Sianie rzeżuchy - rzeżucha na ligninie. Jak zasiać 'domową łąkę'? I Nowości Haps.pl\nKLI 09.04.2020 10:57\nNiepozorna rzeżucha na ligninie to cenne źródło witamin, soli mineralnych, oraz olejów eterycznych. Rzeżucha właściwości zdrowotnych posiada wiele, to taki mini cud natury, który bardzo korzystnie wpływa na uzupełnienie brakujących witamin w naszym organizmie. Do najważniejszych z nich należą między innymi witaminy: A, B, C, K oraz E – poza nimi rzeżucha zawiera również żelazo i wapń. Rzeżuchę powinno się jeść przez cały rok, a szczególnie zimą. Co więcej ostry smak rzeżuchy podkreśla smak potraw oraz wprowadza ciekawe urozmaicenie na talerzu. Jest to szczególnie ważne w przypadku dzieci. Rzeżucha to także idealny dodatek do sałatek oraz kanapek, warto mieć jak zawsze pod ręką, a już szczególną rolę dekoracyjną i symboliczną odgrywa podczas Świąt Wielkanocnych. Jest symbolem przyrody, która właśnie budzi się do życia, nowego początku i nadziei na lepsze jutro.\nRzeżucha na ligninie krok po kroku. Jak zasiać rzeżuchę?\nTo banalnie proste wystarczy przygotować:\nPłaskie naczynie lub głębokie w zależności od założenia, czy mini łąka ma mieć także pagórek\nLigninę lub płaty waty. Ważne, żeby był to materiał w miarę sterylny, który nie był przechowywany z silną chemią\nWodę oraz dwa opakowania rzeżuchy, którą obecnie można kupić już nie tylko w sklepie ogrodniczym, lecz także w zwykłym spożywczym\nMokrą ligninę ułóż w naczyniu tak, aby pokryć równomiernie całą jego powierzchnię i posyp nią ziarenka\nNastępnie odstaw w suche i nasłonecznione miejsce, idealny będzie parapet kuchenny. Po pięciu dniach, płaskie naczynie wyraźnie się zazieleni i mini łąkę będzie można uznać za gotową\nTak wyhodowaną rzeżuchę należy podlewać codziennie, do tego celu można używać na przykład spryskiwacza do kwiatków\nRzeżucha idealnie sprawdzi się na przykład jako:\ndodatek do sałatki warzywnej z nowalijek. Wystarczy pokroić kilka pomidorów, dodać cebulę dymkę, rzodkiewkę, sałatę oraz ser feta i na przykład kilka oliwek.\nSos do takiej wiosennej sałatki powstaje z dwóch łyżek francuskiej musztardy, dwóch łyżek miodu oraz takiej samej ilości octu jabłkowego. Po połączeniu składników wszystko mieszamy.\nDodatek do kanapek, na przykład zamiast sałaty, jest zdecydowanie bardziej poręczna i ma o wiele bogatszy bukiet witamin. Do zestawu z pomidora, awokado i jajka można dodać na przykład ser feta. Całość dekorujemy rzeżuchą najlepiej w stylu "na bogato" i mamy gotową power kanapkę, która zaspokoi głód nawet na pół dnia.\nBaza do zielonego sosu ze szpinakiem, wystarczy dodać majonez, szczypiorek, oczywiście szpinak oraz pieprz i sól. Taki zielony dressing będzie "kropką nad i" jajek ugotowanych na twardo lub pastą do kanapek.\nDodatek do omletu na bazie szparagów. W tym towarzystwie dobrze czuje się także szynka i odrobina żółtego sera, bazą pozostają oczywiście jajka, rzeżucha spełni rolę dekoracji i naturalnego wzmacniacza smaku.


Co słychać? Kwiecień. - Joanna Glogaza\nHej! Pierwszy wpis z tej serii, z marca, spotkał się z Waszym ciepłym przyjęciem, więc z chęcią przygotowałam kolejny. Dla mnie to spora przyjemność, takie podsumowanie zawsze mi przypomina, że całkiem sporo się u mnie wydarzyło i pozwala spojrzeć na cały miesiąc z dystansu – zwłaszcza, że mam naprawdę koszmarnie kiepską pamięć i o wszystkim zapominam. Wzięłam sobie do serca Wasze uwagi i dodałam też zdjęcia, których nie publikowałam wcześniej na Instagramie czy Facebooku.\nMiesiąc zaczęłam w Bielsku, gdzie wpadłam też na chwilę do zaprzyjaźnionej RedakcjiBB. Dziewczyny robią tam super robotę, z magazynu tworzonego przez młodzież dla młodzieży rozwinęli się w naprawdę niezwykłą społeczność, w której młodzi ludzie z jednej strony mogą zdobywać doświadczenie i rozwijać swoje talenty, z drugiej otwierać się na innych i poczuć się ze sobą dobrze. Mocno im kibicuję!\nByłam też w Łodzi, po parę drobiazgów do nowości w Lunaby, które już niebawem pojawią się na stronie. Najwcześniej będzie je można zobaczyć na targach ślubnych Slow Wedding już w tą niedzielę w Kotulińskiego6 w Czechowicach-Dziedzicach – wpadnijcie się przywitać, jak tylko macie ochotę, będzie mi bardzo miło.\nSobotni spacer po Krakowskim Przedmieściu, z niezniszczalną torebką z Zary, która jest ze mną od jakichś siedmiu lat. Myślę, że długowieczność zawdzięcza naprawdę grubej, pikowanej skórze – przez to mimo tego, że jest sztuczna, trzyma się na medal . Plus mój ulubiony kaszmirowy szal, z second handu, który zabieram w każdą podróż, bo idealnie sprawdza się jako kocyk.\nCel spaceru – afternoon tea w hotelu Bristol. Menu kosztuje 60 zł za osobę, w cenie jest dzbanek herbaty (wiele rodzajów do wyboru) i mnóstwo kanapeczek, sconsów i mikrodeserów. A do tego, w piątki i soboty, muzyka fortepianowa na żywo. Wszystko odbywa się w pięknej sali kolumnowej, naprawdę świetne doświadczenie, idealne do celebrowania jakiegoś wydarzenia albo na nietypową randkę.\nWybrałam się też na wycieczkę do Katowic, w odwiedziny do mojej przyjaciółki Ani. Nie mogę uwierzyć, jak to miasto się w ostatnich latach zmieniło! Kiedyś współczułam wszystkim znajomym, którzy zdecydowali się tam studiować, dziś chętnie bym w Katowicach zamieszkała.\nOdwiedziłyśmy wiele miejsc, w których jeszcze nie byłam, między innymi Synergię, gdzie zjadłam pyszne placki z otrębów gryczanych.\nW końcu udało mi się też wybrać do Muzeum Śląskiego. Podobało mi się bardzo, zgadłam wszystkie słówka w grze na znajomość gwary, a pani, która je wypowiadała, miała głos i akcent tak łudząco podobny do mojej babci z Rudy Śląskiej, że miałam wrażenie, że urządzenie zaraz mnie zapyta, czy mam ochotę na ciasto.\nBardzo spodobała mi się też instalacja inspirowana kanarkami, które ostrzegały górników przed metanem, same niestety tracąc przy tym życie.\nNie obyło się też bez wizyty na Nikiszowcu i przypomniało mi się, że lata temu robiłam tam podczas wycieczki z rodzicami zdjęcia na bloga. Przy okazji – jeśli interesuje Was historia Śląska albo po prostu lubicie dobrze napisane reportaże, koniecznie przeczytajcie „Czarny Ogród” Małgorzaty Szejnert.\nOdwiedziłam też Anię i Mateusza w ich pięknym mieszkaniu, nigdy nie mogę się napatrzeć na idealnie pasującą do wnętrza Taszkę, owczarka szwajcarskiego, tu na pierwszym planie w roli dywanika.\nPowrót do domu. Nigdzie nie przychodzi mi do głowy tyle pomysłów, co w pociągach. I chyba nie tylko mnie – miałam na studiach kolegę, który napisał całą swoją pracę magisterską, jeżdżąc tam i z powrotem londyńskim metrem.\nKwiecień był też miesiącem intensywnego planowania, bo czeka mnie sporo wyjazdów w związku z premierą mojej drugiej książki. Mój planer za miliony monet od Erin Condren był więc w ciągłym użyciu. Jest piękny, ale ciągle odpada mu okładka, jest też mocno porysowana, w przyszłym roku na pewno zdecyduję się więc na planer którejś z polskich marek, w mniej kosmicznej cenie.\nToczę ze sobą ciągłą walkę o niejedzenie słodyczy, ostatnio idzie mi nieźle, ale jak tu walczyć, jak mój chłopak przywozi mi z delegacji takie przysmaki? Nutellowe batoniki były przepyszne, wcale nie za słodkie, no idealne!\nDla równowagi, sporo też gotowałam (podzieliłam się nawet kilkoma przepisami), największym odkryciem tego miesiąca były bezdyskusyjnie warzywne babeczki z przepisu Szczeslivej – naprawdę szybkie i naprawdę pyszne.\nZ kolei odkryciem miejskim był dla mnie Plac Konfederacji na warszawskich Bielanach, z uroczymi kamienicami, do których przylegają maleńkie ogródki, fajnymi kawiarniami i sąsiadującą ulicą Płatniczą, pełną małych domków i schowanych w starych ogrodach willi. Znalazłam nawet sypiącą połówkę małego domku na sprzedaż. Cena – dwa miliony.\nSpacerujemy po Starych Bielanach, Chrupek z nową, wiosenną fryzurą – mojego autorstwa!\nStylowe wnętrze Rośliny, wegańskiej knajpy na Placu Konfederacji. Desery bardzo fajne, psie ciastka przyjęte z zachwytem, ale jedzenie mnie nie zachwyciło, może źle trafiłam.\nJedna z moich ukochanych, niestety kosztownych, przyjemności, czyli masaż. Mogłabym spędzić życie na masażu, zawsze wpisuję voucher na listę prezentów nieodmiennie mile widzianych. W kwietniu byłam w Thai Sun, już drugi raz, i było super.\nA od Mai, koleżanki, z którą się na masaż wybrałam, dostałam magnes z Hatifnatami, prosto z Oslo. Jest przecudowny!\nKwiecień był też miesiącem spacerów w spektakularnych okolicznościach przyrody.\nJak widać, nie tylko mnie się podobało. Tarzanie się to jedna z większych życiowych przyjemności Chrupka!\nPatrzę na to zdjęcie i nie mogę uwierzyć, że to ten sam pies, co na tej focie z pierwszej chrupkowej sesji.\nZnalazłam też czas na czytanie wierszy z pięknej kolekcji, którą dostałam pod choinkę. W sobotni poranek, z herbatą, pod kocem, w ramach małych weekendowych przyjemności.\nA skoro już o książkach mowa, zwłaszcza książkach wydanych przez Znak, to odwiedziłam też Kraków, żeby ustalić szczegóły promocji mojej książki, zobaczyć jak się drukuje i wnieść ewentualne ostatnie poprawki dotyczące kolorów.\nByłam zszokowana, że druk książki to nie bardziej rozbuchana wersja wkładania pendrive’a do komputera. W końcu dowiedziałam się, czym jest tajemniczy „druk offsetowy”, miałam nawet okazję zobaczyć, jak ten skomplikowany proces wygląda krok po kroku.\nFajnie było też zobaczyć CMYK, który do tej pory miał dla mnie formę cyferek w Photoshopie, w postaci prawdziwych, wielkich maszyn z żółtą, niebieską, czerwoną i czarną farbą.\nOglądam kilka stron, które dopiero później będą rozcinane. Nie mogłam wyjść z podziwu, że wszystko jest tak idealnie poukładane, gdybym to ja układała książkę do druku, na pewno pomyliłabym kolejność i zapomniała o połowie stron. Tym większy szacun, że do niedawna robiło się to ręcznie, bez pomocy programów komputerowych.\nTo była naprawdę super wycieczka, pracownicy drukarni byli dla nas przemili i odpowiadali niestrudzenie na setki pytań. Wiecie, czego drukują obecnie najwięcej? Kolorowanek dla dorosłych!\nNie mogło się obyć bez Chrupka! Przedsprzedaż książki rusza już w tym miesiącu, będzie ją też można kupić na Warszwskich Targach Książki. Będę tam w sobotę 21 maja, więc z przyjemnością napiszę Wam też dedykację – dam jeszcze znać o szczegółach.\nZnów nocowałam w pięknych apartamentach Laiko, tym razem udało mi się niczego nie spalić.\nByło dość zimno, więc oprócz secondhandowej sukienki miałam na sobie płaszcz z Mango i ulubioną chustę, ozdabianą złotą nicią.\nUdało mi się też spotkać z Ryfką, której nie widziałam chyba od roku! Strasznie chciałam spróbować kominkowych ciastek, które polecała na blogu, ale trafiłyśmy na moment, w którym panowie akurat zamykali.\nRano zdążyłam jeszcze wpaść do Konrada z Halo Ziemia i wypić herbatę w jego pięknym biurze (Cluster Cowork) z piecami kaflowymi, stylowymi drzwiami i antresolą, na której można sobie uciąć drzemkę.\nA wisienką na torcie tego świetnego miesiąca był telefon od pana z serwisu, że mój rower jest już gotowy po przeglądzie. Odebrałam go po drodze z dworca i zaliczyłam swoją pierwszą przejażdżkę w tym roku – ale się za tym stęskniłam!\nTagi: co słychać\n← Hatifnaty – inspiracje z sieci Wiosenne uzupełnienie garderoby →\n;) 5 maja 2016 o 21:24\nNa masaż zapraszam do Lublina. A wiosna i lato to dobry moment, żeby odwiedzić to miasto, bo dużo się dzieje!\nEdyta 5 maja 2016 o 22:06\nZ ciekawości zapytam – gdzie konkretnie polecasz się udać w Lublinie na masaż? Myślę o tym już od jakiegoś czasu, ale jakoś nie mogę się zorganizować, no i chciałabym trafić w jakieś sprawdzone miejsce :)\nPola - Odpoczywalnia 6 maja 2016 o 10:37\nAsiu, popieram z tym Lublinem, przyjedź kiedyś!\nMarta 6 maja 2016 o 21:25\n„Masumi” przy ul. Hempla (dane kontaktowe moźna znaleźć na stronie). Sylwia to mistrzyni!\nStyle Digger Autor wpisu 6 maja 2016 o 22:10\nO super, jakbym się wybierała, to będę pamiętać:)\n;) 8 maja 2016 o 10:56\nMoże powiem, że nie polecam Spa Orkana ;)\nPati 8 maja 2016 o 22:19\nOj mam nadzieję, że w ramach reklamy książki wpadniesz do Lublina. Co będzie okazją także na masaż. Wszyscy będą szczęśliwi :D\nKlaudia 5 maja 2016 o 21:32\nWczoraj widziałam drogowskaz na Plac Konfederacji, zastanowiłam się co tam właściwie jest, teraz wiem, że następnym razem skręcę :).