Listopad | 2014 | Moje Pozytywki\nNie pamięta wół………\nStoję na światłach. Nareszcie zielone. Przede mną nauka jazdy. dziewczyna za kierownicą próbuje po raz trzeci zapalić i po raz trzeci silnik złośliwie gaśnie . Światło znów czerwieni się postojowo. No cóż.\nNagle słyszę trąbienie za sobą . Widzę w lusterku, że facet w średnim wieku pewnie gryzie już kierownicę a nie ma jak wyprzedzić. Spieszy się , a tu ktoś stoi mu na drodze.\nDo głowy przychodzi mi pewne przysłowie. „Nie pamięta wół jak cielęciem był”.\nJa pamiętam, kiedy pierwszy raz sama wyjechałam na ulecę zdenerwowana, spocona. Było to wiele lat temu . Dlatego nie trąbię.\nTen wpis został opublikowany w Pomyślanki dnia Listopad 30, 2014 , przez Basia.\nOd kilku miesięcy spotykam się z dziećmi w bibliotekach, przedszkolach i szkołach promując moją książkę „Fifi i Lelek w podróży przez kontynenty”. (możesz znaleźć ją, a także relacje ze spotkań autorskich i opisy przygód bohaterów na facebooku pod hasłem Fifi i Lelek ).\nKażde ze spotkań jest wyjątkowe, każdy zespół inny, ale wszystkie grupy reagują podobnie, kiedy w uczonej przeze mnie piosence padają słowa „… i przyjaciół w całym świecie chętnie odwiedzimy”. Na hasło a teraz złapcie i obejmijcie swoich przyjaciół, tworzą się pary, grupki a czasem jeden zespół.\nKaże z nich chce mieć przyjaciół, a ci najbardziej nieśmiali, być może lekko wyobcowani przytulają się do nas – prowadzących. Czuje się dobrą energię.\nNa ostatnim spotkaniu- niespodzianka. Wszystkie dzieci z 54 i 55 Szkoły Podstawowej wręczyły mi laurki z podziękowaniami\nGdy się czyta te słowa\nchce się dalej pracować, a nowe pomysły przychodzą wraz z dobrą dziecięcą energią.\nTen wpis został opublikowany w Pomyślanki dnia Listopad 21, 2014 , przez Basia.\nCzarna magia-biała magia\nTo dla mnie „czarna magia”. Wielokrotnie powtarzamy te słowa, kiedy coś nas przerasta. Nie umiem i nie będę się w stanie nauczyć.\nMyślę,że jeśli czegoś bardzo chcemy i na czymś naprawdę nam zależy to prędzej czy później na pewno wkładając w to mnóstwo pracy- zgłębimy temat. Może nie staniemy się mistrzami w danej dziedzinie, ale podstawy opanujemy.\nDla mnie kiedyś czarną magią był dobór palet kolorystycznych, makijaż, jazda na nartach czy pływanie i tysiąc innych rzeczy. Kiedy robiłam pierwszą stylizację ściąga leżała pod blatem biurka. Ileś prób, ileś przeczytanych książek, ileś upadków na stoku i udało się.\nOczywiście są dziedziny, do których mamy tzw. smykałkę, są też takie, których nauka przychodzi nam bardzo trudno. Wszystko zależy oczywiście (jeśli nie ma np. przeciwwskazań zdrowotnych) od tego jak bardzo chcemy, ile czasu poświęcimy i przede wszystkim jakie mamy nastawienie do wyznaczonego sobie celu. Poza tym zawsze można się kogoś poradzić, z kimś pogadać czy kogoś poobserwować. Dobrze np. zaczynać dzień w pracy czy w domu od sprawy, którą najmniej mamy ochotę załatwić . Potem wszystko inne wyda się proste. A jaka satysfakcja kiedy czarna magia zmienia się w białą magię!\nTen wpis został opublikowany w Pomyślanki dnia Listopad 16, 2014 , przez Basia.\nPrzyjemność odkrywania czegoś nowego\nCenię sobie rytuały, obrzędy, tradycję i zwyczaje. Jest jakaś magia w powtarzalności. Lubię wracać do tych samych miejsc po kilkanaście razy. Wakacje bez Mazur czy Trzmielewa są jakby niepełne.\nA jednak ciągle odkrywam coś nowego i to także wielka frajda. Zaproszenie na wernisaż do Muzeum Książki Artystycznej w Łodzi. Willa Grohmana piękna, choć jeszcze nie odrestaurowana, a tam pokaz książki unikatowej. Pojedyncze egzemplarze pisane ręcznie i ilustrowane w niesamowity sposób. Karty czystego papieru rozkładane na trawie na kilka tygodni, przez te dni deszcze, przechadzające się gąsienice, opadające liście i rozsypana herbata będą tworzyć rysunek. Pan Matthias Harnisch rodem z Moguncji w słomkowym kapeluszu jak z poprzedniej epoki, z chustą założoną jak do siewu zboża sieje….. herbatę. Niesamowite. Wiatr rozsypuje suche listki. Potem artysta polewa wszystko wodą. Na wynik trzeba czekać. Jego książki ilustrowane rdzą, czarnym bzem, winem, pełne dziwnych kolaży robią na mnie wrażenie. I tak powstaje unikatowa książka artystyczna. Tekst zostanie dopisany później. Coś zupełnie nowego, intrygujący sposób wyrażania swojej wrażliwości.\nTen wpis został opublikowany w Pomyślanki dnia Listopad 11, 2014 , przez Basia.\nTrzy pokolenia i radość bycia razem\nJadę autokarem. Przede mną jeszcze 18 godzin podróży. Wyciszający szum, wspaniałe widoki za oknem, koniec lata, mnóstwo odcieni zieleni. Przede mną wijąca się autostrada. Zawsze w autokarze przypomina mi się film Hair i piosenka Good Morning Starshine\nSzczęście, euforia! Co nas spotka ?\nFajny czas na przemyślenia. Tak szybko minęło 11 dni pobytu z dziećmi w Luksemburgu. Mnóstwo obrazów nakłada się na siebie, rozmowy o tylu sprawach – trudno je poukładać.