Realizacja W.E.T | Polskie Stowarzyszenie Miłośników Kolei\nW trakcie trwania Warsztatów Edukacji Technicznej „Parowozownia” dział niniejszy nosił tytuł „Aktualności projektu”.\n15 października Warsztaty oficjalnie dobiegły końca. Jeszcze tylko trzy dni później, w sobotę 18 miały miejsce ostatnie wydarzenia objęte harmonogramem. Najpierw, po południu nieliczna (najbardziej odpornych na warunki pogodowe) grupa uczestników wyruszyła „Steinfurtem” na rajd. Niestety ze względu na prace torowe na stacji Skierniewice mogli dojechać tylko do bramy Parowozowni. Dalszą podróż, do przystanku Skierniewice Rawka, w Puszczy Bolimowskiej kontynuowali już wysłużonym EN57 Kolei Mazowieckich.\nPo powrocie rajdowiczów wieczorem, w jak zwykle, gościnnej skierniewickiej Parowozowni przystąpiliśmy do podsumowania 15 miesięcy, w czasie których realizowany był program WET.\nPrzypomnijmy: nasz projekt realizowaliśmy od 1 lipca 2007 r. do 15 października 2008 r. Przez zajęcia Warsztatów przewinęło się 25 osób, z tego 10 miało w zajęciach znaczący udział. Wydaje się, że realizacja projektu szczególną wartość miała dla kilku młodych osób z PSMK bowiem można sądzić, że nabyte umiejętności będą wykorzystywane w „kolejowych” działaniach Stowarzyszenia, w przyszłości.\nWET miał przybliżyć młodzieży obycie z techniką a zarazem, w czasie zapoznawania z różnorodnymi pracami, doprowadzić do odbudowy zabytkowego wagonu. Obydwa zadania były ważne i czasami – w okresie minionych 15 miesięcy wydawało się, że któreś z nich stawało się ważniejsze. Spieraliśmy się wtedy czy wagon jest drogą do nabycia umiejętności, czy nabywanie umiejętności to droga do odbudowy wagonu…\nW każdym bądź razie, pieczołowicie odrestaurowany wagon cieszy nas bardzo. W czasie podsumowania ktoś zwrócił uwagę na wielość umiejętności, które uczestnikom WET udało się w trakcie trwania Warsztatów przyswoić:\nprzeprowadzanie dokładnych pomiarów i ocena popełnionego przy tym błędu,\nczytanie i interpretacja rysunku technicznego,\nzasady wykonywania szablonów do nanoszenia oznaczeń,\nprzygotowywanie obmiarów i kosztorysu zadania,\npodstawy uproszczonej księgowości,\npodstawy materiałoznawstwa (szczególnie ważne przy zakupach materiałów),\nzasady organizowania miejsca pracy,\numiejętność obsługi popularnych elektronarzędzi,\nzasady demontażu i montażu poszycia na wagonach krytych,\nmetody usuwania starych powłok malarskich,\nmetody kładzenia zabezpieczeń antykorozyjnych,\nmetody impregnacji i uszlachetniania drewna,\nmetody i zasady malowania drewna i metalu\nzasady stosowanych technik spawalniczych\nzasady stosowanych technik z zakresu kowalstwa (w szczególności prostowanie „na gorąco” elementów)\numiejętność cyklinowania podłóg,\nmontaż ławek i okien,\nbudowa i działanie układu hamulcowego,\nprzegląd i rekonstrukcja elementów ozdobnych z metalu,\ntransport nietypowych ładunków,\nposzukiwania danych historycznych i badania archiwaliów.\nTo prawda, że niektóre działania nie były wykonywane samodzielnie a jedynie podglądane w profesjonalnych zakładach albo demonstrowane przez starszych Kolegów. To prawda, że kilka z wykonywanych działań będzie dla większości z nas jedynie egzotyczną ciekawostką, ale niektóre będą bardzo przydatne bo przydadzą się na co dzień w domu. Okazało się, że różnorodność dyscyplin koniecznych przy odbudowie prostego – zdawałoby się, wagonu była bardzo duża.\nPonadto plonem Warsztatów było także siedem wykładów nakierowanych na zagadnienia organizacji i bezpieczeństwa pracy, ogólne zagadnienia techniki kolejowej, historię kolejnictwa, tematykę muzealnictwa kolejowego oraz współczesne problemy kolei.\nNie bez znaczenia był też fakt, że działaliśmy przy otwartej kurtynie – mieszkańcy Skierniewic i turyści, korzystali z adresowanych do szerokiej społeczności wykładów, a przychodząc do parowozowni w czasie Dni Otwartych oglądali nasze działania, mogli na bieżąco obserwować postępy prac przy wagonie oraz zapoznawać się z niekonwencjonalną metodą jego odbudowy. Umieszczony w odpowiednim miejscu baner informował o idei Warsztatów oraz o źródłach finansowania.\nSzacujemy, że w czasie dwóch sezonów trwania W.E.T. stanowisko, na którym pracowano przy wagonie odwiedziła niebagatelna liczba ponad 2500 osób…\n4 października zakończyliśmy cykl prelekcji towarzyszących Warsztatom – ostatnie spotkanie poświęcone zostało wykładowi pt. „Klasy i przeznaczenie wagonów„. Ten z pozoru banalny temat Bogumił osadził w kontekście historycznym, ukazując zaskakująco długą drogę rozwoju pojazdów kolejowych. Ewolucja konstrukcji wagonów nabrała ogromnej dynamiki w epoce pierwszych maszyn parowych, kiedy to powstawało całe spektrum unikalnych pojazdów, budowanych na specjalne zamówienia zarządów lokalnych linii kolejowych. Na XIX-wiecznej stacji spotkać można było drobiarki, kwasiarki, piwiarki, a nawet… wagony dla samego konia pociągowego, pomocne podczas jazdy w dół na liniach o znaczeniu podrzędnym, gdzie trakcja parowa nie od razu znalazła uznanie. Nawiązujący do tej epoki żółty pasek nad oknami współczesnych wagonów klasy pierwszej ma już niestety bardzo niewiele wspólnego z dawnym luksusem i przepychem wnętrz „złotych” wagonów pasażerskich… Ważną pozycją wykładu było omówienie standardu podróżowania wagonem klasy 4-tej – nie bez powodu, gdyż właśnie takiego „surowego komfortu” już wkrótce będą mogli doświadczać pasażerowie odbudowanego „Steinfurta”.\nJedną z ostatnich czynności jakie odbyły się w ramach Warsztatów było przygotowanie napisów na ścianach pojazdu. Skorzystaliśmy z nowoczesnej techniki i wcześniej przygotowane komputerowo napisy zostały wycięte z samoprzylepnej folii. „Negatywy” wyciętych liter, już po zakończeniu Warsztatów, będą stanowiły szablony do naniesienia napisów tamponem. Stanie się to jednak dopiero przy odpowiedniej temperaturze.\nTak jak pisaliśmy wcześniej, wagon „został przyporządkowany” do parowozowni Jaśkowice w Dyrekcji Katowice.\nW końcu przyszła pora na montaż okien. Dębowe ramy w kolorze naturalnego drewna odcinające się od głębokiej zieleni pudła podkreślały urodę odbudowywanego przez nas pojazdu. Coraz wyraźniej było widać jak wielką pracę wykonaliśmy. Ważne było wszystko: i włożony wysiłek, i poświęcony czas ale teraz zaczynało być widać najważniejsze: że to my sami, tydzień po tygodniu, odbudowaliśmy ten piękny wagon. Wcześniej zaplanowane, poszczególne czynności zaczynają składać się w jedną całość a nasza przygoda z młotkiem i wiertarką teraz, na finał – daje zupełnie nową wartość!\nW kolejne weekendy wagon otrzymywał następne, oczekujące na montaż detale.\nPrzede wszystkim do zamontowanych drzwi bocznych wstawione zostały kwadratowe okienka. Aby zapewnić dobre suwanie wyregulowano współpracę kółek z prowadnicami, z kolei żeby uzyskać szczelne zamknięcie jeden z haków zarzutowych został wydłużony o kilkanaście milimetrów. Przy okazji na gorąco dopasowano gniazda obu haków. Zainstalowano też (wykonane na nowo) – estetyczne obrobione podpórki haka.\nW stolarni – poza parowozownią – powstały ramy drzwi wejściowych, prowadzących z pomostów do wnętrza. Sami nie podjęliśmy się ich zrobienia z uwagi na trudny do wykonania w naszych warunkach skośny kształt krawędzi drzwi, tym bardziej, że wyprofilowane pod skosem krawędzie muszą idealnie wpasowywać się w również skośne (ale o odwróconym skosie) futryny.\nOtrzymane w lipcu ze stolarni ramy i futryny drzwi, już na miejscu spasowaliśmy a następnie ramy oszalowaliśmy deskami.\nGotowe drzwi zostały powieszone w futrynach na wcześniej wykonanych w naszym warsztacie zawiasach.\nNa koniec, wszystkie drzwi, i suwane, i otwierane na zawiasach zostały także pomalowane i w ten sposób został zakończony ważny etap prac przy pudle wagonu. Nieco kłopotu sprawiły nam zamki w drzwiach szczytowych. Na szczęście okazało się, że w zmagazynowanych przed laty („na wzór”) zniszczonych drzwiach budek hamulcowych mamy dwa dość dobrze zachowane zamki. Przy jednym zachowała się nawet klamka. Teraz zamki zdemontowano i poddano renowacji. Pasują idealnie, są bowiem nakładane na płaszczyznę drzwi od zewnątrz, a więc nie wymagają wpuszczania w drewno, co osłabiałoby ramy.\nRazem z ramami drzwi wejściowych i oknami do drzwi suwanych, w warsztacie stolarskim poza parowozownią zostały wykonane dębowe ramki okien bocznych. Wykonane ramki, już w Skierniewicach zaimpregnowano i zaopatrzono w mosiężne okucia. Okucia typowe – kątowniki – zakupiono w specjalistycznym sklepie, natomiast detale „fasonowe” zostały odlane w odlewni. Wcześniej, na podstawie odpowiednich rysunków, przygotowaliśmy dla odlewnika modele z modeliny. Mając już gotowe detale (8 kompletów do każdego okna bocznego), precyzyjnie obrobiliśmy je na warsztacie pilnikami tak, że są gładkie i nie można się o nie skaleczyć.\nKońcowe prace przy pudle nie zahamowały wyposażania i oznaczania wagonu. Pojazd otrzymał nowe stopnie wejściowe. Są nieco innego kształtu niż spotyka się to w dwuosiowych wagonach pasażerskich używanych np. w skansenach, ale stylizowanie wagonu na pierwsze lata dwudziestolecia międzywojennego wymaga zachowania kształtu stopni używanych na kolejach pruskich.\nDalsze zdjęcia z wykonanych prac zamieścimy wkrótce.\nW kolejne weekendy zamontowaliśmy i pomalowaliśmy drzwi suwane po obu stronach wagonu. Obecnie oczekują one na dopasowanie taśm, zamknięć i okienek – operacje te muszą być przeprowadzone już na wagonie z uwagi na nieuchronne odchyłki wypadkowych wymiarów położenia współpracujących ze sobą elementów. Przez naszego Eksperta zostały również przygotowane obydwa pomosty: podłogi precyzyjnie docięto na wymiar z blachy ryflowanej (w romby), natomiast do zabezpieczenia balustrad wykorzystano blachę gładką. Wykończenie pomostów wymaga jeszcze malowania antykorozyjnego i lakierowania elementów niedostępnych po założeniu i przytwierdzeniu podłóg na stałe.\nŁawki ustawione na próbę w wagonie\nRównolegle postępują prace wykończeniowe i montażowe przy wyposażeniu wnętrza. Elementy ławek zapokostowaliśmy i pomalowaliśmy trzykrotnie farbami olejnymi. Zgodnie z zasadami malowania wnętrz wagonów osobowych, elementy które podlegają zużyciu (tj. siedziska i oparcia ławek) otrzymały inny, ciemniejszy od ścian kolor. Montaż ławek rozpoczęliśmy od skręcenia „ramek” nóżek z oparciami; tak złożone komplety zostaną przytwierdzone do podłogi, a następnie uzupełnione o siedziska.\nZmontowane w ubiegłych miesiącach pudło wagonu stopniowo „obrasta” w nowe elementy. Wynika to stąd, że szereg elementów (np. drzwi, okna, ławki) wykonywano oddzielnie, tak aby umieścić je na swoich, odpowiednio przygotowanych miejscach w stanie gotowym lub w mocno „podciągniętych” półfabrykatach.\nWe własnej, warsztatowej stolarni, całkowicie od postaw (z zakupionej surowej tarcicy) zostały wykonane drewniane drzwi suwane, takie jakie pojazd oryginalnie posiadał. Prace były skomplikowane z uwagi na gabaryty (2,0 x 1,6 metra) i pokaźny ciężar każdej pary drzwi. Wszystkie operacje, łącznie z obróbką sporych, dębowych belek ramy drzwi, udało się wykonać we własnym zakresie dzięki firmie TOPEX, która przekazała nam m.in. niezwykle użyteczną, elektryczną strugarkę stołową i pilarkę. Walory użytkowe narzędzi sprawdziliśmy w dosyć trudnych i skomplikowanych operacjach, co pozwala nam wystawić maszynom wysoką ocenę. Zdjęcie poniżej przedstawia jedną z par drzwi suwanych po dopasowaniu i sklinowaniu szalówki.\nPrzy budowie drzwi suwanych z drewna (które na naszym Steinfurcie nie zachowały się) na szczęście mogliśmy korzystać z posiadanego wzoru. W identyczne drzwi jest bowiem zaopatrzony nasz wagon towarowy kryty pochodzenia pruskiego (Blatt IId1) z roku 1884. Zdejmowane „z gruntu” pomiary okazały się w większości zgodne zarówno z posiadanym przez nas rysunkiem złożeniowym „fakultativa” z roku 1886 oraz z rysunkami zawartymi w wydanym w roku 1908 Blatt VIa58 „drzwi suwane dla brankardów”.\nOkucia górne w trakcie wykonywania, po zanitowaniu dopasowanych na gorąco elementów.\nSzczególnie ten ostatni Blatt bardzo pomógł nam przy odtworzeniu elementów metalowych. Obok elementów drewnianych konieczne było bowiem wykonanie od nowa okuć, zamków i zawieszeń. Okucia dolne, do mocowania rolek prowadzących – już po zamontowaniu widać na zdjęciu powyżej (należy wyjaśnić, że „łaciate” malowanie wynika z naszego dążenia do impregnacji i malowania przed montażem każdego elementu; jeżeli ze względów „technologicznych” nie malujemy całości elementu, staramy się, aby farbę otrzymały miejsca niedostępne dla pędzla po zmontowaniu).\nW wakacje najważniejszą pracą bezpośrednio przy pudle stało się zamontowanie na gotowo oraz scyklinowanie podłogi wewnątrz pojazdu. Podłogę, z uwagi na koszty, wykorzystaliśmy istniejącą. Wszystkie deski zostały zaraz po zdjęciu (jeszcze w ubiegłym roku) oczyszczone, a wiosną zaimpregnowane i pomalowane w tych miejscach, które po ułożeniu podłogi będą niedostępne. Podłogę ułożono na ostoi pokrytej – zgodnie z zasadami sztuki – materiałem impregnacyjnym, izolującym deski od metalu. Materiałem tym poprzednio była taśma jutowa nasączona mieszaniną towotu i pokostu, obecnie zastosowano gładką (tzn. bez kamiennej posypki) papę podkładową, przyklejaną do metalu lepikiem na zimno. Sposób ten wypróbowaliśmy przed dwoma laty z dobrym skutkiem podczas remontu czteroosiowej platformy pochodzenia amerykańskiego.\nUkładanie podłogi odbyło się w kilku etapach. Deski najpierw zostały ułożone na próbę, tak aby ocenić, czy ewentualne wyżłobienia lub podebrania drewna pasują do występów ostoi. Następnie, deski skrajne, leżące przy ścianach czołowych dopasowano do nowych obramień drzwi wejściowych, poczym wszystkie ścisło ułożono (po dorobieniu zniszczonych przy rozbiórce obcych piór). Każdą deskę dobijaliśmy symetrycznie od ścian czołowych w kierunku do środka wagonu. W środku połaci podłogi uzyskaliśmy w ten sposób miejsce na ostatnią deskę, której szerokość jest wypadkową wymiaru obu połówek zmontowanej podłogi.\nBardzo ważnym etapem montażu podłogi było zbicie desek w celu pozbycia się szpar. Uzyskaliśmy to przez klinowanie desek w miejscu ostatniej, środkowej deski „wypadkowej”. O tym, jak istotne jest dobre ściśnięcie materiału niech świadczy to, że pomimo starannego układania i dobijania każdej deski z osobna, podczas klinowania miejsce na „wypadkową” deskę powiększyło się z 3 do ponad 8 cm! Zaklinowaną podłogę pozostawiliśmy na jedną noc do samoistnego „ułożenia się”, poczym w dniu następnym przymocowaliśmy ją do ostoi. W puste miejsce wstawiliśmy „sposobem” (bez gwoździ i śrub) ostatnią, „wypadkową” deskę, dorobioną na dokładny wymiar na strugarce. Efekt tej pracy, jeszcze przed cyklinowaniem, pokazuje zamieszczone zdjęcie.\n„Ukoronowaniem” układania podłogi było umocowanie nad zestawami kołowymi blach odiskiernych. Blachy te zabezpieczają podłogę przed zapaleniem się od iskier powstających podczas hamowania wagonu. Montaż blach nie był łatwy – z uwagi na szczupłość miejsca pod pojazdem wymagał od nas niemal akrobatycznych umiejętności.\nPrzygotowania do malowania sufitów na pomostach.\nPo ułożeniu ścian oraz równolegle do układania podłogi, wewnątrz i na zewnątrz pudła wagonu trwały prace malarskie. Prace muszą być etapowane, bowiem poszczególne części otrzymują różne, zgodne z normami kolory.\n2 sierpnia odbył się kolejny wykład, realizowany w ramach WET. Tym razem Ariel podzielił się z nami, a także ze specjalnie przybyłymi gośćmi swoją wiedzą, a przede wszystkim obserwacjami dotyczącymi muzealnictwa kolejowego w Rosji, na Białorusi, w Czechach i na Słowacji, a także na terenie byłego NRD. Całość prelekcji pt. „Muzealnictwo kolejowe w Europie post-socjalistycznej – wybrane przykłady” była bogato ilustrowana wykonanymi w zagranicznych muzeach zdjęciami, którym towarzyszyły komentarze dotyczące ogólnych uwarunkowań funkcjonowania oraz przyjętych za granicą technik konserwacji zabytkowego taboru kolejowego. Zdjęcia zarówno z czeskich jak i niemieckich muzeów uświadomiły nam, że nasz Steinfurt po skończonym remoncie nie będzie odbiegał standardem wykonanych prac od tego, co możemy obejrzeć w bardziej doświadczonych i bogatszych muzeach zagranicznych.\nW lipcu minął rok od rozpoczęcia prac przy wagonie – jest to więc dobry czas na pierwsze podsumowania Warsztatów Edukacji Technicznej „Parowozownia”. Trudno w tym miejscu oprzeć się pokusie nieskromności, wszak mamy czym się pochwalić – wagon rozebrano niemalże na „części pierwsze”, dokładnie oczyszczono, zabezpieczono antykorozyjnie, polakierowano, zakończono montaż wszystkich ścian bocznych oraz zamontowano hamulec ręczny, a ponadto zrealizowano większość zaplanowanych wykładów. Wszystko to – wyłącznie siłami i dzięki staraniom wolontariuszy, zafascynowanych pięknem dawnej kolei.\nNajbardziej pracochłonnym elementem prac był montaż ścian bocznych. Uprzednio dopasowane, zapokostowane i polakierowane deseczki (w sumie 104 elementy) zostały ułożone (sposobem „na budę”) na odpowiednich połaciach ścian i po solidnym rozparciu przykręcone śrubami klamrowymi do stalowych słupków konstrukcji.\nZrealizowano już większość celów edukacyjnych, co widać szczególnie wyraźnie w pracy zespołowej, która z tygodnia na tydzień nabiera tempa – wraz z postępem naszego doświadczenia i umiejętności manualnych, remont wagonu staje się coraz większą przyjemnością. Efekty tej pracy widać poniżej\nPrzypominamy również, że szeregi uczestników W.E.T. „Parowozownia” są wciąż otwarte dla każdego chętnego!\nW kolejny Dzień Otwarty Parowozowni, 5 lipca, Judyta Kurowska-Ciechańska przedstawiła uczestnikom Warsztatów ideę zrównoważonego rozwoju i zaprezentowała nowoczesne spojrzenie na środowisko naturalne, wykorzystując w tym celu mnóstwo przemawiających do wyobraźni liczb, wykresów i diagramów – a wszystko to, w trakcie niezwykle konkretnego wykładu pt. „Ekologia kolei„. Judyta porównała wpływ budowy i eksploatacji autostrady i linii kolejowej na środowisko naturalne, wprowadzając nas w pojęcie „kosztów zewnętrznych”, sformułowane po raz pierwszy przez A.C. Pigou. W oparciu o dane statystyczne można stwierdzić np., że kolej emituje 30 razy mniej zanieczyszczeń niż samochody ciężarowe i 3 razy mniej niż transport wodny (!), natomiast podróż pociągiem jest 24 razy mniej niebezpieczna od podróży samochodem osobowym. Stalowe szlaki wymagają również mniej niż połowę pasa powierzchni terenu (np. lasu, pastwisk, naturalnych bagien) przeznaczanego pod budowy dróg kołowych, umożliwiając tym samym zachowanie najcenniejszych walorów przyrodniczych regionu. Judyta nie pominęła prawnych aspektów ochrony środowiska, podkreślając nałożony na inwestorów obowiązek przeprowadzenia Oceny Oddziaływania na Środowisko (OOŚ) zgodnie z wytycznymi Unii Europejskiej. Bardzo wartościowym aspektem wykładu było odniesienie przedstawianych liczb, teorii i przepisów prawnych do praktyki firmy PKP Polskie Linie Kolejowe S.A., która udostępniła interesujące dane o swej działalności na rzecz ochrony środowiska naturalnego.\nJudycie serdecznie dziękujemy za sobotnie spotkanie – a na nastepny wykład zapraszamy 2 sierpnia!\nDo końca czerwca udało się zakończyć wszystkie kosmetyczne prace ślusarskie na szkielecie wagonu, zabezpieczyć antykorozyjnie oczyszczone miejsca i polakierować elementy stalowe: ramę i pomosty na czarno, natomiast słupki na oliwkowozielono. W międzyczasie, nasz Ekspert kolejny raz potwierdził niezwyczajny fach w swoich rękach, dokonując kilku „cudów” sztuki spawalniczej. Spod palnika Rysia wyszły brakujące słupki pomostów (wraz ze stopniami), elementy hamulca ręcznego, elementy dekoracyjne i inne drobiazgi, których nawet najbardziej wnikliwy obserwator nie odróżni od oryginału. Zaczęliśmy również układanie drewnianych ścian wagonu – jako pierwsze zamocowane zostały ściany najkrótsze, czyli czołowe. Po nadaniu im lekko połyskującego, oliwkowozielonego lakieru wręcz nie możemy doczekać się kolejnych deseczek na sąsiednich ścianach… A że praca w wakacje idzie szybciej i nieporównanie przyjemniej, mamy nadzieję już wkrótce dokręcać ostatnią śrubę klamrową.\n7 czerwca spotkanie uczestników Warsztatów zbiegło się z corocznymi obchodami Dnia Dziecka, organizowanymi na placu Parowozowni Skierniewice. W ten sposób, wykład pt. „Ochrona zabytków kolejnictwa – nie tylko tabor (urządzenia zrk)” Stasiek Sobociński mógł połączyć ze zwiedzaniem eksponatów na świeżym powietrzu i w hali. Ta niekonwencjonalna formuła spotkała się z pełną aprobatą słuchaczy, których urzekła piękna, słoneczna pogoda. W trakcie zwiedzania Stasiek ujawnił, jak wiele unikalnych urządzeń zabezpieczenia ruchu kolejowego (zrk) oczekuje remontu i właściwej ekspozycji w Parowozowni – z każdym z nich wiązała się interesująca historia, obrazująca kolej, jakiej już nie ma…\nKolejny wykład – zgodnie z harmonogramem wygłosi Judyta już 5 lipca – zapraszamy!\nWarto odnotować, że Warsztaty Edukacji Technicznej to nie tylko zajęcia na terenie Parowozowni. 18 maja, wspólnie z podopiecznymi ze skierniewickich Warsztatów Terapii Zajęciowej odwiedziliśmy „kolegów po fachu” z zaprzyjaźnionej kolei wąskotorowej w Rogowie. Wycieczka obfitowała w moc atrakcji, z których największą był oczywiście przejazd wąskim torem do Głuchowa i z powrotem. Podziwiając liczne zabytki wzdłuż trasy kolejki, słuchaliśmy z zaciekawieniem opowieści przewodnika o historii ostatniej czynnej „wąskotorówki” na Ziemi Łódzkiej. W drodze powrotnej posililiśmy się kiełbaskami upieczonymi nad ogniskiem, jednak dalsze plany wycieczkowe zmącił nam ulewny deszcz. Powstały w ten sposób niedosyt mobilizuje nas do ponownego odwiedzenia Rogowa i dokładniejszego obejrzenia zgromadzonej tam kolekcji oraz poznania stosowanych technik renowacji taboru.\nPostępują również prace przy wagonie – lakierowana jest rama podwozia oraz słupki pudła. Warstwa oliwkowego lakieru próbnie nałożona na deski poszycia daje już przedsmak niezwykłej urody Steinfurta, odkrywanej z każdym weekendem coraz wyraźniej.\nProgram pierwszego w sezonie 2008 „Dnia Otwartego Parowozowni Skierniewice” (10 maja) został wzbogacony o interesujący wykład pt. „Ochrona zabytków kolejnictwa – doświadczenia z pozyskiwania eksponatów (tabor)„. Daniel Kiper przekazał słuchaczom wiedzę nt. zasad świadomego kształtowania ekspozycji muzealnej, organizowanej przez PSMK od początków działalności na terenie Parowozowni. Dowiedzieliśmy się, jakie eksponaty wybierać do kolekcji, aby zapewnić jej reprezentatywność, a także w jaki sposób możemy ochronić tabor pozostający – mimo naszych starań – poza Parowozownią. Niestety, brutalne prawa ekonomii nie pozwoliły nam na ominięcie smutnych akcentów wykładu – jak zauważył Daniel, zabezpieczenie i odbudowa wielu cennych eksponatów jest aktualnie w Polsce niemożliwa; na naszych oczach bezpowrotnie ginie dziedzictwo kultury technicznej, odbierając przyszłym pokoleniom szansę na poznanie doświadczeń swych przodków. Dyskusja, która rozwinęła się po zakończeniu wykładu, stała się pretekstem do barwnych opowieści o najtrudniejszych momentach w sprowadzaniu tych najcięższych i zarazem najbardziej delikatnych eksponatów – parowozów. To, co dla większości wydaje się frajdą, w rzeczywistości ma niewiele z nią wspólnego – rzadko kto zdaje sobie sprawę z tego, jak wiele wysiłku kosztuje konwój trwający kilkadziesiąt nieprzespanych godzin – ciągłego czuwania, nasłuchiwania, sprawdzania, smarowania, dokręcania, gorączkowego biegania i dźwigania…\nSpoglądając przez okno na majestatycznego Ty51-1 i zgrabną Ol49-4 wiedzieliśmy jednak dobrze, że podsumowujące wykład pytanie „Czy warto było się tak męczyć?” mogło być wyłącznie czysto retoryczne. ;-)\nDanielowi bardzo dziękujemy za dyskusję oraz materiały szkoleniowe – na następny wykład (uwaga – poprowadzi go osobiście Nasz Koordynator!) zapraszamy 7 czerwca.