I believe I can fly, I can touch the sky: Rozdział 6\nZ poprzedniego wieczoru jedyne co pamiętam to to, że załamany wyszedłem z domu. Gdyby Victorii przypomniało się, że mnie nie ma zostawiłem liścik, w którym okłamałem ją pisząc, że jestem na próbie. Tak naprawdę połowę dnia spędziłem w pubie z ciągle zapełniającymi się kuflami piwa, a później poszedłem na imprezę. Miałem nadzieję, że jakimś cudem uda mi się poznać dziewczynę, która do tego stopnia zawróci mi w głowie, że zapomnę o niejakiej pannie Star. Niestety gdzieś w podświadomości wszystkie porównywałem właśnie do niej i wychodziły naprawdę blado. Zrezygnowany zacząłem okupywać bar, przy którym chyba spędziłem resztę wieczoru. Nawet nie wiem kiedy straciłem kontakt z rzeczywistością. Najważniejsze, że wróciłem do domu. Nie mam pojęcia jakim cudem ona leży w moich ramionach, ale staram się wykorzystać te chwilę najlepiej jak tylko mogę. Kto wie czy kiedykolwiek nastąpi okazja do bezkarnego przyglądania się jej.\nChoć czuję okropny ból głowy, a w gardle suchość to nie staram się wyplątać z jej dość silnego uścisku. Nie potrafię napatrzeć się na to jak delikatni rozchyla swoje malinowe usta, które jeszcze nie tak dawno bez żadnych zahamowań mogłem całować kiedy tylko miałem na to ochotę, w dodatku byłem pewien, że wszystkie moje uczucia są odwzajemnione, a teraz? Żyję w strachu, bo wiem, że pewnego dnia wyjedzie, a w moim sercu znów zagości pustka, wiem, że to mnie zniszczy, ale przecież nie mogę jej trzymać przy sobie na siłę. Nie mógłbym znieść świadomości, że jest nieszczęśliwa. Muszę dać jej szansę na nowe życie. Nie ważne, że to będzie wiązało się z pożegnaniem jej i ogromnym bólem. Właśnie na tym polega bezgraniczna i najczystsza miłość. Robisz wszystko żeby drugiej osobie było dobrze nie zważając na to, że ty będziesz się czuł okropnie. Cieszę się, że chociaż przez jakiś czas mogłem być w prawdziwym związku. Nie takim, w którym liczy się jedynie kontakt fizyczny. Nasza miłość była przepięknym uczuciem i była na tyle trwała, że mimo, iż przestała tlić się u jednej osoby, to u mnie nadal jest aktywna.\nObserwuję jak delikatnie porusza się i mruczy coś pod nosem. Zaciska powieki po to tylko abym za chwilę mógł podziwiać jej szarobłękitne tęczówki. Zawsze mówiłem, że podobają mi się zielone i brązowe oczy. W moich marzeniach przeważnie pojawiała się ich posiadaczka, ale kiedy zobaczyłem Victorię i powoli zacząłem się w niej zakochiwać zrozumiałem, że nie ważny jest wygląd, a jedynie to co człowiek ma w środku. Szybko pokochałem szaroniebieski kolor i to właśnie on stał się moim faworytem.\n-Dzień Dobry. – mówi dziewczyna lekko zachrypniętym głosem.\n-Witaj. – odpowiadam lekko uśmiechając się na widok jej nadal zaspanej twarzy, której żaden szczegół nie jest mi obcy.\n-Pewnie nic nie pamiętasz. – stwierdza zadziwiając mnie.\n-Dokładnie. Może będziesz tak uprzejma i powiesz mi co się stało.\n-Gdzieś byłeś i się upiłeś. Czekałam na ciebie, a kiedy wróciłeś doprowadziłam cię do salonu.\n-Czekałaś na mnie? – Naprawdę w tej chwili chciałbym widzieć swój wyraz twarzy. Czyżby choć trochę zależało jej na mnie?\n-Tak. Okropnie się martwiłam. Nie było cię 14 godzin 17 minut i 5 sekund. Zaczęłam się bać, że kiedy otworzę drzwi okaże się, że leżysz tam całkowicie poobijany, tak jak ostatnio. – Przejęcie i strach wyraźnie są wypisane na jej twarzy. Wcześniej w ogóle nie myślałem o tym, że kiedy uciekłem i wróciłem do nich mogłem wystraszyć ją swoim wyglądem. Tym bardziej, że byłem uznany za zmarłego.\n-Przepraszam. Musiałem odreagować.\n-Wiesz, że niektórzy odreagowują rzucając jakimiś rzeczami. To na pewno jest o wiele zdrowsze. Chyba jesteś na tyle duży, że nie muszę ci mówić jak bardzo alkohol szkodzi zdrowiu.\n-Święta się odezwała. A ty niby nigdy się nie upiłaś.\n-Oczywiście, że się upiłam, ale Niall ja się boję, że to się będzie powtarzać. Ja nie chcę żebyś siebie niszczył. Błagam zrób to dla mnie. – W tej chwili naprawdę miałem wrażenie, że doskonale wie o mocy swoich słów.\n-Czy mi się wydaję, czy ty mnie lubisz? – Momentalnie jej wyraz twarz się zmienia na bardziej pogodny.\n-Wczoraj zapytałeś mnie o to samo.\n-Nie powiem. Trzeba było nie upijać się do takiego stopnia.\n-Wtedy nie miałbym odwagi się o to zapytać.\n-Jak to skoro właśnie to powiedziałeś, a nie wydajesz mi się pijany?\n-Dobra poddaje się. Możesz powiedzieć mi chociaż o czy jeszcze mówiłem. Jeśli mam się palić ze wstydu to z czegoś o czym wiem.\n-Wyznawałeś mi miłość. – mówi krótko i zadziwiająco lekkim tonem.\n-Cholera. – szepcze i ze zdziwieniem czuję jak robi mi się gorąco, a moje policzki przybierają czerwony kolor. Oczywiście, żeby jeszcze pogorszyć sytuację Victoria zauważa to i szeroko się uśmiecha.\n-Spokojnie nie ma się czego wstydzić. Wiem to wszystko od bardzo dawna. – Delikatnie gładzi mnie po twarzy, a ja mam wrażenie, że właśnie umarłem i trafiłem do prawdziwego raju. Nie chcę aby ta chwila się skończyła. Błagam niech traw wiecznie! – Na pewno cię suszy, a jak zwykle mam opóźniony zapłon i trzymam cię tu niepotrzebnie. – Mam ochotę zaprotestować, ale niby w jaki sposób mam ją zatrzymać. Nie powiem jej wprost, że najchętniej nie wypuszczałbym jej z ramion, bo już dość mocno się ośmieszyłem.\nSłysząc jakieś dziwne dźwięki dochodzące z łazienki szybko przyciszam telewizor. Okazuje się, że to biorący prysznic Niall zaczął śpiewać i to dość głośno. Jego barwa głosu jest ciepła i czysta dlatego nawet nie wiem kiedy z uśmiechem zamykam oczy i zaczynam wsłuchiwać się w słowa piosenki.\n*Now she’s feeling so low since she went solo\nKiedy zrozumiałam o czym jest tekst piosenki momentalnie otworzyłam oczy. Właśnie w tym tkwi cały problem. Dlaczego wcześniej nie zauważyłam tak prostej rzeczy?\n-Niall, ja chciałabym cię o coś prosić. Jeśli się nie zgodzisz to trudno, ale muszę cię o to zapytać.\n-Słyszałam jak śpiewasz i słowa tej piosenki sprawiły, że coś sobie uświadomiłam. Niall ja chcę zacząć od nowa.\n-Nie do końca cię rozumiem.\n-Wczoraj dokładnie opisałeś mi jak to jest być zakochanym i czym w ogóle jest miłość. To było naprawdę coś niesamowitego i ja chciałabym mieć tego choć namiastkę.\n-Jeśli chcesz wyjechać to powiedz to wprost. Ja postaram się dać sobie radę.\n-Właśnie wręcz przeciwnie. Ja chciałam cię prosić o to, abyś pomógł mi przywołać te chwile, które już były. Fajnie gdyby one sprawiły, że całkowicie odzyskam pamięć, ale skoro nie to przynajmniej będę miała te chwilę, które ty mi dasz. Rozumiesz o co mi chodzi?\n-Chcę żebyśmy robili to co kiedyś. Przyjaźnili się, szczerze rozmawiali, wychodzili na zakupy. Chcę się poczuć tak jak dawniej. – Widzę jak jego twarz od razu jaśnieje, a ja wiem, że zrobiłam dobrze.\n-Wiesz, na początku musielibyśmy się nienawidzić. Znaczy tu bardziej chodzi o ciebie, bo ja nigdy nie żywiłem do ciebie takich uczuć.\n-Słyszałam, że nie było pomiędzy nami kolorowo, ale żeby aż tak?\n-Wierz mi dziewczyna, której wejdzie się podkreślam przez przypadek do łazienki jest zdolna do wszystkiego.\n-Jeśli powiesz, że byłam wtedy naga to uduszę cię.\n-Skądże, wcale nie byłaś naga. – mówi to poważnym tonem, ale unosi dwa skrzyżowane palce.\n-Nie wierzę! Kłamiesz!\n-Serio! Nawet nie śmiałbym kłamać. Skoro już wiesz dlaczego mnie nie lubiłaś, to może przeskoczmy już na etap przyjaźni.\n-O nie! Nie ma mowy! To by było wbrew temu co się zdarzyło naprawdę. Musiał być jeszcze jakiś powód mojej nienawiści.\n-Denerwowało cię to, że wiecznie byłem radosny i śmiałem się ze wszystkiego co choć w małym stopniu było śmieszne.\n-Przecież to jest chore, jak można kogoś za to nie lubić!\n-Dla kogoś kto serdecznie dość ma życia to było logiczne.\n-Było ze mną aż tak źle?\n-Dobrze to ukrywałaś.\n-Ale ty cudowny Niallu szybko to odkryłeś?\n-Oczywiście. – Na jego twarzy pojawia się jeden z piękniejszych uśmiechów na świecie.\n-Cholera jasna. – niemal wykrzykuję i upuszczam paczkę chipsów cebulowych. – Niall, czy ty jesteś jakiś upośledzony? Po co go tu wpuściłeś? – pytam się wskazując na mojego ojca, który nawiasem mówiąc wcale nie jest podekscytowany, czy chociażby w małym stopniu zadowolony z tego, że mnie widzi. No Victorio, czas przygotować się do wojny.\n-Nie wiedziałem, że to on. – mówi chłopak spuszczając głowę.\n-Pakuj się młoda damo wracamy do domu.\n-Nie zaciągniesz mnie tam nawet siłą. – mówię z zaciśniętymi zębami. Nienawidzę kiedy ktoś odzywa się do mnie tak władczym tonem.\n-Chyba nie chcesz do końca życia siedzieć Niallowi na głowie. – Widzę, że stara się znaleźć mój słaby punkt.\n-Oczywiście, że nie chcę, ale to nie zmienia faktu, że nie wracam do domu.\n-Wiesz Max na ciebie czeka.\n-Jakoś nie zauważyłam, aby specjalnie chciał się ze mną skontaktować. Poza tym ma Martę, ja mu do szczęścia nie jestem potrzebna. Przestań w końcu wymyślać te śmieszne argumenty, bo i tak nic nimi nie zdziałasz. Nie wracam. Koniec, kropka, the end. Jestem już dorosła i mogę robić to co chcę.\n-To, że jesteś dorosła nie zmienia faktu, że nadal jestem twoim ojcem. Przemyśl to. Będę w naszym starym domu. – Specjalnie podkreśla, że obecnie już tam nie mieszkamy. – Jeśli tylko zmienisz zdanie to przyjdź tam. Będę czekał. Jeśli nie to na pewno znów się tu pojawię.\n-I co mi zrobisz. Znów zaczniesz wymyślać, że wszyscy bardzo za mną tęsknią? Wierz mi wcale nie jestem wrażliwa na takie rzeczy.\nDalej mnie nie słuchając odwraca się i idzie w kierunku wyjścia. Z ulgą wypuszczam powietrze. Mam nadzieję, że nie było widać tego jak bardzo przejęłam się jego niespodziewaną wizytą. Ten człowiek niejeden raz udowadniał, że jeśli czegoś bardzo chcę to najczęściej to dostaję. Boję się, że nie wygram tej bitwy.\n-Cholera musimy coś wymyśleć. – mówię kiedy Niall z wystraszoną miną wraca do salonu. Ciszę przerywa jedynie śmiech ludzi dochodzący z telewizora oraz tykający zegar, który jeszcze niedawno był dla mnie obiektem ogromnego zainteresowania. – Masz może jakiś pomysł? – pytam. Widząc jego bladą twarz czuję lęk. – Niall? Wszystko w porządku? O co chodzi?\n-To nic takiego. Po prostu bardzo mnie zaskoczył.\n-Przecież wiesz, że nie pojadę.\n-On jest w stanie wymyśleć coś co skłoni cię do zmiany zdania.\n-Niemożliwe. Pamiętaj, że to właśnie po nim odziedziczyłam ten upór. W końcu znalazł swój swojego. Zresztą nie rozmawiajmy już o tym. Ważne, że sobie poszedł, bo powoli zaczął tak mnie wkurzać, że bliska byłam rzucenia się na niego. Nie wiesz przypadkiem gdzie mogłabym znaleźć jakąś pracę dorywczą.\n-Nie ma takiej opcji. Nie będziesz pracować. Ja mam dość pieniędzy, wystarczy dla nas dwóch.\n-Niall, ja tak nie mogę. Już nie chodzi o to, że strasznie źle czuję się z tym, że zwaliłam ci się na głowę, to nie mogę wiecznie być od ciebie uzależniona. Jestem już dorosła. Muszę być odpowiedzialna. Nie chcę żeby potem w przyszłości okazało się, że nie dam sobie z niczym rady.\n-OK, ale pod warunkiem, że będziesz się jeszcze kształcić. Nie spędzisz reszty życia pracując jako kelnerka, czy sprzątaczka.\n-Tylko, że ja nie wiem co chciałabym robić w życiu.\n-Ale za to ja wiem.\n-Nie uważasz, że to trochę pokręcone? Czasami wydaję mi się, że ty znasz mnie lepiej niż ja siebie.\n-Być może to prawda, ale pamiętam, że zawsze powtarzałaś, że najchętniej przyszłość związałabyś z malowaniem. Tu w Londynie masz nieograniczone możliwości.\n-To by było piękne. – stwierdzam rozmarzona.\n-No i widzisz. Kiedyś przypadkiem znalazłem parę kursów, które trwają bodajże 3 lata, ale dają ci certyfikat, który upoważnia cię do tego, że możesz zamieszczać swoje prace, w różnego rodzaju galeriach.\n-Przypadkiem znalazłeś? – Uśmiecham się do niego szeroko.\n-No dobra. Kiedy mi o tym powiedziałaś zacząłem trochę szperać w Internecie.\n-Bo chciałeś mnie zatrzymać przy sobie.\n-Wychodzi na to, że nie tylko ja cię tak dobrze znam. – Spogląda na mnie jakby lekko zawstydzony.