Kiedy Nadia spadła z mostu cz. IV (Finał) - Creepypasta, horror, strszne historie, recenzje, artykuły, filmy, galerie, na faktach - Straszne-Historie.pl\njellycat 5 2 lata temu 2 296 odsłon Czas czytania: ~26 minut\nTo opowiadanie stanowi ostatnią część historii "Kiedy Nadia spadła z mostu".\nPierwsza część: http://straszne-historie.pl/story/13540-KIEDY-NADIA-SPADLA-Z-MOSTU\nDruga część: https://straszne-historie.pl/story/14831-Kiedy-Nadia-spadla-z-mostu-cz-II\nTrzecia część: https://straszne-historie.pl/story/15224-Kiedy-Nadia-spadla-z-mostu-cz-III\nZerwałem się na równe nogi. Przerażona Raisa stała w progu mojego domu, dygocząc na całym ciele. Jej wzrok utkwiony był w pobliskie krzaki. Podszedłem tam, by po chwili ujrzeć wypłoszonego odgłosem moich kroków sprawcę zamieszania.\n- Szczur, – odparłem spokojnie – od śmierci Krasnego pewnie mają tutaj raj na ziemi.\n- Nienawidzę gryzoni! - Raisa prawie płakała; aż trudno uwierzyć, że to ta sama dziewczyna, która przed chwilą chciała szukać mordercy.\nOdprowadziłem ją pod same drzwi. Ponieważ mama Raisy potrzebowała jednak jej pomocy przy jakiejś pracy, umówiliśmy się na spacer za godzinę. W tym czasie ja usiadłem do biurka, i po raz kolejny wertowałem listy od Nadii. Porównywałem te sporządzone przed i po śmierci. Wydrukowałem te dziwne maile, o których nigdy bym nie pomyślał, że mogą być jakimś dowodem; może to rzeczywiście tylko jakiś spam, bo co mogą znaczyć te znaczki? Wpatrywałem się jak nienormalny w znicze na moście ujęte na zdjęciu, które Raisa zrobiła telefonem. Jakość kiepska, widać jednak było trzy kolory zniczy, z których tylko jeden miał zdobienie. Ale nic poza tym. Przecież to żadna nowość, że ludzie stawiają znicze w miejscach kojarzonych z czyjąś nagła śmiercią. W każdym razie nie znalazłem nic nowego. Faktem pozostało, że ktoś bardzo dobrze imitował charakter pisma Nadii. Na moje laickie oko nie dostrzegłem różnicy. Być może dla znawcy fałszerstwo byłoby bardziej oczywiste. Kilkakrotnie brałem też do rąk wisiorek, który Raisa rozpoznała jako własność Nadii. Kształt serca mimowolnie przypomniał mi o ozdobie noszonej przez Raisę. Prócz kształtu nie łączyło ich nic. Serce Nadii było czerwone, nieduże, składało się z mnóstwa drobnych kamieni, które mieniły się tak, że aż biło po oczach. Serce Raisy było niebieskie, nieco większe, ale złożone tylko z jednego kamienia – jakby ktoś wyrzeźbił je z błękitnego, matowego lodu.\nZupełnie jak ich właścicielki. Dziewczyny, których oprócz przyjaźni nie łączyło nic. I w tym wszystkim ja, który kochałem je obie, każdą inaczej. Bawiąc się wisiorkiem, wyczułem pod palcem szczelinę w boku zawieszki. Uszczerbek…? Badanie biżuterii przerwało mi pukanie do drzwi.\nŚliczna Raisa, ubrana w obcisłe jeansy i równie obcisły kremowy sweter, była gotowa na kolejne wywoływanie duchów.\nOboje byliśmy już po kolacji, więc pomysł o pizzy wypadł z obiegu.\nPonieważ nie mieliśmy pomysłu na dalsze kontynuowanie naszego śledztwa, postanowiliśmy udać się tam, gdzie wszystko się zaczęło. Dziupla. Szliśmy w milczeniu, wyposażeni na wszelki wypadek w noże i gaz pieprzowy. Patrzyłem na zamyśloną Raisę. Ten moment miał charakter sacrum. Jej ciało wzbudzało w moich zmysłach takie dreszcze, jak niegdyś zmysłowe krągłości Raisy, odziane w czerwone bikini.\n- Boris - Raisa pierwsza przerwała ciszę – opowiedz mi jeszcze raz, co się wtedy wydarzyło. Tyle ile pamiętasz. Może coś przeoczyliśmy.\n- Ale co masz na myśli? – jej pytanie było wyrwane z kontekstu.\n- Opowiedz mi dokładnie o tym wieczorze, kiedy ostatni raz widziałeś Nadię żywą.\nPrzez moment spojrzałem badawczo na Raisę. Czyżby nadal mnie podejrzewała? Ja w ciągu ostatnich godzin odsunąłem od siebie myśl, że to mogła być ona. Ale nie, Raisa patrzyła na mnie zupełnie niepodejrzliwie. Szukała czegoś innego w moich wspomnieniach.\n- Nie pamiętam już dokładnie,– odparłem – minęło sporo czasu.\n- Siedzieliśmy w naszej ulubionej pizzerii. Czekaliśmy na Ciebie. Nadia do Ciebie dzwoniła, ale ty nie odbierałaś.\nOstatnie zdanie spowodowało grymas bólu na twarzy Raisy.\n- Powiedziałem Nadii – kontynuowałem – że widocznie nie masz przy sobie telefonu i żebyśmy już coś zamówili. Zjedliśmy frytki i włóczyliśmy się po mieście. Potem poszliśmy na piwo. Nadia jeszcze próbowała chyba do ciebie zadzwonić. Potem zaproponowałem jej, że ją odprowadzę, ale ona powiedziała, że się z kimś umówiła. Nie wiem, czy na mieście, czy na moście… Poszedłem wtedy do domu. To wszystko, co pamiętam.\nRaisy widocznie nie zadowalała moja odpowiedź. Nie kontynuowała jednak tematu, bo doszliśmy do miejsca docelowego. Widok złamanego drzewa w półmroku wyraźnie wzbudzał w mojej przyjaciółce lęk.\n- Boris… - szepnęła, chwytając mnie za ramię - Myślisz, że ona tu jest…?\n- Nie pleć głupstw, skarbie. Ona nie żyje.\nOdsunęła się ode mnie gwałtownie.\n- Nie mów do mnie skarbie!- rozkazała i pobiegła w kierunku drzewa. Nie zamierzałem się z nią sprzeczać. Widziałem, jak drżącą dłoń wkłada do dziupli, a po chwili wyciąga ją z ulgą.\n- Pusto? - zapytałem, podchodząc do niej. Kiwnęła potakującą głową.\nMieliśmy już wracać, gdy nagle zerwał się mocny wiatr. Poczułem się nieswojo. Widocznie wyobrażenia i nastrój Raisy udzieliły się i mi, bo zacząłem się bać. Złapałem dziewczynę za ramię i przyspieszyłem kroku. W tamtej chwili zacząłem żałować, że nie zdecydowaliśmy się przyjechać samochodem, zamiast beztrosko spacerować. Dookoła robiła się coraz ciemniej. Kiedy uszliśmy - w moim mniemaniu - na „bezpieczną” odległość, obejrzałem się za siebie. Wytężyłem wzrok w stronę sekretnej dziupli. Raisa również zatrzymała się i odwróciła.\nStaliśmy jak skamieniali.\n- Raisa… Też to widzisz? – spytałem, dygocząc.\nMoja towarzyszka najwyraźniej nie mogła wypowiedzieć słowa. I nic dziwnego. Nie mogliśmy oboje mieć tego samego przywidzenia. Mimo ciemności wyraźnie było widać wysoką, damską sylwetkę w czerwonej sukni, wkładającą coś do złamanego drzewa. Kiedy to coś skierowało głowę w naszą stronę, oboje rzuciliśmy się do ucieczki.\nZmęczenie dopadło nas przy najbliższym domu i kazało się zatrzymać. Ledwie łapiąc oddech, dalszą drogę pokonywaliśmy już wolnym krokiem, co jakiś czas oglądając się za siebie. Wyglądało na to, że zjawa najwyraźniej odpuściła sobie gonitwę za nami. Mimo wszystko postanowiliśmy przedłużyć sobie drogę do domów, idąc częściej uczęszczanymi uliczkami. Jakieś naiwne przekonanie kazało nam wierzyć, że duch Nadii nie pozwoli sobie na zabijanie nas w miejscu publicznym w obecności świadków.\n- Boris, co to było? – odezwała się Raisa jako pierwsza, powoli otrząsając się z szoku.\n- Nie wiem. Ale jeśli ktoś nas chciał przestraszyć, to mu się udało. Pojebany świr.\nKiedy się uspokoiłem, przestałem być pewien czegokolwiek. Kolor sukienki, wzrost… Faktycznie wskazywały na Nadię, ale z tej odległości nie byłem w stanie ocenić, czy faktycznie to była Nadia. Nie mogłem być nawet pewien, czy przybysz był kobietą, czy facetem z wypchanym stanikiem. Było przecież dość ciemno.\n- I co robimy dalej? Sprawa zaczyna mnie przerażać… - Raisa wbiła wzrok w kostkę brukową. Starała się nie nadepnąć na szczelinę w miejscu łączenia płyt. Nie wiem, czy to jakieś dziecięce przyzwyczajenie, czy jakaś skłonność o podłożu zaburzeń psychicznych.\n- Jutro rano pójdę zajrzeć, co to coś włożyło do drzewa. Dziś… no, że tak powiem, nie mam nastroju.\n- Oszalałeś? Nie pójdziesz tam, to niebezpieczne!\n- A co, martwisz się o mnie? – humor zaczął mi wracać. Spojrzałem chytrze w oczy Raisy, uśmiechając się łobuzersko.\n- Nie o to chodzi… - brunetka odwróciła wzrok, rumieniąc się.\nOdprowadziłem ją do domu. Wolałem być pewien, że jest bezpieczna. Potem udałem się do siebie. Zmęczony padłem na łóżko. Nawet nie wziąłem prysznica. Zasnąłem kamiennym snem.\nObudziłem się niespodziewanie. Za oknem było jeszcze ciemno. Zegarek wskazywał parę minut po czwartej. Sprawa zjawy znad rzeki drążyła mój jeszcze nie do końca wybudzony mózg. Ciekawość okazała się silniejsza od strachu.\n- Trudno, nie wytrzymam. – mruknąłem do siebie i zacząłem się ubierać.\nWybiegłem z domu, pędzony nagłym przypływem energii. Ulice były puste, wszędzie cisza jak makiem zasiał. W ekspresowo krótkim czasie dotarłem do naszej dawnej przystani. Złamane drzewo przywitało mnie ciszą. Gałęzie innych drzew również nawet nie drgnęły. Zero wiatru, tylko lekka, ciepła mgła. Na ten widok obawa jednak zaczęła wracać do mojego ciała. Ledwo zmusiłem się, aby podejść do dziupli. Zamykając oczy, włożyłem dłoń do środka.\nByłem bliski omdlenia, gdy wyjmowałem mokrą, pogiętą kopertę. Na jej wierzchu widniał przekreślony napis „Do R.”, pod spodem, znacznie bardziej nerwowym ruchem, nakreślono czerwonym pisakiem „Do B.”\nOtworzyłem kopertę i wyciągnąłem zawartość. Kartka była pusta.\n- Co jest, do cholery? – pomyślałem, oglądając kartkę ze wszystkich stron.\nZaczynało mnie to przerastać. Miałem już dość tego szaleństwa. We wściekłości podarłem kartkę i zacząłem rozrywać kopertę. Wtedy przypadkiem odkryłem, że we wewnętrznej stronie koperty jest coś napisane. Rozdarłem jej bok i rozłożyłem tak, by móc odczytać wiadomość.\n„…O wszystkim pamiętasz, Boris, prawda? Jeszcze trochę, poczekaj…”\nPot spłynął mi po skroni. Pamiętam? Pamiętam?...\nDźwięk budzika wyrwał mnie ze snu. Jak oparzony wyskoczyłem z pościeli. A więc to był tylko sen? Dla pewności sprawdziłem, czy w domu nie ma jakichkolwiek śladów po nocnej eskapadzie. Ale teren był czysty, więc ewidentnie wszystko było tylko koszmarem, wytworem mojej zmęczonej wyobraźni.\nSen dał mi jednak sporo do myślenia. Przez głowę przemknęła mi myśl, że im bardziej z Raisą wciągamy się w tę historię, tym więcej nieoczekiwanych zdarzeń staje na naszej drodze. Druga sprawa, że przez to coraz więcej się doszukujemy, wyolbrzymiany, dośpiewujemy sobie. Te swoista eskalacja nie działała dobrze na naszą dwójkę, a mój sen jest na to niezbitym dowodem.\nPomyślałem więc, że należy sobie zrobić dzień lub dwa przerwy w naszym śledztwie, aby dać umysłom odpocząć. Ostatnie kilkadziesiąt godzin było dla nas wyjątkowo stresujące i intensywne. Postanowiłem mimo wszystko udać się do dziupli, a potem zrobić sobie mały chill out.\nChwyciłem za telefon komórkowy i wyskrobałem Raisie SMS’a.\n„Hej, jak po wczorajszym, żyjesz? . Idę do dziupli, wybierasz się ze mną?”\n„Sorki, ale mam coś do załatwienia, muszę skoczyć do pracy, nawet jak mam wolne to mnie męczą. Możemy się spotkać po południu. Co masz zamiar robić dalej z naszą sprawą?”\nW pracy, akurat. Stchórzyłaś po prostu, króliczku. Albo coś ukrywasz. Mam nadzieję, że to pierwsze.\n„Ok, daj później znać o której i gdzie. Co do naszej sprawy, to mam zamiar zrobić przerwę, ale porozmawiamy o tym później”\n„Ok. Do zobaczenia.”\nPoczułem, że pot wczorajszych emocji niemiłosiernie kłuje mnie w nozdrza, więc wlazłem pod prysznic. Chłodna woda przyjemnie mnie otrzeźwiła i wprawiła w dobry nastrój. Nawet psychol w czerwonej sukience wydawał mi się teraz bardziej pocieszny niż przerażający.\nPochłonąłem trzy bułki z serem i stwierdziłem, że czas zamknąć sprawę skrytki pocztowej w drzewie. Tym razem jednak postanowiłem pokonać trasę autem.\nKiedy dotarłem na miejsce, ku mojemu zdziwieniu nie odczuwałem strachu, który towarzyszył mi w moim sennym koszmarze. W blasku słońca wszystko wydawało się bardziej przyjazne. Pełen emocji jednak zanurzyłem dłoń w dziupli. Nic w niej nie znalazłem prócz papierka po batoniku. Cokolwiek pochylało się nad drzewem wczorajszego wieczoru, nie zostawiło po sobie pamiątki.\n- No cóż, - mruknąłem sam do siebie – albo ktoś sobie robi jaja, albo oboje z Raisą mamy już wyprane mózgi.\nNa wszelki wypadek obszedłem jeszcze drzewo. Po upewnieniu się, że nie mam tu czego szukać, wróciłem do samochodu. Postanowiłem sobie pomóc w zapominaniu o duchu Nadii poprzez zakup kilku piw w pobliskim supermarkecie.\nMimo przedpołudniowej pory na ulicach miasteczka panował spory tłok. Szybciej przebyłbym trasę na pieszo, bo miałem niebywałe szczęście do stających na ciągu mojej jazdy czerwonych świateł. Znudzony staniem w korku, sennym wzrokiem przyglądałem się przechodniom. Nagle, wśród tłumu spacerowiczów, dojrzałem znajomą, niewysoką sylwetkę.\n- Raisa! – krzyknąłem do dziewczyny.\nNie usłyszała mnie. Na ulicy było gwarno, a ona była zajęta rozmową przez telefon. Po chwili zniknęła za drzwiami pobliskiej restauracji.