Ach przed imprezką! - wiocha.pl absurd 37452\nAch przed imprezką!\nTylko niech nie płacze jak ktoś ją zgwałci!\nevela123 11-03-18, 21:54 Zgłoś\nDodano: 2011-03-18, 21:54:22 przez: evela123\nGłuoty wypisujecie nawet jakby wyszła sobie nago to nikt nie ma prawa jej zgwałcić. Trzeba być kompletnym imbecylem, żeby obwiniać ofiarę gwałtu za to co się stało...\nZgadzam się z lupką. Opis zdjęcia obrzydliwy. Ktoś przesadził. To już nie wiocha, to krańcowy debilizm. Mówię oczywiście o eveli123. Brzydzę sie takimi ludźmi. Żenada na maks.\nAkurat, w kolejce byście się do niej ustawiali, byle tylko przelecieć i plastik wtedy nie przeszkadza.\nw dupe w dupe szmate ~!~!~!\na ja ją znam osobiście:(w sumie to z widzenia...nie ma się czym chwalić no ale cóż...a widzieliście reszte jej zdjęć?Tylko,że ona lubi ten sport,więc opierać się nie będzie:P\nja bym jej nawet kijem nie dotknal, bo las by sie obrazil xD\nPLASTIK..!! sumie prawie jak każda dziewczyna z polski ;/\nJeszcze laski przed solarka zdazyly cie zminusowac.\njedna noga dłuzsza druga krotsza haha\nja bym z nią nawet do Tabaku po szlugi nie wyszedł bo wstyd\ntotalne bezguście. nawet patykiem bym jej nie tknęła.\nNIBY W CO BY TAM MOŻNA BYŁO ZGWAŁCIĆ ?\nNa hiszpana nadaję się w 100%:d\nSzał ciał ;] a buty mam z peweksu heh :P\nKtoś chciałby zgwałcić "to"?! :D Toć tego nawet kijem nikt nie dotknie...\nKicz i tandeta!, co za tym idzie najwyraźniej totalna "bieda" w głowie! ;]]\nMiędzy tym że nie ma prawa a tym że ja zgwałci to jest subtelna róznica, zabijac tez nie ma nikt prawa a morderstwa są. I być może wiele osób jestimbecylami ale jednak jest tak że opfiarę gwałtu można obwinic o to że została zgwałcona że zachowywała sie wyzywająco lub prowokacyjnie, a tu ewidentnie\nWięc co to znaczy "zachowywać się prowokacyjnie"? Mógłbyś sprecyzować? Dla każdego to będzie co innego...Nie można usprawiedliwiać gwałtu. Mamy wolność i każdy może robić co chce, jeśli nie krzywdzi przy tym innego człowieka.\nNie wiem czy prostytutka nie ma lepszego gustu.\nZgadzam się z Tobą w 100 %, a podpisujący zdjęcie niech się lepiej zastanowi co pisze...\nPytanie: Idący przez miasto gwałciciel największy popęd seksualny odczuje widząc: a) Ubraną w dżinsy i normalną bluzkę z przyzwoitym dekoltem kobietę. b) Tę samą kobietę, ale zjaraną solarą, z dupskiem i cyckiem na wierzchu, która prowokuje swoim wyglądem.\nNie chodziło mi o to żeby obwiniać ofiarę gwałtu, po prostu w tych czasach jest pełno zboczeńców na ulicach i chyba każdy jest tego świadomy, a jeśli ona ubrała się w taki strój to prawdopodobieństwo że jakiś zbok zgwałci ją wzrosło kolosalnie! Więc powinna być świadoma że prowokuję takim strojem\njapierdole.co za wixa\nTaa a później płacz i zgrzytanie zębami jak jakiś napaleniec ją dorwie...


"Zbrodnia w Tibhirine" oskarża algierskie służby / Aktualności\n"Zbrodnia w Tibhirine" oskarża algierskie służby\n10.09.2011 21:37, aktualizacja 10.09.2011 21:51\nZOBACZ WIĘCEJ W wolność religijną godzi nie tylko przemoc Erytrea: Trzy tysiące chrześcijan w więzieniach Londyn: chrześcijanie zwalniani z pracy za wiarę Ludzie Boga, czyli szaleńcy O Tibhirine i "Ludziach Boga" Współczesny "charyzmat męczeństwa"\n"Le crime de Tibhirine" (Zbrodnia w Tibhirine) opiera się na wypowiedziach byłych członków algierskich służb i jednego z islamistów, którzy twierdzą, że uprowadzenie zostało zlecone przez algierskie wojskowe służby bezpieczeństwa DRS i przeprowadzone wspólnie z islamistami.\nŚwiadectwa te należy traktować z zainteresowaniem, ale również ostrożnością i rozwagą - powiedział AFP adwokat strony cywilnej w sprawie zabójstwa francuskich zakonników Patrick Baudouin.\nJego zdaniem zaletą książki jest to, że może ona przyczynić się do ponownego dochodzenia w sprawie tragedii w Tibhirine.\nSiedmiu trapistów zostało uprowadzonych w nocy z 26 na 27 marca 1996 roku z klasztoru Notre-Dame d'Atlas położonego u stóp algierskiego Atlasu, niedaleko miasta Medea. Do uprowadzenia i zamordowania zakonników przyznała się Zbrojna Grupa Islamska (GIA) - jedna z najbardziej radykalnych islamskich organizacji zbrojnych biorących udział w wojnie domowej w Algierii (1992-1999). Głowy braci odnaleziono 30 maja w pobliżu górskiej drogi.\nDochodzenie w tej sprawie zmieniło kierunek w 2009 roku, kiedy zeznania byłego attache wojskowego w Algierze wskazały na błąd popełniony przez algierskie wojsko. Wcześniej świadectwa algierskich oficerów dysydentów wskazywały na kłopotliwą rolę władz algierskich w tragedii; oskarżały one Algier o manipulowanie zbrojnym ugrupowaniem, które przyznało się do uprowadzenia zakonników.\nW nowej książce algierskie tajne służby są bezpośrednio wplątane w porwanie byłego porucznika nazywanego "Kamelem", określanego jako blisko związanego z szefem ośrodka dochodzeniowego CTRI w mieście Al-Bulajda w północnej Algierii.\nWedług niego niewielka grupka agentów na zlecenie szefów bezpieczeństwa wojskowego zgodziła się zorganizować uprowadzenie przy udziale kilkunastu prawdziwych islamistów, nieświadomych manipulacji.\nWedług "Kamela" operacja ta miała na celu pozbycie się z regionu niewygodnych świadków, zdyskredytowanie islamistów i wywarcie presji na Francję. Decyzja o jej przeprowadzeniu miała zapaść na początku marca 1996 roku na spotkaniu w CTRI w obecności szefa głównej jednostki kontrwywiadu algierskiego, nieżyjącego już Smaila Lamariego.\nPorwanie i zabójstwo trapistów z Tibhirine jest kanwą filmu Ludzie Boga (reż. Xaviera Beauvois).\nTagi: prześladowanie chrześcijan, ludzie boga, zabójstwo mnichów z tibhirine


Jedna z ostatnich szans na dofinansowanie z UE - Prosta strona podatków\nJedna z ostatnich szans na dofinansowanie z UE\nŹródło: Agencja Rozwoju Innowacji S.A.\nOd 2014 roku Unia Europejska przeznaczy więcej pieniędzy na projekty innowacyjne. Jednak z dofinansowań UE można skorzystać już teraz. Agencja Rozwoju Innowacji S.A. przygotowała listę rekomendowanych konkursów o dotacje, które zostaną ogłoszone do końca 2012 roku.\nSprawdź, do kiedy masz czas i jakie warunki trzeba spełnić, by móc złożyć wniosek.\nPonad połowa pieniędzy przeznaczonych dla polskiej gospodarki z Unii Europejskiej trafi w latach 2014 – 2020 do firm i współpracujących z nimi instytucji naukowych. Zapowiedź Minister Rozwoju Regionalnego, Elżbiety Bieńkowskiej, to dobra informacja dla przedsiębiorstw innowacyjnych, które będą miały szansę pozyskać fundusze na rozwój swoich projektów badawczych i komercjalizację wiedzy. - Zanim jednak będzie można sięgnąć po te środki, warto skorzystać z pieniędzy, które będą dostępne jeszcze w 2012 roku. Przygotowana przez Agencję Rozwoju Innowacji lista, zawiera spis najważniejszych konkursów o dotacje, w których mogą wziąć udział firmy innowacyjne oraz zajmujące się e-biznesem - mówi Szymon Gawryszczak, prezes zarządu ARI S.A. Czasu jest niewiele, więc warto jak najszybciej złożyć wymagane dokumenty, by zdobyć choć część z 7 miliardów euro przeznaczonych na dotowanie polskiej gospodarki.\n1. Wsparcie na uzyskanie/realizację ochrony własności przemysłowej – Program Operacyjny Innowacyjna Gospodarka, Działanie 5.4., Poddziałanie 5.4.1.\nNabór wniosków do tego poddziałania trwa już od czerwca i skończy się najpóźniej 31 grudnia 2012. Przedsiębiorcy, którzy uzyskają dofinansowanie, będą mogli przeznaczyć je na refundację wydatków, które poniosą na ochronę własności przemysłowej. To pomoże im lepiej zarządzać własnością intelektualną, która jest w posiadaniu firmy. Warto wiedzieć, że pozyskane pieniądze można przeznaczyć na: przygotowanie zgłoszenia wynalazku do ochrony patentowej, w tym również na pokrycie kosztów samego zgłoszenia do ochrony, zakupu niezbędnych do przeprowadzenia tego procesu ekspertyz i analiz prawnych, ekonomicznych, marketingowych i technicznych. Z tej formy dotacji mogą skorzystać mikro, mali i średni przedsiębiorcy. Kwota pojedynczego dofinansowania może wynieść nawet 400 tysięcy złotych.\n2. Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej – Program Operacyjny Innowacyjna Gospodarka, Działanie 8.1.\nOstatni nabór wniosków do tego programu rozpocznie się 19 listopada i potrwa do 14 grudnia 2012. O dotację mogą ubiegać się mikro i małe firmy. Projekty przez nie realizowane powinny dotyczyć świadczenia usług drogą elektroniczną, a także wytworzenia produktów cyfrowych niezbędnych do realizowania tego typu usług. Kwota, na jaką mogą liczyć przedsiębiorcy to nawet 560 tysięcy złotych. W tej turze PARP przeznaczy 143,9 miliona złotych na dofinansowania.\n3. Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B – Program Operacyjny Innowacyjna Gospodarka, Działanie 8.2.\nZgłoszenia do tego programu będą przyjmowane od 15 października do 9 listopada 2012. Na dofinansowanie mogą liczyć mikro, małe i średnie firmy. Ich projekty powinny zaliczać się do przedsięwzięć technicznych (informatycznych), które umożliwiają realizowanie procesów biznesowych w formie elektronicznej. Przedsiębiorcy będą mogli pozyskać od 20 tysięcy do nawet 2 milionów złotych na wsparcie swojej działalności. Kwota przeznaczona na tę turę dofinansowań wynosi aż 389,6 miliona złotych.\n4. Zapewnienie dostępu do Internetu na etapie „ostatniej mili” – Program Operacyjny Innowacyjna Gospodarka, Działanie 8.4.\nOd 29 października do 30 listopada 2012 r. potrwa nabór wniosków w ramach działania 8.4. Firmy, które pozyskają dofinansowanie, będą mogły przeznaczyć je na budowę infrastruktury telekomunikacyjnej dla użytkowników końcowych. Takie przyłącze ma zapewnić dostęp do szerokopasmowego internetu. O wsparcie mogą aplikować przedsiębiorcy należący do sektora MMŚP oraz organizacje pozarządowe. Minimalna kwota dofinansowania to 30 tysięcy złotych, maksymalna jego wysokość może stanowić nawet 70 procent kosztów kwalifikowalnych projektu, natomiast maksymalny czas trwania projektu to 24 miesiące.To dobra okazja dla przedsiębiorstw z sektora telekomunikacyjnego, aby uzyskać wsparcie na zwiększenie zasięgu działania sieci dostępowych, zwłaszcza na trudnodostępnych obszarach.\n5. Paszport do eksportu – Program Operacyjny Innowacyjna Gospodarka, Działanie 6.1.\nWnioski o dofinansowanie z tego działania będzie można składać od 29 października do 16 listopada 2012 r. Program ma za zadanie finansować projekty zwiększające udział eksportu w całkowitej sprzedaży, promować powiązania z partnerami zagranicznymi, a także zwiększyć rozpoznawalność polskich marek handlowych i firmowych za granicą. Maksymalna wartość dofinansowania, jaką może otrzymać przedsiębiorca to 200 tysięcy złotych. Stanowi ona 50 procent kosztów, jakie firmy przeznaczą na pokrycie kosztów rozwoju działalności eksportowej. Konkurs jest dedykowany mikro, małym i średnim przedsiębiorstwom.\n6. Infrastruktura społeczeństwa informacyjnego – Działanie 2.1.\nNabór wniosków do tego działania rozpocznie się już w październiku 2012. Jest on skierowany głównie do firm prowadzących działalność telekomunikacyjną, a także do jednostek samorządu terytorialnego. Zgłaszane projekty powinny koncentrować się na budowie lub rozbudowie telekomunikacyjnych sieci szkieletowych; budowie lub rozbudowie telekomunikacyjnych sieci dystrybucyjnych; budowie lub rozbudowie telekomunikacyjnych sieci dostępowych. Możliwe jest także dofinansowanie zakupu wyposażenia i modernizacji pomieszczeń na potrzeby centrów zarządzania sieciami. Maksymalny poziom dofinansowania to 50 procent dla średnich, 60 procent dla małych i mikro, 40 procent dla dużych przedsiębiorstw. Całkowita wartość projektu to minimum 1 milion złotych.\n7. Dotacje inwestycyjne dla przedsiębiorstw związane z prowadzeniem działalności badawczo-rozwojowej – Regionalny Program Operacyjny dla Województwa Dolnośląskiego 2007-2012, Działanie 1.1., Schemat 1.1.C.\nNabór wniosków do tego programu zostanie ogłoszony już w październiku. W ramach Schematu 1.1.C przewidziano dofinansowanie projektów mających na celu wspieranie przedsiębiorstw w zakresie tworzenia lub modernizacji działów badawczo-rozwojowych, technologiczno-konstrukcyjnych, a także laboratoriów badawczych. Pozyskane pieniądze będzie można przeznaczyć na zakup nieruchomości, materiałów budowlanych, urządzeń, aparatury badawczej, patentów i licencji. Wnioski mogą składać przedsiębiorstwa z obszaru Dolnego Śląska. Ważnym wymogiem jest realizacja projektu na terenie tego województwa. Minimalny poziom wydatków kwalifikowalnych, jakie zamierzają ponieść firmy ubiegające się o dotację, wynosi 50 tysięcy złotych, a maksymalny sięga 2 milionów. Poziom dofinansowania: mikro i małe firmy – do 60 procent, średnie – do 50 procent, duże – do 40 procent.\nTo jednak nie koniec możliwości zdobycia pieniędzy z Unii Europejskiej. - Kapitał można pozyskać także z inkubatorów przedsiębiorczości, które powstały w ramach Działania 3.1. 42 fundusze Seed i Venture Capital działające obecnie w naszym kraju mogą przeznaczyć na jedną inwestycję nawet 200 tysięcy euro - wyjaśnia Szymon Gawryszczak z ARI S.A. W zamian fundusz stanie się udziałowcem lub akcjonariuszem firmy.


