Krzysztof Gdula, Góry Kaczawskie: Góry Kaczawskie. O niebieskich szczytach\nDzień dziesiąty, listopad.\nZe wsi Janochów: Głęboka Dolina, Świerki, wieś Lubiechowa, Sokołowskie Wzgórza, Łomy, powrót szosą do Janochowa.\nŻe Góry Kaczawskie, to wiadomo - myślę nad mapą - ale jaką wybrać trasę? Pożądliwie oglądam cienkie nitki polnych i leśnych dróżek, ale że każda wydaje mi się warta poznania, wzrok skacze mi od jednej do drugiej, z jednego końca mapy na drugi, a przecież muszę ułożyć pętlę zaczynającą się o świcie przy samochodzie, i przy nim kończącą się o zmroku. „Głęboka Dolina” - zauważam nazwę miejsca w pobliżu Lubiechowej, u stóp góry Gackowa. Oczyma wyobraźni widzę strome, niedostępne zbocza, a na dnie strumień, zwaliska drzew i skał. Obraz ten budzi we mnie dreszczyk emocji, jakbym w styczniową zawieruchę chciał zapuścić się na dno Wielkiego Kotła Śnieżnego, albo iść w niebotyczne góry; śmieję się z siebie, ale czuję, że trasę mam wybraną: Głęboka Dolina, a później te dróżki wokół Lubiechowej – postanawiam.\nSamochód zostawiłem na szerokim poboczu szosy 365, kilkaset metrów od leśnej dróżki zaznaczonej na mapie, a prowadzącej w głąb doliny; rozwidniało się, gdy obuty w moje raichle, ubrany w tak lubianą kurtkę, z nogami opatulonymi stuptutami (wszak szykowałem się na wyprawę w dziką dolinę!), poszedłem.\nMapa dość dokładnie pokazywała leśne dróżki, szło się dobrze, tym lepiej, że dolina będąc głęboką od strony Gackowej, wcale nie jest dzika ani trudna; spodziewana przeprawa okazała się więc być spacerkiem na rozgrzewkę. Wyszedłem na brzegu lasu i rozejrzałem się…\nLubię chwile wyjście z lasu na otwartą przestrzeń, zwłaszcza, gdy idzie się bez wytyczonego szlaku. Najpierw między drzewami dostrzegam niebo lub pola, a w chwilę później stoję na granicy dwóch światów i rozglądam się, zawsze trochę zdziwiony nagłym oddaleniem się horyzontu, otworzeniem się przede mną rozległego widoku, ciekawy miejsca do którego zaprowadziła mnie leśna dróżka wydeptana przez ludzi lub zwierzęta.\nTym razem mapa była dokładna, bo gdy podniosłem z nad niej wzrok, zobaczyłem drugą drogę dokładnie tam, gdzie spodziewałem się ją znaleźć po obejrzeniu mapy, drogę, która obiecywała zaprowadzić mnie do szosy lubiechowskiej na przełęczy między Świerkami a Okolem. Poszedłem nią, i mimo iż krzyżowała się w paroma innymi, nie zmyliła mnie dotrzymując obietnicy, chociaż w dolinie była miejscami tak błotnista, że musiałem opuścić ją i iść bokiem, między drzewami. W górnej swojej części prowadziła mnie odsłoniętym zboczem góry Świerki - odwracając się, widziałem, rosnący w miarę zdobywania wysokości, najwyższy masyw kaczawski: góry Maślak, Połom i Skopiec, zza którego Baraniec wyciągał w górę swój maszt antenowy niczym żyrafa szyję.\nNajładniejsze widoki czekały na mnie pod szczytem, raptem paręset metrów od szosy i przełęczy ze szlakami prowadzącymi na Okole – miejsce warte zapamiętania. Przechodząc tamtędy, miałem chwilę wahania: może iść na szczyt?, ale że te wszystkie drogi prowadzące otwartymi przestrzeniami skutecznie mnie kusiły, zszedłem do wsi, wypatrzyłem jedną z dróg prowadzących przez łąki po północnym stoku Okola, i poszedłem poznać ją.\nProste i kręte, leśne i polne, suche i błotniste, trawiaste i kamieniste, przysypane śniegiem lub liśćmi, wyraźne i niknące wśród drzew lub na łące, samotne lub splątane z innymi; okolone miedzami lub drewnianymi płotami, prowadzące gdzieś, albo nigdzie – moje drogi kaczawskie. Moje drogi.\nTa biegła ku zachodowi, a po prawej szły ze mną Łomy, przesuwając przed sobą Sokołowskie Wzgórza. Gdzieś tam usiadłem na spróchniałym pniu, jadłem i patrzyłem przed siebie, na łagodny stok mijający mnie i toczący się dalej, na dno doliny, aż do stóp Wzgórz, do ostatnich domów wioski, i dalej, daleko, tam, gdzie niebieściły się odległe szczyty. Te bliższe rozpoznawałem, ale między nimi i dużo dalej stała nieznana mi góra; u jej podstawy jaśniała plama, w której rozpoznawałem coś znajomego. Co? Wyciągnąłem mapę i po chwili stuknąłem się w czoło: jasna plama to przecież Wielkie Organy! Jak mogłem nie rozpoznać mojej Wielisławki!\nPójdę do niej! – postanowiłem w pierwszej chwili, ale jednak wizytę u mojej znajomej odłożyłem na inny wyjazd. Wstałem i poszedłem przed siebie, najpierw brzozowym młodniakiem w kolorach jesieni, na dno doliny, później lasem, ku Sokołowcowi. Droga, tak wyraźna i ładna na polach, w lesie zostawiła mnie i to dwakroć. Na rozstaju wybrałem drogę w lewo, ale skończyła się ścianą drzew już po paru minutach, wróciłem więc i skręciłem w drugą. Ta najwyraźniej chciała mnie prowadzić, skoro nawet zarosła młodniakiem jeszcze pokazywała mi swoje stare koleiny, ale kawałek dalej i one znikły. Szedłem między drzewami, rozpychałem gęste gałęzie i jakieś badyle czepiające się spodni, trzymając słońce po lewej (a nie było to łatwe, bo biegało mi po połowie nieboskłonu, zwłaszcza gdy wymijałem jakieś przeszkody), ale gdy wyszedłem z lasu, zobaczyłem Sokołowskie Wzgórza w spodziewanym miejscu, po prawej, a na wprost, dalej, wzgórza rozpoznane jako Sądreckie; na wielkim polu ich zbocza rosło coś, co miało piękny, zielononiebieski kolor. Między wzgórzami, niżej, ponad garb pola, wystawały białe ściany pałacu w Sokołowcu. Byłem na dobrej drodze. Zszedłem do wsi dla zobaczenia początku drogi i zawróciłem ku Sokołowskim Wzgórzom, chcąc przejść ich południową podstawę granicą pól i lasów. Piękna widokami to była droga i słońcem, które zdecydowało się w końcu, po paru godzinach wahań, wyjrzeć zza chmur. Drzewa, trawy, liście pod nogami, cały świat w jednej chwili przywitał je jasnym uśmiechem, a ja stałem na brzegu lasu, i pomiędzy gałęziami dębu podziwiałem jeden z najurodziwszych widoków dnia dzisiejszego, widok rzadki dla tych gór: cały długi masyw Skopca, a za nim kolejne góry, jedna przy drugiej, stłoczone, coraz bardziej niebieskie odległością, aż za Wojcieszów – jakby nie było zamieszkałych dolin między nimi, jakbym sam był w dzikich i pustych górach.