Faeton - Eferelin Rand - Portal Pisarski\nFaeton - Eferelin Rand\nProza » Fantastyka / Science Fiction » Faeton\n- Dziś opowiem wam niezwykłą historię moi uczniowie - Platon zwrócił się do grupki młodzieńców, siedzących na trawiastym wzgórzu. Był gorący i duszny dzień - znak, że lato zagościło w Atenach na dobre. Uśmiechnął się, widząc nagłe zaciekawienie na twarzach słuchaczy. To zaskakujące jak słowo „niezwykła" potrafiło sprawić, że upał od razu stawał się mniej dokuczliwy. - Usłyszałem ją od mego kuzyna, on od swojego dziadka, ten zaś od mędrca Solona, który przywiózł ją z dalekiego Egiptu, gdzie została mu przekazana przez kapłanów z Sais. Pozwólcie, że opowiem wam o Atlantydzie - blask zainteresowania natychmiast zgasł, a słońce zaczęło prażyć z dawną siłą. - Tak, wiem, że znacie legendy o Atlantydzie - dodał ostrym tonem. W jego głosie pojawiła się nutka goryczy. - Każdy z was słyszał o niej. O wyspie cudów, dziwów, niezmierzonych bogactw i wspaniałości, której mieszkańcy byli niczym bogowie. Ja jednak opowiem wam jej prawdziwą historię. Historię sprzed tysięcy lat, kiedy księżyc jeszcze nie rozświetlał mroków nocy. Posłuchajcie o Atlantydzie - wyspie nie bogów, lecz ludzi, której prawdziwa nazwa brzmi: Faeton.\n- Termodrony stanowią olbrzymie zagrożenie! - Ak'Learen starał się mówić spokojnie, choć w rzeczywistości był wściekły. Przeczesywał wzrokiem twarze zgromadzonych, lecz nie znajdywał żadnej przyjaznej. Nawet Ka'Illiara, jego żona, patrzyła nań obojętnie. - Ich dalsze niekontrolowane użycie grozi destabilizacją jądra planety! Poza tym...\n- Radco Learen - przerwał mu stanowczo Demiurg, przewodniczący Rady Trzystu. - Poprzednio Rada odrzuciła pański wniosek i tym razem też się tak stanie. Ile razy będzie nas pan jeszcze męczył swymi katastroficznymi wizjami?\n- Tyle, ile będzie trzeba! - warknął Learen, nie dając za wygraną. - Zresztą, gdyby nie zachłanna i grabieżcza polityka Rady, nie byłoby problemu! Mam prawo zgłosić swój wniosek pod głosowanie!\nDemiurg westchnął zniecierpliwiony.\n- Dobrze. Miejmy to już za sobą. Musimy się zająć naprawdę istotnymi sprawami - dodał.\nRadcy pochylili się nad konsoletami. Learen szybko wcisnął odpowiedni przycisk, po czym spojrzał w stronę żony. Illiara napotkała jego wzrok i ledwie dostrzegalnie pokręciła przecząco głową. Nie zauważył tego gestu.\nChwilę później na ekranie wyświetliły się wyniki:\nGłosów za - 3\nGłosów przeciw - 297\nTrzy głosy. Trzy cholerne głosy. Poczuł, jak opuszczają go siły. Sala Posiedzeń wydała mu się nagle straszliwie obca. Jeszcze nigdy nie czuł się w niej tak osamotniony.\n- Mówiłem, że to strata czasu - skomentował lekko rozbawionym tonem Demiurg.\nLearen obrócił się w stronę przewodniczącego.\n- No tak, panu to z pewnością na rękę - rzucił wściekle. - Jestem pewien, że bez trzech limoskoczków i dwóch osobistych strefoportali by pan nie przeżył - zaszydził. Ktoś na sali się roześmiał. - To zresztą dotyczy każdego ze zgromadzonych - śmiech natychmiast ucichł. Radca zorientował się, że jest obiektem setek niechętnych spojrzeń.\n- Idiotyczna polityka nieograniczonej konsumpcji doprowadziła nasze, wspaniałe niegdyś społeczeństwo na skraj upadku! Przykład idzie zawsze z góry, obywatele powielają wzorce promowane przez was, a sytuacja pogarsza się z każdym dniem.\nNa sali rozległy się pełne oburzenia okrzyki. Demiurg uciszył je gestem dłoni, dając znać, że przemówi w imieniu całej Rady.\n- Radco Learen! - zagrzmiał. - Przywołuję pana do porządku! To szaleństwo ma się natychmiast skończyć! Pańskie bezpodstawne insynuacje obrażają wszystkich tu zgromadzonych, nie mówiąc już, że godzą w powagę samej Rady. Jeśli nie będzie się pan liczył ze słowami, ukarzę pana dyscyplinarnie.\n- Rzeczywiście, chyba szkoda moich słów - odparł Learen, po czym zszedł z mównicy i opuścił salę.\nKa'Illiara wróciła do domu późnym wieczorem. Rezydencja tonęła w mroku. Z daleka wyglądała na całkiem opuszczoną. Westchnąwszy, wydała polecenie i natychmiast pomieszczenia zalała powódź jasnego światła.\nRuszyła po schodach na górę. Wiedziała, gdzie go znajdzie. Na tarasie, wpatrzonego w niebo. I rzeczywiście, siedział na rozkładanym krześle z okiem przyklejonym do lunety. Nawet nie zauważył jej nadejścia. Gdyby zechciał, mógł zamówić interaktywne holo, przekazywane wprost z satelitów krążących po orbicie. Było ich na to stać. Ale nie. Wolał posługiwać się tym archaicznym urządzeniem. Wieczny romantyk. Uśmiechnęła się mimowolnie. To właśnie w nim kochała najbardziej. Kiedyś. Teraz stali się sobie praktycznie obcy.\n- Ak? - zagadnęła. Nie zareagował. Dalej patrzył na tę sukę Ziemię. Tak, dobrze wiedziała, co obserwuje każdej nocy z tęsknym wyrazem twarzy. - Ak! - powtórzyła mocniej.\nZ niechęcią oderwał się od okularu.\n- Co? O, cześć. Nie usłyszałem, kiedy weszłaś.\nNigdy nie słyszysz, pomyślała, lecz nie powiedziała tego na głos.\n- Po twoim wyjściu rozpętała się prawdziwa burza. Demiurg szalał. Zagroził, że wykluczy cię z Rady.\nLearen machnął na to ręką.\n- Nie uda mu się uzyskać wystarczającej większości.\n- Nie bądź taki pewny. Narobiłeś sobie dziś wrogów. Wcześniej i tak nie byli ci przychylni, ale twoje dzisiejsze wystąpienie przeważyło szalę - podeszła do niego i ujęła jego twarz w dłonie. - Ak, kochanie, wyrzucą cię - powiedziała, patrząc mu w oczy.\nDopiero teraz zrozumiał, że Illiara mówi poważnie. Zerwał się z krzesła i zaczął nerwowo krążyć po tarasie.\n- Nie mogą tego zrobić! - krzyczał, jak zawsze, kiedy był podenerwowany. Szczerze tego nie cierpiała. - Co się stanie z naszym projektem?!\n- Ak, to twój projekt...\n- Powiedziałam, że to twój projekt - odparła spokojnie. Już dawno nauczyła się, że to jedyny sposób na jego wybuchy złości.\n- Ale przecież głosowałaś za nim!\n- Nie. Nie głosowałam.\n- Jak to? - spytał całkiem zbity z tropu.\n- Chyba nie myślałeś, że poprę cię tylko dlatego, że jesteśmy małżeństwem. Przykro mi, Ak.\nNa twarzy Learena pojawiły się rumieńce.\n- Jak możesz być taka głupia?! - wrzasnął. - Faeton stoi na krawędzi zagłady, a tobie jest przykro? - podszedł bliżej i stanął na wprost żony. - Jak mogłaś głosować przeciw mnie?! Ty skończona idiotko! Ty żmij... - uderzyła go w twarz. Wiedziała, że nie odda. Nigdy nie tknął jej palcem.\n- Żyjesz w świecie złudzeń, Learen - wycedziła lodowatym tonem. - Zamknąłeś się w klatce własnej paranoi. Faetonowi nic nie grozi, a w przyszłym tygodniu na posiedzeniu Rady z radością zagłosuję za twoim wyrzuceniem.\nPosłał jej nienawistne spojrzenie. Odwrócił się i bez słowa podszedł z powrotem do lunety. Zostawiła go samego na tarasie.\nDługo w nocy rozmyślała. Każdego wieczoru kolejna awantura, a potem spojrzenia pełne wzajemnych wyrzutów. Tak od paru lat wyglądało ich małżeństwo. Zabawne, jak z czasem nauczyli się nienawidzić w sobie tego, co niegdyś kochali.\nIlliara zasnęła z suchymi oczami. Wszystkie łzy wylała już dawno temu.\nNazajutrz rano Learen przeprosił żonę. Czuł się winny z powodu poprzedniego wieczoru. Wiedział, że niepotrzebnie na nią nakrzyczał. Illiara miała rację. W Radzie Trzystu ich małżeństwo nic nie znaczyło i powinna głosować zgodnie z własnym sumieniem. Jak jednak mogła być taka ślepa? Na samą myśl zazgrzytał zębami. Termodrony wysysały do cna Faetona, a tylko nieliczni zdawali się to zauważać.\nPrzy śniadaniu jednak milczał, nie chcąc wywołać kolejnej kłótni.\n- Wybierasz się dziś gdzieś? - spytała Illiara, znacząco wskazując na podróżny strój.\n- Na Ziemię. Umówiłem się na dziś z Ikerem.\n- Nie rozumiem, po co zadajesz się z tymi dzikusami. Przecież to barbarzyńcy!\n- To tacy sami ludzie, jak my - odparł. - Są tylko na niższym poziomie technologicznym. To wszystko.\nIlliara roześmiała się szyderczo.\n- Na niższym? Dobre sobie. Raczej na żadnym. Ledwie da się ich odróżnić od zwierząt.\nLearen westchnął. Za każdym razem, kiedy wyruszał przez sferoportal, rozmowa powtarzała się zgodnie z utartym schematem. Pogodził się z myślą, że żona nigdy nie zrozumie jego fascynacji ziemskimi braćmi. Mimo to spytał, doskonale znając odpowiedź.\nWzruszył ramionami, po czym wyszedł na zewnątrz. Wsiadł do skoczka, a następnie wybrał zaprogramowaną trasę podróży. Droga do strefy przejścia zajmowała około godziny. Gdy pojazd ruszył z cichym szumem, Learen pogrążył się w rozmyślaniach.\nPatrząc na przemykający za oknem krajobraz, wspominał dawne szczęśliwe dni, kiedy byli z Illiarą młodzi i szaleńczo zakochani. Nie okłamywał się. Dobrze zdawał sobie sprawę, że powolny rozkład ich małżeństwa to w dużej mierze jego wina.\nNa początku Illiara bardzo chciała mieć dziecko. On był jednak zbyt zajęty polityką. Ciągle przekładali to więc na później. Kiedy w końcu nadszedł odpowiedni czas, okazało się, że nie mogą mieć potomstwa. Wiedział, że żona obwiniała go o to, choć nigdy nie rzekła nawet słowa. Ten niewypowiedziany zarzut zawisł między nimi niczym nieme oskarżenie. Learen miał wyrzuty sumienia i czuł się winny z tego powodu, jednak świadomość własnej niemocy, niemożności naprawienia szkody wzbudzała w nim wściekłość. Wściekłość, którą potem tyle razy wyładowywał na żonie. W ten sposób rozdzieliła ich przepaść nie do pokonania. Stali się sobie obcy.\nNagły błysk światła wyrwał go z rozmyślań. Słońce w jednej chwili przeskoczyło na drugą stronę nieboskłonu i teraz świeciło mu prosto w oczy. Oznaczało to, że wjechał w sferę przejścia. Zaraz potem poczuł mrowienie na całym ciele i oddychał już ziemskim powietrzem.\nZ cichym szumem skoczek poszybował w stronę morza.\nMała łódka, zaledwie drewniana łupina, przy wtórze rytmicznych chlupnięć zbliżała się do mitycznej wyspy. Mężczyzna w niej siedzący spoglądał w stronę dziwnych pałaców, wznoszących się wysoko w niebo. Nad nimi śmigały maleńkie sylwetki magicznych rydwanów, od których niekiedy odbijały się refleksy światła.\nNa twarzy płynącego malowała się ekscytacja. Czuł podniecenie podobne do tego, gdy jako dziecko wykradał ciastka z matczynej kuchni. Naparł mocniej na wiosła. Zbliżała się pora spotkania. Musiał się spieszyć.\n- Atlantyda - wyszeptał z nabożeństwem nazwę mistycznej krainy. Nie pokazywał tego po sobie, ale pękał z dumy, że to właśnie jego wybrał jeden z tajemniczych panów wyspy. Nikt nie mógł się na nią dostać bez zgody jej władców.\nAtlantyda. Tak bliska i jednocześnie tak niedostępna. Wielu już próbowało przekraść się na brzeg, by skraść choć jeden z niesamowitych sekretów wyspiarzy. Nikomu się to na razie nie udało. Jeśli intruz podpływał zbyt blisko, czuł mrowienie na całym ciele i nagle znajdował się już na wodach po drugiej stronie wyspy, oddalając od niej, tak jakby utkana była z mgły. Mężczyzna w łódce wiedział to, bo sam kiedyś próbował, lata temu. I jeśli to nie była magia, to nie miał pojęcia, co mogłoby nią być.\nGdy dotarł na płyciznę, z gracją wyskoczył z łodzi i brodząc po kolana w ciepłej wodzie, wyciągnął ją na brzeg. Usiadł na piasku i przeciągnął się. Z oddali rozpoznał szybujący nad ziemią pojazd Atlantyda. Wstał i pomachał ręką. W innych okolicznościach zapewne nazywał by tego człowieka przyjacielem. Nie miał jednak złudzeń. Nie byli sobie równi i nic nie mogło tego zmienić.\nGdy skoczek zatrzymał się, Iker opadł na jedno kolano i pochylił głowę.\n- Witaj, panie - rzekł.\nLearen śmiejąc się, wyskoczył z pojazdu i podbiegł do starego rybaka. Pomógł mu wstać.\n- Ile razy mam powtarzać, że nie jestem żadnym „panem". Mam na imię Ak i chciałbym, abyś tak się do mnie zwracał.\nLearen westchnął głośno i machnął rękami.\n- Jesteś absolutnie niereformowalny! - podszedł do łodzi i zaczął spychać ją do wody. - Chodź! - rzucił w stronę rybaka. - Nie mamy dziś dużo czasu.\nWypłynęli kilkaset metrów w głąb morza, aż znaleźli się w połowie drogi między stałym lądem a wyspą. Atlantyd ochoczo sięgnął po sieci i pod okiem Ikera zaczął je zarzucać. Sam połów był jedynie pretekstem. Podczas spotkań przez większość czasu po prostu rozmawiali. Rybak słuchał opowieści Learena o życiu na wyspie, jej niezwykłościach i choć niewiele rozumiał, oczyma wyobraźni widział siebie, jako jednego z bohaterów tych historii, mknącego w magicznym wozie po niebiosach.\nW zamian Iker opowiadał o swojej rodzinie, życiu rybaka, smutkach i radościach dnia codziennego, a Learen, o dziwo, zdawał się chłonąć każde słowo z niesłychaną uwagą. Rybak nigdy nie prosił Atlantyda o nic, lecz ten zawsze na odchodnym dawał mu jakiś drobiazg. Raz było to urządzenie do rozpalania ognia, innym razem informacja, gdzie znajdują się dobre łowiska, a raz nawet lekarstwo dla syna Ikera.