów medycznych.\nKliknij na program, o którym chcesz przeczytać więcej:\nProwadzimy 5 ogólnopolskich nowoczesnych programów medycznych i jeden edukacyjny\nNa okoliczność wad słuchu badamy niemalże 100% populacji noworodków. Przebadaliśmy już prawie 5 000 000 noworodków.\n219 oddziałów neonatologicznych wyposażyliśmy w 457 urządzeń Infant Flow! To najlepszy wynik w Europie!\nStworzyliśmy 18 centrów leczenia retinopatii, ratując wzrok 7 032 wcześniakom.\nUruchomiliśmy Program Leczenia Osobistymi Pompami Insulinowymi Kobiet Ciężarnych z Cukrzycą -kupiliśmy 765 pomp.\nOd lutego 2005 r. prowadzimy szkolenia pierwszej pomocy z użyciem defibrylatora wamerykańskim systemie AHA. Kursy te ukończyło ponad 5300 osób!\nDziękując za Finał WOŚP, organizujemy corocznie największy letni festiwal open-air w Europie -Przystanek Woodstock.\nCo to znaczy?Posiadanie przez organizację statusu organizacji pożytku publicznego nakłada na nią obowiązki sprawozdawczości, aby wszyscy zainteresowani mogli uzyskać informacje, na co wydane zostały pieniądze przekazywane przez darczyńców. Status ten umożliwia także przekazanie na rzecz organizacji pożytku publicznego 1% podatku dochodowego przez osoby fizyczne.\nOrganem wykonawczym Fundacji, odpowiedzialnym przed Konwentem za realizowanie kierunków i planów działalności statutowej jest Zarząd Fundacji. W skład Zarządu Fundacji wchodzą cztery osoby:\nOrganem kontrolnym jest Komisja Rewizyjna, która sprawuje nadzór nad całą działalnością Fundacji. W jej skład wchodzą:\nThis charity has already collected 34272 zł.\nChallenges for Sztab WOŚP WayMore:\nFor Sztab WOŚP WayMore


Jawność nie wystarczy - IBS - Instytut Badań Strukturalnych\nJednym z działań podjętych przez nas w projekcie "Jak są wydawane moje podatki", było przedstawienie w przystępny sposób danych statystycznych na temat finansów publicznych w Polsce, w latach 2004-2014. Problemem, z jakim m.in. potrzebowaliśmy się zmierzyć, była ekstrakcja danych z udostępnianych publicznie dokumentów (głównie z tabel w plikach PDF). Informacje publiczne podlegają prawnej chronione, jeśli są w nich treści zawierające tajemnice osób prywatnych, przedsiębiorców oraz państwowe. Klara Kościelecka - autorka artykułu "Jawność nie wystarczy", który właśnie został upubliczniony w portalu organizacji pozarządowych ngo.pl* - pisze, dlaczego, po co i z jakim skutkiem zajęliśmy się tematem dostępności do danych o sektorze finansów publicznych.\n"Jawność nie wystarczy"\nProjekt „Jak są wydawane nasze podatki?”, realizowany przez Instytut Badań Strukturalnych i Fundację ePaństwo to jeden z przykładów wspólnej, często żmudnej pracy nad udostępnieniem danych, które... przynajmniej w teorii są dostępne. Realizatorzy przedsięwzięcia obok postulatu jawności podkreślają wagę tego, jak dane są prezentowane. I dochodzą do jasnego wniosku: jawność bez przejrzystości jest niemal bezwartościowa. Pokazują, jak można to zmienić.\nJawność bez przejrzystości\nCo z tego, że ogromną ilość danych można znaleźć w sieci, bez konieczności pisania specjalnych wniosków o ich udostępnienie, gdy mają one formę skanów bądź PDF-ów? A takie właśnie metody prezentacji wszelkich dokumentów upodobały sobie instytucje publiczne. Jak takie dane czytać, porównywać, wyciągać wnioski?\nInformatyzacja do prezentacji różnorodnych statystyk wciąż wchodzi jak gdyby kuchennymi drzwiami. Najwyższy czas to zmienić. Jak to zrobić pokazały dwie fundacje: Instytut Badań Strukturalnych (IBS) oraz ePaństwo na przykładzie danych dotyczących tego, co dotyka nas wszystkich – finansów.