\nZ końcem kwietnia wykonaliśmy ostatnie, drobne poprawki ślusarskie szkieletu wagonu – chociaż to zadanie wydawało być warte co najwyżej przedpołudnia, ilość wykrytych „niedoskonałości” powierzchni stalowych przekroczyła nasze wcześniejsze spostrzeżenia. Całe szczęście, że dopisała frekwencja (na chwilę zabrakło nawet gniazdek dla elektronarzędzi!) i zaplanowane prace udało się zakończyć przed zmierzchem. Oszlifowane, świeże powierzchnie metalu zabezpieczano na bieżąco farbą antykorozyjną, dzieki czemu szkielet jest już gotowy do malowania i lakierowania. Przymierzono, a nastepnie przycięto także pierwsze deski poszycia wagonu, od których zaczniemy układanie ścian i podłogi.\nWszystkim uczestnikom sobotnich Warsztatów dziękujemy za wspólnie spędzony czas!\nW dniach 10-15 kwietnia wyraźnie posunęły się do przodu prace ślusarskie. Dzięki zaangażowaniu naszych Ekspertów (którzy na prace w Parowozowni poświęcili czas nie tylko w weekend, ale także swoje urlopy w środku tygodnia), dokonano skrupulatnych pomiarów szkieletu, a wyniki zweryfikowano wg dokumentacji. Usunięto wszelkie nieoryginalne, zbędne elementy, w które szkielet „obrastał” w trakcie lat eksploatacji. Detale pospawano, oszlifowano, do zgodności z rysunkami technicznymi doprowadzono również położenie i rozmiar otworów pod śruby mocujące okna. Uczestnictwo w pracach ślusarskich, typowych dla dawnego warsztatu kolejowego było nie lada atrakcją dla „Warsztatowej Młodzieży” – w hali Parowozowni znów było czuć ducha pospiesznej, acz precyzyjnej pracy, obudzonego wonią rozgrzanego metalu i dzwonieniem młotów…\nPrzy okazji, potwierdzono wcześniejsze hipotezy historyczne – zachowane detale świadczą, że odbudowywany fakultativwagen z całą pewnością służył niegdyś jako wagon pasażerski. Przede wszystkim, potwierdzono istnienie instalacji oświetlenia gazowego. Zachowały się bowiem wsporniki zbiornika gazu oraz ślady na ostoi po mocowaniu zaworu regulacyjnego. W zakamarkach drewnianych elementów dachu (osłoniętych podczas piaskowania konstrukcji) odnaleziono „pasażerską” kolorystykę malowania wnętrza. Stwierdzono też istnienie otwieranych od wewnątrz, charakterystycznych zamków drzwi suwanych. Cechy te jednoznacznie dowodzą słuszności zaproponowanego kilka tygodni wcześniej przez eksperta, Krzysztofa Koja, pasażerskiego oznaczenia wagonu.\nJednocześnie, otwarty został front dla znacznie prostszych robót – czeka nas nałożenie drugiej warstwy zabezpieczenia antykorozyjnego na szkielet, pokostowanie i dopasowywanie desek poszycia oraz elementów ławek. Dużymi krokami zbliża się też układanie podłogi – pierwszy, efektowny (bo szybko widoczny) etap ponownego montażu drewnianego pudła wagonu. Ponieważ prace te są prawdopodobnie najłatwiejsze w trakcie całych Warsztatów, jest to chyba najlepsza okazja do aktywnego włączenia się w odbudowę wagonu – miejmy nadzieję, że pogoda będzie sprzyjać pracom na zewnątrz. Wszystkich zainteresowanych – ZAPRASZAMY na kolejne spotkania!\nPoszukiwanie nowej tożsamości Steinfurta.\nOdbudowa pojazdu wiąże się nierozerwalnie z nadaniem mu właściwej, prawidłowo osadzonej w realiach historycznych numeracji i oznaczeń. Jest to stosunkowo proste w sytuacji, gdy na pojeździe są zachowane jakieś oznaczenia historyczne. Niestety, w naszym przypadku jest to rzecz utrudniona, bowiem nie zachowało się nic. Oszalowanie ścian (na którym niewątpliwie był numer) zostało wymienione, nie znaleźliśmy także niczego na ostoi – widać, że pojazd podczas poprzednich napraw był oczyszczony bardzo starannie. Dla konstrukcji to dobrze, lecz dla poszukiwacza danych – niestety nie… Pojazd nie posiadał także żadnych cech nabitych na ostoi w sposób trwały. Nie wiemy więc w stu procentach, czy jest to pojazd pracujący przed II wojną światową na PKP, DRG, czy w innym zarządzie kolejowym. Z konieczności więc przyjęliśmy założenie, że pojazd nie będzie oznaczony swoim prawdziwym dawnym numerem, musi natomiast nosić znaki jak najbardziej zbliżone dla realiów wybranej epoki historycznej.\nPodjęliśmy decyzję generalną, że oznakowanie i kolorystykę wagonu osadzamy w realiach Polskich Kolei Państwowych z przedziału 1918-1939 (tzw. PKP-a). Dalej, uszczegóławiając, zdecydowaliśmy się na zawężenie realiów historycznych do okresu „tuż po” ostatecznej stabilizacji oznaczeń taboru PKP, czyli do drugiej połowy lat dwudziestych; ostatecznie wybraliśmy okres około 1927-28 roku. Chcieliśmy w ten sposób pokazać, że proces tworzenia się parku taborowego PKP był żmudny i długotrwały.\nDla tak sformułowanych kryteriów odpowiednie badania historyczne przeprowadził jeden z najlepszych w naszym kraju ekspertów wagonowych – kol. Krzysztof Koj. Poszukując właściwego oznaczenia, w pierwszym rzędzie kierował się pruskim pochodzeniem pojazdu, jego datą powstania (1889) i wytwórcą (firma L. Steinfurt), a także rozstawem osi – w naszej wersji wynoszącym 4500 mm. Dodatkowymi kryteriami wyboru było też wyposażenie pojazdu – system oświetlenia i ogrzewania oraz posiadany układ hamulca Westinghouse’a. Nasz ekspert, spośród szeregu przedwojennych PKP-owskich fakultativów, odrzucając oczywiście pojazdy inne niż pruskie (a więc saskie, czy bawarskie) wytypował początkowo dwa egzemplarze: jeden służący w DKP Wilno i jeden pracujący w Dyrekcji Katowickiej. Ostatecznie, ze względu na to, że chcieliśmy pokazać pojazd z wyposażeniem klasy 4, odrzuciliśmy wagon wileński (w Dyrekcji Wileńskiej czwartej klasy nie używano) i wytypowaliśmy tylko jeden – jednostkę z DKP Katowice.\nNasz pojazd otrzyma więc oznaczenie rzeczywiście istniejącego wagonu w Dyrekcji Kolei Państwowych w Katowicach: nr 25368 serii Di. Był to dawny wagon KPEV z KED (Królewskiej Dyrekcji Kolei) Kattowitz nr 4615 Kattowitz serii Ncl; wyprodukowany w firmie L.Steinfurt w roku 1889, jeżdżący w roku 1928 z hamulcem powietrznym systemu Westinghouse’a, posiadający wtedy oświetlenie gazowe i ogrzewanie suche – piecowe. Jedynym widocznym odstępstwem od tego będzie w naszym wagonie – oby przejściowy – brak odtworzonego układu oświetlenia gazowego i zastąpienie go oświetleniem świecowym.\nZgodnie z harmonogramem, 5 kwietnia odbył się pierwszy – z zaplanowanej na ten rok serii – wykład dla uczestników W.E.T. Kilkunastoosobowe grono słuchaczy miało przyjemność poznać temat „Planowanie i organizacja pracy w grupie„, przedstawony jak zwykle w interesującej formie przez Pawła Mierosławskiego. Wykład skupiony był wokół próby możliwie pełnej odpowiedzi na pytanie „Po co działać w grupie – a już jeżeli, to jak?” i obejmował zagadnienia z zakresu zarządzania, socjologii i psychologii, zaś w ich barwnym uzupełnieniu pomocne okazały się przykłady ze świata zwierząt i z dziedziny… mechaniki! Tradycyjnie już, wykład miał charakter interaktywny, dzięki czemu „na nasze podwórko” mogła zostać przeniesiona m.in. zasada Pareto „80/20”, a każdy z nas mógł rozpoznać swoją osobowość metodą kolorów Insights i odnieść swoje zachowanie w grupie do zasad sformułowanych przez R. Cialdiniego. Rozszyfrowane zostały enigmatyczne „3P” Junga, odtajniona została także treść „wiadomości dla Garcii”. Nie jest już dla nas także zagadką, czy lepiej iść w górę, czy mentalnie spadać z wierzchołka „trójkąta Adlera”. Paweł przedstawił również całe bogactwo światowego dorobku teoretycznego w zakresie podstaw planowania i organizacji pracy – wiedza ta z pewnością przyda się nam nie tylko w trakcie remontu „Steinfurta”, ale i w życiu codziennym, a co najważniejsze: w kształtowaniu relacji z otoczeniem w szkole i w pracy zawodowej.\nSerdecznie dziękujemy Pawłowi za interesujące spotkanie, przekazaną wiedzę i materiały szkoleniowe! Kolejny wykład zgodnie z planem – już 10 maja.\nW przededniu Świąt Wielkiej Nocy do Parowozowni dotarły elementy, z których zostaną złożone ławeczki w standardzie IV klasy. Warto zauważyć, że ławki wzorowane są na oryginalnych rysunkach technicznych z XIX wieku, a ich projekt wykonawczy opracowali z najdrobniejszymi szczegółami koledzy z PSMK. W pracowni stolarskiej wykonano profesjonalnie czopowania łączeń elementów o największym znaczeniu dla stabilności i spójności konstrukcji, w rezultacie czego otrzymaliśmy 3 główne części: siedzisko, ramki nóżek i oparcie. Części te poskładamy w całość dopiero po ułożeniu podłogi wagonu, uwzględniając ewentualne jej nierówności. Wcześniej jednak konieczne jest kilkukrotne impregnowanie drewna, na co poświęcić trzeba będzie pierwsze weekendy kwietnia. Ponieważ – jak widać na zdjęciu – materiału jest sporo, chętnych do pomocy jak zwykle gorąco zapraszamy!\nMamy nadzieję, że z pierwszymi znakami wiosny prace przy stolarce wagonu ruszą w Parowozowni… a jakżeby inaczej: pełną parą!\nWeekend 14-16 marca w Parowozowni okazał się okresem wzmożonych wysiłków przy Steinfurcie. Już od piątku trwało impregnowanie desek przeznaczonych na poszycie wagonu – nieocenioną pomoc okazali nam członkowie skierniewickich Warsztatów Terapii Zajęciowej, którzy samodzielnie położyli pierwszą warstwę preparatu zabezpieczającego na większości desek. Dziękując za udział w Warsztatach zapraszamy na kolejne prace – mamy nadzieję, że równie owocnie przy wagonie spotkamy się jeszcze niejeden raz!\nTymczasem, w sobotę i niedzielę kontynuowano prace ślusarskie, skupione wokół rewizji układu hamulcowego – wykonano praco- i czasochłonny przegląd cylindra, zamontowano brakujące cięgła, rozpoczęto również kompletowanie i dorabianie drobnych elementów układu (wsuwek, zapinek, nakrętek itp.). Niedzielne prace trwałyby zapewne znacznie dłużej, gdyby nie zaplanowany na ten wieczór transport parowozu Ty51-1, który wymagał dyspozycyjności Kolegów z PSMK.\nTrwają zaawansowane prace ślusarskie i stolarskie – te drugie z konieczności wykonywane są w wyspecjalizowanym zakładzie.\nOstatnie dwa weekendy w Parowozowni poświęcone zostały naprawie układu hamulcowego – wykonano rewizję zaworu rozdzielającego i odluźniacza, dorabiana jest też brakująca para cięgieł. Mimo, że dla większości oglądających eksponat cięgła hamulcowe nie będą elementem godnym głębszego zainteresowania, ich wyglądu również nie można było zbagatelizować – po długich poszukiwaniach odpowiedniego materiału wybrano pręty „wyglądające na co najmniej 90 lat”; ich faktura będzie doskonale pasować do reszty elementów pomocniczych podwozia.\nTymczasem, w stolarni w podwarszawskich Falentach ruszyły prace nad ławeczkami, które zamontujemy wewnątrz wagonu. Każdy detal przyszłych siedzisk wykonywany jest z największą dbałością o jakość – czego jednym z dowodów jest zamieszczone zdjęcie z 7 marca.\nKolejna sobota (9 lutego) została poświęcona montowaniu zderzaków. Sukces nie byłby możliwy bez eksperta z PSMK, Rysia Wiśniewskiego, który posługując się palnikiem rozpoczął również prace ślusarskie przygotowujące ściany czołowe do osadzenia drzwi. Przy okazji wyprostowane zostały niektóre fragmenty blach, zniekształcone w trakcie długiej eksploatacji pojazdu na szlakach pruskich, rosyjskich i polskich…\nZ początkiem lutego nabierają tempa prace ślusarskie przy szkielecie wagonu – w pierwszej kolejności montowane są zderzaki typu koszowego, wyglądem bardzo zbliżone do zderzaków oryginalnych, z którymi pojazd opuścił zakłady L.Steinfurta niemal 120 lat temu. Operacja ta wymaga wytrasowania i powiększenia niektórych otworów pod śruby montażowe w czołownicach, ponieważ stosowane poprzednio zastępcze zderzaki tulejowe posiadały nieco inny rozmiar tarczy. Na zdjęciu z soboty, 2 lutego: wieczorne prace przy montażu zderzaków – półfinisz obserwowany z perspektywy obrotnicy.\nPoznając historię odbudowywanego wagonu, poznajmy również historię zawodów, które niegdyś tworzyły kolej. Jednym z nich jest kowalstwo – profesja o ogromnym znaczeniu dla sprawnego funkcjonowania każdego dawnego warsztatu kolejowego, obecnie coraz rzadziej spotykana w Polsce. Drobne elementy kute zdobią wiele eksponatów skierniewickiego muzeum, odnaleźć je można również na poszyciu Steinfurta. W sobotę, 12 stycznia mieliśmy okazję zobaczyć, w jaki sposób powstawały okucia drzwi, klamki, wieszaki itp. galanteria metalowa w czasach, gdy jakość wykonania detalu zależała wyłącznie od umiejętności manualnych człowieka, a nie od ustawień maszyny.\nNa zaproszenie pana Edwarda Buczka – artysty-kowala z Bolimowa (www.kowal.bolimow.net) – odwiedziliśmy prawdziwą kuźnię, gdzie wsłuchując się w melodię młota uderzającego o kowadło poznaliśmy tę magiczną, odchodzącą w zapomnienie technologię obróbki metalu. Do uczestnictwa w tej niezwykle interesującej lekcji zaprosiliśmy przyjaciół ze skierniewickich Warsztatów Terapii Zajęciowej; każdy z nas mógł osobiście sprawdzić swoje umiejętności i własnoręcznie pomóc w wykuwaniu drobnych elementów. Opowieści kowala, roztaczane w kuźni przepełnionej zapachem rozpalonej kotliny sprawiły, że pokazy były dla nas nie lada atrakcją, trwającą zdecydowanie zbyt krótko…\nPanu Edwardowi serdecznie dziękujemy za wspólnie spędzony czas i życzymy kolejnych sukcesów na Ogólnopolskich Targach Sztuki Kowalskiej w Wojciechowie!\n1 grudnia odbył się wykład Pawła Mierosławskiego pt. „Konstrukcja i utrzymanie łożysk ślizgowych wagonów historycznych„. Uczestnikom Warsztatów i specjalnie przybyłym na tę okazję Gościom przybliżona została historia i rozwój konstrukcji maźnic wagonowych – poczynając od najstarszych (drewnianych!), z górnym, grawitacyjnym smarowaniem czopa, poprzez maźnice dwudzielne ze smarowaniem obustronnym, maźnice jednolite ze smarowaniem dolnym, kończąc na wyrafinowanych rozwiązaniach stosowanych w maźnicach z mechanicznym układem smarowania. Wiele spośród omówionych konstrukcji obejrzeliśmy nie tylko na schematach, ale również w naturalnych rozmiarach – przyglądając się zgromadzonym w hali wachlarzowej eksponatom. Przy tej okazji dowiedzieliśmy się również, jak powinny przebiegać rewizje poszczególnych typów łożysk. W lekkie osłupienie wprawiło nas spostrzeżenie, że aby oczyścić łożyska w niektórych, starszych typach korpusów (lata 80-te XIXw), konieczne było uniesienie wysoko całego wagonu (!) – oczywiście, była to czynność pracochłonna i praktycznie niewykonalna na szlaku.\nWarto podkreślić, iż całe spotkanie przeprowadzone zostało w niezwykle interesującej, interaktywnej formie – za przekazaną wiedzę, materiały dydaktyczne oraz koleżeńską atmosferę wykładu serdecznie dziękujemy Pawłowi!\nKolejne spotkania poświęcone wybranym zagadnieniom z historii kolei realizowane będą zgodnie z harmonogramem zamieszczonym na stronie „Wykłady„.\n24 listopada, tj. w przededniu Święta Kolejarza, wstawiliśmy wagon do hali wachlarzowej. Przy tej okazji z sezonem 2007 pożegnała się również nasza „fifka” – poczciwa Ls40, dla której były to prawdopodobnie ostatnie manewry w tym roku…\nNadchodząca zima wcale nie oznacza, że zawieszamy działalność W.E.T. – długie wieczory wykorzystamy do zgłębiania zagadnień teoretycznych. Pierwszy z wykładów poświęcony zostanie jednemu z ważniejszych układów stosowanych w pojazdach kolejowych: układowi maźniczemu. Wszystkich chętnych zapraszamy na spotkanie otwarte 1 grudnia o godz. 11.00.\nWprawdzie pogoda 17 listopada nie zachęcała nas do wyjścia z domów, jednak wierni sobotniej tradycji znów spotkaliśmy się przy naszym „Steinfurcie”. Tym razem założyliśmy wszystkie resory, co jak się okazało – wcale nie było pracą łatwą. Wagon trzeba było podnieść lewarem stosunkowo wysoko, a następnie bardzo precyzyjnie osadzić resor na maźnicy i przewlec bolce przez wieszaki. Zadanie brzmi banalnie, dopóki nie pomyśli się o „niewygodnym” środku ciężkości i o samym ciężarze pojedynczego resora – a jak wiadomo, jest ich cztery ;) Dzięki fachowej pomocy i nadzorze starszych kolegów cała operacja przebiegła bez najmniejszych problemów. Wkrótce wagon zostanie wstawiony do hali wachlarzowej, gdzie kontynuowane będą prace ślusarskie.\n27 października odbyło się kolejne spotkanie robocze – tym razem w całości poświęciliśmy je rewizji wszystkich czterech resorów wagonu. Specjalne ostrze, opracowane przez naszego nieocenionego Rysia, umożliwiło nasmarowanie szczelin pomiędzy piórami resorów – dzięki temu wagon powinien łagodniej pokonywać nierówności toru, mniejsze też jest ryzyko peknięcia któregoś z piór. W tym samym czasie drobiazgowo czyszczone były wieszaki resorów. Licznie przybyli uczestnicy Warsztatów oddawali się tym przyjemnościom do późnych godzin wieczornych i kto wie, jak długo jeszcze trwałoby to spotkanie, gdyby nie egipskie ciemności, które niepostrzeżenie spowiły halę wachlarzową… ;))\nMimo niesprzyjających warunków pogodowych (5 stopni, na szczęście ciągle jeszcze powyżej zera), 20 października udało nam się przeprowadzić rewizję maźnic naszego wagonu. Zaczęliśmy od przygotowania merytorycznego, za co dziękujemy kol. Pawłowi Mierosławskiemu i Rysiowi Wiśniewskiemu.\nW części teoretycznej spotkania dowiedzieliśmy się chyba wszystkiego o maźnicach, poczynając od najstarszych, pruskich i austriackich maźnic dwudzielnych, poprzez późniejsze – takie jakie ma nasz wagon (tj. Pa2), po współczesne maźnice na łożyskach tocznych. Po szkoleniu opuściliśmy ciepłe pomieszczenia budynku dyspozytora i udaliśmy się „w teren” na część praktyczną. Dzięki pomocy bardziej doświadczonych kolegów z PSMK, rewizja maźnic przebiegła nadzwyczaj szybko i sprawnie. Wagon jest już gotowy do wtoczenia na zimę pod dach hali wachlarzowej – bez ryzyka zniszczenia łożysk ślizgowych. My natomiast jesteśmy gotowi do kolejnych spotkań teoretycznych, poświęconych czekającym nas wkrótce zadaniom – w tym obróbce drewna.\nWczesnym rankiem w sobotę, 13 października, Steinfurt powrócił do Parowozowni z piaskowania w „Rawent-Stalu”. Jakże wielkie było nasze zaskoczenie, gdy okazało się, że zamówiona przez „Rawent” laweta samochodowa pochodzi z… zamojskiej firmy „Panas Transport” – Sponsora sprowadzenia do Skierniewic lokomotywy Ls60-143 (sierpień 2006r). W ten sposób, w historię wagonu po raz kolejny wpisała się formuła „świat jest na prawdę mały”. W rozładunku cennego transportu uczestniczył zaprzyjaźniony z nami pan Janek Skowroński („TRAWERS”), który w ciągu kilkunastu minut ustawił wagon na torach Parowozowni. Obydwu firmom serdecznie dziękujemy za sprawne i błyskawiczne przeprowadzenie akcji logistycznej!\nW trakcie piaskowania wyszło na jaw, że przed rozpoczęciem montażu poszycia wagonu konieczne są drobne poprawki ślusarskie. Spawanie, prostowanie i uzupełnianie elementów stalowych musimy pozostawić bardziej doświadczonym kolegom z PSMK – ich podpatrywanie będzie dla nas kolejną lekcją w ramach Warsztatów.\nPo około miesiącu prób udało sie dokonać „niemożliwego” – zgrać w jednym czasie „Rawent-Stal”, dźwig oraz lawetę. 3 października, krótko po godz. 17 w Parowozowni zjawił się dźwig drogowy z PKRE, a w ślad za nim – ku naszemu zaskoczeniu: dostawczy „Lublin”. Jak się okazało, przywiózł zawiesia i pomocników operatora dźwigu. Dźwig rozkładał podpory, a już w bramie pojawiła się magiczna ciężarówka z „Mirbudu” – ze znanym z wcześniejszych transportów Ls60-336 i 409D-01, sympatycznym kierowcą. Wagon został sprawnie podwieszony, a przed zgnieceniem linami chroniły go uprzednio przygotowane, drewniane rozpory. Potem zostało już tylko umieszczenie wagonu na lawecie, przymocowanie go i odjazd do „Rawentu”. W zakładzie przeżyliśmy „chwilę grozy”: wjedzie laweta z wagonem do hali – czy nie…? Na szczęście, cały zestaw zmieścił się w bramie, chwilę potem został zdjęty przy pomocy pasów podwieszonych do suwnicy i ustawiony w miejscu, w którym zostanie gruntownie oczyszczony z rdzy, a następnie pomalowany farbą antykorozyjną.\n8 września wagon został wystawiony przed halę wachlarzową i przygotowany do transportu do pobliskiego zakładu RAWENT STAL, w którym zostanie profesjonalnie oczyszczony z rdzy i zabezpieczony pierwszą warstwą farby antykorozyjnej. Dzięki wytężonej pracy operatorów podnośników hydraulicznych ;) wywiązano zestawy kołowe – usunięto resory i wieszaki. Między osie wagonu a ramę wsadzono klocki dystansowe i zabezpieczono je przed wypadnięciem przy pomocy drutu. Dzięki temu, wagon zostanie przetransportowany „na Rawent” w całości, lecz przed oczyszczaniem z rdzy zestawy kołowe zostaną oddzielone od szkieletu, a delikatne elementy łożysk ślizgowych osłonięte przed piaskiem.\n18 sierpnia zakończyliśmy pierwszy etap odbudowy „Steinfurta” – licznie przybyła brygada zdjęła ostatnie deski poszycia ścian i drzwi, rozebrała podłogę i schodki wagonu. Odkręcone zostały również nieoryginalne, „nowoczesne” zderzaki, założone podczas jednej z wcześniejszych modernizacji wagonu – zastąpimy je zderzakami trzonowymi, podobnymi do tych, w które wyposażono wagon fabrycznie w 1889r. Pozostaje demontaż dachu, wywiązanie zestawów kołowych i… rozpoczynamy równolegle dwa kolejne etapy: piaskowanie ramy i szkieletu oraz ich zabezpieczanie antykorozyjne.\nW sobotę, 4 sierpnia kontynuowano prace przy odkrywaniu szkieletu wagonu. Wygląda na to, że zakończenie pierwszego etapu Warsztatów jest już bardzo blisko: do demontażu pozostały ostatnie deski na ścianie i podłodze „Steinfurta”. Ich zdjęcie i zabezpieczenie to kwestia jednego, najwyżej dwóch spotkań roboczych. Jak zwykle – gorąco zapraszamy wszystkich chętnych do pomocy!\nW dwie kolejne soboty (tj. 7 i 14 lipca) odbyły się spotkania robocze, w efekcie których Steinfurt został pozbawiony drewnianego poszycia na trzech ścianach. Przy okazji odkryliśmy fragment interesującej przeszłości wagonu – pojazd był już raz poddany gruntownej odbudowie (prawdopodobnie w latach 30-tych lub 40-tych XXw.) – jest to więc znakomity dowód na słuszność powiedzenia „historia lubi się powtarzać” ;)\nDo demontażu pozostało jeszcze poszycie ostatniej ściany i podłoga wagonu. Wszystkich zainteresowanych „ćwiczeniem nadgarstków” ;-) podczas odkręcania niespotykanych już nigdzie śrub klamrowych – serdecznie zapraszamy w sobotę 21 lipca. Startujemy jak zwykle o godz. 11.00.\nW niedzielę, 1 lipca odbyło się inauguracyjne spotkanie Warsztatów Edukacji Technicznej „PAROWOZOWNIA”. Niezwykle miło było nam gościć grupę mieszkańców Skierniewic i Łodzi oraz przedstawiciela prasy, zainteresowanych pozostałościami dawnej kolei, zgromadzonymi w skierniewickiej Parowozowni.\nNa wstępie zapoznaliśmy naszych gości z historią obiektu i rolą PSMK w ochronie zabytków techniki. W trakcie wycieczki po hali wachlarzowej na dłuższą chwilę zatrzymaliśmy się przy… a jakżeby inaczej: „Steinfurcie”! Stasiek (Koordynator Projektu) z pomostu wagonu przybliżył cele Warsztatów i omówił główne etapy odbudowy pojazdu. Spotkanie zakończyliśmy w „ascetycznym” wnętrzu przedziału IV klasy „Wittfelda” – siedząc na twardych, drewnianych ławkach (takich samych, jakie zamontujemy w „Steinfurcie”) omówiliśmy plan działania na najbliższe spotkania.\nWszystkim gościom serdecznie dziękujemy za wspólnie spędzony czas – do zobaczenia wkrótce przy demontażu poszycia „Steinfurta”!\nStronę odwiedzono 1064356 razy