\nPomyślałem, że nie ma sensu czekać do popołudnia, skoro już ją spotkałem. Poza tym nieoczekiwane wspólne drugie śniadanie z brunetką wydawało mi się przyjemnym pomysłem. Zaparkowałem samochód na najbliższym parkingu i poszedłem w stronę restauracji. Chciałem zlokalizować Raisę przez szybę witryny, wejść niespostrzeżenie i stojąc za jej plecami wysłać SMS o treści „Już po pracy? ”.\nWlepiłem dyskretnie nos w szkło okna, wypatrując mojej znajomej. W końcu ją dojrzałem, siedziała przy stoliku w rogu lokalu. Wyglądało na to, że na kogoś czeka, bo zamiast w menu nerwowo spoglądała na zegarek. Zaciekawiło mnie, z kim się umówiła. Nie wspominała, że w pracy prowadzi jakieś spotkania biznesowe. Choć w sumie nie rozmawialiśmy aż tak dużo o jej pracy, zajęci sprawą listów w dziupli. Mimo wszystko zrozumiałem, że pracuje raczej przy biurku, a nie w terenie. Co prawda spotkaliśmy się po wielu latach, więc niewiele o niej wiem i jestem w domu dopiero od paru dni, ale wydaje mi się, że nasze więzi mocno się w tym krótkim czasie zacieśniły. Gdy spytałem Raisę, czy ma męża, narzeczonego czy chłopaka, odpowiedziała stanowczo, że „nie”. Zresztą to właśnie sprawiło, że nie miałem oporu, by spędzić z nią wtedy namiętną noc. Ale mogła kłamać, prawda?\nW trakcie moich przemyśleń do kawiarni zdążyła wejść jakaś rodzina, starszy mężczyzna, dwie plotkujące nastolatki i dwóch facetów w garniakach. Żadne z nich nie podeszło do stolika Raisy. Ożywiłem się nieco, gdy do lokalu wszedł wymodelowany gość koło czterdziestki, którego drogą wodę kolońską czuć było na kilometr. Ale także on nie okazał się być towarzyszem brunetki, siadając w drugim końcu restauracji przy starszej kobiecie. Obserwacje zaczęły mnie nudzić, Raisa chyba też zaczęła tracić cierpliwość do spóźniającego się towarzysza, bo nerwowo szukała czegoś w torebce. Kiedy postanowiłem odpuścić i odkleiłem się od szyby, ktoś, przebiegając, szturchnął mnie w ramię. Ja prawie tego nie odczułem, natomiast „napastnik” w wyniku zderzenia upuścił telefon.\n- A niech, to, bardzo pana przepraszam! – kwiliła płaczliwie blondynka, zbierając resztki telefonu z chodnika – Spieszyłam się i….\n- Nic się nie stało, – przerwałem dziewczynie, pomagając jej poszukiwaniach tylnej klapki aparatu – każdemu się czasem zdarzy.\nDziewczyna podziękowała i wbiegła w drzwi restauracji, w której siedziała Raisa. Pomyślałem, że jednak warto zaczekać. Tym razem się nie pomyliłem. Blondynka, obficie gestykulując, przysiadła się do mojej znajomej. Wyglądało to na zwykłe spotkanie dwóch koleżanek. Pewnie odszedłbym, w końcu czego miałem tu jeszcze szukać, gdyby nie jedna myśl, która nagle zaświtała w mojej głowie. Długie nogi. Wysoka sylwetka. Niezbyt długie blond włosy. Może podobieństwo nie było uderzające, ale z daleka można by było stwierdzić, że nieznajoma przypomina nieco Nadię… Czyżby coś knuły? Otrząsnąłem się i odszedłem w stronę samochodu, mimo wszystko zrobiwszy uprzednio zdjęcie. Przezorny ubezpieczony. Chyba jednak przesadzam. W końcu co w tym dziwnego, mało na świecie wysokich blondynek? A może to na swój sposób kod, w jaki Raisa wybiera sobie typ przyjaciółki. Poza tym, to zawsze Raisa była w tym układzie roztrzepańcem, a Nadia pełniła funkcję tej stabilnej i opanowanej. Ta nowa blondyneczka natomiast sprawiała wrażenie wyjątkowo niespokojnej gapy. Ech, Boris, to tylko dwie laski, które spotkały się na ploty, daj spokój.\nWsiadłem do auta i trochę otumaniony pojechałem do siebie. Zrobiłem sobie mocnej kawy i po raz kolejny postanowiłem przejrzeć maile, zdjęcia i stare listy. Nie oczekiwałem jednak, że znajdę tam coś nowego. Po tylu przewertowaniach wszystkiego trudno o przeoczenie czegokolwiek. Mimowolnie, tym razem, skupiłem się na listach od Raisy, nie od Nadii, ale i tam nie znalazłem nic godnego uwagi. Może poza jednym z najstarszych listów.\n„ N. chyba nie spodziewa się przyjęcia-niespodzianki! . To muszą być jej najlepsze urodziny!  Trzeba tylko kupić jeszcze parę rzeczy. O wszystkim pamiętasz, Boris, prawda? Jeszcze trochę, poczekaj, a tobie też wymyślę z Nadią coś ekstra na urodziny!”\n…O wszystkim pamiętasz, Boris, prawda? Jeszcze trochę, poczekaj…\nZnałem ten fragment. Dokładnie on był w moim śnie. Nie jestem przesądny, ale odkrycie tego faktu trochę mnie zmroziło.\n- Idioto! – skarciłem sam siebie w myślach – No przecież jak tysiąc razy czytasz to samo i myślisz tylko o jednym, to chyba normalne, że cię to potem męczy w koszmarach. Resztę to tylko twoja chora wyobraźnia.\nMoje długotrwałe rozmyślania przerwał dźwięk telefonu.\n- Hej Boris - usłyszałem w słuchawce wesoły głos Raisy – jesteś wolny? Możemy się spotkać?\nSpotkanie z roztrzepaną blondynką widocznie wprawiło ją w dobry nastrój. Nie zamierzałem ją jednak o to zagadywać. Jeszcze pomyśli, że ją śledziłem, i w sumie miałaby trochę racji.\n- No pewnie, - odparłem bez namysłu – może przejdziemy się do „Babushki”, jak kiedyś? Choć nie wiem, czy istnieje jeszcze.\n- Istnieje, istnieje. Akurat to nie za wiele się zmieniło. I nadal prawie nikt się tam nie kręci. To co, wpaść po Ciebie koło 16?\n- Jasne. Nie to, że chciałbym o tym przypominać, ale chyba nastrój ci się od wczoraj poprawił?\n- Tak, wiesz… przespałam się z problemem i trochę się uspokoiłam. A ty?\n- Ja również. - zmrużyłem oczy w rozmarzeniu; skoro Raisa radzi sobie z problemami sypiając z nimi to znaczy, że i ja jestem jej problemem – Pogadamy o tym twarzą w twarz, jak po mnie wpadniesz.\n- Ok, do potem.\n„Babushka” była kameralnym, specyficznym barem, do którego przychodziło wąskie grono stałych klientów. Mimo wszystko nadal funkcjonował, więc nie było z nim aż tak źle. Nocne życie wyraźnie ratowało go z finansowych opresji. Obiecałem sobie, że nie będę dziś wieczorem poruszał z Raisą tematu Nadii i postaram się wyluzować. Wziąłem szybki prysznic, założyłem ulubioną koszulę i czekałem na towarzyszkę. Raisa spóźniła się parę minut, ale nie potrafiłem jej tego nie wybaczyć. W krótkich obcisłych szortach, wysokich kozakach za kolano i skórzanej kurtce wyglądała jak milion dolarów. W dodatku perfumy, jakich używała, budziły we mnie bestię. Uspokajałem się jednak, tłumacząc sobie, że obiecałem zachować przyjacielską relację. Nie było to jednak łatwe po tym, jak w głowie siedziało mi wspomnienie tamtej nocy. Na samą myśl o tym cudnym ciele, które drgało wtedy pod moim ciężarem, czułem przeszywający po plecach dreszcz.\nOpanowałem się jednak. Raisa zdjęła kurtkę, odsłaniając opinającą ciało koronkową bluzkę.\n- Świetnie wyglądasz! – pochwaliłem szczerze.\n- Dzięki! - odpowiedziała, uśmiechając się; niebieska błyskotka po raz kolejny zdobiła jej szyję, dyndając na „dusiku” - Wiesz, kiedy mam nerwowy okres, lubię o siebie zadbać. To mnie uspokaja.\n- Mnie wręcz przeciwnie - powiedziałem do siebie w myślach – oglądanie ciebie takiej wzburza we mnie krew.\nWypiliśmy po piwie. Widziałem, że Raisa wzbrania się tym razem przed piciem alkoholu. Chyba bardzo zależało jej na tym, żebyśmy nie powtórzyli igraszek.\nNie rozumiałem do końca tej dziewczyny. Zawsze, kiedy kręciłem się blisko Nadii, sprawiała wrażenie zazdrosnej. Mimo tego, iż były przyjaciółkami, czułem, że Raisa prowadzi rywalizację. Nie wiem, czy Nadia była tego świadoma. A może po prostu uważała, że i tak góruje nad niską koleżanką, którą natura potraktowała nieco gorzej. Gdyby dziś widziała Raisę, pewnie nie miałaby już takiego poczucia wyższości. W każdym razie chyba nigdy nie dała odczuć przyjaciółce, że ma ją za gorszą. Raisa natomiast uwielbiała, mimo wszystko, sprawiać jej przyjemność. Albo był to tylko pretekst, bo wszelkie imprezy czy prezenty dla Nadii „musiały” być omawiane ze mną. Spędzałem wtedy z Raisą sam na sam dużo czasu. Być może była to jedyna metoda, by mogła się do mnie zbliżyć. Nie potrafiłem bowiem ukryć, że jestem zainteresowany ciałem Nadii. Raisa była tylko świetną kumpelą. A dziś? Może to jakaś zemsta? Może ślicznotka wyczuła, jak bardzo na mnie działa. Może tamtej nocy zaszeleściła papierkiem, pozwoliła skosztować jednej czekoladki, po czym schowała bombonierkę. Nie wiem, ale kobiety są dziwne.\n- Byłeś nad rzeką? - spytała nagle, przeczesując dłonią włosy.\n- Tak. - odparłem, biorąc łyk piwa – Pusto, żadnych kopert, żadnych listów, żadnych zniczy.\n- U mnie też nic. Skrzynka mailowa również bez podejrzanych wiadomości.\n- Świetnie. Czyli na ten moment spokój.\n- Wiesz, - wbiła wzrok w ziemię – to były dziwne dni… lata. Dobrze, że wróciłeś.\n- O, tęskniłaś? – zaśmiałem się.\n- Głupek! – wydęła wargi udając, że się dąsa - Nie o to chodzi. Kiedy Nadia odeszła, wszystko się zmieniło. Jej strata była dla mnie ogromnym ciosem. Ogromnym. A potem wyjechałeś i straciłam też ciebie…\nNa chwilę zamilkła. Czułem, że robi to po to, by powstrzymać łzy i całkiem się nie rozkleić.\n- Z naszej paczki, w rodzinnym mieście, zostałam tylko ja. – kontynuowała - Zaczęłam nienawidzić tamten most i rzekę. Wydawało mi się, że widzę w niej dryfujące, napuchnięte ciało Nadii….\n- Może jednak zamówić ci piwo? – przerwałem, widząc, w jaką stronę zmierza ta rozmowa.\n- A wiesz, jednak się skuszę. – odparła, rozpromieniając się – Ale odprowadzisz mnie potem do mojego domu, jasne?\n- Jasne, jasne. - sam już nie wiedziałem, czy się droczy, czy naprawdę wizja uprawiania ze mną kolejny raz seksu po pijaku napawa ją lękiem.\nW każdym razie nasze towarzystwo bardzo nam odpowiadało. Przegadaliśmy kilka dobrych godzin, zapominając całkowicie o paranormalnym problemie. Piwo w końcu zamieniliśmy na drinki. Wspominaliśmy dobre czasy, pomijając traumatyczne wakacje. Od czasu do czasu naszą rozmowę przerywał telefon Raisy. Dziewczyna najwyraźniej nie miała ochoty odbierać go w moim towarzystwie. Ktoś był jednak tak natarczywy, że w końcu wyszła z komórką do toalety. Nie podobało mi się to, ale obiecałem sobie, że tego wieczoru nie będę snuł niepotrzebnych wizji. W końcu nie było mnie tu siedem lat. Raisa miała swoją pracę, swoich znajomych, swoje życie. Zresztą nigdy nie byłem dla niej nikim więcej niż tylko przyjacielem. Choć dzisiaj miałem wielką ochotę to zmienić.\n- Chyba musimy się już zbierać. – zakomunikowała Raisa sennym tonem.\n- Masz rację. – odpowiedziałem, rozglądając się dookoła. Bar był praktycznie pusty, a moją towarzyszkę wyraźnie już zmęczył alkoholowy maraton.\nLekko chwiejnym, ale stabilnym krokiem wyszliśmy z „Babushki”. Noc była piękna i gwiaździsta. Raisa wsparła się na moim ramieniu, gdyż wysokie obcasy i procenty we krwi nie były zbyt dobrym przewodnikiem. Zaproponowałem, żebyśmy się przeszli trochę i otrzeźwieli, bo inaczej może nas spotkać urocza noc z głową w sedesie. Zgodziła się. Po raz drugi już, od mojego niedawnego powrotu, widziałem Raisę w zarumienionych alkoholem policzkach. Jakby to nie brzmiało, wyglądała uroczo.\n- Co mi się tak przyglądasz? - spytała, patrząc na mnie badawczo.\n- Bo ładnie wyglądasz.\n- Tak, wiem. Jestem pijana, ale nie aż tak… Nie drwij ze mnie! – wymamrotała.\n- Kiedy ja serio…\n- Daj spokój. – przerwała mi w pół słowa, spuszczając głowę – Od siedmiu lat sporo piję. Nawet nie staram się tego przerwać. Może nie widać… Uprawiam sport, dobrze się odżywiam, spa, siłownia, te sprawy. Jakoś trzymam swój wygląd w ryzach. Nie piję codziennie, nie. Od czasu do czasu. Ale sporo, i…\n- Rozumiem, - tym razem to ja jej przerwałem – to też moja wina. Zostawiłem cię z tym samą.\nPoczułem, jak wtula się w moje ramię.\n- Dziękuję. – wyszeptała w rękaw mojej kurtki.\nJej włosy pachniały czekoladą. To było cudowne. Ona była cudowna. Miałem się powstrzymać, miałem jej nie pospieszać. Ale tak bardzo chciałem, żeby była moja. Po tamtej wspólnej nocy nie potrafiłem tak po prostu zapomnieć.\nSzedłem tak zamyślony z półśpiącą na moim ramieniu Raisą, w ogóle nie zwracając uwagi na drogę. Pozwoliłem, by nogi same mnie niosły. Dość późno zorientowałem się, gdzie pozwoliłem zaprowadzić się losowi.\nRaisa, którą nagłe zatrzymanie chyba otrzeźwiło, podniosła głowę i mimowolnie się cofnęła. To miejsce budziło w niej najgorsze wspomnienia. Patrzyła na nie w taki sposób, jakby właśnie widziała spadającego do wody ciało przyjaciółki.\n- Raisa, - szepnąłem, głaszcząc ją po głowie - to tylko most. Nie bój się.\nSpojrzała mi w oczy pewnie i odważnie. Widziałem jednak, że odwaga nadal jest napędzana tylko siłą wypitych drinków.\n- Masz rację, - odparła, wyprzedzając mnie – to tylko most i moje lęki. Muszę się z tym w końcu zmierzyć. Muszę pozwolić Nadii odejść.