\nRadość bycia z dziećmi i wnukiem. Tyle można czerpać od siebie nawzajem. Tak wiele chciałoby się im przekazać, doradzić, uchronić przed naszymi dawnymi błędami. Trzy pokolenia. Każde ma swój świat. Tam skąd my wracamy oni dopiero idą. Ale od nich możemy czerpać energię do działania i odwagę, bo trudne dla nas przedsięwzięcia im wydają się banalnie proste. A od tego najmłodszego- mojego ukochanego Filipa, super inteligentnego trzylatka umiejętność wyrażania emocji- radość i złość, chcę- nie chcę dobrze -źle, śmiech i płacz. Pełna naturalność i spontaniczność. Jak dobrze móc stać się znów na chwilę dzieckiem podczas wspólnego wąchania kwiatków czy ratowania zagrożonej gąsienicy, która wyszła nieopacznie na drogę, po której jeżdżą rowery. Trzy pokolenia i radość bycia razem.\nTen wpis został opublikowany w Pomyślanki dnia Listopad 9, 2014 , przez Basia.\nPudełeczko z nietypową niespodzianką\n„Aha, czyli powiedzenie komuś czegoś miłego jest podobne do podarowania mu srebrnego pudełeczka z prezentem niespodzianką”-tak właśnie skomentowała wystąpienie Florence Littauer amerykańskiej trenerki osobowości pewna mała dziewczynka. Od tej pory srebrne pudełeczko stało się dla Florence symbolem mówienia ludziom ciepłych, serdecznych słów.\nTakie właśnie pudełeczko udało mi się znaleźć na targu staroci. Stoi na honorowym miejscu i przypomina mi codziennie to bardzo ważne przesłanie. Zabieram je ze sobą na warsztaty i wyjaśnieniem jego symboliki zaczynam i podsumowuję swoje zajęcia. Taki drobiazg, a jak wiele potrafi unaocznić i uzmysłowić.\nKrytyka jest łatwa, zwłaszcza ta bezpodstawna, mówienie innym rzeczy miłych i prawdziwych jednocześnie, w praktyce okazuje się bardzo trudne.\nZachęcam wręczajmy sobie nawzajem jak najczęściej srebrne pudełeczka, w których znajdzie się miejsce na pochwałę, uznanie, podziw czy podziękowanie.\nTen wpis został opublikowany w Pomyślanki dnia Listopad 7, 2014 , przez Basia.\nWitam na moim blogu dla optymistów początkujących i tych całkiem zaawansowanych!\nŁatwo się mówi być optymistą. Wśród moich znajomych to wcale nie jest takie popularne. Ciągle słyszę nie mogę, nie uda się, nie mam czasu, siły i tak w kółko, wszędzie, wśród ludzi w różnym wieku.\nDlatego chcę się z Wami dzielić tym, co radosne, dobre, ładne, wyjątkowe, twórcze, inspirujące, wszystkim czego dowiedziałam się podczas swojej dłuuuugiej i różnorodnej drogi zawodowej od ludzi, których spotykałam i spotykam w czasie warsztatów, szkoleń, kursów i prezentacji. Bo nie tylko ja uczę ich, oni także uczą mnie. „Belferska dusza” i moje dzieci podpowiedziały – stwórz blog.\nBędą tu moje utwory, utworki, wiersze, teksty piosenek , artykuły z zakresu stylizacji i wizerunku w formie porad a także myśli moje i innych- te potargane i starannie uczesane. Znajdziesz je w kategoriach Poczytanki, Pomyślanki, Poradki stylizacyjne i nie tylko.\nChciałabym, aby pomagały one w nieco bardziej optymistycznym spojrzeniu na naszą codzienność!\nTen wpis został opublikowany w Pomyślanki dnia Listopad 6, 2014 , przez Basia.


Oświetlenie pomieszczenia - wywóz odpadów poremontowych\nDobrze oświetlone mieszkanie jest nieodzownym warunkiem zdrowia. Promienie słoneczne są konieczne dla ciała ludzkiego. Oświetlając wszystkie kąty pokoju, zmuszają nas do czystości, która zwykle kryje się w mroku, w ciemni. Promienie słońca – to wrogowie tych grzybków, które wywołują gnicie, a nawet i tych, które wywołują choroby. Słońce osusza wilgoć w mieszkaniu. Nie tylko na zdrowie ciała wpływają dobrze promienie słoneczne; światło daje wesołość, swobodę umysłową, ciemność zaś usposabia do smutku. Praca przy braku światła psuje wzrok. Światło wpada do pokoju przez okna. Wielkość powierzchni okien powinna stanowić 1/8powierzchni podłogi. Jeżeli naprzeciwko okien stoją budowle—mało światła przez okna wpada. To też mieszkania w ulicach wąskich, w podwórzach ciasnych, są ciemne. Im jaśniejsze są ściany pokoju (jasne malowanie, jasne tapety), tern widniej jest w nim. To też powinny być zarzucone ciemne farby przymalowaniu pokoju, zarówno i ciemne tapety.\nW braku światła słonecznego (noc) oświetlamy mieszkania światłem sztucznym. Powinno ono świecić jasno, równo, mieć podobny do barwy promieni słońca, nie powinno ogrzewać powietrza, nie powinno zanieczyszczać powietrza, wreszcie powinno być bezpieczne. Świece (z łoju, wosku, stearyny, parafiny) dają światło nierówne, migające, męczące dla oka; zanieczyszczają powietrze. W lampach palimy różne płyny oleiste. Lampa składa się z: 1) zbiornika (rezerwuar), 2) palnika (breuer) i 3) szkła (cylinder). Knot wciąga w siebie płyn ze zbiornika; płyn ten pali się, tj. utlenia (łączy z tlenem powietrza), przy czym powstaje światło i ciepło. Do palnika musi więc ciągle przypływać powietrzu (tlun). Ułatwia ten mig powietrza szkło, które jest jakby kominem. Gdy knot zanadto wykręcimy – lampa „kopci.bo wtedy ilość tlenu do palnika przypływająca nie wystarcza do spalenia całego materiału jaki zawiera w sobie duży kawał wykręconego knota. Klosz zasłania oczy od zbyt jaskrawego światła.\nZadaniem niniejszej strony jest wskazać najprostsze środki pielęgnowania zdrowia. Przekonany jestem, że wielu czytelników znajdzie tutaj odpowiedzi na liczne nasuwające się im pytania. Podjęty projekt ma za zadanie zachęcić Was do stosowania w życiu codziennym przepisów zalecanych przez naukę. Szczególnie chcemy podziękować www.sterydyonline.com, oraz za pomoc przy tworzeniu projektu. Dziękujemy! Zachęcamy także do odwiedzenia innej Naszej strony .


