ဆရာစိတ်ကြိုက် – Grab Love Story\nနာမည်က သက်မွန်တဲ.။ အခုဆေးရုံမှာ တာဝန်ကျတယ်တဲ.။ သူ.မိန်းမက အရမ်းချောတယ်၊ အရမ်းလဲ ချစ်ဖို.ကောင်းတယ်၊ အရမ်းလဲချစ်တယ်တဲ.။အဲ.လိုပြောပြီး ဖုန်းလေးနဲ. သူတို.မင်္ဂလာဆောင်တုန်းကပုံလေးကို ပြတယ်။ သေချာသွားပြီ ကျတော.လက်အောက်မှာ တာဝန်ကျတဲ. ဆရာဝန်မလေးဆိုတာ။ အစက နာမည်ပဲ တူတယ် အောက်မေ.နေတာ။ ယောက်ျားသားချင်း စကားပြောနေရင်း အိမ်ထောင်ရေး အဆင်ပြေလားဆိုပြီး အိမ်ထောင်ရေးအကြောင်းရောက်သွားတော. ကျတော်တို. လင်မယားကတော. အဆင်ပြေတယ်ညီရေ။နားလည်မှုတွေယူထားကြတယ်။ ညီတို.ကော အဆင်ပြေရဲ.လား။ ကိုယ်တို.က တယောက်တနယ်ဆီနေကြတာဆိုတော. ဒီလိုညှိနှိုင်းထားမှ အဆင်ပြေတာ ဆိုတော. ကျတော်ကတော. ပြေပါတယ်ဗျာ။ မိန်းမသာ ပြေမပြေ မသိတာ ကျတော.မိန်းမ သက်မွန်တယောက် နေလို.ထိုင်လို.ကောင်းပါ.မလားမသိဘူး။ ကျတော်က အမြဲ ခရီးထွက် ပြန်ရောက်တော.လဲ ပင်ပန်းပြီး တန်းအိပ်နဲ. မင်္ဂလာဆောင်ထားတဲ. ၂ နှစ်အတွင်း သိပ်တောင် မိန်းမနဲ. မနေဖြစ်ပါဘူးအကိုရယ်။ ကြာတော. သက်မွန်ကိုတောင် အားနာမိတယ်။ အဲ.တာဆို ဘယ်အဆင်ပြေမလဲညီရဲ. တကိုယ်ကောင်းဆန်သလိုဖြစ်နေမှာပေါ. ညီကတော. ကောင်းပြီး သူ.ကျမှ လိုအပ်နေတယ်ဆိုတော.။ ကျတော်လဲ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ မသိတော.ပါဘူးဗျာ။အခုလဲ ဆေးရုံမှာ နေရင်း သူတို.ထဲက သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ယောက်နဲ. ဖြစ်သွားရင်တောင် ကောင်းမယ်လို. တစ်ခါတစ်ခါတွေးမိတယ် ချစ်တဲ.ကြိုက်တဲ. အထိတော. မဟုတ်ဘူးပေါ. အကိုရယ်\nအာသာပြေရုံလောက်တော. ခွင်.လွှတ်ပေးနိုင်မလားလို. ကိုယ်.ကိုကိုယ်ပြန်မေးနေမိတယ်ဗျာ။ အရမ်းချစ်တော. သူစိတ်ကျေနပ်သွားရင်ကို ကျေနပ်နေတော. ခွင်.ပြုနိုင်မယ်ထင်တာပဲဗျာ။ ကျတော.မိန်းမတော. မသိသေးပါဘူး။ ပြောလဲ မပြောရဲဘူး။ ဒါပေမယ်. သူစိတ်ပါလို. လုပ်လိုက်လဲ ကျတော်သူ.ကို အပြစ်မတင်ရက်ပါဘူးလေ အကိုရယ်။ ဒါနဲ.ပဲ ကျတော်လဲ ကောင်းမြတ်ကို အကြံညာဏ်တွေပေးလိုက်တယ် ဘယ်လိုပြော ဘယ်လိုလုပ်ဆိုပြီးတော.ပေါ.။ လိုအပ်ရင် ဖုန်းဆက်ဆိုပြီး ကျတော.ဖုန်းနံပါတ်လဲပြော သူ.ဖုန်းနံပါတ်လဲ တောင်းလိုက်တယ်။ ကျတော်ကတော.တွေးနေပြီ သက်မွန်ကို ဘယ်လိုဖန်ရမလဲဆိုတာ။ဟီးဟီး။ ဒီလိုနဲ. ကောင်းမြတ်တစ်ယောက် အိမ်ပြန်ရောက်တော. သူ.မိန်းမက ရေချိုးခန်းထဲမှာ ရေချိုးနေတယ်။သူလဲ ပင်ပန်းလာတာနဲ. ခနနား ရေချိုးမယ်ဆိုပြီး စောင်.နေတယ်။ သက်မွန်တစ်ယောက်ရေချိုးတာ ကြာလို. ရေချိုးခန်းကို သွားကြည်.တော. တံခါးပိတ်ထားလို. တံခါးခေါက်မလို.လုပ်တုန်း အထဲက အသံတွေကြားလိုက်ရတယ်။ သက်မွန်တစ်ယောက် ဖီးတွေတက်နေတဲ. အသံလို.ထင်ရတဲ. အသံတွေ ကြားလိုက်ရတယ်။ ဒါနဲ. သူ.မိန်းမသူ ပြန်ချောင်းဖို. လုပ်ရတော.တာပေါ.။ရှာရင်းနဲ. ရေချိုးခန်း အနံ.ထုတ်ပန်ကာပေါက်ကိုတွေ.သွားတော. ခုန်တစ်ခုနဲ. ခုပြီး တက်ကြည်.လိုက်တယ်။ ပန်ကာက ဖုန်တွေတက်သံချေးကိုက်လို. မလည်တော.တာကြာနေပြီဆိုတော. ကွက်တိပဲ။ ကောင်းမြတ်တစ်ယောက် သူ.မိန်းမကို သူပြန်ချောင်းရတာကို အတော် ရင်ခုန်နေတယ်။ သူ.မိန်းမ ဘာတွေလုပ်နေလဲပေါ.။\nရေချိုးခန်းထဲမှာ သက်မွန်တစ်ယောက် သူ.စောက်ဖုတ်လေးကို ဖြဲပြီး အစိလေးကို လက်လေးနဲ. ပွတ်ပေးနေတယ်။ ကောင်းလိုက်တာကိုရယ်။ ကောင်းလိုက်တာ အရမ်းကောင်းတယ် ညီမကို အဲ.လိုလေးပွတ်ပေးတာ ကောင်းလိုက်တာ။ကိုကိုစိုးပွတ်ပေးတာ အရမ်းကောင်းတာပဲ သက်မွန် အရမ်းကြိုက်တယ်။ အစိလေးကိုနာနာလေးပွတ်ပေးပါ ဆိုပြီး ပြောပြောပြီးစောက်စိလေးကိုပွတ် နို.လေးကိုညှစ်လိုက် လုပ်နေတယ်ဗျာ ကောင်းမြတ်တစ်ယောက် ရင်တွေခုန်နေတယ်။ ခုနပြောသွားတဲ.ထဲ ကိုကိုစိုးလို. ပါလာတော. ဒါ သူ.နာမည်မဟုတ်ဘူး ဘယ်သူ.နာမည်လဲမသိဘူး။ သက်မွန် အရင်ရိးစားနံမည်လားဘာလဲပေါ.။ဒါပေမယ်. အဲ.လို တခြားသူကို မှန်းပြီး ဖီးလ်တက်နေတဲ. သူ.မိန်းမကို မြင်ရတာကိုက ကောင်းမြတ်အတွက်တော. တကယ်.ကို ကျေနပ်စရာကြီးပေါ. စိတ်ထဲမှာ သူ.ကိုမတောင်.တပဲ တခြားတစ်ယောက်ကို တမ်းတနေတာတွေ.တော. စိတ်ထဲမှာ နေလို.မကောင်းပေမယ်. သူ.မိန်းမ တခြားတစ်ယောက်ကို တမ်းတပြီး ကျေနပ်ပြီး ကောင်းနေတာတွေ.တော. ကောင်းမြတ်လဲ အလွန်ကျေနပ်နေမိတယ်။ ဒါ လမ်းမှာ တွေ.တုန်းက အကို ကိုအောင်မြတ်ပြောလိုက်သလို ကပ်ကိုးဖီလင်ဆိုတာများလား။ ဖြစ်နိုင်တယ် သူ.မိန်းမကို တခြားတစ်ယောက်က စိုက်ကြည်.နေရင် သူကျေနပ်တယ်။ သူ.မိန်းမ မြန်မာဝတ်စုံ ကပ်ကပ်ရပ်ရပ်လေးတွေဝတ်လိုက်ရင် ခန္ဒာကိုယ်ကို ထင်းထင်းရင်းဖြစ်နေတာကို တခြားယောက်ျားသားတွေကြည်.ရင် သူကျေနပ်နေတာတွေက ကပ်ကိုးရဲ. အစဖြစ်နိုင်တယ်။ အခုလဲ သူ.မိန်းမ သက်မွန်တစ်ယောက် တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်နံမည်ကို ရွတ်ပြီး ဖီးတက်နေတာကြည်.ရင်း သူလဲ ဖီးတွေတက်လာတယ် အဲ.ဒီလိုမျိုးကို ပိုကြိုက်မိနေတယ်။\nသူဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ ခနနေတော. သက်မွန်ရေချိုးပြီး ထွက်လာတော. ကောင်းမြတ်က အိပ်ယာပော်မှာ အိပ်ပျော်နေတယ်။ သက်မွန်လဲ အဝတ်အစားလဲပြီး သူ.ယောက်ျားကောင်းမြတ်ကို နှိုးလိုက်တယ်။ အဲ.ကျမှ ကောင်းမြတ်က အိပ်ယာကနေ လူးလဲထပြီး ညစာသွားစားဖို.ပြောတယ် ဒီနေ. ညစာအပြင်ထွက်စားရအောင်လို.။မိန်းမကို ဒီအဝတ်တွေ မဝတ်နဲ. ဒီည မိန်းမအတွက် ကိုယ်ရွေးထားတယ် ဒါလေးတွေဝတ်ဆိုပြီး အဝတ်တွေထုတ်ပေးတော. သက်မွန်က ဒါတွေ တကယ်ဝတ်ရမှာလား အင်းပေါ. သက်မွန်ရဲ. ဝတ်ရမှာပေါ. လို.ပြောတော. သက်မွန်က ဝမ်းသာသွားတဲ. မျက်နှာလေးနဲ. အဝတ်တွေသွားလဲလိုက်တယ် ကျတော်လဲ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်ပြီး ရေချိုးပြီး ထွက်လာတော. သက်မွန်လေ အရမ်းကို ဆက်ဆီကျပြီး လှပနေတယ် စကပ်အတို အကြပ် အင်္ကျီအကြပ် အတွင်းခံဘော်လီက ပါးပါးနဲ.ဆိုတော. နို.သီးခေါင်းလေးတွေက ထင်းလို. အောက်ခံဘောင်းဘီကလဲ ဂျီစတင်းဆိုတော. ကြိုးလိုင်းလေးတွေထင်း ဖင်သားအလုံးလိုက်ထွက်နေတော. အရမ်းကို ဆက်ဆီဖြစ်နေတယ်။ သက်မွန်ကော ကြိုက်ရဲ.လား ကိုယ်ဝတ်ခိုင်းတာလေးတွေကို။ ကြိုက်တာပေါ. ကိုရဲ. ကိုမကြိုက်မှာဆိုးလို. သက်မွန်က ထုတ်မဝတ်တာ။ အမြဲတမ်းဂျူတီကုတ်ကြိးနဲ. နေနေရတော. မွန်းကြပ်နေတာ တခါတလေ ဒီလို ပေါ.ပေါ.ပါးပါး လွတ်လွတ်လပ်လပ် လေး စိတ်ကြိုက် ဝတ်ချင်တာပေါ.။ ကိုကကော ကို.မိန်းမ ဒီလို ဝတ်တော. တခြားယောက်ျားသားတွေ ကြည်.ပြီး ငမ်းမှာကို ဘယ်.နှဲ.မှ မနေဘူးလား။\nမနေပါဘူး ကို.မိန်းမက ပစ္စည်းရှိလူတန်းစားမို. ကြည်.တာ ကြည်.ပါစေပေါ. သူတို.လဲ ဘာမှမှလုပ်လို.မရတာ သူတို.အဲ.လို ကြည်.လေ ကိုပိုပြီး အားရှိလေပေါ. အရမ်းလှတဲ. သူလေးကို ပိုင်ဆိုင်ခွင်.ရထားလို.။ ဟုတ်ပါပြီ ကိုရယ်။ သက်မွန်က ကိုမကြိုက်မှာ စိုးလို.ပါ။ ကိုကကြိုက်တယ်ဆိုတော. နောက်လဲ သက်မွန် ဒီလိုမျိုးဝတ်မယ်နော်ကို။ ဝတ်ပါဗျာ ဝတ်ပါ၊ ကို မန်းလေးမှာ မရှိတဲ.နေ. ဝတ်မယ်ဆိုရင် ကို.ကို ဓါတ်ပုံလေးတော. ရိုက်ပို.ပေး။ ကိုလဲ ကို.မိန်းမ အလှကို ကြည်.ပြီး အားရပါးရမှန်းရအောင်လို.။ ဟုတ်ပါပြီ ကိုရယ် သက်မွန် အဲ.လိုဝတ်ရင် ကို.ကို ဓါတ်ပုံရိုက်ပို.ပေးမယ်။ ဘယ်သွားမယ် ဘာလုပ်မယ်ဆိုတာက အစ ပြောပြမယ် ။ ကိုက မချုပ်ချယ် မတားဆီးရဘူးနော်။ အင်းပါကွာ။ လာသွားကြမယ်။အဲ.ဒါနဲ. ကျတော်တို.လင်မယားလဲ ၇၃လမ်းက အိုးရှင်းကို ထွက်လာခဲ.လိုက်တယ်။ ဒီနေ.က ရုံးပိတ်ရက်ဆိုတော. အဲ.မှာ လူရှုပ်မယ်ဆိုတာသိလို. တမင် ထွက်လာခဲ.လိုက်တယ်။ လမ်းလျောက်ဈေးဆိုတော.လမ်းလျောက်ပြီး လျောက်သွားကြည်.တာပေါ.။ လမ်းပေါ်က ဘဲတွေဆို ကျတော.မိန်းမ သက်မွန်ကို မြင်တာနဲ. တင် ငမ်းတော.တာ အကြီးအကျယ်ပဲ တချို.ဘဲတွေဆို ကျတော်တို.နောက်ကနေကို လိုက်ရှိုးတာဗျာ။မိန်းမက ကျတော.ကို ငဲ.ကြည်.ငဲကြည်.နဲ. ကို အဆင်ပြေရဲ.လားတဲ. သူများတွေ လိုက်ကြည်.နေတယ်တဲ. ။ ကျတော်ကလဲ သက်မွန် ကြိုက်တယ်မို.လားဆိုတော. ကြိုက်တယ်တဲ.။ ကိုလဲကြိုက်တယ် အဲ.လို ကြည်.ခံရတာ ဘယ်လိုနေလဲဆိုတော. တမျိုးပဲ အရမ်းကောင်းတယ်။ညီမလေးထဲမှာတောင် လှိုက်ယားလာတယ်။\nဒါဆို ညကျ ရှယ်ပြူစုပေးရမယ်ပေါ. ဆိုတော.။ အင်းပေါ.ကိုရဲ. ကိုကရှယ်ပြုစုပေးမှရမှာပေါ. သက်မွန်မှာ ပြုစုပေးမယ်.လူဆိုလို. ကိုပဲရှိတာကို။ဒီလိုနဲ.လျေက်သွားကြည်.ရင်းနဲ. အိုးရှင်းပေါ်တက်ပြီး ကြေးအိုးသွားစားကြတယ်။ ပြီးတော. သက်မွန်က တွိုင်းလက်သွားချင်တယ်ဆိုလို.လိုက်ပို.လိုက်တယ်။ ကျတော်လဲ တွိုင်းလက်ထဲ ခနသွားလိုက်တယ်။ ကျတော်ပြန်ထွက်လာတော. သက်မွန်ကို မတွေ.တော.ဘူး အဲ.ဒါနဲ. လိုက်ရှာတော. အပြင်မှာ ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ. စကားပြောနေတာတွေ.လိုက်တယ်။ အနားရောက်မှ အံ.သြသွားတယ်။ ကျတော်နဲ. လမ်းမှာ တွေ.ခဲ.တဲ. သူ ကိုအောင်မြတ်။ သူက ကျတော.မိန်းမနဲ. စကားလက်ဆုံကျနေတယ်ဗျာ။အဝေးကနေသူတို.နှစ်ယောက်ကိုကြည်.ရင်း ထောင်ထောင်မောင်းမောင်း ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ. လူကောင်သေးသေး ကျတော.မိန်းမကို အဲ.လိုမြင်လိုက်ရတော. ကျတော.စိတ်ထဲ တမျိုးကြီးဗျာ ဘယ်လိုဖြစ်သွားမှန်းတော. မသိဘူး ဒါပေမယ်.ကျေနပ်မှုလေးတော. ဖြစ်သွားတယ်။ သက်မွန်က ကျတော.ကို မြင်တော. လှမ်းပြီး လက်ပြတယ်။ ကျတော်လဲ ခပ်သွက်သွက်လျောက်လာပြီး အနားရောက်တော. သက်မွန်က ကျတော.ကို မိတ်ဆက်ပေးတယ်။ ဒါ သူရဲ. ဆရာ ဆရာ ဦးအောင်မြတ်တဲ. အခုမှ ပြောင်းလာတာ သိပ်မကြာသေးဘူးတဲ. ဆရာ. အမျိုးသမီးကလဲ အရမ်းချောတာတဲ. ဆရာ.အမျိုးသမီးကတော. နေပြည်တော်မှာသက်မွန်ထက် တတန်းကြီးတယ် သူလဲ ဆရာဝန်ပဲလို. မိတ်ဆက်ပေးတော. ကိုအောင်မြတ်က တွေ.ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ကိုကောင်းမြတ်ရေဆိုတော.။\nသက်မွန်က ဟင် ကိုနဲ.ဆရာနဲ.က သိနေတာပေါ. ဆိုတော. လမ်းမှာ ကားစီးရင်းနဲ. တွေကြတာပါလို. ကိုအောင်မြတ်က သက်မွန်ကို ပြန်ဖြေပေးရင်း ခေါင်းလေးကို ပုတ်လိုက်တယ်။ကျတော်က ကိုအောင်မြတ်ကို လှမ်းကြည်.တော. သူက ခင်များရရဲ.လားဆိုတဲ.အထှာနဲ. ပြန်ကြည်.တယ်။ ကျတော်က သက်မွန်မမြင်အောင် လက်မထောင်ပြလိုက်တော. ကိုအောင်မြတ်က အိုကေတဲ.။ဒီလိုနဲ. သက်မွန်က အလယ်က ကျတော်နဲ. ကိုအောင်မြတ်နဲ.က ဘေးနှစ်ဘက်ကနေ လျောက်လာနေတုန်း ကောင်မလေးတစ်သိုက်က ကျတော်နဲ. သက်မွန်ကြား အတင်းတိုးဝင်တော. ကျတော်က ဘေးရောက်သွားတယ် သက်မွန်က နဲနဲယိုင်သွားတော. ကိုအောင်မြတ်က သက်မွန် ခါးလေးကို ကိုင်ပြီး ထိန်းထားတယ်။ သက်မွန်က သတိမထားမိတာလားဘာလားမသိဘူး ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။ကျတော.ဘေးလဲ ပြန်ကပ်မလာဘူး။ မသိရင် သူတို.နှစ်ယောက်ကပဲ လင်မယားအတွဲ ကိုက သူငယ်ချင်းလို ဖြစ်နေတယ်ဗျာ။ ကိုအောင်မြတ်က အတော်ဆိုးတဲ.လူ ကျတော်.ကိုလှည်.ကြည်.ပြီး ကျတော.မိန်းမ တင်ပါးလေးကို ခပ်ပါးပါးလေးပုတ်ပြတယ်ဗျာ ကျတော်.ရင်ထဲမှာ တဒိန်းဒိန်းနဲ. အရမ်းသဘောကျပြီး ကိုအောင်မြတ်ကို ပြုံးပြလိုက်တယ် ။ သက်မွန်ကတော. သူ.ဘေးနားကလူကို သူ.ယောက်ျားများထင်နေလားမသိဘူး ဘာမှကို ပြန်မပြောတာ။ အဲ.လိုနဲ. ရှိုးပွဲရှေ.ရောက်တော. ကိုအောင်မြတ်က သက်မွန်ကို ရှေ.နားရောက်အောင် တိုးရင်းတိုးရင်းနဲ. ခေါ်သွားတော. ရှေ.အတော်ရောက်သွားတယ် ကျတော်ကတော. နောက်နားမှာ ကျန်နေခဲ.တာပေါ.ဗျာ။\nကျတော်က ရှိုးပွဲမှာ ဘယ်သူဆိုနေလဲ ဆိုတာတောင် အာရုံမရတော.ပါဘူးဗျာ။ ရှေ.က ကျတော.မိန်းမ သက်မွန်နဲ. သူ.ဆရာ ကိုအောင်မြတ်တို.ကိုပဲ လိုက်ကြည်.နေမိတယ်။ ကျတော်ကလဲ ခွင်.ပေးထားတယ်ဆိုတော. ကိုအောင်မြတ်က ကျတော်မြင်သာအောင်ကို သက်မွန်ဖင်သားလေးတွေကို ကိုင်တော.တာဗျို. ပြီးတော. သက်မွန်ကိုလဲ ဒီနားတိုးဆိုးပြီး သူ.ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲထည်.ထားသေးတယ်။ မိန်းမကတော. သူ.ယောက်ျား တစ်ယောက်လုံး ပါလာတာကို မေ.နေလားမသိဘူး ။ ခနလောက်နေတော. ကိုအောင်မြတ်က သက်မွန်ကို သူ.ရှေ.လာခဲ.ဆိုပြီး ရှေ.ကိုပို.လိုက်တယ် သူကတော. နောက်ကနေ သက်မွန်ကိုသိုင်းဖက်ထားတယ် ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာတော. ကျတော်လဲ မမြင်လိုက်ရဘူး။ ဒါပေမယ်. အဲ.လို ကို.ရှေ.မှာပဲ ကို.ရဲ.မိန်းမကို တခြားတစ်ယောက်က ကိုင်တွယ်တာကို ကြည်.ပြီး သာယာနေမိတယ်ဗျာ။ဒီလိုနဲ.ပဲ ရှိုးပွဲမပြီးခင် ကိုအောင်မြတ်က ပြန်ချင်တယ်ဆိုတော.မှ ကျတော်.မိန်းမကို ကျတော.ဆီပြန်ပို.ပြီး သူကတော. အေးအေးဆေးဆေးပြန်သွားတယ်ဗျာ။ ကျတော်နဲ. သက်မွန်တို.နှစ်ယောက်ကတော. ရင်ခုန်စရာအပြည်.နဲ. ကျန်နေခဲ.တာပေါ.။အဲ.ညက ကျတော်အတော်ကို ထန်နေတော. ဆေးကူပြီး သက်မွန်ကို တွယ်လိုက်တယ်ဗျာ စစချင်း စောက်ဖုတ်ကိုတစ်ချီ၊ နောက်လေးဖက်ကုန်းခိုင်းပြီး ဖင်ကိုလိုးတာတစ်ချီ၊ သူက အပေါ်ကနေတက်ဆောင်.တာတစ်ချီ နောက်ဆုံးပိတ်စားပွဲပေါ်လက်ထောက်ခိုင်းပြီး နောက်ကနေလုပ်ရင်းနဲ. ပြီးခါနီးမှ ဖင်ပေါက်ထဲ ပြောင်းထည်.ြ့ပီး တစ်ချီပြီးလိုက်တယ် လူလဲ မြော.သွားတာပဲ။\nသက်မွန်ကတောင် အံ.သြနေတယ်။ ကို ဒီနေ.အတော်ကို အားတွေရှိနေတယ်ပေါ. ဟုတ်လားတဲ. ။ ကျတော်ကလဲ အင်းဟုတ်တယ် သက်မွန်ဆရာက လက်ယဉ်တယ်နော်ဆိုတော. အကို တွေ.တယ်ပေါ. သက်မွန်ကို ဆရာဘယ်လိုလုပ်နေလဲဆိုတာ။ အင်း ဟုတ်တယ်။ သက်မွန်ကလဲ ကိုတစ်ယောက်လုံးပါလာတာကို တောင် သတိမရတော.ဘူးမဟုတ်လား ဆိုတော. သက်မွန်က “မဟုတ်ရပါဘူးကိုရယ် သက်မွန်က ဆရာ.ကိုကြောက်ရတယ် ဆရာက အရမ်းစိတ်ကြီးတာ ဆရာခိုင်းတာ မလုပ်နိုင်ရင် ဆရာက စိတ်တိုတတ်တယ်။ ဆရာက မရိုင်းပေမယ်. သူ.စိတ်နဲ. မတွေ.ရင် သက်မွန်တို.ကို ငေါက်တတ်တယ်ကိုရဲ. အဲ.ဒါကြောင်.ပါ။ ဒါပေမယ်. ကိုက တွေ.တယ်လို.သာပြောတာ စိတ်ဆိုးပုံလဲ မရဘူး” “အင်း ဟုတ်တယ် သက်မွန် ကိုလဲ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ မသိဘူး” “ ဘာလဲ ဆရာက အဲ.လိုကိုင်တာတွေ.ပြီး သက်မွန်ကို ဒီနေ.ည စိတ်တွေအရမ်းပါလာတယ်ဆိုပါတော.” “ အင်း ဟုတ်တယ်သက်မွန် စိတ်တော.မဆိုးနဲ.ကွာ။ ဒီနေ.ည ကိုက သက်မွန်ကို တက်လုပ်နေပေမယ်. ကို.စိတ်ထဲမှာ ကိုအောင်မြတ်က သက်မွန်ကို တက်လုပ်နေတယ်လို. ခံစားရပြီး အရမ်းကိုကောင်းနေတာ” “ ဟယ် အဲ.လိုကြီးလား ကိုက” “ ဟုတ်တယ်သက်မွန်ရေ ယောက်ျားကို စိတ်မဆိုးနဲ.နော်” “ ဟုတ်ပါပြီ ကိုရယ် အပြင်မှာ တကယ်ဆိုလဲ သက်မွန်ကို ကိုက စိတ်ပြန်မဆိုးနဲ. ဒါပဲ” “ အပြင်မှာ….. ဟုတ်လားသက်မွန်” “ အင်းပေါ. ဆရာက သက်မွန်ကို အရမ်းဖေဘာပေးတာ အကိုရဲ. သက်မွန်ကိုလဲ ဆေးရုံမှာ ဟိုကိုင်ဒီကိုင်ကိုင်တတ်တယ်။ အဲ.အဆင်.