Czajnik Edenberg stalowy z gwizdkiem 3.0 L EB 2473 ⭐ Europ24.pl\n» Czajnik Edenberg stalowy z gwizdkiem 3.0 L EB 2473\nCzajnik Edenberg stalowy z gwizdkiem 3.0 L EB 2473\nCena: 57,00 zł 79,00 zł 57.00\nKod produktu: Edenberg EB 2473\nEdenberg EB 2473\nPojemność 3.0 litra,\nWielowarstwowe, grube dno szybko się nagrzewa i na długo utrzymuje temperaturę, co sprawia, że czajnik jest niezwykle energooszczędny,\nWyposażony w automatycznie odchylany gwizdek, który sygnalizuje wrzenie wody,\nŚrednica dna: 16 cm.\nCzajnik z gwizdkiem Edenberg EB 1751 stal INDUKCJA Emaliowany\nCzajnik emaliowany zielony w białe kropki z gwizdkiem. Emalia jest najwyższej jakości , uchwyt nie nagrzewa się. Przystosowany do wszystkich rodzajów kuchenek w tym również do indukcji.\nCzajnik Edenberg EB 1749 stalowy z gwizdkiem emaliowany Indukcyjny\nKlasyczny czajnik z gwizdkiem, wykonany z wysokiej jakości stali węglowej, pokryty barwną emalią z motywem Toscana. Czajnik oprócz odchylanego gwizdka posiada również zdejmowaną pokrywkę, która znacznie ułatwia korzystanie. Wielowarstwowe, grube dno czajnika znacznie przyspiesza proces gotowania wody, co ma duży wpływ na oszczędność energii. Kup nasz czajnik Edenberg i przenieś się do słonecznej, włoskiej Toscanii!\nCzajnik Emaliowany Edenberg 1766 z gwizdkiem Stalowy Indukcyjny Słoneczniki\nStalowy czajnik na indukcję, pokryty wysokiej jakości, barwną emalią z motywem pięknych słoneczników. Czajnik posiada wygodny, odchylany gwizdek i zieloną, nienagrzewającą się rączkę z mocnego tworzywa. Przystosowany do wszystkich rodzajów kuchenek. Wnieś do swojej kuchni odrobinę słonecznych barw i zamów go już dziś.\nCzajnik 3L Hoffner Elegance HF 3779 Stalowy z gwizdkiem (1)\nZestaw chlebak i czajnik Klausberg KB 7454 7413 metalowe eleganckie w połysku\nZestaw chlebak + czajnik w wysokim połysku. Niezwykły wygląda odmieni Twoją kuchnię. Tłoczenia przypominające diament prezentują się bardzo elegancko w kuchni.\nCena: 147,00 zł 167,00 zł\nPolecam bardzo ładny i dziękuje za dostawe


Skontaktuj się z właścicielem tego wpisu Strona WWW: www.epnos.pl Link nie działa/spam ? Dodano: 03 04 2012r. Wyświetleń: 401\nPrezentowany e-sklep PNOS specjalizuje się w sprzedaży doskonałej jakości akcesoriów ogrodniczych. Możecie tu Państwo kupić np. narzędzia ogrodnicze, nasiona warzyw, ziół, tkaniny, środkiochrony roślin oraz ubrania. Propozycja mieści też pokarm dla ptaków i ryb oraz różnego rodzaju opakowania. Jest opcja założenia konta w serwisie, co ułatwia zakupy. Na stronie sklepu można zapoznać się aktualnymi promocjami, warunkami uzyskania karty lojalnościowej oraz dostępnymi sposobami dostawy.\npokarm, ogród, narzędzia, rybki, nasiona


ktorej – Strona 1 – Zdobądź swój tekst\nobecnie, babeczki, kotłownia na pellet, dowiedzieć, zwierzęta na z, zwierzęta olx, zwierzęta na literę z, stosować, piekarnia pod telegrafem portal, profesjonalna, osób, efektywnie, oprogramowania, będzie, kontrola, mamy, stosować się do, zwierzęta świata, pełninieruchomości, zwierząt,\nPasek do nurkowania\nDrążek do nurkowania zapewnia duży komfort i bezpieczeństwo podczas nurkowania. Występuje w różnych wersjach - od podstawowego wyposażenia, poprzez zaawansowany sprzęt do nurkowania, po sprzęt do nurkowania powietrznego i podwodnego. Zarówno krój pisma, jak i kolor oświetlenia używanego przez sprzęt nurkowy uniem\nMedycyna to dziedzina, w której słyszymy o innowacyjnych, profesjonalnych rozwiązaniach i sposobach robienia rzeczy trudnych do opisania. Nie powinno zatem dziwić, że wiele artykułów zostało napisanych na temat różnych typów wyrobów medycznych. Wśród przykładów leków, bez których nie ma nowoczesnej opieki zdro


Szansa Bułki w Lidze Mistrzów. PSG z Polakiem na ławce zagra z RB Lipsk o finał Ligi Mistrzów | Niezależna\nSzansa Bułki w Lidze Mistrzów. PSG z Polakiem na…\nZOBACZ TO SPORT / WIADOMOŚĆ / 18.08.2020, godz. 09:12\nSzansa Bułki w Lidze Mistrzów. PSG z Polakiem na ławce zagra z RB Lipsk o finał Ligi Mistrzów\nNeymar i Mbappe mają rozbić RB Lipsk w półfinale Ligi Mistrzów / twitter.com/PSG_inside\nPierwszy półfinał Ligi Mistrzów pomiędzy PSG i RB Lipsk ma wyraźnego faworyta. We wtorkowy wieczór milionerzy z Paryża zmierzą się z rewelacją Champions League. W drużynie z Francji gotowy do wejścia na boisko będzie Marcin Bułka. Polski bramkarz awansował na drugie miejsce w hierarchii po kontuzji Keylora Navasa.\nMarcin Bułka wielu polskim kibicom kojarzy się wyłącznie z wypadkiem w którym rozbił Lamborghini. Tymczasem 20-latek w półfinale Ligi Mistrzów został drugim bramkarzem PSG i niewykluczone, że będzie mu dane zagrać w najważniejszych piłkarskich meczach tego roku.\nPodstawowy golkiper paryżan - Keylor Navas - opuścił boisko w ćwierćfinale z Atalantą. Kostarykanin nabawił się urazu mięśniowego i zastąpił go Sergio Rico. Hiszpan zagra od pierwszej minuty przeciwko RB Lipsk, ale w przypadku kontuzji lub czerwonej kartki między słupki wejdzie Polak, który dotychczas w oficjalnym meczu PSG wystąpił tylko raz.\nNeymar i Mbappe mają rozbić RB Lipsk w półfinale Ligi Mistrzów\nL'ÉQUIPE spekuluje, że po ostatnich treningach wszystko wskazuje na to, że PSG wróci do korzeni i Thomas Tuchel szykuje powrót "Fantastycznej Czwórki". Skład na wtorek: Rico - Bernat, Kimpembe, Thiago Silva, Kehrer - Marquinhos, Gueye/Paredes - Di Maria, Neymar - Mbappé - Icardi. pic.twitter.com/cDLGGh2Jqy\n— Eryk Evans (@ErykPSG) August 16, 2020\nW głównych rolach we wtorkowym spektaklu wystąpić mają jednak inni. Przede wszystkim dwie największe gwiazdy francuskiego zespołu - Neymar i Kylian Mbappe. Brazylijczyk przeciwko Atalancie wkręcał w ziemię wszystkich obrońców włoskiego zespołu, ale strzelał Panu Bogu w okno. Jeżeli w półfinale będzie miał lepiej nastawiony celownik, to szanse zespołu z Bundesligi mocno spadną.\nPSG ograło Atalantę i jest faworytem półfinału Champions League\n𝚁𝚎𝚝𝚘𝚞𝚛 sur #ATAPSG ! ⏪🎥\n🔴🔵 #WeAreParis pic.twitter.com/SWg0xUP9tx\nMbappe natomiast dochodzi do siebie po kontuzji kostki odniesionej w finale Pucharu Francji. Trener Thomas Tuchel zapowiedział na konferencji przed spotkaniem z Lipskiem:\nMbappe zagrał pół godziny z Atalantą. Dziś może wyjść od pierwszej minuty, ale czy jest gotowy na 90 minut, to się okaże podczas meczu.\nFrancuz i Nemyar mogą zakończyć piękny marsz Lipska do finału Ligi Mistrzów. Z drugiej strony w spotkaniu z Atletico Madryt "Czerwone Byki" również nie były faworytem, a ostatecznie to Hiszpanie musieli przedwcześnie wrócić do domu.\nWtorkowy półfinał Ligi Mistrzów RB Lipsk - PSG o godzinie 21:00. Transmisja TVP 1 i Polsat Sport Premium.\nPSGRB LipskLiga MistrzówMarcin BułkaNeymarKylian MbappeChampions League