W centrum rozważań prowadzonych na łamach czasopisma znajdują się konstrukty dzieciństwa: ich przeobrażenia (dawne i współczesne), kierunki tej ewolucji, jej dominujące tendencje, kulturowo-społeczne przyczyny przemian w postrzeganiu i traktowaniu dzieciństwa i młodości. Prezentowane w periodyku analizy i interpretacje koncentrują się wokół wizji dzieciństwa pojawiających się w rozmaitych tekstach kultury – adresowanych nie tylko do odbiorców dziecięcych i młodzieżowych, lecz także dorosłych: w różnorodnych gatunkowo utworach literackich oraz innych formach kulturowego przekazu (z uwzględnieniem złożonego obszaru kultury popularnej). (więcej)\nISSN: 2657-9510 (Online) DOI: 10.32798\nCALL FOR PAPERS 2/2022\nNa marginesie twórczości? Twórcy i twórczynie kultury dorosłych – wyjątkowo dla dzieci i młodzieży\nW kolejnym numerze czasopisma „Dzieciństwo. Literatura i Kultura” chcemy przyjrzeć się tekstom kultury twórców i twórczyń, którzy na co dzień kierowali lub kierują swoje dzieła do osób dorosłych, jednak wyjątkowo zwrócili się do publiczności dziecięcej i młodzieżowej. Bierzemy pod uwagę rozmaite dziedziny twórczości: literaturę, teatr, sztuki wizualne, film czy też muzykę. Zarówno w historii kultury, jak i w ostatnich latach nie brakuje tego typu przypadków. Utwory literackie – prozatorskie i poetyckie – dla młodych czytelników można znaleźć w dorobku Jamesa Joyce’a, Williama Faulknera, Margaret Atwood, Leszka Kołakowskiego, Agnieszki Osieckiej czy Olgi Tokarczuk. Filmy dla widowni dziecięcej i młodzieżowej wyreżyserowali – od lat związani wyłącznie z produkcjami dla widzów dorosłych – m.in. Agnieszka Holland, Martin Scorsese, Spike Jonze oraz Guillermo del Toro. Czesław Mozil z Grajkami Przyszłości wydali album z piosenkami dla dzieci, Dorota Miśkiewicz wraz z grupą muzyczną Kwadrofonik – płytę z adresowanymi do młodych odbiorców tekstami Juliana Tuwima, do których muzykę skomponował Witold Lutosławski. Krzysztof Penderecki stworzył radiową operę dla dziecięcego audytorium (do libretta Ewy Szelburg-Zarembiny), a Polska Opera Królewska podjęła się realizacji projektu Zróbmy operę! (Let’s Make an Opera!) Benjamina Brittena – przedsięwzięcia, które w działania twórcze włącza same dzieci. Piotr Ratajczak wyreżyserował spektakle teatralne oparte na powieściach Adama Bahdaja, Piotr Cieślak – inscenizację Opowiadań dla dzieci Isaaca Bashevisa Singera, Agnieszka Glińska – teatralne adaptacje Pippi Pończoszanki Astrid Lindgren oraz Wiedźm Roalda Dahla. Mikołaj Mikołajczyk wymyślił choreografię do spektaklu tanecznego dla młodych widzów. Salvador Dali, Yayoi Kusama i Ralph Steadman zilustrowali Carrollowskie Przygody Alicji w Krainie Czarów, w pracowni malarskiej i rzeźbiarskiej słynnej uczelni artystyczno-rzemieślniczej Bauhaus powstawały zabawki… przykłady można by mnożyć. (więcej)\nZ przyjemnością informujemy, że „Dzieciństwo. Literatura i Kultura” po zaledwie dwóch latach od publikacji pierwszego numeru uzyskało 20 punktów parametrycznych w wyniku przeprowadzonej w 2021 roku oceny i figuruje na liście czasopism punktowanych Ministerstwa Edukacji i Nauki. Ponadto, od 2021 roku nasze czasopismo indeksowane jest w bazie ERIH+. Zapraszamy do przesyłania tekstów!\nWymiary wielokulturowości w najnowszej twórczości dla dzieci i młodzieży\nXXI-wieczne wyzwania wiążące się z naturą i dynamiką najrozmaitszych relacji międzykulturowych są coraz bardziej wyraźne, zarówno w Polsce, jak i na świecie. Odzwierciedlenie znajdują m.in. w różnorodnych odmianach twórczości dla dzieci i młodzieży. Utwory literackie, filmy, seriale, komiksy, spektakle teatralne czy też gry wideo prezentujące zagadnienia wielokulturowości mają potencjał uświadamiania wagi określonych problemów społecznych, występujących zarówno lokalnie, jak i w skali globalnej. (więcej)\nArianta. Naukowe i Branżowe Polskie Czasopisma Elektroniczne\nLista czasopism punktowanych Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego\nStrona tytułowa Strona redakcyjna Recenzentki i recenzenci Spis treści Okładka Cały numer / Full issue