ထက်တော. မပိုပါဘူး။\nဒါပေမယ်. သက်မွန်က အဲ.အဆင်.ထက်လဲ မကျော်ရဲဘူး” “ ဟာရတယ် သက်မွန် ကို.ကိုသာ ပွင်.ပွင်.လင်းလင်းပြော သက်မွန် ဘာဖြစ်ချင်တယ် ဘာလုပ်ချင်တယ် ပွင်.ပွင်.လင်းလင်းနဲ. ကို.ကိုသာပြောပြီးလုပ် ကိုအားလုံး ခွင်.ပြုတယ်” “တကယ်လားကိုရယ်” “ တကယ်ပေါ. သက်မွန်ရယ်” “ အင်း ပြောပြရအုံးမယ် ယောက်ျားကို ဆရာ.အကြောင်း” “အင်းပြောပြလေ သက်မွန်” “ ဆရာ.မှာ မိန်းမရှိတယ်ဆိုတာ အကိုသိတယ်နော်။ဆရာ.မိန်းမနံမည်က မဖြူဖြူဖွေးတဲ.။ သူ.မိန်းမက သက်မွန်တို.ဆေးကျောင်းကပဲ။ အတန်းတော.ကြီးတယ်။ ဒါပေမယ်. သက်မွန်တို.နဲ. အဆောင်တူတော. ညီအမတွေထက်တောင် ခင်သေးတယ်။ ကျောင်းတုန်းက ကဲဖော်ကဲဖက် သွေးသောက် ညီအမတွေပေါ.။ သူ.အကြောင်းကိုသိ ကို.အကြောင်းသူသိ။ သူယောက်ျားရသွားတော. ညီမက အကိုနဲ. လက်ထပ်ပြီးကာစ သိပ်မကွာဘူး။ အဲ.တုန်းက သူကရန်ကုန်မှာ မင်္ဂလာဆောင်တာဆိုတော. သက်မွန်တို. မသွားလိုက်ရဘူး။ သူတို. မင်္ဂလာဆောင်ပြီးတော.မှ သက်မွန်နဲ. ပြန်တွေ.တာ ဆရာနဲ.တော. အဲတုန်းက အတွေ.ခဲ.ရဘူး။ ဒါပေမယ်. ဆရာ.အကြောင်းတော. အတော်သိခဲ.ရတယ်။ ဖြူဖွေးက သက်မွန်ကို အကုန်ပြောပြတယ် ပြီးတော. သက်မွန်ကိုလဲမေးတယ် မတွေ.တာကြာတဲ. ညီအမနှစယောက်ပြန်တွေ.တော. တယောက်အကြောင်းတစ်ယောက်မေးကြ တွတ်ထိုးကြတာပေါ. အကိုရယ်။\nအဲ.မှာ ဖြူဖွေးက သူ.ယောက်ျား အိပ်ယာပေါ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းအောင်လုပ်နိုင်တဲ.အကြောင်း သူ.ယောက်ျားပစ္စည်း ဘယ်လောက်ကြီးကြောင်းတွေ ကြွားတာပေါ.။ သူ.ယောက်ျားက သူ.ကိုယ်သူအတွက်တင်မဟုတ်ပဲ သူ.ကိုလဲ အလေးထား ဆက်ဆံတယ်တဲ.။ လိုးရင်လဲ ဖြူဖွေးကို အကြိမ်ကြိမ်ပြီးအောင်လိုးပေးပြီးမှ သူက ပြီးတာတဲ. အကိုရဲ.။ ပြီးတော. သူ.လီးကြီးက အတော်ကိုကြီးတာတဲ.။ ပြီးတော. ဖြူဖွေးက အပျိုမစစ်တာကို သူကသိတယ်တဲ. သူနားလည်ပေးနိုင်တယ်တဲ.။နောက်ကိုသာ သူမသိအောင်မလုပ်ဖို.နဲ. လုပ်ချင်စိတ်ပေါက်လာရင် သူ.ကို အသိပေးပြီး လုပ်ဖို. သေချာကို မှာထားတာတဲ.။ သူလဲပဲ တခြားတစ်ယောက်နဲ. ဖြစ်ရင်ပြောပြတယ်တဲ.။ ဒါပေမယ်. ဆရာက အဝေးမှာ နေရတော. ဖြူဖွေးက နားလည်ပေးနိုင်တယ် သူ.အတွက်တော. မလိုဘူးပေါ.။ ဒါပေမယ်. ဆရာက မိန်းမလဲ သွေးသားနဲ.ပဲ တောင်.တလာရင် အဆင်ပြေအောင် ဖြေရှင်းဖို. ယောက်ျားကို အားမနာဖို. ပြောပြထားတယ်တဲ.” “ဆရာနဲ.အကိုနဲ. တူတာရှိတယ်။အဲ.တာက အပေါက်စုံအောင်ကိုလုပ်တာ။ အကိုလဲ သက်မွန်ကို အရှေ.အနောက်ပါးစပ် စုံအောင်လုပ်သလို ဆရာကလဲ ဖြူဖွေးကို အစုံလုပ်တယ်တဲ.။ ဖြူဖွေးကတော. ဆရာတပတ်တခါလာတာနဲ.တင်ကို အတော်ကောင်းဆိုပဲ တခါဆို ဆိုသလောက်ကောင်းအောင်ကို လိုးပေးသွားတာ။” “ ဟီး အားကျစရာကြီး။” “ ဟုတ်ပါပြီ မိန်းမရယ်၊ ကိုအောင်မြတ်ကြီးကလဲ ငါ.မိန်းမလေးကို လိုးချင်နေလို. နေမယ်ဖင်လေးကို လာလာကိုင်တာ။” “ကိုအောင်မြတ်နဲ.ဆို အကိုခွင်.ပြုပါတယ် သက်မွန်။\nဒါပေမယ်. ကို.ကိုတော. အကုန်ပြောပြရမယ်နော်။” “အင်းပါ ကိုရဲ. သေချာကို ပြောပြမယ်။” နောက်ရက်ကျတော. ကောင်းမြတ်က အလုပ်နဲ. ခရီးထွက်သွားတယ်။ သက်မွန်တစ်ယောက် ကောင်းမြတ်ဆီက ခွင်.ပြုချက်ရပြီဆိုတော. ရင်တွေခုန်နေမိတယ်။ ဒီနေ.ဆရာနဲ.တွေ.ရမှာတွေးပြီး ညီမလေးတောင် လှိုက်ပြီး ယားလာတယ်။ ဒီနေ. ခန္ဒာကိုယ်အလှကို ပိုပေါ်တဲ. မြန်မာဝတ်စုံ အကြပ်ကလေးကို ဝတ်ရင်း မှန်ထဲမှာ ကိုယ်.ကိုကို ပြန်ကြည်.မိတယ်။ ဒီပုံစံလေးနဲ.ဆို ဆရာတော. အရမ်းကြိုက်နေမှာပဲလို.။ဒီလိုနဲ. ဆေးရုံရောက်တော. ထုံးစံအတိုင်း အလုပ်တွေ အလွန်ရှုပ် တနေ.လည်လုံး မနားလိုက်ရဘူး။ ဆရာလဲ ဝတ်ထဲ ဟိုဒီပြေးနေရတယ်။ နေ.လည်စာစားပြီးတော.မှ အလုပ်လေးနဲနဲပါးပါး လုပ်နေတုန်း ဆရာရယ် နောက်ကနေရောက်လာပြီး သက်မွန်ဖင်လုံးလေးကို ကိုင်ပြီး “ နေ.လည်စာစားပြီး ပြီလား ”တဲ.။ သိပ်ဆိုးတဲ.ဆရာ။ “စားပြီးပြီဆရာ ” ဆိုတော. “ဆရာ. အခန်းကို ခနလောက်လိုက်ခဲ.ပါလား။” သက်မွန်လဲ “ဟုတ်ကဲ.ဆရာ ခနနေလိုက်လာခဲ.လိုက်ပါ.မယ်” လို. ပြန်ဖြေလိုက်တော. ဆရာက သက်မွန်ဖင်လုံးလေးကို ညှစ်ပြီး ပုတ်ပြီး “ ဒါဖြင်. ဆရာ အခန်းကစောင်.နေမယ် သိပ်မကြာစေနဲ. ” လို.ပြောပြီး ထွက်သွားတယ်။ သက်မွန်လဲ အလုပ်တွေကို မြန်မြန်ဖြတ်ပြီး တွိုင်းလက် ခနသွား သေသေချာချာ သန်.ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ဆရာ.ဆီ ထွက်လာခဲ.လိုက်တယ်။ ဆရာ.အခန်းရှေ.ရောက်တော. တံခါးကိုခေါက်လိုက်ပြီး ဝင်ခဲ.ရမလားဆရာဆိုတော. ဆရာက ဝင်ခဲ.တဲ.။\nအခန်းထဲရောက်တော. ဆရာက တံခါး လော.ချထားလိုက် တခြားသူတွေ ဝင်လာလိမ်.မယ်တဲ.။ဒါနဲ လော.ချပြီး ဆရာ.နားကို သွားလိုက်တယ်။ အနားကိုရောက်တော. ဆရာက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သက်မွန်.အနားကို ကပ်လာပြီး ဂျူတီကုတ်လေးကို ဆွဲချွတ်လိုက်တယ်။ နင်.အလှက အဲ.ကုတ်အောက်မှာ ပျောက်နေတယ်။ အဲ.ဒါမပါမှ ပိုလှတာဆိုပြီး သက်မွန်ရဲ. ဖင်လုံးလေးတွေကို ကိုင်ညှစ်ပေးလိုက်တယ်။ သက်မွန်ရင်ဘတ်ထဲ အရမ်းကို ကျေနပ်သွားတယ်။ဒီလိုနဲ. ညနေရောက်တော. ဂျူတီကထွက်ရတော. ဆရာပေးလိုက်တဲ. ပစ္စည်းလေးတွေ သေချာသိမ်းယူပြီး အိမ်ကိုပြန်လာခဲ.လိုက်တယ်။ မနက်ဖြန် တနေ.လုံး ဂျူတီမရှိဘူး။ ညဂျူတီပဲ ဆင်းရမှာ။ အိမ်ပြန်ရောက်တော. ရေမိုးချိုး ပြီး ခနနားနေလိုက်တယ်။ ညကျ ဆရာက ညနေစာလိုက်ကျွေးချင်တယ်တဲ.။ မငြင်းရဲတော. လက်ခံလိုက်မိတယ်။ည၇နာရီလောက် လာခော်မယ်တဲ.။ဘာဝတ်သွားရင် ကောင်းမလဲလို. ကောင်းမြတ်ကို ဖုန်းဆက်မေးလိုက်တယ်။ “အကိုလား၊ သက်မွန်ပါ၊ အင်း ဆရာနဲ. ချိန်းထားလို.၊ ညစာသွားစားမလို.လေ၊ အဲ.ဒါ သက်မွန် ဘာဝတ်သွားရင်ကောင်းမလဲလို. လှမ်းမေးတာ ကိုကောအလုပ်က အဆင်ပြေရဲ.လား” “အဆင်ပြေပါတယ် မိန်းမရေ။ဟင် တစ်ရက်ထဲနဲ.ကို ကိုအောင်မြတ်ကြီးက ဒိတ်တော.တာပဲ၊ မိန်းမကလဲ ဟန်ကို မဆောင်နိုင်ဘူး၊ တန်းလိုက်သွားတော.မယ်ပေါ.လေ၊ဟုတ်လား” “အင်းပေါ. ကိုရဲ.၊ ကိုကလဲခွင်.ပေးထားတာပဲကို၊ ကို ခွင်.မပြုရင် သက်မွန် မသွားတော.ပါဘူး၊ ဆရာ.ဆီ ဖုန်းပြန်ဆက်လိုက်မယ်၊ မသွားဖြစ်ဘူးလို.” “ဟာ သက်မွန်ကလဲ၊ ကိုက ခွင်.ပြုပါတယ်မိန်းမရဲ.၊ ကျေကျေနပ်နပ်ကြီးနဲ.ကို ခွင်.ပြုပါတယ်ကွာ၊ ကိုယ်.ကိုတော. အကုန်ပြန်ပြောပြရမယ်နော် ဟုတ်ပြီလား။\nအင်းပါ ကိုရဲ.၊ အကုန်ပြန်ပြောပြမှာပေါ.။ အခုတောင် ည ဘာဝတ်ရင်ကောင်းမလဲ လှမ်းမေးနေတာကို၊ မပြောချင်ရင် ဖုန်းတောင်ဆက်မနေဘူး၊ ဒီတိုင်းသွားလိုက်မှာပေါ.” “ဟုတ်ပါပြီဗျာ၊ ဒါနဲ. ဒီနေ.တနေ.လုံး ဆရာနဲ. ထူးခြားမှုတွေရှိသေးလား ။ ကို.ကိုပြောပြပါအုံး မိန်းမရေ။ ယောက်ျား ကြားချင်လှပြီ။” “အင်း ထူးခြားတာပေါ.။ မနက် အလုပ်တွေရှုပ်ပြီး နေ.လည် ခနနားတော. ဆရာရယ်လေ သက်မွန်နားရောက်လာပြီး သူ.အခန်းလာခဲ.ဖို.ပြောရင်း ဖင်တုံးလေးကို ညှစ်သွားတယ်၊ သိလားကို။ သက်မွန်ဖြင်. လူတွေမြင်ကုန်မှာ တွေးပြီး ကြက်သီးတွေတောင်ထလို.။ အဲ.ဒါနဲ. သက်မွန်လဲ တွိုင်းလက်သွားပြီး ဆေးကြောသန်.ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ဆရာ.ဆီထွက်သွားလိုက်တယ် ကို” “ဘာလဲ ဆရာ.ဆီရောက်ရင် အကိုင်ခံရမှာ သိနေလို. သန်.ရှင်းရေးလုပ်သွားပေါ.၊ ဟုတ်လား သက်မွန်” “အင်းပေါ. ကိုရဲ.။ အခန်းထဲရောက်တော. ဆရာက လော.ချလိုက်တဲ.၊ သူများတွေ ဝင်လာလိမ်.မယ်တဲ.။ သက်မွန်လဲ လော.ချပြီး ဆရာ.နားသွားလိုက်တော. ဆရာက ထလာပြီး သက်မွန် ဂျူတီကုတ်ကို ချွတ်လိုက်တယ်။ အဲ.ဒါကြီးနဲ.ဆို လှဘူးတဲ.။ ဒီတိုင်းလေးကမှ လှတာလို. ပြောပြီး သက်မွန်နို.လေးတွေကို အကျီပေါ်ကနေ ညှစ်ပြီး ကိုင်တယ်။ပြီးတော. သက်မွန်ကို ဟိုဘက်လှည်.ပြီး စားပွဲပေါ်လက်ထောက်လိုက်ဆိုလို. သက်မွန်လဲ ဆရာခိုင်းတဲ. အတိုင်း စားပွဲပေါ်လက်ထောက်ပြီး ဖင်လေးကို နောက်ပစ်ထားလိုက်တယ်” “ဖင်လေးက အမ်ိုက်စားလေးပဲ။ ငါ. မိန်းမဖင်ထက် နဲနဲ ပိုကြီးတယ်။ နင်.ဖင်လေးက ပိုလုံးပိုကောက်တယ် ငါ.မိန်းမထက်။\nနင် ငါ.မိန်းမကိုသိတယ်မလား” “သိတာပေါ. ဆရာရဲ. သူ.အကြောင်း အကုန်သိ။ ဆရာ.မိန်းမနဲ. သက်မွန်နဲ.က တစ်ဆောင်ထဲတစ်ခန်းထဲ နေခဲ.ကြတာဆရာရဲ.” “အော် ကဲဖော်ကဲဖက်တွေပေါ.။ အင်း ငါ.မိန်းမလဲ ငါနဲ. မရခင်က အတော်ကဲတာ။ ငါနဲ.ရပြီးမှ ငါ.လက်ချက်မိပြီးမှ ငြိမ်သွားတာ။ ငါ.လက်ချက်မိပြီးသွားရင် တော်ရုံလူ မတိုးတော.ဘူး။နင်လဲ ငါ.လက်စာမိပြီးသွားရင် ကောင်းမြတ်နဲ.ဆို အာသာပြေမှာတောင် မဟုတ်တော.ဘူးနော် သိလား” “ရပါတယ် ဆရာ။ အခုတောင် သမီးယောက်ျားနဲ.ဆို မဝတဝဖြစ်နေတာ၊ ဆရာ သမီး ကို သဘောကျရဲ.လားဟင် ” “ကျတာပေါ. ကျလို.လဲ နင်.ငါ ခေါ်တွေ.တာပေါ.”လို.ပြောပြီး သက်မွန်ဖင်ကို ဆရာ.လက်ဝါးကြီးနဲ. ဘယ်ကော ညာကော ခပ်ကြမ်းကြမ်း ရိုက်လိုက်တယ်။ သက်မွန်ဖြင်. နာလည်းနာ ကောင်းလဲကောင်းဖြစ်သွားတယ် အကိုရဲ.” “ပြီးတော.မှ သက်မွန်ကို ဆွဲထူပြီး ဆရာက နို.လေးကိုကိုင် ဖင်လေးကိုညှစ်ပြီး သက်မွန်နှတ်ခမ်းတွေနမ်းတယ် အကို။ သက်မွန်ဆို လေထဲမြောနေသလိုပဲ ဆရာ.အနမ်းမှာ၊ သက်မွန်လျှာလေးကို ဆရာက ဆွဲစုပ်လိုက်ရင် တကိုယ်လုံးက အားတွေအကုန် ဆရာ.ဆီ ပါသွားသလိုပဲ နုန်းချိသွားတယ်” “ဆရာက သက်မွန်ကို ထိန်းထားရင်းနဲ. သက်မွန်ထမီကိုချွတ် အောက်ခံဘောင်းဘီထဲ လက်နှိက်ပြီး သက်မွန် ညီမလေးရဲ. အစိလေးကို ပွတ်ပေးတယ် အကိုရယ်၊ သက်မွန်ဘဝမှာ အဲ.လောက်မကောင်းခဲ.ဖူးဘူး။ အစိလေးကို ပွတ်ပြီး လက်ခလယ်လေးကိုထိုးထည်.ပြီး အသွင်းအထုတ်ကစားလိုက်တာနဲ.တင် သက်မွန် တစ်ခါပြီး သွားတယ် အကိုရေ။\nကိုယ်.ယောက်ျားနဲ. လိုးရင်တောင် မပြီးတဲ. သက်မွန်လေ ဆရာနဲ.မှ လုပ်တောင် မလုပ်လိုက်ရဘူး လက်နဲ.တင်ကို တစ်ခါပြီး သွားရတယ်” “ဟီး ဟီး စိတ်မဆိုးနဲ.နော် ကို” “ဆိုးပါဘူးဗျာ ကို.မိန်းမလေး ကောင်းနေရင်ကို ကိုကကျေနပ်နေတာ” “ပြီးတော.ကော ဘာတွေဆက်ဖြစ်သေးလဲ” “ပြီးတော. ဆရာ.လီးကြီးကို ကိုင်ခိုင်းတယ် အကို” “ဆရာ.ဟာကြီးက အကြီးကြီးပဲ၊ အကို.ဟာနဲ.ယှဉ်ကြည်.ရင် တခြားဆီပဲ” ကောင်းမြတ်တစ်ယောက် တဖက်မှ ဖုန်းပြောနေရင်း သူ.မိန်းမကို တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်က ပယ်ပယ်နယ်အကိုင်ခံရတာ၊ ကိုယ်.မိန်းမက ကို.ကို အားမလိုအားမရဖြစ်ပြီး တခြားတယောက်ကို အားရကျေနပ်နေတာ၊ တခြားသူနဲ.ယှဉ်ပြီး မိမိပစ္စည်းကို သေးတယ်လို. အပြောခံရတာတွေကြောင်. ဖီးအကြီးအကျယ် တက်ပြီး လီးတောင်လာတယ်။ သူ.မိန်းမ ပြောတာနားထောင်ရင်းနဲ. ဂွင်းတိုက်ရတာကို ကြိုက်နေတယ်။ သက်မွန်ကလဲ ကောင်းမြတ် အကြိုက်ကို သိနေသလိုပဲ အသေးစိတ်ကို ပြောပြနေတယ်။ “ဆရာ.ဟာကြီးက ၇လက်မလောက်ရှိတယ် ဒစ်ကြီးကလဲ အကြီးကြီးပဲ အရင်းနားကျ နဲနဲသေးသွားတယ်။အကို.ဟာက သက်မွန်လက်နဲ.တကိုင်စာပဲရှိတယ်။ ဆရာ.ဟာက သက်မွန်လက်နှစ်ဖက်နဲ.ကိုင်မှ ထိပ်ကိုဖုံးမိတာ။သက်မွန်လေ ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ မသိဘူး ဆရာ.လီးကို ကိုင်ကြည်.မိတာနဲ.တင် ပါးစပ်ထဲမှာ ဘယ်လိုဖြစ်နေမှန်းကိုမသိဘူး အရမ်းကိုစုပ်ချင်လာတယ် အကိုရဲ.။ ဆရာကလဲ သိနေတယ်။ သက်မွန်အရမ်းစုပ်ချင်နေမှန်းကို။\nအဲ.ဒါ ဆရာက သက်မွန်သဘောဆိုပြီးပြောတော. အကိုရယ် သက်မွန်ရယ်လေ ဆရာ.လီးထိပ်ကြီးကို အားရပါးရငုံပြီးတော.ကို စုပ်ပေးမိတာပဲ” ကောင်းမြတ်မှာတော. သက်မွန် ကိုအောင်မြတ်လီးကို စုပ်နေပုံကို မျက်စိထဲမြင်ရောင်ပြီး ဖီးလ်အရမ်းတက်ပြီး ဂွင်းထုနေမိတယ်။ကိုအောင်မြတ်ရှေ.မှာဒူးထောက်ပြီး သူ.မ်ိန်းမကလီးစုပ်ပေးနေတာကို သူကိုယ်တိုင်ဘေးကနေထိုင်ကြည်.ချင်စိတ်တွေဖြစ်နေမိတယ်။အခုလဲ သက်မွန်ပြောတာကို ဆက်နားထောင်နေလိုက်တယ်။သက်မွန်က “ အကိုရယ်၊ ဆရာ.လီးထိပ်ကြီးကလေ အရမ်းကြီးတော. ပါးစပ်ထဲမှာကို ပြည်.နေတာပဲ။ သက်မွန်လေ အဲ.လောက်ကြီးတာကြီး မစုပ်ပေးဖူးဘူး သိလား အကို။ အကိုခွင်.လွှတ်နော်။” “ရပါတယ် မိန်းမရယ်။ မိန်းမကျေနပ်တယ်မို.လား။ မိန်းမကျေနပ်တယ်ဆိုရင် ယောက်ျားလဲ ကျေနပ်တယ် ပြောထားတာပဲကို။ ဟုတ်ပြီလား မိန်းမ” “အင်းပါ ကိုရဲ.။ ယောက်ျားကို ကြိုတောင်းပန်ထားတာပါ။သက်မွန်လဲ ဆရာ.လီးကိုစုပ်နေရင်းဆရာ.ကို လှမ်းကြည်.တော. ဆရာက သက်မွန်ကို သေချာစိုက်ကြည်.နေတယ် ကိုရယ်။ သက်မွန်လဲ ဆရာကျေနပ်အောင် အသေအချာကို စုပ်ပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော.လက်တဖက်က ဆရာ.ဥလေး နှစ်လုံးကို ဖွဖွလေးကိုင်ပြီး ပွတ်ပေးလိုက်တယ် အကို။ ဆရာ.မျက်နှာမှာ အရမ်းကျေနပ်တဲ.ပုံလေးဖြစ်သွားတယ် အကိုရဲ.။ အဲ.ဒါနဲ. သက်မွန်လဲ ဆရာ.လီးကိုပါးစပ်ကနေထုတ်ပြီး ဆရာ. ဥလေးကို တလုံးချင်းစုပ်ပေးလိုက်တာပေါ.။ လက်ကလဲ ဆရာ.လီးကြီးကို ဂွင်းတိုက်ပေးသလို ပွတ်ပေးလိုက်တယ်။” “ဆရာက သက်မွန်စုပ်ပေးတာ အရမ်းကောင်းတယ်ဆိုပြီးပြောတော. သက်မွန်လီးစုပ်ပေးရတာ အရမ်းအားရှိသွားတာပေါ.။\nဆရာ.လီးထိပ်ကြီးကိုစုပ်လိုက် ဥလေးတွေစုပ်လိုက်နဲ. လုပ်ပေးနေတယ်။ ဆရာက တော်တော်ကြာတော. သက်မွန်ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ.ကိုင်ပြီး သက်မွန်ပါးစပ်ထဲ ဆရာ.လီးကြီးကို ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက်နဲ. လုပ်ပေးနေတယ်။ သက်မွန်လဲ အသက်ကို ခိုးခိုးရှုပြီး ဆရာ.လီးကို စုပ်ပေးလိုက်တယ် အကို။ ခနလောက်နေတော. ဆရာ.လီးထိပ်ကနေ လရည်တွေပန်းထွက်ကုန်တော.တာပဲ အကိုရယ်။ အရည်တွေဆိုရင်လေ အများကြီးပဲ သက်မွန်ဖြင်. မျိုချလို.ကို မနိုင်ဘူး ပါးစောင်ကနေကို လျှံထွက်ကုန်လို. လက်နဲ.ခံထားရတယ်။” “ ဆရာဆိုရင်လေ သက်မွန်ခေါင်းကိုကိုင်ပြီး ဆောင်.ဆောင်.ထည်.တာ သက်မွန်ဖြင်. အရမ်းကိုကောင်းသွားတာပဲကိုရယ်။ လီးစုပ်ပေးရင်း ပါးစပ်ကို အလုပ်ခံရင်းနဲ. တခါထပ်ပြီး ပြီးသွားတယ်။ ဆရာ.လရည်တွေကုန်သွားမှ သက်မွန်လဲ ဆရာ.လီးကိုပြောင်နေအောင် လျှာလေးနဲ.လိုက်ယက်ပေးလိုက်တယ် အကို။ ပြီးတော.မှ လက်ဖဝါးထဲက ဆရာ.လရည်တွေကို ဆရာမြင်အောင်ပြပြီး လျှာနဲ.လျက်ပြီး သောက်လိုက်တယ်။ ဆရာက ခနနေအုံး ပါးစပ်ဟဆိုလို. ဟပေးလိုက်တော. ဆရာက သက်မွန်ပါးစပ်ထဲကို တံတွေးတွေ ထွေးထည်.လိုက်တယ်။ သက်မွန်လီးစုပ်တာတော်လို.ဆုချတာတဲ. အကို။ သက်မွန်ဆို အရမ်းကိုပျော်သွားတာပေါ.။ သက်မွန်ပါးစပ်ထဲက လရည်တွေ တံတွေးတွေကို သေချာကို အရသာခံပြီးမှ မျိုချလိုက်တယ် အရမ်းအရသာရှိတာပဲ အကိုရယ်။” အဲ.အချိန် ကောင်းမြတ်မှာ သူ.မိန်းမပြောတာကိုနားထောင်ရင်းနဲ. တချီပြီးသွားပါတော.တယ်။\nနားထောင်ရတာကို ဒီလောက်ဖီးလ်တက်နေရင် သေချာသာထိုင်ကြည်.လိုက်ရလို.ကတော. ဘယ်လိုဖြစ်နေမလဲဆိုပြီး စဉ်းစားနေမိတယ်။အဲ.အချိန် သူ.မိန်းမသက်မွန်က “ ဆရာ.