\nChoć Ak nie zdawał sobie z tego sprawy, zdobył prawdziwy szacunek i wierność rybaka.\nTego dnia Learen był dziwnie milczący. Początkowy zapał minął i od momentu wypłynięcia wypowiedział zaledwie parę słów. Wpatrywał się nieobecnym wzrokiem w rozświetlone promieniami słońca fale.\nIker początkowo nie przerywał ciszy, ale w końcu odważył się i spytał:\n- Wszystko w porządku, panie?\nLearen drgnął, jakby nagle przebudził się ze snu. Uśmiechnął się smutno.\n- Niestety nie. Martwię się o przyszłość mojego ludu - zrobił nieokreślony ruch ręką w kierunku wyspy. - Jak wy ją nazywacie? A, tak. Atlantyda... - w jego oczach na chwilę pojawiło się rozbawienie, które jednak zaraz znikło. - Atlantyda stoi na skraju upadku - dokończył ponuro.\nIker spojrzał z lękiem na majaczące w oddali kontury. Nie potrafił sobie wyobrazić, co mogłoby zagrozić Atlantydom. Jak mawiał niegdyś jego ojciec: „Mali ludzie, małe problemy. Wielcy ludzie, wielkie problemy". Znając potęgę mieszkańców wyspy nawet nie potrafił sobie wyobrazić problemów, jakie mogą mieć, a po chwili namysłu stwierdził, że nawet by nie chciał.\n- Chyba nie jest aż tak źle, panie?\nLearen wsparł głowę na złączonych dłoniach.\n- Mam nadzieję - odparł. - Mam nadzieję.\nDziesięć dni później, zgodnie z zapowiedzą żony, Ak'Learen został wykluczony z Rady Trzystu. Ostatecznie Illiara nie spełniła swej groźby i poparła męża w głosowaniu, lecz nie wpłynęło to w żaden sposób na wynik. Learen wstał i z kamienną twarzą opuścił salę.\nOd tamtej pory wizyty na Ziemi stały się dla byłego radcy codziennością. Wyruszał rankiem i wracał późnym wieczorem, prawie nie widując się z żoną.\nIlliara jego zachowanie uznała za przejaw osobliwego załamania, lecz nie uczyniła nic by pomóc mężowi. Tego samego dnia, gdy wykluczono ze składu Rady Learena, Demiurg zaproponował jej stanowisko Zasiadającej w Radzie, przez co miała na głowie masę nowych obowiązków i ani chwili czasu na borykanie się z problemami małżonka. Coraz częściej jej głowę zaprzątała uporczywa, nie dająca się przegonić myśl - „Zostaw go."\nIm dłużej się zastanawiała, tym bardziej perspektywa odejścia wydawała się słuszna. Ich małżeństwo już dawno przestało istnieć, praktycznie przestali się widywać, a każde spotkanie kończyło się awanturą. Ponadto ten krok wpłynąłby korzystnie na jej rozwijającą się karierę, co zresztą sugerowała większość zaufanych znajomych z Rady. Learen miał opinię awanturnika, aferzysty i niepoprawnego fantasty - człowieka niepoważnego, a taki wizerunek wpływał niekorzystnie także na pozycję Illiary.\nWzdragała się jednak przed podjęciem tej brzemiennej w skutkach decyzji, ponieważ zbytnio przypominało to porzucenie tonącego. Poza tym, wciąż miała nadzieję, że mąż opamięta się i w jakiś sposób wróci do łask Demiurga.\nDni jednak mijały i nic się nie zmieniało. W końcu zrozumiała, że wszelkie próby przekonania Learena do swych racji z góry skazane są na niepowodzenie. Był zbyt zaślepiony i zafascynowany Ziemią. Widząc jego radosne, szczęśliwe spojrzenie, gdy wyruszał na kolejną wyprawę, czuła rosnącą irytację, która w końcu przerodziła się w przesyconą gniewem zawiść. Jakim prawem on czuł się tak szczęśliwy, podczas gdy ona cierpiała w samotności?!\nOstatecznie, nie mogąc znieść widoku Learena przeżywającego drugą młodość, postanowiła odejść.\nTego samego dnia Faeton zadrżał w posadach.\nPraca kontrolera jest banalnie prosta. O wyznaczonej godzinie portal w Głównej Centrali przenosi go do właściwego Punktu Kontrolnego, gdzie zajmuje miejsce jednego ze swoich zmienników. Od tej pory do końca zmiany kontroler czuwa nad odpowiednim przesyłem energii przez termodrony, co w praktyce sprowadza się do patrzenia na ekrany trzech monitorów.\nSam Punkt też nie jest zbyt okazały. Składa się z głównego pomieszczenia - trzy na trzy metry i z mikroskopijnej toalety. Przez szybę, zajmującą większą część jednej ze ścian, widać pnącza potężnych kabli i rur wnikające w głąb ziemi aż do samego jądra planety. Są to termodrony.\nPunkt Kontrolny nr 45 niczym nie różnił się od pozostałych. Właśnie dlatego Di'Inaest został zwolniony - z nudów zasnął.\nPodczas kilku miesięcy pracy w metalowej klitce nigdy nie wydarzyło się nic ciekawego. Termodrony były niezawodne, już na szkoleniu o tym mówiono, a upływające w ślimaczym tempie dni tylko przekonywały kontrolera o bezsensowności tego, czym się zajmował.\nDi'Inaest nie zrobił nic złego. Po prostu miał pecha.\nSam jednak czuł się niezwykłym szczęśliwcem, a zwolnienie przyjął z ulgą i wdzięcznością. Opowieść o tym, jak cudem uniknął śmierci szybko obiegła jego znajomych, a wkrótce potem cały Faeton.\nDrzemał w najlepsze, gdy nagle ze snu wyrwały go osobliwe dźwięki wydawane przez komputer. Spokojne ciche buczenie maszyny zastąpił terkot i zgrzyty. Odruchowo rzucił się w stronę monitorów. Na ekranach w szaleńczym tempie przewijały się kolumny danych. Ogarnięcie treści przekazu zajęło mu dobrą chwilę. Zorientowawszy się, o co chodzi, pobladł śmiertelnie na twarzy. Dopadł komunikatora, by ostrzec powierzchnię, lecz było już za późno. W tym momencie ziemia zatrzęsła się, a kanałem pomknął w górę strumień magmy. Specjalnie wzmocniona szyba opierała się fali gorąca przez kilkanaście sekund, po czym śmiertelny żar wtargnął do środka w mgnieniu oka przeistaczając Punkt nr 45 w bryłę stopionego metalu. Ta chwila wystarczyła jednak Di'Inaestowi do wskoczenia w portal i ucieczki.\nŁódź kołysała się lekko w rytm uderzeń łagodnych fal.\n- Na trzy! - wysapał Learen.\nIker uśmiechnął się i przytaknął skinieniem głowy. W ciągu ostatnich tygodni zżył się z Atlantydem bardziej, niż mógłby kiedykolwiek przypuszczać. Zresztą musiał przyznać, że powoli robił się z niego całkiem przyzwoity rybak. Niedawno zrezygnował ze wzmacniającego kombinezonu i obecnie pracował korzystając wyłącznie z własnej siły i sprawności.\n- ...i trzy! - głos Learena przywrócił go do rzeczywistości. Napiął mięśnie i razem wciągnęli do łódki cielsko złapanego tuńczyka.\nAtlantyd opadł na deski ciężko dysząc.\n- Błagam, powiedz, że na dziś wystarczy! Ledwo żyję! - zaśmiał się.\nIker westchnął i machnął rękami z udawaną rezygnacją.\n- Władasz żywiołami, posiadasz cudowne sekrety, ale jesteś słaby jak dziecko.\n- Jak chcesz, to mogę ci pokazać, jak słaby jestem! - zażartował.\nTa rzucona mimochodem uwaga wystarczyła, by Iker momentalnie zesztywniał. Wiedział, że Atlantyd nie miał nic złego na myśli, ale nie mógł zdusić w sobie lęku. Niełatwo przebywać z człowiekiem, który może zabić cię samym dotykiem. Rybak posmutniał na tę myśl. Zdał sobie sprawę, że niezależnie od tego, jak długo przetrwa ich znajomość, ani jak zażyła się stanie, to w istocie nic się nie zmieni. Mógł zwracać się do Learena per „ty", klepać go po ramieniu, uczyć, żartować, śmiać się, lecz to co najistotniejsze pozostało niezmienione. Byli sługą i panem.\n- Hej! Nie śpij - Learen szturchnięciem w bok wyrwał go z zamyślenia. - Wszystko w porządku? - spytał, widząc zmartwioną minę rybaka.\n- Tak. Nie przejmuj... - zaczął Iker, gdy nagle jego słowa zagłuszył grzmot, który dobiegł od strony wyspy.\nObaj mężczyźni natychmiast obrócili się w jej stronę. Niebo nad Atlantydą poczerwieniało, a sama wyspa drżała raz po raz w posadach. Learen z przerażeniem obserwował rozgrywającą się scenę, podczas gdy jego towarzysz padł na deski łódki i zaczął się modlić.\nPo kilkunastu minutach wstrząsy ustały. Krwista poświata zbladła i po chwili znikła. Learen rzucił się do wioseł.\n- Pomóż mi! - wrzasnął do wciąż skulonego na pokładzie Ikera. - Nie ma czasu do stracenia!\nDrewniana łupina, kołysząc się na wzburzonych falach, pomknęła w stronę wyspy.\nZniszczenia, choć objęły znaczną połać terenu, dzięki szczęśliwemu zbiegowi okoliczności nie były duże, gdyż erupcja miała miejsce z dala od osiedli ludzkich. W efekcie trawiasta równina zmieniła się w pokrytą warstwą zastygłej magmy rozpadlinę.\nRada zbagatelizowała sprawę, uznając eksplozję za przypadkową usterkę. Jej omyłka szybko wyszła na jaw, gdy sytuacja powtórzyła się w Punktach numer 17 i 92. Wybuchy, rozstępująca się ziemia i morze magmy pochłonęły kilkanaście miast, w tym jeden z trzech największych ośrodków planety - Ernalis.\nWybuchła panika. Doszło do zamieszek i publicznych samosądów. Rada musiała zareagować. Po wysłuchaniu powołanego naprędce sztabu ekspertów, mającego na celu wyjaśnić przyczynę katastrof, Demiurg zwołał Radę na kryzysowe posiedzenie.\nIlliara nie pamiętała, kiedy na Sali Posiedzeń panowała tak absolutna cisza. Sama zresztą słuchała jak zaklęta zmęczonego głosu Demiurga. Miał zaczerwienione, napuchnięte oczy, a jego twarz postarzała się. Mimo to, nawet w tej sytuacji emanowała z niego aura dostojeństwa i wewnętrznej siły.\n- „... w związku z czym stwierdzamy, że nadmierny pobór energii spowodował niestabilność jądra planety. Uruchomionego procesu nie da się zatrzymać i w ciągu najbliższych tygodni osiągnie on punkt krytyczny, wskutek czego zajdzie reakcja łańcuchowa, polegająca na serii erupcji, które doprowadzą... - tu Demiurg zamilkł na moment i zmrużył oczy, wpatrując się w trzymaną przez siebie kartkę, tak jakby nie mógł uwierzyć w słowa na niej napisane. - Które doprowadzą do rozerwania Faetona na strzępy. Prognoza ta jest pewna na dziewięćdziesiąt dziewięć procent. Ponadto zgodnie uważamy, że kataklizmu nie można było przewidzieć."\nNa sali wybuchła wrzawa. Radcy przekrzykiwali się jeden przez drugiego. Inni, podobnie jak Illiara, siedzieli bez ruchu, niezdolni wykrztusić choćby słowa. Pomimo różnych reakcji prawda była taka, że nikt nie był przygotowany na tę wiadomość. Bo jak można przygotować się na wieść o końcu świata?\nDopiero tubalny głos Demiurga zdołał przywrócić względny porządek. Przewodniczący zgromił zebranych karcącym spojrzeniem, po czym kontynuował donośnym tonem:\n- Nie ma co teraz roztrząsać przyczyn zaistniałego stanu rzeczy ani szukać winnych. Powinniśmy się raczej skupić na tym, co należy zrobić. Kwestią nie jest już ograniczenie strat, lecz przetrwanie. Przetrwanie naszej rasy! Przetrwanie naszej cywilizacji! - radcy umilkli, z uwagą słuchając słów przewodniczącego. - Faeton jest skazany na zagładę. Nie da się go uratować. My musimy dołożyć wszelkich starań, by ocalić najwięcej, jak to możliwe. Czasu pozostało niewiele, najwyżej parę tygodni. Dlatego też decyzja powinna zostać podjęta już teraz. Czekam na jakiekolwiek propozycje.\nSalę wypełnił cichy szmer rozmów. Radca siedzący obok mówił coś do Illiary żywo gestykulując rękoma, lecz ona ledwie go słuchała. Wciąż nie mogła ogarnąć wiadomości o końcu wszystkiego, co znała, wszystkiego, co kochała. „Kataklizmu nie można było przewidzieć". Powtarzała to zdanie raz po raz w myślach. A jednak można było. Ak to przewidział. Od jak dawna starał się im to uświadomić? Nikt go nie słuchał, nawet ona. Ilu ze zgromadzonych z goryczą wspomina teraz imię jej męża? Uśmiechnęła się smutno. Jeden rzut oka na twarze radców stanowił wystarczającą odpowiedź. Pożałowała, że nie ma na sali Learena. Prawdopodobnie od razu zaproponowałby jakieś rozwiązanie. Nie był jednak już radcą, do czego sama po trosze doprowadziła. Pewnie znów przebywał wśród tych barbarzyńców na Ziemi. Zaraz... - drgnęła zaskoczona, gdy uderzyła ją jasność tej myśli. Ziemia. W jednej chwili zrozumiała, co trzeba zrobić.\nWstała, świadoma tego, że stała się obiektem setek zaciekawionych spojrzeń. Na sali po raz trzeci tego dnia zapadła absolutna cisza. Pozwoliła napięciu osiągnąć odpowiedni poziom i dopiero wtedy przemówiła.\n- Mam pewien pomysł - powiedziała opanowanym tonem, choć wewnątrz szalała w niej burza emocji. Na ten moment czekała całe życie. To był przełomowy punkt w jej karierze. Tu i teraz ocali Faetona i stworzy dla niego nową, świetlaną przyszłość!\nA suka, która odebrała jej męża, dostanie za swoje.\nLearen nie potrafił wyzbyć się nieufności, kiedy wchodził do Sali Posiedzeń. Nie spodziewał się, że jeszcze kiedykolwiek się w niej znajdzie. Podejrzliwość wzmogła się, gdy zobaczył na twarzach radców na pozór szczere i przyjacielskie uśmiechy. Na miejscu przewodniczącego zasiadał oczywiście Demiurg. Po jego prawicy siedziała Illiara. Starannie zamaskował zaskoczenie. „A więc do tego doszłaś, moja żono."