Opowiastki, We Lwowie - pomorski magazyn literacko-artystyczny Latarnia Morska\nOpowiastki, We Lwowie\nKategoria: proza\tOpublikowano: środa, 09 kwiecień 2014\tDrukuj\tE-mail\nArtur nie lubił pracować, postanowił więc kraść. Kradzież nie wymaga wielkiego wysiłku. Trzeba jednak być sprytnym, aby nie trafić do więzienia. Artur był przekonany, że jest bardzo sprytny.\nUpatrzył sobie rezydencję pewnego milionera, który od dawna przebywał za granicą i zostawił ją bez jakiejkolwiek opieki. Pewnej nocy zjawił się pod tym domostwem. Na ulicy było prawie ciemno i zupełnie cicho, wystarczyło podejść do drzwi i otworzyć je wytrychem. Artur jednak stał na chodniku bez ruchu. Nie bał się wcale, ale powstrzymywała go jakaś siła, której nie umiał przezwyciężyć. Mógł tylko odejść z tamtego miejsca, co też uczynił.\nNastępnej nocy znów skierował swe kroki w stronę domu milionera. Już do niego podchodził, kiedy zobaczył idącego naprzeciw policjanta. Minął go, minął dom i doszedł do końca ulicy. Potem odwrócił się powoli i zobaczył, że policjant stoi i patrzy w jego stronę. Nie pozostawało mu więc nic innego, tylko jak najszybciej stamtąd się oddalić.\nKolejnej nocy ponownie szedł tą samą ulicą i w tym samym celu. Gdy przechodził obok jakiegoś domu, niespodziewanie oderwana dachówka spadła na jego głowę. Pociemniało mu w oczach, nogi ugięły się i upadł bez przytomności.\nZaraz gdy się ocknął, ujrzał pochylającego się nad sobą młodzieńca ubranego na biało. Pomyślał, że to lekarz. Ale lekarze nie znikają nagle jak opar kadzidlany – a tak właśnie zniknął ów młodzieniec.\nWiele razy pan Stanisław chciał wejść do tego antykwariatu, ale jakoś brakowało mu śmiałości. Bo też to, czego poszukiwał, wydawało mu się dość zawstydzające. W końcu zdecydował się.\n- Proszę pana – zwrócił się do sprzedawcy – szukam książeczki pod tytułem „Krówka Munia”. To była ulubiona bajka mego dzieciństwa. Chciałbym ofiarować ją memu wnuczkowi.\nNiestety, nie mieli tutaj tej książki. Sprzedawca obiecał jednak, że będzie jej szukać w antykwariatach, z którymi współpracuje i, jeśli znajdzie, natychmiast sprowadzi.\nMinęło kilka miesięcy. Wiadomości z antykwariatu nie nadchodziły. Pan Stanisław stracił nadzieję, że kiedykolwiek jeszcze ujrzy „Krówkę Munię”. Jednak pewnego dnia antykwariusz zatelefonował do niego, by przyszedł odebrać zamówienie.\nW ciągu godziny, wraz z wnuczkiem, przybył na miejsce. Na ladzie czekała „Krówka Munia”. Tak, to była taka sama książka, jak ta, którą czytywała mu matka. Powoli zaczął ją kartkować. Na jednej ze stron zobaczył dużą, brązową plamę. Poznał ją od razu. To była plama po kakao. To była ta sama książka! Jego książka!\nPrzypomniał sobie dokładnie: siedział ze swoją siostrą przy stole, pijąc kakao. Przekomarzali się. W pewnej chwili nieopatrznie popchnął ją, ona zaś przez to wylała kakao na stół. A na stole leżała jego ulubiona książeczka.\nWkrótce potem wybuchła wojna. Ale jego rodziny początkowo zdawała się nie dotyczyć. Raz tylko obudziły go w nocy odgłosy gdzieś toczącej się bitwy. Bał się.\nAż pewnego dnia weszli do ich domu żołnierze wrogiej armii i dali im pół godziny na spakowanie najpotrzebniejszych rzeczy, gdyż postanowiono ich wysiedlić. Choć było lato, rodzice spakowali głównie zimową odzież. O książeczkach dla dzieci nikt nie pamiętał.\nWywieziono ich na daleką północ, gdzie zimy były długie i mroźne, a lata krótkie i chłodne. Wszyscy musieli bardzo ciężko pracować przy wyrębie lasu. Matka i siostra nie wytrzymały – umarły z wycieńczenia.\nGdy skończyła się wojna, pozwolono im wrócić. Ale już nie do własnego domu. Miejscowość, w której był ich dom, teraz należała do sąsiedniego państwa. W tym domu została „Krówka Munia”.\nA teraz tę książeczkę, która nie wiadomo jaką drogę przebyła, trzymał w starych, drżących dłoniach.\n- Dziadku, dziadku, dlaczego płaczesz? – zasmucił się wnuk.\nAPTEKA „POD ANIOŁAMI”\nMaurycy wyszedł z gabinetu lekarskiego z kilkoma receptami i przeświadczeniem, że stan jego zdrowia nie jest najlepszy. Czasy młodości niewątpliwie miał już za sobą.\nGdy był dzieckiem i chorował, matka kupowała dla niego leki w aptece „Pod Aniołami”. Mówiła, że one bardzo szybko leczą, ponieważ robią je anioły. Tak rzeczywiście było: po każdej grypie, anginie, nawet śwince, prędko wracał do zdrowia.\nZapragnął teraz kupić lekarstwa właśnie w aptece „Pod Aniołami”, choć nie wierzył już, że wytwarzają je anioły. Wsiadł do tramwaju i pojechał do dzielnicy swego dzieciństwa, w której nie był od wielu lat.\nWysiadłszy, poszedł w stronę ulicy, gdzie była apteka. Z trudem odnalazł tę ulicę, gdyż wiele zmieniło się tutaj w międzyczasie. Ta ulica też nie była taka jak kiedyś. I nie było na niej apteki.\n- Gdzie jest apteka „Pod Aniołami”? – spytał z rozpaczą w głosie.\nJakiś przechodzień zatrzymał się obok niego.\n- Niestety, już jej nie ma – odpowiedział uśmiechając się łagodnie. – Ale tuż za rogiem jest inna. Jeśli pan chce, to chętnie pana zaprowadzę.\nRuszyli wzdłuż ulicy, a potem skręcili w najbliższą przecznicę. I wtedy Maurycy ze zdumieniem stwierdził, że jest to ulica, przy której obecnie mieszka.\n- Jak się tu dostaliśmy? Przecież stamtąd nie można przejść tak szybko aż tutaj.\n- W każdym razie tu jest apteka – rzekł jego przewodnik. - Niech pan więc w niej kupi lekarstwa.\n- A czy robią je… - zamierzał spytać, lecz nieznajomy położył palec na ustach.\nPo występie klaunów na arenę wszedł dyrektor cyrku, a za nim przytruchtał słoń.\n- Panie i panowie – powiedział – oto Lolo. Słoń jeszcze niestary, ale już kończący karierę w cyrku. Szukamy więc kogoś, kto się nim zaopiekuje. Może ktoś z państwa. A zatem: kto z was weźmie słonia?\n- Ja! Ja chciałbym słonia! – odezwał się jedenastoletni Paweł, wstając z krzesła.\n- Ty? – dyrektor spojrzał na niego z niedowierzaniem.\n- Tak, proszę pana – odpowiedział poważnie.\n- Skoro jesteś pewien, po przedstawieniu czekaj przy wyjściu.\nPaweł stał przy wyjściu, a każdy z wychodzących przyglądał mu się z uwagą. Gdy wszyscy opuścili cyrk, zjawił się dyrektor, oczywiście ze słoniem.\n- Chłopcze, czy ty potrafisz zająć się słoniem?\n- Mieszkam na farmie, gdzie jest dużo zwierząt. Umiemy obchodzić się z różnymi stworami.\n- W takim razie – dyrektor zwrócił się do słonia - to jest twój nowy opiekun. Musisz go słuchać. – Potem pogłaskał go po trąbie. – Do widzenia, Lolo. Gdy przyjedziemy tu za rok, koniecznie nas odwiedź.\nChłopiec i słoń wyszli na drogę wiodącą do farmy. Minął ich jakiś samochód: kierowca przyglądając się im, omal nie uderzył w drzewo.\nSzli bardzo powoli. Chłopiec zastanawiał się, co rodzice powiedzą, gdy zobaczą go z tak wielkim zwierzem. Nie zapytał ich, czy pozwolą mu je wziąć, ale w cyrku ich przecież nie było. Jeśliby tam dawali tarantulę, to by nie wziął – mama bała się pająków. Nie wziąłby też boa, bo tata nienawidził węży. Lecz gdyby nie miał pewności, że rodzice pozwolą mu hodować słonia, nie powiedziałby wtedy w cyrku, że go chce. A on tę pewność miał. Rodzice kochali go przecież.\nDochodził właśnie do farmy.\n- Popatrz, Lolo, tam będziesz teraz mieszkał.\nWysiadła z barki na małej rzecznej przystani. Spodziewała się, że przyjaciele, którzy ją zaprosili, wyślą po nią powóz, ale nie wysłali. Postanowiła iść pieszo. Zapadał zmierzch.\nDroga, co chwila skręcająca w lewo bądź w prawo, wiodła pośród mokradeł. Dolatywał z nich przykry zapach zgnilizny. Na niebie pojawił się księżyc, skąpo oświetlający pustkowie.\nNagle, kilkanaście metrów przed sobą, ujrzała sylwetkę jakiegoś człowieka. Czyżby ktoś wyszedł po nią? Przyspieszyła kroku.\nRozpoznała w nim swego narzeczonego, który umarł dwa lata temu.\n- Chodź, przeprowadzę cię przez bagna – powiedział.\nPrzecież on nie żyje – pomyślała trzeźwo.\nWyciągnął do niej rękę. Cofnęła się gwałtownie, odwróciła i ruszyła biegiem.\nBiegła przed siebie przerażona, wnet zbaczając z drogi w stronę bagien. Zatrzymała się dopiero, gdy po kostki zapadła się w grząskim gruncie.\n- Daj mi rękę – jej prześladowca stał dwa kroki przed nią.\n- Nie! – powiedziała zdecydowanie. Potem odwróciła się i stąpając po swoich śladach, doszła do drogi.\nSzła czując w całym ciele drżenie. Nigdy w życiu tak się nie bała. Po pewnym czasie jej usta zaczęły się poruszać, ale nie opuścił ich żaden dźwięk. Dopiero po dłuższej chwili zaśpiewała chrapliwym głosem:\nPrzez pełen trwogi świat,\nProwadzi ciebie Pan.\nŚpiewając, choć trochę rozpraszała dławiący ją lęk.\nNa żadnej z wielu dróg\nWięc nie ulegniesz złu.\nWtem uświadomiła sobie, że ktoś śpiewa razem z nią - ktoś podążający za nią. Umilkła i spojrzała do tyłu. Jakiś mężczyzna powoli jechał za nią dwukółką.\n- Proszę się nie bać! – zawołał. – Przyjaciele nie mogli po panią wyjechać, więc mnie powierzyli to zadanie.\nNie bała się. Młody mężczyzna, z koloratką pod szyją oznaczającą urząd pastora, budził zaufanie. Usiadła obok niego w dwukółce.\n- Dokończmy naszą pieśń – zaproponował gdy ruszyli.\nKLAUN I DOKTOR\nPewnego ranka stary klaun Antonio poczuł się bardzo kiepsko. W wozie, w którym mieszkał pojawił się lekarz i od razu przystąpił do badania.\n- Pana serce jest bardzo zmęczone – powiedział z troską. – Musi pan leżeć i absolutnie niczym się nie przejmować.