လီးကိုစုပ်ပေးပြီးသွားတော. ဆရာကလဲ အဝတ်တွေပြန်ဝတ်၊ သက်မွန်လဲ အဝတ်အစားလေးတွေကိုဆွဲဆန်. သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင် ပြန်လုပ်ပြီး ပါးစပ်ရေဆေးမလို.လုပ်တော. ဆရာက ပါးလုပ်မကျင်းရဘူးတဲ. အကိုရယ် ဒီတိုင်းနေတဲ.။ အရသာပျက်သွားလိမ်.မယ်တဲ. ဒီတိုင်းပဲနေလိုက်ပါလို.ပြောတယ် ကို။” အဲ.ဒါနဲ. သက်မွန်လဲ ဒီတိုင်း ပဲနေလိုက်တယ်။ “ ဆရာကိုအောင်မြတ်က သက်မွန်ကို အထုပ်တထုပ်ပေးလိုက်သေးတယ် အကို။ သက်မွန်လဲ ဖွင်.မကြည်.ရသေးဘူး။ အခုကြည်.လိုက်ရမလား။” “အင်း ကြည်.ကြည်.လိုက်လေ။ ကိုအောင်မြတ်က ဘာတွေပေးလိုက်လဲလို.၊” “အင်း သွားယူလိုက်အုံးမယ် အကိုခနစောင်.နော်။” “ဟုတ်ပါပြီမိန်းမရယ်၊ စောင်.ပါ.မယ်” ခနလောက်ကြာတော.မှ သက်မွန်ဆီက အံ.သြသံလေးကြားလိုက်ရတယ်။“ဆရာကတော.လေ နိုင်ကိုမနိုင်ဘူးသိလား။” “ဟင် ဘာလို.လဲ မိန်းမ” “ ဆရာက သက်မွန်ကို လီးတုကြီး ထည်.ပေးလိုက်တယ် အကိုရဲ.။ဆရာ.ဟာကြီးလောက်ရှိတယ် ညိုညိုတုတ်တုတ်ကြီး။ ပြီးတော. အလုံးတွဲလေးတွေအများကြီးနဲ. နောက်ဆုံးမှာ လက်ကိုင်ကွင်းလေးလဲပါတယ် အဲ.ဒါက တစ်ခု၊ နောက်တခုကကျတော. ကီဂယ် လေ.ကျင်.ခန်းလုပ်တဲ. အလုံးလေးနှစ်လုံးပါတဲ. အတွဲလေးတစ်တွဲ။ နောက်တခုက စတီးနဲ.လုပ်ထားတဲ. ဖင်ထဲထည်.တဲ. ဟာလေး အကို.လီးလောက်တော.တုတ်တယ် အဲ.ဒါလေးရယ် ချောဆီဘူးလေးတစ်ဘူးရယ်ပါတယ် အကို” “အင်း သက်မွန်ကို လိုးတော.မလို.နဲ.တူတယ်နော် ကိုအောင်မြတ်က အဲ.ဒါတွေထည်.ပေးလိုက်တာ”။\n“အင်း ဟုတ်လောက်တယ် အကို၊ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ အကို။ သက်မွန် ဆရာကတောင်းခဲ.ရင် ပေးလိုက်ရမလား၊” “မိန်းမသဘောပါပဲဗျာ။ မိန်းမစိတ်ကြိုက်ပါပဲ။ တခုတော.လုပ်ပေး။ မိန်းမတို.အတူနေဖြစ်ရင် ယောက်ျားဆီ ဖုန်းဆက်ပေး။ အဲ.ဒါလေးတော. ဟုတ်ပြီလား မိန်းမ” “ဟုတ်ပါပြီ ကိုရယ်။ ဆရာကသက်မွန်ကို လုပ်နေတဲ.အချိန် အကိုက ဘေးမှာရှိရင် ပိုကောင်းမယ်နော် အကို။” ဘယ်သွားကြမှာလဲ သက်မွန်တို.က” “မသိသေးဘူး ကိုရဲ.၊ ဆရာလာခေါ်မှသိမှာ” “အဲ.ဒါဆို စကပ်အကြပ်အမဲလေးနဲ. ပင်တီအရာ ထင်းနေအောင်ပေါ်တဲ. အတွင်းခံလေးနဲ.ဝတ်၊ အပေါ်ကျတော. ဘလောက်ပွပွ ပန်းရောင်နုနုလေးလေ ကိုဝယ်ပေးထားတဲ.ဟာလေးကို ဘရာမပါပဲ ဝတ်သွားလိုက်” “ဖိနပ်ကိုတော. ဟိုတခေါက်က သက်မွန်ဝယ်လာတဲ. ဒေါက်မြင်. အမဲလေး အဲ.တာလေးစီးသွားလိုက်၊ အားလုံးဝတ်ပြီးသွားရင် ပုံရိုက်ပြီး ပို.ပေးလိုက်အုံး ကိုလဲ ကြည်.ရအောင်” “ဟုတ်ပါပြီ ကိုရယ်။ ပို.ပေးလိုက်ပါ.မယ်။ ဒီနေ.ည ဘယ်သွားတယ် ဘာလုပ်တယ်ဆိုတာကို ဆရာ.ကို ရိုက်ခိုင်းပြီး ပို.ပေးလိုက်မယ် နော် အကို။”“ဟုတ်ပါပြီ မိန်းမရယ်။ ကိုအောင်မြတ်ကိုပဲ ရိုက်ပြီး ပို.ခိုင်းလိုက်ပါ။ အကိုကတော. ကိုအောင်မြတ်ကြီး ငါ.မိန်းမလေးကို ဘယ်လိုတွေများလုပ်နေမလဲလို. တွေးတွေးပြီး ဒီည အိပ်ပျော်တော.မယ် မထင်ဘူး။” “ဟာ အကိုကလဲ အိပ်ပျော်အောင်တော.အိပ်လိုက်ပါ နောက်နေ.ကျ သက်မွန်ဆီ ဖုန်းဆက်ပေါ. သက်မွန်အကုန်ပြောပြမှာပေါ. ဆရာနဲ. ဘယ်သွားတယ် ဘာလုပ်တယ်ဆိုတာ။ နော် လို.” “ဟုတ်ပါပြီ မိန်းမရေ။ ဟုတ်ပါပြီ။\nအာ.ဆို ဖုန်းချလိုက်တော.မယ်နော်။ ကို ခုနက ပြောသလိုလေး ဝတ်စားပြီး သွားနော်။ ကိုအောင်မြတ်ကိုလဲ အကိုက အားမနာပါနဲ. စိတ်ကြိုက် သုံးဆောင်ပါလို. ပြောလိုက်တယ်ဆိုတာလေးပါ ပြောပေးအုံးနော် မိန်းမ။” “ဟုတ်ပါပြီတဲ.ရှင်၊ ဒါပဲနော် ယောက်ျား” ကောင်းမြတ်လဲ သက်မွန်နဲ. ဖုန်းပြောအပြီး သူ.မိန်းမကို ကိုအောင်မြတ်ကြီးက ဘယ်လိုများ လုပ်လိုက်လေမလဲ တွေးရင်း နောက်နေ.ကိုသာ မြန်မြန်ရောက်ချင်နေမိတော.တယ်။ အလုပ်ထဲမှာ လုပ်နေရတာလဲ စိတ်ထဲ ဘာလိုနေမှန်းမသိ စိတ်ရှုပ်နေပြီး အလုပ်မြန်မြန်သိမ်းကာ အဆောင်ကို ပြန်လာလိုက်တော.တယ်။ သက်မွန်ကတော. ကောင်းမြတ်ပြောတဲ.အတိုင်း စကပ်အကြပ်မဲမဲလေးနဲ. ပန်းရောင်နုနုဘလောက်လေးကို ဝတ်ပြီး ဆရာ.လာအခေါ်ကို စောင်.နေလိုက်တယ်။ သိပ်မကြာပါဘူး ဆရာ.ကားလေး ခြံထဲ မောင်းဝင်လာတာတွေ.လိုက်ရတယ်။ သက်မွန်လဲ အိမ်ပေါ်ကနေ အပြေးလေး ဆင်းလာပြီး ကိုအောင်မြတ်ကို ထွက်ကြိုတာပေါ.။ “ အမလေး ဖြေးဖြေးလာလဲ ရပါတယ် သက်ရယ်။ အကိုက ဘယ်မှ ထွက်မပြေးပါဘူး။ အကုန်လုံးလဲ ပြုတ်ပျက်ထွက်ပါအုံးမယ်။” “ဆရာ.ကိုမျှော်နေတာ သက်မွန်က။ ဆရာ.ကားလေးဝင်လာတာတွေ.တော. ဝမ်းသာအားရနဲ. ပြေးဆင်းလာတာပါ ဆရာ။ သက်မွန် ဝတ်ထားတာ လှရဲ.လား ဆရာ။ အဲ.တာ သက်မွန်ယောက်ျားကိုတိုင် ဝတ်ခိုင်းထားတာ ဆရာရဲ.။” “ဟာ ကောင်းမြတ်ကိုတိုင် ဝတ်ခိုင်းထားတာဆိုရင် အရမ်းလှတာပေါ.။ ဒီည ကိုနဲ. သွားမယ်ဆိုတာရော ပြောပြလိုက်သေးလား။” “ဟုတ်ကဲ. ဆရာ။ ပြောပြလိုက်တယ် သူ.ကို။\nသူက ဆရာ.ကို မှာလိုက်သေးတယ်။ သူပေးလိုက်တာကို ဆရာက စိတ်ကြိုက်သုံးဆောင်ပါတဲ.၊ သူကျေနပ်ပါတယ်တဲ. ဆရာရေ။ သက်မွန်ကတော. သူကျေနပ်နပ်မနပ်နပ် ဆရာကျေနပ်ရင်ကို သက်မွန်က သဘောကျနေတာပါဆရာ။” “ဟုတ်ပါပြီ သက်မွန်ရယ်” ကိုအောင်မြတ်လဲ အိမ်ထဲ ဝင်ပြီး အိမ်တခါးကို အသာပိတ်လိုက်ကာ သက်မွန်ကို နှတ်ခမ်းချင်း တေ.နမ်းလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော. သက်မွန်ရင်သားလေးတွေကိုလဲ အကျီပော်ကနေ အသာ ပွတ်သတ်ပေးပြီး လက်တဖက်က သက်မွန် ဖင်ကို အားရပါးရ ညှစ်ပေးလိုက်တော. သက်မွန်တယောက် ခါးလေးကိုကော.တက်ပြီး ကိုအောင်မြတ် လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်ကာ ကိုအောင်မြတ်ရဲ. လျှာလေးကို အားရပါးရ စွဲစုပ်နေမိတယ်။ကိုအောင်မြတ်က စကပ်လေးကို အသာချွတ်လိုက်ပြီး အတွင်းခံထဲလက်ထည်.ကာ သက်မွန် ဖင်အဝလေးကို လက်ညှိုးလေးနဲ.ထိုးကလိနေလိုက်တယ်။ သက်မွန်လဲ ဖင်အဝကို ကလိခံရတော. ရင်ဘတ်ထဲ လှိုက်လှိုက်တက်လာတယ်။ ကိုအောင်မြတ်ကိုလဲ ပိုပြီး ဖက်ထားမိတယ်။ခနလောက်နေတော.မှ ကိုအောင်မြတ်က အနမ်းခြွေနေရာကနေ ခွာပြီး သက်မွန်ကို သူပေးထားတဲ. ပစ္စည်းလေးတွေကို သွားယူခိုင်းလိုက်တယ်။သက်မွန်က ကိုအောင်မြတ်လက်ကို ဆွဲပြီး “ဆရာပါလိုက်ခဲ.” ဆိုပြီး ကိုအောင်မြတ်ကိုပါ သူတို.လင်မယားအိပ်ခန်းကို ခေါ်သွားတယ်။ သက်မွန်ရဲ. စကပ်မပါတော.တဲ. ဖင်လေးကို ကြည်.ရင်း ကိုအောင်မြတ်လဲ သက်မွန်ခေါ်ရာလိုက်သွားတာပေါ.။\nအိပ်ခန်းထဲရောက်တော. ကိုအောင်မြတ်က သက်မွန်ကို အသာဆွဲလှည်.ပြီး ပခုံးကို အသာဖိချပြီး သူ.ရှေ.မှာ ဒူးထောက်ထိုင်ခိုင်းလိုက်တယ်။ သက်မွန်ကလည်း ကိုအောင်မြတ်ကို မျက်စောင်းလေးတချက်ထိုးကြည်.ပြီး ကိုအောင်မြတ်ရဲ. ဘောင်းဘီဇစ်ကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး သိပ်မတောင်သေးတဲ. လီးကိုထုတ်ပြီး အားရပါးရ စုပ်ပေးလိုက်တယ်။ “ကောင်းလိုက်တာ သက်မွန်ရယ်။ သက်မွန်တို.လင်မယား အိပ်ခန်းထဲမှာ သက်မွန်ကို လီးစုပ်ခိုင်းရတာ ရှယ်ပဲသက်ရယ်။” သက်မွန်လဲ ကိုအောင်မြတ်လီးစုပ်နေရင်းနဲ. သူ.ယောက်ျားမှာတာသတိရသွားတယ်။ ပါးစပ်ထဲကလီးကို ထုတ်ပြီး ကိုအောင်မြတ်ကို ပြောလိုက်တယ်။ “ ကောင်းမြတ်ကို ပြဖို. သက် အကို.လီးစုပ်နေတာကို ဗီဒီယိုဖြစ်ဖြစ် ဓါတ်ပုံဖြစ်ဖြစ် ရိုက်ပေးပါလား အကို” “ဟာ ဟုတ်တာပေါ. အဲ.ကောင်ကို ပြရမယ်။ အဲ.ကောင် သူတို.အိပ်ခန်းထဲမှာ သူ.မိန်းမ ဘယ်လောက်တောင် ရွထပြီး ငါ.လီးကို အငမ်းမရစုပ်နေလဲဆိုတာ ပြရမယ်။ သက်ကလဲ ကို.လီးကို စိတ်ကြိုက် စုပ်နေ ကြားလား ” ဆိုပြီး ကိုအောင်မြတ်က သက်မွန်ပါးလေးကို ခပ်စပ်စပ် ရိုက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ ပြီးတော. ဖုန်းထုတ်ပြီး ကင်မရာဖွင်.ကာ ဗီဒီယို ရိုက်နေလိုက်တယ်။ သက်မွန်လဲ သူ.ယောက်ျားကို ပြဖို. ကင်မရာနဲ. ရိုက်နေတာကို သိတော. ခုနကလီးစုပ်တာထက်ပိုပြီး ရမက်ပြင်းပြင်းနဲ. ကိုအောင်မြတ်လီးကို စုပ်ပါတော.တယ်။\nလီးကို စုပ်နေရင်းနဲ. ဘောလေးတွေပါ တစ်လုံးချင်း ငုံငုံပြီး အားရပါးရစုပ်ပေးတော. ကိုအောင်မြတ်တောင် ကောင်းလွန်းလို. ညည်းသံတွေပါ ထွက်လာတယ်။“ အားပါး စုပ်စမ်း သက်မွန် စုပ်စမ်း။ နင်.လင်လီးကို စုပ်ရတာနဲ. ငါ.လီး စုပ်ရတာ ဘယ်လီးကစုပ်လို.ပိုကောင်းလဲ ပြောစမ်း ကောင်မ။ အားပါး စုပ်စမ်း ငါ.ဘောတွေပါ စုပ်စမ်း။ ကောင်းလိုက်တာကွာ နင်.ပါးစပ်ကို ငါပိုင်သွားပြီ နောက်နောင် နင်.လင်လီးကို စုပ်ချင်ရင်တောင် ငါ.ဆီက ခွင်.တောင်းရမယ် ကြားလားကောင်မ” လို.ပြောပြောပြီး သက်မွန်ဆံပင်တွေကို စုဆွဲပြီး ခါးကိုကော.ကာ ပါးစပ်ထဲ လီးထိုးထည်.ကာ လိုးပါတော.တယ်။“ အကို.လီးက စုပ်လို.ပိုကောင်းတယ် အကို။ ဟိုကောင် ကောင်းမြတ်လီးက အကို.လီးတဝက်တောင် ရှိတာမဟုတ်ဘူး ဒါကြီးကမှ စုပ်ရတာ အားရတာ။ အားပါး ကောင်းလိုက်တာ အကိုရယ်။ အကို.ဘောတွေက နွေးနွေးလေး စုပ်လို. ကောင်းလိုက်တာ။ ဟုတ်ကဲ. ခွင်.တောင်းပါ.မယ် အကို။ ကြားလား ကောင်းမြတ် နောက် လီးစုပ်ခံချင်ရင် အကိုဆရာ ကိုအောင်မြတ်ဆီ ခွင်.တောင်းပြီး မှ သက်မွန်ကို လီးစုပ်ခိုင်းနော် သက်မွန်ကတော. အကိုအောင်မြတ်က ခွင်.မပြုရင် ရှင်.လီးကို ယောင်လို.တောင် လက်နဲ.မထိဘူးကြားတယ်နော်” ဆိုပြီး ကင်မရာကို ကြည်.ကာပြောရင်း လီးဆက်စုပ်ပါတော.တယ်။ အဲ.နောက် ကိုအောင်မြတ်က ပါးစပ်ကို လိုးတော. စကားပြောလို.မရတော.ဘဲ လည်ချောင်းထဲထိ လီးကိုရောက်အောင် အသာဟကာ ပါးစပ်လိုးတာကို အားရပါးရ ခံနေပါတော.တယ် ….. ပြီးပါပြီ။


မမဝသုန် နှင့် အပြာရောင်တောင်တန်းများ: မြစ်တစ်စင်း၏ စာမျက်နှာများ\nအိမ်ရှေ့အရောက်တွင် ကားကို အရှိန်လျော့၍ အချိန်တော်တော်ကြာက ရှိနေခဲ့သော အဝေထိန်းခလုပ်နှင့် အိမ်ဘေးတွင် တွဲလျက်ရှိသော ကားဂိုထောင်တံခါးကို လှမ်းဖွင့်လိုက်သည်။ ပွင့်မလာပါ။\nမည်သူ့ကိုမျှ ရည်ရွယ်ပြောသည်မဟုတ်သည့် စကားတစ်ခွန်းကို နှုတ်က တီးတိုးရေရွတ်ရင်း ကားကို အိမ်နှင့် မလှမ်းမကမ်း ရှိ ရပ်ရန်အဆင်ပြေသောနေရာတွင် ရပ်လိုက်ပြီး ပိုက်ဆံအိတ်၊ ဖုန်းနှုင့် ကားသော့ကို ယူကာ အမှတ်-၁၈ ရှိရာသို့ လမ်းလျောက်လာခဲ့သည်။\nအိမ်ရှေ့တွင် ကြွေပန်းရောင်စုံများ လှပစွာ ပွင့်နေသည်။ ယုဇနပန်းပင်ကို ခြုံဖြစ်အောင် ပြုပြင်ထားပြီး ညီညီညာညာ ဖြတ်တောက်ထားသည်။ ထိုယုဇနခြုံတွင် ယုဇနပန်း ဖြူဖြူများပွင့်နေပြီး လေတစ်ချက်ချက် အဝေ့တွင် သင်းပျံ့သော ပန်းနံ့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလှဆင်လျက်ရှိသည်။ နှစ်ဆင့်သာရှိသော အုတ်လှေခါးလေးပေါ် ခြေချမိချိန်တွင် လှေခါးထိပ် တစ်ဘက်တစ်ချက်စီ၌ ပိုက်ဆံပင်ဟု လွယ်လွယ်ခေါ်သော အလှဆင် ရွက်ကျပင်ပေါက်များကို စဥ့်အိုးညိုဝါဝါ များဖြင့် စိုက်ပျိုးထားသည်ကို သတိထားမိသည်။ ဂရုတစ်စိုက်နှင့် ပြုစုထားသည်မှန်း သိသာစွာပင် အပင်တို့သည် စိမ်းမြကာ လတ်ဆတ်တောက်ပနေသည်။\nအိမ်အဝင်တံခါးမတွင် တပ်ဆင်ထားသော စက်ခလုပ်အနက်ရောင်လေးသည်လည်း ယခင်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ လျပ်စစ်ခေါင်းလောင်းကို အသာ နှိပ်လိုက်ချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော အသံသည် ယခင်ကြားနေခဲ့ဖူးသော Metro တီးလုံးသံကလေးပင်။ သုံးခါမျှ အချိန်ခြားပြီး နှိပ်ကြည့်သော်လည်း တံခါးပွင့်မလာသောကြောင့် လှည့်ပြန်မည်ဟု ကျောခိုင်းပြီးကာမှ မှတ်ဉာဏ်တွင် ကျန်ရှိနေသော ကုဒ်နံပါတ် ဂဏန်း၆လုံးကို စက်ခလုတ်၏ မျက်နှာပြင်တွင် ရှိနေသော နံပါတ်များပေါ်တွင် အသာနှိပ်ကြည့်မိသည်။\nမျှော်လင့်မထားပဲ တံခါးသည်ပွင့်သွားခဲ့သည်။ တံခါးကို အသာလှပ်၍ ဝင်ကြည့်ချိန်တွင် ဒုတိယ တံခါးတစ်ချပ်သည် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ပိတ်လျက်ပင်။\n“ဘယ်သွားသွား သော့ကို ကိုယ်နဲ့ပါအောင်ယူဖို့ စိတ်ကို မကူးဘူး။ အရေးတခုခုဆို ဖွင့်လို့ရအောင် ပိုက်ဆံအိတ်ထဲက ဇစ်အိတ်လေးထဲမှာ ထည့်ပေးထားတယ်..။ ”\nသူသည် အသံတချို့ကို ပြန်သတိရမိရင်း ကိုင်ထားသည့် ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဖွင့်ကာ အတွင်းမှ ဇစ်အိတ်ကလေးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မထင်မှတ်စွာပင် မာကျောသော အရာတစ်ခုကို စမ်းမိသည်။ ထိုအရာသည် ဤအိမ်တံခါး၏ သော့မှ တစ်ပါး အခြားမဖြစ်နိုင်။\nအိမ်အတွင်းသို့ရောက်သော် တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ရင်း စီးထားသော ဖိနပ်ကို ချွတ်လိုက်ကာ တံခါးနှစ်ခုကြားတွင်ရှိနေသော ဖိနပ်စင်၏ ဘေးတွင် ထားလိုက်သည်။ ဖိနပ်စင်ပေါ်တွင် လမ်းလျောက်ဖိနပ်တစ်ရံ၊ အစိမ်းရင့်ရောင်ကတ္တီပါခင်းထားသော သည်းကြိုးသေးဖိနပ်တစ်ရံ၊ ခုံမြင့်ဖိနပ်နှစ်ရံကို စီစီရီရီ တင်ထားသည်။ ထိုဖိနပ်တို့အပေါ်တွင် ဖုံတစ်စက်မျှ ရှိမနေခြင်းသည် ယခင် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော မြင်ကွင်းများအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။\nအိမ်တွင်းသို့ အိမ်ရှင်ခွင့်ပြုချက်မရှိပဲ ဝင်ခြင်းသည် ရာဇဝတ်မှုတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူကောင်းကောင်းကြီး သိသည်။ သို့သော် “သူမသည် သူ့ကို မည်သို့သောအခါမှ ထိခိုက်နာကျင်အောင် မလုပ်” ဆိုသောအသိသည် သူ့ကို အိမ်တွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် တွန်းအားပေးလျက် ရှိသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူ့ကို တွေ့ရလျှင် သူမ မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်နည်း။ ဒေါသတကြီးလည်း အော်ဟစ်မောင်းထုတ်ကောင်း မောင်းထုတ်နိုင်သည်။ သို့တည်းမဟုတ် ငိုကြွေးကောင်း ငိုကြွေးနိုင်သည်။\nဧည့်ခန်းသည် မီးခိုးရင့်ရောင် ဆက်တီများဖြင့် သပ်ရပ်လျက်ပင်။ ဧည့်ခန်းထောင့် တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင်မူ ကြွေအိုးအစိမ်းရင့်ရောင်အတွင်း ထည့်စိုက်ထားသည့် စိမ်းဝါရောင် အရွက်တွေဖြင့် လှပနေသော အိမ်တွင်းစိုက် သစ်ပင်နှစ်ပင်သည် တစ်မီတာခန့် အမြင့်သို့ပင် ရောက်နေခဲ့ပြီ။ ထိုအပင်တို့၏ အမည်ကို သူမ သုံးခါထက်မနည်း ပြောပြဖူးသော်လည်း သူမမှတ်မိပါ။ တီဗီစင်အောက်တွင် ကြည့်လက်စဟု ထင်ရသော ဓါတ်ပြားဖုံးကို ကြည့်မိတော့ မင်းသမီး Vivien Leigh နှင့် မင်းသား Clark Gable တို့ ပါဝင် သရုပ်ဆောင်ထားသည့် Gone With the Wind ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမသည် ဂန္တဝင်ရုပ်ရှင်များကို နှစ်သက်နေဆဲ၊ ထပ်ခါ ထပ်ခါ ပြန်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး Collection Series များကိုလည်း ဝယ်ယူစုဆောင်းဆဲ ဖြစ်သည်ကို တွေးမိပြီး ပြုံးဖြစ်သည်။ ဆက်တီရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် ချထားသော