\nSzedłem parę kroków za nią, przypatrując się jej zgrabnym pośladkom. Te śliczne nogi były niczym obietnica raju na ziemi. I te włosy, falujące przy jej każdym kroku. I alkohol, który drażnił moje instynkty. Raisa, nie dam rady.\nDogoniłem ją na środku mostu i złapałem w pół.\n- Co robisz, Boris? – zachichotała – to łaskocze!\nJej słodki śmiech potraktowałem jako przyzwolenie. Postawiłem ją przy barierce mostu. Jedną dłonią chwyciłem jej pośladek, drugą uniosłem podbródek i mocno przycisnąłem swojej wargi do jej ust. Nie poddała się jednak tak, jak oczekiwałem.\n- Boris, - powiedziała stanowczo, odpychając mnie delikatnie - ja nie mogę, rozumiesz?\n- Dlaczego? – byłem zdezorientowany całą sytuacją – Nie podobam ci się? Raisa, przytulałaś się do mnie, mówiłaś, że tęskniłaś za mną!\n- Mylnie mnie odczytałeś, jesteś dla mnie jak brat… – zaczęła skubać dłonią brzeg kurtki - Zrozum, nie możemy być razem. Ta noc wtedy to była wielka pomyłka… Byłam bardzo pijana, samotna i zdezorientowana, straciłam kontrolę…\n- Powiedz wreszcie, o co chodzi.\n- Ja.. Ja spotykam się już z kimś – wyszeptała nieśmiało.\n- Przecież mówiłaś, że nie masz chłopaka! – czułem, jak narasta we mnie frustracja.\n- Bo nie mam… Nie mam chłopaka.\nNic już z tego nie rozumiałem. Spojrzałem na nią, oczekując odpowiedzi. Widziałem, że ciężko jest jej wydusić z siebie prawdę. W końcu jednak skapitulowała, nie mogąc wytrzymać napięcia sytuacji.\n- Nie mam chłopaka. – rzekła cicho, spuszczając wzrok – Mam dziewczynę, Boris.\nNa chwilę mnie zamurowało. Potem wybuchnąłem śmiechem.\n- Dziewczynę? – odparłem drwiąco – Od kiedy to gustujesz w laskach, co? Przecież pamiętam, jak wkurzało cię, że interesuję się Nadią bardziej niż tobą! Byłaś zazdrosna jak diabli!\nOczy Raisy zrobiły się jeszcze większe, niż były w rzeczywistości. Jej wyraz twarzy wskazywał, że właśnie odkryła jakąś starą prawdę.\n- Boris, - złapała mnie troskliwie za ręce – nie byłam zazdrosna o to, że bardziej podoba ci się Nadia, niż ja. Byłam zazdrosna o fakt, że… że próbujesz mi ją odebrać.\n- Tak. Nadia… Nadia była biseksualna. I była wtedy moją dziewczyną. Te niebieskie serce, które noszę, i to, czerwone, należące do niej… Dałyśmy je sobie wzajemnie. To były znaki naszej miłości.\nDotarło do mnie. Wszystkie fakty, stare i nowe, przeszły przez moją głowę jak pocisk. Nie byłem obiektem westchnień dwóch kobiet. Byłem przyjacielem dwóch lesbijek. Raisa nie szukała we mnie faceta, tylko kumpla. Utknąłem w najbardziej pojebanym friendzone na świecie. Dlatego tak cierpiała, kiedy wylądowała ze mną w łóżku. Przed oczami stanęło mi wspomnienie gapowatej blondynki.\n- Ta blondynka w restauracji to twoja laska? To ona dziś do ciebie tak wydzwaniała? – szepnąłem drwiąco, nie patrząc na Raisę.\n- Skąd o niej wiesz? – spytała zszokowana.\n- Znikąd, kłamliwa, homoseksualna suko.\nPoczułem ból. Brunetka stała przerażona faktem, że właśnie mnie spoliczkowała. Spojrzałem obojętnie na Raisę i zacząłem powoli iść w jej stronę. Nie miała dokąd uciec. Wystraszona cofnęła się do barierki. Te zapłakane oczy. Ten pierdolony wisiorek, który kłuł mnie w duszę. Ta myśl, że jest ułomną jednostką o niezdrowych skłonnościach. Mam deja-vu? Ach, nie. Po prostu leki przestają działać. Może przez ten alkohol. A może zapomniałem wziąć dziennej dawki. W każdym razie przypomniałem sobie.\n- Rany… - syknąłem, chwytając w dłoń wisiorek Raisy - Trzęsiesz się zupełnie jak Nadia.\nTen wzrok. Zrozumiała. Zrozumiała, ale było już za późno.\nNadia była wyższa i silniejsza. Nie dałem rady jej utrzymać. Kopnęła mnie w brzuch i próbowała uciekać. Jej błąd, że biegła zbyt blisko barierki. Dogoniłem ją i uderzyłem pięścią w twarz. Nawet nie próbowałem się z nią zabawiać, taki byłem wtedy wściekły. Zepchnięcie jej, kiedy była pijana, nie stanowiło problemu.\n- Zostaw mnie, psychopato! – usta Nadii, w rozmazanej czerwonej szmince, wykrzykiwały przekleństwa, kiedy próbowała się ze mną szarpać. Nienawidziłem jej wtedy. Nienawidziłem za to, że te jędrne pośladki dotykam nie ja, ale ktoś inny, w dodatku dziewczyna. Nadia długo broniła się przed śmiercią, jakby chciała to życie wyszarpać. Cały czas była przytomna. Patrzyła na mnie z wyrzutem, kiedy spadała do wody. W tamtym momencie bałem się, że uda się jej wypłynąć i przetrwać. Most był jednak wysoki, woda głęboka, a dziewczyna, mimo szoku, nadal pijana. Poczekałem tam chwilę, gapiąc się w miejsce, gdzie wpadło ciało. Nie wypłynęła.\nRaisa była drobna, nie była w stanie wyswobodzić się z mojego uścisku. Bez trudu powaliłem ją na ziemię. Krótka spódniczka bez oporu dała się podciągnąć.\n- Boris, błagam, nie… - mamrotała płaczliwie. Nadaremno.\nNie byłem już tym zakochanym romantycznym chłopaczkiem, którym czyniły mnie prochy. Zatkałem jej dłonią usta. Na widok jej nagich piersi poczułem ciepło i przyjemny dreszcz. Cóż, musiałem to zrobić, byłem tylko mężczyzną. Należało mi się. Ból w jej oczach i opór jaki stawiała tylko mnie podniecał. Po wszystkim próbowała się jeszcze bronić. Nie miała jednak szans. Chwyciłem znów za jej wisiorek i podciągnąłem do góry. Miotała się, próbując odciągnąć moje dłonie od swojej szyi. Trzymałem ją, póki nie pękło zapięcie naszyjnika. Raisa bezwładnie opadła na ziemię. Wpakowałem naszyjnik do kieszeni. Nieprzytomną dziewczynę wziąłem na ręce i podszedłem do barierki. Płytko, ale oddychała. Przewiesiłem ją przez barierkę i beznamiętnie popchnąłem. Odetchnąłem, słysząc plusk wody.\nCiszę przerwał dźwięk melodii przewodniej z „Dirty Dancing”. Dopiero wtedy zauważyłem telefon Raisy leżący na ziemi. Musiał jej wypaść, kiedy się szarpała. Podszedłem i podniosłem komórkę. Na ekranie wyświetlało się zdjęcie twarzy blondwłosej dziewczyny.\nRita. Cóż za kurewskie imię. Cisnąłem telefon do rzeki.\nPostanowiłem wrócić do domu. Muszę zebrać się stąd z samego rana. Matka Raisy niedługo może zaalarmować policję. Znowu to samo.\nWszystko byłoby dobrze. Byłoby dobrze, gdyby siedem lat temu Nadia nie powiedziała mi w barze, kiedy po alkoholu język jej się rozwiązał, że nie jest mną zainteresowana, bo sypia z Raisą. Nie śledziłby jej wtedy udając, że wróciłem do domu. Nie próbowałbym zgwałcić na moście. Nie zepchnął jej do rzeki. Nie utonęłaby. Nie musiałbym uciekać z domu, kiedy mój ojciec zaczął podejrzewać, że wiem więcej o śmierci Nadii, niż powiedziałem policji. Zawsze podejrzewał mnie o najgorsze. W końcu jego syn miał rozdwojenie jaźni, musi więc być popierdolonym skurwielem. Nie musiałbym wiecznie śledzić każdego kroku tylu osób. Nie musiałbym „uciszać” ojca Raisy, który mi nie ufał i próbował się ze mną skontaktować, rodziców Nadii, którzy ni z tego, ni z owego zaczęli drążyć temat i wypytywać moich rodziców, wreszcie moją matkę i ojca, którzy nieustannie pisali do mnie w sprawie znalezionego pod łóżkiem wisiorka Nadii. Zabicie tylu osób nie sprawiło mi przyjemności. Po prostu sytuacja mnie do tego zmusiła. Mnie lub nas. Nie mam pojęcia, które „ja”, żyjące obok siebie, jest prawdziwe. Ile miałem roboty, by jednych ciał nie znaleziono, by inna śmierć wyglądała na zawał, by jeszcze inny wypadek faktycznie wyglądał jak wypadek. Chyba nawet niechcący ubiłem Krasnego.. Nie pozostało to obojętne dla mojej chorej psychiki. Ostro zszargałem sobie nerwy. Na szczęście psychiatra uwierzył w moją depresję, spowodowaną „niewyjaśnioną, nagłą śmiercią ukochanej, złymi relacjami z apodyktycznym ojcem sadystą i chorą, obojętną wobec mnie matką, trudnym dzieciństwem i innymi problemami”. Oczywiście nie przyznałem się, że biorę już prochy z powodu rozdwojenia jaźni. Ponieważ nadużywałem przepisywanych leków i te działały coraz słabiej, wkrótce musiałem zacząć kombinować i łączyć je z innymi substancjami. Po czasie zauważyłem, że miało to specyficzny wpływ na moją pamięć i, już tak mocno popierdoloną, osobowość. Nie umiałem się już jednak z tego wyplątać. A było coraz trudniej. Ileż musiałem się nakombinować z wiadomościami i kopertami, by winę zrzucić na jakiegoś psychola, gdy nie pozwolono sprawie ucichnąć. Zwłaszcza, że moje jedno lub drugie „alter ego” knuło intrygi za plecami reszty. Wszystkie te pomysły nie trzymały się żadnej kupy, chodziło tylko o to, by wzbudzić sensację i odwrócić uwagę od mojej osoby. Aż śmiać mi się chce, że analizowaliśmy te pierdoły z tą lesbą jakbyśmy pracowali w CSI. Nie raz pomagał mi przypadek lub okoliczne hieny, ale co się natrudziłem, to moje. A teraz jeszcze to. Nie miałem tylko pojęcia, kim była postać, którą widziałem z Raisą przy naszym drzewie. No przecież się chyba nie rozdwoiłem cieleśnie, prawda? Ale olać to, właściwie to mi pomogła.\nWracałem do domu wolnym krokiem, bawiąc się w kieszeni zimnym wisiorkiem Raisy. Wyczułem uszczerbek. Taki, jak w wisiorku Nadii. Wyciągnąłem błyskotkę z kieszeni, podważając szczelinę paznokciem. Naszyjnik otworzył się. Z małego, czarno-białego zdjęcia uśmiechała się do mnie śliczna blondynka. Już kojarzę. W czerwonym wisiorku na pewno znalazłbym zdjęcie Raisy. Kurwa. Dlaczego. Tak bardzo was kochałem. Kochaliśmy.\nZnowu będę musiał kombinować. Cóż, to nie moja wina. To wszystko wina tych homoseksualnych idiotek.\n„B. + R. = BBU”\nBoris i Raisa równa się bardzo bolesne umieranie.\nNie chciałem tego, serio. Po prostu nie miałem wyjścia.\nWróciłem ukradkiem do siebie. Światła w domu Raisy nie paliły się. Być może jej matka spała, nie czekając na nią, lub znów gdzieś wybyła. W każdym razie nie musiałem się na tę chwilę nikomu tłumaczyć. Wziąłem prysznic, zjadłem coś i stwierdziłem, że nie ma co czekać do rana. Nawet jeśli jeszcze miałem promile we krwi, to czułem się na siłach, by kierować autem. Spakowałem się szybko i zaniosłem bagaże do samochodu. Później pomyślę, co zrobić z domem starych i sprawą śmierci Raisy. Teraz muszę uciekać.\nRuszyłem powoli, mając nadzieję, że moja ucieczka nie będzie miała świadków. Postanowiłem pojechać bocznymi i leśnymi drogami, by nie natknąć się na patrol drogówki. Po co zwracać na siebie uwagę, zwłaszcza, że alkomat może coś wskazać. Droga była pusta, nad ziemią unosiła się jednak mgła.\nW oddali majaczyły dwie kobiece sylwetki, stojące przy leśnej drodze.\nSeks na moście mocno mnie pobudził. Krótki postój w ramionach dwóch prostytutek nie zaszkodzi, a może dzięki temu alkohol szybciej wyparuje z mojego ciała. Zawsze miałem bardzo wysokie libido. Stres go nie obniżał.\nPodjechałem bliżej, oblizując wargi na myśl o czekających mnie upojnych chwilach. Kobiety stały tyłem do mnie, wyciągając ręce w pozycji „łapania stopa”.\nCoś mnie zaniepokoiło. Zatrzymałem w odległości 200 metrów od dziewczyn. Wysoka blondynka w czerwonych szortach i sporo niższa brunetka w niebieskiej spódniczce nie odwracały się na pomruk samochodu. Stały nieruchomo. Nie wyciągały rąk w celu złapania podwózki. Zrozumiałem, że coś nimi pokazywały.\nZe strachem spojrzałem we wskazanym kierunku. Wytężyłem wzrok w dół uskoku. W dole majaczyło złamane drzewo z wielką dziuplą. W dotąd pustej, spoconej dłoni, poczułem szorstkość pocztowego papieru.\nTomasz Kingstone | 2018-12-26 23:31:17\nSzkoda, że finał. Ale cóż\nAnna Lewandowska | 2018-12-16 23:04:47\nNie rozumiem zakończenia ?\nBartłomiej Krawczyk | 2018-10-27 15:10:15\nŚwietna historia! Zacząłem podejrzewać Borisa trochę wcześniej, ale zakończenie i tak było dobre :)\nGosia Dlugosz | 2018-09-20 09:30:39\nJestem pod wrazeniem.tak jak napisal Ladislao poprostu zajebiste ?\nLadislao Calabrese | 2018-09-19 17:57:06\nCzas czytania: ~9 minut Wyświetlenia: 7 127\nCzas czytania: ~24 minuty Wyświetlenia: 8 463\nCzas czytania: ~17 minut Wyświetlenia: 6 897\nCzas czytania: ~8 minut Wyświetlenia: 5 289\nCzas czytania: ~15 minut Wyświetlenia: 15 105\nCzas czytania: ~5 minut Wyświetlenia: 14 247\nCzas czytania: ~5 minut Wyświetlenia: 15 535\nCzas czytania: ~1 minuta Wyświetlenia: 7 152\nCzas czytania: ~poniżej minuty Wyświetenia: 71 671\nCzas czytania: ~86 minut Wyświetenia: 13 485\nCzas czytania: ~poniżej minuty Wyświetenia: 193 403\nCzas czytania: ~8 minut Wyświetenia: 9 489\nCzas czytania: ~25 minut Wyświetenia: 17 295\nCzas czytania: ~18 minut Wyświetenia: 10 836\nCzas czytania: ~4 minuty Wyświetlenia: 6 006\nCzas czytania: ~2 minuty Wyświetlenia: 15 294\nCzas czytania: ~1 minuta Wyświetlenia: 7 875