\nTa droga skończyła się stanowczo zbyt szybko przy bocznej szosie na północ od Lubiechowej. Do zmierzchu było jeszcze 3 godziny. Niezaorane pole, na którym stałem, było miejscami białe od kwitnących rumianków; zerwałem jeden kwiat, roztarłem w palcach i delektowałem się jego delikatnym zapachem. Wracać? Ponownie rozejrzałem się wokół, teraz inaczej, szukając okrężnej drogi. Zobaczyłem wzgórze Łomy i ruszyłem wprost na nie. Idąc rumiankowym polem, widziałem maleńkie, zawsze tak urocze, niebieskie drobinki niezapominajek polnych, później były chaszcze nad strumieniami, jakiś rów o stromych brzegach, rozlewisko obsiadłe olszami, wielkie pole szarych już nawłoci zaczynających pierzyć się swoimi pasemkami waty, w końcu wszedłem w las na zboczu góry. Gdy idąc wydłużonym szczytem, dotarłem do nieczynnego kamieniołomu, spojrzałem w dół, na wyrwę w zboczu góry, i doznałem, nie wiem już który raz w górach, znikomości ludzkich wysiłków wobec dzieł przyrody. Oto mała góra wysokości względnej może 60 metrów, góra, której podstawę można obejść w pół godziny – i kamieniołom, niewielka wyrwa w jej zboczu, którą człowiek mozolnie robił latami całymi.\nGdy podniosłem głowę, ponownie, jak tyle już razy dzisiaj, zobaczyłem Skopca w otoczeniu swojej świty.\nZ dołu dobiegały odgłosy mocnych, metalicznych uderzeń. Poszedłem ścieżką widoczną na ostrej i stromej grani utworzonej wyrwą kamieniołomu na szczycie góry; nie było to rozsądne, ale tłumaczyłem się stabilnością moich ciężkich, solidnych butów. Gdy już zszedłem nieco niżej, spotkałem poszukiwacza kamieni, z którym rozmawiałem dłuższą chwilę. Pokazał mi swój urobek - piękny agat ze szczotką narosłych wewnątrz kryształów, pokazał miejsca na ścianie, w których siedziały geody; lub siedzą nadal, tyle że beznadziejnie połamane przy próbie wydobycia ich z bazaltu. Jest ich tam dużo, ale wydobycie jest ciężką pracą: u mojego rozmówcy widziałem wielkie łomy, stalowe kliny i młot - tak na oko dziesięciokilowy. Znalazłem tam nadłamaną małą geodę, widać w niej kryształy, ale nie mam pojęcia jakie one są, co wcale nie przeszkadza mi cieszyć się nią. Na pożegnanie dostałem od mojego rozmówcy geodę wielkości pięści dziecka, ma wyszczypany otworek, przez który połyskują kryształy.\nDziękuję Ci, poszukiwaczu kamiennego piękna, i życzę wydobycia ametystu taaakiej wielkości!\nWracałem. Świat ciemniał tracąc kolory, tylko niebo na zachodzie miało ową barwę tak charakterystyczną dla listopadowego zmierzchu: zorzy zachodu widzianej przez granatowy woal chmur, a później już tylko małe brzózki przydrożne jaśniały żółcią jesiennych liści.\nAutor: Krzysztof Gdula o 16:52


SERIALE, NA KTÓRE WARTO ZMARNOWAĆ CZAS | naTemat.pl\nURSZULA ZAROSA - BLOG\nDr filozofii, specjalistka od etyki stosowanej i praw zwierząt. Marketing Manager wegańskiej restauracji wegemama w Warszawie. Pasjonatka najnowszych odkryć kognitywistyki i etologii, miłośniczka współczesnego kina amerykańskiego. Od kilkunastu lat weganka.\nSERIALE, NA KTÓRE WARTO ZMARNOWAĆ CZAS\n09 sierpnia 2014\nDuże budżety, starannie komponowane scenariusze, utalentowani i świeży aktorzy, to wierzchołek góry zalet, które odsuwają w cień tradycyjne kino.\nDobry serial, to serial dopasowany do Waszych potrzeb, nie zaś ten, który w IMDb i Filmwebie ma najwyższe oceny. Jeśli fabuła sprawia, że nie możecie się doczekać kolejnego odcinka, a bohaterowie wciągają w swój świat na tyle, że macie ochotę wejść w ekran i ostrzegać ich przed niebezpieczństwem - jesteście na dobrej drodze do satysfakcjonującego i relaksującego marnowania czasu.\nJeśli do tej pory nie znaleźliście w serialowym gąszczu niczego dla siebie, oto zestawienie, które może Wam pomóc:\nSex and the City (1998-2004)\nLegendarny serial, który stworzył ikony kobiecego kina. Kręcony w najpopularniejszych klubach i kultowych miejscach Nowego Jorku. Podbił serca widowni dzięki wspaniałym bohaterkom - Carrie (wyważona, wrażliwa pisarka), Charlotte (urodzona pani domu), Mirandzie (dorastająca do zaufania prawniczka) i Samancie (odważna i pewna siebie specjalistka od PR) - które w niezwykle inteligentnie napisanych dialogach wymieniają ploteczki na temat związków, seksu i, sporadycznie, pracy. Fabuła wydaje się banalna, ale fenomen tego serialu znany jest na całym świecie. Kobiety odnajdują tu siebie, mężczyźni wiele przydatnych informacji, zaś fragmenty do tej pory cytowane są w internecie.\nMasters of Sex (2013- )\nNie, to nie jest poradnik Kamasutry, ale lekcja historii o zmaganiach badaczy, którzy zdecydowali się potraktować ludzką, a zwłaszcza kobiecą, seksualność serio. Dr Masters eksperymentuje nie tylko na kobiecym ciele, ale również samym sobie, co zmusza go do otworzenia się na przełamywanie stereotypów i emocjonalnych barier. Pod wpływem Virgini Johnson (w tej roli przepiękna Lizy Caplan), odważnie zmagającej się z wszechobecnym szowinizmem, ta prawdziwa historia nabiera wielowymiarowości, a badania dr Mastersa stają się tylko przyczynkiem do rozważań nad problemami społecznymi nękającymi konserwatywną Amerykę lat 50.