Wojciech Todur 07.01.2015 08:28\nNowy prezydent Sosnowca Arkadiusz Chęciński w rozmowie ze ŚLĄSK.SPORT.PL ocenia sportowy stan posiadania miasta. Zapowiada też budowę silnego Zagłębia, a także nowego stadionu i hali.\nPiłka nożna zawsze była w Sosnowcu sportem numer jeden. Wszyscy mamy już dosyć tułaczki po drugiej lidze - mówi prezydent z rozmowie z Wojciechem Todurem.\nWojciech Todur: Za czasów prezydentury pana poprzednika Kazimierza Górskiego krytykowałem dokonania sosnowieckich klubów. A jak pan je ocenia?\nArkadiusz Chęciński: Patrząc na sosnowiecki sport przez pryzmat historii i tradycji, to jest słabiutko. Stan posiadania niby nie jest taki zły. Grają piłkarze, hokeiści, siatkarze, koszykarze... Tyle, że grają na bardzo przeciętnym poziomie. To także pokłosie finansowych możliwości miasta i firm, które działają w naszym regionie. Wyraźnie brakuje nam lokomotywy. Klubu, który sprawi, że mieszkańcy Sosnowca i okolic znowu poczują się dumni z tego, że mają zespół, o którym jest głośno w całej Polsce.\nKtóry klub ma być, według pana, taką lokomotywą?\n- Nie ma co się długo zastanawiać. Piłkarze Zagłębia. Piłka nożna zawsze była w Sosnowcu sportem numer jeden. Wszyscy mamy już dosyć tułaczki po drugiej lidze. Pustych trybun i słabych meczów. Minimum to pierwsza liga. Awans to szansa na rozwój i większe pieniądze od sponsorów.\nAle to tak nie działa. Nawet w Ekstraklasie klubom brakuje pieniędzy. W naszym regionie Górnika Zabrze, Piasta Gliwice, czy Podbeskidzia Bielsko-Biała nie byłoby bez pomocy miasta.\n- Zgadzam się, ale jednak po awansie możliwości są większe. Jest wtedy szansa, że znajdziemy sponsorów nie za 5, ale 50 tysięcy złotych miesięcznie. Pojawią się wpływy - małe, ale jednak - ze sprzedaży praw telewizyjnych. Miasto chce awansu Zagłębia i nadal będziemy pomagać klubowi. Pomagać i nadzorować, czy rozsądnie wydaje nasze wspólne pieniądze. Możemy zrobić tylko i aż tyle. Jak patrzę z boku na ostatnie dokonania piłkarzy Zagłębia, to myślę, że łatwiej wybudować jednak stadion niż drużynę.\nI wybuduje pan stadion?\n- Chcę to zrobić. Sosnowiec to duże, 200-tysięczne miasto, które zasługuje na nowy obiekt. Nie przekonują mnie słowa przeciwników tego pomysłu, którzy powtarzają, że miasto nie powinno brać na swoje barki tak drogiej inwestycji. Sprawiać prezent piłkarzom i kibicom. To ja może zapytam, czy kibiców pyta ktoś o zdanie, gdy miasto dotuje teatr. Stadion to także scena, miejsce, które odwiedza się po to, żeby się zrelaksować. Nasi mieszkańcy potrzebują różnych rozrywek. W czasie kampanii wyborczej podchodziło do mnie wiele osób i pytało, czy wybuduję stadion. I żeby było jasne - to nie byli tylko młodzi ludzie z szalikami. Stadionu chcą też ludzie starsi, którzy pamiętają sukcesy Zagłębia.\nJak chce się pan zabrać do realizacji tego ambitnego projektu?\n- W najbliższych tygodniach powstanie harmonogram prac. Chciałbym, żeby obiekt powstał na Kresowej, czyli tam gdzie znajduje się obecnie Stadion Ludowy. Pierwszym etapem będzie ogłoszenie przetargu na realizację koncepcji. Następnie czekają nas konsultacje społeczne. Musimy pokazać mieszkańcom, co wymyśliliśmy i ile będzie to kosztować. Sam myślę o budowie obiektu na 12 ty. miejsc.\nChciałby pan wybudować stadion ze środków własnych miasta?\n- Na to nas nie stać. Wiem jednak jak to zrobić. Gdy byłem wicemarszałkiem województwa śląskiego, odpowiadałem m.in. za budowę Stadionu Śląskiego. Gdy rozpoczynałem pracę, to w spadku nie dostałem niemal nic. Opracowaliśmy na nowo dokumentację, pozyskaliśmy pieniądze, w końcu ruszyły też i prace. W 2016, a najdalej w 2017 roku Śląski będzie gotowy. Tak, województwo śląskie będzie jeszcze długo spłacać tę inwestycję. Ale nawet przy biednym, napiętym budżecie może się to odbywać bez szkody dla innych wydatków. W Sosnowcu będzie podobnie. Na pewno powołamy spółkę odpowiedzialną za realizację tej inwestycji. Podoba mi się model tyski, gdzie miasto powołało specjalną spółkę nadzorującą budowę stadionu. Dzięki temu można odzyskać podatek VAT, a uzyskane w ten sposób pieniądze miasto inwestuje w sekcje GKS-u. Chciałbym zrobić tak samo.\nSosnowiec potrzebuje nie tylko stadionu, ale i hali sportowej...\n- W rozmowie z prezydentem Będzina [Łukaszem Komoniewskim - przyp. red.] zaproponowałem ostatnio temat budowy wspólnej hali sportowej na granicy naszych miast. Prezydent stwierdził, że ta oferta go zaskakuje, ale jest ciekawa. Taki wspólny projekt dawałby większą szansę na realizację inwestycji, a potem znacząco ułatwiłby utrzymanie obiektu.\nBędzin chce przecież budować własną halę. Nawet miejsce jest już znane - tuż obok stadionu Sarmacji.\n- Od pomysłu do realizacji jeszcze daleka droga. Jest jeszcze czas, żeby rozmawiać. Jeżeli ten pomysł nie wypali, to będziemy się zastanawiać nad innym rozwiązaniami. Sosnowiec potrzebuje i hali, i stadionu.\nCzy Sosnowiec chce rywalizować w sporcie z innymi zagłębiowskimi miastami?\n- Jestem zwolennikiem strategii, powstałej za czasów mojego poprzednika. Zagłębiowskie miasta powinny podzielić się klubami i sekcjami, które będą wspierać. Ubolewam, że Płomień Sosnowiec nie gra dziś w PlusLidze, a koszykarze Zagłębia w Tauron Basket Lidze. Fakty są jednak takie, że znaleźliśmy się w cieniu siatkarzy MKS-u Banimex Będzin, koszykarzy MKS-u Dąbrowa Górnicza i siatkarek Tauronu Banimex MKS-u Dąbrowa Górnicza. Przestańmy się z nimi ścigać. Działajmy tak, żeby się wspierać.\nMoim zdaniem, ten plan wygląda dobrze tylko na papierze. Nie można grzebać takich marek jak Płomień, czy Zagłębie tylko dlatego, że za miedzą wyrosła nowa konkurencja.\n- Stało się tak z powodu błędów popełnionych w minionych latach. Siatkarze Płomienia przecież jeszcze kilka lat temu grali w elicie. Przyszedł trudny moment, którego nie udało się przeczekać. Władzom miasta i właścicielowi klubu zabrakło cierpliwości. Nie udało się utrzymać sponsora [Polskiej Energii - przyp. red.]. Nie myślano o rozbudowie infrastruktury. Lekką ręką wycofano z rozgrywek zespół, który mógłby być dziś sportową wizytówką miasta. Podobnie jest z koszykówką. Połączmy siły. Jeżeli nie stać nas dziś na Zagłębie w Tauron Basket Lidze, to skoncentrujmy się na szkoleniu młodzieży, a potem najbardziej utalentowanych wychowanków przekazujmy do najsilniejszego klubu w regionie. Przeczekajmy trudny czas, a gdy pojawi się ku temu możliwość - czytaj sponsorzy - pomyślimy o sukcesach.\nCo z hokejem? Tutaj Zagłębie nie ma akurat żadnej konkurencji.\n- Chociaż nie jestem wielkim zwolennikiem hokeja, to bardzo bym chciał, żeby się rozwijał. Aby tak się stało, trzeba mieć gdzie grać. Tymczasem Stadion Zimowy nie dość, że jest przestarzały, to nie może pomieścić wszystkich chętnych.\nRównież dlatego, że w Sosnowcu od lat gości Szkoła Mistrzostwa Sportowego.\n- Szkoła to także szansa na rozwój Zagłębia.\n- Jestem po rozmowie z prezesem Polskiego Związku Hokeja na Lodzie. Związkowi też zależy na rozbudowie i poprawie bazy w Sosnowcu. Bez pieniędzy z zewnątrz to się nie uda. Zaznaczam, że to były bardzo wstępne rozmowy, ale zrodził się pomysł, żeby SMS dołączył w niedalekiej przyszłości do ekstraligi. Młodzi zawodnicy mieliby wtedy większe możliwości na podnoszenie swoich umiejętności. Taki młody zespół miałby ciężką przeprawę z zawodowcami, dlatego mógłby zostać wzmocniony doświadczonymi zawodnikami Zagłębia. Powstałby więc zespół, to luźna propozycja, "Zagłębia-Orlęta Sosnowiec". Byłaby więc szansa na rozwój sportowy i poprawę infrastruktury.\nNie podoba mi się ten pomysł. SMS to nie jest klub, lecz drużyna, do której inne kluby oddają na pewien czas swoich zawodników. Kibice potrzebują drużyny, z którą będą się identyfikować. A co z wychowankami Zagłębia? Przecież w takich "Orlętach" zagrają tylko nieliczni, a może i nikt.\n- To lepiej, żeby grali wszyscy? Jak leci? Przecież nawet Leszek Tokarz w niedawnej rozmowie z "Gazetą Wyborczą" mówił, że teraz wystarczy jako tako jeździć na łyżwach, żeby zagrać w pierwszej lidze. Tak to ma wyglądać? Przecież to przez takie realia hokej stał się niszową dyscypliną sportu. Taki klub będzie szansą na rozwój dla najbardziej uzdolnionych. Nigdy nie jest tak, że wychowankowie wchodzą do pierwszej drużyny szeroką ławą. Mój syn trenuje piłkę nożną w Zagłębiu, ale byłbym naiwny, gdybym zakładał, że w przyszłości na pewno będzie grał w Ekstraklasie. Zresztą w sprawie hokeja na razie nie można o niczym przesądzać. Rozmowy są bardzo wstępne. Nawet nie dzieliłem się tym pomysłem z prezesem Tokarzem.\nA co z innymi sekcjami w mieście?\n- Mamy jeszcze jedną drużynę w ekstraklasie. To piłkarki Czarnych, wielokrotne mistrzynie Polski. Ten zespół nie kosztuje nas wiele. Utrzymajmy to co mamy, a w przyszłości pomyślimy o nawiązaniu do dawnych sukcesów. W ekstraklasie widzę również koszykarki JAS FBG. To jeden z najlepiej zorganizowanych klubów w regionie. Może pochwalić się modelowym szkoleniem dzieci i młodzieży. I to nie jest szkolenie na pokaz, gdyż dziewczyny z JAS FBG wygrywają w każdym roczniku. Dla mnie to może być sekcja numer dwa w Sosnowcu. Nie widzę problemu w tym, że klub znalazłby się w elicie dzięki wykupieniu dzikiej karty. Kierują nim jednak ambitni ludzie, którzy awans chcą wywalczyć na boisku.\nSłyszał pan o konflikcie w TMS-ie Zagłębie Sosnowiec, który odpowiada za szkolenie szablistów?\n- Dzieje się coś złego. W klubie, który wychował wielu mistrzów Polski, medalistów mistrzostw świata, Europy i olimpijczyków doszło do rozłamu. Z Zagłębia wydzielił się nowy klub, na czele którego stanęła Beata Rak - była prezes Zagłębia, a obecnie prezes Śląskiego Związku Szermierczego. W pierwszych dniach mojej prezydentury, gdy zajmowałem się sportem, najczęściej słyszałem właśnie o tym konflikcie. W Sosnowcu na pewno nie będą działać dwa szermiercze kluby, dotowane przez miasto. Usiądziemy do rozmów i zastanowimy się, jakie jest źródło konfliktu. Słyszę, że personalne i z doświadczenia wiem, że takie rozwiązać najtrudniej. Najgorsze, że przez waśnie dorosłych muszą cierpieć trenujące w klubie dzieci. Zapewniam jednak, że jeżeli strony się nie dogadają, to nie dostaną pieniędzy. Ten problem chcę rozwiązać jeszcze w styczniu.


Czerwiec 2018 - Jak zwolnić pracownika\nJaka jest różnica pomiędzy zwolnieniem pracownika a zleceniobiorcy?\nMarta Kopeć16 czerwca 2018Komentarze (0)\nZastanawiałeś się kiedyś czy przy zatrudnianiu pracowników korzystniejsza jest umowa o pracę czy umowa zlecenia? Na pewno się zastanawiałeś. Już widzę te kalkulacje – co się bardziej opłaca i te koszty związane z zatrudnieniem. No właśnie jakie koszty? Jaka jest różnica na ZUSie? A myślałeś kiedyś nad tym czy umowa o prace może chronić też […]


KMB CELTA Półbuty wsuwane black - Buty360\nButy360 › Buty damskie › Półbuty › Półbuty wsuwane › KMB CELTA Półbuty wsuwane black\nKMB CELTA Półbuty wsuwane black\nProponowane KMB CELTA Półbuty wsuwane black były tanio do kupienia w www.zalando.pl. półbuty wsuwane damskie mogą pełnić rolę butów codziennego użytku w garderobie kobiecej. Warto wspomnieć, że marka KMB jest ceniona przez panie z całego świata. A dzisiaj chodzi o genialnie zaprojektowane KMB CELTA Półbuty wsuwane black, które perfekcyjnie.. więcej »\nProponowane KMB CELTA Półbuty wsuwane black były tanio do kupienia w www.zalando.pl. półbuty wsuwane damskie mogą pełnić rolę butów codziennego użytku w garderobie kobiecej. Warto wspomnieć, że marka KMB jest ceniona przez panie z całego świata. A dzisiaj chodzi o genialnie zaprojektowane KMB CELTA Półbuty wsuwane black, które perfekcyjnie dopasowują się do kształtu kobiecej stopy. Poznaj dokładną specyfikację butów i przekonaj się z jakiego powodu są tak popularne.\nKMB CELTA Półbuty wsuwane black, materiał zewnętrzny: skóra, materiał wewnętrzny: skóra, podeszwa: tworzywo sztuczne, wyściółka: skóra, podeszwa: tworzywo sztuczne, Kształt obcasa: obcas słupek, materiał zewnętrzny: skóra, nosek buta: okrągły, wyściółka: skóra, wzór: kolor jednolity, materiał wewnętrzny: skóra, wysokość obcasa: 2 cm, zapięcie: brak, materiał: skóra.\nJeżeli chciałabyś rzucić okiem na więcej podobnych modeli to w naszym portalu Twoim oczom ukażą się półbuty wsuwane damskie firmy KMB. Nakłaniamy do korzystania z rozbudowanego systemu wyszukiwania, który pozwoli na precyzyjne określenie takich cech jak cena, kolor czy numer butów.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach KMB CELTA Półbuty wsuwane black


Ostrzegam przed Windows 10\nbezpłatne porady prawne i finansowe Ostrzegam przed Windows 10\nWpis zamieszczam w kategorii „biznes” jako że Windows 10 może nieźle dać się we znaki gdy prowadzisz biznes w którym sporo korzystasz z internetu.\nWielokrotnie opierałem się pokusie darmowego zaktualizowania systemu do wersji do Windows 10, nerwowo zamykając ikonkę która co jakiś czas wyskakiwała na ekranie i zapraszała do dokonania owej bezpłatnej aktualizacji. W końcu dałem się namówić…\nZasadniczo chodzi mi jedną kwestię a mianowicie częstego pobierania aktualizacji przez Windows 10. Częstego (jakoś tak co dwa, trzy dni) i długiego i niepohamowanego… Pobieranie aktualizacji praktycznie uniemożliwia korzystanie z internetu, w szczególności publikowanie wpisów w internecie, odbieranie i wysyłanie maili i jak też w ogóle – samo serfowanie. Ostrzegam, może Cię to dopaść w momencie, gdy masz coś pilnego do zrobienia via internet a taka aktualizacja – blokada internetu może trwać często nawet kilka godzin. W Windows 10 nie da się odłożyć pobrania aktualizacji, nie da się wstrzymać. Znalazłem w internecie poradę, jak to rzekomo można obejść tzn. że trzeba wejść w „Ustawienia”, następnie w „Sieć i internet”, następnie w „Opcje zaawansowane” i włączyć „Połączenia taryfowe” (niby że system będzie wtedy myślał że masz dostęp na kartę i nie będzie pobierał aktualizacji). Otóż informuję, że ten „trick” nie działa – aktualizacje dalej są pobierane z taką intensywnością, że możesz zapomnieć na ten czas o korzystaniu z internetu.\n„czy windykator może wejść do domu” Ostrzegam przed: sędzia Magdalena Berczyńska – Bruś, Sąd Rejonowy w Kaliszu V Wydział Gospodarczy Wyłudzenie chwilówki przez internet na „konto” osoby trzeciej kategoria: biznes\n„czy niezłożenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki z o.o. jest przestępstwem” »