\n- To niemożliwe! – zawołał Antonio. – Wieczorem przedstawienie. Cyrk bez klauna to nudny cyrk.\nDoktor usiadł na łóżku swego pacjenta, aby się zastanowiać.\n- Mam pomysł – rzekł po dłuższej chwili – przyjdę wieczorem i zastąpię pana. Nikt nie będzie o tym wiedział.\n- Przenigdy! – zaoponował klaun. – Do tego trzeba mieć talent. Do tego trzeba mieć doświadczenie.\n- Gdzie jest pański kostium? – zapytał doktor i nie czekając na odpowiedź, otworzył jedyną w tym pomieszczeniu szafę, z której wyjął kolorowy kostium błazna. W ciągu kwadransa przebrał się i ucharakteryzował za pomocą teatralnych szminek.\n- Niech pan posłucha, doktorze… - klaun zaczął mu objaśniać, co powinien robić na arenie.\nWieczorem doktor wystąpił w roli klauna. Antonio leżąc w łóżku, w czasie jego popisów słyszał gromkie śmiechy publiczności, dobiegające z cyrkowego namiotu. Odetchnął z ulgą.\nW każdy następny wieczór doktor przychodził zbadać klauna, a potem występował na arenie. Robił to bardzo dobrze, nikt się nie zorientował, że to tylko zastępca.\nPo tygodniu cyrk przeniósł się do sąsiedniej miejscowości. Także tam przybywał doktor, by opiekować się swoim pacjentem.\nPo jakimś czasie lekarz oznajmił artyście, że jest już zdrowy i że następnego wieczoru będzie mógł wystąpić.\n- A czy mógłby pan jutro jeszcze raz przyjść? Będę pewniejszy, jeśli będzie pan na widowni.\n- Oczywiście, chętnie przyjdę.\n- W kasie będzie na pana doktora czekać bilet w loży honorowej.\nNastępnego wieczoru Antonio znów występował. W loży honorowej siedział uśmiechnięty doktor.\nKlaun podczas porannej próby uprosił swoich kolegów, aby w czasie przedstawienia mógł podziękować lekarzowi, który wyleczył go z ciężkiej choroby. Zmieniono więc przebieg finału.\nPrzy końcu przedstawienia orkiestra zagrała tusz.\n- Niech będzie wiadomo wszystkim - zawołał uroczyście klaun – że stary Antonio bawi was jeszcze, bo ktoś uleczył jego biedne serce.\nW tym momencie reflektory oświetliły lożę honorową. Wszyscy skierowali ku niej swój wzrok, ale nikogo w niej nie ujrzeli.\nNatychmiast rozpoczęto paradę artystów, kończąc przedstawienie.\nAntonio chciał jeszcze spotkać się z tajemniczym doktorem. Sądził, że zawezwał go któryś z cyrkowców, zauważywszy, iż stary artysta jest chory. Klaun zaczął więc rozpytywać o niego wśród członków trupy. Lecz wszyscy zapewniali, że nie wzywali do niego żadnego lekarza.\nŻycie Elizy było raczej spokojne i proste. Jej krewni – ludzie poczciwi, choć pewnie omylni – zrobili wszystko, aby takie właśnie było. Zarazem jednak uczynili je niezwykłym.\nEliza od urodzenia była trochę niedorozwinięta umysłowo, może nawet bardziej niż trochę. Zaś gdy miała trzy lata, jej rodzice zginęli w wypadku kolejowym. Ponieważ nie miała bliższych krewnych, zajęli się nią jacyś dalecy kuzynowie.\nZe wszystkich istot na świecie, mała Eliza najbardziej kochała Xenę, sukę rasy chow chow. A też psina żarliwie odwzajemniała jej miłość. Lecz Xena była stara, w końcu zachorowała – spodziewano się, że lada dzień zdechnie. Każdy wyobrażał sobie, ile cierpienia sprawi to dziewczynce.\nWówczas któremuś z jej opiekunów przyszło do głowy, aby czym prędzej kupić sukę tej samej rasy i możliwie podobną do dogorywającej Xeny. Niezwłocznie zwrócono się do firmy handlującej psami, która akurat miała na sprzedaż takiego, jak Xena. Wywieziono więc Elizę na kilka dni, na wakacje. Gdy powróciła, czekała na nią Xena, ale bardziej żywotna niż przed jej wyjazdem. Eliza nie spostrzegła, że to inne zwierzę. Podstęp zatem się udał.\nKiedy ta druga suka zestarzała się i niewiele miała już życia przed sobą, Eliza była już dorosła. Zdecydowano się jednak znów dokonać zamiany.\nW ten sposób postępowano do końca jej życia. Dlatego mała dziewczynka, dorosła kobieta, staruszka nigdy nie poznała bólu po stracie tych, których się najbardziej kocha. Owszem, wcześniej niż to zazwyczaj bywa, poznała rzeczywistość, w której nie ma śmierci.\nPewnego dnia wczesnej wiosny, Gerard i Anna, para narzeczonych, płynęli łódką po rzece. Było ciepło i cicho, i bardzo miło.\nNiespodziewanie z wody tuż przy łódce wychynął wąsaty łeb, a zaraz potem drugi, tylko nieco mniejszy.\n- To sumy – powiedział Gerard i przestał wiosłować, by się przyjrzeć niezwykłym rybom.\nSumy natomiast ustawiły się prostopadle do lewej burty i zaczęły popychać łódkę do brzegu.\n- Hola, hola! – zawołał młodzieniec i machnął ręką przed sumami.\nSumy zniknęły pod wodą, ale za moment dziób łódki skierował się w stronę brzegu. Anna przestraszyła się. On zaś wstał, wziął jedno z wioseł i zrobił krok ku dziobowi. Już podnosił wiosło, aby zdzielić niesforne ryby, gdy stracił równowagę i przewrócił się. A przewracając się, wypuścił z ręki wiosło, które porwał nurt rzeki. Tymczasem łódka była już przy brzegu.\nGerard wysiadł i pomógł wysiąść narzeczonej.\n- Dalej nie popłyniemy. Mam tylko jedno wiosło.\n- Przejdźmy się trochę. Może coś wymyślimy.\nAle w tamtym miejscu była niedawno powódź i jeszcze dotąd pozostały liczne rozlewiska. Ta okolica nie nadawała się do spacerów. Dziewczyna postąpiła jednak kilka kroków naprzód. Zatrzymała się przed głęboką kałużą. Zamiast ją ominąć, schyliła się nad nią. W mętnej wodzie usiłowały pływać dwa małe sumy.\nDo kałuży podszedł Gerard. To, co zobaczył, zdumiało.\n- To chyba dzieci tamtych sumów z rzeki – wysunęła przypuszczenie Anna.\n- Na pewno – przyznał jej rację. – Była powódź. Potem woda zaczęła nagle wracać do swego łożyska. Rodzice wpłynęli do rzeki, a dzieci pozostały na rozlewiskach.\n- Trzeba je natychmiast ratować. Gdy kałuża wyschnie, maleństwa zginą.\nGerard poszedł do łódki po podbierak. Za jego pomocą złowił sumiki i przeniósł do rzeki. Kiedy wpuszczał je do wody, zaraz pojawili się ich rodzice. Następnie cała czwórka radośnie pluskała przy brzegu.\nStojący nad nimi ludzie nie zauważyli, jak odpłynął największy sum. Zobaczyli go później pchającego ku nim utracone wiosło.\nPewnego razu sierżant Brawura został wezwany do lunaparku. Poszedł tam z ochotą, gdyż jako dziecko uwielbiał lunaparki. Teraz jednak podoficerowi policji, ze sporym brzuchem i wąsami, nie wypadało zabawiać się w takich miejscach.\nPrzed wejściem czekał na niego dyrektor.\n- Niech pan sobie wyobrazi, sierżancie, że człowiek obsługujący karuzelę z konikami dla małych dzieci, zainstalował jakieś urządzenie, za pomocą którego karuzela unosi się i lata nad wesołym miasteczkiem. Dzieciom, które odbyły taką przejażdżkę, bardzo to się podobało. Ale ja tego zakazałem. To niebezpieczne.\n- Muszę w takim razie przesłuchać tego osobnika – stwierdził urzędowo sierżant.\nOsobnik ten siedział na podeście karuzeli, otoczony przez dzieci, które prosiły, aby pozwolił im polatać nad lunaparkiem. On na to tylko rozkładał ręce i smutno się uśmiechał.\n- Co pan tu wyczynia? – zapytał Brawura.\n- To bardzo prosty mechanizm… - karuzelnik zaczął tłumaczyć szczegóły swego wynalazku. Sierżant nic z tego nie zrozumiał, oprócz ostatniego zdania: - To jest całkowicie bezpieczne.\n- Sprawdzę, sprawdzę – to powiedziawszy, usiadł na drewnianym koniku.\nPo chwili karuzela zakręciła się kilka razy, po czym uniosła się nieco w górę. A potem pomknęła jeszcze wyżej i gdy już była nad wesołym miasteczkiem, zaczęła się znów obracać. Roztaczał się stamtąd wspaniały widok. Widać było całą dzielnicę z dwoma kościołami i parkiem. Sierżant był zachwycony.\n- Myślę, że nie ma tu żadnego zagrożenia – powiedział po wylądowaniu.\n- Hurra! – wykrzyknęły dzieci i pobiegły sadowić się na karuzeli.\n- Może ja jeszcze raz polecę, żeby… żeby dopilnować przestrzegania przepisów bezpieczeństwa – stwierdził sierżant i również pobiegł, aby dosiąść ostatniego wolnego konika.\nBył młodym człowiekiem, kiedy po raz pierwszy zaszedł do tej piekarni. Od razu urzekł go zapach dobrego, świeżego pieczywa. Odtąd co rano kupował tu jedną bułkę na śniadanie oraz chleb na kolację. Trwało to kilka lat.\nPewnego razu, wszedłszy do piekarni, na ustach miał tajemniczy uśmiech.\n- Proszę dwie bułeczki – powiedział do sprzedawczyni.\nZaczął teraz kupować dwie bułki: jedną, jak zwykle, dla siebie, drugą zaś dla żony. I tak postępował przez jakiś czas.\nNadszedł dzień, w którym kazał podać sobie trzy bułeczki. A wkrótce cztery. Urodziła mu się bowiem córeczka i synek. Takie zakupy robił przez wiele, wiele lat. Kupował wtedy też często ciastka.\nJednego dnia zaczął kupować już tylko trzy bułki. A niedługo, jak dawniej, dwie.\nObecnie, starszy pan wciąż przychodzi po dwie. Czasami jednak kupuje aż sześć bułeczek i mnóstwo ciastek.\n- Znów przyjechały wnuki? – pyta sprzedawczyni.\n- Tak – odpowiada rozanielony.\nODKRYCIE NA WYKŁADZIE\nPamiętamy tę krótką na szczęście epokę upadku nauk, kiedy przez uniwersyteckie korytarze częściej przemykał szczur niźli student. Ale profesor Klugenstein w czasach tych regularnie w każdy czwartek o godzinie szesnastej wykładał podstawy estetyki. Był to akt niezwykłej niezłomności i moralnej siły, gdyż na wykłady te nikt nie przychodził.