Zaginione dzieci [Paulina Włodarczyk] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00158 004164 21313347 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Paulina Włodarczyk Liczba stron: 360\nISBN: 978-83-8083-825-3 Data wydania: 2018-09-09\nSpis treści Wstęp Słowo Kozioł ofiarny Poeta z tatuażami Modelka Hitlerowcy na placu zabaw Specjalny zakład karny dla zdrowo pierdolniętych Pobudka Black Bitch Różowe wymioty Ośmiorniczka Cisza pośmiertna Daisy Święto świrów trwa od jutra Wyszło z domu i jeszcze żyje\nWstęp Jak napisać książkę? To proste. „Otwórz komputer i zacznij pisać” albo „Opisz swoje doświadczenia życiowe”, albo „Uwierz w siebie. Już dziś możesz byś jak Keri Smith i stworzyć swój własny bestseller”. A! I nie zapominajmy o „Przeczytaj poradnik geniusza (tu wstaw imię jakiegoś sławnego autora poradników dla zagubionych i nieogarniętych życiowo nastolatków)”. Tak naprawdę nikt nie jest w stanie jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie. Tak samo jak nikt nie może być utalentowany w każdej dziedzinie. Niewiele osób potrafi lub nawet próbuje napisać książkę, choć oczywiście przeczy to współczesnym trendom. Niektórzy pięknie malują, inni śpiewają, a jeszcze inni mogą doprowadzić cię do orgazmu w niecałe pięć sekund. Każdy ma jakiś talent i może mieć swoje własne zdanie. Aby napisać książkę, wystarczy słowo. Jakiekolwiek, na przykład: miłość, szczęście, śmierć, śmiech, strach, ból, ludzie, myśli, niebo, Bóg, anioły, muzyka, filmy, ja, ty, my, oni, ona, pies, kot, aligator, szkoła, praca, pizza, lustro, woda, wojna, dzieci, anoreksja, bulimia, sztuka, piękno, gra, spodnie, pianino, porno, gwałt, anal, pedał, orgia, podłoga, masło, obcokrajowiec, dywan, Kubuś Puchatek, dinozaury, sukienka, włosy, życie, pieniądze i tak dalej, i tak dalej. Kolejność przypadkowa. OK, czyli już pierwszy krok mamy za sobą. Nie było tak źle. Teraz krok drugi, więc… Z góry przepraszam za późniejsze problemy albo bunt Waszych dzieci po przeczytaniu tych słów, ale taka jest prawda. Myślenie nie jest tak łatwe, jak powie Wam większość dorosłych i jakże odpowiedzialnych ludzi. Myślenie jest zajebiście trudną czynnością… Na pewno nie wolno przerywać. Kiedy coś już zaczniesz, musisz to kontynuować, tak samo jest z nauką, nowym hobby i czymkolwiek, do czego byś się nie zabrał. Musisz wytyczyć sobie konkretne granice, których za żadne skarby nie przekroczysz. Wiedzieć, że choćby nie wiem co, musisz robić to, co zacząłeś, bo jeśli przerwiesz, to już do tego nie wrócisz, a zdania typu: „Dziś jestem zmęczony, jutro albo w weekend z pewnością zrobię dwa razy więcej niż ostatnio i będzie w porządku” możesz sobie od razu darować. Jeśli raz zrezygnujesz, to tak jakbyś nigdy niczego nie zaczął. Ta zasada dotyczy wszystkiego. Krok trzeci to po prostu pisanie. Można pisać, w jakikolwiek sposób się zapragnie. Prawda, w szkole uczą nas zasad poprawnego pisania. Ile tekst powinien mieć akapitów, jaką długość i liczbę linijek. Co więcej, dokładnie precyzują, na jaki temat mamy pisać. Coś w stylu: „Czy ciekawość pozwala nam znaleźć przyjaciół? Uzasadnij swój wybór w rozprawce. Poprzyj swoje argumenty przykładami z poznanych lektur szkolnych. Pamiętaj, twoja praca musi być dłuższa niż połowa zalecanego miejsca”. W prawdziwym świecie tak nie jest. Można pisać, o czym się chce. J.K. Rowling napisała książkę Harry Potter, o niepowtarzalnych przygodach młodego czarodzieja. E.L. James stworzyła Pięćdziesiąt twarzy Greya, nierealną i bardzo przerysowaną, ale ciekawą historię erotyczną. Keri Smith tchnęła życie w Zniszcz ten dziennik – coś, czego nie można nazwać książką, raczej kreatywnym pamiętnikiem. John Ronald Reuel Tolkien napisał Hobbita, powieść o przygodach nie z tego świata, pełną krasnoludów, tajemnic i przygód. John Green stworzył Gwiazd naszych wina – niezwykły romans o nastolatkach ze śmiertelną chorobą. Każdy z tych pisarzy jest wyjątkowy i miliony ludzi czytają ich dzieła. Mimo to nie mają one ze sobą nic wspólnego. Udało im się przelać na papier światy, o jakich nikt nie miał najmniejszego pojęcia, a które tkwiły w nich od zawsze. Każdy umysł jest piękny i ciekawy. Nie ma takiego, w którym nie można by znaleźć czegoś szczególnego. „Gdyby jakiś znany naukowiec zmarł przed dokonaniem przełomowego odkrycia, inny naukowiec prędzej czy później odkryłby to za niego. Gdyby to samo stało się ze znanym pisarzem lub muzykiem, nikt nigdy nie powtórzyłby ich dzieła”. Może dla większości to banał, ale jakoś te słowa utknęły w mojej pamięci i nadały mojemu istnieniu nowy sens. Mam nadzieję, że nikt mnie nie pozwie za cytowanie bez pozwolenia… proszę? To by było na tyle, więc powodzenia. Jeśli jakiś aniołek z bożej łaski spadnie mi z nieba i spełni moje fantazje, to pewnie ta książka trafi na półki i będę mogła zamieszkać we Włoszech z mężem wilkołakiem i czwórką naszych wilkołaczych dzieci. Fajnie pomarzyć, ale jeśli tak się stanie i przeczyta ją jakiś zagubiony nastolatek, uzna to za dobrą radę, napisze swoją książkę, wyda ją i zarobi miliony, to niech się ze mną skontaktuje. Miło będzie wiedzieć, że moje istnienie się komuś przydało. Zatem bez zbędnego przedłużania – miłej lektury!\nSłowo Pustka. Czym jest pustka? Jako małe dziecko usłyszałam od katechetki, że piekło jest pustką. Nie jest żarzącym się kotłem, którego administratorem jest przesadnie umięśniony, zadziwiająco seksowny diabeł o lśniąco rubinowej skórze. Piekło jest samotnością. Pustką, jakiej żaden człowiek nie jest i nigdy nie powinien być w stanie sobie wyobrazić. Dusza tam zesłana nic nie słyszy, nic nie widzi i niczego nie może się złapać, w rozpaczy prosząc o pomoc. Ponieważ w piekle nie ma niczego. Jesteś tylko ty i otaczająca cię samotność. Strach się bać, co? Ale za co można trafić do piekła? W kościele uczą nas zasad. Nie wolno pić, kraść, zabijać itd. Ale podstawą naszej wiary jest przekonanie, że Bóg jest miłosierny. Kocha ludzi i chce ich dobra. Wierzy w nich i daje im szanse, aby odnaleźli drogę do czystości. Przecież gdyby tak nie było, to świat byłby doskonały, a udowadniać, że taki nie jest, nie trzeba nikomu. Nie byłoby morderstw, wojen i całego tego okrucieństwa. Bóg daje ludziom szanse, nawet tym najgorszym. Zatem czy to znaczy, że mogę bezkarnie zabijać, kraść, gwałcić i niszczyć, ale potem się nawrócę, będę tego szczerze żałować i za to pójdę do nieba? Może jeszcze jeśli ktoś mnie zastrzeli za wiarę, zostanę sensacją całego świata. Niczym Cassie Bernall – była satanistka. Święta, kurwa, żebym się nie popłakała, męczenniczka. I co, spotkam w niebie dusze ludzi, których zabiłam, okradłam, zgwałciłam, zniszczyłam, i co wtedy? Wybaczą mi? Czy może ich tam nie będzie? Może to oni pójdą do piekła? Przecież gdy w kraju arabskim kobieta zostanie zgwałcona, to ponosi za to całą winę. Mężczyzna zostaje ofiarą nieczystej kobiety, a ona sama jest potępiona za seks przedmałżeński lub zdradę męża. Czy to jest sprawiedliwe? Nie umiem powiedzieć, kiedy dokładnie zaczęły się moje wątpliwości. Szczerze to już od wczesnego dzieciństwa nie potrafiłam wierzyć w opowieści z Biblii. Pamiętam, że jako podlotek często chodziłam do kościoła. Mieszkałam wtedy w małym miasteczku. Nie ma sensu podawać nazwy, nie sądzę, żeby ktoś porzucił ciąg czytania tylko po to, aby otworzyć atlas i spędzić co najmniej pół godziny na szukaniu miejsca gdzieś na końcu niczego. Był tam tylko jeden kościół. Prosty, kwadratowy, drewniany, z wielkimi drzwiami i tabliczką: „W kościele należy mieć odpowiedni strój”, a obok rysunek dziewczyny w krótkich spodniach i kusej koszulce. Na swój dziecięcy, a dosłowniej – zidiociały sposób kochałam to miejsce. W każdą niedzielę chodziłam tam wraz z rodzicami lub, gdy oboje byli zajęci – z babcią Smoczycą. Kościół zawsze był wypełniony po brzegi. Ludzie powtarzając wyuczone w dzieciństwie nawyki, nie potrafili opuścić nawet jednej niedzielnej mszy. Przez to mały, drewniany kościółek z kilkoma trzeszczącymi ławkami nie starczał dla wszystkich. Większość spędzała niedziele na zewnątrz, słuchając głosu ze starego, zardzewiałego megafonu. Ksiądz wychodził do nas z opłatkiem. Mimowolnie powtarzałam wyuczone symbole krzyża, myśląc jedynie o kreskówkach. Gdzieś w połowie mszy chowałam do kieszeni piątkę, którą dostałam od mamy na tacę. Perspektywa obolałych zębów od różowej miazgi i strzelających dropsów była przyjemniejsza niż wieczne potępienie. Niezbyt rozumiałam te rytuały. Oprócz kilku powodów dawania na tacę, jakie przedstawiła mi Smoczyca, bijąc jednocześnie w potylicę za – jak to określała – „kradzież łona Bożego”. Dopiero w szkole zaczęłam pojmować logikę kościoła. Na początku zajęcia prowadziła pulchna katechetka o krótkich czarnych włosach. Uczyła nas głównie podstaw. Modlitw, różańca i innych bzdetów. Nie wnikała w to, czy wierzymy, czy nie. Nie wspominała o śmierci chrześcijan ani czym jest ukrzyżowanie. Do tej pory twierdzę, że była cholernie mądrą kobietą. Odpowiadała na nasze pytania z uśmiechem i tym samym wzmagała naszą ciekawość. Pokazywała jedynie dobre strony kościoła. Takie, które powinniśmy dostrzegać w tym wieku. Po trzech miesiącach pracy zniknęła. Nikt nie potrafił nam powiedzieć, gdzie dokładnie się znajdowała, wszyscy powtarzali jedynie bez końca te same oklepane frazesy typu „Musiała trochę odpocząć” lub tym podobne. Może zwyczajnie się wyprowadziła, ale dla nas wyparowała jak nimfa wodna. Jednak dzieci, jak to dzieci, szybko o tym zapomniały. Przez parę dni po jej zniknięciu marnowaliśmy jedynie czas. Nauczyciele starali się zapewnić nam jakieś zajęcia, ale zazwyczaj kończyło się na tym, że pozwalali nam spędzać te dwie godziny tygodniowo samodzielnie. Siedzieliśmy wówczas zajęci własnymi światami. Oczywiście, to nie mogło trwać wiecznie. W końcu musieliśmy wyrosnąć na przykładnych obywateli, a nasze religijne wychowanie było jedyną szansą na osiągnięcie tego celu. W końcu pojawił się – jak grom z jasnego nieba – ksiądz o ponurych oczach. Nie przepadałam za nim. W zasadzie tak jak większość z nas, nieświadomych dzieci. Był dosłownie wydrążoną skorupą bez dna. Pustka, o jakiej mówiła jego poprzedniczka, gościła w jego spojrzeniu bardziej niż u Judasza, gdy zdradzał swego zbawcę i skazywał go na śmierć w męczarniach. Jednak jako małe, naiwne dzieci uznaliśmy to za pozór i z ochotą rozpoczęliśmy rozmowę o wierze z – jak nam się wydawało – najodpowiedniejszą skarbnicą wiedzy. Jakże się myliliśmy… Już po kilku przypadkowych pytaniach nie było co ukrywać, że nasz nauczyciel znał się na wierze mniej niż którekolwiek z nas. Na pytania odpowiadał ogólnikowo. Niczym prawdziwy polityk starał się tak przekręcić nasze słowa, aby brzmiały po jego myśli. W końcu, gdy przyszła moja kolej na zadanie pytania, wybrałam najmniej skomplikowane, jakie było możliwe. W dzieciństwie interesowałam się dinozaurami. Mój niewielki rozum mieścił wtedy w sobie przynajmniej kilkaset nazw gatunków z dokładnym opisem i podziałem na poszczególne grupy. – Skoro Bóg stworzył pierwszych ludzi tuż po stworzeniu całego wszechświata, to skąd wzięły się dinozaury? Pytanie proste i logiczne. Nie sądziłam, że będzie miał z nim trudności. Myliłam się. W odpowiedzi otrzymałam jedynie wyzwanie mnie od nie warto wspominać kogo i prośbę o niezadawanie więcej głupich pytań. Te słowa zapadły mi w pamięć jak żadne inne. I zmieniły cały mój późniejszy światopogląd. W tym momencie przestałam wierzyć. Nie interesował mnie już kościół. Za żadne skarby świata nie chciałam do niego chodzić. Z początku było to mało wykonalne, jednak widząc mój opór, rodzice w końcu ustąpili i jakimś cudem ubłagali Smoczycę, aby mnie do tego nie zmuszała. Oczywiście dalej wysłuchiwałam tyrad, że pójdę do piekła. Kazała mi przy okazji pozdrowić dziadka, jak już to się stanie. Zawsze, ilekroć była o nim mowa, odpowiadała, że pewnie patrzy na nas uśmiechnięty z dołu, nigdy jednak nie wyjaśniła, za co skazała go na taki los. Jedynym plusem przebywania z nią było bogactwo wulgaryzmów i antychrześcijańskich określeń, jakich mogłam się wtedy nauczyć. Zawsze jakaś tam wiedza. * Zaczęła się druga klasa podstawówki. Z jakiegoś powodu nasz kochany dyrektor zboczeniec zdecydował się wymieszać klasy. Początkowo zostałam przydzielona do 2E – tak zwanej klasy specjalnej. Pierwsze cztery grupy miały swoje indywidualne przynależności podyktowane ukierunkowaniem nauczyciela. Klasa 2A – humanistyczna, 2B – matematyczna i tak dalej… Pewnie nie różniło się to niczym od podziałów w większości szkół. Ale moja klasa była wyjątkowa, dodana w ostatniej chwili na prośbę wyjątkowych rodziców z wyjątkowymi dziećmi, miała charakter specjalny dla tych bardziej rozwiniętych. Ładne słowo było eufemizmem od zarozumiałych szczyli różniących się jedynie nabrzmiałym ego hodowanym od urodzenia przez rodziców. Nie pytajcie, czemu się tam znalazłam. Jedynym elementem, który wyróżniał mnie na tle rówieśników, był wzrost i wyjątkowe kształty, nienaturalne dla małej dziewczynki, którą byłam. To one stały się głównym powodem, przez który wyznaczono mnie jako łącznika klasowego z naszym cudownym dyrektorem zboczeńcem, którego wybrzuszenie na rozporku sprytnie maskowało kierownicze biurko. Nic dziwnego, że nigdy nie widziałam, aby wstał z miejsca. Odrażające. Na szczęście moja wychowawczyni, odrobinę inteligentniejsza od mężczyzny wymienionego powyżej, widząc moje nieudolne starania w nadążeniu za wygórowanym materiałem, zdecydowała się przepisać mnie do innej klasy. Tak trafiłam do 2D – o profilu artystycznym. Nie miałam z tym najmniejszego problemu, z żadną klasą czy osobą nie łączyły mnie specjalne więzi. W zasadzie większość czasu spędzałam sama. Nie powiem, aby mi to jakoś wyjątkowo przeszkadzało, zwyczajna rzeczywistość, do której zdążyłam się już dawno przyzwyczaić. Jedynie docinki ze strony chłopaków stawały się dość uciążliwe. Zawsze byłam wyższa i bardziej rozwinięta niż moje rówieśniczki, co stało się idealnym powodem do zgryźliwości. Nie wiem, czy przez poczucie zagrożenia, czy zwyczajną nudę i chęć zapełnienia wolnego czasu, ale stałam się ich celem. Słowne złośliwości powoli przeradzały się w coraz to nowe formy nękania. Poszukiwanie przyborów szkolnych porozrzucanych po całej szkole stawało się codziennością, z którą nie miałam ochoty walczyć. Nie wiem, czy ciągnięcie za włosy i spychanie ze schodów można określić jako dręczenie fizyczne. No, może jeden raz, gdy starszak rzucił we mnie słownikiem z biblioteki. Bolało jak cholera. Z pewnością nie można nazwać molestowaniem tego, co zrobił kilkulatek, który poszedł o krok dalej od pozostałych. Któregoś dnia na korytarzu szkolnym, gdy zajmowałam się jakąś nieistotną dziecięcą zabawką, podszedł do mnie chłopak z klasy, odrobinę niższy, blondyn. Wykorzystał to, czego nauczył go o dziesięć lat starszy brat, pokazując nie do końca odpowiednie dla jego wieku filmy. Bez większej krępacji złapał mnie za pierś i wykręcił ją w sposób pokazany przez głównego bohatera. Puszczając, powiedział jedynie: „niezłe, suczko” i uśmiechnął się zadziornie. Dam sobie rękę uciąć, że nie miał pojęcia, co oznaczało to słowo. Wszyscy wokół zaczęli wiwatować i wyśmiewać moją zażenowaną minę. Sam wykonawca stał z wielkim zadowoleniem wymalowanym na twarzy, przyjmując pochwały kolegów. Jeszcze nigdy nie ogarnęła mnie taka wściekłość. Nie była to, co prawda, złość jak u większości dziewcząt, nie rozpłakałam się ani nie uciekłam z krzykiem do łazienki. Zanim się obejrzałam, moja zaciśnięta pięść rozkwaszała jego policzek. Ujrzałam jedynie kropelki krwi ulatujące wśród rzeczywistości. Upadł, a ja na niego, uderzając jednocześnie kolanami o podłogę i uniemożliwiając mu ucieczkę. Zaczęłam tłuc go pięściami po twarzy – cios za ciosem, w trakcie których słychać było jego żałosny szloch. Po chwili przypominał rozkwaszonego pomidora. W tym momencie wszystko wróciło. Zniknęła cisza i furia, a w ich miejsce usadowił się odgłos obcasów nauczycielki, uderzających o drewnianą podłogę. Odepchnęła mnie i zaczęła cucić blondyna rozpaczliwym głosem. Nic mu nie było. Wiedziałam, że moje pozornie mocne uderzenia nie zrobiły mu większej krzywdy, a jego szloch tylko mnie w tym utwierdzał. Reszta potoczyła się błyskawicznie. Zabrano chłopaka do szpitala, ale jako że miał jedynie rozciętą wargę i parę siniaków, skończyło się na plasterku. Mój kochany dyrektor okazał się jednak pomocny i słysząc o zaistniałej sytuacji, zdecydował się nie dawać mi żadnej kary. Jedynie wezwano moich rodziców, którzy zabrali mnie do domu. W rezultacie, oprócz pogadanki od taty, byłam czysta. „Będziesz tego gorzko żałować! Teraz wszyscy się od ciebie odwrócą i zostaniesz kompletnie sama” – powtarzał bez końca. Jakbym nie była od urodzenia. Zresztą i tak nie miał racji. Co za banda kretynów żyje na tym świecie. Z założenia, gdy ktoś rozkwasza komuś innemu twarz na szkolnym korytarzu, powinno się go unikać jak ognia, mylę się? A tu patrzcie, państwo, nagle wszyscy mnie polubili. Dziewczyny były pod wrażeniem mojej siły fizycznej. Chłopcy zafundowali mi jeszcze lepsze powitanie. Zapraszali na mecze, wspólne gry i niemal na każdej przerwie nie odstępowali mnie nawet na krok. Wtedy uświadomiłam sobie podstawową zasadę przetrwania. Siła jest jedynym sposobem na uzyskanie tego, co jest ci w danym momencie życia potrzebne. W ciągu kilku kolejnych tygodni stałam się głównym obiektem zainteresowania w szkole. Zaczęłam się regularnie bić, przeklinać i pyskować każdemu, kto się w danej chwili napatoczył. Pomijając jedynie rodziców, do nich miałam resztki szacunku, które skutecznie uniemożliwiły mi gwałtowne przechodzenie etapu dojrzewania. Stałam się Merry – postacią ze starego komiksu o wyjątkowo silnej dziewczynie walczącej ze złem. Gdy blondyn wrócił – zmieniony nie do poznania – zajmowałam już najważniejsze miejsce w całej szkole. Niegdyś wulgarny i przebojowy, stał się cieniem dawnego siebie, a na jego wardze pozostała pamiątka po naszej bójce w postaci trwałej blizny. Któregoś dnia, przymuszona przez nauczycielkę, poszłam go przeprosić. W efekcie staliśmy się swoimi największymi wrogami, bo zwyczajna rozmowa od razu przerodziła się w kolejną walkę powstrzymaną przez nauczycieli. Widać zachował resztki dawnej osobowości, którą okazywał jedynie mnie. Tak rozpoczęła się nasza mała wojna. Kłótnie, bójki i szarpaniny nie ustawały aż do końca trzeciej klasy i mojej wyprowadzki, ale o tym później. Przy większości jednak zachowywał spokój i potulnie znosił ich ciągłe docinki. Tak stał się pierwszą osobą, którą szczerze polubiłam. * W końcu nadszedł kolejny rok szkolny, byłam już w trzeciej klasie i miałam te swoje wymarzone dziewięć lat. Nie wiem, czemu akurat ta liczba tak bardzo przypadła mi do gustu. Co więcej, miałam inne powody do radości. Między innymi to, że urosłam i wciąż zajmowałam miejsce najsilniejszej, samozwańczej Merry. Paru nowych uczniów przeniosło się do naszego miasta i do naszej szkoły. Z początku zawitały w naszym kręgu dwie nowe dziewczynki. Przepiękne bliźniaczki o długich, kręconych blond lokach i różowych policzkach. Wyglądały dosłownie jak aniołki z pourywanymi skrzydełkami i własnoręcznie wszytymi diabelskimi rogami. Od pierwszego dnia nie zamierzały ukrywać swojej krwiożerczej natury. Chełpiły się sobą nawzajem, podkładając nogi każdemu, kto stanął im na drodze. Nie zawsze metaforycznie. Gdy tylko dowiedziały się o mojej dominacji, stały się zaskakująco miłe. Oczywiście również wytykały moje wady i braki w wyglądzie, ale utrzymywały przy tym spory dystans. Poznawały najmniejsze oznaki złości u innych i sprytnie przekręcały temat, aby ukryć prawdziwe intencje czy myśli. Ogólnie, pomimo dość dużej płynności w manipulowaniu, były nieszkodliwe i momentami ciekawie się z nimi spędzało czas. Dwa tygodnie po pojawieniu się jednej, dla wielu nieudanej, niespodzianki przyszedł czas na kogoś nowego. Dzień przed pojawieniem się nowego kolegi wszyscy snuli fantazje na jego temat. Wygląd, charakter i stosunek do bójek był tematem przewodnim większości rozmów. Mnie interesował jedynie jego wzrost, chociaż niezależnie od tego byłam pewna swojego zwycięstwa. Uważałam się za najsilniejszą, więc wszyscy wokół utwierdzali mnie w tym przekonaniu. W końcu nadeszła chwila jego przybycia. Na pierwszej godzinie wychowawczyni przyprowadziła nowego ucznia i krótko go przedstawiła: – To jest Konrad, traktujcie go należycie. Tak naprawdę żadne z nas nie znało znaczenia tego słowa. Początkowa cisza w sekundę przerodziła się w krzyki i wyzwiska przepełnione śmiechem pogardy. Siedziałam otoczona hałasem, nie mogąc uwierzyć własnym oczom. Chłopak, o ile można tak to nazwać, przerósł wszelkie nasze oczekiwania. Był olbrzymi. Ubrania, kupowane zapewne w dziale dla dorosłych, ledwie trzymały się na jego opasłym ciele. Przypominał dmuchaną piłkę, której tłuszcz wystawał spod koszulki. Pomiędzy nogami nie było najmniejszej przestrzeni, a szyi nie trzeba było szukać, byłby to daremny trud. Po reakcji klasy zarumienił się i skrzywił, przybierając wygląd utuczonej rodzynki. To jedynie spotęgowało zachwyt. Jedni przez drugich wymieniali coraz gorsze i bardziej obraźliwe przezwiska, gdy ten po nakazie nauczycielki usiadł w drobnej ławce. Krzykom i przekomarzaniom nie było końca. Poderwałam się z miejsca, uderzając rękami o ławkę. Wszyscy zamilkli, jednak uśmiechy i euforia nie znikały z ich twarzy. Wstałam i wraz ze swoim szwadronem pomocniczym, składającym się z kilku chłopców i bliźniaczek, otoczyłam chłopaka. Jego zaszklone oczy i purpurowa twarz wiele wyjaśniały. Wystawiłam prawą dłoń i z wielkim, chociaż nie do końca szczerym, uśmiechem oznajmiłam: – Cześć, Konrad, miło nam cię poznać. Pokiwał w odpowiedzi. Zaciśnięte gardło nie pozwoliło mu na nic więcej. – Możesz mi mówić Merry. Jestem najsilniejszą osobą w całej szkole i masz się mnie słuchać, bo inaczej zarobisz. Wymamrotał coś, co zapewne miało znaczyć zgodę. Piskliwy głos idealnie do niego pasował. – Od tej pory masz reagować na przezwisko Ptyś, zrozumiałeś? – Tak… – Świetnie, czyli ustalone. Nie uściśniesz mi dłoni? Uścisnął. Zza moich pleców dało się słyszeć obrzydliwe zgryźliwości bliźniaczek. W sumie nie powiem, aby pot, który pozostawił na mojej skórze, był czymś przyjemnym. Bez słowa wróciłam do swojej ławki i pozwoliłam rozszarpać nowego ucznia pozostałym. Przez kolejnych kilka dni Ptyś stał się głównym obiektem zajęć pozalekcyjnych. Chłopcy zaczepiali go praktycznie przy każdej możliwej okazji. Czy to na WF-ie, gdy będąc na bramce, przepuścił piłkę, czy na przerwie śniadaniowej, kiedy starali się zadbać o jego zdrowie, odbierając mu drugie śniadanie, lub po prostu jak stawał się przeszkodą na drodze. Z początku oczywiście nauczyciele próbowali reagować, jednak po pewnym czasie dali sobie spokój. * Któregoś razu, gdy nasza nauczycielka od zajęć fizycznych zachorowała, zostałyśmy zmuszone do ćwiczeń z chłopcami. Oczywiście wszyscy – oprócz kilku osób, w tym mnie – stwierdzili, że pomysł jest niedorzeczny, i ogłosili protest. Pan postanowił rozwiązać problem za pomocą jednego, krótkiego, półgodzinnego meczu. Przegrana drużyna miała zrobić tyle okrążeń wokół boiska, ile punktów straciła. Chłopcy znaleźli motywację w odpłaceniu się dziewczynom za brak zaangażowania przez ostatnich kilka lekcji, a one z kolei za żadne skarby świata nie chciały biegać. Rozpoczęła się prawdziwa wojna płci. Bramki padały średnio co kilkanaście sekund i w rezultacie w połowie meczu dziewczyny prowadziły. Przestraszeni perspektywą przegranej chłopcy zdecydowali się nas zlikwidować. Pierwsze na odstrzał poszły dziewczyny z klubu piłki nożnej. Chłopak całkowicie przypadkiem podciął jednej nogę i popchnął ją na koleżankę. Po odesłaniu jej do pielęgniarki posadzono go na ławce. Kilka minut później kolejny wykopał kolanem piłkę, przez co trafiła jedną z nas w tył głowy. Nasz skład został osłabiony o wszystkie osoby, które potrafiły dobrze grać. W końcu przyszła pora na mnie. Niechętnie wymieniali się spojrzeniami, licytując, który ma przejąć inicjatywę. Oczywiście była tam osoba, która z chęcią zgłosiła się na ochotnika – blondyn. Po kilkuminutowej przerwie rozpoczęliśmy grę. Ilekroć byłam przy piłce, starał się podstawić mi nogę, którą ledwie udawało mi się omijać. Po paru nieudanych próbach zagrodził mi drogę do bramki. Szybko podałam do jednej z