\nPo zaledwie czterech godzinach snu budzę się. Nie wiem dlaczego, ale nie mogę dłużej spać, choć jestem naprawdę wyczerpana. Wczorajszego wieczoru przekopałam chyba cały Internet z ofertami prac. Na szczęście udało mi się znaleźć parę perełek.\n-Nie rozpędziłeś się przypadkiem za bardzo? – pytam unosząc brew. Nie wiem dlaczego ale bardzo mnie ugryzło to w jaki sposób mnie nazwał.\n-Mieliśmy zacząć od nowa.\n-Tak, ale nie w taki sposób. Chodziło mi o to, aby otrzymać od ciebie cząstkę mojego dawnego życia. Ani przez chwilę nie myślałam o tym, że moglibyśmy do siebie wrócić. Wiem, że być może miałeś nadzieję, ale to w ogóle nie wchodzi w grę.\n-Tak. Wiem. Nic z tego nie będzie, ale przecież mówienie do siebie w taki sposób to nic wielkiego. – mówi ze spuszczoną głową.\n-Może dla ciebie tak, ale ja mam całkowicie odmienne zdanie.\n-OK. Przepraszam. Chciałaś coś ode mnie?\n-Próbowałam cię namalować. Udało mi się, ale chyba trochę odbiega to od oryginału. Chciałabym spróbować jeszcze raz.\n-Skoro tak bardzo ci na tym zależy. – stara się zdobyć na poważny ton, ale na jego twarzy pojawia się cień uśmiechu.\nIdziemy do „mojego” pokoju. Chłopak siada na łóżku. Wśród moich obrazów znajduję ten, który przedstawia jego twarz. Muszę przyznać, że nie wyszło źle. Z wyjątkiem oczu, których barwa jest taka piękna, a mimo to nie mogę za nic w świecie jej uchwycić.\nNa początek próbuję go naszkicować. Posłusznie siedzi nieruchomo, w ogóle nie odzywając się. Widzę jak śledzi to co robię. Muszę przyznać, że trochę mnie to krępuję. Po chwili okazuję się, że rysowanie go jest trudniejsze kiedy mam go przed sobą niż gdy robiłam to z pamięci. Wzdycham głęboko.\n-Co jest? – pyta cicho.\n-Coś źle mi wychodzi. Nie wiem dlaczego. Nie mogę uchwycić linii twojej szczęki. – Znów próbuję to zrobić. Niestety z marnym skutkiem. – Mam pomysł. – Odkładam szkicownik i podchodzę do niego. Widzę jak jego oczy odrobinę rozszerzają się ze zdziwienia, a on zastyga w oczekiwaniu. – Mogę cię dotknąć? – pytam unosząc dłoń. Niektórym to pytanie może wydawać się śmieszne, ale w tamtej chwili czułam się tak zażenowana, że nie panowałam nad tym co robię i mówię. Chłopak skinieniem głowy pozwala mi na to. Niepewnie unoszę dłonie i delikatnie kładę je na jego policzkach. Czuję jego delikatny zarost. Zaczynam gładzić linię jego szczęki. Badam jej każde załamanie, tak abym mogła przenieść je na papier. Potem przenoszę się na skronie, które też bardzo ciężko było mi namalować. Czuję się jak zahipnotyzowana, ale kiedy budzę się z czaru zauważam, że oboje mamy przyśpieszone oddechy. Moje policzki pokrywają się różem kiedy szybko od niego odskakuję.\nJak gdyby nigdy nic wracam do szkicownika. Po drodze robię parę głębokich wdechów, aby się uspokoić i przy okazji pomyśleć: Co tam właśnie do cholery się stało?\n-Gotowe. – szepcze uśmiechając się do siebie. To było naprawdę trudne. Pierwszy obraz wyrzuciłam. Nie mogłam patrzeć na to jak kolor jego oczu jest całkowicie odmienny. Postawiłam na ołówek, któremu nie były potrzebne barwy.\n-Mogę zobaczyć? – pyta chłopak, który przez całą godzinę nie dekoncentrował mnie tylko siedział cicho.\n-Oczywiście. – Podaję mu szkicownik.\n-WOW!!! To wygląda jak zdjęcie. Każdy szczegół, w dodatku te cienie. Twój talent jest tak ogromny, że gdybyś tylko spróbowała go zignorować nie dałbym ci spokoju.\n-Tylko to potrafię robić, więc musze się na tym skupić.\n-Zapomniałaś jeszcze o jednym.\n-O tym, że potrafisz grać.\n-Ja? Na czym?\n-Na nerwach. – Wybucha śmiechem. Naprawdę myślałam, że chodzi mu o jakiś instrument.\n-Ty gnido!!! – krzyczę i uderzam go w ramię.\n-Błagam! Nie bij! Będę już grzeczny. – Spogląda na mnie z niewinną miną, a w jego oczach zaczynają lśnić łzy.\n-Matko! Jak ty to robisz?\n-Płaczesz na zawołanie.\n-Nie prawda. – Jego mina staję się bardziej niewinna co jak sądzę oznacza, że doskonale wie o czym mówię. – Mogę zobaczyć resztę? – Głową wskazuję na przedmiot, którzy trzyma. Zastanawiam się chwilę. O ile pamiętam nikt nie miał dostępu do moich szkiców. Nie licząc tych pojedynczych, które oglądała moja mama, Max i czasami Magda. Mimo to zgadzam się. Sama wcześniej nie miałam odwagi obejrzeć go.\n-Niall tylko nie zdziw się jak zemdleje, albo będę się dziwnie zachowywać, ale tam znajduję się więcej rzeczy niż pamiętam, że malowałam.\n-Czy mam to rozumieć tak, że coś namalowałaś, ale nie wiesz co.\n-OK. w takim razie zaczynajmy.\n-Tylko od początku.\n-Nie ma sprawy. – Zamieram w oczekiwaniu, kiedy jego ręka sięga do kartek i otwiera pierwszą stronę. Okazuję się, że to nie kto inny jak moja mama. Szeroko uśmiechająca się do mnie. Doskonale pamiętam kiedy to namalowałam. Akurat kupiłam nowy szkicownik i nie miałam pojęcia co namalować. Pobiegłam do mamy, akurat była w kuchni i wstawiała ciasto do piekarnika. Stwierdziła, że i tak będzie musiała czekać godzinę, więc z przyjemnością zapozuję mi. Na wspomnienie tego wiosennego dnia coś ściska mnie w gardle. Nadal nie do końca dochodzi do mnie to, że jej już nie ma.\n-Wszystko w porządku? – pyta Niall.\n-Tak. Jest OK. – Zdobywam się na uśmiech i wzdycham głęboko. – Proszę. Następne.\nNastępna kartka przedstawia dziewczynę o delikatnych rysach i czarnych włosach. Na sobie ma białą sukienkę bez ramiączek z jej pleców wyrastają skrzydła bardzo przypominające te należące do motyla. Ten obrazek zauważyłam na którymś z zeszytów w sklepie po powrocie do domu musiałam to narysować.\nPóźniej widzę kwiatek i malutką dziewczynkę ze szpiczastymi uszami wychodzącą z niego. Przypomina elfa, ale wiem, że to Calineczka. Włączyłam telewizor i akurat ją zobaczyłam. Nie wiem czemu, ale bardzo mi się spodobała. Od razu sięgnęłam po szkicownik.\nKartka idzie w ruch, a przede mną pojawia się twarz Maksymiliana ubranego w garnitur. Kiedy wykonywałam ten obraz musiałam bardzo się śpieszyć, bo spóźnilibyśmy się na rozpoczęcie roku.\nPo obejrzeniu paru następnych dzieł wstrzymuję oddech. Wiem, że reszta będzie mi kompletnie obca i nieznana. Rozpoznam w nich mój styl, ale nic poza tym. Najpierw widzę oczy. Szare i błyszczące. Widziałam je już nie raz, ani nie dwa. Najczęściej w jego oczach pojawiało się to kiedy widział Martę.\nPóźniej widzę potężne pnie drzew oraz pojedyncze wystające korzenie. To miejsce również jest mi bardzo dobrze znane. To właśnie tam najczęściej rysowałam i spotykałam się z Maxem. Mój park.\nWidząc kolejny szkic czerwienie się lekko. Widnieje na nich bardzo przybliżony obraz ust należących do Nialla. Słyszę jak chłopak uśmiecha się. Na następnej kartce możemy zobaczyć jego oczy, a jeszcze dalej nos, a nawet włosy. W końcu dochodzimy do momentu gdzie jego twarz ukazana jest w całości. Do końca szkicownika nie ma niczego innego jak jego. Zaczynam powoli zastanawiać się, czy naprawdę go kochałam, czy nie miałam na jego punkcie obsesji.\n-Najwyraźniej bardzo lubiłaś mnie malować. – stwierdza chłopak zamykając przedmiot i podając mi go. Gdyby tylko widział te wszystkie obrazy, które próbowałam stworzyć już po powrocie do Polski pomyślałby, ze oszalałam.\n-Chyba tak. – mówię.\n-Czasami zastanawiam się, czy naprawdę mnie kochałaś. – mówi smutnie.\n-Wszystko co robiłaś właśnie na to wskazywało, ale nigdy tego nie powiedziałaś.\n-Nie wiedziałam. Tylko dlaczego? Przecież te wszystkie obrazy i w ogóle.\n-Jesteś naprawdę bardzo skomplikowaną osobą. – Uśmiecha się do mnie.\n-Nie. Ty po prostu bałaś się. Myślałaś, że popełnisz ten sam błąd co z Damianem. Uważałaś na to aby nie powiedzieć nie prawdy. Nie chciałaś wyznawać tak silnych uczuć niewłaściwej osobie.\n-To wszystko jest tak skomplikowane, że chyba zacznę się modlić o powrót pamięci.\n-Może i jest trudno, ale przynajmniej nie pamiętasz tego wszystkiego. Cieszę się, że już nie cierpisz.\n-Ja nie cierpię! A niby to ciągłe dopytywanie się o rzeczy, które przecież powinnam wiedzieć! Każdego wieczoru kiedy idę spać myślę co też takiego złego zrobiłam, że tak się to wszystko potoczyło, ale oczywiście nie dostaje odpowiedzi. Przecież niczego nie pamiętam! – Wychodzę trzaskając drzwiami. Nie wiem jak było wcześniej, ale na pewno nie tak źle jak wcześniej.\nPrzestaję już zwracać uwagę na to, że pada deszcz, a ja jestem już cała mokra. Przynajmniej nie widać głupich łez, które nawet nie wiem kiedy zaczęły wzbierać w moich oczach. Zdenerwowana mocno nakładam kaptur na głowę i przyśpieszam kroku. Idę do parku, obok którego przejeżdżaliśmy jadąc na lotnisko. Nic nie poradzę, że takie miejsca pełne zieleni sprawiają, że czuję się spokojniejsza. Nawet teraz kiedy niektóre liście zmieniły już barwę.\nSiadam na mokrej ławce. Zresztą nie robi mi to już większej różnicy. Wszystko jest wilgotne. Wyciągam z kieszeni telefon i mocno uderzając w ekran wybieram numer telefonu, który w moim poprzednim życiu, którego nie pamiętam na pewno w życiu nie wybrałabym.\n-Vicky. Jak dobrze, że dzwonisz. Martwię się o ciebie, a Max nie chcę mi powiedzieć gdzie jesteś.\n-Daruj sobie OK. Masz ogromne szczęście, że nic nie pamiętam, ale powinieneś od razu powiedzieć mi prawdę. To było bezczelne wykorzystywać moją tragedie do własnych celów. Właśnie w taki sposób chcesz zdobyć moje zaufanie? Chyba już raz przekonałeś się, że kłamstwo ma krótkie nogi.\n-Oczywiście, że chciałem ci powiedzieć, ale nie od razu. Musiałem być pewien, że znów jesteśmy przyjaciółmi.\n-Tak się nie da! Czy ty to kiedyś pojmiesz! Gdybym od ciebie dowiedziała się wszystkiego, to na pewno starałabym się zrozumieć, a w tej chwili nie wiem, czy naprawdę chcesz naszej przyjaźni, czy czasem znów nie chcesz mnie wykorzystać. Ot tak, dla rozrywki.\n-Przecież wiesz, że ja nigdy…\n-Jakoś wcześniej nie miałeś żadnych hamulców. Już nie mówię o tym, że byliśmy parą, ale także przyjaciółmi, którzy znają się od zawsze.\n-Ja to naprawię. Nie wiem jeszcze jak, ale na pewno.\n-Zobaczymy. – Rozłączam się i wzdycham. Czuję jak po mojej twarzy płyną kropelki wody. Jak na złość przybyły nowe chmury, które sprawiły, że niebo jest jeszcze bardziej ponure.\n-Wiedziałem, że tu będziesz. – po paru minutach odzywa się jakiś głos.\n-Co? Skąd? – pytam zdziwiona widząc blondyna.\n-Już raz nam się tak zgubiłaś. Byłaś w parku. Co prawda to nie ja wtedy cię znalazłem, ale najważniejsze, że to przydało się. Chyba bardzo lubisz takie miejsca? – Bardziej stwierdził niż zapytał. Bez wątpienia znał mnie lepiej niż ja sama siebie.\n-Jeśli jutro będzie ładna pogoda to zabiorę cię do pewnego pięknego miejsca, które pewnie pamiętasz.\n-Skoro zabrałeś mnie tam wcześniej to jakim cudem mam je pamiętać.\n-Bo byłaś tam zanim mnie poznałaś.\n-Wszystko ci wytłumaczę później. Teraz choć, bo znów się rozchorujesz.\n-Wtedy byłam chora?\n-I to bardzo. Jeśli się nie mylę to tydzień nie wychodziłaś z łóżka. Czuliśmy się za to odpowiedzialni, dlatego przynosiliśmy ci najróżniejsze czekoladki i upominki, ale po pewnym czasie tak cię to irytowało, że zakazałaś nam wstępu do pokoju.\n-Szczerze? Bez problemu potrafię wyobrazić sobie co takiego robiliście. Na sto procent to właśnie ty wyżerałeś wszystkie czekoladki. – Wstaję z ławki i podchodzę do niego. Okrywa mnie kocem, którego wcześniej nie zauważyłam.\n-No widzisz. Jednak nie tylko ja tak dobrze cię znam. Przepraszam za to co było wcześniej.\n-Już mi przeszło, więc spoko.\n-Niall to pierwszy dzień. Nie mogę iść sobie na wagary. – mówię siedząc w jego samochodzie. Początkowe plany były takie, że zawiezie mnie na kurs malarski, ale później stwierdził, że bardziej przyda mi się wycieczka w inne miejsce.\n-Właśnie robię o to co mnie prosiłaś. – stwierdza lekko się uśmiechając.\n-Chciałam abyś mnie zawiózł na kurs, a nie gdzieś tam. – Wskazuje ręką w bliżej nieokreślonym kierunku.\n-Jeszcze wcześniej chciałaś abym pokazał ci namiastkę tego co przeżyliśmy. Właśnie pierwszego dnia twojej nauki w tutejszym Liceum zabrałem cię na wagary.\n-Naprawdę! Kto by pomyślał, że z ciebie taki numer!!! Serio przez większość czasu myślałam, że jesteś potulny jak baranek.\n-Wierz mi to tylko pozory. – Na jego ustach pojawia się łobuzerski uśmiech.