\nBeata Kwiatkowska, specjalistka ds. komunikacji, IBS, tłumaczy: „Sytuacja wyjściowa jest taka, że dane o finansach publicznych w Polsce są rozproszone i nieczytelne; w praktyce ani pojedynczy obywatel, ani organizacje pozarządowe nie mają dostępu do informacji, jakie środki państwo przeznacza na poszczególne cele społeczne. Nasze organizacje postanowiły więc, że zbierzemy, uporządkujemy, omówimy oraz w prosty, atrakcyjny wizualnie sposób przedstawimy dane statystyczne na temat finansów publicznych w Polsce, w latach 2004-2014. Projekt „Jak wydawane są moje podatki” prowadziliśmy od 30 października 2014 roku w ramach programu Obywatele dla Demokracji, finansowanego z Funduszy EOG”.\nA zatem… na co wydawane są nasze podatki?\nJoanna Przybylska, koordynatorka ds. komunikacji w Fundacji ePaństwo opowiada o aplikacji „Jak są wydawane moje podatki?”: „Wystarczy, że wpiszemy kwotę, jaką zarabiamy na umowie o pracę bądź cywilno-prawnej, bądź też w wyniku prowadzenia działalności gospodarczej, a zobaczymy, na co i w jakiej wielkości wydawane są od tej kwoty podatki. Zapewniam, że wiele nas może tu zaskoczyć. Zachęcam każdego, aby się sam przekonał, tutaj uchylę tylko rąbka tajemnicy. Zaskakująco niewielka kwota, bo 2 zł miesięcznie (przy medianie zarobków w Polsce w kwocie 3200 zł brutto) przeznaczana jest na administrację państwową”.\nBeata Kwiatkowska podaje inny, także mogący być zaskoczeniem przykład: „Na biblioteki, teatry, muzea i filharmonie przeznaczana jest prawie taka sama kwota z wypracowanych przeze mnie podatków, co na CBA, ABW, Agencję Wywiadu, BOR i straż graniczną”.\nCo zaś „zjada” o wiele większe pieniądze? Ubezpieczenia społeczne. Twórcy aplikacji zachęcają użytkowników do swoistej „zabawy”. – Budowania własnych wykresów, w których sami możemy decydować, na co przeznaczylibyśmy nasze podatki – wyjaśnia Joanna Przybylska. I nie jest to tylko zabawa, jako że na podstawie tych danych IBS opracuje raport, w którym przedstawi preferencje obywateli w tej kwestii.\nPostulat: CSV zamiast PDF\nW wyniku realizacji projektu powstała także tzw. hurtownia danych, w której zebrano informacje z kluczowych sprawozdań o sytuacji finansowej państwa, głównie publikowanych przez Ministerstwo Finansów.\nJan Baran, ekonomista IBS-u opisuje, jak prace te wyglądały od kuchni: „Najpierw wytypowaliśmy dokumenty i tabele z danymi, które uznaliśmy za najważniejsze z punktu widzenia oceny sytuacji finansowej państwa. Po uwzględnieniu faktu, że interesował nas okres od 2006 r., otrzymaliśmy około stu zestawień do wyekstrahowania z PDF-ów. Kolejnym etapem była właśnie ekstrakcja danych z tych plików. Okazało się, że jest to zadanie trudniejsze niż myśleliśmy, gdyż żadne narzędzie nie radziło sobie z konwersją tych dokumentów PDF. Problemem było eksportowanie tabel. Dlatego programiści Fundacji ePaństwo przygotowali własne narzędzie, które „crackowało”* te PDF-y. Nie był to proces automatyczny, nieodzowna była przy tym czujność człowieka. Niemniej narzędzie znacząco ułatwiło eksport danych z PDF-ów. Chciałbym podkreślić, że narzędzie zostanie niedługo udostępnione przez Fundację ePaństwo. Tak więc kolejnym efektem projektu, oprócz hurtowni, aplikacji „Jak są wydawane moje podatki”, raportów analitycznych, będzie również to narzędzie pomagające radzić sobie z wydobywaniem danych z tabel zapisanych w pliku PDF.\nDla kogo hurtownia?\nEkonomista IBS-u daje jasną odpowiedź: „Myślę, że hurtownia będzie pomocna dla wszystkich osób, które szukają informacji o finansach publicznych w Polsce, a jednocześnie nie posiadają żelaznych nerwów, by przedzierać się przez gąszcz stron i nieprzystępnych dokumentów publikowanych przez Ministerstwo Finansów”.