ဝိသုဒ္ဓိမဂ် ဟူသည့်စာအုပ်နှင့် ပါဠိ-မြန်မာ အဘိဓါန်ကို တွေ့သည်။\nမီးဖိုနှုင့် ထမင်းစားခန်းသည် ယခင်မြင်ဖူးသောမြင်ကွင်းထက် ပိုမိုကာ ရှင်းလင်နေသည်။ စကျင်ကျောက်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လေးယောက်စား လေးထောင့်ထမင်းပွဲထက်တွင် အနက်ရောင် ရေနွေးဓါတ်ဗူးကလေးသည် မှောက်ထားသော ရေနွေးခွက်လေးခွက်နှုင့်တူ အစိမ်းရောင်ဖန်ဗန်းလေးထဲတွင် ရှိနေဆဲပင်။ ထူးပြီးပိုလာသည့် အရာဆိုလို့ တိရိစ္တာန်ခေါင်းပုံ အိုးလေးများ၊ လူရိုင်းခေါင်းပုံအိုးလေးများတွင် ထည့်စိုက်ထားသည့် မြက်လိုလို၊ စပါးပင်လိုလို အပင်လေးများသာဖြစ်သည်။ ထိုအပင်လေးများကို မီးဖိုခန်း၏ ပြတင်းပေါက်ဘောင်တွင် လည်းကောင်း၊ စင်လေးများပေါ်တွင်လည်းကောင်း တွေ့ရသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ဆံပင်ပေါက်နေသော တိရိစ္ဆာန်လေးများ၊ လူရိုင်းကလေးများနှုင့်ပင်တူသေးသည်။ ထမင်းစားခန်းထောင့်မှ အပင်လေး၏ အရွက်ရှည်ရှည်များကို သူ အသာအယာ ကိုင်ကြည့်လိုက်သည်။ ထင်မှတ်ထားသလို မာကျော ကြမ်းရှမှုကို မရပဲ နူးညံ့အေးမြသည့် အတွေ့ကိုရသည်။\nတံခါးဖွင့်သံနှင့်အတူ ရုတ်တရက်ကြားလိုက်ရသော အသံကြောင့် သူရုတ်တရက် လန့်သွားသည်။ အသံပိုင်ရှင်ကိုမူ မတွေ့ရသေးပေ။ သူဧည့်ခန်းသို့ ရောက်ချိန်တွင် သူမသည် ချွတ်ပြီးသော သူမ၏ ဖိနပ်ကို ဖိနပ်စင်ပေါ်တွင် တင်နေသည်။ သူမ၏ နှုတ်ဆက်သံတွင် အံ့သြမှုပါ-မပါ ကို သူမခွဲခြားတတ်ပါ။ သို့သော် အပြင်မှ ပြန်ရောက်နေပြီးသော မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ကို နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်လာသူက ပုံမှန် နှုတ်ဆက်သည့် ပုံမျိုးပင်ဖြစ်သည်။ ယခင်က နှုတ်ဆက်သည့် “အစ်ကို ပြန်ရောက်နေပြီလား..” ဟူသည့်စကားနှင့် အနည်းငယ်မျှ ကွဲလွဲသော်လည်း လေယူလေသိမ်းမှာ အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ သူမအိမ်ထဲဝင်လာချိန်တွင် သူ သည် ဧည့်ခန်းထဲရှိ ဆက်တီတစ်လုံးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။\n“ဟုတ်တယ် .. မကြာသေးပါဘူး.. ၁၅မိနစ် လောက်တော့ရှိပြီ..”\nသူ၏ အဖြေစကားကို “ဟုတ်လား .. ခဏနော် ..” ဟု ပြန်ပြောကာ သူမ၏ လက်ကိုင်အိတ်နှင့် လက်တွင် ကိုင်ဆွဲလာသော လက်ဆွဲအိတ်ကလေးကို သူမ၏ အခန်းတွင်းသို့ သွားထားလိုက်သည်။\nအစ်ကို ဘာသောက်မလဲ.. အိမ်မှာတော့ သစ်သီးဖျော်ရည်တွေပဲရှိတယ်.. ”\n“အင်း .. ဖျော်လိုက်မယ်လေ.. ရှိတယ်”\nဟုဆိုကာ မီးဖိုခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ သူရောက်ရှိလာခြင်းအတွက် စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်ဟန်၊ ဝမ်းသာဟန် တစ်ခုမျှ သူမ၏ မျက်နှာတွင် မတွေ့ရပါ။ သူလည်း သူမနောက်မှ လိုက်သွားကာ ထမင်းစားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် သခွါးမွှေးသီးကို ခွဲ၍ အတုံးလေးများ တုံးကာ ဖျော်ရည်စက်ထဲသို့ ထည့်ဖျော်နေသည်။ သူ့ကိုမူ ဘာမှ ထပ်မမေးသလို ဘာမှလည်း ထပ်မပြောပေ။ ရလာသော ဖျော်ရည်များကို ဖန်ခွက် အရှည် နှစ်ခွက်တွင် ထည့်သည်။ ဖန်ခွက်တစ်ခွက်တွင် သကြားသုံးဇွန်းနှုင့် ရေခဲ သုံးလေးတုံးကို ထပ်ထည့်ကာ ဇွန်းဖြင့် အသာမွှေရင်း သူ့ရှေ့တွင် လာချပေးသည်။ ဖျော်ရည်မှ အပ အခြား ဘာမှထည့်မထားသော ခွက်ကိုမူ သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင် ခုံရှေ့တွင်ချကာ အသာဝင်ထိုင်သည်။\n“အိမ် တံခါးသော့နံပါတ်တွေ ၊ သော့တွေ ဘာလို့ မပြောင်းတာလဲ မေခင်”\n“ပြောင်းဖို့လိုတယ်လို့ အစ်ကိုက ထင်လို့လား။ ဒီကုဒ်နံပါတ်နဲ့ အိမ်သော့ရှိတာ ဒီလောကမှာ လူနှစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ ပြောင်းဖို့ လိုအပ်တယ်ဆို ကျွန်မ ပြောင်းလိုက်မှာပါ။ သော့တွေကတော့ မလိုအပ်ပဲပြောင်းရင် ကုန်ကျစရိတ်က ရှိသေးတယ်..။ ဒါတောင် ကားဂိုထောင်တံခါးက Remote နဲ့ အဖွင့်အပိတ် လုပ်လို့မရတော့လို့ Control System တစ်ခုလုံး လဲလိုက်ရသေးတယ်..၊ ပြီးတော့ အစ်ကိုလည်း ကျွန်မကို အန္တရာယ်ပေးမယ့်သူ တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်လေ။ ဒါကြောင့် မပြောင်းဖြစ်တာပါ..”\nသူ့မေးခွန်းကို သူမသည် ရှေ့တွင်ရှိသော ဖျော်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ရင်း အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောသည်။ သူ မျှော်လင့်ထားသည့် တုံ့ပြန်မှုမျိုး တစ်ခုမျှ သူမထံမှ မရရှိပါ။\n“မေခင် ဒီနေ့ အလုပ်မသွားဘူးလား ..”\n“သွားပါတယ်..၊ ဒီနေ့ အချိန်ပိုင်း ဝင်လုပ်နေတဲ့ အလုပ်က သွားစရာ မလိုဘူးဆိုတော့ လက်ခစား လုပ်နေတဲ့ သူတွေဆီကို မနက်စောစောပိုင်းက သွားပြီး လိုတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဝင်ပို့ခဲ့တယ်..၊ ပြီးတော့ လိုနေတဲ့ ပုတီးစေ့တွေ ကို ဈေးမှာ သွားဝယ်ပြီး အိမ်ပြန်လာတာ၊ တနေ့က စိတ်ကူးရထားတဲ့ လည်ဆွဲပုံစံ အသစ်လေးကို ပုံစံထုတ်ဖို့လေ..”\n“အချိန်ပိုင်း အလုပ် ဟုတ်လား..၊ ဘယ်မှာ လုပ်နေတာလဲ.. နောက်ပြီးတော့ရော .. ဘာတွေလုပ်သေးလဲ”\n“ပတ်ဝန်းကျင် နှင့် သဘာဝ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး အဖွဲ့ မှာပါ..၊ ပြီးတော့ Handmade Fancy Jewelry တွေလုပ်တယ်။ ပြီးတော့ ပြန်ဖြန့်တယ်လေ .. လွန်ခဲ့တဲ့ ၆လလောက်ကတော့ Handmade Fancy Jewelry လုပ်နည်း စာအုပ်လေး ထုတ်ဖြစ်တယ်။ အစ်ကိုတို့တော့ သိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါ အစ်ကို စိတ်ဝင်စားတဲ့ အလုပ်မှ မဟုတ်တာ”\nသူ့အမေးကို ပြန်ဖြေရင်း သူမသည် ထိုင်နေရာမှ ထသွားပြီး နဂါးမောက်သီး အနီရောင်တစ်လုံးကို ခွဲနေသည်။ သူသည်လည်း သူ့ရှေ့ရှိ သခွါးမွှေးဖျော်ရည်ကို ငုံ့သောက်လိုက်သည်။ ခဏကြာသော် ကြက်သွေးရောင် နဂါးမောက်သီး အတုံးကလေးများ ထည့်ထားသော ဖန်ပန်းကန်လေးကို စာပွဲအလည်တွင် ချထားပေးလာသည်။\n“စားပါအစ်ကို.. အနီရောင်အသီးက တခါတလေမှ ရတာ..”\nမေးခွန်းနှစ်ခု ကို တချိန်တည်း မေးမိချိန်တွင် နှစ်ယောက်သား ပြုံးမိရသေးသည်။\n“ကိုယ် အဆင်ပြေပါတယ်။ မေခင့်ကို လည်း ဒီဘက် တစ်လ နှစ်လ လောက်မှာ သတိရမိနေတာလေ။ အဆင်မှပြေရဲ့လားလို့။ ဖုန်းဆက်ဖို့ကလည်း အရင်ဖုန်းကို လဲလိုက်တော့ ဖုန်းနံပတ်တချို့ ပျောက်ကုန်လို့ ..၊ ဟိုတလောက မေခင့်သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်နဲ့တွေ့တော့ နေမကောင်းဘူးလည်း ကြားတယ်၊ အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲ..”\nသူမသည် စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော သူ၏ Black Barry ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး အသာပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏ အပြုံးအတွက် သူ အနည်းငယ်တော့ မသက်မသာ ခံစားရသည်မှာ အမှန်ပင်။ သူမ၏ ဖုန်းနံပါတ် ပျောက်ရှခြင်းအပေါ် သံသယရှိသည် ဆိုသည်ကို သူမ အပြုံးအရ သူနားလည် ခဲ့သည်။\n“ကျွန်မ နေကောင်းပါပြီ၊ အဆင်လည်းပြေပါတယ် အစ်ကို၊ အစ်ကို့ အလုပ်တွေလည်း အောင်မြင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ကြားပါတယ်။ ပြီးတော့ အစ်ကို့ကောင်မလေးနဲ့လည်း တော်တော် အဆင်ပြေတယ်ဆိုတာရယ် အစ်ကို့အလုပ်ထဲမှာ သူလည်း ဝင်လုပ်နေတယ် ဆိုတာ ကြားပါတယ်..”\n“မေခင်ရော..တစ်ယောက်ထဲပဲလား၊ Boyfriend ရနေပြီဆို.. ဘယ်ကလဲ..”\n“ဒီကတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ တခြားတစ်မြို့ကပါ .. ၊ အနေဝေးတာရယ် ခံယူချက်နဲ့ ယုံကြည်မှု မတူတာရယ်နဲ့ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကိုယ့်လမ်းကိုယ်လျောက် သူ့လမ်းသူလျောက် ဖြစ်သွားတာပေါ့..”\nပြောပြီးသူမသည် ဖန်ခွက်ထဲမှ လက်ကျန် ဖျော်ရည်ကို မော့သောက်လိုက်သည်။ သူမ သိသိသာသာ ပိန်သွယ်သွားသည်ကို သတိထားမိသည်။ ယခင် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်နှင့်အတိဖြစ်နေသော သူမ၏ နာရီသည် သိသာစွာပင် ချောင်လျက် ရှိသည်။\n“မေခင် ပိန်သွားတယ်..၊ နေမကောင်းလို့လား၊ စိတ်ဖိစီးမှုတွေ များလို့လား”\n“အသက်က တဖြည်းဖြည်း ကြီးလာပြီ အစ်ကိုရဲ့ .. အစားအသောက်၊ အနေအထိုင် သတိထားနိုင်မှ တော်ကာကျမယ် မဟုတ်လား..။ စိတ်ဖိစီးမှုလည်း ကြီးကြီးမားမား မရှိပါဘူး၊ အစားကို ပုံစံချပြီး စားလို့ပါ”\nအိမ်ထဲမှာ ဘာမှ မပြောင်းလဲဘူးနော်။ အရင်အတိုင်းပဲ .. အပင်တွေ နဲနဲ ကြီးလာတာက လွဲလို့ ..”\n“ပြောင်းလဲစရာမှ မလိုတာ အစ်ကို..။ ဘာကိုပြောင်းပစ်ရမှာလဲ..။ မလိုအပ်တာကို အတင်းလိုက်ပြောင်းနေရင် ပင်ပန်းတာပေါ့ .. စကားမစပ် အစ်ကို ဒီမြို့ကို လာတော့ အစ်ကို့ကောင်မလေးရော မပါဘူးလား .. အစ်ကို့ထက်တော့ တော်တော်လေး ငယ်တယ် ကြားတယ်”\n“ဟုတ်တယ် မေခင်။ ကိုယ့်ထက် ၁၂နှစ် ငယ်တယ်။ ကိုယ့်အလုပ်မှာ ကိုယ့်ရဲ့လက်ထောက်အဖြစ် ဝင်လုပ်နေတယ်လေ။ ပြီးတော့ သဝန်လည်း သိပ်တိုတတ်တယ်။ အမြဲ Active ဖြစ်နေပြီး သွေးဆူလွယ်တယ်။ ငယ်သေးလို့လည်း ဖြစ်မှာပေါ့။ ခုတော့ Shopping Centre မှာ ထားခဲ့တယ်..၊ ဒီမြို့မှာ ဈေးဝယ်ရတာ ဈေးပတ်ရတာကို သူက ကြိုက်တယ်လေ။ ညနေမှ သူ့ကို သွားပြန်ခေါ်မယ်..”\n“သြော်… ကောင်းတာပေါ့.. ”\nစကားသံတို့ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။\n“ဟုတ်ကဲ့ .. ”\nမေးချင်နေခဲ့သော မေးခွန်းတချို့တို့ကို မေးသင့်လား မမေးသင့်လား သူ ချိန်ဆနေခဲ့သည်။\n“ပြောပါ အစ်ကို ..၊ ဘာပြောချင်လို့လဲ..”\n“မေခင် ကိုယ့်ကို စိတ်နာနေမှာပဲနော် .. ပြီးတော့ နောင်တ ရနေခဲ့လား.. ဒီလောက် အချိန်တွေ ကြာသွားတာတောင် ဘာဖြစ်လို့ တစ်ယောက်ထဲ နေနေတာလဲ.. တစ်ခုခု အပြောင်းအလဲကို…”\nသူ၏စကားမဆုံးမီ သူမလက်ကာပြလာသည်။ သူ့မျက်လုံးများကို ခဏမျှ ရင်ဆိုင် ကြည့်လာသော သူမ၏ မျက်နှာတွင် အရိပ်တချို့ ဖြတ်သွားသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်သည်။ သို့ရာတွင် ထိုအရိပ်တို့ကို သူ မဖတ်တတ်ပါ။ သူမသည် သူ့မျက်နှာရှိတခုခုကို ကြည့်ကာ\n“မေမေခင့် မှာ နောင်တ ဆိုတာ မရှိပါဘူး အစ်ကို။ အစ်ကို့ကိုလည်း စိတ်မနာပါဘူး။ အစ ပထမပိုင်းမှာတော့ ငါ ဒီလောက် ကောင်းခဲ့၊ နားလည်ပေးခဲ့၊ ဖြည့်ဆည်းလိုက်လျောပေးခဲ့ တာတောင်မှ ငါ့အပေါ် လုပ်ရက်လေခြင်း ဆုိုပြီး ဒေါသထွက်တာတော့ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ အစ်ကို့ကိုတောင် ကျေးဇူးပြန်တင်မိပါတယ်။ အစ်ကိုသာ ဒီလုို ဆုံးဖြတ်ချက် မချခဲ့ရင် ပျော်စရာမရှိတဲ့ အချိန်တွေကို အစ်ကိုရော ကျွန်မရော ထပ်ပြီး ပိုင်ဆိုင်နေရမယ်လေ။ တစ်ယောက်ကို တွေ့လို့ တစ်ယောက်က ဒေါသထွက်နေရမယ့် အချိန်တွေကို ဆွဲဆန့်နေမယ့်အစား အဆုံးအဖြတ်တစ်ခုကို သေချာ ချလိုက်တာ ကောင်းပါတယ်။ ထိခိုက်နာကျင်မှု ရှိကောင်း ရှိပေမယ့် အကြာခင်မှာ အသားကျ ပြီး ပျောက်ကင်းသွားမှာပဲလေ။ အစ်ကို ဒီလိုဆုံးဖြတ်ခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်မလည်း ကျွန်မ နှစ်သက်ရာ၊ ဝါသနာပါရာတွေကို စိတ်အေးလက်အေး လုပ်ကိုင်ခွင့်ရခဲ့တယ်။ ဒေါသမရှိ နောက်ဆံတင်းမှုမရှိပဲ ကိုယ့်အချိန်တွေကို ကိုယ် ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရခဲ့တယ်..”\nသူမသည် ပင့်သက်တစ်ချက်ကို ရှိုက်လိုက်သည်.. သူမပြောနေသည်ကို ဘာမှ ကြားဝင်မပြောဘဲ သူနားထောင်နေသည်။\n“ပြီးတော့ အချိန်အကြာကြီး တစ်ယောက်ထဲ နေတယ်ဆိုတာ မေမေခင့် အတွက် အဖော်မလိုလို့ပေါ့ အစ်ကို။ ပူဆွေးဝမ်းနည်းမှုကို ကျွန်မ ကြာကြာ သိမ်းမထားနိုင်သလို ကျွန်မကို နာကျင်စေတဲ့ အရာတွေကိုလည်း ကျွန်မ စွဲကိုင် မထားနိုင်ဘူး။ ကိုယ့်ကို နာကျင်မှု ပေးမယ့် အရာမှန်းသိတာနဲ့ ဘယ်လောက် နှစ်သက်မြတ်နိုးတဲ့ အရာဖြစ်ပါစေ ကျွန်မ လွှတ်ချ လိုက်မှာပဲ အစ်ကို။ ကျွန်မက ကျွန်မကိုယ် ကျွန်မချစ်တယ်။ ဆေးပညာအရ ကင်ဆာ ဖြစ်တဲ့နေရာကို အချိန်မီ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြတ်တောက်ဖယ်ထုတ်လိုက်နိုင်ရင် အသက်အန္တရယ်က ကင်းဝေးမယ် မဟုတ်လား။ ဒီလိုပဲပေါ့ .. ကျွန်မရဲ့ စိတ်ကို တတိတိ တိုက်စား နှိပ်စက်နေမယ့် မြစ်ပွားနာမျိုး ရှိမနေဖို့ ဖြတ်တောက်ထုတ်သင့်တာကို ဖြတ်တောက်ပစ်ရတာပေါ့။\nနောက်ပြီး ဘယ်လိုအပြောင်းအလဲ ကိုမှ ကျွန်မ တိတ်တဆိတ် စောင့်မျှော်မနေခဲ့ပါဘူး အစ်ကို..။ အစ်ကိုများ တစ်နေ့နေ့မှာ ကျွန်မဆီ ပြန်လာလေမလားဆိုတဲ့မျှော်လင့်ချက်မျိုး ကျွန်မမှာ ရှိနေမယ်လို့ အစ်ကုို မထင်ပါနဲ့။ အစ်ကိုနဲ့ ကျွန်က ရန်သူတွေ မဟုတ်တဲ့အတွက် ကျွန်မ အစ်ကို့ကို မမုန်းပါဘူး။ သားချင်းတစ်ယောက်လိုပဲ စိတ်ထဲမှာ ရှိပါတယ်။ အစ်ကိုနဲ့ ကျွန်မ က လားရာမတူတဲ့ အားနှစ်ခုလိုပဲလေ..၊ လားရာမတူတဲ့ အားနှစ်ခုကြားမှာရှိတဲ့ ကြိုးတစ်ချောင်းဟာ ဘယ်လောက်ပဲ ခိုင်မာတယ်ပြောပြော တစ်ချိ်န်ချိန်မှာ ပြတ်တောက်မှာပဲ၊ ပြန်ဆက်လို့ရတယ်ဆိုရင်လည်း ခဏပဲ ဖြစ်မှာပါအစ်ကို။ ဘယ်လောက် သေသပ်တဲ့ ဆက်ရာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြတ်စရာရှိရင် အဲ့ဒီဆက်တဲ့နားကပဲ ပြတ်မှာပဲ။ ပြီးတော့ အစ်ကိုနဲ့ကျွန်မက အမြင်၊ အယူအဆ၊ အတွေးအခေါ်.. .. ဘာမှ မှ မတူတာ..”\nသူမသည် ပြောလက်စကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ ပခုံးစွန်းရှိရာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ အကြည့်သည် သူ၏ ပခုံးစွန်းတွင် ရပ်တန့်နေသော်လည်း သူမ၏အမြင်သည် အခြားတခုခု ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နေနိုင်သည်။ ထို့နောက် သူ့အား မေးလာသည် ။\n“အစ်ကို အခု ကျွန်မဆီ ကို လာတာ ဘာအတွက် လာခဲ့တာလဲ။ အကြောင်းကိစ္စ မရှိဘဲနဲ့တော့ အစ်ကို ရောက်လာမယ် မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ ကျွန်မသိပါတယ်..၊ ပြောစရာ ရှိတာကို အစ်ကို့ရဲ့ သားချင်း အရင်းတစ်ယောက်လို သဘောထားပြီး ပြောနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မ ကူညီနိုင်တာ ရှိရင် ကူညီပါ့မယ်။ လုပ်ပေးနိုင်တာ ရှိရင် လုပ်ပေးပါ့မယ်..”\n“ဒီလို မေခင်ရဲ့ .. ကိုယ်ဒီတစ်လ နှစ်လ အတွင်းမှာ မေခင့်ကို သတိရနေခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း အပြစ် မကင်းသလို ခံစားရတယ်။ ကိုယ်တို့လမ်းခွဲလိုက်ကြပေမယ့် ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ တခုခုအတွက် တိုင်ပင်စရာရှိလာရင် မေခင့်ကို သတိရမိတယ်။ ကိုယ် သိပ်လောဘကြီးနေသလုိုများ ဖြစ်နေလား မေခင်..