www.gosc.pl → Tygodnik Gość Niedzielny → Dylematy → Bezludne wyspy\nNawet dramat emigracyjnego życia wydaje się mniejszy od nienormalności ojczystego kraju\nOdwiedzałem parafian po kolędzie. Tematy w zasadzie były dwa. Pierwszy - to bezduszność i nieuczciwość pracodawców. Drugi - emigracja. Od pierwszego dnia notowałem pracujących za granicą. Jedni miesiącami, inni latami. Pomijałem studentów dorabiających w czasie wakacji. Ale właśnie studenci pozwolili mi dostrzec pewien problem. „Wie ksiądz, czuliśmy się w Londynie, jak na bezludnej wyspie - mówili. - Może dziś jest inaczej. Kilka lat temu większość Polaków to byli młodzi ludzie bez żadnego przygotowania, nieraz nawet bez zawodówki.\nCzuliśmy się wyizolowani. Bezludna wyspa”. Tak, dziś jest inaczej. Tragiczniej. Wykształceni wielkim nakładem środków społecznych i własnych sił jadą w świat. Myją gary w Dublinie i Glasgow, a jak im się uda - to leją Anglikom piwo w pubach. Specjalistki od zarządzania zasobami ludzkimi szorują podłogi w tychże pubach. Tylko nieliczni szczęściarze z akademickimi dyplomami łapią pracę adekwatną do swych kwalifikacji. Mam takiego jednego inżyniera w Anglii. Jeden na 93 emigrantów z mojej parafii! Tyle się doliczyłem na kolędzie. Tych 93 to 16 proc. parafian w tzw. wieku produkcyjnym. Dużo. Tyle, ile wynosi oficjalna stopa bezrobocia. A to znaczy, że tak naprawdę jest ona dwukrotnie wyższa.\nW czasie niedzielnej liturgii, przed rozesłaniem, kieruję do uczestników kilka słów. Od jakiegoś czasu prawie zawsze mówię: Prosimy o błogosławieństwo dla naszych bliskich pracujących w odległych krajach. Nie zdawałem sobie sprawy, jak czułej struny w sercach parafian dotykam. W wielu domach dziękowano mi za te właśnie słowa. Niektórzy mają ze sobą książkowy zbiór moich homilii. Nieliczni, którzy mają na emigracji dostęp do Internetu, czytają kazania z naszego parafialnego kościoła (przygotowuję je regularnie), czasem przysyłają elektroniczne listy. Ale ich samych nie ma.\nZnacznej części już nie będzie w Polsce - po kilku latach nie mają do czego wracać. Nawet dramat emigracyjnego życia wydaje się mniejszy od nienormalności ojczystego kraju. Ubywa nas w Polsce. Nie dziwię się, zwłaszcza młodym. Człowiek raz w życiu startuje w samodzielność. Nie można z tym startem czekać. Drugi raz dwudziestki nie będzie. Bezludną wyspą - czyżby miała zostać Polska? A Marlenka i Damian, gdy mama wyjeżdża na kolejne trzy miesiące, znikają z domu. Nie znoszą pożegnań.\ndodane 13.02.2006 10:14


