Nowa Fantastyka - Opowiadanie: Lycoris.Caldwelli - Grzech pierworodny\n- Opowiadanie: Lycoris.Caldwelli - Grzech pierworodny\nkobieta | 10.01.15, g. 17:44 | znaki: 68374\nOpowiadanie to dotyka problemu, który nasuwa mi się na myśl za każdym razem gdy dowiaduję się czegoś nowego o pracach nad sztuczną inteligencją, androidami i wszelkimi inteligentnymi robotami oraz postępach w dziedzinie genetyki i klonowania. Nie zamierzam w żaden sposób podważać celu ani tym bardziej słuszności takich badań. Po prostu z moich rozważań nad społecznymi skutkami tych sukcesów ludzkiego geniuszu powstało opowiadanie, którym chciałam się z Wami podzielić :)\nBardzo dobrze czyta się przy “Silhouettes” Of Monsters and Men i “Transcendence” Lindsey Stirling.\nPrzeczytali: regulatorzy, Finkla, dj Jajko, Anet\nDzień, w którym dagońscy mechanicy stworzyli pierwszy prototyp robota obdarzonego sztuczną inteligencją, uważano za nową erę w dziejach całego wszechświata. Wszyscy patrzyli z nadzieją w tę zaawansowaną technologicznie przyszłość, która niosła ze sobą rozwiązania tysięcy problemów dnia codziennego. W końcu kto nie marzył o tym, aby swoje trudy zrzucić na cudze barki?\nNikt wtedy nie myślał o konsekwencjach.\nZarówno możliwości, jak i kreatywność twórców nie znały granic. Nie musiało minąć dużo czasu, aby bezwolne AI obarczone zostały wszystkimi męczącymi i upokarzającymi pracami. Prostytucja czy służba wojskowa, zawody kelnera, pomywacza czy pokojówki – niby czemu człowiek miałby się tym zajmować, skoro robot i tak zrobi to lepiej?\nWielu sprzeciwiało się tej rewolucji. Twierdzili, że kochają swoją pracę i nie dadzą się zastąpić jakiejś maszynie. Również zrodzone w przeszłości obawy przed buntem robotów zaczynały mieć coraz większe uzasadnienie.\nNiestety, nawet stale wzrastające bezrobocie i liczba ludzi skrajnie biednych nie skłoniły naukowców do zaprzestania poszukiwań drogi do stworzenia AI doskonałej. Takiej, która mogłaby odczuwać emocje, uczyć się, samodoskonalić, podejmować własne decyzje. A wszystko jedynie po to, aby człowiek już nigdy nie musiał brudzić sobie rąk.\nCol nie miał pewności, w którym momencie swojej kariery prawniczej wybrał złą drogę i zamiast do przystanku „Świetlana Przyszłość” trafił do tej zatęchłej dziury, którą na wyrost nazywał miejscem pracy. Być może to młodzieńcza duma i ambicja najbardziej obiecującego studenta na roku zniszczyły mu życie. Uwierzył w swoje możliwości i dlatego zamiast szukać jakiegoś sponsora, postanowił liczyć tylko na siebie.\nDopiero tonąc w powodzi dokumentów, generowanej przez szarą codzienność niezwyciężonej biurokracji, zrozumiał jak bardzo się mylił. Nie brakowało mu zdolności, a przerośnięta ambicja wciąż miała się dobrze. Miał również na koncie kilka zwycięstw w sprawach, które wydawały się z góry przegrane, co mogło mu zapewnić posadę w jakieś znanej kancelarii. Gdyby tylko znalazł na to jeszcze choć trochę siły!\nA może nie była to kwestia sił?\nDo jego klientów w główniej mierze zaliczali się ludzie, którzy nie mogli sobie pozwolić na wynajęcie adwokata. Jako prawnik z przydziału dostawał zapłatę za przyjęcie sprawy i doprowadzenie jej do końca. Nie musiał żadnej wygrywać.\nAle wygrywał. I to w takim stylu, że kilka razy jego zwycięstwa trafiały na pierwsze strony gazet. W końcu nie na co dzień zdarza się, żeby jakiś podrzędny adwokacik utarł nosa prezesowi koncernu farmaceutycznego, milionerowi czy wpływowemu politykowi.\nTak, właśnie to „ucieranie nosa” zatrzymywało go w obrzydliwej norze, którą dzielił z pięcioma innymi prawnikami. Ich biurka poustawiano tak blisko siebie, że notorycznie czuł się osaczony. Tylko perspektywa spotkania z Sue podnosiła go na duchu…\nDrzwi do klitki otworzyły się z przeciągłym piskiem wpuszczając do wnętrza podmuch świeżego powietrza, a wraz z nim przełożonego Cola, z twarzą schowaną za grubymi szkłami okularów. Wolnym krokiem zmęczonego władcy przeszedł pomiędzy biurkami, aż w końcu dotarł do tego, które miał nieszczęście zajmować Colian.\n– Gratulacje, panie Neiboth – odezwał się grobowym tonem, zupełnie jakby cały jego entuzjazm został już dawno zmiażdżony butem szarej prawniczej rzeczywistości. – Dostał pan sprawę.\nCol wyciągnął dłoń, aby przyjąć od niego plik danych. Dotyk papieru znów wywołał w nim wewnętrzny sprzeciw. Zupełnie jakby nie mogli mu tego udostępnić w formie elektronicznej. Ale nie! Nie po to biurokracja od tysięcy lat rządziła się swoimi prawami, żeby teraz zmieniać je przez jakiś „postęp” czy „nowoczesne technologie”.\n– Dziękuję – odparł z wymuszonym uśmiechem, nie mogąc się jednocześnie powstrzymać przed lekkim zmięciem dokumentów.\nPrzełożony skinął głową i bez słowa opuścił pomieszczenie. Oczy pozostałej piątki śledziły mężczyznę, dopóki nie zamknęły się za nim drzwi, po czym ponownie zatonęły w oceanie własnych spraw.\nColian spojrzał na dane nowego klienta i aż zachłysnął się ze zdziwienia, po czym krzyknął i zerwał się na równe nogi, strącając przy tym z biurka jeden ze stosów szpargałów. Tym nietypowym zachowaniem ściągnął na siebie karcące spojrzenia współpracowników, które szybko ustąpiły miejsca zaskoczeniu.\nNiewiele myśląc wepchnął dokumenty do aktówki i rzucił się do wyjścia, po drodze chwytając jeszcze płaszcz. Pędząc na łeb na szyję, próbował trafić rękami w rękawy i jednocześnie nie przewrócić się i nie skręcić karku. Wyszło mu to całkiem nieźle, bo zanim dopadł motor, pośliznął się jedynie cztery razy.\nWskoczył na motocykl i zacisnął mocno dłonie na rączkach, aby umożliwić niewdzięcznej maszynie weryfikację kierowcy. Biorąc pod uwagę sytuację tak duża autonomia u zwyczajnego, cholernego pojazdu wywołała u niego dreszcze. Możliwe, że wybrałby nawet inny środek transportu gdyby nie fakt, że ten relikt przeszłości był prawie całkowicie dziełem jego rąk. Znał niemal na pamięć każdą jego śrubkę, każde złącze. Staruszek, zupełnie jak pies rozpoznający swojego pana, zaczął wydawać z siebie przyjacielskie pomruki i posłusznie wzbił się w powietrze.\nWyrwał do przodu, pozwalając, by pęd powietrza potargał mu włosy. Z roztargnieniem spojrzał na zegary wyświetlane na przezroczystej niczym zwykłe szkło kopule chroniącej całe miasto. Do spotkania z Sue zostały jeszcze trzy godziny. Tyle powinno wystarczyć na ułożenie myśli. Nie spodziewał się, że będzie miał aż tyle do powiedzenia.\nNie spieszył się, a i tak przyjechał dużo za wcześnie. Usiadł niepewnie na sofie w poczekalni i utkwił spojrzenie w czubkach swoich butów. Nigdy nie czuł się dobrze w salonach piękności. Jedynie dobiegający z wnętrza kojący głos Sue utwierdzał go w przekonaniu, że to właśnie w tutaj powinien poczekać. Gdy na ułamek sekundy podniósł wzrok, pochwyciła jego spojrzenie i pomachała tak entuzjastycznie, jakby zupełnie nic się nie stało.\nFakt, jeszcze o niczym nie wiedziała. Właściwie to poza nim prawie nikt nie wiedział.\nZnów poczuł dreszcze. Sue Kajaia była jedynym człowiekiem pracującym w salonie. Zaczęło zbierać mu się na wymioty.\n– Cześć! Jestem Betty-recepcjonistka, czy mogę w czymś panu pomóc? – usłyszał tuż nad swoim uchem. Gdy podniósł oczy jego spojrzenie padło na filigranową AI o sztucznym, szerokim uśmiechu. Ten sam model mieli też w kancelarii i do tej pory nawet idiotyczny grymas i absurdalnie fantazyjna fryzura Betty mu nie przeszkadzały. Teraz ledwie udało mu się zachować spokój.\n– Nie, poczekam tylko aż Sue skończy zmianę – bąknął.\n– Może przynieść panu gazetę? – Pokręcił przecząco głową. – To może herbaty zaparzę? Kawy? Soku?\nZakotłowało się w nim. Jeszcze jedno takie pytanie, a zwyczajnie nie wytrzyma i…\n– Daj mu spokój, Betty – zawołała Sue, w ostatniej chwili ratując go przed wybuchem. – Jest bardzo zmęczony i na pewno marzy tylko o tym żeby się zdrzemnąć.\nRecepcjonistka na szczęście postanowiła uznać to za koniec swoich obowiązków wobec klienta. Odeszła, życząc mu jeszcze kolorowych snów.\nSue musiała mieć rację, bo chociaż miał wrażenie, że wcale nie jest śpiący, popadł w dziwny stan odrętwienia. Jego myśli krążyły wokół nowej sprawy, dziwnego „klienta” i zawiłości tej chorej sytuacji. Doskonale rozumiał w jak beznadziejnym położeniu się znajdował. Został wybrany na obrońcę strony z góry skazanej na porażkę, bez względu na to, po czyjej stronie była racja. Możliwe, że oznaczało to koniec jego kariery. Nikogo nie będzie obchodziło, że musiał przyjąć zlecenie, żeby mieć pieniądze na życie. Zasłynie jako idiota, który postanowił bronić…\n– Hej, mocarzu – szepnęła mu na ucho Sue, trącając przy tym lekko w ramię, przekonana zapewne, że ze zmęczenia znów zasnął na siedząco. – Już skończyłam. Chcesz wyskoczyć na jakieś trujące żarcie?\nChciał, i to bardzo. Nie tyle chodziło o „trujące” jedzenie, co o sam fakt przebywania z Sue. Znali się od wielu lat i prawdopodobnie czasami jedynie ta znajomość pomagała mu nie popaść w obłęd. Teraz również była ostatnią deską ratunku.\nW przydrożnym automacie kupili dwie ogromne porcje podsmażanych warzyw i niewiadomego pochodzenia mięsa, po czym zaszyli się w parku. Dzięki jednemu z licznych programów rządowych, mających na celu umożliwić ludziom „wypoczynek na łonie natury”, wszędzie powstało pełno czegoś, co umownie nazywano parkami. W rzeczywistości były to jedynie ogromne klatki pełne drzew, równo przystrzyżonych trawników i wyłożonych kamieniami ścieżek.\nTym, co ciągnęło Sue do tych zamkniętych ogrodów były zwierzęta, które ściągano z różnych światów. W ich ulubionym dominowały ogromne parzystokopytne przeżuwacze z silnie rozgałęzionymi i poskręcanymi rogami oraz maleńkie małpki z dwoma puszystymi ogonami. Schowane w gałęziach drzew szkarłatno-złociste ptaki wypełniały powietrze swoimi radosnymi skrzekami i delikatnym złudzeniem echa.\nUsiedli na ukrytej w cieniu ławce i zaczęli jeść, co nie umknęło uwadze małpek. Szybko wyczuły, że nie mają co liczyć na dobre serce Cola, Sue natomiast nie dała się im długo prosić. Jej kurtka zdawała się być uszyta wyłącznie z kieszeni, w których nagromadziła mnóstwo orzeszków i małych suszonych owoców.\n– Wyszedłeś wcześniej z pracy? – zapytała, uśmiechając się szeroko do małpki, która maleńkimi łapkami próbowała rozchylić zaciśnięte palce dłoni Sue, aby wydobyć z wnętrza orzeszek. – Zazwyczaj to ja muszę na ciebie czekać.\n– Przepraszam – bąknął Colian. Teraz, gdy próbował jednocześnie jeść i odpierać atak armii małych żarłoków, nowe zlecenie wydało mu się jakąś abstrakcją. Może tylko je wyolbrzymiał? Może wcale nie było aż tak źle?\n– Nie, to nie problem! – roześmiała się Sue, wyciągając z kieszeni kolejną porcję owoców. – Po prostu trochę mnie przestraszyłeś. Coś się stało?\nPrzez chwilę się wahał. Czy mógł ją w to mieszać? Czuł na sobie naglące spojrzenie dziewczyny, ale nie był pewien, czy powinien mu ulec.\nZ drugiej strony – jeśli z nią nie porozmawia, to zostanie zupełnie sam z tym problemem. A sam do niczego nie dojdzie. Nie znajdzie właściwych punktów odniesienia.\n– Cha’Ger, Minister Spraw Międzyświatowych najprawdopodobniej nie żyje – wyznał szeptem. Na początku chyba uznała to za żart, bo rzuciła mu pełne zwątpienia spojrzenie, potem jednak dotarło do niej, że mówił to zupełnie poważnie.\n– Dwa tygodnie temu podczas bankietu charytatywnego oddano do niego dwa strzały z pistoletu laserowego. Kolejny przeznaczony był dla jego żony, ale zdążyła się schylić. Jej stan jest na tyle stabilny, że może brać udział w postępowaniu sądowym.\n– A napastnik? – zapytała Sue, maszcząc brwi.\n– To właśnie mój nowy klient – odparł Colian, po czym wręczył jej plik dokumentów, którym uraczył go tego dnia szef.\nZapewne jedynie jego zachowanie powstrzymywało Sue od parsknięcia śmiechem. Fakt, cała ta sytuacja aż kipiała od absurdu. A jednak Col nie potrafił zdobyć się nawet na blady uśmiech.\n– Tak – odpowiedział na niezadane pytanie. – Moim klientem jest android, prototyp o numerze seryjnym NBH-97001, wyposażony w najnowszy system operacyjny. Do tej pory wyprodukowano takie tylko cztery. Ponieważ w jego bazie danych nie znaleziono zapisów, które wskazywałyby na zlecone zabójstwo, postanowiono potraktować go jako samodzielną stronę.\n– To przecież bez sensu! Jak niby miałoby to wyglądać?\n– Akurat z tym fragmentem nie mam problemu.\nGhaon i Anra Cha’Ger kwitli. Pośród sali skąpanej w złocie, diamentach i masie perłowej wirowali ludzie z różnych światów, prezentujący sobą jedynie próżność, przepych i zepsucie. Nikt jednak nie dorównywał ministrowi i jego małżonce. On, choć dni młodości dawno miał już za sobą, wciąż był w sile wieku, a przemijającą urodę rekompensował ogniem żądz, który coraz jaśniej płonął w jego oczach. To ten blask przyciągał ludzi, lgnących do niego jak ćmy do światła niosącego im śmierć. Ona natomiast nigdy nie pozwoliła sobie na starość. Setki operacji i tysiące zabiegów zamknęły jej zepsutą duszę w skorupie zastygłego w wiecznej młodości ciała.\nBył to bankiet wyjątkowy, ponieważ ostatnio rodzina Cha’Gerów powiększyła się o jedną osobę.\nOch, nie! Bynajmniej nie chodziło o dziecko. Dziecko wszystko by im zepsuło, nic przecież nie mogli by z nim zrobić. Nie to, co z ich Cukiereczkiem.