ဟမ် .. ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ မေခင်က တိုင်ပင်ဖော် တိုင်ပင်ဖက် မိတ်ရင်းဆွေရင်း တစ်ယောက်လို ရှိနေတုန်းပဲ။ ပြီးတော့ ကိုယ့်ရဲ့ အစ်မတစ်ယောက်လို၊ ညီမ တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတယ်။ ဒီလို ဖြစ်သင့်တယ် မဖြစ်သင့်ဘူး ဆိုတာတွေ ကိုယ် အရင်က စဉ်းစားပေမယ့် နောက်ပိုင်း မစဉ်းစားတော့ဘူး..။ တခုခုဆိုရင် မေခင်နဲ့ တိုင်ပင်ချင်တယ် .. ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ဖိစီးမှုတွေကို လျော့ပါးသွားအောင် အကြံပေးနိုင်တာက မေခင်ရယ် ကိုယ့်မေမေ ရယ်ပဲရှိတယ်လေ..၊ ဒါပေမယ့် ကိုယ် အဲ့ဒီလို လုပ်ခဲ့ရင် မေခင့်ကို ထိခိုက်မှာ၊ အနှောက်အယှက် ဖြစ်မှာလည်း မဖြစ်စေချင်ဘူး။ ”\nသူပြောနေသော စကားများကို သူမသည် သူ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း နားထောင်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်နေခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ ထုိုစဉ်…\nတီတီ ..တီတီ ..တီတီ\nသူ၏ လက်ကိုင်ဖုန်းမှ မြည်သံထွက်ပေါ်လာသည်။\n“ပြော … ဟန်နီလေး .. ”\n“ ကိုကို ..အခုဘယ်ရောက်နေတာလဲ လို့.. နေ့လည်စာ စားပြီးပြီလား ”\nသူ့ချစ်သူ ကောင်မလေး၏ အသံသည် ချိုနွဲ့စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။\n“မစားရသေးဘူးလေ .. ကိုကို အခု မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေတာ ကလေး ရဲ့.. ကလေးကရော ..”\n“ကျော် က ခု Shopping Center ထဲမှာပဲ ရှိသေးတယ် ကိုကို .. မျက်နှာ နဲ့ ဆံပင်လည်း ပေါင်းတင်ချင်လို့လေ.. အဲ့ဒါ နဲနဲ နောက်ကျမှ ကိုကို လာခေါ်နော် .. ကျော် ပြီးခါနီးရင် ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်..”\n“ကောင်းပါပြီဗျာ .. ဒါဆိုဘာပြောဦးမလဲ..”\n“နေဦး ကိုကို .. ဘယ်မှ လျောက်မသွားနဲ့နော် .. ဘာမာဆတ် တွေ ညာမာဆတ်တွေ မလိုချင်ဘူး နော် .. ”\n“ဟားဟား .. မသွားပါဘူးဗျာ .. စိတ်ချပါ..”\n“ပြီးရော .. ဒါဆို ဒါပဲကိုကို .. ”\nသူကောင်မလေးနှုင့် စကားပြောနေချိန်တွင် သူမသည် မီးဖိုခန်းထဲသို့ဝင်သွားပြီး တခုခု လုပ်နေပုံရသည်။ ခဏအကြာတွင် နန်းပြားသုတ်တစ်ပန်ကန်ကို သူ့ရှေ့တွင် လာချပေးရင်း ရေနွေးဓါတ်ဗူး အနက်ထဲမှ ရေနွေးတစ်ခွက်ကို ငှဲ့ထည့်ပေးသည်။\n“နေ့လည် ၁ နာရီ ရှိတော့မယ် အစ်ကို .. ဗိုက်ဆာရောပေါ့.. အ်ိမ်မှာ ရှိတာပဲ ပြင်လိုက်တယ်.. စားလိုက်ဦး ..”\nသူမသည် သူ့ကို ပြောရင်း သူမအတွက် ပြင်ဆင်ထားသော ပန်းကန်ကိုလည်း ယူလာကာ ခက်ရင်းဖြင့် မွှေနေသည်။\n“ဆောရီး မေခင်.. ကလေးမ ဆီက ဖုန်းလေ..”\n“ကျွန်မ ကြားရပါတယ် အစ်ကို..”\n“အစ်ကို တော်တော် ပြောင်းလဲသွားတာပဲ။ စိတ်လည်း ပိုရှည်လာပုံရတယ်..ဘာဖြစ်ဖြစ် ဒါ ကောင်းတာပေါ့..”\n“သူ့နာမည်က ကျော်သစ္စာ တဲ့ မေခင်..”\n“ခုနက စကားကို ဆက်ရရင် .. ”\nပြောသာပြောရသည်.. သူသည် ဘယ်လိုဆက်ပြောရမည်ကို စကားစ ရှာမရ ဖြစ်နေသည်။ သူမကတော့ သူမရှေ့ရှိ ပန်းကန်အတွင်းမျ ခေါက်ဆွဲတစ်ဖတ်ကို ခက်ရင်းဖြင့် ခွေရစ်ကာ စားရန် ပြင်နေသည်။\n“အဲ့ဒီလိုပေါ့ မေခင်ရယ် .. ကိုယ်က မေခင် ကိုယ့်ကို စကားပြောရမှာ စိတ်အနှောက်အယှက် များ ဖြစ်မလားလို့ လေ..၊ ပြီးတော့ ကိုယ် သိပ်လောဘ ကြီးနေမလားတော့ မသိဘူး .. ကိုယ့်ကို မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းအရင်းတစ်ယောက်လို .. အစ်ကို တစ်ယောက်လို လက်ခံပေးလို့ ရမလား..”\nသူမသည် ဝါးနေသော ခေါက်ဆွဲတို့ကို ရေနှင့် မျှောချကာ ..\n“ကျွန်မအတွက်က ပင်ပန်းတဲ့ အကြောင်းအရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး အစ်ကို။ ဒါပေမယ့် အစ်ကို စဉ်းစားရမှာက ကျော်သစ္စာပါ။ သူ့အနေနဲ့ အဆင်ပြေနိုင်မလား။ ဘာမှ ပြဿနာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ အစ်ကို ယုံကြည်သလား။ အစ်ကို့ကို ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုတစ်ယောက်လို မောင်တစ်ယောက်လို အစကတည်းက သဘောထားပြီးသားပါ။ အကူအညီလိုအပ်ရင် ကျွန်မ ကူညီနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မ တတ်နိုင်တာဆိုရင်ပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုပြဿနာမျိုးမှ ကျွန်မ မလိုချင်ဘူးအစ်ကို..၊ စိတ်အေးချမ်းသာစွာနဲ့ပဲ ကျွန်မ နေချင်ပါတယ်။ အခု.. အစ်ကို့မှာ ဘယ်လို စိတ်ဖိစီးမှုတွေ ရှိလို့လဲ.. ကျွန်မကို ပြောပြချင်တာ ရှိရင် ပြောလေ..”\n“ကိုယ် .. ကျော်သစ္စာနဲ့ လက်ထပ်တော့မယ် မေခင်..၊ ……. …….. ”\n“ကောင်းပါတယ် အစ်ကို .. ကိုယ်ချစ်မြတ်နိုးတဲ့သူနဲ့ အတူနေခွင့်ရတာပဲ..၊ သူက အစ်ကို စိတ်တိုင်းကျ ရွေးခြယ်ခဲ့တဲ့သူပဲလေ။ ကျွန်မအနေနဲ့ကတော့ ဘာမှ ပြောစရာ မရှိပါဘူး။ ပြောစရာလည်း မလိုဘူးလေ။ အစ်ကိုလည်း အရွယ်ရောက်ပြီးသား ယောက်ျားရင့်မကြီး တစ်ယောက်ပဲ။ ပြီးတော့ အစ်ကို့စိတ်ထဲမှာ ထင်ကောင်းထင်နေနိုင်တယ်..မေမေခင်ဟာ အစ်ကို့ကို တိတ်တဆိတ် မျှော်လင့်နေမလားလို့လေ..၊ အဲ့ဒီလိုတော့ ဘယ်တော့မှ မထင်ပါနဲ့ အစ်ကို..၊ ကျွန်မ အစ်ကို့ကို မုန်းမနေ နာကျည်းမနေတာပဲ ရှိတာပါ။ ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှု ဘာမှ မရှိပါဘူး..၊ ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲခဲ့ပြီးကတည်းက အစ်ကိုနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ခံစားမှု အားလုံးကို အစ်ကို့နောက်ကို ပြန်ထည့်ပေးလိုက်ပြီးသားပါ။ ကျွန်မ အခုလို အစ်ကို့ကို စကားပြောနေနိုင်တာ ဘယ်လို ချစ်ခင်မှု၊ မုန်းတီးမှု၊ နာကျည်းမှု မရှိလို့ပါပဲ..၊ ကိုယ်ဆက်လျောက်မယ့်လမ်းကို ဆက်ပြီးလျောက်ပါအစ်ကို..၊ အစ်ကိုတို့ကို ကျွန်မ နှောက်ယှက်ဖို့ စိတ်ကူး လုံးဝ မရှိပါဘူး..။\n“မဟုတ်ဘူး မေခင်.. ကိုယ်ပြောချင်တာ အဲ့ဒီ အဓိပ္ဗါယ် လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး..”\nသူမကို လာရောက်တွေ့ဆုံခြင်းသည် သူနှင့် သူ၏ကောင်မလေးတို့ကို အနှောက်အယှက် မပေးစေချင်သောကြောင့်ဟု ထင်နေပုံရသည်။ သူမ၏ အထင်သည် မဟုတ်ကြောင်းကို သူမသိအောင် ပြောပြချင်သည်။ သို့သော် သူ့တွင် စကားလုံးများ ပါးရှားနေသည်။\nသူမကမူ စားသောက်ပြီးသော ပန်းကန်များကို ပန်ကန်ဆေးရာ စင်ကလေးတွင်သွားရောက် ဆေးကြောနေလိုက်သည်။ မေမေခင်သည် ရံဖန်ရံခါတွင် သူ ဘာကိုဆိုလိုချင်သည် ဆိုတာကို မသိဘဲ သူမ ထင်မြင်ချက်အတိုင်း ပြောတတ်သော အကျင့်မှာ မပျောက်သေးပေ။ သူမ၏ ထင်မြင်ချက်များဖြင့် သူမ ဘာသာ သူမ နာကျင်နေနိုင်သေးသည်။ အတူရှိနေချိန် တစ်လျောက်လုံးတွင် သူမအပေါ် အပြုအမူအရ၊ စကားအရာအရ အနိုင်ယူခဲ့ခြင်းတွေ အတွက် သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ သူမနှုင့် ပတ်သက်လျှင် မာန် မာန ထူးကဲစွာ ထားမိခြင်းသည် မဖြစ်သင့်ခဲ့သော အကြောင်းအရာများ ဖြစ်သည် ဟု သူ့ကိုယ်သူ ပြောမိသေးသည်။\n“မဟုတ်ဘူး .. မေခင် .. ကိုယ် မင်းကို လာတွေ့တာ တွေ့ချင်လို့ လာတွေ့တာပါ။ မင်း ကျန်းမာရေးမကောင်းဘူး ဆိုတာ ကြားရတော့ ဘာများဖြစ်တာလဲလို့ သိချင်တာလဲ ပါတယ်။ ဘာအကူအညီပေးရမလဲ ဆိုတဲ့ ကူညီချင်စိတ်ကြောင့်လည်း ပါတယ်။ မေခင် ထင်သလို မဟုတ်ဘူး..၊ မေခင် ကိုယ့်ကို ဒုက္ခပေးလိမ့်မယ်လို့ ကိုယ်ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး.. ဒီလောက် အချိန်တွေအကြာကြီးမှာ မင်း ကိုယ်နေတဲ့မြို့ကိုလာပြီး စိတ်အနှောက်အယှက် ပေးချင်ရင် ပေးနိုင်တာပဲ..။ မင်း အခက်အခဲရှိတာတောင် ကိုယ့်ဆီ မဆက်သွယ်တာ .. ကိုယ်သိတာပေါ့ မေခင်.. ”\nသူမသည် ရေစိုနေသော လက်ကို လက်သုတ်ပဝါဖြင့် သုတ်ကာ သူ့ ရှေ့တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။\n“ဟုတ်ပါပြီ အစ်ကို..၊ ကျွန်မကို သတိတရ သတင်းလာမေးတဲ့ အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီမြို့မှာ ဘယ်နှစ်ရက် နေမှာလဲ..”\n“မနက်ဖြန် ပြန်မယ်မေခင်..၊ နောက်ပိုင်း တိုးချဲ့ဖြစ်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုအတွက် မနက်ဖြန် မနက် အစည်းအဝေးတစ်ခု လာတက်တာ.. ပြီးတာနဲ့ ပြန်မှာ.. .. .. ”\n“စကားမစပ် မေခင် .. ကိုယ်ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာ မင်း မမေးချင်ဘူးလား ..”\n“ကျွန်မ သိဖို့မှ မလိုအပ်တာ အစ်ကို..၊ သိဖို့ မလိုအပ်တာတွေကို သိနေရင် ကျွန်မအတွက်တော့ ပင်ပန်းပါတယ်။ ဒါကြောင့် မလိုအပ်ဘူးဆိုရင် ကျွန်မ ဘာကိုမှ မသိချင်တော့ပါဘူး..”\nသူ၏ အမေးစကားကို သူမ အေးဆေးစွားပင် ပြန်ပြောသည်။ နှစ်နှစ်ကျော် သုံးနှစ် ဆိုသည့် အချိန်ကာလသည် သူမကို ဤမျှ ပြောင်းလဲသွားစေသလား..၊ သူ သိသော မေမေခင်သည် အရာရာကို သိနေတတ်သူဖြစ်သည်။ အရာရာကို သိချင်သောသူလည်း ဖြစ်သည်။\nထိုစဉ် သူ၏ ဖုန်းမှ ဖုန်းခေါ်သံ မြည်လာသည်။ သေချာတာကတော့ သူ၏ ချစ်သူ ကောင်မလေး ဖြစ်မည်..။\n“ပြော .. ဟန်နီ ..”\n“ကျော့်ကို နောက် နာရီဝက်ဆို လာခေါ်တော့ ကိုကို.. နောက် နာရီဝက်ဆို ပြီးပြီ၊ Shopping Centre ရှေ့က စောင့်နေမယ်နော် ..”\n“ကောင်းပြီ ကလေး .. ကိုကိုလာခဲ့မယ်.. ဒါပဲနော် ..”\nသူသည် ဖုန်းကို အသာပိတ်လိုက်ပြီး သူမကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူမကတော့ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်၍ ရေနွေးကြမ်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်နေသည်။\n“ကိုယ် သွားတော့မယ် မေခင်.. ကိုယ့်ကို ဘာပြောစရာ ရှိလဲ ..”\n“ထွေထွေ ထူးထူးတော့ မရှိပါဘူး အစ်ကို..၊ ကျော်သစ္စာနဲ့ လက်မထပ်ခင်မှာ သေချာ အချိန်ယူ ဆွေးနွေးပါ။ အိမ်ထောင်တစ်ခုဟာ တည်ပြီးသွားရင် ပျက်စီးဖို့ မသင့်ဘူးလေ။ မလိုလားအပ်တဲ့ မာန်မာန ကို အစ်ကိုလည်း လျော့ပါ။ သူ့ကိုလည်း နားလည်အောင် ပြောပြပါ။ အစ်ကိုနဲ့ ကျွန်မ လမ်းခွဲခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို သေချာစဉ်းစားပြီး အခု တည်ဆောက်မယ့် ဘဝတစ်ခုမှာ ဘယ်လိုအက်ကြောင်းမှ ဖြစ်မလာအောင် ပြင်ဆင်ပါ။ ကောင်မလေးက ငယ်တယ်အစ်ကို ..၊ အစ်ကို ခွင့်လွှတ်နားလည် ပေးနိုင်ရမယ်။ အိမ်ထောင် တစ်ခု ပြိုပျက်သွားရင် မိန်းကလေးမှာသာမကဘူး .. ယောက်ျားလေးမှာပါ ထိခိုက်ပါတယ်။ အိမ်ထောင်ကွဲ ဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ နှစ်လိုဖွယ် မကောင်းတဲ့ စကားလုံးတစ်လုံးပါ အစ်ကို။ အထူးသဖြင့် မိန်းကလေးဆိုရင် ကျွန်မတို့ မြန်မာလူမျိုးတွေရဲ့အမြင်အရ သိပ်ပြီး အထင်သေး အမြင်သေး ခံရတယ်။ အပြစ် ပြောစရာ၊ အတင်းအဖျင်း ပြောစရာ၊ နှိမ့်ချစရာ အနေနဲ့ မြင်ကြတယ်။ ဒီလို အဖြစ်မျိုးကို ကျွန်မလည်း မလိုချင်ခဲ့သလို ဘယ် မိန်းကလေးကိုမှလည်း မဖြစ်စေလိုဘူး။ အစ်ကိုလည်း သူ့ကို ချစ်မြတ်နိုးလို့ လက်ထပ်မှာ မဟုတ်လား။ ဒေါသတွေ အမျက်တွေကို လျော့ပြီး ချစ်တဲ့ မျက်စိနဲ့ ကြည့်ပါ။ အစ်ကို နဲ့ ကျော်သစ္စာ အသက်ထက်ဆုံး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေသွားနိုင်ပါစေလို့ ကျွန်မ ဆန္ဒပြုပါတယ်။\nမလိုချင်သော၊ မဖြစ်ချင်သော အကြောင်းအရာတစ်ခုအတွက် သူမ နာကျင်နေသလား ဟူသော အတွေးနှင့် သူမကို သူ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ကို မကြည့်ဘဲ ရေနွေးခွက်ကလေးကို လက်ညှိုးထိပ်လေးနှုင့် အသာအယာ တွန်းနေသည်။ သူသည် လက်ကိုင်ဖုန်း၊ ပိုက်ဆံအိတ်နှင့် ကားသော့ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီးအိမ်ရှေ့သို့ လျောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူနှင့် တစ်လှမ်းစာ အကွာ အနောက်တွင် သူမလည်း လိုက်ပါလာသည်။ အိမ်တံခါးဝသို့ရောက်သောအခါ\n“ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မေခင်။ နေ့လည်စာ အတွက်ရော ..၊ ဖျော်ရည် အတွက်ရော၊ ကိုယ့်ကို လက်ခံစကားပြောတဲ့အတွက်ရော အားလုံးအတွက်ပါ..”\nထို့နောက်သူမ၏ လက်ဖျားလေးများကို လှမ်းကိုင်လိုက်ရင်း\n“မေခင် .. မေခင်ဟာ ကိုယ့်ရဲ့ ညီမပါ။ ဘာအကူအညီလိုလို ကိုယ်သိပါရစေ။ ကိုယ့်ကို နားလည်ပေးခဲ့ .. ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့တာတွေ အားလုံးအတွက်လည်း ကိုယ်တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ကိုယ် မေခင့် အပေါ်မှာ အနိုင်ယူခဲ့ မှားခဲ့တာတွေ အတွက် ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ် ..”\nသူမသည် သူမ၏ လက်ကို အသာဆွဲယူလိုက်ပြီး\n“ရပါတယ်အစ်ကို . .. တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး… ပြီးတော့ .. ”\n“ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ မေခင် ..”\n“ကျွန်မ ဒီအိမ်ရဲ့ သော့တွေနဲ့ တံခါးရဲ့ ကုဒ် နံပါတ်ကို ပြောင်းလိုက်တော့မယ် အစ်ကို.. ဒါ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းနံပတ်ပါ။ အရေးအကြောင်း ရှိတယ် ဆို ဆက်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မ အကူအညီ လိုခဲ့ရင်လည်း အစ်ကို့ကို ပြောပါ့မယ်..”\nသူမသည် လိပ်စာကဒ် ခရမ်းနုရောင်လေးတစ်ခုကို စာပွဲပေါ်မှ သွားယူကာ ပေးလာသည်။ သူမကို သူ ကြည့်လိုက်စဉ်တွင် မျက်နှာနှုင့် မျက်ဝန်းများ ကြည်လင်စွာဖြင့်ပင် သူ့ကို ပြုံးပြလာသည်။ ဘာကြောင့် .. ဆိုသည့် မေးခွန်းကို သူ မမေးလိုတော့ပါ။ မေးရန်မသင့်သလို ကန့်ကွက်ရန်လည်း မသင့်ပါ။ သူ၏ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အတွင်းဇစ်အိတ် ကလေးထဲမှ သော့လေးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူမ ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။\n“ဒီသော့လေး ကိုယ့်ဆီမှာ မရှိသင့်ပါဘူး မေခင်..၊ ဒီအတွက် မေခင့်ကို ပြန်အပ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ကုဒ်နံပါတ်တွေကို သေချာ ပြောင်းလိုက်နော်..၊ ပြီတော့ မေခင် ဒီလိုပဲ တစ်ယောက်ထဲ မနေနဲ့လေ..”\n“ဟုတ်ကဲ့အစ်ကို ..သေချာပြောင်းလိုက်ပါ့မယ်..၊ ဒီ Society မှာ နေရင် ကျွန်မ တစ်ယောက်ထဲ နေတာ ပို အဆင်ပြေပါတယ်။ ဘယ်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ရဲ့ နှိမ်ချဆက်ဆံတာကိုမှ ကျွန်မ မလိုချင်ပါဘူး။ ကံအကြောင်းမလှလို့ ဖြစ်ရတဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ပြစ်ချက်တစ်ခုလို ပြောတာကိုလည်း ကျွန်မ လက်မခံနိုင်ဘူး။ ဒီတော့ ဘယ်သူနဲ့မှ မပတ်သက်ရင် ဘယ်သူမှ မစော်ကားနိုင်ဘူးလေ။ ကျွန်မ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်နိုင်ပါတယ် အစ်ကို..