Tereny rolnicze i ogrodnicze w mieście europejskim i specjalnie polskim stanowią dalsze i najszersze tło powstania i rozrastania sie organizmu miejskiego. Układ ich, podział na różnorodne gospodarstwa indywidualne i spółdzielcze oraz bezpośredni stosunek (10 zabudowanych dzielnic miejskich) wynika i ze studiów ogólnych topograficznych, gospodarczych i z opracowanego już planu regionalnego. Droga normalnej ewolucji tereny rolnicze leżące w Obszarze miejskim stają się zwykle terenami hodowlanymi 1 ogr...\nNowoczesny plan strefowy tworzy wytyczne do kształtowania miasta tak w odniesieniu do dzielnic nowozabudowanych, jak i w odniesieniu do obszarów dawniej zabudowanych, a powoli przekształcających się z biegiem czasu, w miarę rozwoju organizmu miejskiego i w miarę zużywania się i przekształcania zabudowań powstałych w dawniejszych czasach. W odniesieniu do miasta istniejącego, a więc w wypełnieniu zadań najczęściej dziś spotykanych plan strefowy obejmuje następujące strefy typowe: a) śródmieści...\nWpływ czynnika kompozycji urbanistycznej tworzy z tysiąca zagadnień, tkwiących w budowie każdego organizmu miejskiego, zespół organiczny i konstrukcyjny. Nadaje mu racjonalną formę przez to tak głębokie i nieprzemijające wartości, że plan raz wytrzymuje liczne i ciężkie próby życia, trwające nieraz wieki jednocześnie wychodzi niemal nienaruszony z nacisku różnych wymagań, wypływających z działania pięciu zasadniczych czynników urbanistycznych w różnych krajach, wśród różnych narodó...\nJednym z celów skupiania się lub organizowania życia społecznego była obrona przed atakami grożącymi z zewnątrz. Od najdawniejszych czasów, czy na wysokim poziomie kultury, czy wśród prymitywnych plemion, w zaczątkach organizacji społecznej, spostrzegamy znaczenie ochrony życia i mienia. Dążność ta wyraża się w różnych bardzo urządzeniach o zmiennej organizacji, konstrukcji i formie. Jedną z pierwszych form prowizorycznej obrony od niespodziewanej napaści dzikiego zwierza lub wroga jest wśr...\nNajnowsze zdjęcia w galerii folia w płynie ceny :\nhttp://www.deska-elewacyjna.info.pl 751#sonda lambda laguna 2 , #szczeniaki za darmo olx , #instalacja trójfazowa , #obi ogrody gazetka , #castorama sosnowiecka , #podłogowa , #hotpoint ariston zmywarki opinie , #krzesła barowe obi , #remosol , #jula wałbrzych ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - folia w płynie ceny


bilety - bilety autokarowe - rezerwacja biletów MSP dopu&347;ci&322;o 2 firmy do badania uzdrowiska w Kamieniu Pomorskim\nMSP dopuściło 2 firmy do badania uzdrowiska w Kamieniu Pomorskim\nResort skarbu dopuścił dwóch inwestorów do zbadania uzdrowiska w Kamieniu Pomorskim, czyli do tzw. due diligence - poinformował resort. Chodzi o Instytut Zdrowia Człowieka w Warszawie oraz KGHM I Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Aktywów Niepublicznych we Wrocławiu.\nPKP S.A. ogłosiły przetargi na wykonanie dokumentacji projektowej, budowlanej i wykonawczej dla czterech wrocławskich dworców: Mikołajów, Pracze, Kuźniki i Leśnica - poinformowała w poniedziałek spółka. Przebudowa dworców jest planowana na lata 2010-2011 i będzie kosztować około 8 mln zł. Dzisiejsza sesja europejska na rynku walutowym przebiegała dość spokojnie. Kurs EUR/USD po kilkugodzinnej konsolidacji poniżej istotnego oporu 1,4680 odnotował niewielki spadek w okolice 1,4620. Wcześniejsza nieudana próba wzrostu ponad poziom 1,4680 świadczy o wciąż dużym potencjale kursu tej pary walutowej do dalszej zniżki. Notowana na warszawskiej giełdzie CP Energia podpisała list intencyjny dotyczący połączenia z firmą KRI, w której jednym z akcjonariuszy jest PBG - poinformowała CP Energia w komunikacie.\nZłoty po południu w środę stabilizował się na poziomach z rana, choć dziś przebił poziom 3,95 za euro. Oczekiwanie na wyjaśnienie kwestii pomocy dla Grecji nie sprzyja uspokojeniu nastrojów na światowych rynkach finansowych. Wieczorny komunikat po posiedzeniu FED-u może odwrócić uwagę inwestorów od kłopotów niektórych europejskich gospodarek, uważają analitycy. W lutym siedem banków ruszyło równocześnie z kampaniami rachunków osobistych. Popyt był tak duży, że Polsat i TVN musiały zredukować zamówienia nawet o 70 proc. - informuje "Puls Biznesu". W tej sytuacji zyskały mniejsze stacje. Warszawska giełda zakończyła poniedziałkową sesję wyraźnymi zwyżkami. Indeks WIG20 przekroczył poziom 2,4 tys. pkt, jednak inwestorzy wykazują brak zdecydowania, a ograniczona płynność rynku sprzyja gwałtownym wahnięciom, wskazują analitycy.\nA strike at Doe Run Peru's Cobriza copper mine is now in its fourth day, a union official said Friday. The Cobriza mine was Peru's sixth largest last year, when it produced 18,519 metric tons of copper. Do tej pory Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej na pomoc związaną z powodzią przeznaczył 10 mln zł - poinformował rzecznik funduszu Witold Maziarz. W zależności od wielkości szkód, wsparcie finansowe może wzrosnąć - zaznaczył rzecznik.\nAnalitycy Unicredit wznowili wydawanie rekomendacji dla Enei od zalecenia "kupuj" Miniony tydzień nie obył się bez nowych decyzji, postanowień, plotek oraz dywagacji na temat panującego kryzysu, sytuacji Strefy Euro oraz jej przyszłości. Firma Multimedia Polska wezwała do sprzedaży 17.889.184 akcji własnych, dających prawo do 11,68 proc. głosów na WZA, po 8,75 zł za walor - poinformował pośredniczący w wezwaniu UniCredit CAIB. Spółka będzie kupować akcje w celu ich umorzenia.\nPediatrzy wystąpili do Ministerstwa Zdrowia o utworzenie pediatrycznych punktów konsultacyjnych w szkołach - informuje "Nasz Dziennik". Resort obiecuje wyasygnowanie środków na ten cel, nie określa jednak ich wysokości ani terminu powstawania punktów. Obniżka podatków i cięcia w sektorze publicznym to niektóre z posunięć przewidzianych w planie ratunkowym gospodarki, przedstawionym we wtorek przez premiera Węgier Viktora Orbana w parlamencie. Telewizja Puls rezygnuje z kontynuacji rozmów z Platformą Mediową Point Group w sprawie zakupu udziałów w stacji. TV Puls prowadzi zaawansowane negocjacje z innymi podmiotami - podała TV Puls w komunikacie prasowym.\nRupert Murdoch znalaz� sojusznika w walce z darmowym udost�pnianiem swoich p�atnych us�ug przez Google. Medialny magnat zrozumienie znalaz�... w Microsofcie. Chodzi o opracowanie takiego rozwi�zania, kt�re pozwoli zachowa� serwisom p�atn� opcj�, nie wykluczaj�c ich jednocze�nie z wyszukiwarek Google - donosi internetowe wydanie dziennika "Financial Times".\nhurtownia odzieży outlet | drewno konstrukcyjne Toruń | faktoring progresywny | kalendarze


Grom Plewiska traci kolejnych zawodników - Plewiska.net\nGrom Plewiska traci kolejnych zawodników\nNowa runda i nowe wyzwania zarówno dla sztabu trenerskiego jak i zawodników. Z drużyny seniorów odchodzą kolejni zawodnicy. Artur Grządzielewski i Dominik Fierlej nie przystąpią do rundy wiosennej z powodu kontuzji. Kontuzje okazały się zbyt poważne by brać tych chłopaków pod uwagę przy kompletowaniu pierwszego zespołu w tej rundzie - powiedział dyrektor klubu Michał Skrzypczak.\nKlub też opuścili Paweł Szymkiewicz oraz Krzysztof Piosik. Jeżeli chodzi o Deco (Paweł Szymkiewicz przyp.red.) chłopak powinien grać czego nie mogliśmy mu zagwarantować w klubie. Natomiast Krzysiu Piosik postanowił zakończyć sportową piłkarską karierę i zająć się na poważnie trenerką. Dziękuję chłopakom za grę w Gromie i życzę sukcesów - podsumował Michał Skrzypczak.\nZ klubem pożegnał się również ulubieniec drużyny Mateusz Maruniak, który musiał zakończyć grę w Gromie z powodów osobistych. Mateusz zostawił wiele zdrowia na boisku i przyczynił się do wielu wygranych. Mam nadzieję, że jeszcze u nas zagra - zakończył dyrektor klubu.\nZ klubem pożegnał się również Tomasz Głowacki.\nMoże to jest recepta - wymienić pół zespołu na młodzież. uda się utrzymać - super! Nie uda się - trzeba i tak budować nową drużynę.\nCzarno widzę przyszłość Gromu


Inteligentny ściemniacz światła Walli\nInteligentny ściemniacz oświetlenia z zintegrowanym włącznikiem światła. Współpracuje z dostępnymi na rynku źródłami oświetlenia takimi jak: diody LED, świetlówki kompaktowe, tradycyjne żarówki i lampy halogenowe. Wykorzystaj inteligenty ściemniacz światła do automatyki domu i stwórz atmosferę jakiej dotąd nie było. Technologia smart home z FIBARO Walli jest prosta, przyjemna i intuicyjna. Kontroluj wszystkie punkty świetlne za pomocą smartfona lub komend głosowych poprzez Google Assistant, Amazon Alexa lub Apple Siri. Inteligentny ściemniacz Walli Dimmer to doskonałe rozwiązanie do małych i dużych domów.\nInteligentne oświetlenie staje się jeszcze bardziej dopasowane z Walli Dimmer i technologią Z-Wave. Bezprzewodowe rozwiązanie to pierwszy etap by stworzyć inteligentny dom marzeń. Sprawdź funkcje serii gniazdek i włączników Walli od FIBARO i dowiedz się jak obniżyć koszty za prąd, jak zautomatyzować funkcje swojego domu oraz jak zabezpieczyć swoją nieruchomość przez złodziejami. Funkcje Walli gwarantują każdą z tych funkcji. Dowiedz się więcej i skontaktuj się z obsługą klienta lub odwiedź nasz salon pokazowy w Warszawie.\nobciążenie rezystancyjne konwencjonalne żarówki i lampy halogenowe inteligentny włącznik oświetleniaobciążenie rezystancyjnopojemnościowe świetlówki (kompaktowe/ ze statecznikiem elektronicznym)\ntransformatory elektroniczne, LED inteligentny ściemniacz światłaobciążenie rezystancyjno-indukcyjne transformatory magnetyczne


Firma w internecie – o czym nie wolno zapomnieć... - Portal biznesowy\nPosted on 29 października, 2017by admin\nBiorąc pod uwagę, fakt że liczba osób decydujących się na dokonywanie zakupów przez internet rośnie, warto myśląc nad otworzeniem własnej firmy zwrócić oczy w kierunku przestrzeni rynku internetowego. Dla tych z naszych Czytelników, którzy myślą o tym aby rozpocząć taki biznes prezentujemy najważniejsze elementy, o których nie powinni zapomnieć prowadząc firmę online.\nRejestracja firmy – chcąc prowadzić własny biznes nie można zapominać, że jest to taka sama działalność gospodarcza jak każda inna (część osób uznając ją za wirtualną często zapomina o rejestracji). Jeśli prowadzimy taką działalność samodzielnie lub pod postacią spółki cywilnej należy złożyć wniosek rejestracyjny w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, założenie pozostałych typów spółek odbywa się w sądzie rejestrowym. Naturalnie wiąże się to także ze zgłoszeniem do ZUS i US oraz uzyskaniem numeru NIP. Gdy wszystkie formalności, łącznie z założeniem firmowego konta są już dopełnione należy pomyśleć nad stroną internetową. Podczas rejestracji firmy należy podać jej nazwę, coraz częstszą praktyką jest traktowanie adresu www strony jako nazwy firmy, dlatego przed rejestracją można zadbać o wybór domeny, czyli adresu, pod którym firma będzie dostępna.\nStrona internetowa będzie narzędziem, które służy do prowadzenia działalności online, dlatego należy zadbać by była ona jak najbardziej intuicyjna dla użytkowników internetu. Jednak nim rozpocznie się budowa strony należy wcześniej zadbać o serwer, na którym będą znajdowały się pliki strony lub hosting, czyli usługę polegającą na udostępnieniu części serwera dla przechowywania tam plików (odpowiedni serwer czy hosting niedoświadczonym pomogą znaleźć eksperci z firmy – wer). Strona internetowa firmy powinna w wyczerpujący sposób prezentować jej ofertę oraz posiadać wersję z przeznaczeniem na telefony komórkowe i tablety. Ponadto strona powinna mieć skuteczną wyszukiwarkę, a nawigacja po niej nie powinna nastręczać żadnych problemów, jej interfejs powinien być intuicyjny.\nOstatnim elementem, który jest niezbędny aby rozpocząć działalność gospodarczą jest reklama strony internetowej. Bez klientów firma nie będzie istniała, dlatego też zakładając swoją firmę należy zatroszczyć się o jej reklamę w sieci, do najbardziej skutecznych sposobów należy pozycjonowanie strony oraz kampania AdWords, warto pomyśleć także nad założeniem fanpage na Facebooku i promocji poprzez ten portal. Coraz popularniejszy staje się także Instagram, więc jeśli oferta firmy daje się dobrze przedstawić na zdjęciach, również Insta będzie dobrym wyborem.