\nRazu pewnego jednak ktoś przyszedł. Profesor mówił spokojnie, głos jego doskonale rezonował w pustej sali, aż nagle zauważył w ostatnim rzędzie jakąś osobę. Chcąc sprawdzić, czy to nie halucynacja, zszedł z katedry i wykładając ruszył naprzód. I przekonał się, co sprawiło mu wielką radość, że rzeczywiście ma słuchacza. Na jego wykład przyszła kobieta - o olśniewającej wprost urodzie. Profesor tylko dzięki rutynie zdołał kontynuować swój wywód. Ktoś mniej doświadczony w podobnej sytuacji mógłby uczynić coś nierozważnego i w rezultacie się ośmieszyć. Jednakże będąc jakieś pięć metrów od niej, uczony dostrzegł, że tak piękna to ona nie jest. A będąc jeszcze bliżej, że jest po prostu brzydka. Doszedłszy do niej, musiał się czym prędzej odwrócić i odejść, ponieważ jej szpetności wprost nie mógł znieść.\nPostanowił dokładnie zbadać zjawisko. Za każdym razem słuchaczka z oddalenia wydawała się niezwykłą pięknością, z bliska zaś maszkarą. Badacz nawet wytyczył na sali granicę, od której ulegała ona metamorfozie.\nJeszcze tego samego dnia profesor Klugenstein przystąpił do pisania swego wielkiego dzieła Piękno a odległość. Studium z estetyki porównawczej, które, jak wiemy, tak bardzo przyczyniło się do odrodzenia nauk.\nPo wydaniu trzydziestu dziewięciu kryminałów, Helena Leszcz-Potasowa popadła w niemoc twórczą. Wielokrotnie próbowała rozpocząć czterdziestą powieść, ale po napisaniu kilku stron wrzucała je do śmietnika, bo do niczego innego się nie nadawały.\nJej małżonek, doktor Potas bardzo się tym martwił. Pomyślał, że może dzięki dalekiej podróży, zainspirowana nowymi wrażeniami, autorka odzyska utraconą wenę. Pojechał więc z nią na Mazury. Niestety, nic to nie pomogło.\nPewnego razu pani Helena wróciła do domu z porannego spaceru, jaki zwykła codziennie odbywać. Już w hallu poczuła się jakoś dziwnie zdenerwowana. Gdy weszła do salonu, zobaczyła na podłodze trupa nieznanego mężczyzny. Że jest to trup, nie miała najmniejszych wątpliwości: w jego zbroczonej krwią piersi tkwił nóż.\nNiezwłocznie pobiegła na piętro i ze swojego gabinetu zatelefonowała na policję.\n- W moim domu znalazłam zabitego człowieka! – oświadczyła wzburzona.\nPowiedziano jej, że zaraz przybędzie funkcjonariusz.\nNa chwilę usiadła w fotelu, aby nieco się uspokoić. Ale wnet usłyszała dzwonek u drzwi. Poszła otworzyć.\n- Dzień dobry, jestem porucznik Jawielski – przedstawił się policjant. – Gdzie jest ten zabity?\n- Proszę za mną – pani Helena skierowała się w stronę salonu.\nW salonie nie było żadnego trupa. Nie było go też w innych pomieszczeniach, ani w piwnicy, ani w ogrodzie.\n- Nie mogę tego zrozumieć. Widziałam go. Naprawdę widziałam!\nPorucznik pomyślał, że słynnej autorce kryminałów pomieszało się w głowie. Tak wiele razy opisywała w swych książkach najrozmaitsze mordy, że teraz widzi zamordowanych w swoim domu.\n- Jeżeli jeszcze raz wydarzy się coś niepokojącego, to proszę mnie zawiadomić. A teraz radzę zażyć jakiś lek uspokajający - funkcjonariusz łagodnie się uśmiechając, pożegnał pisarkę i wyszedł.\nPrzez kilka następnych dni pani Helena omawiała z mężem niezwykłe zdarzenie. Przychodziło jej do głowy mnóstwo wyjaśnień, ale z braku jakichkolwiek realnych danych, stanowiły one tylko efekt pracy pobudzonej wyobraźni.\nKtóregoś dnia zamknęła się w swoim gabinecie. Mogło to oznaczać, że znowu przystąpiła do pisania. Doktor Potas obawiał się, że małżonka po godzinie albo dwóch wyjdzie zachmurzona po nieudanym wysiłku pisarskim, jak to bywało w ostatnich miesiącach. Wyszła jednak dopiero po dziewięciu.\nI odtąd codziennie pracowała pilnie nad nową powieścią. Aż wreszcie „Znikające zwłoki” – taki tytuł ona nosiła – były gotowe do wydania.\nDoktor Potas napisał zaś list do swojego przyjaciela:\nDrogi Gustawie, bardzo Tobie dziękuję, że zechciałeś na moją prośbę odegrać tę rolę. Wprawdzie był to tylko drobny epizod, lecz wywarłeś w nim wrażenie nie mniejsze niż w swoich wielkich kreacjach scenicznych. Przede wszystkim zaś swoją sztuką odniosłeś pożądany skutek. Już wkrótce „Znikające zwłoki” ukażą się w księgarniach.\nportal LM, kwiecień 2014\nEmilian, młody entomolog, przez pół roku prowadził badania w dorzeczu Orinoko. Wprawdzie musiał tam znosić straszny upał i niegodziwość tubylców, ale udało mu się odkryć nieznaną dotąd pluskwę.\nGdy wrócił do swojego miasta, niezwłocznie złożył wizytę narzeczonej. Miał wiele do opowiadania, przede wszystkim o swym sukcesie.\n- Moja droga, jako odkrywca – wyprężył dumnie pierś – mogę temu owadowi nadać nazwę. Postanowiłem więc, że pluskwa będzie się nazywać Pelagia.\n- Tak jak ja! – wykrzyknęła narzeczona.\n- Na twoją cześć, kochanie.\n- Tego już za wiele! – rozeźliła się niespodziewanie. – Nie dosyć, że uganiasz się za robactwem nie wiadomo gdzie, to jeszcze mnie w to wplątujesz. Chcesz mnie ośmieszyć i skompromitować. Nigdy do tego nie dopuszczę... A koleżanki mnie ostrzegały.\n- Pozwól sobie wytłumaczyć. Odkryty przeze mnie gatunek to naprawdę coś wyjątkowego. Pluskwa Pelagia ma niezwykły otwór gębowy. Gdy ją opiszę w mojej monografii...\n- Zajmą się tobą adwokaci mego ojca – przerwała mu. – Precz stąd!\nEmilian jednak nie wyszedł. Spokojnie tłumaczył, że nadając jej imię nowoodkrytemu gatunkowi, chciał ją jedynie uczcić. Ale jeśli jej się to nie podoba, oczywiście tego nie zrobi.\nPanna nie zamierzała kontynuować ani tej rozmowy, ani znajomości. Kryształowy wazon, który weń rzuciła, na szczęście chybiając, uświadomił mu, że nie może zrobić już nic innego, tylko wyjść.\nMinęło kilka miesięcy. Emilian pracował nad monografią, lecz nie czuł się szczęśliwy. Nie mógł się pogodzić z faktem, że wielcy ludzie bywają niezrozumiali, a przez to samotni.\nPewnego razu jechał pociągiem, pogrążony w niewesołych myślach. Na jednej ze stacji otworzył okno i wówczas do przedziału wleciał dość duży owad. Dziewczyna podróżująca w tym samym przedziale wydała okrzyk przerażenia.\n- Proszę się nie bać – uspokoił ją entomolog – to trzmiel.\nPonieważ zauważył w jej oczach zaciekawienie, zaczął opowiadać o trzmielach. A potem także o innych owadach. Wreszcie o odkrytej nad Orinoko pluskwie. Skończyło się na tym, że zaprosił Eulalię – takie imię ona nosiła - do swego laboratorium, by pokazać różne owady, które tam hodował.\nPo kilku następnych miesiącach wyszła jego książka, zatytułowana „Pluskwa Eulalia”.\nKiedy jego przyjaciel popadł w ubóstwo, on zmartwił się ogromnie. Wiedział jednak, że, będąc bardzo dumny, nie zechce przyjąć żadnej pomocy. Ale znał też jego niebywałe roztargnienie. Zaczął go więc częściej odwiedzać. I gdy parzył mu w kuchni herbatę, której zawsze się domagał, do portmonetki przyjaciela wkładał trochę pieniędzy.\n- Zupełnie nie wiem, jak mi wciąż starcza na opłacenie najważniejszych wydatków – powiedział jednego razu.\n- Widocznie jesteś oszczędny.\nPo jakimś czasie nastąpiła zmiana. On mianowicie stał się biedny i potrzebował pomocy. A będąc niezmiernie spostrzegawczy, szybko zauważył, że po każdej wizycie przyjaciela, w szufladce, w której przechowywał pieniądze, pojawiało się kilka monet bądź nawet banknot.\nObaj już dawno umarli. Nie mają zatem problemów z pieniędzmi, ani jakichkolwiek innych. Są nieustannie radośni.\n- Dlaczego się tak śmiejecie? – spytał kiedyś anioł, widząc ich rozbawionych.\n- Wspominamy dawne czasy.\nNie wypatrujcie kasztanów, nie mam już ani jednego. Zostało mi zaledwie kilka liści, które opadną lada moment. Wtedy, jak moi sąsiedzi z alei Kasztanowej, zapadnę w sen zimowy. A potrzebuję odpoczynku, wiele bowiem się wydarzyło ostatnio.\nWszystko zaczęło się pewnej nocy. Było ciepło i cicho, aż niespodziewanie w alei pojawił się tajemniczy osobnik. Szedł szybko, oglądając się wciąż za siebie. Gdy doszedł do mnie, rozglądnął się wokół, po czym jął się na mnie wspinać. Dotarł sprawnie do najgrubszego konara i w jego dziupli umieścił jakieś zawiniątko. Potem zlazł i gdzieś się oddalił.\nOczywiście zastanawiałem się, co on schował w dziupli. Było to coś w skórzanym woreczku, obwiązanym mocnym sznurkiem.\nNazajutrz jakaś pani przysiadła na ławeczce, stojącej nieopodal. Przysiadła, by przeczytać gazetę. Czytałem razem z nią.\nNa pierwszej stronie widniał napis: „Zuchwała kradzież na ulicy Wierzbowej”. Od korzeni po najdrobniejsze gałązki przeszedł mnie dreszcz. To przecież niedaleko stąd. Mało tego, kradzieży dokonano ubiegłej nocy. Skradziono zaś niezwykle cenną, brylantową kolię.\nTeraz już wiedziałem, co kryje się w mojej dziupli. Bynajmniej nie byłem z tego zadowolony. Z łatwością przecież można by mnie posądzić o współudział w przestępstwie.\nOd razu pomyślałem o Leosiu. Może go znacie. Jest on policjantem, który patroluje aleję Kasztanową i kilka przyległych ulic. Niestety, nie w nocy. Leoś chętnie odpoczywa na ławce w moim cieniu. A jesienią przyprowadza swoje dzieci po kasztany. Bardzo się lubimy. Ale jeśli się dowie, że ja mam u siebie złodziejski łup, z pewnością przestanie mnie darzyć sympatią. W takim razie: co robić? Drzewa mają niewiele możliwości.\nMinęło kilka dni, podczas których nic się nie wydarzyło. Parokrotnie przechodził obok Leoś w towarzystwie dwóch innych policjantów. Prowadzą śledztwo – domyślałem się. Sukcesów jednak nie mieli, gazety nie powiadamiały o złapaniu złodzieja, ani nawet o znalezieniu jakichkolwiek tropów.