\nBeata Kwiatkowska uzupełnia: „Jestem przekonana, że organizacje pozarządowe mogą korzystać z przygotowanych przez nas aplikacji do prowadzenia własnych działań strażniczych. Do tego zachęcamy”.\nPrzy tym wszystkim nie sposób jednak zapomnieć, że mówimy przecież o informacji publicznej, nie powinno być tak, że potrzeba tu pracy programisty. Czy aby na pewno? Innymi słowy:\nCzy „crackowanie” PDF-ów udostępnianych przez władze publiczne jest legalne?\nDaniel Macyszyn, Prezes Fundacji ePaństwo: „Władze publiczne, prowadząc Biuletyny Informacji Publicznej lub inne strony internetowe, często umieszczają w nich rozmaite informacje w formacie PDF. Ten format plików jest formatem otwartym, w znaczeniu dostępności jego specyfikacji, ale dalsze przetwarzanie zawartych w nim danych jest dosyć trudne. Sprawa komplikuje się jeszcze bardziej, gdy pliki PDF zawierają restrykcje, które uniemożliwiają wydruk dokumentów lub kopiowanie fragmentów ich treści. Tego typu restrykcje uniemożliwiają również przetwarzanie maszynowe plików PDF, np. w celu przedstawienia ich zawartości w bardziej przyjaznej formie, co często jest celem działań organizacji pozarządowych.\nNa rynku oprogramowania dostępne są rozwiązania, które potrafią usuwać tego rodzaju restrykcje z plików PDF, a nawet odszyfrować zawartość plików PDF, których treść została zaszyfrowana i jest dostępna (teoretycznie) tylko po podaniu hasła (np. bezpłatny program pdfcrack). Rodzi się jednak pytanie, czy takie działania nie są łamaniem obowiązującego w Polsce prawa. Mówimy tutaj przede wszystkim o art. 267, §1 Kodeksu Karnego, który stanowi: „Kto bez uprawnienia uzyskuje dostęp do informacji dla niego nieprzeznaczonej, otwierając zamknięte pismo, podłączając się do sieci telekomunikacyjnej lub przełamując albo omijając elektroniczne, magnetyczne, informatyczne lub inne szczególne jej zabezpieczenie, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2”.\nSprowadzając ten przepis do kontekstu „crackowania” (usuwania restrykcji dostępu) plików PDF, możemy powiedzieć: zabronione jest usuwanie restrykcji z plików PDF, które zawierają dane dla nas nieprzeznaczone. W naszym przypadku mówimy jednak o informacjach pochodzących od organów publicznych, a zatem o informacjach publicznych. Konstytucja w artykule 61, stwierdza przy tym, iż dostęp do informacji publicznych przysługuje „każdemu”. Można byłoby zatem powiedzieć, że crackowanie PDF-ów z danymi publicznymi jest omijaniem zabezpieczeń elektronicznych, ale nie w celu uzyskania danych dla nas nieprzeznaczonych.\nSprawa nie jest jednak aż tak prosta. Konstytucja oraz ustawy przewidują bowiem ograniczenia w dostępie do informacji publicznych. Prawo chroni dostęp do informacji publicznych, które zawierają tajemnice osób prywatnych, przedsiębiorców oraz państwowe. Decyzja zaś, czy dana informacja publiczna zawiera takie tajemnice należy do jej dysponenta, czyli do organu administracji publicznej. Usuwając zatem restrykcje z plików PDF, poniekąd wchodzimy w kompetencje organu administracji, samodzielnie uznając, że dany plik takich danych nie zawiera.\nBezpieczne wydaje się zatem przyjęcie następującej interpretacji: Jeśli na stronach urzędowych znajdujemy pliki PDF, do których dostęp jest zabezpieczony hasłem, w taki sposób, że w ogóle nie możemy przeczytać ich treści – w takim wypadku ich „crackowanie“ może rodzić wątpliwości co do możliwości zapoznania się z ich treścią. Zanim będziemy zatem otwierać taki plik, należy zwrócić się do organu o stosowane wyjaśnienia i powstrzymać się od działań. Jeśli na stronach urzędowych znajdujemy pliki PDF, które jesteśmy w stanie wyświetlić, ale już ich wydrukowanie, przekonwertowanie na inny format, czy skopiowanie treści jest niemożliwe lub zabezpieczone hasłem – w takim wypadku możemy śmiało stosować rozwiązania techniczne, które przełamią te restrykcje, łącznie z odszyfrowaniem hasła i wyprodukowaniem wersji plików, które nie zawierają żadnych restrykcji dostępu.