Dlaczego ciało jest ważne przy oddawaniu Bogu chwały? cz.2 – OtwarteNiebo24.pl – nauczania, kazania, uwielbienie prorocze, filmy chrześcijańskie\nOstatnio miałem przeżycie, które – według mnie – może posłużyć jako rodzaj “przypowieści” do zilustrowania tego zagadnienia. Razem z grupą chrześcijan wspólnie modliliśmy się i trwaliśmy przed Panem. Nagle, bez udziału mojej woli, moje ręce podniosły się w górę, a przez ciało przeszła seria drgawek. Trwało to przez chwilę. Ze względu na innych ludzi tam obecnych poczułem się zakłopotany. Ale zapytałem sam siebie: Co jest ważniejsze: to, co pomyślą ludzie, czy to, co Bóg chce dla mnie uczynić? Zdecydowałem bez reszty poddać się woli Bożej. Poza tym większość ludzi była pochłonięta modlitwą i nie zwracała uwagi na to, co się ze mną działo.\nMyślę, że przez wiele wieków w chrześcijańskim kościele miała miejsce podobna sytuacja. Wielu chrześcijan było przenikniętych duchem “sztywności”, powstrzymującym ich przed doświadczaniem wolności i radości płynących z oddawania Bogu czci. Na skutek tego nasze formy oddawania czci są często dalekie od wzorów przedstawionych w Piśmie Świętym.\nźródło: “Godzina czci” – Derek Prince


eksport równoległy - informacje: medycyna i ochrona zdrowia\nSłowo kluczowe: EKSPORT RÓWNOLEGŁY\nŚląska Izba Aptekarska z ogromną determinacją będzie dążyć do zmiany zapisów prawa i bezustannie apelować do władz państwowych o jak najszybsze podjęcie działań zmierzających do zmiany zapisów dotyczących ograniczenia sprzedaży leków...\nMZ potwierdza: będą zmiany w przepisach dot. handlu i dystrybucji równoległej leków\nPowstanie mechanizm pozwalający zakazać sprzedaży leków za granicę, jeśli ich dostępność jest zagrożona w polskich aptekach - potwierdził w czwartek (10 lipca)w Sejmie wiceminister zdrowia Igor Radziewicz-Winnicki. "Czarną listę" takich leków publikowałby minister zdrowia.\nAnaliza funkcjonowania ustawy refundacyjnej z ostatnich dwóch lat wykazuje, że negocjacje cen z koncernami farmaceutycznymi spowodowały obniżenie cen leków refundowanych w Polsce. To niestety - z uwagi na konkurencyjne ceny leków względem innych państw członkowskich Unii Europejskiej - wywołało wzrost wywozu leków (zwłaszcza...\nW opinii publicznej niesłusznie od lat utrwalane jest przekonanie, że każda sytuacja, w której lek opuszcza granice Polski nosi znamiona "nielegalnego wywozu", podczas gdy część "wywozu" leków - eksport równoległy jako element handlu równoległego - jest pełnoprawną formą obrotu towarami dozwolonego w ramach EOG na mocy...


River Kwai Jetski Tours (Kanchanaburi, Tajlandia) - opinie - Tripadvisor\nAtrakcje w pobliżu obiektu River Kwai Jetski Tours\nRiver Kwai Jetski Tours opinie, Kanchanaburi\nNr 2 wśród 27 Wycieczki w lokalizacji Kanchanaburi\n160recenzji9pytania z odpowiedziami\nUżytkownik mom020172 napisał recenzję wrz 2019\n36 przesłanych treści8 podziękowania\nWzięliśmy 2-godzinną wycieczkę. Właściciel był naszym przewodnikiem. Był miły i cierpliwy wobec wolniejszych uczniów. Trasa była cudowna! Cicha, szeroka rzeka o małym natężeniu ruchu. Sceneria jest piękna i spokojna. Zatrzymaliśmy się przy smoczym smaku, który również był uroczy. Nawet młodsi jechali, lepiej niż niektórzy dorośli. . Bardzo polecam!…\nUżytkownik Sandy Wong napisał recenzję kwi 2019\nIpoh, Malezja301 przesłanych treści70 podziękowania\nŚwietny czas i ekscytujące\nTo była 2 godzinna przejażdżka i każda kosztowała Baht 4000. 00. Nasz przewodnik od skuterów wodnych przedstawił krótką prezentację dotyczącą korzystania z maszyny na wodzie. To była długa jazda i obsługa skutera wodnego na wodzie była zabawna i wymagająca, jak wirować po lewej i prawej stronie. Nasz francuski przewodnik był doświadczeniem i gorąco polecam dla tej działalności.…\nUżytkownik Jackcanada napisał recenzję kwi 2019\nDOSKONAŁE-TO BYŁO WYRÓŻNIENIE MÓJ KANCHANABURI\nTo była niesamowita przejażdżka skuterem. Laurent był bardzo miłą osobą i wspaniałym przewodnikiem. Byliśmy dwojgiem ludzi, którzy wynajmowali każdego skutera wodnego. Laurent zabrał nas w górę rzeki Kwai i pokazał nam wszystko. Skutery wodne są w bardzo dobrym stanie i to była świetna zabawa. Udało nam się jeździć i zobaczyć piękne krajobrazy i wszystkie atrakcje, w tym most. Zatrzymaliśmy się nawet w pewnym momencie, aby odwiedzić ładną Świątynię i wejść po schodach, aby zobaczyć z wysokiego punktu obserwacyjnego. Zdecydowanie polecam to wydarzenie i musisz wziąć 2. 5 godzinna wycieczka, aby w pełni docenić wszystko. MUSI ZROBIĆ, JEŚLI JESTEŚ W KANACHANABURI.…\nUżytkownik hellowdiie napisał recenzję sty 2019\nParyż, Francja34 przesłanych treści2 podziękowania\nCudownie - trzeba koniecznie!\nŚwietnie się bawiliśmy podczas tej jednodniowej wycieczki o nazwie przygoda z dżungli. Zostaliśmy odebrani w naszym hotelu w zaplanowanym czasie. Taksówka jest wygodna, a kierowca bardzo miły. Zaczęliśmy dzień od trasy skuterów i nie mamy słów, aby opisać to doświadczenie! Krajobrazy są wspaniałe, a jazda na nartach wodnych nad rzeką była naprawdę przyjemna. Laurent, właściciel jest bardzo miły i przyjazny. Robił nam zdjęcia i udzielał wielu wyjaśnień na temat prowincji kanchanaburi. Odwiedziliśmy też piękną świątynię. Po południu zjedliśmy lunch przy wodospadach erawan i spędziliśmy tam popołudnie. To było naprawdę fajnie. Polecamy wycieczki Laurenta na 200%. Poświęca czas, sprawia, że lubisz wycieczkę i przynosi ludzkości. Jeszcze raz dziękuję za ten niesamowity dzień:)…\nUżytkownik RayBKK napisał recenzję gru 2018\nPoszliśmy na 2. Wycieczka trwała 5 godzin i oboje bardzo to lubiliśmy. Nice jetskis, piękne widoki i właściciel Laurent jest bardzo przyjaznym facetem. Zdecydowanie polecam każdemu, kto zostaje w Kanchanaburi.\nWycieczki prywatne, Wycieczki kulturowe, Wycieczki ze zwiedzaniem, Wycieczki ekologiczne, Wycieczki po rezerwatach przyrody\nKajakarstwo, Szlaki górskie, Szlaki rowerowe, Spływy rzeczne na tratwach i dętkach


Fight’N Rage (PS4, XONE, NS, PC) - wymagania sprzętowe, informacje o grze - PPE.pl\nStrona głównaEncyklopedia gierFight’N Rage\nGaleria - Fight’N Rage\nAkcja gry rozgrywa się w dalszej przyszłości. Na świecie dochodzi do katastrofy na globalną skalę. Zjawisko określane jako elektromagnetyczny puls sprawia, że wszelka elektronika przestaje działać, a cywilizacja cofa się w rozwoju. Nie to jest jednak najgorsze. Sytuację postanawiają wykorzystać mutanci, którzy przejmują kontrolę nad miastami, w wyniku czego ludzie stają się ich niewolnikami. Tylko nieliczni postanawiają stawić opór. Jest to Gal, dziewczyna, która wymknęła się handlarzom ludzi, tajemniczy ninja F. Norris i Ricardo, zbuntowany mutant walczący o prawa ludzi.\nFight’N Rage to dwuwymiarowa chodzona bijatyka w stylistyce retro. W grze otrzymujemy do wyboru trzy postacie. Sterowanie w przypadku każdej z nich wygląda podobnie: jeden przycisk odpowiada za zwykły atak, drugi za atak specjalny, a trzeci za skok. Jeśli chodzi o podstawowe umiejętności, nie ma między nimi różnicy. Te pojawiają się w przypadku parametrów (siła, szybkość, zasięg ciosów) oraz zdolności specjalnych (są ich różne rodzaje; można je odpalać wciskając stosowny przycisk i kierunek). Ich stosowanie reguluje wskaźnik SP regenerujący się automatycznie, a jeżeli nie mamy SP, zużywana jest energia postaci. Poza tym możemy też korzystać z broni i parować ciosy.\nPrzejście gry zajmuje mniej więcej godzinę, ale żywotność rozgrywki wydłuża szereg atrakcji. Dostępne są różne stopnie trudności, bonusy do odblokowania (nowe postacie, kostiumy, tryby jak Training Mode), ale przede wszystkim Fight’N Rage jest nieliniowe. Na pewnych etapach zmagań mamy możliwość wyboru, jaką ścieżką podążać.\nProdukcja sebagamesdev oferuje też multiplayer. Grać mogą razem maksymalnie trzy osoby jednocześnie.\nVideo - Fight’N Rage