\nZaproszenie było o tyle niespodziewane, że po powrocie z Ziemi nie zdążył się nawet odświeżyć, gdy u jego drzwi stanęło dwóch żołnierzy. Chociaż nie, jego nie zaproszono, lecz wezwano. Zastanawiał się, czy w razie odmowy mięśniacy w mundurach zaciągnęliby go przed oblicze Rady siłą. Stwierdził, że pewnie tak i bez oporów dał się zawieźć podstawionym skoczkiem na miejsce.\nIdąc niespiesznie w stronę Demiurga i Zarządców, rozważał przyczyny, dla których go tu ściągnięto. Żadne z nasuwających się przypuszczeń nie wróżyło nic dobrego. Nie chcąc snuć pustych domysłów, spytał otwarcie, gdy tylko dotarł w okolice mównicy:\n- Po co mnie wezwano?\nPrzewodniczący uśmiechnął się ciepło i promiennie. To jedynie zwiększyło czujność Learena. Zerknął ukradkiem na siedzącą nieopodal Illiarę. Napotkał spojrzenie żony tak przepełnione miłością, że aż się odruchowo wzdrygnął. Nawet z odległości kilku metrów, która ich dzieliła, poczuł bijącą od niej radość. Nigdy wcześniej nie widział jej tak szczęśliwej.\n- Radco Learen - zaczął Demiurg - nie mogłeś nie słyszeć o nieszczęściach, które dotknęły naszą ukochaną planetę...\n- Do których nie musiało dojść, gdybyście mnie tylko wysłuchali, durnie, kiedy był na to czas - przerwał mu opryskliwie. Uśmiech przewodniczącego zbladł momentalnie.\n- Zgadza się. Miałeś od początku rację. Przyznajemy się do błędu, choć wierz mi, żadnemu z nas nie przychodzi to łatwo. W ramach przeprosin Rada oferuje ci z powrotem utracone stanowisko - tu przerwał na chwilę, najwyraźniej oczekując jakiejś reakcji, ale Learen tylko skrzyżował ręce na piersi. - Przeszłości nie da się naprawić, ale przyszłość wciąż jest do uratowania. Faetończycy liczą na nas, także na ciebie, radco Learen.\n- To wszystko? - spytał i nie czekając na odpowiedź, obrócił się by odejść.\n- Nie, to nie wszystko! - podniesiony głos Demiurga zatrzymał go w miejscu. - Nie zdajesz sobie sprawy z powagi sytuacji. Zresztą nie możesz. Informacje, które zaraz usłyszysz zostały opatrzone najwyższą klauzulą tajności - podniósł plik kartek. - Oto analiza opracowana zaraz po pierwszym wybuchu - Learen słuchał uważnie, mając coraz gorsze przeczucia. - Tamtego dnia został uruchomiony proces, który doprowadzi za parę tygodni do gigantycznej eksplozji - przewodniczący zaczerpnął tchu, jakby miał trudność z dokończeniem zdania. - Faeton czeka zagłada - wyrzucił w końcu.\nWidząc szok i niedowierzanie męża Illiara musiała zakryć usta dłonią, by nie parsknąć śmiechem. Ciekawe, czy sama miała taki wyraz twarzy, gdy usłyszała tę wiadomość? Od tamtej pory minęło już parę dni i zdołała pogodzić się z nieuchronną zagładą wszystkiego, co znała. Nie było to szczególnie trudne, biorąc pod uwagę świetlaną przyszłość rysującą się przed nimi.\nLearen spojrzał w jej stronę oczekując niemego potwierdzenia strasznych słów, które padły przed chwilą. Skinęła z powagą głową. Ten prosty gest wystarczył. W jednej chwili blask w oczach Learena zgasł, a on sam zgarbił się i spuścił z rezygnacją głowę.\nDemiurg czekał spokojnie. Zdawał sobie sprawę, że potrzeba czasu na oswojenie się z nowymi faktami i wynikającymi z nich konsekwencjami. Zaledwie trzy słowa. Trzy słowa wystarczyły, aby skwitować los planety i tysiące lat jej historii.\n- Czego... Czego ode mnie chcecie? - wychrypiał w końcu Learen. W jego głosie brzmiał ból i rezygnacja.\n- Learenie, wiem, że cierpisz i wierz mi, każdy z nas podziela twój ból... - zaczął Demiurg łagodnie, lecz dostrzegłszy zaciskające się dłonie rozmówcy przerwał. - Na szczęście udało nam się znaleźć rozwiązanie - kontynuował rzeczowo. - A dokładniej rzecz ujmując, odnalazła je twoja wspaniała małżonka. Najlepiej będzie, jeśli to właśnie ona przedstawi swój pomysł.\nAk spojrzał zaskoczony na żonę. W jego sercu pojawiła się iskierka nadziei, jednak wciąż miał pewne obawy, których nie potrafił rozwiać nawet promienny uśmiech Illiary.\n- Rozwiązanie mieliśmy cały czas przed oczami, tylko nie potrafiliśmy go dostrzec. Właściwie to ty mnie na nie naprowadziłeś, Ak. Koniec końców to dzięki tobie Faeton przetrwa - Learen rozejrzał się po sali. Radcy wpatrywali się w niego z uwagą, ale odniósł wrażenie, że równie uważnie słuchają słów Illiary. Nic z tego nie rozumiał. - Wspomnij niezliczone noce spędzone na tarasie z lunetą, wyprawy w nieznane, szum wody, plusk fal i rześkie powietrze wypełniające twoje płuca. Takie samo, ale nie do końca.\n- O czym ty mówisz? - spytał.\n- Wciąż nie rozumiesz? Ziemia! To jest rozwiązanie! Uciekniemy na Ziemię! W ten sposób Faeton przetrwa! - dokończyła rozentuzjazmowana. Rozległy się oklaski.\nLearen poczekał, aż wrzawa ucichnie. Nie czuł ani ulgi ani radości, a jedynie narastający gniew.\n- Powiedziałaś, że uciekniemy na Ziemię. Kogo dokładnie miałaś na myśli?\nIlliara wyraźnie straciła rezon.\n- No... nas oczywiście.\n- Na Ziemię zostaną przeniesieni członkowie Rady - wtrącił Demiurg - wraz z rodzinami. Ponadto część wojska oraz wybrani przez nas najwybitniejsi przedstawiciele społeczeństwa. Pamiętaj, że od dziś z powrotem objąłeś funkcję radcy.\n- No tak. Mogłem się tego domyślić - wycedził Learen przez zaciśnięte zęby. - A do czego ja jestem wam potrzebny?\n- Przecież to oczywiste. Ak, ty jeden z nas wszystkich znasz Ziemię. Znasz Ziemian, ich obyczaje, kulturę. Od miesięcy przebywasz wśród nich. Wiesz, czego się boją, jak działają. Ta wiedza będzie nam potrzebna, aby zapanować nad tymi dzikusami. Z naszą techniką i umiejętnościami będziemy wśród nich niczym bogowie. Nie, my będziemy ich bogami! A oni naszymi sługami.\n- Chciałaś powiedzieć niewolnikami.\nWzruszyła lekceważąco ramionami. Ten gest wydał mu się odrażający.\n- Jak zwał, tak zwał. Najważniejsze jest to, że Faeton przetrwa. Przetrwa w nas i w naszych potomkach. Ukształtujemy Ziemię zgodnie z naszą wolą, tak, że w końcu ona i Faeton staną się jednym, a my odzyskamy nasz dom! Czy to nie wspaniałe?\n- Oszalałaś - stwierdził sucho. Powiódł wzrokiem po zebranych. - Wszyscy oszaleliście.\nGdyby spojrzenie mogło zabić, Learen natychmiast padłby trupem. Podświadomie czuł bijącą zewsząd niechęć, a nawet wrogość. Pierwsza odezwała się Illiara. Z jej głosu znikła poprzednia słodycz. W tej chwili wyglądała raczej na wściekłą kotkę.\n- My oszaleliśmy?! - syknęła. - To jedyny sposób na ocalenie Faetona i wszystkiego, co z nim związane. Chcesz, żeby cała nasza historia, dorobek kulturowy, osiągnięcia nauki, nasz styl życia, przepadły bezpowrotnie?! - dokoła rozległy się pomruki aprobaty. - To nasze dziedzictwo, Learen. Istnieje szansa, aby je uratować i chcemy ją wykorzystać. I za to śmiesz nas nazywać szalonymi? Przecież o to walczyłeś! Zamierzasz odrzucić wszystko w imię... czego właściwie? Czy ty w ogóle jesteś jeszcze Faetończykiem?!\n- Oczywiście, że jestem! - odparł gniewnie, lecz w głębi ducha wiedział, że nie mówi całej prawdy. Nadal kochał Faeton i uważał go za swój dom, ale pokochał również Ziemię. Prawdziwa odpowiedź na pytanie Illiary brzmiałaby: „Jestem i Faetończykiem i Ziemianinem. Kimś, kto może połączyć te dwa światy". Nie mógł jednak wypowiedzieć tych słów. Nie zrozumieliby go. Nie chcieli i nie mogli zrozumieć. Ta świadomość przytłoczyła go bardziej niż wieść o nieuchronnej zagładzie Faetona, gdyż przekreślała nadzieję na jakiekolwiek współistnienie i oznaczała, że aby jeden z dwóch światów mógł żyć, to drugi musiał umrzeć.\nSpróbował zmienić temat.\n- A nie pomyśleliście, że być może obecny Faeton powinien odejść? Spójrzcie do czego doprowadziliśmy. Historia może się powtórzyć.\nDemiurg wstał, po czym podszedł do Learena i położył mu dłonie na ramionach w ojcowskim geście. Radca z trudem stłumił w sobie chęć strącenia ich.\n- Nie musisz się obawiać. Z tej ciężkiej lekcji już wyciągnęliśmy wnioski i zapewniam cię, że już nigdy podobna sytuacja się nie powtórzy.\n- Czyżby? Skąd ta pewność? - uwolnił się z uścisku i przeszedł wzdłuż rzędów. - Skąd macie tę pewność? Chyba nie z historii, bo ona jasno pokazuje, że my nie uczymy się na błędach. Popełniamy je wciąż i wciąż, na coraz bardziej wyrafinowane sposoby. Taka już nasza natura. Nie można powiedzieć: „W porządku, zrozumiałem i więcej tak nie zrobię" i mieć nadzieję, że rzeczywiście będzie lepiej. To nie tak działa! - rozejrzał się rozpaczliwie w poszukiwaniu, choćby iskierki zrozumienia w oczach zgromadzonych, ale napotkał tylko znudzone lub zirytowane spojrzenia. Równie dobrze mógłby mówić do ściany.\nRozłożył ręce przed siebie, lecz zaraz je opuścił.\n- Nie... To bez sensu - powiedział do siebie. Nagle ogarnęła go obezwładniająca rezygnacja.\nPodeszła do niego Illiara i objęła go. Zesztywniał, ale pozwolił się przytulić. Mimo wszystko żałowała go. Żałowała osamotnionego, zagubionego człowieka, jakim się stał.\n- Pomożesz nam, Ak? - spytała? Nie kochała go już. Patrząc wstecz, zadawała sobie pytanie, czy to kiedykolwiek była miłość. Teraz miała dla niego jedynie litość i wzgardę. Litość za to, jak nisko upadł i wzgardę za jego słabość. Wiedziała, co odpowie. Wieczny romantyk, który chce samych szczęśliwych zakończeń. Zbyt słaby bo zrobić to, co konieczne.\n- Nie... - wyszeptał, a potem powtórzył głośniej. - Nie! Nigdy. Nie wezmę w tym udziału.\nTwarz Demiurga wykrzywiła się w grymasie gniewu.\n- Dość tych bzdur! Mógłbym cię aresztować za zdradę, radco Learen. Wiesz o tym, prawda? Czas próśb i grzeczności minął. Pomożesz nam, czy ci się to podoba, czy nie.\n- Zostawcie mnie w spokoju... - wyszarpnął się Illiarze i powłócząc nogami ruszył ku wyjściu.\nKilku zdziwionych radców zwróciło się ku Demiurgowi.\n- Pozwolisz mu odejść? - spytał któryś.\n- A czemu nie? Spójrzcie na niego. To złamany człowiek. Zresztą, co on może zrobić? Ostrzeże tych dzikusów?\nNa sali rozległ się śmiech.\nTej nocy Learen dużo spacerował.\nPoczątkowo chciał spędzić ją tak, jak wiele poprzednich - na tarasie, obserwując niebo. Gdy jednak spojrzał na swoje krzesło i lunetę, której tak nie cierpiała Illiara, ogarnął go pusty śmiech. „Co ty wyprawiasz?" spytał się w myślach. Zamiast tego wyruszył więc w wędrówkę po mieście.\nGodzinami krążył ulicami zatopiony w myślach. Pragnął zwiedzić jak najwięcej. Przemierzał parki, aleje, place, przysiadywał na ławkach, na skraju fontann, z fascynacją obserwował budynki, zaułki, pobieralnie i gdziekolwiek spojrzał, tam widział zapierające dech w piersiach piękno. Miał wrażenie, że jeszcze nigdy Featon nie wyglądał tak wspaniale.\nŚwiadomość, że prawdopodobnie ogląda go po raz ostatni przepełniała jego serce smutkiem.\nNa koniec wspiął się na wzgórze, z którego rozciągała się panorama na całe miasto.\n- Rzeczywiście jesteś Cudowną Wyspą, jak cię nazywają na Ziemi - powiedział na głos, wkładając w te słowa niezmierzoną czułość. - Mój Faetonie... Ciekawe, co powiedziałbyś o swojej siostrze? O Ziemi. Myślę, że spodobałaby ci się, gdybyś miał tylko szansę ją poznać - uśmiechnął się smutno. - Szkoda... Szkoda, że to się nigdy nie zdarzy - nie próbował ocierać łez spływających po policzkach. - Szkoda, że... Szkoda, że wszystko nie potoczyło się inaczej - kap, kap, jedna po drugiej mikroskopijne gwiazdy spadały i niknęły w trawie. - Widzisz? Gadam do siebie i płaczę jak dziecko. Muszę wyglądać żałośnie. Prawda jest taka, że próbuję powiedzieć ci...\nOtarł rękawem oczy.\n- Żegnaj. Śpij słodko, mój Faetonie.\nNazajutrz Learen udał się rankiem na Ziemię. Spotkanie z Ikerem było krótkie i jego pożegnalny charakter zasmucił ich obu. Przed odejściem poprosił jeszcze rybaka o ostatnią przysługę, po czym wsiadł do skoczka i odleciał. Nie chciał zbyt długo przebywać poza Faetonem. Pokusa, by uciec i zaszyć się gdzieś z dala od wszystkich problemów, była zbyt silna.\nA przecież pozostało tyle do zrobienia.\nMiał nadzieję zastać Illiarę w domu, lecz na miejscu znalazł tylko pozostawioną przez nią wiadomość. Od rana doszło do siedmiu kolejnych erupcji. Kilkanaście osiedli zniknęło z powierzchni planety. Najwyraźniej proces postępował znacznie szybciej, niż początkowo sądzono. W większości miast wybuchła panika. Rada podjęła decyzję o zamknięciu stolicy, którą zgodnie z jej poleceniem otoczył kordon wojska.\nPoleciał więc do siedziby Rady. Wszędzie krzątali się ludzie, wynoszono przeróżne materiały i dokumenty, by następnie załadować je do opancerzonych skoczków. W całym tym rozgardiaszu nikt nie potrafił odpowiedzieć Learenowi, gdzie jest Illiara.\nW końcu znalazł ją w zachodnim skrzydle budynku, rozmawiającą z kilkoma radcami. Ujrzawszy go, posłała mu zdawkowy uśmiech.\n- Illiaro! - zawołał, podchodząc do grupy. - Muszę z tobą porozmawiać.\n- Nie teraz, Ak. Jestem zajęta.\n- To pilne! - chwycił ją za rękę i nieco brutalnie pociągnął za sobą. - Panowie nam wybaczą - rzucił przez ramię.