Wiadomości: II liga K: Kolejny zespół ze stolicy pewny występu w play-off\nStrona Główna > Aktualności > II liga kobiet > II liga K: Kolejny zespół ze stolicy pewny występu w play-off\nII liga K: Kolejny zespół ze stolicy pewny występu w play-off\n14 lutego 2016 18:47\nSiatkarki AZS-u AWF UKSW Warszawa w sobotę pokonały drugi zespół ŁKS-u i zapewniły sobie awans do kolejnej fazy rozgrywek, są już pewne miejsca w najlepszej czwórce zespołów grupy 3. Stołeczne siatkarki nie miały problemów z pokonaniem rywalek, które przystąpiły do tego meczu w osłabionym składzie i w trzech setach zakończyły całe spotkanie.\nŁodzianki przystąpiły do meczu z siatkarkami AZS-u AWF Warszawa w nieco eksperymentalnym składzie, co wynikało z tego, że większość zawodniczek była dość mocno eksploatowana w czasie niedawno zakończonych mistrzostw województwa łódzkiego juniorek. Dwa proste błędy techniczne gospodyń i as serwisowy Anny Tustanowskiej wyprowadziły faworytki tego starcia na wyraźne prowadzenie (6:2). Na rozegraniu nie najlepiej radziła sobie Adrianna Wojewódzka i o czas bardzo szybko poprosił Michał Krymarys (3:9). Po ataku ze środka Klaudii Cieśluk przewaga gości wzrosła do dziewięciu oczek. Gra łodzianek pozostawiała sporo do życzenia, a rywalki bezlitośnie w pierwszym podejściu kończyły każdą kontrę. Najwięcej szkody gospodyniom zrobiła w ataku i zagrywce Tustanowska, po niespełna 18 minutach warszawianki cieszyły się z pewnego zwycięstwa w pierwszym secie (25:13).\nDrugą partię łodzianki rozpoczęły od walki punkt za punkt, pierwsze oczko dla gospodyń zdobyła Karolina Głodek atakiem ze środka siatki (1:1). Potem jednak przewaga warunków fizycznych i doświadczenia rywalek ponownie dała o sobie znać, w bloku zagrożenie dla rywalek stanowiła jedynie Natalia Gruszczyńska, a dobra gra w obronie siatkarek ze stolicy i atak Agaty Baranowskiej z drugiej linii sprawiły, że po chwili było 10:4. Z biegiem czasu grę ŁKS-u zaczęły napędzać Justyna Sagan i Klaudia Wieczorek, przez moment nie było już widać takiej dysproporcji w poczynaniach obu ekip (10:15). To zmieniło się, gdy piłka spadła tuż przed Anną Borek po zagrywce Tustanowskiej, co ponownie podcięło skrzydła gospodyniom (10:17). Stołeczne siatkarki mogły sobie pozwolić na więcej swobody, kiwką z drugiej piłki popisała się rozgrywająca Olga Lipińska, która jeszcze w zeszłym sezonie reprezentowała barwy ŁKS-u. Błąd łodzianek zakończył drugą odsłonę (15:25).\nPierwsza piłka trzeciego seta to dość szczęśliwy atak po siatce Baranowskiej, w kolejnej akcji łodzianki sprezentowały przyjezdnym piłkę przechodzącą i było 2:0. Dominacja warszawianek na siatce była ogromna, dodatkowo Cieśluk blokiem powiększała przewagę swojego zespołu, a po ataku blok-aut Baranowskiej o pierwszy czas poprosił trener Krymarys (8:2). Gdy wydawało się, że łodzianki jeszcze powalczą, asa serwisowego zagrała Anna Woińska (11:5). Trener warszawianek widząc dominację swoich podopiecznych, zaczął wprowadzać rezerwowe, swoją szansę dostała Adrianna Nejkauf. Po jednostronnym meczu trzy punkty zabrały ze sobą siatkarki AZS-u (25:19).\nŁKS II SAN MG13 Łódź – AZS AWF Warszawa 0:3


Poznaniacy, tej! cz.1 - Gautama Mazan — Ridero\nBezpłatny fragment - Poznaniacy, tej! cz.1\nFikcja historycznaProza współczesnaRomansDramatPolski\nZawody „Sokoła” to było wydarzenie. Na linii startu podnieceni chłopcy — w ich mniemaniu mężczyźni — z których każdy chciał zdobyć pierwsze miejsce. I ja, pośród nich niczym liliput, czy inne mniejsze i słabsze stworzenie, pragnące wszelako tego samego. Logika i statystyki kazały jednak przypuszczać, że zwycięstwo przypadnie Antoniemu — najsilniejszemu, a są i tacy, którzy twierdzą, że i najprzystojniejszemu spośród skautów.\nPrzystojny, czy nie, od kiedy sięgam pamięcią, to on zwyciężał zawsze w zawodach Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, gniazdo poznańskie. Ale dzisiaj miało się to zmienić.\nWrony poderwały się z krzykiem przerażenia, gdy major Kaleta wstrzelił z pistoletu startowego, a my wraz z nimi, ruszając co sił w nogach po zwycięstwo. Ich oburzone krakanie przekrzykiwało unoszące się jeszcze między drzewami echo wystrzału, zagłuszało nasze krzyki, kiedy łokcie wbijały się nam w żebra, kiedy jeden lub drugi podczas tej przepychanki na stracie przewracał się w błotnistą ziemię.\nI mnie może ktoś potrącił, popchnął, wbił mi łokieć w żebra. Lecz nie pamiętam i nie miało to znaczenia. Całe moje skupienie było w nogach. A celem było zwycięstwo. Nogi miały przebierać jak najszybciej i tylko to się liczyło. Ani zmęczenie, ani ból nie miały znaczenia. Tylko wiatr we włosach. Dopingujące nas okrzyki. Mokry szelest żółtych liści pod stopami. Pluskanie błota. Ciężki, lecz równomierny oddech.\nKątem oka dostrzegam innych skautów, biegnących w swoich mundurach o kolorze zgniłej zieleni. Jedni mają zaciśnięte zęby, jak gdyby podnosili ciężary, inni wytrzeszczone oczy i wywalone języki. Lecz nie wolno mi się śmiać. Skupienie! Daję z siebie wszystko. Lewa noga, prawa! Znowu lewa i raz jeszcze prawa! Ale szybciej, rytmicznie i szybko. Ja niby wiem, że i tak nie wygram, ale zależy mi tylko na jednym: Nie chcę przegrać.\nOni są silniejsi — z natury. Są lepiej przygotowani — ze względu na kulturę. I bardziej żądni zwycięstwa — choć nie wiem, czy tu decyduje natura, czy kultura. Jednak ja, czy to w związku z moją naturą, czy też z wychowaniem, nie zamierzam przegrać. I głód zwycięstwa też nie jest mi obcy. Zatem przebieram nogami. Lewa, prawa. Tylko że szybciej.\nNajbardziej zależy mi na tym, aby przebierać nogami nie szybciej od nich, ale szybciej od siebie. Szybciej od swojego umysłu. Szybciej od mojej woli. Aby zwyciężyć ze sobą! Aby nie stać się niewolnikiem własnych ograniczeń. Moje samopoczucie, moja niechęć, moje „nie-chce-mi-się” nie może być lepsze ode mnie. Jesteśmy niewolnikami Niemiec, nie możemy być niewolnikami własnych słabości. Zatem jeszcze szybciej, jeszcze mocniej i wyprzedzam kolejnego skauta.\nPrzede mną już tylko Antoni. Ale on ma tak samo silne zaparcie aby zwyciężyć jak ja. Słyszę już jego ciężki oddech. Widzę jego umięśnione ciało, pracujące na pełnych obrotach, przebierające nogami z całych sił, aby zwyciężyć. Jest co najmniej dziesięć centymetrów wyższy ode mnie i ma z pięć kilo mięśni więcej niż ja. Jest też zawzięty i, kiedy dojdzie wreszcie do powstania, o którym się szepce tu i ówdzie, będzie niewątpliwym bohaterem.\nJa zdecydowanie nie mam szans, aby stać się bohaterem, ale wciąż mogę wygrać ten bieg.\nPrzepraszam, kłamię. Wygrać go nie mogę. Ale mam szansę go nie przegrać. Mogę jeszcze się trochę przyłożyć. Mogę przyspieszyć, choć ledwo łapię oddech. Mogę jeszcze, choć odrobinkę, wydłużyć krok, aby stanąć na równi z Antonim. I może wtedy ktoś spojrzy na mnie z innej perspektywy i nie będzie mnie oceniał za to kim jestem z urodzenia, ale za to, co robię.\nOddech jest coraz cięższy, a nogi zdają się być workami z piaskiem. Jeszcze tylko kilka metrów i upragniona meta. Antoni przyspiesza. Przyspieszam i ja! Aż czapka spada mi z głowy. Ale on przebiega metę pierwszy. Ludzie podskakują, wiwatują i gratulują mu. A ja słyszę tylko jedno:\n— Zofia! Na Boga, to bieg dla mężczyzn!\nMajor Kaleta podnosi moją czapkę i podchodzi do mnie. Stoję zdyszana przed nim, pochylona, z rękoma opartymi na kolanach. Warkocz opada mi na ramiona. Podnoszę wzrok i patrzę na niego. Widzę, że on widzi moją zgrzaną, spoconą twarz. Widzi mój uśmiech, kiedy zasapana podnoszę głowę ku niemu. Moje włosy opadają mokrymi kosmykami na czoło i czerwone policzki. A oczy śmieją się tak bardzo jak usta.\nMajor udaje oburzonego. Może ze względu na pełnioną funkcję musi być rzeczywiście oburzony. Choć w jego oczach dostrzegam rodzaj podziwu, śmieją się i aprobują mnie. Docenia mnie, nie mam wątpliwości — przecież przegoniłam cały jego zastęp. Poza Antonim oczywiście. Ale on jest niezmordowany.\n— Zofio, macie przecież własne zawody w waszych kółkach — mówi major, stojąc wyprostowany, kładąc dłonie na biodrach, patrząc na mnie z góry tym swoim wzrokiem oburzonym a zachwyconym.\nTak, myślę sobie, wiązanie bandaży i tamowanie krwi. Też mi zabawa. Albo to uciążliwe dążenie wszystkich skautek, żeby zajmować się sierocińcem i uczyć polskie dzieci rodzimego języka. Banda piszczących panienek na widok mężczyzny w mundurze. Co to, to nie, panie majorze — myślę sobie.\n— I tak pan wie — dyszę — że jestem lepsza od nich wszystkich — podnoszę się, prostuję. Też kładę dłonie na biodrach i wypinam pierś. — To jest niesprawiedliwe, że kobiety nie mają takich samych praw jak mężczyźni.\nMajor Kaleta się śmieje. Ale mi nie jest do śmiechu, a jego śmiech uważam za wulgarny i bezczelny. Jakbym powiedziała coś zabawnego!\n— W cywilizowanych krajach skandynawskich kobiety mają prawa wyborcze — mówię, wchodząc mu w śmiech.\n— W Rosji bolszewickiej mają, dziewczynko droga — dwa ciosy otwartą dłonią w twarz w jednym zdaniu! I to ze śmiechem na ustach. Że niby jestem socjalistką! I że niby małą dziewczynką!\nCzuję, jak łzy napływają mi do oczu, ale zaciskam zęby. Nie dam mu tej satysfakcji. Nie rozpłaczę się.\n— Widzę, że major nie wie, że w Polsce też już kobieta ma prawa wyborcze!\nHa! Widzę, że nie wie. Spojrzał na mnie z niedowierzaniem, zastanawia się, czy blefuję, czy mówię prawdę.\n— Widocznie Piłsudski też jest bolszewikiem — mówię i odwracam się na pięcie.\n— To socjalista, a nie bolszewik! — woła desperacko za mną, ale udaję, że go nie słyszę i idę przed siebie.\nUdowodniłam mu, że kobieta jest lepsza od mężczyzn. I cokolwiek nie powie, i jak bardzo nie będzie się śmiał, i jak usilnie nie będzie próbował mnie lekceważyć, nazywając bolszewikiem i dziewczynką, ja udowodniłam swoje, a on to widział. I on to wie. Choć duma nie pozwala mu się do tego przyznać.\nDuma jest przyczyną każdego zła — mawia moja babcia. Przez dumę nie można się porozumieć. Nie można nawiązać dialogu. Zwłaszcza przez zranioną dumę. Duma jest kuzynką pychy, a pycha jest grzechem.\nChoć babcia, jak podejrzewam, jest ateistką.\nNie wiem, czy istnieje coś takiego jak męska duma, ale jeśli tak, to ja chyba jestem nią skażona. Od zawsze czułam się trochę bardziej mężczyzną, niż kobietą. A być może byłam po prostu dumna?\nJak byłam małą dziewczynką, myślałam sobie, że Bogu musiało się coś pomylić. Że to mnie powinien był stworzyć chłopcem, a Hipolita dziewczynką. To Hipolitowi, mojemu starszemu o rok bratu, zwędziłam męski mundur skauta, aby wziąć udział w zawodach. Ale on, gdyby tylko mógł, chętnie by mi go podarował, bo nigdy nie ciągnęło go do skautingu. Brzydzi się brudem, nie lubi owadów i nie czuje się dobrze w dużych grupach ludzi, zwłaszcza męskich.\nJa od zawsze lubiłam się taplać w błocie, wspinać na drzewa, wymachiwać bronią. Nie potrafię usiedzieć na miejscu i robótki ręczne, czy gra na fortepianie, której rodzice chcieli mnie nauczyć, doprowadza mnie do pasji. A Hipolit zupełnie odwrotnie. On by czytał, grał na pianinie a nawet gotował. Nie raz mi powtarzał, że jedzenie to nie zagotowanie pyr i dodanie gzika, ale to wirtuozeria. To jak tworzenie muzyki albo pisanie poezji.\nCo on w tym widział? Ja nie wiem. Nie ma chyba nic bardziej żenującego, niż facet w kuchni. A zwłaszcza taki, który nie robi tego za karę, ale z własnej woli.\nHipolit, zanim wyjdzie z domu, przejrzy się z siedem razy w lustrze, czy aby wszystko pasuje, czy wszystko jest idealnie wykrochmalone i wyprasowane. Jego dłonie są miękkie i delikatnie, a on sam pachnie jak perfumeria. A co mnie dziwi najbardziej — wszystkie dziewczęta się w nim kochają. W takim niemęskim typie. Który w dodatku jest moim bratem…\nWracając jednak do mojego największego problemu z dzieciństwa, a mianowicie, że nie urodziłam się chłopcem, a dziewczynką. Nie było to jakieś zwykłe chwilowe postradanie zmysłów, ale naprawdę nie chciałam być dziewczynką. Nie wiem, czy dziecko może chcieć umrzeć, ale jeśli tak, to ja z pewnością pragnęłam śmierci, jeśli nie miałabym mieć możliwości, aby zmienić się w chłopca, o co gorliwie się modliłam.\nKtóregoś dnia babcia Kazimiera wyczuła moją otchłań rozpaczy, w którą beznadziejnie wpadłam i wpadałam coraz głębiej. Przyszła do mnie do pokoju i usiadła na skraju mojego łóżka, na którym płakałam sobie bezgłośnie.\n— Co się stało, córciu? — zapytała tym swoim łagodnym głosem, w którym wyczuwało się szczere zainteresowanie.\n— Modliłam się do Pana Boga i Matki Boskiej, że nie chcę być już dziewczynką, tylko chłopcem, ale wciąż jestem dziewczynką — odparłam.