။ ညီမဝမ်းကွဲလေးတွေလည်း အားရင် ကျွန်မနဲ့ လာနေပေးကြပါတယ်..၊ အစစ အဆင်ပြေပါစေအစ်ကို..။ ပြီးတော့ အစ်ကို့ မင်္ဂလာဆောင်ကို ကျွန်မ လာဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာလည်း ကြိုပြီး ပြောလိုက်ပါ့မယ်.. ဒီလောက်ဝေးတဲ့ခရီးကို ကျွန်မ လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ..”\nသူအိမ်တံခါးဝမှ အလွန်တွင် သူမသည် တံခါးကို ညင်သာစွာ ပိတ်လိုက်သည်။\nအနန္တ ဗီလာမှ အပြန်တွင် သူသည် ပေ့ါပါးလန်းဆန်းမှုကို ပျောက်ရှခဲ့သည်။ စိတ်မကောင်းခြင်း ဟူသော စကားထက်ပိုသည့် စူးရှရှ ခံစားမှုတစ်ခုကို ခံစားခဲ့ရသည်။ အေးစက်နေသော သူမ၏ လက်ဖျားမှ အတွေ့သည် သူ၏လက်တွင် စွဲမြဲနေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ဤမျှ ကြည်လင်နေနိုင် သနည်း။ ဝမ်းနည်းအားငယ်တိုင်း လက်ဖျားတွေအေးစက်တတ်သော သူမအကြောင်းကို သိထားသဖြင့် သူမ ဝမ်းနည်းနေခဲ့သလား ဟု သူ တွေးနေမိသည်။ အကယ်၍ ဝမ်းနည်းနေခဲ့သည်ဆိုလျှင် မျက်ဝန်းများသည် အဘယ်ကြောင့် စိုစွတ်မနေခဲ့သနည်း။ သူကရော သူမကို မည်ကဲ့သို့ မြင်ချင်သနည်း။ ဝမ်းနည်းစွာ ကြေကွဲနေသည်ကို မြင်ချင်သည်လား။ ဟင့်အင်း .. သူမကို ထိုကဲ့သို့ မမြင်ချင်သည်မှာ သူ၏ စိတ်ရင်းအမှန်ဖြစ်သည်။ သူမနှင့် သူသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ချစ်မြတ်နိုး၍ လက်တွဲခဲ့သူများ ဖြစ်ပြီး၊ တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး မုန်းတီးခြင်းကြောင့် လမ်းခွဲခဲ့ကြသူများလည်း မဟုတ်ကြပါ။ သူမသည် သူနှစ်သက်သည်တို့ကို မမေ့လျော့ခြင်းအတွက် ကျေနပ်မှုတစ်ခုကို ရခဲ့သည်။ ဟုတ်သည် .. သုံးနှစ်နီးပါး အတူရှိနေခဲ့သော သူတစ်ယောက်၏ အကြိုက် နှင့် မကြိုက်သည်များကို မေ့လျော့လောက်အောင် သူမသည် မှတ်ဉာဏ်အားနည်းသူ တစ်ယောက် မဟုတ်မှန်း သူ သိနေသေးသည်။\nသို့သော် အရာအားလုံးသည် ပြီးဆုံးခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမကို ကျန်မာစွာ မြင်တွေ့ရခြင်း အတွက် သူကျေနပ်ပါသည်။ ပြီးတော့ သူမ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ များကိုရရှိခဲ့ခြင်း အတွက်လည်း သူ ကျေနပ်သည်။ အကယ်၍များ သူမသည် သူ့ကို ဖက်တွယ်ကာ ငိုရှိုက်ခဲ့လျှင် .. .. ။ သူ ခေါင်းကို အသာခါယမ်းလိုက်သည်။ မဖြစ်နိုင်သည်များကို သူ မတွေးချင်တော့ပါ။ သူ့ကြောင့် နောက်ထပ်မည်သူမှ နာကျင်မှု မရရှိအောင် သူကြိုးစားရမည်။ ဒီ အတွက် သူမ ကျေနပ်လိမ့်မည်ဟု ထင်သည်။ သူ၏ အမြင်များ ဝေဝါးလာသဖြင့် လက်ခုံဖြင့် မျက်လုံးများကို ပွတ်သတ်လိုက်သည်။ စိုစွတ်သော အတွေ့ကို လက်ခုံတွင် ခံစားရသည်။\nသူ၏ကားကလေးသည် Shopping Centre ရှေ့သို့ရောက်သော် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဘီးကို လှိမ့်၍ ဝင်လာသည်။ ဝင်ပေါက်နားတွင် ရပ်နေသော သူ၏ ချစ်သူ ကောင်မလေးသည် လှပစွာ၊ လန်းဆန်းစွာ အရောင်အသွေးစုံသော လိပ်ပြာလေးတစ်ကောင်နှယ် သူ၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လာသည်။ သူမ ကားထဲကို ရောက်လာသည်နှင့် ကားတစ်စီးလုံးသည် နံ့သာကန် ထဲသို့ ရောက်သွားသည်ဟု ထင်ရသည်။\n“ကိုကိုက သိပ်တော်တာပဲ .. အချိန်ကွက်တိပဲ .. ကျော် လှရဲ့လား ကိုကို.. ”\nချွဲနွဲ့စွာ ပြောဆိုလာသော ကောင်မလေးကို ပြုံးကြည့်ရင်း\n“လှတာပေါ့ ကလေးရဲ့ .. အရမ်း လှတယ်..”\nသူမသည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးရယ်ရင်း သူမ ဝယ်လာသော ပစ္စည်းလေးများကို ထုတ်ကြည့်နေသည်။\n“ဒီမှာကြည့်စမ်း.. ကိုကို .. ဒါ MMK Fashion က နောက်ထွက်တဲ့ ဒီဇိုင်းလေ။ ဒီနားကပ်၊ ဆွဲကြိုးနဲ့ လက်ကောက်လေး တစ်စုံကို ၆၀၀၀၀ တောင် ပေးရတယ်။ ဈေးတော့ နည်းနည်းကြီးပေမယ့် ဒီဇိုင်းတွေက လှလည်းလှ ဆန်းလည်းဆန်းတော့ လိုချင်တာကို လုဝယ်ရတယ်..”\nချစ်သူကောင်မလေးပြလာသော သူမဝယ်လာသည့်ပစ္စည်းလေးများအား သူမကျေနပ်စေရန် သူ လှမ်းကြည့် လိုက်သည်။ ပုလဲနှင့် မဟူရာကျောက်လေးများကို ငွေကြိုးမျှင်များဖြင့် ရုိုးရှင်စွာ ခပ်ကြဲကြဲ သီတွယ်ထားသော သုံးကုံးဆက် ဆွဲကြိုးလေးသည် အရည်အသွေးကောင်းသော ပစ္စည်းတစ်ခုမှန်း သိသာလှပေသည်။ ဗူးကလေးအထက်မှ ခရမ်းရောင် တံဆိပ်ကလေး၏ အပြင်အဆင်သည် မေခင် သူ့ကို ပေးခဲ့သော လိပ်စာ ကဒ်ကလေး၏ အပြင်အဆင်နှင့် တစ်ထပ်တည်းပင်။ သူ ကျေနပ်စွာ ပြုံလိုက်မိသည်။ ကောင်မလေးကတော့ ဆွဲကြိုး နှင့် လက်ကောက်လေးကို ဗူးလေးထဲပြန်ထည့်ကာ နောက်ထပ်ဝယ်လာသော ပစ္စည်းများကို တစ်ခုပြီး တစ်ခု ပြနေသည်။\nတကယ်တော့ မေခင်သည် သူ မကျွမ်းကျင်သော ဘာသာရပ်ဖြင့် ရေးဖွဲ့ထားသော စာအုပ်တစ်အုပ်နှင့် တူလှသည်။ အချို့စာမျက်နှာများကို နားလည်သည်ဟု ထင်ရ သော်လည်း တော်တော်များများသော စာမျက်နှာတို့ကို ဖတ်သောအခါ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပါ။ ထိုစာအုပ်တွင် နားလည်သော စာမျက်နှာတို့ကို ဖတ်ရချိန်၌ ကျေနပ်စရာများပါရှိသည်။ ကြည်နူးစရာများ ပါရှိသည်။ ပျော်ရွှင်စရာများ တွေ့ရှိသည်။ သို့သော် နားမလည်နိုင်သော စာမျက်နှာတို့ကို ဖတ်မိချိန်တွင်မူ စိတ်ဆိုးရ၊ ဒေါသဖြစ်ရသည်၊ စိတ်ကို နာကျင်စေခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူသည် ထိုစာအုပ်ကို ပစ်ထားခဲ့သည်သာ ။ ဟုတ်သည်..။ ယခုတွင် သူသည် ပစ်ထားခဲ့သော ထိုစာအုပ်နှင့် လက်လှမ်းမမီနိုင်သော အကွာအဝေးတစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီ။ သူ မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်တော့ပါ။\nတကယ်တော့ ဘဝသည် နောက်ပြန်လှည့်၍ မရသော လမ်းတစ်လမ်းသာ ဖြစ်သည်။\nသူထွက်သွားချိန်တွင် တံခါးကို ပြန်ပိတ်ပြီး သူမ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ မနက်က ဝယ်လာသော ကျောက်သားပုတီးပြားလေးများ ပုလဲလုံးအရွယ်စုံများ အရောင်စုံ ဖန်ပုတီးများကိုထုတ်ယူလိုက်သည်။ တနေ့က ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသော လည်ဆွဲကလေးကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် စတင်လိုက်သည်။ အချောသတ်ထားသော စကျင်ကျောက်သား လေးထောင့်အပြားလေးသည် အေးမြနေသည်။ မျက်လွှာအချတွင် သူမ၏မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်နှစ်စက်သည် သူမ၏ လက်ခုံပေါ်သို့ ပေါက်ကနဲကျလာသည်။ သူမ ပြုံးလိုက်သည်။ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်စတို့ကို လက်ခလယ်လက်ချောင်းဖြင့် အသာသိမ်းလိုက်သည်။ သူမ ငိုနေသည်လား..။ ဟင့်အင်း ..။သူမ မငိုပါ ..။ သုတ်သိမ်းကာမှ မျက်ရည်တို့သည် ပါးပြင်ပေါ်သို့ တလိမ့်လိမ့် စီးကျလာသည်။ သူမ ပြုံးနေရာမှ တစ်ချက်ရယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်လိုက်သည်။ သူမ အမှန်တကယ် ရယ်မောနေသည် လား၊ သူမ မသေချာပါ..။ သူမ သေသေချာချာ မသိပါ။\nသူမ ထိုင်နေရာမှ ထရပ်လိုက်သည်။ တံခါးသော့၏ ကုဒ်နံပတ်များကို ပြောင်းရန် Manual စာအုပ်ကို သူမ ရှာရမည်။ သူမသည် Manual စာအုပ်များ Warranty စာရွက်များ သိမ်းဆည်းရာဗူးကလေးရှိရာသို့ တရွေ့ရွေ့ လှမ်းလျောက်သွားသည်..။\n“မနေချင်လို့ ကျောခိုင်းထွက်ခွါသွားသူ တစ်ယောက်အတွက် အနောက်ဘက်မှာ ကျန်နေခဲ့တဲ့ တံခါးတစ်ချပ်ဟာ ပွင့်နေဖို့မှ မလိုတာ အစ်ကို..”\nဇာတ်လမ်းလေးက ချစ်ဖို့ ကောင်းတယ်..ဒီလို အမုန်းနဲ့မဟုတ်ဘဲ ဇာတ်သိမ်းနိုင်ရင် ကောင်းမယ်..\nခိခိ ကိုညိမ်းနိုင်မန့်သွားတာလေးအရမ်းသဘောကျတယ်..။ ကောင်မလေးစိတ်ဓါတ်ကိုကြိုက်တယ်...။ ဟိုငတိကတော့ သူ့အတွက်နဲ့များ ကောင်မလေးကို ခံစားစေချင်သေးပုံနဲ့ ပြန်ခါနီးကိုဖြစ်သွားတာ...။ ဒါက ဇာတ်ကောင်အပိုင်းပါ ဇာတ်လမ်းလေးကတော့သိပ်လှတယ် မမ၀သုန် ၀တ္ထုတွေစုပြီး စာအုပ်ထုတ်စေချင်တယ်...။\nမလက်ရာလေးတွေကို တကယ်ပဲနှစ်သက်မိတယ် :)))\nဖတ်ရတာ စိတ်မကောင်းဘူး ဇာတ်လမ်းလေး ဖန်တီးတာ အတော့်မိုက်တယ် အစ်မ ဒါပေမဲ့အပြင်မှာတော့ဒီလောက် အဆင်ချောမယ် မထင်ဘူးနော် တခါးဖွင့်မပေးလို့သော့ ပြင်ဆ၇ာခေါ်တာပြီးဖွင့်ခိုင်းတာတို့၇ဲ ရောက်လာတာပြီး ဖမ်းချုပ်တာတို့ ပါနိုင်တာပေါ့..ဇာတ်လမ်းလေးမိုက်တော့ ဒုတိယပိုင်းလာအုံးမှာလားအစ်မ ဟန်နီလေး သား ယောကျားလေး မွေးတာတို့ ဘာတို့ ပေါ့


လူရည်ချွန်များ- မော်ကွန်းတင်ပါသည် | Dr Ko Ko Gyi's Blog\n« ဤကျဆုံးသွားသူများအတွက် ငါသည် အပြစ်ဒဏ်ကို တောင်းဆိုပါ၏\nသမာဓိမရှိတဲ့ အမျိုးသားရေး သီလမရှိတဲ့ အမျိုးသားရေး သိက္ခာမရှိတဲ့ အမျိုးသားရေး အရှက်တရားမရှိတဲ့ အမျိုးသားရေး »\n(Written by: ရဲထွတ်နီ)\nလွန်ခဲ့သော နှစ် ၅၀ နွေရာသီမှစ၍ ကျောင်းလောကတွင် လူရည်ချွန်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော်တို့အနားသို့ပင် မသီနိုင်ခဲ့။ အကြောင်းအားလျော်စွာ လူရည်ချွန်များနှင့် ဆုံစည်းသိကျွမ်းခွင့်တော့ရခဲ့ပါသည်။\nဤသို့သော တရားသဖြင့် ကြိုးစားယှဉ်ပြိုင်ဆုကို ဆွတ်ခူးနိုင်သူတို့သည် မိသားစု၊ ကျောင်း၊ ရပ်ရွာလူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ဂုဏ်ဆောင်သူများဖြစ်ကြသည်။ မော်ကွန်းထိုးသူများပင်ဖြစ်ကြသည်။ ချီးကျူးဂုဏ်ယူကောင်းဆဲ ၁၉၈၈ အစီအစဉ်အပြီးတွင် လူရည်ချွန်ရွေးချယ်မှုကို ရပ်ပစ်ခဲ့ပါသည်။ ဘာကြောင့်ဆိုတာကတော့ ထိုစဉ်အစိုးရနှင့် ဌာနတွင် ဆင်ခြေအဖြေရှိလိမ့်မည်ထင်ပါသည်။ ဆုံးရှုံးနစ်နာသည်က ကျောင်းသားလူငယ်များအဖို့ လေ့ကျင့်ကြိုးစားယှဉ်ပြိုင်ခွင့်မရတော့ခြင်းနှင့်အတူ ဌာနလုပ်ငန်း ခါးဆက်ရပ်ဆိုင်း ပျက်ပြားရခြင်းများ အသေအချာရှိပါမည်။ ထိုနှစ်မှာမှ လူရည်ချွန်ဖြစ်ရသူတို့ ထပ်ကွမ်းဖြစ်ခွင့်လည်း မရတော့ချေ။\nယမန်နှစ် ၂၀၁၃ ခုနှစ် နွေရာသီနှင့် ယခုနှစ်နွေရာသီမှာတော့ ရှစ်တန်း၊ ကိုးတန်း၊ ၁၀ တန်း၊ အတန်းသုံးတန်း၊ စခန်းသုံးစခန်း၌ လှည့်လည်လေ့လာသော ဘက်စုံပညာထူးချွန်အစီအစဉ် ဆောင်ရွက်လာခဲ့ပါသည်။\nတစ်ပြည်လုံးမှ ကျောင်းသား၊ ကျောင်းသူများအတွက်ဖြစ်၍ ကြိုဆိုသင့်ပါသည်။ သို့သော် ဆောင်ရွက်မှုများမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ် ၅၀ ကစခဲ့သည့် ရပ်ဆိုင်းခဲ့သော လူရည်ချွန်စီမံကိန်း ဆောင်ရွက်မှုမျိုးကိုတော့ မမီသေးဟု မြင်ပါသည်။ အခြေခံရော အဆင့်မြင့်တန်းများပါ ကျောင်းသားလူငယ်များ ပညာရည်ထူးချွန်ရေး၊ ကာယ၊ ဥာဏ၊ စာရိတ္တ၊ မိတ္တဘက်စုံရေး၊ လူရည်ချွန်၊ လူရည်မွန်များအဖြစ် လေ့ကျင့်ခံယူနိုင်ကြရေးတို့အတွက် ယခုထက် စနစ်တကျ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် စဉ်းစားသုံးသပ်ဆောင်ရွက်သင့်သည်ဟု ထင်မြင်မိပါသည်။\nအကြောင်းအားလျော်စွာ တစ်ချိန်က လူရည်ချွန်ကြီးများနှင့် ဆုံစည်းသိကျွမ်းခွင့်ရခဲ့၍ ထိုတစ်ချိန်ကလည်း နုပျိုလန်းဆန်းခဲ့၊ အားမာန်သစ်ခဲ့သလို ပြီးခဲ့သည့် မတ်လဆန်းတုန်းက ရန်ကုန် အထွေထွေရောဂါကုဆေးရုံသစ်ကြီး၌ (လွန်ခဲ့သည့် နှစ် ၄၀ က ငပလီစခန်းသို့ အတူသွားခဲ့ဖူးသည့် လူရည်ချွန်ဆရာဝန်ကြီးတစ်ဦးက) မိမိအား ဆီးလမ်းကြောင်းကျောက်တည်ရောဂါကို ခွဲစိတ်ကုသပေးခဲ့သဖြင့် လှိုက်လှဲစွာကျေးဇူးမှတ်တမ်းတင်လျက်ရှိပါကြောင်း။\nလူရည်ချွန်ရွေးချယ်မှု ၁၁ နှစ်မြောက်သောနှစ်တွင် ပထမဦးဆုံး ခြောက်နှစ်ဆက်တိုက် ဆုရရှိသူတစ်ဦးရှိလာခဲ့ပါသည်။ ရှမ်းပြည်နယ်တောင်ပိုင်း၊ နမ့်စန်မြို့ အမှတ်(၁)ကျေးရွာမှ တောင်သူအဖဦးမှတ်ကျော်၊ အမိဒေါ်ဖွားရှင်တို့၏သားဖြစ်သူ ကိုစံထွန်းဖြစ်ပါသည်။ ၁၉၆၉ ခုနှစ်၊ နမ့်စန်မြို့စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေး အထက်တန်းကျောင်း အဋ္ဌမတန်းမှစပြီး ၁၉၇၄ ခုနှစ် ပျဉ်းမနားမြို့စိုက်ပျိုးရေး သိပ္ပံတတိယနှစ်အထိ လူရည်ချွန်ဆု ရရှိခဲ့သူဖြစ်ပါသည်။\n၁၉၇၆ ခုနှစ်တွင် ဒုတိယမြောက်ဆုရှင်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်ပါသည်။ မန္တလေးဝိဇ္ဇာနှင့် သိပ္ပံတက္ကသိုလ်၊ အင်္ဂလိပ်စာဌာနမှူး ဦးအုန်းခင်၊ ဒေါ်လှမေတို့၏သား ကိုဖေသက်ခင်ဖြစ်ပါသည်။ ၁၉၇၁ တွင် အ.ထ.က (၁၂) မန္တလေး အဋ္ဌမတန်းမှစရပြီး ဆေးတက္ကသိုလ်၊ မန္တလေးဆေးတက္ကသိုလ် (၁) ရန်ကုန် ဒုတိယနှစ် အမ်ဘီဘီအက်စ် သင်တန်းနှစ်အထိဆက်ကာ ဆုရရှိခဲ့သူဖြစ်ပါသည်။\nနောက်နှစ် ၁၉၇၇ တွင် တတိယမြောက် ခြောက်ထပ်ကွမ်းများမှာ နှစ်ဦးဖြစ်ပါသည်။ အ.လ.က (၁) မအူပင်မှစရပြီး၊ အ.ထ.က (၆) ကျောက်မဲနှင့် ဆေးတက္ကသိုလ်မန္တလေး ပထမနှစ် အမ်ဘီတန်းအထိဆုရခဲ့သည့် ကိုသန်းဇော်မြင့်နှင့် အ.လ.က (၁) သာယာဝတီမှစရပြီး သွားဘက်ဆိုင်ရာဆေးတက္ကသိုလ် ဒုတိယနှစ်အထိဆုရှင်ဖြစ်ခဲ့သည့် ကိုနေဦးတို့နှစ်ဦးဖြစ်ပါသည်။\n၁၉၈၈ ခုနှစ်အထိ ခြောက်ထပ်ကွမ်း လူရည်ချွန် ၁၉ ဦး အမည်စာရင်းပေါက်ပါသည်။\n၁၉၇၈ ကိုအောင်ခိုင် ခြောက်ထပ်/ ခုနစ်ကြိမ် အ.ထ.က (၆) ဗိုလ်တထောင်၊ ဒုတိယနှစ်ဆေး(ကြီး) ဆေး (၁) ရန်ကုန်။\n၁၉၇၉ ကိုမြင့်နိုင် ခြောက်ထပ် အလက လင်းသာ (သံတွဲ)၊ ဒုတိယနှစ် ဒေသကောလိပ်၊ စစ်တွေ။\n(သူ၏လင်းသာရွာသည် လူရည်ချွန်စ ခန်းဖွင့်ခဲ့ရာ ငပလီနှင့်ကပ်လျက်ဖြစ်၍ အမြင်အတွေ့ဖြစ် အားကျကြိုးစားခဲ့ရကာ ခြောက်ထပ်ကွမ်းခဲ့သူ)\n၁၉၈၀ (၁) ကိုကျော်စိုးသိန်း ခြောက်ထပ် အ.လ.က (၂) ဟင်္သာတ၊ ဒုတိယနှစ် ဒေသကောလိပ်ဟင်္သာတ။\n၁၉၈၀ (၂) မတင်မြင့်မော် ခြောက်ထပ် အ.ထ.က ချောင်းဆုံ။ ဒုတိယနှစ်ဒေသကောလိပ်၊ မော်လမြိုင်။\n(ချောင်းဆုံမြို့ကလေးမှ လူရည်ချွန်ရသည်ကို “ကြက်ကန်းဆန်အိုးတိုးတာ” ဟူသော အပြောကိုမခံချင်စိတ်ဖြင့် ကြိုးစားချေဖျက်ပြခဲ့သူ)\n၁၉၈၁ ကိုအောင်ဇော်ဦး ခြောက်ထပ် အ.ထ.က (၅) ဗိုလ်တထောင်၊ ဒုတိယနှစ် ဒေသကောလိပ် (၁) ရန်ကုန်။\n၁၉၈၂ (၁) မတင်မေသန်း ခြောက်ထပ် အ.ထ.က လပွတ္တာ၊ ဒုတိယနှစ် အမ်ဘီ ဆေး (၁) ရန်ကုန်။\n၁၉၈၂ (၂) ကိုဖေအောင်ထွေး ခြောက်ထပ် တွဲဖက် အ.ထ.က နောင်ပိန်ကျောက်မဲ၊ ဒုတိယနှစ်ဒေသကောလိပ် လားရှိုး။\n၁၉၈၅ မမြရတနာစိုး ခြောက်ထပ် အ.ထ.က မလှိုင်၊ ဒုတိယနှစ်ဆေး (ငယ်)၊ ဆေးတက္ကသိုလ်၊ မန္တလေး။\n၁၉၈၆ (၁) ကိုစိုးမြင့်အောင် ခြောက်ထပ် အ.ထက (၁) မြောင်းမြ၊ ပထမနှစ် ဆေး(ကြီး) ဆေး (၂) ရန်ကုန်။\n၁၉၈၆ (၂) ကိုစောဝင်းအေး ခြောက်ထပ် အ.ထ.က (၂) လှိုင်၊ ဒုတိယနှစ် အမ်ဘီ၊ ဆေး (၂) ရန်ကုန်။\n၁၉၈၆ (၃) မမိုးမိုးခိုင် ခြောက်ထပ် အ.ထ.က (၁) ကလေး။ ပထမနှစ် (ကြီး) တိရစ္ဆာန်မွေးမြူရေးနှင့် ဆေးကုသရေးတက္ကသိုလ်။\n၁၉၈၇ (၁) ကိုအောင်ဇော်မျိုး ခြောက်ထပ် အ.ထ.