\nDopiero po chwili udało jej się wyrwać.\n- Czego chcesz?! - jej usta skrzywiły się z irytacją, a oczy ciskały gromy.\n- Proszę, uspokój się - powiedział łagodnie. - Chciałem cię przeprosić.\nSpojrzała na niego zaskoczona. Zupełnie się tego nie spodziewała.\n- Nie stójmy tak na korytarzu - wskazał na pobliskie drzwi. Po wejściu zaproponował, by usiadła, a sam zaczął krążyć po pomieszczeniu.\n- Chciałem cię przeprosić za wszystko. Ja... dużo wczoraj rozmyślałem. Całą noc krążyłem po mieście i wiele rzeczy stało się dla mnie jasne. Nie miałem prawa kwestionować twojego pomysłu. Przecież pragniesz tego, co ja. Dobra Faetona - widząc niedowierzanie malujące się na twarzy żony, kontynuował - Wczoraj powiedziałaś prawdę. Zagubiłem się i już sam nie wiedziałem, czego chcę, co powinienem zrobić. To już przeszłość. Skoro exodus na Ziemię to jedyny sposób na ocalenie Faetona, to trzeba zrobić wszystko, aby ukochany przez nas świat miał jakąkolwiek przyszłość, prawda?\nPrzez moment Illiara nie potrafiła odpowiedzieć. To było zbyt niespodziewane. Nawet dziwne. Jednak w jego głosie brzmiała szczerość, a po tylu latach spędzonych razem doskonale wiedziała, kiedy kłamie. Tym razem mówił prawdę. Dodatkowo ta pewność bijąca od niego. Tak, jakby powrócił dawny Learen.\n- To wspaniale, że nareszcie zrozumiałeś.\n- Cieszę się, że mi uwierzyłaś. Bałem się, że po tym wszystkim... Nieważne - machnął dłonią. - Na szczęście to już za nami. A teraz posłuchaj mnie uważnie - usiadł naprzeciw niej. - Pozostało niewiele czasu, najwyżej tydzień. Dlatego pierwsza grupa musi wyruszyć na Ziemię już za dwa dni. Jestem pewien, że Rada opracowała szczegółowy plan ewakuacji, ale powiedz mi, co z Centrum Kontroli Sferoportali?\n- W razie sabotażu będzie po nas. Utracimy połączenie z Ziemią, a ponowne uruchomienie przejścia, może potrwać miesiące. Nie pamiętasz, jak było za pierwszym razem?\n- No dobrze, ale po co ktoś miałby coś takiego zrobić? Przecież to równałoby się samobójstwu.\n- Ludzie mają dziwne pomysły w obliczu śmierci. Na całym Faetonie wybuchają zamieszki, a tu jest spokój tylko dzięki obecności wojska. A przecież nie znają przerażającej prawdy. Część na pewno się domyśla, ale w końcu doczekają się potwierdzenia. Jak myślisz, co się wtedy stanie? Nikt nie chce umierać. Padną pytania: „Dlaczego to oni mają przetrwać, a nie my?". Wojsko pozostanie naszą jedyną nadzieją. Poza tym, gdy pod koniec okaże się, że większość żołnierzy ma zostać na miejscu, nie sądzę, by wielu z nich zdecydowało się trwać dumnie na posterunku. Jak zawsze instynkt przetrwania zwycięży. Nie rozumiesz, Illiaro? Kto kontroluje sferoportal, ten będzie żyć! Musimy dowiedzieć się, czy Centrum jest należycie zabezpieczone.\nIlliara, która pobladła w trakcie tyrady Learena, skinęła potwierdzająco głową.\n- Kiedy chcesz tam polecieć? - spytała.\n- Może od razu?\nNie wiedziała, skąd wzięła się ta nagła zmiana postawy jej męża, ale była z niej rada. Learen, pomimo swoich wad, kiedy myślał trzeźwo, był wspaniałym przywódcą.\nCentrum Kontroli Sferoportali mieściło się na półwyspie, w sferze przejścia. Wyglądało niczym gigantyczny bąbel otoczony z czterech stron niebotycznymi kolumnami. W słoneczne dni jego srebrzysta powłoka lśniła tak, że patrząc na nią bezpośrednio trzeba było mrużyć oczy.\nW Centrum zajmowano się obsługą wszystkich sferoportali na Faetonie oraz oczywiście połączenia z Ziemią, które podtrzymywały potężne generatory ukryte w kolumnach.\nPrzeszło sto lat wcześniej radca o imieniu En'Moynil wysunął propozycję o utworzeniu przejścia. Argumentował ją tym, że Faeton powinien mieć możliwość obserwacji i kontroli nad rozwijającą się powoli na Ziemi cywilizacją. Jego projekt przyjęto, niemniej pojawił się problem. Do utworzenia połączenia potrzebny był zarówno nadajnik jak i odbiornik. Dlatego w specjalnej kapsule wysłano specjalnie zmodyfikowany, gotowy sferoportal odpowiednio duży, by mógł przezeń przejść człowiek. Po półtorej roku kapsuła dotarła na miejsce i wylądowała na wodach morza, które mieszkańcy planety nazwali później Śródziemnym. Technicy i inżynierowie wysłani w ten sposób na Ziemię powiększyli przejście dla maszyn i tak w ciągu kolejnych dwóch lat powstała okazała konstrukcja - odbiornik na tyle potężny, aby połączyć się z Featonem i móc przenieść część półwyspu. Pierwsza próba okazała się całkowitą porażką. W wyniku usterki nastąpił wybuch, w którym zginęło kilkanaście osób i gdyby nie upór En'Moynila projekt upadłby. Radca postanowił, że po naprawie osobiście podejmie kolejną próbę, odesławszy wcześniej cały pozostały personel na Faetona. Udało się i w jednej chwili na morzu pojawiła się nowa wyspa. Moynil poprzez wciśnięcie jednego przycisku zapewnił sobie miejsce w podręcznikach historii.\nPo ustabilizowaniu sferoportalu na Ziemię popłynęła rzeka wszelkiej maści badaczy, naukowców, a później także turystów. Euforia skończyła się po kilku latach, kiedy pobrano próbki, sporządzono mapy i w zasadzie odkryto, że na sąsiedniej planecie nie ma nic, czego nie byłoby na Faetonie. Zacofanie ziemskich braci okazało się dużo większe, niż początkowo przypuszczano, jednak rozwijali się szybko, więc postanowiono ze względów bezpieczeństwa utrzymać połączenie. Od tamtej pory liczba podróży na Ziemię znacznie się zmniejszyła, by w końcu ograniczyć się do krótkich służbowych wypadów.\nGdy wjechali w strefę przejścia Learena ogarnęło znajome uniesienie. Strefa przejścia - półwysep znajdujący się na dwóch planetach jednocześnie. Widok kopuły sprawił, że przeszedł go dreszcz emocji.\nZ samego jej szczytu wyrastał w górę ciemny szpic - szczyt odbiornika zbudowanego na Ziemi. Plan strefoportalu obmyślono tak, by po połączeniu odbiornik ziemski znalazł się dokładnie pośrodku kwadratu utworzonego przez nadajniki znajdujące się na Faetonie. Dopiero później w tym miejscu powstała nowa siedziba Centrum Kontroli.\nIlliara nie odzywała się przez całą drogę, ale czuł promieniujące od niej zadowolenie. Mimo wszystko uwierzyła mu. Znakomicie.\n- Nie doceniłeś Demiurga - przerwała ciszę, gdy do kopuły pozostało mniej niż dwie minuty lotu. Cały obiekt został otoczony przez oddziały wojska. W powietrzu unosiły się opancerzone skoczki, a nawet kilka superszybkich stivów.\n- I tak wolę wszystko sprawdzić - odparł.\nNiedługo potem otrzymali rozkaz zejścia na ziemię. Okazało się, że nawet radcy nie mają pozwolenia na wejście.\nNa szczęście zakaz Demiurga nie dotyczył Zasiadających i po okazaniu przez Illiarę stosownych dokumentów żołnierze przepuścili ich.\n- Wiedziałem! Kto jak kto, ale ja zorientowałem się w mgnieniu oka!\nProwadzący ich uczony nazywał się Iw'Nileem i był najbardziej denerwującym człowiekiem, jakiego Learen spotkał. Naukowiec bez przerwy paplał piskliwym głosem. Odkąd odebrał ich spod wejścia, a było to zaledwie kilka minut wcześniej, co najmniej dziesięć razy chwalił się swoim geniuszem i tym, że przewidział, jak wydarzenia się potoczą.\nJak taki kurdupel, mógł być tak bardzo nadęty? Nie znajdował na to odpowiedzi, wpatrując się w plecy Nileema, który żywo gestykulując rękami prowadził konwersację z samym sobą.\nZmierzali do serca kopuły zwanego po prostu Salą Główną. To właśnie w niej znajdowały się urządzenia odpowiadające za stabilność strefy przejścia.\nPomieszczenie okazało się mniejsze i dużo bardziej przeciętne niż mogłoby się wydawać. Większość jego powierzchni zajmowały komputery, przy których krzątały się trzy postacie w białych kombinezonach - dwaj mężczyźni i kobieta. Na widok przybyłych przerwali pracę.\nNileem jakby odczytał myśli gości, gdyż powiedział:\n- Nie to sobie wyobrażaliście, co? - westchnął. - Zawsze tak jest. Nie przejmujcie się. Każdy, kto tu przyjeżdża, na widok kopuły głupieje i zaczyna sobie wyobrażać, że w środku kryją się niestworzone cuda. A przecież przejście na Ziemię nie różni się niczym od całej reszty sferoportali. Jest tylko większe i potrzebuje znacznie więcej energii. Obsługa jest równie prosta. Nawet oni to potrafią - wskazał na odzianych w biel ludzi i zachichotał, jakby opowiedział świetny żart. Na twarzach techników pojawiły się sztuczne uśmiechy. Najwyraźniej był to typowy przejaw poczucia humoru ich przełożonego.\nLearen podchwycił temat.\n- A więc nawet ja mógłbym go obsługiwać? - spytał.\n- Nie przesadzajmy. Przestawiłbyś niewłaściwą dźwignię, wcisnął zły przycisk i zanim, byśmy się obejrzeli... BUUM! - wyrzucił kościste ręce w górę i zarechotał ponownie.\nIlliara wyglądała na znudzoną. Nawet nie próbowała udawać, że żarty naukowca są dla niej zabawne.\n- Ak, nic tu po nas. Chodźmy.\n- Jeszcze nie teraz - odparł Learen, po czym podszedł do wejścia i zamknął drzwi.\n- Co pan wyprawia? - mruknął Nileem z niezadowoleniem. Nie podobało mu się, że obcy rządzi się w jego królestwie. Nie czekając na odpowiedź ruszył ku drzwiom.\nW tej chwili w dłoni radcy pojawiła się broń, którą wymierzył w pierś naukowca.\nZapadła pełna zaskoczenia cisza. Każdy jednak zareagował inaczej. Illiara pobladła i zasłoniła usta, Nileem wybałuszył oczy, a na jego twarzy pojawiło się niedowierzanie. Kobieta-technik odruchowo rzuciła się do tyłu, ale potknęła się o krzesło i upadła z jękiem. Pozostali dwaj mężczyźni wymienili tylko spojrzenia.\n- Ak, co ty robisz? - wyszeptała z trwogą Illiara. Chciała do niego podejść, lecz zatrzymała się w pół kroku.\n- Ja... Przykro mi, ale musicie przeciążyć sferoportal - starał się wyglądać pewnie, ale w rzeczywistości jeszcze nigdy nie był tak przerażony. Jego plan kończył się na dotarciu do Centrum, a potem postanowił improwizować. Wiedział jedno, za wszelką cenę musiał zerwać połączenie z Ziemią. Wycelował w jednego z techników - Zaczynaj - zwrócił się do naukowca.\n- Nigdy! Postradał pan chyba zmysły!\n- Zabiję go, jeśli tego nie zrobisz - miał nadzieję, że uczony nie zechce go wypróbować, ale na to się zanosiło. Powiedzieć to jedno, zrobić, to zupełnie co innego. Czy rzeczywiście był na to gotów? Na morderstwo niewinnego człowieka? To oznaczało przekroczenie granicy i miało swoją cenę. Czy zdoła spojrzeć w oczy człowieka, którego trzymał na muszce i pociągnąć za spust? Nie wiedział.\nDrugi z techników zauważył wahanie radcy i zaczął powoli się do niego zbliżać. Szedł po łuku, aby móc dopaść go z zaskoczenia. Musiał tylko znaleźć odpowiedni moment. Z pomocą przyszła mu Illiara.\n- Learen! - powiedziała głośno, czym zwróciła jego uwagę.\nTeraz. Technik rzucił się w stronę radcy. Ten jednak dostrzegł ruch kątem oka i zanim zdążył pomyśleć, wystrzelił. Mężczyzna upadł. Na podłodze utworzyła się kałuża krwi.\nLearen przez chwilę z bezbrzeżnym zdumieniem spoglądał to na zwłoki to na trzymaną w ręce broń. W końcu przełknął ślinę. Nie chciał tego, ale stało się. Zebrał wszystkie siły, by powstrzymać drżenie dłoni.\n- Zaczynaj - powtórzył ochrypłym głosem. Tym razem wycelował prosto w głowę Nileema.\nNaukowiec momentalnie oblał się potem, a w jego oczach pojawił się strach. Mógł pozwolić na śmierć swoich podwładnych, lecz sam nie miał najmniejszego zamiaru umierać.\nNileem podszedł do konsolety i zabrał się do dzieła. Po nieskończenie długich minutach skończył. Spojrzał na radcę posępnie.\n- Gotowe. Teraz wystarczy tylko nacisnąć ten przycisk - wskazał na zielony klawisz. Zaczerpnął tchu i spytał błagalnie - Czy zdaje pan sobie sprawę z konsekwencji tego, co robi? - napotkał jednak nieustępliwe spojrzenie. Uczony westchnął - Cóż... najwyraźniej tak miało być.\nW tej chwili pomiędzy obu mężczyzn wkroczyła Illiara.\n- Nie - powiedziała twardo. - Nie pozwolę ci na to, Learen. Ty naprawdę oszalałeś. I do tego okłamałeś mnie. Wykorzystałeś. Nigdy bym nie przypuszczała, że staniesz się zdrajcą i do tego morder...\n- Zamknij się, kochanie - przerwał jej. Starał się panować nad sobą, ale na pierwszy rzut oka widziała, że jest wściekły. - Nigdy cię nie okłamałem. Byłem rozdarty i dokonałem wyboru. Tyle tylko, że wybrałem Ziemię. Mieliśmy swoją szansę i zmarnowaliśmy ją. Nie pozwolę, aby to się powtórzyło. Ziemia zasługuje na coś więcej, niż jarzmo naszej głupoty.\n- Posłuchaj siebie! To, co planujesz, jest po stokroć gorsze od wszystkiego, co mogłoby spotkać twoich ukochanych dzikusów! Chcesz skazać cały świat na wymarcie? Wciąż możemy uratować Faetona.\nPrzez chwilę myślała, że te słowa do niego dotarły. Nadzieja jednak zaraz prysła.