\n-Odkrycie roku! – krzyczę śmiejąc się.\n-Gdybyś tylko pamiętała co my robiliśmy w… Dobra nie ważne.\n-Skoro zacząłeś to teraz musisz skończyć!!!\n-Naprawdę nie chcesz tego wiedzieć. Byłabyś naprawdę zła.\n-Ale kiedyś powiesz?\n-Nie obiecuję, ale być może tak.\n-Ale chyba możesz powiedzieć mi gdzie jedziemy.\n-To jest niespodzianka.\n-Tak, wiem. Nienawidzisz niespodzianek.\n-Czasami mnie przerażasz.\n-Ale w głębi serca okropnie mnie kochasz.\n-Taaa jasne. Chciałbyś!\n-Tak. Bardzo chciałbym. – mówi jak najbardziej poważnym tonem, a ja momentalnie milknę.\n-Nienawidzę cię! – krzyczę.\n-Tak wiem skarbie. – szepcze mi do ucha.\n-To ewidentnie pretekst do tego, aby trochę mnie pomacać.\n-A co zabronisz mi tego? – znów jego słowa wpadają wprost do mojego ucha, a ciepły oddech owiewa mój policzek.\n-Ty, ty, ty… - mówię z zaciśniętymi zębami.\n-Co? Ja, ja, ja…\n-Mówiłaś to parę sekund temu. Doskonale o tym wiem.\n-Gdybym tylko nie miała zawiązanych oczu to na pewno dałabym ci popalić.\n-Aż zaczynam się bać.\n-Ściągnij to ze mnie!\n-To popsuję niespodziankę.\n-To sprawi, że dostanę nerwicy.\n-Chciałaś swojego dawnego życia to je masz.\n-Przecież możemy pominąć parę szczegółów.\n-Nie. Nie możemy.\n-Właściwie to już jesteśmy na miejscu.\n-To dlaczego nie ściągnąłeś ze mnie tego czegoś?! – zaczynam szarpać jedwabny materiał.\n-Spokojnie, bo tylko pogorszysz sytuację. Robię to wszystko, bo uwielbiam patrzeć jak się złościsz. Zmieniasz się w prawdziwą wojowniczkę.\n-Fajnie, a teraz zdejmij to ze mnie, bo mogę przypadkiem nie trafić w twoją twarz. – Słyszę jego śmiech i czuję jego zgrabne palce szmerające mnie po tylnej części głowy. W końcu materiał opuszcza moją głowę. Nagła jasność oślepia mnie. Przez co mija parę minut zanim przyzwyczaję do niej wzrok. Kiedy zauważam to wszystko co znajduję się wokół mnie staję oniemiała i zapewne moja buzia jest otwarta. Pierwsze co rzuca mi się w oczy to potężny anioł, który pokryty jest cienką warstewką mchu. Dalej znajduję się lampa, która zapewne już dawno przestała działać. Później zauważam spróchniałą ławkę. Uroku temu miejscu dodają bardzo gęste drzewa, które obecnie ozdobione są różnokolorowymi liśćmi. Niewątpliwie to kiedyś był park i na pewno już wcześniej tu byłam. Najdziwniejsze jest to, że nie pamiętam kiedy dokładnie. – Wytłumacz mi. – mówię kiedy przypomnę sobie o tym, że wcześniej wspominał o tym, że mogę pamiętać to miejsce. Kiedy zaczyna mówić zamieniam się w słuch.\n-To wszystko jest zdrowo pokręcone. – stwierdzam.\n-Tak, wiem. – odpowiada chłopak.\n-Ale tutaj naprawdę jest przepięknie. – mówię wzdychając i uśmiechając się do siebie. – W ogóle jak znalazłeś to miejsce.\n-Wtedy też się o to pytałaś. Kiedy mieliśmy parudniową przerwę chłopacy czasami jechali do swoich domów. Irlandia jest trochę dalej, więc nie opłacało mi się wyjeżdżać. Zostawałem sam w Londynie, gdzie jeszcze nie miałem zbyt wielu przyjaciół i tak przypadkowo znalazłem to miejsce.\n-Dziwne, że tyle ludzi przechodzi obok tego miejsca, a nawet nie wie o jego istnieniu.\n-Tak jest lepiej.\n-Niektóre miejsca są za piękne, aby człowiek je zmieniał. Jestem pewny, że gdyby ktokolwiek dowiedział się o nim coś by zaczął tu kombinować. Wtedy wszystko straciłoby swój urok.\n-Ciekawa jestem jak to wygląda zimą. Na pewno przepięknie.\n-O tak. Nie martw się przyjedziemy tu jeszcze.\nWidząc twarz mojego ojca wzdrygam się lekko. Nie żartował mówiąc, że nie odpuści. Ciekawa jestem z czym będę musiała się dziś zmierzyć.\n-OK. wygrałaś. – Tego na pewno się nie spodziewałam. – Zostajemy w Londynie.\n-Doskonale wiem, że ja zostaję, ale ty?\n-Nie rób cyrków tylko wracaj do domu.\n-Co jeśli się nie zgodzę?\n-Nie nadwerężaj mojej cierpliwości i tak dość już ci ustąpiłem.\n-Fajnie, że zostajesz. Chłopacy na pewno będą zadowoleni, a teraz musisz już iść, bo mam trochę materiału do nadrobienia. – Oczywiście, że kłamię. Nie byłam na dzisiejszych zajęciach, dlatego nie mam w ogóle czego przerabiać.\n-Młoda damo, proszę się spakować, raz dwa.\n-NIE. Zostaje tu! Koniec, kropka!\n-Nie będziesz obciążała Nialla.\n-Skoro jego obciążam to znaczy, że ciebie też. Powinieneś się cieszyć, że w końcu przestałam siedzieć ci na głowie.\n-To młody człowiek. Musi się wyszaleć, a nie zajmować tobą.\n-Czy ty w ogóle słyszysz co mówisz. Mam 18 lat! Nie potrzebuję niańki. Sama doskonale daję sobie rade. Jedyne czego potrzebuję to małego pokoju. Niall nie musi trzymać mnie za rękę.\n-Mimo to powinnaś wrócić do mnie.\n-Niall czy przeszkadza ci moja obecność w tym domu? Tylko odpowiedz szczerze! – zwracam się do chłopaka, który jeszcze ani razu nie odezwał się. Pewnie stwierdził, że to rozmowa pomiędzy mną, a moim ojcem, więc nie należy się wtrącać.\n-Oczywiście, że nie. – odpowiada, a jego głos jest przepełniony pewnością. Zapytałam go tylko ze względu na to, że wiedziałam jaka będzie jego odpowiedź.\n-Dobra. Niech ci będzie, ale jest jeden warunek. Musisz meldować się u mnie przynajmniej co trzy dni.\n-OK. – mówię uśmiechając się. Zauważam, że jego twarz łagodnieje.\n-Czy ty z powrotem jesteś naszym menagerem? – pyta ostrożnie Niall.\n-Tak. – odpowiada mój ojciec.\n-Yeeeaaahhh!!! – krzyczy blondyn i rzuca się na Jonathana, który przytula go do siebie i delikatnie się uśmiecha. Z nutką zazdrości zauważam, że w ogóle nie spokrewniony chłopak jest dla niego bliższy niż ja.\n-Przy okazji mogłabyś zadzwonić do Maxa. Okropnie się o ciebie martwi. – mówi i wychodzi. Jestem okropna egoistką. Kiedy spotykają mnie jakieś trudności przestaję zwracać uwagę na otaczający mnie świat. Liczy się tylko to, aby rozwiązać problem. Dochodzi do tego, że nie daję znaku życia mojemu najlepszemu przyjacielowi. Postanawiam, że pomyślę o tym później. Na razie czas cieszyć się naszym sukcesem.\n-Udało się! – krzyczę skacząc w miejscu. Widzę jak chłopak uśmiecha się. Podbiegam do niego i pod wpływem impulsu wskakuję na jego biodra przytulając się do niego mocno. Momentalnie słyszę jak jego oddech przyśpiesza. Odsuwam się tak, abym mogła spojrzeć na jego twarz. Jest blady jak trup i wpatruje się we mnie oczami wielkości pięciozłotówek. – Niall co się dzieje? – pytam zaniepokojona.\n-Ja… Ty… Jesteś trochę za blisko. – szepcze i dopiero wtedy uświadamiam sobie w jakiej pozie jesteśmy i co też takiego zrobiłam. Czuję jak moje policzki przybierają czerwoną barwę i szybko się od niego odsuwam.\n-Robiłam to wcześniej? – pytam.\n-Nie i właśnie dlatego nie wiedziałem jak to na mnie działa. – mówi z lekka zadyszką tak jakby przebiegł truchtem jakiś odcinek.\n-To ja lepiej pójdę zadzwonić do Maxa.\nNawet nie spoglądając na milczącego blondyna wspinam się po dwa stopnie po schodach i dochodzę do mojego pokoju. Łapię za telefon i najpierw go włączam. Już nie potrzebuje zabezpieczenia przed niechcianymi połączeniami od ojca. Wybieram odpowiedni numer telefonu i wsłuchuję się w jednostajny dźwięk mając nadzieję, że nie obraził się na mnie śmiertelnie.\n-Torii, czy to ty?! – słyszę jego zaniepokojony głos.\n-Tak. – Chcę zacząć przepraszać go, ale nie daje mi powiedzieć nic więcej.\n-Wszystko w porządku? Jesteś cała? Jeśli chcesz to wsiadam do samolotu i niedługo będę u ciebie.\n-Spokojnie. Wdech i wydech. Nie musisz tu przyjeżdżać . U mnie wszystko w jak najlepszym porządku. Wcześniej nie dzwoniłam, bo dzieję się tu okropnie dużo i nie mam sił na opowiadanie tego wszystkiego.\n-Niestety teraz musisz. Inaczej będę do ciebie wydzwaniał aż do skutku. To nienormalne! Jesteś niezrównoważona psychicznie! Uciekać z domu tylko dlatego, że nikt nie chcę odpowiedzieć na twoje pytania.\n-Tylko!? Ty chyba sobie żartujesz! Dla mnie to znaczy bardzo wiele! Na pewno łatwiej byłoby gdybym zaczęła nowe życie, nie wiem może tak byłoby nawet lepiej, ale nie potrafię tak. Wokół ludzie mówią o mnie rzeczy, o których ja nie mam zielonego pojęcia. Chcę znać choć ich część! Skoro ty i Jonathan nie chcieliście mi pomóc to musiałam szukać tej pomocy gdzie indziej!\n-O ile się nie mylę to znalazłaś ją u Nialla. Pewnie u niego mieszkasz, a on ma nadzieję, że wszystko wróci do normy, że znów go pokochasz. Naprawdę jesteś żałosna jeśli sądzisz, że robi wszystko bezinteresownie.\n-Doskonale wiem o jego uczuciach, ale już sobie dokładnie wszystko wytłumaczyliśmy! Na pewno nie robi tego oczekując czegoś w zamian! On jest inny…\n-Tylko uważaj, bo naprawdę się w nim zakochasz.\n-A chociaż to co, by się takiego stało?!\n-Damian na pewno byłby niezadowolony.\n-Czy ty naprawdę musisz rozdrapywać rany! Było, minęło. Mnie to już nie boli. Koniec sprawy. Poza tym ten związek był błędem. Lepiej jest kiedy jesteśmy przyjaciółmi.\n-Może i to już jest przeszłość, ale ja nigdy nie zapomnę wyrazu twojej twarzy kiedy przyszłaś do mojego domu po tym jak nakryłaś go na zdradzie. Nie da się wymazać z pamięci takich rzeczy.\n-Najwyraźniej da się. Ja jestem na to doskonałym przykładem! – Złość wzbiera we mnie ze zdwojoną siłą. – Zresztą, nie chce mi się już z tobą rozmawiać! – Rozłączam połączenie i rzucam telefon na łóżko. Na szczęście nie odbija się od niego i nie spada. Zdenerwowana zaczynam zrzucać wszystkie rzeczy, które leżały na jednej z szafek. To nie pomaga dlatego podchodzę do moich kosmetyków. Niestety coś, a raczej ktoś krępuję moje ruchy. Przez chwilę się szarpię, a po moich policzkach zaczynają płynąć łzy. Chyba dawno nie byłam na tyle zła, abym musiała na różne sposoby to rozładować.\n-Ciii… Spokojnie. – szepcze głos tuż przy moim uchu. Nadal trzyma mnie w żelaznym uścisku. – Wszystko jest już dobrze. – Jego głos jest tak łagodny, że mimo woli ustępuję. Jestem tak wyczerpana, że ledwo mam siłę na płacz. Gdyby nie jego silne ramiona na pewno już dawno osunęłabym się na ziemie. Potem czuję jak delikatnie mnie unosi. Siada na łóżku i sadza mnie sobie na kolanach. Wtulam się w niego bardzo mocno. Natomiast on zaczyna kołysać naszymi ciałami. Po paru minutach odzywa się. – Chcesz o tym porozmawiać. To na pewno ci pomoże.\n-Już nawet Max mnie nie rozumie. – mówię z zaciśniętym gardłem.\n-Spokojnie na pewno potrzebuję na to trochę więcej czasu. Wszystko będzie dobrze.\n-Boję się, że nie.\n-Gdyby tak się stało, to przecież wiesz, że możesz na mnie liczyć. Rozumiem cię.\n-Niall, ale na pewno nie oczekujesz czegoś w zamian.\n-Pomyśl, czy kiedykolwiek przez cały czas kiedy przyjaźniłaś się z Maxem chciałaś od niego wdzięczności za to, że w czymś mu pomagasz?\n-No właśnie. W takim razie jak ja mógłbym od ciebie żądać czegoś takiego.\n-Dziękuję. – Całuję go w policzek i czuję jak momentalnie sztywnieje. – Mam tego więcej nie robić? – pytam.\n-Zawsze tak na to reagowałem. Nie mogę się przyzwyczaić do tego, że nie mogę zrobić nic więcej. Lepiej trzymajmy dystans, bo w pewnym momencie mogę zrobić coś co na pewno ci się nie spodoba.\nSam nie wiem co czuję. W głowie mam mętlik. Okropnie cieszę się, że mam przy sobie Victorie, ale z drugiej strony strasznie cierpię. Nie tak łatwo jest zapomnieć o tych wszystkich chwilach spędzonych razem. Najgorsze jest to, że dotyk, który ona uważa za niewinny dla mnie jest zaproszeniem na coś więcej. Czasami niemal w ostatniej chwili uświadamiam sobie, że przecież nie mogę skosztować jej ciemnoczerwonych ust. Tak samo dzieje się teraz, kiedy wskoczyła na moje biodra. Jedyne o czym myślałem to o tym, aby przyprzeć ją do ściany i zacząć namiętnie całować. Jestem z siebie dumny, że mimo wszystko udało mi się od tego powstrzymać. Co prawda atmosfera później stała się nieznośnie napięta, ale przynajmniej zapobiegłem katastrofie. Później kiedy wtuliła się we mnie z całej siły moje serce zaczęło bić niebezpiecznie mocno. Na szczęście w takiej chwili jedyne o czym myślę to o tym, aby przestała się smucić. Niestety składa pocałunek na moim policzku, a moje opanowanie szlak zaczyna trafiać.