Gadobot | Lego Hero Factory Wiki | FANDOM powered by Wikia\nStworzenia, Postacie\tGadobot\n(Przekierowano z Gadoboty)\nGadobot (ang. Tratix Reptoid) to gatunek robotycznych zwierząt, które zamieszkują księżyc Lunar Tratix.\nJeden z Gadobotów zaatakował kiedyś czterech Bohaterów: Dunkana Bulka, Natalie Breez, Jimiego Stringera i Marka Surge'a. Podczas walki, pochwycił Surge'a i swoim ogonem. Miał już go zetrzeć na miazgę, gdy Breez porozumiała się z nim i poprosiła, aby wykopał im pewien minerał. Okazało się też wtedy, że rzeczony Gadobot był samicą.\nGadoboty swoim wyglądem przypominają ogromne, zmechanizowane węże. Mają zielone oczy. Poza tym ich ogon zakończony jest kilkoma rzędami obracających się kolców. Roboty mogą nimi chwytać ofiary. Ale nie jest to ich jedyna broń. Nie mają zębów, ale zamiast nich mają duże, ostro zakończone, obracające się koła zębate. Potrafią nimi zetrzeć ofiarę. Normalnie Gadoboty zachowują się spokojnie. Teoretycznie są pokojowymi stworzeniami. Jednak, kiedy poczują się zagrożone, zaczynają atakować.\nGadobot w komiksieMark Surge pochwycony przez GadobotaDodaj obraz do galerii\nOdcinek 3: Wróg Wewnętrzny Komiks 3: Wróg Wewnętrzny


Tomasz Klimek pracuje w TVP\nOd kilku lat 11 listopada na antenie TVP możemy oglądać Koncert Niepodległości. Mimo pandemii koronawirusa, w tym roku widzowie również mogli oglądać muzyczne wydarzenie. Całość odbyła się w Operze i Filharmonii Podlaskiej w Białymstoku. Nie zabrakło gwiazd, bo na scenie pojawiła się Maryla Rodowicz, Kamil Bednarek, Igor Herbut, Krzysztof Cugowski i inni.\nTen, kto uważnie śledził napisy końcowe, mógł zauważyć, że scenarzystą i reżyserem widowiska był Tomasz Klimek. Nazwisko zapewne dla wielu brzmi znajomo, bo właśnie tak nazywała się obecna żona Jacka Kurskiego. Joanna i Tomasz byli małżeństwem, ale niedawno uzyskali tzw. kościelny rozwód. To pozwoliło Jackowi Kurskiemu poślubić nową partnerkę w kościele.\nPracownicy telewizji publicznej nie są zadowoleni\nWygląda na to, że byli małżonkowie rozstali się w zgodzie, bo Tomasz Klimek pnie się po ścieżce kariery w TVP, której Jacek Kurski jest prezesem. Jednak okazuje się, że praca byłego męża Joanny Kurskiej w publicznej telewizji wywołuje sporo kontrowersji i to nie tylko w internecie. Według informatora, z którym udało się porozmawiać redakcji Plotka, inni pracownicy Telewizji Polskiej nie są zachwyceni:\nLudzie są zbulwersowani, że zlecenie na intratny, prestiżowy koncert w dniu Święta Niepodległości dostaje ktoś z kręgu prezesowej. Mówi się, że Klimek zarabia mnóstwo pieniędzy w TVP. [...] Wszyscy tu mówią o patchworkowej rodzinie, która trzyma się razem. Zarobki Klimka są pilnie strzeżoną tajemnicą, ale wiadomo na rynku, że za taki koncert nie dostaje się mniej niż 20 tysięcy złotych


Jeśli mąż robi chociaż dwie z wymienionych rzeczy, pewnie myśli o rozwodzie. Lepiej poznać gorzką prawdę, zanim będzie za późno | Z kraju Pikio\nPikio Z kraju Jeśli mąż robi chociaż dwie z wymienionych rzeczy, pewnie myśli o rozwodzie. Lepiej poznać gorzką prawdę, zanim będzie za późno\nJeśli mąż robi chociaż dwie z wymienionych rzeczy, pewnie myśli o rozwodzie. Lepiej poznać gorzką prawdę, zanim będzie za późno\nMąż myśli o rozwodzie z żoną? Jeśli robi przynajmniej dwie z wymienionych czynności, może to oznaczać najgorsze. Lepiej się przygotować.\nCzasem może wydawać wam się, że wszystko jest w porządku, aż tu nagle mąż podejmuje decyzję o rozwodzie. Można jednak przygotować się na to wcześniej. Te czynności mogą zdradzić jego zamiary.\nJeśli wasz mąż ostatnimi czasy jest zamknięty w sobie albo wręcz przeciwnie - łatwo daje się ponosić emocjom, może to oznaczać, że przechodzi kryzys. Może mieć - jak każdy - po prosty gorsze dni. Jednak może to również zwiastować coś znacznie gorszego. Być może już od jakiegoś czasu po głowie chodzi mu rozwód. Istnieją zachowania, które mogą o tym świadczyć.\nJeśli wasz mąż zachowuje się w ten sposób, być może chce odejść\nPowinnyście zwrócić uwagę na następujące aspekty, jeśli zauważacie, że dystans między wami zwiększa się.\nMąż przestaje z wami rozmawiać, a jak już zaczynacie dyskutować, kończy się to wielką dyskusją lub kłótnią i kolejnymi, cichymi dniami? Może być to znak, że już tylko mówicie do siebie, zamiast ze sobą rozmawiać, ponieważ przestaliście wzajemnie się słuchać. Komunikacja w związku jest bardzo ważna bez względu na jego staż.\n2. Czas wspólny\nJeśli mąż robi wszystko - od naprawiania drzwi w garażu, po wychodzenie co weekend z kumplami - żeby nie spędzać z wami czasu, może być to bardzo niebezpieczny znak. Mężczyzna zaczyna oddalać się coraz bardziej, często tłumaczy, że brakuje mu oddechu. Wasza obecność powoli zaczyna kojarzyć mu się jedynie z przykrymi obowiązkami.\nKiedyś wasz mąż był królem dowcipu, dzisiaj nic nie jest w stanie go poruszyć? Na każdą waszą próbę rozluźnienia atmosfery odpowiada mrukiem lub wybuchem złości. Wasza obecność zaczyna go po prostu irytować. Może to oznaczać, że już tylko marzy o tym, aby się was pozbyć.\nWasz mąż nie widzi już różnicy, czy chodzicie po domu w luźnym dresie, czy macie na sobie suknię wieczorową. To także znak, że przestaje o was walczyć. Nie docenia już tego, że jesteście przy nim.\nMąż, który nie dotyka was z własnej woli, to często mąż, który nie jest już zainteresowany małżeństwem. Każdy kontakt - dotyk dłoni, przytulenie - umacnia między wami więź.\nPrawdopodobnie mąż kiedyś często robił wam zdjęcia i publikował je w mediach społecznościowych. Teraz tego unika. Nie chce, żebyś miała dostęp do jego telefonu. Może to sugerować, że szykuje się do odejścia.\nJeśli Wasz mąż zachowuje się podobnie, może to oznaczać, że będzie chciał rozwodu. Warto też zwrócić uwagę na to, czy wciąż wspólnie snujecie plany na przyszłość.\nmąż papilot rozwód