Rozczarowałam się. Przed sięgnięciem po 'bride' przeczytałam 'pielgrzyma'. Osobiście nic mnie w nim nie porwało - ani wszechobecny mistycyzm, ani wznoszenie się na kolejne poziomy uduchowienia. Nie zraziło mnie to jednak, pomyślałam, że taki był zamysł autora, że po prostu książka jest zaadresowana do innej grupy czytelników. A potem przeczytałam 'bride'. Jedyne co z niej wyniosłam to nauczka, aby nigdy więcej nie pokusić się na Coelho. Na 231 stron może dwie, trzy trafiły mi do serca. Reszta to poprostu nadmuchane, puste frazesy.


Poranny gość - Strona 2 z 118 - Radio Rodzina\nHome » Poranny gość » Strona 2\n8. PKO Nocny Wrocław Półmaraton już jutro\n18 czerwca do stolicy Dolnego Śląska zawitają sportowcy, którzy pobiegną w 8. PKO Nocnym Wrocław Półmaratonie.(...)\nBiskup Maciej Małyga: Każdy z nas może stać się żywą monstrancją niosącą w sobie ciało Pana\nTradycja uroczystości Bożego Ciała sięga XIII wieku. Dziś głównym punktem tej uroczystości jest procesja eucharystyczna ulicami wsi i miast. Z(...)\nNie planujemy żadnego połączenia z istniejącymi partiami parlamentarnymi\nPrezydent Andrzej Duda podpisał nowelizację ustawy o Sądzie Najwyższy i ma nadzieję, że środki z Krajowego Planu Odbudowy zostaną odblokowane.(...)\nW dzisiejszej audycji gościniami były dwie siostry ze Zgromadzenia Sióstr Świętej Elżbiety: s. Maria Aleksandra Leki oraz(...)\nRada Polityki Pieniężnej ogłosiła kolejną podwyżkę stóp procentowych. To już dziewiąta podwyżka z rzędu, na co ekonomiści mówią – pewnie(...)\nMinisterstwo ma służyć nam, abyśmy mogli kształcić studentów i prowadzić badania\nW tym roku letni sezon na wrocławskim lotnisku rozpoczął się szybciej niż zwykle. Pasażerowie mają do dyspozycji aż 90 kierunków z Portu Lotniczego.\nPrezes Filip Nowak: Finanse NFZ są w dobrej kondycji\nRozpoczęliśmy drugą połowę roku. Dzięki Nowemu Ładowi do NFZ trafi więcej pieniędzy, które zostaną przeznaczone m.in na podstawową opiekę(...)


Kandydat KO o Dudzie: "Najgorszy prezydent w historii". Wypomniał też "ruchadło leśne" [Express Biedrzyckiej] - Super Express - wiadomości, polityka, sport\nKandydat KO o Dudzie: "Najgorszy prezydent w historii". Wypomniał też "ruchadło leśne" [Express Biedrzyckiej]\nKolejnym gościem "Expressu Biedrzyckiej" był prezydent Poznania, Jacek Jaśkowiak. To właśnie on wystartuje w prawyborach Koalicji Obywatelskiej, które wyłonią kandydata tej formacji do startu w przyszłorocznych wyborach prezydenckich. W rozmowie z Kamilą Biedrzycką, Jaśkowiak bez skrępowania powiedział, co myśli o Andrzeju Dudzie. Mocne słowa!\nJacek Jaśkowiak to konkurent Małgorzaty Kidawy-Błońskiej w prawyborach Koalicji Obywatelskiej. To z nią prezydent Poznania powalczy o to, by reprezentować KO w wyborach prezydenckich 2020. W nowym odcinku "Expressu Biedrzyckiej" Jaśkowiak został zapytany o to, jak ocenia prezydenturę Andrzeja Dudy, z którym być może będzie musiał konkurować w wyborach na prezydenta Polski. Ocena, która padła z ust Jaśkowiaka była niezwykle mocna: - Bardzo źle. To najgorsza prezydentura w historii naszej demokracji, partyjna - powiedział. Dalej wypomniał Dudzie jego sposób bycia, rzucanie żartami i dyskusje z internautami: - Strażnik konstytucji, który ją wielokrotnie łamał, kompromitacja jeśli chodzi o te żarty o Afryce czy te leśne ruchadła… Przykro mi, że Polskę reprezentuje prezydent, który się ośmiesza i przy tym ośmiesza też nas - przyznał.\nCzytaj: Jaśkowiak WYGRYWA z Kidawą-Błońską. Nieprawdopodobny sondaż!\nDudzie oberwało się jak nigdy! - Przecież to „Ucho Prezesa” gdzie on jest głównym bohaterem, tym Adrianem, który w tej poczekalni u Kaczyńskiego siedzi z tymi nartami w tym kasku… to nie powinno tak wyglądać - skwitował gość Kamili Biedrzyckiej. Obejrzycie całą rozmowę z Jackiem Jaśkowiakiem w "Expressie Biedrzyckiej":


MAC stworzył pierwszą kolekcję kosmetyków neutralnych płciowo. To współpraca ze znanym projektantem! | Fashionspy\nPierwsza kolekcja kosmetyków MAC neutralnych płciowo już powstała! Linia to zasługa współpracy MAC z projektantem Harrisem Reed’em, ulubieńcem Harry’ego Stylesa. Co w niej znajdziemy?\nKolekcja MAC Cosmetics i projektanta Harrisa Reeda będzie miała premierę już 18 lutego. W jej skład wchodzą: palety cieni do powiek o dziewięciu matowych i błyszczących kolorach, palety do ust w odcieniach śliwki, brzoskwini i koralu, dwuczęściowej bazy do podkładów oraz kredki do oczu. Cenowo produkty wahają się od 20 do 35 dolarów. Inspiracją do kolekcji kosmetyków były popkulturowe ikony lat 70., jak David Bowie i Mick Jagger, a ceny produktów wahają się od 20 – 35 dolarów.\n„Mam nadzieję, że jeśli ludzie wybiorą coś dla siebie z tej kolekcji, pomoże im to w podkreśleniu tego, kim naprawdę są. Baw się dobrze będąc tym, kim jesteś i twórz własne zasady piękna.” – powiedział Harris Reed, współtwórca linii kosmetyków.\nKosmetyki nie posiadają pędzelków, ale zachęcić klientów do nakładania ich kosmetyków palcami oraz w kreatywny sposób, np. używając szminki jako cienia do powiek. Czy to zapowiedź rewolucji w branży beauty?\nZdjęcie główne: James Lewis/unsplash.com


Fanola fluid do loków, CURL CONTROL STYLING TOOLS 250ml Sklep Fika\n» Fanola fluid do loków, CURL CONTROL STYLING TOOLS 250ml\nKod produktu: 23AB-583CD\nCURL DEFINING FLUID. Fluid definiujący loki. Płyn opracowany w celu wzmocnienia, zdefiniowania i przywrócenia sprężystości naturalnemu skrętowi loków. Pozostawia włosy pełne blasku, ma bardzo skuteczne działanie antystatyczne. Nie pozostawia śladów i może być łatwo usunięty przez szczotkowanie lub umycie włosów szamponem. Profesjonalne produkty fanola pozwalające, jak najpełniej wykorzystać Twój potencjał oraz odkryć wszystkie właściwości kosmetyku. Zaawansowana technologia zapewnia większą wartość użytkową produktu oraz termo-ochrone włosów i pigmentów kosmetycznych.\nprzywraca sprężystość kędziorków i blask\nnaturalny skręt loków


Emalia akrylowa EKO-WEGALUX jest dającym znakomite efekty dekoracyjne ekologicznym materiałem malarskim. Powłokę cechuje jedwabista struktura, duża wytrzymałość mechaniczna i odporność na działanie czynników zewnętrznych. EKO-WEGALUX charakteryzuje doskonałe krycie, ponadto malowane emalią elementy uzyskują trwałą, intensywną i jednolitą barwę.\nEkologiczna emalia akrylowa EKO-WEGALUX służy do malowania drewna, materiałów drewnopodobnych, zagruntowanych powierzchni metalowych, elementów gipsowych, ceramicznych, szklanych, papierowych. Szczególnie polecamy stosować emalię EKO-WEGALUX do malowania stolarki okiennej i drzwiowej oraz boazerii, lamperii i balustrad.\nŚwietne efekty daje zastosowanie EKO-WEGALUXU przy odnawianiu starych powierzchni malarskich takich jak meble okna, drzwi, a także do celów zdobniczych w przemyśle ceramicznym oraz zdobienia artystycznego.\nEmalię EKO-WEGALUX nanosimy pędzlem, wałkiem lub pistoletem. Stare powierzchnie malarskie należy przed malowaniem oczyścić i odtłuścić oraz ewentualnie przeszlifować. Powierzchnie metalowe należy uprzednio zagruntować farbą podkładową do metalu. Zaleca się stosowanie 2 warstw w odstępie ok. 2 godz. Po zakończeniu malowania sprzęt malarski umyć dokładnie w wodzie i wysuszyć. Czas schnięcia w temp. 20°C około 30 min.\nOsiągnięcie pełnej wytrzymałości następuje po 24 godzinach. Zalecana temp. malowania powyżej 8°C.\nEKO-WEGALUX jest bezpieczny w użyciu i nieszkodliwy dla zdrowia. Nie jest toksyczny i nie wymaga specjalnych zabezpieczeń w zakresie ochrony przeciwpożarowej.\nFabryka Farb WEGA gwarantuje za jakość produktu, jeżeli jest stosowany w/g wyżej podanych wskazówek i jednocześnie zaznacza, że nie ponosi odpowiedzialności za niewłaściwe przeznaczenie, sposób użycia czy modyfikacje wyrobu za pomocą obcych substancji. Fabryka Farb WEGA rezerwuje sobie prawo do dokonania zmian własnego wyrobu w kierunku poprawy jego jakości.\nOkres przydatności do użycia 8 m-cy od daty produkcji.\nPrzechowywać w temp. pow. 4°C.\nDo długotrwałego przechowywania zaleca się chłodne, nie nasłonecznione pomieszczenia.\nW CIĄGŁEJ SPRZEDAŻY KOLORY:


Dziękczynienie za dar życia, służby Bogu i bliźniemu – Ślady Pamięci\nDziękczynienie za dar życia, służby Bogu i bliźniemu\nHomeGalerieDziękczynienie za dar życia, służby Bogu i...\nPosted by adminsp in Galerie, Zasoby Views 586\n70. rocznica cudownego ocalenia Księży-więźniów obozu w Dachau.\nGdy zaczyna się miesiąc kwiecień,staje przed oczyma mej duszy fakt cudownego uwolnienia nas w obozie w Dachau i przewija się jak na taśmie filmowej przebieg tych koszmarnych lat. Wy tam w Polsce możecie się przynajmniej zgromadzić się w Kaliszu, aby wspólnie modlitwą podziękować św. Józefowi za opiekę i cudowne ocalenie. Ja tylko duchem jestem z Wami i powiedz to Bracie organizatorom corocznej pielgrzymki, że im przesyłam braterskie pozdrowienia.\nList ten napisany został przez o. Zbigniewa Młynika OFM byłego więźnia KL Dachau, pracującego po wojnie w Japonii, który z racji odległości nie mógł przybywać na kaliskie pielgrzymki. Należał jednak do tych, którzy całe poobozowe życie opierali na dziękczynnej modlitwie do Patrona Kościoła Powszechnego z obrazu Świętej Rodziny Kaliskiej.\nDzięki wstawiennictwu św. Józefa Kaliskiego\nPierwsza pielgrzymka Księży mająca miejsce w 1948 r. zgromadziła w Kaliszu 500 kapłanów diecezjalnych i zakonnych. Ordynariusz włocławski Karol Radoński powiedział wtedy, że: Kapłani, którzy w obozach koncentracyjnych oczekiwali śmierci, dzięki wstawiennictwu i opiece św. Józefa ocaleli, pielgrzymują, by wykonać swe śluby. Mieszkańcy Kalisza wraz z nimi trwali na modlitwie, gdy ulicami Kalisza o wieczornym zmroku posuwał się niezwykły pochód ocalałych dachauczyków. Wspomnienia wojenne i modlitwa księży i osób świeckich splatały się wówczas w jedno wielkie Deo Gratias ? za przetrwanie i za życie.\nW 1975 r. podczas pielgrzymki do Rzymu księża-dachauowczycy usłyszeli z ust Pawła VI słowa: Nosicie na swoim ciele i duchu dojmujące ślady tych okropnych udręk, które przyniosła ze sobą ostatnia wojna rozprzestrzeniając je po całym świecie. Jesteście kapłanami, którym danym było bardziej zbliżyć się do Chrystusa i głębiej uczestniczyć w Jego cierpieniach za zbawienie świata.\nGinęli z nienawiści do wiary\nRzeczywiście byli to świadkowie i uczestnicy czasu, gdy wielu chrześcijan ginęło z nienawiści do wiary. Przywódcy hitlerowscy z ?niemiecką dokładnością? usiłowali zniszczyć wszystkich przeciwników swoich planów opanowania świata i stworzenia Tysiącletniej Rzeszy. Z początkiem okupacji Polski, w październiku 1939 r. nazistowskie obozy koncentracyjne zaczęły zapełniać się przedstawicielami inteligencji polskiej. Należeli do niej księża, których umieszczano w różnych obozach. Od grudnia 1940 r., na skutek starań Stolicy Apostolskiej, przewożono ich do Dachau. Wszędzie, gdzie przebywali starali się pełnić posługę wśród świeckich współwięźniów, o czym abp A. Kozłowiecki wspominał później, że: wielu patrzyło na mnie jako na kapłana, że byłem dla nich czymś więcej niż tylko prywatnym człowiekiem. Miałem być świadkiem wiary, świadkiem dobroci i siły wiary w najgorszej niedoli.\nOkrucieństwo życia w obozach koncentracyjnych polegało w pierwszym rzędzie na planowym unicestwianiu fizycznym wszystkich więźniów, którzy się w nich znaleźli. Ci zaś którzy byli w stanie przeżyć mieli być doprowadzeni do degeneracji moralnej i stać się wyzbytymi z potrzeb ducha robotami. Prowadzone na wielką skalę próby odczłowieczenia więźniów, tzw. ?heftlingów,? czyli numerów, w większości wypadków nie powiodły się. Dawały wprost przeciwny efekt. W sytuacjach ciągłego zagrożenia, podyktowanego strachem przed śmiercią i walką o ludzką godność, życie religijne nie zamierało. Niosło bowiem ze sobą ufność w pomoc Bożą, dając jednocześnie nadzieję na przetrwanie obozu. Cicha modlitwa wielu więźniom towarzyszyła w pokonywaniu codziennych trudności. Wspomnienia księży pełne są przykładów tych krzepiących chwil. Jeden z nich pisał, iż wszczepiłem swoje usta w krzyż i paciorki różańca, by stamtąd czerpać siły do dalszych cierpień.\nW modlitewnej ufności\nMimo zakazów istniało w obozie życie sakramentalne. Zawiązane wokół osoby ks. W. Frelichowskiego Porozumienie Modlitewne i Apostolskie wyznaczało program działań podczas: wyczekiwania w modlitewnej ufności na opatrznościowe i szczęśliwe wyjście z obozu. Dzięki tym działaniom, pośród zła wyrastała wielkość człowieka zakorzeniona w Bogu. Ks. bp I. Jeż uważał, że czas obozu ukształtował go jako kapłana, który Panu Bogu dziękował każdego dnia : za dar życia, dar zdrowia oraz za dar służby Bogu i człowiekowi na drodze za Jezusem.\nUfundowana przez Księży, byłych więźniów KL Dachau, na 25. lecie wyzwolenia obozu, Kaplica Męczeństwa i Wdzięczności, teraz, gdy oni już nie żyją, jest świadectwem, które przypominać ma dalszym pokoleniom prawdę o ich modlitwie, męczeństwie i ofierze. Tegoroczne obchody 70. lecia wyzwolenia obozu, w dniu 29 kwietnia, będą miały szczególny wymiar. Wymiar nie tylko modlitewnej pamięci o wielkich czcicielach św. Józefa, ale także błagalny w intencji Kościoła i nowych pokoleń Kapłanów Chrystusa, wyrażonej w słowach odmawianej przez nich tutaj modlitwy.\nFoto 1 ? Pielgrzymka księży dachauowczyków do Kalisza w 1948 r. (akwarela W. Kurka z Kroniki Ochotniczej Straży Pożarnej w Kaliszu)\nFoto 2 ? Księża dachauowczycy w Kaliszu na uroczystościach 25. rocznicy wyzwolenia obozu w Dachau, 1970 r.\nFoto 3 ? Księża dachauowczycy w Kaliszu na uroczystościach 25. rocznicy wyzwolenia obozu w Dachau, 1970 r.\nFoto 4 ? Pielgrzymka księży dachauowczyków do Dachau, 1970 r.\nFoto 5 ? Księża dachauowczycy na audiencji u Pawła VI, Rzym 1970 r.