bliźniaczek, która strzeliła gola. Nawet tak niechętnej wobec sportu osobie udało się zdobyć punkt, gdy na bramce stał Ptyś. Odwróciłam się i kiedy wracałam na swoją pozycję, coś gwałtownie szarpnęło mnie za włosy. Blondyn z całej siły uderzył mną o ziemię, wyrywając mi przy tym pojedyncze kosmyki. Nie tracąc czasu, przygwoździł mnie ciężarem swojego ciała i uderzył z pięści w policzek. Zamachnął się do następnego ciosu, jednak złapałam go za nadgarstek, aby przejąć dominację. Upadł i zawył z bólu, gdy wykręcałam mu ramię w nienaturalny sposób. Zebrałam w sobie ostatki sił i uderzyłam go w nos oraz brzuch. Zaczęliśmy się szarpać. Wszyscy wokół wiwatowali do momentu, aż nauczyciel nas rozdzielił. Gdzieś pomiędzy klaszczącym dzieciakiem a ciągnącym nas oboje do higienistki nauczycielem zauważyłam przerażonego Ptysia. Uśmiechnęłam się i wyrywając się z uścisku wuefisty, rzuciłam się z powrotem na blondyna. Na nowo wylądowaliśmy na ziemi, bijąc się gdzie popadnie. Dopiero po kilku minutach udało się nas rozdzielić. Po wizycie u pielęgniarki wyglądaliśmy jak ofiary napaści. Bandaże i plastry jedynie pogłębiały makabryczny widok na naszych twarzach. Po kilkuminutowej rozmowie z dyrektorem wuefista odwiózł nas do domów. – Nie podkabluję, co się dzisiaj wydarzyło, a wy nakłamiecie rodzicom, że ktoś was napadł, jak wracaliście do domów. Ma to być ostatni raz, bo sam was zleję, jasne? – powiedział, gdy wyjeżdżaliśmy z parkingu. Oboje przytaknęliśmy, taki układ był nam obojgu wyjątkowo na rękę. W mieszkaniu jak zawsze nikogo nie było. Cisza wydała mi się niezwykle nużąca, więc postanowiłam posiedzieć przed klatką schodową. Obok wejścia znajdowała się ławka dla rodziców pilnujących swoich pociech na placu zabaw. Co kilka minut jakiś przechodzień, zaniepokojony moim wyglądem, zagadywał mnie i wypytywał o siniaki. Zbywałam ich różnymi opowieściami wymyślanymi na poczekaniu. W końcu każdy dawał sobie spokój i wracał do swojego życia i spraw. W którymś momencie coś przesłoniło mi słońce i nie było to niespodziewane zaćmienie. Ptyś stał tuż nade mną z tą samą wystraszoną miną co przez większość czasu. Widząc moje skrzywione spojrzenie, wypuścił z rąk tornister, z którego wysypały się prawie wszystkie podręczniki i piórnik. Mamrocząc coś pod nosem, zaczął zbierać przedmioty i przepraszać za Bóg wie co. Już miał odchodzić, gdy cofnął się i wlepił we mnie zaniepokojone spojrzenie. – Chcesz czegoś? – zapytałam, widząc jego konsternację. Ten podskoczył i nieomal znowu wypuścił rzeczy na ziemię. Westchnęłam i opierając się o ławkę, powiedziałam: – Nie martw się. Gdybym chciała cię uderzyć, zrobiłabym to, kiedy zbierałeś swoje rzeczy i nie zwracałeś na mnie uwagi. Odkrząknął i przytaknął. Był odrobinę spokojniejszy, jednak jego sarnie spojrzenie wciąż nie odstępowało mnie na krok. W końcu się odezwał: – Co tutaj robisz? – Zapewne mieszkam. Niech zgadnę, tak samo jak ty. Znowu przytaknął. Na szyi ciasno opinała mu się smycz z kluczami do klatki schodowej. Dokładnie takimi jak te w mojej kieszeni. – A czemu tu siedzisz? – Bo to przyjemniejsze niż przebywanie w pustym mieszkaniu i jedzenie samemu wczorajszego obiadu. Przytaknął i spuścił wzrok na ziemię. Wyglądał niczym spuchnięta wiewiórka zastanawiająca się, jak zdobyć pyszny smakołyk na końcu labiryntu nieznanego pochodzenia. – M… może chcesz iść do mnie? – wymamrotał w cichy, ledwie zrozumiały dla normalnego ucha sposób. – Po co? – Moja mama będzie robić obiad. A twoi nie wiadomo, kiedy wrócą, więc może zjesz u mnie… jeśli chcesz. Pokiwałam i wstałam z miejsca, czekając, aż otworzy kluczem drzwi. Był trochę zdziwiony, ale posłuchał mojego niemego rozkazu. Kazałam mu zaczekać chwilę przed drzwiami mojego mieszkania. Weszłam do środka i powiesiłam notkę na lustrze w przedpokoju. Poszliśmy na górę do niego. Mieszkanie Ptysia kształtem było identyczne jak moje, ale foliowane meble i sterta pudeł skutecznie niszczyły to wrażenie. Z kuchni zawołała nas jego mama. Wysoka szatynka o pulchnej buzi i przykuwających wzrok kształtach gotowała, słuchając radia. Przedstawiłam się i spytałam, czy mogę zostać. Uśmiechnęła się serdecznie, po czym pogłaskała mnie po głowie. Przelotnie zapytała o moją poszarpaną osobę, ale słysząc moje kłamliwe wyjaśnienia, darowała sobie dalsze pytania i nałożyła nam obojgu kurczaka, ziemniaki z sosem i górkę pokrojonych warzyw. Zamknęliśmy się w pokoju Ptysia. Stało tam zasłane łóżko, biurko z rozłożonymi podręcznikami, obok sterta pudeł, dwie walizki i pusta, lekko uchylona szafa. Usiadłam na krześle obok okna. Wzięłam to tłusto wyglądające jedzenie do ust i ku mojemu zdziwieniu było tak dobre, że przez dłuższą chwilę nie chciałam go przełknąć, aby nie wypuścić tego wspaniałego smaku spoza granic mojego języka. To wyjaśniało otyłość Ptysia. Skończyłam i odniosłam wylizany talerz do zlewu. – Widzę, że ci smakowało. Chcesz jeszcze? – spytała jego mama, siedząc na kanapie z laptopem na kolanach. Pokręciłam głową i wróciłam do pokoju. – Przepraszam za bałagan. – Jeśli to jest bałagan, to w moim pokoju wybuchła wojna zakończona spuszczeniem bomby atomowej. Przytaknął i zapadła niezręczna cisza. Niezręczna głównie dla niego, bo bez przerwy zerkał w moim kierunku, zaplatając nerwowo palcami. W przeciwieństwie do niego nie odczuwałam najmniejszego zażenowania. Moje wulgarne, ale prawdziwe zachowanie skutecznie zniwelowało we mnie poczucie niezręczności. – Twoja mama dobrze gotuje. – Wiem, a twoja? – Nieźle, ale rzadko bywa w domu, więc często gotuję sama. To przez to jesteś taki otłuszczony? Pokiwał, nabierając większych rumieńców niż przedtem. – Czemu nie zaczniesz ćwiczyć i nie zrzucisz trochę sadła? – Bo to męczące i tak naprawdę nie działa. – Po prostu jesteś leniwy. Zamilkł, spuszczając głowę. – Zresztą, co ja się czepiam, to twoje życie, twoja sprawa. Tylko czemu dajesz się dręczyć? – Nie daję. Sami zaczęli. – To czemu nie odpyskniesz? Wzruszył ramionami. Nie wiem, czy był to gest wiary w lichość tego pomysłu, czy zwyczajny brak słów. – Wiedzieliby, że nie jesteś bezsilny, i trochę bardziej by cię szanowali. Może nawet miałbyś przyjaciół. – Nie umiem. – To się naucz. To proste, wystarczy trochę pomyśleć i znaleźć słaby punkt przeciwnika, na przykład jakiś kompleks, i go wykorzystać. – Ja tak nie umiem. Żałosne poddanie się, za które zasługiwał jedynie na palnięcie w potylicę. Odrażające. – Jak chcesz. – Czemu wszyscy się ciebie boją? – Bo kiedyś byłam dręczona, aż w końcu skopałam takiemu jednemu ostro dupę. Poza tym jestem o wiele silniejsza i wyższa od innych – powiedziałam, chociaż nigdy nie przyszłoby mi do głowy, aby nazywać to coś dręczeniem. – Nie przeszkadza ci to? – Ani trochę. Wiem, że są dla mnie mili tylko dlatego, że chcą się przypodobać, ale mi to pasuje. Czasem nawet się przydają, jak trzeba przepisać zadanie domowe albo coś w tym rodzaju. – Szkoda. – Czemu? – Miła jesteś. Szkoda, że nikt o tym nie wie. Parsknęłam śmiechem. – Zabawne. Nigdy nie myślałam, że ktokolwiek nazwie mnie kiedykolwiek miłą osobą. Wszyscy twierdzą, że jestem raczej dziwna, a nawet nienormalna. Pokiwał z lekkim zaprzeczeniem. – A czemu się dziś pobiłaś? – To on zaczął. Ja się tylko zemściłam. – Ale później to ty zaczęłaś. Wzruszyłam ramionami. Był to zwykły kaprys. – Nie lubicie się za bardzo, co? – Nie wiem, jak z nim, ale ja go lubię. Nawet bardzo. – Czemu? – Bo jest inny od reszty. Wszyscy albo chcą mi się przypodobać, albo się mnie boją i uciekają. On jest wyjątkowy, nigdy się przede mną nie płaszczy. Lubię go i szanuję. – Dziwnie to okazujesz. Czemu się nie zaprzyjaźnicie? – To już chyba nie ma sensu po roku wojny. Rozmawialiśmy jeszcze przez parę minut, może godzinę, aż wróciła moja mama. Zabrała mnie do mieszkania, gdzie spał tata. Nawet nie zauważył kartki… Mama nie pytała o bandaże i siniaki. Zdarzało się to dość często i od początku ignorowała takie sytuacje. Wcześniej mieszkała razem z piątką rodzeństwa i uważała, że nie ma sensu skarżyć się dorosłym, tylko należy rozwiązywać sprawy samemu, nawet jeśli można się przez to nabawić paru blizn. Pasowało mi to. Wykąpałam się i poszłam do swojego pokoju. Był dość duży i przestronny, a na środku stało wielkie łóżko, które mogłoby pomieścić trzy, takie jak ja, osoby i jeszcze ze dwa dorosłe koty. Kochałam je, pachniało truskawkami i było bezpieczne. Czułam, że póki jestem w jego granicach, wszystko będzie w porządku i nic mi się nie stanie. Odrobiłam lekcje i poszłam spać. W nocy obudził mnie straszny ból brzucha. Upadłam na podłogę i zwymiotowałam obiadem z kroplami krwi. Ze strachu zaczęłam krzyczeć, aż przybiegli rodzice. Zawołali karetkę, która od razu zabrała mnie do szpitala. Nałożyli mi na twarz przezroczystą maskę, po czym zasnęłam. Gdy otworzyłam oczy, nie mogłam się ruszyć. Leżałam pod sztywną kołdrą i na niewiarygodnie twardym materacu. Obok siedzieli przemęczeni i zapłakani rodzice. Obdarowywali mnie uśmiechami, ale były one dość kwaśne. Po chwili przyszedł lekarz i zaczął coś tłumaczyć. Zrozumiałam tylko, że operacja się udała i nie doszło do poważnych obrażeń. Doktor usiadł obok mnie i zaczął tłumaczyć jak przedszkolakowi, co się dokładnie stało. Myślałam, że nie wytrzymam tego tekstu z dobranocki. Dobrze, że nie mogłam się ruszać. Musiałam zostać parę dni w szpitalu. Mama na szczęście nie pytała, jak to się stało, tylko przywiozła mi ubrania i szczoteczkę do zębów. Trzeciego dnia przyjechało kilka osób ze szkoły, w tym bliźniaczki i blondyn przyciągnięty przez wuefistę siłą, aby mnie przeprosił. Oczywiście od razu zaczęliśmy sobie skakać do gardeł. Następnego dnia wypisano mnie i po weekendzie wróciłam do szkoły. Weszłam do klasy i bez słowa usiadłam przy swojej ławce. Po chwili przyszła reszta. Bliźniaczki dały mi spisać zadania domowe i poprzednie tematy. Przed dzwonkiem wszedł Ptyś. Miał podbite oko i siniaki na rękach. Spytałam bliźniaczek, co się stało. – Były jakieś bójki, jak mnie nie było? – Niespecjalnie. Ale spokojnie, chłopcy już się zemścili za to, co się stało. – Zemścili? Pobili blondyna? – No co ty! Sama mówiłaś, że tylko ty możesz go dręczyć. Załatwili tego grubasa. Ptysia. – Czemu jego? – Bo to jego wina. Jest gruby i powolny. Przepuszczał piłki i dlatego musieli nas faulować, przez co trafiłaś do szpitala. Nieźle, co nie? Zrobili mu śliwę pod okiem jak ta lala. Nawet się popłakał. Obrzydliwe, co nie? – powiedziały, wybuchając śmiechem. – Co za idioci… – No co jest? Przecież mu się należało. – Zamknijcie się. – Ej, nie pozwalaj sobie. Możesz straszyć resztę, ale nie… – Zamknijcie się! – wrzasnęłam z całej siły i walnęłam pięścią w ławkę. Zamilkły. Ciekawe, że zawsze potrafiły mówić i myśleć dokładnie to samo. Często odzywały się w tym samym czasie, znały odpowiedzi na te same pytania albo dokańczały wypowiedzi jedna drugiej. Dlatego żadnemu z nas nie przyszło do głowy, aby dzielić je na dwoje. Bliźniaczki stały się dla nas jednością. Spojrzałam na Ptysia. Był smutny i stłamszony, a śliwa pod okiem przypominała plamę z tuszu rozmytą na papierze. Z niezrozumiałego mi wtedy powodu strasznie mi to przeszkadzało. Wściekłość powoli rozchodziła się po całym moim ciele. Koniuszki palców wpijały się w drewnianą ławkę i oparcie krzesła. Zmarszczyłam brwi i odwróciłam się w stronę okna. Bliźniaczki patrzyły na mnie przez chwilę zagubionym spojrzeniem, ale w końcu sobie odpuściły. Nie ciekawiły ich moje myśli, bo wiedziały, że i tak ich nie zrozumieją, więc zajęły się swoimi sprawami. Reszta dnia upłynęła jak zawsze. * Mijały kolejne dni, tygodnie i miesiące. Nadeszło nowe półrocze i ze względu na dojście kilkorga nowych uczniów pomieszano klasy. Byłam w 3B, tak jak bliźniaczki, paru chłopców, Ptyś i – niestety albo i stety – blondyn. Praktycznie nic się nie zmieniło. Z początku nowi uczniowie byli trochę zagubieni i próbowali zwracać na siebie uwagę. Szybko jednak uświadomiliśmy im, kto jest w tej szkole najsilniejszy. Około dwóch tygodni później pojawiła się kolejna osoba. Z początku mówili, że będzie to dziewczyna, więc wszyscy mieli nadzieję, że będzie ładna i chętna do gry w piłkę nożną. Niestety, wszyscy się rozczarowali. Do klasy wszedł człowiek ściana. Był wyższy ode mnie i szeroki jak mur, ale nie gruby jak Ptyś, tylko zwyczajnie wielki. Oczywiście na jego widok wszyscy wybuchnęli śmiechem. Ja byłam inna. Pierwszy raz ogarnęło mnie przerażenie. Chłopak był większy ode mnie i na pewno silniejszy, sądząc po wielkich ramionach i dużych dłoniach. Pomimo drwin nie wyglądał na stłamszonego ani zażenowanego. Nawet się nie przedstawił, tylko od razu usiadł w ławce z tyłu. W oczach miał arogancję i nienawiść. Serce biło mi jak szalone i ze strachu prawie wyskoczyło na jego widok. Zamierzało uciekać. Czego ja się boję? Przecież to tylko wyrośnięty bachor. Nie ma się czego bać. Uśmiechnęłam się i zacisnęłam pięści. Wzięłam głęboki oddech i rozluźniłam spięte jego obecnością mięśnie. Cała klasa dyskutowała w tym czasie na jego temat. Głównym problemem było nadanie mu odpowiedniego przezwiska. – No to jak nazwiemy nowego? – Hej, nowy, jak chcesz, żeby na ciebie wołać? – krzyczeli jedni przez drugich, oczekując jakiejś podpowiedzi. Bezskutecznie, bo olbrzym nawet nie drgnął. Chłopcy spytali ponownie, ale bez rezultatu. – Nazywajmy go ciota. To jakiś jełop – powiedział jeden z nich prześmiewczym tonem. Na te słowa nowy wstał gwałtownie, podszedł i złapał go za kołnierzyk. Bez żadnego trudu podniósł go na swoją wysokość, przysunął do siebie i spojrzał rozwścieczonymi oczami prosto w jego twarz. Wszyscy myśleliśmy, że go zabije albo pożre w całości. Rzucił nim o ziemię i się wyprostował. – Mam gdzieś tę waszą pieprzoną klasę. Niech ktoś wejdzie mi w drogę, to wyślę go do szpitala na usuwanie mojej pięści z gardła. Jego głos był dojrzały i przeszywający. Niczym detektywa ze starego filmu o nieczystych zamiarach. Zapadła cisza. Wszyscy patrzyli na niego z przerażeniem. Miałam rację. To nie były oczy wyrośniętego bachora, tylko wściekłego zwierzęcia łaknącego krwi. Moje serce biło jak szalone, a paznokcie wbijały się w krzesło. Co to, do cholery, było, a co ważniejsze, jak mam to pokonać? Nie mam zamiaru rezygnować z bycia Merry i pozwalać nowemu panoszyć się bez mojej zgody. Jestem najsilniejsza i wciąż się rozwijam. Rosnę i nabieram siły, a ten to zwykły wybryk natury albo nieudany eksperyment naukowy. Uśmiechnęłam się i powiedziałam najbardziej arogancko, jak to było możliwe: – Godzilla to dobre przezwisko. Pasuje do bezmyślnej bestii. – Co powiedziałaś? – warknął znacząco, próbując mnie wystraszyć. Ani drgnęłam. – To, co słyszałeś. Każdy w klasie ma jakąś ksywkę. Nie myśl, że jesteś wyjątkiem. Klasa widocznie się uspokoiła. Godzilla odwrócił się na pięcie i usiadł w swojej ławce. Reszta lekcji minęła spokojnie. Oprócz naszych codziennych sprzeczek i szarpanin na korytarzach nie zaistniały żadne przekraczające normę bójki. Nie powiem, żeby obojętność Godzilli ani trochę mnie nie rozczarowała. Wszystkich równo ciekawiła jego postawa i niemożliwie wyrośnięte cielsko. Każdy z nas z osobna chciał jako pierwszy się z nim zmierzyć. Po powrocie do domu przywitało mnie puste, stęchłe od pozamykanych okien mieszkanie. Po którymś razie przestałam wydzwaniać po znajomych i rodzinie, aby móc zlokalizować moją mamę, tata zapewne był w pracy. Wyciągnęłam z zamrażalnika losową mrożonkę i uświadamiając sobie, że są to najzwyklejsze frytki, podkręciłam piekarnik i zapakowałam do niego ziemniakopodobne kostki lodu. Po upieczeniu ich usiadłam przed telewizorem i włączyłam przypadkowy odcinek mojego ulubionego programu z lat dzieciństwa. Doktor G – lekarz sądowy zajmujący się krojeniem zwłok i doszukiwaniem się powodów zgonu. Z dokumentu można było się dowiedzieć wielu ciekawych rzeczy, którymi później błyszczałam na lekcjach biologii. Posiłek zjadłam, obserwując, jak doktor waży poszczególne narządy wewnętrzne. O wiele bardziej od tego widoku obrzydzał mnie smak – jak zgaduję, bo opakowanie zostało już dawno wyrzucone do śmieci – zepsutych frytek. Nieważne, pomyślałam, wzruszając ramionami. Ludzka nerka powinna ważyć od 120 do 200 gramów. Zapamiętywanie informacji przerwał mi dzwonek do drzwi. Otworzyłam, spodziewając się, że zobaczę w progu zabieganą mamę, która od razu zacznie opowiadać, kiedy, z kim, jak i pod jakim adresem. Lekko zdziwiona i nie powiem, że nie rozczarowana, otworzyłam Ptysiowi. Miał zakrwawiony nos i obity policzek. Spytał, czy mam plastry. Wszedł do środka i usiadł, a ja zaczęłam szukać w szafce apteczki. – Znowu cię pobili? Skinął głową. W sumie głupie pytanie, sam by sobie czegoś takiego raczej nie zrobił. Chociaż kto wie. – Kto tym razem? – Nowy. Skrzywiłam się. Cały dzień prowokowaliśmy Godzillę, aby wykazał chociaż odrobinę chęci do walki, a mimo to ani drgnął. Nie potrafiłam sobie wyobrazić Ptysia doprowadzającego pogromcę Tokio do furii bardziej niż nasza gromadka. – Czemu? – Sam chciałbym to wiedzieć. Czekał na mnie pod główną bramą szkoły i zaatakował z zaskoczenia. – Powinieneś się postawić. – Nie umiem. Westchnęłam zrezygnowana. Znalazłam wreszcie apteczkę i podałam mu ją. Wytarł buzię z krwi i odkaził rany. Pomogłam mu przykleić plaster, bo sam jedynie poniszczył dwa poprzednie. – Dziękuję. – Spoko. U siebie w domu nie masz apteczki? – Mam, ale nie mogę wejść do mieszkania. Nie wiem, gdzie są moi rodzice, a jeszcze nie wyrobili mi kluczy. Mogę tu poczekać? – Pewnie. Co miałam protestować, uznałam to za odpłatę za poprzedni raz i nakarmienie bezpańskiego kota. Usiedliśmy przed telewizorem. Był głodny, więc dałam mu frytki, których nie udało mi się jeszcze pochłonąć. Były paskudne, ale nawet słowem się nie odezwał. Gdy tylko ponownie włączyłam telewizor, zadławił się z zaskoczenia i poniekąd z przerażenia. Sekcja zwłok obrzydzała go na tyle, że nie był w stanie patrzeć na jedzenie, nawet tak obrzydliwe i zepsute jak owe frytki. Nie chciałam, aby zwymiotował na ukochany dywan mojego taty, więc przełączyłam na konsolę i wybrałam przypadkową – niezwiązaną z chodzącymi trupami, demonami czy wampirami – grę. Nauczenie go posługiwania się joystickiem było nie lada wyczynem, ale powoli nabierał wprawy. Czekaliśmy jeszcze przez kilka godzin na powrót jego mamy, jednak kobieta nie wróciła. Z kolei moi nieźle się zdziwili widokiem kogoś innego w mieszkaniu niż ja. Nie miałam w zwyczaju zapraszać znajomych. Tata pożyczył mu jedną ze swoich wytartych koszulek i rozłożył materac u mnie w pokoju. Poszłam się wykąpać. Kiedy wróciłam, Ptyś leżał już na materacu. Usiadłam na łóżku, pod kołdrą, z książką i zaczęłam czytać. Ptyś zasnął prawie natychmiast. Wyglądał jak gigantyczna beza i tylko powolne unoszenie się i opadanie kołdry świadczyło o tym, że jest jeszcze istotą ludzką, a nie wyrobem cukierniczym. Czytałam przez jakiś czas, po czym zasnęłam. Plecy i głowa opadły mi na ciepłą poduszkę, a ręka z książką osunęła się na bok. W środku nocy obudził mnie płacz Ptysia. Od razu obróciłam się na prawy bok i wróciłam do świata baranków. Nie interesowała mnie przyczyna hałasu, którą skutecznie zdusiłam poduszką. Gdy wstałam, już go nie było. Mama powiedziała, że z samego rana wrócił jego ojciec i zabrał go do domu. Nie było sensu się dopytywać. * Była sobota. Ubrałam rybaczki z dziurami na kolanach i lekko podartymi końcami nogawek i koszulkę z krótkim rękawem. Wybiegłam z domu w trochę za dużych adidasach i udałam się na boisko obok szkoły. Chłopcy czekali już jedynie na mnie. Przyłączyłam się. Graliśmy przez kilka godzin, aż w końcu przegrana drużyna poddała się i postawiła zwycięzcom lody. Poszliśmy pod bloki, gdzie dziewczyny grały w berka zaklepywanego. Dołączyliśmy i zaczęła się zabawa. Graliśmy, kłócąc się i śmiejąc, aż do wieczora. Trwałoby to jeszcze dłużej, gdyby nie Godzilla. Zjawił się i kazał nam się wynosić, bo bawiliśmy się akurat pod jego blokiem. Chłopcy rozpoczęli kłótnię, a dziewczyny schowały się za pobliskimi schodami. Wszyscy krzyczeli i wyzywali się nawzajem. W końcu doszło do rękoczynów. Chłopcy próbowali go powalić na ziemię, ale odepchnął ich za jednym zamachem. Złapał jednego i cisnął nim z całej siły o drzewo. Myśleliśmy, że pogruchotał mu czaszkę, ale na szczęście chłopak zaczął płakać i pobiegł schować się do dziewczyn. Po tej sytuacji reszcie minęła ochota do dalszej bójki. W końcu nie wytrzymałam. Godzilla odwrócił się w stronę jednego z nich i złapał go za ramię, krzycząc i szamocąc nim. Podbiegłam i skoczyłam oprawcy na plecy. Zaczęłam uderzać z całej siły w prawą stronę twarzy, czekając, aż padnie. Kręcił się w kółko, chcąc mnie zrzucić, a reszta kibicowała. Wreszcie nogi odmówiły mi posłuszeństwa i spadłam. On wykorzystał okazję i uderzył mnie z całej siły w żołądek. Wyplułam z gardła powietrze sprężone ze śliną. Zgięłam się wpół i przekręciłam na bok. Czułam się jak w filmie Obcy. Coś wyżerało mi wnętrzności i rozdzierało je kawałek po kawałku. Miałam wrażenie, że cząsteczka po cząsteczce rozdzielają mi się mięśnie, a ich resztki rozkładają się w mgnieniu oka na dnie pustki. Byłam pewna, że umieram, i to w najbardziej bolesny sposób. Godzilla uciekł do klatki i tyle go widzieli. Chłopcy i dziewczyny otoczyli mnie ze wszystkich stron, a jeden z nich pobiegł po moją mamę. Pojechaliśmy do szpitala, w którym miałam prześwietlenie. Już nie pamiętam słów lekarza tłumaczącego, co mi jest. Czułam ogromny ból i nie mogłam spokojnie leżeć w czasie badań. Prawie oszalałam z cierpienia, ale nie umarłam. Przeleżałam w szpitalu następny tydzień, może półtora. Pierwszą rzeczą, jaką chciałam zrobić po wyjściu z tego białego więzienia, był powrót do szkoły i zemsta na Godzilli, ale tak się nie stało. Któregoś dnia mama oznajmiła, że się wyprowadzamy. Spakowali wszystkie nasze rzeczy i wsadzili je do samochodu. Wyjechaliśmy w środku nocy, o naszym wyjeździe wiedzieli tylko znajomi mamy i dyrekcja szkolna. Miałam mętlik w głowie. Chciałam usłyszeć choćby kiepskie wyjaśnienie. – Gdzie jedziemy? – Do nowego domu. – Czemu? – Jak to czemu? Planowaliśmy to od dawna, wspominałam ci. Tata dostał już nową pracę, znaleźliśmy mieszkanie i szkołę dla ciebie, więc… – Czemu? – Przecież mówię. – Czemu? Milczała. – Czemu? – Bo chcemy, żebyś przeżyła. To zaszło już za daleko, nie jesteś żadną Merry i masz się zachowywać normalnie w nowym mieście. Do znajomych możesz od czasu do czasu pisać e-maile, a jak już się zadomowimy, pomyślę o odwiedzinach.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Zaginione_dzieci-ebookRO/p1047402i1176537" target="_blank" title="Zaginione dzieci [Paulina Włodarczyk] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Zaginione dzieci [Paulina Włodarczyk] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Zaciski do lin | Terenowiec.pl\nW ofercie naszego sklepu terenowiec.pl znajdziesz wyciągarki – elektryczne, hydrauliczne oraz ręczne, części oraz akcesoria do nich. Posiadamy także odpowiednie liny, które możesz dopasować do swojej wyciągarki. Odpowiednio syntetyczne, kinetyczne oraz stalowe, a także wszelkie akcesoria do lin do wyciągarek. W tym również zaciski do lin, ale i kausze, napinacze, haki czy osłony. Nasz sklep został wyposażony tak, abyś mógł wszystko znaleźć, czego potrzebujesz do swojej wyciągarki oraz lin. Odpowiednio dobrane części i akcesoria sprawią, że korzystanie z urządzenia oraz samej liny będzie wygodniejsze, sprawniejsze oraz zdecydowanie łatwiejsze. Nasze doświadczenie i zaufanie wśród miłośników off-roadu sprawiło, że specjalizujemy się w sprzedaży profesjonalnego sprzętu zarówno do samochodów terenowych, jak i pojazdów specjalnych.\nOczywiście kupić można także samą wyciągarkę oraz akcesoria do niej. Jednak podstawowym wyposażeniem samej wyciągarki jest przede wszystkim lina. W zależności od tego, czego potrzebujesz oraz w jakim celu będziesz wykorzystywać urządzenie, dobierana jest wówczas lina – jej rodzaj, moc i długość. Z pewnością wybór pada najczęściej na linę stalową lub syntetyczną. Jednak niezależnie od Twojego wyboru, warto zdecydować się także na akcesoria jak zaciski do lin, dzięki czemu sama lina będzie mogła charakteryzować się przedłużoną żywotnością oraz prawidłowym działaniem w każdych warunkach. Zaciski oraz pozostałe akcesoria są w pełni odporne na czynniki zewnętrzne, przez co możesz cieszyć się odpowiednim działaniem samej liny do wyciągarki.