Temat: Re: Izba Pamięci Czw Wrz 11 2014, 23:48\nEiv natomiast nie miała pojęcia o co chodzi jednej i drugiej. Skoro we trójkę znalazły się w izbie pamięci i do tego łamały niewątpliwie regulamin, to przecież nie będą siedzieć grzecznie, a mówienie o "suchych pyskach" odłóżmy na inny termin. Henley miała zamiar spożytkować ten czas zupełnie inaczej, ale jak widać blondyna miała rozbieżność planów w stosunku do koleżanki z gryffindoru. Nawet jej ocean emocjonalny wydawał się na tyle potężny, że nawet alkohol w tym wypadku nie mógł dać ratunku.\nSpojrzała z niedowarzeniem na Grenlandkę, a po chwili na Polkę. Bystra i jakże oczytana Eiv wiedziała o kim mowa, bo przecież też czytała książki dotyczące osoby, o którą pytała Nuka.\n-Rebelko, chodzi o Harrego Pottera, ale tak. Z pewnością popijał ognistą w izbie pamięci. - Uśmiechnęła się szerzej do Zuzy, wywracając na ten swój charakterystyczny sposób oczami.\nO co im właściwie chodzi? Niezrozumiała sytuacja.\nTemat: Re: Izba Pamięci Czw Wrz 11 2014, 23:51\nNie no, blondynka musiała być już naprawdę pijana, czy coś, bo Nuka bardzo postarała się wypowiedzieć to imię i nazwisko najlepiej jak potrafiła. Malakias mówił o niebo lepiej od niej, ale może to dlatego, że nie łamał się jak sucha gałązka przy niewielkich porażkach. Tak jak teraz, gdy blada skóra niezrozumianej Grenlandki pokryła się lekkim rumieńcem.\n- Nikt - burknęła, ale zaraz rozświetliła się odrobinę, gdy brunetka wyjaśniła sytuację. Westchnęła. Jej umiejętności społeczne były znacznie gorsze od czasów pobicia. - Nuka jestem. - No dobra, jeśli starym zwyczajem będą chciały uczcić to toastem, to nawet nie odmówi.\nTemat: Re: Izba Pamięci Czw Wrz 11 2014, 23:59\n"Rebelko", jak jej się nie podobał ten zwrot! Zuza była bardzo poukładaną dziewczyną, a fakt że w ten a nie inny sposób próbowała się pocieszyć po bezpowrotnej stracie dwóch najważniejszych ludzi w jej życiu wcale nie oznaczał, że dziewczyna zawsze uciekała się do takich sposobów. Teraz po prostu wydawało się to być najlepszą opcją. Pociągnęła kolejny łyk.\n- Teraz to ma więcej sensu. No tak, Potter pewnie by tego nie pochwalał. I to żadna ognista, tylko najprawdziwsza mugolska wódka - poprawiła Henley, kiwając kilkukrotnie głową do samej siebie - Miło poznać, Nuka. Ja jestem Zuza. Teraz, jak już znamy swoje imiona, to możesz ze mną wypić. Nie martw się, i tak już mocno złamałyśmy zasady, a ja nie chcę przesiadywać szlabanu sama ze sobą. Albo z kimś, kto woła na mnie per "rebelka" - spojrzała prowokacyjnie na Eiv, uśmiechając się potem do blondynki. No już, nie opieraj się!\nTemat: Re: Izba Pamięci Pią Wrz 12 2014, 00:06\nEiv nie traktowała tego w ten sposób. Przez wiele lat traciła siebie. Przez dziesięć nie miała pojęcia o siostrze, a przez dziewiętnaście zdążyła zapomnieć, że w ogóle miała prawdziwych rodziców. Każdy ma swoje dramy, a każda z nich ma oddzielną wagę, widocznie dla Henley sposób, który obrała Zuza wcale nie był korzystny, a wręcz destrukcyjny. Jednak takie myśli zostawiła już tylko dla siebie. Nie miała zamiaru robić za moralizatora.\n-Ja jestem... - Zawiesiła na moment głos, zagryzając dolną wargę. Od razu przypomniała sobie sytuację z dziedzińca i już sama nie wiedziała, czy ma się przedstawiać jako Eiv, czy może jednak jako Nonna. -Evelyn, ale wszyscy mówią Eiv. W każdym razie, złamałyśmy regulamin. Lepiej się z tego powodu czujecie? - W pierwszym kontakcie Cara mogła wychodzić na gbura albo co gorsza zarozumiała jędzę... Wbrew pozorom była jednak sympatyczna.\nTemat: Re: Izba Pamięci Pią Wrz 12 2014, 00:13\nA o rodzicach Nuki możecie sobie poczytać w mojej karcie, zamiast konwersować ze sobą na tematy, których postacie wcale nie podejmują, legilimentki jedne, dlatego właśnie takie długie posty macie, pfe!\n- O, vodka? Moja babcia pędzi pyszny samogon - powiedziała. Ognistej nie znosiła. Najbardziej kochała piwo swojej babci, ale wódka też da radę. Chyba nigdy nie zrobiła czegoś tak odważnego bez Malakiasa... a tu, proszę - nieśmiało wyciągnęła kruche dłonie, objęła butelkę, uniosła ją lekko patrząc po nowo przedstawionych sobie dziewczynach - i upiła łyk, krzywiąc się lekko.\n- Czuję się bardzo ekstremalnie - przyznała, zapewne znów niezbyt trafnie dobierając słowo, bo chciała wspomnieć o ryzykownej naturze ich działań.\nedit: zapraszamy wszystkich na spontaniczny sped, jedynym wymogiem sa posty okolo 10 linijek, NIE WIECEJ, wpadajcie!\nTemat: Re: Izba Pamięci Pią Wrz 12 2014, 01:25\nW dormitorium gdy wszyscy z jego ziomków zasnęli nie miał pomysłu na coś cokolwiek. Po prostu nic mu do głowy nie mogło wpaść. Zresztą nie pierwszy raz. Było już dawno po ciszy nocnej, dawno już powinien spać. Ojoj, a dlaczego nie śpi? Może dlatego, że jest zbyt pobudzony papierosami, żeby zasnąć? To jest jedna z miliona hipotez, które Daniel mógł wymyślić. Ale wyszedł z łóżka i przebrał się w najzwyklejsze ubranie dzienne, gdyż w swojej pidżamie nie pójdzie. Po pierwsze zbyt rzucałaby się w oczy w mroku, a po drugie gdyby kogoś by spotkał byłaby pewnie wielka beka z Schweizera. Wziął ze sobą butelkę Absyntu no i ruszył przez ciemność.\nOgółem rozpoznawał okolice w ciemności, gdyż to nie był jego pierwszy wypad o tej godzinie.\nJego świetna orientacja w terenie doprowadziła go do Izby Pamięci. Otworzył drzwi i usłyszał drobne głosy. No kurwa świetnie - pomyślał na pierwszą myśl o spotkaniu z nauczycielami. Chciał się wycofać, ale drzwi zaskrzypiały no i gówno musiał podejść.\nOkazało się, że byli to inni uczniowie. Daniel trochę upity podszedł bliżej i ukłonił się nisko.