\nWreszcie stwierdziłem, że tylko ja mam szansę ująć przestępcę. Bo przecież prędzej czy później właśnie do mnie przyjdzie po skradzioną kolię. A ja jestem rozłożystym drzewem o licznych splątanych konarach i gałęziach. Dysponuję też groźną bronią – kasztanami w twardej, najeżonej kolcami skorupie.\nMoje przewidywania okazały się słuszne, którejś z kolejnych nocy przyszedł znany mi drab. Zgrabnie wspiął się po pniu na pierwszy konar, potem trzymając się gałęzi, przemieścił się wyżej. Dobrnął do konara, w którym ukrył łup. Skórzany woreczek schował do kieszeni. I mógł już wracać. Ale ja zachwiałem gałęzią, na której stał i strzeliłem kilkoma kasztanami, prosto w jego głowę. Tak zaatakowany, nie mógł w ogóle utrzymać równowagi. Runął więc w dół, zatrzymując się między gałęziami, które przytrzymały go skutecznie, zawieszonego nad ziemią.\nZłodziej wisiał aż do rana, bojąc się ruszyć. A ja z niecierpliwością czekałem na Leosia. W końcu przyszedł. Rzuciłem przed nim kasztanem, ale nie zatrzymał się. Musiałem więc zadziałać gwałtowniej. Zacząłem trząść całym sobą. Trząsłem i trząsłem. Mój więzień jęknął przeraźliwie, a potem spadł wprost pod nogi policjanta.\n- To jak ukradłem kolię! – zawołał ze skruchą.\nWszystko to było wielce ekscytujące, wyczerpało mnie niezmiernie... O, popatrzcie spada ostatni liść. Pora zatem spać. Przyjdźcie wiosną.\nMałżeństwo filiżanek skończywszy pracę, zostało odniesione do kredensu. Tutaj, zamiast odpocząć, nie przestawało się martwić. Ich pani gościła dzisiaj pewnego mężczyznę. Mężczyzna mówił, że ją kocha i chce za żonę. Ona zgodziła się natychmiast. Lecz według nich postąpiła bardzo nieroztropnie – zalotnik wydał im się szubrawcą. A były one starymi filiżankami, służyły jeszcze babce swej obecnej pani, znały się na ludziach wyśmienicie.\nNiestety, pani poślubiła owego mężczyznę. Przez kilka miesięcy adorował ją nieustannie, a ona sprawiała wrażenie uszczęśliwionej. Jednak doświadczonych filiżanek to nie zwiodło.\nKiedyś, po pracy pan filiżanka poczuł się źle.\n- W kawie było chyba coś szkodliwego – powiedział.\n- Tę kawę piła pani, a potem usnęła – zauważyła jego żona.\n- A kto przyrządzał kawę?\nKawę oczywiście parzył nielubiany przez nich osobnik. Odkąd zamieszkał w ich domu, z upodobaniem się tym zajmował.\nPodobne wypadki zdarzały się co jakiś czas. Jednakże, za każdym razem po wypiciu kawy, pani spała dłużej.\n- Dziś dokładnie go obserwowałam – rzekła raz pani filiżanka. – Z dzbanka wlał kawę w ciebie. Potem coś do dzbanka wsypał, kilkakrotnie nim potrząsnął i jego zawartość wlał we mnie. Następnie zaniósł kawę pani. Pani już śpi, a ja nie czuję się dobrze.\n- On ją podtruwa, żeby wpędzić w jakąś chorobę. A gdy umrze, odziedziczy po niej spory majątek.\nObojgu też przyszło na myśl, że wtedy zapewne ich się pozbędzie. Byliby przecież jedynymi świadkami zbrodni.\n- Mam pomysł! – zawołał nagle. – Czy pamiętasz nasze skoki?\n- Nigdy tego nie zapomnę – uśmiechnęła się. – Zamienialiśmy się spodeczkami, przeskakując z jednego na drugi.\n- Jeżeli znów się tak przemieścimy, dobrą kawę dostanie pani, a tę z trucizną...\n- Mój drogi, byliśmy bardzo młodzi, gdy się zabawialiśmy w ten sposób.\n- Teraz to nie będzie zabawa.\nNazajutrz, w kuchni, przebiegły zbrodniarz rozlawszy płyn do filiżanek – do jednej z nich zatruty – odwrócił się, by w zlewie umyć dzbanek. Wtedy one, jak za młodych lat, poderwały się i niepostrzeżenie zamieniły miejscami.\nPo chwili ich pani delektowała się kawą, po której nie popadła w senność. Jej mąż zaś wypił tę przeznaczoną dla niej, tym razem zaprawioną wyjątkowo dużą porcją trucizny.\nPrzez całą noc wiał silny wiatr. Nad ranem przywiał ciężkie chmury burzowe, rozpętała się więc burza. Towarzysząca jej ulewa, zamieniła ziemię w błoto.\nPo południu rozpogodziło się. Arek wraz z rodzicami wyszedł do ogrodu, aby zobaczyć, jakie szkody spowodował kataklizm. Pomiędzy dwiema jabłonkami, których gałęzie na szczęście nie ucierpiały, ujrzeli sporych rozmiarów latawiec. Takiego latawca dotąd jeszcze nie widzieli.\n- Cóż to za dziwny materiał – powiedziała mama, dotykając tkaninę rozpiętą między listewkami.\n- Trudno stwierdzić, jak to jest skonstruowane – dodał tata.\nAle latawiec był uszkodzony, jedna z listewek uległa złamaniu. Arek postanowił go naprawić. Chciał zastąpić złamaną część nową. Tata jednak zwrócił mu uwagę na to, że wykonano ją z jakiegoś niezwykłego gatunku drzewa, toteż lepiej ją skleić. Chłopiec postąpił zgodnie z jego radą. Przywiązał też do jednej z listewek stumetrowy szpagat.\nKilka dni później, korzystając z odpowiedniego wiatru, Arek poszedł na łąkę, by puszczać latawca. Niósł go, trzymając oburącz nad głową, gdyż był bardzo duży. Niespodziewanie, na środku łąki, latawiec zaczął podrywać się do lotu. Robił to tak silnie, że chłopiec musiał go puścić, bo inaczej wzleciałby razem z nim. A on wzbił się wysoko, potem nieco się zniżył i zawirował nad nim trzy razy, i poleciał w dal. Arek ledwie powstrzymując łzy, patrzył jak się on oddala. W końcu znikł.\nBył już dorosłym człowiekiem, gdy dowiedział się o dzikich latawcach. Są one zupełnie inne niż te, które można kupić w sklepach z zabawkami, nie wiadomo kto je wyrabia, ani dokąd latają. Jedno jest pewne: nigdy nikomu nie dają się wodzić na sznurku.\nCYTRYNY I SKRZYPCE\nPo osiemdziesiątce jego żona zaczęła niedomagać. On, choć starszy, opiekował się nią troskliwie. Kupował jej cytryny, które, jak wiadomo, znakomicie wpływają na zdrowie. Ale to nie pomagało. Musiał niestety zawieźć ją do szpitala.\nGdy wrócił do domu, było mu bardzo smutno. Nie mógł sobie przypomnieć, a pamięć miał jeszcze dobrą, czy w ciągu ponad pięćdziesięciu lat małżeństwa rozstał się z żoną na dłużej niż jeden dzień. Bynajmniej nie czuł się gotowy do życia bez niej.\nNazajutrz włożył do kieszeni małą cytrynkę i wyszedł z domu. Cofnął się jednak, będąc już na ulicy. Wziął jeszcze skrzypce.\nPotem siedział przy łóżku żony i grał. I choć nie był wybitnym skrzypkiem, a wręcz często fałszował, umiał jednak swą grą sprawić radość. Żona słuchała go z ochotą, zapomniawszy o chorobie. I nie tylko żona, bo też pacjentki z sąsiednich łóżek.\nNagle do sali wkroczył lekarz.\n- To oburzające! – krzyknął. – Pan przeszkadza chorym chorować. Proszę natychmiast stąd wyjść!\nZapadła przygnębiająca cisza. On wstał i z opuszczoną głową poczłapał ku wyjściu.\nNa korytarzu zastąpiła mu drogę młodziutka pielęgniarka.\n- Jak pięknie pan grał – powiedziała uśmiechając się tak, jak powinny uśmiechać się pielęgniarki.\n- Doktorowi się nie podobało.\n- Niech pan przychodzi zawsze po godzinie trzynastej. Wtedy doktor je obiad w swoim domu.\nOdtąd, gdy doktor pałaszował obiad, on w szpitalu dawał koncerty. Przychodzili go słuchać wszyscy pacjenci, a nawet felczerzy i pielęgniarki. Zawsze też ktoś czatował przy oknie, by ostrzec przed powrotem wroga muzyki.\nTymczasem jego żona wracała do zdrowia. Pewnego ranka lekarz powiedział jej, że jutro będzie mogła iść do domu. Kiedy on, przyszedłszy do szpitala, dowiedział się o tym, ucieszył się ogromnie. Cytryny więc pomogły. Tego dnia zagrał tu po raz ostatni.\nTrzy dni później, delegacja pacjentów stanęła przed lekarzem.\n- Panie doktorze, dlaczego do szpitala nie przychodzi już ten starszy pan, który nam grał na skrzypcach? Wszyscy chorzy czuli się dzięki temu lepiej.\nLekarz zasłabł. Jeden z felczerów przyniósł mu odrobinę koniaku, którym leczył nagłe zasłabnięcia. Lekarstwo okazało się wielce skuteczne.\nNastępnego dnia doktor zapukał do drzwi starego małżeństwa.\n- Drogi panie – rzekł niepewnie – ja przepraszam, że niepokoję, ale mam prośbę… Gdyby pan łaskawie zechciał, choćby raz w tygodniu, zagrać dla pacjentów...\nNajbogatszy człowiek w miasteczku, a może nawet w całym powiecie, urządzał bal z okazji osiemnastych urodzin swojego jedynaka. Zaprosił także jej rodzinę, ona jednak nie zamierzała pójść. Za to macocha i jej córki o niczym innym nie marzyły.\nW dzień balu przygotowywały się od samego rana, a późnym popołudniem zdawało się, że jeszcze nie są wcale gotowe. Wtedy zaczęła im pomagać, aby wreszcie poszły i zapanował spokój. W końcu macocha po raz ostatni spojrzała w lustro, nie bez satysfakcji stwierdzając podobieństwo do bohaterki ulubionego serialu telewizyjnego. Jej córki też się przeglądnęły, lecz niestety nie dostrzegły podobieństwa do pewnej znanej piosenkarki. W każdym razie mogły już wyjść.\n-Tak mi przykro, że z nami nie idziesz – rzekła na pożegnanie macocha i zniknęła za drzwiami.\nZostała sama. Był jeszcze ojciec, który siedział w swoim pokoju, pracując nad modelem jakiegoś bombowca czy myśliwca z drugiej wojny światowej i poza tym nic go nie obchodziło. Mogła więc zająć się czytaniem. Czytała zawsze klasyków. Na ten wieczór z biblioteki publicznej wypożyczyła sobie „Dumę i uprzedzenie” Jane Austen.\nPo godzinie lekturę przerwał telefon. Dzwoniła matka chrzestna.\n- Widziałam żonę twojego ojca z córkami. Szły na bal. Ciebie nie zabrały.\n- Ależ ja wcale nie chciałam iść – powiedziała obojętnie.\n- Dobrze je znam. Umiały cię zniechęcić.\n- Na szczęście masz mnie, a ja mam swoje możliwości.