\nCzasami kiedy w nocy nie mogę spać myślę o niej. Wiem, że wiecznie nie będzie tu mieszkać. Okropnie się boję tej chwili kiedy podziękuje mi za pomoc i odejdzie. Nie wiem co wtedy zrobię. Obecnie budzę się z myślą o tym, że znów ją dziś zobaczę, a później? Czy moje życie nadal będzie miało sens? Na szczęście mam jeszcze chłopaków i fanów dla których jestem ważny, ale uwaga Victorii jest dla mnie sto razy ważniejsza. To ona jest tą jedyną osobą, która sprawia, że wszystko nabiera kolorów. Miałem ogromne szczęście, że ją spotkałem.\nNadal ją kocham. Nie wiedziałem, że to jest możliwe, ale moje uczucie jeszcze bardziej wzrosło.\nAnonimowy 2 stycznia 2014 18:29\n*____* (<----- wyraża więcej niż 100 słów)\nArbinka CX 2 stycznia 2014 19:38\nKocham to opowiadanie, Niall nie wie co zrobi jak Victoria odejdzie, a ja nie wiem co zrobię jak ono się skończy :c Fajnie, że Tori zostaje, ciekawe co z tego wyniknie, może przypomni sobie wszystko albo zakocha się w nim jeszcze raz *-*\nAishiteru yo 2 stycznia 2014 20:41\nZ deszczu pod rynnę. Osobno źle.Razem jeszcze gorzej. Oby "to" się szybko wyjaśniło. jeśli Vicky się w nim znów nie zakocha, to ja nie wiem co będzie.\nCrazzyMofos 2 stycznia 2014 20:50\nJezu!!! Nawet nie wyobrażasz sobie jak ja mocno kocham to opowiadanie <3 Błagam pisz szybko :*\nKlaudia Kokoszka 2 stycznia 2014 22:52\nMatko kocham to !!!!! Niech Torii dostanie nagłego olśnienia już nie mogę się doczekać następnego rozdziału pisz szybko proszę *___*\nNatalia Pyrkowa 3 stycznia 2014 13:41\nnie spodziewałam się że tak szybko dodasz... święta i te sprawy :D\nrozdział jak zawsze... mam nadzieje że wszystko sie im w końcu wyjaśni i jej uczucia się zmienią no i wrócą do siebie, na to czekam... znając Ciebie wszystko jest możliwe, nie wiadomo czym nas zaskoczysz :D\nAnonimowy 3 stycznia 2014 14:34\nTo opowiadanie jest boskie!\nH.G. 3 stycznia 2014 17:00\nZazdroszczę Ci, wiem mówię to po raz 1939302018483, ale no zazdroszczę! Piszesz tak genialnie, w dodatku stać Cię na takie długie rozdziały. Nie wiem kiedy znajdujesz na to czas, jesteśmy w tym samym wieku, w 1 klasie szkoły średniej, ja nie mam czasu nawet pomyśleć o swoich blogach dobrze, a Ty ciągle piszesz. Nie, żeby mi to przeszkadzało, wręcz przeciwnie! :3\nJej, mam wrażenie, że ona albo odzyska pamięć, albo ponownie się w nim zakocha. Są tacy słodcy. ♥\nPoza tym sama mówiła, że ufa tylko jemu, chce żeby to właśnie on pokazał jej jak żyła w Londynie, to o niego tak strasznie się martwiła, to jego chciała rysować, to do niego, a to się przytula, a to coś. :)\nMam wrażenie, że każdy kolejny rozdział jest lepszy i dojrzalszy. Choć nie wiem jak to możliwe!\nI mam prośbę. Ten cholerny blogger nadal wyświetla mi, że ostatni wpis dodałaś 3 tygodnie temu. Mogłabyś mnie jakoś informować o nowych postach? Nie wiem, na moim blogu w spamie/ pytaniach na przykład. Byłabym wdzięczna. :)\nAnonimowy 3 stycznia 2014 20:27\nRozdział jest piękny <3 serce mi się kraja jaj czytam perspektywę Nialla :( Niech ona sobie wszystko przypomni błagam ! Jest mi go strasznie szkoda. Ale ogółem to sprawia że chce się czytać dalej. Jestem mega ciekawa co będzie dalej. Życzę ci weny, weny i dobrego samopoczucia bo to też chyba wpływa na chęć pisania xD / Lulu\nPs. Jeszcze raz napiszę że rozdział jest niesamowity ! Uwielbiam cię dziewczyno <3\nPaulina Przybyła 3 stycznia 2014 21:33\nBoski ! Uwielbiam to opowiadanie ☆____☆\nYolo 3 stycznia 2014 22:14\nKarolina Zmuda 3 stycznia 2014 22:23\nGenialny! Zabrakło mi języka w gębie. Czasem jak czytam twoje opowiadania, to odchodzi mi chęć na pisanie swojego, bo wiem że nigdy nie dorównam tobie.\nNatalka 4 stycznia 2014 01:52\nDaiya 5 stycznia 2014 19:43\nTo. Jest. Boskie !!! <3\nEffy 5 stycznia 2014 20:53\nNo, to wreszcie się zebrałam, aby Ci sibunąć jakiś komentarz XD\nI od razu przepraszam, że tak późno, ale miałam już dawno wstawić na "Dangerous Darkness", a się trochę z nim zasiedziałam :)\nNo co ja mogę, jak ja nic nie mogę? Normalnie się rozpływam pod dziełami, które wychodzą spod Twoich rąk :**\nDaj, podziel się, albo w ogóle zamień, bo chciałabym pisać tak jak ty XD\nTak lekko :)\nWszystko fajne, spójne, przyjemnie i płynnie się czyta :)\nTylko po rękach całować xx\nAnonimowy 6 stycznia 2014 21:23\nno po prostu nie moge wyjsc z podziwu,tyle akcji wj ednym rozdziale przytulasy,calusy awwww czekam na kolejny rozdzial i moment kiedy Vicki odzyska pamiec ;DD\nEmily Horan 6 stycznia 2014 23:24\nUuu ale się cieszę,że w końcu napisałaś co czuje i myśli Niall :D Teraz tylko czekam z niecierpliwością co będzie dalej :) Rozdział jak najbardziej udany i fajny ;) i oczywiście czekam na to kiedy Vicki odzyska pamięć :P\nAnonimowy 8 stycznia 2014 13:34\nSuper rozdział :D Od wczoraj czytam twojego bloga i już przeczytałam bo strasznie mnie wciągnął :) Czekam na następny rozdział ;]\nAnonimowy 10 stycznia 2014 14:57\nHej. Wpadłam na tego blogi przypadkiem. W ogóle nie spodziewałam się że mnie zaciekawi, ot kolejny blog, kolejnej autorki. Kiedy je czytam wszystkie są do siebie podobne. Przeczytałam pierwsze kilka rozdziałów. Po chwili chciałam wyłączyć tą stronę. I tak zrobiłam. Włączyła tv ale cały czas myślami byłam na tym blogu. Wciągnął mnie do tego stopnia że cały czas w mojej głowie było pytanie ´ co działo się dalej? ´. Po chwili znowu tu weszłam i czytałam. Akcja naprawdę mnie wciągnęła, a twoje pomysły są oryginalne. Teraz bardzo rzadko można trafić na blogi którego autorka ma ogromny talent do pisania. Przeżywała emocje bohaterów i wyobrażałem sobie że widze całą akcje tak jakbym stała obok. Główna bohaterka którą sama wykreowałaś jest bardzo ciekawą postacią i ma wyjątkowy charakter. Skończyłam tego blogi czytać przed chwilą i nadal nie mam dosyć. Troche się rozpisałam i do tego pisze z telefonu więc już kończę. Pozdrawiam i życzę weny. Nie mogę doczekać się następnego rozdziału.\nAnonimowy 11 stycznia 2014 23:07\nsuper rozdzial czekam na nn ;)\nAnonimowy 14 stycznia 2014 20:49\nOMG!!! GENIALNE!!! Czekam na nn z niecierpliwością, uwielbiam Twoje opowiadania. Na 1 rozdział Taken też czekam :)\nLusia Tomlinson 16 stycznia 2014 18:01\nŚwietny rozdział, żałuje, że wcześniej nie znalazłam tego bloga, uwielbiam Twoje opowiadania i Twój sposób pisania :)\nNatalia Perkowa 16 stycznia 2014 19:22\njeeejć no to już 2 tydzień i nic nie ma cholercia... tęsknie za tym opowiadaniem dodaj następny prosze <3\nHug Horan 16 stycznia 2014 21:51\nCUDOWNY!!! Kiedy następny?? <3+ Zapraszamy na naszego bloga ;) http://little-things-one-direction-love.blogspot.com/?m=0


Kolizja za granicą a odszkodowanie z OC lub AC | Beesafe\nStrona główna > Komunikacyjne > Kolizja za granicą.\nStłuczka to niby nic wielkiego, ale sprawa się komplikuje, gdy dojdzie do niej poza granicami Polski. Dlatego warto wiedzieć wcześniej, jak działać, gdy przytrafi nam się kolizja za granicą. I jak uzyskać odszkodowanie.\nGdy zdarzy nam się kolizja za granicą, uzyskanie odszkodowania odbywa się na tych samych zasadach, co w Polsce – z polisy sprawcy. Aby proces przebiegł sprawnie, warto wiedzieć jak zachować się na miejscu, mieć ubezpieczenie i znać miejscowe przepisy ruchu drogowego.\nKolizja za granicą – czy OC wystarczy?\nPostępowanie na miejscu kolizji za granicą\nDane do oświadczenia\nJak zgłosić szkodę po kolizji za granicą?\nKolizja za granicą – przepisy mają znaczenie\nA co z odszkodowaniem z AC?\nObowiązkowa polisa jest oczywiście podstawą twojego wyjazdu samochodowego za granicę. Jeśli jedziesz do któregoś z krajów poza Unią lub tych, które nie podpisały Porozumienia Wielostronnego, musisz mieć też Zieloną Kartę. Jest to darmowy dokument poświadczający polskie OC. Jeśli tego nie zrobisz, pozostaje ci zakup tzw. ubezpieczenia granicznego (bywa drogie).\nOC chroni cię w sytuacji, gdy spowodujesz kolizję i uszkodzisz czyjeś mienie. Jeśli jednak chcesz zabezpieczyć również swój pojazd, przyda ci się AC. Większość produktów tego typu obejmuje zasięgiem Europę. Przed wyjazdem sprawdź jednak wyłączenia. Może się zdarzyć, że twoje AC nie obejmuje np. kradzieży auta na Białorusi lub w Rosji. Czasem poszerzenie AC o Europę czy konkretny kraj będzie wymagało dodatkowej opłaty.\nW przypadku kolizji za granicą przydaje się też assistance. Poza pomocą drogową, prawną czy medyczną, warianty zagraniczne mają jeszcze jedną przydatną opcję – czyli wsparcie tłumacza. Gdy nie znamy języka, tłumacz w przypadku stłuczki jest niezastąpiony.\nSchemat postępowania przy zagranicznej stłuczce jest identyczny jak w Polsce. Zabezpieczamy auta, jeśli to możliwe usuwamy je z jezdni. Ustawiamy trójkąt ostrzegawczy, wzywamy potrzebne służby (numer 112), udzielamy pierwszej pomocy, gdy sytuacja tego wymaga. Szczegółowo o postępowaniu na miejscu kolizji piszemy tutaj: Jak udzielić pierwszej pomocy przy wypadku samochodowym?\nNiezależnie, kto jest sprawcą, podobnie jak w kraju, tak i w przypadku kolizji za granicą przydaje się wspólne oświadczenie o zdarzeniu drogowym. Warto taki druk mieć zawsze przy sobie. Możesz go pobrać i wydrukować np. ze strony Polskiej Izby Ubezpieczeniowej lub wybranych ubezpieczycieli. Oświadczenie ściągnięte z internetu jest w dwóch językach – po polsku i po angielsku.\nJeśli nie mamy dwujęzycznego oświadczenia o zdarzeniu drogowym, możemy je sporządzić na zwykłej kartce papieru.\nZ danych niezbędnych, którymi musi się podzielić sprawca, są:\nnumer polisy i nazwa towarzystwa,\ndane osoby kierującej autem.\nJeśli to ty wyrządziłeś szkodę, zgłoszenie jej do ubezpieczyciela leży po stronie poszkodowanego i cały proces dzieje się bez twojego udziału. Natomiast jeśli doszło do kolizji za granicą nie z twojej winy, po zebraniu danych kierującego drugim autem, a jeszcze lepiej po spisaniu oświadczenia – zgłaszasz się bezpośrednio do ubezpieczyciela sprawcy.\nDrugą opcją jest zgłoszenie do korespondenta tej firmy w Polsce – czyli ubezpieczyciela, który w kraju jest przedstawicielem towarzystwa. Kto jest korespondentem danej firmy możesz sprawdzić w Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym (UFG) lub Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (PBUK). Ta druga instytucja może zająć się likwidacją twojej szkody, jeśli towarzystwo sprawcy kolizji za granicą nie ma innego przedstawiciela w Polsce.\nTo, co przy kolizji za granicą może mieć znaczenie – to miejscowe przepisy ruchu drogowego. Przykładowo, gdy do szkody dojdzie na Białorusi, bez oględzin białoruskiego licencjonowanego rzeczoznawcy na miejscu zdarzenia nie dostaniesz odszkodowania. W niektórych krajach, np. w Holandii w przypadku kolizji z pieszym czy rowerzystą, z automatu zostajesz uznany winnym zdarzenia.\nProcedura zgłoszenia szkody z AC opisana jest w ogólnych warunkach ubezpieczenia. Jak najszybciej po zdarzeniu kontaktujesz się ze swoim ubezpieczycielem i ustalasz postępowanie. Jeśli uszkodzenia są drobne, towarzystwo przekieruje cię na swojego korespondenta w danym kraju, naprawiasz auto i dalej cieszysz się wyjazdem. Często do procesu likwidacji i wypłaty odszkodowania wystarczy dokumentacja zdjęciowa. Jeśli tzw. dzwon był solidny, zniszczenia są duże lub szkoda jest całkowita, to najczęściej ubezpieczyciel poradzi ci odholowanie auta do Polski. Likwidacja szkody odbędzie się wtedy w kraju.\nUzyskanie odszkodowania przy kolizji za granicą nie różni się od tego, z którym mamy do czynienia w Polsce – szkoda likwidowana jest z ubezpieczenia sprawcy.\nGdy to my jesteśmy sprawcą kolizji za granicą, podajemy niezbędne dane poszkodowanemu i proces likwidacji szkody odbywa się bez naszego udziału.\nW przypadku, gdy jesteśmy poszkodowani w kolizji za granicą o odszkodowanie zgłaszamy się do ubezpieczyciela sprawcy bezpośrednio w jego kraju lub w Polsce za pośrednictwem polskiego korespondenta tej firmy lub PBUK, gdy dane towarzystwo nie ma swojego przedstawiciela.\nPrzy kolizji za granicą weź pod uwagę miejscowe przepisy ruchu drogowego. Nie tylko mogą się one różnić od polskich. W niektórych krajach mają wpływ na przebieg procesu likwidacji szkody, ustalenie winnego zdarzenia lub decyzję o wypłacie lub nie odszkodowania.