\n- Witam szanowne panie. - Wziął głębokiego łyka.\nTrochę długie, ale skrócić nie umiem tego xD\nTemat: Re: Izba Pamięci Pią Wrz 12 2014, 01:56\nNie wiedziała, co ze sobą zrobić w kolejną bezsenną noc. Była zbyt wykończona, żeby iść do któregoś z lokalnych pubów, a równocześnie zdecydowanie za bardzo niespokojna, by położyć się spać. Leżała więc na łóżku i dopiero po parudziesięciu minutach oglądania ścian, wiercenia i przewracania z boku na bok, postanowiła ruszyć na przechadzkę. Chwyciła różdżkę i po cichu wyszła z dormitorium Krukonów. Przez jakiś czas włóczyła się bez celu po Hogwarcie, ale kiedy doszła do wniosku, że to strata czasu, ruszyła w stronę izby pamięci. Lubiła tam przebywać, lubiła pogrążać się w refleksjach dotyczących nie swojej, a cudzej, przeszłości. Podziwiać puchary, ordery, imponowali jej ci, którzy osiągnęli tak wiele. Otworzyła drzwi sali i ku jej zdziwieniu, było tam paru śmiałków, którym również dokuczała bezsenność, albo... Albo odczuwali przyjemność z łamania zasad.\n- Siema. - Rzuciła leniwie, a kiedy jej oczy spotkały się z niebieskimi tęczówkami Eiv, na twarz Trice wpłynął lekki uśmiech. - Potrzeba adrenaliny w żyłach, czy coś innego cię tu sprowadziło? -\nTemat: Re: Izba Pamięci Pią Wrz 12 2014, 09:35\nA skąd wiesz, że Zuza wcale nie umiała legilimencjo-oklumencji? Może tylko udawała takie beztalencie, a w tej chwili buszowała sobie beztrosko po umyśle drobniutkiej Nuki, szukając sposobu na rozkręcenie jej i zrobienie kilku rzeczy, które sobie mniej lub bardziej zaplanowałyśmy?\n- Chyba wszystkie powinnyśmy się tak czuć - skwitowała roześmiana, tylko po to aby zaraz zastygnąć w przerażeniu. Schweizer miał dosyć nieciekawe wyczucie czasu, a kiedy Zu zorientowała się, że to on ją tak wystraszył, to nabrała sporej ochoty, żeby go w jakiś sposób pobić. Wtargnięcie Beatrice było chyba jedynym, co Polkę od tego powstrzymało. A że jeszcze znała się z Eiv...\n- Chyba przypadkiem wpadłyśmy na zaplanowaną imprezę. Daj, potrzebuję trochę więcej - wyszeptała do drobniutkiej blondynki, najmłodszej z całego towarzystwa, potem zabrała jej na chwilę flaszkę, upiła z niej dwa łyki, skrzywiła się już ledwo widocznie, następnie oddając butelkę Grenlandce.\nTemat: Re: Izba Pamięci Pią Wrz 12 2014, 10:33\nChyba straciła poczucie czasu, skoro ludzie przychodzili tu już w piżamach. Nuka zazwyczaj nie spała do późnych godzin, bo noce były cichsze i mniej zatłoczone - zazwyczaj nie miała z tym problemów, bo spędzała czas grzecznie w szklarniach albo przy roślinkach i nigdy nie robiła problemów, włócząc się tak późno. Teraz jednak, jakimś cudem, znalazła się w samym centrum kłopotów. Nie czuła się komfortowo w towarzystwie ludzi. Parę miesięcy prawie słowem się do nikogo nie odezwała, a tu nagle taki przesyt znajomości! Zapragnęła wymknąć się stąd i wrócić do roślin, ale Zuza wcisnęła jej butelkę do rąk. Zacisnęła na niej kurczowo dłonie i upiła jeszcze łyk coraz cieplejszej wódki.\n- Wy tak tu często? - zapytała nieufnie. Może przyszło jej jakimś cudem wplątać się w spotkania dorocznie organizowane w tym miejscu i o tej porze? Jeśli mieli zamiar zrobić ofiarę z dziewicy, to miała przekichane.\nTemat: Re: Izba Pamięci Pią Wrz 12 2014, 10:47\nPomyślałby kto, że grzeczne Puchonki o takich porach koczują już w dormitoriach w oczekiwaniu na sen i nawet do głowy by im nie przyszło wałęsanie się po nocy w obcym zamku. Mimo wszystko niektóre Puchonki wykazywały zaskakującą zdolność do chodzenia przez sen i w ten właśnie sposób, bo Sheila przysnęła sobie na fotelu, wyszła z dormitorium w mugolskim stroju składającym się na luźną koszulkę odsłaniającą jedno ramię i zwyczajne, znoszone spodnie, wyszła gdzieś, gdzie nigdy wcześniej nie była i nagle się obudziła, minimalizując tym samym swoje szanse na szczęśliwy powrót do łóżka. Wydęła wargi, niezadowolona z takiego obrotu sprawy i przeklinając swoje lunatykowanie zaczęła krążyć, szukając jakiegoś punktu zaczepienia, aż natrafiła na Izbę Pamięci. Słyszała jakieś głosy, więc wślizgnęła się do środka, mając nadzieję spotkać nauczyciela, który pokaże jej drogę powrotną, ale… oto wpadła na imprezę. Nieco zestresowana wcisnęła się w jakiś kąt, starając się, bez powodzenia, znaleźć jakąś znajomą, pomocną twarz, jednocześnie łypiąc z przerażeniem na alkohol.\nTemat: Re: Izba Pamięci Pią Wrz 12 2014, 11:14\nCałkiem niedawno wyprowadził się z Hogwartu, więc jakim cudem się tu znalazł? Czy wystarczy powiedzieć, że lubił łamać zasady a przy okazji robić zdjęcia? Tak, chodził po szkole i ot tak fotografował różne miejsca. Na spanie było jeszcze zdecydowanie za wcześnie, z resztą nie sądził że tej nocy w ogóle zaśnie. Przechadzając się po korytarzach postanowił zawitać także w Izbie Pamięci, w której bywał już wcześniej. Tym razem zaciekawiło go to iż widział dziewczynę która także chodziła po zamku i wyglądało na to, że lunatykuje. Idąc za nią znalazł się właśnie tutaj, nie, nie był stalkerem po prostu był ciekawy gdzie zmierza i czy ogarnia życie, bo jeśli nie... to potem po prostu miałby wyrzuty sumienia jeśli by się coś stało. Otworzył drzwi Izby, przy czym widząc tu już małą gromadkę nieco się zdziwił. Rozejrzał się, no raczej nikogo tu nie znał... tak czy inaczej przedstawił się i po chwili w kącie zobaczył postać którą widział chwilę wcześniej. Wyglądała na zestresowaną więc podszedł do niej i przycupnął obok - Wszystko w porządku? - zapytał choć mniej więcej już wiedział jaka będzie jej odpowiedź. Jakoś trzeba było zacząć.