\nJeśli sądzicie, że życie amerykańskiej pani domu to zamawianie pizzy między odcinkami Oprah Winfrey Show, prasowanie kołonierzyków i robienie kanapek z masłem orzechowym i dżemem, Lynett (twarda i zaradna matka), Susan (wrażliwa, lekko zagubiona artystka), Brie (konserwatywna, żelazna dama) i Gabrielle (wysportowana i próżna miss piękności) szybko wyprowadzą Was z błędu. W środowisku amerykańskich przedmieści wszyscy się znają, jak na polskiej wsi, zaś podstawowym źródłem informacji jest plotka. Czyżby jednak nikt tu niczego nie ukrywał, a cukierkową sielankę przerywała jednynie wesoła furgonetka z lodami? Amerykańskie matki, żony i kochanki mają o wiele więcej do zaoferowania, są gotowe na wszystko.\nChasing Life (2012- )\nŚwieżutkie odkrycie. Coś, czego w natłoku dobrych serialii detektywistycznych i horrorów po prostu brakowało. Lekki serial o jednym z najcięższych - bo wszechobecnych - tematów, o umieraniu. Pełen dowcipu, wspaniałych aktorek łączących trzy pokolenia i naprawdę orzeźwiającej a jednocześnie przyziemnej formule. Nie ma rozpaczy, nie ma smutku, nawet śmierć jest tu obecna jedynie jako idea. Serial bardziej dla kobiet, szukających prostej fabuły o przyjaźni, związkach i relacjach rodzinnych. Zwykłość i codzienność przedstawionej historii jest bolesna, ale wiele wysiłku włożono w stworzenie wokół niej atmosfery nadziei, niemal beztroski, która sprawia, że oglądanie jest przyjemnością.\nChoć najwcześniejsze odcinki się nieco zestarzały, to i tak używają w nich sprzętu, który w Polsce jest nowością. Serial, który inspirował młodzież do studiowania medycyny, a producentów do stworzenia takich hitów, jak Chirurdzy. Kolejne sezony wprowadzały nas w nieco magiczny świat lekarzy - precyzyjnych, kompetentnych, przyjaznych pacjentom. Wytykały również wszystkie słabości sprywatyzowanego systemu amerykańskiej opieki zdrowotnej. Debiutowali tu przystojni i uwielbiani: George Clooney, Noah Wyle i Shane West. Warto wrócić, chociażby dla adrenaliny, która towarzyszy kolejnym przyjazdom rozpędzonych na sygnale karetek i przylotom śmigłowców. Wspaniałe postaci: Abby, Luca, Carter, Pratt, Marc, Elizabeth i wiele innych, na długo z Wami zostaną.\nCalifornication (2007-2014 )\nZaczął się niesamowicie dobrze i osiągnął dno, pogrążając się z każdym sezonem. Wstaniały David Duchovny w roli rozpieszczonego sławą i zainteresowaniem kobiet pisarza, stworzył postać współczesnego romantyka zagubionego w luksusie i splocie wydarzeń. Widz nieustannie jest po jego stronie, nawet jak sam - niczym napędzany hormonami nastolatek - wplątuje się w najgorsze kłopoty. Californication ukazuje postać tragiczną, której perypetie można traktować powierzchownie, bądź mając poczucie jak wyniszczającą siłą mogą być uczucia.\nOpowieść o rodzinie, króta musi borykać się z tak wieloma obliczami patologicznego nonsensu, że trudno już po paru odcinkach odróżnić, co wciąż mieści się w granicach normy. Alkoholizm, narkotyki, prostytucja, posiadanie broni - to standardy do których w kinie przywykliśmy. Shameless - jak sam tytuł wskazuje - przekracza wszelkie granice. Momentami niezwykle zabawny serial, jest niesamowicie gorzki. Bohaterów strasznie łatwo pokochać, co wiąże się z coraz większą akceptacją ich wybryków i pomyłek. Shameless wciąga jak bagno, nie da się z niego wygrzebać, można jedynie powoli zanurzać się w ludzką naiwność, chciwość, marzenia, pożądanie, nie bardzo łudząc się, że w końcu ktoś rzuci ratunkową linę.\nW tym więzieniu po prostu chce się być, nawet jeśli obiadową sielankę przerywa padanie na twarz pod wpływem wyjącego alarmu. Znakomity scenariusz oparty na prawdziwej historii Piper Kerman, która trafiła do więzienia za przewożenie narkotyków i pranie pieniędzy. Najmocniejsza strona tego serialu to indywidualizacja więźniarek. Ich osobiste historie, charaktery a przede wszystkim okoliczności, w których złamały prawo, zyskują im sympatię widza zmuszonego porzucić wszelkie próby wartościowania i bacznie obserwować fakty. Ogromną zaletą jest również duża dawka humoru sytuacyjnego, świetne dialogi, znakomity dobór obsady. Jeden z najlepszych seriali ostatnich dwóch lat.\nPsychopatyczny umysł, który został wyszkolony w ograniczaniu własnych żądzy. Dexter jest przewidywalnym i, mimo starań scenarzystów, jednowymiarowym bohaterem, ale towarzyszące mu postaci dopełniają jego spłyconą osobowość wywołując dreszczyk emocji. Serial bardzo nierówny, intrygujące wątki przeplatają się z zapychaczami czasu, nieustannie jednak kibicujemy seryjnemu mordercy, niczym Robin Hoodowi zabierającemu złoto bogatym. Czyżby nasza moralność była aż tak plastyczna?\nZdobył ogromną popularność w Polsce (czy to z uwagi na głównego bohatera - crystal meth?). Świetna lekcja psychologii społecznej. Wszelkie teorie osobowości odchodzą do lamusa, kiedy wciśniecie Play. Zacieranie moralnych granic to specjalność Breaking Bad. Główni bohaterzy wywołują skrajne emocje, raz się im kibicuje, raz czeka aż w końcu się podłożą. Niestety z czasem fabuła robi się zbyt przewidywalna, wystarczy założyć, że cokolwiek Walter i Jesse mają w planach i tak się zepsuje. Dobry, ale można by go skończyć wcześniej.