\n- Przecież jestem ekspedientką w sklepie z elegancką konfekcją – w jej głosie pobrzmiewała duma, choć pracowała w sklepie z odzieżą używaną. – Odłożyłam dla ciebie prześliczną sukienkę i bardzo ładne buty. Zaraz ci to przywiozę, a ty przebierzesz się i pójdziesz na bal. Ale jest jeden warunek. Z balu musisz wyjść przed północą. Mój szef został też zaproszony, przyjdzie jednak dopiero po północy. Nie może ciebie zobaczyć w tej sukience, bo by to dla mnie źle się skończyło.\n- Jestem bardzo wdzięczna za twoje starania, mimo tego na bal nie pójdę. – Wiedziała, ze odmawiając sprawia je przykrość, lecz inaczej postąpić nie mogła.\nPo tej rozmowie poczuła głód, zrobiła więc sobie kanapkę. Jedząc, oczywiście czytała.\nPotem zapragnęła trochę się przejść. Było wprawdzie późno, ale w małym mieście można bez obaw spacerować o takiej porze. Wyszła zatem z domu i skierowała się w stronę parku.\nIdąc główna aleją, dostrzegła w mroku zbliżającą się wolno sylwetkę. Ciekawiło ją ogromnie, kto spaceruje nocą po parku. Za chwilę jej ciekawość została zaspokojona. Metr przed nią zatrzymał się ów chłopak, który dziś właśnie obchodził urodziny.\n- Idziesz na bal? – zapytał niepewnie.\n- Życzę tobie dużo szczęścia, ale na bal nie idę. Bardzo się męczę, gdy jest za dużo ludzi, głośna muzyka i mało powietrza.\n- To tak samo jak ja. Dlatego wymknąłem się stamtąd.\nZapadło między nimi milczenie. Powinni teraz pożegnać się i pójść dalej. Lecz ani ona, ani on jakoś tego nie chcieli.\n- Czasami widuję cię w bibliotece – powiedział wreszcie.\n- Ja też cię widuję...\nTak zaczęła się rozmowa, którą z żalem musieli przerwać o świcie. Umówili się jednak na kolejne spotkanie.\nTego dnia pani docent niemal biegła przez uniwersyteckie korytarze i zdyszana weszła do Katedry Języków Ugrofińskich.\n- Jesteś sama? – spytała swoją asystentkę, która na jej widok wstała.\n- Przepraszam za spóźnienie – druga asystentka wbiegła do pokoju.\n- Siadajcie – powiedziała szefowa – jest ważna sprawa. Otóż mam zaproszenie na kongres w Toronto. Pojedziemy tam i zaprezentujemy się jak najlepiej. Dowiedziałam się, że dyrektor tamtejszego Instytutu Językoznawstwa, który, jak wiadomo, należy do najlepszych na świecie, chce zatrudnić kogoś, kto specjalizuje się w badaniach nad językami ugrofińskimi. Może któraś z was dostanie tę pracę i będzie miała szansę na światową karierę.\n- Czy ona pojedzie z nami? – zapytała jedna z dziewczyn.\n- Oczywiście, że nie – odpowiedziała ściszając głos. – Na razie w ogóle nie może wiedzieć o naszym wyjeździe. Przed wyjazdem nakażę jej, by zastąpiła nas na zajęciach ze studentami, podczas naszego pobytu w Toronto.\nOsobą, o której mówiły, była jeszcze jedna asystentka. Nie cieszyła się ona przychylnością pani docent, ponieważ wyróżniała się wybitnymi zdolnościami oraz pracowitością.\nW chwili, w której o niej rozmawiano, wychodziła właśnie z sali po lektoracie języka karelskiego i spotkała pewną panią profesor, ogromnie jej życzliwą.\n- Moja droga, czy chciałabyś jechać na kongres do Toronto? – zapytała uczona.\n- Chciałabym – uśmiechnęła się smutno – ale obawia się...\n- Niczego się nie obawiaj – przerwała jej. – Ja wszystko załatwię.\nI rzeczywiście wspaniale się zatroszczyła o młodą badaczkę. Dzięki niej została wydelegowana na kongres przez Stowarzyszenie Filologiczne, a zatem jej zwierzchniczka nie mogła się przeciwstawić wyjazdowi prześladowanej pracownicy, gdyby się o nim dowiedziała. Pani profesor zobowiązała się też odbyć za nią wykłady i ćwiczenia, także te, którymi wredna szefowa nie omieszkała dodatkowo ja obarczyć. Ponieważ jednak było ich zbyt dużo, dziewczyna mogła być na kongresie tylko jeden dzień.\nNa kongresie współpracownice zrazu jej nie zauważyły. A gdy poproszono ją, by przedstawiła wyniki swoich badań, mogły tylko na nią patrzeć zdumionymi oczami. Zaś pozostali uczeni z wielkim entuzjazmem słuchali jej wywodów. Bo też jej hipotezy dotyczące przemian głosek w języku wepskim były wprost rewelacyjne. Wygłosiwszy swój referat, musiała długo odpowiadać na liczne pytania zebranych, ukazując przy tym niepospolitą erudycję i talent. Na koniec nagrodzono ją gromkimi oklaskami.\nPotem podszedł do niej dyrektor Instytutu Językoznawstwa.\n- Gratuluję wspaniałego wystąpienia – powiedział. – Chciałbym z panią porozmawiać wieczorem na bankiecie.\nJednak ona nie mogła zostać aż do wieczora. Spieszyła się na samolot, nazajutrz musiała wygłosić wykład za panią docent.\nGdy trzy dni później docent weszła ze swoimi uczennicami do Katedry Języków Ugrofińskich, ona, jak było w zwyczaju, wstała i ją pozdrowiła.\n- Skompromitowałaś katedrę! – rzekła z pogardą, a jej asystentki zachichotały. Potem usiadły razem przy stole i rozmawiały prawie szeptem.\nNatomiast ona pomyślała ze smutkiem, że już wkrótce zostanie wyrzucona z uniwersytetu. Zaczęła żałować, że dała się namówić na uczestnictwo w kongresie.\nNiespodziewanie otwarły się drzwi. Na progu stał dyrektor Instytutu Językoznawstwa w Toronto.\n- Pan profesor! – wykrzyknęła docent. – Zapraszam, zapraszam.\n- Dziękuję – powiedział uprzejmie, lecz na nią nie spojrzał. Jego wzrok szukał dziewczyny, którą zachwycił się podczas kongresu. Zauważył ją przy biurku pod ścianą i od razu podszedł. – Tak szybko opuściła pani Toronto, że zgubiła swoje notatki. – W ręce trzymał plik zapisanych przez nią kartek.\n- To bardzo miłe z pana strony – powiedziała uśmiechając się.\n- Czy uczyni pani mi ten zaszczyt i dołączy do grona moich pracowników?\n- Igen – odpowiedziała po węgiersku.\nportal LM, lipiec 2014\n- Nie jestem pewien, czy to trupy – powiedział zawezwany przez robotników lekarz. – Wyglądają jakby byli w śpiączce. Powinni ich zbadać specjaliści.\nWezwał więc trzech innych lekarzy, którzy wezwali z kolei profesora Martyniuka, najwybitniejszego we Lwowie specjalistę od medycyny sądowej.\nTen kazał jednak na siebie czekać, bo akurat udzielał wywiadu miejscowej telewizji.\n- Koledzy – powiedział profesor po wstępnych oględzinach – doprawdy nie wiem, co o tym sądzić. Trzeba by ich zbadać za pomocą specjalistycznej aparatury.\n- Czy zabierzemy ich stąd? – zapytał ktoś.\n- Na razie chyba nie. Na razie też trzeba wstrzymać rozbiórkę.\n- Proponuję także zobowiązać do tajemnicy pracujących tu robotników – dodał inny.\n- Słusznie, bardzo słusznie – uczony podniósł wskazujący palec do góry. - Nie mogą się o tym dowiedzieć media, bo by nam przeszkadzały w pracy.\n- W końcu się o tym dowiedzą.\n- Ale im później, tym lepiej.\n- Cicho! – powiedział nagle lekarz, który tu przybył pierwszy. Wydało mu się bowiem, że w jednej z wanien coś zaszemrało.\n- To w tej po prawej – wskazał głową wannę.\n- Zimno mi. Bardzo zmarzłem – powiedział ledwo dosłyszalnym szeptem.\n- On chyba nie mówi po ukraińsku – zauważył jeden z lekarzy.\n- To polski – stwierdził profesor. A potem pochylił się nad zmarzniętym młodzieńcem i rzekł po polsku: - Proszę być spokojnym. Opiekujemy się panem.\n- Po Polakach można się wszystkiego spodziewać – powiedział kąśliwie inny medyk.\n- Przepraszam – opuścił głowę, czując, że się czerwieni.\n- Pan doktor Konicki. Pan doktor Konicki… - znów z wanny usłyszeli szept, ale tym razem wyraźniejszy niż przedtem.\n- Niech pan będzie spokojny. Jest dobrze – łagodnym głosem przemówił profesor.\n- Panowie, posłuchajcie mnie – odezwał się po chwili. - Coś mi się przypomniało. Kiedy skończyłem medycynę i zacząłem pracować w szpitalu, spotkałem tam starego lekarza, który opowiadał mi o środowisku lekarskim przedwojennego Lwowa. Opowiadał też o niejakim doktorze Konickim, który prowadził badania nad hibernacją. Ponoć uważano go za szaleńca. Gdy wybuchła wojna, Konickiego powołano do wojska i, jak wspominał stary doktor, został zabity.\n- To bardzo ważna informacja! – wykrzyknął profesor Martyniuk. – Wszystko wskazuje na to, że ci trzej byli tu zamrożeni.\n- Panowie, muszę wiedzieć, kim jesteście i dlaczego byliście w piwnicy na Wulce? – zapytał ich pewnego dnia.\n- Czy rozumiecie po ukraińsku? A może wolicie rozmawiać po polsku? – Każde z tych pytań zadał w stosownym języku. – Nie znam żydowskiego – powiedział spoglądając na jednego z leżących, o którym wiedział, że jest obrzezany.\n- Mówmy po polsku – odpowiedział właśnie on.\n- Panowie są już zmęczeni. Porozmawiamy kiedy indziej.\n- Panie profesorze – odezwał się niespodziewanie Korolko – my jesteśmy ludźmi inteligentnymi, my się wszystkiego domyślamy. Nie obudził nas doktor Konicki, więc prawdopodobnie umarł. A że nikt nie wiedział gdzie jesteśmy, to pewnie pospaliśmy trochę dłużej. Kilka miesięcy, rok, trzy lata. Chyba nie dwadzieścia?\n- Panowie, w każdym razie w stanie hibernacji funkcjonowanie waszych organizmów zostało zahamowane, łącznie z procesami starzenia. Pod względem biologicznym macie teraz tyle lat, ile w dniu, gdy zamknęły się za wami drzwi laboratorium.\n- A jak długo tam byliśmy?\n- Siedemdziesiąt lat. Siedemdziesiąt lat – powtórzył profesor i zamilkł na chwilę, jakby czymś głęboko zasmucony. - Przez ten czas świat się bardzo zmienił. Będziecie się musieli do niego teraz przyzwyczaić. Oczywiście pomożemy wam w tym. Wyobraźcie sobie, że obecnie jest o wiele więcej samochodów, telefonów. Telefony nosi się ze sobą – wyciągnął z kieszeni telefon komórkowy.