\nRyfka 5 maja 2016 o 21:43\nHa! Niech się schowa ranking najlepiej ubranych blogerek u Kasi Tusk! Ja się załapałam do kwietniowego przeglądu u StyleDigger! :D\nkobieta lemur 5 maja 2016 o 21:57\nW liceum lubiłam pisać w tramwajach :). W pociągach głównie czytam.\nCo do planera, to oglądałam kiedyś na YT, jak jakaś pani dostosowuje takowy do swoich potrzeb. Między innymi oddawała okładkę do zalaminowania i wymieniała sprężynkę na jakąś sprawdzoną, chyba pobraną ze zużytego kołonotatnika. Dorysowywała też jakieś rubryki na dodatkowych pustych stronach i tworzyła rozbudowaną legendę oznaczeń. Na swój sposób fascynujące, ale ja wolałabym prawdę mówiąc, żeby planer za miliony monet nie wymagał tuningu. Z drugiej strony ja nie notuję aż tyle i aż tak szczegółowo jak ta pani, mogę więc spokojnie używać paperblanksów, które nie pozostawiają wiele miejsca na tego typu zabiegi, ale za to są solidne i trwałe.\nKarolina | Definiuję blog 5 maja 2016 o 22:01\nTen post mnie zawstydza, bo wiem mój kwiecień minął strasznie statycznie i nic szczególnego się nie działo ;)\nUwielbiam Twoje zdjęcia, za ten niepowtarzalny klimat, więc takie podsumowanie to czysta przyjemność dla oka. I książka widzę zapowiada się na równie pięknie ozdobioną tymi fotografiami… już nie mogę się doczekać premiery :))\nMadzia 5 maja 2016 o 22:02\nBardzo lubię ten rodzaj postów, także cieszę się, że mogę je również u Ciebie przeglądać ;) Przy najbliższej wizycie w Warszawie muszę wybrać się z przyjaciółkami do Bristolu na herbatkę ;) Bardzo lubię takie smaczki :) Przyjemnego wieczoru ;)\nAgata 5 maja 2016 o 22:08\nPoratujesz mnie? Jakiś czas temu znalazłam u Ciebie link do topmten miejscówek na wesele w okolicach Warszawy. Cały dzień ślęczę nad blogiem w poszukiwaniach…\nAga 5 maja 2016 o 22:11\nOOO widzę, że w tym samym czasie robiłyśmy warzywne muffiny, które są obłędne!:)\nKarolina 5 maja 2016 o 22:16\nSuper post, dodawaj je co miesiąc!\nI Asiu, mam propozycję/prośbę co do tematu na posta: porównanie życia w Warszawie i Krakowie. Wiem, że oba miasta znasz już dość dobrze, w obu mieszkałaś/mieszkasz parę lat, byłoby to ciekawe do poczytania o Twoich wrażeniach i przemyśleniach.\nKinia 5 maja 2016 o 23:12\nTe warzywne muffiny w weekend odpalam, w temacie planowania polecam mix chyba wrocławsko-warszawski Imomo, czuję że spodoba Ci się kreatywna natura tych dziewczyn :)\nKasia 6 maja 2016 o 07:05\nale super, dziękuję za informacje o targach książki – wybieram się na sto procent! :)\nAguleńka 6 maja 2016 o 07:37\nKoniecznie musisz mi napisać skąd pochodzi ten piękny planner/kalendarz?! JEST TAKI PIĘKNY <3\nAga 6 maja 2016 o 08:33\nBardzo lubię te podsumowania miesiąca :) zdjęcia piękne, teksty także…. i Twoje zdjęcie z pociągu z słuchawkami na uszach bardzo mi się podoba :)\nAnia - Liść jarmużu 6 maja 2016 o 09:00\nHatifnaty skradły moje serce :D Trzeba się wybrać do Oslo ;)\nNie mogę doczekać się premiery książki! Ale to już niedługo.\nPaulina 6 maja 2016 o 09:30\nAle cudnie! Fantastyczny czas – pyszny post!\nElka 6 maja 2016 o 10:19\nPięknie wykorzystany czas <3\nPączek 6 maja 2016 o 10:24\nBardzo miło mi się czyta takie posty – lekkie, idealne na piątek. Kurczę naprawdę się u ciebie sporo działo:) Uwielbiam Stare Bielany, przed długi okres mieszkałam na Bielanach i co tydzień chodziłam tam na spacer marząc o tym, że kiedyś będę mieszkała w jednym z tych mini domków z mini ogródkiem (jak już wygram w totka). Wielkim sentymentem darzę restaurację Karuzel Bielański (naprzeciw metra Stare Bielany) choć nie każdemu przypadnie do gustu. Dla mnie to podróż w wehikule czasu – odnosi się to do jedzenia, poprzez wystrój aż po obsługę. Mają niedrogie zestawy lunchowe, trochę w klimacie baru mlecznego. Jedno ostrzeżenie – odradzam śledzia w śmietanie. Okropny:) Polecam też Pod podłogą z Jadłem na Starych B, choć jak dla mnie zapach w środku odstrasza i jak jeść to tylko w ciepłe miesiące w ogródku. Tanie i domowe polskie jedzenie, też trochę takie barowo-mleczne.Do wyboru 2 zestawy:)\nSkusiłaś mnie afternoon tea w Bristolu – zdecydowania chciałabym się wybrać następnym razem kiedy będę w Warszawie:)\nPola - Odpoczywalnia 6 maja 2016 o 10:36\nAle fajny kwiecień miałaś! Zazdroszczę najbardziej chyba tych samotnych podróży pociągiem. I bardzo mi się podobasz w tej wersji z czerwoną sukienką, płaszczykiem i ta śliczną chustą:)\nD. od czerwonych psów 6 maja 2016 o 12:09\nZ ciekawości zapytam – masz już na oku jakieś planery z myślą o przyszłym roku? Strasznie miotam się w swoich notatkach treningowych i chciałabym jakoś tę kwestię uporządkować, bo jak na razie mam obedience porozrzucane pomiędzy Keep Google, kalendarz i zwykły zeszyt formatu B5. Mocno mnie ta sytuacja męczy, bo chciałabym mieć wszystko w jednym miejscu, ale do tego potrzebuję czegoś… właśnie między kalendarzem, a zeszytem, co z jednej strony pozwoli na robienie dość obszernych notatek, a z drugiej pozwoli planować w oparciu o konkretne daty. Buu.\naqq 7 maja 2016 o 16:56\nsprawdź czy planner Pani swojego czasu paniswojegoczasu.pl… Może będzie Ci pasować :)\nOla (Pani Swojego Czasu) 8 maja 2016 o 09:51\nWiem, że w moim planerze (planer Pani Swojego Czasu) wiele kobiet planuje swoje treningi biegowe :)\nPaulina Natalia 6 maja 2016 o 13:13\na na Targach Książki będzie Pani o jakiejś konkretnej godzinie? bo na ich stronie z informacją o tym dniu nie mogę Pani znaleźć :)\nSatino 6 maja 2016 o 13:24\nEv 6 maja 2016 o 18:52\nAnia D 6 maja 2016 o 20:45\nAsiu, podrzucę Ci moje odkrycie miesiąca, może Ci się spodoba – jeśli znajdziesz chwilę posłuchaj sobie tego podcastu, super gość a i sama zostałam wielką fanką podcastów Kadavy’ego http://kadavy.net/blog/posts/jodi-ettenberg-2/ . Dobrego weekednu! :)\nOooo, dzięki wielkie, uwielbiam podcasty i już sobie dodaję do listy:) W ogóle nie znałam tego bloga, więc podwójne dzięki!\nmialkotek 6 maja 2016 o 21:54\nChałupa na Starych Bielanach za dwie banki to prawie darmo. Zazwyczaj chodzą po cztery. Bierz! No dobrze, żartuję. Dwie, czy cztery bańki, to żadna różnica. Lokalizacja nie jest tania, a domy wymagają ogromnych inwestycji, bo są naprawdę stare. Widzę tylko jedno rozwiązanie. Lotto :D\nEwa 6 maja 2016 o 23:47\nBardzo lubię te wpisy, są naprawdę inspirujące. Afternoon tea w Bristolu niestety chwilowo odpada, ale plac Konfederacji wpisałam na listę miejsc do obejrzenia w weekend przy najbliższej okazji:)\nJoanna 7 maja 2016 o 12:48\nPotwierdzam.Warzywne babeczki, które znalazłam u Ciebie, okazały się przebojem także w moim domu. Dziękuję. :-)\nKamila 7 maja 2016 o 13:00\nSuper wpis, czyta się jednym tchem do tego piękne zdjęcia. Najbardziej podobały mi się te z pieskami, ale jestem nieuleczalną psiarą więc mogę nie być obiektywna. Swoją drogą mam twoją książkę Slow fashion, jak miło, że powstaje kolejna część i wydaje mi się, że jeszcze ciekawsza bedzie, sądząc po tytule :)\nAnnRK 7 maja 2016 o 18:07\nPiękny ten Twój miesiąc.\nA jak znajdziesz jakiś fajny, polski planer (nie za miliony monet), to mam nadzieję, że pokażesz nam go na blogu. ;)\nfasonique 7 maja 2016 o 20:12\nPrzyznam szczerze, że dopiero niedawno do Ciebie trafiłam i bardzo mi się podoba :-) Sporo się u Ciebie działo w zeszłym miesiącu, fajnie się czyta :-) Apropos Katowic to kiedyś dostałam się tam na studia, ale zrezygnowałam i wybrałam Warszawę i do tej pory zastanawiam się jakby to było tam mieszkać, na pewno inaczej niż w stolicy, no ale to kwestia wyborów w życiu :-) Nigdy nie będzie wiadomo co by było gdyby :-) Pozdrawiam!\nMarlena 8 maja 2016 o 10:51\nmyślę, że nie jestem jedyną osobą, która ma straszny problem z butami na wiosnę, może jakiś przewodnik? Uwielbiam twój blog, czytam kilka lat, a to dopiero mój pierwszy komentarz:))\nNat 8 maja 2016 o 15:24\nTwoj blog jest bardzo ciekawy, zapraszam na mojego http://hernameisnat.blogspot.co.uk ?\nBlog w Spódnicy 8 maja 2016 o 17:17\nNie mogę napatrzeć się na psiaka! Rzeczywiście wygląda jak dywanik! :)\nKacha 8 maja 2016 o 18:12\nCześć! Twój planer może i się psuje, ale jest przepiękny, nie można mu tego odmówić :) Ja korzystam z polskiego kalendarza o nazwie Multiplaner. Kosztuje stówę – moim zdaniem to drogo – i jest najbrzydszy z możliwych, ale ma bardzo ciekawy sposób porządkowania notatek. Nigdy wcześniej się z czymś takim nie spotkałam. Kto wie, może właśnie taki kalendarz by Ci pasował!\npstra matrona 9 maja 2016 o 01:16\nTen pomysł z podsumowaniem miesiąca jest wspaniały! Muszę zacząć to robić sama dla siebie, żeby pamiętać i żeby uświadomić sobie ile fajnego się wydarza.\nCo do planerów, dziewczyny ja też mam zawsze problem na styku ładna okładka/ porządne wykonanie/ fajny układ/ dużo miejsca. I ostatecznie doszłam do kupowania czystego porządnego notesu i robienia w nim swoich tabelek ręcznie. Trochę roboty ale bardzo polecam, bo dopasowanie 100% a ładne zeszyty są sporo tańsze kiedy nie są planerami.\nBEATA REDZIMSKA 9 maja 2016 o 10:03\nJoasiu, tyle rzeczy, inspirujacy miesiac, oj w pociagach, dojazdach, mozna sporo zrobic i pewnie sporo rzeczy napisac, bo skoro nic innego i tak nie ma sie do zrobienia, cala uwaga zostaje skoncentrowana na jednym zajeciu. Pozdrawiam serdecznie Beata\nColorfulwold 9 maja 2016 o 22:18\nUwielbiam takie podsumowania! Mega inspiracja i motywacja do zrobienia też czegoś w swoim życiu. A napisanie książki to takie moje małe marzenie, więc szacun, że Tobie się to udało :)\nladyagat 10 maja 2016 o 11:35\nŚwietny post i piękne zdjęcia. Też chcę wiedzieć skąd pochodzi ten plenner? Pozdrawiam z Madrytu!\nSukienka na wesele 12 maja 2016 o 14:30\nBardzo klimatyczne fotki, widać, że masz oko. Jeszcze tu zajrzę ;) pozdrawiam\nKarolina 12 maja 2016 o 23:51\nTeż uwielbiam masaże :) Jak będziesz w okolicy Cieszyna, to polecam EstetiQ day spa (co miesiąc robią promocje i często można trafić na różne fajne zabiegi w dobrej cenie).\nJules 13 maja 2016 o 12:37\nAsiu, na Bielanach KONIECZNIE kawa w księgarni Baczyńskiego! Księgarnia stoi tam od bodajże lat 70. (dla mnie od zawsze ;)), zawsze kupowało się tam podręczniki do szkoły, potem o mały włos by jej nie zamknęli, ale pojawił się ktoś genialny, kto zorganizował w Baczyńskim również fajne miejsce do posiedzenia i teraz księgarnia znów tętni życiem! Cudowna atmosfera, przekochana obsługa i super kawa (moje ulubione migdałowe latte – polecam!)\nHa, przejeżdżałam tam dziś na rowerze i zastanawiałam się o co chodzi, wpadnę na pewno, dziekuję!\nhania 13 maja 2016 o 16:10\nW książce napisałaś: „nieatrakcyjne-buty i torebki ze sztucznej skóry”. Czy ja dobrze zrozumiałam, że torebka z Zary jest sztuczna? To jak to jest z tym Asiu nieatrakcyjne czy atrakcyjne?\nStyle Digger Autor wpisu 13 maja 2016 o 16:26\nTak, jest sztuczna, ale kupiłam ją dłuuuugo przed tym, zanim zaczęłam się nad slow fashion zastanawiać + nie widać tego po niej przez pikowania.\nhania 15 maja 2016 o 19:21\nBędę się czepiać bo mam tu jakąś niespójność. Kolejny cytat:” …sztuczna skóra nigdy nie wygląda dobrze i nie uratują jej nawet designerskie dżinsy i koszula ze znanym logo. Nigdy nie będzie stylowa…”. Wydawało mi się ze jesteś konsekwentna w swoich poglądach. Chyba musisz napisać sprostowanie do tego, bo chyba zdajesz sobie sprawę, że wiele osób pod twoim wpływem zmienia podejście do ubrań. No i niech się trafi jedna osoba, która wyrzuciła wszystko z „eco” skóry na poczet tej „nieudawanej” – prawdziwej. To co jej powiesz Asiu? Można się przeprosić z „eco” bo po niej nie widać, że sztuczna?\nStyle Digger Autor wpisu 16 maja 2016 o 11:01\nRozumiem, ale nie rozwieję Twoich wątpliwości w takim razie, bo zwyczajnie mam inne zdanie. Dla mnie wyrzucanie czegoś, co dobrze mi służy, jest bez sensu, bo choć żadna inna torebka ze sztucznej skóry się u mnie nie sprawdziła, to ta dzięki grubym pikowaniom trzyma się i wygląda świetnie od 7 lat, więc nie widzę powodu, dla którego miałabym się jej pozbywać.\nhania 16 maja 2016 o 21:35\nOdpowiadasz wymijająco. Co to znaczy mam inne zdanie? Że to co pisałaś w książce jest już nie aktualne? Że jednak sztuczna skóra może wyglądać dobrze?\nPrzecież ja nie chce abyś ta torebkę wyrzuciła. Nie chodzi oto a o konsekwencje wypowiedzi. A wątpliwości jakie się u mnie pojawiły to tylko takie, że wątpię w twoją szczerość.