\nAdministracjo publiczna – posłuchaj!\nCele w projekcie określono bardzo ambitnie. Założono, że realizacja przedsięwzięcia przyczyni się do wzrostu wiedzy wśród obywateli oraz organizacji pozarządowych o strukturze wydatków publicznych w Polsce.\nWalor edukacyjny dotyczyć ma również Ministerstwa Finansów oraz innych organów administracji publicznej. Realizatorzy projektu chcą uwrażliwić te instytucje na temat wagi otwartego i przejrzystego dostępu do danych o gospodarce finansowej państwa.\nNa pytanie, czy to się może udać, Beata Kwiatkowska odpowiada: „To, co najważniejsze w tej chwili i to na czym się teraz koncentrujemy, to przekonywanie administracji publicznej, że warto, aby lepiej udostępniała dane publiczne (przedstawienie ustawy budżetowej i sprawozdania z jej wykonania w 290 plikach PDF, to nie jest dobre udostępnianie). Cieszy zainteresowanie efektami naszych prac ze strony decydentów różnych opcji politycznych. W czasie seminarium 19 kwietnia 2016 „Finanse publiczne – dokąd zmierzamy” rozmawialiśmy m.in. o obszarach wymagających działań zwiększających przejrzystość informacji. Pokazaliśmy też, w jaki sposób instytucje mogą publikować dane o sytuacji finansowej państwa, tak aby dane te były czytelne dla obywateli. W naszym serwisie udostępniliśmy już prezentacje z seminarium, w ciągu kilku dni upublicznimy nagrania filmowe i publikację "Jak udostępniać dane o finansach publicznych?" – tak więc wszyscy zainteresowani tematem dostępu do danych publicznych będą mogli zapoznać się z tym, co zrobiliśmy”.\nDodajmy w tym miejscu także, że dobra praktyka prezentowania danych publicznych nie powinna ograniczać się tylko do finansów. Fundacja ePaństwo zainteresowana jest współpracą z organizacjami chcącymi przedstawić dane statystyczne z różnych obszarów. Jak to podsumowała Joanna Przybylska: „Nie chcemy być lekarstwem na stan polskiej informatyzacji, a witaminą wskazującą, w jakim kierunku warto iść, aby inni z poszczególnych danych rzeczywiście mogli skorzystać. Nikogo nie traktujemy jako konkurencji, chętnie podejmujemy współpracę z różnymi organizacjami mającymi stosowne zaplecze merytoryczne”.\nLinki do aplikacji „Jak są wydawane nasze podatki?” oraz do informacji nt. prezentacji danych z zakresu finansów publicznych:\n* Crack (z ang. pęknięcie, szczelina) – sposób na przełamanie technicznych zabezpieczeń głównie oprogramowania, gier komputerowych, rzadziej sprzętu komputerowego, w sytuacji, gdy jest to działanie nielegalne (za wikipedia: pl.wikipedia.org)\nportal ngo.pl - największy w Polsce portal zajmujący się tematyką społeczeństwa obywatelskiego (jego nazwa to skrót angielskiego non-govermental organizations, czyli organizacje pozarządowe) - zobacz więcej


Dressing pomidorowy - przepisy na dressing pomidorowy z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na dressing pomidorowy\nA po małym kalorycznym szaleństwie przyszła pora na coś lekkiego i zdrowego z dużą ilością witamin, czyli przepyszna sałatka z łososiem wędzonym i fajnym dressingiem. Pierwszy raz robiłam taki do Zobacz więcej\nDressingi / sosy do sałatek - zdrowe, pyszne,... 98\nZapraszam na kolejne przepisy ze zdrowymi, domowymi dressingami do sałatek. Wszystkie robi się w kilkanaście sekund, więc naprawdę nie jest to jakiś ogromny wysiłek. Zamiast kupować dressingi sklepowe Zobacz więcej\nFasolka szparagowa i ziemniaki z dressingiem... 