Ten sam człowiek w innej sytuacji może się okazać najgorszym sadystą – Jarosław Molenda „Sadystka z Auschwitz” (recenzja) – Kulturatka.pl – wydarzenia kulturalne w Krakowie\n„Historia Marii Mandl to przerażający dowód na to, jak bardzo można zniewolić ludzki umysł i podporządkować społeczeństwo doktrynie terroru”. Faktycznie, jest to myśl, z którą nie sposób nie zgodzić się w trakcie lektury powieści Jarosława Molendy. Biorąc pod uwagę, że tytułowa sadystka, Maria Mandl, to zwyczajna kobieta, wiejska dziewczyna, która jako ochotniczka zgłosiła się do roli personelu dozorującego w obozie koncentracyjnym, słowa te wydają się wręcz kluczowe.\nMimo że Niemki niechętnie wstępowały w szeregi NSDAP (jedna trzecia obywatelek przynależała do organizacji, a „zaledwie” trzydzieści tysięcy z nich służyło w SS, w obozach były co dziesiątym pracownikiem i to na, z reguły, niższych stanowiskach niż mężczyźni), kobiety strażniczki czy też dozorczynie nie były wyjątkami. W pełnieniu tej profesji poszukiwały przede wszystkim możliwości rozwoju, szansy na awans społeczny, szybkie wzbogacenie się i zdobycie kwalifikacji zawodowych. Mimo łagodnych twarzy, wydawać by się mogło spokojnego usposobienia, szybko dawały się poznać jako wyjątkowo okrutne i pozbawione skrupułów. Taka była też Maria Mandl, której, z założenia, poświęcona została książka Jarosława Molendy.\nWspomnieć należy jednak, że „Sadystka z Auschwitz” bardziej przypomina studium kobiet jako komendantek i dozorczyń obozów, próbę przybliżenia życia obozowego więźniarek, których liczne zeznania Molenda przywołuje, niż biografię czy historię samej Mandl. Autor poświęca dużo miejsca samemu procesowi rekrutacji kobiet do roli dozorczyń, motywacji przyświecających im przy wyborze kariery i roli totalitarnego państwa w podjęciu decyzji o pełnieniu tego typu służby. Przede wszystkim jednak dużo tutaj refleksji na temat przemian w samym świecie, przewrócenia dotychczas istniejącego porządku, odwrócenia panujących ról; sytuacji, w której lekarz zamiast leczyć przeprowadza na pacjencie moralnie wątpliwe eksperymenty lub wprost zabija, gdzie wrażliwość i empatia jest słabością, wadą, a nagradzane jest okrucieństwo i brak wszelkich zasad. To w dużej mierze świadectwo więźniarek, naocznych świadków i uczestników wydarzeń w Auschwitz, ale też w Ravensbrück, którzy zetknęli się z Bestią, jak nazywano Mandl, ale też z innymi kobietami dozorczyniami, okrucieństwem nie odbiegającym Oberce.\nW ich słowach przewijają się te same historie, zachowania, relacje: z wielogodzinnych apeli na mrozie, akcji odwszawiania, selekcji do baraku 25, skąd zabierano kobiety do krematoriów, rozdzielania dzieci i matek, licznych form znęcania się nad nimi i codziennych tortur, w których dozorczynie się specjalizowały, czego przykładem jest właśnie Mandl. Znana była ona bowiem ze swoich celnych ciosów, które potrafiły już od pierwszego uderzenia powalić więźniarkę. Z lubością dokonywała selekcji osób, przeznaczonych na śmierć, a jednocześnie byłą wielką miłośniczką muzyki, która potrafiła w mgnieniu oka przejść od wzruszenia nad „Madame Butterfly” do sadystycznego znęcania się nad swoimi ofiarami. Kobieta, wspominana jako przystojna, ładna, o łagodnej twarzy, nosząca białe rękawiczki, a jednocześnie socjopatka, praktycznie nie znająca litości, poza nielicznymi wyjątkami, według relacji znacząco przyczyniła się do skandalicznie złych warunków, panujących w obozach i bezpośrednio odpowiadała za liczne wyroki śmierci.\n„Sadystka z Auschwitz” to rzetelne opracowanie naukowe, poparte wieloma wspomnieniami, przypisami, bogatą bibliografią i zdjęciami, dotyczące głównie tematyki życia w obozie i traktowania więźniarek przez dowodzące tam kobiety, w tym Marię Mandl. Jednocześnie jednak nie jest to typowa biografia Mandl. Poza obrazem, jaki wyłania się ze słów byłych więźniarek, próżno szukać jej życiorysu czy chociażby przybliżenia postaci. Niemniej jednak jest to ważna lektura, która na pierwszym planie stawia kobiety, często przemilczane w historii (obojętnie czy stanowiły wzór moralności, czy jak w tym przypadku jej zupełny brak_, świadcząca zarazem o tym, że przemoc czy brutalność nie ma i nie miała płci, również w Auschwitz czy innych nazistowskich obozach.\nTags: recenzjaAuschwitzFiliaFilia na faktachMaria MandlMaria MandelSadystka z AuschwitzJarosław Molenda


Normy postępowania i etyki zawodowej dla stron trzecich - PDF\nDownload "Normy postępowania i etyki zawodowej dla stron trzecich"\n1 Cała działalność biznesowa Bristol-Myers Squibb (BMS) mocno opiera się na fundamencie naszego zobowiązania do zachowania uczciwości i zgodności z wszelkimi stosownymi przepisami prawa, regulacjami, wytycznymi i kodeksami branżowymi. BMS zobowiązuje się również do przestrzegania najściślejszych norm etycznego postępowania oraz zrównoważonego rozwoju gospodarczego, społecznego i środowiskowego. Normy postępowania i etyki zawodowej (Normy 3P) stosują się do jednostek zewnętrznych - firm, z którymi BMS ma podpisane umowy, takich jak dostawcy, dystrybutorzy, konsultanci, przedstawiciele, usługodawcy, wspólne przedsięwzięcia; jak również do partnerów w promocjach, badaniach i partnerów licencyjnych (zwanych dalej Stronami Trzecimi). BMS uznaje istotną rolę stron trzecich w sukcesie BMS i dąży do utrzymywania stosunków handlowych wyłącznie ze stronami trzecimi, które w jednakowym jak my stopniu zobowiązują się do przestrzegania Norm 3P. Dlatego BMS zachęca Strony Trzecie do: przyjęcia i stosowania Norm 3P oraz wdrożenia procesów i/lub systemów wspierających przestrzeganie stosownych przepisów prawa, regulacji, wytycznych i kodeksów branżowych. BMS uruchomiła Linię Pomocy w sprawach Zgodności z Przepisami i Etyki, aby umożliwić pracownikom i stronom trzecim zgłaszanie potencjalnych naruszeń Norm 3P lub zadawanie pytań na temat Norm 3P w zakresie dozwolonym lokalnymi przepisami prawa i regulacjami. Stronom Trzecim zapewnimy anonimowość - jeśli sobie tego zażyczą - w zakresie możliwym w konkretnej sytuacji. BMS podjęła kroki w celu zablokowana możliwości identyfikacji rozmówcy, które stwarza współczesna telefonia. Strony Trzecie, które zdecydują się ujawnić tożsamość zapewniamy, że BMS nie zastosuje jakiegokolwiek odwetu wobec żadnej osoby zgłaszającej jakikolwiek problem w dobrej wierze. Linia Pomocy w sprawach Zgodności z Przepisami i Etyki BMS U.S.A: Połączenia międzynarodowe:\n2 I. Zgodność z przepisami i etyka Strony Trzecie powinny prowadzić działalność z zachowaniem zgodności z wszelkimi odnośnymi przepisami prawa, regulacjami, wytycznymi i kodeksami branżowymi, jak również w sposób etyczny, co obejmuje: 1. Uczciwość biznesową, uczciwą konkurencję i poufność Zabrania się korupcji, wyłudzeń i malwersacji. Stronom Trzecim nie wolno oferować ani przyjmować łapówek, ani stosować żadnych innych nielegalnych form wpływania na decyzje w relacjach handlowych oraz z przedstawicielami rządu. Strony Trzecie powinny prowadzić księgi i rejestry zgodnie z obowiązującymi międzynarodowymi zasadami księgowości. Strony Trzecie powinny prowadzić działalność z zachowaniem zgodności z wszelkimi stosownymi przepisami o uczciwej konkurencji, uczciwych praktykach handlowych i antytrustowymi. Stronom Trzecim nie wolno przekazywać na zewnątrz informacji na temat planów, wyników i zasad polityki wewnętrznej BMS, ani też ujawniać informacji poufnych, które mogłyby wpłynąć na cenę papierów wartościowych BMS. Stronom Trzecim nie wolno ujawniać publicznie żadnych informacji poufnych ani zastrzeżonych na temat jakiegokolwiek aspektu działalności BMS. 2. Praktyki marketingowe i promocyjne Wszelkie materiały i działania marketingowe oraz promocyjne powinny spełniać rygorystyczne normy etyczne, medyczne i naukowe i być zgodne z wszelkimi stosownymi przepisami prawa, regulacjami, wytycznymi i kodeksami branżowymi. 3. Relacje z przedstawicielami służby zdrowia i pacjentami Wszelkie relacje Stron Trzecich z przedstawicielami służby zdrowia lub pacjentami w imieniu BMS powinny odbywać się w sposób etyczny i z zachowaniem zgodności z wszelkimi odnośnymi przepisami prawa, regulacjami, wytycznymi i kodeksami branżowymi. 4. Prawo Farmaceutyczne Strony Trzecie muszą znać przepisy i regulacje obowiązujące w branży farmaceutycznej i ściśle przestrzegać ich. W szczególności Strony Trzecie powinny spełniać wymogi dobrej praktyki wytwarzania, dobrej praktyki klinicznej oraz dobrej praktyki laboratoryjnej obowiązujące w ich krajach. 5. Ochrona danych osobowych Strony Trzecie powinny chronić poufność i bezpieczeństwo danych osobowych swoich pracowników oraz wszelkich danych osobowych, do których uzyskają dostęp w wyniku współpracy z BMS, poprzez wdrożenie odpowiednich środków bezpieczeństwa zgodnych ze stosownymi przepisami. 6. Handel Strony Trzecie powinny przestrzegać wszelkich stosownych przepisów importowych, eksportowych, sankcji i innych przepisów handlowych krajów, w których dokonują transakcji. 7. Dobro zwierząt Zwierzęta należy traktować humanitarnie, oszczędzając im bólu i stresu. Badania na zwierzętach należy prowadzić dopiero po rozważeniu innych opcji, zmniejszać liczbę używanych zwierząt i rewidować procedury w celu zmniejszenia do minimum cierpienia. Alternatywy należy stosować zawsze, jeżeli nie wpłynie to na wartość naukową badań i akceptują to władze nadzorcze. 2\n3 II. Praca Strony Trzecie powinny przestrzegać praw człowieka w odniesieniu do pracowników i traktować ich z szacunkiem i godnością, co obejmuje: 1. Dobrowolny charakter zatrudnienia Stronom Trzecim nie wolno korzystać z pracy osób, wobec których zastosowano przymus, ograniczenie swobody, zniewolenie, z pracy najemnej za utrzymanie lub przymusowej pracy więźniów, ani też angażować się w przemyt ludzi. 2. Praca nieletnich Stronom Trzecim nie wolno zatrudniać dzieci. Młodociani pracownicy poniżej 18. roku życia mogą być zatrudnieni jedynie do pracy nie wiążącej się z niebezpieczeństwem. Wszycy pracownicy zatrudnieni przez Strony Trzecie powinny przekraczać minimalny wiek zatrudnienia w danym kraju lub wiek zakończenia obowiązku szkolnego. 3. Zakaz dyskryminacji i sprawiedliwe traktowanie Strony Trzecie powinny dbać o tworzenie miejsca pracy wolnego od nękania, molestowania i dyskryminacji. Zabrania się dyskryminacji ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, wyznanie religijne, narodowość, wiek, niesprawność fizyczną lub umysłową, ciążę, obywatelstwo, chroniony status weterana, stan cywilny, orientację seksualną, tożsamość płciową i sposób jej wyrażania, bądź inne chronione prawem cechy. Strony Trzecie powinny zapewniać środowisko pracy, w którym nie dochodzi do naruszeń praw człowieka, co obejmuje zakaz molestowania seksualnego, kar cielesnych, użycia siły, przymusu umysłowego czy fizycznego, obelg słownych oraz gróźb takich czynów. 