က ချောင်းဆုံ၊ ပထမနှစ်ဆေး (ကြီး) ဆေး (၂) ရန်ကုန်။\n(သူက ဇာတိတစ်မြို့တည်းသူ မတင်မြင့်မော်ကို အားကျစိတ်ဖြင့်ကြိုးစားခဲ့သူ)\n၁၉၈၇ (၂) ကိုခင်မောင်သန်း ခြောက်ထပ် အ.ထ.က ကျောက်ဆည်၊ ဒုတိယနှစ် ဆေးတက္ကသိုလ်၊ မန္တလေး။\n၁၉၈၈ (၁) မနွဲ့ဝင်းသိန်း ခြောက်ထပ် အ.ထ.က (၂) လသာ၊ ပထမနှစ် ဆေး (ကြီး) ဆေး (၁) ရန်ကုန်။\n၁၉၈၈ (၂) မမြင့်မြင့်ခိုင် ခြောက်ထပ် တွဲဖက် အ.လ.က မိတ္ထီလာ (လေတပ်)၊ ဒုတိယနှစ် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် (လှိုင်နယ်မြေ)။\nခြောက်ထပ်ကွမ်းဆုကို တစ်နှစ်တည်း သုံးဦးတို့က တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ဦးစီက ငါးကြိမ်အထိ ရခဲ့ကြသည်။ ရကြသူများတွင် မြို့ကြီး၊ ကျောင်းကြီးများကပါသလို ရွာငယ်ကျောင်းငယ်များမှ စရကြသူများလည်း ပါပါသည်။\nအမြင့်ဆုံးထပ်ကွမ်းဖြစ်သည့် ခုနစ်ထပ်ကွမ်းကိုတော့ ၁၉၈၇ တွင် ကိုစိုးမြင့်အောင်၊ ၁၉၈၈ တွင် ကိုအောင်ဇော်မျိုးတို့က ရရှိခဲ့ကြပါသည်။\nဆုကိုနှစ်ထပ်တစ်ကြိမ်၊ လေးထပ်တစ်ကြိမ် စသည်ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ်ရခဲ့သူများလည်း ရှိခဲ့ပါသည်။ တစ်ကြိမ်တစ်ခါသာ ရရှိသူဖြစ်စေ လူရည်ချွန်မော်ကွန်းစာရင်းဝင်သူသာဖြစ်သည်။ စင်စစ် အဆင့်ဆင့်ယှဉ်ပြိုင်လာခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးအဆင့်တွင် သတ်မှတ်အရေအတွက်အရ ကျန်ခဲ့ရသူများသည်လည်း နောက်ဆုံး ပြည်နယ်/တိုင်းအဆင့် လူရည်ချွန်ဟု ဆိုနိုင်သည်ပင်။\nတစ်နှစ်တွင် သုံးထပ်ကွမ်းဖြစ်နိုင်သည့် ကျောင်းသူကလေးတစ်ယောက် သူမဖြစ်လိုက်ရသည်ကို အားပေးဖြေသိမ့်ကြသည့်အခါ “ယှဉ်ပြိုင်မှုမှာ ဆုဆိုတာ ကိုယ့်ထက်ပိုတော်သူသာရှိလာခဲ့ရင် ရှိသူရမှာပါ” ဆိုသည့် အရင်းခံအတိုင်းပြောခဲ့သော စကားကမှတ်သားစရာဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ဆုကိုမြတ်နိုးလိုချင်၍ ကြိုးစားခဲ့သော ချင်းပြည်နယ်၊ ကန်ပက်လက်မြို့နယ်၊ ကျင်ဒွေးရွာမှ ခုနစ်တန်းကျောင်းသားကလေးသည် မြို့နယ်အဆင့်ကို ၆၃ မိုင်ဝေးကွာသည့် ကန်ပက်လက်သို့ တောင်ပေါ်လမ်းကြမ်းမှသွားကာ ဖြေခဲ့ရသည်။ ပြည်နယ်အဆင့်ကို မင်းတပ်မြို့မှာ သွားဖြေရသည်။ နောက်ဆုံး သူ လူရည်ချွန်ပါပြီဆိုတော့ သိရသည့်အချိန်က သင်္ကြန်အတွင်းမို့ ကားမရှိတော့၍ မိုင် ၁၀၀ ကျော်ခရီးကို သူ့ကိုလာအကြောင်းကြားပေးသော ဆရာမနှင့်အတူ ခြေကျင်လျှောက်ခဲ့ရသည်။ သူလိုက်ပါရမည့် အင်းလေးစခန်းသွားကြမည့် လူရည်ချွန်များ ရန်ကုန်ဘူတာကြီးသို့ ဆင်းကြခါနီးကလေးတွင်မှ သူတို့ဆရာတပည့် စုရပ်သို့ရောက်ခဲ့သည်။ သူ့ခရီးစဉ်၊ ခရီးကြမ်းကို ကြားသိကြရသူများမှာ စိတ်မောလူမော။ ဇွဲကောင်းသည့် မောင်ထွန်းမောင်ကလေးသည် သူ့မိသားစုတွင် မွေးချင်းကိုးယောက်၌ အထွေးဆုံးသား။ သူလူရည်ချွန်ဖြစ်ချင်၍ ကြိုးစားတော့ အမေက အလုပ်ရှုပ်လိုက်တာဟယ်ဟု အပြောခံခဲ့ရသူ။ အောင်မြင်ချင်းအတူတူ မြတ်သူအနေဖြင့် တစ်စခန်းလုံးက သူ့ကို ဂုဏ်ပြုချီးကျူးခဲ့သည်။\n(အဋ္ဌမတန်း ဘက်စုံပညာထူးချွန်ကျောင်းသား/ကျောင်းသူ ၁၇၆ ဦး ပုဂံရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှုနယ်မြေရှိ ဘက်စုံပညာထူးချွန်စခန်း (ပုဂံ) သို့ဧပြီ ၂၆ ရက် ညနေပိုင်းကရောက်ရှိခဲ့စဉ် (ဓာတ်ပုံ-ကိုနော်))\nThis entry was posted on May 6, 2014 at 9:23 am and is filed under Uncategorized.\tYou can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leavearesponse, or trackback from your own site.


မုဒုံမြို့နယ်မှာ NLD နဲ့ UEC ပေါင်းပြီးမဲ ၄၀၀၀၀ ကျော်ခိုးကြတယ်ဆိုတာ တကယ်လား? – Think Before You TRUST\nHome>>သတင်းအတုစစ်ဆေးခြင်း>>နိုင်ငံရေး>>မုဒုံမြို့နယ်မှာ NLD နဲ့ UEC ပေါင်းပြီးမဲ ၄၀၀၀၀ ကျော်ခိုးကြတယ်ဆိုတာ တကယ်လား?\nတွေးပြီးမှယုံNovember 10, 2020\nမုဒုံမြို့နယ်မှာ NLD နဲ့ UEC ပေါင်းပြီးမဲ ၄၀၀၀၀ ကျော်ခိုးကြတယ်ဆိုတာ တကယ်လား?\nရွေးကောက်ပွဲမတိုင်ခင်မှာ သတင်းတုတွေမျိုးစုံထွက်ခဲ့ကြသလိုပဲ အခု ရွေးကောက်ပွဲအလွန်ကာလမှာလည်း မဲရလာဒ်တွေ၊ ရွေးကောက်ပွဲဖြစ်စဉ်တွေနဲ့ ပတ်သက်လို့ သတင်းတုတွေကတော့ မျိုးစုံထွက်ပေါ်နေပြန်ပါတယ်။ ခုတစ်ခါမှာဆိုရင် “မွန်ပြည်နယ်၊ မုဒုံမြို့နယ်မှာ NLD ပါတီနဲ့ ရွေးကောက်ပွဲကော်မရှင်ပေါင်းပြီး မဲလေးသောင်းကျော်ခိုးခဲ့လို့ အနိုင်ရရှိထားတဲ့ ငါးနေရာလုံး ပယ်ဖျက်ခံလိုက်ရတယ်” ဆိုတဲ့ သတင်းကို Myanmar American News ဆိုတဲ့ ပေ့ချ်ကနေ နိုဝင်ဘာလ၊ ၁၀ ရက်နေ့က တင်ထားခဲ့ပြီးတော့ ပြန်လည်မျှဝေသူပေါင်း ၃၅၆၉ ဦးအထိရှိနေပါတယ်။ ဒီသတင်းကို အဓိက ဒီမှာ ဖြန့်ထားကြတာပါ။\nဒီသတင်းနဲ့ ပတ်သက်လို့ တွေးပြီးမှယုံကနေ စစ်ဆေးခဲ့ရာ အောက်က အချက်အလက်တွေအရ သတင်းတုဖြစ်တယ်ဆိုတာ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပါတယ်။\nမုဒုံမြို့နယ်မှ သတင်းများ၊ ရွေးကောက်ပွဲရလာဒ်များကို အချိန်နဲ့တပြေးညီဖော်ပြပေးနေတဲ့ Mudon Media ရဲ့ တာဝန်ရှိသူတစ်ဦးနဲ့ ဆက်သွယ်မေးမြန်းခဲ့ရာမှာ သတင်းအတုသာဖြစ်တယ်လို့ အတည်ပြုခဲ့ပါတယ်။\nမုဒုံမြို့နယ်က ရွေးကောက်ပွဲမှာ မွန်ညီညွတ်ရေးပါတီ(MUP) က အစောပိုင်းတည်းက မဲအသာစီးနဲ့ အနိုင်ရနေခဲ့တယ်ဆိုတာ Mudon Media Page က မဲရလာဒ်ဖော်ပြချက်တွေမှာ တွေ့မြင်နိုင်ပါတယ်။\nNLD ပါတီရဲ့ ဗဟိုပြန်ကြားရေးကော်မတီမှ အတွင်းရေးမှူးတစ်ဦးဖြစ်သူ မုံရွာအောင်ရှင်နဲ့ ဆက်သွယ်မေးမြန်းခဲ့ရာတွင်လည်း ယင်းဖြစ်စဉ်သည် သတင်းအမှားတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်လို့ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့ပါတယ်။\nဒါ့အပြင် နိုဝင်ဘာလ၊ ၉ ရက်နေ့က “ရွေးကောက်ပွဲကော်မရှင်ရဲ့ လွှတ်တော်ရွေးကောက်ပွဲဥပဒေပါ ပြဋ္ဌာန်းချက်များနှင့်အညီ အရေးယူထားကြောင်းအသိပေးကြေညာခြင်း” ဆိုတဲ့ ကြေညာချက်မှာလည်း ဒီဖြစ်စဉ်မပါခဲ့ပါဘူး။\nပြည်သူ့လွှတ်တော် – နိုင်စံတင် – MUP\nအမျိုးသားလွှတ်တော် – နိုင်ဌေးနိုင် – MUP\nပြည်နယ် (၁) – ဒေါ်ခင်ကျော့ဖြူ – NLD\nပြည်နယ် (၂) – နိုင်မွန်ရာဇာ (ခ) ဦးစိုးဝင်း – MUP တို့က အနိုင်ရရှိထားတာဖြစ်ပါတယ်။\nရွေးကောက်ပွဲရလာဒ်များကို ဒီနေ့မနက်ခင်းကနေစလို့ ရွေးကောက်ပွဲကော်မရှင်ရဲ့ Page မှာ ဖော်ပြပေးနေပါတယ်။ ဒီလိုဖြစ်စဉ်တွေလို သတင်းအမှားတွေကို လွယ်လင့်တကူ မယုံကြည်ကြဖို့အတွက် ရွေးကောက်ပွဲကော်မရှင်၊ သက်ဆိုင်ရာအဖွဲ့အစည်းတွေရဲ့ ကြေငြာချက်တွေနဲ့ တရားဝင်မီဒီယာတွေရဲ့ ထုတ်ပြန်ချက်ကို သာ ယုံကြည်ကြဖို့ တိုက်တွန်းပါတယ်။ ဒီလိုဖြစ်ရပ်တွေဟာ အများပြည်သူကို နည်းအမျိုးမျိုးနဲ့ အထင်အမြင်လွဲမှားအောင်လုပ်နေတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သတင်းတုတွေ့လို့ စစ်ဖို့အခက်အခဲရှိခဲ့ရင် တွေးပြီးမှယုံ ရဲ့ Chat Box နဲ့ အချက်အလက်စစ်ဆေးပေးရန်ပန်ကြားလွှာမှာ အချက်အလက်ဖြည့်သွင်းပြီး လာရောက်မေးမြန်းလို့ ရပါတယ်နော်။


အဘွားကိုတော့ နဲနဲပိုပြီးမှတ်မိသည်။ အဘွားက မြန်မာစစ်စစ်။ အမည်က ဒေါ်သင်းကြူ ဖြစ်သည်။ ပျော်ဘွယ်နယ် ကန်သာ ကျေးရွာဇာတိ ဖြစ်သည်။ အဘိုးတို့ အဘွားတို့ အိမ်ထောင်ကျကာစက ဂျပန့်ခောတ်ဆိုတော့ ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း နေရသည်ကိုမရှိ။ ဗုံးတွေကျဲလိုက် ကျင်းထဲဝင်ခိုရလိုက်၊ ပြန်ထွက်လာလိုက် ဖြစ်သည်ဟု သိရလေသည်။\nမှတ်မိသလောက်... အဘွားက အသားအရေ ညိုစိမ့်စိမ့်ဖြစ်ပါသည်။ စကားပြောရင် ရိုးရိုး လေးလေးကြီး နှင့် မပွင့်တပွင့် ပြောတတ်သည်။ ရိုး၏။ အရှက်အကြောက် လည်းအတော်ကြီး၏။ အင်္ဂလိပ်ကားတွေ ဘာတွေ ကြည့်ရင်း အဖက်အရမ်း အနမ်းအရှုံ့များပါလာလျှင် မျက်နှာလွှဲ ပြီး "ဟိ..ရိ သြ..တ္တ..ပ္ပ တ..ရား.. လုံးလုံး.. မရှိကြ...တော့ဘူး.." ဟု ရေရွတ် တတ်လေ၏။ သူမသည် ဘုရားတရားလည်း ကြည်ညိုသည်။ သံဃာများကို ဆွမ်းနေ့စဉ် လောင်းသည်။ အခါအားလျှော်စွာ ဒါနပြု၏။ အခါအားလျှော်စွာ တရားစခန်းတွေဘာတွေ သွားသည်။ တစ်ခါ တစ်ခါ သာစည်က ငါးဆူကျောင်းတို့ ဘာတို့မှာ တရားသွားမှတ်တတ်သည်။ တခါတရံ မျက်မှန်ဝိုင်းလေးဖြင့် မိုးကုတ်တရားတို့ ဘာတို့ စတဲ့ တရားစာအုပ်လေးတွေ ဖတ်နေတတ်သည်။\nအဘိုးဆုံးပြီးသည့်နောက် သူမလည်း အထီးကျန်သွားပုံရလေသည်။ တစ်ခါတစ်ခါ အိမ်ရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး လမ်းဘက်က လူတွေကို ငေးငေးကြည့် နေတတ်သည်။ တခါတလေ သူ့ဘာသာသူ တစ်ယောက်တည်း စကားတွေ ညည်းနေသလိုလို၊ တယောက်ယောက်ကိုပြောနေသလိုလို၊ လွမ်းနေသလိုလို ဘာလိုလိုတွေ ပြောပြောနေတတ်သည်။\nအဲဒီနောက် နှစ်တော်တော်လေးကြာတော့ တချိန်မှာ အဘွား နေထိုင်မကောင်းသလို ဖြစ်လာသည်။ ဒါနဲ့ ရန်ကုန်မှာ ဆေး သွားကုရလေသည်။ စစ်ဆေးကြည့်တော့ ဆရာဝန်ကြီးများက ဗိုက်ထဲမှာ အလုံး တွေ့သည် ဆိုသည်။ ခွဲရမည်ဟုဆိုသည်။ အဲလိုနဲ့ ခွဲပြီးသည့် အခါ ကင်ဆာကျိတ်ဖြစ်နေသည်။ အမြစ်တွေက ပြန့်နေပြီဖြစ်သည်။ မရတော့ပါ။ ဆေးရုံမှာ အကြာကြီးတက်ရသည်။ အဘွားနဂိုခန္ဓာကိုယ် က နဲနဲ၀၀ဖိုင့်ဖိုင့် ဖြစ်သည်။ ကင်ဆာဖြစ်ပြီးနောက် လအတန်ကြာတော့ လူက ပိန်သေးသေးလေးပဲ ကျန်တော့သည်။ နောက်ပိုဆိုးတာက ခွဲထားတဲ့ အနာက မကျက်... special nurse ငှားရသည်။ နေ့တိုင်း သုတ်သင်ပေးရသည်။ နောက် မျော့မျော့လေးပဲ ကျန်သည်။ နောက်တော့ ဆရာဝန်တွေက လက်လျှော့တော့ သူ့ကို လူနာတင်ယာဉ် ဖြင့် ပျော်ဘွယ်အထိ ပြန်သယ် လာရသည်။ အဘွားအတွက် မြို့အရှေ့ဘက်မှာ ပျက်စီးနေသည့် ဘုရားစေတီတစ်ဆူကို ပြုပြင်ပြီး ထီးတင်ပေးသည်။ အဲဒါပြီးတော့ သူမကိုသယ်သွားပြီး ဖူးမြော်ခိုင်းသည်။ မြေးများ (ကျွန်တော်တို့) ကို ကိုရင်ဝတ်ပေးသည်၊ အလှူလုပ်ပေးသည်။ သူမက ဝေဒနာကြားမှ လက်အုပ်လေးချီထားသည် ကို ယခုထိ မျက်စိထဲက မထွက်ပါ။ သူမ၏ ဝေဒနာက အတော်ဆိုးပုံရလေသည်။ ဆုံးကာနီးတော့ ရက်သတ္တတပါတ်လောက်ကြီး အကြာကြီး မျောသွားသေးသည်။ နောက် သတိ ပြန်လည်လာသည်။ နောက်ဆုံး သူမဆုံးကာနီး တော့ လက်အုပ်လေးချီပြီး တော့ ဘုရား ဘုရား ဟု ရေရွတ်ရင်း ဇက်ကလေးစောင်းသွားသည်။\n"... မိတ်ဆွေ ရှေ့ဘ၀ နောက်ဘ၀ရှိသည် ဆိုသည်ကို ယုံပါသလား။ လူဝင်စား ဆိုသည့်ဖြစ်ရပ်များကို ယုံပါသလား။ အရင်ဘ၀က မိန်းမ၊ နောက်ဘ၀ ကျတော့ ယောကျာင်္း ဖြစ်သွားသည်ကို ယုံပါသလား။ ကျွန်တော်ကတော့ လက်တွေ့တွေ့ခဲ့ဖူးသဖြင့် ယုံကြည်သွားသည် ဟုဆိုရပေမည်။..."\nပြောပြရပေအုံးမည်။ အဘွားဆုံးပြီး နောက် ၄-၅ နှစ်လောက် အကြာကျတော့ အိမ်နားလေး က သကြားစက် သူဌေးတစ်ဦး ၏ အိမ်မှာ ယောကျာင်္းလေး တစ်ယောက် ဖွားမြင်သည်။ အဲဒီ ကလေးလေး စကား စပြောတတ်တော့ ထူးခြားမှုတွေက စတင်လာပါသည်။ မိုးတွေညို့ညို့လာလျှင် တစ်ယောက်တည်း စကားတွေ ပြောပြောနေတတ်သည်။ မိုးညို့ခြင်း သည် လူတစ်ဦး၏ mood အပြောင်းအလဲ နှင့် ဆက်စပ်ပုံရလေသည်။ သူ့ကို ထိန်းသည့်သူ ကြီးဒေါ်က ချောင်းနားထောင်တော့ သူပြောတဲ့ စကားတွေထဲမှာ ကျွန်တော့်အဖေ့နာမည် ပါလာသည် ဟုဆိုသည်။ တခြား ဦးလေးတစ်ယောက် ၏ နာမည်လဲ ပါသည် ဟုဆိုသည်။ မှန်ကြီးရှေ့မှာ ရပ်ပြီး ပြောပြောနေတတ်သည်ဟု ဆိုသည်။ မျက်လုံများက လည်း လွမ်းသလိုလို ရီရီဝေေ၀ကြီးဖြစ်နေသည် ဟုဆိုသည်။ အဲဒီလို မှတ်မိနေတဲ့ အခါမျိုး တစ်ခါက မေးတော့ "ငါ့နာမည် ဒေါ်သင်းကြူ၊ အရင်ဘ၀က သားသမီးတွေရှိတယ်ဟုပြောသည်ဆို၏။ သားကြီးက ဘယ်သူ.. သားငယ်ကဘယ်သူ" စသည်ဖြင့်ပြောသည်ဆို၏။ တစ်ခါတစ်ခါလည်း သူတို့ ခြံဝင်းဘက်က သံတံခါးပိတ်ပိတ်ကြီး နှစ်ချပ်အကြားရှိ ဟနေသော နေရာလေးမှ ကျွန်တော်တို့ခြံဝင်းဘက်ကို အကြာကြီး ချောင်းချောင်းကြည့်နေတတ်သည်။ အဲဒီလို သူ ကျွန်တော်တို့ဘက်ကို ချောင်းကြည့်နေခြင်းကိုမူ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ပင် ကြိမ်ဖန်များစွာ တွေ့ရဖူးပါသည်။\nနောက်တစ်ခါ ဘုရားပွဲဈေးတန်းတစ်ခု လူအလွန်ရှုပ်နေသောအချိန်ကြီးတွင် သူ့ကိုထိန်းသော ကောင်ကလေး တစ်ယောက် ကသူ့ကို ကုန်းပိုးချီထား ပြီး လျှောက်လည်သည် ဟုဆိုသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျွန်တော့် ဦးလေးတစ်ယောက်ကို ပွဲဈေးတန်းထဲမှာ လူအုပ်ကြီးကြားထဲမှာ သူကတွေ့သွား သဖြင့် သူ့ကိုထိန်းသည့်ကောင်လေးကို "ဖိုးကျောက်(သူခေါ်နေကျအမည်)" နောက်ကိုလိုက် .."ဖိုးကျောက်" နောက် ကိုလိုက် ဆိုပြီး နောက်ကနေ အတင်းလိုက်ခိုင်း သည်ဟုဆိုသည်။ သွားပြီးနှုတ်ဆက်တာ တွေဘာတွေ မလုပ်ပါ။ အဲဒီတုံးက အိမ်ဘက်သို့ချောင်းမြောင်း ကြည့်ရှုခြင်း၊ နောက်ကနေ တိတ်တခိုး လိုက်လံကြည့်ရှုခြင်းကိုသာ ပြုပါသည်။\nနောက်လအနည်းငယ်ကြာတော့ သူက ကျွန်တော်တို့ အိမ်ဘက်ကို သွားချင်သည် ဟု အတင်းပူဆာသည် ဆို၏။ ဘာလို့သွားချင်ရတာလဲ မေးတော့ ခေါင်းကြီးငုံ့ထားသည် ဟုဆို၏။ တစ်ခါလည်းမက နှစ်ခါလည်း မက အကြိမ်ကြိမ် ပူဆာလွန်းမက ပူဆာတော့ နောက်ဆုံး လက်လျှော့ပြီး လိုက်ပို့ကြရသည်။ အိမ်ရောက်တော့ လည်း လူတိုင်းကို ပြုံးပြုံးကြီးကြည့်သည်။ ပီတိဖြစ်နေပုံရ၏။ ပထမအခေါက်က အဖေတို့ အမေတို့ ဦးလေးတို့က သူ့ကို ချီမည်လုပ်တော့ ရှက်သွားသည်။ သူ့ကိုထိန်းသည့် ကောင်လေးပေါ်ကို တွယ်ကပ်တက်ပြီး ပြန်မယ်..ပြန်မယ်... ဟုပြောသည်။ နောက်တော့ အချီခံပါသည်။ ကလေးရဲ ဗိုက်ကို အင်္ကျီလေးမပြီး လှန်ကြည့်တော့... အရင်ဘ၀က ခွဲစိတ်ကုသခံယူအပြီး မကျက်တဲ့ အနာကြီးနေရာမှာ အစိမ်းနက်ရောင် အမှတ်ကြီးကိုတွေ့ရပါတယ်။ အဲဒီ့နောက် အိမ်မှာ အလှူလုပ်တိုင်း၊ ကုသိုလ် လုပ်တိုင်း အဖေတို့က သူ့ကို သပ်သပ် ဖိတ်ရသည်။ သူကလည်း လာချင်ပါသည်။\nကြာခဲ့ပြီဖြစ်ပါသည်။ အဲဒီကလေး(အရင်ဘ၀က ကျွန်တော်တို့အဘွား) က ဒီဘ၀ရောက်တော့ ယောကျာင်္းလေးဖြစ်သွားသည်။ ဥပတိရုပ်လည်း ကောင်းသည်၊ ဥာဏ်လဲ ကောင်းပါသည်၊ သူဌေးအဖေ၊ သူဌေးအမေ ဗိုက်ထဲရောက်သည်။ ကုသိုလ်တွေ..ကုသိုလ်တွေ..။ အခု အဲဒီကလေးလေးတောင် ဆယ်တန်းအောင်ပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ စင်္ကာပူမှာ ကျောင်းတက်ချင်သည် ဟု ပြောနေသည်ဟု ကြားသိရလေသည်။\nPosted by Philip Shield at 3:08 PM\nThe only way out is Vipassana.\nGood about Ur grandmother. Good writing. Nice to meet U..\nauthor lote sarr pote kaung tal... :P\nphat yinn phat yinn ar yon hta` mhar BWAR ka na` BWAR ka na` ko paw lar tar pa`... hehehehe :)...\nvery interesting article!! you are very thoughtful person and good writer. try to becomeagood author.