W najbliższą sobotę, 23 marca po treningu battodo w Klubie Kime przy ul. Konarskiego 4A na Bemowie w godz. 12.30 – 15.00 odbędzie się seminarium kobudo w zakresie używania długiego kija – rokushaku bo z shihanem Tomaszem Piotrkowiczem.\nSeminarium jest prowadzone dla członków Kadry Narodowej Polskiego Związku Karate Fudokan, ale po opłaceniu uczestnictwa na miejscu w wysokości 30 zł można dołączyć do uczestników. Poza krótkim kompedium wiedzy o użyciu kija, postawach kobudo, technikach obrony i ataku przewidziana jest także nauka kata Shuji no kon sho.\nObowiązuje białe lub czarne karategi (kobudo-gi) oraz własny bo.


Maseczka Black Mask na wągry i pryszcze\nMaseczka Black Mask na pryszcze i wągry\nProfesjonalny sposób na głębokie oczyszczanie skóry twarzy\nWĄGRY PRYSZCZE TRĄDZIK BLIZNY\nWęgiel bambusowy głęboko oczyszcza problemowe miejsca na twarzy\nProwitamina B5 to niezbędny pierwiastek w walce z niedoskonałościami skóry\nNaturalny kompleks witamin oraz ekstrakty roślinne zapewniają zdrową skórę (kiełki pszenicy, olejek grejpfrutowy, kolagen)\nSkuteczna formuła zwalczająca niedoskonałości skóry, która zdobyła uznanie na całym świecie.\nGwarantowany efekt w ciągu 2 tygodni.\nSilny środek głęboko oczyszczający skórę twarzy. Aktywne składniki wnikają głęboko w pory skóry, oczyszczając ją z zanieczyszczeń i szkodliwych substancji.\nMa właściwości lecznicze, zmiękczające i wygładzające, nawilża skórę (wnika głęboko i wiąże wodę). Nadaje skórze elastyczność, łagodzi zaczerwieniania i usuwa stan zapalny.\nWspaniałe wzmacniają, mają właściwości regenerujące i liftingujące, wygładzają zmarszczki, zmiękczają i nawilżają skórę. Biologicznie aktywne substancje zawarte w kiełkach pszenicy sprawiają, że skóra twarzy nabiera gładkości i elastyczności, staje się delikatna jak jedwab.\nNormalizuje pacę gruczołów łojowych, rozjaśnia i zwęża pory, poprawia drenaż skóry, a tym samym hamuje powstawanie wągrów.\nPośpiesz się i zamów Black Mask w promocyjnej cenie!\nNanieś grubą warstwę na problemowe miejsca, unikając okolicy oczu oraz miejsc pokrytych włosami, zadrapaniami czy otarciami.\nOdczekaj 25 minut. Maseczka wyschnie i stanie się elastyczna. W tym momencie substancje czynne przenikną głęboko w skórę i zaczną działać.\nPłynnie usuń maseczkę przy użyciu dłoni. Spłucz pozostałości chłodną wodą. Stosuj 3 razy w tygodniu.\nNiedoskonałości pojawiające się na skórze z różnych przyczyn – wysypki, krosty, blizny, wystające żyłki, trądzik i inne – zwane są problemami skórnymi.\nPodczas wyciskania pryszczy, pęka skóra, a ropa – składająca się z bakterii, produktów stanu zapalnego, białych krwinek – dostaje się na skórę wokoło. Tym samym pojawia się ryzyko rozprzestrzenienia stanu zapalnego. Może to prowadzić do zwiększenia liczby pryszczy lub przeniesienia ich w głębsze warstwy skóry.\nWiodący ekspert odpowiedzialny za linię kosmetyków\nW produkcji naszych kosmetyków preferujemy wyłącznie wysokiej klasy naturalne składniki. Nasza firma wykorzystuje innowacyjne i nowoczesne metody, by tworzyć skuteczne produkty do pielęgnacji twarzy.\nZanim nasze produkty trafią na rynek, poddawane są kontroli dermatologicznej i przechodzą próby kliniczne. Black Mask okazał się bardzo skuteczny w leczeniu trądziku i pryszczy.\nPo pierwszym użyciu efekt zaobserwowano u 91 na 100 badanych osób.\nPo 14 dniach codziennego stosowania maseczki, u 84% badanych zaobserwowano zdrowszy wygląd skóry.\n93% osób, które stosowały Black Mask pozbyło się pryszczy i wągrów po 1 pełnej kuracji (trwającej miesiąc czasu).\nWzbogacona formuła maseczki Black Mask zwalcza trądzik\n8 razy silniejsze działanie witamin i minerałów\nFormuła wzbogacona PROWITAMINĄ B5 (skuteczna w walce z niedoskonałościami skóry)\nMaksymalny efekt w przystępnej cenie\nNie wywołuje efektów ubocznych, łatwe i bezbolesne usuwanie\nKlaudia Jurecka, 25 lat, Gdynia\nZdecydowałam się wypróbować tę maseczkę, zamówiłam ją (przyszła bardzo szybko) i przeszłam pełną kurację. Efekt naprawdę mnie uszczęśliwił! Skóra stała się czystsza i wygląda świeżo, niemal lśni! Maseczka Black Mask pomogła mi pozbyć się trądziku i wągrów. Mówiąc krótko, podoba i się i zamówię więcej!\nLeszek Krzyszczak, 19 lat, Olsztyn\nMiałem problemy skórne od dzieciństwa, moja skóra bardzo szybko robi się tłusta i pojawiają się na niej pryszcze i trądzik (mam nawet blizny). Tę maseczkę polecił mi znajomy. Wypróbowałem, a po pierwszych 6 użyciach moja skóra naprawdę się zmieniła, stała się bardziej sucha i czystsza, pryszcze zaczęły znikać. Po miesiącu intensywnego stosowania, moja twarz zmieniła się nie do poznania, jestem bardzo zadowolony!\nJoanna Radecka, 34 lata, Warszawa\nTo bardzo skuteczny środek na trądzik! Problemy skórne to przypadłość, która stale mnie prześladowała, bez względu na to, co stosowałam! Gdy dowiedziałam się o Black Mask, zdecydowałam, że zamówię z ciekawości. Ale po 2 tygodniach stosowania nie mogłam uwierzyć własnym oczom, stan mojej skóry znacznie się poprawił i stała się dużo piękniejsza. Maseczka pomogła mi, zamówię znowu.\nSkładasz zamówienie na naszej stronie internetowej\nJeden z naszych przedstawicieli dzwoni do Ciebie, by zweryfikować zamówienie\nW odpowiedzi na liczne zapytania naszych klientów, przygotowaliśmy odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania. Pełny skład Black Mask.\nLepka, kleista konsystencja koloru czarnego o delikatnie alkoholowym zapachu.\nSKŁAD: AQUA (1), POLYVINYL ALCOHOL (2), GLYCERIN (3), PROPYLENE GLYCOL (4), HYDROGENATED WHEAT GERM OIL (5), SQUALANE (6), PANTHENOL (7), COLLAGEN (8), BAMBOO CHARCOAL POWDER (9), CITRUS PARADISI PEEL EXTRACT (10), PARFUM (11).\nPOLYVINYL ALCOHOL (ALKOHOL POLIWINYLOWY ) Tworzy maseczkę. Maseczka, która zasycha natychmiast po nałożeniu bardzo dobrze oczyszcza skórę z martwych cząstek. Właściwości kosmetyczne (od 1 do 10): ochrona 9, oczyszczanie 8. Skuteczny dla każdego rodzaju skóry. Nie wykryto szkodliwego wpływu na skórę i ciało. Możliwa indywidualna nietolerancja.\nGLYCERIN (GLICERYNA ROŚLINNA). Gliceryna to naturalny produkt pochodzenia roślinnego. Ułatwia wchłanianie wilgoci w głębokie warstwy skóry. Jest emulgatorem i stabilizuje strukturę kosmetyków. Nie wywołuje alergii. Skuteczna dla każdego rodzaju skóry. Nie wykryto szkodliwego wpływu na skórę i ciało.\nPROPYLENE GLYCOL (GLIKOL PROPYLENOWY) Właściwości kosmetyczne (od 1 do 10): nawilżanie skóry 10. Skuteczny dla każdego rodzaju skóry. Wszechstronny rozpuszczalnik stosowany w wielu kosmetykach. Nie kumuluje się w organizmie człowieka, dlatego stosowany jest także w artykułach spożywczych, Nie wykryto szkodliwego wpływu na skórę i ciało. Możliwa indywidualna nietolerancja.\nHYDROGENATED WHEAT GERM OIL (olej z kiełków pszenicy). Naturalny składnik. Ułatwia regenerację tkanek, zmiękcza, odżywia, leczy, oczyszcza, wywołuje efekt przeciwzapalny i antyoksydacyjny, poprawia krążenie krwi i stan skóry. Skład oleju: Kwas Omega-3, witamina E, tokoferole, karotenoidy, beta-karoten, lecytyna, metionina, skwalan, fitosterol, witaminy z grupy B, witaminy A, D, B3, kwas pantotenowy, kwas foliowy, mikroelementy – cynk, żelazo, potas, siarka, fosfor, proteiny, alantoina.\nSQUALANE (olej skwalan). Całkowicie naturalny składnik wytwarzany z oliwy z oliwek. Skwalan to źródło kwasów tłuszczowych dla skóry, zapobiega utracie wilgoci przez skórę, normalizuje oddychanie skórne, przeciwdziała przedwczesnemu starzeniu się, ma zdolność głębokiej penetracji, nie pozostawia tłustych plam, wywołuje przyjemnie w dotyku uczucie, ma działanie ochronne, nie pozwala wilgoci ulatniać się z powierzchni skóry. Skuteczny dla każdego rodzaju skóry. Nie wykryto szkodliwego wpływu na skórę i ciało. Możliwa indywidualna nietolerancja.\nPANTHENOL (PANTENOL). Stosowany jako prowitamina B5. Ma działanie lecznicze, nawilżające i łagodzące. Stosowany w produktach do pielęgnacji skóry i włosów dla dzieci i dorosłych. Nie wykryto szkodliwego wpływu na skórę i ciało. Możliwa indywidualna nietolerancja.\nCOLLAGEN (KOLAGEN). Stosowany jako substancja tworząca powłokę na skórze, która zatrzymuje wodę wewnątrz. Skuteczny dla każdego rodzaju skóry. Całkowicie bezpieczny składnik, jeśli stosuje się go zgodnie z zaleceniami. Możliwa indywidualna nietolerancja.\nBAMBOO CHARCOAL POWDER (SPROSZKOWANY WĘGIEL BAMBUSOWY). Naturalny składnik głęboko oczyszczający skórę twarzy. Wnika głęboko w pory skóry, oczyszczając ją z zanieczyszczeń i szkodliwych substancji. Skutecznie zwalcza wągry i leczy gruczoły łojowe. Skuteczny dla każdego rodzaju skóry. Całkowicie bezpieczny składnik.\nCITRUS PARADISI PEEL EXTRACT (EKSTRAKT ZE SKÓRKI GREJPFRUTA). Ekstrakt ten bardzo dobrze rozjaśnia, wzmacnia i zwęża pory oraz wspomaga procesy odnowy skóry. Bezpieczny! Produkt pochodzenia roślinnego. Możliwe wystąpienie reakcji alergicznej. Indywidualna nietolerancja owocu grejpfruta. Ostrożnie stosować w ciąży.\nPARFUM (kompozycja zapachowa). Stosowana w celu nadania kosmetykowi określonego zapachu.\nPrzechowywać w suchym, ciemnym miejscu w temperaturze od 15 do 25 °C. Po użyciu należy szczelnie zamknąć pokrywkę. Chronić przed dziećmi. Wyschniętą maseczkę można z łatwością usunąć ze skóry. Maseczkę spłukiwać chłodną wodą z mydłem.\nCzy można nosić makijaż oraz korzystać z innych kosmetyków pielęgnujących twarz, gdy stosuje się tę maseczkę?\nTak. Można stosować dowolne kosmetyki i kremy, itp. Należy jednak nakładać maseczkę Black Mask na oczyszczoną z makijażu i kosmetyków twarz.\nJak długo należy stosować maseczkę, by uzyskać wyniki?\nEfekty pojawią się już po pierwszym zastosowaniu. Aby osiągnąć maksymalny efekt, zalecamy poddanie się pełnej kuracji oczyszczania skóry, która trwa 1 miesiąc. Do odbycia całkowitej kuracji potrzebne są dwa opakowania Black Mask.\nCzy Black Mask wywołuje reakcje alergiczne?\nW 99% przypadków maseczka jest dobrze tolerowana i nie wywołuje efektów ubocznych ani reakcji alergicznych. Jednak przed pierwszym zastosowaniem zaleca się nanieść niewielką jej ilość na dłoń i odczekać 20 minut. Jeżeli nie nastąpi żadna reakcja, można bez wahania nałożyć maseczkę na twarz.\nDla jakiego rodzaju skóry ta maseczka jest odpowiednia?\nBlack Mask działa odpowiednio na wszystkie rodzaje skóry.\nDlaczego wasza maseczka jest droższa niż na chińskich stronach? Jest tam wiele maseczek Black Mask i są tańsze niż wasza.\nNasza maseczka nie jest sprzedawana na chińskich stronach. Kupujemy produkt bezpośrednio od producenta, który ma siedzibę w USA.\nGorąco odradzamy zamawianie tanich odpowiedników maseczki z chińskich stron. Po ich użyciu może wystąpić poważny uszczerbek na zdrowiu. W internecie znajduje się wiele negatywnych opinii na ich temat.\nTylko dziś możesz zamówić Black Mask\nBlack Mask - tylko dziś!\n1 Opakowanie 2+1 Opakowania 3+2 Opakowania\nMarzysz o zdrowej skórze? Wypróbuj Black Mask i sprawdź skuteczność wyjątkowej formuły, która podbiła świat!\nStara cena:338 zł\nUwaga: JEST 50% ZNIŻKI\nRaz na zawsze zapomnij o wągrach! Pożegnaj się z pryszczami! Powiedz czystej i promiennej skórze „tak”! Pełna kuracja z Black Mask pozwoli Ci zyskać skórę, o jakiej zawsze marzyłaś.\nStara cena:676 zł\nPowierz pielęgnację swojej twarzy produktowi Black Mask i nie zapomnij o swoich bliskich - Twoi przyjaciele również zasługują na gładką, czystą i promienną cerę.\nStara cena:1014 zł\nWPROWADŹ DANE DO ZŁOŻENIA ZAMÓWIENIA!\nSuma: 338 zł\nKontrola produktu przy otrzymaniu