\nI TROCHĘ MROCZNEJ FANTAZJI\nGame of Thrones (2011- )\nByć może są jeszcze tacy, którzy o nim nie słyszeli, być może są i tacy, którzy udają, że go nie lubią. To tylko kwestia czasu, kiedy dopadnie ich ten fenomenalny mix fantastyki, politycznych intryg, obyczajowych skandalii i porywającej przygody. Najlepszy serial konstiumowy jaki do tej pory powstał. Ogrom niezwykle złożonych, wielowarstwowych postaci, przeplatające się narracje, zmieniające scenerie i charaktery. To wszystko sprawia, że do ostatnich okruszków w jakże pojemnym opakowaniu, którym jest Gra o tron, pozostajemy nienasyceni. Morderstwa, romanse, żądza władzy, spiski, wszechobecne zagrożenie zamiast doprowadzić nas do rozstroju nerwowego, każą odliczać godziny do kolejnego odcinka.\nPenny Dreadful (2014- )\nCoś dla miłośników starego, dobrego horroru. W snutej wokół panny Vanessy Ives (w tej roli zapierająca dech Eva Green) pajęczynie zdarzeń napotkamy postaci niezwykle nam bliskie. Trudno zdradzać ich imiona by nie popsuć atmosfery radosnej niespodzianki w tym mrocznym przedsięwzięciu. Znajdą tu coś dla siebie miłośnicy Egzorcysty czy Draculi, smutnych opowieści o eksperymentach medycznych i intrygujących historii o nadprzyrodzonych mocach. Nieinfantylne i niebanalne mroczne kino.\nAmerican Horror Story - Asylum (2011- )\nNajbardziej przerażające są te historie, które mogły się zdarzyć. Wizja amerykańskiego szpitala psychiatrycznego sprzed kilkudziesięciu lat, w której niewiele jest fantazji, za to dużo autentycznych problemów charakterystycznych dla leczenia umysłowo chorych. Jeśli pamiętacie Lot nad kukułczym gniazdem albo Przerwaną lekcję muzyki, przygotujcie się na coś dużo trudniejszego do przełknięcia. Strach w żadnym z tych dzieł nie jest tak wszechobecny, zwłaszcza gdy iluzja zlewa się z rzeczywistością. Świetna rola Sary Paulson i niebanalny scenariusz.\nTrue Blood (2008- )\nPołudnie USA, czyli wkurzający akcent i małomiasteczkowa mentalność mieszkańców, którzy spędzają czas w pubie z wampirami popijającymi syntetyczny True Blood. Nagrodzony za wyjątkowo dobrą czołówkę, ma nam do zaoferowania odważne sceny seksu, mroczną bajkową fantazję oraz infantylnych dorosłych, poddających się instynktom i naiwnym marzeniom. Fabuła jest nieco przerysowana, bohaterowie przewidywalni, a główna aktorka niesamowicie irytująca. Mimo tych wad True Blood pijemy z ochotą i choć nie daje kopa, to przyjemny stan zamroczenia Alcidem, Ericiem czy Jessicą Hamby, gwarantuje dobrą zabawę przez kolejne odcinki.\nHemlock Grove (2013- )\nPotwory powracają, tym razem pod postacią bardzo mrocznych mieszkańców Hemlock Grove. Serial, który może być świetnym zaspokojeniem tęsknoty fanów Twin Peaks. Akcja rozkręca się bardzo powoli, główną osią historii są tajemnice rodzinne, z których nawet najbliżsi krewni nie zdają sobie sprawy. Początkowo zaznaczane wątki wydają się niezrozumiałe, a tym bardziej wprowadzanie elementów fantazji, jednak mglista i gęsta od sekretów atmosfera nie pozwala nam się łatwo z tego miejsca wydostać. Do Hemlock zatem się wraca, choć nie z miłości i fascynacji, tylko dla ciężkiego powietrza. Serial raczej dla ludzi przed 30-tką, ale na tyle starych by wyrozumiale spoglądali na wydłużanie narracji.\nSalem (2014- )\nKto spodziewał się historycznej analizy faktycznego prześladowania kobiet w XVII-wiecznej Ameryce będzie zawiedziony. Eliksiry, zaklęcia, translokacje są tu jak najbardziej serio, zaś purytański kościół protestancki żąda krwi władając gorącym żelazem i stosem. Nie ma walki dobra ze złem, bo przenikają się wzajemnie i trudno je odróżnić, zwłaszcza w obliczach bohaterów. Miłośniczki Shane Westa mogą być rozczarowane jego marginalną rolą i nieciekawą charakteryzacją, niemniej Mary Sibley (w tej roli Janet Montgomery) jest na tyle ciekawa, byśmy pozostali przy odbiornikach śledząc wyłącznie jej losy.\nCOŚ DO ŚMIECHU\nKultowy, choć niedoceniony przez polską publikę za sprawą bardzo kiepskich, telewizyjnych tłumaczeń. Dowcip sytuacyjny połączony z przezabawnymi dialogami. Creme de la creme sitcomów, z sarkastycznym Chandlerem, głupiutkim i "przystojnym" Joim, nieco zakręconą, ale wrażliwą Foebe - ciśnie uśmiech na usta od pierwszy linijek z 1994 roku. Serial, do którego można wracać wiele, wiele...naprawdę wiele razy. Obowiązkowo do oglądania w języku angielskim, ponieważ w języku polskim brakuje wielu fragmentów wypowiedzi, a tlumaczenie idiomów… no cóż the devil is in the details!\nThat 70’s Show (1998-2006)\nCzy nakręconym w czterech pomieszczeniach serialem można oddać kwintesensję lat 70-tych? Okazuje się, że można. Być może jest to serial dla młodzieży, ale swoim wyzluowanym podejściem do rzeczywistości może wciągnąć i starszaków. Dużo dowcipu sytuacyjnego, związanego nie tylko ze specjalnymi ciasteczkami i posiadówkami w piwnicy, przeplata się tutaj ze świetną kompilacją muzycznych i ubraniowych fascynacji, scenografii zbudowanych z najpopularniejszych w tych czasach przedmiotów oraz bohaterami, którzy borykają się ze sterotypami świetnie się przy tym bawiąc, doznając emocjonalnych wzlotów i upadków. Sitcom powolnie ciągnący niektóre wątki, ale nadrabiający humorem na dobrym poziomie.\nZAGADKI DO ROZWIKŁANIA i DRESZCZYK EMOCJI\nResurrection (2014- )\nNie będzie to spoiler, jeśli powiem, że tematem przewodnim jest zmartwychwstanie. Druga szansa, powrót tych, którzy istnieją jako wspomnienia i wyblakłe fotografie, zmarłych tragicznie i niespodziewanie. Co byście zrobili, gdyby ktoś Wam bliski powrócił. Tysiąc pytań, napięcie, niezrozumienie, strach, żądanie wyjaśnień. Atmosfera wielkiej tajemnicy, niedowierzania i przede wszystkim trudnej zagadki, którą trzeba jak najszybciej rozwikłać.