\nBabcia Kazimiera naturalnie zdziwiła się bardzo moją dziecięcą błyskotliwością, ale nie zaśmiała się. Nie wyśmiała mojej naiwności ani nawet jej nie zignorowała. Podeszła do mojego dziecięcego problemu jakby był to poważny, dorosły problem.\nOczywiście chciała wiedzieć, dlaczego nie chcę być dziewczynką. Powiedziałam jej wszystko zgodnie z prawdą. I że gniewają się na mnie rodzice, kiedy sukienkę sobie ubrudzę, i że zabraniają mi kopać w piłkę, i że każą szydełkować i haftować, a to takie nudne, że można pawia puścić. I że gra na fortepianie to mordęga największa! I że nie chcę nigdy zostać ani mamą, ani gospodynią domową, ani, broń Boże!, pielęgniarką czy freblanką w jakimś przytułku.\n— Córciu, ale nie musisz zostać nikim takim — rzekła babcia, a ja poczułam, że zachodzi we mnie jakaś duchowa rewolucja. Nagle, jakby ktoś zakręcił kurek ze łzami, przestałam płakać. Spojrzałam z niedowierzaniem na babcię, a ona uśmiechała się do mnie łagodnie i ze zrozumieniem. — Możesz zostać kim tylko chcesz.\n— Mogę być chłopcem? — zapytałam pełna nadziei, trzymając się kurczowo swojej naiwności, choć gdzieś głęboko w sobie czułam, że nie o to babci chodzi.\n— Chłopcem może nie zostaniesz — odparła wyrozumiale. — Ale nie musisz być chłopcem, aby spełniać swoje marzenia. Kobieta może tyle samo, co mężczyzna, a czasem nawet więcej. Czy wiesz na przykład, kim jest największy naukowiec współczesnego świata?\nNaturalnie nie wiedziałam, choć intuicja podpowiadała mi, że może to być kobieta. Pokręciłam zatem głową, oczekując w napięciu odpowiedzi.\n— Maria Curie, z domu Skłodowska, polska chemiczka i laureatka Nagrody Nobla, a to najważniejsze wyróżnienie dla wszystkich naukowców!\nTo było jeszcze przed rokiem 1911 i babcia nie mogła wiedzieć, że pani Maria Curie otrzyma jeszcze jednego Nobla, stając się jedyną osobą na świecie, której udało się otrzymać to wyróżnienie dwukrotnie.\n— A wiesz, córciu, kto jest największym politykiem na świecie?\nW tamtym wieku nie wiedziałam jeszcze, co to polityka, niemniej byłam bardzo ciekawa odpowiedzi.\n— Róża Luksemburg — odparła babcia, a ja dziś już wiem, że na potrzeby edukacyjne nagięła trochę rzeczywistość, choć w słusznej wierze i z dobrym skutkiem. — Także Polka i także kobieta, a całe Niemcy, a może i Europa, drżą przed jej imieniem.\n— A wiesz, córciu moja najdroższa, jaka jest najwybitniejsza aktorka kinowa na całym świecie?\nWiedziałam, co to kino i co to aktorka! Kiwałam więc głową, jak piesek, oczekujący nagrody, z rozwartymi na oścież oczyma, głodna tej nowej wiedzy, którą karmiła mnie babcia.\n— Helena Modrzejewska — odparła babcia, uradowana moją zmianą ducha. — Wybitna aktorka, a pochodząca oczywiście z Polski. No i kobieta, ma się rozumieć.\nI ta maleńka Zosia sprzed lat ujrzała w sobie, w swoim serduszku, ziarenko zasiane przez babcię, które kiełkuje i rośnie, i rozwija się, jak na filmach przyrodniczych, które widziała z mamą w kinie. I poczuła wtedy, że dowiedziała się czegoś ważnego. Że oto pewna prawda, którą ukrywa się przed dziećmi, a znają ją tylko dorośli, dotarła do niej, robiąc i z niej dorosłą.\nA co równie ważne: najwybitniejszymi kobietami naszych czasów były Polki!\nI wtedy, kiedy tak rozpływałam się sentymentalnie w zamierzchłych czasach, wspominając swoje oświecenie, dzień w którym zaczęłam być dorosła, pojawił się przy mnie Antoni.\nMusiał biec, bo był zasapany.\n— Ach, to ty — powiedziałam zaskoczona i trochę rozdrażniona, że przerwał moje wspomnienia.\n— Mogę odprowadzić cię do domu? — zapytał. A zabrzmiało to, jakby błagał mnie o zgodę, co bardzo mnie rozbawiło.\nJednak przy okazji zadałam sobie pytanie, którego wcześniej sobie nie zadawałam. Czy on naprawdę jest taki przystojny, jak mówią koleżanki ze szkoły? Skautki… Nasze matki…\nMoże mają trochę racji. Bo Antoni brzydki nie jest. Przyglądałam się jemu, kiedy szedł tak przy mnie, czekając na moją odpowiedź. Niby wyluzowany, ręce w kieszeniach spodni, a jednak spięty i niemogący się doczekać, co powiem.\nPrzed chwilą przebiegł pięćset metrów, ścigając się ze mną i z całym zastępem, a już miał poprawiony krawat i ułożone włosy. Z policzków znikał mu już powoli rumieniec i uśmiechał się niepewnie. Zauważyłam, że twarz ma kwadratową, prawie symetryczną. Nos nazwałabym kartoflowym, choć nie był wcale duży — taki mały kartofelek, bardzo uroczy. Oczy jak u błagającego pieska. Usta dość wąskie i… Czy chciałabym całować te usta? — pomyślałam.\n— Oczywiście — odparłam, kiedy zniecierpliwiony Antoni zapytał raz jeszcze, czy może odprowadzić mnie do domu. I zażartowałam: Prawo nie zabrania odprowadzać kogoś do domu.\nDochodziła piąta i większość pracowników Oberpostdirektion poszła już do domu. W obszernym, pustym już gabinecie panował mrok prawie tak gęsty jak za oknami, a jedynymi źródłami światła, poza tlącym się węglem w kaflowym piecu, stojącym w rogu pokoju, była lampka na biurku postmeistra Günthera Zweiga oraz druga lampka na biurku jego młodego asystenta, Hipolita Ostrowskiego.\nPostmeister Günther Zweig, pochylając się nad biurkiem pełnym papierów, oświetlonych zimnym światłem elektrycznym lampy bankierskiej z zielonym kloszem, ziewnął przeciągle, zdjął okulary i kciukiem oraz palcem wskazującym przetarł zmęczone oczy.\nRozejrzał się zdumiony po opustoszałym gabinecie i ujrzał jedynie Hipolita, który, podobnie jak on, zdawał się nie spostrzegać, że wszyscy już poszli. Studiował w ciszy sztaple papierów w świetle swojej lampki, z nosem przy samym blacie biurka, jakby tym nosem wciągał treść dokumentów. Brwi miał ściągnięte, czoło lekko zmarszczone — i tej niezwykłej powadze jego skupienia pewien humorystyczny element dodawał koniuszek języka, wysuwany co chwilę między wargami.\nPostmeister Zweig, mimo woli, zaśmiał się w głos, a głowa Hipolita podniosła się natychmiast i jego żywe oczy, lekko oszołomione, wyrwane z hipnotycznej pracy, spoczęły na przełożonym.\n— Przepraszam — rzekł postmeister, tłumiąc śmiech. — Przypomniał mi się stary dowcip.\n— Ach — uśmiechnął się Hipolit z grzeczności i wrócił do studiowania dokumentów.\nHipolit przypominał Güntherowi Zweigowi najstarszego syna, Stephana, który był tak samo ambitny i pracowity jak on. Skupienie młodego asystenta przywodziło wspomnienia, kiedy Stephan uczył się wieczorami do matury. Siedział, podobnie jak teraz Hipolit, przy biurku i z wyciągniętym koniuszkiem języka przyswajał sobie wiedzę z biologii, chemii, a także nielubianej przez niego łaciny.\nStephan chciał iść na medycynę. A poszedł na front. Było to już ponad cztery lata temu, kiedy marzenia o studiowaniu zastąpił obowiązek wobec ojczyzny. I być może dlatego herr Zweig przywiązał się do swojego młodego asystenta i, jak tylko mógł, starał się dopomóc jemu w karierze.\nAby jednak młody i ambitny urzędnik nie spoczął na laurach, herr Zeig nie okazywał mu swoich ojcowskich uczuć, nie faworyzował go wobec innych, a nawet wymagał więcej, niż od reszty. Lecz wszystko to dla jego dobra, powtarzał sobie. Niemniej godzina była już późna, a Hipolit pracował ciężko już od siódmej rano i postmeister Zweig uznał, że czas wracać do domu.\n— Hipolicie — zagaił zatem — nie sądzisz, że już czas wracać do domu? Prezenty na Święta już kupione? Choinka udekorowana? Czy będziecie ją stroić dopiero jutro?\nHipolit wyprostował się na krześle i znowu uśmiechnął się uprzejmie. Był bardzo elegancki i zadbany, zauważył nie po raz pierwszy postmeister. Koszulę miał zawsze białą, kołnierzyk czysty i wykrochmalony, a rękawy nigdy nie były poplamione atramentem. Jak nie Polak, pomyślał, choć zaraz zawstydził się swojej szowinistycznej oceny.\n— Prezenty owszem, kupiłem — oznajmił Hipolit. — Ale choinki u nas nie będzie — dodał.\nGünther Zweig pokiwał głową i mruknął ze zrozumieniem, ale kiedy tylko dotarł do niego sens słów, zmienił wyraz twarzy i spojrzał na Hipolita z niedowierzaniem.\n— Jak to nie będzie choinki?\n— Nasz ojciec chce być tradycjonalistą — stwierdził beznamiętnie Hipolit — i wszelkimi siłami próbuje walczyć z germanizacją świąt Bożego Narodzenia. Nie zdając sobie jednak sprawy z tego, że tak naprawdę walczy z postępem. Uważa, że choinka jest niepotrzebnym wymysłem protestanckich Niemców, z całym szacunkiem, i nie powinna znajdować się w polskim domu.\n— Bardzo ciekawe — zadumał się postmeister Zweig, nie odczuwając przy tym urazy ze względu na uwagę o protestanckich Niemcach. — A wydawać by się mogło, że na Boże Narodzenie choinki stawiane są już w każdym domu na całym świecie.\n— Sądzę, że tak — zgodził się Hipolit — jednak poza naszym domem. Świat nie będzie nam dyktował, co stawiamy na Boże Narodzenie, mawia mój ojciec. Choć babcia, jego rodzona matka, gani go co roku, że nie ma Świąt bez choinki. A ojciec dalej powtarza, że jesteśmy Polakami, niech inni robią sobie, co chcą, ale my zgermanizować się nie damy. Wieszamy zatem podłaźniczkę i też jest pięknie.\n— Pot-uasch-nitsch-ke? — spróbował powtórzyć postmeister Zweig, ale natychmiast się poddał. — Co to takiego?\nHipolit się zaśmiał.\n— W zasadzie to choinka. Ale nie cała, a tylko gałązki, czy też czubek. Też udekorowana kolorową bibułą, wycinankami, suszonymi owocami, jak normalna choinka, ale zamiast stać w kącie, wisi pod żyrandolem nad stołem wigilijnym.\n— Ciekawe — pokręcił głową z niedowierzaniem Günther Zweig. — Ciekawe… — powtórzył, lecz zaraz dodał: — Żeby nie było, ja twojego tatę rozumiem i nawet popieram. Bo moja rodzina pochodzi z Köln i też jesteśmy katolikami i, mimo że choinkę na Święta stawiamy, ciężko nam było za Bismarcka i jego kulturkampfu. Uwierz mi, że nie tylko Polakom się dostało.\n— Ja, herr Zweig, nie znam kulturkampfu, i żyje mi się z tym dobrze.\nA ojca czasami nie rozumiem. On tęskni do jakiejś fantasmagorii, której nigdy nie zaznał, a naczytał się o niej w romantycznej literaturze. Ja wierzę w postęp i w cywilizację. W zjednoczoną Europę, jaka po tej wojnie musi nastąpić, jak pisał o tym Hermann Hesse, czy Friedrich Naumann. A choinka niczego tutaj nie zmienia.\nPostmeister Zweig uśmiechnął się łagodnie ze zrozumieniem.\n— Młodość — rzekł. — Jakie to niesamowite, że moje pokolenie pragnęło narodu, a wasze pokolenie chce jedności wszystkich narodów. Ciekawe do czego to dojdzie. Miesiąc temu marynarze strajkowali w Kiel, a dzisiaj, jak dowiedziałem się w gazecie, w Berlinie też jakaś rewolucja. Żeby tylko nic do Poznania nie doszło.\n— Gdzie tam rewolucja w Poznaniu — zaśmiał się Hipolit. — Jeśli Niemcy będą chcieli wszcząć jakąś rewolucję, Polacy się obrażą i za wszelką cenę do niej nie dopuszczą. A jak Polakom przyjdzie do głowy rewolucja, postawią się Niemcy, żeby jej zapobiec. Nie mamy się czego obawiać.\n— No tak, to prawda — zawtórował postmeister Zweig. — Nie widzę, abyśmy, Polacy i Niemcy, mieli wspierać się w rewolucjach. No ale dość na dzisiaj — zarządził, spojrzawszy na zegarek. — Myślę, że czas już kończyć i wracać do domu.\nHipolit także spojrzał na swój kieszonkowy zegarek i zdumiał się.\n— Boże, to już po piątej. Pan też niech kończy, herr postmeister — dodał, chowając zegarek w wewnętrznej kieszeni marynarki.\n— Tak, tak, ja też zbieram się do domu. Po drodze muszę jeszcze kupić choinkę — zaśmiał się i kręcąc głową mruknął pod nosem „potuaschitschke”.\nHipolit założył płaszcz, owinął szyję długim szalem i nałożył cylinder na głowę. Po wyłączeniu światła przy biurku ukłonił się postmeisterowi, życząc miłego wieczoru i wyszedł.\nGünther Zweig, kiedy tylko został sam w gabinecie, wysunął krzesło do tyłu i rozciągnął się. Przechylił głowę do jednego barku, potem do drugiego, naciągając mięśnie grzbietu zmęczone od siedzenia i pochylania się cały dzień nad biurkiem. Już nie był młody, a organizm przypominał mu o tym coraz częściej. Coraz częściej myślał także o tym, czy nie pójść na emeryturę.\nAle przecież miał dzieci i żonę na utrzymaniu. Oskar skończył niedawno szesnaście lat i jego potrzeby wciąż rosły. Jak mówiło stare niemieckie porzekadło: Kleine Kinder — kleine Sorgen, große Kinder — große Sorgen.\nA potrzeby Elisabeth! Ona staje się panienką i, jeśli choć trochę potrzeb odziedziczyła po swojej mamie, to nie będzie tania w utrzymaniu — zażartował w duszy herr Zweig.\nA jeśli tak za kilka lat zechce wyjść za mąż…, pomyślał herr Zweig. Trzeba by wyprawić wesele, zostawić jej coś w posagu… I nagle przypomniała mu się poranna rozmowa z żoną, a ciarki przeszły mu po plecach.