67\nDressing bazyliowo-czosnkowy powstał kiedyś jako próba szybkiego zużycia dużej ilości bazylii, która zaczęła odmawiać współpracy i postanowiła, że na moim parapecie jest jej jednak trochę za ciepło. Zobacz więcej\nSałatka z fasolki szparagowej i bobu z... 56\nLekko, łatwo i przyjemnie – tak lubię gotowac i jadać latem. A ta sałatka z fasolki szparagowej i bobu spełnia wszystkie trzy warunki. Jest lekka, nawet bardzo, łatwo się ją przyrządza, bo nie trwa to Zobacz więcej\nDressingi / sosy do sałatek - zdrowe, pyszne,... 96\nZapraszam Was dzisiaj na drugą część przepisów z dressingami do sałatek. W pierwszym poście z tej serii (tutaj) pokazałam Wam najprostsze i najszybsze do zrobienia dressingi / sosy do sałatek. W Zobacz więcej\nSałatka pomidorowa 168\nSałatka pomidorowa dodane: 15 June 2012 Składniki: 2 kulki sera mozzarella 3 zwykłe czerwone pomidory 4 - 5 podłużnych żółtych pomidorów (dużych) 10 podłużnych pomidorków koktajlowych 1/2 średniej Zobacz więcej\nZapraszam Was dzisiaj na pyszny, prosty i zdrowy obiad. Moje ulubione smaki. Użyłam produktów od firmyDeveley. Oliwa i dressing ziołowy dodały mojemu daniu smaku. Ziemniaki pieczone należą do moich Zobacz więcej\nBrokuły z pomidorowym dressingiem 96\nPOLSKA 2 - NIEMCY 0 !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! A kulinarnie zapraszam na fajny dodatek do mięs i ryb, znacznie lepszy niż by się podało z bułką tartą. Fasolka w tej wersji też Zobacz więcej\nSałatka pomidorowa na dwa sposoby 57\nSezon na pomidory niestety już się kończy i trzeba z niego korzystać póki możemy, dlatego przedstawiam dwa sposoby ich wykorzystania w sałatkach. Jedna z nich jest indyjska - pikantna i wyrazista, Zobacz więcej\nUwielbiam wszelkie dressingi sałatkowe z dużą ilością czosnku. Uwielbiam też imbir, dlatego postanowiłam przygotować szybki i prosty dressing z tymi dwoma składnikami. Przetestujcie! Do Zobacz więcej\nDressing „French honey” 96\nPomidorowo-miodowy dressing do wszelkiego rodzaju sałatek i grilla. Kartonik przecieru pomidorowego przelej do garnka, dodaj 3 łyżki octu jabłkowego i 3 łyżki miodu. Zagotuj, przelej do słoiczków. The Zobacz więcej\nKalmary w Cytrynowym Dressingu 292\nSałatka z tuńczykiem, pomidorkami, makaronem... 186\nZabezpieczony: BRUKSELKA W AZJATYCKIM DRESSINGU 52\nBRUKSELKA W AZJATYCKIM DRESSINGU - Blog Kulinarny | Dare To Cook O MNIE PUBLIKACJE Kontakt Podróże Kulinarne GRECJA: RODOS, KOS REGION EMILIA ROMANIA – WŁOCHY W RAMACH EXPO 2015 JAPONIA CALIFORNIA Zobacz więcej\nKurczak w pomidorowym dressingu 41\nJedna z wielu hiszpańskich przekąsek podawanych na zimno. Bardzo smaczne ,wyczuwalne wszystkie smaki. Jeśli ktoś lubi troszkę intensywniejszy smak ,można trochę dodać soli do przygotowywanej marynaty. Zobacz więcej\nPomidorowa sałatka z miętowym dressingiem 124\nBardzo prosta i szybka sałatka, która jest dla nas kwintesencją lata. Wystarczą soczyste pomidory i brzoskwinie oraz dodatek aromatycznych ziół i wyrazistego sera feta. Składniki (na ok. 4-6 porcji): Zobacz więcej\nSzpinakowe kopytka z klopsikami w sosie... 507\nBrokuły z pomidorowym dressingiem 103\nPyszna surówka o bardzo odświeżającym smaku. Przepis z książki 30 minut w kuchni – Jamie Olivier. Brokuły z pomidorowym dressingiem: 1 brokuł 2 pomidory sparzone obrane ze skórki sok z 1/2 cytryny 6 Zobacz więcej