\n- Featon, który kochałem już nie istnieje. Zniszczyłaś go ty i tobie podobni. Nieokiełznani w swej pazerności. Na Ziemi dostrzegam zalążki tej samej wspaniałości. Wspaniałości, której nie dam wam zdeptać!\n- Jeśli to zrobisz, to też umrzesz.\n- Jestem na to gotów.\nTechnicy i uczony przysłuchiwali się tej wymianie zdań z fascynacją przemieszaną z lękiem. Illiara rozłożyła ręce w pytającym geście.\n- I co teraz? Przecież oboje wiemy, że mnie nie zabijesz.\n- Nie kuś losu! - warknął. - Sama powiedziałaś, że stałem się mordercą.\nNie czekając na odpowiedź ruszył do przodu. Brutalnie ją odepchnął i podszedł do konsolety. Nileem przezornie się odsunął. Przed wciśnięciem klawisza Learena powstrzymał szloch Illiary.\n- Nie rób tego! Błagam cię! Jeśli mnie kochasz, jeśli kiedykolwiek mnie kochałeś, nie rób tego...\nNa moment ich spojrzenia się spotkały i przez te parę sekund było jak dawniej. Kiedy jeszcze nie mogli żyć bez siebie, a świat wypełniały jasne kolory. A potem czar prysnął wraz z nadejściem cichego jak śmierć szeptu:\n- Kocham cię, Illiaro, ale jest już za późno.\nBiegł korytarzem. Wciąż ścigały go echa rozpaczliwych krzyków Illiary. „Nienawidzę cię!". Pewnie już go szukali. Przy odrobinie szczęścia nikt nie wpadnie na to, że zamiast na zewnątrz, skieruje się na najniższe poziomy budowli.\nZa parę minut przejście ostatecznie się zamknie. Na ponowne uruchomienie nie starczy czasu. Faeton został odcięty. Jednak nie do końca, gdyż pozostał jeszcze jeden portal, o którym zapomniano dawno temu. Learen rozpaczliwie trzymał się myśli, że wciąż jeszcze działa. To była jego jedyna szansa.\nNa skrzyżowaniu skręcił w lewo, a potem zbiegł w dół po schodach. Mijał rzędy drzwi, pobieżnie lustrując umieszczone na nich tabliczki, w poszukiwaniu tych właściwych.\nTo musi gdzieś tu być. Musi!\nNagle zatrzymał się i cofnął parę metrów. Są. Wypełniła go ulga, a do oczu napłynęły łzy. Z cichym sykiem drzwi rozsunęły się, ukazując konstrukcję, której szukał.\nPo przejściu o mało co nie wpadł do wody. Wyspa zniknęła. Przynajmniej materialnie. Pozostał po niej jedynie mglisty półprzeźroczysty obraz.\nLearen stał na niewielkiej metalowej konstrukcji - platformie odbiornika wysłanego w kapsule na Ziemię. Była noc. Spojrzał w niebo w poszukiwaniu Faetona. Nie udało mu się.\nZe smutkiem uniósł broń i trzema strzałami dopełnił akt ostatecznego pożegnania. Odbiornik zmienił się w kupę martwego metalu. Po stu latach nie pozostanie po nim nawet ślad.\nBroń wyrzucił do wody.\nSpojrzał w stronę miejsca, gdzie niegdyś znajdowała się plaża. Niestety nie zdołał przebić wzrokiem ciemności. Pozostało mu mieć nadzieję, że Iker spełnił jego prośbę.\nNie namyślając się wiele, skoczył w atramentowe odmęty.\nRybak siedział na wzgórzu i obserwował rozświetloną Atlantydę. Od jakiegoś czasu widział ją niewyraźnie. Może to jego wzrok? Nie był już taki jak kiedyś.\nZnad morza wiało przyjemne ciepłe powietrze, lecz Iker nie zwracał na to specjalnie uwagi. Cały dzień rozpamiętywał ostatnią rozmowę z Atlantydem.\nTo było pożegnanie. Oczywiście spełnił prośbę Learena i zostawił łódkę na brzegu wyspy, ale wątpił, czy będzie z niej użytek. Zbyt dobrze znał życie. W oczach wyspiarza nie dostrzegł nadziei. Atlantyd nie wierzył, że jeszcze się spotkają.\nCoś jednak kazało mu tu przyjść i czekać na... Właściwie na co? Od kilku godzin wyglądał w morze, próbując wypatrzeć cokolwiek. Bezskutecznie.\nW końcu przysnął.\nObudził go jakiś odgłos. Natychmiast otworzył oczy i zobaczył w świetle wstającego dnia sylwetkę mężczyzny, wciągającego na piasek łódź. Przetarł oczy, aby upewnić się, że to nie sen.\nMężczyzna pomachał do niego. Rybak z głośno bijącym sercem wstał i ruszył w stronę przybysza. Wypełniała go radość, bo nagle zrozumiał, że niemożliwe dokonało się.\nSchodził w dół zbocza, skąpany w promieniach słońca, by powitać przyjaciela.\nParę dni później, gdy siedzieli na tym samym wzgórzu, Faeton eksplodował. Atlantyda zniknęła w bezgłośnym wybuchu. Powódź czerwonego światła zalała niebo, a gdy się skończyła, wyspy już nie było.\nLearen do końca swoich dni zastanawiał się, jak to możliwe, że obraz Faetona mimo zniszczenia odbiornika pozostał na Ziemi do końca. Nigdy nie wierzył w Boga ani siły nadprzyrodzone, ale z biegiem czasu doszedł do wniosku, że być może, gdzieś tam istnieje siła, która chciała, aby był choć jeden świadek tej niewyobrażalnej tragedii.\nTa wiara przynosiła ulgę i pozwalała znieść ciążącą na nim winę.\nSześć lat później Learen zachorował i zmarł. Był to jednak najszczęśliwszy okres w jego życiu. Zdążył opowiedzieć Ikerowi całą historię. Ten zaś przekazał ją swoim potomkom i nakazał, by oni czynili to dalej, żeby pamięć o Atlantydzie nigdy nie zaginęła.\nLearen pragnął, aby ludzie pamiętali o marzeniu zwanym Faeton i stworzyli jeszcze wspanialsze.\nMarzenie o imieniu Ziemia.\nFaeton jest to nazwa hipotetycznej planety, która mogła istnieć między Marsem a Jowiszem w miejscu, gdzie obecnie znajduje sie pas asteroid. Współcześnie kwestionuje się możliwość istnienia planety w tym miejscu, jednak koncepcja ta nie została porzucona. Nazwa "Faeton" pochodzi z mitologii greckiej od imienia syna boga słońca Heliosa, który został strącony piorunem przez Zeusa.\nPierwszą pisemną wzmiankę o Atlantydzie zamieścił Platon. Jak opisuje w swoim dziele (Timaios, 23-25; Kritias, 123-126) Atlantyda na skutek zepsucia moralnego swoich mieszkańców zapadła się w ciągu jednej doby w głąb morza.\nEferelin Rand · dnia 04.07.2011 07:47 · Czytań: 1498 · Średnia ocena: 5 · Komentarzy: 10\nEferelin Rand dnia 04.07.2011 08:06\nTym razem coś z gatunku SF. Tekst pochodzi z 2007 r.\nSceptymucha dnia 04.07.2011 17:59\nBardzo fajne. Szkoda głównego bohatera.\nMaximumRide dnia 04.07.2011 20:53\n,,Nazajutrz Learen udał się rankiem na Ziemię.,,\ndziwny szyk według mnie. Może lepiej: Nazajutrz, rankiem...\nAlbo bez tego: rankiem\nBardzo ładne i ciekawe opowiadanie.\nI ja tu czuję przesłanie. Żebyśmy nie skończyli jak ci Atlantydzi. Z własnej głupoty, pazerności i chciwości. Bardzo ciekawy pomysł i dobrze przedstawiony. Ja się nie nudziłam.\nOpisałeś to wszystko bardzo dokładnie, płynnie.\nTekst jest jednym z tych, co niosą ze sobą coś ważnego.\nAzazella dnia 05.07.2011 08:45\nInteresujący tekst, bez większych potknięć i zgrzytów. Czyta się dobrze bo i pomysł miałeś całkiem fajny . Podobał mi się sposób w jaki opisałeś rzeczywistość. Nawet miejsce na przesłanie się znalazło. Dobra robota . Pozdrawiam\nEferelin Rand dnia 05.07.2011 14:26\nDzięki za poświęcony czas i za opinie. Cieszę się, że opowiadanie przypadło wam do gustu.\njulanda dnia 05.07.2011 23:41 Ocena: Świetne!\nTo jest świetne! Co mam napisać? Może zapytam, czy Faeton tak się odmienia: Faetona? Nie Faetonu? Teraz już wszystko rozumiem, absolutnie wierzę teraz, że tak było, ale numer, dzięki, a może jesteś potomkiem tego rybaka, nie, jesteś raczej prapra...prawnukiem Atlantyda, tylko nie wspomniałeś, że miał dziecko z ziemianką. ;-) Super, pozdrawiam!\nWasinka dnia 05.07.2011 23:53\nTak to już często bywa, że przewidującym naukowcom się nie wierzy...\nZgrabnie ukazana koncepcja na podstawie wzmianki Platona. Z przekazaniem ważnych prawd i z walką o swe przekonania. Myślałam nawet, że bohater zginie w ich obronie.\nPo raz kolejny opisujesz trudne relacje małżeńskie, jak zauważyłam... Smutne to obrazki (ale prawdziwie pokazane). Wiążesz to, co jednostkowe, z tym, co ogólnoludzkie.\nParę przykładów potknięć małych:\nDziś opowiem wam niezwykłą historię(,) moi uczniowie\nTo zaskakujące(,) jak słowo\nTo zresztą dotyczy każdego ze zgromadzonych(.) - (Ś)miech natychmiast ucichł\ndoprowadziła nasze, wspaniałe niegdyś społeczeństwo - albo w ogóle nie dałabym przecinka, albo dwa (drugi po "niegdyś)\nprzeważyło szalę(.) - (P)odeszła do niego i ujęła jego twarz - nieco wpada na siebie niego/jego\na tobie jest przykro? - (P)odszedł\nTy żmij... - (U)derzyła do w twarz (zerknij pod tym kątem na cały tekst, bo potem już tego typu potknięć dialogowych nie wypisywałam, a jest ich jeszcze trochę)\nMimo to spytał, doskonale znając odpowiedź ( : )\nprzekraść się na brzeg, by skraść - przekraść/skraść\nzapewne nazwał by takiego człowieka - nazwałby\noczyma wyobraźni widział siebie, jako - bez przecinka\nZnając potęgę mieszkańców wyspy(,) nawet\nnie uczyniła nic(,) by pomóc mężowi\nopowieść o tym, jak cudem uniknął śmierci(,) szybko obiegła\nwtargnął do środka(,) w mgnieniu oka przeistaczając\nobecnie pracował(,) korzystając\nopadł na deski(,) ciężko dysząc\nich znajomość, ani jak zażyła – przecinek zbędny\nlecz to(,)co najistotniejsze(,) pozostało\nmówił coś do Illiary(,)żywo gestykulując\nspytał i(,) nie czekając na odpowiedź, obrócił się(,) by odejść\nWidząc szok i niedowierzanie męża(,) Illiara\nNie czuł ani ulgi(,) ani radości\nIstnieje szansa, aby je uratować(,) i chcemy\n(R)ozejrzał się rozpaczliwie w oczekiwaniu, choćby iskierki – przecinek niepotrzebny\nPomożesz nam, Ak? – spytała? – kropka, zamiast drugiego znaku zapytania\nLitość za to, jak nisko upadł(,) i wzgardę\nZbyt słaby(,) bo zrobić to – by\ni(,) powłócząc nogami(,) ruszył\nspytał się w myślach / zatopiony w myślach – powtórzenie\nŚwiadomość, że prawdopodobnie ogląda go po raz ostatni(,) przepełniała\nKap, kap jedna po drugiej – jakoś mi tu to kap, kap wystaje…\nwiele rzeczy stało się dla mnie jasne – niezgrabnie\na ponowne uruchomienie przejścia, może – przecinek zbędny\npatrząc na nią bezpośrednio(,) trzeba\nzarówno nadajnik(,) jak i odbiornik\nGdy wjechali w strefę przejścia(,) Learena\nprzewidział, jak wydarzenia się potoczą. / Jak taki kurdupel, mógł być – bez przecinka po kurduplu; powt. „jak”\nżywo gestykulując rękami(,) prowadził\ndużo bardziej przeciętne(,) niż mogłoby\nzanim, byśmy się obejrzeli – bez przecinka\nNie czekając na odpowiedź(,) ruszył\nw oczy człowieka, którego trzymał na muszce(,) i pociągnąć za spust\nto na zwłoki(,) to na\nPo nieskończenie długich minutach skończył – nieskończenie/ skończył\nna coś więcej, niż jarzmo – przecinek niepotrzebny\nFeaton, który kochałem(,) już nie\nNie czekając na odpowiedź(,) ruszył do przodu (powtarzają ci się czasem wyrażenia, np. to tutaj już było wcześniej, podobnie jak „żywo gestykulując rękami” czy „po czym”, spójrz sobie)\nlustrując umieszczone na nich tabliczki w poszukiwaniu – niepotrzebny przecinek\njulass dnia 06.07.2011 04:00\nmieszkaniec Atlantydy to chyba będzie raczej Atlanta niż Atlantyd...\nno o mnie się podobało... początek nieco skojarzył się z rodzicami supermana ale widocznie niedocenienie naukowców wszędzie wygląda tak samo... czytało się płynnie chociaż nieco przewidywalnie się zrobiło gdzieś w połowie ale to nie przeszkodziło zbytnio w lekturze\nEferelin Rand dnia 06.07.2011 12:03\nWasinko, za tę tytaniczną pracę nad tekstem i cenne wskazówki, jeśli się kiedyś spotkamy, masz u mnie kawę/herbatę/piwo/inne - co wolisz. Podobnie jak w przypadku "Bogowniczego" ze względu na upływ czasu te oczywiste błędy, były dla mnie niedostrzegalne - czeka mnie trochę poprawiania.\nJulando, podczas pisania jakoś naturalnie przyjęła mi się odmiana "Faetona", ale po zastanowieniu i zastosowaniu analogii do innych wyrazów, rzeczywiście wychodzi chyba na to, że forma "Faetonu" będzie tą poprawną.\nJulass, zetknąłem się w różnych tekstach z obiema formami, ale ani głowy ani nawet palca nie dam za to, która jest właściwa.\njulass dnia 07.07.2011 03:35\nja to tak podszedłem do tego że jak w tekście jest że Atlantyd coś tam zrobił to za bardzo mi brzmi że to wyspa robiła więc dla rozróżnienia Atlanta lepiej


Uprawa herbaty w Chinach\nWedług legendy, jej odkrywcą jest cesarz Shennong, który uważany jest za patrona rolnictwa i medycyny. Przez długi okres czasu herbata stosowana była jedynie w przypadku chorób. Wraz z upływem czasu stała się popularnym napojem, lecz stać na nią było jedynie arystokrację. W trakcie panowania dynastii Tang ( złoty wiek kultury chińskiej) nastąpił rozwój kultury herbacianej. To właśnie w tym okresie spisano „Księgę herbaty”, która zawierała wszelkie możliwe informacje o tej roślinie- jej odmiany, sposób parzenia, a także metody obróbki.\nProces zbierania jest długotrwały. Dla pozyskania 1 kilograma czystej herbaty należy zerwać blisko 3 tysiące liści. Tylko ręczne zbiory, przeprowadzone przez wykwalifikowanych pracowników gwarantują doskonałą jakość. Krzewy przygotowywane są w specjalnych szkółkach, następnie po osiągnięciu odpowiedniej wysokości przesadzane są na plantacje. Pierwsze zbiory możliwe są po upływie 4-6 lat- to wtedy wypuszczają młode pędy.