\nBył zjawiskowy. Rozkwitał w samym sercu sali ciesząc zmysły każdego z gości, który tylko wystarczająco się do niego zbliżył. Jadowicie zielony kostium nie tylko doskonale podkreślał kolor jego oczu ale i opinał perfekcyjne ciało sprawiając, że żaden szczegół nie mógł umknąć spojrzeniu uważnego obserwatora. W gęste kasztanowe pukle wpleciono sznury drobnych pereł, przez co do złudzenia przypominał postać elfa z obrazów, które Anra kolekcjonowała od najmłodszych lat. Całości dopełniały wstęgi delikatnego różowego materiału, spowijające go niczym mgła.\nDzięki androidowi spełniły się wszystkie ich marzenia. Radowali się nim wspólnie, niczego sobie nie żałując. Od wielu lat nie potrafili zaznać szczęścia bez udziału osób trzecich, a słodki Cukiereczek jako jedyny umiał całkowicie zaspokoić ich oboje.\nNie wspominając już o tym, że perfekcyjnie pozbywał się każdego, kto był dla nich w jakikolwiek sposób niewygodny. Chociaż Ghaon i Anra bezustannie prześcigali się w wymyślaniu coraz to nowych sposobów na śmierć, dopiero gdy zaczęli je podsuwać Cukiereczkowi, nabrały podniecającego charakteru, który od lat chcieli im nadać.\nJednak nie takie przyjemności miał rozdawać tego wieczoru ich ukochany android. O nie. Tym razem Cukiereczek miał przynieść rozkosz również wszystkim gościom.\nGhaon podniósł się powoli z przypominającego tron krzesła i zadzwonił łyżeczką o brzeg kryształowego kielicha. Wpatrzony w niego tłum pogrążył się w ciszy aż gęstej od ledwie tłumionych żądz.\n– Panie i panowie! – zagrzmiał minister. – Moi szanowni goście! Choć wielu spodziewa się zapewne, że to pyszne przyjęcie dobiegnie wkrótce końca, zapewniam was: jesteście w błędzie. Tego wieczora bowiem ja i moja kochana małżonka postanowiliśmy podzielić się z wami naszym skarbem. Nie krępujcie się! Cukiereczek zrobi dziś wszystko, aby sprawić wam przyjemność.\nMówiąc to, dał znać androidowi, aby pozbył się w końcu zbędnych falbanek. Goście zaczęli wiwatować i wznosić toasty za hojność gospodarza; co odważniejsi pozwolili sobie nawet na kilka zachęcających gwizdów.\nChoć nikt nie odrywał wzroku od androida, dopiero drgający świst laserowego pistoletu uciszył tłum, uświadamiając wszystkim, że wieczór nie będzie wcale tak doskonały, jak obiecywał im gospodarz.\nChwilę potem ciało Ghaona opadło ciężko na ziemię.\nJakim cudem nikt nie zauważył pistoletu w dłoni robota? Jakim cudem nikt nie powstrzymał go przed ponownym pociągnięciem za spust?\nAnra nie marnowała czasu na rozmyślania. Rzuciła się na ziemię, aby uniknąć kolejnej wiązki, która przeznaczona była dla niej. Android nie zdążył dobrze wycelować, dlatego laserowy pocisk przeciął Anrze ramię, zamiast trafić w głowę lub serce. Choć ból nie pozbawił jej jasności myślenia, krzyczący z przerażenia goście nie pomagali bynajmniej opracować planu działania. Musiała przynajmniej spróbować wygrzebać z kieszeni marynarki Ghaona pilot aktywujący kopułę ochronną. To tak niewiele, a zarazem tak dużo!\nCukiereczek, jakby zirytowany niepowodzeniem, zaczął oddawać w ich stronę strzał za strzałem. Po chwili stało się to jednak zupełnie bezcelowe, bo Anrze udało się w końcu aktywować kopułę. Niedługo potem androida dopadli uzbrojeni po zęby ochroniarze.\n– A jeśli to samobójstwo, które jedynie miało przypominać morderstwo?\n– Cha’Ger od wielu lat gra nieczysto – westchnął Col. – Nie sądzę jednak, aby dobrowolnie chciał zejść ze sceny politycznej. Zrobiłby to zapewne dopiero po tym, jak jego brudne sprawy wywołałyby w końcu wojnę. Dlatego właśnie Anra zapobiegawczo zatuszowała jego śmierć.\n– Chwila! – zawołała Sue, z niedowierzania szeroko otwierając oczy. – Czyli poza nami nikt o tym nie wie?\nColian wzruszył ramionami.\n– Miał na taką ewentualność przygotowaną komorę krioprotekcyjną. Nie można jej otworzyć bez pozwolenia lekarza, a ten jak do tej pory się na to nie zgodził. W swoim zeznaniu twierdzi, że stan jego pacjenta jest ciężki, ale stabilny, natomiast otworzenie komory mogłoby mu zaszkodzić.\n– Na tej podstawie stwierdzasz, że nie żyje? – oznajmiła bardziej niż zapytała. – Niech będzie. A co z Adamem?\n– No z androidem! – Sue potrząsnęła z udawanym rozdrażnieniem kartoteką. – Przecież nie będę nazywać go „Cukiereczkiem”! Widziałeś się już z nim?\nPrawnik pokręcił głową. Jak miał się przyznać do tego, że nie potrafi porozmawiać ze swoim klientem? Stanowiło to jego obowiązek, ale nie miał nawet pojęcia jak się do tego zabrać. Wiedział, że jedynym wyjściem jest udowodnienie, iż działania androida były podyktowane ciężkim stanem psychicznym i wynikały z chęci obrony własnej. Ale kto uwierzy w takie wyjaśnienie?\n– Boję się – wyznał szeptem. Wyciągnął dłoń w stronę Sue, która chwyciła ją mocno w kleszcze drobnych palców. – Boję się, że jak się z nim zobaczę, dotrze do mnie jak beznadziejna jest ta sytuacja. Że za cholerę nie uda mi się tego wygrać.\n– Nie musisz od razu wygrywać, Col. Na początek możesz po prostu spróbować z nim porozmawiać.\n– A jeśli on… – ugryzł się w język.\n– Jeśli jest tylko zwykłym androidem? – Sue spróbowała dokończyć za niego.\nPokręcił głową i zaczął jeszcze raz:\n– Jeśli nie jest już zwykłym androidem?\nNie po raz pierwszy odwiedzał więzienie. Z większość pracowników znał się przynajmniej z widzenia, niektórzy nawet pozdrawiali go skinieniem głową, gdy ich mijał. Tym razem jednak nie dodawało mu to otuchy. Jasne ściany z bioalu jeszcze nigdy nie wydały mu się tak nieprzyjazne. W dłoni mocno ściskał przepustkę, bojąc się, że któryś ze sprawdzających ją strażników podważy słuszność takiej wizyty i odeśle go do wyjścia.\nZacisnął mocniej zęby i schował niepewność do kieszeni płaszcza.\nOstatni z nadzorców na szczęście był człowiekiem. Nie zniósłby chyba myśli, że jego bezpieczeństwo może zależeć od robota.\n– Wie pan jak to obsługiwać, prawda? – zapytał, wręczając mu małego pilota.\nColian skinął głową. Gdyby miał do czynienia z androidem, musiałby po raz kolejny wysłuchać instrukcji obsługi pilota, który na dobrą sprawę składał się tylko z dwóch przycisków i pokrętła. Zielony przycisk otwierał celę, czerwony włączał alarm, natomiast pokrętło pozwalało na dostosowanie przepuszczalności dźwięków do potrzeb odwiedzającego.\n– Nie powinno mi to zająć więcej niż godzinę – odparł Col.\nStrażnik podziękował mu za tę informację i zostawił samego przed celą. Neiboth odetchnął głęboko i wgniótł kciukiem zielony przycisk. Kraty rozsunęły się cicho wpuszczając go do środka i zasunęły zaraz za nim. W celi znajdowało się jedynie wąskie łóżko, stolik i dwa krzesła. Brakowało tam jakichkolwiek udogodnień, które zapewniano ludziom.\nAndroid leżał na łóżku w pozycji embrionalnej. Nie mógł odczuwać zmęczenia ani senności, podyktowane więc było to zapewne brakiem bodźców, na które mógłby odpowiedzieć. Paradoksalnie wielu ludzi zachowywało się dokładnie tak samo podczas pierwszych godzin w więzieniu. Rozdrażnienie i nadpobudliwość pojawiały się dużo później. Ciekawe… Skoro android reagował w ten sam sposób co ludzie, oznaczało to, że jego system operacyjny pozwalał na odbieranie i analizę otaczającej go rzeczywistości tak samo jak robił to ludzki umysł?\nPrzesuwając pod palcami pokrętło pilota włączył wszystkie dźwiękoszczelne bariery celi, po czym odsunął krzesło od stołu i usiadł. Zaalarmowany dźwiękiem android podniósł się z łóżka i spojrzał na niego wyczekująco. Dopiero teraz Colian mógł zobaczyć jego twarz. Betty-recepcjonistka była przy nim zwykłym zabytkiem. Gdyby nie wiedział, że to android, mógłby nawet pomyśleć, iż ma do czynienia z żywą istotą. Chociaż z drugiej strony, robot wydawał się stanowczo zbyt idealny.\n– Panie? – zapytał jakby nieśmiało, świdrując go zielonymi oczami.\n– Nazywam się Colian Neiboth i będę twoim adwokatem. Proszę, usiądź przy stole, Adamie.\n– Przepraszam, ale to chyba pomyłka – odparł android, a kąciki jego ust zadrżały lekko, zupełnie jakby właśnie stłumił śmiech.\nColianowi natomiast ledwie udało się stłumić cisnące się na język przekleństwo.\n– Wybacz. Twoje imię jakoś nie przechodzi mi przez gardło, a nazywanie cię NBH-97001 jest chyba zbyt…\n– Adam? – przerwał mu android siadając po drugiej stronie stołu.\n– Znajoma zasugerowała to imię, bo jej zdaniem pasuje do twojej sprawy – wyjaśnił Neiboth. Pod naporem spojrzenia AI zaczął mieć wątpliwości co do tego, czy przychodzenie tu było dobrym pomysłem. Spróbował się uśmiechnąć. – Jeśli ci się nie podoba, mogę zaproponować coś innego.\n– Nadałeś mi to imię, bo twoim zdaniem obróciłem się przeciwko rasie swoich stwórców? – zapytał android, przekrzywiając lekko głowę, zupełnie jakby się nad czymś zastanawiał. Kilka kosmyków kasztanowych loków prześlizgnęło się mu po ramieniu. – Czyli gdybym zepsuł mikser, byłbym Kainem?\nNeiboth omal się nie zachłysnął. Długą chwilę zajęło mu zrozumienie, że android naprawdę próbował zażartować. Ziściły się jego obawy. Nie miał do czynienia ze zwykłym AI. Granica między człowiekiem a robotem została zupełnie zatarta.\n– Równie dobrze mogłaby powiedzieć „Bob” – odparł, wzruszając ramionami, wciąż niepewny czy powinien cieszyć się czy raczej bać. – Większość jej pomysłów na imiona niewiele ma wspólnego z logiką.\nAdam skinął głową i uśmiechnął się blado. W jego zachowaniu było coś bardzo ludzkiego, a zarazem cechowało się ono oszczędnością komputera ustawionego na ekonomiczne zużywanie energii. Gdyby miał do czynienia z człowiekiem, pomyślałby, że AI boi się zaangażować w znajomość, która jego zdaniem i tak nie miałaby żadnej przyszłości. Chociaż z drugiej strony w takim zachowaniu było więcej wyrachowania typowego dla maszyn niż ludzkiej nieśmiałości.\n– Dziękuję, że przyszedł pan się ze mną zobaczyć, ale to bezcelowe – oznajmił android bardzo spokojnie, potwierdzając tym samym przypuszczenia Neibotha. – Jestem gotowy ponieść karę za zbrodnię. Nie potrzebuję nic na swoją obronę. Dostanie pan wynagrodzenie bez względu na wynik rozprawy, dlatego wolałbym oszczędzić panu trudów…\n– Przykro mi, ale to nie jest kwestia wynagrodzenia – Neiboth przerwał mu i obserwował zdziwienie rozkwitające w zielonych oczach, zastanawiając się czy jest to jedynie wynik aktywacji określonych algorytmów czy też przebłysk czegoś znacznie głębszego. – Nie byłbym dobrym prawnikiem, gdybym bez walki poddał sprawę, którą mógłbym wygrać. Natomiast wygrywając tę sprawę mógłbym zyskać na rozgłosie.\nTym razem odniósł wrażenie, że rozczarował androida. Zapadła między nimi niezręczna cisza. Zdążył już poznać Adama na tyle, że poczuł się niemal urażony brakiem błyskawicznej riposty. Czyżby nie przewidział takiego obrotu sprawy? A może obawiał się wyrzucić z siebie wszystkie dane, które cisnęły mu się na język?\n– Przykro mi – powtórzył Colian. – Tu chodzi o moją ambicję.\n– Rozumiem – odparł android przygaszonym głosem. – Co zatem zamierzasz ze mną zrobić, jeśli wygrasz?\nNeiboth zachłysnął się powietrzem. Ten sztuczny twór po raz kolejny z niego zakpił, a co gorsza: po raz kolejny trafił w sedno. Ich sytuacja była bezprecedensowa. Gdzieś głęboko we wnętrzu Cola, zaraz obok przerażenia i zniesmaczenia, zagnieździło się przeświadczenie, że w rzeczywistości ma do czynienia z człowiekiem.\nProblem polegał na tym, że Adam był równie daleki od bycia człowiekiem, co Col od bycia psem. Owszem, mógł stanąć na czworaka i zaszczekać, ale nikt by tego nie kupił. Chociaż sędzia zajmujący się tą sprawą orzekł, że Adam powinien być traktowany jako oddzielna strona, nikt o zdrowych zmysłach nie wypuści go przecież na ulice samopas. Był w końcu androidem, który zgodnie z prawem musiał do kogoś należeć.\n– Czy możemy wrócić do tego problemu później? – zaproponował Neiboth.\n– Niestety, ale nie mogę się na to zgodzić – odparł Adam. – Gdy próbowałem zabić Cha’Gerów byłem już pogodzony z myślą, że to mój koniec. Nie mam żadnych perspektyw na przyszłość. W końcu nawet jeśli wygra pan moją sprawę, to co otrzymam, niewiele będzie miało wspólnego z wolnością. Dlatego jeśli chce pan skłonić mnie do współpracy, musi pan zaproponować jakiś plan na przyszłość.\n– Będziesz mógł mieszkać u mnie – zaproponował Colian nim zdołał się ugryźć w język. Niech szlag weźmie ten wyuczony altruizm! – Przez jakiś czas – dodał pospiesznie, zupełnie jakby to miało cokolwiek zmienić.\n– Ooooch – Adam westchnął przeciągle i uśmiechnął się szeroko. Próżno byłoby jednak w tym grymasie szukać choćby śladu wdzięczności. Pochylił się nad stołem, a pod nim założył nogę na nogę, trącając przy tym stopą kolano Coliana. – A zatem tak naprawdę zamierza pan wygrać moją sprawę jedynie dla przyziemnych, materialnych korzyści… Cóż, nie ukrywam, że czuję się niezwykle zaszczycony pańską propozycją, ale czy to przypadkiem nie będzie łapówka?\nNeiboth miał ochotę zacząć walić głową w stół, podłogę, ścianę, albo cokolwiek innego, byleby tylko raz na zawsze wyplenić z siebie chęć niesienia pomocy innym. Niestety, godność osobista kazała mu dalej siedzieć na krześle i być może właśnie dlatego wymusił na sobie głęboki spokój i odparł:\n– Zapewniam cię, że nie miałem nic złego na myśli. Jeśli perspektywa skorzystania z mojej gościnności tak bardzo cię odrzuca, poproszę o pomoc Sue. A jeśli nawet to będzie twoim zdaniem łapówką, mogę wynająć pokój w hotelu. Nie oczekuj luksusów, ale gwarantuję, że…\n– Dziękuję – Adam przerwał mu, opierając się z powrotem na krześle. Jego twarz rozjaśnił najpiękniejszy uśmiech, jaki Neiboth widział w całym życiu; uśmiech pełen wdzięczności i przywróconej nadziei, który sam w sobie mógłby stanowić nie lada łapówkę. – Jeszcze nikt nigdy nie próbował mi pomóc. Dziękuję – powtórzył szeptem.