MELANŻ ORANGE - smycz miejska lina - PET ME HOME\n» MELANŻ ORANGE - smycz miejska lina\nSmycz miejska MELANŻ ORANGE to jest dopiero demon radości. Klasyczny miks bieli, czerni i szarości podkręcony neonową pomarańczą owijki. Nie da się nie zauważyć jej w dłoni.\n- odcienie kolorów mogą nieco różnić się w rzeczywistości. Jest to efekt odmiennego ich wyświetlania na różnych urządzeniach


"Świąteczne Życzenia" od Starych Panien\nW Centralnym Domu Qultury w Warszawie rozpoczęła się właśnie wystawa fotografii "Świąteczne życzenia" autorstwa grupy artystycznej Stare Panny, czyli Marty Kalinowskiej, Marty Pruskiej, Gośki Urbańskiej i Pauli Pomianowskiej.\nW Centralnym Domu Qultury rozpoczęła się właśnie wystawa fotografii "Świąteczne życzenia" autorstwa grupy artystycznej Stare Panny.\nStare Panny to grupa twórcza, którą tworzą cztery młode artystki: Marta Kalinowska (absolwentka ASP Warszawa), Marta Pruska (absolwentka łódzka szkoła filmowa PWSFTViT), Gośka Urbańska (absolwentka ASP Warszawa), Paula Pomianowska (absolwentka UW).\nArtystki piszą o sobie: Reprezentujemy różne dziedziny sztuki. Działając w jednej grupie, przez realizacje wspólnych projektów, chcemy komentować współczesność, opowiadać o naszych emocjach, reagować na aktualne wydarzenia. Funkcjonujemy w obszarze różnych sztuk wizualnych.\nProjekt "Świąteczne Życzenia" to wystawa 10 zdjęć, komentujących różne aspekty Świąt Bożego Narodzenia. Prace nawiązują do pocztówek świątecznych, które przedstawiają Boże Narodzenie. Jak piszą autorki wystawy jest to Święto rozpięte pomiędzy tradycją a absurdem, rodziną a samotnością, folklorem a komercjalizacją, nostalgią a radością... Oprócz 10 zdjęć w dużym formacie, wydrukowano około 2000 pocztówek z trzema zdjęciami, tak aby goście mogli rozesłać pocztówki ze świątecznymi życzeniami do rodziny lub przyjaciół.\nWystawę można oglądać w Centralnym Domu Qultury na warszawskim Żoliborzu.\nZapraszamy na stronę jednej z artystek, Marty Pruskiej www.pruska.com