\nTemat: Re: Izba Pamięci Pią Wrz 12 2014, 11:17\nOch, rety... Ile tu się dzieje, a nie można wody lać, co za smutek ogarnął moje serduszko. Eiv oczywiście nie przeanalizowała momentu, w którym dziewczyny, a raczej Grenlandka trzymała w dłoni butelkę, potem znów Zuza, później wszedł ślizgon, Trice i bliżej niezidentyfikowane dziewczę, którego kompletnie nie znała - mowa oczywiście o Sheili.\nGryfonka przetarła dłonią twarz, bo czuła się jakby to pseudo minimalistyczne spotkanie we trójkę przeradzało się w jakąś imprezę. Tego akurat Henleyowa nie planowała. Nawet w dzisiejszym grafiku nie było to rozpisane. Ups. Ona nie ma grafika.\n-Trice myślę, że styknie nam alkohol... A co do tego, że wszystkie tak powinniśmy się czuć... - Zbliżyła się na moment do Zuzy i Nuki -Serio nie wiem jak wy, ale ja chciałam tylko przez moment pobyć sama, a tu jakiś zjazd czy coś? Serio, muszę się napić... - Jej głos mimo, że nieco się łamał, to nadal brzmiał rozkosznie, w końcu jakby nie patrzeć tym razem poprosiła, a przynajmniej tak jej się wydawało.\nTemat: Re: Izba Pamięci Pią Wrz 12 2014, 11:38\nZuza wraz z każdym przybyciem coraz to nowszych osób drgała już coraz mniej, nabierając tego dziwacznego przekonania, że skoro i tak za każdym razem wchodzi ktoś względnie "swój", to nie ma zbyt dużej szansy na to, że w końcu do środka wpadnie też nauczyciel. Takie tam, pijackie kalkulacje, które oprócz tego błyskotliwego wniosku wyprodukowały również naturalną niechęć do dzielenia się wódką z nowszymi przybyłymi. Kiedy Eiv podeszła do niej i do Nuki, Kasprzakówna akurat wymyślała jakąś błyskotliwą odpowiedź na pytanie przyjezdnej.\n- A wiesz, nie mam pojęcia, przyjechałam w tym roku więc dopiero się uczę wszystkich zwyczajów. Jak sobie znalazłam to miejsce, to myślałam że nikt tu nie przychodzi tak późno, ale jak widać... - tu zawiesiła się na moment, bo padła prośba o alkohol - Musisz poprosić jaśnie pannę Nukę, bo ja już się tej butelki wyrzekam - powiedziała, czując jak robi się jej już trochę zbyt wesoło. Uśmiechnęła się jeszcze do Grenlandki, zawierając w tej minie jak najwięcej swojego uroku.\nTemat: Re: Izba Pamięci Pią Wrz 12 2014, 12:14\nPoruszyła się niespokojnie. Jej występki w Trausnitz ograniczały się do spędzania czasu w szklarni, ale nikt nigdy nie zdobył się na poważne ukaranie jej, bo jedyne, co robiła w czasie takich eskapad - to ćwiczenia i nauka. Przebywanie tak późno poza dormitorium zapewne zostałoby tu zrozumiane, może nawet miałaby taryfę ulgową jako uczestnik Sfinksa, ale alkohol? Cholera, za to grożą pewnie poważniejsze konsekwencje. Wytrącona z równowagi upiła jeszcze kilka sporych łyków. Trudno, czasu już nie cofnie. Teraz już należy zapić przyszłe smutki. Podała butelkę Eiv.\n- Wyrzucą mnie ze Sfinksa - orzekła grobowym tonem. Klamka zapadła. Była tego absolutnie pewna. Zaraz ich złapią. O rety. Włosy niespokojnej Grenlandki zabarwiły się chwilowo na ciekawy odcień zieleni i skręciły w ciasne sprężynki.\nTemat: Re: Izba Pamięci Pią Wrz 12 2014, 12:45\nEiv wzięła butelkę i od razu zatopiła w niej usta. Miała zamiar złamać swoje resztki godności do reszty, bo przecież jak znów skończy - oboże - na trzecim szlabanie w tym roku, to nie zaskoczy nikogo. Spojrzała jedynie na Nukę, która ewidentnie była tym wszystkim zestresowana, przelotnie rzucając kątem oka na Zuzę. Chyba była napalona. Chyba bardzo chciała żeby Egede się wyluzowała.\n-Nie bój się. Będzie dobrze. Nie wylecisz. - Gryfonka puściła do Grenlandki oczko, a po chwili pogładziła ją w geście opiekuńczym po ramieniu. Nagle przypomniało jej się, że ma przewieszoną na ramieniu torebkę bez dna, a tam? A TAM AŻ TRZY BUTELKI OGNISTEJ! Takie spostrzegawcze i bystre maleństwo. -To co? Do upadłego?\nTemat: Re: Izba Pamięci Pią Wrz 12 2014, 13:54\nTemat: Re: Izba Pamięci Pią Wrz 12 2014, 14:28\nTemat: Re: Izba Pamięci Pią Wrz 12 2014, 14:36\nTemat: Re: Izba Pamięci Pią Wrz 12 2014, 15:12\nTemat: Re: Izba Pamięci Pią Wrz 12 2014, 15:49\nTemat: Re: Izba Pamięci Pią Wrz 12 2014, 16:03\nTemat: Re: Izba Pamięci Pią Wrz 12 2014, 16:13\nTemat: Re: Izba Pamięci Pią Wrz 12 2014, 16:26\nOstatnio zmieniony przez Zuzanna Kasprzak dnia Pią Wrz 12 2014, 16:30, w całości zmieniany 1 raz\nTemat: Re: Izba Pamięci Pią Wrz 12 2014, 16:28\nTemat: Re: Izba Pamięci Pią Wrz 12 2014, 16:47


Listopad 2018 – Listy z Tydelii\n2018-11-28 Benno Von\nJak się tam wchodziło, w całym budynku fatalne oświetlenie, zwłaszcza jesienią i zimą, wieczorami, piwniczne, fabryczne oświetlenie. W każdym pomieszczeniu żarówki najbardziej energooszczędne, a przez to najciemniejsze, przyprawiające od razu o myśli samobójcze. Siedzieli w tych pomieszczeniach, zwłaszcza jesienią i zimą, długimi wieczorami, w fatalnym, samobójczym oświetleniu. Z ich pokoju, najmniejszego, oświetlonego najfatalniej, dobywały się wrzaski naturszczyków, porykiwania reklam, skamlania seriali. Jak się tam wchodziło, to od razu, nie pytając nikogo, przechodziło się do kuchni. Nikogo to nie obchodziło. Przechodziło się do kuchni, bo tam było najciszej, bo tam było najwięcej żarówek.\nRankami brał górę szron i pewnie by nie wyłazili, gdyby nie obrządki: głowy jaków, dzikich koni, reniferów, a wszystkie spragnione miłości, parujące języki zlizujące z paznokci sól, wielkie oczy patrzące z komórki. Rankami, gdy górę brał szron, pewnie by nie wyłazili, gdyby nie nadzieja: przyjąć do wiadomości, że wszystko jest jeszcze możliwe, w każdej chwili cała paleta nieszczęścia, i żyć z myślą, że wszystko jest jeszcze możliwe, wszystkie plagi, godziny, szpitale. Zmienność losu. Odchylenie standardowe.\nWiecznie młody profesor Brian Cox\nz nieodłącznym uśmiechem na ustach\nzajmująco opowiadający w świetle\nzachodzącego słońca o tym,\nże Droga Mleczna i Galaktyka Andromedy\ntkwią w grawitacyjnym uścisku\ni zderzą się za około 3 miliardy lat.