\nTrue Detective (2014- )\nTo serial, który zdecydowanie nie wciąga od pierwszego odcinka. Warto jednak (będąc ostrzeżonym) wytrzymać początkowe dłużyzny i monologi, by trafić na detektywistyczny kryminał najwyższych lotów. Woody Harellson i Matthew McConaughey stworzyli postaci, które powoli i boleśnie wyryją się w Waszej pamięci. Serial o policjantach rozwiązujących kryminalne zagadki byłby banałem, gdyby nie główni bohaterzy. Miażdżą stereotypy swoimi wadami, emocjonalnym upośledzeniem, kiepską kondycją fizyczną i budowaniem pełnej napięć więzi, która jest rzadka w męskim świecie. Doskonale też pokazują jak wykonywany przez lata zawód kształtuje człowieka wyciskając ostatnie krople potu z jego czoła i whiskey z butelki.\nLie To me (2009-2011)\nŚwietny serial, zbyt szybko zakończony, by dać szansę głównemu bohaterowi odkryć wszystkie kary. Zbudowany wokół zagadnienia rozpoznawania kłamstw na podstawie mimicznej ekspresji twarzy (to jest możliwe!), potwierdza obserwowaną również w dr Housie korelację: wysokie IQ - niski poziom empatii/wrażliwości. Bohater jednak nie jest tak przewidywalny jak House, choć działa według bardzo podobnego schematu - jest najlepszy w tym co robi i zawsze udaje mu się dopiąć swego w rozwiązywaniu zagadek. Jest w nim jednak pewna tajemnica, a jego poza nie jest tylko przykrywką wrażliwości. Niestety autorzy scenariusza nie dali bohaterowi wybrzmieć i urwali serial, dlatego nie polecam tym, którzy za wszelką cenę unikają rozczarowań. Jeśli jednak szukacie kogoś na miarę House’a - sprawdźcie!\nPostać kultowa, która z uwagi na swą popularność stała się męczarnią dla głównego aktora. House to zaprzeczenie znanych nam z Ostrego Dyżuru lekarzy, którzy zawsze są pomocni, cierpliwie słuchają i poświęcają się dla pacjentów. Dużo bliższy jest polskim lekarzom - nie słucha, wszystko wie najlepiej i raczej unika kontaktu z chorym. Dla House’a ludzie są krzyżówkami, czasem banalnymi jak rebus czy 100 panoramicznych, czasem bardziej zawiłymi, jak Jolka czy najwyższy poziom Sudoku. Dopóki nie uda mu się rozwikłać zagadki, empatia, wrażliwość, zrozumienie nie istnieją… póniej zresztą też nie. Choć każdy odcinek oparty jest na dokładnie tym samym schemacie, widz daje się wciągnąć, bo przecież każda krzyżówka ma inne hasło, a najtrudniejszą z nich jest House.\nThe Bridge (2013- )\nMało u nas znany, a wyjątkowo dobry serial detektywistyczny. Dzieje się na pograniczu teksańsko-meksykańskim, którego typowe problemy są przezroczyste dla wymiaru sprawiedliwości. Zaginięcia kobiet, strzelanina w biały dzień - kościotrupy nie są tu tylko wesołym symbolem święta zmarłych. Genialna para detektywów - Sonia (twarda dziewczyna z Aspergerem) i Marco (wrażliwy macho), próbuje zmierzyć się nie tylko z kryminalnymi zagadkami, ale samymi sobą, swoim uwikłaniem w sprawy niekiedy trudne emocjonalnie i zagrażające życiu. Nie ma tu jednowymiarowych bohaterów, sztucznych strzelanin, w których dobry amerykański glina zawsze wygrywa. Poznacie problemy Meksyku i dziesięć razy zastanowicie się przed wybraniem się tam na wakacje.\nThe Leftovers (2014- )\nHBO ma talent do seriali, ale ten wciąż jest jednym wielkim znakiem zapytania. Z powierzchni Ziemi nagle znika część ludzi, w małym miasteczku Mapelton jest to ponad 100 osób. Zero wieści, jakchkolwiek wskazówek, po prostu rozpływają się w powietrzu. Jak mieszkańcy poradzą sobie z tą sytuacją? Dlaczego niektórzy porzucają rodziny i przyłączają się do tajemniczej seksy? Kim jest Wayne? Mnóstwo, mnóstwo pytań i jedna wielka zagadka do rozwikłania. Oby nie pozostała bez odpowiedzi.\nCOŚ DLA GEEKÓW\nSilicon Valley (2014- )\nBardzo obiecujący serial z dystansem wprowadzjący nas w świat doliny krzemowej. Nowe technologie, konkurencja, walka o zaistnienie z nowym startupem zostały tutaj okraszone sporą dawką dobrego humoru. Nie jest to jednak męczący sitcom w stylu Big Bang Theory (który na początku bawi dialogami, ale po chwili staje się tak przewidywalny i stereotypowy, że nie da się go już oglądać), a serial obyczajowy w lekko komediowej formie. Świetna formuła dla zainteresowanych światem Googla, ale i miłośników przyjemnych, krótkich form telewizyjnych. Główni bohaterowie, choć są przerysowani i uosabiają stereotypy nerdowsko-geekowskie, to robią to nienahalnie i nie zagłuszają sobą wciągającej fabuły.\nHalt and Catch Fire (2014- )\nWczesne lata 80-te, komputery są duże i głośne, ale już wiadomo, że to interes przyszłości. Jo McMilan sprzedaje nam swoją wizję, właściwie nie do końca wiemy jaką, ale mamy poczucie, że będzie to coś wielkiego, nowego, przełomowego. Nie zrealizuje jej jednak bez utalentowanej programistki Cameron, pięknej, zbuntowanej hackerki, która wyprzedza umysłem skostaniałą firmę telefoniczną i większość specjalistów od nowych technologii. Akcja toczy się powoli i czasem niepotrzebnie wydłużana jest wątkami osobistymi, które z jednej strony pogłębiają rys charakterologiczny postaci, z drugiej jednak strony sprawiają, że ma się ochotę wpisać: halt and catch fire, byle tylko znów znaleźć się blisko młodego, genialnego umysłu głównej bohaterki. Wątki społeczne, jak marginalizacja kobiet w branży, albo stosunek ludzi do wynalazków, są za to bardzo ciekawe. Niedawna historia, ale mało nam znana, bo działa się jeszcze w czasach polskiej komuny.