Interwencje w celu zapobiegania cichym (bezobjawowym) udarom mózgu u chorych na anemię sierpowatą | Cochrane\nInterwencje w celu zapobiegania cichym (bezobjawowym) udarom mózgu u chorych na anemię sierpowatą\nChcieliśmy określić czy istnieją bezpieczne i skuteczne interwencje zapobiegające cichym (bezobjawowym) udarom mózgu u chorych na anemię sierpowatą (ang. sickle cell disease, SCD).\nSCD to poważna, dziedziczna chorobą krwi, w której czerwone krwinki przenoszące tlen w organizmie nie rozwijają się prawidłowo. Zdrowe czerwone krwinki są elastyczne i mają kształt dysku, zaś przy anemii sierpowatej stają się sztywne i przybierają kształt półksiężyca. Krwinki sierpowate są nie tylko mniej elastyczne niż zdrowe czerwone krwinki, ale również bardziej lepkie. Może to prowadzić do zablokowania naczyń krwionośnych, powodując uszkodzenie tkanek i narządów oraz epizody silnego bólu. Chore krwinki są bardziej kruche i mogą się rozpadać, co prowadzi do zmniejszenia liczby czerwonych krwinek, czyli anemii. Krwinki sierpowate mogą blokować przepływ krwi w naczyniach mózgowych, prowadząc do cichego udaru mózgu.\nCiche udary występują często, nawet u 39% chorych na SCD w wieku poniżej 18 lat. Do identyfikacji dzieci obciążonych większym ryzykiem wystąpienia pierwszego udaru mózgu stosuje się dwa testy. Przezczaszkowa ultrasonografia dopplerowska (TCD) mierzy prędkość przepływu krwi w tętnicach mózgu. U dzieci z wysokim przepływem krwi występuje większe ryzyko udaru mózgu. Z kolei obrazowanie rezonansem magnetycznym (MRI) wykonuje zdjęcia mózgu w celu zlokalizowania niewielkich obszarów uszkodzeń, zwanych cichymi udarami. U dzieci z cichymi udarami istnieje większe ryzyko wystąpienia udaru klinicznego.\nZabiegi, które mogą zapobiec wystąpieniu cichego udaru mózgu obejmują: długotrwałe przetaczanie koncentratu krwinek czerwonych, podanie hydroksymocznika i przeszczep komórek macierzystych.\nDane naukowe są aktualne do: 14 listopada 2019 r.\nPrzeprowadzono pięć badań z randomizacją, w których uczestniczyło 660 osób. W trzech badaniach porównywano przetaczanie krwi z niestosowaniem tej interwencji, a w dwóch badaniach porównywano przetaczanie krwi i podanie hydroksymocznika. Badania opublikowano w latach 1998–2016 i obejmowały one dzieci oraz w niektórych przypadkach młodzież; większość chorowała na jeden z typów SCD (HbSS). W żadnym z badań nie oceniano przeszczepienia komórek macierzystych.\nWszystkie badania były finansowane przez rząd.\nU dzieci z nieprawidłowymi wartościami prędkości przepływu krwi w tętnicach mózgu uzyskanymi w badaniach TCD, przetoczenie koncentratu krwinek czerwonych może zmniejszyć ryzyko wystąpienia cichego udaru, jednak u dzieci z prawidłowymi prędkościami uzyskanymi w badaniach TCD ta interwencja ma niewielki lub żaden wpływ na wyniki.\nU dzieci obciążonych większym ryzykiem udaru mózgu (nieprawidłowe prędkości przepływu krwi w tętnicach mózgu uzyskane w badaniu TCD lub przebyty cichy udar mózgu) przetoczenie koncentratu krwinek czerwonych prawdopodobnie zmniejsza ryzyko wystąpienia klinicznego udaru mózgu; może także zmniejszać ryzyko wystąpienia ostrego zespołu piersiowego oraz epizodów bólu, zwanych kryzysami. Nie mamy jednak pewności czy przetaczanie koncentratu czerwonych krwinek w jakikolwiek sposób wpływa na ryzyko zgonu.\nU dzieci z prawidłowymi prędkościami przepływu w badaniach TCD i z przebytym cichym udarem mózgu przetaczanie koncentratu krwinek czerwonych może poprawić jakość życia, lecz ma jedynie niewielki lub żaden wpływ na IQ.\nW przypadku dzieci i młodzieży, u których przez okres co najmniej 12 miesięcy przeprowadzano regularne przetoczenia koncentratu krwinek czerwonych w celu zapobiegania wystąpieniu udaru mózgu, kontynuowanie przetoczeń może zmniejszyć ryzyko wystąpienia cichego udaru mózgu, jednak nie mamy pewności co do wpływu stosowania tej interwencji na ryzyko zgonu lub klinicznego udaru mózgu.\nW przypadku dzieci poddanych długotrwałym przetoczeniom koncentratu krwinek czerwonych z chelatacją żelaza (zabieg mający na celu usunięcie nadmiaru żelaza), które nie przeszły udaru mózgu, nie mamy pewności czy podanie hydroksymocznika z flebotomią (pobranie krwi w celu zmniejszenia nadmiaru żelaza) ma jakikolwiek wpływ na ryzyko wystąpienia cichego udaru mózgu, udaru klinicznego, zgonu lub powikłań związanych z SCD.\nU dzieci i młodzieży poddawanych długotrwałym przetoczeniom koncentratu krwinek czerwonych i zabiegowi chelatacji żelaza, u których wystąpił kliniczny udar mózgu, jesteśmy bardzo niepewni czy podanie hydroksymocznika i zastosowanie flebotomii ma jakikolwiek wpływ na wystąpienie cichego udaru mózgu lub zgonu. Przejście na leczenie hydroksymocznikiem i stosowanie flebotomii może zwiększyć ryzyko powikłań związanych z SCD.\nW przypadku dzieci obciążonych zwiększonym ryzykiem wystąpienia udaru mózgu, których nie poddano długotrwałym przetoczeniom, istnieją dane naukowe o umiarkowanej jakości świadczące, że długotrwałe przetaczanie koncentratu krwinek czerwonych zmniejsza ryzyko udaru mózgu. Jakość danych naukowych została oceniona jako niska lub bardzo niska dla pozostałych wyników, w tym związanych z ryzykiem wystąpienia cichego udaru mózgu, w związku z dużym ryzykiem błędu systematycznego oraz niewielką liczbą badań i osób w nich uczestniczących.\nTłumaczenie: Sylwia Kopańska Redakcja: Magdalena Krubińska, Karolina Moćko


Zlecenia na Wylewki Racibórz na Portalu Ekspert Budowlany\nWylewki w Raciborzu\n23 Zlecenia - Wylewki Racibórz\nTen Zleceniodawca nadal szuka profesjonalistów od wylewki samopoziomującej. Napisał zlecenie o treści - Zapotrzebowanie na prace betoniarskie, 101-200m², chcąc trafić w dobre miejsce. Jeśli chcesz otrzymać dokładne informacje skontaktuj się dziś - warto.\nZakres zlecenia: podłogi Rodzaj prac: wylanie nowego betonu Powierzchnia prac: 20m² Klient składa zapytanie ofertowe jako: osoba prywatna Termin rozpoczęcia prac: w ciągu miesiąca...\nŚląskie / Ciechowice, 4 km od Racibórz\nŚląskie / Piece, 15 km od Racibórz\nZleceniodawca szuka dobrej jakości wykonywanych usług i pisze - Zlecę wymianę betonu na tarasie lub werandzie, 35m². To ogłoszenie jest stworzone dla eksperta takiego, jak Ty. Skontaktuj się, aby uzyskać szczegółowe informacje.\nSpowoduj, że wylewka betonowa nie będzie dla Zleceniodawcy kłopotem i skorzysta on z oferty Twojej firmy. Jako wykwalifikowani znawcy z zakresu wylewki betonowej sporządź idealną ofertę pod zlecenie - Zlecę wylanie nowego betonu na podłodze, 185m². Tylko jeden telefon dzieli Cię od otrzymania świetnego zlecenia - skontaktuj się od razu!\nZapotrzebowanie na wylanie nowego betonu, 51-100m², Większyce\nOpolskie / Większyce, 28 km od Racibórz\nZakres zlecenia: podłogi Rodzaj prac: wylanie nowego betonu Powierzchnia prac: 48m² Klient składa zapytanie ofertowe jako: osoba prywatna Termin rozpoczęcia prac: do uzgodnienia z Wykonawcą...\nPotrzebna firma na wylanie nowego betonu, poniżej 50m², Kędzierzyn-Koźle\nPrzygotowanie wylewki z tego zlecenia będzie banalnie łatwe. Zlecenie ma treść - Potrzebna firma na wylanie nowego betonu, poniżej 50m². Odpowiedz na nie jako perfekcjonista mający indywidualne podejście do każdego Klienta, które zachwyci najbardziej wymagających. Nie trać czasu - skontaktuj się z nim, aby uzyskać więcej szczegółów.\nŚląskie / Sośnicowice, 30 km od Racibórz\nŚląskie / Książenice, 33 km od Racibórz\nPotrzebna firma na wylanie nowego betonu, 51-100m², Brożec\nZlecający napisał zlecenie brzmiące "Potrzebna firma na wylanie nowego betonu, 51-100m²". Jako rzetelny ekspert w dziedzinie wylewki samopoziomującej wykonaj powierzone zadanie i przyjmij zlecenie. Zapraszamy do zapoznania się ze zleceniem - bez wątpienia warto.\nOpolskie / Brożec, 39 km od Racibórz\nZlecający poszukuje dobrej ceny usług względem jakości wykonania, pisząc - Szukam ekipy do prac betoniarskich, 201-300m². To zlecenie jest idealne dla eksperta takiego, jak Ty. Gorąco zachęcamy do kontaktu - nie będziesz żałować.\nŚląskie / Golasowice, 38 km od Racibórz\nDam zlecenie na prace betoniarskie, poniżej 50m², Gliwice\nWylewki w pobliżu miasta Racibórz


Przyjaciel każdego - www.gosc.pl\nwww.gosc.pl → Tygodnik Gość Niedzielny → Gość Gościa → Przyjaciel każdego\nAgencja Gazeta/MARCIN WOłOSZCZAK\nSebastian Musioł: – Nowego Papieża zna Ksiądz Biskup od wielu lat. To relacja ucznia i nauczyciela, czy może raczej przyjaźń?\nBp Zygmunt Zimowski: – Jest mi bardzo bliski. Po domu rodzinnym, gdzie przeżyłem osiemnaście lat do matury, najdłużej w życiu byłem z tym człowiekiem. Ale nazywać go swym przyjacielem nie śmiem.\n19 lat współpracowaliście w Kongregacji Nauki Wiary. Jakim był przełożonym?\n– Nigdy nie słyszeliśmy z ust kard. Ratzingera ani uwag, ani napomnień. To jego pracowitość i dobroć skłaniały nas do intensywnej i solidnej pracy. Nigdy nie widziałem Kardynała podenerwowanego. Mieliśmy jednak takie motto na ścianie: „Wykonujemy, co możemy, a do cudów się przygotujemy”. Dla każdego współpracownika był przyjacielem.\nWiele mówi się o surowości strażnika doktryny. Niejeden teolog był przez niedawnego prefekta dyscyplinowany...\n– Jemu przecież Jan Paweł II powierzył troskę o pełnię wiary, więc musiał upominać i korygować. Oczywiście nie sam – kongregacja ma prawie trzydziestu konsultorów. Każdy zaś dokument wydany przez kongregację, musiał być przedstawiony do zatwierdzenia Ojcu Świętemu.\nPo ogłoszeniu wyboru widzieliśmy nowego Papieża przejętego i wzruszonego. Nie bardzo to pasuje do opinii o powściągliwym stylu bycia Ojca Świętego.\n– Rzeczywiście jest on zwykle bardzo opanowany. Jednak mocno przeżywał już na przykład nominację na dziekana kolegium kardynalskiego czy jubileusz kapłaństwa. Kilka dni przed konklawe dziękowałem mu za homilię pogrzebową i widziałem, jak głęboko ją przeżył. Nawiązałem wtedy do słynnego: „Jeśli wybiorą, przyjmij” – wypowiedzianego przez Prymasa Tysiąclecia.\nPonoć kard. Ratzinger obawiał się wyboru na papieża.\n– Kiedy upływało trzecie pięciolecie jego przewodniczenia Kongregacji Doktryny Wiary, prosił Jana Pawła II, by nie przedłużał mu tego posłannictwa na kolejną pięcioletnią kadencję. Powiedział, że chciałby wrócić do swoich książek. Miał w planie napisanie trzech nowych. Na to usłyszał żartobliwe i serdeczne: Dla Kościoła ważniejsze będzie, jeśli te książki jeszcze trochę poczekają.\n* Biskup radomski, przewodniczący Komisji Nauki Wiary KEP. Kard. Joseph Ratzinger był jego głównym konsekratorem podczas święceń biskupich 25 maja 2002 r.\nrozmowa z bp. Zygmuntem Zimowskim\ndodane 04.05.2005 09:47\nLekarstwo źle zaORDYNOWANE\nZwiastun Gościa nr 29: Jezus na fali\nNowa metoda walki z Alzheimerem?\nDlaczego warto pić zieloną herbatę?\n3 9-latek zmarł w wyniku wypadku w wesołym miasteczku\n4 Dwie osoby znaleziono martwe, trzecia trafiła do szpitala\n5 Znaleziono martwą Polkę zaginioną w Bułgarii\n7 Wspólna data Wielkanocy u katolików i prawosławnych?\n9 Gersdorf: Będę I prezesem Sądu Najwyższego na uchodźstwie\n10 Jako pierwszy na świecie zjechał na nartach z K2


Chcemy konkurować, twórzmy ekosystemy : aleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów\naleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów Tylko u nas Chcemy konkurować, twórzmy ekosystemy\nPolacy uchodzą za jeden z najbardziej przedsiębiorczych narodów Wspólnoty - według danych Komisji Europejskiej za rok 2013, zajęliśmy w tym chlubnym rankingu piąte miejsce - tuż za Francją, Hiszpanią, Niemcami i Włochami. Ten gigantyczny potencjał nie ma niestety bezpośredniego przełożenia na pozycję naszego kraju na gospodarczej mapie Europy i świata.\nDlaczego tak się dzieje, co mogą zrobić polscy przedsiębiorcy i administracja publiczna dla poprawy sytuacji i czym są ekosystemy rozwoju - o tym podczas sesji X Kongresu Obywatelskiego, poświęconej sprawom gospodarczym, dyskutowali: Andrzej Halesiak, dyrektor w Biurze Analiz Ekonomicznych Banku Pekao S.A. i członek Rady Programowej Kongresu Obywatelskiego; Witold Radwański, prezes zarządu Krokus Private Equity Sp. z o.o. i członek Rady Programowej Kongresu Obywatelskiego; Marek Darecki, prezes zarządu i dyrektor generalny WSK "PZL - Rzeszów" S.A.; Stanisław Szultka, ekspert Instytutu Badań nad Gospodarką Rynkową, Paweł Panczyj, dyrektor zarządzający firmy ABSL oraz Bożena Lublińska-Kasprzak, prezes zarządu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości.\nPanel, zatytułowany "Polska gospodarka - czas na ekosystemy rozwoju", prowadził Jan Szomburg Jr., wiceprezes zarządu Instytutu Badań nad Gospodarką Rynkową.\nMówiąc o polskiej przedsiębiorczości, nierzadko nawiązujemy do "cudu gospodarczego" pierwszych lat transformacji ustrojowej - tymczasem od tego czasu globalna sytuacja gospodarcza zmieniła się diametralnie. Moderator przypomniał gruntowną zmianę paradygmatu: jeszcze 40 lat temu - nie tylko zresztą w państwach bloku wschodniego - znacznie trudniej było wyprodukować aniżeli sprzedać. Dziś mamy do czynienia z sytuacją zgoła odwrotną: nadwyżka popytu nad podażą, spowodowana między innymi globalizacją, jest na tyle potężna, że to umiejętna sprzedaż stanowi największe wyzwanie. Nade wszystko zaś bezpowrotnie odchodzi w przeszłość świat działających w pojedynkę firm; nawet globalne koncerny funkcjonują w sieci relacji zarówno z innymi przedsiębiorcami, jak również ze światem nauki czy określonymi społecznościami. Dlatego ekonomiści już od ponad 20 lat mówią o "ekosystemach biznesowych" - wskazując na uderzające wręcz podobieństwo pomiędzy wzajemnymi relacjami w przyrodzie i biznesie. W jednym i drugim przypadku zignorowanie zaledwie jednego z istotnych elementów ekosystemu może nieść dla przedsiębiorcy katastrofalne skutki - o czym świadczyć może przywołany przez prezes PARP Bożenę Lublińską-Kasprzak przykład spektakularnej porażki firmy Michelin. Próba wprowadzenia na rynek produktu, który wydawał się absolutnym pewniakiem - opon pozwalających na przejechanie nawet 200 kilometrów po przebiciu - zakończyła się fiaskiem, gdyż globalny potentat nie wziął pod uwagę zdolności adaptacyjnych niewielkich warsztatów wulkanizacyjnych do nowej technologii ani też nie podjął żadnych działań, aby ułatwić serwisantom wdrożenie obsługi swego produktu.