Torturowała i zabiła pokojówkę. "Rzucała nią jak szmacianą lalką" - o2 - Serce Internetu\n| 22.06.2021 21:40\nSingapurka znęcała się i nad swoją pokojówką. W końcu posunęła się do najgorszego (PAP, SEAH KWANG PENG)\nGaiyathiri Murugayan z Singapuru została uznana za winną zagłodzenia, torturowania i zabicia swojej pokojówki. Prokuratorzy nazwali działania kobiety "złymi i całkowicie nieludzkimi".\nCzytaj także: Była 4 rano. Makabryczne odkrycie przy falochronie w Gdyni\nMiesiącami głodziła i torturowała swoją pokojówkę\n40-letnia Murugayan przyznała się przed sądem do wielu zarzutów, w tym do zabójstwa. Sędzia powiedział, że sprawa była "jednym z najgorszych przypadków celowego zabójstwa" w Singapurze i że słowa nie są w stanie dokładnie opisać poziomu nadużyć, jakie młoda kobieta musiała znosić przed śmiercią.\nDo okrutnej zbrodni doszło w 2016 roku. Jak dowiedziono w czasie procesu, Murugayan zaczęła znęcać się nad młodą kobietą już w październiku 2015 r. - wkrótce po tym, jak Piang przyjechała do Singapuru w celu podjęcia swojej pierwszej pracy za granicą\nNagrania z kamer zainstalowanych w domu pokazały nadużycia, których doświadczyła w ostatnim miesiącu jej życia, często kilka razy dziennie. Murugayan m.in. przysmażała ofiarę rozgrzanym żelazkiem i "rzucała nią jak szmacianą lalką".\nPochodząca z Myanmaru Piang Ngaih Don w chwili śmierci podobno ważyła zaledwie 24 kg. Sąd dowiedział się, że posiłki pokojówki często składały się z kawałka chleba namoczonego w wodzie lub odrobiny ryżu. Schudła 15 kg - około 38% swojej masy ciała - w ciągu 14 miesięcy.\n24-letnia pomocnica zmarła w lipcu 2016 r. po tym, jak przez kilka godzin była wielokrotnie atakowana przez Murugayan i jej matkę. Raport z autopsji wykazał, że bezpośrednią przyczyną śmierci było niedotlenienie mózgu po wielokrotnym zadławieniu.\nPrawnicy Murugayan domagali się kary ośmiu lub dziewięciu lat, twierdząc, że oskarżona cierpiała na depresję i obsesyjno-kompulsywne zaburzenie osobowości. Jej mąż – który został zawieszony w pracy jako policjant – i jej matka również staną w obliczu kilku zarzutów związanych ze sprawą.\nCzytaj także: Polak widział zabójstwo Kennedy'ego. "Facet z pistoletem mierzy w mój brzuch"\nJest to jedna z serii wielu głośnych przypadków wykorzystywania pokojówek w bogatym państwie-mieście w ostatnich latach. Singapur jest domem dla około 250 000 zagranicznych pracowników domowych, zazwyczaj z krajów takich jak Indonezja, Birma czy Filipiny.\nTo ten policjant ślepy był że tego nie widział\nNiemożliwe. Babsztyle to przecież chodzące anioły... One tylko ofiarami są...\nw POlin też tak jest\nŻona policjanta i wszystko jasne.\nPrawda,mit zabójstwo sprawiedliwość\nMieć pieniądze a mimo wszystko zachowywać się jak 0.Kara śmierci powinna być a przed tym codzienne przypalanie żelazkiem i tylko woda do picia, szklanka na tydzień.