\n– To ja powinienem ci podziękować, że postanowiłeś tę pomoc przyjąć.\n– Nie mogę uwierzyć, że zaproponowałeś mu mieszkanie z sobą – Sue aż zatrzęsła się za śmiechu. Col miał nadzieję, że ten wybuch wesołości miał więcej wspólnego z małpką, która szukając smakołyków wpadła jej ze kołnierz, niż z jego rewelacjami.\n– Chciałem go jakoś podnieść na duchu – odparł, wzruszając ramionami. – Na moim miejscu pewnie zrobiłabyś dokładnie to samo.\n– Wiedząc, co ci odpowiedział? Szczerze wątpię – prychnęła.\nByło późne popołudnie i niebo pokryło się już ciepłym szkarłatem nadchodzącego zmierzchu. Siedzieli razem w parku, pozwalając aby pozbawione skrupułów zwierzęta penetrowały ich ubrania. Narzekania Sue na wybrednych klientów stanowiły jak zwykle jedynie formalność, nie można było tego jednak powiedzieć o Colianie. Jego problemy z klientem zdawały się jak najbardziej realne, a na miejscu jednego rozwiązanego, błyskawicznie pojawiały się trzy kolejne.\n– Źle go oceniasz – skarcił dziewczynę. – Powinnaś go poznać zanim…\n– Myślisz, że mogłabym go poznać? – przerwała, a w jej oczach zapłonęło nieoczekiwane podniecenie. – Nie wiem tylko na jakiej podstawie mieliby mi wydać przepustkę do więzienia.\n– Tobie rzeczywiście nie. Ale jemu mogą wydać.\nPrzez dłuższą chwilę zastanawiał się, czemu zrobił to, co zrobił. Dlaczego pomysł, który podsunęła Sue nagle wydał się tak kuszący? Owszem, zgadzał się już wcześniej na takie rozwiązania, głównie po to aby lepiej poznać klienta, ale w tej sytuacji – jaki właściwie miało to sens? Adam wydawał się być bardzo niechętny do współpracy; i to w każdym możliwym aspekcie. Dlaczego zatem właśnie wypełnił wszystkie formalności niezbędne, aby móc wyciągnąć go na jeden dzień z więzienia?\nTorba z ubraniami, w które miał się przebrać Adam, ciążyła mu boleśnie na ramieniu. Nie był w stanie usiedzieć w miejscu, dlatego chodził w kółko po poczekalni. Zupełnie jakby to miało w czymkolwiek pomóc.\nBył na siebie wściekły. Najzwyczajniej po raz kolejny dał się podpuścić Sue. Nie miał jej tego specjalnie za złe, bo sam był ciekawy, jak Adam zachowa się w innym otoczeniu, ale bał się brać za to odpowiedzialność. Zbyt wiele rzeczy mogło pójść nie tak.\nCiche odchrząknięcie zwróciło jego uwagę w stronę drzwi. Pomiędzy dwoma rosłymi strażnikami więziennymi stał Adam, który teraz wydał się dziwnie wątły i kruchy. Zupełnie jakby jemu ten pomysł również niespecjalnie się podobał. Zapewne w celi czuł się bezpieczniej. Pozostając w niej nie musiał dostosowywać się do nowych sytuacji ani podejmować żadnych samodzielnych decyzji. Dla androida taki układ był zapewne najwygodniejszy.\n– Miło pana znów widzieć, panie Neiboth – powitał go uprzejmie. Choć jego głos powinien być pozbawiony emocji, Colianowi po raz kolejny udało się wychwycić jawną kpinę.\n– Ciebie również, Adamie – odparł, siląc się na swobodny ton. – Przyniosłem ci ubrania na zmianę, bo pomyślałem, że możesz nie mieć własnych.\n– Och, mam mnóstwo własnych… ubrań – zaprzeczył AI z dziwnym uśmiechem. – Problem w tym, że one nie nadają się do noszenia.\n– Do czego się zatem nadają? – zapytał Col bardziej odruchowo niż z ciekawości i po raz kolejny pożałował, że nie zdążył się ugryźć w język.\n– Tylko do zdejmowania, panie Neiboth.\nUsłyszał stłumione parsknięcie strażników, którzy oddalili się dyskretnie, nie na tyle jednak, aby nie móc podsłuchać rozmowy. W myślach miotał przekleństwami, które nigdy nie przeszłyby przez usta komuś z jego wykształceniem. Nie po raz pierwszy musiał stłumić swój gniew, miał więc w tym niezłą wprawę. Zdołał nawet uśmiechnąć się blado gdy podawał androidowi torbę.\nAdam przyjął prezent z całkiem dobrze skrywaną wdzięcznością, po czym zaczął niedbale zdejmować pomarańczowy strój więzienny. Col odwrócił się do niego plecami, ignorując rozbawione spojrzenie, które mu posłał. Czy zachowanie Neibotha było naprawdę aż tak dziwne? Owszem, miał świadomość do czego zazwyczaj wykorzystywane są androidy takie jak Adam, ale sam nigdy by się do tego nie zniżył.\nByło coś bardzo podłego w wykorzystywaniu bezwolnych AI do tak przyziemnych potrzeb. Biorąc pod uwagę, że Adam dostawał również zlecenia morderstw, Cola nie specjalnie zaskoczył fakt, że tak zaawansowany technologicznie android postanowił w końcu zerwać się ze smyczy.\nTylko czy ten fakt zostanie pozytywnie przyjęty podczas rozprawy? Co do tego nie mógł mieć pewności. Większość ludzi była zdania, że zbrodnia popełniona na androidzie nie jest w rzeczywistości zbrodnią. Ale skoro androidy wyglądały jak ludzie, chodziły jak ludzie, mówiły jak ludzie i były w stanie wykonać większość powierzonych im zadań, to czy nie powinno się ich traktować tak jak ludzi? Skoro ktoś był w stanie upodlić androida, to czy znajdzie się cokolwiek, co powstrzyma go przed skrzywdzeniem człowieka?\nCzy uda mu się wygrać sprawę, odwołując się do ludzkiej moralności? Czy jak najbardziej słuszny samosąd mógł być wybaczony, gdy w grę wchodziło życie ministra?\n– Skończyłem – oznajmił Adam, szturchając Cola lekko w ramię i oddając torbę. Więzienne ubranie zostawił rzucone na ziemię. Nie, nie dlatego, że nie potrafił się nim zająć. Po prostu do tej pory jego obowiązek wobec ubrań ograniczał się do ich zdejmowania.\nColian poczuł dziwne ukłucie w okolicach mostka, dodatkowo spotęgowane widokiem androida w szarej koszuli i czarnych spodniach. Stłumione kolory nadały mu bardziej ludzki wygląd, sprawiając, że przestał być tak bardzo poza zasięgiem Cola. Teraz adwokat miał przynajmniej złudzenie, że uda mu się dotrzeć do niego i nakłonić do współpracy.\n– To twoje ubrania? – zapytał Adam. Palcami próbował rozczesać włosy i doprowadzić je do porządku, nie szło mu to jednak najlepiej.\n– Owszem, ale możesz je zatrzymać.\n– Czy to oznacza, że jeszcze kiedyś będzie się pan ubiegał o przepustkę dla mnie? Nie sądziłem, że tak bardzo lubi pan przebywać w moim towarzystwie.\nCol westchnął. Wszystko wskazywało na to, że android był niereformowalny w swoim cynizmie. Trudno, zdarzały się większe tragedie.\n– W czymś będziesz musiał stanąć przed sądem. I nie mów mi, że wszyscy woleliby gdybyś pokazał się nago, bo dobrze wiesz, że to nieprawda.\n– Cóż, nie powiedziałbym…\n– Skończ już z tą farsą – syknął Col. – Dali ci szansę na bycie człowiekiem, więc musisz ją teraz dobrze wykorzystać. Jeśli nie chcesz tego zrobić dla siebie, przynajmniej zrób to dla mnie. I nie musisz mówić do mnie per pan. A twoimi włosami zajmie się Sue, więc przestań je szarpać.\n– Nadal nie rozumiem, co takiego zamierzasz zyskać przez wygranie mojej sprawy – wyznał AI, kierując się za Colem w stronę wyjścia. – Przecież już jesteś popularny.\n– To kwestia ambicji.\n– Musiałem zabić całkiem sporo osób w imię ambicji Cha’Gera. Czy twoja ambicja też będzie tego wymagać?\n– Szczerze w to wątpię.\n– To dobrze. Nie lubię zabijać ludzi.\nJego motor stał zaparkowany przed więzieniem. Czując nieodpartą potrzebę, aby jak najszybciej się stamtąd ulotnić, Col złapał AI za ramię i wepchnął na tylne siedzenie. Choć wyczuł w nim pewien opór, nie napotkał na żaden jednoznaczny sprzeciw. Przeciwnie – Adam poddał się jego woli, dyskretnie uświadamiając co do wszystkich związanych z tym konsekwencji. Mógł zrobić z tą atrapą człowieka absolutnie wszystko i nic nie byłoby w stanie go powstrzymać. Poczuł obrzydzenie, ale miał nadzieję, że nie dał tego po sobie poznać.\nUsiadł przed androidem i odpalił silnik. Co miało znaczyć „nie lubię zabijać ludzi”? Czy nie powinien powiedzieć raczej: „nie wolno mi zabijać ludzi”? Takie stwierdzenie byłoby nie tylko bliższe prawdy, ale i bardziej właściwe dla androida. Sposób, w jaki to powiedział świadczył o tym, że posiada nie tylko własną opinię, ale i uczucia.\nDlaczego Cola tak bardzo to przerażało? Czy to nie lepiej, że pierwiastek ludzki w Adamie przeważał nad tym sztucznym? Czy to nie działało na ich korzyść?\nMotor wyrwał z miejsca i wzbił się w powietrze. Nagłe szarpnięcie zmusiło Adama do objęcia Cola. Widocznie nie był przyzwyczajony do takich środków transportu, bo ukrył twarz za jego ramieniem. Czyżby w ten sposób przejawiał się jego instynkt samozachowawczy? Czy to w ogóle możliwe, aby AI bało się o swoje bezpieczeństwo? Przecież jeszcze niedawno z utęsknieniem czekał na wyrok skazujący go na śmierć!\nWylądowali naprzeciwko zakładu kosmetycznego Sue. Ledwie motor przywarł do ziemi, Adam zeskoczył z niego i odsunął się na bezpieczną odległość.\n– Nigdy wcześniej nie jechałeś motorem? – zaśmiał się Col.\n– Nie – przyznał niechętnie AI. – I wolałbym tego nie powtarzać.\n– Niestety, to mój jedyny środek transportu, a jakoś przecież muszę odstawić cię do więzienia.\n– Jestem gotów poświęcić moje zapasy energii i pójść tam na piechotę – odparł zadziornie, po czym przeniósł spojrzenie na szyld salonu kosmetycznego. – To tutaj pracuje twoja Sue?\nCol poczuł jak czerwienieją mu policzki.\n– Ona nie jest moja.\n– Co to niby miało znaczyć?\n– Doskonale wiesz, co to znaczy.\n– Nie wydaje mi się.\n– Col! Długo jeszcze zamierzasz tam stać? – zawołała do nich Sue, wychylając się przez drzwi salonu.\nAdam zmierzył ją uważnym spojrzeniem jadowicie zielonych oczu, co ku zaskoczeniu Cola ani trochę nie speszyło dziewczyny. Przeciwnie, posłała mu promienny uśmiech i pomachała zachęcająco ręką. Jeszcze dziwniejsze było to, że android odwzajemnił ten optymizm i nie czekając na Cola pobiegł do niej.\n– Dlaczego nie powiedziałeś wcześniej, że jest taki uroczy? – zapytała Sue, badając palcami twarz i włosy AI.\nNeiboth przekrzywił głowę i westchnął.\n– Nie wiedziałem, że to aż tak istotne.\n– Oczywiście, że istotne! – obruszyła się Sue. Złapała Adama za rękaw i wciągnęła do salonu. – Gdybyś od razu mi o tym powiedział, nie musiałbyś błagać na kolanach o termin!\n– Kobiety! – jęknął bezradnie, na co Adam posłał mu rozbawione spojrzenie.\n– Jak masz narzekać to lepiej zostań w poczekalni – skarciła Sue.\n– I tak nie miałem ochoty patrzeć na te tortury.\nRozsiadł się wygodnie na sofie i sięgnął po pierwszą z brzegu gazetę. Niespecjalnie jednak interesowały go najnowsze osiągnięcia w dziedzinie chirurgii plastycznej, wykorzystanie różnych dziwnych substancji jako kosmetyków, ani tym bardziej smaczki z prywatnego życia celebrytów. Wolał kątem oka śledzić jak Sue radzi sobie z Adamem. Wbrew temu co powiedziała, to ona nalegała na wizytę. Twierdziła, że dzięki temu AI łatwiej będzie się otworzyć.\nNa swoje nieszczęście nie umiał się z nią kłócić. Udało mu się jedynie wybłagać, aby nie przesadziła z ozdobami. Nie dlatego, że by mu to przeszkadzało. Po prostu miał wrażenie, że przepych mógłby przypomnieć Adamowi życie, od którego tak bardzo chciał uciec.\nZ drugiej strony stanowiło to dla niego jedynie zbiór danych, prawda? Gdyby chciał się od nich odciąć mógłby je zwyczajnie wykasować. I to najprawdopodobniej bez żadnej szkody dla systemu operacyjnego. Pod tym względem miał znacznie lepiej niż większość ludzi w podobnej sytuacji. Chociaż… Może to właśnie te wspomnienia były kluczem do tego, czym się stał? Może to właśnie one pozwoliły mu wykonać decydujący krok w stronę stania się człowiekiem? Jak w tej sytuacji mógł oczekiwać od niego, że z nich zrezygnuje?\nZ rozbawieniem obserwował jak Sue nadskakiwała Adamowi, śmiejąc się przy tym, promieniejąc… Jego Sue? Nigdy nie myślał o niej w ten sposób. Czy tkwiło w tym stwierdzeniu choć ziarno prawdy? Znali się od tak dawna, że odruchowo myślał o niej jak o najlepszej przyjaciółce. Miał też pewność, że dziewczyna myśli o nim dokładnie to samo. W końcu gdyby czuła coś więcej, na pewno by o tym wiedział, prawda?\nWestchnął przeciągle. Nie. Na pewno by nie wiedział. Gdyby go kochała nie przyznałaby mu się do tego ani słowem. Wybrałaby pewną przyjaźń zamiast niepewnej miłości, byleby tylko móc trwać u jego boku. Taka właśnie była Sue – nigdy nie zaryzykowałaby straty kogoś bliskiego. On zresztą podzielał jej zdanie.\n– Hej, smutny marzycielu – usłyszał tuż nad uchem, na co odruchowo podniósł wzrok. Adam pochylał się nad nim z wymownym uśmiechem i prostym warkoczem przerzuconym przez ramię.\n– Tak szybko? – spytał przenosząc spojrzenie z AI na Sue.\n– Sam przecież chciałeś, żebym nie wydziwiała – jęknęła dziewczyna z udawaną irytacją. – Nie narzekaj teraz, z łaski swojej, że za szybko skończyłam!\n– Dobrze, już dobrze – skapitulował Col, podnosząc się z sofy. – Jak skończysz zmianę, dołącz do nas w parku – rzucił jeszcze przez ramię i, ciągnąc za sobą androida, wyszedł z salonu.\nSpodziewając się głośnego sprzeciwu wobec podróży jego ukochanym motorem, postanowił się przejść. Adam szybko zorientował się w sytuacji i z wdzięcznością chwycił jego dłoń, splatając ich palce.\n– Dziękuję – szepnął.