Boks. Śmierć Dawida Kosteckiego. Rzecznik Praw Obywatelskich dotarł do bardzo ważnej informacji - Sport WP SportoweFakty\nByły pięściarz zmarł w areszcie na początku sierpnia, a my nadal nie mamy pewności, co się właściwie stało w celi więzienia na Białołęce. Raport przygotowany przez zespół Adama Bodnara rzuca nowe światło na sprawę.\nMarek Bobakowski 05 Października 2019, 16:34\nPrzypomnijmy, że zdaniem Służby Więziennej Dawid Kostecki w nocy z 2 na 3 sierpnia 2019 popełnił samobójstwo w celi na Białołęce (TUTAJ więcej szczegółów >>). Rodzina zmarłego nie może jednak uwierzyć w tę hipotezę. Najbliżsi Kosteckiego są w szoku, przecież do końca odsiadki byłego zawodowego pięściarza zostało już niewiele czasu, na dodatek miał cały czas kontakt z żoną i dziećmi, cieszył się już na samą myśl o wyjściu na wolność.\nWynajęci przez rodzinę prawnicy - Roman Giertych oraz Jacek Dubuois przez kilkanaście dni walczyli o wyjaśnienie sprawy. Przedstawiali nowe dowody, wnioskowali o przeprowadzenie dodatkowej sekcji zwłok, organizowali konferencje prasowe, aby wywierać presję na prokuraturę (TUTAJ przeczytasz więcej >>).\nOstatecznie odbył się pogrzeb (na prośbę rodziny, aby nie przeciągać sprawy w nieskończoność) i wydawało się, że sprawa naturalnie się wyciszy. Nic z tego. Rzecznik Praw Obywatelskich - Adam Bodnar - postanowił przyjrzeć się sprawie. Wysłał na Białołękę zespół swoich pracowników, którzy przygotowali raport. Fragmenty raportu przedstawiła "Gazeta Wyborcza".\nOkazało się, że ludzie Bodnara dotarli do bardzo ważnej informacji. Analizując historię obchodów cel, wychwycili, iż między godziną 2:15 a 4:27 strażnik nie sprawdził celi Kosteckiego. A powinien. Bowiem wedle regulaminu podczas nocnego dyżuru obchody mają się odbywać co dwie godziny. Doszło do zaniedbania. Nie trzeba pewnie dodawać, że Kostecki zmarł właśnie w tym czasie.\nTo nie koniec nieprawidłowości. Natychmiast po śmierci osadzonego, strażnicy powinni odizolować współwięźniów, aby nie mogli ustalić wspólnej wersji i aby nie mieli dostępu do swoich rzeczy. Nic takie się nie stało. Osadzeni z Kosteckim nie dość, że mogli swobodnie rozmawiać (nie tylko ze sobą, ale i z więźniami z innych cel), to również mieli dostęp do swoich rzeczy.\nPracownikom Biura Rzecznika Praw Obywatelskich nie udało się skontaktować ze strażnikami, którzy pełnili służbę feralnej nocy. W raporcie czytamy, "po zdarzeniu obaj funkcjonariusze otrzymali długoterminowe zwolnienia lekarskie".\nAllez 09-10 13:47 Zgłoś komentarz\nWszyscy na wybory i pogonic mafie PiS z Polski! ...... ( a teraz zobaczymy "neutralny" hm "obiektywizm" moderatorow)\nSzymkowiak 06-10 12:01 Zgłoś komentarz\nWszyscy na wybory i pogonic mafie POKO z Polski!\nKIBIC Z POZNANIA. 06-10 10:45 Zgłoś komentarz\nNiezależni dzienikarze TVN i sędziowie też nie zależni razem z panem Bodnarem przeprowadzą prawdziwe śledztwo sam prawda ha ha ha ha .\nPentakilo 06-10 08:45 Zgłoś komentarz\nKtoś po prostu miał wiedzę, która pogrążyłaby pisowską bandę na wieki wieków amen. Taka osoba nie miała prawa żyć.\nWiesiek23 06-10 08:34 Zgłoś komentarz\nPanowie straznicy i wszyscy co z Kosteckim siedzieli...Jak najpredzej spier..lać jak najdalej od Polski...Kostucha idzie za wami bo kazdy z was za duzo widzial i za duzo wie...\nWiesiek23 06-10 08:31 Zgłoś komentarz\nPo co walkowac tyle razy idiotyczne przypuszczenia i tezy..Jasne jak slonce ze zostal zamordowany by chronic dupy ludzi z rzadu umoczonych w krzystaniu z nieletnich panienek(dzieci) i\nnarkotykow..I nie wazne czy byli z PiS-u czy innej opcji..Wszyscy byli wysoko ustawieni włącznie z organami policji czy prawa..\nzdzian 06-10 08:06 Zgłoś komentarz\nBędąc pod opieką Państwa został bestialsko zamordowany!!! A wszystko po to aby chronić wysokich przedstawicieli kliki rządzącej!!! Witaj Białoruś w Polsce!!!