\n- Byłem w domu najstarszy – powiedział nagle Rubin – może któraś z moich czterech sióstr jeszcze żyje. Chciałbym się z nimi spotkać.\n- Moi drodzy, była wojna. Wybuchła 1 września 1939 roku, trwała pięć lat i zginęło na niej wiele milionów ludzi.\n- Przed naszym zamrożeniem mówiło się, że będzie wojna – zauważył Korolko. – A kto z kim walczył?\n- Niemcy i Sowieci napadli na Polskę.\n- A nasi sojusznicy: Francja i Anglia? – zapytał Granicki.\n- Oni wypowiedzieli wojnę Trzeciej Rzeszy, ale poza tym nic nie zrobili.\n- A to zdrajcy! – zdenerwował się Polak.\n- Panowie, to wszystko jest bardzo skomplikowane i emocjonujące. Mogłoby wam zaszkodzić. Może odłożymy dalsze wyjaśnienia na inną okazję. Teraz jest pokój. Jesteście bezpieczni.\n- Nie, panie profesorze – zaprotestował Korolko. – Jeśli nam pan wszystkiego nie opowie, będziemy zaniepokojeni. I to nam może zaszkodzić.\n- A więc Niemcy zajęli większą część Polski, oprócz terenów wschodnich, które zabrali Sowieci. Nasz Lwów stał się miastem sowieckim.\n- Cieszę się, żeśmy ten czas przespali – powiedział Rubin.\n- Potem było jeszcze gorzej. Niemcy zajęli Francję i kilka innych krajów Europy Zachodniej. Tylko Wielka Brytania się broniła.\n- To była więc druga wojna światowa!\n- Niespodziewanie w 1941 roku Niemcy napadli na Związek Sowiecki. Z łatwością doszli prawie pod Moskwę. Wtedy Sowieci przystąpili do koalicji antyniemieckiej. I ta koalicja ostatecznie wygrała. W maju 1945 zajęto Berlin.\n- Czy lwowiaków wielu zginęło? – zapytał smutno Granicki.\n- Wielu, wielu. Ale Lwów przestał być polskim miastem.\n- To niemożliwe! – wykrzyknął.\n- Sowieci zajęli całą wschodnią Polskę. Wysiedlili też stamtąd większość Polaków, którzy musieli znaleźć sobie miejsce w nowych granicach Polski.\n- To my teraz jesteśmy sowieckimi obywatelami? – zaniepokoił się Korolko.\n- Teraz już nie. W 1991 roku Związek Sowiecki przestał istnieć.\n- I Lwów wrócił do Polski? – domyślił się Granicki.\n- Nie. Powstała wolna Ukraina. Lwów jest miastem ukraińskim.\n- A więc udało wam się stworzyć własne państwo – powiedział Granicki do Korolki z wyraźną ironią w głosie.\n- A kto mieszka wokół Lwowa? – zapytał Ukrainiec.\n- Na przykład moja rodzina!\n- Wokół Lwowa mieszkają Żydzi – wtrącił Rubin.\n- Tak było przed wojną. Teraz już niewielu Żydów mieszka na Ukrainie – rozpoczął nowy temat profesor.\n- Niemcy postanowili wszystkich Żydów unicestwić. Łapali ich, wywozili do obozów koncentracyjnych, gdzie zabijali trującym gazem.\n- A czy ktoś ich próbował ratować?\n- Za pomoc Żydom groziła kara śmierci. Niektórzy Ukraińcy ich łapali i dostarczali Niemcom.\n- To nie może być prawda – zaoponował Ukrainiec.\n- To jest prawda, Niemcom udało się skaptować wielu Ukraińców, obiecując, że pozwolą im utworzyć państwo.\n- Czy nie wydarzyło się nic dobrego, kiedy byliśmy zamrożeni? – spytał Dawid.\n- Po wojnie Żydzi utworzyli własne państwo w Palestynie.\n- Wiedziałem, że ono powstanie – powiedział ze wzruszeniem.\n- A co działo się tutaj? – zapytał Granicki.\n- Tutaj przez pół wieku był komunizm. Do połowy lat pięćdziesiątych panował straszny terror. Potem się poprawiło. Nie było wojny, ludzie mieli pracę, nie głodowali. Jednak na Zachodzie ludziom powodziło się lepiej. Poza tym oni mieli wolność, my nie.\n- A czy nasz Lwów bardzo się zmienił?\n- Jak całkiem wydobrzejecie, zabiorę was na wycieczkę. Sami zobaczycie.\n- Co zrobiliście z naszym Lwowem? – powiedział z goryczą Granicki, patrząc na Korolkę.\n- Do mnie masz pretensję?\n- Do twoich rodaków.\n- Przecież profesor ci wyjaśnił, że rządzili tu Sowieci, komuniści. Tacy, jak kuzyn Dawida – wskazał ręką na Żyda.\n- Ja nie mam z nim nic wspólnego. A przecież w każdej rodzinie może zdarzyć się czarna owca.\n- W rodzinach żydowskich jest ich tyle…\n- Panowie, panowie, przestańcie się kłócić – próbował ich uspokoić profesor. – To doprawdy do niczego nie prowadzi.\n- Panowie, nie zamierzamy was przetrzymywać – powiedział przybyły do bazy wojskowej przedstawiciel władz ukraińskich. – Powiedzcie więc, gdzie chcecie żyć?\n- Wiadomo – odpowiedział za wszystkich Korolko – tylko we Lwowie.\nportal LM, marzec 2015\nPrzeczytaj też felieton G. Pełczyńskiego w dziale „felietony”, a także recenzję jego zbioru opowiadań Cukierki i fajerwerki (2015)


Oczami humanistki: Mój głos w sprawie cyckowej spiny\nMój głos w sprawie cyckowej spiny\nPiersi jakie są, wszyscy wiemy. Potrzeby bobasów również znamy. Jednak nawet ta wiedza nie pozwala uniknąć kontrowersji, niepotrzebnych nerwów i oburzeń. Po jednej stronie barykady mamy karmiące matki, a na odległym biegunie osoby, które widok piersi krępuje/obrzydza/bulwersuje czy co tam jeszcze. Dlatego dziś radzę obydwóm stronom zluzować porty. Prawie każdy z nas podciągał mleko z matczynego cycka, więc nie róbmy z tego jakiegoś wielkiego halo.\nOsobiście widok karmiących matek to mnie ani ziębi, ani grzeje. Jeśli kobieta potrzebuje nakarmić maluszka to proszę bardzo. Nie robi na mnie wrażenia, gdy zrobi to w kolejce w sklepie, w restauracji czy w kościelnej ławce. Karmienie dziecka jest dla mnie czymś naturalnie pięknym. Uważam to za wyraz miłości, troski i opiekuńczości.\nJednak zdaję sobie sprawę, że niektórym to się nie podoba, więc teraz przyjrzę się tej sprawie z drugiej strony.\nZałóżmy, że jestem Zdziśkiem czy tam inną Grażyną. Czuję się wielce zniesmaczony/na, gdy widzę dziecko pijące mleko. I co mam zrobić? A) Każę matce schować się z tym dzieckiem w toalecie i tam robić to, co do niej należy. B) Jeśli mnie to bulwersuje to po prostu odwracam głowę i się nie patrzę. Jak pewnie sam zauważyłeś normalni, przyzwoici ludzie wybiorą opcję B. I myślę, że to jest rozwiązanie. Jeśli komuś nie podobają się karmiące mamy to można odwrócić wzrok i po problemie.\nWczoraj będąc w kawiarni usłyszałam, że jakiś malutki (chyba) chłopiec zaczął płakać. Mimowolnie odwróciłam głowę i zobaczyłam, że dziecko się już uspokoiło, bo mama zaczęła go karmić. I wiesz co? Uznałam to za bardzo naturalne. W końcu skoro myśmy tam popijali kawkę i jedli ciasto to maluch też miał prawo coś zjeść. Nikt z kawiarni nie uciekł/nie zwrócił tej kobiecie uwagi, więc wydaje mi się, że jej piersi nikogo nie zgorszyły.\nI jaki morał z tej bajki? Obydwie barykady tego sporu powinny choć troszkę zrozumieć drugą stronę. Część osób musi pojąć, że dziecko potrzebuje zjeść bez względu na to, gdzie aktualnie się znajduje. Przecież nie może być tak, że kobieta nigdzie nie wyjdzie z domu, bo co jeśli nagle maluch zacznie płakać domagając się jedzenia... Natomiast mamy powinny karmić swoje pociechy w sposób subtelny, dyskretny, czyli po prostu nie wywalać ostentacyjnie całej piersi na wierzch (ale to się chyba rzadko zdarza).\nUff. Dobrnęłam do końca. Teraz jestem ciekawa Twojej opinii na temat cyckowej spiny.\nMam dokładnie takie samo zdanie, jak Ty, uważam, że karmienie piersią jest czymś naturalnym i nie powinno się tego zakazywać tylko dlatego, że niektórzy ludzie mają problem z cielesnością i sprawami tak normalnymi, jak to, że dziecko jest głodne. Żyjemy w takich czasach, kiedy to nie powinno być uznawane za coś oburzającego!\nKika W 8/14/2016\nZgadzam się z Twoim wpisem w 100% , niepotrzebna afera. Jak komuś widok karmiącej dziecko kobiety przeszkadza to niech nie patrzy,chyba dobrze,że dba o dziecko i jak najdłużej stara się karmić "cyckiem" póki ma pokarm,a nie faszeruje bobasa gotowcami,żeby ludziom nie przeszkadzać ...\nJoanna Adamczyk 8/14/2016\nMyślę, że tu potrzeba kompromisu. Matki nie powinny ostentacyjnie obnosić się z tym, a ludzie nie powinni ich tempić za te naturalne czynności.\nTwój komentarz to istna kwintesencja tego, co chciałam przekazać. Dzięki! :)\nJustyna Weronika 8/15/2016\nMam zdecydowanie takie samo zdanie jak Wy! To jest jakaś sztucznie nakręcana i dziwna afera... o nic. Tak naprawdę ona jest o nic.