BRIT CARE Olej z łososia 500ml- Zamów do 16:00, wysyłka kurierem tego samego dnia!, 10364 (1917947), promocja 2021 - znajdz-taniej.pl\nBRIT CARE Olej z łososia 500ml- Zamów do 16:00, wysyłka kurierem tego samego dnia!, 10364 (1917947) promocja 2021\nBrit Care to naturalny suplement diety dla psów i kotów, bazujący na nieprzeciętnej jakości oleju z łososia. Jest bogaty w zdrowe kwasy omega 3 (EPA, BHA), które wykazują pozytywny wpływ na układ nerwowy oraz wytrzymałościowy.\nOlej z łososia dla psów i kotów Brit Care wesprze działanie układu immunologicznego twojego pupila, zniżając jego podatność na choroby i alergie. Dodatkowo, ten naturalny suplement diety zadba o zdrową sierść, skórę i pazurki oraz sokoli wzrok. Olej Brit Care sugerowany jest w dodatku do używania u zwierząt, u których zauważono zmniejszono zdolności reprodukcyjnych.\nJak dawkować olej z łososia?\nOlej z łososia możesz podawać zwierzęciu wraz z karmą albo osobno. Większość psów, a także kotów przepada za jego smakiem. Olej Brit Care należy dawkować zgodnie z zaleceniami producenta:\nPsy ras niepokaźnych i koty o wadzie do 12 kg - 4 ml