\n– Bez przesady – prychnął Col, zakłopotany takim obrotem spraw. – Spacer dobrze mi zrobi, więc…\n– Nie tylko to miałem na myśli – przerwał mu AI. – Chciałem ci podziękować za ten dzień. Jeszcze nigdy nie miałem szansy pobyć tak długo na wolności. Jestem ci za to bardzo wdzięczny.\n– Ten dzień się jeszcze nie skończył.\n– To prawda. I tym bardziej się z niego cieszę.\nNie spodziewał się takiego entuzjazmu. Ani jakiejkolwiek pozytywnej reakcji. Możliwe, że nawet oczekiwał złego obrotu spraw. Miałby wtedy czyste sumienie. W odpowiedzi na niechęć Adama mógłby wyprzeć się całej swojej sympatii do niego, zamiast angażować się jeszcze bardziej. Nie mógł w końcu z góry założyć, że nowy klient z miejsca polubi Sue i bez reszty zakocha się w ich ulubionym parku.\nGdyby odpuścił sobie ten dzień i zamiast tego został w domu, zapewne byłby dużo szczęśliwszym człowiekiem.\nDeszcz siekł mu bezlitośnie twarz, zmieniając go w mokrą kupkę nieszczęść. W całej karierze nie przeżył tak bezowocnego i poniżającego dnia. Prawda, przetrwał wiele rozpraw i przesłuchań, które nie poszły po jego myśli, ale dawno już żadna porażka go tak nie zabolała.\nWięzienni strażnicy przepuścili go bez żadnych pytań. Z wyprzedzeniem zapowiedział wizytę, nie musiał więc teraz tłumaczyć upartym nadzorcom swoich praw do konsultacji z klientem. Ciekawe jak Adam przyjmie nowiny. W sumie udało mu całkiem sporo ugrać, ale nie zmieniało to faktu, że bezpowrotnie stracił atutową kartę.\n– Spodziewałem się, że możesz być trochę rozczarowany, ale nie aż do tego stopnia – zaśmiał się Adam zamiast powitania.\n– Co cię tak bawi? – odwarknął Col, opadając ciężko na krzesło.\n– Ostrzegałem cię przecież, że Cha’Gerów stać nie tylko na najlepszych prawników, ale i na przekupienie sędziego.\n– Świadków też już wykupili – prychnął Neiboth.\nAdam usiadł naprzeciwko z co najmniej niepoważnym uśmiechem na twarzy. Złapał Cola za dłoń i zaczął gładzić ją opuszkami palców. Wydawał się zupełnie nie przejmować faktem, że rozprawa obrała bardzo niepomyślny kierunek.\n– Co takiego powiedzieli świadkowie? – zapytał niby od niechcenia, ale w jego głosie pobrzmiewał stłumiony smutek.\n– Że już wcześniej byłeś niepoczytalny.\n– Sam bym tego lepiej nie ujął – zaśmiał się głośno, ale palce kurczowo zacisnął na dłoni Cola w drżącym uścisku. Wcale nie był tak rozluźniony za jakiego chciał uchodzić.\n– Rozkazy, które wydawali mi Cha’Gerowie, były dalekie od jakichkolwiek norm. Dowodząc mojej niepoczytalności będą próbowali obarczyć mnie winą za swoje zbrodnie.\n– Nie mogą tego zrobić! – ryknął Col. – Musimy znaleźć świadków, którzy…\nPrzerwał mu głośny śmiech Adama. Cynizm robota zaczynał być poważną przeszkodą w ich dobrych relacjach. Westchnął i spróbował zapanować nad gniewem.\n– Nie wpuszczą cię na salę rozpraw – wyznał otwarcie. – Orzekli, że nie możesz znajdować się w tym samym pomieszczeniu, co Anra Cha’Ger, a twoje uczestnictwo w rozprawie jest bezcelowe. Co więcej – winą za twoje rzekome usterki zamierzają obarczyć producenta. Zdajesz sobie sprawę, co to znaczy?\nAI zmarkotniał wyraźnie, ale jego twarzy nie opuszczał wątły uśmiech. Pokiwał głową.\n– Col, czy możesz mi coś obiecać? – zapytał słabym głosem.\n– To zależy czego ode mnie oczekujesz – odparł próbując wykrzywić usta w pokrzepiającym grymasie.\n– Po prostu wygraj dla mnie jak najszybszą śmierć.\nNeiboth zaklął siarczyście pod nosem i spróbował rozładować napięcie kopiąc ławkę. Efekt był taki, że nie tylko się wściekał, ale i bolała go noga. Świetnie. Naprawdę lepiej być nie mogło. Po co w ogóle się starał? Powinien od razu zorientować się, że to bezcelowe. Nawet cały trud, który włożył w zaszczepienie Adamowi pragnienia wolności i chęci do życia, poszedł w cholerę. Androidowi zależało już tylko na tym, aby jak najszybciej zakończyć sprawę, bez względu na wynik.\nA jej wynik był już przesądzony.\nW momencie, w którym postanowiono obarczyć winą twórców oprogramowania Adama oraz producenta androidów, stało się jasne, że zamierzają najzwyczajniej w świecie uciszyć wszystkie osoby, które mogłyby chociaż podejrzewać prawdę. Cień szansy na uczciwy proces rozpłynął się jeszcze szybciej niż pojawił. Broniąc sprawy Adama, Col mógł się jedynie ośmieszyć, a tego zdecydowanie wolałby uniknąć.\nZ drugiej strony czułby się podle, gdyby tak po prostu pozwolił im wydać na robota wyrok śmierci. Tak, niech żyją chore ambicje! Wiedział, że następnym krokiem Anry Cha’Ger będzie próba przekupienia twórców Adama. Jeśli uda mu się ją zdemaskować, sąd może podważyć również prawdomówność wskazanych przez nią pozostałych świadków…\nChyba że zapłaciła sędziemu naprawdę pokaźną sumkę. Wtedy co najwyżej będą mogli pośmiać się z jego starań.\n– Może jednak usiądziesz? – zaproponował Adam niechętnie podnosząc na Cola wzrok znad swoich dłoni, z których maleńkie małpki wyszarpywały kawałki owoców.\n– Na stojąco lepiej mi się myśli – odwarknął w odpowiedzi.\n– Czy bycie opryskliwym też ci pomaga?\nWestchnął i poddał się. Usiadł na ławce obok AI i posłał mu pełne irytacji spojrzenie.\n– Widzisz? Już siedzę. Teraz nie tylko jest mi niewygodnie, ale i nie mogę myśleć. Stokrotne dzięki za troskę.\n– Ale za to ja mogę pomyśleć – odparł Adam. Nie przestając się bawić z natrętnymi małpkami, oparł głowę o ramię Cola i zaczął się głośno zastanawiać: – Czy istnieje ktokolwiek zamieszany w tę sprawę, kto nie został jeszcze przekupiony przez Anrę? Oczywiście poza tobą.\n– Mało prawdopodobne – prychnął. – Mnie też niedługo spróbuje przekupić.\n– Albo zastraszyć. To znacznie bardziej w jej stylu.\n– Mieli w domu monitoring, prawda?\n– Czy naprawdę myślisz, że byliby tak głupi, żeby urządzać orgie i sprzątać niewygodnych ludzi w miejscach z monitoringiem? O nie, nie znajdziesz tego typu dowodów. Nawet jeśli jakiekolwiek istniały, teraz albo należą już do przeszłości, albo są bardzo dobrze schowane. Poza tym – jak skłoniłbyś przekupionego sędziego żeby wziął pod uwagę takie nagrania?\n– Chcę znaleźć cokolwiek, co mogłoby ci pomóc. Powinieneś chociaż udawać, że jesteś mi wdzięczny.\n– Nie mogę być wdzięczny za głupotę i naiwność.\n– A więc właśnie tak odczytujesz moją troskę?\n– Mnie na pewno bardziej.\n– Ale to ja już niedługo przestanę istnieć.\nTo zabolało. Przecież się starał. Robił wszystko, co w jego mocy, aby pomóc Adamowi. Nie oczekiwał wielkiej wdzięczności i całowania po rękach, ale odrobiną entuzjazmu by nie pogardził. Nie łudził się jednak. Znał już Adama na tyle dobrze, aby wiedzieć, że robot wolał nie marnować energii na takie idiotyzmy. Za swoją maską cynizmu czuł się najbezpieczniej.\nColowi nie przychodził do głowy żaden pomysł. Jeszcze nigdy nie utknął w tak martwym punkcie. Odruchowo objął Adama ramieniem i zaczął się bawić jego włosami. Jakimś cudem rozmowa zeszła na Sue, co pozwoliło im zepchnąć problemy na drugi plan. Mimo to Colian nie potrafił przestać myśleć o tym, że jeśli nie znajdzie jakiegoś rozwiązania, jego nowy przyjaciel już niedługo będzie martwy.\nNie oczekiwał, że plan się powiedzie. Przeciwnie – od razu przygotował się na porażkę. Musiał jednak przynajmniej spróbować wprowadzić go w życie. Jeszcze nigdy nie czuł się tak zmotywowany. Może to Adam działał na niego w ten sposób? Jak to możliwe, że ktoś do tego stopnia wycofany z życia działał na kogokolwiek inspirująco?\nPlan był bardzo prosty: Col zamierzał spotkać się z twórcą Adama i wjechać mu na ambicję. Ktoś, kto stworzył tak zaawansowanego androida musiał cierpieć na przerost ego. Fakt, że jego arcydzieło zostało oskarżone o posiadanie poważnych wad oprogramowania, które mogą zagrażać ludzkości, na pewno mu się nie spodobał. Możliwe, że jeśli Col przekona go, że z Adamem jest wszystko w porządku, to zmusi tym samym sędziego do bezpośredniego przesłuchania androida.\nRozsiadł się wygodniej i dyskretnie rozejrzał po sali. Jeśli jego gość zamierzał w ogóle przyjść, to mógłby się pospieszyć. Miał już pół godziny spóźnienia, a Col nie mógł w nieskończoność zbywać kelnera. Nienawidził takich drogich lokali. Przepych był przytłaczający, a spojrzenia ludzi, do których życie uśmiechało się szerzej niż do niego, zawsze doprowadzały go do szewskiej pasji. Mógł przynajmniej zabrać ze sobą Adama. AI zapewne czułby się swobodnie w takich warunkach, bo przecież niewiele odbiegały od jego dawnego życia. Chociaż z drugiej strony właśnie tamto życie skłoniło go do morderstwa.\n– Pan Neiboth? – zapytał niepozorny człowieczek, podchodząc do stolika Cola. Był średniego wzrostu, ale tak chudy, że zdawał się niknąć w oczach. Na długim i wąskim nosie osadzone były okulary złożone z kilku okrągłych szkieł, przesuwających się względem siebie co kilka chwil. Połyskliwy niebieski frak jedynie dopełniał obrazu, upodabniając go bardziej do przerośniętej ważki niż do człowieka.\n– Tak, to ja – odparł Col i zerwał się na równe nogi, aby podać dłoń swojemu gościowi.\n– Eurem Mathiell, bardzo mi miło – przedstawił się człowiek-ważka i zajął miejsce naprzeciwko Cola. – Czy moglibyśmy pominąć zbędne uprzejmości i owijanie w bawełnę? Takie omijanie tematu jest bardzo męczące, tym bardziej, że chodzi o jedno z moich największych osiągnięć.\nColian nie potrafił powstrzymać uśmiechu, który targnął jego wargami.\n– Co chciałby pan wiedzieć, panie Mathiell? – zapytał.\n– Jaki on właściwie jest?\n– Bardzo silny i zadziwiająco cyniczny – odparł Col uśmiechając się jeszcze szerzej. – Zaczynam żałować, że go tu nie przyprowadziłem, bo bardzo trudno jest opisać wrażenie, jakie robi na człowieku.\n– A więc da się zauważyć różnicę między nim, a zwykłym człowiekiem? – Eurem zdawał się bardzo rozczarowany. Widocznie jego największym marzeniem było zatarcie tej granicy. Jak Col miał mu powiedzieć, że poniósł porażkę tylko dlatego, iż odniósł sukces?\n– To nie do końca tak – Neiboth zaprzeczył ostrożnie. – Gdybym nie wiedział, że jest androidem, zapewne bardzo długo zastanawiałbym się, co mi się w nim nie zgadza. Różnice są bardzo subtelne, ale można je wychwycić.\n– Cały czas mam wrażenie, że próbuje oszczędzać energię.\nMathiell zaśmiał się pod nosem.\n– W więzieniu pewnie nieczęsto pozwalają mu się naładować. – Jego wesołość szybko przeminęła ustępując miejsca rozgoryczeniu. Spojrzał Colianowi prosto w oczy i zapytał nieśmiało: – Czy naprawdę uważa pan, że jego zachowanie nie było podyktowane wadami systemu operacyjnego?\n– Co za pewność! – zawołał z żalem.\n– Pan jej nie ma? – zdziwił się Col.\n– Chciałbym mieć, ale niech pan postawi się na moim miejscu. Całe życie poświęciłem robotyce. Nikt lepiej ode mnie nie zdaje sobie sprawy z tego, jak trudno jest czasem wykryć błąd, który absolutnie uniemożliwia pracę całego systemu. Gwarantuję panu, że nawet gdybym rozebrał NBH-97001 na czynniki pierwsze i zbadał wszystkie po kolei, mógłbym nie wykryć tego, co spowodowało tę anomalię.\n– Nie znajdzie pan tego, co nie istnieje, panie Mathiell – prychnął Col czując narastający gniew. – Jeśli jest cokolwiek, co mógłbym określić jako anomalię, to jedynie fakt, iż najprawdopodobniej Adam wykształcił w sobie coś na wzór naszego sumienia i swoistego systemu wartości.\n– Czy jest pan w stanie zapewnić o tym wszystkich moich potencjalnych klientów? – zapytał Mathiell z wściekłością uderzając pięścią w stół. – Czy weźmie pan na siebie całą odpowiedzialność, jeśli taki incydent się powtórzy?!\nColian nie znalazł na to odpowiedzi. Nie miał pojęcia, że Mathiell ma aż tak podkopaną wiarę w siebie i swoje dzieło. Mógł się tego jednak spodziewać. Biorąc pod uwagę kierunek, w którym zmierzała teraz sprawa, Mathiellowi mogło grozić nawet dożywocie. Jaki los by go spotkał, gdyby incydent się powtórzył?\n– Czy mogę przyjąć zamówienie? – pojawienie się kelnera wybawiło Coliana przed koniecznością odpowiedzi. Wiedział, że prędzej czy później będzie musiał znaleźć rozwiązania kilku bardzo nieprzyjemnych problemów, jeśli nie dla Mathiella, to na pewno dla samego siebie.\n– Powinien pan go spotkać – zaczął na nowo Col, gdy tylko kelner odstąpił od ich stolika. – Jest najbardziej niesamowitym…\n– Tyle to sam wiem – prychnął Mathiell. – Problem polega na tym, że za całą tą jego doskonałością może się kryć fatalna usterka, a ja nie jestem w stanie jej wykryć!\n– Czyli już pan szukał? – Col nie ukrywał zdziwienia. Z jakiegoś powodu zakładał, że Mathiell będzie próbował ukryć przed sobą błąd.\n– Wielokrotnie! – w oczach mężczyzny zalśniła pasja. – Uruchomiłem sześć modeli próbnych i kazałem im pracować na najwyższych obrotach, co kilka godzin wysyłałem im sprzeczne instrukcje i… – głos mu zamarł a oczy przygasły.\n– I? – domagał się Col.\nCisza i cierpienie wymalowane na owadziej twarzy Mathiella mówiły same za siebie. Colian nie mógł dostać lepszego potwierdzenia, jakoby twórca Adama był jego sprzymierzeńcem. Podobnie jednak jak Col – nie mógł nic zrobić.\n– Jest tak, jak pan mówił – wyznał niemal szeptem. – Przez kilka dni zachowują się tak, jakby miały awarię, a potem wytwarza się w nich coś w rodzaju kodeksu moralnego i hierarchii wartości. Zaczynają nie tylko wykonywać bieżące polecenia, ale i przewidywać przyszłe, zupełnie ignorując fałszywe.\n– Czy ta zdolność samodzielnego podejmowania decyzji czyni ich niebezpiecznymi?