\nDLA MIŁOŚNIKÓW SCIENCE FICTION:\nFalling Skies (2011- )\nPowraca dr Carter (Noah Wyle) z Ostrego Dyżuru, tym razem w roli ojca trojga synów, który musi się zmagać z inwazją kosmitów. Atmosfera katastrofy i przede wszystkim wojny przeplata się tu z lekko zarysowanymi wątkami osobistymi, które podkreślają znaczenie rodziny w najtrudniejszych sytuacjach. Nawskroś amerykańska produkcja, ze wszystkimi przywarami - dobry zawsze wygrywa, zły jest zawsze zły - ale nie tak banalna, jak chociażby naśladujący Star Treka Defiance. Interesujące są zupełnie nowe formy i postaci kosmitów oraz atmosfera zagadki ich przybycia, którą niełatwo będzie rozwikłać. Troszkę nierówny, bo sezon 4 wydaje się odstawać poziomem od swoich poprzedników, ale nigdy nie wiadomo co się jeszcze wydarzy.\nThe 100 (2014- )\nPostapokaliptyczna wizja Ziemi, która wyludniona została na skutek katastrofy nuklearnej. Ostatni mieszkańcy zamieszkują orbitujący w przestworzach statek, na którym kluczowa jest regulacja populacji w celu zachowania homeostazy. Zero tolerancji dla łamania prawa zazwyzaj oznacza śmierć, zaś dla setki wybranych młodych ludzi zesłanie na Ziemię. Być może okaże się, że da się tam przeżyć, a zmuszeni walczyć o przetrwanie będą musieli szybko dorosnąć. Serial raczej dla młodzieży, ale dość dobrze zrealizowany i stawiający nas przed czysto utylitarystycznymi dylematami moralnymi. Warto sprawdzić, jak poradzilibyśmy sobie w takich warunkach.\nChoć głównej bohaterce serialu w wyrażaniu emocji przeszkadza popsuty botoks, wielorakość przedstawionych w nim historii powala kreatywnością i spełnieniem wszelkich marzeń filozofujących nerdów. Znajdziecie tutaj nie tylko potwory, zabójcze wirusy, klonowanie, ale przede wszystkim świetnie zrealizowaną koncepcję możliwych światów. Joshua Jackson w roli Petera Bishopa ratuje kiepską obsadę w postaci Anny Torv i genialnie wciąga nas w akcje, w których tania realizacja scenograficzna zupełnie nam nie przeszkadza. Różnorodność pomysłów nie ma tu końca, ciągle pojawiają się nowe zagadki do rozwikłania. To przyjemna kontynuacja tego, co znamy z Czynnika PSi i Archiwum X.\nChoć zrealizowano tylko jeden sezon, serial kręcił się wokól całkiem interesującego pomysłu. Otóż na Ziemi, oprócz normalsów istnieje również ulepszona wersja Homo sapiens, której podstawową cechą jest zdolność przekraczania bariery cielesnej i umysłowej. Telepatia to tylko jedna ze zdolności nowej generacji. W niedostatku dobrych seriali sciene fiction zadowoli każdego, kto znudzony jest wątkami super inteligentnych gliniarzy z przyszłości ratujących ludzkość przed zagładą.\nExtant (2014- )\nNawet jeśli nie lubicie Halle Berry, tutaj zupełnie nie będzie Wam przeszkadzać. Wychudzona, wiecznie zmęczona, świetnie dopasowała się do roli osaczonej przez tajne eksperymenty pani naukowiec. Powrócił też Goran Visnjic (którego być może pamiętacie z roli Luci w Ostrym Dyżurze), powielając swoje wcielenie cierpliwego, wrażliwego partnera. Nie tak daleka przyszłość, pierwsze roboty SI, spokojna narracja i intrygująca zagadka do rozwikłania.\nI ROMANTYKÓW MŁODYCH DUCHEM:\nRomantyczny w idei, ale brutalnie przyziemny w formie. Widzowie pisali petycje by główną bohaterkę przestano tak często pokazywać nago, bo nikt z nas nie jest przyzwyczajony do normalności na ekranie. Otyłość w kinie jest ośmieszana, pokazywana jako przykład zaniedbania, ale nigdy nie funkcjonowała w roli głównej, do tego jako stała cecha bohaterki, której talent musi walczyć z tak wieloma przywarami, że czasem ma się ochotę wejść w ekran i kopnąć ją w tyłek. Porównywany czasem do Sex and The City jest zupełnie inną opowieścią o pokoleniu, które nie mieszka na Manhattanie a na Green Poincie i próbuje stworzyć sobie miejsce w brutalnym Nowym Jorku. Dziewczyny chodzą w normalnych ciuchach, siedzą na FB i wysyłają głupie MMSy. Dzięki nim musimy zmierzyć się z tolerancją dla brzydoty i zwykłości w kinie, i nie jest to próba, której łatwo sprostać. Tłuste boczki, twarz bez makijażu, oglądanie własnego życia na ekranie - tylko dla odważnych.\nGossip Girl (2007-2012)\nSplendor, sława, miliony dolarów i nastolatki. Znajdą tu coś dla siebie miłośniczki Pudelka, ale także całkiem rozsądne fanki mody i lekkich filmów o prostych, młodzieńczych problemach. Nie brakuje oczywiście intryg, w końcu wszystko toczy się wokół atmosfery plotki, jej niszczącej mocy sprawczej, a zarazem trywialności w obliczu ważnych relacji międzyludzkich. Na pierwszym planie zaznacza się uroda wspaniałej Blake Lively, która zachwycająco prezentuje się w kreacjach od znanych projektantów i buduje całkiem przyjemną postać zbuntowanej milionerki. Marzycie o karierze celebrytów, drogich strojach, limuzynach, szampanie… dzięki GG być może docenicie głębie prostego, szczerego życia za minimalną krajową.\n3) Dawson’S Creek (1998-2003)\nSerial, który można puścić nastolatkom bez obawy, że uciekną nam z domu szukając nowych wrażeń. Warto też wrócić by pielęgnować wspomnienia o młodzieńczej naiwności, celebracji pierwszej miłości i koleżeńskich relacji. Choć nastolatków grają tu dwudziestoparoletni aktorzy, a Katie Holmes może zdołować każdą nastolatkę z trądzikiem (nie ma co się przejmować ostatecznie wyszła za wariata, który czeka na przyjście kosmitów), to losy bohaterów małego miasteczka są bliskie każdemu, kto jest w stanie zdystansować się do okresu dorastania i spojrzeć na niego z nutką sentymentu.\nJeśli na liście nie ma Waszych ulubionych tytułów, koniecznie podzielcie się swoimi typami w komentarzach.\nNa miłość nigdy nie jest za późno. Autorka ''Domu nad rozlewiskiem'' wieńczy swój równie popularny cykl\nInternetowe wypożyczalnie filmów i seriali. Porównujemy, co...\nSerialowy amant nie do poznania. Fanki rozpaczają: "Oby to była...\nSłynne maskotki wychodzą z szafy. Scenarzysta "Ulicy Sezamkowej"...