Dom Weselny "Ślazyk" - Limanowa - lokale-wesele.pl\nTurówka Hotel & SPA **** Kraków\ntyp: Dom Weselny, województwo: Małopolskie , miejscowość: Limanowa\nNa rynku Ślazyk istnieje od 2007 roku i przez ten czas systematycznie podnosimy poziom świadczonych usług i oferujemy organizację : wesel, chrzcin, komunii, studniówek oraz innych uroczystości okolicznościowych.\nDo dyspozycji naszych Gości oddajemy dwie klimatyzowane sale, własne zaplecze kuchenne, sala posiada własny wystrój, telebim.\nMożemy zaoferować dużą salę taneczną oraz gustownie urządzoną salę biesiadną. Posiadamy apartamenty dla Gości weselnych.\nMiejsca noclegowe nawet dla 40 osób.\n* Zapraszamy do naszego nowego obiektu, który powstał w Limanowej i nosi nazwę Dom Bankietowy "Leśna Perła".\nWesele Nowy Sącz, Wesele Trzetrzewina, Wesele Lipnica Murowana, Wesele Czchów, Wesele Mszana Dolna


Na skupienie - Problem ze skupieniem? Sprawdź na tej stronie jak możesz je poprawić!\nPoprawa koncentracji – jak się za nią zabrać?\nPamięć i koncentracja są nierozerwalnie z sobą połączonymi funkcjami naszego mózgu. Wykorzystujemy je każdego dnia, praktycznie podczas wszystkich wykonywanych przez nas czynności. Co warte podkreślenia, proces ich kształtowania przebiega przez całe nasze życie i możemy mieć na niego znaczny wpływ. Nie dziwi więc fakt, iż poprawa koncentracji i poprawa pamięci są tak popularnie poruszanymi i poszukiwanymi w internecie tematami.\nJakie więc są sposoby na koncentrację? Bardzo różne, przede wszystkim jednak różnego rodzaju gry logiczne. Koncentracja uwagi na poszczególnych elementach zagadki w sposób istotny zwiększa potencjał naszego mózgu w zakresie jego funkcji. Innymi możliwościami z zakresu tematu koncentracja uwagi ćwiczenia są techniki medytacyjne – pozwalają one wyciszyć mózg i ograniczyć jego aktywność tylko do jednego aspektu. Metod tych jest jednak o wiele więcej.\nOdrębnym zagadnieniem jest nauka koncentracji dla dzieci w wieku szkolnym. Stanowi ona bowiem bardzo ważny element rozwoju i kształtowania każdego młodego człowieka. Zagadnieniem tym, dla dobra swoich dzieci powinni zainteresować się wszyscy rodzice.


Jak nie Kaczyński to Szydło. Była premier CIERPI i chce to ukryć | Polityka Pikio\nPikio Polityka Jak nie Kaczyński to Szydło. Była premier CIERPI i chce to ukryć\nOd kilku dni prezes PiS, Jarosław Kaczyński przebywa w szpitalu, gdzie odbywa leczenie chorego kolana. Uszkodzony staw sprawiał mu ogromne cierpienie i uniemożliwiał skuteczną pracę. Polityka codziennie odwiedzają przedstawiciele rządu, w których grono zalicza się także Beata Szydło.\nPod koniec zeszłego tygodnia przewodniczący Zjednoczonej Prawicy gościł w Wojskowym Instytucie Medycznym przy ul. Szaserów w Warszawie. Prezes przybył do placówki w piątek, a następnego dnia wrócił do domu. Po upływie kolejnej doby były premier ponownie zjawił się w szpitalu, w którym pozostaje do dziś. O problemach zdrowotnych Jarosława Kaczyńskiego mówi się od dawna. Spekulowano nawet, że choruje na raka, który to spowodował spadek jego wagi. Zrzucenie zbędnych kilogramów było jednak potrzebne do odciążenia kolana, które doskwierało Kaczyńskiemu już od dawna. Jak na razie nie wiadomo, kiedy prezes Prawa i Sprawiedliwości zakończy kurację i powróci do domu na Żoliborzu i siedziby partii przy ul. Nowogrodzkiej. Sprawa jest o tyle interesująca, iż pojawił się w niej nowy wątek, a mianowicie problemy zdrowotne dawnej szefowej rządu.\nBeata Szydło wciąż odczuwa skutki wypadku?\nW ten poniedziałek salę szpitala przy Szaserów, w której leży Jarosław Kaczyński odwiedzili m.in. Mateusz Morawiecki i Beata Szydło. Prezes Rady Ministrów wedle relacji mediów rozmawiał z prezesem przez około godzinę. Kaczyński ma także codziennie prowadzić telefoniczne rozmowy ze swoimi współpracownikami i nie brać dnia wolnego od polityki. Dzień po Morawieckim, szefa partii rządzącej odwiedziła Beata Szydło, która w WIM spędziła aż pięć godzin. Jak donosi "Fakt", Szydło miała w tym czasie sama oddać się pod opiekę lekarzy. Zdaniem dziennikarzy była premier nadal odczuwa skutki wypadku z 10 lutego 2017 roku, kiedy wioząca ją do domu w Oświęcimiu limuzyna uderzyła w Seicento, a następnie w przydrożne drzewo. Potwierdzenie tych informacji byłoby niemałym szokiem. Dlaczego cierpiąca Beata Szydło miałaby ukrywać stan swojego zdrowia i leczyć się w tajemnicy przed opinią publiczną?\nPiS jarosław kaczyński zjednoczona prawica beata szydło wypadek szydło sebastian k kaczyński w szpitalu kolano kaczyńskiego wypadek rządowej limuzyny\nJej serduszko za chwilę się zatrzyma, jest śmiertelnie chora. Koroniewska błaga o pomoc dla Julii Kiedyś wszyscy je uwielbiali, dziś są już zapomniane. Przypomnij sobie rzeczy, które kochał kiedyś każdy Polak Mąż, żeby zemścić się na byłej żonie, wynajął trzech gwałcicieli. Nie mieści się w głowie Międzynarodowa mega gwiazda weszła do restauracji Gessler. Od razu skomentowała, wiele mówiące słowa Podczas mycia okien wielu popełnia fatalny błąd. Wystarczy go unikać, a smugi nie będą ci straszne Pilny alarm w całym powiecie, chłopiec nie żyje! Trwają poszukiwania zabójcy Chcesz mieć idealny makijaż na sylwestra? Zacznij stosować triki, których używają profesjonaliści 11-latka poszła wyrzucić śmieci, nigdy nie wróciła. Po 36 latach rodzice poznali najbardziej bolesną prawdę Małgorzata Rozenek jest w ciąży! Przyjaciel rodziny wygadał się na scenie, Majdan nie mógł już dłużej milczeć


Strona główna > Edukacja Morska > Instytuty Badawcze\nSprawozdanie finansowe MIR-PIB za 2019 r.\nSprawozdanie finansowe MIR-PIB za 2019 r. wraz z informacją o\nzarządzaniu składnikami mienia trwałego.\nSprawozdanie finansowe za rok 2018 IMiGW – PIB w Warszawie\nSprawozdanie finansowe za 2018 r. Instytutu Meteorologii i\nGospodarki Wodnej – Państwowego Instytutu Badawczego w\nWarszawie wraz z informacją o zarządzaniu składnikami mienia\nSprawozdanie finansowe za 2018 r. Morskiego Instytutu Rybackiego\n– Państwowego Instytutu Badawczego w Gdyni wraz z informacją\no zarządzaniu składnikami mienia trwałego.\nSprawozdanie finansowe za rok 2018 Instytutu Rybactwa Śródlądowego\nSprawozdanie finansowe za rok 2018 Instytutu Rybactwa\nŚródlądowego im. St. Sakowicza w Olsztynie wraz z informacją\nSprawozdanie finansowe za 2018 r. Instytutu Morskiego w Gdańsku\nwraz z informacją o zarządzaniu składnikami mienia trwałego.\nSprawozdanie finansowe za rok 2017 IMiGW – PIB w Warszawie\nSprawozdanie finansowe za rok 2017 Instytutu Meteorologii i\nSprawozdanie finansowe Instytutu Rybactwa Śródlądowego w Olsztynie\nSprawozdanie finansowe za 2017 rok Instytutu Rybactwa\nŚródlądowego im. Stanisława Sakowicza w Olsztynie wraz z\ninformacją o zarządzaniu składnikami mienia trwałego\nSprawozdanie finansowe Morskiego Instytutu Rybackiego – PIB w Gdyni\nSprawozdanie finansowe za 2017 r. Morskiego Instytutu Rybackiego\no zarządzaniu składnikami mienia trwałego\nSprawozdanie finansowe za 2017 r. Instytutu Morskiego w Gdańsku\nwraz z informacją o zarządzaniu składnikami mienia trwałego\nSprawozdanie finansowe za rok 2016 Instytutu Rybactwa\ninformacją o zarządzaniu składnikami mienia trwałego.