\n– Nie do końca. Próbowałem zmusić je do zaatakowania człowieka, ale zawsze odmawiały wykonania polecenia. Pozostawały również bierne, gdy ktoś chciał je zaatakować. Natomiast gdy w ich obecności, ktoś próbował rzucić się na mnie, błyskawicznie go obezwładniały.\n– Zatem Adam jest czymś w rodzaju fenomenu – zauważył Col, drapiąc się po policzku.\n– Adam? – spytał Mathiell, zupełnie zbity z tropu.\n– Tak nazwałem androida – Colian wyjaśnił szybko.\n– Przyjął drugie imię?! – zawołał Mathiell, zrywając się na równe nogi. Dopiero po chwili przypomniał sobie, gdzie się znajdują. Powiódł dookoła przepraszającym spojrzeniem i usiadł. – Przyjął drugie imię? – zapytał ponownie, tym razem szeptem.\n– Tak. Czy to aż takie dziwne?\n– Żeby wprowadzić nowe imię dla modelu, trzeba mieć dostęp do systemu operacyjnego. Nikt go panu raczej nie dał, prawda?\n– Niesamowite. Czy coś powiedział, gdy pan mu je nadawał?\n– Był chyba rozbawiony. Ale nie miał nic przeciwko. Mam nawet wrażenie, że nowe imię bardzo mu się podoba.\n– Reaguje na nie bez opóźnienia?\n– Bez. To ważne? – Col zaczynał być już zirytowany kierunkiem rozmowy. Nie spodziewał się, że kwestia imienia jest aż tak istotna.\n– Niezwykle ważne – zaśmiał się Mathiell, entuzjastycznie kiwając głową. – A więc twierdzi pan, że nowe imię mu się podoba… Czy lubi coś jeszcze?\n– Chyba mnie, chociaż akurat to jest w jego interesie. Ale bardzo polubił moją przyjaciółkę, Sue. I lubi też karmić zwierzęta w parku.\nCol o mały włos nie dodał, że równie mocno przypadło mu do gustu wprawianie swojego prawnika w zakłopotanie i obściskiwanie go w miejscach publicznych. W końcu nie musiał od razu zdradzać Mathiellowi jak złośliwym potworem potrafił być Adam. Chociaż z drugiej strony ta złośliwość mogła być niepowtarzalną cechą charakteru, a jeśli tak, to powinien poinformować o tym Mathiella jak najszybciej.\n– To wszystko? – Mathiell wydawał się bardzo rozczarowany.\n– Lubi też grać mi na nerwach – Col dodał niechętnie.\n– Ale przecież nie wolno mu sprzeciwić się… – zaczął z pasją po czym urwał i uciekł wzrokiem. Nie spotkaliby się w końcu na tej idiotycznej kolacji, gdyby Adam nie potrafił sprzeciwić się człowiekowi.\n– To nie tak, że on mi się sprzeciwia – Colian zaprzeczył powoli, nie za bardzo wiedząc, jakich słów powinien użyć i jednocześnie nie wyjść przy tym na zdziecinniałego amatora. – Sposób, w jaki żył, będąc na służbie u Cha’Gerów znacznie odbiegał od tego, co powszechnie uważa się za moralne i chyba uznał, że…\n– Zaproponował panu, że się z panem prześpi? – zapytał Mathiell i niemal parsknął przy tym śmiechem. Zupełnie jakby ta odpowiedź go w jakiś sposób uspokoiła.\n– Jakoś specjalnie to pana nie zdziwiło – bąknął Col pod nosem. Czuł jak jego policzki robią się obrzydliwie czerwone i gdyby tylko mógł, najchętniej schowałby się pod stołem.\n– To w końcu jedna z jego pierwotnych funkcji.\nSposób, w jaki to powiedział sprawił, że Col miał ochotę sprawdzić ile razy będzie musiał walnąć go pięścią w nos, aby dotrzeć do mózgu. Nie trzeba było być geniuszem żeby wiedzieć, jak w rzeczywistości niskie mniemanie miał o androidach. Widział w nich tylko narzędzia do zaspokajania ludzkich potrzeb. Owszem, mogły być inteligentne, czasem nawet doskonalsze od niektórych ludzi, ale wciąż stanowiły tylko narzędzia.\n– Proszę mi wybaczyć, ale chyba się co do pana pomyliłem – Col przywołał na twarz wymuszony uśmiech i zaczął wstawać od stołu.\n– Nie! – krzyknął z przejęciem Mathiell, chwytając go kurczowo za rękę. Część osób na sali spojrzała w ich stronę z dezaprobatą. – Najmocniej przepraszam, nie chciałem pana urazić…\n– Urazić mnie? – zakpił Col. – Właśnie obraził pan swój cały dorobek naukowy, ale to mnie chce pan przeprosić?\n– Nie rozumiem, o co panu chodzi…\n– Po co w ogóle tworzył pan robota, który miał dorównać człowiekowi, skoro nie chce pan uznać go za istotę ludzką? – zapytał oschle Neiboth, wyszarpując rękę z kleszczy jego palców. – Czy nie sądzi pan, że w ten sposób posłał pan całą swoją pracę na wysypisko?\nOch, jak bardzo żałował potem tych słów! Nie umiał jednak cofać czasu. Miał również świadomość, że tak naprawdę to, co mówił i robił, nie miało większego znaczenia.\n– Proszę wycofać się z tej sprawy – zażądała Anra Cha’Ger, wpatrując się w Cola intensywnie fiołkowymi oczami. – Jestem gotowa pana sowicie wynagrodzić.\nStała przed nim niczym dumny relikt dawnej doskonałości. Jej przekonanie, co do nieograniczonych możliwości niemal bawiło Coliana. Albo raczej: bawiłoby go, gdyby sytuacja nie była tak beznadziejna.\n– Nie mogę się wycofać. Na tym przecież polega moja praca – powiedział bardzo ostrożnie.\n– Owszem, ale zawsze może pan nie starać się wygrać, prawda? – zasugerowała uprzejmie, wyciągając przy tym z kieszeni portfel. Wysunęła z niego kartę płatniczą i zapytała równie słodkim głosem: – Ile kosztowałaby taka usługa?\nCo za potworne babsko! Czy naprawdę sądziła, że zgodzi się na ten układ? Być może wielu prawników przed nim dało się skusić jakąś okrągłą sumką, ale skąd pomysł, że i teraz ujdzie jej to płazem? Jakby tego było mało, przyszła przecież do biura Cola i chciała go przekupić na oczach innych pracowników!\n– Pani Cha’Ger – wysyczał przez zęby, nie próbując już nawet ukrywać złości. – Zarówno dawanie jak i przyjmowanie łapówek jest nielegalne. Jeśli w ciągu pięciu sekund nie schowa pani tej karty, będę zmuszony wezwać policję.\nTwarz Anry stężała, po czym wykrzywiła się w koszmarnym grymasie. Zupełnie jakby zdjęła maskę miłej młodej kobietki i na powrót stała się starą złą wiedźmą. Potworami takimi rodzice straszyli nieposłuszne dzieci.\n– Chciałam ci dać szansę, Neiboth – wyszeptała, ale siła jej głosu wbiła go głęboko w fotel i odebrała na dłuższą chwilę zdolność logicznego myślenia. – Jesteś bardzo dobrym prawnikiem i wydawałeś mi się również wspaniałym mężczyzną. Dlatego postanowiłam potraktować cię jak równego sobie, zanim cię zniszczę. A uwierz mi, że zmierzam usunąć każdego, kto odważy się stanąć mi na drodze.\n– Chce pani zniszczyć zepsutego androida i podrzędnego prawnika? Nie szkoda na to pani czasu? – zapytał Col, odzyskując wreszcie władzę nad ciętym językiem.\n– Zbyt wiele mogę stracić, Neiboth – oznajmiła wyniośle, po czym obróciła się w miejscu i wyszła zamaszystym krokiem, trzaskając za sobą drzwiami.\n– Nie wyjdzie ci to na dobre, Col – zauważył nieśmiało Nitt. Zupełnie jakby bał się przerwać ciszę, która zapanowała w biurze po wyjściu upiornej kobiety. – Kto jak kto, ale ona na pewno ma kontakty i nie zawaha się ich użyć.\n– Och, doprawdy? – zaśmiał się złośliwie Neiboth. Odchylił się w fotelu, a pod nosem wykwitł mu szeroki uśmiech. – Ja również nie zawaham się użyć nagrania, które właśnie zdobyłem.\nPodrzucił maleńki dyktafon i złapał go w powietrzu. Nitt z niedowierzaniem pokręcił głową i również się zaśmiał.\n– Dzisiejszą rozprawę uważam za zamkniętą! – Młoteczek stuknął w stół z mocą, która rozwiewała wszelkie wątpliwości co do słuszności decyzji. – Mają państwo prawo odwołać się od wyroku w terminie…\nColian przestał słuchać. To wszystko i tak już go nie dotyczyło. Nagranie, które dostarczył, zgodnie z jego przewidywaniami, postawiło Anrę w bardzo niekorzystnej sytuacji, a wielu osobom, które wcześniej udało się jej przekupić, nagle rozwiązało usta. Świadkowie morderstwa w iście magiczny sposób przypomnieli sobie setki szczegółów sprzed zdarzenia, a „starzy przyjaciele rodziny” ze łzami w oczach zaczęli wyznawać, jak to Cha’Gerowie im grozili.\nWstał na nogach jak z waty i ruszył powoli za zmierzającym do drzwi tłumem. Czasem ludziom potrzebny jest tylko niewielki bodziec, maleńka kropla, która przepełni czarę. Z Adamem było dokładnie tak samo. Jego frustracja kumulowała się, aż w końcu osiągnęła poziom, który przestał być akceptowalny przez system operacyjny.\nJednak to, co u ludzi było jedynie załamaniem nerwowym i niekontrolowanym wybuchem emocji, u androida zaliczało się do poważnych wad systemu.\nZałamanie nerwowe można próbować wyleczyć.\nZ robotem sprawa ma się zupełnie inaczej. Maszyna, w której nie wykryto żadnych wad, a mimo to stwarza zagrożenie dla ludzi, nadaje się wyłącznie do zniszczenia.\nMożliwość odwoływania się od wyroku dotyczyła wszystkich, poza nim i Adamem. Fakt, że odniósł sukces i udowodnił, iż android miał prawo zbuntować się przeciwko właścicielowi, nie wystarczył aby ocalić jego życie.\nTym to właśnie dla niego było: zwykłym morderstwem.\nNie. To coś znacznie więcej.\nAdam został stworzony na podobieństwo człowieka. To ludziom zawdzięczał zdolność do samodoskonalenia się. To ludzie byli dla niego wzorem.\nSkoro jego twórcy nie byli istotami bez skazy, to jakim cudem on sam miał stać się idealny? Czy można w ogóle winić go za to, że odbiegał od tego, czego oczekiwali twórcy?\nCol nie do końca zdawał sobie sprawę z tego, co robił. Nogi same zawiodły go pod budynek więzienia, a potem w stronę celi Adama.\nCo właściwie miał powiedzieć? Co mówi swoim dziełom Bóg, gdy muszą pożegnać się ze światem? Jak powinien zachować się jako człowiek, na którego podobieństwo został stworzony robot? Cholerna ślepa człowiecza pycha! Niech będzie przeklęty ten, kto zapędził się w wierze w ludzkie możliwości!\n– Proszę, Col. Twój płacz nic nie zmieni.\nNawet nie zauważył, że zaczął płakać. Gniewnie otarł wierzchem dłoni mokre policzki, po czym spojrzał prosto w parę pięknych, wyrozumiałych oczu. Zrozumiał, że Adam już dawno pogodził się ze śmiercią. Prawdopodobnie był na nią przygotowany już w chwili, gdy pociągał za spust pistoletu.\n– Dlaczego nawet nie próbujesz udawać, że cię to obchodzi? – zapytał zdławionym głosem.\n– Bo to bezcelowe.\n– Bezcelowe? To ludzkie! Przecież zaprogramowali cię tak, żebyś był jak człowiek, prawda?\n– Tak – przyznał Adam, z bladym uśmiechem igrającym na ustach. – Żebym był jak człowiek, ale nie żebym był człowiekiem.\nCol przez chwilę na przemian otwierał i zamykał usta. Zupełnie nie wiedział, co powiedzieć. Chciał Adamowi jakoś dodać otuchy, ale wiedział, że to nie android, ale on sam potrzebuje teraz pocieszenia. I dostał je – w najpiękniejszym i zarazem najsmutniejszym uśmiechu, jaki widział w całym swoim życiu.\n– A pan tu w jakiej sprawie? – warknął na dzień dobry zarządca niszczalni, chowając szybko pod biurko jakieś dokumenty. – Nie przypominam sobie, żebyśmy mieli na dzisiaj umówioną kontrolę.\n– Colian Neiboth, prawnik – Col przedstawił się spokojnie, wyciągnął z kieszeni wizytówkę i podał zarządcy. – Chciałem się zapytać o pewien transport.\nMężczyzna bardzo długo przyglądał się na zmianę to jemu, to wizytówce, aż w końcu złagodniał nieco. Podrapał się z zakłopotaniem po karku.\n– Widziałem pana w wiadomościach i, no, ten – zawahał się. – Ale nie spodziewałem się, że pan przyjdzie. Nie jestem pewien, czy mogę go panu wydać.\n– Nikt inny po niego nie przyjdzie – Col uśmiechnął się krzywo.\nZarządca musiał uwierzyć mu na słowo, poznał to po jego oczach, ale dla zasady ociągał się bardzo ze znalezieniem właściwego klucza i zaprowadzeniem Neibotha do właściwego magazynu. Niszczalnia zdecydowanie nie należała do przyjemnych miejsc. Długi szary korytarz zdawał się ciągnąć w nieskończoność, a przeszklone ściany pozwalały zajrzeć do wielkich hal, w których zadawano śmierć nie tylko przedmiotom, ale i wszelkim wspomnieniom, które w sobie przechowywały.\nDla androidów przygotowane były oddzielne pomieszczenia. Często zdarzało się, że właściciele życzyli sobie zwrotu tego, co zostało z ich mechanicznych sług, aby móc złożyć je na nowo lub sprzedać bardziej wartościowe części. Równie często kolekcjonerzy i pasjonaci szukali tu konkretnych elementów, których brakowało im do złożenia jakiegoś zabytkowego modelu.\nZgodnie z przepisami, powinien upłynąć pełen tydzień od momentu zniszczenia robota, zanim mógł on zostać sprzedany komuś, kto nie był jego właścicielem. Ale po tego konkretnego androida nikt poza Colem i tak by nie przyszedł.\nMężczyzna otworzył przed nim drzwi i wpuścił do jednego z magazynów. Na sięgających sufitu regałach stały poustawiane w równych rzędach kartony, opatrzone opisami z numerem seryjnym modelu androida i datą zniszczenia. Zarządca sprawdził coś jeszcze w swoim notesie, po czym odnalazł właściwe pudło.\n– Gdyby brakowało panu jakichś części to, ten, wie pan – bąknął, speszony przeciągającym się milczeniem Cola.\nNeiboth nie był w stanie wydobyć z siebie głosu. Smutek stanął mu w gardle wielką gulą i ledwie pozwalał na oddychanie. W wyciągniętych dłoniach trzymał małe pudełko, w którym mieściło się wszystko, co zostało z Adama.\n– Oto człowiek – wymamrotał bezgłośnie, starając się nie rozpłakać.\n– He? – zdziwił się zarządca, myśląc, że Col mówił coś do niego.\n– Dziękuję – powiedział głośniej Neiboth i wymusił na sobie uśmiech.\nOdzyskał nieco z wiary w ludzką dobroć, gdy zarządca nie zażądał zapłaty za zawartość kartonu. Być może zrobił to z litości, ale możliwe, że postanowił uznać Coliana za właściciela androida. Bez względu na motywację, liczył się tylko fakt, że Adam wreszcie był bezpieczny.\nZaładował pudło na motor i przymocował je mocno, przypominając sobie, jak bardzo android nienawidził z nim jeździć. Czuł się dziwnie pusty, a jednocześnie wypełniała go nieodparta chęć działania, której nie mógł znaleźć od bardzo dawna.