\nStyle Digger Autor wpisu 16 maja 2016 o 22:28\nNie wymijająco, ale nie wiem co jeszcze mogłabym na ten temat powiedzieć – mam w szafie starą torebkę, którą lubię, bo jest wyjątkiem od reguły, wygląda i trzyma się dobrze, czemu sama się w poście dziwię. Torebki z eko skóry generalnie mi się nie podobają i uważam je za mało trwałe, więc ich nie kupuję, ale kiedyś kupowałam, ta przetrwała i wygląda dobrze, więc ją mam. Naprawdę nic więcej nie uda mi się z siebie na ten temat wykrzesać, jeśli masz ochotę oskarżać mnie o brak szczerości (swoją drogą jaki miałabym mieć w tym cel?), nic nie zrobię, temat nie jest wart naszego czasu moim zdaniem:) Uwierz, że nie chciałam Cię swoją zarową torebką urazić;) Pozdrowienia!\nWearowska 16 maja 2016 o 14:04\nPiękne zdjęcia, naprawdę miło się przegląda ♥♥♥\nendorfinyalexy.blogspot.com 18 maja 2016 o 11:52\nAsiu, bardzo lubię czytać Twojego bloga, ponieważ bije od Ciebie dużo ciepła. Uwielbiam wpisy z serii hatifnaty, bo zawsze mogę się czegoś ciekawego dowiedzieć. Pozdrawiam serdecznie :)\nanika 25 maja 2016 o 21:28\nAsiu, na wstępie chciałabym napisać, że Twój blog jest pierwszym, który zainteresował mnie na tyle, że śledzę go regularnie:) Sama marzę o napisaniu swojego bloga, ale chyba jeszcze musze się nauczyć slow life, by znaleźć na to czas, więc Twoją książkę zakupię na pewno. Super wpis o Katowicach, musze koniecznie odwiedzić Muzeum Śląskie. Tak się składa, że ja akurat studiowałam w Katowicach i przez cały czas myślałam jakie to miasto jest brzydkie i jak zazdroszczę studentom z Krakowa (do Krakowa na studia się nie dostałam). Studiowałam 6 lat 2 kierunki, więc na ostatnim roku wybrałam się na MOST do Krakowa. I tutaj czar pryska, bo o ile w mieście się zakochałam (tutaj mieszkam do teraz) tak studiowania nie wspominam dobrze. Tęskniłam ze moimi Katowicami, za studentami, którzy szanują swoich profesorów, nie olewają zadanych lektur i nie czują się panami świata, bo studiują na UJ. I to właśnie te 5 lat w Katowicach wspominam wspaniale i nie zamieniłabym tego na żadne inne miasto. A Katowice zmieniają się, to prawda, miasto korzysta z tego, co jest jego atutami i świetnie się w tym czuje. Miło odwiedzać tam znajomych i widzieć, jak miasto kwitnie:)


Niezwykły gest policjantki podczas Strajku Kobiet we Wrocławiu! Krótki filmik podbija sieć | Viva.pl\nRafał Kowalski • 26 października 2020 12:00\nMiniony weekend przyniósł kolejną falę protestów w całej Polsce. Tysiące rodaków wyszło na ulice małych i większych miast, by wyrazić swój sprzeciw wobec zeszłotygodniowego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, który za niezgodne z konstytucją uznał aborcje wykonywane ze względu na liczne wady genetyczne płodu. Wszystkie z manifestacji są otaczane kordonem policji, która – jak wynika z relacji świadków – czasami zachowuje się zbyt brutalnie i stronniczo. Tym bardziej niespodziewanym i miłym gestem był ten, który nagrali protestujący z Wrocławia.\nPolicjantka zaczęła bić brawo demonstrującym – wideo\nW sobotę ulicami Wrocławia przeszedł kolejny z pokojowych marszy przeciwników wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Jak podała Gazeta Wyborcza w wydarzeniu wzięło udział około 3 tysięcy osób, które spacerowały w kierunku Archidiecezji Wrocławskiej. Na jej bramie zawieszono wieszaki – symbol protestów.\nWokół demonstrujących jak zawsze pojawiło się wiele funkcjonariuszy policji i radiowozów. Ku zdumieniu tłumu, nagle z jednego z pojazdów wysiadła kobieta będąca na służbie w pełnym umundurowaniu i zaczęła klaskać! „Chyba jeden z najlepszych momentów manifestacji na wrocławskich ulicach. Pani Policjantka macha do nas i bije brawo. Ludzie machający i klaszczący z balkonów, kierowcy trąbiący na ulicach, wielka solidarność z kobietami”, opisał zdarzenie pan Paweł, uczestnik wrocławskiej demonstracji. „Policjantka bije brawo demonstrującym, nie demonstrujących”, dopisała pod nagranym przez siebie filmikiem Pani Karolina.\nZobaczcie, jak tłum zareagował na wsparcie od policjantki. To wideo dodające otuchy protestującym słusznie już stało się hitem sieci!\nPo ogłoszeniu orzeczenia zależnego od PiS Trybunału Konstytucyjnego tłumy wrocławian wyszły na ulice. Uczestnicy piątkowego protestu żywo reagowali na każdy gest w ich stronę. Kiedy mijający ich kierowcy samochodów trąbili, udzielając wsparcia, klaskali i dziękowali. Wielką sympatię wzbudziła w tłumie pilnująca przebiegu manifestacji policjantka. Machała do przechodniów i biła brawo. Manifestujący odwdzięczali się tym samym. "Chyba jeden z najlepszych momentów manifestacji na wrocławskich ulicach. Pani Policjantka macha do nas i bije brawo" – skomentował jeden z protestujących. #protest #kobiety #Wrocław\nPost udostępniony przez TVN24 (@tvn24.pl) Paź 25, 2020 o 8:54 PDT\nTAGI #aborcja #policja #Strajk Kobiet


Kod produktu: 5905669713665\nSelen jest to mikroelement niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu ludzkiego. Konieczne jest codzienne dostarczanie tego pierwiastka wraz z dietą lub poprzez suplementację, ponieważ jego niedobór prowadzi do szeregu niepożądanych dolegliwości. Selen jest elementem budulcowym enzymów, w tym niezwykle ważnej peroksydazy glutationowej, która bierze udział w ochronie komórek przed wolnymi rodnikami. Pomaga więc w ochronie komórek przed stresem oksydacyjnym. Niezwykle ważną rolą selenu w organizmie jest również wspomaganie prawidłowej pracy tarczycy oraz układu odpornościowego. Suplementacja tego pierwiastka polecana jest również Paniom dbającym o swoją urodę od wewnątrz. Od dawna znany jest wpływ selenu na zachowanie włosów i paznokci w zdrowej kondycji.\nSuplement diety Selen Bene Vobis występuje w wysoce przyswajalnej, organicznej formie L-selenometioniny. Związek ten stanowi połączenie selenu oraz aminokwasu białkowego - metioniny. Organiczne formy selenu są najbardziej pożądane ze względu na swoją przyswajalność w porównaniu ze związkami nieorganicznymi. Supelement diety Selen Bene Vobis przeznaczony jest dla świadomych konsumentów chcących uzupełnić swoją dietę\nw ten ważny mikroelement, który przyczynia się do:\nJedna kapsułka suplementu diety Selen Bene Vobis zawiera 100mcg selenu pochodzącego z L-selenometioniny oraz naturalny prebiotyk pozyskiwany z nasion cykorii – inulinę. Selen nie zawiera żadnych dodatków: konserwujących, wiążących czy stabilizujących. Krótka i przejrzysta lista składników gwarantuje bezpieczną suplementację opartą tylko i wyłącznie na niezbędnych substancjach.\nSposób użycia:1 kapsułka raz dziennie. Spożywać popijając dużą ilością wody. 1 kapsułka = 100 mcg Selenu (L-selenometionina) tj. 182 % RWS*\nSkład: Inulina, kapsułka żelatynowa, selen (L-selenometionina).\nZawartość opakowania: Selen (L- selenometionina) - 100 kapsułek


Mourinho: Liga hiszpańska jest łatwiejsza - DumaKatalonii.pl- strona Barcelony\nJosé Mourinho uważa, że „łatwa” liga hiszpańska jest pokusą dla wielu graczy.\nPortugalski szkoleniowiec dywagował na temat świata piłki nożnej, jakości lig europejskich i decyzji podejmowanych przez zawodników. W wywiadzie dla „London Evening Standard” wyjaśnił, że „najlepszą ligą jest ta, w której jest najtrudniej i jego zdaniem jest to ta, w której pracuje obecnie (Anglia). W takiej lidze można udowodnić, że jest się faktycznie dobrym, gdzie nie jest łatwo o mistrzostwo. W Anglii nie zdobywa się 100 punktów w sezonie i nie trafia się 125 bramek, nie osiągnie tego nawet Manchester City w tym sezonie”.\nMourinho dodał również, że „łatwiej jest odnieść sukces za granicą. Jeśli napastnik gra dla FC Barcelony czy Realu Madryt łatwiej mu zdobyć 50 bramek, niż grając w Anglii. Te kluby tym samym stają się bardzo atrakcyjne dla zawodników, nie możemy ich za to winić. Jako trener też miałem przeczucie, że chciałem iść do Realu Madryt, opuszczając Premier League”.\nMourinho uważa także, że Eden Hazard, jeden z najlepszych zawodników w Chelsea, jest na dobrym miejscu, „aby stać się jednym z najlepszych graczy na świecie. Teraz widzi piłkę nożną z innej perspektywy. Wie co jest najlepszym sposobem, aby ukryć swoje słabości i poprawić to co musi poprawić”.\nPoprzedniLista powołanych na Getafe\nNastępnyTello i Cuenca typowani jako wzmocnienia dla Arsenalu i Tottenhamu


Bułka drożdżowa z rodzynkami - DoradcaSmaku.pl\nWybierz składnik mąka pszenna typ 650 cukier kryształ sól masło żółtko jajek jajko mleko ciepłe drożdże świeże rodzynki esencja waniliowa\ncukier kryształ 2 szkl.\nDrożdże wymieszać z łyżeczką cukru do uzyskania płynnej konsystencji, wymieszać z łyżeczką mąki.\nStopić masło i odstawić do ostygnięcia.\nMąkę dokładnie wymieszać z solą i cukrem.\nCieple mleko połączyć ze stopionym masłem i zaczynem drożdżiwym, po czym wlać do suchych składników.\nDodać dwa żółtka i całe jajko (moje akurat miało podwójne zółtko).\nCałość krótko zmiksować z esencją waniliową - tylko do uzyskania jednolitej konsystencji.\nDługą keksówkę wyłożyć papierem do pieczenia i wylać ciasto - wierzch obsypać rodzynkami.\nForemkę wstawić do wyrośnięcia do piekarnika nagrzanego do 50*C na 25-30 minut.\nPo wyrośnięciu podnieść temp. do 165-170*C i piec ok. 40-45 minut do zrumienienia wierzchu.\nbułka rodzynkami drożdżowa\niziona 05.09.2015 18:15\nWspaniała, bardzo lubię taką\nOlaf*71 05.09.2015 17:35\nale wyrosnieta :p\nMniam 05.09.2015 15:57\nTaką bułę z chęcią zjadłabym do porannej kawy :)\nJusti2401 05.09.2015 14:10\nAle wspaniałości :) Musi pięknie pachnieć.\nHabibi 05.09.2015 07:51\nMisia, czasami to jest jedyne zdjęcie jakie uda mi się zrobić ... W przekroju będzie dzisiaj dodane - jak dodawalam przepis buła była zbyt gorącą, aby ją kroić. Wiele razy tak mi się zdarzało, że coś piekłam i jak styglo to mnie akurat nie było w domu, a jak wracalam po kilku godzinach, to już nie było czego ptrykać ... haha ;) Mam takiego smakosza w domu, co potrafi np. w sobotę pochłonąć całą wielką piekarnikową blachę ciasta ;)\nmisia53 04.09.2015 23:50\nBardzo lubię również ,chociaż nie pamietam kiedy takie jadłam . Jeszcze chyba jak moja mama robiła. Habibi szkoda ,że nie robisz zdjęć w przekroju , wiele przepisów fajnych widziałam u Ciebie ale nie pokazałaś ich w pełni.\nSkotka 04.09.2015 22:30\nCoś dla mnie:) Bardzo lubię.\nMama niejadka 04.09.2015 20:38\ngosia1988 04.09.2015 20:26\nagnieszka214 04.09.2015 20:24