\nWojciech Boniecki 06-10 06:36 Zgłoś komentarz\nJak się sam po śmierci położył i nakrył kocem to mogli też z nim dalej rozmawiać. Teczowa zaraza go opetała wraz LGBT i dla tego tak się działo i tak skończyło. Rozumiecie!- bo ja\nBogdan Supel 06-10 00:48 Zgłoś komentarz\nZaraz zaraz, ktoś tu nie umie czytać, przecież nigdzie nie jest napisane że mieli rozmawiać z Kosteckim.\nRPP 05-10 22:20 Zgłoś komentarz\nW jaki sposób po śmierci Kosteckiego, współosadzeni mogli z nim swobodnie rozmawiać? Gdzie jest logika w tym tekście?\nRPP 05-10 22:12 Zgłoś komentarz\nPo śmierci osadzonego (Kosteckiego), pozostali współwięźniowie nie zostali odizolowani od niego, co umożliwiło, że "mogli swobodnie rozmawiać" z Kosteckim... hmm Czy ktoś,\nczegoś za dużo nie zażył? Za pomocą jakiej metody współosadzeni mogli swobodnie rozmawiać z Kosteckim? Różki - wróżki, pałki - grzmotałki czy latającego talerza, a może współwięźniowie jak jeden mąż byli medium z zaświatami?\nMikolaj Maya 05-10 20:22 Zgłoś komentarz\n100%. NA czyjes zlecenie zostal zamordowany po 2 mial dzieciaki I rodzine 3 za dwa Lata mial byc wolnym 4 za duzo wiedzial I widzial 5 ktos musial to uciszyc Bo posypaly by sie glowy na wyzszych\nstolkach. 6 Jakim cudem nie da sie wspol wiezniow przycisnac. Poprostu ktos tego nie chce lub utrudnia. Mam nadzieje ze z czasem bekna Wszyscy za ta Zbrodnie!!!\ndopowiadacz 05-10 19:02 Zgłoś komentarz\nSprawa jest prosta , bokser wdapał się do sufitu celi , po drabinie , która przyśniła się świętemu Jakubowi , a potem już z górki , czyli zawisł na łóżku .


Kierowca nie dostosował prędkości do warunków panujących na drodze Informacje Aktualności z Pomorza Nadmorski24.pl\nPortal informacyjny - Trójmiasto, Wejherowo, Rumia | Nadmorski24.pl Kierowca nie dostosował prędkości do warunków panujących na drodze\n27.11.2021 15:40 18 AG\nDokładnie przed godziną 11:00 na drodze krajowej nr 6 pomiędzy miejscowościami Luzino i Strzebielino zderzyły się trzy pojazdy marki volkswagen. Na miejsce zostali wezwani policjanci ruchu drogowego, którzy natychmiast zabezpieczyli drogę i wyjaśniali okoliczności zdarzenia. Ponadto na mejcu pracowali także strażacy z JRG Wejherowo oraz ochotnicy z Luzina, a także Zespół Ratownictwa Medycznego.\nWedług ustaleń mundurowych sprawca nie dostosował prędkości do warunków panujących na drodze. W wyniku czego kierowca został ukarany na miejscu mandatem i 6 punktami karnymi.\nKPP Wejherowo KPP Wejherowo KPP Wejherowo KPP Wejherowo\nPrzy okazji tego zdarzenia policjanci przypominają i apelują o zachowanie ostrożności na drodze i dostosowaniu prędkości, nie tylko do obowiązujących przepisów, ale także do warunków drogowych.


Przejrzała monitoring ze swojego wesela. Przyłapała gości na okropnych rzeczach | Lolmania - Najciekawsze artykuły w sieci\nStrona główna Magazyn Przejrzała monitoring ze swojego wesela. Przyłapała gości na okropnych rzeczach\nTaśma filmowa z wesela to „zlepek” momentów, w którym nie tylko para młoda ale i goście świetnie się bawią.\nJednak czy to szczęście i radość trwa przez całe wesele?\nPoprzedni artykułPolska idzie śladem innych krajów. Koniec ze szczepionką AstraZeneca\nNastępny artykułPyszna trucizna, którą wiele dzieci je codziennie. Gotowana staje się prawdziwym zagrożeniem