\nNiestety - polski przedsiębiorca, choć kreatywny i pracowity, bynajmniej nie należy do otwartych na dialog i prorozwojową kooperację, i to nawet w swoim najbliższym otoczeniu. Jan Szomburg jr. przypomniał, że głównym problemem Polaków - wynikającym w znacznej mierze z doświadczeń historycznych - jest postawa wsobna i bezgraniczna ufność w samowystarczalność. Niedźwiedzią przysługę kolejnym pokoleniom naszych rodaków wyświadcza system edukacyjny; ze wstydem wypada się zgodzić z opinią Marka Dareckiego, że polska szkoła uczy nie tyle myślenia, co zapamiętywania i... posłuszeństwa. Jak sobie radzi na rynku pracy tak ukształtowane pokolenie? - Jesteśmy najlepszymi wykonawcami cudzych idei - tak nas ocenił prezes WSK "PZL - Rzeszów" S.A. Również ci, którzy zdecydują się wziąć sprawy w swoje ręce, z reguły funkcjonują dzięki istniejącym już na rynku schematom i modelom biznesowym - a co gorsza, robią to na własną rękę. "Kreatywność" naszych rodaków w dziedzinie różnego rodzaju wymówek usprawiedliwiających brak współpracy z innymi jest nieograniczona. Stanisław Szultka mówił wręcz o "barierach klasowych", kiedy otwartość na współpracę zastępuje lekceważenie wobec mniejszych przedsiębiorców - i zarazem obawa przed współpracą z dużymi podmiotami. Dokąd prowadzi taka polityka, niech świadczą dane przytoczone przez Andrzeja Halesiaka: około 50 proc. rodzimych firm walczy o przetrwanie - a każda silniejsza presja kosztowa może okazać się dla nich wręcz zabójcza. Na szczęście i w tej dziedzinie daje się zauważyć symptomy zmiany; prezes PARP Bożena Lublińska-Kasprzak wspomniała o - coraz aktywniejszych na polskim rynku - tzw. ekosystemach startupowych. Przykładem takiego środowiska może być współczesny biznes modowy w Łodzi - dzięki inicjatywom offowym, takim jak choćby Fashion Philosophy, dawna stolica polskiego włókiennictwa stała się centrum modowym Polski. Na pokazach i galeriach handlowych ów ekosystem się nie zakończy; już dziś można mówić o sukcesywnym odradzaniu łódzkiego przemysłu odzieżowego - twierdzi prezes PARP.\nDo polskich firm musi zatem dotrzeć jedna, oczywista prawda: jeśli nie nauczymy się prorozwojowej współpracy, wpadniemy w tzw. pułapkę średniego dochodu - taki wniosek płynął wprost z danych przytoczonych przez eksperta Pekao S.A. Efektowny skok od 30 proc. niemieckiego PKB per capita u progu transformacji do niemal 55 proc. nie może być już dalej kontynuowany dzięki istniejącym zasobom. Osiągnęliśmy poziom, na którym dalszy wzrost jest stosunkowo niewielki - o czym świadczyć mogą przykłady krajów, które startowały z wyższego poziomu niż Polska, lub które rozpoczęły tę drogę znacznie wcześniej, a dziś znajdują się w podobnym miejscu. Do przeszłości przechodzi również konkurencyjność kosztowa Polski - i to nie tylko z powodu lepszych warunków, oferowanych choćby przez kraje Dalekiego Wschodu. Wprawdzie chiński robotnik zaczyna być coraz droższy - ale równocześnie coraz więcej procesów da się wykonać przy pomocy maszyn i urządzeń. A to oznacza jedno: zamiast bazować na taniej sile roboczej lepiej i taniej uruchomić produkcję bezpośrednio w Niemczech czy USA. - Nawet Chiny są za drogie w stosunku do robotów, których cena spada a powszechność rośnie - przypomniał Andrzej Halesiak. Jeżeli dodamy do tego nieubłagane uwarunkowania demograficzne, za sprawą których polski rynek pracy ewoluuje w kierunku mało konkurencyjnego rynku pracobiorców - staje się jasne, iż nie tędy droga. - Przemiana musi dokonać się w przetwórstwie przemysłowym - im bardziej zaawansowany przemysł, tym bardziej rozlewa się to po gospodarce rynkowej - podkreślił przedstawiciel Pekao S.A. Rzecz w tym, że takiego efektu nie uda się osiągnąć na skróty. Witold Radwański przypomniał, że - niezależnie od obranej drogi biznesowej - zaawansowaną technologicznie firmę buduje się tylko poprzez konsekwencję i długofalowe trzymanie się obranego kierunku rozwoju. - Firmy, które chcą przeskoczyć za daleko i za szybko do tego modelu popełniają dużo błędów - zaznaczył przedstawiciel Krokus Private Equity. Co najistotniejsze, tyleż zaszczytny co opłacalny status firmy innowacyjnej nie jest zarezerwowany wyłącznie dla podmiotów z branż high-tech. Witold Radwański wskazał na przykłady dwóch firm bynajmniej nie kojarzonych z innowacyjnością - wcześniejszego producenta zniczy nagrobkowych i spedytora rzecznego - które dzięki konsekwentnej polityce prorozwojowej przeszły od oferty niskomarżowej ku produktom bardziej zaawansowanym.\nAle innowacyjność i high-tech to jeszcze za mało, by w dzisiejszym świecie można było mówić o konkurowaniu z najlepszymi. - Nie wystarczy być dużą i bogatą firmą - należy zbudować wokół tego ekosystem - stwierdził Marek Darecki, i chyba trudno odmówić mu racji. Wszak prowadzona przez niego firma spełnia wszelkie wymogi klasyfikujące do branży high-tech. Wśród 4 tys. pracowników lotniczych zakładów połowa ma wyższe wykształcenie, a 500 osób wykazać się może nawet tytułem doktora. Fabryka produkuje tak zaawansowane technologicznie wyroby, jak pomocnicze silniki do dreamlinera czy podwozia do myśliwca F-16. - Kilogram silnika lotniczego kosztuje tyle, co kilogram złota - w tak obrazowy sposób prezes WSK "PZL - Rzeszów" S.A. oszacował wartość produkcji zakładu. Okazuje się, że to jeszcze nie wystarczy - dlatego zakład stawia na badania i rozwój; kosztem 300 mln zł powstaje nowoczesne centrum R&D. Z drugiej strony przemysł lotniczy na Podkarpaciu aktywnie inwestuje w najcenniejsze aktywa - czyli kapitał ludzki. Efektem jest wytworzenie kompleksowego systemu kształcenia - od nauczania początkowego w szkołach podstawowych aż po kierunkowe studia inżynierskie na politechnikach. Nieprzypadkowo to właśnie na Rzeszów, jako jeden z najsilniejszych ośrodków innowacyjności, zwróciła uwagę prezes PARP Bożena Lublińska-Kasprzak, deklarując zarazem wszechstronne wsparcie dla tego rodzaju inicjatyw. Jednym z rozwiązań, wdrażanych w najbliższym czasie przez PARP, ma być specjalne dofinansowanie dla tzw. firm szybkiego wzrostu, funkcjonujących na rynkach globalnych. - W ramach tego działania przedsiębiorca będzie mógł liczyć nie tylko na wsparcie w dziedzinie inwestycji czy zakupu środków produkcji, ale także na dofinansowanie tworzenia ekosystemów - zadeklarowała prezes PARP.\nWbrew powszechnie spotykanym opiniom, również sektor outsourcingu może generować całkiem poważny potencjał prorozwojowy. Paweł Panczyj uważa, że mówienie o pracownikach centrów usług wspólnych czy innych przedsięwzięć outsourcingowych jako o taniej sile roboczej rozmija się z rzeczywistością. - Jesteśmy największym krajem tej części Europy, który oferuje dobrą, nie tanią, tylko przyzwoicie opłacaną i myślącą siłę roboczą - ocenił przedstawiciel ABSL. I właśnie dzięki temu globalne korporacje coraz częściej chcą budować nad Wisłą nie tyle zakłady produkcyjne, co ośrodki badawczo-rozwojowe. - Na tym etapie już można się zastanawiać: czy to jeszcze "tylko" outsourcing, czy może zaczątek nowego ekosystemu, w którym Polacy odgrywać będą nie tylko role służebną? Pamiętać też trzeba o wielkości rynku outsourcingu - przedsiębiorstwa z tej branży zatrudniają w Polsce 150 tys. pracowników. To prawie dwa razy tyle, co 80-tysięczna rzesza górników - przypomniał Paweł Panczyj.\nW którą stronę pójdzie polski biznes? Z wypowiedzi panelistów płynie jeden wniosek: nawet najbardziej innowacyjne firmy - również te zatrudniające kilka tysięcy osób - wydają się być całkowicie bezbronne, rywalizując w pojedynkę ze światowymi graczami. Tworzenie ekosystemów to najprostszy i najtańszy sposób, by wygospodarować miejsce dla siebie na coraz bardziej zatłoczonym rynku.\nPrzeczytaj więcej na ten temat: ABSLAndrzej HalesiakBank Pekao SABożena Lublińska KasprzakDochodyekosystem biznesowyInstytut Badań nad Gospodarką RynkowąJan Szomburg Jr.Kongres ObywatelskiKonkurencyjnośćKrokus Private Equity Sp. z o.o.Marek DareckiPaweł PanczyjPolska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości / PARProbotyzacjaRynek pracyRynkiStanisław SzultkaWitold RadwańskiWSK „PZL - Rzeszów” S.A.


Uczelniana Rada Samorządu Studentów AGH zaprasza osoby, które od października br. rozpoczną studia w Akademii Górniczo-Hutniczej, do udziału w obozie adaptacyjno-integracyjnym Campus AGH. Wydarzenie odbędzie się w dniach 11-16 września br. Zapisy ruszyły 5 lipca.\nProjekt objęty jest honorowym patronatem Prorektor ds. Studenckich AGH prof. Anny Siwik.\nCampus AGH ułatwia start w nowym, nieznanym miejscu. Uczestnicy obozu poznają teren uczelni i Miasteczka Studenckiego, a przede wszystkim spotkają osoby, z którymi będą dzielić studenckie życie przez kilka najbliższych lat.\nOrganizatorzy wydarzenia gwarantują, że nie zabraknie atrakcji i niespodzianek. W programie przewidziane są m.in. warsztaty, szkolenia, zawody sportowe, gra terenowa i oczywiście imprezy integracyjne.\nLiczba miejsc jest ograniczona. Koszt udziału w wysokości 349 zł obejmuje: noclegi, wyżywienie, gadżety oraz udział w warsztatach i imprezach.\nSzczegółowe informacje znajdują się na stronie internetowej oraz profilu społecznościowym.


Detektywi Gdańsk Kokoszki butle gazowe, jasnowidz oraz wróżki w Gdańsku Kokoszki\nPozostałe usługi Gdańsk Kokoszki\nSzukasz pewnej usługi i w żadnej kategorii nie mogłeś jej znaleźć? Zapraszamy do przeglądania ogłoszeń w kategorii pozostałe usługi w Gdańsku Kokoszki. Znajdziecie tu państwo nietypowe usługi, które nie mają swojego miejsca w innych kategoriach na Naszym serwisie. Znajdują się tu między innymi usługi: wywozu gruzu, serwisu filtrów, przeróbek krawieckich, niszczenia dokumentów w Gdańsku Kokoszki. Zapraszamy do przeglądania ogłoszeń, Lento.pl Gdańsk Kokoszki, darmowy serwis ogłoszeń lokalnych.


Gwardia koszalin przygotowania - artykuły | Głos Koszaliński\nTrzecioligowa Gwardia Koszalin rozpoczęła przygotowania\nPiłkarze trzecioligowej Gwardii Koszalin rozpoczęli przygotowania do sezonu 2020/21.\nKoszalin w 2014 roku z lotu ptaka. Budowa lądowiska, obwodnicy i aquaparku [ZDJĘCIA]\nJak zmienił się Koszalin przez siedem lat? Jak z lotu taka wygląda seminarium i słynna „dziura” przy Emce? Zobacz zdjęcia z lotu nad miastem w 2014 roku.\nMacie pytanie o pracę? Zapytajcie eksperta z Państwowej Inspekcji Pracy\nNowa sytuacja to nowe problemy dla pracowników i dla pracodawców. Praca zdalna, kwarantanny, postojowe - pandemia ma wielki wpływ na to, jak dziś wygląda nasza praca.\nKoszaliński amfiteatr: montowane są już krzesła i nowoczesna scena\n13 i 14 emerytura 2021. Sprawdzamy kto zgarnie dodatkową kasę! Poznaj zasady wypłacania 13 i 14 emerytury w 2021 roku [24/02/2021]\nPopularne produkty wycofane przez GIS. [IKEA, Auchan, Lidl, Aldi i Tesco] Na tych chrupkach złamiesz zęby. Tego nie kupuj 24.02.2021\nZmiana czasu 2021. Kiedy i dlaczego nie ostatni raz?! Zmiana czasu na letni! Sprawdź też, jak dostosować zdrowie 24.02.2021\nKolizja na ul. Gdańskiej w Koszalinie. Zderzyły się dwa samochody osobowe\nWe wtorek w godzinach wieczornych w Koszalinie na ul. Gdańskiej doszło do kolizji.\nW Koszalinie powstanie nowy kościół. Przy ul. Zwycięstwa wycięto 36 drzew\nPrzy powstałej w 2005 roku kaplicy parafialnej św. Marcina (wojskowo-cywilna) przy ul. Zwycięstwa 202c w Koszalinie, doszło do wycinki drzew.\nkaplica sw marcina koszalin\nKoszalin: W tym tygodniu rozpocznie się wycinka 13 drzew przy ul. Piłsudskiego\nWracamy do tematu wycinki drzew przy ul. Piłsudskiego w Koszalinie.\nwycinka drzew piłsudskiego koszalin\ndrzewa koszalin wycinka\nwycinka drzew zwycięstwa koszalin\nOni zarobią najmniej w Koszalinie i okolicach. Oferty pracy za najniższą krajową\nNa stronie Powiatowego Urzędu Pracy w Koszalinie można znaleźć wiele ogłoszeń o pracę. Które profesje, stanowiska w rubryce mają zaznaczone "od 2.800 zł brutto"? Sprawdźcie!\nPILNE Ulica Władysława IV w Koszalinie już otwarta [ZDJĘCIA, WIDEO] 10\nUwaga kierowcy. We wtorek o godz. 9.15 otwarta dla ruchu została ul. Władysława IV w Koszalinie\nTestujemy Renault Captur z silnikiem hybrydowym [WIDEO]\nFirma Renault Dubnicki z Koszalina udostępniła nam do testu hybrydową wersję popularnego, małego crossovera Renault Captur. To nietypowa hybryda, bo możemy ją też sobie doładowywać kablem, ze zwykłego gniazdka elektrycznego.\nSportowe złotówki w Koszalinie, czyli dotacje dla klubów przyznane\nZa nami rozstrzygnięcia konkursów dotyczące rozwoju sportu wspierania i upowszechniania kultury fizycznej.\ndotacje sport koszalin 2021\nsport koszalin 2021\ndofinansowanie wspieranie sportu koszalin\nsportowe złotówki koszalin 2021\nKoszalin i region bez prądu. Energa planuje przerwy w dostawie energii. Sprawdź!\nEnerga, jak co tydzień planuje przerwy w dostawie prądu w Koszalinie i całym regionie. Sprawdź, gdzie i kiedy nie będzie energii elektrycznej.