Hummus z pikantną papryką i nasionami chia 190g Intenson - Yerba MaTe 24 Sklep Internetowy\n» Hummus z pikantną papryką i nasionami chia 190g Intenson\nKasze, ziarna i nasiona(42)\nOrzechy i bakalie(16)\nOleje spożywcze i octy(8)\nHummus z pikantną papryką i nasionami chia 190g Intenson\nCena: 5,99 zł 7,99 zł 5.99\nKod produktu: hum_pp-c\nHummus to potrawa wywodząca się z Egiptu i Lewantu, jest to pasta do smarowania pieczywa lub maczania w nich przekąsek. Sporządza ją się z przetartych i gotowanej ciecierzycy, pasty sezamowej(tahini), czosnku, oliwy, soku z cytryny oraz sporej ilośći aromatycznych przypraw. Obecnie hummus to bardzo popularna potrwa na Bliskim Wschodzie oraz na terenie Afryki Północnej.\nHummus przyrządzany bywa na różne sposoby, w tym przypadku mamy wersję z dodatkiem aromatycznej czarnuszki. Można go stosować jako dodatek do pieczywa, krakersów czy innych przekąsek lub samodzielnie.\nHummus z pikantną papryką i nasionami chia to ciekawa propozycja dla wegetarian, osób dbających o linię, poszukujących nowych smaków lub też urządzających przyjęcie.\nSkładniki: gotowana ciecierzyca 42%, woda, pieczona papryka czerwona 8%, pasta sezamowa (tahini) 3,2%, sok z cytryny, świeży czosnek, nasiona szałwii hiszpańskiej (Chia) 1,5%, sól himalajska, sól morska, pieprz mielony, przyprawy naturalne.\nData ważności - 27.11.2017 lub dłuższa\nOpakowanie - 190 g\nData przydatności jest jednocześnie numerem partii.\nPrzechowywać w temperaturze do 20OC. Po otwarciu przechowywać w lodówce i spożyć w ciągu 48 godzin.\nZawiera sezam. Może zawierać gluten i soję.\nHummus naturalny z suszonymi pomidorami 190g Intenson\nHummus z dodatkiem pomidorów suszonych oraz czerwonej papryki.\nCena: 5,99 zł 7,99 zł\nHummus naturalny z czarnuszką 190g Intenson\nHummus z dodatkiem aromatycznej czarnuszki.\nHummus szpinakowy 190g Intenson\nHummus z dodatkiem szpinaku, jarmużu oraz siemieniem lnianym.


Młodzik starszy wraca do gry – Towarzystwo Piłkarskie Ostrovia 1909 Ostrów Wielkopolski\nMłodzik starszy wraca do gry\n4 kwietnia 2019 Dawid Bilski AKTUALNOŚCI, Młodzik starszy\nW tym tygodniu do rozgrywek ligowych wraca zespół młodzika starszego. Okres bez spotkań ligowych był doskonałym czasem na zmierzenie swoich umiejętności z drużynami z poza naszego rejonu.\nPrócz grudniowych turniejów halowych, drużyna rozegrała szereg meczów na boiskach otwartych.\n-Uczestniczyliśmy w czwórmeczach na kaliskim Majkowie, gdzie między innymi graliśmy z Mieszkiem Gniezno, Górnikiem Konin oraz Atomem Grądy z województwa opolskiego. Zagraliśmy również w bardzo mocno obsadzonym turnieju Skra Cup w Częstochowie. Graliśmy tam z wyróżniającymi się drużynami ze śląska i sąsiednich województw.\nW ostatni tydzień wraz z zaprzyjaźnioną drużyną z AP Nowe Skalmierzyce pojechaliśmy na 2 mecze do Widzewa Łódź -informuje trener Konrad Rusek.\nPrócz wymagających przeciwników i gry po raz pierwszy po 11 zawodników, drużyna wraz towarzyszącymi rodzicami miała okazję zwiedzić nowy stadion Widzewa Łódź i zjeść wspólny posiłek w klubowej restauracji.\nTeraz czas na zmagania ligowe, wierzymy, że zdobyte doświadczenia zaprocentują jeszcze lepszymi występami niż w rundzie pierwszej.\nPrevious Post:Ostrovia 1909 vs Centra w sobotę\nNext Post:Kadra na Centrę


W drodze do nowego obozowiska Josh nie daje sobie rady z ciężkim ładunkiem i oddziela się od Robina i Claudii. Czeka go samotna noc na szlaku.\nEkipa Ferals walczy z 40-stopniowym upałem. Zespół Poseidon Crew korzysta z dawnych wskazówek, aby zdobyć złoto. Dust Devils uruchamiają największy i najbardziej ryzykowny projekt w historii.\nNajwiększe pomyłki inżynierów - Sezon 3\nWybuch w rafinerii w Teksasie sieje wielkie spustoszenie. Powódź w Iowa niszczy ważny przejazd kolejowy. W Australii błąd w projekcie zmusza do przebudowy jednej z największych atrakcji turystycznych.\nMarcus natrafia na największy kawałek złota w tym sezonie. Dust Devils zmagają się z awariami sprzętu i czyszczeniem złota. Szczęście w końcu zaczyna sprzyjać ekipie Goldtimers.


GCP, Author at Global Colors Polska\nNowe bluzy dla Funky Kids\nPod koniec listopada młodzi tancerze z sekcji breakdance – Funky Kids działającej przy Miejskim Ośrodku Kultury w Kędzierzynie-Koźlu, otrzymali specjalnie dla nich zaprojektowane bluzy. Bardzo cieszymy się, że mogliśmy sprawdzić im radość.\nDzień Dinozaura – edukacja ekologiczna\nW dniu 24 kwietnia 2018 roku w Publicznym Przedszkolu nr 24 „Niezapominajka” w Kędzierzynie-Koźlu została przeprowadzona przez Global Colors Polska S.A. wspólnie z INTERSEROH Organizacja Odzysku Opakowań S.A. proekologiczna akcja edukacyjna skierowana do wszystkich przedszkolaków.\nW tym roku dzieci wykonały przepiękne dinozary z materiałów z recyclingu.\nMogliśmy również podziwiać występ przedszkolnego kółka teatralnego.


Czy Europa Środkowa została zmarginalizowana w UE? Nowy szef PE zabrał głos - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nCzy Europa Środkowa została zmarginalizowana w UE? Nowy szef PE zabrał głos\n7 lipca 2019, 05:30 Ten tekst przeczytasz w 2 minuty\n>>> Czytaj też: Europa Wschodnia i państwa nordyckie zostały z niczym. Co się stało w Brukseli? [OPINIA]\nKolejny lewacki Eurokrata, który uważa, że zdanie Brukseli jest ważniejsze, niż zdanie narodów. Długo taka UE nie pociągnie.