Dobry lider – czyli kto? - TEST\nDobranie zespołu tak, aby jak najlepiej wykorzystać potencjał każdego z jego członków, to jedno z kluczowych wyzwań przed jakim stają firmy. Szczególnie istotną rolę w tym działaniu pełni lider, który czuwa nad pracą innych i mobilizuje grupę do działania. Rekrutacja lidera to dziś nie lada sztuka. Coraz rzadziej o umiejętnościach managerskich kandydata świadczy jego dorobek, a kluczowy w decyzji o zatrudnieniu staje się potencjał ewentualnego przywódcy. W jaki sposób zrekrutować dobrego lidera i na co zwracać uwagę podczas rozmów kwalifikacyjnych?\nJak pokazują badania, wybitni liderzy odróżniają się od innych pracowników bardzo wysoką inteligencją emocjonalną, która jest ważniejsza niż wykształcenie oraz IQ. Dobry przywódca to osoba, która potrafi rozpoznawać stany emocjonalne własne i innych, a także wie, jak radzić sobie z emocjami w różnych, nawet trudnych, sytuacjach. Lider to ktoś empatyczny, o dużych zdolnościach adaptacyjnych, mający świadomość organizacyjną oraz potrafiący wczuć się w rolę mentora.\nFunkcjonujący kiedyś stereotyp mówiący o tym, że lider to osoba wymagająca i niedostępna, która zdobywa szacunek współpracowników, bo wywołuje u nich strach, ma niewiele wspólnego z rzeczywistością Współczesny dobry lider potrafi pracować w zespole i pokierować jego członkami tak, by jak najlepiej wykorzystać ich potencjał. Umie zainspirować innych do działania na rzecz wspólnego celu, działać pod wpływem stresu i podejmować trudne decyzje. Cechą wyróżniającą jest także pewność siebie rozumiana jako świadomość własnych możliwości oraz umiejętności. Dobry lider nie jest autorytarnym zwierzchnikiem, ale raczej partnerem nastawionym na współpracę.\nPozyskanie dobrego lidera może przesądzić o przyszłym powodzeniu firmy. Taką rekrutację warto zlecić wyspecjalizowanej agencji, która zatrudnia doświadczonych w tego typu projektach headhunterów. Sprawdzoną i najbardziej skuteczną metodą rekrutacji kadry zarządzającej i managerskiej jest Executive Search. Metoda ta pozwala dotrzeć do kandydatów, którzy osiągają sukcesy zawodowe, daje również kompleksową informację na temat zatrudnionego kandydata – jego mocnych stron, ale także obszarów wymagających doskonalenia. Skuteczne dotarcie do kandydatów ułatwia profesjonalizm headhuntera – duże znajomości w danej branży, wyspecjalizowana sieć kontaktów, a także sprawdzone sposoby działania w biznesie. Rekruter rzetelnie bada referencje kandydata, a sposobem sprawdzenia jego kompetencji są m.in. testy psychologiczne i kwestionariusze osobowościowe.\nJakie korzyści daje zastosowanie metody Executive Seach? Jej specyfika wiąże się z dużą odpowiedzialnością. Takie rekrutacje realizowane są bowiem z obowiązkiem zachowania wysokiego stopnia poufności, szczególnie gdy pracodawcy zależy na rekrutacji pracownika już zatrudnionego. Konieczne jest zapewnienie odpowiedniego komfortu prowadzenia rozmów obu zainteresowanym stronom. Korzyścią dla firmy jest także ograniczenie czasu rekrutacji do niezbędnego minimum. Profesjonalnie przeprowadzony proces rekrutacji to równocześnie wizytówka przedsiębiorstwa. Takie działanie wspiera budowanie pozytywnego wizerunku na rynku pracy.\nRekrutacja lidera pod lupą\nOsoba rekrutująca przede wszystkim powinna zdefiniować jakiego pracownika szuka – samo stwierdzenie, że szukamy lidera to za mało. Firmy mają różne style zarządzania, projekty i potrzeby. Należy więc określić jakie zdolności i doświadczenie powinien posiadać kandydat. Przy wyborze odpowiedniej osoby ważna jest konkretna wiedza i wykształcenie, ale w konfrontacji z kompetencjami miękkimi, takimi jak inicjatywa, komunikatywność i elastyczność, schodzą one na drugi plan. W tym zakresie kompetencje osobiste związane ze sferą emocjonalną człowieka są ważniejsze niż umiejętności stricte intelektualne i analityczne. Osobowości nie da się wyszkolić. Jeśli osoba nie ujawnia pewnych cech, nie będzie dobrym liderem. Rekrutacja musi być nastawiona na poznanie charakteru kandydata. Warto więc pytać o konkretne sytuacje i przyglądać się reakcjom. Dobrym pomysłem będzie również zapytanie kandydata wprost – czy chce być liderem. Nie każdy lubi dowodzić. Niektóre osoby, mimo doświadczenia i zdolności, nie widzą się w roli zarządzających zespołem, wolą skupić się na swoich obowiązkach.\nPrzyszłych liderów wyławia się także spośród świeżo upieczonych absolwentów albo nawet studentów ostatnich lat. Warto szukać tych ambitnych, którzy np. realizują program dwóch lat studiów w rok, uzyskują dodatkowe certyfikaty, biorą udział w wolontariatach, angażują się w akcje społeczne.\nFirmy i organizacje poszukują dziś przywódców, którzy spowodują, że ludzie poczują się zmotywowani, zobaczą w pracy sens, wyższy cel. Lider to ktoś, kto potrafi ten sens pokazać bez odwoływania się do formalnego autorytetu. Musi być człowiekiem, który wydobędzie z ludzi chęć działania, sprawi, że będą chcieli się na nim wzorować. Rekrutacja takiej osoby wymaga nieprzeciętnego zaangażowania – sprawdzenie doświadczenia i kompetencji merytorycznych to za mało. Duże znaczenie ma poznanie osobowości i motywacji kandydata. Kompleksowe zaplanowanie całego procesu rekrutacji to szansa na znalezienie prawdziwych diamentów.


Kasyno betphoenix bez bonusu od depozytu ongjg\nZalety bonusów bez depozytu. Prostota: korzystanie z bonusu bez depozytu jest niezwykle proste. Aby móc korzystać z tej premii wystarczy otworzyć konto w kasynie i podać wymagane dane. Gra bez ryzyka: bonusy bez depozytu nie wymagają od graczy wpłacania żadnej kwoty na konto kasyna, dlatego podczas gry nie ma ryzyka utraty własnych Każde kasyno na naszej liście opisane jest wraz z wysokością bonusu bez depozytu. Warto wybrać więcej niż jedno, gdyż przecież nic na tym się nie traci. Zarejestruj się w kasynie – aby otrzymać darmowe bonusy bez depozytu konieczna jest rejestracja konta w kasynie. Nie jest to nic trudnego, gdyż wystarczy jedynie podać swe dane Niektóre kasyna online przyznają bonus bez depozytu automatycznie po tym, gdy po raz pierwszy założysz swoje konto w ich witrynie. Uzyskane darmowe środki możesz od razu wykorzystać na grę, jednak w niektórych przypadkach, w celu aktywowania bonusu, będziesz proszony o wpisanie kodu promocyjnego np. podczas wypełniania formularza rejestracyjnego. To bardzo atrakcyjna oferta, ponieważ bonus bez depozytu jest całkowicie wolny od ryzyka! Oznacza to, że nie musisz inwestować od razu swoich środków, aby zacząć grać w wybranym kasynie online. Odebranie bonusu jest bardzo proste! Jedyne co trzeba zrobić, to wybrać kasyno które oferuje bonus bez depozytu oraz utworzyć konto nowego Istnieje również podział na kasyno bonus powitalny bez depozytu i po prostu bonusy bez depozytu, choć najczęściej spotykane są właśnie te pierwsze. Bonus za rejestrację bez depozytu wymaga od nas założenia konta już na samym początku, w przeciwnym razie – nawet jeżeli w kasynie można zagrać bez zakładania konta – kasyno\nNiektóre kasyna online przyznają bonus bez depozytu automatycznie po tym, gdy po raz pierwszy założysz swoje konto w ich witrynie. Uzyskane darmowe środki możesz od razu wykorzystać na grę, jednak w niektórych przypadkach, w celu aktywowania bonusu, będziesz proszony o wpisanie kodu promocyjnego np. podczas wypełniania formularza rejestracyjnego. To bardzo atrakcyjna oferta, ponieważ bonus bez depozytu jest całkowicie wolny od ryzyka! Oznacza to, że nie musisz inwestować od razu swoich środków, aby zacząć grać w wybranym kasynie online. Odebranie bonusu jest bardzo proste! Jedyne co trzeba zrobić, to wybrać kasyno które oferuje bonus bez depozytu oraz utworzyć konto nowego Istnieje również podział na kasyno bonus powitalny bez depozytu i po prostu bonusy bez depozytu, choć najczęściej spotykane są właśnie te pierwsze. Bonus za rejestrację bez depozytu wymaga od nas założenia konta już na samym początku, w przeciwnym razie – nawet jeżeli w kasynie można zagrać bez zakładania konta – kasyno Potencjał takiego bonusu jest znacznie większy, niż bonusu bez depozytu. Aby zwiększać swoje szanse na wygraną w kasynach, powinniśmy sumiennie obserwować nowe propozycje bonusów obu typów. Te darmowe będą świetną okazją, byśmy wypróbowali dane kasyno na poważnie, a te wymagające depozytu pomogą nam odkuć się finansowo.\nChưa có sản phẩm trong giỏ hàng. kasyno bez depozytu kasyno bez depozytu. Posted on 23 Tháng Hai, 2021 23 Tháng Hai, 2021 23 Tháng Hai, 2021 23 Tháng Hai, 2021 Dostaniesz nawet bonus bez depozytu, który będziesz mógł wykorzystać na starcie swojej przygodzie. Jest nim freebet do 29 PLN, który będziesz musiał obrócić 3x z kursem minimalnym kuponu 1.91. Pamiętaj, że darmowy bonus bez depozytu możesz wykorzystać w dowolnych zdarzeniach z oferty bukmachera – od ofert sportowych, po BetGames. Bonus bez depozytu kasyno pozwala nam poznać specyfikę gier, nawet jeżeli wydaje się nam, że gry slotowe są wszystkie takie same i nie ma co testować różnych tytułów. Przy bliższym przyjrzeniu widać jednak, że taka sama jest tylko i wyłącznie podstawia automatów do gry, a potrafią się on od siebie dramatycznie różnić Najlepsze bonusy bez depozytu 2021 Znalezienie dobrego bonusu bez depozytu dla polskich graczy to dość trudne zadanie. Aby ułatwić Ci znalezienie odpowiedniego bonusu bez depozytu, przygotowaliśmy ten przewodnik, w którym znajdziesz wszystkie najważniejsze informacje o bonusach bez depozytu, oraz jak i gdzie je zdobyć! Kasyno oferuje bonus bez depozytu tylko w formie zachęty do gry. Kasyno bonus bez depozytu, czyli darmowa gotówka na grę charakteryzuje się następującymi cechami: Bonus bez depozytu ma najczęściej wartość kilkunastu-kilkudziesięciu złotych. Wymaga rejestracji konta przez gracza w kasyno. Kasyno STSbet oferuje bonus bez depozytu o wartości 500 darmowych spinów, gdzie jeden spin = 0.10 funta. A więc łączna kwota bonusu bez depozytu wynosi 50 funtów. Aby odebrać bonus trzeba założyć konto w STSbet, a następnie zrobić depozyt na kwotę 50 GBP i zagrać w kasynie.\nAktualne bonusy kasynowe w sprawdzonych kasynach online. Bonusy bez depozytu, za rejestrację, Darmowe Spiny, Darmowa gotówka i inne. Najlepsze promocje w kasynach Darmowe spiny bez depozytu za rejestrację w kasynie - co może być lepszego dla początkującego gracza kasynie online. Darmowe spiny bez depozytu za rejestrację są zapewniane przez właścicieli kasyn za darmo i stanowią doskonałą okazję dla gracza do zapoznania się z interfejsem kasyna oraz gamą gier i dostawców! Takich szans może być od jednej do nawet kilkuset, w zależności od złożoności samego bonusu. Ich wartość narzucona jest z góry i waha się od kilku centów do nawet kilku/kilkunastu euro. Bonus ten można otrzymać jako darmowy dodatek lub za sprawą dokonanego wcześniej depozytu lub spełnionego warunku regulaminowego.\nCzęsto wśród słownictwa, związanego z tematyką kasyn, spotykamy się z wyrażeniem ”kasyno bez depozytu”, ”darmowe kasyno” lub ”kasyno za darmo”. Najczęściej odnosi się to do kasyna bez depozytu z bonusem na start lub możliwości gry w trybie demo w kasynie internetowym bez wykorzystywania realnych środków. Niektóre kasyna online przyznają bonus bez depozytu automatycznie po tym, gdy po raz pierwszy założysz swoje konto w ich witrynie. Uzyskane darmowe środki możesz od razu wykorzystać na grę, jednak w niektórych przypadkach, w celu aktywowania bonusu, będziesz proszony o wpisanie kodu promocyjnego np. podczas wypełniania formularza rejestracyjnego. 40 obrotów bez depozytu przy rejestracji telefonicznej dla ukraińskich graczy i 150% bonusu od depozytu! PRZEGLĄD GRAJ 50 spinów bez depozytu Starburst! 200% (1000 €) Bonus za pierwszy depozyt i 100% za pierwsze 3 depozyty (+ 30FS)! Jak sama nazwa wskazuje, bonus bez depozytu to nic innego jak prezent od operatora kasyna do wykorzystania na stronie do gry. Oznacza to, że wybierając kasyno z bonusem na start bez depozytu, możemy rozpocząć grę bez konieczności wpłaty własnych funduszy. Wted gra odbywa się na koszt kasyna, a my sami możemy generować wielkie


Powstańcze relacje świadków\nWspomnienia harcerza Szarych Szeregów\nur. 24.06.1929 we Lwowie\nharcerz Szarych Szeregów\nłącznik-drużynowy drużyny listonoszy\nHarcerskiej Poczty Polowej\nLato 1944 - Powstanie\nOkoło połowy lipca 1944 r. drużyna moja została oddelegowana jako drużyna przyboczna harcmistrza "Gozdala", który został wyznaczony na stanowisko komendanta Służby Pomocniczej Chorągwi Warszawskiej Szarych Szeregów. Od tego czasu pełniliśmy służbę w jego lokalu, czyli w mieszkaniu, na Powiślu, przy ul. Tamka. Służba trwała codziennie po około 15 godzin, od wczesnych godzin rannych do mniej więcej godziny przed godziną policyjną, aby umożliwić chłopcom powrót na noc do domów. Służbę pełnił codziennie inny patrol (zastęp), co wypadało co trzeci dzień dla każdego harcerza. Ja przebywałem tam codziennie. Pewnego dnia, gdy po usłyszeniu stukania umówionym sygnałem otworzyłem drzwi wejściowe - ze zdumieniem stwierdziłem, że stoi w nich dwóch moich kolegów, z kompletów Gimnazjum im. Staszica, bliźniacy "Jacek" i "Placek", czyli Zygmunt i Józek Przewłoccy. Na twarzach ich również było widać zdziwienie, ale odezwali się umówionym hasłem i okazało się, że przyszli do "Kuropatwy" zameldować na służbę swoją drużynę, czyli 16 WDH im. Zawiszy Czarnego, która od przed wojny istniała przy Gimnazjum Staszica.\nWcześniej, zarówno oni jak i ja domyślaliśmy się jedynie, że działamy w konspiracji, ale nie przypuszczaliśmy, że nasze drogi mogą się na tym polu skrzyżować. Okazało się, że 16-ka, która od początku wojny działała jako drużyna niezależna związana z NOW, na wiosnę 1944 weszła do Szarych Szeregów jako "Sulima" w Bloku "Prochownia" (Ochota).