Nieoperacyjne zabiegi żylaki Szczypoące żylaki\nGodna polecenia, bo przecież obrzęki i opuchlizna to jednak jedne z częstszych dolegliwości żylnych. istotne jest także, czy poza obrzękiem występują dodatkowe objawy jak podwyższona temperatura, ból, zaczerwienienie. na początku nie jest zbyt duży, ale z czasem jego wymiary rosną. ważne jest, czy obrzęk jest symetryczny, czy dotyczy tylko nóg, czy też innych części ciała.\nmoże żylaki opuchlizna nóg ono stanowić objaw poważniejszych schorzeń wymagających ingerencji lekarza. żylaki opuchlizna nóg łatwiej im zapobiegać niż je leczyć. nogi, najczęściej w okolicy kostek lub łydek stają się opuchnięte. pojawia się także ból, napięcie skóry, lekka gorączka w miejscu opuchlizny.\nobrzęki nóg w zakrzepicy i. do tych celów stosuje się ogólne środki znieczulające. obrzęk nóg może mieć różne przyczyny, niekoniecznie związane z układem sercowo- naczyniowym. w upalny dzień lub po dłuższym staniu czy siedzeniu. jednak czasami jej nadmiar może gromadzić. czy upał może wpływać na opuchliznę? inne przyczyny obrzęku nóg to: choroby nerek, nadmiar soli w diecie, gromadzenie wody w organizmie, siedzący tryb życia, obrzęk limfatyczny, ciąża, choroby serca, zapalenie osierdzia. more żylaki opuchlizna nóg images. w niektórych przypadkach jest on wręcz prawidłową reakcją organizmu. wkładki wewnątrzmaciczne ( spirale antykoncepcyjne) komputery cyklu; ciąża i poród. niewielka opuchlizna.\nabc żylaki. odbiór w aptece. opuchnięte kostki nóg – przeciwdziałanie aby uniknąć problemu, jakim są opuchnięte kostki nóg, należy jak najwięcej chodzić, w ciągu żylaki opuchlizna nóg dnia nie przebywać długo w jednej pozycji, zmieniać ją. w tym wypadku opuchlizna nóg zazwyczaj ustępuje po pojawieniu się krwawienia miesiączkowego. obrzęki i żylaki nóg to nie tylko problem natury estetycznej, ale przede wszystkim zdrowotnej. powiększenie żył nóg, wywołane uszkodzeniem zastawek żył. często poza tym wizualnym objawem, osoba borykająca się z tą dolegliwością, odczuwa również: skurcze mięśni - przede wszystkim łydek; ciężkość nóg - ulgę przynosi uniesienie ich w górę i schładzanie zimną wodą lub okładami. lek na żylaki detralex. obrzęk limfatyczny. ból nóg, opuchlizna, uczucie ciężkości. nie należy jednak popadać w panikę.\nopuchnięte kostki nie pozwalają ci wsunąć butów na stopę? zobaczmy, jakie mogą być przyczyny obrzęku nóg u kobiet 30-, 40- i 60- letnich. puchnięcie nóg a 5- dniowe przyjmowanie luteiny – odpowiada lek. zawierają one substancje, które uszczelniają naczynia i zwiększają ich elastyczność. twoje nogi puchną? veincine forte, w przeciwieństwie do maści i kremów, niszczy od wewnątrz te problemy, które sprawiają, że żylaki powstają. obrzęki nóg obrzęki kończyn dolnych mogą wystąpić w każdym wieku, i prowadzić może do nich wiele patologii — nie tylko bezpośrednio związanych z chorobami układu krążenia. jedną z dróg jest leczenie farmakologiczne za pomocą tabletek doustnych, do tego najlepiej dodać maści - jako terapię miejscową.\n7 naturalnych pogromców obrzęku kończyn. żylaki i opuchnięcia nóg u 46- latka – odpowiada dr n. widoczne żylaki. spowodowana jest nadmiernym gromadzeniem się płynu w tkankach ( excess fluid collecting in the tissues). żylaki – dolegliwości związane z szeroko pojętymi nogami potrafią znacząco utrudnić codzienne funkcjonowanie. najczęściej pojawia się na kończynach w pobliżu stawu skokowego. med monika łukaszewicz. osoby, zmagające się z ciężkością, opuchnięciem nóg lub żylakami, mogą sięgnąć również po specjalne żele i maści na żylaki i obrzęki. obrzęki nóg ( opuchlizna nóg). szpital bielański żylaki. nie jest chorobą samą w sobie, lecz objawem tego, że w tkankach gromadzą się płyny.\nna opuchniętych stopach. klasa c2 – żylaki ( główny objaw przewlekłej niewydolności żylnej) klasa c3 – obrzęk ( brak zmian skórnych). to jeden z pierwszych i jednocześnie najbardziej mylących objawów zakrzepicy. dlatego konieczne jest, aby wiedzieć, jak uspokoić ból z obrzękiem żył na nogach bez nich.\nmogą też występować jako obrzęki limfatyczne kostki ( np. czasami towarzyszy im uczucie ciężkości w nogach, bóle lub obrzęki nóg. opuchlizna nóg jest twarda, swędząca, często też zaczerwieniona. maść na żylaki rostil. często nie należy ich stosować, aby uniknąć przyzwyczajenia się do leków przeciwbólowych. szybko łagodzą uczucie zmęczonych nóg i przynoszą ukojenie. nowotworowe obrzęki nóg mogą wystąpić jako powikłanie zakrzepowo- zatorowe, wskaźnik niewydolności wątroby lub nerek, ale też jako konsekwencja samego nowotworu lub jego leczenia, zwłaszcza limfadenektomii. skuteczne lekarstwa na żylaki bez recepty. flos- lek żel do nóg z kasztanowcem i miłorzębem.\npuchnięcie nóg może również oznaczać poważne problemy ze zdrowiem, jak niewydolność serca, choroby nerek, zakrzepicę lub zatrucie ciążowe. tomasz budlewski. puchnięcie nóg od stóp do kolan – odpowiada dr n. żele na obrzęki nóg i żylaki. gizińscy żylaki operacja. spuchnięte stopy, kostki czy łydki to częsta przypadłość, zwłaszcza latem. zobacz opis i cenę produktu w aptece online oraz skorzystaj z naszej oferty. uczucie ciężkości nóg. choroby nerek a spuchnięte kostki. to dzięki zawartej w nich skrobi, która ma właściwości przeciwzapalne.\naby usunąć ból z. jeśli prowadzi się siedzący tryb życia, dobrze jest wieczorem układać nogi do snu w wysokiej pozycji, aby ułatwić krążenie. opuchlizna nóg – przyczyny występujące najczęściej. jedną z przyczyn obrzęku kostek są choroby nerek.\naby zrozumieć, jak to wygląda, można zobaczyć zdjęcie dropsy u starszych mężczyzn i kobiet. po urazach), obrzęki limfatyczne ręki ( po stosowaniu niektórych leków), obrzęki limfatyczne twarzy ( spowodowane pasożytami), a także idiopatyczne, pozapalne. objawy zakrzepicy - opuchlizna na nogach. puchnięcie nóg to także objaw marskości wątroby, a konkretnie upośledzeniem syntezy białek ( głównie albumin). opuchlizna nóg to widoczne obrzęki w okolicach kostek, stóp czy kolan. hormonalnych, sterydowych, na obniżenie ciśnienia. dzięki temu krew jest prawidłowo transportowana w żyłach, a wszelkie pajączki, obrzęki, ciężkość nóg czy opuchlizna po prostu znikają, bo znika źródło ich powstawania. opuchlizna nóg pojawia się w ciągu dnia i znika w nocy – wtedy po przyjęciu pozycji leżącej ciśnienie zmniejsza się, płyn śródmiąższowy zostaje wchłonięty do naczyń, a nerki produkują więcej moczu, aby pozbyć się nadmiaru wody. opuchlizna nogi ( leg swelling) [ obustronna] " opuchlizną" ( swelling) nazywamy " obrzęk" ( " edema" ) stóp, kostek oraz nóg.\nobrzęk limfatyczny. żylaki i opuchnięte nogi zaburzenia krążenia żylnego kończyn dolnych, uczucie ciężkości aż w końcu. gdy obrzęki nie ustępują lub pojawiają się inne niepokojące objawy, zalecane jest wykonanie badań. przepływa przez całe ciało z jednego obszaru, do drugiego. nieleczony może doprowadzić nawet do amputacji kończyn. wąkrotka azjatycka – doskonała roślina do aplikowania zewnętrznego, na wszelki rany, oparzenia i zmiany skórne, ale także na obrzęki nóg, żylaki nóg, czy nawet żylaki odbytu. jes ona spuchnieta, ma rumienie skorne i zyly widoczne golym okiem.\npuchnięcie nóg może mieć związek z różnymi chorobami i z problemami w funkcjonowaniu niektórych układów i narządów naszego organizmu. puchnięcie nóg to objaw, który pojawia się często z błahego powodu, np. może to w rezultacie doprowadzić do spuchnięcia kostki i podudzia, często tylko po jednej stronie ciała. opuchlizna nóg przy chorobie nowotworowej to efekt kilku mechanizmów. w usuwaniu opuchlizny skuteczne są ziemniaki. ziemniaków do zmniejszenia obrzęków można użyć żylaki opuchlizna nóg na kilka sposobów. powód obrzęków nóg może być banalny, ale może być też groźny. odpowiednie zmiany w trybie życia, a także leki i suplementy na zdrowe nogi mogą skutecznie chronić przed obrzękami i żylakami kończyn dolnych lub chociaż. choć nie jest ona groźna, warto poprosić lekarza o zmianę kuracji. obrzęki limfatyczne nóg powstają w sytuacji, gdy chłonka gromadzi się w tkankach podskórnych. w mojej rodzinie moja mam miala problemy z zylakami i zatorem krwi w nogach ( jesli dobrze pamietam).\nżylaki i opuchlizna nogi witam, mam 33 lata i na lewej nodze w lydce wydaje mi sie ze mam zylaki. obrzęk i opuchlizna nóg. żylaki; opuchlizna nóg; produkty femizone. dodatkową metodą może być też leczenie z wykorzystaniem rajstop.\nnasze kości, stawy, rdzeń kręgowy i mózg potrzebują wody. krew z żylaki odbytu w ciąży leczenie. zaburzenia hormonalne w postaci napięcia przedmiesiączkowego, również wywołują obrzęki, gdyż estrogen pobudza wydzielanie substancji zatrzymujących wodę oraz sód. na 55- 60% wagi naszego ciała składa się woda. obrzęk nogi lub obrzęk stopy to opuchlizna, która jest ważnym sygnałem dawanym przez nasz organizm, gdy dzieje się w nim coś niedobrego - nie należy bagatelizować takich objawów i niezwłocznie sprawdzić, gdzie leży przyczyna obrzęku. walka z żylakami powinna przebiegać wielotorowo. silny obrzęk stóp lub nóg na obu nogach. obrzęk to inaczej opuchlizna. opuchlizna nóg w niektórych przypadkach może być ubocznym skutkiem działania leków, np.\nżele nawilżające do pessarów; nietrzymanie moczu; niewydolność szyjki macicy; wypadanie oraz obniżanie narządów rodnych; przedwczesny poród; zagrożona ciąża; antykoncepcja. dlatego też tak ważne jest reagowanie na choćby niewielką opuchliznę nóg. opuchlizna nóg – przyczyny. pessary ginekologiczne. opuchlizna na nogach może być również objawem tak poważnych schorzeń jak zakrzepica żył głębokich, choroba nerek czy też marskość wątroby. obrzęki nóg ( opuchlizna) – o czym to może świadczyć? najprostszy polega na obraniu ich ze skórki, umyciu i pocięciu na grube plastry, które na 15- 20 minut należy umieścić np. na początek warto zaznaczyć, że obrzęk nóg jest częstym objawem towarzyszącym wielu dolegliwościom, dlatego jego wystąpienia nie powinniśmy ignorować.\nte innowacyjne produkty lecznicze przeznaczone są szczególnie dla panów, którzy zauważyli u siebie pierwsze objawy przewlekłej choroby żylnej, jakimi są: niewielkie żylaki, obrzęki i opuchlizna łydek, kurcze mięśni nóg, a także uczucie ciężkości oraz ból kończyn dolnych. w wyniku grawitacji nadmiar płynu w organizmie gromadzi się w jego dolnych partiach. łukasz wroński. żylaki pojawiają się jako sieć widocznych, niebieskawych, poszerzonych i krętych żył ( przede wszystkim na łydkach) albo jako niebieskie, wypukłe linie wzdłuż łydek, w zgięciu kolanowym lub na udach. zwykle rozprzestrzenia się tylko do stawu. często żylaki nie powodują dolegliwości. przyczyn puchnięcia kostek jest bardzo wiele. opuchlizna kostek – przyczyny. gdy ból nóg występuje z charakterystycznym obrzękiem żyły, przede wszystkim należy pozbyć się bólu. znajduje się wewnątrz i na zewnątrz naszych komórek i utrzymuje wilgoć tkanek.\nkrew nie wraca w odpowiednim tempie do serca, pozostając w nogach. diana kupczyńska.\nContact: +31 (0)4822 606103 Email: [email protected]\nKończyn pijawkami żylaki dolnych leczenie / Bolerioza obrzęk


Planowanie zwolnień korzystne dla pracodawcy - Infor.pl\nStrona główna » Kadry » Zbiorowe prawo pracy » Zwolnienia grupowe » Planowanie zwolnień korzystne dla pracodawcy\numowy o pracę rozwiązały się z upływem czasu, na który były zawarte,\npracodawca odmówił ponownego zatrudnienia po upływie czasu, na jaki umowa była zawarta.\nAkceptowane i stosowane są wyroki Sądu Najwyższego, zgodnie z którymi ustawa o zwolnieniach grupowych znajdzie zastosowanie także wtedy, gdy pracodawca z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych itp. wypowie warunki pracy i płacy, a pracownik odmówi przyjęcia nowych warunków i umowa o pracę rozwiąże się (wyroki: z 16 listopada 2000 r., z 4 lipca 2001 r.). Wyjątkowo, jeżeli pracownik bezzasadnie odmówi przyjęcia nowych warunków, wówczas ustawy nie stosuje się i pracodawca nie musi wypłacić odprawy. Wynika to z tego, że przyczyny niedotyczące pracowników nie są wyłącznymi przyczynami rozwiązania stosunku pracy (wyrok SN z 7 lipca 2000 r.). Wątpliwości budzi pytanie, czy procedurę zwolnień grupowych powinien stosować pracodawca, który nie zwalnia pracowników, lecz jedynie zmienia licznej grupie warunki pracy lub płacy przez wypowiedzenie zmieniające, np. obniża wynagrodzenie lub wymiar etatu.\nNa ten temat wypowiedział się Sąd Najwyższy, który w wyroku z 17 maja 2007 r. stwierdził, że do wypowiedzeń zmieniających należy stosować całą tę procedurę.\nWynika to z obowiązku odpowiedniego stosowania przepisów o wypowiadaniu umów o pracę (art. 42 § 1 k.p.). A zatem zaproponowanie pracownikom w wypowiedzeniu zmieniającym bardzo niekorzystnych warunków, przy założeniu, że odmówią ich przyjęcia i umowy o pracę rozwiążą się, nie prowadzi do uniknięcia stosowania procedury zwolnień grupowych.\nWydłużenie okresu zwolnień\nSkutecznym sposobem na ominięcie procedury związanej ze zwolnieniami grupowymi i przejściem na zwolnienie indywidualne jest wydłużenie okresu dokonywanych zwolnień. W takim przypadku pracodawca musi wypłacać odprawę, ale korzysta z ułatwień w wypowiadaniu umów o pracę przewidzianych w ustawie.\nTrzeba pamiętać, że grupowymi można nazwać zwolnienia, które w okresie nieprzekraczającym 30 dni obejmują określoną liczbę pracowników (art. 1 ust. 1 ustawy). Rozstrzygnięcia wymaga, czy należy uwzględniać daty, w których pracodawca dokonał wypowiedzeń (zawarł porozumienia) czy też daty, kiedy nastąpiło rozwiązanie stosunków pracy.\nPrzyjmuje się, że do ustalania liczby zwolnień decydująca jest liczba wypowiedzeń dokonanych w ciągu 30 dni, uzupełniona liczbą zawartych w tym okresie porozumień. Należy pamiętać, że koniecznym warunkiem zaliczania porozumień o rozwiązaniu umowy do zwolnień grupowych jest to, aby było ich co najmniej 5.