\nNie pojechał od razu do swojego mieszkania. Nie był na tyle głupi, aby utwierdzać się w przekonaniu, że uda mu się cokolwiek osiągnąć bez niczyjej pomocy. Miał wystarczająco dużo czasu, aby wszystko dokładnie przemyśleć.\nZatrzymał motocykl przed sklepem dla pasjonatów robotyki. Z wystawy patrzyły na niego stare modele, takie jak recepcjonistka Betty czy szofer Frank, ale nie brakowało również tych nowszych, które do złudzenia przypominały prawdziwych ludzi. Powoli wszedł do środka, kurczowo trzymając swoje pudło. Dookoła piętrzyły się regały z nowymi częściami zamiennymi, miniaturowymi modelami kolekcjonerskimi i poradnikami o tytułach w stylu „Twój robo-charakter – czyli jaki mechaniczny pomocnik jest dla ciebie najlepszy” czy „Dlaczego android jest najlepszym przyjacielem człowieka?”.\nCol zaczął już wątpić, że znajdzie to, czego szukał, gdy za jego plecami rozległo się ciche pytanie:\n– Pomóc panu jakoś?\nOdwrócił się i stanął twarzą w twarz z maleńkim pomarszczonym staruszkiem. Nie dał się jednak zwieść niepozornym wyglądem. W oczach dziadka błyszczały siła i pasja, których często brakowało wielu młodym ludziom.\n– Chciałbym złożyć z powrotem ten model – odparł Colian bez wahania i podał staruszkowi pudło.\nOględziny zajęły dłuższą chwilę. Długimi i chudymi jak odnóża pająka palcami badał wszystkie części Adama, bladobłękitne oczy wspomagał ogromnym szkłem powiększającym, dokonując oględzin tak szczegółowych, że Col niemal poczuł się zakłopotany.\n– To bardzo nowoczesny egzemplarz – zauważył w końcu.\n– To prototyp, który na dobrą sprawę nigdy nie trafił do produkcji – Col przyznał niechętnie.\n– Nie łatwiej panu będzie skontaktować się z producentem albo… – staruszek urwał gwałtownie i uważniej przyjrzał się klientowi. Chyba go rozpoznał, bo jasne oczy rozbłysły mu jeszcze jaśniej. Przez ostatnie kilka dni twarz Cola pojawiała się regularnie we wszystkich wiadomościach, nie było w tym więc nic dziwnego. – Takie rozwiązanie chyba nie wchodzi w grę, co?\n– Nic nie szkodzi – zaśmiał się dziadek, chowając lupę do kieszeni koszuli. – Mam dla ciebie pewną propozycję.\nSkinął na Cola dłonią, każąc iść za sobą. Im bardziej zagłębiali się w sklep, tym większy chaos zdawał się w nim królować. Col nie miał pewności, czy to tylko wielkie królestwo robotyki, czy już zupełnie oddzielny wymiar. Mimo to wiedział, że zmierza we właściwym kierunku.\nKrętymi schodami weszli na piętro, na którym mieścił się warsztat. Kiedyś musiało w nim pracować wiele osób, teraz jednak było tu niemal pusto, jeśli nie liczyć robotów czekających na naprawę. Ich puste oczy wpatrywały się nagląco w Coliana, zupełnie jakby oczekiwały, że to właśnie on je ukończy.\n– Znajdziesz tu wszystko, co będzie ci potrzebne – zapewnił go staruszek. – Możesz przychodzić tak często, jak tylko będziesz miał ochotę.\n– Czy to nie będzie problem? – zapytał Col, na co dziadek roześmiał się głośno i wyszedł z pracowni.\nNeiboth przez chwilę nie potrafił uwierzyć w swoje szczęście. Nie mógł nawet marzyć o lepszej propozycji. O tak, tu na pewno niczego mu nie zabraknie. Zapasowych części było pod dostatkiem, ściany obwieszono schematami, a w komputerze mógł znaleźć szczegółowe informacje o budowie większości modeli androidów.\nPostawił pudło na jednym z wolnych stanowisk i powoli zaczął wyjmować poszczególne części. Ostrożnie, niemal z namaszczeniem, rozkładał na stole fragmenty Adama. Niektóre układał na specjalnie do tego przygotowanym stoliku. Inne czyścił i podłączał od razu do komputera aby sprawdzić, czy nie zostały uszkodzone. Czekało go tak wiele pracy, a mimo to nawet nie czuł zniechęcenia. Po raz pierwszy w życiu wiedział, co chce robić.\n– Już niedługo, Adamie. Już niedługo.\nkobieta, Łódź | 11.01.15, g. 00:39\nPodoba mi się pomysł opowiadania, wykonanie, niestety, zdecydowanie mniej. Mocno kulejąca interpunkcja sprawiła, że niektóre zdania musiałam czytać powtórnie, by zrozumieć co Autorka chciała powiedzieć. Przytłoczyła mnie niewiarygodna ilość zaimków. Wypisałam przykłady, ale to kropla w morzu. Zbędne zaimki są bowiem w tak wielu zdaniach, że nie sposób wytknąć je w łapance.\nMam wrażenie, że Grzech pierworodny zyskałby, gdyby został nieco skrócony. W obecnym kształcie wydaje mi się przydługi i trochę przegadany.\nUsiedli na skąpanej w cieniu ławce i zaczęli jeść… – Wydaje mi się, że ławka mogłaby być skąpana, ale w słońcu, nie w cieniu.\nProponuję: Usiedli na schowanej w cieniu/ ukrytej w cieniu/ zacienionej ławce i zaczęli jeść…\nTo ten ogień ciągnął za nim ludzi, niczym trzepoczące się ćmy do światła niosącego im śmierć w męczarniach. – Ogień nie ciągnie ludzi za sobą, on ich raczej przyciąga. Dość nieczytelne zdanie.\nMoże wystarczy: To ten ogień przyciągał ludzi, lgnących do niego jak ćmy do światła.\nJadowicie zielony kostium nie tylko doskonale podkreślał kolor jego oczu ale i opinał jego perfekcyjne ciało sprawiając, że żaden jego szczegół nie mógł umknąć spojrzeniu uważnego obserwatora. Na przeszkodzie mogły mu stanąć jedynie wstęgi i falbany z bladoróżowego jedwabiu. W kasztanowe pukle jego włosów… – Przykład zbędnych zaimków. W dodatku pogubiłam się, kiedy mówisz o Cukiereczku, a kiedy o obserwatorze.\nRzuciła się na ziemię, aby uniknąć kolejnej wiązki, która przeznaczona był dla niej. Android nie zdążył dobrze wycelować, dlatego laserowa wiązka przecięła… – Literówka, powtórzenie.\n…dlatego laserowa wiązka przecięła jej ramię, zamiast trafić ją w głowę lub serce. Choć ból nie pozbawił jej jasności myślenia, krzyczący z przerażenia goście nie pomagali jej bynajmniej opracować planu działania. – Kolejny przykład nadmiaru zaimków.\nStrażnik podziękował mu za tą informację i zostawił go samego przed celą. – Strażnik podziękował za tę informację i zostawił samego przed celą.\nSkoro android reagował w ten sam sposób co ludzie, oznaczało to, że jego system operacyjny pozwalał mu odbieranie i analizę otaczającej go rzeczywistości tak samo jak robił to ludzki umysł? – Wolałabym: Skoro android reagował w ten sam sposób co ludzie, oznaczało to, że jego system operacyjny pozwalał na odbieranie i analizę otaczającej rzeczywistości, tak samo jak robił to ludzki umysł?\nGdyby nie wiedział, że to android, mógłby nawet pomyśleć, i z ma do czynienia z żywą istotą. – Pewnie miało być: Gdyby nie wiedział, że to android, mógłby nawet pomyśleć, iż ma do czynienia z żywą istotą.\nW myślach miotał przekleństwami… – W myślach miotał przekleństwa…\nMotor wyrwał z miejsca w wzbił się w powietrze. – Raczej: Motor wyrwał z miejsca i wzbił się w powietrze.\nNagłe szarpnięcie zmusiło Adama do objęcia pleców Cola. – Siedząc za prowadzącym motocykl, można objąć go i przylgnąć do pleców, ale nie można pleców objąć.\nNie specjalnie jednak interesowały go najnowsze osiągnięcia… – Niespecjalnie jednak interesowały go najnowsze osiągnięcia…\nWbrew temu co powiedziała, to ona nalegała na tą wizytę. – Wbrew temu co powiedziała, to ona nalegała na tę wizytę.\nZ rozbawieniem obserwował Sue nadskakiwała Adamowi… – Z rozbawieniem obserwował jak Sue nadskakiwała Adamowi…\nDeszcz siekał bezlitośnie jego twarz… – Deszcz siekł bezlitośnie jego twarz…\nBo chyba nie robił mu z twarzy siekanego kotlecika? ;-)\nTo zależy co takiego ode mnie oczekujesz… – Wolałabym: To zależy, czego ode mnie oczekujesz…\nMi na pewno bardziej. – Mnie na pewno bardziej.\nJeszcze nigdy nie czuł się tak zmotywowany. Może to Adam tak na niego działał? Jak to możliwe, że ktoś tak wycofany z życia działał na niego tak inspirująco? – Powtórzenia.\nSpojrzał Colianowi prosto w oczy zapytał nieśmiało… – Spojrzał Colianowi prosto w oczy i zapytał nieśmiało…\nColian zaprzeczył powoli, nie za bardzo wiedząc, jak powinien ubrać to w słowa… – Wolałabym: Colian zaprzeczył powoli, nie za bardzo wiedząc, jakich powinien użyć słów… Lub: Colian zaprzeczył powoli, nie za bardzo wiedząc, w jakie powinien ubrać to słowa…\nSkinął na niego dłonią, karząc mu iść za sobą. – Czy to miał być spacer za karę? ;-)\nSkinął dłonią, każąc mu iść za sobą.\nKrętymi schodami weszli na wyższe piętro… – Czy istniała możliwość, by, wchodząc po schodach, mogli zejść na niższe piętro? ;-)\nWystarczy: Krętymi schodami weszli na piętro…\nkobieta | 11.01.15, g. 13:55\nDziękuję za wytknięcie tych błędów! Już je poprawiłam, ale i tak jestem w szoku. Spodziewałam się po sobie szalejących zaimków, literówek, a nawet trochę niesfornej ortografii, ale nie, że pozjadam całe słowa xD\nkobieta, Łódź | 11.01.15, g. 14:23\nCieszę się, jeśli w czymkolwiek pomogłam.\nA zaimki, no cóż, rozmnożyły się tutaj niemal jak króliki w Australii. ;-)\nmężczyzna | 13.01.15, g. 21:05\nOpowiadanie bardzo dobre, ciekawe refleksje i porządnie skonstruowana narracja. Dużą zaletą tekstu są relacje Col-Adam i Col-Sue, które przedstawione są w wyjątkowy sposób i odbiegają od sztampowych modeli. Tekst mógłby co prawda mieć trochę więcej akcji, ale z pewnością nie nudzi. Warsztat mógłby być trochę lepszy, gdyby beta miała więcej umiejętności :D\nkobieta, Łódź | 18.04.15, g. 22:49\nZakolejkowałam sobie opowiadanie, a potem całkiem o nim zapomniałam. Dopiero niedawno zajrzałam do kolejki i wróciłam. Wcale nie żałuję.\nBardzo dobry tekst. Ciekawa opowieść, nietypowy pomysł, interesujące pytania. Owszem, wykonanie mogłoby być nieco lepsze – nawet po poprawkach Regulatorów jeszcze trochę drobiazgów zostało. Interpunkcja też na kolana nie rzuca.\nZ większość pracowników znał się przynajmniej z widzenia,\nA może by tak odmienić?\nkobieta | 12.05.15, g. 19:03\nBardzo dziękuję za tak pozytywną ocenę, Finklo! :D Przez te komplementy prawie zaczęłam się rumienić :P\nmężczyzna, Warszawa | 04.02.16, g. 15:39


Meble z palet - funkcjonalne, ekologiczne i pomysłowe - Blog meble z palet\nDrewniane palety to specjalne platformy, które służą do przenoszenia i składowania na nich towarów. Dzięki swojej konstrukcji sprawiają, że wózki widłowe w bardzo szybki i prosty sposób mogą je podnieść i przewieźć na inne miejsce. Są również wygodne do niesienia dla człowieka, ponieważ w otwory pod spodem można swobodnie włożyć ręce i nie bać się o ich zgniecenie.\nIstnieją różne typy palet - między innymi europalety, palety powiększone, czy też przemysłowe. Wszystkie są jednak warte późniejszego przetworzenia - jest ich bowiem dużo, są ekologiczne i szkoda by było bezsensownie je niszczyć, gdy można wykonać z nich coś pożytecznego!\nKĄCIK INSPIRACJI - CZYLI DO CZEGO PRZYDADZĄ SIĘ PALETY?\nZ drewnianych palet można wykonać najprzeróżniejsze rzeczy - począwszy od wykonania z nich stolika do kawy, poprzez szafkę na buty, a kończąc na łóżku! Jedynym ograniczeniem jest tak naprawdę wyobraźnia osoby, która je tworzy lub projektuje! Mebla z palet PALKOM.\nNajprościej wykonać właśnie mały stoliczek - jego wysokość można zwiększyć poprzez ustawienie kilku palet jedna na drugiej. Taki stoliczek jest bardzo gustowny, oryginalny i wnosi do wnętrza ciepły, sielski klimat! Jeśli odpowiednio zabezpieczymy drewno, może ono stać również na zewnątrz - po impregnacji będzie bowiem odporne na działanie szkodliwych czynników środowiskowych.\nZ palet można również zrobić czarujące skrzynie - i przechowywać w nich przeróżne rzeczy czy to w domu, czy w pomieszczeniu gospodarczym. W ten sposób można otrzymać dwa w jednym - zarówno skrzynię, jak i stolik. Ustawiając taki mebel czy to w altance, czy też na balkonie nadajemy miejscu niezwykły klimat, który na pewno zostanie doceniony przez gości.\nZ palet można wykonywać biurka, półki, czy też - nawet - domki dla zwierząt. Jeśli je pomalujemy, dopasują się kolorystycznie do przeznaczonego sobie wnętrza, a jeśli je ładnie odrestaurujemy, będą nas urzekać widokiem drewna - ciepłym i miłym. Można również położyć na nich na przykład szklane tafle, tworząc wyjątkową mieszankę tradycji z nowoczesnością.\nJAK WYKONAĆ PROSTE MEBLE?\nO wykonywaniu prostych mebli z palet powstało mnóstwo poradników - wystarczy dobrze oczyścić wybrane palety, skleić je lub zbić w wybrany kształt (ewentualnie coś przyciąć), a następnie pomalować drewno i je zabezpieczyć (lakierem, impregnatem itp.).\nAby wykonać bardziej skomplikowane meble potrzebna jest jednak wiedza i doświadczenie fachowca. Wówczas takimi zgrabnymi mebelkami można cieszyć oko i serce - są bowiem jednocześnie funkcjonalne i atrakcyjne wizualnie, dzięki czemu będą zachwycały w każdym miejscu, w którym się je postawi. Wtedy czy to sypialnia, czy salon, czy też ogród - przestrzeń zyska dodatkową, pożyteczną ozdobę i na pewno będzie się pozytywnie wyróżniać.\nŚwietne meble tworzy firma MEBLE SPALET - będąca doskonałym producentem mebli. Niektóre produkty jej pracownicy wymyślają sami, zaś inne tworzone są na specjalne zamówienie klientów. Dzięki temu można spełnić swoje własne marzenia i wizualizacje - a konkretne pomieszczenie zyska jeszcze więcej uroku! Jeśli zatem masz jakiś doskonały pomysł, a brak Ci czasu na jego realizację lub też nie posiadasz doświadczenia w wykonywaniu takich skomplikowanych rzeczy - zgłoś się do MEBLI SPALET PALKOM. Twoje marzenie zostanie spełnione!