4. Zarobki, świadczenia i godziny pracy Strony Trzecie powinny płacić pracownikom płace zgodne ze stosownymi przepisami, z uwzględnieniem minimalnych stawek, stawek za nadgodziny i obowiązkowych świadczeń. Strony Trzecie powinny też niezwłocznie informować pracowników, jakie są zasady obliczania wynagrodzeń, czy będzie wymagana praca w nadgodzinach i jakie wynagrodzenie jest za nią oferowane. 5. Swoboda zrzeszania Strony Trzecie powinny szanować prawa pracowników przysługujące im w myśl lokalnych przepisów do swobodnego zrzeszania się, wstępowania lub niewstępowania do związków zawodowych, bycia reprezentowanymi i przystępowania do rad pracowniczych. Pracownikom należy stworzyć możliwość otwartego komunikowania się z kierownictwem na temat warunków pracy bez obawy przed naganą, zastraszeniem czy prześladowaniem. 3\n4 III. Kwestie BHP i środowiska naturalnego Strony Trzecie powinny prowadzić działalność w sposób proekologiczny i wydajny, aby zminimalizować niekorzystne skutki dla środowiska, co obejmuje: 1. Zezwolenia od władz nadzoru ekologicznego Strony Trzecie powinny przestrzegać wszystkich stosownych przepisów, regulacji, wytycznych i kodeksów branżowych w zakresie ekologii. Należy uzyskać wszystkie wymagane pozwolenia i licencje od władz nadzoru ekologicznego, spełniać wymogi rejestracji danych i ograniczenia, a także spełniać wszelkie powiązane wymogi operacyjne i sprawozdawcze. 2. Odpady i emisje Strony Trzecie powinny dysponować systemem bezpiecznego obchodzenia się, przenoszenia, przechowywania, recyklingu, ponownego użycia i gospodarki odpadami, ograniczać emisje gazów i pyłów oraz odprowadzanie ścieków. Wszelkie odpady, ścieki i emisje potencjalnie szkodliwe dla zdrowia ludzkiego lub środowiska powinny być odpowiednio zagospodarowane, kontrolowane i oczyszczone przed uwolnieniem do środowiska. 3. Wycieki i niekontrolowane emisje Strony trzecie powinny dysponować systemem zapobiegania i ograniczania skutków przypadkowych wycieków i niekontrolowanych emisji. 4. Praktyki proekologiczne Strony Trzecie powinny oszczędnie korzystać z zasobów naturalnych, w miarę możliwości unikać korzystania z substancji niebezpiecznych oraz ponownie wykorzystywać lub poddawać recyklingowi nadające się do tego materiały. Strony Trzecie powinny zadbać o bezpieczne i zdrowe środowisko pracy; dotyczy to również wszelkich pomieszczeń socjalnych zapewnianych przez Strony Trzecie. Inne ważne wymogi BHP obejmują: 1. Zabezpieczenie pracowników Strony Trzecie powinny chronić pracowników przed nadmiernym narażeniem na zagrożenia chemiczne, biologiczne i fizyczne podczas pracy. 2. Bezpieczeństwo procesów Strony Trzecie powinny dysponować programami zapobiegania i ograniczania skutków katastrof związanych z uwolnieniem chemikaliów. 3. Gotowość i zasady reagowania na zagrożenia Strony Trzecie powinny rozpoznawać i analizować sytuacje zagrożeń w miejscu pracy oraz minimalizować ich skutki poprzez wdrożenie planów i zasad reagowania na zagrożenia. 4. Informacje o niebezpieczeństwach Powinny być dostępne informacje na temat materiałów niebezpiecznych, w tym związków chemicznych i półproduktów stosowanych w farmacji w celu uświadamiania, szkolenia i ochrony pracowników przed niebezpieczeństwem. 4\n5 IV. Systemy zarządzania Strony Trzecie powinny wprowadzać procesy zarządzania, które sprzyjają przestrzeganiu Norm 3P, co obejmuje: 1. Zobowiązania, odpowiedzialność za wywiązywanie się z nich i zarządzanie ryzykiem Strony Trzecie powinny zobowiązać się do przestrzegania zasad opisanych w Normach 3P przez przeznaczyć na to odpowiednie środki. Strony Trzecie powinny posiadać mechanizmy monitorowania i zarządzania ryzykiem we wszystkich dziedzinach uwzględnionych w Normach 3P. 2. Wymogi prawne Strony Trzecie mają obowiązek zidentyfikowania i przestrzegania wszystkich stosownych lokalnych przepisów i regulacji oraz kierowania się wszelkimi stosownymi wytycznymi i kodeksami branżowymi. 3. Zgłaszanie problemów Wszystkich pracowników Stron Trzecich należy zachęcać do zgłaszania problemów czy potencjalnych działań niezgodnych z prawem w miejscu pracy, bez obawy przed odwetem, jeżeli zezwalają na to lokalne przepisy prawa i regulacje. W razie konieczności Strony Trzecie powinny przeprowadzić dochodzenie i podjąć działania naprawcze. 4. Zapobieganie oszustwom i zgłaszanie ich Strony Trzecie powinny mieć prężne programy zapobiegania oszustwom i zgłaszania ich. Strony Trzecie mają obowiązek bezzwłocznego zgłaszania BMS wszelkich przypadków potencjalnych oszustw związanych z działalnością BMS, niezależnie od tego, na ile wydają się istotne. 5. Dokumentacja Strony Trzecie powinny prowadzić dokumentację, która dowodzi przestrzegania Norm 3P oraz stosownych przepisów, regulacji, wytycznych i kodeksów branżowych. 6. Szkolenia Strony Trzecie powinny przekazać informacje na temat Norm 3P pracownikom, których one dotyczą. 7. Ciągła poprawa Strony Trzecie powinny stale usprawniać mechanizmy kontroli wewnętrznej poprzez ustalenie celów, wdrażanie planów i podejmowanie odpowiednich działań naprawczych w razie stwierdzenia uchybień podczas wewnętrznych lub zewnętrznych ocen, inspekcji czy przeglądów kierowniczych. 8. Zabezpieczenie ciągłości działania Strony Trzecie powinny opracować i wdrożyć stosowne plany zabezpieczenia ciągłości działania w odniesieniu do czynności wspierających działalność BMS. Plany te powinny być opracowane i na bieżąco uaktualniane tak, aby niezwłocznie odzyskać i przywrócić częściowo lub całkowicie zakłócone funkcje o krytycznym znaczeniu, w celu minimalizacji zakłóceń działalności BMS i ochrony naszej reputacji. 5\n6 V. Jakość 1. Kontrola zmian Strony Trzecie (w tym poddostawcy) nie mają prawa zmieniać w jakikolwiek sposób parametrów, wzoru, materiału, procesu produkcyjnego, miejsca produkcji czy statusu rejestracji jakichkolwiek produktów, które nabędzie BMS, bez uprzedniej pisemnej zgody BMS. 2. Jakość / terminowość dostaw Strony Trzecie powinny zapewnić terminowość dostaw zgodnie z wymogami BMS. Strony Trzecie powinny monitorować jakość dostarczanych produktów i dbać o ich ciągłe ulepszenia, czego miarą byłby spadek liczby wad stwierdzonych wewnętrznie, skarg konsumentów i wad towarów wysłanych. Strony Trzecie powinny mieć możliwość terminowego reagowania na wszelkie skargi zgłoszone przez BMS. 3. System jakości Strony Trzecie muszą mieć wprowadzony system utrzymania jakości i rejestracji produktów zgodny z wszystkimi stosownymi przepisami krajów, w których produkty te się wytwarza i/lub rozprowadza. 4. Pakowanie / oznakowanie Produkty muszą być odpowiednio identyfikowane i oznaczane etykietami, aby zapobiec jakimkolwiek błędom identyfikacji i umożliwić weryfikację produktu w całym łańcuchu dostaw. 6\n7 VI. Promowanie różnorodności w relacjach handlowych BMS jest rzecznikiem rozwijania solidnych relacji handlowych z firmami niedostatecznie reprezentowanymi do tej pory w świecie biznesu i staramy się zacieśniać stosunki handlowe ze stronami trzecimi, które również wyznają tę zasadę. 1. Wsparcie różnorodności BMS zdaje sobie sprawę, że zróżnicowanie talentów i perspektyw ma istotne znaczenie dla sukcesu, szczególnie w sytuacji, gdy nasza firma stara się zaspakajać potrzeby wszystkich klientów. BMS dąży do uzyskania wysokiej jakości towarów, usług i materiałów z firm należących do przedstawicieli mniejszości, do kobiet, weteranów, osób niepełnosprawnych i/lub kobiet i mężczyzn o orientacji homoseksualnej oraz biseksualnej, innej tożsamości płciowej i innych kategorii składających się na globalne zróżnicowanie. Strony Trzecie powinny kierować się tymi samymi zasadami. 2. Wsparcie rozwoju gospodarczego Strony Trzecie powinny rozwijać relacje partnerskie z kwalifikowanymi małymi przedsiębiorstwami i firmami działającymi w społecznościach dotkniętych wysokim poziomem bezrobocia i niskim średnim dochodem, aby wspierać rozwój gospodarczy i zmienić coś na lepsze. 7\n8 VII. Normy postępowania zawodowego i etyki BMS dla pracowników BMS W uzupełnieniu omówionych tu zasad, BMS posiada również Normy postępowania zawodowego i etyki BMS dla swoich pracowników, określające fundamentalne zasady, jakimi mają obowiązek kierować się pracownicy BMS podczas pełnienia obowiązków służbowych. Tym samym Strony Trzecie mające styczność z pracownikami BMS powinny rozumieć i przestrzegać pewnych zasad dotyczących konfliktu interesów i przyjmowania zaproszeń na imprezy rozrywkowe i prezentów. 1. Konflikty interesów BMS wymaga od swoich pracowników unikania sytuacji, które stwarzają potencjalny konflikt interesów lub wrażenie takiego konfliktu. Konflikt interesów ma miejsce wtedy, kiedy prywatne interesy pracownika, w tym osobiste, społeczne i finansowe, w jakikolwiek sposób przeszkadzają w wykonywaniu przez pracownika obowiązków służbowych z tytułu pracy dla BMS. 2. Prezenty, rozrywka, podejmowanie gościnności, dowody wdzięczności i inne przysługi Pracownikom BMS nigdy nie wolno przyjmować prezentu, który mógłby wpłynąć lub sprawiać wrażenie wywarcia wpływu na podejmowanie decyzji biznesowych. Przyjmowanie prezentów, ofert rozrywkowych, gościnności, dowodów wdzięczności lub innych przysług od instytucji, z którymi BMS prowadzi interesy jest z zasady niedopuszczalne, ponieważ może to stwarzać potencjalny konflikt interesów i implikować pewne zobowiązania ze strony BMS. 8


dodano: 2020.02.28 ważne do: 2021.02.22 wyświetleń: 159\nDobre odżywianie się musi być ważne dla wszystkich z nas i w związku z tym też zachęcam bardzo mocno do zapoznania się z moimi usługami, które dotyczą dietetyki. Mogę pochwalić się bardzo ciekawym i interesującym podejściem do wszystkich klientów, które powstało na bazie posiadanej przeze mnie wiedzy jak również osobistych doświadczeń jakie posiadam. Jestem w stanie zapewnić zarówno kompleksowe usługi związne z dietetyką jak również konsultacje dla konkretnych usług. Dzięki faktowi posiadania doświadczenia i umiejętności mogę doradzić praktycznie każdemu. Poza tym mogę pochwalić się także sporą ilością pozytywnych recenzji od klientów, którzy są zachwyceni z moich usług. Świadczy to bardzo fajnie o wykonywanych przeze mnie mnie usługach. Bardzo mocno zachęcam do zdecydowania się na moje porady, a każdy będzie miał opcje zdrowego odżywiania się.\npokaż adres e-mail\tpokaż telefon\thttps://www.fitlaboratorium.pl/konsultacje