\nOkoło 22 lipca "Gozdal" wydał mi rozkaz, aby wszyscy chłopcy - ze mną włącznie - nocowali po lewej stronie Wisły, w Śródmieściu, u rodzin lub u kolegów, bo wielu harcerzy z mojej drużyny mieszkało po drugiej stronie Wisły, na Pradze lub Saskiej Kępie. Chodziło o uniknięcie ewentualnego odcięcia od drużyny i miejsca zgrupowania w przypadku zablokowania mostów przez Niemców. Spowodowało to naturalnie "wykruszenie się" części chłopców, którym rodzice nie pozwolili nocować poza domem. Mieszkałem na Saskiej Kępie i już od chyba 24 lipca tylko wpadałem do domu aby się przebrać, podobnie jak i mój starszy brat. Nocowałem u kuzynów lub moich chłopaków, codziennie gdzie indziej. Nasi rodzice sami zaangażowani w konspirację byli bardziej wyrozumiali. Zdawali sobie sprawę, że tak trzeba.\nNa kilka dni przed wybuchem Powstania kwatera "Gozdala" została przeniesiona na ul. Bracką 5, w oficynie, na pierwszym piętrze, do lokalu jakiegoś biura, praktycznie w tym czasie pustego. Poza moimi chłopcami mieli być również łącznicy z poszczególnych dzielnic (Bloków), jednak praktycznie tak się nie stało. "Gozdal" rozsyłał chłopców, a także i mnie do komendantów Bloków i jakiś innych miejsc, informując o zmianie aktualnego m.p. ustalając zasady łączności i inne sprawy. Tak więc 30 czy 31 lipca jeździłem przez cały dzień po mieście, na rowerze "Gozdala", a że padał silny deszcz miałem ubranie absolutnie mokre i szczególnie ubrudzone spodnie. Na kwaterze było wtedy kilku chłopców z mojej drużyny a także i inni ludzie z Bloku "Reduta" z Woli.\nO terminie wybuchu Powstania nikt z nas włącznie z "Gozdalem" jeszcze nic nie wiedział. Dostałem więc od "Gozdala" 1 sierpnia przed południem przepustkę aby się udać do domu, umyć się i przebrać, a także pożywić się trochę. Gdy około godz. 13.00 dotarłem na Saską Kępę do domu, zastałem ojca, który pakował za pasek pistolet. Ze zdziwieniem spojrzał na mnie i powiedział: "A ty, co jeszcze tutaj robisz, przecież za parę godzin zaczynamy!" (Ojciec był wówczas zastępcą dowódcy jednego ze zgrupowań AK na Pradze). Uściskał mnie i siostrę, pożegnał się z mamą i wyszedł.\nTak więc przebrawszy się szybko, coś tam zjadłem na stojąco, pożegnałem się z matką i młodszą siostrą i biegiem ruszyłem z powrotem do Śródmieścia. Gdy już wybiegałem z domu mama wyszła na balkon i zawołała "Tadziuniu, a kiedy znów do nas przyjdziesz?", odpowiedziałem "Po wojnie mamusiu, do zobaczenia po wojnie". I tak się stało.\nNa Bracką dotarłem przez most, prawie przed trzecią; niedługo przyszedł łącznik z "Pasieki" z oficjalną wiadomością o godzinie wybuchu Powstania. Do dziś pamiętam tę niedużą karteczkę, którą "Kuropatwa" szybko przebiegł wzrokiem, odczytał i nam pokazał. Było tam napisane: "W" - 17.00, 1 sierpnia". Postanowił przekazać tę informację jak najszybciej poszczególnym komendantom Bloków. Wychodzili więc kolejno łącznicy: "Zagłoba" do "Bazyliki" na Pragę, "Ziutek" do "Cytadeli" na Żoliborz, "Longin" do komendanta Chorągwi na Barską na Ochotę, "Malec" na Mokotów do "Radiostacji", "Pączek" do "Sulimy - Prochowni" na ul. Noakowskiego, a "Bambo" do "Reduty" na Wolę.\nNie wszyscy dotarli wówczas do miejsc przeznaczenia; niektórzy wrócili znacznie później, a inni, jak np. "Zagłoba" zaginęli bez śladu. Po nieudanych próbach jednych, "Gozdal" wysyłał następnych. Na Żoliborz dotarli wreszcie "Longin" i "Pączek", którzy po licznych przygodach wrócili do nas oddzielnie, różnymi drogami. "Longin", dopiero po kilku dniach, a "Pączek" po blisko dwóch tygodniach.\nNiedługo po wybuchu Powstania, jeszcze przed godziną 18-tą stałem akurat przy barykadzie budowanej w poprzek ulicy Brackiej, tuż za skrzyżowaniem z Nowogrodzką. Patrząc w kierunku północnym, w perspektywie widziałem charakterystyczny wówczas najwyższy w Warszawie budynek towarzystwa "Prudential" na placu Napoleona róg ulicy Świętokrzyskiej, zwany potocznie "drapaczem chmur". I oto na znajdującej się na jego szczycie stalowej wieżyczce spostrzegłem łopoczącą na wietrze dużą biało-czerwoną flagę. Po pięciu latach okupacji, gdy barw tych publicznie nie można było pokazywać i oglądać, w najwyższym punkcie ówczesnej Warszawy - jakby drwiąc z okupantów - łopotała biało-czerwona flaga, co znaczyło, że "drapacz" został zdobyty. Takich chwil się nie zapomina!\n. 2 sierpnia, bardzo wcześnie rano, a właściwie jeszcze w nocy, obudził mnie "Gozdal" i wysłał na Powiśle na Tamkę, na poprzednią kwaterę, po jakieś dokumenty, pas, furażerkę i inne przedmioty ukryte w skrytce w podłodze. Objaśnił mi miejsce i sposób otwierania skrytki. Dał również klucze od drzwi wejściowych.\nNasza kwatera na ul. Brackiej 5, na rogu ul. Nowogrodzkiej znajdowała się tuż przy ostatniej polskiej barykadzie, i o kilkadziesiąt metrów od Alej Jerozolimskich, które były ziemią niczyją, pod stałym niemieckim ostrzałem z BGK z jednej i z "Żywca" z drugiej strony. Udało mi się mimo tego przeskoczyć je bez większych kłopotów bo od strony Pragi, Alejami z łoskotem sunęła kolumna czołgów, co zaprzątnęło uwagę obsadzających BGK niemieckich żołnierzy. Przebiegając widziałem jednak leżące na ulicy trupy powstańców; prawdopodobnie poległych wieczorem w ataku na niemieckie kasyno w Alejach, vis a vis ulicy Kruczej. Pod ostrzał niemiecki dostałem się dopiero gdy przeskakiwałem Nowy Świat u wylotu ulicy Chmielnej w stronę Foksal.\nW tym momencie muszę wspomnieć o pewnym zdarzeniu, które właśnie tam miało miejsce. Otóż idąc szybko ulicą Chmielną minąłem się z idącą równie szybko w przeciwnym kierunku grupką kilku powstańców z opaskami i z bronią w rękach. Mieli p-my i tzw. "Sidolówki". Pozdrowiliśmy się nawzajem. Ja opaskę miałem wówczas nie na ręku, ale w kieszeni, bo przecież jeszcze nie całe miasto było w naszych rękach. Ale na ulicy poza nimi i mną nie było nikogo więcej. Nawiasem mówiąc chyba to oni w kilka chwil potem stoczyli zwycięską walkę u zbiegu Szpitalnej i Chmielnej z czołgiem niemieckim, który gdy wracałem już z Powiśla płonął na środku jezdni ulicy Szpitalnej.\nPrzed przeskoczeniem Nowego Światu postanowiłem w ostatniej przed rogiem bramie na Chmielnej zasięgnąć języka co do sytuacji na dalszej drodze. I otóż wszedłszy do bramy zobaczyłem nagle pana, który mieszkał na Saskiej Kępie w tym samym domu co ja tylko dwa piętra wyżej. Wybuch powstania zaskoczył go gdy wracał z pracy do domu, no i został w tej bramie. Poznał mnie. Nie zdążyłem się jeszcze o nic zapytać, gdy on się odezwał: "Tadziu, a co ty tutaj robisz?. Mamusia by się bardzo gniewała, gdyby się dowiedziała, że ty tak biegasz". Cóż miałem robić, przecież nie mogłem mu tłumaczyć, że idę z rozkazem, gdzie i po co. Odpowiedziałem mu więc krótko "Mamusia wie" i nie dowiedziawszy się nic o sytuacji w okolicy odwróciłem się i szybko wyszedłem z bramy. Podszedłem do samego rogu Nowego Światu i chcąc się jakoś zorientować w sytuacji zacząłem delikatnie wychylać się z za węgła budynku. Na jezdni ulicy Nowy Świat, w polu widzenia nie było nic i nikogo. Wyjrzałem więc jeszcze raz i zdecydowałem się, że trzeba skoczyć.\nSkrzyżowanie to było jednak widoczne jak na dłoni z górnych pięter Banku Gospodarstwa Krajowego, toteż gdy tylko zrobiłem kilka kroków padły stamtąd strzały z karabinu maszynowego. Przestraszyłem się naprawdę i zamiast biec do przodu zatoczyłem łuk i wbiegłem z powrotem w ulicę Chmielną, znajdując się na jej przeciwległym chodniku. Być może, że to mnie właśnie uratowało, bo Niemiec ciągnął serię wprzód, tam gdzie powinienem był biec. Zresztą może myślał, że mnie trafił. Ale było mi wstyd tego strachu. Do bramy wracać nie chciałem bo przecież ten znajomy mężczyzna dopiero by mi nagadał. Widział, w którą stronę poszedłem i słyszał strzały. Cóż było robić? Wiedziałem, że muszę iść dalej, postałem chwilę, podumałem, przeżegnałem się i skoczyłem. Zanim zaczęli strzelać byłem już poza połową jezdni. Udało się. To był mój prawdziwy chrzest bojowy. Dalej już poszło łatwo. Szedłem początkowo przez tereny niczyje, bo bramy były wszędzie pozamykane i ani naszych żołnierzy, ani niemieckich i aż do Tamki nikogo nie spotkałem. Doszedłem do znanego mi domu, wszedłem do środka. Wszedłem na piętro i dotarłem do mieszkania. Otworzyłem kluczem drzwi.\nCisza, pustka, znalazłem skrytkę w podłodze, otworzyłem ją i wyciągnąłem wszystko co miałem zabrać. Zamknąłem skrytkę i już miałem wychodzić, gdy spojrzałem jeszcze przez okno w kierunku południowym.\nWidać tam było w oddali, za ogrodami klasztoru i szpitala Czerwonego Krzyża górujący wiadukt kolei średnicowej, a na nim - jak mi się przynajmniej zdawało - malutkie sylwetki żołnierzy niemieckich. Nie mogłem im nic zrobić, byli zbyt daleko, a ponadto, przecież nie miałem żadnej broni. Nie wiedziałem wówczas, że od ostrzału z tegoż wiaduktu, parę godzin wcześniej, niedaleko na Solcu przy przeskakiwaniu ulicy zginął mój ówczesny komendant Bloku - hm. "Jur" (Zygmunt Kotas). Zamknąłem mieszkanie i niezauważony przez nikogo z mieszkańców tego domu ruszyłem w drogę powrotną.\nPo dobrych paru godzinach udało mi się, zaliczając te dwa cholerne skoki po raz drugi, szczęśliwie wrócić na kwaterę na Bracką. Zastałem tam księdza, kapelana z Pragi, który wraz z innymi cywilami posadzeni na czołgach niemieckich, użyci zostali, jako osłona przed atakiem powstańców. Być może były to te czołgi, których chrzęst umożliwił mi poprzedni przeskok przez Aleje. Księdzu udało się jednak zeskoczyć z czołgu w pobliżu barykady i szczęśliwie znalazł się po naszej stronie.\nKsiądz ostro zabrał się do roboty, zebrał nas wszystkich obecnych w największym pokoju gdzie po krótkiej modlitwie i chwili skupienia udzielił nam "absolutio in articulo mortis", (rozgrzeszenie w obliczu śmierci), a także rozdał Komunię świętą i dopiero wtedy, pomimo, że zdołałem już zaznać tej przyjemności - że do mnie strzelano - zdałem sobie sprawę, że to naprawdę nie przelewki.\nTymczasem w kwaterze na Brackiej robił się coraz to większy ścisk. Pojawili się i inni harcerze, funkcyjni z "Zawiszy": "Czarny Piotr" - hufcowy "Karpat", "Rakowski, "Tedzik", "Teka", "Stasiek" z "OL", także "Charłamp".\nTego wieczora nastąpiło natarcie niemieckie, które miało odepchnąć powstańców od Alei Jerozolimskich. W jego odparciu brał czynny udział nasz "Gozdal". Na naszej barykadzie powiewała w dalszym ciągu biało-czerwona flaga.\n"Gozdal" na wszelkie sposoby usiłował nawiązać łączność z dowództwem AK i z "Pasieką", które mieściły się po drugiej stronie Alej Jerozolimskich; kiełkowała już wówczas idea organizacji Poczty Polowej i wykorzystywania kanałów do nawiązania łączności pomiędzy poszczególnymi rozdzielonymi dzielnicami miasta.\nW celu rozpoznania sytuacji byliśmy wysyłani w różne strony, nie tylko w dzień, ale i późnym wieczorem lub nawet w nocy. Na zajętym przez powstańców terenie w wielu miejscach stały posterunki, obowiązywały hasła, które zmieniano co 24 godziny. Mieliśmy więc z tym czasem kłopot, bo gdy wychodziliśmy gdzieś podawano nam hasło obowiązujące w danym momencie, a gdy wracaliśmy hasło było już inne. Nieraz więc trzeba było to hasło zdobyć fortelem, to znaczy pozostając w ukryciu podsłuchać go; ale trzeba powiedzieć, że nie odbywało się to bez dodatkowych emocji.\nDowiedziawszy się 3-go lub 4-go sierpnia, że gdzieś na Kruczej mieści się powstańcza radiostacja "Gozdal" posłał mnie aby ją odnaleźć i nadać jakąś depeszę. Jak zacząłem się tą radiostacją interesować - to gdzieś tam mnie przymknęli. Nie pomogła opaska na ręku z napisem "Mafeking", legitymacji wówczas jeszcze nie mieliśmy. Wzięto mnie na spytki. Po kilku godzinach indagacji, pewnie wzbudziłem zaufanie, bo sprawdzili mnie i zaprowadzili do radiostacji, która mieściła się wówczas na poddaszu budynku warsztatów w podwórzu domu przy ul. Kruczej 11. Po jakimś czasie coś mi przekazano w odpowiedzi dla "Gozdala". Nie znałem treści tej depeszy, ale wiem, że gdy wróciłem na Bracką był bardzo zadowolony i pochwalił mnie na wieczornym apelu.\nNastępnej nocy, cichutko, bez butów, w skarpetkach, w niewielkiej grupie wraz z "Gozdalem", przeszliśmy u wylotu Kruczej na drugą stronę Alej Jerozolimskich, potem dalej na Świętokrzyską do "GK-i". Tam natychmiast, następnego ranka, rozpoczęliśmy uruchamianie Harcerskiej Poczty Polowej.\nPrzy skrzynce pocztowej przy barykadzie na ul. Świętokrzyskiej sierpień 1944 r. (pierwszy z prawej ja - "Topacz" - Tadeusz Jarosz)\n"Gozdal" rozkazem Komen-danta Okręgu AK - "Montera" został oficjalnie mianowany jej komendantem.\nTu muszę wspomnieć o epizodzie, który wówczas stanowił dla mnie radosne przeżycie.