Problemy finansowe teatru Imka Tomasza Karolaka? Doda przyszła z pomocą i...- jego reakcja | przeAmbitni.pl\nTeatrowi Imka, którego założycielem jest Tomasz Karolak nie wiedzie się najlepiej. Swoją pomoc zaoferowała Doda.\nTeatry w Polsce nie są ostatnio popularne. Niskie budżety, obcinanie dofinansowania i mało widowni na spektaklach przekłada się na niskie zarobki i problemy finansowe. W takim wypadkach trzeba sobie jakoś radzić. Teatr Imka, który założył Tomasz Karolak ma te same problemy co inni. Całe szczęście czasami pokazują się osoby takie jak Doda, które nie tylko przyciągają ludzi grają w sztuce, ale też wspomagają teatr finansowo. Jak zareagował aktor po udzieleniu pomocy?\nPOLECAMY – GRAŻYNA WOLSZCZAK OTRZYMAŁA KIEDYŚ TAKI PODARUNEK JAK OJCIEC RYDZYK? “TO JEST…”\nNiestety, nie każdego stać na taki hojny gest. Nie chodzi tutaj o jakieś ogromne sumy, lecz po prostu wsparcie swoją osobą w trudnych chwilach i zakup niezbędnego sprzętu, bez którego teatr nie jest w stanie dobrze funkcjonować i się rozwijać.\n“Teatr jest biedny, straszliwie. My tam na wszystko ciułamy i oglądamy każdego, więc jak ktoś przychodzi z taką inicjatywą, to dlaczego nie?”\nZOBACZ RÓWNIEŻ – SZOK! WPADKA W “PITBULL. OSTATNI PIES”. ZAUWAŻYLIŚCIE TEN BŁĄD?\nPodobne artykuły:aktorkaDodaDorota RabczewskalampypomocteatrTeatr InkaTomasz Karoloak


Julbo - Pumori\nOakley OO 9102 HOLBROOK - 9102B5 STEEL prizm daily polarized\n777,00 zł 551,67 zł\nOakley OO 9102 HOLBROOK - 9102C1 POLISHED BLACK prizm deep h2o polarized\nOakley OO 9102 HOLBROOK - 9102D6 MATTE BLACK prizm black polarized\nOakley OO 9102 HOLBROOK - 9102D7 MATTE BLACK, prizm tungsten polarized\nOakley OO 9102 HOLBROOK - 9102F0 MATTE BLACK prizm sapphire polarized\nOakley OO 9102 HOLBROOK - 9102F1 POLISHED BLACK prizm ruby polarized\nOakley OO 9102 HOLBROOK - 9102H0 MATTE BLACK PRIZMATIC prizm sapphire polarized\nOakley OO 9102 HOLBROOK - 9102O2 DARK INK FADE prizm black polarized\nOakley OO 9102 HOLBROOK - 9102O3 MATTE BLACK TORTOISE prizm 24k polarized\n857,00 zł 608,47 zł\nOakley OO 9102 HOLBROOK - 9102T9 MATTE BLACK CAMO prizm deep water polarized\nOakley OO 9102 HOLBROOK - 910236 MATTE BLACK positive red iridium\n540,00 zł 383,40 zł\nOakley OO 9102 HOLBROOK - 9102E1 POLISHED BLACK prizm black\n580,00 zł 411,80 zł\nJulbo to francuska firma z wielki tradycjami powstała w 1888 roku we francuskiej Jurze. Została założona przez Julesa Bauda. Na początku marka funkcjonowała pod inną nazwą. Produkty z logiem Julbo powstają od 1954 roku. Na początku firma produkowała okulary ochronne oraz okulary przeciwsłoneczne dla francuskich kamieniarzy, którzy potrzebowali dobrej ochrony przed słońcem w wysokich Aplach. W latach pięćdziesiątych XX wieku okulary Julbo zrewolucjonizowały rynek okularów lodowców za sprawą kultowego modelu „Vermont”. Do teraz są one nieodłącznym elementem wypraw wysokogórskich. Dziś Julbo prócz okularów przeciwsłonecznych posiada w ofercie także gogle oraz kaski narciarskie. Oferuje też okulary dla sportowców takich jak biegacze czy kolarze. W swoich produktach Julbo stosuje najlepsze soczewki. W zależności od przeznaczenia posiadają różny stopień przyciemnienia, dodatkowe powłoki chroniące przed szybkim parowaniem czy zarysowaniami, a także lustrzaną powłokę zewnętrzną. Najbardziej zaawansowane modele to okulary polaryzacyjne i fotochromowe.\nGogle Julbo J805 AEROSPACE OTG 73148 BLACK reactiv photochromic S2-S3\nCena: 665,00 zł 950,00 zł


Zmiany w wyglądzie po ciąży | Strona 3 | Forum BabyBoom\nRozpoczęty Środa o 01:26\nOstatnia edycja: Środa o 01:37\nZ zębami problem jest taki, ze w którymś momencie dziecko zaczyna tworzyć kości i spija z nas wapń niczym spragniony wielbłąd wodę. Jeśli nie dopilnuje się odpowiedniego poziomu wapna w diecie to problemy mogą być. Mnie akurat nie spotkały.\nNie mam tez problemów z kręgosłupem.\nMam dodatkowe kilogramy. Piersi zmieniły kształt na taki bardziej podążający za grawitacja.\nNie mam problemów z nietrzymaniem moczu.\nStopy powiększyły mi się o jeden rozmiar...\nUniknelam rozstępów ale nie skórki pomarańczowej. Celulit czy jakos tak...\nJestem ogólnie bardziej zmęczona. Ale mam dwójkę maluchów i nie mam już 20 lat.\nDziewczyny pisza o rozstepach i bolu kregoslupa. Ja np nie doswiadczylam tego ale od polowy ciazy bolaly mnie zebra jakby je ktos polamal.\nCo do stop to tez mi urosly o jeden nr buta, ale nie kazda tak ma.\nKlocicie sie o tarczyce i wage - ja tez mam problemy z tarczyca a walczylam o kazdy kilogram w ciazy a po urodzeniu szybko 'nadwyzke' stracilam. Kazda z nas ma swoja wagowa urode-bolaczke.\nNie da sie przewidziec jak przejdziemy ciaze - ale rzadko bywa przechodzona bez jakis dolegliwosci.\nO tak, ja po ciąży musiałam wymienić wszystkie buty, bo też urosły mi stopy o rozmiar i zrobiły się szersze\nA czy ja mogę coś zapytać...te panie które maja synów i córki.\nKtora ciąża się z wami „mniej zgadzała”? Ta z synkiem czy ta z córka?\nPrzepraszam, że w poprzednim poście się unioslam, ale mam powyżej uszu gadki o tym jak to łatwo się chudnie przy kp. No nie\nWg mnie po ciąży warto pójść do dentysty, zrobić zdjęcie całego uzębienia, do ginekologa i fizjoterapeuty uroginekologicznego.\nI droga Autorko, nie martw się na zapas. Ja pracowałam do 35 tygodnia, świetnie się czułam, a połóg był okropny. Koleżanka miała cukrzycę, wymioty, ledwo żyła, a w połogu śmigała.\nCo się u mnie zmieniło? Mam lepszą figurę niż przed pierwszym dzieckiem trochę za dużo schudłam i teraz biorę się za masę\nZęby idealne, nigdy nie były w tak dobrym stanie. Jedynie kręgosłup wysiada od noszenia już trzeciego dziecka\nI karmię piersią już prawie półtora roku.\nNie rozumiem chyba pytania. Jak to mniej zgadzała?\nChyba chodzi o to, którą ciążę się gorzej przechodziło, czy z córką czy z synem\nTo mam syna i dwie córki. Wszystkie ciąże "książkowe". I trymestr wyjęty z życia, wymioty i mdłości. Może jedynie z synem więcej wymiotowałam, a z córkami większe były mdłości. I córki urodziły się równo w terminie i w poniedziałek co podobno bardzo rzadko się zdarza, a u mnie dwa razy a syn przed czasem. Wagowo cała trójka podobnie. 3730g, 3540g, 3590g.\nMoja droga po pierwsze każdy organizm jest inny .. jeśli będziesz dbała o siebie w ciąży w sensie nie wmawiam sobie ze musze zjeść pół kilo cukierków bo potrzebuje ... bo nie potrzebujesz ... to szybko wrocisz do formy ja do wagi wróciłam 9 miesięcy po porodzie ale to nic kompletnie nie robiłam i przy końcu trochę sobie pozwalałam poza tym jedynie trochę wlosow na zakolach mi wypadło ale zauważyłam to dopiero jak zaczęły mi odrastac teraz jestem w drugiej ciąży i jeśli miałabym coś doradzić ... nie obserwuj tak strasznie swojego ciała ... tu brzuch rośnie tu jakieś wzdęcie i jest większy tu coś tam coś ... ja tak robiłam i bardzo mi to przeszkadzało zamiast cieszyć się ciaza widziałam tylko ogromne cyce i brzuch ... wszystko minie najważniejsze jest tez wsparcie faceta ... który mam nadzieje nie będzie panikował jak zobaczy ze tu i ówdzie się zaokrąglasz .... ... jedz normalnie a „najgorzej „ może być jedynie w 9 miesiącu gdzie nabierzesz trozke wody ... która tracisz od razu po porodzie wiec nie panikuj\nKłucie w pochwie w ciąży Ciąża, poród, połóg 3 Wczoraj o 19:21\nP Nie widać ciąży na usg Potrzebuję porady 8 Wczoraj o 13:06\nKiedy POINFORMOWAĆ PRACODAWCE O CIĄŻY. Potrzebuję porady 28 Czwartek o 19:34\nCzy jestem w ciąży? Potrzebuję porady 8 Środa o 21:48


Jak utrzymać produktywność w ciągu dnia? – The PM Times\n20 grudnia 2019 | The PM Times\nZnacie to uczucie, kiedy po obiedzie oczy same się zamykają, więc ledwo łapiecie zakręt do ekspresu, żeby ratować się od zaśnięcia nad klawiaturą? Nie ważne, jak bardzo lubicie swoją pracę, przychodzenie do biura 5 dni w tygodniu, na minimum 8h może przyprawiać o znużenie. Poniżej podsuwamy kilka prostych pomysłów, które pozytywnie wpłyną na Waszą produktywność i dobre samopoczucie w pracy.\nZjedz solidne, pełnowartościowe śniadanie, które rozrusza Twój organizm. Człowiek głodny = człowiek zły, nie zaczynaj pracy w takim stanie, bo byle mail wyprowadzi Cię z równowagi.\nPrzyjdź 10 minut wcześniej, żeby mieć dodatkowy czas na sprawdzenie swoich maili, mediów społecznościowych i wydarzeń ze świata. Potem – zamykamy rozpraszacze!\nJasno definiuj zadania na każdy dzień. Dobrze zorganizowana praca pozwoli Ci na jej płynne wykonywanie i zaoszczędzi czas na zastanawianie się co dalej, co jest teraz najważniejsze.\nUnikaj multitaskingu. Wiemy, brzmi jak nie lada wyzwanie, ale nic nie zabija bardziej produktywności niż odrywanie się i skakanie od zadania do zadania.\nW środku dnia wyjdź na 5-15 minut na zewnątrz, zaczerpnij świeżego powietrza. Może nie przemawia to do mieszkańców smogowych dżungli – wówczas przejdź się po biurze, rozruszaj kości, zrestartuj głowę.\nPostarajcie się (w miarę możliwości) ustalić w zespole jeden dzień, który będzie całkowicie poświęcony na pracę i wolny od wszelakich spotkań.\nZarezerwuj sobie codziennie czas w kalendarzu na Twoje zadania. Wówczas nikt nie powinien wrzucić Ci spotkania. Będziesz mieć czas na pracę w spokoju i skupieniu.\nNie zabieraj pracy do domu, bo szybko stracicie do siebie sympatię i Twoja produktywność drastycznie spadnie.\nNa koniec, dodam, że istotna jest auto dyscyplina. Kiedy pozwalamy samemu sobie rozpraszać się Facebookiem w trakcie pracy, nawet nie wiadomo kiedy czas ulatuje. Zostawmy to sobie na przerwę obiadową 😉 Poza tym – przypomnij sobie, co motywuje Cię do pracy, za co ją lubisz? Na koniec dnia – pochwal samego się, w końcu zrobiłeś dziś dużo rzeczy, ten dzień na pewno był produktywny!\nPrevious Zespół wirtualny\nNext Planowanie jakości na bazie PMBoK


Onlyf1.pl - Hamilton Do Mercedesa: „Nie Chce Takich Zmian”\nWróci, czy nie wróci – oto jest pytanie\nSzefowie Mercedesa jeszcze na początku tego roku zdecydowali o przetasowaniu zespołów, w skład których wchodzą mechanicy oraz inżynierowie, między swoimi kierowcami. Decyzja ta niemal od samego początku nie przypadła do gustu Lewisowi Hamiltonowi. Kierowca wielokrotnie potępiał ją jeszcze w czasie trwania sezonu. Teraz, po jego zakończeniu, wielokrotny mistrz świata potwierdził, iż ma nadzieję, iż zakładane wcześniej przez włodarzy Mercedesa kwestie nie dojdą do skutku. „Porozmawiam z Toto o kolejnym sezonie i powiem mu, że nie chce zmieniać chłopaków w moim teamie” – mówił. Dodał również: „Chce zatrzymać wszystkich inżynierów i mechaników. Nie ma ani jednej osoby, która powinna odejść […]. Jestem jedynym mistrzem świata w naszym zespole, więc mam nadzieję, że Mercedes uszanuje moją wolę i doceni zaangażowanie jakie włożyłem w ten sezon”.