Współczesne bujutsu i budo – AIKIDO BLOG\n„Japońskie sztuki i szkoły walki – Tom 3 – Współczesne bujutsu i budo”\nwymiary: 180×255 mm\npolskie wydanie: Diamond Books, 2007 r.\nOstatnia część tryptyku o japońskich sztukach walki. Tytuł wpasowuje się w konwencję zakreśloną przez poprzednie opracowania. Tak więc mamy w części pierwszej opisane tło historyczne – są to rozdziały „Powstanie nowoczesnej Japonii” i „Ekspansjonizm i czasy późniejsze”.\nCzęść druga książki, bardziej obszerna, to współczesne dyscypliny. Najpierw charakterystyka Bujutsu i Budo. Potem omówione współczesne bujutsu: Batto-jutsu, Keijo-jutsu, Taiho-jutsu, Keibo soho, Hojo-jutsu i Toshu-kakuto.\nwspółczesne formy bu-jutsu stosowane w policji: jest nawet kij i krępowanie sznurem\nKolejne rozdziały to monografie najpopularniejszych współcześnie form budo. Są to: Kendo, Judo, Karate-Do, Aiki-Do, Nippon Shorinji Kempo. Ostatni rozdział omawia pozostałe jego współczesne formy (Kyudo, Naginata-do, Juken-do). Całość kończy epilog „Przyszłość współczesnego budo”.\nwidoczne na zdjęciach mistrzostwa Japonii w bagnecie (Juken-do)\nJeśli chodzi o temat Aikido to rozdział ma 10 stron, ale prawie połowę w nim zajmuje wprowadzenie (autor sięgnął aż do idei neokonfucjańskich w wersji Chu Hsiego) i geneza Daito-ryu. Było to poniekąd konieczne z racji powiązań Sokaku Takedy i Morihei Ueshiby. Jest o ai, ai-ki i ki-ai oraz ki oczywiście. No i rzecz jasna o istocie i celach aikido. Jest to trochę inne ujęcie tematu niż jestem przyzwyczajony czytać z racji tego że autor opisuje Aikido nie z pozycji praktyka tej sztuki ale badacza i historyka. Z tego powodu dobór składowych elementów dla prezentacji zagadnienia dla mnie nie jest satysfakcjonujący. To już nawet nie chodzi o założenia techniczne, bo to nie ten typ książki, ale brakuje rzeczy istotnych które miały wpływ na kształtowanie się aikido.\nJak oceniam książkę? Bardzo dobrze, choć mam jedną wątpliwość. Napisane jest że Shinwa taido jest połączeniem sportu i samoobrony. Być może jest coś takiego, ale oryginalne Shinwa taido (Shin’ei Taidō) to aiki-budo pokazywane przez Noriaki Inoue pod swoją nazwą. Uważam za konieczne wspomnieć o tym, bo w internecie można spotkać i jedną i drugą formę i narazić się na dysonans poznawczy. Poza tym jednym spostrzeżeniem nie śmiem polemizować z opinią badacza tej klasy.\nNa pewno książka może być najciekawsza spośród całej serii dla większości z nas ponieważ skupia się na dyscyplinach które są ćwiczone obecnie masowo.\nZbieranie informacji z wielu źródeł i ich weryfikacja jest zajęciem żmudnym, Donn F. Draeger po raz kolejny zrobił kawał świetnej roboty.


Liturgia Kościoła - Jaki nowy ruch liturgiczny?\nWspółczesny katolik spoglądający na życie liturgiczne, ale także niezrzeszony baczny obserwator Kościoła, mógłby nabrać przekonania, że jedność wyznawców Jezusa Chrystusa skupionych wokół papieża ma tylko pozorny charakter. Zamiast bowiem wzmocnienia jedności, co ostatecznie było intencją Benedykta XVI, gdy ogłaszał w 2007 roku dokument Summorum Pontificum dotyczący sprawowania Mszy świętej wedle mszału zatwierdzonego po Soborze Trydenckim, mamy natomiast wrażenie, że zarysował się nowy, jeszcze większy podział. Bo oto z jednej strony dochodzą do głosu ci, którzy z nostalgią wracają do tak zwanej Mszy trydenckiej, kwestionując dokonania Soboru Watykańskiego II, a z drugiej strony ci, którzy z kolei odrzucają historię Kościoła i zaczynają ją tworzyć dopiero po latach sześćdziesiątych minionego wieku. Zarówno pierwsze, jaki i drugie podejście jest zdecydowanie błędne, ale wskutek agresywnego charakteru sprawia, że przekrzykuje sposób myślenia współczesnego Kościoła. Aby nie chodzić po peryferiach, należy zapytać, na czym opiera się aktualna teologia Eucharystii. I oczywiście przy tej okazji jednoznacznie wskazać na kierunek wciąż zapowiadanego – przynajmniej przez niektórych – nowego ruchu liturgicznego.\n1. Rys chrystologiczny Mszy świętej.\nIstnieje niebezpieczeństwo, że w tych dyskusjach nad kształtem współczesnej liturgii zacznie pomijać się jej zasadniczy rys. A jest ona przecież realizowaniem kapłańskiego urzędu Jezusa Chrystusa, czyli stanowi dzieło Chrystusa-Głowy oraz zjednoczonej z Nim wspólnoty Kościoła – Jego Mistycznego Ciała. Wynika z tego, że każda Msza święte nie jest jedynie miejscem obnażania się subiektywnych poglądów i zachowań współczesnych sympatyków liturgii, ale posiada przede wszystkim rys chrystologiczny. Innymi słowy, w centrum Mszy świętej stoi osoba i zbawcze dzieło Jezusa Chrystusa, który zaprasza do wspólnoty ze sobą i wszystkich ochrzczonych angażuje w modlitwę. Liturgia definiuje się jedynie wtedy, gdy ma charakter społeczny oraz nie traci z pola widzenia misterium męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa.\n2. Msza święta Ofiarą.\nPrzywołane na początku artykułu, obecne na łonie Kościoła, krzykliwe frakcje spierają się o to, czy Msza świętą jest jedynie Ucztą, czy też może Ofiarą. Ci, którzy chcieliby na powrót przesunąć ołtarz do ściany prezbiterium twierdzą, że w kontekście Eucharystii można wskazywać tylko na jej ofiarniczy wymiar. Natomiast zwolennicy nieograniczonej wolności w liturgii, obwieszczonej rzekomo po Soborze Watykańskim II, przekonują, iż jedynie uczta może być synonimem Mszy świętej. I znowu te skrajne głosy zacierają prawdziwy obraz świętych czynności. Aby zrozumieć naturę Eucharystii, należy uważnie czytać Pismo Święte. Skoro Msza święta narodziła się na Ostatniej Wieczerzy i nawiązuje do zgromadzeń synagogalnych, to ma również swoje wytłumaczenie już w Starym Testamencie. A w nim kult oddawany Bogu łączył w sobie zarówno ofiarę, jak i ucztę. Ze zwierząt składanych Panu część przeznaczano na ofiarę, część natomiast na następującą po złożonej ofierze ucztę. Przeto Mszę święta należy rozumieć integralnie: jako Ofiarę, która zawsze kończy się Ucztą.\n3. Odnowa Mszy świętej w świetle Konstytucji Sacrosanctum Concilium.\nJakkolwiek od wydania w dniach Soboru Watykańskiego II Konstytucji o liturgii świętej minęło blisko pięćdziesiąt lat, jednak wcale nie została ona w pełni wcielona w życie. Współcześnie poszukuje się wzorca do reformy liturgii, a tymczasem należałoby wniknąć głębiej w treść przywołanego dokumentu. Dlaczego? Gdyż był on w dużej mierze pokłosiem rodzącego się i dojrzewającego w minionym wieku ruchu liturgicznego, a także wyrazem nie tylko uwspółcześnienia Kościoła, lecz również jego powrotu do źródeł. Konstytucja o liturgii wskazuje i we właściwy sposób podejmuje tezy lansowane przez obie – często przeciwnie nastawione do siebie – wspomniane już frakcje. Podkreśla, że w liturgii – troszcząc się o uświęcenie człowieka – należy oddawać cześć Bogu, wydobywając przy tym ze skarbca wiary stare i nowe elementy. Nie wolno nam natomiast tworzyć ideologii ograniczającej się jedynie do zewnętrznych form, która nie wiedząc dlaczego, pomija teologię.\nW trosce o właściwy kształt Mszy świętej warto wskazać na jej istotę. Monopolizacja liturgii, która w pewnym sensie była konieczna w XVI wieku, na Soborze Watykańskim II została zastąpiona przez jej pierwotne rozumienie. Stała się ona na powrót czynnością całego Kościoła, a nie tylko aktem zarezerwowanym dla wąskiej grupy. Prawdziwa bowiem natura Mszy świętej domaga się, aby w jej sprawowanie włączali się wszyscy uczestnicy: duchowni i świeccy. Każdy z nich podczas Eucharystii ma do spełnienia właściwą dla siebie rolę, która wynika z przyjętych święceń lub powierzonych zadań.\nWobec wielu dyskusji, które toczą się w Kościele i uzewnętrzniają zwłaszcza na rozmaitych forach internetowych lub niszowych czasopismach, konieczne jest wskazanie właściwego kierunku dla współczesnej reformy liturgicznej. Może zaprezentowane w tym artykule myśli staną się przyczynkiem do uświadomienia czytelnikom, że nie warto chodzić po peryferiach Kościoła i fascynować się skrajnymi oraz teologicznie wątpliwymi poglądami, lecz uobecniać Chrystusa poprzez właściwe rozumienie i sprawowanie Mszy świętej. A odpowiadając na pytanie postawione w tytule artykułu, należy wskazać na konieczność dalszego realizowania założeń ciągle aktualnego nowego starego ruchu liturgicznego.


13 września 2017 budowa domów No comments\nJuż dawno skończyły się czasy, kiedy mając działkę budowlaną, można było po prostu postawić na niej dom według własnego uznania i zamysłu. Obecnie, żeby to zrobić, należy udać się do biura projektów, w którym musi zostać wykonany odpowiedni projekt przez zawodowego architekta. Można obawiać się, ile zajmie to czasu i jak bardzo będzie kosztowne, jednak w praktyce często okazuje się, iż jest to rozwiązanie znacznie korzystniejsze, niż własne pomysły i chałupnicze wykonanie. Biura projektów oferują bowiem zarówno gotowe rozwiązania i plany, które można sobie wybrać z katalogu, jak i mogą zaproponować indywidualne projekty. W pierwszym rozwiązaniu wszystko załatwione jest właściwie od ręki i po wybraniu najbardziej przypadającego do gustu schematu domu oraz jego ewentualnych drobnych modernizacjach, można przejść już do finalizowania transakcji i budowy. W drugim przypadku, choć trwa to dłużej, pojawia się możliwość wykonania planu domu idealnie dopasowanego do jego mieszkańców i ich potrzeb, a nie stworzonego ogólnie, pod gusta różnych osób. Kiedy już projekt jest gotowy, także w tym przypadku można przejść do jego finalizowania.