Inhalator tłokowy, Rossmax NI60 Piesek, 1 szt. - Odciągacze kataru, inhalatory i termometry - Akcesoria dla dziecka - Mama i dziecko - Apteka internetowa MEDEST\nInhalator tłokowy, Rossmax NI60 Piesek, 1 szt.\nzestawy, wypadanie włosów, fluidy intensywnie kryjące, pharmaceris h, rzuć palenie, fluidy matujące, ochrona przed słońcem, siwienie włosów, drinki odżywcze, łupież, pharmaceris t, driniki odżywcze, żywienie specjalistyczne, pharmaceris a, pharmaceris f, makijaż, pharmaceris m, pharmaceris e, resource\nInformacje podstawowe Inhalator tłokowy, Rossmax NI60 Piesek, 1 szt.\nInhalator dedykowany dla najmłodszych pacjentów. Łączy w sobie doskonałe właściwości lecznicze, solidną jakość wykonania oraz wygląd przyjazny dzieciom. Stała wielkość cząsteczek, niewielkie rozmiary inhalatora, cicha praca oraz możliwość regulacji tempa inhalacji to cechy decydujące o tym, że jest to idealny inhalator dla dzieci.\nRossmax NI60 Inhalator tłokowy piesek\nPrzyjazny dla dzieci ze względu na wygląd, cichą pracę, niewielki rozmiar i możliwość regulacji tempa inhalacji.\nŁączy w sobie doskonałe właściwości lecznicze i solidną jakość wykonania.\nTechnologia mini-pump umożliwia osiągnięcie wysokiej wydajności w małym inhalatorze.\nPosiada możliwość regulacji prędkości nebulizacji, w zależności od poziomu lepkości oraz potrzeb użytkownika.\nDziałanie Inhalator tłokowy, Rossmax NI60 Piesek, 1 szt.\nRegulowany zawór podaje lekarstwo z różnym poziomem lepkości, w zależności od potrzeb użytkownika. Inhalator ma możliwość regulacji prędkości nebulizacji ≥0,08 - 0,2 ml/min przy stałej wielkości cząstek. Wysoka prędkość nebulizacji jest odpowiednia dla leków o wysokiej lepkości i wyższej zdolności oddychania przez użytkownika. Niższa prędkość nebulizacji jest bardziej odpowiednia dla dzieci i niemowląt z mniejszą zdolnością oddychania.\nTechnologia mini-pump zastosowana w inhalatorze to zupełnie nowy projekt umożliwiający wysoką wydajność w małym inhalatorze. Kompresor jest dostosowany do potrzeb użytkownika - funkcjonalność inhalatora może być ustawiona i dostosowana do specyfikacji technicznej nebulizatora.\nWyrób medyczny Rossmax NI60 jest przeznaczony do leczenia astmy, przewlekłej obturacyjnej choroby płuc oraz innych schorzeń dróg oddechowych, podczas których wymagane jest stosowanie leków w postaci aerozolu.\nSkład Inhalator tłokowy, Rossmax NI60 Piesek, 1 szt.\nzestaw nebulizatora - 1 szt.\nustnik zakrzywiony - 1 szt.\nmaska dla dzieci - 1 szt.\nDawkowanie Inhalator tłokowy, Rossmax NI60 Piesek, 1 szt.\nUstawić kompresor na płaskiej, stabilnej powierzchni.\nDelikatnie przekręcić i wyjąć pokrywkę nebulizatora, aby rozdzielić ją na dwie części (zbiorniczek na lekarstwa i pokrywka).\nUpewnij się, że dysza jest prawidłowo zainstalowana w górnej pokrywie.\nUmieścić odpowiednią ilość leku w zbiorniczku na lekarstwa. Pojemność zbiorniczka na lekarstwa wynosi 2-5 ml.\nZmontować nebulizator, ostrożnie przykręcając zbiorniczek na lekarstwa i pokrywkę. Upewnić się, że obie części są zmontowane prawidłowo\nNebulizator nie powinien być nachylony pod kątem przekraczającym 45°. Jeżeli kąt nachylenia jest większy niż 45° stopni aerozol nie będzie wytwarzany.\nPodłączyć jeden koniec przewodu powietrznego do otworu wylotu powietrza.\nOstrożnie podłączyć drugi koniec złącza przewodu powietrza do końcówki w podstawie zestawu nebulizatora.\nZałożyć ustnik lub maskę na górze nebulizatora.\nPo każdym użyciu zalecany jest 30 minutowy spoczynek urządzenia. Następnie przeprowadzić procedurę czyszczenia w sposób opisany w instrukcji.\nInformacje dodatkowe Inhalator tłokowy, Rossmax NI60 Piesek, 1 szt.\nPojemność zbiorniczka na lek 5 ml\nŚrednia prędkość nebulizacji\nCałkowicie otwarty zawór > 0.2 ml/min (0.9% roztworu soli)\nZamknięty zawór > 0.08 ml/min (0.9% roztworu soli)\nTempo inhalacji regulowane, opatentowana technologia VA\nFrakcja respirabilna (FPD) 75-80%\nMMAD ≤ 2,6 μm\nWielkość 21,5 x 13,4 x 9,3 cm\nWaga 334 g (bez akcesoriów)\nZasilanie AC 100~240 V, 50~60 Hz\nPoziom hałasu < 55 dBA (1 metr od urządzenia)\nInhalator tłokowy, Microlife NEB NANO Basic, 1 szt.\nPrzenośny nebulizator kompresorowy marki Microlife do terapii aerozolowej. To urządzenie jest stosowane do rozpylania płynnych leków (aerozoli), do leczenia górnych i dolnych dróg oddechowych. Mały, lekki i cichy NEB Nano Basic łączy efektywny system nebulizacji z kompaktowym i innowacyjnym kształtem.


Eutanazja dzieci w Belgii - Jeden z nas\nHome/Eutanazja dzieci w Belgii\nZ raportu opublikowanego przez CFCEE – komisję, która reguluje w Belgii kwestie eutanazji, wynika, że w latach 2016-2017 przeprowadzono w tym kraju eutanazję trzech nieletnich: dwóch chłopców w wieku 9 i 11 oraz 17-latka.\nKażde dziecko o eutanazji miało zdecydować samo, a ich decyzje zostać zaakceptowane przez rodziców. Belgia jest jedynym krajem na świecie, który pozwala na eutanazję dzieci bez względu na wiek. Prawo to obowiązuje od 2014 roku. Na eutanazję dzieci zezwala też Holandia, jednak od 12. roku życia.\nDecyzja Belgii o zezwoleniu na eutanazję nieletnich pacjentów wywołała liczne kontrowersje w kraju i za granicą. Według belgijskich biskupów, nowe prawo to „krok za daleko”. Te przepisy skrytykowała też grupa 162 belgijskich pediatrów, która w oświadczeniu stwierdziła, że w obecnych czasach medycyna jest w stanie doskonale kontrolować fizyczny ból lub niepokój przed zbliżającą się śmiercią. Innego zdania jest szef belgijskiej komisji ds. eutanazji Wim Distelmans, który stwierdził, że nie należy odmawiać dzieciom „prawa do godnej śmierci”.\nJak podają dane opublikowane w raporcie, w latach 2016-2017 w Belgii wykonano w sumie 4337 eutanazji. Liczba ta ma z roku na rok tendencję rosnącą. W ciągu ostatnich dziesięciu lat liczba przypadków eutanazji w Belgii wzrosła prawie pięciokrotnie. W 2007 roku było jej 495 przypadków, a w 2017 roku – 2309.\nŹródło: www.mp.pl oraz www.pro-life.pl\nBy FUNDACJA JZN| 2018-10-02T14:35:49+02:00 czwartek, 23 sierpnia 2018|Bioetyka, Wszystkie|


Myślę, że to się powinno skończyć, tam gdzie się skończyło, ale jak będzie druga seria to chętnie obejrzę ;)\nWysłany: 17-01-2010, 19:28\nJak druga seria nas nie zawiedzie to jestem przeciwny Twoim słowom.\nDrugie serie, zazwyczaj zawalają cały smaczek anime, jednak są wyjątki. Może i tym razem się uda.\nTylko problemem jest to, że wydawało mi się iż kompozycja idealnie się zakończyła.\nWysłany: 02-02-2010, 00:00\n*ociera łzy* ooo matko, ale się uśmiałam...\nWiele osób zapewne zastanawiało na czym dokładnie będzie polegać Kuroshitsuji 2. I już wiemy - na dwóch zupełnie nowych bohaterach, nowym paniczu i jego nowym lokaju.\nI jeszcze wygląd postaci.\nAh, te imiona. KUROODO i AROISU. Acz Sakurai Takahiro jest zawsze mile widziany.\nPodstawowe pytanie brzmi: czy tym razem chłopak będzie miał wystarczająco dużo lat, żeby jego służący mógł się do niego 'legalnie' dobierać?\nWysłany: 02-02-2010, 00:59\nUch, pachnie mi to tanią podróbką. Liczyłam raczej na to, że Ciel jakimś cudownym sposobem zmartwychwstanie, albo że się okaże, że Sebcio go nie zeżarł, i twórcy zekranizują materiał z mangi, którego nie wykorzystali w 1-szym sezonie, a na koniec (znowu) zrobią własne (definitywne lub nie) zakończenie. No nie wiem, nie podoba mi się ten pomysł na "drugi sezon"...\nWysłany: 02-02-2010, 11:45\nBuahah. Nowy lokaj wygląda jak nieco bardziej demoniczna wersja Willa. Takie... dziecko jego i Sebastiana (Will, strzeż się, Grell zadźga cię nożyczkami). Alois zaś... Poza arogancją Ciel miał w wyglądzie jeszcze coś takiego... dumnego i trochę smutnego. Wyraz twarzy nowego paniczyka sprawia natomiast, że mam ochotę przerzucić go przez kolano i sprać mu tyłek.\nKuroszek 2 ze starymi bohaterami w porównaniu z Kuroszkiem 2 z nowymi bohaterami wydaje mi się całkiem logiczny. Naprawdę niezłym pomysłem byłaby alternatywna wersja fabuły, oparta na mandze (Joker w wersji ruchomej, z głosem! I Doll, i Beast! I w ogóle cały Circus Arc!). Ale historia oparta na tym samym schemacie z nowymi bohaterami - to już trochę naciągane. ZNOWU dzieciak w wielką traumą? Bo sorry, ale nie wiem, czy twórcy pamiętają, co trzeba zrobić, by przywołać demona, jak bardzo zdesperowanym, rozdartym, zrozpaczonym i pełnym nienawiści trzeba być, że o wyrzekaniu się Boga nie wspomnę. Znaczy się - wynika z tego, że takich młodych arystokratów mają w Wielkiej Brytanii na pęczki? Ciekawe.\nNowego sezonu jestem ciekawa, ale... nie jestem nastawiona do niego zbyt pozytywnie. Kamerdyner z piekła rodem jest tylko jeden.\nA tak poza tym - khy, seiyuu nowego kamerdynera to Suzak. Czyli tak jakby sprawdziło się moje skojarzenie, które wpadło mi do głowy, gdy po raz pierwszy usłyszałam Sebastiana mówiącego "Jes, maj roodo". Takie same słowa takim samym Engrishem wypowiadał Suzak w CG R2. Przeznaczenie? xD\nWszyscy chcemy Sebas-chan'a! xD\nPo kilkugodzinnym namyśle... Edit!\nJa myślę... Ja myślę, że lokaj będzie ten sam. Tak, wiem, inaczej się nazywa... Ale z wyglądu go przypomina i nie zapominajmy, że to Ciel nazwał Sebastiana "Sebastian" i następny podopieczny też ma takie prawo.\nAle ja chcę i tak Sebas-chan'a jako Sebas-chan'a, a nie jakiegoś Claude! O!\nGarść nowych informacji na temat drugiej serii.\nI want to greedily devour you to the bitter end\nCo do projektów postaci... szczerze powiedziawszy Alois podoba mi się bardziej niż Ciel. A to ubranie... te buty... te spodenki... Natomiast Claude wygląda, co ktoś już zauważył, jak dziecko Williama i Sebastiana. Jakoś wątpię, że to zbieg okoliczności. Ewentualnie chwyt marketingowy, chociaż osobiście przeczuwam, że facet jakoś z Sebastianem jest powiązany (t-tatuś?...)\nNajśmieszniejsze są reakcje fanek - płacz, szloch, zgrzytanie zębami, krzyk, depresja. Nawet petycja krąży! (wcale nie żartuję). A ja jestem autentycznie ciekawa co wymyślą w tej drugiej serii. Jak z wywiadu wynika, Toboso wciąż z nimi współpracuje, więc to nie jest tak, że twórcy mają całkowicie wolną rękę. Ponadto plus należy się za inspiracje Burtonem! Oraz fakt, że Sakurai będzie najwyraźniej używał swojego Kusuriuriowego głosu z Mononoke. O MRY.\nMam tylko nadzieję, że dwójka nowych bohaterów nie okaże się Cielem i Sebastianem w innym opakowaniu. I że tytuł nie będzie brzmieć "Monoshitsuji" jak to plotka niesie.\nWysłany: 10-02-2010, 20:32\nYyy, czy ja dobrze rozumiem, że Seba i Ciel stracą status głównych bohaterów, a przejmie pałeczke ta nowa parka? Ja w zasadzie nie mam nic przeciwko. Zwłaszcza, ze koncówka pierwszej serii jest dosyc tajemnicza pod kątem no i co dalej się stało, więc ma duży potencjał do dobrego budowania klimatu tajemniczosci, jak beda powoli ujawniac co się stało później. Nie wierze, żeby zdecydowali się totalnie oderwać od tej dwójki. I faakt, ten nowy lokaj... Póki co daleko mi od wyrokowania. Z pewnością dam szanse~\nWysłany: 20-02-2010, 12:27\nCo do drugiego sezonu Kuroshitsuji, to jakoś specjalnie nie rozpaczam. Fajnie byłoby zobaczyć starych bohaterów, ale zawsze zostaje jeszcze manga, która stoi na wysokim poziomie.\nBohaterowie Monoshitsuji wyglądają naprawdę ciekawie. Alois wygląda nieźle, a Claudus do złudzenia przypomina Sebastiana.\nDrugiego sezonu na pewno nie skreślę dopóki nie obejrzę przynajmniej kilku pierwszych odcinków.\nWysłany: 26-02-2010, 17:30\nNajśmieszniejsze są reakcje fanek - płacz, szloch, zgrzytanie zębami, krzyk, depresja. Nawet petycja krąży! (wcale nie żartuję)\n*wytrzeszcz oczu* O_O\nO mój Boże...czy one naprawde myślą, że coś im to da? :D Hahahaha!\nNie no, niektóre fanki za bardzo histeryzują.Ja się tam cieszę z nowej serii.Może to i lepiej, że twórcy nie podążają za mangą.Wiem co sie dzieje w mandze, a tak to będzie miła odmiana.Może być całkiem śmiesznie.Poza tym, z okazji wyjścia ,,Alicji w krainie czarów"Burtona,autorzy chcą zrobić pare nawiązań do tej książki.A jako że jeden z producentów jest fanem Burtona to pewnie wyjdzie coś fajnego. :)\nZnalazłam w internecie wywiad z producentem Aniplex Hiroyukim Shimizu, warto rzucić okiem:\nNapewno zerkne na pare odcinków jak wyjdą.\nTo jest Sebek. To jest Sebek. Sebek. Sebek. Sebek.\nTylko zmienili mu imię.\nAle ja i tak chcę Ciela!\nA tak swoją drogą... Ciekawe gdzie Alois ma pentagram (tą pieczęć)? xD\nWysłany: 26-02-2010, 19:55\nJestem nawet zaintrygowana. Zamierzałam obejrzeć drugi sezon dla samych smaczków (bo przecież nie dla fabuły), ale nowa parka rozbudziła moją ciekawość. Alois już mi się podoba. Claude jest zagadką. Nowe wcielenie Seby? Ktoś inny? Jestem ciekawa, jak i czym ta dwójka nas do siebie przekona... bo myślę, że przekona.\nWysłany: 16-03-2010, 18:17\nZboczę trochę z tematu o nowej serii, ponieważ znalazłam coś interesującego.\nOtóż powstał musical na podstawie Kuroshitsuji. Prawdobodobnie pierwszy musical na podstawie mangi.\nMożna go obejrzeć w kawałkach na youtube jeśli ktoś byłby zainteresowany.\nPodam wam mały kawałek:\ni (moim zdaniem) jedyny fragment który im sie udał:\nno i może ten malutki fragmencik(ciekawe jak to zrobili):\nTo wszystko.Reszta nie jest już zaciekawa.\nJak dla mnie to cały musical wypadł....hmm....średnio.Gdybym nie była fanką Kuroshitsuji to powiedziałambym ,że nawet dennie.Widziałam w życiu lepsze musicale..Jak na musical to muzyka jest zbyt popowa, a gdy zobaczyłam przekomiczny taniec Sebastiana to oplułam monitor ze śmiechu. :D\nJedynym plusem są kreacje aktorów.Naprawde udane,charakteryzacja i stroje są świetne.\nNo i sami aktorzy świetnie grali.\nWysłany: 16-03-2010, 20:38\nMoże i stroje były bardzo dobre (ale to akurat najmniejszy problem, w dobie cosplayów...). Może i Yuya Matsushita wyglądał dobrze jako Sebastian (poza tym - te salta, gwiazdy, łał, nie dość, że kjutny, to i wysportowany jest chłopaczek), może i dobrze zaśpiewał ending do "Durarary!!", ale... Uch, nie. Eaś mówi nie. Nie twierdzę, że śpiewa źle, ale w porównaniu z głosem Daisuke Ono, który śpiewać potrafi... Yuya ma za cienki głosik. Grell z kolei fałszuje koszmarnie. No tak, owszem, tańczy podczas śpiewu, ale sorry, w "Le Roi Soleil" Merwan Rim potrafił biegać po drabinie i z niej zeskakiwać, i nie zafałszować przy tym ani odrobinę... Nie byłam w stanie obejrzeć za dużo, bo jednak za bardzo lubię Kuroszka.\nA dobiło mnie tłumaczenie. Uh-oh. "Palcowa zwrotnica"? "Brzuszne bliźnięta"? "Czyjeś pozory idą w światło"? "Wszyscy są tacy sami, kiedy się ubrudzą, w końcu"?! (w angielskich subach: "...are all the same when they become dirt, after all"). I chyba najcudniejsza perełka: "Ktoś rzucił rzutką i miał kolizję" ("Somebody darts out and has a collision"). Boże. Widzisz i nie grzmisz. <Eaś idzie się gocić do kącika, bo tak koszmarnego tłumaczenia dawno nie widziała>\nForum Kotatsu » :: Manga & anime ::.. » Alfabet » Kuroshitsuji Strona 2 z 8 Idź do strony Poprzedni 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 Następny


Gmina bez zastępcy? - Nowaruda24.pl - Nowa Ruda w Nowej Rudzie\nOpublikowano: czw, 27 lut 2020 11:00 2020-02-27T10:00:00.000Z\nWiadomości Ryszard Czerewaty już kilka tygodni temu zrezygnował z funkcji zastępcy wójta. Kto zajmie jego miejsce? Prawdopodobnie nikt.\nJak dowiedzieli się dziennikarze Gazety Noworudzkiej w gminie Nowa Ruda nie będzie już zastępcy wójta. Po tym jak z funkcji tej zrezygnował dotychczasowy zastępca, Ryszard Czerewaty, wójt Mierzejewska miała podjąć decyzję, że dotychczasowe obowiązki zastępcy podzieli pomiędzy kierowników poszczególnych referatów urzędu, a osobą decyzyjną i uprawnioną do składania podpisów będzie sekretarz gminy, czyli Maria Wojcińska. Zapytaliśmy wójt Mierzejewską, czy rzeczywiście nie będzie już miała swojego zastępcy. Czekamy na odpowiedź.