Archiwum Services - Urwisie - żłobek na Ursynowie\nJolanta Kunert – założycielka Żłobka Urwisie Właścicielka żłobka Urwisie to nauczycielka z 20-letnim stażem w opiece nad dzieckiem. Pracowała w pogotowiu opiekuńczym, w domu dziecka, jako nauczyciel klas 1-3 w szkole podstawowej. Ostatnio, jako dyrektor pedagogiczny przedszkola. Legitymuje się tytułem nauczyciela dyplomowanego. Ma dwie córki…\nNaszą pracę z dziećmi opieramy na autorskim programie, który łączy zabawę z edukacją. Jest on dostosowany dla dzieci do 3 roku życia. Bawimy się wesoło przez cały dzień. Tłumaczymy dzieciom nowe słowa, pokazujemy nowe sytuacje. Zachęcamy dzieci do wspólnej zabawy, uczymy życzliwości i pozytywnych zachowań…\nTydzień adaptacyjny w naszym Żłobku GRATIS! Okres adaptacji dziecka do nowego miejsca zależny jest od wielu czynników i ciężko jest określić, ile będzie trwał. Dla niektórych dzieci trwa on tydzień, a dla innych nieco dłużej. Urwisie proponują tygodniowy lub dłuższy bezpłatny okres adaptacyjny, w którym i…\nPosiadamy prywatny ogródek wyposażony w atrakcyjne i bezpieczne zabawki ogrodowe i piaskownice Dzieci wychodzą na spacery codziennie bez względu na porę roku.\nJesteśmy otwarci codziennie w dni powszednie od 7:30 do 17:30 Rodzice lub Opiekunowie mogą pozostawić u nas swoje dzieci pod troskliwą opieka na kilka godzin jak również na cały dzień, od poniedziałku do piątku w godz. 7:30-17:30 (z możliwością dostosowania godzin pracy Żłobka do potrzeb naszych klientów)*.…


Prokuratura wszczęła śledztwo w sprawie śmierci Andrzeja Leppera - Money.pl\nStrona głównaPrawoWiadomościProkuratura wszczęła śledztwo w sprawie śmierci Andrzeja Leppera\nŚledczy sprawdzają czy ktoś namówił lidera Samoobrony do targnięcia się na swoje życie.\nPodczas sekcji zwłok Andrzeja Leppera nie stwierdzono obrażeń, które wskazywałyby na udział osób trzecich - poinformowała rzeczniczka Prokuratury Okręgowej w Warszawie Monika Lewandowska.Śledczy sprawdzają jednak czy ktoś nie nakłonił przewodniczącego Samoobrony do targnięcia się na swoje życie. PiS domaga się zwołania posiedzenia sejmowej komisji sprawiedliwości i praw człowieka w tej sprawie.\nAktualizacja 16:49* *\nPodkreśliła, że protokół sekcji zwłok będzie sporządzony po przeprowadzeniu przez biegłych dodatkowych badań. Nie potrafiła określić precyzyjnego terminu przedstawienia dokumentu, w którym biegli przedstawią kompleksowe ustalenia.\nProkuratura wszczęła dziś śledztwo w sprawie samobójstwa Leppera. Została też zlecona sekcja zwłok, którą wykonał zakład medycyny sądowej.\nŚledztwo wszczęto na podstawie art. 151 Kodeksu karnego, który stanowi: _ Kto namową lub przez udzielenie pomocy doprowadza człowieka do targnięcia się na własne życie, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5 _. _ Brane są pod uwagę różne hipotezy, różne wersje śledcze. Nadrzędnym celem prokuratury jest ustalenie, czy doszło do przestępstwa i jakie były okoliczności. Aby ustalić, czy zostało popełnione przestępstwo, należy stwierdzić, czy do targnięcia się na własne życie przyczyniły się inne osoby _ - zaznaczyła Lewandowska.\nW sobotę prokuratura informowała, że według wstępnej hipotezy przyczyną samobójstwa polityka mogły być kłopoty finansowe. Lewandowska nie chciała ujawnić żadnych szczegółów ani ustaleń. Dlatego nie skomentowała doniesień RMF FM, które podało, że w gabinecie znaleziono dokumenty świadczące o olbrzymich długach Leppera, m.in. sporą liczbę wezwań do zapłaty wystawionych na szefa Samoobrony.\nŚledztwo w sprawie samobójstwa Leppera będzie nadzorować warszawska prokuratura apelacyjna. Monitoringiem obejmie je Prokuratura Generalna; oznacza to, że będzie ona informowana o postępach w śledztwie i decyzjach, które będą w nim zapadać.\nSzef Samoobrony, b. wicepremier rządu PiS-LPR-Samoobrona Andrzej Lepper został znaleziony martwy w piątek w warszawskiej siedzibie partii. Jak ujawniła prokuratura, Leppera - powieszonego w łazience na sznurze przymocowanym do worka bokserskiego - znalazł ok. godz. 16.20 jego zięć. Oględziny z udziałem biegłych medycyny sądowej nie wykazały na ciele zmarłego żadnych obrażeń, poza bruzdą wisielczą, co - jak mówił - wskazuje na fakt, że do śmierci nie przyczyniły się osoby trzecie. Ostateczne ustalenia zależą jednak od sekcji zwłok. W siedzibie Samoobrony nie znaleziono listu pożegnalnego. Przesłuchano pracowników biura Leppera i inne osoby, które się z nim stykały. Zabezpieczono m.in. telefon komórkowy zmarłego oraz dokumentację z biura.\nZbigniew Ziobro i Arkadiusz Mularczyk z PiS złożą wniosek o zwołanie posiedzenia sejmowej komisji sprawiedliwości i praw człowieka w sprawie śmierci Andrzeja Leppera. Mularczyk podkreślił, że okoliczności śmierci szefa Samoobrony muszą być dokładnie zbadane, tak, by nie było co do tego wątpliwości.\nPoseł PiS mówił, że powinien być wzięty pod uwagę wątek zeznań Tomasz Sakiewicza. Według informacji redaktora naczelnego _ Gazety Polskiej _, Andrzej Lepper przed śmiercią potwierdził wersję CBA i Jarosława Kaczyńskiego dotyczącą przecieku w sprawie afery gruntowej. Miał też wskazać nazwisko osoby, która była źródłem przecieku. Europoseł PiS Zbigniew Ziobro uważa, że jest to ważny trop w sprawie afery gruntowej. Przypomniał, że sprawa przecieku została wcześniej umorzona. Według polityków PiS, nadzór nad śledztwem powinien objąć prokurator generalny Andrzej Seremet.


cmentarz, ul. Nowokościelna\nRok powstania: Koniec XVIII w. (?)\nPostument: Postument składa się z trzech kamieni nakrytych masywną głowicą. Dolny kamień od dołu zakończony bulwiasto, z profilowanymi krawędziami, jest ze wszystkich stron bogato zdobiony spiralami, wypustkami i rytami. Dwa kamienie powyżej są proste, zdobione jedynie wzorami wyrytymi z obu boków. Wzory kamieni nie pasują do siebie. Środkowy kamień ma odmienny kolor, został zapewne wstawiony a późniejszym okresie, być może zastępując zniszczony fragment cokołu. Na dolnym kamieniu wyryta data 1822. Cokół zwieńczony trapezowatą, masywną głowicą z potrójnym profilowaniem od dołu.\nKrzyż: Krzyż jest masywny, grubo ciosany z postacią Chrystusa niemal wielkości krzyża. Ramiona krzyża zakończone w koniczynkę. Napis INRI na szczycie wyryty współcześnie bezpośrednio na krzyżu. O wtórnym pochodzeniu napisu świadczy współczesny kształt liter.\nOtoczenie: Krzyż postawiony na betonowej płycie, otoczony kutym płotkiem.\nUwagi: Pierwotnie krzyż stał na starym cmentarzu przy kościele pw. św. Marii Magdaleny. Data na krzyżu wyryta prawdopodobnie dużo później (kształt liter). Archaiczny kształt krzyża i niedopasowanie jego elementów wskazuje na wcześniejszą datę wykonania.\nStan: Przeciętny - krzyż nie jest odnowiony, ale zabezpieczony.


Prawko droższe - o Jawie 50\nForum o Jawie 50 Strona Główna » Luźne gadki » Prawko droższe\nWysłany: Nie 22:10, 15 Cze 2008\nZadzwoniłem do kierownika po ile stoi prawko na samo A ( mam B, zdałem rok temu, za 1 razem)\n800 zł + opłaty egzaminacyjne + 70 zeta za nowy plastik -- ok 1000 zeta.\nPolecam robić odrazy wszystko A + B - taniej wychodzi.\nI kudzwa muszę czekać z 2,5 miesiąca na egzamin.\nRok temu za B z wszystkim dałem 1291 zeta, teraz stoi ok 1500 zeta.\nA licząc ceny palił to na wakacjach będzie droższe.\nRe: Prawko droższe\nWysłany: Nie 22:34, 15 Cze 2008\n+ 70 zeta za nowy plastik\nJaki nowy plastik?\nWysłany: Nie 22:58, 15 Cze 2008\nkażde prawko to 70 zeta na dokument "plastik"\nOstatnio zmieniony przez disarms dnia Nie 22:58, 15 Cze 2008, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pon 6:39, 16 Cze 2008\nNo to trochę drogo. U mnie A stoi za 550 + opłaty egzaminacyjne +nie wiem dokładnie ile ale coś około 70 zeta za nowy plastik. Oriętuje się troche bo właśnie robię B. A za B 900+ opłaty egzaminacyjne+ 70 zeta za nowy plastik to jakieś ~ 1150 może nie całe za B.\nWysłany: Pon 14:27, 16 Cze 2008\nile masz godzin?? przysługuje na B 30 jazdy i praktyki, a na A - 20 godzin\nWysłany: Pon 15:36, 16 Cze 2008\nChłopaki a nie można tego zrobić w wydziale drogowym? Przecież oni tam coś piszą, ale nie rozumiem ich.\nWysłany: Pon 17:52, 16 Cze 2008\nJeśli to pytanie do mnie to teoretycznie mam 30 praktyki i jazdy lecz w praktyce miałem 10 teori, zdałem egzamin wewnętrzny i 20h jazdy bo u mnie czeka się 2 miechy na egzamin i ostatnie 10 h jazdy mam przed samym egzaminem żeby sobie przypomnieć jak się jeździ. A jeśli chodzi o A to wiem że jak ma się B to tylko połowe godzin masz z teorii co do jazdy to nie wiem.\nWysłany: Pią 13:30, 20 Cze 2008\nto jeszcze nic, najgorzej z prawkiem na tira. Teraz kosztuje 2,5tysiaka a niedlua ma byc 7,5! Jakos muszą ograniczac ilosc tirow na drogach... ;P\nWysłany: Pią 17:56, 20 Cze 2008\ndzisiaj sie zapisałem na motocykl, egzamin w ciągu miesiąca ewentualnie 2 tyg +-.\nGodziny liczą tak: na placu normalnie a na mieście doliczają za auto, czyli 1 godzina mieście 2 godziny w sumie. Wezmę 5 godzin na mieście i 10 godzin na placu.\nAha no i testy A i B (jeszcze raz) muszę zrobić.\nW poniedziałek pierwsza jazda na yamaha 250, taką właśnie ma WORD.\nOstatnio zmieniony przez lord-89 dnia Pią 17:56, 20 Cze 2008, w całości zmieniany 1 raz\na nie wiecie jak jest z kat. A1\nczy to jeszcze funkcjonyje i czy nadal jest od 16lat\nWysłany: Sob 11:02, 21 Cze 2008\nChyba nadal funkcjonuje bo u mnie na plac przychodzi taki koleś w takim wieku i jeździ Suzuki GN 125.


Mobilne bwin Casino na komórkę\nZagraj w ruletkę, blackjacka i na automatach - gdziekolwiek zechcesz!\nPobierz aplikację kasynową bwin na iOS\nPrzejdź do App Store lub zeskanuj kod QR po prawej stronie.\nWyszukaj aplikację bwin Casino.\nPobierz, zainstaluj i rozpocznij grę!\nApple, logo Apple, iPhone i iPod touch są znakami handlowymi firmy Apple Inc. zarejestrowanymi w Stanach Zjednoczonych i innych krajach. App Store jest znakiem usługowym firmy Apple Inc.\nPobierz aplikację kasynową bwin na Androida\nKliknij tu, aby pobrać lub zeskanuj kod QR po prawej stronie.\nZezwól na instalowanie aplikacji spoza sklepu Play w ustawieniach - "Ustawienia" > "Aplikacje" > zaznacz pole "Nieznane źródła. Zezwalaj na instalację ze źródeł innych niż sklep Play."\nRobot Android jest powieleniem lub modyfikacją tego, co stworzyła i udostępniła firma Google i jest wykorzystywany zgodnie z warunkami opisanymi w licencji Creative Commons w wersji 3.0.\nZagraj w przeglądarce mobilnej\nPrzejdź do strony m.bwin10001.com\nZaloguj się i rozpocznij grę!