Wisła przegrywa z Siarką Tarnobrzeg – Portal Informacyjny o Sandomierzu\nWisła przegrywa z Siarką Tarnobrzeg\nWisła Sandomierz przegraną 1-2 (1-2) z Siarką Tarnobrzeg rozpoczęła sezon III ligi gr. IV 2019/20. Wiślacy prowadzili od 33. minuty po golu Krzysztofa Zawiślaka, jednak przed przerwą gospodarze zdołali zdobyć dwie bramki za sprawą Krzysztofa Ropskiego.\nCałe spotkanie można skwitować popularnym zdaniem „z nieba do piekła”. Piłkarze Wisły Sandomierz dobrze radzili sobie z zespołem spadkowicza z II ligi. Potwierdzeniem tego była sytuacja Zawiślaka w 26. minucie. Skrzydłowy wiślaków przejął futbolówkę po fatalnej interwencji zawodnika gospodarzy, jednak oddał minimalnie niecelny strzał. Dwie minuty później Marcel Tyl w dogodnej odległości uderzył celnie, ale skutecznie, choć z drobnymi problemami, interweniował Hieronim Zoch. W 33. minucie wzorowo wyprowadzony kontratak przez Michała Jeziorskiego trafieniem zakończył Zawiślak. Mimo utraty gola gospodarze, nie wykazali się większą aktywnością. Niestety defensywa sandomierzan „nie błysnęła” w 42. minucie. Złe ustawienie przed bramką Szymona Pietrasa oraz gapiostwo Patryka Wilka skrzętnie wykorzystał Krzysztof Ropski, pakując piłkę głową do siatki. O ile stratę jednej bramki tuż przed przerwą można jeszcze wybaczyć, to to, co się wydarzyło kilkadziesiąt sekund później już trudno nazwać. W 43. minucie Siarka przeprowadza niemal kopię bramkowej akcji wykonaną chwilę wcześniej, jednak z drugiej strony boiska. Ponownie do piłki wyskoczył Ropski, ale tym razem w obronie zaspał Hubert Wojsa, i napastnik rywali bez większych problemów drugi raz pokonał Pietrasa.\nDo przerwy sytuacja wiślaków wyglądała źle, ale nie beznadziejnie. Niestety szybko, bo już w 48. minucie, zmieniła się ona w dramatyczną. Za dosłownie głupi, brutalny faul w środkowej strefie boiska Hubert Wojsa został wyrzucony z boiska. W 53. minucie Pietras znakomicie obronił groźny strzał Pawła Mroza. W odpowiedzi dogodnej okazji nie wykorzystał Jarosław Piątkowski, którego strzał został zablokowany. W 64. minucie Mróz ponownie stanął przed szansą na zdobycie gola, ale i tym razem górą był Pietras. Dziewięć minut później Piątkowski znakomicie przymierzył z rzutu wolnego, jednak z dużym trudem Zoch zdołał odbić piłkę za linię końcową. Chwilę później w boczną siatkę trafił Wilk. Na sześć minut przed końcem meczu stan liczbowy wyrównał się, gdyż za drugą żółtą w konsekwencji czerwoną kartkę plac gry opuścił Jakub Głaz. Nawet doliczone przez arbitra cztery minuty nie wpłynęły na zmianę wyniku, i to gospodarze cieszyli się z pierwszego kompletu punktów.\nfot: fb Siarka Tarnobrzeg\nPodobne wpisymeczmiastopiłka nożnaSandomierz\nKawalerka do wynajecia w sandomierzu\nCzwarty koncert XXX Sandomierskich Wieczorów Organowych\nWypadek w Łoniowie


Regular price zł109.90 -zł43.96 Price zł65.94\nBluzka SHANNON white\nRegular price zł99.90 -40% Price zł59.94\nSzal PEPITKA black/white z...\nRegular price zł79.90 -30% Price zł55.93\nGarnitur FEMME red\nRegular price zł279.90 -40% Price zł167.94\nKoszula RIBBON white collar\nRegular price zł109.90 -50% Price zł54.95\nRegular price zł129.90 -30% Price zł90.93\nSukienka MELINDA claret\nRegular price zł109.90 -40% Price zł65.94\nKombinezon SPECIAL OCCASION...\nRegular price zł139.90 -40% Price zł83.94\nSukienka GOLD CHAIN black\nRegular price zł89.90 -40% Price zł53.94\nSukienka LUNA DRESS black\nRegular price zł149.90 -50% Price zł74.95\nSukienka Mallory black z...\nWłoska spódniczka w kratkę...\nRegular price zł99.90 -50% Price zł49.95\nSukienka AGNES PEARL red\nRegular price zł129.90 -40% Price zł77.94\nSukienka SHOW GO ON red\nRegular price zł139.90 -50% Price zł69.95\nSukienka welurowa MATHILDA...\nRegular price zł119.90 -40% Price zł71.94\nSukienka SPARKLE DRESS red\nRegular price zł129.90 -50% Price zł64.95\nSukienka SPARKLE DRESS...\nSukienka CRAZY NIGHT silver\nRegular price zł119.90 -50% Price zł59.95\nSukienka LONG DRESS black\nRegular price zł189.90 -40% Price zł113.94\nSukienka LONG DRESS red\nSukienka SHINING STAR...\nRegular price zł219.90 -40% Price zł131.94\nSukienka SHINING STAR silver\nTunika swetrowa CLASSY red...\nRegular price zł79.90 -40% Price zł47.94\n[:pl]Szafa pełna ubrań utrzymanych w najnowszych trendach nie musi być wcale droga. Sposobem na jej sukcesywne uzupełnianie mogą bowiem być ubrania z wyprzedaży, które oferowane są w atrakcyjnych cenach, dostępnych na każdą kieszeń. Dlatego, jeśli nie chcesz ominąć gorących okazji zakupowych, zaglądaj regularnie do tej kategorii naszego sklepu, gdzie znajdziesz wysokiej jakości ubrania w niższych cenach, dzięki którym bez problemu uzupełnisz swoją szafę.\nOkazje zakupowe dla każdego\nKażdy z nas lubi czuć, że znalazł prawdziwą okazję. Dlatego też w tej kategorii naszego sklepu można znaleźć wiele różnorodnych ubrań w świetnych cenach. Zarówno nasze miękkie sweterki, które otulają ciało, jak i eleganckie bluzki będące świetną bazą dla stylizacji, a także stylowe sukienki, w których każda kobieta poczuje się wyjątkowo i wiele innych ubrań. Do tego u nas wyprzedaż trwa przez cały rok, dzięki czemu możesz z niej skorzystać, kiedy tylko masz ochotę i znaleźć prawdziwą perełkę w obniżonej cenie.\nPełnowartościowe ubrania z wyprzedaży\nCzy ubrania w obniżonej cenie są gorsze? Takie pytanie zadaje sobie wiele kobiet, napotykając na modne ubrania na przecenie. Odpowiedź brzmi: NIE! Wszystkie ubrania na wyprzedaży to pełnowartościowe produkty, które muszą się sprzedać, aby zrobić miejsce dla nowych modeli. Dzięki takiemu rozwiązaniu zyskują wszyscy - możemy wprowadzać nowe produkty do oferty naszego sklepu, odpowiadając na potrzeby klientów, a Ty możesz kupić wymarzone ubrania jeszcze taniej.\nSpiesz się i nie przegap okazji zakupowych\nUbrania z wyprzedaży są wyjątkowe, ponieważ w wielu przypadkach to ostatnia szansa na to, aby zakupić je w naszym sklepie. W związku z tym ich ilość i dostępność jest znacznie ograniczona. Dlatego też, jeśli coś Ci się spodoba, nie czekaj, skorzystaj z naszej oferty i nie daj się wyprzedzić innym, którzy tak, jak Ty polują na modę na przecenie!


Sposób na zdrowe i lekkie nogi. Jak wybrać skuteczny lek na żylaki? - Zranic zyly w stawach\nW ty zakresie potrzebna jest stała i ścisła współpraca z lekarzem, celem wyboru właściwej metody i kontrolowania przebiegu leczenia. Dysfunkcje w jego obrębie nie dotyczą już wyłącznie osób starszych.\nW przypadku bólu silniejszego wskazane są doustne lub doodbytnicze formy leków.\nMożliwe są także zastrzyki tych leków do, lub w okolice, bolącego stawu ten sposób nie powinien być jednak wykorzystywany często. W przypadku silnych bólów, niereagujących na leki podawane wcześniej wymienionymi sposobami, stosuje się dożylne zastrzyki środków przeciwbólowych.\nKażdy wymieniony sposób podawania tych leków ma swoje wady i zalety, a dobór właściwej metody należy omówić z lekarzem. Najczęściej stosowanym lekami są leki nieopioidowe — np.\nCo oznacza ten guzek kości ogonowej? Witam, jak najbardziej opisane przez Pana objawy mogą wskazywać na torbiel włosowąnazywaną również torbielą pilonidalną.\nDo tej grupy należą także niektóre leki immunosupresyjne np. Leki immunosupresyjne stosowane są w chorobach autoimmunologicznych, mają one za zadanie osłabienie tych procesów, tak żeby nie powodowały one spustoszeń w organizmie. Dużą grupę leków o działaniu immunosupresyjnym i przeciwzapalnym stanowią wcześniej wymienione pochodne hormonów steroidowych. Są to leki bardzo skuteczne, często niezastąpione, ale ich długie stosowanie może wywołać poważne skutki uboczne.\nO ich wystąpieniu należy natychmiast poinformować lekarza.\nDolegliwości nasilają się zwykle pod koniec dnia lub w nocy, a u kobiet także w trakcie miesiączki.\nNiektóre leki, kupowane bez recepty nie mogą być przyjmowane z innymi lekami, które wcześniej zacząłeś stosować. Jeśli nosisz się z zamiarem zastosowania nowego leku kupionego bez recepty, zapytaj lekarza, czy nie widzi przeciwwskazań do jego stosowania. Rehabilitacja Rehabilitacja chorego z chorobą reumatyczną jest niezmiernie ważną częścią procesu leczenia i stanowi uzupełnienie leczenia farmakologicznego.\nPrawidłowa rehabilitacja decyduje o stopniu odzyskiwanej sprawności i dalszym przebiegu choroby. Stopień odzyskiwanej sprawności zależy od tego, w jaki sposób wykonywane są ćwiczenia usprawniające, czy są one dla pacjenta ważne.\nIstnieje wiele sposobów leczenia rehabilitacyjnego, kilka z nich przedstawiono poniżej. Pamiętaj o regularnym oddychaniu podczas wykonywania ćwiczeń! Unieś biodra jak najwyżej. Wytrzymaj kilka sekund, odpocznij i powtórz ćwiczenia kilka razy [rysunek 12] Połóż się na podłodze i oprzyj na wyprostowanych rękach.\nPowtórz ćwiczenie. Powoli unoś głowę i klatkę piersiową. Odpocznij chwilkę i powtórz ćwiczenie [rysunek 14] Połóż się na plecach, ugnij nogi w kolanach.\nWykonaj kilka skłonów w bok, nie pochylając tułowia do przodu. Ćwiczenia kinezyterapia — choroby reumatyczne wymagają stałego leczenia usprawniającego, które spowalnia pogłębiane się niesprawności, stanowi próbę adaptacji do zmieniających się warunków i możliwości chorego, umożliwia samodzielne wykonywanie czynności życiowej lub kontynuację pracy zranic zyly w stawach. Celem ćwiczeń jest zapobieganie dalszym deformacjom, i korekcja zniekształceń stawów.\nLeczenie to prowadzi do zmniejszenia bólu, co jest niezwykle istotne, gdyż ból pobudza tendencje do ograniczenia ruchów, co z kolei prowadzi do dalszych zniekształceń stawów i większych bólów. Generalnie ćwiczenia można podzielić na czynne i bierne, wykonywane z pełnym obciążeniem kończyny, częściowym lub bez niego, ćwiczenia oporowe, izotoniczne i izometryczne. Program ćwiczeń powinien być dostosowany do stanu ogólnego pacjenta, okresu choroby, w jakim się znajduje i ciężkości objawów.\nCzęść ćwiczeń powinna być wykonywana pod okiem fachowca — magistra rehabilitacji. Niemniej jednak większość ćwiczeń może być wykonywana samodzielnie. Czytaj również: Białaczka Masaż klasyczny — jedna z najstarszych metod leczniczych w medycynie, ma za zadanie zmniejszenie sztywności i napięcia mięśni, poprawę miejscowego krążenia krwi i stanu ukrwienia tkanek także w przypadku zaniku mięśni, zaburzeń czucia Masaż może być częściowy dotycząc określonego rejonu ciała i ogólny.\nPolega on na rozcieraniu, ugniataniu, oklepywaniu, wstrząsaniu okolicy dotkniętej chorobą. Może być wykonywany przez masażystę, ale niektóre elementy masażu możesz przeprowadzić samodzielnie. Przeprowadza się go wyłącznie rękami, bez użycia dodatkowych urządzeń. Masaż wodny hydroterapia — polega na polewaniu silnym strumieniem wody wybranych okolic ciała. Znaczenie ma siła, skład chemiczny i temperatura wody.\nNiezmiernie ważne w leczeniu uzdrowiskowym są: lokalny klimat, przyroda, obecność naturalnych źródeł substancji leczniczych — wód z dużą zawartością soli mineralnych, gazów. Wyłącznie w polskich uzdrowiskach przeprowadzane są zabiegi borowinowe — okładanie ciała rodzajem torfu.\nSubstancje zawarte w borowinie mogą wchłaniać się przez skórę, dając określony korzystny efekt leczniczy. Termoterapia — jest również jedną ze starszych terapii. Istnieją dwa rodzaje termoterapii — z użyciem ciepła lub zimna krioterapia. Ogrzewanie lub oziębianie tkanek wywołuje ich przekrwienie, co w efekcie zmniejsza ból, rozluźnia mięśnie, likwiduje sztywność stawów, wyzwala efekt przeciwzapalny. Obydwie metody dają podobne skutki. Elektroterapia diatermia zranic zyly w stawach terapia z wykorzystaniem prądu elektrycznego, przepuszczanego przez okolice dotknięte schorzeniem.\nMoc i charakter prądu może być zmieniana, ale zawsze jest to prąd nieszkodliwy dla zdrowia ogólnego. Ten rodzaj terapii także powoduje zmniejszenie dolegliwości reumatycznych, poprawia ukrwienie tkanek.\nRodzajem elektroterapii jest jontoforeza jonoforeza — wprowadzenie do tkanek siłami pola elektrycznego środka przeciwbólowego działającego miejscowo, np. Najnowsze metody z tego zakresu to Terapuls diatermia krótkofalowa i magnetoterapia z laseroterapią stymulacja metabolizmu tkankowego. Zabiegi chirurgiczne W przypadku, gdy leczenie zachowawcze nie skutkuje, albo występują duże zniekształcenia stawów, uniemożliwiające samodzielne funkcjonowanie, należy przeprowadzić leczenie operacyjne.\nPoniżej przedstawiono niektóre z wykonywanych zabiegów operacyjnych — korygujących lub naprawczych. Do takich zabiegów należy laminektomia — przy przemieszczonym krążku międzykręgowym patrz choroba zwyrodnieniowa stawów i kręgosłupausuwana jest część kości, która pozwala na przesunięcie krążka i zmniejszenie jego ucisku na korzenie nerwowe rwa kulszowa.\nCzęstym problemem w chorobach stawów są wysięki do jamy stawu. Rozwiązaniem jest usunięcie zmienionej zapalnie i przerosłej błony zapalnej stawu synowektomia. Endoprotezoplastyka — przy znacznym uszkodzeniu stawu, upośledzającym ruchy i samodzielne poruszanie się chorego, przeprowadza się usunięcie chorego stawu i zastąpienie go sztucznym odpowiednikiem — protezą. W Polsce, zastosowanie mają głównie protezy stawu kolanowego i biodrowego.\nOperacje korekcyjne — przy znacznym uszkodzeniu stawów, np. Artroskopia — zabiegi artroskopowe są wykorzystywane w operacyjnym leczeniu różnych uszkodzeń stawu kolanowego, ewentualnie jego oczyszczaniu. Rzadziej zabiegi te wykonywane są na stawach biodrowych, czy ramiennych. Jeśli zniszczenie stawu powoduje zmianę osi kończyny, przeprowadzić można operację osteotomii korekcyjnej — wycięcie części kości, przywracające prawidłową oś kończyny.\nAlternatywne metody leczenia Wielu chorych korzysta z tych metod, zranic zyly w stawach należy jednak, aby zawsze pozostawać w kontakcie z lekarzem. Nie wolno zaniedbywać ustalonego przez niego trybu leczenia. Niezmiernie ważne jest, żeby nie zaszkodzić organizmowi, korzystając z tych alternatywnych metod leczenia. Działanie metod alternatywnych nie opiera się na przesłankach naukowych, ważne jest nastawienie do tych metod — często psychika jest odpowiedzialna za to, że pacjent czuje po nich poprawę.\nSkuteczność i działanie niektórych metod jest podważane przez wielu naukowców. Warto pogłębić się wiedzę w tym kierunku i korzystać z usług sprawdzonych i wykwalifikowanych osób. Pamiętać trzeba nie tylko o korzyściach, jakie mogą te metody przynieść, ale także o ich wadach i powikłaniach.\nCoraz większe uznanie zyskuje akupunktura, wielu lekarzy uważa ją za dobrą metodę leczenia bólu, jest ona zranic zyly w stawach w coraz większej liczbie uznanych placówek medycznych. Inne metody to: homeopatia stosowanie środków, które w małych stężeniach mają działać korzystnie, False Susta Hip Leetto w dużych są szkodliwe dla organizmurefleksoterapia, akupresura masaż odpowiednich miejsc na stopach poprawiający stan konkretnych narządów i układów ciałaziołolecznictwo leczenie preparatami roślinnymibioenergoterapia.\nZapobieganie chorobom reumatycznym Może się okazać, że w miarę rozwoju choroby zwykłe, codzienne czynności zaczynają sprawiać kłopoty i coraz trudniej jest je prawidłowo wykonać. Przystosowanie się do zmian nie jest łatwe i nie trwa krótko.\nJest to powolny, ciągle zmieniający się proces, postępujący zgodnie z rozwojem choroby. Ale tylko od chorego zależy, czy będzie chciał stawić czoła tym narastającym trudnościom — może wiele sam uczynić w tym kierunku.\nNie należy starać się na siłę wrócić do stopnia sprawności, jaki był przed chorobą -przy systematycznym leczeniu i rehabilitacji — wszystko przyjdzie z czasem, choć może okazać się niemożliwe odzyskanie całkowitej sprawności — należy starać się wtedy wykorzystać swój czas i energię na przystosowanie do zmian w trybie życia. Udostępnimy wybranemu przez Ciebie Profesjonaliście informacje o Tobie i zadanym przez Ciebie pytaniu.\nDzięki temu Profesjonalista może się do niego ustosunkować. Jakie mam prawa w związku z wyrażeniem zgody? Możesz w każdej chwili cofnąć zgodę na przetwarzanie danych osobowych. Masz również prawo zaktualizować swoje dane, wnosić o bycie zapomnianym oraz zranic zyly w stawach prawo do ograniczenia przetwarzania i przenoszenia danych. Pamiętaj, że nieleczone żylaki mogą prowadzić do powikłań, w tym do owrzodzenia podudzi lub zapalenia żył głębokich.\nDolegliwość często może być również mylona z groźną zakrzepicą. W takich przypadkach lekarz przepisuje już leki przeciwzakrzepowe dostępne na receptę.\nPamiętaj o profilaktyce! Znajdujesz się w grupie ryzyka?\nSposób na zdrowe i lekkie nogi. Jak wybrać skuteczny lek na żylaki? - Apteka Internetowa Lekpl\nZadbaj o swoje nogi, a unikniesz nieprzyjemnych dolegliwości w przyszłości. W tym przypadku ważny jest nie tylko dodatkowy ruch, ale i… odpoczynek. Kiedy siedzisz, trzymaj nogi uniesione w górze na wysokości ud. Możesz wykonywać wówczas masaże poprawiające krążenie.