ŁOSICE - Region - „ASY w Jedynce” po raz trzeci\n„ASY w Jedynce” po raz trzeci\n2022-05-05 18:12:16 Artykuł czytany 468 razy\nI Liceum Ogólnokształcące w Łosicach, w ramach Dnia Otwartego przeprowadziło regionalny konkurs „ASY w Jedynce”. Była to okazja dla uczniów klas VIII szkół podstawowych z powiatu łosickiego, by wspólnie rywalizować na płaszczyźnie naukowej i sportowej, a także poznać tę placówkę oświatową oraz jej ofertę edukacyjną.\nCzym są „ ASY w Jedynce”? - To duże przedsięwzięcie organizacyjne dla naszego Liceum jednak potrzebne i warte zachodu ze względu na promocję. Jest to konkurs polegający na rywalizacji drużyn szkół podstawowych z całego powiatu łosickiego w dwóch sferach: naukowej i sportowej. Każda drużyna liczy 6 zawodników plus opiekun. Połowa drużyny bierze udział w 4 konkurencjach sportowych, a druga połowa uczestniczy w 4 quizach naukowych rozgrywanych w formie Kahoot! Następnie sumujemy punkty uzyskane w obu zmaganiach i wyłaniamy zwycięzcę. – tłumaczy Wiktor Boruta, dyrektor I LO\nZdobywcą tytułu „Asów” w tym roku zostali reprezentanci Szkoły Podstawowej nr 2 im. Mikołaja Kopernika w Łosicach, drugie miejsce uzyskali uczniowie Szkoły Podstawowej im. Jana Pawła II w Huszlewie, a trzecie miejsce przypadło drużynie z Niepublicznej Szkoły Podstawowej w Mostowie, rywalizując w silnej stawce 12 szkół podstawowych.\nPo wręczeniu nagród, zawodnicy wraz z uczniami I LO w Łosicach ruszyli na zwiedzanie sal lekcyjnych, obiektów sportowych i terenu szkoły. Na zakończenie odbyła się prezentacja multimedialna, która zapoznała wszystkich zaproszonych gości z ofertą łosickiego liceum, jego możliwościami i atutami oraz posiadaną bazą naukową i sportową.


Produkcja przemysłowa Archives - aquamedic.com.pl - w zgodzie z naturą\nwpkat311 Kwiecień 28, 2013 0\nMicinski.pl – znakomity producent szamb, które niezwykle potrzebne są w obrębie naszych gospodarstw. Proponowane szamba plastikowe, które pozwalają na pewno na czyste i niezatrute powietrze. Oprócz tego bez wątpienia znaczną rolę spełnia należyta przydomowa oczyszczalnia ścieków, która da możliwość na szybką neutralizację ścieków. Teraz mnóstwo ludzi stara się o to, aby szambo, które znajduje się niedaleko lokalizacji zamieszkania nie blokowało normalnego funkcjonowania. To umożliwia świetna spółka Micinski.pl, która poleca najlepsze szamba.\nwpkat20 Styczeń 3, 2012 0\nPrzedsiębiorstwo BTH Hydrotechnik z Kielc dostarcza optymalne rozwiązania w zakresie:\nfiltracji do maszyn budowlanych,\nfiltracji do maszyn przemysłowych,\nfiltracji do maszyn górniczych,\nusprawniające procesy technologiczne.\nSerdecznie zapraszamy do zapoznania się z aktualną ofertą firmy BTH Hydrotechnik, którą znajdziecie na stronie hydrotechnik.pl.\nwpkat189 Lipiec 19, 2012 0\nFirma Izomer zapewnia worki typu bigbag. W workach big bag można z powodzeniem sytuować żywność, gdyż mają one formę wentylowaną. Zapewnia jej ona wystarczający dopływ powietrza, co nie pozwala jej się psuć. Producent troszczy się o to, by zamawiane egzemplarze dostosowane były do życzeń odbiorcy. Ich budowa zasadza się na rozwiązaniu q-bag. Wmontowanie stabilizatora kształtu to bezsprzeczna zaleta.\nZigma – projektowanie maszyn,\nwpkat168 Lipiec 7, 2012 0\nFirma Zigma - inżynieria przemysłowa o kilkunastu lat świadczyła na rynku Wielkopolskim usługi z zakresu pomiarów oraz projektów pomiarowych. Dzięki ciągłemu rozwojowi poszerzyła swoją działalność i teraz głównie zajmuje się projektowaniem konstrukcji stalowych oraz projektowaniem maszyn. Maszyny, które projektujemy to maszyny jakich nie można znaleźć na rynku. Projektujemy i konstruujemy maszyny na indywidualne zamówienie na podstawie wymogów klienta i własnego projektu.\nPonadto świadczymy usługi z zakresu frezowania CNC, toczenia metali, cięcia laserem, cięcia wodą. Najnowszą maszynę jaką posiadamy jest drukarka 3D, dzięki której można tworzyć rzeczywiste trójwymiarowe obiekty oraz prototypy.\nwpkat80 Maj 21, 2012 0\nOferta dla sympatyków przyjaznych środowisku rozwiązań w każdej dziedzinie ludzkiej działalności – EKO torby. Każda torba (papierowa bądź bawełniana), obojętnie jakiej gramatury czy pojemności może być na zlecenie usługobiorcy wykonana z nadrukiem (tzw. torby reklamowe). Solidne torby produkujemy stuprocentowo z recyklingu. Newsem w asortymencie jest gustowna torba butelkowa, do kupienia z uchwytem sznurkowym lub papierowym skręcanym.\nwpkat45 Maj 16, 2012 0\nDla zainteresowanych zakupem myjki parowej samochodowej skierowanie kroków do CIH Systemy Czyszczące będzie najdoskonalszym udogodnieniem. Rozległa paleta urządzeń czyszczących zawiera także profesjonalne odkurzacze, szampony samochodowe oraz inne niż myjka urządzenia do czyszczenia parą. Akcesoria jakie można tu nabyć to dozowniki oraz pompy wysokociśnieniowe. Na stronie www dostępne są referencje i opisy poszczególnych produktów.Zmywarki do posadzek\nwpkat44 Maj 16, 2012 0\nWAMEX to renomowana firma z zakresu produkcji bębnów drewnianych. Przedsiębiorstwo gwarantuje najwyższej klasy bębny drewniane do przewodów oraz sklejkowe szpule nawojowe. Używa materiału pochodzącego z Lasów Państwowych. Firma ceniona jest nie tylko w Polsce, ale w całej EU. Wamex ma również swój tartak, gdzie wytwarza różnego typu tarcicę. Asortyment w tym względzie jest bardzo szeroki: tarcica budowlana, palety oraz komponenty architektury ogrodowej.


e___g - profil w Wykop.pl\ne___g od 7 mies. na Wykopie\nquercy 1 dzień 5 godz. temu\n+: brolapaw, bizmutx +442 innych\ne___g 22 godz. temu\nseban63amg 6 dni temu via iOS\n#ladnadziewczyna #ladnapani #prokuratorboners #cycki #cyckiboners #figuraboners ( ͡° ͜ʖ ͡°) #nsfw\n+: janushek, Larsberg +332 innych\n@Larsberg: ale taguj #mikrokoksy jest boski! ʕ•ᴥ•ʔ\nPlusujcie najgorszego selekcjonera w historii\n+: PLTR2016, BartekZK +1912 innych\n@mat9: minusy tutaj.\n+: mat9, Alf_Rudy +3 innych\n+: DziewczynaChaos, cucaracha +4 innych\n@Heexi: pierwszy raz go widzę, a co gotuje na tym swoim kanale? opłaca się wchodzić?\nEl. Euro 2020 - skrót - Słowenia – Polska\n@Napalony_Delfin youtube.com #polska #europa #swiat #kompromitacja #spierdolenie #sport +4 inne\nJedno wielkie uzasadnienie czemu Polska piłka to dno..\nJak widziałem rozpoczęcie czyli podanie do tyłu i wykop w przód wiedziałem że ten mecz nie będzie wygrany.\n@Krmtzzz: widzisz ludzie myślą że jak dają do aso to stoi tam tylko ich samochód i 5 osób lata koło niego i chucha dmucha i każdą pierdołę ci naprawiają. Jeśli byś zgłosił że nie działa to zapewne ktoś by się tym zajął a to że jest w tej chwili nie gotowy nie znaczy że coś nie działa. Teraz pewnie jak przez pół roku coś się z autem zadzieje to bedzie ich wina....\nPomijam fakt że dali mocno dupy i tu niema dyskusji ale zganianie winy za wszystko na nich tak jak ten istop niestety ale o tobie źle świadczy, wystarczy poczytać instrukcję bo wiele osób tego nie robi puszcza nawiew na szybę i zdziwieni że nie działa, a tam jak byk jest napisane wszystko. pokaż całość\n@Imbeer: idź do nowego auta i pooglądaj zderzak i porównaj do błotnika. Zawsze jest różnica bo jedno to plastik drugie to blacha.\n@Ryuvic: Podziwiam wielkie korporacje za niektóre reklamy, które potrafią zagościć na lata w świadomości konsumenta sam mam podobnie ale u mnie marka nike i reklama z piłkarzami i piosenką Elvisa Presleya. #nostalgia\n...to tylko najnowsze aktywności użytkownika e___g


Żywa ludzka dusza Malczewskiego w "Obrazach i słowach"\nWiadomości24 » Kultura » Książki » Żywa ludzka dusza Malczewskiego w "Obrazach i słowach"\n#24341 wg odsłon (miesięczny)\nData dodania: 2012-09-15 11:30\nW Wydawnictwie W.A.B. ukazała się właśnie ściśle udokumentowana biografia „Malczewski. Obrazy i słowa” autorstwa Doroty Kudelskiej. Książka przynosi także nowe odczytanie dzieł malarza symbolisty.\nMaria Konopnicka po odwiedzinach w krakowskiej pracowni Jacka Malczewskiego zanotowała w swym brulionie takie oto wrażenia: „Wrażliwy, mały, nerwowo czuły i udzielający się - mówi wcale lub dużo - refugium - (spoza szerokiego płótna kłęby dymu) - w izbie jacyś modele, pomocniki czy coś takiego - w drugiej mary - melancholia otwiera okno - z palety ulatują mary”. Nie możemy podążyć jej śladem, by zobaczyć malarza w momencie tworzenia. Nie zobaczymy artysty przy sztalugach w oparach papierosowego dymu oraz wydobywających się spod jego pędzla kształtów i barw. Jednak możemy poznać prawdziwy jego wizerunek i kulisy jego pracy dzięki powstałej w oparciu o rzetelnie zebrane dokumenty książce Doroty Kudelskiej - Malczewski. Obrazy i słowa.\nPodstawą każdej biografii publikowanej w serii „Fortuna i Fatum” jest prawda. Tak jest i w przypadku sporządzonej przez Dorotę Kudelską biografii Malczewskiego. Zamiarem autorki było odmitologizowanie artysty, którego idealizowano dotychczas zgodnie z powszechną tendencją ukazywania twórców w patriotycznych ramach. Książka zatem rewiduje utrwalone przez lata opinie i oceny, a jednocześnie zawiera nowe odczytania spuścizny artystycznej Malczewskiego. Nowa biografia oczywiście daje przede wszystkim obraz osobistych przeżyć artysty, co sprowadza postać z piedestału i czyni go żywym człowiekiem. Idealny wizerunek natchnionego twórcy wyrażającego w sztuce najwyższe ideały został dopełniony o jego ludzkie oblicze.\nKsiążka Doroty Kudelskiej jest owocem wieloletnich badań, które najpierw zaowocowały rozprawą habilitacyjną w 2008 roku Dukt pisma i pędzla. Biografia intelektualna Jacka Malczewskiego (nagrodzoną rok później przez „Nowe Książki”). Nowa wersja tej pracy otrzymała inną formę prezentacji (szczególnie materiału dokumentacyjnego), zyskała dodatkowe, rewelacyjne informacje. Obie książki poszerzają perspektywę spojrzenia na wybitnego twórcę przełomu wieków XIX i XX o nieznaną dotąd bliżej problematykę. Zdecydowały o tym odkrycia nieznanych dotąd faktów z życia malarza.\nTagi: sztuka Malczewski. Obrazy i słowa Dorota Kudelska Akademia Sztuk Pięknych w Krakowie Fortuna i Fatum symbolizm kultura polska Jacek Malczewski Wydawnictwo W.A.B. monografia malarstwo biografia Kraków przełomu XIX i XX wieku\nZapowiada się prawdziwa duchowa uczta...\nSpotkanie z Dorotą Kudelską wokół książki Malczewski. Obrazy i słowa w Krakowie\nPanie Andrzeju, zdarzyło mi się czytać i recenzować kilka tytułów z tej serii wydawniczej - o Modrzejewskiej, Majakowskim, Einsteinie, Beethovenie, Milne`ie, Camusie, Korczaku, Grossmanie, więc mogę powiedzieć, że na podstawie lektury choćby tych wybranych pozycji stwierdzić można obecność wspólnego mianownika, jakim jest rzetelność. Dlatego ten aspekt podkreśliłam w recenzji.\nO serii Fortuna i Fatum czytałam zawsze z uznaniem.\nDobrych książek jest dużo, ale znakomitych biografii niewiele. Czytałem, że rynek jest nasycony biografiami różnych celebrytów, polityków. Niektórzy słusznie zwracają uwagę, że są to biografie pisane "na kolanie". A gwarancją napisania dobrej biografii są lata studiów.\nWydawnictwo jak wydawnictwo: dobrą książkę i w antykwariacie znaleźć można - jak się chce!\nInteresują mnie nowe interpretacje obrazów Malczewskiego. Na pewno sięgnę po tę książkę.\nNo to jestem zachęcony do czytania - zwłaszcza, ze uwielbiam malarstwo Jacka Malczewskiego.