Ze wspomnień Kobrynianki – Kresy24.pl – Wschodnia Gazeta Codzienna\nZe wspomnień Kobrynianki\n30 Maj 2017 Historia i Wspomnienia 2 comments\n„Załataja polskaja maładioż” – tak powiedział o naszej polskiej młodzieży naczelnik enkawudzista podczas nocnego przesłuchania Haliny. Tak, to była najwspanialsza młodzież II Rzeczypospolitej. Patrzę na ich zdjęcia – nie ma dziś takich oczu i takich twarzy! Czyste, otwarte, pełne prawdziwej miłości, gotowe do ofiary za bliźnich, za Ojczyznę.\nCo nas dziś w tych wspomnieniach najbardziej wzrusza, zdumiewa? Że w tak tragicznych warunkach, wśród pogardy i wrogości, w głodzie i chłodzie, nasze dziewczęta i chłopcy zachowali godność ludzką. Wbrew wszystkiemu. Byli dzielni, pełni ofiarnego poświęcenia bliźnim. Nie mając nic, dzielili się ostatnia kromka chleba ze słabszymi. Kiedy jedne matki były aresztowane lub umierały z wycieńczenia, inne matki zabierały ich dzieci, choć swoje były stale niedożywione. Czy my, dzisiaj bylibyśmy do tego zdolni? Czy potrafilibyśmy?\nZa odmowę przyjęcia obywatelstwa sowieckiego tysiące młodych zostało uwięzionych. Siedzieli w celach wraz z kryminalistami, doznawali straszliwego upokorzenia. Po nocach nasze młode dziewczyny były przesłuchiwane, bite, zastraszano je, wmawiano, że Polska zginęła na zawsze i że zgniją w łagrach, jeśli nie przyjmą obywatelstwa sowieckiego. Nie poddawały się. Wraz z Haliną Szpak siedziała także jej młodsza siostra Marysia. „Bardzo chciałam, żeby Marysię zostawili w spokoju, gdy wychodziłam w nocy, miała więcej miejsca do spania”.\nHalina była gotowa cały ciężar przesłuchań wziąć na siebie, by ochronić młodszą siostrę, by dać możliwość jej trochę odpocząć… W innej dramatycznej sytuacji Halina była gotowa zasłonić siostrę i brata swoim ciałem.\nOddanie rodzinie, wierność Ojczyźnie było czymś organicznym… Nie tracili wiary, choć wydawało się czasami, że umarła ostatnia nadzieja i pozostaną na zawsze w bezkresnych stepach. Kiedy wybuchła epidemia tyfusu, kiedy w sąsiedztwie z 12-osobowej rodziny pozostała jedna osoba i groźba śmierci unosiła się nad wszystkimi, wyczerpani ludzie zbierali się razem na wspólną modlitwę. A miejscowi dziwili się: przecież jesteście skazani i ten wasz krzyż wam nie pomógł. Przepędzali tych, którzy kpili z ich wiary, z Ojczyzny. Czy my dzisiaj potrafimy tak bronić swoich wartości, czy Krzyża Katyńskiego przed Pałacem Prezydenckim?\nA oni trwali. Matki płakały po nocach, a z rana z zaciśniętymi zębami szły w straszny mróz do pracy, by wieczorem móc wrzucić coś do garnka swojej zawsze głodnej dziatwie. Nasze Poleskie Madonny, ciche bohaterki, postarzałe, zmarznięte, w łachmanach – wszystkie ubrania wymieniły na produkty lub przerobiły na płaszczyki dorastającym dzieciom. Pan Bóg tylko wie, ile Was kosztował każdy dzień i każda noc na zesłaniu. Schylamy głowy i serca przed Waszym cierpieniem, poświęceniem, przed Waszą ofiarną Miłością!\nPewnego dnia podczas ciężkiej pracy w polu Halina się zatrzymała by popatrzeć w niebo, jak płynęły obłoki, przebierając różne formy, a „to rzeka płynąca, a to piekne łany zboża, a nad nimi Matka Boża w niebieskiej szacie – Niepokalana. Modliłam się wtedy żarliwie, prosząc o opiekę. (…) Moje widzenia w chmurach były na pół dziecięce – nie chciałam stale płakać i myślałam jak dziecko – ta chmurka leci do mamusi z pozdrowieniem, ta chmurka do tatusia, a te małe pierzaste do rodzeństwa, a ta przepiękna, duża leci ode mnie do Polski – szkoda że tylko ona…”.\nPóźniej „złota polska młodzież”, ci co przeżyli, wrócili, tylko nie do swoich rodzinnych domów w Kobryniu czy Pińsku, pochłoniętych „imperium zła”, a do Polski, pełnej czerwonych sztandarów i obcych haseł, niechciani, wyczerpani, niepotrzebni. A teraz po latach, schorowani, starzy, pogardliwie nazywani przez władzę, przez media i bogaczy – „moherowi”. Kochani, jesteście naszym Polskim Sumieniem, naszą Dumą, jesteśmy z Wami!\nJeśli zapomnimy o tym, co z Wami było, co było z naszą Polską, będzie to najgorsza zdrada nas samych, zdrada naszej przyszłości.\nMiesiąc kwiecień jest Miesiącem Pamięci Narodowej, 13 kwietnia jest nie tylko „Dniem Ofiar Katynia”, ale również rocznicą naszego deportowania na Sybir. Trzynastego grudnia NKWD przyszło w nocy po ojca. Tym razem zabrano go na zawsze. Do dziś pamiętam pochyloną postać w świetle ulicznej latarni. Miał ręce skute do tyłu, w otoczeniu czterech „bojców” z bagnetami na karabinach. Słychać było przeciągłe wycie naszego psa, pewnie czuł nieszczęście i żegnał swojego pana.\nNas deportowano 13-go kwietnia 1940 roku. Stało się to również w nocy. Głośne łomotanie do drzwi – „otwierać” – wtargnęło kilku uzbrojonych, dano dwadzieścia minut na spakowanie się. Było nas troje dzieci i matka, na ulicy czekała furmanka z końmi, nieopodal samochód z rodziną „krasnoarmiejca”, który miał zamieszkać w naszym domu. Pamiętam, gdy już byliśmy na wozie, przybiegła nasza babcia, mieszkająca w sąsiedztwie, bardzo płakała, żegnała nas krzyżem, na to wysiadła z samochodu „krasnoarmiejka” i zwróciła się do babci, żeby nie płakała, bo gdzieś za pięć lat wrócimy jako „priekrasnyje komunisty”.\nTo było wszystko, wóz ruszył do pobliskiego dworca kolejowego, tam w kolejce czekaliśmy na załadowanie nas do jednego z wielu wagonów towarowych. Ze wszystkich stron jechały furmanki z kobietami, dziećmi i tobołkami o wadze 20 kg na osobę. Długo czekaliśmy. Przyszedł do nas jeszcze dziadek. Wysoki, z sumiastym wąsem, w karakułowej czapce. Stał milczący, oparty o lasce, a po jego policzkach spływały łzy. Widziałam go wówczas ostatni raz. Ludzie zrozpaczeni, matki opatulały swoje dzieci, wszyscy płakali i płakali. Już nastał wczesny ranek kwietniowy, ja, piętnastoletnia dziewczyna stałam obok wagonu, do którego nas załadowano, z daleka tłumnie żegnano „skazanych”, rozdzielał nas kordon wartowników z bagnetami na karabinach. Nie wiem, w jaki sposób nasz dziadek był tak blisko nas, pocieszał mamę, że gorzej mieli osadnicy, których wywieźli w lutym, w trzaskający mróz, że teraz jest wiosna, że słońce będzie nam sprzyjało.\nNad małą stacyjką mego rodzinnego Kobrynia rzeczywiście świeciło słońce, które nic nie wiedziało o naszym nieszczęściu, a tak pachniało Świętem Wielkanocnym. To było drugie czekanie i długie pożegnanie nie tylko zwartego tłumu stojącego z daleka, ale pożegnanie mojego dzieciństwa”! Nadszedł czas pożegnań w moim młodym życiu. Żegnałam w lutym mojego ojca. Od miesiąca grudnia, gdy go zabrali, siedział w więzieniu, znajomi dali nam znać, że zamiatał ulicę przed więzieniem.\nWiele godzin czekałam przed bramą więzienną, żeby zobaczyć mojego tatusia – niestety. Któregoś późnego wieczora mieliśmy gościa, zapukał do nas nieznajomy, który przebywał z ojcem w więzieniu. Przyszedł z poleceniem, by mama użyła wszelkich starań i przysłała cebulę. Bardzo martwił się o nas, choć sam był chory, zabrano go z domu z łóżka. Tych cebul miało być cztery na znak, że nikogo z nas nie brak, a jeżeli nie jest taka sama i od rodziny doznaję trochę pomocy, ma włożyć jeszcze jedną cebulę, większą. Nieznajomy mówił szeptem, rozglądał się, nie mógł się narażać, ale musiał spełnić prośbę, tym bardziej, że podobno mój tatuś wszystkich trzymał na duchu i gdy już nic nie miał do powiedzenia, opowiadał im bajki.\nUdało się mamie podać paczkę z cebulami, nie wiadomo czy doszła do adresata – a w miesiącu lutym 1940 roku biegliśmy na dworzec, bo naszych ojców wywozili. Wówczas też nie spotkałam tatusia. Pociąg był gotów do odjazdu. Widziałam tylko wiele machających rąk poprzez deski, bo nie były to wagony towarowe kryte, ale dookoła deski z wielkimi szparami. Takie wagony służą do przewożenia bydła w lecie. Widzieliśmy przeto wiele rąk, którymi nas żegnali. Czyż mogłam z daleka rozpoznać rękę mojego ojca ? To było pożegnanie na wieczność. Po kilku dniach żegnałam moją koleżankę Danusię i wielu znajomych. Odjechały wagony towarowe z rodzinami osadników. Te transporty szły do Archangielska. Północne mrozy czekały na byłych legionistów naszego „Dziadka Piłsudskiego”.\nPrzyszła ciężka zima, której jeszcze nie znaliśmy. Mrozy dochodziły do 45 stopni. Straszne zamiecie zasypywały nasze ziemianki i ludzie nawzajem odgrzebywali dojścia do drzwi. Do pracy nie mieliśmy odpowiedniej odzieży ani obuwia. Codziennie wychodziło się na zewnątrz i wypatrywało, z którego komina dymi, by przynieść trochę żaru i ugotować ciepłą strawę. Byliśmy w takim kraju gdzie nawet zapałek nie było. Nasze matki zamieniały ubranie, pościel nie tylko na opał, ale i na zboże, które przedtem należało zemleć, zanim ugotowało się „prażuchę”- na gotującą wodę sypało się mąkę i jedliśmy jako kaszę. Nie mieliśmy swoich żaren – to były dwa płaskie kamienie, które trzeba było obracać, by zemleć garść zboża.\nJakże długo to trwało, by uzyskać trochę mąki, którą jadło się z otrębami. Za wypożyczenie żaren trzeba było płacić, czas odgrywał ważną rolę, trzeba było prędzej, a kamienie były strasznie ciężkie. A potem siedzieliśmy na narach, najczęściej po ciemku, bo należało oszczędzać naftę na ogarek, a małe okienka najczęściej zasypywał śnieg. Mimo wszystko nadzieja nas nie opuszczała. Spotykaliśmy się grupkami, były nocne rozmowy Polaków, były modlitwy, były śpiewy z gitarą.\nByłam bardzo przywiązana do mojej gitary. To była powierniczka smutku i tęsknoty i mojej radości, bo często grałam swoje melodie, wypracowane przeze mnie, a chętnie słuchane na spotkaniach. Płynęły smutne chwile, godziny, tygodnie, miesiące. Nadszedł rok 1941, zbliżała się wiosna. Z kraju pisali, że sikorki przylecą, że trzeba mieć nadzieję. Bardzo smutne listy otrzymywałam z okolic Archangjelska od Danusi Górskiej, która z rodzicami została wywieziona w lutym 40-go roku jako osadnicy, legioniści Józefa Piłsudskiego. Nasze matki często załamywały się, bo wróg nadal gnębił. Mieszkała z nami pani To- berowa – zawsze to raźniej i taniej przy jednym ogniu. Była to kobieta wykształcona, znająca parę języków, a takich prześladowano. Została aresztowana, a jej dwunastoletni syn został z nami. Nasza rodzina powiększyła się, było nas teraz pięcioro.\nZ nadejściem wiosny przyszły choroby, wybuchła epidemia tyfusu. Z dwunastoosobowej rodziny, kió- ra mieszkała w sąsiedztwie została tylko jedna osoba. Zawisła groźba śmierci. Ludzie wyczerpani zaczęli tracić nadzieję. Na szczęście mieliśmy mocną wiarę. Pani Ochnikowa organizowała wspólnie modlitwy, „Serdeczna Matko”, „Boże coś Polskę” grzmiało w naszych ziemiankach. Wołaliśmy „Pod Twoją obronę obronę uciekamy się Boża Rodzicielko’, A miejscowi ludzie dziwili się: „to aż tak kochacie swego Boga, Ojczyznę?”, przecież jesteście skazani na zatracenie i ten krzyż wam nie pomógł”. Przepędzaliśmy tych, którzy się śmiali z naszych obrazków i krzyży. Musieliśmy trwać. Zbliżała się pierwsza rocznica naszego wygnania. Załączam zdjęcie, które udało nam się zrobić na pamiątkę w pierwszą rocznicę naszego zesłania.\nPiękny był świat przyrody syberyjskiej, zwłaszcza w naszych kilkunastoletnich oczach, które niestety, z nastaniem mroku niejednokrotnie nic nie widziały. Twarda rzeczywistość przywoływała nas do codzienności. Nastawał czas pracy – „posiewnaja”. Zwykle był wielki pośpiech, by ziarno trafiło do ziemi, zanim palące słońce zamieniłoby ją w twardą skorupę. Wywozili nas wówczas daleko od mamy i tam cale dni od świtu do zmroku pracowaliśmy.\nW czas wiosenny, gdy jeszcze nie było upałów, pragnienie picia tak bardzo nie dokuczało, ale głód nas prześladował, bo na przedwiośniu jeszcze bardziej zmiejszano racje żywnościowe. Dokuczał również chłód. Poranki 0 wschodzie słońca perzejmowały zimnem. Mnie tym razem przeznaczono do siewu słonecznika. Należało uzupełniać maszynę siewną kilkoma wiadrami ziarna słonecznikowego, a traktor rozsiewał, objeżdżając zagony do pięciu kilometrów w obie strony.\nSamiutka byłam wówczas w tym bezkresnym stepie, traktor był małym punktem na horyzoncie, a ja na wozie zanużałam się w ziarnie, bo zimno było niesamowicie. Nigdy nie mieliśmy dostatecznie ciepłej odzieży. Nade mną płynęły obłoki po niebie. Przybierały w moich oczach różne formy, a to rzeka płynąca, a nad nią krzaczaste stare wierzby, a to piękne łany zboża, a nad nimi Matka Boska w nibieskiej szacie – Niepokalana. Modliłam się wtedy żarliwie, prosząc o opiekę, wszak należałam do Rycerstwa Maryjnego od roku 1933-go.\nÓwczesny medalik zgubiłam, ale do dziś przechowuję dyplomik przyjęcia podpisany przez Ojca Maksyniliana Kolbego jako księdza promotora. Wówczas nie wiedziałam, że jestem w posiadaniu świętej relikwi, wszak w tym czasie cierpiał nasz Męczennik. Moje widzenia w chmurach były na poły dziecęce, to była rozrywka, nie chciałam stale płakać i myślałam jak dziecko – ta chmurka leci do mamusi z pozdrowieniem, ta chmurka do tatusia, a te małe pierzaste do rodzeństwa, a ta przepiękna, duża leci ode mnie do Polski – szkoda że tylko ona… Tak bardzo zapamiętywałam się w moich widzeniach, że traktor musiał długo chałasować, żeby mnie przywrócić do rzeczywistości.\nNie wytrzymałam długo tej samotności w stepie od świtu do nocy. Postanowiłam znowu uciec do mamy. Na moje szczęście traktor się zepsuł więc od rana kryjąc się za barakami wybrałam się w drogę. Przede mną dwunastek i lornet r owy marsz w bezkresnym stepie, lecz cóż to mogło znaczyć – zobaczę mamę, a niosę dla niej prezent – ziarna słonecznikowe – napewno się ucieszy. Mama była bardzo wyczerpana, nie spała po nocach, nie mieliśmy żadnych lekarstw, zaczęła chorować na nerwy. Łuskanie słonecznika uspakajało ją, męczyło i w końcu zasypiała chociaż na trochę. Niestety, coraz trudniej było dostać ziarenka. Wybierając się do domu wsypałam trochę pestek do mojego woreczka, jaki zawsze miałam przy sobie na chleb i łyżkę.\nStąd była moja radość – z niespodzianki dla mamy. Po drodze doszła do mnie dziewczyna ukrainka, która pracowała w kuchni, również uciekinierka. Razem było nam weselej, ale nie na długo, bo na horyzoncie pojawiła się dwukółka, którą jeździli naczelnicy. Trwoga mnie ogarnęła, przed nami stał przedstawiciel posiołka. Dziewczyna upadła na ziemię, zaczęła stękać, że ma straszne boleści, ja stałam bezradnie. Naraz naczelnik zainteresował się woreczkiem, kazał go sobie podać, a gdy sprawdził zawartość, zaczął wyzywać mnie od złodziejek. Krzyczał, że już nie pójdę do pracy tylko do więzienia. Miałam się stawić jeszcze dziś w „kantorze” w kancelarii. Popędził konia i zostawił nas same.\nWówczas dziewczyna dopiero wstała, wyzwała mnie od głupich i pokazała pod szeroką bluzką worek z kapustą. Właśnie dlatego udawała ból brzucha,a mnie głupią czeka więzienie. Szłam i płakałam, że zamiast radości niosę zmartwienie. Obiecywałam sobie, że nie pójdę do „kantoru”, mama płacząc zapewniała, że nie da mi zrobić krzywdy, ale zaraz tego dnia zjawił się sekretarz z wiadomością, iż czekają na mnie. Kancelaria mieściła się tak jak dom kultury w samym środku posiołka. Zwykle omijaliśmy „naczalstwo” pragnąc by zapomnieli o nas. Teraz czekali na mnie. Tak bardzo nie bałam się, bo mama była ze mną. Po przekroczeniu progu zaskoczyła nas cisza.\nW kącie sali za udekorowanym czerwienią stołem siedział naczelnik kołchozu z osobami sprawującymi władzę. Po obu stronach wzdłóż ścian na ławach siedzieli brodaci starzy ludzie tzw. „starszyzna”. Stanęłyśmy w progu zaskoczone – uwaga sąd siedzi – pomyślałam. Tak sobie ich zapamiętałam. Kazali zbliżyć się do stołu, na którym leżały dowody mojego przestępstwa – woreczek z garścią ziaren słonecznikowych, a obok łyżka domowa, której najbardziej było mi żal, drewnianą trudniej było jeść. Naczelnik jako oskarżyciel zabrał głos. Padały ciężkie słowa – oto złodziejka, naruszająca dobro państwowe, przybłęda powinna dziękować za sowiecki chleb, o który tak trudno w czas wojny, a dopuściła się kradzieży. Z garści pestek słonecznikowych, które urosły do dwóch kilogramów, uczyniono przestępstwo, wymagające surowego wymiaru kary. Już jutro dowiozą mnie do prawdziwy sąd skaże mnie jako „wrodziciela” (wroga) na więzienie i łagier. Pomruk poszedł po sali, rada brodaczy kiwała głowami. Nikt nie zabrał głosu w mojej obronie, kazano nam wyjść. Wówczas mama usiłowała tłumaczyć, że przecież nie mam jeszcze osiemnastu lat, że jestem dzieckiem. Zebrani byli nieporuszeni. W rozpaczy zaczęła ich straszliwie przeklinać, płakała, dobiegała do każdego brodacza, szukała ratunku. Niestety wyrok zapadł – „zawtra sobierajsa z wieszczami”. Przed kantorem zebrała się gromadka naszych, ale nikt nie był w stanie pocieszyć moją matkę. Wieczorem, gdy było już ciemno, mama zawinęła w węzełek kilka swoich złotych zębów, które jej wypadły, a które chowała na czarną godzinę i pobiegła do sekretarza. Wróciła z moim woreczkiem i z drogocenną łyżką. Sekretarz obiecał, że akta oskarżenia gdzieś się zawieruszą. Długo w nocy nie spaliśmy, zebrało się trochę nas i znowu były nocne Polaków rozmowy.,.\nNad posiołkiem „Rozdolnyj 27” jesienią zawisła rozpacz i strach, który paraliżował nie tylko nas, Polaków, ale i dawnych zesłańców tej ziemi. Oto przybyło NKWD – nie pamiętam czy tradycyjnymi „czarnymi maszynami”, czy konnymi furmankami. Carewicze w zielonych „rubaszkach” korzystali z wyższej techniki, to tylko my chodziliśmy pieszo po bezkresnych stepach Kazachstanu lub małymi wołami zaprzężonymi do drabiniastych wozów w skwarze bezlitosnych promieni słońca. Zajęli cały kołchozowy kantor (kancelarię) i z nastaniem dnia wzywali „wrodzicieli” to znaczy nas „polaczków”. Naraz po katastrofie w Giblartarze, gdzie zginął gen. Sikorski, staliśmy się powtórnie wrogami. To też wzywano nas.