Patchworkowy teatr (Nauka chodzenia) – Teatralia\nBrowse: Home / Patchworkowy teatr (Nauka chodzenia)\nNauka chodzenia odbywa się powoli. Etapami. Nie powinno się zmuszać nikogo do pośpiechu, który mógłby zniszczyć cały skomplikowany proces. Zaczyna się od chęci poderwania, sięgnięcia w górę po to, co dotychczas było niedostępne. Potem, gdy nabiera się już pewności, a stabilność zostaje osiągnięta, można szykować się do dynamicznego życiowego skoku – czyli pierwszego kroku. W różnych historiach bywa on odmienny, raz bolesny, kończący się upadkiem, kiedy indziej jest gloryfikowany i wspominany przez następne lata jako ogromny sukces. Nauka chodzenia ma wiele wspólnego z tworzeniem spektaklu, o czym możemy się przekonać w najnowszej produkcji Wrocławskiego Teatru Współczesnego.\nW dziele Pawła Miśkiewicza nie ma oczywiście dziecięcego procesu nauki, jest jednak dorosła wędrówka przez prozę i poezję Różewicza. W przedstawieniu nie uświadczymy zwartej fabuły. Aktorzy nie są przypisani do postaci. To spektakl-wędrówka – jak można przeczytać na stronie Teatru Współczesnego – widowisko, w którym życie przeplata się z dziełem, a dzieło wynika z życia. To swoista podróż, która nie ma określonego celu, jedynie wytyczone przystanki naznaczone kolejnymi utworami poety. Wszystko zaczyna się prosto. Jest dziecko, jest czekająca żona i nieobecny mąż. Pierwsze minuty spektaklu upływają w aurze nieznośnego oczekiwania. Wrażenie rozciągniętego w czasie trwania potęguje elektryczny zegar zawieszony na scenie, który z każdą upływającą minutą głośno oznajmia swoją zmianę na cyferblacie. Gdy w końcu mąż zjawia się w towarzystwie policjanta, nie pamięta, kim jest, jak nazywa się kobieta, która zwraca się do niego „kochanie” oraz co to za pomieszczenie w którym się znajduje. Tym samym obraz zmartwionej i wyczekującej kobiety rozpierzcha się, a reżyser nie wprowadza już więcej tego wątku na scenę. Jej opowieść o mężu, który wyszedł, zostaje zamieciona pod dywan, nie dowiemy się, jak wygląda jej zakończenie – czy przypomniał sobie, jaką rolę pełnią w jego życiu żona i córka? Czy przypomni sobie w ogóle, kim jest?\nTa pierwsza scena w spektaklu prezentuje się jako przerwana w pół skoku próba poderwania się do czegoś wyższego. Gdy już historia ma wznieść się na wyżyny, zapaść w pamięci jako ten kluczowy moment przed wielkim krokiem, znika za przesuwanymi ścianami rozstawionymi na scenie. Pozostawia poczucie pustki. I tak wygląda całość spektaklu. Reżyser nie raz myli nas takimi chwilowymi zrywami. Tworzy sceny wciągające, barwne i emocjonalne, aby w finale nie doprowadzić ich do końca. Zawiesza narrację i pozwala, aby kolejny wątek wkradł się na scenę. Przedstawienie złożone jest z mikrohistorii, połączonych jedynie postacią Jerzego Senatora – Bohatera, który niczym narrator snuje się między kolejnymi opowieściami.\nSpektakl Nauka chodzenia jest zrobiony metodą patchworkową, pozszywane zostały ze sobą elementy estetycznie i emocjonalnie odmienne. Takie, które na pierwszy rzut oka są do siebie kompletnie nieprzystające – jak chociażby monolog na proscenium dotyczący Auschwitz, ozdobiony radosnym i dynamicznym pokazem cyrkowym w tle. Wszystko wygląda tak, jakby nie pasowało, było nie na miejscu, na końcu jednak opowiedziane historie i mikroświaty, tworzą unikatowy kolaż, skomponowany z rozmaitych dzieł Różewicza. Jest to zdecydowany plus tego spektaklu. Miśkiewicz przełożył teksty poety na obrazy mocne i zapadające w pamięć. Jednak wadą było ich nagromadzenie. Zbyt duża różnorodność historii zinterpretowanych momentami w skrajnie różnych emocjach, doprowadziła do tego, że wiele wątków i zabiegów pozostało w zawieszeniu, zupełnie niedokończonych, a szkoda, bowiem miały szansę stworzyć niezwykle ciekawy mechanizm opowieści zarówno o twórczości Różewicza, jak i o nim samym.\nDodatkowo, zwrócić trzeba uwagę na estetykę spektaklu i jego scenografię, która była pewnym powieleniem starych motywów. Ostatni, grany do dzisiaj, spektakl Jerzego Grzegorzewskiego, Duszyczka, na podstawie tekstów Różewicza Duszyczka i Et in arcadia ego został w Nauce chodzenia estetycznie odtworzony. Szyny, obecność kamery na scenie, muzyka kontrabasowa na żywo, małe telewizorki, mroczne ciemne światło – to wszystko tam było. Również główny bohater R. (Jan Englert) przemierzał kresy różnych historii, łączył wątki z odległych czasów, był eleganckim panem w koszuli i kapeluszu, zupełnie jak Bohater w spektaklu Miśkiewicza. Mimo tego scenografia stanowi świetne uzupełnienie treści, przedstawia się zupełnie jakby była naturalnym środowiskiem dla tekstów Różewicza. W szczególności pasuje do tych bardziej autobiograficznych utworów, jak na przykład Matka odchodzi. Ten niezwykle emocjonalny tekst wybrzmiał niezwykle szczerze dzięki Krzesisławie Dubielównie, która gościnnie wystąpiła w Teatrze Współczesnym. Warto wspomnieć choćby prostą scenę, w której Dubielówna i Senator siedzą na rozkładanych krzesłach na proscenium, w tle słychać nieustające tykanie zegara oraz ich słowa, niezwykle mocne i przepełnione goryczą. Prawią jakby do siebie, a jednak w oderwaniu od obecności tego drugiego. Mówią o roli matki w życiu człowieka, o wychowaniu dzieci, a następnie o konfrontacji ze śmiercią rodzica. Wszystko to oświetlono słabym światłem. Scena ta zdecydowanie powinna zamykać spektakl Miśkiewicza. Stanowiła ten pewny, zapadający w pamięć krok, tak istotny w nauce chodzenia. Dlatego zbędne i nieprzystające do reszty stają się etiudy w drugiej części przedstawienia. Po przerwie nie zostaje już nic z aury patosu zbudowanej przez Dubielównę i Senatora. Wraca patchworkowa historia, która już tak nie urzeka.\nMiśkiewicz, poprzez liczne nawiązania do Grzegorzewskiego, sprawia wrażenie, jakby uczył się sztuki chodzenia od mistrza, jakby podpatrywał jego zrywy, inspirował się jego wyobraźnią, aby samemu zrobić ten krok (a w zasadzie skok) w twórczość Różewicza. Był to krok udany, chodź brakowało w nim spójności i rytmu. I podczas gdy u Grzegorzewskiego przejścia są płynne, tak w Nauce chodzenia są to gwałtowne cięcia i przejścia do kolejnego elementu układanki. Mimo to dla miłośników dzieł Różewicza spektakl będzie stanowił niemałą przyjemność.\nobsada: Anna Błaut, Maria Kania, Anna Kieca, Ewelina Paszke-Lowitzsch, Krzysztof Boczkowski, Przemysław Kozłowski, Marcin Łuczak, Jerzy Senator, Krzesisława Dubielówna (gościnnie)\nfot. Katarzyn Pałetko\nTagi: Nauka chodzenia, Wrocławski Teatr Współczesny\n← Olimpiada Teatralna „Świat miejscem prawdy” (14.10-13.11.2016 we Wrocławiu)\nŻywy obraz (Pomnik) →


Grupa wokalna PRZYGODA PL | Miejski Ośrodek Kultury w Piotrkowie Trybunalskim\nNIEDZIELNE TEATRALIA "Jacek i Placek"\nWielka Zabawa Rodzinna - Festyn rodzinny\nIX WIECZÓR MODY I TAŃCA\nWernisaż wystawy szycia artystycznego\nAleksandra, Donata, Filipa\nZespół „Przygoda PL” wywodzi się z dawnego dziecięcego zespołu harcerskiego, który działał w Piotrkowie Trybunalskim w latach 60. i 70. W latach 70. zespół odnosił ogólnopolskie sukcesy – m.in. otrzymał główną nagrodę na Harcerskim Festiwalu Kultury Młodzieży Szkolnej w Kielcach w 1976 roku. Koncertował także w Anglii i Francji. Zespół stawiany był wtedy w jednym rzędzie ze słynną „Gawędą”.\nGrupa członkiń dawnej „Przygody” postanowiła w 2011 roku zespół reaktywować . W ten sposób powstała „Przygoda.pl”. 28 stycznia 2012 roku odbył się pierwszy koncert złożony z dawnych piosenek harcerskich.\n„Przygoda” miała już przyjemność koncertować w Piotrkowie z Arturem Andrusem, Elżbietą Adamiak, Zbigniewem Wodeckim oraz zespołem „Słowiańska dusza”. W lipcu 2013 r. jako wielokrotny laureat (lata 70.) zespół został zaproszony na Międzynarodowy Harcerski Festiwal Kultury Młodzieży Szkolnej, który rokrocznie odbywa się w Kielcach. Wystąpił podczas uroczystego koncertu finałowego. W każdym sezonie zespół przygotowuje nowy autorski program artystyczny.\nW lipcu 2014 „Przygoda.pl” wystąpiła w ramach dwudniowego festiwalu kultury żydowskiej „Szabaton”, wykonując tradycyjne pieśni żydowskie. W marcu 2015 roku odbył się koncert piosenki francuskiej „Paris toujours Paris”, w czerwcu 2016 r. – koncert piosenek cygańskich „Z taborem w cztery świata strony”. W styczniu 2016 roku zespół wziął udział w Ogólnopolskim Festiwalu Kolęd i Pastorałek w Niepokalanowie, otrzymując wyróżnienie.


Za zamkniętymi drzwiami - B.A. Paris - Ogarnąć Nieogarnięte\nRecenzje / środa, 9 października, 2019\nPolecano mi tę książkę wielokrotnie (dziękuję Aga, że wielokrotnie mi o niej wspominałaś;)) i chociaż thrillery nie są moim ulubionym gatunkiem, to w końcu zaczęłam ją czytać. Zabrałam ją ze sobą w ostatnią wycieczkę autobusem i się wkręciłam.\nCzekałam na Ciebie – Magdalena Krauze Wciąż cię widzę – Daniel Waters Kobieta w oknie – A.J Finn Ostatnia arystokratka – recenzja\n9 października 2019 Ania ChudzikRecenzjeB.A. Paris, recenzja, thriller, Wydawnictwo Albatros, za zamkniętymi drzwiami\nPoprzedni wpis Jesień to idealna pora roku, żeby zacząć czytać książki\nNastępny wpis: Krakowskie Targi Książki po raz drugi


Pomaganie w odprawie celnej - w jaki sposób to działa • AlphaPro\nPomaganie w odprawie celnej – w jaki sposób to działa\nWiększości z nas transport kojarzy się z przewozem pewnych towarów z punktu A do punktu B. Nie zdaje się o to zbyt trudne. Chociaż suma summarum, gdy spoglądamy na tiry na ulicach to rzeczywiście myślimy o tym, jak te osoby dają radę prowadzić tak duży sprzęt.\nAle poza tym, że jest transport lądowy, to jeszcze istnieje coś takiego jak morski transport. A tam jest już o niebo więcej zachodu. Tak, więc jeśli interesuje nas przykładowo transport sól drogowa sprzedaż kontenerowy, to można znaleźć firmę, która specjalizuje się w tego rodzaju transporcie. Istotne jest czy chcemy, by konkretny załadunek dopłynął z Europy do innego europejskiego kraju, czy przykładowo do Azji lub do USA. We wszystkich z tych wypadków są do załatwienia innych formalności. przenośnik rolkowy z napędem kontenerowy nie jest prosty, bo trzeba naprawdę dobrze opanować dokumentację. Po to dokładnie są różnego typu przedsiębiorstwa spedycyjne, które mają ułatwić wszystkim to zadanie. Bo odprawa celna we wszystkich portach wygląda zupełnie inaczej, choćby z powodu języka. Dlatego szukając firmy powinniśmy brać pod uwagę to, jakie posiada ona doświadczenie w odpowiedni typu transportu i czy posiada wszystkie niezbędne certyfikaty do prowadzenia takiego biznesu. Dlatego zobacz specjalistów transportu morskiego.\nNiektórzy nie otwierają się na inne rynki, bo mają wiele obaw. Na szczęście te wątpliwości są irracjonalne, bo rzeczywistości jest taka, że sami nie musimy wszystkiego wiedzieć. Wystarczy, że odnajdziemy ludzi, którzy będą znali się na rzeczy. Dokładnie tak jest, kiedy chodzi o transport kontenerowy i te przeróżne odprawy celne, bo jeżeli chcielibyśmy by nasze produkty znalazły się na innych rynkach, bo chcielibyśmy je tam sprzedać w większych ilościach, to trzeba najpierw ogarnąć szereg formalności.\nNajlepiej kontaktować się z jedną z firm spedycyjnych, które wszystkim się zajmą. My musimy jedynie mieć pieniądze na to, by za usługi takiego przedsiębiorstwa zapłacić. Ale przez to wszystkie formalności ogarniemy na tip-top i nie będzie trzeba niczym przejmować. To ważne, bo inaczej może wydarzyć się taka sytuacja, że towar zostanie wrócony na odprawie celnej, albo z jakiś względów mimo tego, że odprawa celna poszła pomyślnie, to kontenery nie zostaną zapakowane na statek. Z tego powodu niezbędni są ludzie, którzy będą dbali o nasze interesy lepiej niż my samodzielnie.