Opowiadanie o One Direction...: Rozdział 11\nZobaczyły Nialla który leżał w kałuży krwi. Wszyscy od razu do niego podlecieli.\n-Dzwońcie po karetkę!- Krzyknęła ze łzami w oczach Ana. Harry szybko chwycił za telefon i wybrał numer. Gdy on wzywał karetkę Louis dziwnie przykucnął przy Niallu.\n-Tu jest jakaś karteczka.- Powiedział i wyciągnął kartkę, która była cała w krwi. Popatrzył się na nią i zaraz przeczytał ją na głos - "Drodzy przyjaciele tego głupiego blondynka, bardzo mi przykro że się tak stało ale musiałem to zrobić. Wasz kolega pożyczył ode mnie dużą ilość pieniędzy, których mi nie oddał. Ten koszmar tak szybko się nie skończy. Macie 7 dni na wpłacenie 2 milionów zł, inaczej nie tylko blondyn będzie w niebezpieczeństwie. Ps. Lepiej nie wzywać policji bo wasz czas będzie skrócony a wasze miłe dziewczynki bez głowy. "\nWszyscy zrobili wielkie oczy. Liam szybko pobiegł przytulić Ane bo ona z nich wszystkich była najłagodniejsza. Biedaczka cała się trzęsła a on tylko wyszeptał " wszystko będzie dobrze". Karetka szybko przyjechała, wzięła Nialla i jego przyjaciół. W Karetce zaczęto go reanimować, okazało się że miał rozciętą głowę i rozstrzelone udo. Gdy tylko przyjechali do szpitala, czekała go operacja. Siódemka przyjaciół usiadła w poczekalni i jak na razie nie miała zamiaru się nigdzie ruszać. Po ich głowach chodziły tylko myśli " Kto mógł to zrobić ? " " Czy on przeżyje? " Niall po operacji miał się nie nadwyrężać. Mieli dylemat czy wziąć go do wesołego miasteczka, ale gdyby wiedzieli że tak się to skończy na pewno by tego nie zrobili. Louis wziął telefon i zadzwonił do managera żeby odwołał wszystkie koncerty w ciągu następnego miesiąca. Z ich 7 to on był najbardziej ogarnięty, co zdziwiło wszystkich. Zawsze lubił się wygłupiać a teraz... Teraz się zmienił z niedojrzałego chłopaka na odpowiedzialnego mężczyznę. Oczywiście dalej lubił żartować ale do umiaru. Usiadł koło Susi i mocno ją przytulił. Zayn czuł zazdrość. Po Louisie widać że Susi mu się spodobała. Ale co on mógł na to poradzić. Ufał Susi i wiedział że go nie zdradzi. Nagle z sali wyszedł lekarz.\n-Przyjaciele pana Horana?- zapytał a oni pokiwali głowami potwierdzając.- Proszę by któryś z was poszedł za mną.\n-Ja pójdę.- powiedział Louis ponieważ widział że żadne z jego przyjaciół nie było w stanie.\nLou poszedł za lekarzem a reszta niecierpliwie czekała . Minuty dłużyły się w godziny. Wszyscy siedzieli i patrzyli się albo w sufit, albo w ścianę, albo w podłogę. Po 30 min na reszcie pojawił się Louis.\n-I co z nim? - Spytała drżącym głosem Susi.\n-Szanse że przeżyje są marne, lecz gdy mu się uda będzie miał głęboką amnezję. Miał już operację na wyciągnięcie kuli z uda a w nocy czeka go operacja zaszywania głowy. Leży pod kroplówką. Stracił bardzo dużą ilość krwi.- Odpowiedział i usiadł na swoim miejscu.\nPostanowili że wrócą do domu bo i tak nie mogą się z nim zobaczyć. Gdy wrócili była już godzina 23 ale nikomu nie chciało się spać. Więc oglądali jakiś film.\n-A co z tymi pieniędzmi ?- Spytała Jess. Wszyscy inni już o tym zapomnieli.\n- Jesteśmy sławni, mamy te pieniądze. W sumie sam nie wiem czemu Niall ich nie oddał.- powiedział Harry.\n-A policja ? Wiem że mieliśmy ich nie wzywać ale ktoś prawie zabił Nialla. Musi ponieść konsekwencje. Jeśli nie, może chodzić gdzieś po świecie i zabijać kogo mu się tylko zechce.- powiedziała Susi.\n-Tak, masz rację musimy ich powiadomić ale pomyślimy nad tym jutro. Chodźmy spać.- Powiedział Liam i wszyscy rozeszli się do swoich pokoi.\nHej ;P Trochę krótki i nudny wiem, ale potrzebuję kogoś kto będzie mi pomagał prowadzić ten blog.\nChętni pisać na GG: 34421369\nDziękuję za komentarze i pozdrawiam ;P\nAutor: Zuzanna... o 02:17\nwera0609 24 kwietnia 2012 01:25\nhttp://one-dierection.blogspot.com wejdź na mnie\nsuper dobrze rozkręca się akcja chociaż szkoda mi Nialla powodzenia w pisaniu\nVerson 8 maja 2012 08:30\nhttp://tell-me-a-lie-one-directionn.blogspot.com/ wejdź na mój blog\nwchodzę i wchodzę a następnego rozdziału wciąż nie ma ciekam z nieciepliwośćią, zaskoczyłaś mnie tym mam nadzieje ,że wszystko dobrze się skończy\nHeej ;** Założyłam drugiego bloga i potrzebuję czy...


Gwinejskie zespoły new wave\nGwinejskie zespoły - Zespoły new wave - Zespoły muzyczne\nGwinejskie zespoły new wave. Zespoły muzyczne.\nZnaleziono zespołów muzycznych: 0. Zespoły spełniają kryteria: zespoły gwinejskie, z gatunku new wave.\nTagi wyszukiwania zespołów: kraj Gwinea, muzyka gwinejska, zespoły gwinejskie, gatunek New wave.\nSpis zespołów - gwinejskie zespoły new wave - zespoły muzyczne


Ruszyła budowa Wiaduktu na ul. Kryńskiej - Powiat Sokólski\nStrona główna » Aktualności » Ruszyła budowa Wiaduktu na ul. Kryńskiej\nRuszyła budowa Wiaduktu na ul. Kryńskiej\nRuszyła budowa wiaduktu na ulicy Kryńskiej. Z tej okazji odbyła się konferencja prasowa na której zjawili się m.in. Starosta Sokólski Piotr Rećko, Wicestarosta Bożena Jelska- Jaroś, Poseł na Sejm RP Krzysztof Jurgiel, Przedstawiciele Polskich Linii Kolejowych, Wykonawcy inwestycji, Burmistrz Sokółki, Radni, Marszałek Województwa Podlaskiego Artur Kosicki, Członek Zarządu Województwa Podlaskiego Wiesława Burnos, Członek Zarządu Województwa Podlaskiego Marek Malinowski\n‘’Dziś jest dzień w którym słowa i umowy stają się faktem. Rozpoczynamy budowę wiaduktu który jest bardzo potrzebny dla miasta Sokółka ale także potrzebny dla całego województwa Podlaskiego. Poprawi on bezpieczeństwo użytkowników dróg. Wpłynie także na rozwój turystyczny i gospodarczy Sokółki. Ta inwestycja pokazuje, że dobra współpraca Spółki Skarbu Państwa, Samorządu Województwa i lokalnych samorządowców daje efekty. Ta inwestycja jest finansowana przez wiele podmiotów dlatego jeżeli wspólnie staramy się i dbamy o to żeby współpracować to są tego namacalne efekty bo już dziś rozpoczynamy budowę.’’- mówi Artur Kosicki- Marszałek Województwa Podlaskiego.\nGłos zabrał również Starosta Sokólski Piotr Rećko- ‘’ Tak jak ten wiadukt połączy dwie strony miasta tak połączył wszystkie szczeble samorządu ale też państwa (…) Bez współpracy, wspólnych działań nie jesteśmy w stanie zrealizować takich inwestycji. Mam nadzieje że w dalszym ciągu w zgodzie uda nam się rozwijać naszą małą Ojczyznę’’\nInwestycja kosztuje 61 499 262 złotych. Jest to najdroższe zadanie w Sokółce od lat.\n← Ratuj pszczoły\nVIII Sesja Rady Powiatu Sokólskiego →