Stratos Opony - Mirage MR-762 AS 165/65 R14 79 T\n- Całoroczne opony firmy MIRAGE serii MR-762 AS najlepiej sprawdzają się w samochodach miejskich i rodzinnych.\n- Opona MIRAGE charakteryzuje się asymetryczną rzeźbą z masywnym żebrem centralnym. Faliste rowki obwodowe, wspomagane bocznymi kanałami drenażowymi, pozwoliły przesunąć granicę występowania zjawiska aquaplaningu, chroniąc samochód przed poślizgiem na mokrej drodze.\n- Zastosowanie uniwersalnej mieszanki gum w połączeniu z krzemionką odpowiednią dla wszystkich pór roku zapewnia wystarczającą elastyczność w okresie zimowym, jak również odpowiednią sztywność opony latem. Opona jest bardzo wytrzymała. Zapewnia także wyjątkowy komfort jazdy, ponieważ nie generuje uciążliwych drgań i hałasu.\nInne opony w rozmiarze 165 / 65 / R14


Tuliszków: Koło Miłośników Historii przeciwne komunistycznym nazwom ulic - iTurek.net | Turecki Portal Regionalny\nDo tuliszkowskich władz z petycją zwrócili się członkowie Koła Miłośników Historii Tuliszkowa, którzy wnoszą o zniesienie nazw ulic kojarzących się z komunistycznym systemem totalitarnym. Co na to Rada Miasta Tuliszków?\nWśród ulic wymienianych przez członków Koła Miłośników Historii Tuliszkowa znalazły się ulice: 1 Maja, Buczka, Krasickiego i Kasprzaka. Według nich nazwy te jednoznacznie kojarzą się z komunistycznym systemem totalitarnym, któremu należy przeciwdziałać m.in. poprzez eliminowanie z ogólnego obiegu. A są to ulice: 1 Maja, Mariana Buczka, Janka Krasickiego i Walki Młodych. W zamian proponują takie nazwy: 3 Maja, ks. Maksymiliana Ostrzyckiego, Haliny Olesiak i Jana Pawła II.\nPetycja KMHT zbiegła się z wejściem w życie ustawy o zmianach ulic nazw komunistycznych, którą sejm uchwalił w kwietniu tego roku, a która będzie obowiązywała od 1 września tego roku.\nTak więc, bez względu na petycje Rada Miasta Tuliszków i tak zobligowana byłaby to pochylenia się nad tematem. W tej sytuacji członkowie Klubu mają zostać poproszeni do konsultacji przy ustalaniu nowych nazw ulic.\nPropozycje poddane Radzie pod dyskusję poznamy za kilka tygodni.\nWięcej w tej kategorii: « Tuliszków: Absolutorium dla burmistrza szampanem okropione


Jesteś tutaj: Home Ludzie Sadyby Najpopularniejsi Sadybianie 2016 – nr 8: Tomasz Turowski\nwtorek, 26 lipiec 2016 16:27\nJego przeszłość splata się z najbardziej drażliwymi wątkami dla polskiej prawicy – Jana Pawła II, Smoleńska i wywiadu PRL. Agent wywiadu, dyplomata, a ostatnio autor książek – Tomasz Turowski.\nKarierę zrobił jako tajny agent wywiadu PRL, który przez 10 lat jako nowicjusz jezuicki pracował w Watykanie. Nie był jednak szeregowym zakonnikiem, lecz osobą blisko związaną z prominentnymi oficjelami z otoczenia papieża Jana Pawła II. Tuż przed złożeniem ostatnich ślubów zakonnych, zrezygnował z zakonu i ożenił się. Po 1993 roku stał się zawodowym dyplomatą. Pełnił funkcję ambasadora w Hawanie i Moskwie. Był odpowiedzialny za przygotowanie wizyty premiera i tragicznej w skutkach wizyty prezydenta w Smoleńsku.\nKilka lat temu opublikował w Polsce książkę o swoim życiu szpiega w Watykanie.\nWzbudza gorące, często negatywne emocje. W maju tego roku, kiedy mierzyliśmy popularność mieszkańców Sadyby w wyszukiwarce Google, jego nazwisko dwukrotnie pojawiło się w ogólnopolskich mediach. Pierwszy raz 16 maja za sprawą emisji w TVP2 dokumentalnego filmu telewizji ARTE „Operacja Pontifex. Tajne akta Watykanu”. Środowiska prawicowe, w tym Stowarzyszenie Dziennikarzy Polski, oburzyły się, że dokument przedstawia zmanipulowany obraz stosunków panujących w Watykanie podczas pontyfikatu papieża Jana Pawła II. I że jako autorytet w sprawach Kościoła wypowiada się w filmie Tomasz Turowski, były komunistyczny agent inwigilujący niepodległościową opozycję i Watykan.\nDrugi raz nazwisko Turowskiego pojawiło się w majowych mediach w związku z promocją jego książki na Targach Książki w Warszawie 21 maja. Na stoisku, na którym Turowski podpisywał książkę, kilku opozycjonistów głośno dyskredytowało jego osobę, powodując ostatecznie jego wcześniejsze wyjście.\nDzięki skandalom medialnym, Tomasz Turowski zanotował gwałtowny wzrost popularności. W wyszukiwarce Google jego imię i nazwisko wyszukało w maju tego roku aż 8100 osób (plasując go od razu na 8. miejscu naszego rankingu najpopularniejszych Sadybian 2016). Dla porównania, w maju 2015 roku interesowało się nim zaledwie 740 osób.\n« Najpopularniejsi Sadybianie 2016 – nr 9: Bożena Walter\tNajpopularniejsi Sadybianie 2016 – nr 7: Marzena Rogalska »


Kabaczek – jakie właściwości odżywcze i lecznicze mają cukinie? - TwojOgrodek.pl\nKabaczek, zwany także cukinią, to warzywo o niskiej wartości energetycznej. Posiada jednak wiele cennych witamin i minerałów, przez co traktowany jest jako warzywo silnie prozdrowotne. Zaletą jest jego lekkostrawność i łagodny smak pasujący do wielu potraw.\nJakie witaminy i minerały zawiera kabaczek?\n100 g cukinii to ok. 16 kalorii. W takiej ilości znajduje się 1,2 g białka, 0,1 g tłuszczów, 1 g błonnika oraz 3,1 g węglowodanów. W kabaczku znajdziemy także wiele minerałów, m.in. wapń, żelazo, magnez, fosfor, potas, sód i cynk. Z kolei do witamin zawartych w kabaczkach zaliczają się: witamina C, B (B1, B2, B3, B6), E, K, A oraz kwas foliowy. W cukinii ponadto nie odkładają się metale ciężkie, co jest jej ogromną zaletą.\nJakie właściwości lecznicze ma kabaczek?\nKabaczek, dzięki kumulacji wielu związków mineralnych i witamin, wykazuje jako roślina szerokie działanie prozdrowotne, takie jak:\ndziałanie alkalizujące (przeciw zakwaszeniu organizmu)\ndziała moczopędnie (pomaga w oczyszczaniu organizmu z toksyn),\ndziała pozytywnie na wzrok,\nzapobiega zatrzymywaniu wody,\nprzywraca równowagę w gospodarce kwasowo-zasadowej,\nwspomaga funkcje układu odpornościowego,\npomaga w przypadku schorzeń, takich jak wrzody żołądka czy dwunastnicy,\nłagodzi nadkwaśność i zgagę,\ndzięki zawartości kwasu foliowego jest polecany także kobietom w ciąży.\nWięcej bardzo zdrowych warzyw znajduje się w naszym rankingu - sprawdź.\nSałatka z kabaczka w postaci makaronu\nZastosowanie popularnych cukinii – kabaczków\nNajwiększą popularność kabaczki zdobyły w Europie. W tutejszej kuchni ma bogate zastosowanie, gdzie może być spożywany zarówno na surowo, jak i w formie smażonej, gotowanej, duszonej czy pieczonej. Z kabaczków można przyrządzać zupy, dania główne, sałatki, różnego rodzaju koktajle czy nawet marynaty.\nDzięki bardzo niskiej kaloryczności, kabaczek jest częstym gościem na stołach osób stosujących diety odchudzające. Może być świetną alternatywą dla innych przekąsek. Kabaczek wykorzystywany jest na przykład w formie frytek, brownie czy leczo.\nZ kolei ze względu na niski indeks glikemiczny, kabaczek może być spożywany przez osoby cierpiące na cukrzycę.\nDzięki bardzo niskiej kaloryczności, kabaczek jest częstym gościem na stołach osób stosujących diety odchudzające.\n8 ciekawostek o kabaczku (cukinii)\nKabaczki należy przechowywać w temperaturze od 6 do 10°C maksymalnie przez 14 dni.\nNazwa warzywa pochodzi o włoskiego określenia „zucchina”, oznaczającego „małą dynię”.\nKabaczek i cukinia to to samo warzywo (różnica występuje tylko pod względem stadium rozwoju).\nWarto nie obierać młodych cukinii ze skórki (zawiera ona bowiem wiele cennych składników).\nKorzeń warzywa sięga czasami nawet 2 metrów!\nW południowych krajach Europy spożywa się nie tylko owoce, ale i kwiaty kabaczka. Można zastosować je jako np. nadzienie czy składnik sałatki.\nSpożywać można także świeże pestki kabaczka, które działają podobnie do pestek dyni – wykazują działanie antynowotworowe.\nKabaczek mylony jest często z patisonem. O różnicach oraz uprawie kabaczków i patisonów przeczytasz TUTAJ.\ncukiniakabaczekogródek warzywnyrośliny leczniczeuprawa cukiniiuprawa kabaczkawarzywa


września 2014 - SPEŁNIONE MARZENIA\nDawno , dawno temu... ta opowie ść ś miało mogłaby si ę tak zaczyna ć . Miło ść do stolicy, która si ę wtedy we mnie zrodziła wi ą za...\nDawno , dawno temu... ta opowieść śmiało mogłaby się tak zaczynać. Miłość do stolicy, która się wtedy we mnie zrodziła wiązała się oczywiście z ludźmi , ich pasjami i codziennym życiem. Rytem dnia , który wyznaczał Ursynów. Ci ludzie to moi przyjaciele. Ich nietypowa praca wiązała się z ciągłymi zmianami miejsca. Ale kiedy zaczynali swoją "dorosłą " podróż, ich drogi powędrowały właśnie tam. Kiedy tylko mogłam, zjawiałam się u nich z ogromną przyjemnością. Uwielbiałam ich mieszkanie. Było w nim czuć dobrą energię. A kiedy zapadał wieczór , z kubkiem gorącej herbaty w ręku siadaliśmy na oszklonym balkonie, tocząc ciągnące się w nieskończoność rozmowy. Mogłabym tak siedzieć bez końca i wsłuchiwać się w szum przelatujących nad głowami samolotów. Wiem , że na co dzień są pewnie nie do zniesienia. Ale wtedy były dla mnie "wielkim światem ". Jak zresztą cała Warszawa. I ta jej dualność – z jednej strony ogrom możliwości jaki ze sobą niesie , z drugiej piękno i spokój tej dzielnicy. Moich przyjaciół już tam nie ma. Żyją w innym miejscu na ziemi. Ale ten sentyment pozostanie ze mną już chyba na zawsze. Dzisiaj i ja mam już swoją rodzinę. Żyję podobnie , choć pewnie zupełnie inaczej;) Ot , taki paradoks. Warszawę odwiedzam nadal. Nadal też mam się tam u kogo zatrzymać.\nJednak i w moim życiu był taki moment, w którym byliśmy już o krok od przeprowadzki do tego świata. Zaczęliśmy się ostro do tego przygotowywać. Przejrzeliśmy wszystkie dostępne oferty mieszkaniowe. Najbardziej do gustu przypadła nam oferta APM- development - http://apm-development.com.pl/,która to swoje piękne mieszkania miała również na Ursynowie. Pomyślałam sobie , że byłby to cudowny emocjonalny powrót. Ogromnie tego chciałam. Jednak jak to z życiem bywa, ułożyło się inaczej. Zostaliśmy. Ale może jeszcze kiedyś.\nCzy Wy też macie takie swoje miejsca na ziemi do których chcielibyście Wracać ? Gdzie ożywają w Was wspomnienia ? Gdzie rozsądek miesza się z dziecięcą fantazją ?\nGdzie w końcu mogą zrealizować się Wasze marzenia ?\nTego Kochani Wam życzę\nzdjęcie nie jest moje - pochodzi z internetu\nCzy już Wam mówiłam ,że jakimś dziwnym cudem wszystkie starocie znajdują sobie do mnie drogę ? :)) Ten przypadek też nie jest odosobn...\nCzy już Wam mówiłam ,że jakimś dziwnym cudem wszystkie starocie znajdują sobie do mnie drogę ? :)) Ten przypadek też nie jest odosobniony. Ta piękna antyczna bieliźniarka trafiła do mnie na odnowienie razem z biureczkiem o którym kiedyś pisałam. Jednak moja znajoma z niej zrezygnowała z braku miejsca. Powiedziała – weź sobie. I ja bym to chętnie uczyniła , a jakże. Jednak ściany w moim mieszkaniu nijak nie chcą się zrobić z gumy. Czekałam na podjęcie decyzji jakieś pół roku. Szukałam dla niej miejsca u nas. Nie znalazło się i raczej już się nie znajdzie. Piszę to z ciężkim sercem bo Wiecie ,że kocham takie rzeczy bez reszty.\nJednak z drugiej strony szkoda mi ją tak trzymać. Bieliźniarka jest w dosyć opłakanym stanie. Widać to na zdjęciach. Ale jeżeli ktoś zauważy w niej potencjał to zapraszam do składania ofert cenowych . Przemyślę każdą. Jest też opcja przywrócenia jej do życia ale wtedy koszt zdecydowanie wzrośnie ;)))\nPrzepraszam za jakoś zdjęć. Niestety nie mogłam ich zrobić osobiście – więc są takie robocze :)