A ja mam takie pytanie, chcę teraz zwapnować i dać obornik na części żeby na wiosnę nie orać. Obornik pod orke zimową, a wapno na wierzch pod agregat?\nNo albo na jesieni wapno a wiosną obornik albo na odwrót. Bo tak radzą na forum bo wapno osłabia działanie obornika\nWapno daj przed orka zimową a obornik razem np z solą potasowa jeśli dajesz 3-4 tyg przed siewem i ztalerzuj to na 5-6cm dla mnie to idealne rozwiązanie\nTak, osłabia ale jak wladowac razem obornik i wapno jedno na drugie, a ja pytam czy takim sposobem też będzie działać niekorzystnie, orka na 20-25cm\nU siebie robiłem tak jak piszesz, czyli gnój, po tym orka na głęboko i za jakieś 2-3 tygodnie rozsiałem wapno. Leżało tak do wiosny. Później nawozy, agregat i siew kukurydzy. Pięknie rośnie, ale susza ją miejscami przełamała...\nA po wapnie brona wystarczy na zime czy agregatem wymieszać płytko?\nI najwięcej wilgoci ucieknie przy okazji, do tego obornik też swoje weźmie wody\nZakładając że nawozisz dodatkowo solą potasowa to robisz to w jednym zabiegu który i tak powinno się wiosną zrobić żeby przerwać parowanie po zimie\nWcześniej nie zwracałem uwagi, teraz suche lata trzeba robić tak aby jak najwięcej wilgoci zatrzymać i wiosenna orka jest tylko jak nie ma wyjścia, a mam obornik i chce dac teraz\nJa mam n porównanie w tym roku na zimowej orce kuku na 4 klasie a na 5-6 wiosennej i gołym okiem było widać ze ta na wiosennej była zdecydowanie lepsza a susza w Wielkopolsce jest od lat. Tak samo buraki mam cześć na wiosennej a cześć na zimowej i różnicy nie widać żadnej a sa na tym samym polu. Nie mowię ze wiosenna orka jest lepsza ale tez nie demonizujmy ze jest taka straszna. Szybciej ziemia sie nagrzewa w wiosennej i sa lepsze wschody niż w zimowej.\nwapno zawsze pierwsze. Potem obornik. Przerwa minimum 6 tygodni\nKolega nie czyta ze zrozumieniem najpierw wapno porem orka zimowa a obornik i sól na wiosne mieszając bronią talerzowa na 5cm i przy okazji masz orzerwane parowanie gleby wiosną\nWidzę, że co głowa to inaczej. Nie wiem ile tego obornika dajesz, ale przy 40t/ha nie da się tego porządnie wymieszać na 5cm potem z siewem problemy.. Parowanie na wiosnę wystarczy przelecieć ciężką broną, sąsiad rozsial wapno orka zimowa we wrześniu, w grudniu obornik i znowu głęboka orka, ale nie widzi mi się wecować 2 razy z plugiem\nwapno byle wymieszac po zniwach jakims scierniskowym agregatem lub podorywka i przed bronowaniem a na jesien obornik i orka zimowa, na wiosne włóka tylko.\nCo do obornika jak ktos ma go duzo to przy dawce powyzej 50t na ha radze spróbowac talerzówką i błębokosć nawet 10 cm a i tak nie przykryje, wg mnie zbedne przesuszanie gleby.\nNie chciałbym nikogo obrażać ale jeśli 50ton na ha nie potraficie broną talerzowa przykryć to albo wymienić trzeba agregat na lepszy lub kupić mocniejszy ciagnik bo za wolno jezdzicie- cóż każdy robi tak jak sam uważa i faktycznie każdy robi inaczej i nic mi do tego\nOk dzięki wielkie, tak chyba będzie najlepiej


Krzesło Verdi Velvet - Meble Loftowe - Krzesła - Gmyrex\nKrzesło Verdi Velvet – świeżość i styl\nDoskonałym sposobem na wprowadzenie do wnętrza ducha minionej epoki jest zdecydowanie krzesło Verdi Velvet. Odświeżona odsłona to coś, dzięki czemu meble w stylu PRL właśnie przeżywają swoją drugą młodość. Ten model to klasa w stylu retro, która przywraca wspomnienia.\nOkienko w dolnej części oparcia to charakterystyczny dla krzeseł z lat 60. detal. Starannie wyprofilowane siedzisko obszyto aksamitną, łagodnie połyskującą tkaniną Bluvel. Elegancka tapicerka dostępna w dwóch wariantach kolorystycznych prezentuje się jeszcze piękniej w świetle. Dopełniającym całość akcentem jest biała lamówka na brzegach i oparciu. Metalową podstawę krzesła pokryto farbą w kolorze przyjemnego dębu, który dodatkowo ociepli wnętrze. Projekt ten idealnie sprawdzi się więc w nowoczesnych jadalniach, salonach, a nawet sypialniach. Krzesła Verdi stworzą doskonały duet ze stołem naszej firmy.\nKrzesło Verdi Velvet pasuje idealnie do:\nSalonie w stylu nowoczesnym\nWysokość całkowita 83cm\nWybrana konfiguracja Krzesło Verdi Velvet:lorem