Urząd Marszałkowski Województwa Śląskiego Liderem Innowacji 2018 - INNOBSERVATOR SILESIA\nW dniu 20 czerwca 2018 roku Urząd Marszałkowski Województwa Śląskiego otrzymał statuetkę oraz tytuł Lider Innowacji 2018 w kategorii instytucja podczas uroczystej gali organizowanej w ramach XI MIĘDZYNARODOWYCH TARGÓW WYNALAZKÓW I INNOWACJI INTARG 2018 odbywających się w dniach 20-21 czerwca 2018 r. Katowice w Międzynarodowym Centrum Kongresowym.\nW czasie Targów zostały ogłoszone wyniki dwóch krajowych konkursów: LIDER INNOWACJI® 2018 oraz MŁODY WYNALAZCA 2018. Nagroda Lider Innowacji 2018 dla Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego jest drugą taką nagrodą w Polsce dla instytucji publicznej .\nNagroda jest uhonorowaniem działań na rzecz rozwoju gospodarki Województwa Śląskiego w oparciu o badania i innowacje przyczyniające się do transferu technologii, wspierania międzynarodowych inicjatyw proinnowacyjnych oraz wzmacniania potencjału i wizerunku Województwa Śląskiego w kraju i na arenie międzynarodowej. Nagrodę w imieniu Marszałka Województwa odebrała Barbara Szafir – Zastępca dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego.\nMiędzynarodowe Targi Wynalazków i Innowacji INTARG 2018 na stałe wpisały się w kalendarz wydarzeń o charakterze innowacyjnym województwa śląskiego. Stały się też narzędziem prorynkowej promocji innowacyjnych produktów, technologii i usług, jak również innowacji, które weszły już na rynek i zostały skomercjalizowane. XI edycja Targów stała się platformą bezpośredniego kontaktu i spotkań przedstawicieli nauki, innowacyjnych przedsiębiorstw, przemysłu i otoczenia biznesu oraz podmiotów wspomagających i finansujących badania i rozwój z całego świata. Wystawcy i uczestnicy mieli możliwość wzięcia udziału w licznych konferencjach, seminariach i spotkaniach biznesowych.\nTematem przewodnim Targów była ekologia oraz rozwiązania innowacyjne w zakresie technologii środowiskowych i energetycznych. Województwo Śląskie zainaugurowało wdrażanie nowej inteligentnej specjalizacji – zielonej gospodarki podczas dedykowanego panelu „Zielone śląskie. Inteligentna specjalizacja Województwa Śląskiego”.


Rozmowa kwalifikacyjna. Szybki rozkład przed rozmową | Karty-Tarota.com.pl\nWrażenie jakie Magdalena zrobiła na osobie przeprowadzającej rozmowę- 9 mieczy.\nOj niełatwo będzie Magdzie na tej rozmowie… Sprawi wrażenie bardzo wystraszonej i niepewnej. Tak jakby jak najszybciej chciała zakończyć to spotkanie i uciekać stamtąd jak najdalej. Czy po takim „wstępie” Magdalena będzie miała jeszcze jakieś szanse?\nJak wypadnie spotkanie- Rycerz Monet.\nWskazuje na osobę przeprowadzającą rozmowę, która będzie miała decydujące zdanie w tej kwestii. Prawdopodobnie będzie to mężczyzna ok. 30-45 lat, opanowany i dobrze zorganizowany i konsekwentny. Praktycznie podejdzie do sytuacji, swoją uwagę skupi na zadawaniu konkretnych i bardzo szczegółowych pytań. Prawdopodobnie zdystansowany emocjonalnie. Ale może zdawać sobie sprawę, że rozmowa jest dla Magdaleny stresująca i nie potrafi ona zaprezentować siebie i swoich umiejętności- tak jakby chciała. Taka realna ocena sytuacji i możliwości Magdaleny- sprawi, że pierwsze wrażenie, choć niekorzystne, nie będzie w sumie takie istotne.\nJaki będzie wynik spotkania- 4 buław.\nBędzie pozytywny. Pomo, że Rycerz Monet nie wróży szybkości, a raczej opóźnienia- to jednak decydujące znaczenia ma tutaj ogromna energia 4 buław. Magdalena dostanie bardzo szybko tę pracę. 4 buław (oprócz szybkości) oznacza bowiem radość i realizację zamierzonych planów.\nA po rozmowie…\nMagdalena faktycznie była zestresowana, bo od 6 lat nie była na żadnej rozmowie kwalifikacyjnej. Wahała się nawet iść, czy nie iść, a potem wejść, czy nie wejść 🙂 Myślę, że 9 mieczy mogła właśnie to jej niezdecydowanie, obawy i chęć ucieczki pokazać.\nRozmowa była długa i szczegółowa. Osoba przeprowadzająca rozmowę okazała się konkretna i profesjonalna. Zdecydowała się zatrudnić Magdalenę i praktycznie już na rozmowie zaproponowała jej pracę.\nRozkład. Czy odejść z pracy? Karty bramy w Tarocie, a pisanie pracy dyplomowej Realizacja pomysłu. Rozkład. Rozkład. Czy on mnie zdradził?\nWstecz Poprzedni post 9 buław. Taka jedna historia\nCzy opis szczegolowy Krzyza Celtyckiego (drobiazgowe 🙂 wyjasnienie kazdej pozycji) oraz w jakich pytaniach najlepiej go uzywac, moglabys omowic ?.


Na słodko lub wytrawnie: Piernik staropolski\nNajlepszy z najlepszych. Wspaniały piernik dojrzewający, przełożony powidłami i polany gorzką czekoladą, polecam :-) Jest tak pyszny, że mam obawy czy doczeka do świąt ;-) Ciasto należy zrobić od 6 – 4 tygodni przed świętami i zarezerwować przez ten czas miejsce w lodówce, żeby mógł sobie postać do czasu, aż upieczemy go 7 dni przed świętami. Przepis pochodzi z tej strony\nDo upieczenia trzech placków będą nam potrzebne trzy blachy o wymiarach 39 x 26 cm. Po wyrobieniu ciasto jest dosyć luźne a po 4 – 6 tygodniach twardnieje.\n2 x 40 g torebek przyprawy do piernika\n1 kg powideł śliwkowych do przełożenia piernika\n200 g pokrojonych suszonych bakalii: śliwki, morele, figi, żurawina, rodzynki\nW garnuszku na małym ogniu podgrzać miód, cukier i masło cały czas mieszając. Gdy cukier się dobrze rozpuści, należy wszystko wystudzić.\nSodę rozpuścić w mleku, dodać do nich mąkę, jajka, sól, przyprawy do piernika i wystudzony tłuszcz z miodem i cukrem. Wszystko dokładnie wymieszać do połączenia się składników. Gotowe ciasto przełożyć do szklanego lub kamionkowego naczynia, przykryć ściereczką i wstawić do lodówki na 4 – 6 tygodni.\n7 dni przed świętami wyjąć ciasto z lodówki, podzielić na trzy równe części i każdą rozwałkować, podsypując mąką na placek o wielkości blachy.\nBlachy wysmarować tłuszczem i wyłożyć papierem do pieczenia. Na przygotowanych blachach ułożyć placki piernikowe. Każdy oddzielnie piec 15 – 20 minut w temperaturze 170 stopni C.\nBakalie pokroić. Powidła podgrzać i wymieszać z bakaliami.\nNa wystudzony placek piernikowy nałożyć połowę ciepłych powideł, przykryć go drugim plackiem, docisąć i tak samo wysmarować wierzch placka drugą połową powideł, całość przykryć trzecim piernikowym plackiem. Placki lekko docisnąć, zawinąć w folię i wstawić na 7 dni do lodówki, żeby piernik zmiękł.\nDzień przed świętami przygotować polewę: Masło rozpuścić, dodać pokruszoną czekoladę. Wszystko wymieszać do połączenia się składników. Ciepłą polewą udekorować piernik. Wierzch można posypać orzechami, migdałami.\nAutor Grażyna J o 00:12:00\nMarzynia Mamcia 26/12/14\nAch, Grażynko, PRZEDWOJENNY ten piernik! Najlepsze życzenia :-)


29.06 - Wiktor Hajdenrajch nie jest już prezesem zarządu szpitala w Kościerzynie -Pomorskie.eu\n29.06 – Wiktor Hajdenrajch nie jest już prezesem zarządu szpitala w Kościerzynie\n29.06 - Wiktor Hajdenrajch nie jest już prezesem zarządu szpitala w Kościerzynie\nW dniu 29 czerwca 2018 skończyła się kadencja prezesa zarządu szpitala w Kościerzynie. Podczas walnego zgromadzenia akcjonariuszy zdecydowano, że misja dalszego prowadzenia placówki zostanie powierzona nowemu zarządowi. Do czasu jego powołania delegowano na tę funkcję Marzenę Mrozek, dyrektora Departamentu Zdrowia Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego.\nPrezes Hajdenrajch nie zrealizował planu naprawczego placówki, do którego został zobowiązany podczas pełnienia swojej funkcji. Nie przedstawił też wizji poprawy sytuacji szpitala, która byłaby akceptowalna dla właściciela i nie zagrażałaby płynności działania szpitala.\nW związku z tym walne zgromadzenie nie zdecydowało się na kontynuację współpracy z dotychczasowym prezesem. W obecnej sytuacji szpital wymaga kolejnych działań naprawczych, które zapewni nowy zarząd spółki. Do czasu powołania nowego zarządu funkcję tę pełnić będzie Marzena Mrozek, dyrektor Departamentu Zdrowia UMWP, która ma doświadczenie w zarządzaniu podmiotami leczniczymi.


Gaśnice sklep internetowy | Dodaj swoje ogłoszenie i promuj swoją działalność! na www.gielda-ogloszen.com\nGaśnicedomowe.pl to sklep, w którym można nabyć niezawodne, skuteczne i proste w obsłudze gaśnice do domu. Posiadanie gaśnicy domowej zapewni skuteczną ochronę mienia, a nawet życia mieszkańców w razie niespodziewanego pożaru. W ofercie dostępne są gaśnice proszkowe, pianowe, śniegowe czy wodne mgłowe o różnej pojemności. Uniwersalna kolorystka i ciekawe wzornictwo sprawiają, że gaśnica do mieszkania jest dodatkowo atrakcyjna wizualnie i dobrze dopasowana do wystroju współczesnych wnętrz. Oprócz gaśnic w sklepie można nabyć także apteczki domowe, czujniki tlenku węgla, dymu, gazu, koce gaśnicze czy drabinki ewakuacyjne. Zarówno gaśnice domowe, jak i dodatkowe, oferowane akcesoria to produkty firmy KWZM OGNIOCHRON S.A., krajowego lidera rynku podręcznego sprzętu gaśniczego, który systematycznie wzmacnia swoją pozycję za rynkach międzynarodowych.\nGaśnice sklep internetowy gaśnice domowe podręczne gaśnice gaśnice pianowe gaśnica do kuchni


Między wojną a resetem - Debaty i wykłady - Wydarzenia - CPRDiP | Centrum Polsko Rosyjskiego Dialogu i Porozumienia\nMiędzy wojną a resetem. Stosunki polsko-sowieckie 1939-1945 w nieznanych wcześniej dokumentach\nCentrum Polsko-Rosyjskiego Dialogu i Porozumienia oraz Muzeum Powstania Warszawskiego zapraszają na debatę „Między wojną a resetem. Stosunki polsko-sowieckie 1939-1945 w nieznanych wcześniej dokumentach”, która odbędzie się 5 kwietnia 2022 r. (wtorek) o godz. 18.00 w Muzeum Powstania Warszawskiego (Sala pod Liberatorem, ul. Grzybowska 79, Warszawa).\nInspiracją dla dyskusji jest ostatnia publikacja Centrum pt.:„Dokumenty do historii stosunków polsko-sowieckich 1939-1945. Tom IV”, pod redakcją Łukasza Adamskiego. Prezentowane wydawnictwo to jedna z największych edycji źródeł do historii relacji polsko-sowieckich w okresie II wojny światowej, zawierająca materiały nieznane dotychczas badaczom lub słabo funkcjonujące w obiegu historiograficznym.\nW spotkaniu udział wezmą: dr Łukasz Adamski, dr Sławomir Dębski, prof. Paweł Kowal. Debatę poprowadzi dr Paweł Ukielski, zastępca Dyrektora Muzeum Powstania Warszawskiego. Spotkanie będzie transmitowane na Facebooku organizatorów oraz na YouTubie Centrum.\nkiedy: 5 kwietnia 2022 (wtorek) godz. 18:00\ngdzie: Muzeum Powstania Warszawskiego, ul. Grzybowska 79, Warszawa, sala pod Liberatorem\nŁukasz Adamski – doktor historii i politolog, specjalizujący się w historii krajów Europy Wschodniej oraz analizie ich bieżącej sytuacji politycznej. Zastępca dyrektora Centrum Polsko-Rosyjskiego Dialogu i Porozumienia. W latach 2006–2011 pracował w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych jako analityk, a potem koordynator programu ds. stosunków bilateralnych w Europie. W 2014 roku sprawozdawca Specjalnej Misji Obserwacyjnej OBWE na Ukrainie.\nSławomir Dębski – doktor, historyk i politolog, ekspert ds. międzynarodowych. Dyrektor Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych. Autor książek, artykułów i zbiorów źródeł historii dyplomacji. Zainteresowania: polska polityka zagraniczna, polityka zewnętrzna UE, NATO, rosyjska polityka zagraniczna i wewnętrzna, stosunki niemiecko-rosyjskie. W latach 2011-2016 Dyrektor Centrum Polsko-Rosyjskiego Dialogu i Porozumienia.\nPaweł Kowal – profesor, pracownik Instytutu Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk i Kolegium Europejskiego Natolin, historyk, publicysta, poseł do Parlamentu Europejskiego (2009-2014), poseł na Sejm V, VI i IX kadencji (2005–2009, od 2019). Specjalizuje się w historii współczesnej (w tym w historii PRL), polityce wschodniej Polski i Unii Europejskiej. Autor książki „Testament Prometeusza” poświęconej kształtowaniu się polskiej polityki wschodniej w okresie transformacji oraz wyjaśnieniu jej genezy.\nPaweł Ukielski – dr, politolog, historyk. Zastępca dyrektora Muzeum Powstania Warszawskiego. Pracownik Instytutu Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk, wykładowca w Collegium Civitas. W latach 2014-2016 wiceprezes Instytutu Pamięci Narodowej, a od 2019 r. przewodniczący Rady Nadzorczej Platform of European Memory and Conscience (PEMC). Obszary zainteresowań badawczych: transformacja Europy Środkowo-Wschodniej, współpraca regionalna w Europie Środkowo-Wschodniej, rozpad Czechosłowacji, stosunki czesko-słowackie, polityka pamięci.