\nW pewnym momencie, gdy byłem na Świętokrzyskiej 28, w naszej komendzie przybiegł do mnie jeden z moich kolegów - "Longin" i mówi: "Tadeusz, na posterunku przy bocznym wejściu na teren Poczty Głównej, od strony Świętokrzyskiej vis a vis ul. Czackiego stoi twój brat Władek.."\nNie widziałem go już od ponad dwóch tygodni, toteż z miejsca tam pobiegłem. Okazało się, że na warcie stał już ktoś inny, ale na moje zapytanie o podchorążego Władka (pseudonimu jego - "Walther" wówczas jeszcze nie znałem) skierował mnie do wnętrza na ich kwaterę. Wyściskaliśmy się, wycałowali i pogadali trochę, odtąd już wiedzieliśmy gdzie się szukać. Władek był w tzw. "O.S. Juliusz", kompanii "Grażyna", batalionu "Gustaw-Harnaś". Brali udział między innymi w zdobyciu Poczty Głównej, potem Pałacu Staszica, Komendy Policji na Krakowskim Przedmieściu i Kościoła Świętego Krzyża.\nW piwnicach zdobytego budynku Poczty Głównej na pl. Napoleona znaleźliśmy wycofane z obiegu jeszcze przedwojenne, małe czerwone skrzynki pocztowe z polskim orłem. Było ich niewiele, na pewno poniżej 10-ciu. Po dodatkowym oznakowaniu zieloną lilijką harcerską na piersiach orła, którą miałem przyjemność osobiście malować, rozmieszczaliśmy je w różnych punktach zajętego przez powstańców terenu. "Gozdal" dwoił się i troił, organizując zasady odbioru i roznoszenia poczty oraz formę cenzury. Teren podzieliliśmy na rejony, załatwiliśmy wykonanie pieczątek i rozpoczęliśmy już codzienną obsługę pocztową.\nObowiązywały przepisy dotyczące objętości listów (w zasadzie 25 słów) i zawartości (treści). Wszystkie listy podlegały cenzurze dokonywanej na ogół przez osoby starsze. Nie wolno było podawać nazw jednostek, ich rozlokowania i liczebności. Do moich obowiązków należało właśnie odnoszenie wieczorem zebranych w ciągu dnia listów do cenzury (na ul. Jasną) i odbierania ich wcześnie rano już po ocenzurowaniu, co potwierdzały odpowiednie pieczątki. Przynosiłem je na Świętokrzyską do siedziby Poczty, gdzie po rozsegregowaniu odbierali je chłopcy z mojej drużyny i roznosili po mieście. Obszar doręczeń naszej drużyny był w tym okresie dość duży i obejmował teren od Nowego Światu aż po ul. Towarową i od Alei Sikorskiego (Jerozolimskich) aż po Królewską i jej przedłużenie - Grzybowską. Później, część zachodnią poza ul. Zielną przejęła drużyna "Antka" kwaterująca na ul. Siennej.\nProwadzę moją drużynę na ul. Jasnej (połowa sierpnia 1944 r.)\nDo naszych obowiązków w tym okresie, mniej więcej w połowie sierpnia należała nie tylko obsługa Harcerskiej Poczty Polowej, ale również pomoc żołnierzom w obsłudze punktu obserwacyjnego na ostatnim, tj. 16-piętrze "Prudentialu", czyli najwyższego w owym czasie budynku przy pl. Napoleona w Warszawie ("drapacz chmur"), służba łączników przy zastępcy Delegata Rządu na Kraj, którego siedziba mieściła się wówczas w budynku Banku przy ulicy Jasnej 6, a także inne rodzaje służb doraźnych jak. np. służba porządkowa przy regulacji ruchu ludności cywilnej spływającej do śródmieścia z opanowywanej i pacyfikowanej przez Niemców Woli, budowa stanowisk bojowych na pierwszej linii i barykad, czy też pomoc przy gaszeniu pożarów lub odkopywaniu zasypanych.\nZ każdą z tych służb związane są różne wspomnienia, ale między innymi utkwiła mi w pamięci obsługa punktu obserwacyjnego w "Prudentialu". Już sama droga, którą trzeba było przebyć, aby się tam dostać poprzez częściowo zniszczoną, zagruzowaną i odsłoniętą z braku rozbitych pociskami ścian klatkę schodową, idąc częściowo na czworakach, co trwało około 40 minut dawała mnóstwo wrażeń. Ale dostawszy się tam miało się wspaniały widok praktycznie na całą Warszawę i jej przedmieścia. Widać było pożary, spadające pociski, walące się domy i samoloty lecące czasem niżej niż my się znajdowaliśmy.\nBędąc tam właśnie, niedługo przed 15 sierpnia patrzyłem w kierunku południowo-wschodnim na budynki wzdłuż Nowego Światu, na które aktualnie skierowany był ostrzał artylerii niemieckiej. Fantastyczny to widok, gdy można dostrzec znajdujący się w ostatniej fazie lotu pocisk, który uderza w dach budynku robiąc w nim dziurę i rozrzucając fragmenty pokrycia dachu. Następnie po bardzo krótkiej chwili cała górna część budynku unosi się w górę, widać błysk, tuman pyłu, lecące w górę kawałki dachu, belek, cegieł i dopiero wtedy słychać huk, choć to przecież tak niedaleko. Światło jest jednak wielokrotnie szybsze niż dźwięk.\nW chwilę potem patrzyłem trochę dalej w tym samym kierunku, za Wisłę na Saską Kępę, gdzie mogłem dostrzec mój dom rodzinny. Zastanawiałem się, co tam się dzieje z moją mamą i siostrą, które tam zostały. Nie wiedziałem, że właśnie mniej więcej w tych dniach mój ojciec, który po upadku powstania na Pradze 4-go lub 5-go sierpnia wrócił do domu, został wraz z wieloma innymi mężczyznami "wygarnięty" przez Niemców z domu i zabrany do obozu, naprzód na ul. 11-go Listopada (na Pradze), potem do Zakroczymia, a wreszcie wywieziony do Berlina.\nNie wiedziałem wówczas, że dwa czy trzy dni później w "Biuletynie Informacyjnym" przeczytam krótka notatkę - ogłoszenie "Władysława i Tadeusza Jaroszów walczących gdzieś w Śródmieściu pozdrawiają rodzice i siostra z Saskiej Kępy".\nKartkę z listem tej treści, pisaną prawdopodobnie w ciągu tych kilku dni gdy ojciec był znów i jeszcze w domu, przetransportował któryś z naszych przepływających Wisłę kolegów i oddał do redakcji "Biuletynu Informacyjnego" nie widząc innej możliwości przekazania jej treści. Nazwisk wówczas jeszcze nie używaliśmy, tylko pseudonimy.\nDni biegły szybko, nie mieliśmy czasu ani okazji, żeby się nudzić, a nawet, żeby się porządnie wyspać. Z racji pełnienia służby łączników przy zastępcy delegata Rządu na kraj wyfasowaliśmy jednakowe czarne kurtki. Ratowaliśmy też płonące budynki na Świętokrzyskiej, między innymi nasz budynek "drapacza chmur", gdzie trzeba było ewakuować, czyli wynosić lub wyrzucać cały magazyn butelek zapalających i gdzie spaleniu uległa nasza kwatera. Pracowaliśmy też przy budowie stanowisk strzeleckich na ruinach zniszczonego i spalonego budynku na pierwszej linii ognia, na rogu ulicy Marszałkowskiej i Królewskiej. Leżąc tam na gruzach i starając się ułożyć osłony z gorących jeszcze cegieł musieliśmy poruszać się bardzo ostrożnie bo po drugiej stronie ulicy Królewskiej w krzakach zielonego jeszcze Ogrodu Saskiego były stanowiska niemieckie. Każdy nieostrożny ruch groził natychmiastowym ostrzałem z tamtej strony.\nZ tego okresu pochodzi ocalały list - kartka ode mnie do brata. Jest to eksponat o tyle specyficzny, że nie posiada on pełnego adresu ani pieczątek. Można więc przypuszczać, że jako drużynowy dałem go po prostu chłopakowi idącemu z pocztą w tamten rejon, wyjaśniając gdzie może znaleźć brata. Wtedy był on jeszcze w Pałacu Staszica.\nMój list do brata\nByliśmy coraz bardziej zahartowani i obyci z nieustannym ostrzałem artyleryjskim, przez tzw. "grubą bertę" czyli ciężkie działa kolejowe, bombardowaniem, jak również z ostrzałem przez tzw. "krowy", czyli sześciostrzałowe miotacze min (Nebelwerfer), które padały zwykle salwami po sześć sztuk. Nazwa "krowa", używana na terenie Śródmieścia, czy też "szafa" na terenie Starego Miasta pochodziła od odgłosu jakby ryk krowy lub też zamykanie silnie skrzypiącej szafy, który słyszało się sześciokrotnie w chwili wystrzeliwania tych pocisków przez Niemców. Krótko po ostatnim "ryknięciu" następowały wybuchy padających pocisków. Były dwa rodzaje krów - burzące i zapalające wystrzeliwane na ogół na przemian. Obiekt był burzony i podpalany. Ludzie, którzy znaleźli się w miejscu trafienia "krowy zapalającej" ginęli w męczarniach.\nZ początkiem drugiej połowy sierpnia 1944 roku kwaterowaliśmy w budynku szkoły przy ul. Zgoda róg Sienkiewicza na drugim piętrze; obiady jadaliśmy w kantynie przy ul. Świętokrzyskiej róg Jasnej (w tym miejscu, gdzie obecnie wybudowany jest nowy budynek sąsiadujący z dawnym "drapaczem chmur".\nTego dnia mając wolne przedpołudnie zwolniłem się u swego zwierzchnika hm ppor. "Gozdala" (Przemka Góreckiego) i wybrałem się odwiedzić brata - Władysława, który był w batalionie "Harnaś" (kpr. podch. "Walther") od kilku dni w Pałacu Staszica. Tak się dobrze złożyło, że brat również nie miał tego dnia służby i po obejrzeniu ich "posiadłości" i widoku przez wywalone okno na Krakowskie Przedmieście i kościół św. Krzyża, mogliśmy trochę czasu spędzić razem, siedząc na podwórku Pałacu i w promieniach silnie grzejącego letniego słońca, rozmawiając zastanawialiśmy się co tam teraz może robić nasza rodzina pozostała po drugiej stronie Wisły.\nKoło południa nadszedł już czas, aby się pożegnać. Szedłem na obiad, a następnie miałem służbę. Niedługo przed moim odejściem rozpoczął się ostrzał z "krowy". Jedna seria upadła gdzieś po drugiej stronie Nowego Światu, druga zaś w okolicy ul. Kopernika. Układ miejsca trafień poszczególnych serii był przeciwny do kierunki mojej drogi, toteż spokojnie ruszyłem z powrotem do siebie. A jednak, gdy przez ruiny na tyłach Pałacu dotarłem do ulicy Ordynackiej i zbliżałem się do przejścia pod barykadą przez Nowy Świat, usłyszałem ponownie charakterystyczny odgłos, jak mówiliśmy "nakręcanie krowy". Przylgnąłem do muru, a w tym momencie kolejna salwa spadła na gruzy między Pałacem i Ordynacką, gdzie przed chwilą przechodziłem. Gdy tylko huk przebrzmiał, szybko pod barykadą przeskoczyłem przez Nowy Świat i dalej szedłem ulicą Warecką, by mniej więcej w połowie drogi do placu Napoleona skręcić w prawo i przez przebite przejście w murach częściowo zniszczonego i wypalonego domu czynszowego dostać się na ul. Świętokrzyską u wylotu ul. Czackiego.\nPrzechodziłem już przez dziurę w ostatnim murze i za niedużym zagruzowanym placykiem widziałem ul. Świętokrzyską i barykadę przy Czackiego, gdy ponownie odezwały się "krowy". Przeszedłem szybko jeszcze parę kroków i już skręcałem w Świętokrzyską, kiedy machinalnie obejrzałem się za siebie. Usłyszałem huk, zrobiło się szaro, a chmura kurzu unosiła się znad ulicy Wareckiej, stamtąd gdzie dosłownie przed chwilą byłem!. Stojący fragment ściany znacznie się zmniejszył. Mimo, że byłem harcerzem zakląłem brzydko, a jednocześnie pomyślałem, że jednak na moje szczęście, o chwil kilka te "krowy" się spóźniły. Pomimo tego nie byłem zbyt zadowolony, bo kierunek przesuwania się kolejnych salw był jednak zgodny z kierunkiem mojej drogi.\nSzybko poszedłem Świętokrzyską. Przeciąłem przy barykadzie wylot ul. Mazowieckiej na plac Napoleona i zbliżałem się do celu. Niezależnie przecież od wszystkiego mój żołądek czuł, że czas na obiad. Kiedy wszedłem do naszej kantyny, koledzy siedzieli już przy stołach i jedli. Był to jeszcze ten okres, gdy zupy były w miarę gęste i pływała w nich prawdziwa kasza lub makaron. Pobrałem swoją miskę zupy, która jakoś szczególnie smakowicie pachniała i dymiła. Usiadłem przy stole tuż pod i tyłem do zabitego wielką dyktą okna wystawowego, zaraz na prawo od drzwi wejściowych. Dosłownie w tym momencie odezwał się ponownie sześciokrotny głos "krowy" i zanim zdążyłem choć raz zaczerpnąć łyżką zupy, rozległo się bardzo blisko szereg kolejnych wybuchów, w powietrzu zrobiło się szaro, słychać było brzęk rozbijających się resztek szyb, a wielka decha zasłaniająca okno wystawowe zwaliła się na nasze głowy. Stół się przewrócił, ławka razem z nami też, a nie zjedzona zupa płynęła po podłodze wśród gruzu i pyłu.\nSalwa "krowy" tym razem trafiła w budynek naprzeciwko stołówki zabijając w bramie parę stojących tam osób. Nam poza kilkoma guzami, na szczęście, tym razem nic się nie stało, tylko obiadu już nie zjedliśmy. Ponieważ ci, którzy zaczęli jeść najwcześniej byli najmniej poszkodowani, przysłowie "kto późno przychodzi ten sam sobie szkodzi" sprawdziło się w praktyce, a my żartowaliśmy sobie, że naszą zupę "krowa" zjadła.\nWidocznym znakiem prześladowania nas przez "krowy" był fakt, że kilka dni później budynek naszej aktualnej kwatery przy ul. Zgoda róg Sienkiewicza został częściowo zniszczony przez "krowy" burzące, a następnie podpalony przez "krowy" zapalające i musieliśmy poszukać sobie nowego lokum.