\nKażdy dorosły musiał się stawić osobiście po dokument obywatelstwa sowieckiego. Szły nasze matki na wezwania, pozostawiając dzieci w lepiankach – „Padpiszosz – pałuczysz paszport – jeśli nie padpiszosz – padachniosz”. Podpisywały, zgadzały się, wychodziły zapłakane, jakże by inaczej, wszak dzieci czekają. Spędzili nas do kolejki. Maiojnłodzieży, bo większość już była poza granicami. Stanęliśmy pełni nerwowego napięcia. Przede mną mama, za mną siostra. Widziałam panią D. z trzema małymi córkami. Ostatnio chodziła z podniesioną głową, pełna nadziei, uśmiechnięta, że już wkrótce wrócimy, że spotka męża.\nJej śpiew niósł po przez step słowa tanga „Gdy wrócisz po wielu latach, zastaniesz pokój w kwiatach”… Teraz niosła nisko spuszczoną głowę. Obok pani O. – starsza osoba, nazywaliśmy ją po cichu naszym księdzem, bo przewodziła w nabożeństwach majowych i różańcowych. Jej niebieskie oczy zupełnie wyblakły. Dużo płakała. Najstarsza córka Gena wstąpiła do polskiego wojska, przedtem dwaj synowie uciekli z posiołka do Polski i ślad po nich zaginął. Pozostała z małym Heniem o habrowych oczach. Pani Helena z synem Ryśkiem przekonywała wszystkich, że musimy się zgodzić, by być razem wówczas nie zginiemy, ale pani Dorota z trojgiem nieletnich dzieci (dwoje już pochowała w stepie) nawoływała do oporu. Niedaleko moja śliczna starsza koleżanka Natalia bardzo blisko bo, z jednej ulicy, z jednego gimnazjum, stała milcząca ze swoją chorą mamą i małą siostrzyczką.\nTuż za nią również sąsiadka z Kobrynia, dzielna, zawsze podtrzymująca nas na duchu, pani Hania B. z malutką Jolą. Stopniowo skracała się nasza kolejka, wychodzący z Kantora mieli spuszczone głowy, płakali. Po mojej mamie ja przekroczyłam próg. Trzech ich siedziało za czerwonym stołem, na którym leżały przygotowane paszporty. „Padpiszu” – Niet, ja nie padpiszu” – Będziesz aresztowana, zginiesz w łagrach. „Jesz sowiecki chleb, będziesz sowiecką grażdanką”. „Ja jem swój chleb za resztki polskiego dobytku”. Jeden z nich zerwał się, myślałam, że mnie uderzy. „W więzieniu podu- mąjesz i padpiszosz”. Wyszłam jak bohaterka, przynajmniej taką siebie widziałam.\nOto odrzuciłam ich obywatelstwo, to nie, że pozwolili oddalić się, że zabiorą mnie w nieznane. Następna poszła siostra, dołączyła do mnie. Pani Dorota również wytrwała przy swoim, decyduje się pozostawić dzieci pod opieką naszych matek. Rysiek S, gotów na wszystko, wołający że jego pierwszy paszport będzie tylko polski, dodawał nam ducha. Staliśmy we czwórkę, oddzieleni od swoich, a gdy powtórnie odmówiliśmy, kazano zbierać się w drogę.\nJuż nie wolno nam było rozmawiać ze swoimi, stojącymi wokół nas. Nadal wzywano do podpisów aresztowanych jak najszybciej wyprawiono w drogę. Na wozie usadowił się konwojent z nieodłącznym karabinem, my za nim pieszo, a przed nami tzrydziestokilometrowy marsz. Na pożegnanie zawołałam „Jeszcze Polska nie zginęła”. Usłyszałam polecenie enkawudzisty wskazującego na mnie do wartownika: „Etu dziewaczku astawmnie” (tą dziewczynę zostaw dla mnie). Posiolek powoli zostawał za nami. Szliśmy wydeptanym traktem stepowym. Pani Dorocie pozwolono kilka razy przysiąść na wozie, widocznie widzieli jej zmęczenie, a my młodzież, maszerowaliśmy zaciekle „za Polską”. Nigdy nie da się zapomnieć ile wówczas w naszych sercach było rozpaczliwej desperacji i gotowości do cierpienia za Ojczyznę .\nOsadzono nas w więzieniu rejonowym. We trzy trafiłyśmy do celi, gdzie siedziały dwie rosjanki kry- minalistki. Ryśka umieszczono z groźnym przestępcą, zabójcą żony. Nary były wąskie, dwuosobowe, musiałyśmy leżeć w poprzek, nogi zwisały i nie można było ich podkurczyć z braku miejsca. Zabronione było kłaść się w dzień – Judasz” bez przerwy obserwował. Noce były zwykle zarwane bo wzywano nas na przesłuchania. Towarzystwo kryminalistek było bardzo uciążliwe, musiałyśmy wysłuchiwać okropnych bezeceństw i wyzwisk skierowanych pod naszym adresem podczas snu. Nawet ja byłam zaskoczona, gdy na progu celi ujrzałam dozorcę z niego proroczego snu. Był trochę łagodniejszy, wyśniłam go.\nCiężko było pod presją kryminalistek. To one decydowały, która „czekuszka” (gliniana miska) przypadnie nam. Niejednokrotnie zanurzały palce w zupie, sprawdzając czy „burżujki” (kapitałistki) nie mają gęściejszej. Tego upokrzenia chyba nigdy nie zapomnę. Zetknąłam się wówczas ze światem przestępczym i z jego brutalnością. Może dopiero dziś po wielu latach, w podeszłym wieku, zdobyłabym się na tolerancję, ale wówczas młoda dusza buntowała się. Widziałam upokorzenie mojej siostry. Marysię cechowała waleczność i energia. Musiała chylić głowę, bo inaczej zatłukły by ją te wstrętne dziewczyny o zwierzęcych instynktach. Bardzo bałam się, nie znosiłam fizycznej przemocy, to była moja słaba strona.\nRozpoczęły się niespokojne noce. Początkowo wzywano nas wszystkich naraz i wówczas wizyty były krótsze. Oprócz wyraźnej niechęci do sowieckiego obywatelstwa, mnie oskarżono jeszcze za „Jeszcze Polska nie zginęła”. Naczelnik był przy naszym aresztowaniu, dlatego postanowił zająć się mną osobiście. Słowa „etu dziewaczku astaw mnie” – dopiero teraz stały się dla mnie zrozumiale. Bardzo chciałam, żeby Marysię zostawili w spokoju, gdy wychodziłam w nocy miała więcej miejsca do spania. Prowadzona długimi, wąskimi korytarzami, mijałam wiele cel.\nPóźniej przejście stawało się obszerniejsze, jaśniejsze, otwierano normalne drzwi i oto znajdowałam się w pomieszczeniu, wyścielanym dywanami, z ogromnymi portretami na ścianach, z młotem i sierpem w czerwieni. Pamiętam zapach tytoniu tureckiego – to był luksus – tylko NKWD tak pachniało. Może dlatego nie mogłam znieść długi czas tego zapachu. Podczas wolno płynących godzin nocnych, w kółko należało opowiadać dane personalne.\nNa odpowiedź, że urodziłam się w Polsce, ironiczny uśmiech i mruknięcie „Załatają maładzioż polskaja”. Jego spokojny głos oznajmiał mi jakie ciężkie przestępstwo ciąży na mnie, że Polska zginęła i nigdy nie sprawdzi się by była „od morza do morza” – te słowa wypowiedział po polsku. Byłam zaskoczona, oto tak daleko od Ojczyzny spotkałam wroga, który nawet nasz język znał. Swoje wywody kończył zwykle stwierdzeniem, że zginę w łagrach.\nWiosna roku 1946-go. Przed nami wymarzony przez sześć lat zsyłki powrót do Polski, jakże inny od tego, który wyobrażaliśmy sobie przez wszystkie wiosny i jesienie syberyjskie. Nasza rodzina była odosobniona, wśród obcych w Karagandzie. Nie byliśmy w tej wspólnocie kołchoźnej, w posiołku Roz- dolnyj, gdzie wielu Kobryniaków trzymało się razem. Nie raz wspominaliśmy, czy jeszcze raz spotkamy naszego ojca – nic o nim nie wiedzieliśmy. Już wtedy marzyły się zjazdy Sybiraków, pokrzywdzonych rodaków Kresowej Polski. Twarda rzeczywistość była inna. Przygotowanie do powrotu mobilizowało, aby tylko nie być pominiętym. Ze wszystkiego należało się rozliczyć.\nJakiekolwiek nieporozumienie z władzami mogło pozbawić ujrzenie Kraju. Ja z Marysią bez przeszkód otrzymałyśmy „udostowarienia”, jako obywatelki polskie, gorzej było z mamą. Na szczęście miała zdięcie z dawnej legitymacji policyjnej z okrągłą pieczątką Rzeczypospolitej. Przy zdawaniu dokumentów zachowała to zdjęcie, a i brat uratowany, bo jako małoletni był wpisany do dokumentów matki. Nie było wielu tobołków, nawet koszul nie mieliśmy na sobie, ale worek sucharów przygotowany, bo wtedy nigdy nie wiadomo jak będzie… Ja po ostatnich zajściach nie przeżywałam wielkiej radości. Unikałam ludzi, byłam zamknięta w sobie.\nDookoła widziałam okrutny zły świat. Chciałam się skryć przed ludzkim wzrokiem i postanowiłam wstąpić do klasztoru. Dopiero to wewnętrzne zadecydowanie uspokoiło. Każdy dzień witałam jako niebyły, przejściowy, bo moje życie rozpocznie się dopiero za bramą klasztorną. Byłam bardzo samotna. Radość z powrotu była daleka od tej wymarzonej. Każdy z nas był kimś innym. My dzieci, a potem młodzież, dorośliśmy w głodzie i chłodzie. W pogardzie i wrogości. Nasze matki postarzałe o sześć lat troski o dzieci w nieludzkich warunkach, pozbawieni domu, walczące o przetrwanie, a niejednokrotnie godzenie się z losem, gdy twarda gruda syberyjskiej ziemi przykrywała dziecęce ciałka pozostawione na zawsze na szlaku tułaczki.\nNic nie wiedzieliśmy o losie naszych ojców. Przerażał nas ogrom Syberii, niekończące bezkresne stepy, które przejeżdżaliśmy, porwani przez przeraźliwie krzyczącą lokomotywę pociągu, ciągnącą setki wagonów bydlęcych, pełnych zesłańców. Dwudziesty wiek umożliwił nam, katorżnikom polskim pokonywać wielkie przestrzenie na tradycyjny historyczny wschód nie pieszo, nie w kibitkach, ale w bydlęcych wagonach. Szkoda, że tylko tam, na dalekiej Syberii dał się słyszeć okropny gwizd lokomotyw, który nawet po latach prześladował nas w swoich wspomnieniach. To powinien słyszeć cały świat ku przestrodze, w walce 0 prawo i godność człowieka.\nJakże nam zazdrościli mieszkańcy, rdzenni obywatele sowieccy. Nie mogli tego zrozumieć, że daleka ojczyzna nie zapomniała o nas biednych, maluczkich. Pamiętam, że nie wszyscy mogli wrócić, a zwłaszcza żydzi, którzy uciekając przed niemcami nie mieli dokumentów stwierdzających obywatelstwo polskie. Pod okupacją niemiecką niewątpliwie zginęliby w piecach krematoryjnych, a czy wygrali swój los, pozostając na zawsze w kopalniach Karagandy? To też los ich był opłakany, żegnali nas płaczem, nie wiemy czy pozostali tam do dziś.\nPrzyjechał wóz ciężarowy, skwapliwie zajęliśmy miejsca. Patrzyłam na żegnające nas życzliwe twarze, na oczy zalane łzami. My też płakaliśmy. Żegnaliśmy wszystkich, którzy zostawali na tej nieludzkiej ziemi. Znowuż rozmieściliśmy się w bydlęcych wagonach i na narach służących do spania, ale radosna wrzawa skracała niecierpliwe oczekiwania kiedy ruszymy. Przed sześciu laty każde drgnięcie pociągu przejmowało nas strachem, ale minęły wszelkie niedole, byle prędzej na zachód. Naraz wszyscy poczuli się bohaterami, jak ta staruszka, która wołała, ze przez sześć lat nie dotknęła rubla, tak ma w pogardzie naszych ciemiężycieli. Powracający, to były przeważnie kobiety z dziećmi i starzy ludzie, ci którzy przetrwali. O naszych ojcach nadal nic nie wiedzieliśmy, a ich synowie walczyli za Polskę szlakiem Monte Cassino lub pod Lenino. Wszędzie płynęła polska krew, polskie łzy i święte słowa „Wszystkie drogi prowadziły do Połski”.\nPociąg ruszył jak przed laty w dwutygodniową podróż. Były piękne księżycowe noce, siedzieliśmy blisko otwartych drzwi wagonu, a pociąg szedł staje na zachód wraz ze słońcem. Wydawało się, że wszelkie zło zostawiamy za sobą. Dziewczęta śpiewały, a ja akompaniowałam na swojej gitarze. Strzegłam jej jak źrenicy oka, wszak to był prezent od mojego taty i tyle ze mną przetrwała. Wiozłam również moje dwa zeszyty, uzupełnione rysunkami. Niewiele ich było – szkic stuletniej staruszki wywiezionej samotnie z Wilna, z którą leżałam w „bałnicy”, rysunki orłów, księdza z podniesionym krzyżem, z okrzykiem „za Ojczyznę”. Trochę przykro, że tylko tyle – co pokażę Tacie? Ciężko pracowaliśmy, nie mieliśmy warunków na luksusy…\nW moich snach prześladowały mnie zjawy. Oto jestem już w Polsce, ale nie mogę dla siebie znaleźć miejsca. Wielkie zgromadzenie ludzi i pełno czerwonych sztandarów. Wszędzie czerwień i słońcem połyskujące młoty i sierpy… Budziłam się zroszona potem, w niepokoju. Lekarz miał rację. Miałam ostrą nerwicę. Brałam wówczas gitarę i grałam w zadumie. Pewnego dnia nasza mama wpadła w histerię. Porwała moją gitarę i podeptała ją w bezsilnej rozpaczy. W wagonie była cisza. Słyszeliśmy tylko trzask deptanego instrumentu. Siedziałam odrętwiała i od tamtej chwili w ogóle nie mogłam spać, stale słyszałam trzask. Biedna moja mama nie była zdolna do tego, by zostawić za sobą widmo zsyłki i cieszyć się nadchodzącym życiem.\nZbliżaliśmy się ku dawnej polskiej granicy. Na jej przejściu pociąg stanął. W blasku zachodzącego słońca ludzie wychodzili z wagonów i klękali. Starzy całowali ziemię i niejednokrotnie trwali tak schyleni, dziękując Bogu za szczęśliwy koniec swojej poniewierki. Ruszyliśmy na Brześć ku nowej granicy naszej Ojczyzny. Tam musieliśmy czekać kilka dni. Zdecydowaliśmy się na odwiedzenie naszego Kobrynia, wszak to było tylko czterdzieści pięć kilometrów. Jakiś ciężarowy wóz zawiózł nas. Ulica Ogrodowa była ulicą Puszkina. Brak numeru siódmego.\nW miejscu rosła zielona trawka, zostały tylko marmurowe schodki po naszym domu. Nie było budy psa, koło której zakopaliśmy szablę ojca. Dom babci opustoszał. Dziadek, który nas żegnał ze łzami, spoczywał już na cmentarzu. Pozostały tylko trzy ciocie, niektóre już nie żyły, pozostałe wywiezione na roboty do Niemiec. Jedyny wujek Adaś zaginął bez wieści. Było to smutne spotkanie. Babcia bez przerwy płakała. Dookoła zastraszeni ludzie.\nZaraz za domem rozegrała się tragedia żydów. Zwozili ich, a potem krew płynęła rynsztokiem, ziemia się ruszała… Wokół śmierć i strach. Ulica Traugutta już nie była taka piękna, wiele pustych okien patrzyło na mnie, tylko pompa, z której czerpaliśmy wodę, stała nieporuszona. Wielka agawa przed starostwem, duma naszego miasteczka, wydająca kwiat czerwony większy od wiadra, teraz mocno uszkodzona, tkwiła jak ruina. Rynek pusty i cichy. Nie było żydów zachwalających swój towar, ani paleszuków z kobiałkami masła, sera, grzybów.\nPobiegłam do kościółka. Dawna ulica Trzeciego Maja również martwa, bez cukierni, do której chodziliśmy na ciastka, bez domu zakonników, gdzie przebywali chłopcy sieroty. Synagoga tkwiła jako ślad. Kościół na końcu ulicy jak dawniej za wysokim, murowanym ogrodzeniem stał nieuszkodzony. Obok cmentarz częściowo zdewastowany ale pomnik Legionistów wznosił się jak dawniej, tylko dookoła zarośnięty zielskiem. Widziało mi się nasze wojsko z pochylomymi sztandarami, a tuż obok my, młodzież szkolna – białe bluzeczki, granatowe spódniczki – koledzy galowo, na granatowo…\nWróciłam do rzeczywistości, przekroczyłam próg kościoła. Po środku stał czarny katafalk, trumna w żałobnym całunie, przed nią na czarnej poduszce odznaczenia, obok parę osób. Cichym głosem ksiądz żegnał panią Żabińską. Nie mógł wiele powiedzieć. Pani Żabińska, wielka patriotka, była nauczycielką mojej mamy jeszcze z carskich czasów. Wówczas oficjalnie prowadziła szkołę szycia dla dziewcząt, ale każda z uczennic miała wszytą kieszeń pod długą suknią na polski elementarz. Przy wyznaczonych dyżurach odbywały się lekcje ojczystej historii. Znam to z opowiadań mamy, która niejednokrotnie była zatrzymywana przez „stójkowego” na ulicy z podejrzeniem o polskość.\nGdy wojna wybuchła w roku 1939-ym, pani Żabińska przykuta do fotela również działała. Ja, jako harcerka biegałam do jej domu, gdzie zorganizowano akcję pomocy dla wojska. W ostatnich dniach sierpnia pamiętnego roku ciągnęły ulicami tabory wojskowe, a my, harcerki tkwiłyśmy wówczas w oknach z igłą i z nićmi, lub chłodnymi napojami, by każdego żołnierza przekonać że Naród Polski jest z nim. A było wesoło. Młodzi chłopcy niejednokrotnie odrywali guziki, by prosić nas o przyszycie. Niedaleko nas siedziała pani Żabińska w swoim fotelu i uśmiechała się. A teraz odeszła, jakże nie w porę. Wszak znowuż nie było Polski na rubieżach, o którą tyle lat walczyła. Henryk Sienkiewicz pisał w „Panu Wołodyjowskim” – „Żołnierzu wstań, Ojczyzna w potrzebie…” Żegnaliśmy ostatniego rycerza na rubieżach Rzeczypospolitej w ciszy i rozpaczy, w smutku i trwodze. Nasz Kobryń również musieliśmy pozostawić na szlaku naszej tułaczki.\nPrzy przekroczeniu granicy na Bugu odwróciliśmy głowy, by nie widzieć „krasnoarmiejca”, ale niestety, po stronie polskiej tkwił na straży taki sam obcy żołnierz. Na pierwszej stacji obrzucano nas kamieniami, słyszeliśmy „Żydzi, wracajcie do Moskwy**. W naszym wagonie został ranny starszy człowiek, wychylił się, chciał witać rodaków, na granicy całował polską ziemię. A potem wieźli nas bezdomnych, niechcianych, z workiem sucharów dalej na zachód, ale już zatrwożonych smutnych. Trafiliśmy do Szczecina. Było ciężko, nawet przydały się suchary. Moje wstąpienie do zakonu coraz bardziej stawało się nierealne. Miałam obowiązki wobec rodziny. Mama chora, siostra niezdolna do pracy, brat do szkoły, chociaż on powinien się uczyć. Musiałam iść do pracy.\nPewnego razu spotkałam starszą osobę, zakonnicę przy kościele Serca Jezusowego w Szczecinie. Zwierzyłam się z moich osobistych pragnień. Spojrzały na mnie oczy kobiety: „Dziecko, ja wstąpiłam do zakonu, bo straciłam rodzinę w Powstaniu Warszawskim. Jesteś młoda, musisz rodzić i wychowywać dzieci, by nasza polskość nie zaginęła”. Głęboko zapadły te słowa. Spotkałam „polskiego chłopca”, a nasza sąsiadka skwitowała to z humorem, zwracając się do mnie: „No nareszcie poczułaś wolę Bożą”.\nI potoczyło się moje życie…\nTagi: Archangielsk areszt Brześć Czeka epidemia gimnazjum granica GRU Jaroszewicz Katyń Kazachstan Kobryń kołchoz KOP kopalnia krew Krym krzyże ksiądz Lenin Lenino młodzież naród NKWD obywatelstwo ofiary osadnicy paszport Piłsudski Pińsk Polak Puszkin Sienkiewicz Sikorski śmierć synagoga tragedia transport Traugutt UPA Wielkanoc więzienie WiN Wisła wojna wojsko Wołodyjowski wspomnienia wybuch Żydzi\n1 sierpnia 2017 o 15:52 Odpowiedz ↓\nKiedyś byli inni ludzie ! Co z tej DAWNEJ POLSKI dziś zostało ?\n3 sierpnia 2017 o 19:30 Odpowiedz ↓