\nKlaudia Wu. 8/14/2016\nZgadzam sie z tym wpisem w 100%. Nie mamy prawa zabraniac karmic, ale tez nie robmy tego zbyt ostentacyjnie:) I obie strony powinny byc zadowolone :)\nNiepowiem Kimjestem 8/14/2016\nCo do wpisu, to wolę jednak się nie wypowiadać, jestem facetem. ;) Bardzo podoba mi się twój wpis, blog również! Jako trochę młodszy humanista, jestem twoim wielkim fanem! :) <3\nNatalia Kamila 8/14/2016\nZgadzamy się z tobą na 100% Jeżeli komuś przeszkadza takie zachowanie to po prostu nie powinien patrzeć. Uważamy że, to powinno być dla nikogo wielkim problemem\nAlexa Mariani 8/14/2016\nJa sadze ze zamiast wywalać cycki na pokaz bo "przeciez karmią dziecko" kobiety mogłyby jednak dyskretniej jednak robic\nwessper xx 8/14/2016\nw 101 % się z tobą zgadzam. to jest normalna rzecz, nie rozumiem dlaczego ludzie mają takie podejście. Zawsze można odwrócić głowę w drugą stronę :)\nOkiem mamusi 8/14/2016\nZgadzam się w 100 %z tobą. Ja karmilam piersią czas jakiś. Teraz jak widzę mamę karmiąca odwracam wzrok żeby jej i dziecka nie peszyć, bo pamiętam, jak mnie denerwowało jak ktoś się ostentacyjnie gapił\nNatsu S 8/14/2016\nZgadzam się z Tobą. Karmienie piersią to coś naturalnego. Jednakże, kobiety powinny mimo wszystko zwracać trochę uwagi na swe otoczenie. Niektore młode mamy karmiąc robią to zbyt ostentacyjnie, jakby chcąc się pochwalić. W tym momencie zgadzam się z opozycją. To nie jest dom, więc trochę kultury. Jednak jeśli jest kulturka, nie mam z tym żadnego problemu. Maluchy też jeść muszą :)\nPatrycja Janicka 8/15/2016\nPo części się zgadzam :) Jest to naturalne, tym bardziej, że większość z nas ciągnęła cyca i ok, może faktycznie są sytuacje wyjątkowe kiedy nagle przy innych ludziach np.w restauracji trzeba to dziecko nakarmić. I naprawdę nie mam nic do cycķów, bo widziałam takie czy owakie nieraz, ale jeżeli matka na samym środku wywala cyca z nastawieniem "patrzcie lub nie to naturalne i muszę tu i teraz" no to mam mieszane uczucia..nie musi tego przecież robić na środku przy wszystkich, nie mówię też że ma zejść do piwnicy by na pewno nikogo nie było, ale wtedy może usiąść gdzieś na uboczu by ludzie mieli gdzie odwrócić ten wzrok czy nawet jeżeli jest pójść do przewijaka, jest to po części intymne i nie każdy musi to oglądać, więc uważam, że dwie strony powinny się w miarę możliwości jak najbardziej uszanować i jak najmniej sobie nawzajem przeszkadzać i się oburzać :)\nKasia Zamieszana 8/15/2016\nRozumiem obie strony. Nie sądzę, żeby jakieś matce było przyjemnie karmić w łazience, albo żeby wolała głodzić dziecko, bo akurat tu jej nie wypada. Karmienie jest naturalne i nie można się z tym kłócić. Ale rozumiem też ludzi, którzy nie czują się zbyt komfortowo w obecności matki karmiącej. Masz rację. Jeśli mi ten widok nie odpowiada, to odwracam wzrok. Ale z drugiej strony nie biegam za wszystkimi z nagą piersią jak laktacyjna terrorystka.\nAgaGr -JANulkowo 8/15/2016\nRównież uważam tak jak Ty. Sama jeszcze karmię, teraz już dwa razy. Ale wcześniej karmiłam na żądanie, a nie chciałam siedzieć ciągle w domu, więc musiałam nakarmić np. na ławeczce. Pamiętam miny przechodniów, ale wtedy obchodziło mnie moje dziecko,a nie oni :) chociaż karmiłam dyskretnie zawsze zakrywając się pieluszką tetrową. Mi osobiście to nie przeszkadza.\nMarta Kraszewska 8/15/2016\nPowiem szczerze, nie angażuje sie w żadne barykady:) robię, co uważam za sluszne, starając sie nie wchodzić innum w oczy, ale tez nie chowajac sie do toalety - nikt chyba nie chce jadac w wc?:)\nBiała sukienka 8/16/2016\nU mnie nowy najnowszy post ten sam temt. Triche inaczej ujety ale i tez duzo podobienstw. Wiec mi sie podoba. Zaprasxam do mnie poznac Mon punkt widzenia ��


Czym jest PEH? Świadoma pielęgnacja włosów. | Salon Fryzjerski Bielsko-Biała\nPoniższy artykuł to wszystkie informacje, których potrzebujesz do świadomej pielęgnacji włosów. Odpowiadamy na pytanie czym jest równowaga PEH. Dowiesz się jak ustalić swój rodzaj włosów oraz pomożemy Ci odczytać zawiłe etykiety popularnych kosmetyków. Zapraszamy do lektury.\nPEH to polski akronim, w którym każda litera odpowiada jednej z grup składników odpowiedzialnych za równowagę włosów:\nP jak proteiny – naturalne białka takie jak keratyna, kolagen, elastyna.\nE jak emolienty – substancje o charakterze olejowym, które są umieszczane w kosmetykach. Przykłady to masła i oleje.\nH jak humektanty – substancje wiążące wodę np. panenol, miód, kwas hialuronowy, pantenol i gliceryna.\nUtrzymanie równowagi PEH pozwoli doprowadzić włosy do pożądanego stanu. Jest to sposób, który pozwala pamiętać o tym, aby w naszej pielęgnacji nie zabrakło niczego, co jest potrzebne zdrowym i lśniącym włosom.\nWarto mieć na uwadze, że równowaga PEH nie oznacza stosunku 1:1:1 wymienionych grup składników. To, ile nasza skóra głowy i włosów będzie potrzebowała jest zależne od naszych osobistych predyspozycji i czynników.\nJak ustalić rodzaj posiadanych włosów?\nWiększość z nas nigdy nie zastanawiała się nad swoim typem włosów w bardziej niż podstawowym stopniu. Warto to jednak zrobić, bo pozwoli lepiej dobierać kosmetyki i troszczyć się o skórę głowy.\nRodzaj posiadanych włosów można rozpatrywać pod względem gęstości. Ten czynnik możemy zmierzyć kierując się liczbą pojedynczych pasm.\nW przypadku rzadkiej gęstości można spodziewać się włosów od siebie oddalonych. Gdy mamy włosy o średniej gęstości, będziemy widzieli część skóry głowy. Skóra najbardziej jest przysłonięta w przypadku włosów gęstych.\nInnym sposobem rozróżnienia typu włosów jest ich średnica. Aby określić, jakie mamy włosy na tej podstawie wystarczy je złapać.\nJeśli pod palcami wyraźnie czujemy włókno pojedynczych włosów, to znaczy, że włosy są dość grube. Jeśli włókna włosów nie czujemy, to znaczy, że włosy są bardzo cienkie.\nTrzecim wyznacznikiem charakteru włosów jest porowatość. Im wyższa jest, tym więcej składników odżywczych włosy będą w stanie przyswoić z kosmetyków. Trzeba jednak pamiętać o ich ograniczeniu, bo duża liczba substancji może nieść ze sobą skutki uboczne.\nAby określić porowatość należy spojrzeć na swoje włosy w trakcie brania prysznicu i określić jak łatwo opadają. Jeżeli są skierowane do dołu, to oznacza wysoką porowatość. W przypadku niskiej porowatości, włosy utrzymują się na powierzchni. Po kąpieli długo schną, a na ich powierzchni pozostają krople wody. (Zobacz jak fryzjer damski Bielsko dobiera kosmetyki w zależności od posiadanego rodzaju włosów.)\nWiadomo, że nasze włosy potrzebują składników z trzech wymienionych grup PEH. Istotne jest to, aby w naszym organizmie znajdowały się wszystkie istotne składniki odżywcze, czyli witaminy i minerały. Ale zakładamy, że to mamy już zapewnione.\nPoddając akronim PEH analizie możemy stwierdzać, że nasze włosy potrzebują po pierwsze emolientów, po drugie białek i po trzecie humektantów.\nEmolienty są niezbędne do stworzenia warstwy okluzyjnej, która jest filtrem ochronnym powierzchni naskórka. Zadbanie o te składniki pozwala zapobiec utracie wody przez naskórek. Jest to konieczne do nawilżenia głowy.\nBiałka (proteiny) to budulec, z którego włosy i inne elementy ludzkiego ciała są zbudowane. W owłosieniu najważniejszy jest kolagen, elastyna, keratyna. Dobry kosmetyk powinien stymulować procesy syntezy tych białek.\nHumektanty wiążą wodę, co w praktyce oznacza sprężystość i miękką fakturę włosów. To takie substancje, które uzupełniają lipidy w naskórku.\nJak czytać etykiety kosmetyków do włosów?\nSą dwie rzeczy, które pozwalają upewnić się, że kosmetyk do włosów, z którego korzystamy przyniesie nam korzyści.\nPo pierwsze szukajmy składników, które dany kosmetyk z naszej pielęgnacji wykluczają. Warto zrezygnować z produktów zawierających sztuczny wosk, parafina („mineral oil”), substancje z przedtroskiem „izo”, ozokeryt, formaldehyd, polikrylamid, wszystko co zawiera w nazwie „paraben” (to konserwanty). Najbardziej toksyczne dla włosów są silikony, rozpuszczalniki (PEG, PPG) i detergenty (SLS, SLES). Jeśli masz wątpliwości zawsze możesz poradzić się swojego fryzjera Bielsko-Biała, który z pewnością pomoże w doborze prawidłowych kosmetyków.\nCo powinno się znaleźć w dobrym kosmetyku do włosów? Ekstrakty roślinne, ale tylko w niewielkiej ilości. Humuktanty takie jak mocznik, gliceryna, miód. Witaminy, które w tym przypadku pełnią formę antyoksydantu. Stężenie danego składnika można określić w prosty sposób: najwięcej jest tych, które są na początku listy, czytając od lewej strony.\nDobierając kosmetyki powinniśmy zwracać uwagę na kilka rzeczy:\ngęstość włosów – im cieńsze są, tym mniejszą ilość kosmetyku powinniśmy przeznaczać do pielęgnacji,\nporowatość – jeśli nasze włosy długo schną, to znaczy, że wystarczy kosmetyk o mniejszej intensywności działania,\nkondycję – włosy w złej kondycji, po zabiegach stylizacyjnych, farbowaniu i częstym stosowaniu lokówek będą wymagały specjalnej terapii regenerującej oraz odżywek.\nPielęgnację należy dobierać w zgodzie z własną oceną tego jak szybko włosy się przetłuszczają. Producenci oferują dwa rodzaje kosmetyków: do włosów przetłuszczających się i włosów wysuszonych – w tych przypadkach zaleca się również regularne peelingi.\nKosmetyki w przypadku włosów farbowanych najlepiej dobierać z poradą stylisty, który określi strukturę oraz charakter włosów.


Tech Insights (8/2021) | Deloitte\nNewsletter Tech Insights: Zaawansowane algorytmy ML a ich odwieczne „przyziemne” wymagania\nNewsletter Tech Insights, 08/2021\nWraz ze zwiększeniem się dostępności oraz elastyczności skalowania mocy obliczeniowych, osiągalnych przede wszystkim dzięki rozwiązaniom chmurowym, rozwinęły się również algorytmy Uczenia Maszynowego (ang. Machine Learning - ML). Przy dzisiejszych zasobach sprzętowych, złożoność algorytmów nie stanowi już problemu. Zauważamy, że stale powstają coraz to nowsze i bardziej zaawansowane wersje, zdolne odkrywać i odtwarzać w danych bardzo skomplikowane wzorce. Dostępność takiego wachlarza metod powoduje, że często odruchowo sięgamy po te bardziej zaawansowane propozycje, intuicyjnie czując, że będą one skuteczniejsze od ich prostszych alternatyw.\nWięcej możesz dowiedzieć z najnowszego wydania Newslettera TechInsights. Przeczytasz również między innymi o tym, jak stworzyć miejsce pracy aktywnie wykorzystujące technologie cyfrowe, które zapewni wsparcie i pobudzi produktywność zespołu, a także posłuchasz o czynnikach sukcesu transformacji zwinnych.