Jak konwertować pliki SIM do PDF - PDF24\nJak konwertować pliki SIM do PDF\nNiniejsza strona wyjaśnia, w jaki sposób możesz łatwo konwertować plik .sim do pliku PDF, przy użyciu darmowego i łatwego w użyciu kreatora PDF24. Pokazana metoda konwersji jest darmowa i prosta w użyciu. Kreator PDF24 zainstaluje dla ciebie drukarkę PDF, dzięki czemu będziesz mógł wydrukować plik .sim na tej drukarce, w celu konwersji pliku do formatu PDF.\nCzego potrzebujesz, aby konwertować plik SIM do PDF, lub w jaki sposób można stworzyć wersję PDF z pliku SIM\nPliki typu SIM, lub pliki z rozszerzeniem .sim można łatwo przekształcić do formatu PDF za pomocą drukarki PDF.\nW ten sposób można utworzyć wersję PDF z dowolnego pliku, który posiada opcję drukowania. Wystarczy otworzyć plik w czytniku, kliknąć przycisk „Drukuj”, wybrać wirtualną drukarkę PDF i kliknąć przycisk „Drukuj”. Jeśli masz czytnik na SIM i jeśli czytnik może wydrukować plik, oznacza to, że można go przekonwertować do formatu PDF.\nDarmową i łatwą w użyciu drukarkę PDF PDF24 można pobrać z tej strony. Po prostu kliknij przycisk „Pobierz” z prawej strony tego artykułu, aby pobrać Kreatora PDF24. Zainstaluj oprogramowanie. Po instalacji będziesz mieć nową drukarkę zarejestrowaną w systemie Windows, którą możesz wykorzystać, aby utworzyć plik PDF z .sim lub przekonwertować dowolny inny plik, nadający się do wydruku, do formatu PDF.\nOtwórz plik .sim w czytniku, w którym można otworzyć plik.\nInny sposób na konwertowanie SIM do PDF\nPDF24 udostępnia kilka narzędzi online, które mogą być używane do tworzenia plików PDF. Obsługiwane formaty są dodawane w sposób ciągły, więc może plik typu SIM jest już także obsługiwany. Usługa konwertera ma różne interfejsy. Dwa z nich to:\nPDF24 Online PDF Converter obsługuje wiele plików, które mogą być konwertowane do formatu PDF. Wystarczy wybrać plik SIM, z którego chcesz utworzyć plik w wersji PDF, kliknij przycisk Konwertuj, a otrzymasz wersję PDF swojego pliku.\nIstnieje również PDF24 E-mail PDF Converter, który może być również używany do konwersji plików do formatu PDF. Wystarczy wysłać e-mail do usługi konwerter PDF e-mail, załączyć plik SIM do tego e-maila, a kilka sekund później otrzymasz plik PDF z powrotem.\nWięcej informacji o typie plików .sim, które są pomocne w celu znalezienia odpowiedniego czytnika, umożliwiającego drukowanie tego typu plików na drukarce PDF.\nRozszerzenie pliku: .sim\nOpis: Simon document file - Simon instruction software editor\nDBK do PDF Twórz pliki PDF za darmo Darmowy PDF Creator Utwórz plik PDF z programu Word Darmowy konwerter PDF online Umieść obrazy w pliku PDF Eksportowanie plików PDF Wtyczka PDF WordPress PYO do PDF Darmowe oprogramowanie PDF


SWETER LIU JO - Szare swetry klasyczne damskie Liu Jo, l, z kaszmiru, bez kołnierzyka. Za 699.00 zł. - Swetry klasyczne damskie - Swetry damskie - Odzież damska - Kobieta - Sklep Super Express\nSweter w kredowym kolorze o luźnym fasonie. Dekolt typu o-neck. Rękawy, dekolt i dół wykończone ściągaczem. Na ramionach i tyle ozdobny haft. Na dole niewielka srebrna aplikacja z logo marki. Wykonany z wysokiej jakości materiałów z dodatkiem kaszmiru. Miękki i przyjemny w dotyku. Modelka, przy wzroście 174 cm, ma na sobie rozmiar XS.\nszare swetry klasyczne damskie swetry klasyczne damskie liu jo swetry klasyczne damskie bez kołnierzyka kobieta liu jo kobieta velpa swetry klasyczne damskie z okrągłym kołnierzem swetry klasyczne damskie ze sklepu velpa


Pogoda dla Terespola na 16 stycznia 2020 - meteo.interia.pl\nPogoda dla Terespola na 16 stycznia 2020\nŚroda, 15 stycznia (04:10) Aktualizacja: Czwartek, 16 stycznia (04:30)\nW czwartek 16 stycznia, w Terespolu będzie występowało przejściowe zachmurzenie.\nBędzie to chłodny dzień. O siódmej termometry wskażą 2 stopnie Celsjusza, jednak przy odczuciu ciepła o 3 stopnie niższym. Najwyższa temperatura 6 stopni przewidywana jest około godziny trzynastej. Temperatura zacznie spadać po południu i o 22:00 będzie wynosiła 0 ºC.\nSłońce wstanie o 7:26, a zajdzie o 15:43. Dzień potrwa 8 godzin i 17 minut i będzie dłuższy od najkrótszego dnia w roku o 33 minuty.\nZachód Księżyca nastąpi o 10:33, a ponownie pojawi się na niebie o 23:10. Jego widoczność jeden dzień przed trzecią kwadrą wyniesie 63%. Naturalny satelita oddala się od Ziemi, w perygeum był trzy dni temu.


Trendy · Paź 22, 2013 r.\nSwoim wizjonerskim i kreatywnym podejściem do projektowania, zrewolucjonizował świat mody. Wprowadził spódnice typu „bombka”, sukienki szmizjerki i sukienki typu „baby doll”. Eksperymentował z fasonami i kobiecą sylwetką, tworząc wyjątkowe i oryginalne fasony kreacji.\nJuż jako nastolatek przejawiał talenty artystyczne, kształcił się w Madrycie na fryzjera, w późniejszym już czasie sam tworzył nie tylko stroje, ale też fryzury modelek. W świecie mody dał się poznać jako mistrz krawiecki, ale także jako eksperymentator i wizjoner.\nJego najważniejszymi klientkami były najznakomitsze osobistości, zdobył ogromne uznanie światowej arystokracji. Jego kreacje uwielbiała księżna Grace i królowa Hiszpanii. Jego stroje to dzieła sztuki, oryginalne i nowatorskie. Balenciaga nie opierał się na klasycznych formach i wzorach, cechą jego kolekcji była innowacyjność.\nSam Balenciaga był człowiekiem cichym i zamkniętym w sobie, był niezwykle skromny i do końca pozostał obojętny na rozgłos. Jego klientki kochały go za niezwykłe przywiązanie do każdego szczegółu, jednym z jego pomysłów były rękawy o długości ¾, które pozwalały na eksponowanie brylantów. Projektant zmarł w 1972 r.\nDziś dom Balenciaga z całą pewnością ma swoje mocne miejsce w świecie mody. Duch i nowatorskie podejście do projektowania jest w nim wciąż żywy i tak jak przed laty zachwyca swoimi projektami.


Papryczka ozdobna – jak hodować tę roślinę? – Blog Kobiety\nPapryczka ozdobna – jadalna dekoracja\nLubisz łączyć przyjemne z pożytecznym? W takim razie polecamy ci hodowlę papryczki ozdobnej, która nie tylko upiększy twój dom lub mieszkanie, ale też stanie się wspaniałym dodatkiem do wielu przygotowywanych przez ciebie potraw. Warto jednak mieć na uwadze, że papryczka ozdobna posiada bardzo ostre owoce, które choć smaczne i jadalne, to raczej nie nadają się do samodzielnego spożywania. Doskonale natomiast nadają się jako dodatek do sosów, zup, dań warzywnych i wielu innych potraw. Jednak mając na względzie jej wyjątkową ostrość, papryczkę jadalną warto trzymać poza zasięgiem maluchów oraz zwierząt domowych.\nJakie warunki należy zapewnić papryce dekoracyjnej?\nJak każda roślina, również papryczka ozdobna wymaga konkretnych warunków do tego, żeby mogła się prawidłowo rozwijać. Najważniejszym czynnikiem, mającym wpływ na rozwój papryki jest stały dostęp do światła. Roślina doskonale czuje się w przewiewnych, nasłonecznionych miejscach, do których światło słoneczne dociera przez większość dnia. Jeśli chodzi o podlewanie, to papryczkę dekoracyjną warto regularnie zraszać wodą, ponieważ roślina lubi mieć stale wilgotne podłoże. Jednocześnie należy uważać, żeby roślina nie stała w wodzie – powoduje to gnicie korzeni.\nPapryka będzie lepiej rosnąć, jeżeli nie zapomnimy o regularnym zraszaniu całej rośliny, szczególnie w okresie kwitnienia. Papryczkę warto zraszać 3-4 razy w tygodniu. Dobrym pomysłem jest również nawożenie jej za pomocą płynnych produktów. Co istotne – papryczka ozdobna może dorastać do kilkudziesięciu centymetrów. Dlatego, w zależności od odmiany, może się okazać, że roślina potrzebuje podpórki. W przeciwnym wypadku może ona ulec złamaniu.\nCiesz się pięknymi owocami o intensywnej barwie\nPapryka dekoracyjna może mieć owoce w różnych kolorach. Najpopularniejsze są czerwone, pomarańczowe i żółte. Zdarza się jednak, że roślina ma owoce szkarłatne lub purpurowe. Nie da się ukryć, że dojrzałe, intensywne papryczki sprawiają, że roślina bardzo ładnie się prezentuje. Wiele osób decyduje się na hodowanie papryczki ozdobnej wyłącznie ze względu na jej walory estetyczne. Warto jednak pamiętać, że owoce tej rośliny są jadalne i można dodawać je do potraw. Mając na względzie, że są one naprawdę ostre. Jednocześnie, zanim zdecydujemy się na wykorzystywanie papryczek w kuchni, upewnijmy się, że posiadana przez nas roślinka faktycznie jest papryczką ozdobną. Jeśli jej owoce są podłużne to możemy być spokojni. Okrągłe owoce daje roślina o nazwie psianka. Są to jednak owoce niejadalne, dlatego należy uważać, żeby nie pomylić tych dwóch roślin.\nPosted in DomTagged papryczka ozdobna\nPrevious post:Warkoczyk z grzywki i inne pomysły na zaplatanie włosów\nNext post:Spinki do włosów z perełkami – akcesorium, które odmieni twoją fryzurę


Praca: Operator gm. Ustroń, Śląskie - Najnowsze oferty pracy | Jooble\nprzy pakowanie gm. Ustroń, Śląskie\nprzy podstawie gm. Ustroń, Śląskie\nprzy sprzątanie gm. Ustroń, Śląskie\nprzy stanowisku gm. Ustroń, Śląskie\nprzy transport gm. Ustroń, Śląskie\nPraca Operator gm. Ustroń, Śląskie\nOdlewnicza Spółdzielnia Pracy Metali Nieżel - Ustroń, Śląskie\nOdlewnicza Spółdzielnia Pracy Metali Nieżelaznych zatrudni od Stycznia 2018 r. pracownika na stanowisko : operator maszyny ciśnieniowejGwarantujemy przyuczenie do zawodu Wysokość wynagrodzenia ( miesięcznie kwota brutto) : od ok. 3500,- Umowa o pracę System wynagrodzenia...\nPoszukujemy operatorów i mechaników maszyn pakujących. Praca zmianowa, 8h dziennie. Zapewniamy bezpłatny transport z Cieszyna, Koniakowa i Jaworzynki do zakładu pracy. Umowa o pracę bez pośredników (umowa o pracę), praca na hali produkcyjnej. Zapewniamy szkolenia ...\nPRACA DLA MĘŻCZYZN. DOBRE ZAROBKI\n...wykształcenie zawodowe - zdolności manualne - dokładność, sumienność, odpowiedzialność - doświadczenie na produkcji na stanowisku operator wtryskarki (mile widziane) Oferujemy: - umowę o pracę, - atrakcyjny system premiowy, - możliwość rozwoju, -...


Cena od: 86 PLN / 1 dzień Pensjonat Nemezis położony jest w Ustce, 1,7 km od plaży i 2,4 km od molo. Na miejscu można bezpłatnie korzystać z WiFi i prywatnego parkingu. Obiekt oferuje ogród, sprzęt do grillowania i całodobową recepcję.\nW naszej ofercie m.in.: Usługa sprzątania obiektu wykonywana jest przez profesjonalną firmę sprzątającą, Płatności bezgotówkowe są możliwe, Personel przestrzega środków bezpieczeństwa określonych przez władze lokalne, WiFi, taras, Zasady dystansu społecznego są przestrzegane, gaśnice, zamykane szafki, Wszystkie naczynia i sztućce są poddawane dezynfekcji, Używane są chemiczne środki czystości, które skutecznie zapobiegają rozprzestrzenianiu się koronawirusa, sklep na miejscu, Pokoje są dezynfekowane między pobytami, całodobowa recepcja, Apteczki pierwszej pomocy są dostępne, część przeznaczona dla palących, pokoje rodzinne, ogród, pokoje dla niepalących, W miejscach zakwaterowania gości oraz ważnych częściach wspólnych znajdują się środki do dezynfekcji rąk, Po zakończeniu sprzątania pokoje są zabezpieczane do czasu przybycia gości, Goście mają możliwość rezygnacji z usługi sprzątania ich zakwaterowania podczas pobytu, bezpłatne WiFi, dostęp do Internetu, W miejscach wspólnego spożywania posiłków stoliki ustawiono w odległości pozwalającej na zachowanie dystansu społecznego, ogrzewanie, codzienne sprzątanie, jazda na rowerze, Pościel, ręczniki itp. prane są zgodnie z wytycznymi władz lokalnych, Trwa opracowywanie procesu sprawdzania stanu zdrowia gości, Bezdotykowe zameldowanie/wymeldowanie, prasa, czujnik dymu, sklepy na miejscu, sprzęt do grillowania, Ekrany lub inne przegrody odgradzające personel od gości zainstalowano w odpowiednich miejscach, Posiłki mogą być dostarczone do miejsca zakwaterowania gości, całkowity zakaz palenia, apartament dla nowożeńców, piesze wycieczki, przechowalnia bagażu.