\nPomimo tych najrozmaitszych, drobnych przecież kłopotów, to jednocześnie codziennie, a nawet co chwilę ocieraliśmy się o śmierć. Mniej więcej w tym czasie pogrzebaliśmy jednego z naszych zwierzchników, szefa "Pasieki" hm. "Jacka" (Edwarda Zürna), straciliśmy również jednego z naszych chłopaków ps. "Ślusarski", który poszedł na przepustkę do domu i już nie powrócił (50 lat później dowiedziałem się, że zginął). Mimo tego, a może właśnie dlatego nasi bezpośredni dowódcy, a przede wszystkim "Gozdal" byli niestrudzeni w podtrzymywaniu naszych nastrojów. Odbywały się kominki-ogniska, m. innymi jedno z nich w dniu 15 sierpnia w podziemiach "Prudentialu" w sali nieczynnej restauracji, na których śpiewaliśmy piosenki harcerskie, słuchaliśmy gawęd i odbywały się przyrzeczenia.\nŚpiewaliśmy zresztą nie tylko na tych ogniskach, ale czasem i wieczorami na kwaterze, która przecież we wszystkich kolejnych miejscach mieściła się na piętrach budynków. Niejednokrotnie denerwowało to nawet ludność cywilną, która w większości żyła już w piwnicach. Mówili więc "tu domy się walą w gruzy, bomby lecą, a oni śpiewają". Ale przecież my byliśmy młodzi, a ten śpiew dodawał nam otuchy, mieliśmy przecież obowiązki, biegaliśmy po ulicach, a nie byliśmy przytłoczeni obawami i zamknięci w piwnicach. Z czasem to zrozumiałem.\nNasza kolejna stanica mieściła się na ul. Szpitalnej 3, na II piętrze, a obok w budynku przy ul. Szpitalnej 5, swoją kwaterę miały harcerki. Zmiana kwatery nie wpłynęła na zakres i rodzaj naszych obowiązków. Siedziba Głównej Poczty Polowej i Śródmieście-Północ mieściła się już od jakiegoś czasu w południowym skrzydle budynku Poczty Głównej, od strony ulicy Wareckiej. Listy sortowały i rozdzielały tam nasze koleżanki - harcerki.\nPrzez cały czas istniał problem z przenoszeniem poczty przez Aleje Jerozolimskie, nazywane wówczas Alejami Sikorskiego, które nieustannie znajdowały się pod ostrzałem niemieckim z budynków BGK (na rogu Nowego Światu i Alei Jerozolimskich) i Żywca (na rogu Alei i Marszałkowskiej). Każdy przeskok przez ulicę, zarówno w okresie początkowym, gdy nie było żadnej osłony, jak i później gdy częściowo osłaniały barykady z worków z piaskiem, a na części był płytki wykop, groził śmiercią i rzeczywiście pochłonął liczne ofiary. Wśród nich była również nasza koleżanka "Zenka" (Danuta Naurzyńska). Barykady z worków były wielokrotnie niszczone ogniem z dział czołgowych, a płomienie podpalanych przez Niemców domów po obu stronach ulicy powodowały, że chwilami , nawet w nocy, jasno było jak w dzień. Powstał więc pomysł, aby pomiędzy zrujnowanymi domami po obu stronach zainstalować rodzaj kolejki linowej, w postaci pojemników przeciąganych po rozpiętej linie.\nNie mogę stwierdzić, kto był autorem tego pomysłu, tym niemniej pierwsza próbę jego realizacji zlecono nam, harcerzom. Od strony północnej na drugie piętro wypalonego budynku weszliśmy we trzech - "Ryszard" (Michał Filipowicz), "Longin" (Michał Czerniak) i ja "Topacz". Od strony południowej, na parterze, a właściwie przed budynkiem częściowo osłonięci barykadą, podszedł "Czarny Piotr" (Piotr Hirszbandt) z jeszcze jednym, czy dwoma chłopcami. My mieliśmy przerzucić kamień z zaczepioną cienką linką, do której z kolei zaczepiona była grubsza linka. Oni mieli ten kamień złapać - podnieść, podwiesić i podciągnąć na odpowiednią wysokość drugiego piętra.\nPorozumiewaliśmy się alfabetem Morsea, sygnalizując rękami. Niestety nie było to wszystko takie proste. Nie udawało się przerzucić linki celnie, aby oni mogli chwycić kamień, a ponadto łatwy do zaobserwowania ruch powodował natychmiastowe otwarcie ostrzału przez Niemców. Wszystko to odbywało się niestety w biały dzień, we wczesnych godzinach popołudniowych, toteż po kilku próbach trzeba było zrezygnować. Kolejkę taką za drugim lub trzecim podejściem udało się wreszcie zainstalować w nocy saperom, jednak i tak bez większego pożytku bo działała bardzo krótko, co najwyżej dzień lub kilka dni. Niemcy ją zestrzelili. I w dalszym ciągu poczta i inne meldunki musiały być przenoszone przez ludzi.\nRuch łączników, żołnierzy, czy też ludności cywilnej przez Aleje musiał być regulowany. Na podwórkach i w korytarzach piwnicznych w budynkach bezpośrednio sąsiadujących z przejściem znajdowały się zwykle tłumy ludzi oczekujących w kolejce na przejście. Wymagane były specjalne przepustki. Grupki ludzi przepuszczane były na przemian, raz w jedną raz w drugą stroną. W wąskim tunelu, czy też półwykopie pomiędzy barykadami z worków z piaskiem nie było możliwości się minąć. Stojący przy obu końcach przejścia żołnierze porozumiewali się przez telefon polowy, ale połączenie to też często było zrywane.\nPamiętam jak pewnego razu, w drugiej połowie sierpnia późnym wieczorem brat mój Władek (pchor. "Walther") wraz ze swoim przyjacielem Witoldem Kieżunem (pchor. "Wypad") przyszedł na naszą kwaterę na Szpitalnej i poprosił "Gozdala", aby zwolnił mnie na tę jedną noc, abym poszedł z nimi na drugą stronę Alei odwiedzić rodziny. Mieliśmy tam dalszych krewnych na Wilczej, a ponadto rodzina ówczesnej narzeczonej mojego brata mieszkała na Mokotowskiej. "Gozdal" wyraził zgodę. Poszliśmy. Przepustek nie mieliśmy. Od ulicy Widok weszliśmy na podwórze pełne ludzi. Witek zostawił nas, ukucnęliśmy pod ścianą w kącie podwórza. Trochę z bratem rozmawialiśmy, bo przecież przez dobrych kilka dni się nie widzieliśmy, a trochę podrzemywaliśmy.\nCzekaliśmy, czy uda się mu się jakoś załatwić nasze przejście. Nie wiem jak to zrobił, jakich argumentów używał, czy udawał, że ma jakąś specjalną misję, ale po pewnym czasie zauważyliśmy, że od strony bramy prowadzącej do samego przejścia idzie żołnierz, który nawołuje "grupa podchorążego "Wypada"!, grupa podchorążego "Wypada"!. Poderwaliśmy się natychmiast, jeden duży, drugi mały i poszliśmy za żołnierzem. Okazało się, że doprowadził nas do czekającego już przy samym przejściu "Wypada". Zostaliśmy przepuszczeni poza kolejką. Oba domy po obu stronach Alei płonęły. Po drugiej, południowej stronie, przez dziurę wykutą w murze wchodziło się, a właściwie wskakiwało do piwnicy. W korytarzu upał niesamowity, gorąco bije od rozgrzanego pożarem panującym na górze stropu, a mimo to ludzie czekają w milczeniu na swoją kolejkę aby przejść.\nPo wyjściu na ul. Nowogrodzką rozdzieliliśmy się z Witkiem, umawiając się, że za kilka godzin spotkamy się w tym samym miejscu. Śródmieście południowe było jeszcze w tym czasie oazą spokoju, a przynajmniej nam się tak wydawało. Stosunkowo mało gruzów na ulicach, w niektórych oknach jeszcze trochę szyb. Na Wilczej, u wujostwa Szellerów dowiedzieliśmy się, że tak całkiem spokojnie to nie jest. Wujek Janek, który od początku powstania zaangażował się służbie cywilnej zginął na podwórzu budynku od wybuchu pocisku z granatnika.\nWiększość mieszkańców koczowała już w piwnicach, ale ciocia Henia, ze swoimi chłopakami 12-letnimi bliźniakami: Jurkiem i Zbyszkiem była w swoim mieszkaniu na pierwszym piętrze. Chłopcy wyciągnięci z łóżek oglądali z podziwem nas i nasze opaski, tylko byli trochę rozczarowani, że nie mieliśmy przy sobie broni. Oczywiście chcieli się nią trochę pobawić i pooglądać. Notabene, gdy odwiedziłem ich znowu, tym razem bez brata, w połowie września, gdy miałem już swój pistolet "Colt" nie mogłem się od tych próśb opędzić i wreszcie po wyjęciu magazynka z nabojami dałem im go do rąk.\nOczywiście zniknęli z nim natychmiast obiecując wrócić i oddać mi go za pół godziny. Zostałem i rozmawiałem z ich mamą, której zresztą przyniosłem w prezencie butelkę oleju (pokostu), na którym mogła smażyć jakieś placki. Gdy po pewnym czasie wrócił jeden z bliźniaków - Zbyszek i zapytałem gdzie mój pistolet usłyszałem, że "Jurek gania jeszcze z nim po piwnicy i straszy nim "baby". Na szczęście po paru minutach Jurek wrócił zwracając mi pistolet. Mogłem więc, w miarę o czasie wrócić na kwaterę, do swoich codziennych obowiązków.\nO tym jak i skąd zdobyłem ten pistolet opowiem nieco później, bo to samo w sobie warte jest wspomnienia, ale działo się to mniej więcej w kilka tygodni po tej pierwszej wizycie u cioci. W czasie tej pierwszej bytności Władek poszedł jeszcze na Mokotowską, ale tam nie zastał nikogo z rodziny Marysi. Na spotkanie jej samej nie liczył bo wiedział, że ona też bierze udział w Powstaniu i jest na Mokotowie. Po paru godzinach razem z Witkiem odbyliśmy drogę powrotną, ale do spania tej nocy zbyt wiele czasu już nie zostało, a potem był cały dzień normalnej służby.\nKilka dni później przypadała niedziela. Gozdal na ogół starał się, abyśmy mogli w takim dniu uczestniczyć we mszy świętej i ewentualnie przystąpić do sakramentów. Mnie, z racji tego, że przed Powstaniem przez blisko 2 lata byłem ministrantem w kościele na Saskiej Kępie, często przypadał obowiązek służenia do mszy świętej. Zresztą nie tylko na mszach organizowanych dla nas, ale niejednokrotnie na mszach dla ludności, które odprawiane były w najrozmaitszych miejscach , czasem na podwórkach, w różnych piwnicach, często nawet w wąskich, dusznych korytarzach piwnicznych, przy malutkim stoliczku jako ołtarzu, ze mną jako ministrantem niemalże przytulonym do pleców księdza i tłumem ludzi zbitym w korytarzu w obu kierunkach.\nNasze msze święte odbywały się na ogół na naszych kwaterach. W pamięci mojej utkwiła szczególnie jedna z nich, która była odprawiana pod koniec sierpnia w kwaterze na ul. Szpitalnej 3, na II piętrze w największym pokoju tego mieszkania od frontu od strony ulicy Szpitalnej. W pokoju tym było duże okno i szerokie drzwi balkonowe, a pomiędzy nimi fragment ściany o szerokości około 1,2 m, pod którym ustawiony był stół zastępujący ołtarz. Szyb w oknie i drzwiach balkonowych już dawno nie było.\nNaprzeciwko na Szpitalnej 4 lub 6 był, pomiędzy dwoma wyższymi budynkami, jednopiętrowy budynek, na dach którego patrzyliśmy z naszych okien.\nOd rana tego dnia trwał silny ostrzał artyleryjski okolic placu Napoleona, ale nie zmieniło to planów i rozpoczęła się msza, oczywiście po łacinie. Ksiądz przy stole-ołtarzu, tuż za nim ja na klęczkach, a za nami cały pokój wypełniony naszymi chłopakami. Było już po ewangelii, po paru słowach kazania czy też jak się obecnie mówi homilii, po "sanctus" były oczywiście i śpiewy. Ostrzał przybliżał się coraz bardziej odgłosy wybuchów zagłuszały słowa księdza. Nie oglądałem się za siebie, ale czułem, że Gozdal powoli wyprowadza chłopaków do środka mieszkania lub nawet na dół. W pewnej chwili pocisk uderzył w ten niski dom naprzeciwko, zrobiło się szaro. Ksiądz właściwie nie przerwał mszy, a tylko na chwilę zamilkł, nachylając się osłonił sobą hostię i kielich. Mnie było wstyd zostawić go samego, toteż klęczałem w ciszy, a gdy po chwili kurz opadł, stwierdziłem, że w pokoju jest tylko ksiądz i ja - ministrant. Nas obu od odłamków osłonił ten fragment ściany, pod którym ustawiony był stół-ołtarz. Tymczasem budynek naprzeciwko został solidnie uszkodzony, praktycznie zburzony.\nSytuacja w Śródmieściu Północnym uległa szybkiemu pogorszeniu. Po upadku Powiśla Niemcy atakowali dalej w głąb ulicy Świętokrzyskiej i Wareckiej zbliżając się coraz bardziej do placu Napoleona. Wreszcie w pierwszych dniach września zapadła decyzja, że cały nasz oddział zostaje wycofany do Śródmieścia Południowego. Obsługa poczty Polowej w Śródmieściu Północnym będzie prowadzona z "doskoków" - ze zmianą co 24 godziny przez patrole przychodzące z tamtej strony Alei. Miałem przyjemność za dwie doby pierwszy taki czteroosobowy patrol przyprowadzić. Tymczasem teraz, nocą, niosąc ze sobą cały dobytek osobisty (zresztą minimalny), sprzęt i jakiś prowiant, który jeszcze mieliśmy, całą grupą kilkunastu osób przeszliśmy za Aleje Sikorskiego, udając się na ul. Hożą 13, gdzie kwaterowali już "Zawiszacy" z roju ZZ pod wodzą "Victora".\nW kilka dni później, już wszyscy razem zostaliśmy przeniesieni na ul. Mokotowską róg Koszykowej gdzie odtąd, aż do kapitulacji powstania mieściła się nasza stanica, zwana stanicą między barykadami, bo na samym narożniku w poprzek ul. Koszykowej, wprost pod naszym budynkiem była ostatnia polska barykada z bunkrem, tuż za ul. Natolińską też w poprzek Koszykowej była barykada niemiecka. Do naszego budynku wchodziło się przez zrujnowany sklep mniej więcej w połowie jego długości pomiędzy ul. Koszykową i ul. Chopina. Dalej można było przejść na obudowane ze wszystkich stron podwórko lub schodami na górę. Kwatera nasza obejmowała pierwsze i drugie piętro, przy czym moja drużyna zakwaterowana została na drugim piętrze, w dawnej kuchni od podwórza.