Data dodania: 28.09.2013 21:57 Kategoria:Esej i Felieton Autor:Edyta Bugowska Placówka:Brak\nSzeroką dyskusję na ten temat wzbudził film, zaprezentowany w Internecie – po ponad miesiącu od opublikowania ma już 24 565 360 obejrzeń. Historia, opowiedziana w dwuminutowym filmiku jest prosta – 1 dzień z życia dziewczyny, która zapomniała telefonu (chociaż w filmie chodzi raczej o smartfon). Rano budzi się w ramionach swojego chłopaka, który już surfuje w Internecie, poranny jogging – facet kłócący się z kimś przez telefon, lunch z przyjaciółmi – chwila rozmowy i wszyscy sięgają po telefony, dzieląc się plikami i zdjęciami, kręgle – nikt nie jest zainteresowany, wszyscy mają nosy w telefonach, koncert i teatr zamiast bawić się i oglądać – nagrywanie i robienie zdjęć smartfonami, drink z koleżanką – sweet focia (robiona oczywiście samej sobie), którą trzeba się podzielić itd. Całe nagranie można zobaczyć tutaj (https://www.youtube.com/watch?v=OINa46HeWg8). Film jest oczywiście przesadzony, ale opowiada o zjawisku społecznym, którego dziś nie da się już ignorować. Może być gorzej? Czy wkrótce w ogóle przestaniemy ze sobą rozmawiać?\nŚwiat się zmienia, zawsze tak było i generalnie jest to dobra tendencja – tak musi być. Jednak tempo ostatnich zmian wydaje się tak duże, że często może pojawiać się pytanie – jak to się skończy? Czy wyobraźnie futurystów nadąży za tempem zmian? Już teraz wiemy, że ci którzy sto lat temu próbowali wyobrazić sobie dzisiejsze czasy – nie podołali. Oprócz zmian technologicznych czy zmian jakości życia, zmienia się również społeczeństwo.\nRozmowa przerywana dzwonkiem telefonu, meldowanie się na fejsie z każdego możliwego miejsca, odbieranie telefonu nawet podczas kinowych seansów i w teatrze to zachowania coraz bardziej akceptowalne społecznie. Wydaje się, że niektórych młodych ludzi takie staroświeckie zasady nawet dziwią. To już nie jest kwestia dobrego wychowania lub jego braku to kwestia stylu życia. Czy teraz osoba bez telefonu to już wybryk natury? W czasach kiedy na jednego Polaka przypadają już ponad dwie karty SIM chyba rzeczywiście tak jest, a nawet ci którzy pamiętają jeszcze, jak wyglądało życie kiedy telefonów komórkowych nie było, a na uzyskanie stacjonarnego numeru telefonu czekało się kilka lat dziś już bez komórki nie wyobrażają sobie życia.\nO tempora, o mores! Można byłoby zakrzyknąć za Cyceronem, ale chyba ani łacina nie jest dziś na topie, ani te zmiany nie są tak straszne, jakby się klasykom mogło wydawać. Nie wolno tylko zapomnieć zabrać ze sobą telefonu. Nigdy!\nLiczba odwiedzin: 5627797


Czekoladnik i karmelarz – czy te zawody jeszcze istnieją? | Portal gastronomiczny GastroWiedza.pl .\nZnaczną część życia spędzają w fabrykach, a ich doświadczenie i wiedza to duży potencjał w wielu firmach. Mowa tu oczywiście o pracownikach przemysłu spożywczego, których święto przypada 31 maja. To doskonała okazja do tego, by podsumować wszystko, co wiemy o zawodach, które w oczach wielu odeszły już w zapomnienie. Poznaj status najsłodszych zawodów świata!\nCzekoladnik, chocolatier – czyli kto?\nChoć ziarna kakaowca znali już Majowie i Aztekowie, to uznaje się, że dopiero w XVI wieku trafiły one do Europy. Dziś czekolada to jedna z naszych ulubionych przekąsek, ale i słabości. Mimo popularności tego produktu, w indeksie zawodów i specjalności nie znajdziemy pozycji czekoladnika ani chocolatiera. Można mieć jednak pewność, że ta profesja istnieje, a dowodem na to są pracownicy fabryk i słodkich produkcji. Na pytanie, czy w świecie wysoko rozwiniętej technologii i parków maszynowych czekoladnik jest w ogóle potrzebny, odpowiada Anna Garmada, CEO firmy Slodkie, która od 25 lat zajmuje się produkcją czekoladowych gadżetów reklamowych.\nCzekoladnicy to trzon naszej działalności. Już od ćwierćwiecza jesteśmy związani z prawdziwymi mistrzami w swoim fachu, którzy tworzą nowe smaki, eksperymentują z atrakcyjnymi połączeniami oraz formami, a dzięki ich ogromnej wiedzy nasza firma może się stale rozwijać. Produkty z ich rąk nie trafiają bezpośrednio do konsumentów, lecz do wielu europejskich firm i startują w międzynarodowych konkursach, a przede wszystkim są uwielbiane przez naszych odbiorców. Współpraca z takimi specjalistami to ogromna przyjemność i powód do dumy.\nZa co odpowiedzialni są czekoladnicy? Poza udziałem w tworzeniu nowych, finezyjnych smaków kontrolują produkcję czekolady i poprawność działania maszyn oraz dbają o odpowiednie warunki w miejscu produkcji. Droga do mistrzostwa w tym fachu nie jest jednoznaczna, ponieważ nie wszystkie kursy czy szkolenia dostarczą wystarczającej wiedzy aspirującemu czekoladnikowi. Dobrym rozwiązaniem jest znalezienie autorytetu, wyjątkowego specjalisty, który nauczy młodych adeptów prawdziwego, profesjonalnego, popartego wieloletnim doświadczeniem rzemiosła.\nTo karmelki nie rosną na drzewach?\nNiech podniesie rękę, kto nie lubi małych, rozpływających się w ustach cukierków, na których widok cieknie nam ślinka. A kto zastanawiał się, skąd na sklepowych półkach biorą się karmelki? Są one owocem pracy karmelarzy, specjalizujących się w wykonywaniu różnych wyrobów na bazie karmelu.\nW naszej pracowni karmelarze zajmują się produkcją cukierków i lizaków. Zgodnie z recepturą i specyfikacją wyrabiają masę i dokładają do niej dodatki. Dla uzyskania oryginalnych połączeń smakowych, często wzbogacają ją w owoce lub zioła, które doskonale przełamują karmelową słodycz. Do najczęściej zamawianych produktów z tej kategorii należą karmelowe serduszka, które świetnie sprawdzają się latem w zastępstwie za czekoladę. Ta zaś nie bez przyczyny gra pierwsze skrzypce w chłodniejszych sezonach (...) Znalezienie profesjonalisty w karmelowym sektorze nie jest łatwe, ponieważ nie ma na rynku wielu ekspertów w tej dziedzinie. Mamy duże szczęście, że od lat współpracujemy z zaufanymi osobami, które są jednocześnie pasjonatami w tworzeniu słodyczy – komentuje Anna Garmada.\nMogłoby się wydawać, że praca z przesłodką i aromatyczną masą karmelową to największa przyjemność, jaką można sobie wyobrazić. Warto jednak wiedzieć, że karmelarz jest jednocześnie zawodem produkcyjnym, który wymaga dużej wiedzy, a także fizycznej siły i zaangażowania.\nPiekarze, cukiernicy, czekoladnicy, karmelarze, ale też inspektorzy, technolodzy produkcji, inżynierowie – te wszystkie osoby związane z przemysłem spożywczym obchodzą swoje święto już 31 maja. W prężnie rozwijającej się branży FMCG zawodów można mnożyć, ponieważ zmienia się ona na naszych oczach i rośnie zapotrzebowanie na kolejnych specjalistów. Warto jednak pamiętać również o tych profesjach, których przedstawiciele, spędzając wiele lat w fabrykach czy produkcjach, tworzą arcydzieła wywołujące niejeden uśmiech na twarzach konsumentów. Z okazji Dnia Pracownika Przemysłu Spożywczego składamy najlepsze życzenia wszystkim osobom związanym z sektorem spożywczym – szczególnie tym, którzy każdego dnia osładzają nam codzienność.