Pogorzelica | Reflux – moja ksywa podróżnicza…\nArchiwa kategorii: Pogorzelica\nOpublikowano 26 lipca 2019 Autor: admin\nObiekt położony jest w lesie sosnowym ,w oazie ciszy i spokoju.\nPlaża razem z morzem do którego mamy 180m. jest szeroka i piaszczysta\nW Pogorzelicy jest bardzo dobry mikroklimat (lasy sosnowe + morskie powietrze), co sprzyja udanemu wypoczynkowi i wspaniałej zabawie.\nNa działce znajduje się plac zabaw dla dzieci,stół do tenisa stołowego.\nDuży grill z tarasem, gdzie można odpocząć.\nparking zamykany na posesji.\nW głównym budynku nowo-wybudowanym oferujemy nowe pokoje 2-3 ,4osobowe z łazienkami,TV i balkonami .\nAneks kuchenny do dyspozycji gości,a w nim mikrofala ,naczynia ,lodówka i czajnik bezprzewodowy.\n*Na terenie naszej posesji znajduję się również 1 domek letniskowy:\ndomek 4 -5osobowy\naneks kuchenny ( naczynia na wyposażeniu )\nkuchenka jednopalnikowa elektryczna.\nłazienka z prysznicem, umywalką, WC (ciepła woda)\ncentrum 80 m (sklepy,restauracje,smażalnie ryb)\ngłówne wejście na plażę\nszeroka, strzeżona i piaszczysta plaża domy sanatoryjne z zabiegami\nSzlak Liwiej Łóży;zielony szlak turystyczny wokół jeziora.\nSzlak Nadmorski;czerwony;jeden z 11 europejskich szlaków wędrówkowych.\nJezioro ‚Liwia Łóża”;jest rezerwatem ornitologicznym ptaków wędrownych.\nLatarnia i Muzeum Rybołóstwa w Niechorzu.\nPogorzelica jest urokliwą miejscowością wypoczynkową z letnim kąpieliskiem, położoną w malowniczym regionie Wybrzeża Rewalskiego, nad Morzem Bałtyckim.\nCzyste, piaszczyste plaże, przylegające do kąpieliska, ciągną się tutaj przez 200 metrów linii brzegowej. Tutejsze, doskonałej jakości wody, wielokrotnie otrzymywały również prestiżowe odznaczenie Błękitnej Flagi. Pogorzelica to jednak nie tylko plaża, bowiem swój specyficzny, zdrowotny mikroklimat, miejscowość zawdzięcza pięknym i rzadkim, sosnowym borom bażynowym. W tutejsze zielone pejzaże wpisują się również jeziora Konarzewo i Liwia Łuża (które objęte jest rezerwatem przyrody). Pogorzelickie drogi i lasy są również świetnym terenem na wycieczki rowerowe. Przebiega tu kilka szlaków rowerowych, które warto przejechać, aby dobrze poznać malowniczą okolicę.\nNie brakuje tu dużych ośrodków wypoczynkowych, hoteli, pensjonatów, obiektów SPA czy campingów. Turyści wybierać mogą również wśród bogatego zaplecza gastronomicznego. Jest to miejscowość idealna dla miłośników spokojnego wypoczynku, w naturalnym otoczeniu przyrody, którą warto podziwiać, na przykład podczas przejażdżki, przecinającą Pogorzelicę – odremontowaną Nadmorską Kolejką Wąskotorową.\nZaszufladkowano do kategorii Pogorzelica\t| Tagi: Pogorzelica, Pogorzelica noclegi


Szpilki: Jakie skutki może mieć chodzenie w butach na obcasach - Chillizet.pl\nChodzenie w butach na obcasie zmienia warunki anatomiczne, jakie mamy w stopie. Prawidłowo punkty obciążenia w stopie są trzy. Jest to guz piętowy, piąta i pierwsza głowa kości śródstopia. Kiedy podnosimy piętę, zakładamy buty na obcasie, punkty obciążenia przenoszą się zdecydowanie do przodu, to jest nad drugą, trzecią głową kości śródstopia. To powoduje powstawanie płaskostopia poprzecznego, w wyniku którego dochodzi do deformacji powszechnie znanych jako haluksy, czyli palucha koślawego (...). Mogą powstawać deformacje typu palców młoteczkowatych, a w skrajnych sytuacjach dochodzi nawet do złamań zmęczeniowych kości śródstopia - powiedział specjalista ortopedii i traumatologii narządu ruchu doktor Krzesimir Sieczych z Carolina Medical Center. "


Spalanie naszych mazd – GE (626/MX6/Cronos) (10/11)\nSpalanie naszych mazd – GE (626/MX6/Cronos)\nprzez Giacobbe91 » 24 kwi 2016, 18:27\nMazda 626 92 rok 115 KM\nSpalanie w cyklu mieszanym 14-15l/100 km – przy oszczednej jezdzie. Przelaczanie biegow od 2-2,5 tys obrotow. Gaz wykrecony na 3 obroty. Gazownik mi powiedzial ze nic z tym nie zrobi\nOd: 23 mar 2016, 13:54\nAuto: Mazda 626, 1992\nprzez futrzak1966 » 24 kwi 2016, 18:40\nGiacobbe91 napisał(a): Gazownik mi powiedzial ze nic z tym nie zrobi\nPosty: 83 (9/4)\nprzez Giacobbe91 » 24 kwi 2016, 19:57\nTylko co zrobi gazownik skoro mniejszej dawki raczej nie ustawi. A czasami lubi mi zgasnac przy wciskaniu sprzegla. Obroty zmaleja do 500 i albo sie podniosa albo spadna jeszcze nizej\nprzez mark.87 » 25 kwi 2016, 16:40\na filtry jak wygladaja,kiedy zmieniane? jaka instalacja zwykla czy sekwencja?\nZmien gazownika jak kolega mowi,ze ten nie zmniejszy dawki to nie znaczy ze inny nie zmniejszy ew wyreguluje, Sa gazownicy co robia na odczepne i GAZOWNICY ktorzy znaja sie na sprawie i wiedza co robia\nprzez futrzak1966 » 25 kwi 2016, 18:12\nJa tam żadnym specjalistą nie jestem, ale wygląda na II gen. (wnoszę po "wykręceniu gazu na 3 obr.). Nawet to się daje wyregulować, a nie tylko "zmniejszać dawkę". Jedynie co mogę doradzić, to znalezienie sensownego gazownika – szczególnie jak to nie jest sekwencja. Ja wiem, że rada taka sobie, ale nawet u "siebie" nie byłem zbytnio zadowolony z efektów zagazowania (IV gen.) i poprawki zakładu instalującego niewiele wnosiły. Kupiłem interfejs, zgrałem mapy i podrzuciłem polecanemu człowiekowi na maila. Ten obejrzał, stwierdził że nie jest tak źle, ale sporo poprawić można. Skorygował mapy, odesłał, ja wgrałem z duszą na ramieniu i samochód odżył To się nazywa fachowość i doświadczenie, niemniej trzeba napisać, że tylko dzięki temu, że sama instalacja była poprawnie założona i sensownie skalibrowana za pierwszym razem\nprzez mark.87 » 25 kwi 2016, 18:41\nJa wiem ze swojego przypadku z swoja 626 gdzie gaz po zalozeniu byl ustawiany zza biurka i to doslownie w 5 minut a zrobilem juz 100tys km i silnik pracuje jakby wczoraj byl zalozony lpg,zadnych problemow nic tego typu\nBrat zakladal do astry G 2,2 u innego pana i juz 5 razy mu ustawial i poprawial i jak twierdzi gaz trzeba ustawiac podczaj jazdy bo jest obciazenie itp i auto nadal nie chodzi jak powinno a jak przycisniesz mu na 4tys obrotow to zaraz szarpie i przelacza na PB,\njak widac jeden potrafi w 5minut zza biurka ustawic instalacje ze smiga bez problemu a inny poprawia 5razy i nie umi ogarnac,\nprzez futrzak1966 » 25 kwi 2016, 19:24\nmark.87 napisał(a): Ja wiem ze swojego przypadku z swoja 626 gdzie gaz po zalozeniu byl ustawiany zza biurka i to doslownie w 5 minut a zrobilem juz 100tys km i silnik pracuje jakby wczoraj byl zalozony lpg,zadnych problemow nic tego typu\nJa przepraszam, ale zza biurka nie da się poprawnie ustawić map dla LPG jak się wcześniej odpowiednio nie zarejestrowało pracy na benzynie. Najpierw autokalibracja, później kalibracja w czasie jazdy (to jest opisane w dokumentacji do instalacji – sterownik decyduje czy już wystarczy). Dopiero na podstawie tak stworzonych map można coś "grzebać" w nastawach. Generalnie proces bywa trochę bardziej skomplikowany – w zależności od silnika.\nprzez mark.87 » 25 kwi 2016, 19:34\nNo to wiadomo każdy silnik inny. Jak widać da się zza biurka to zrobić. Nie napisałem ale sam jechałem 5km na pb i wracałem spowrotem na lpg a gozownik zza biurka tylko poprawił mapę w 5minut i tyle.żadnego ustawiania w trakcie jazdy czy podobnego\nprzez sebek-71 » 25 kwi 2016, 21:12\nPanowie to jest wątek o spalaniu, a nie o gazie i jego regulacji...\nPosty: 1011 (0/16)\nprzez mark.87 » 26 kwi 2016, 16:23\nSorki troszkę się zapedzilem. To ja napiszę swoje spalanie po przejechaniu 100tyś.km\nTe same wtryski,reduktor żadnej zmiany map itp – średnio 8,5- 9litrów\nprzez futrzak1966 » 26 kwi 2016, 17:03\nTak wyszło O "swoim" spalaniu pisałem ze 2 miesiące temu, ale żonka mi je popsuła – pojeździła trochę po trasach (z minimalnym udziałem autostrad) i mało tego, że średnie z tankowań pospadały na 8-9l/100km to jeszcze średnia spadła na 10,18 (z 10,23). Czas to poprawić\nprzez Giacobbe91 » 6 maja 2016, 10:47\nWymiana filtru powietrza. Przeczyszczenie krokowego i zaworu egr i spalanie 9,6 l ale pojawil sie nowy problem. Na zimnym trzyma 1,5 tys obrotu. Nagrzewa sie, trzyma 2 tys, a po jakims czasie spada na normalne obroty. Na benzynie podobnie tylko pozniej dochodzi falowanie z 1,5 obrotow na 2. Po odlaczeniu czujnika przepustnicy spada do 1,5 obrotow a potem na normalne\nWiem ze nie ten dzial\nprzez futrzak1966 » 6 maja 2016, 16:08\nNie masz zapowietrzonego układu chłodzenia? Jest o tym trochę w dziale technicznym.\nprzez Giacobbe91 » 6 maja 2016, 17:32\nMialem problemy z ukladem chlodzenia ale juz odpowietrzony jest. Po czyszczeniu tak sie stalo\nprzez jarek43_16 » 11 maja 2016, 18:17\nOd jakiegoś czasu jeżdżę na węższych oponach, tzn. 195/55/16 (było 205/55/16 i o dziwo wg gpsu tyle samo na nich się jedzie co na 19, ale miały bieżnik ze 2 mm, a te mają 6) i przeszedłem z oleju 10W40 na 5W40, spalanie było ok 11,5 a teraz jest 10, a nawet ciut poniżej.\nprzez chmielu_KL » 11 maja 2016, 18:37\nSporo czasu jeździłem na 15stkach na balonie.\nAktualnie 17stki 215/45. i jakoś nie widzę różnicy w spalaniu wychodzi bardzo podobnie.\nKL – spalanie miasto z deptaniem: 15.8\nMiasto na spokojnie 12,8 wiem że się da zejść niżej, ale osobiście nie umiem\nprzez Szczerba » 14 maja 2016, 16:16\nJak wszyscy się chwalą to i ja ^^ samochód mazda mx6 2.0 FS 115km instalacja gazowa sekwencyjna:\n-10.36l /100km – jazda mieszana do 3 tyś. obrotów\n-13.2l /100km – jazda autostradą (oczywiście z dozwoloną prędkością )\n-7.65 /100km – trasa i jazda super, hiper, mega ekologiczna. Maksymalna prędkość 92km/h (tyle co tiry wyciągają xD). Częste hamowania biegami, wrzucanie na luz przy jeździe z górki, chowanie się za tirami itp. Niby wyszło najtaniej a jednak najdrożej z całego zestawienia bo podczas takiej jazdy strzeliła mi chłodnica i niby ekologia popłaca nigdy więcej...\nWszystkie te wartości są średnimi z trzech przejazdów poza tą ostatnią\nOd: 3 sty 2016, 09:19\nAuto: Mazda mx6 2.0 1993r.\nprzez Primo3001 » 20 lip 2016, 08:42\nTo ja ponownie podzielę się swoim spalaniem, gdyż zauważyłem coś ciekawego.\nSamochód to Mazda 626 GE 2.5 l V6 z automatyczną skrzynią biegów. Tylko na benzynę\nZimą 100% po mieście mieście auto paliło nawet 13l/100km\nW jeździe mieszanej około 10-11l/100km\nJednak latem wyniki bardzo się poprawiły.\nTeraz 100% po mieście potrafi spalić 11l/100km.\nW jeździe mieszanej (z przewagą trasy) przy optymalnej prędkości do 110 km/h spalił mi trochę poniżej 9l/100 km. Ciekawe ile by spalił gdyby jechać tylko w trasę Jestem zaskoczony, że temperatura ma aż tak duży wpływ na spalanie.\nOd: 3 wrz 2015, 16:52\nAuto: Mazda 626 GE 2.5 V6 1993\nprzez zadra » 25 lip 2016, 08:55\nmoże warto zajrzeć czy termostat nie jest notorycznie otwarty.\nPosty: 1248 (3/33)\nprzez rolandwally83 » 8 sie 2016, 09:30\n22 Litry Verwy ON trasa mieszana plus jazda po Bielawie łącznie 420 km\nOd: 15 lip 2015, 21:12\nAuto: Mazda 626 IV Hatchback 2.0 D GLX Comprex 75KM 1997\nPonad 320 000 przebiegu https://scontent-fra3-1.xx.fbcdn.net/hp ... e=56A2D5CB\nTeraz jest: 21 cze 2018, 23:00