\nMiejsca nie było zbyt dużo, bo choć stan drużyny zmniejszył się, to jednak było nas 8-miu czy też 9-ciu. Było tylko jedno łóżko, na którym spał zwykle ten, kto w danym momencie był chory, czy po prostu źle się czuł. Reszta spała na siennikach na podłodze, której cała powierzchnia była w ten sposób zajęta. Posiłki musieliśmy przygotowywać sobie sami, w czym pomocną nam była znajdująca się w pomieszczeniu dwufajerkowa kuchnia, z żelaznym blatem. Na niej to gotowaliśmy zwykle zupę "pluj pluj" (z mielonego na młynku od kawy jęczmienia czy też owsa z łupinkami) lub smażyliśmy placki na wosku, parafinie lub pokoście. Zarówno jęczmień jak i tłuszcze (formalnie rzecz biorąc - niejadalne) przynosiliśmy na własnych plecach z magazynów w Śródmieściu Północnym po drugiej stronie Alei, w podziemiach na ul. Jasnej (tłuszcze), czy też ze składów Browaru Haberbuscha na ulicy Grzybowskiej, czy Krochmalnej, gdzie leżały wysokie na kilka metrów hałdy jęczmienia, przygotowane do produkcji piwa. Składy te znajdowały się właściwie na terenie niczyim, pomiędzy liniami stanowisk polskich i niemieckich, toteż ładowanie jęczmienia do worków czy plecaków musiało się odbywać w miarę możliwości w ciszy.\nZdobyte w ten sposób artykuły trzeba było przenieść przez teren całego powstańczego Śródmieścia przez tunele, podkopy, barykady i gruzy. Niosło się na ogół dwa worki czy plecaki, z przodu na piersiach i z tyłu na plecach, toteż najgorzej było w tunelach, kiedy trzeba było iść w kucki, bo przy pochyleniu jęczmień z przodu sypał się pod nogi, a z tyłu za kołnierz. Taka wyprawa zabierała zwykle cały dzień, ale innej możliwości nie było, a jeść coś było trzeba. Sposób odżywiania się nie pozostawał bez wpływu na nasze żołądki, a warunki higieniczne na naszą czystość, toteż pojawiły się wszy, a w nocy pomimo ciemności trzeba było nieraz wstawać i zbiegać do "toalety" na podwórko. Samo wyjście z zatłoczonej izby było czasem połączone z humorystycznymi sytuacjami, szczególnie gdy konieczność dopadała kogoś śpiącego z dala od drzwi. Wówczas w całkowitych ciemnościach, w środku nocy rozlegał się nieraz głos przemieszczającego się po omacku zaspanego kolegi "panowie gdzie tu wyjście, gdzie tu wyjście", jakieś odburkiwania na wpół śpiących, leżących na podłodze i wreszcie całkiem wyraźny już głos "poszkodowanego", "o rety, ale nie po głowach" i wybuch śmiechu pozostałych.\nDo naszych obowiązków należała w tym czasie obsługa punktu obserwacyjnego na strychu najwyższego w tym rejonie budynku przy ul. Koszykowej 39.\nStanowisko to połączone było z naszą kwaterą linią telefonu polowego, którą przekazywano meldunki i ewentualnie w drugim kierunku polecenia. Pewnego razu koło połowy września, gdy akurat znajdowaliśmy się w pokoju "Gozdala" na odprawie funkcyjnych okazało się, że telefon nie działa "Gozdal" polecił trzem z nas, czyli "Plackowi", "Posłusznemu" i mnie, abyśmy poszli na patrol sprawdzić i naprawić połączenie. Wyszliśmy, linia przebiegała w powietrzu na drugą stronę ulicy Mokotowskiej, dalej przez częściowo zrujnowane puste mieszkanie, przez podwórze do oficyny, przejścia w murze do następnego budynku i podobnie dalej. "Placek" miał wówczas własny pistolet, "Posłuszny", z którym się zresztą trochę spierałem miał nasz "służbowy" karabin, a ja ustąpiwszy mu miałem wolne ręce, więc przypadło mi sprawdzenie linii i ewentualnie łączenie zerwanych drutów.\nW momencie gdy znajdowaliśmy się na drugim podwórzu idąca naprzeciwko nas kobieta zwróciła się do nas mówiąc "o panowie, jak dobrze, że was spotkałam. Mój brat jest ranny, leży w szpitalu i na pewno nie będzie już mógł z tego korzystać, a wam może się to przyda". Mówiąc to wyciągnęła rękę, w której trzymała kaburę z pistoletem, jak się potem okazało "Coltem - 7-ką". Z naszej trójki tylko ja byłem z gołymi rękami, a więc dała go mnie. "Posłuszny" koniecznie chciał go wziąć, dając mi karabin, ale po raz drugi już mu nie ustąpiłem. Dalej sprawdzałem linię, ale odtąd miałem własny pistolet, z którego zresztą tylko raz postrzelałem.\nPrzed wejściem do naszej stanicy mieliśmy posterunek wartowniczy, na którym warty pełniliśmy z tym "służbowym" karabinem. Gdy się tak stało, opartym plecami o ścianę, trzymając karabin to nieraz, szczególnie w nocy oczy same się zamykały i nogi w kolanach nagle miękły, dzięki czemu człowiek się budził.\nW tym właśnie miejscu stałem, gdy o północy z 30-go września na 1 października nastąpiło zawieszenie broni. Nagle ustały odgłosy wszystkich strzałów, zarówno karabinowych jak i artyleryjskich z naszej i niemieckiej strony i nastąpiła kompletna cisza. Wtedy właśnie przekonałem się, jak słuszne jest powiedzenie, że cisza może dosłownie dzwonić w uszach.\nW tym momencie jeszcze nie wiedzieliśmy, że to zawieszenie broni, to jest wstęp do kapitulacji powstania, że oto zbliża się już koniec tego dwumiesięcznego okresu wolności, że znów dostaniemy się w łapy okupanta.\nOd tego momentu ludność cywilna mogła już w kilku ustalonych punktach opuszczać miasto. Co do wojska sprawy nie były jeszcze ostatecznie ustalone, pertraktacje trwały. Miałem przyjemność z jednym z moich chłopaków i jednym trochę starszym żołnierzem z AK przez kilka godzin pełnić służbę na takim punkcie wyjścia przy ostatniej polskiej barykadzie na ulicy Pańskiej, za ulicą Wronią. Broń zostawiliśmy na ostatnim posterunku róg Pańskiej i Wroniej. Od strony niemieckiej podeszli również bez broni w niemieckich mundurach żołnierze mówiący po rosyjsku, chyba członkowie oddziałów RONA walczących po stronie Niemców. Ruch na przejściu był minimalny, a oni proponowali nam "wymianę handlową", tzn. "sało" za "sznaps", ale myśmy nie tylko nie chcieli, ale po prostu nic na wymianę nie mieliśmy. Staraliśmy się w ogóle z nimi nie rozmawiać.\nTego samego, czy też następnego dnia, dostałem zgodę "Gozdala", abym mógł się udać do Śródmieścia Północnego, gdzie przy placu Dąbrowskiego, w dawnym budynku Hersego, kwaterował aktualnie batalion "Harnaś", czyli oddział mojego brata. Odnalazłem go, przenocowałem tam, gdzie obficie mnie nakarmiono kaszą z gulaszem z psa i siedząc w promieniach grzejącego słońca na płaskim dachu, czy też tarasie tego budynku, gadaliśmy zastanawiając się co robią teraz nasza mama i siostra gdzieś tam na Saskiej Kępie i co się dzieje z ojcem po upadku powstania na Pradze. Rozważaliśmy też co dalej z nami. Było to przecież na razie zawieszenie broni. Ludność cywilna mogła wychodzić z miasta, ale wojsko nie. Wydawało się nam, że po wyjściu z miasta ludności cywilnej walka będzie trwała nadal. A jeśli nie? Jeśli nastąpi kapitulacja to co, niewola? Czy mam ewentualnie wyjść razem z bratem, czy też pozostać ze swoimi chłopakami? Chodziły już plotki, że takich młodych jak ja do obozów brać nie będą, a więc pozostawało wyjście samemu z ludnością cywilną i jak się wydawało poszukiwanie jakiegoś punktu zaczepienia w Generalnej Guberni poza Warszawą.\nZ takimi ustaleniami pożegnaliśmy się z bratem nie przewidując, że ponownie zobaczymy się dopiero za 16 lat. Za kilka dni, już po ostatecznej kapitulacji miasta opuszczaliśmy Warszawę. Brat ze swoim oddziałem przez ulicę Wolską, a ja z ludnością cywilną przez ulicę Śniadeckich i 6-go Sierpnia (obecnie Nowowiejską).\n3 października rano, w godzinach popołudniowych, na podwórzu domu przy ul. Wilczej 41, gdzie mieściła się wówczas jeszcze Główna Harcerska Poczta Polowa odbył się ostatni apel naszych Harcerskich Oddziałów. Staliśmy w dwuszeregu, odczytany został ostatni rozkaz generała "Montera", w którym wymienieni zostali odznaczeni odznaczeniami bojowymi niektórzy z nas. Między innymi i ja, wówczas dowiedziałem się, że podobnie jak kilku innych naszych chłopaków zostałem odznaczony Krzyżem Walecznych.\nOdczytany został też rozkaz Naczelnika Szarych Szeregów - Harcmistrza "Orszy" (Stanisława Broniewskiego), z którego dowiedziałem się, że uzyskałem stopień harcerski "Bojowca" (Harcerza Orlego). Poza odczytaniem rozkazu "Orsza" przemówił jeszcze bezpośrednio, dziękując nam i żegnając się. Dowiedzieliśmy się też oficjalnie o zaleceniu, aby ci, którzy nie mają ukończonych 16 lat wychodzili z ludnością cywilną.\nOdśpiewaliśmy hymn i modlitwę harcerską i wreszcie - "w miejscu rozejść się". Zrozumieliśmy, że to już koniec.\nByliśmy źli i rozżaleni. Dwa miesiące walki, ale i wolności i to wszystko na nic. Mieliśmy jeszcze trochę amunicji, a więc z tego żalu i złości postanowiliśmy zrobić sobie ćwiczenia strzeleckie. We trzech: "Placek", "Victor" i ja w pustym lokalu sklepowym, w skrzydle budynku naszej kwatery, od strony ul. Koszykowej strzelaliśmy do gniazdek nieczynnej instalacji elektrycznej. Nawet nieźle i dość celnie nam to wychodziło i wkrótce magazynki były puste.\nTego dnia wieczorem odbywało się jeszcze zakopywanie broni, sztandaru harcerskiego i różnych ważnych dokumentów na podwórzu naszej kwatery, na podwórzu naprzeciwko i na podwórzu na Wilczej. Wszystko było dość starannie zabezpieczone, natłuszczone i owinięte szmatami i umieszczone w metalowych pudłach, ale niestety nie na wiele się to zdało, bo potem większość rzeczy dostała się i tak w niepowołane ręce.\nWarszawa pustoszała. Nawet pogoda się zmieniła. O ile przedtem od drugiego czy trzeciego sierpnia, kiedy w mieście dosłownie szalały pożary nie było ani kropli deszczu, który tak by się przydał, to właśnie teraz lunął deszcz.\nopracowanie: Maciej Janaszek-Seydlitz\nCopyright © 2016 SPPW 1944. Wszelkie prawa zastrzeżone.


Strict Standards: Declaration of action_plugin_importoldchangelog::register() should be compatible with DokuWiki_Action_Plugin::register($controller) in /DISK2/WWW/pavel-rimsky.cz/helenos/lib/plugins/importoldchangelog/action.php on line 8 Strict Standards: Declaration of action_plugin_importoldindex::register() should be compatible with DokuWiki_Action_Plugin::register($controller) in /DISK2/WWW/pavel-rimsky.cz/helenos/lib/plugins/importoldindex/action.php on line 0 Deprecated: Function split() is deprecated in /DISK2/WWW/pavel-rimsky.cz/helenos/inc/auth.php on line 154 Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /DISK2/WWW/pavel-rimsky.cz/helenos/inc/auth.php on line 456 Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /DISK2/WWW/pavel-rimsky.cz/helenos/inc/auth.php on line 456 Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /DISK2/WWW/pavel-rimsky.cz/helenos/inc/auth.php on line 453 Strict Standards: Only variables should be passed by reference in /DISK2/WWW/pavel-rimsky.cz/helenos/doku.php on line 71 seo_konsultant [HelenOS UltraSPARC port]\nTrace: » seo_konsultant\nCzym stanowi radykalne pozycjonowanie SEO?\nW bazowej koleje przyjdzie uprzytomnić sobie kiedy wydatną karierę w życiu wszystkiego najemnika lici net. W czynu aktualnych latek internet przebywał się najważniejszym mieszkaniem wysyłek grzeczności, w potwornej linijce poprzez ich jasną popularność dodatkowo daleki tom. Czasami promocja w ostatnich czasach w przewag wpada się w ramach netu. Najaktualniejsze powszechne instytucje inwestują niemałe medykamenty w utarczki reklamowe w środowiskach społecznościowych albo w bitwy agitacyjne w Google AdWords. SEO Konsultant konsultant-seo-2021 freelancer SEO Konsultant Google jest aż 97% udziałów w wyszukiwaniach ciągnąc pod wycieczkę całościowe wyszukiwarki Polaków. W gam miecha przeprowadzanych jest aż 100 miliardów wyszukiwań! O też dać, że chociażby 70% Lachów jakiegokolwiek dnia eksploatuje netu. Czyli wzorem być postrzegalnym w Google?\nNad 200 faktorów ujmuje prestiż na ostatnie, na której chwały w finałach wyszukiwarki Google wynajdzie się Twoja flanka cybernetyczna. Pośrodku nich odkryjemy porcja odsyłaczy, jakie prześcigają do Twojej szafki, forma oraz rzadkość intrygi oraz norma wyrażeń epokowych. Według ewidencji poniekąd 90% starców doświadczających z internetu nęci notkę chociaż nienaganną stronicę rezultatów plus aż 51% świadomości banda jeno w początkową ekscentryczną miejscowość.\nseo_konsultant.txt · Last modified: 2021/06/03 11:23 by 83.11.68.30