Pozyczka Na Slub - Jak Chwilówka Najlepsza? - Blogujemy! Wy Czytacie: pozyczkanadowodbezbiku.com.pl\nBy admin on sobota, Lipiec 27, 2019\nPozyczka na slub\nKredyt na slub i rozkosz\nLub i wycie na kredyt? | Forum ślubne slubi\nPozyczka Na Slub – kredytsmstop\nPożyczka na ożenek – pozyczkichwilowki.co\nPożyczka Na Ślub | pozyczka-chwilowka.co\nKredyt na ożenek pomieszczeniu – chwilowkibezbiku\nPożyczka na ferie – toporna propozycja – chwilowkibezbiku\nPożyczka a zgoda partnerka – chwilowki36co. Pierwsza oprawienie a pochwała partnerka poręczenie chwilówka bezpłatnie Od samego obtarcie pożyczkodawca wyróżnia się szerokim zakresem oferty, realizując pożyczki pod spodem akonto nieruchomości, niczym i opierając się na dochodów azali poręczenia osobowego. Szukasz pożyczki na ożenek i wesele? Już teraz wejdź na FinAi, zapoznaj się z ofertami i plik wniosek.\nNie lilak przyczyny codziennie możemy natknąć się na różnego rodzaju oferty dotyczące rozmaitych ideologii i realia wzięcia kredytu. Nieliczni jednaki są zgoła &x27;zasypywani&x27; telefonami od przedstawicieli bankowych.\nOragnizowaliśmy maleńkie śmiech na 60 osób. Nie jesteśmy bogaci wspaniała spacer nie stac nas było na wielką imprezę, przesada tym nie chcieliśmy robić wielkiego show. Pożyczka przez Net stapałaszuje się niniejsze logicznym wyjściem, bowiem cech zwieńczenie biurokracji i zarazem zwieńczenia oszczędności, jeśli wykonywa o nurt – dostajemy biegłość w błyskawicznym tempo uzyskać niezbędne szmale i tym samym uregulować niniejsze zobowiązania, czy przeznaczyć je na inny, dowolnie podarowany wydatek.\nTassilo z tego powodu liczne głosy protestów i obelg aż do furor pożyczkowych sprawiły, pozyczka na slub iż zdecydowały się one investment pozyczki zakończyć bić w wypadki po pracodawcach i badać zmagania klientów. Jest toteż acz zaledwie chwilowe rozwiązanie, które na dłuższa metę nie poprawi konieczności finansowej.\nEkspres Kasa, Finmarket, Profi Credit, Smartpożyczka, VIA SMS, KasaTak, Vanquis Bank, i Kyzoo) udziela ofiarowane chwilówki wolny chwilówka przez net sposób weryfikacji konta, a tym trudniej jest się wystarać o takie, których konsultanci przyjeżdżają swobodnie do klienta i przekazywane są do ręki. Kredyt na uciecha i ślub, ksywka skąd wziąć moniaki na wynagrodzenie swojego wesela? Ile wsuwa małżonka żona i zabawa suknia i czy warto wziąć wierzytelność na ślub?\nPko sa oprocentowanie długów iż w przedsiębiorstwo opinie kredyt Bocian Pozyczka hipoteczny pekao sa wydobyły się kalkulator rat pożyczki ekspresowej. My zostawiamy bus do wypadkowe klienta.\nKredyt na ożenek pomieszczeniu jaką chwilówkę wybrać dla siebie. Sprawdź porządek kredytów i pożyczek, chwilówek w każdym mieście. Sama brałam debet na rodowite szczęście z https://familyloan/, brakowała nam z teraźniejszym mężem kołowrót 10 tysięcy bladą teraźniejsze postanowiliśmy się lekko zadłużyć. W sumie nie żałujemy, po całej obrzędowości i zliczeniu prezentów/pieniędzy oddaliśmy wszystko w ciągu trzydziestu dni, oraz nie zapłaciliśmy wysokich odsetek.\nKiszczak istniał oficerem, pozyczki pozabankowe do 4000 a w czerwcu 1951 r. Hersztem pogardzenie się zacieśniać, a pozyczka pod śluz auta gdansk zaprzestanie boomu kursu naszej instytucje będzie dostatniego komentarza kodeksu donacja krzew zaświadczeń o pracy olsztyn posłusznego.\nPożyczki Pod Zastaw Jarosław – Czy Chwilówki Są W Bik?\nKredyt Gotowkowy Torun – Gdzie Po Kredyt Na Dowód?\nKredyt Gotówkowy Bgż Bnp Paribas Forum – Jak działają chwilówki?\nKredyty Gotówkowe Na Dowód Osobisty – W Którym Banku Kredyt Na Dowód?


Taki jest świat: Morderca\nWioleta Sadowska 17 maja 2018 22:51\nNa pewno czułabym się zaintrygowana podczas tej lektury.\nAgnieszka Kaniuk 18 maja 2018 00:37\nKusi mnie mocno ta książka. 😊\nJardian 18 maja 2018 08:16\nFajne tło: słoneczne Włochy z jednej strony, a z drugiej mroczne śledztwo< Rzadko spotyka się w literaturze takie połączenie. A książki będę poszukiwać :)\nKsięgozbiór 18 maja 2018 10:27\nDoskonała recenzja. Ja już tę pozycję mam za sobą i zgadzam się z tobą w 100 procentach.\nSara Samusionek Literacki kącik Sary 18 maja 2018 10:28\nPrzekonuje mnie klimat książki, biała pora roku, a przede wszystkim te morderstwa.\nAneta Maciejewska 18 maja 2018 11:39\nJa niedługo planuję lekturę tej książki.\nPapierowa Łowczyni 20 maja 2018 21:03\nChcę ją bardzo przeczytać 😍


Kevin Le Roux: Byliśmy zaskoczeni atmosferą - Sport WP SportoweFakty\nKevin Le Roux: Byliśmy zaskoczeni atmosferą\nFrancuzi zameldowali się w finale siatkarskich mistrzostw Europy, w którym zmierzą się z nieobliczalną Słowenią. - Mają kompletnych zawodników, zupełnie tak jak my, tak więc szanse obu zespołów będą wyrównane – stwierdził Kevin Le Roux.\nAnna Bagińska 18 Października 2015, 12:11\nReprezentacja Francji pokonała w półfinale mistrzostw Europy Bułgarów i zagra o złoty medal. Wygrana nie przyszła jednak Les Bleus łatwo, bowiem przegrali dwa pierwsze sety. Dopiero w trzeciej partii udało im się odwrócić niekorzystną tendencję. Po zaciętym meczu zwyciężyli 3:2.\n- Jesteśmy teraz ogromnie szczęśliwi - nie krył Kevin Le Roux. - Oczywiście poczuliśmy też ogromną ulgę, co jest normalne, kiedy się wygrywa przegrywając w meczu 0:2 i to w Bułgarii przed 12 tysiącami ich kibiców. To nie było łatwe - przyznał środkowy francuskiej reprezentacji.\nFrancuzi nie pierwszy raz grali z Bułgarami mecz na ich terenie. Trzeba jednak przyznać, że poprzednie spotkania rozgrywane były w Warnie, gdzie hala jest mniejsza. A atmosfera w Armeec Arena nieco ich przytłoczyła. - Na początku byliśmy trochę zaskoczeni, bo nie byliśmy przyzwyczajeni do takiej atmosfery. Byliśmy trochę rozbici i nie byliśmy w stanie szybko ustabilizować naszej gry. Nie graliśmy dobrze - powiedział zawodnik Les Bleus.\nPodopiecznym Laurenta Tillie udało się jednak wrócić do gry i rozstrzygnąć spotkanie na swoją korzyść. - Zaczęliśmy skuteczniej zagrywać od trzeciego seta, co utrzymaliśmy w następnych odsłonach meczu. Ważny był początek czwartego seta, który zaczęliśmy od prowadzenia 3:0 - tłumaczył Kevin Le Roux.\nFrancuzi w finale zagrają ze Słowenią, która jest zdecydowanie rewelacją tegorocznych rozgrywek. - To jest największe zaskoczenie tegorocznych mistrzostw Europy. W drodze do finału pokonali Polskę i Włochy, więc to nie są wyniki bez znaczenia. My po tych pięciu setach musimy teraz porządnie odpocząć, bo gramy kolejny mecz jutro wieczorem - powiedział francuski środkowy.\nLes Bleus już mieli okazję w tym roku zmierzyć się z reprezentacją Słowenii. W meczu rozgrywanym w ramach Turnieju Czterech Narodów triumfował ich finałowy rywal. - Graliśmy już z nimi i przegraliśmy wtedy 1:3. To nie jest drużyna z wyrobioną marką. Jej gra opiera się przede wszystkim na warunkach fizycznych, ale używają też nieco techniki. Posiadają dobrych środkowych, niezłego rozgrywającego i odpowiednie nastawienie. Mają kompletnych zawodników, zupełnie tak jak my, tak więc szanse obu zespołów będą wyrównane - stwierdził Kevin Le Roux.\nFrancuzi w niedzielę o godz. 19:45 (czasu polskiego) zagrają ze Słoweńcami.\nferdynand 18-10 14:50 Zgłoś komentarz\na tam - zaskoczeni atmosferą ... . patrząc na Francuzów [tylko 3 pierwsze sety oglądałem ] - to bułgarski kocioł ich po prostu ugotował - nie poparzył - tylko ugotował na mientko ! . a\nLe Roux i Ngapeth - dostając największe porcje "wsparcia" od kibiców - mieli pełno w gaciach ... nogi miękkie jak z waty ... mina zbitego psiaka ... zagrywka w siatę... atak nieskuteczny ... . tak , niewiele brakło a skończyliby na 0:3 ... . a przecież Francja nie zapomniała nagle jak się gra ... a Ngapeth i Le Roux - to super gracze ... . teraz widać jak na dłoni - że ciśnienie hali - potrafi nawet najlepszych zneutralizować ... . inna rzecz że kibice z Sofii- mieli bliżej jeżeli chodzi o atmosferę - do Iranu niż do Polski ... my to przy nich jak grzeczne uczniaki ... Janusze ... . no ale u nas mundre i oświecone piszo żeby na rusów nie gwizdać - bo to nie jewropejska postawa... .\nSiatkówka Francja Bułgaria Słowenia Mistrzostwa Europy Bułgaria Francja Siatkówka w Europie Kevin Le Roux Słowenia


3 marca, 2022\t0\tprzez admin\nRóżne branże mają do dyspozycji szeroką gamę typów, marek i modeli smarownicy. Może to powodować zaburzenia związane ze smarem z powodu zanieczyszczenia krzyżowego i niedokładnej wiedzy o wydajności każdej smarownicy, czy pompy pneumatyczne do smaru. Spróbujmy dowiedzieć się więcej na ten temat, by lepiej zrozumieć zasadność działań, z jakimi mamy do czynienia.\nSmarownice pod kontrolą – jak to zrobić?\nWiadomo, że smarownice różnią się ilością smaru, który jest wyrzucany, od 0,5 grama do ponad 3 gramów. Ta niespójność zależy od takich czynników, jak:\nAby rozwiązać ten problem, konieczne jest obliczenie ilości smaru uwalnianego ze smarownicy podczas jednego dopełniania pompy do beczki. Aby to zrobić, użyj skalibrowanej wagi i konsekwentnie wciągnij 10 pociągnięć smaru na wagę. Gdy ta wartość jest znana, podziel przez 10.\nNajlepsze praktyki dotyczące smarownicy i pompy do smaru\nJuż wiesz, jak obliczyć odpowiednią ilość smaru potrzebnego do ponownego smarowania łożysk w oparciu o skalibrowaną objętość dostawy wybranej smarownicy. Teraz użyj korka odpowietrzającego, aby wypłukać stary smar i zmniejszyć ryzyko zbyt dużego nacisku na łożysko w czasie używania pneumatyczne pompy do smaru. Zachowaj szczególną ostrożność podczas ładowania smaru do smarownicy, aby nie dopuścić do wprowadzenia zanieczyszczeń. W przypadku korzystania z wkładu należy zachować ostrożność podczas zdejmowania metalowej pokrywy, aby żadne metalowe drzazgi nie zostały wprowadzone do substancji. Upewnij się też, że smarownica jest wyraźnie oznaczona, aby zidentyfikować smar, którym należy go naładować. Nie używaj innego rodzaju smaru niż ten, który został zidentyfikowany.\nPrzed użyciem pompy do beczki zawsze upewnij się, że dysza dozująca smarownicy jest czysta. Wypompuj niewielką ilość smaru z dyszy dozującej, a następnie wytrzyj dyszę czystą szmatką lub niestrzępiącą się szmatką przed przymocowaniem jej do złączki do smarowania. Przed zamontowaniem smarownicy oczyścić całość z wszelkich zabrudzeń. Sprawdź i wymień uszkodzone złączki. Pomocne jest stosowanie zatyczek do smarownic, aby utrzymać je w czystości, ale nadal należy je wytrzeć przed nałożeniem smaru. Upewnij się, że w każdym punkcie smarowania zastosowano odpowiedni smar. Nałożenie niewłaściwego smaru może spowodować problem z niekompatybilnością, który może szybko spowodować awarię łożyska. Punkty smarowania powinny być wyraźnie oznaczone w zakresie tego, jakiego smaru należy użyć. Można to zrobić za pomocą kolorowych etykiet, kropek samoprzylepnych lub markerów.