publikacja 05.04.2016 08:30\nMszy św. przewodniczył bp Mirosław Milewski\nMaryjnej procesji towarzyszyła bogata asysta procesyjna, straż, a także licznie zgromadzeni wierni. - Witamy Cię w najstarszym kościele i najstarszej parafii dekanatu Płock-wschód – witał obraz ks. Marek Zaborowski, proboszcz parafii. – To w tym kościele wielbili Cię bł. abp Antonii Nowowiejski i bp Leon Wetmański przygotowując się na męczeńską drogę. Chcemy Ci, Matko, podziękować, za Twoją obecność w tej częstochowskiej ikonie, ale przede wszystkim za opiekę, jaką doznajemy od Ciebie każdego dnia naszego życia – modlił się ks. proboszcz. – Chcemy Cię prosić, abyś pobłogosławiła parafialne rodziny, każdemu Twemu dziecku. Niech Twoja obecność wśród nas będzie dla nas ucztą Twojej macierzystej miłości – prosił ks. proboszcz Zaborowski.\nPrzedstawiciele rodzin zawierzyli Maryi wszystkie rodzinne relacje. - Naucz nas kochać mimo wszystko. Naucz nas przebaczać. Tobie Maryjo, Jezus nie odmawia niczego, dlatego prosimy Cię dzisiaj, abyś zawsze stała między nami, a Twoim Synem i orędowała w intencji naszych rodzin. Byśmy każdego dnia wzrastali w miłości miłosiernej jako mężczyźni, kobiety, małżonkowie, rodzice oraz dzieci – modliła się rodzina.\nMłodzież witając Jasnogórską Madonnę modliła się o siły w pomnożeniu Jej obecności w codzienności oraz rozpalenie serc miłością Jej Syna.\nMszy św. inaugurującej dobę nawiedzenia przewodniczył bp Mirosław Milewski. W homilii zwrócił uwagę, jak ważną decyzję podjęła Maryja, odpowiadając na zwiastowanie Anioła. - Do młodej niewiasty przychodzi Anioł, i mówi Jej, że to Ona zostanie Matką Emanuela. Padają wtedy słowa z Jej ust, które zmieniły życie Maryi, ale także słowa, które zmieniły życie świata i każdego z nas – mówił w kazaniu bp Mirosław Milewski. - W konsekwencji tego wydarzenia i przyjęcia woli Bożej, Maryja została Matką Jezusa, Matką Boga. Można się zastanawiać, jaki jest przymiot u Niej najważniejszy. Zapewne wszyscy wybralibyśmy jeden najważniejszy tytuł, choć ma ich tysiące, ale ten główny to "Matka"! Ten wydaje się najbardziej kluczowy, najważniejszy i najcenniejszy ze wszystkich posiadanych, w skarbcu Kościoła – zwracał uwagę ks. biskup.\nW kazaniu przypomniał, że "genom Polaka" jest stworzony przez tożsamość, jaką daje Bój Ojciec przez swojego Syna. – Nosimy w sobie "gen maryjny", coś, co czyni każdego z nas synem naszej Matki. Dlatego my Polacy, katolicy nosimy w sobie dwa wymiary pobożności. Ten wymiar chrystologiczny i maryjny. Trudno sobie wyobrazić nasze życie bez pobożności Maryi – akcentował bp Mirosław.\nBp Milewski zachęcał, aby wszyscy popatrzyli w Jej przenikliwe oczy. Oczy, które patrzą na swoje dzieci. – Ona patrzy ufnie na każdego z nas. Jesteśmy synami, córkami Maryi. Na szlaku swojej wędrówki, Ona, Matka Jezusa, nasza Matka jest z nami! I ze swoją matczyną opieką przyszła nam z pomocą – mówił bp Mirosław.\nMyśląc o owocach spotkania z Matką Bożą, bp Milewski zachęcił, że musi ono zakończyć się jakimś wydarzeniem w naszym życiu. Jakimś postanowieniem, pobożną praktyką, czynem miłosierdzia, zmianą swojego życia. - Patrząc teraz w oczy Matki, warto przejrzeć się w nich trochę jak w lustrze, zastanowić się i zapytać, czego mi potrzeba, gdzie powinienem się zmienić, co powinno wydarzyć się w moim życiu.. Pamiętajcie, że Matka, to jest taką osobą, która zawsze kocha swoje dzieci. Nawet, jeśli one są grzeszne, nieposłuszne, niewierne. Bo takie jest serce Matki! – zachęcał bp Milewski.\nAkcentował, że przesłaniem Maryi jest to, co jest sercem życia Kościoła, a mianowicie życie człowieka i jego godność. – Ona zdaje się mówić z tego obrazu: Chrońcie życie, chrońcie życie poczęte, dzieci nienarodzone, chrońcie osoby starsze przed plagą eutanazji, przed instrumentalnym traktowaniem genu ludzkiego – przypominał bp Milewski.\nPośród osób starszych, młodzieży powitaniu ikony Czarnej Madonny towarzyszyły również dzieci. Wśród nich była także 4-letnia Julia. W rozmowie z "Gościem Płockim" dzieli się swoimi odczuciami, jakie jej towarzyszą. – Czuję w swoim serduszku wielką radość, miłość i uśmiech, że jest z nami Maryja. Ona jest taka sama, jak na Jasnej Górze! Cieszę się, że przyszła i jest z nami – dzieli się Julia.


Formy płatności - Organic Sp. z o.o\nOferujemy wygodne formy płatności za zakupy:\nPrzelew – należy dokonać wpłaty na wskazany w wiadomości e-mail rachunek bankowy. Płatność może zostać wykonana przez Internet, w banku, na poczcie lub w innym miejscu realizującym przelewy bankowe. Płatność księgowana jest zwykle w ciągu 2 dni roboczych. Po zaksięgowaniu wpłaty następuje przygotowanie zamówienia do wysyłki.\nPobranie – umożliwia zapłatę za zakupy podczas odbioru zamówienia dostarczonego przez pocztę lub kuriera. Ta forma zapłaty wiąże się z wyższymi kosztami wysyłki.\nPayU - szybka i bezpieczna forma płatności. Dzięki płatnościom PayU możesz w bezproblemowy sposób dokonać płatności ze swojego konta bankowego lub kartą płatniczą.


Energia dla firm szuka inwestorów - Puls Biznesu - pb.pl\nWłaściciel największego z niezależnych sprzedawców energii rozmawia o sprzedaży firmy, ale giełda też go kusi.\nKrążą prezentacje, toczą się rozmowy, są nawet zainteresowani. W branży mówi się, że Robert Zagożdżon, czyli właściciel Energii dla firm (Edf), największego z niezależnych sprzedawców energii, szuka chętnego na kontrolny pakiet udziałów w spółce.\nSami zainteresowani bagatelizują sprawę. Piotr Ostaszewski, prezes Edf, przekonuje, że inicjatywa pochodzi z zewnątrz, tzn. są inwestorzy zainteresowani przebadaniem firmy.\n— Zainteresowanie inwestorów było widoczne, odbyliśmy kilka spotkań. Na razie jednak właściciel nie chce rezygnować z kontroli nad firmą. Najbardziej prawdopodobne jest w tej chwili przeprowadzenie emisji na GPW pod koniec przyszłego roku — twierdzi Piotr Ostaszewski.\nNie udało nam się skontaktować z Robertem Zagożdżonem, biznesmenem realizującym się jednocześnie w branży energetycznej i w coachingu. W branży mówi się, że ma wysokie oczekiwania cenowe, których potencjalni zainteresowani nie chcą spełnić. Wśród zainteresowanych są, zdaniem branży, fundusze, a nawet jedna z państwowych grup energetycznych.\n— Edf nie potrzebuje inwestora z kapitałem, bo to już stabilny biznes, który zarabia. Firma została jednak zbudowana po to,\nEnergia dla firm i jej konkurenci korzystają z tego, że firmy i ludzie coraz częściej zmieniają sprzedawcę energii elektrycznej po to, by płacić mniej. Z danych Urzędu Regulacji Energetyki wynika, że aktywność odbiorców rośnie. W czerwcu 2014 r. zmiany sprzedawcy dokonało 9,7 tys. gospodarstw domowych, a już w lipcu liczba ta wzrosła do 12,6 tys. Podobny trend widać wśród odbiorców przemysłowych. Liczba zmian sprzedawcy w czerwcu wynosiła 1,6 tys., podczas gdy w lipcu było to już 2 tys. by ją sprzedać — przypomina jeden z menedżerów.\nBiznes Edf obejmuje zakup energii na Towarowej Giełdzie Energii w cenach hurtowych i jej sprzedaż odbiorcom końcowym, najczęściej małym i średnim firmom. Inwestorów może kusić skala, bo Edf to dziś największy sprzedawca prądu, z portfelem 40 tys. klientów. Portfel rośnie, bo na koniec 2013 r. klientów były 33 tys. Wolumen dostarczonej energii ma sięgnąć w przyszłym roku 1,5 TWh. Przychody to ok. 360 mln zł rocznie i firma na nich zarabia. EBITDA (zysk operacyjny plus amortyzacja) to ostatnio 20 mln zł, a w 2015 r. może wzrosnąć do 45-50 mln zł.\nZysk netto to blisko 20 mln zł. O ile skala to mocny punkt Edf, o tyle spółka siostra, czyli Energetyczne Centrum (EC), to punkt słabszy. Firmy łączy właściciel, czyli Robert Zagożdżon, który kontroluje EC poprzez podmiot zależny.\nEC, specjalizujące się w sprzedaży prądu osobom indywidualnym, opinie ma kontrowersyjne, głównie ze względu na praktyki sprzedażowe. W 2013 r. firmę ukarał Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów.\n— Na rynku panuje opinia, że EC to nieatrakcyjny biznes, ale niestety mocno związany z Edf — stwierdza jeden z naszych rozmówców. Piotr Ostaszewski precyzuje, że z EC nie ma powiązań, a ewentualne plany giełdowe obejmują wyłącznie Edf.\n— Pieniądze z giełdy przeznaczylibyśmy na działania handlowe i na zwiększenie aktywności na giełdzie energii — wylicza prezes Edf. Na razie Edf włączył do oferty gaz, a testuje jeszcze sprzedaż mikroinstalacji produkujących energię ze źródeł odnawialnych.\nEnergetyka i górnictwo / Energia dla firm szuka inwestorów


Ibn Masarra – Wikipedja, wolna encyklopedia\nIbn Masarra był radykalnym neoplatonikiem, budującym metafizykę na neoplatońskim emanatyzmie. Do neoplatonizmu włączał syntetyzujące się z nim często już dawniej elementy maniheizmu i bliskowshodniego okultyzmu. Początek wszystkiego, co istnieje upatrywał w ezoterycznie rozumianym Prabycie, ktury można interpretować jako element boski, z kturego wyłoniła się pierwotna materia, o harakteże duhowym i świetlistym. Materia świetlisto-duhowa wydaje z siebie kolejne emanacje - anima mundi, dusza świata, z kturej wyłania się duh świata pżyziemnego, z kturego kolejno wyłaniają się dusze wegetatywne, zwieżęce, czysto duhowe, i wreszcie dusze rozumne. Wszystkie te duhy złączone są z duhem świata za pomocą uniwersalnego prawa miłości. Prawu miłości pżeciwstawia się ruwnież wywodząca się z duszy świata kierująca się prawem nienawiści pżyroda, ktura wprowadza w Bycie wielość i zrużnicowanie.\nOpen Library: OL1293670A