Podsumowanie obowiązywania przepisów Dyrektywy energetycznej | Deloitte\nKomisja Europejska powierzyła Deloitte przeprowadzenie badania mającego na celu analizę opodatkowania podatkiem akcyzowym wyrobów energetycznych oraz energii elektrycznej, jak również analizę prawnych i praktycznych aspektów funkcjonowania regulacji tzw. Dyrektywy energetycznej, czyli Dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych oraz energii elektrycznej. Badanie ma umożliwić zebranie danych od jak najszerszego kręgu zainteresowanych podmiotów, celem ustalenia kierunku pożądanych oraz wymaganych zmian regulacji Dyrektywy energetycznej.\nDyrektywa energetyczna a praktyka – cel i zakres badania\nKomisja Europejska biorąc pod uwagę fakt kilkunastoletniego okresu obowiązywania Dyrektywy energetycznej oraz kluczowego charakteru tej regulacji dla systemu opodatkowania akcyzą wyrobów energetycznych i energii elektrycznej, powzięła decyzję o konieczności przeprowadzenia szeroko zakrojonego badania funkcjonowania tych regulacji w ramach całej Unii Europejskiej.\nCelem rozpoczętego badania jest sprawdzenie sposobu implementacji postanowień Dyrektywy energetycznej do krajowych regulacji poszczególnych Państw Członkowskich, zgodności implementowanych regulacji z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz weryfikacja przejrzystości i łatwości stosowania implementowanych regulacji oraz pewności prawa, zarówno z perspektywy danego państwa, jak również z perspektywy uczestników obrotu gospodarczego, mających do czynienia z wyrobami akcyzowymi lub działających w branżach związanych z wyrobami energetycznymi lub energią elektryczną.\nDane uzyskane w trakcie badania pozwolą nie tylko określić zakres i sposób implementacji Dyrektywy energetycznej do regulacji krajowych poszczególnych Państw Członkowskich, ale przede wszystkim umożliwią zebranie informacji dotyczących praktycznych problemów oraz rozwiązań wprowadzonych do regulacji krajowych w ramach implementacji Dyrektywy energetycznej.\nW ramach badania w poszczególnych Państwach Członkowskich, w tym w Polsce, Deloitte przeprowadza wśród przedsiębiorców ankietę dotyczącą implementacji przepisów Dyrektywy Energetycznej.\nAnkieta jest dostępna do 21 maja 2017 r.\nSerdecznie zachęcamy do wypełnienia ankiety. Udział w badaniu stanowi bowiem unikalną możliwość wywarcia realnego wpływu na zakres i treść przyszłych zmian regulacji Dyrektywy energetycznej. Jest to również świetna okazja, aby zaadresować praktyczne problemy i wątpliwości wynikające z implementacji przepisów Dyrektywy Energetycznej w obecnym kształcie w Polsce. Ankieta jest dostępna w języku angielskim.\nWięcej materiałów dot. akcyzy\nDoradztwo podatkowe Deloitte