လိုင်းကားပေါ်မှာ အတ္တတွေကို ချိုးနှိမ်ပါ | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Cultures » လိုင်းကားပေါ်မှာ အတ္တတွေကို ချိုးနှိမ်ပါ\nလိုင်းကားပေါ်မှာ အတ္တတွေကို ချိုးနှိမ်ပါ\nPosted by ရွှေဘိုသား on Jul 27, 2011 in Cultures, My Dear Diary | 16 comments\nကျနော် မနေ.ကအလုပ်ကပြန် တာမွေဗလီထိပ်ဆင်းပြီး သုဝဏ္ဏဘက် သွားမယ်ဆိုပြီး ဗလီထိပ်ကနေ ကားနောက်တစ်ဆင်.ထပ်စီးပါတယ် ဒဂုံဘက်သွားတဲ. ၅၆ မှန်လုံကားပေါ.\nအဲဒီကားပေါ်မှာ မျက်စိက ကိုယ်.အသိတွေများပါမလားလို. တစ်ချက်ဝဲကြည်.လိုက်တယ် မပါဘူး ဒါနဲ. ထိုင်ခုံကလည်း သိတဲ.အတိုင်းလေ ရုံးဆင်ချိန်ဆိုတော. မရပါဘူး ထုံးစံအတိုင်း\nမက်တပ်ပေါ. Driver ရဲ့နောက်ကအခန်းမှာ မက်တပ်လိုက်လာတာပေါ. ဘေးမှာကြည်.လိုက်တော.လည်း လူကြီးတွေပါပဲ အသက်ကတော. ၅၀ ကျော်တန်းတွေပေါ.\nအကုန်ဗမာလူမျိုး တွေပါပဲအကုန်လုံး ကိုယ်.အသိလေးတွေကို ထိုင်ခုံပေါ်မှာ စကားတပြောပြောနဲ.ပေါ.\nကျနော်သတိထားမိတာတော. ဘယ်သူမှလည်း မအိပ်ကြမငိုက်ကြပါဘူး အသောက မှတ်တိုင်ရောကတော.\nဘုန်းကြီး တစ်ပါးတက်လာတယ် အကုန်စောစောကနဲ.ဆန်.ကျင်ဘက်ဖြစ်ကုန်တယ် ငိုက်တဲ.သူကငိုက် ပလက်ဖောင်း ကိုတစ်ချိန်လုံးငေးတဲ.လူကငေးပေါ. ကျနော် တော်တော်လည်း\nဒေါသဖြစ်မိတယ် ဒါပေမဲ.လည်း ကိုယ်.အဖေအရွယ်လောက် ရှိတဲ. လူတွေကို ထပေးပါဘုန်းကြီးကြွလာပါတယ်လို.လည်းမပြောချင်ဘူး သူတို.မှ မပေးချင်လို.အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်တဲ.\nလူကဆောင် ပလက်ဖောင်းငေးတဲ.လူကငေးဖြစ်နေတာကို ကိုယ်ကအလိုက်မသိ သွားပြောရင်လည်း သူတို.ကိုအရှက်ခွဲသလိုဖြစ်နေအုံးမှာ ဘုန်းကြီးကလည်း\nကျနော်.ကိုပဲ ကြည်.ပြီး ပြုံးပြတယ် ဘုန်းကြီးရဲ.အပြုံးတွေထဲမှာအဓိပ္ပါယ်တွေလည်း ပြည်.နေတယ်ဆိုတာကျနော်သိတယ် ကျနော်တောင် မြန်မာလူမျိုးတွေမှ ဟုတ်ကြသေးရဲ.လားလို.\nတွေးမိသေးတယ် ဘုန်းကြီးဆိုပြောမနေနဲ. ကိုယ်.ထက်တောင် ပိုတွေးမိမှာ ရေစက်မှတ်တိုင်ရောက်တော.နှစ်ယောက်ခုံက အမျိုးသားတစ်ယောက်ဆင်းသွားတယ်\nကျနော်လည်းအကဲခတ်နေတာပေါ. ကျန်ရစ်တဲ.အမျိုးသမီးအန်တီကြီး ဘယ်လိုလုပ်မလဲပေါ. ထူးမခြားနားပဲ ဘုန်းဘုန်းထိုင်လေ ဆိုပြီး ၀တ်ကျေတန်းကျေ လောက်ပဲပြောတယ်\nဘုန်းကြီးကလည်း မထိုင်ဘူး ကျနော်လည်း ဆရာတော်ထိုင်ပါဘုရားဆိုတော. ဆရာတော်က လက်ကာပြတယ် ကျနောလည်းဘာ.လို.လည်းပေါ.စစချင်းတော. အတွေးမပေါက်သေးဘူး\nပြီးမှ သြော်ဘုန်ကြီး အတူတူထိုင်ရမဲ. ခုံကအမျိုးသမီး နဲ.မို. ၀င်မထိုင်တာပါလားလို. တွေးမိတော.တယ် ဘုန်းကြီးကတကယ်လို.၀င်ထိုင်လိုက်ရင် ဘုန်းကြီးလည်း အာပတ်သင်.မယ်\nအမျိုးသမီးလည်း ငရဲကြီးမှာ အဲဒီနှစ်ခုလုံး မဖြစ်ရအောင် ဘုန်းကြီးက ၀င်မထိုင်တာလို.ကျနော်သိသလောက်နဲ. တွေးကြည်.ပြီးသဘောပေါက်လာတယ်\nအမျိုးသမီကြီးကလည်း ကိုယ်.ဘာသာတရားက ဘုန်းကြီးပဲဗျာ နေရာလေးထပေးလိုက်တော. သူ.အတွက် ဘာတွေနစ်နာမှာမို.လည်း သူလည်းအသက်က ၅၀ ကျော်လောက်ရှိနေပြီ\nတကယ်ဆို ဘုရားတရားလုပ်ရမဲ. တတိယအရွယ်ထဲ ၀င်နေပါပြီ ဒီလောက်လေးမှ မသိတာလား အဲဒိအမျိုးသမီးကြီးမှ မဟုတ်ဘူးနော် စောစောကထသွားတဲ.\nအန်ကယ်ကြီးရော ဘေးနားခုံပေါ်က မြန်မာလူမျိုး အများစုရောကိုပြောတာ အဲဒီလောက်ထိ အတ္တတွေကြီးနေကြတာ ငရဲကတော. သေချာပေါက်ကိုရောက်မဲ.လူတွေပါပဲ\nဒါမျိုးလူတွေကျတော. အကောင်ကြီးပေမဲ. အချိန်မစီးဘူး ဆိုတဲ.အမျိုးထဲပါသွားပါပြီလို. ထင်ပါတယ်\nအမျိုးသမီးကြီးကဒီလောက်လေး စောင်.ထိန်းရတယ် အမြင်မတင်.တယ်ပါလားဆိုတာ တကယ်ပဲမသိလို. ထမပေးပဲ ထိုင်ပါဘုရားလို. ပြောလိုက်တာလား ဒါလည်းမဖြစ်နိုင်ဘူး\nသိသိကြီးနဲ. အတ္တကြီးပြီး ထမပေးတာပဲဖြစ်မှာလို. ကျနော်ထင်ပါတယ် ဒါလည်းကျနော်.အထင်ပါ သူထမပေးစရာ ဘာအခက်ခဲမှ မရှိဘူးနော် သန်သန်မာမာပဲ ဘာအလေးအပင်မှလည်း\nမပါဘူး ဘေးနားမှာ သူ.ထက်အသက်ကြီးတဲ. လူတွေတောင်ပါတယ် အကုန်လုံးကလည်း သူတို.ဆီပဲ မျက်လုံးရောက်နေတာပါပဲ\nကျနော်လည်း ပေါ်ဆန်း မှတ်တိုင်ရောက်တော. ဆင်းလိုက်တယ် လမ်းလျှောက်ရင်းလည်း တွေးမိပါတယ် လူတွေ အထူးသဖြင်.ဒီရန်ကုန်ကလူတစ်ချို. ဒီကားပေါ်ကထိုင်ခုံလေးကို\nရွှေတွေငွေတွေအလား မက်မောကြတာ ခဏခဏတွေ.ဖူးတယ် တစ်ချို.လည်း ယောင်္ကျားရင်.မာကြီး တန်မဲ. မိန်းကလေးတွေနဲ. နေရာလုထိုင်တာတွေခဏခဏ တွေ.နေရတယ်\nဆိုတဲ.ဆောင်ပုဒ်လေးတွေကလည်း ဒီလိုလူတွေ ရှိလို.ရေးကပ်ထားတာပဲ ဖြစ်မှာလို.လည်းတွေးမိပါတယ်\nဟုတ်လည်းဟုတ်ပါတယ် ကပ်လည်းကပ်ထားသင်.ပါတယ် အ၇ိပ်အကဲနားမလည် ပြောမှသိ ထိမှနာ မဲ.လူမျိုးတွေ အတွက်ကျတော.လည်း ဒီလိုလေး ကပ်ထားတာ အသုံးဝင်ပါတယ်\nဒီလိုင်းကားပေါ်က ထိုင်ခုံလေးကိုဗျာ ဘယ်.နှယ် အာဏာရူးတွေ အာဏာမက်သလို မက်မက်မောမောဖြစ်နေကြတာ အာဏာမက်တာကမှ ထားပါအုံး လဒ်တွေစားရလို. မက်တာ\nဒီကားပေါ်က ထိုင်ခုံလေးက ဘာမှလည်း ရမှာမဟုတ်ပဲ မတ်မတ်မောမောဖြစ်နေကြတာ စဉ်းစားလို.တောင်မရဘူး တစ်ချို.ရှိသေးတယ် သူများဝင်ထိုင်မှာစိုးပြီး လူဝင်ထိုင်လို.မရသေးရင်\nပါတဲ. အိတ်တို. အထုပ်တို.ကို ထိုင်ခုံမှာ အရင်ပစ်ချထားလိုက်တာ ဘယ်သူမှဝင်မထိုင်အောင် လုပ်တာပေါ. ကိုယ်တွေများအဲလိုကြုံရရင် ငါ.ရုပ်ကများ ထိုင်ခုံလုထိုင်မဲ. ရုပ်ပေါက်နေလားလို.\nတောင်တွေးမိပါသေး၇ဲ. ဒါ.မို.လည်း ထိုင်ခုံ ရရင်တောင် အတော်သင့်ဘယ်တော့မှလည်း မထိုင်ပါဘူး အလုပ်မှာလည်း တစ်နေကုန်ကွန်ပျူတာေ၇ှ.ထိုင်နေရတာဆိုတော့ ထိုင်ရမှာတောင်\nပျင်းပါသေးတယ် ဟိုင်းလတ် ကားလေးတွေများစီရင် ဘယ်တုန်းကမှ ၀င်မထိုင်ဖူးပါဘူး မိန်းကလေးတွေလာရင် ပြန်ထပေးရမဲ.တူတူ အစကတည်းကမထိုင်တာပဲကောင်းပါတယ်\nစပါယ်ယာလည်း လူပိုတင်လို.ရသေးတယ် နော.မို.ဆိုလူပြည်.နေပြီ ဆိုပြီး မိန်းကလေးတွေလည်း တက်တော.မှာမဟုတ်ဘူး တကယ်လို.တက်လာလည်းတက်လာမှ\nဖယ်ပေး၇ရင် ပိုလို.တောင်ရှက်စရာ ကောင်းပါတယ်အလိုက်မသိသလိုဖြစ်နေပါပြီ\nစောစောကလူတွေထက်စာရင်တော. ထပေးတာကပိုကောင်းပါသေးတယ် ရွာသားတို.လည်း အဲဒီကျနော်.ပို.စ်ထဲကလူတွေလို စိတ်ရှိတဲ.လူ\nမရှိလောက်ပါဘူးနော် ရှိရင်လည်းပြင်ကြဗျ သူများအထင်သေးတယ် ကိုယ်တိုင်လည်း တော်တော်ရှက်စရာကောင်းတယ်\nကုလားတွေမို. သူတို.ဘာသာမဟုတ်လို. ဖယ်မပေးတာဆိုလက်ခံတယ်\nအခုဟာက မြန်မာတွေမှန်သိရက်နဲ. တမင်အိပ်ချင်ယောင်ဆောင် နေကြတာပေါ. တော်တော်ကြီးကို အတ္တဆန်လွန်းပါတယ် တစ်ခါတစ်လေလည်း ကုလားတွေကမှ ဖယ်ပေး\nသေးတယ်ဗျ အဲလိုကျတော. ကြည်.ပြီး ၀မ်းနည်းမိတယ် မြန်မာတွေ ဘေးနားမှာရှိတာတောင် ကုလားက နေရာဖယ်ပေးတယ် ဘေးနားကထိုင်ခုံပေါ်ကဗမာတွေ အရှက်ကိုမရှိကြပါလားလို.\nတွေးမိသေးတယ် ကျနော်ပြောချင်တာက ကိုယ်.ဘာသာတရားရဲ.အကြီးအကဲ တွေဖြစ်တဲ. ဘုန်းကြီးတွေကို နေရာလေးတစ်နေ၇ာ ပေးလိုက်တာနဲ. ကုသိုလ်တွေ အများကြီးရပါတယ်\nဘာမှလည်း ပင်ပင်ပန်းပန်းမလုပ်လိုက်ရပါဘူး ကိုယ်.နေရာလေး ထပေးရုံလေးပါ ငါ.နေရာ ငါ.ခုံ ဆိုတဲ. အတ္တကိုချိုးနှိမ်နိုင်ဖို.တော. လိုတာပေါ.ဗျာ အဲလိုလေးထပေးလိုက်တာနဲ.\nကျန်တဲ.နေရာ အတ္တတွေ ဘယ်လောက်ကြီးနေပါစေ လိုင်းကားပေါ်မှာ ကိုယ်.ရဲ.အတ္တလေးကိုချိုးနှိမ်ပြီး စပါယ်ယာတွေ ပြောသလို သွားရင်းလာရင်းကုသိုလ်ယူပါလို. ပြောချင်ပါတယ်\nကျန်တဲ.နေရာ အတ္တကြီးတာ ကိုယ်နဲ.ပတ်သတ်တဲ.လူတွေပဲသိမှာပါ လိုင်းကားပေါ်မှာတော. တစ်ကားလုံး၇ဲ. အထင်သေးတဲ. မျက်လုံးတွေနဲ.ကြည်.တာကို ခံရမှာဆိုတာ\nအဲသဟာကမှ အောက်တန်း မဟုတ်ဘူး….. ဟိုး အ၀ီစိ ကိုတူးပြီးဆင်တာ………. ရွှေရွှေရေ…….. ကိုယ်တွေကတော့ တောမှာနေရတာပဲ ဒါပေမဲ့ လိုင်းကားစီရင် အောက်က မစီးဘူး အပေါ်ထပ်က ပဲစီးတယ်…။ ငတို့ ဆီက လိုင်းကားတွေက အပေါ်ထပ် အောက်ထပ်ရှိတယ်…။ လေတစ် ဟူးဟူး နဲ့ ဇိမ်ပဲ…….\nထိုင်ခုံမှာထိုင်နေဘို့ မပြောနဲ့ ..ဖြတ်လျှောက်ရင်တောင်\nခါးလေးညွတ်ပြီး လျှောက်ရမယ်လို့ ..အဲဒီအသက်ကြီးလို့လူကြီးဖြစ်နေတဲ့သူတွေ\nအခုလဲ လိုင်းကားတော်တော်များများမှာ ရှေ့ဆုံးတန်း ၂ ခုံကို “သံဃာတော်များ” ဆိုပြီးစာတမ်းကပ်ထားပါတယ်။ ပြဿနာက လူတွေက အဲဒါကို ဂရုမထားတော့တာပါ။ စပါယ်ယာကလဲ ဘုန်းကြီးတက်လာရင် ထိုင်နှင့်တဲ့သူတွေကို မဖယ်ခိုင်းတော့ဘူး။\nလွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ဆယ်လောက်ကို ပြန်သတိရတယ်။ မန္တလေး ဘုရားကြီးနားက ဂိတ်ထွက်တဲ့ ကားလိုင်းတခုဟာ ဘုန်းကြီးဆိုရင် “ကားခမယူပဲလှူပါတယ်” လုပ်လို့ (ဘုရားကြီးကျောင်းတိုက်ကလားမသိ) ဆရာတော်ကြီးတပါးကထွက်ပြီး နင်တို့ကား ဘုန်းကြီးပဲအစီးများတာ ဘုန်းကြီးမှပိုက်ဆံမယူရင် နင်တို့ကားဘယ်လိုထွက်မလဲ …လို့ ပြောဆိုကန့်ကွက်ခဲ့ရဘူးတယ်။\nအခုခေတ်နဲ့ သဒ္ဒါတရားတွေ ကွာခြားသွားပုံလေးပါ။\nလိုင်းကားပေါ်မှာ တစ်ချို့လူတွေက နေရာရသွားပြီဆိုရင် တစ်သက်လုံးပဲ\nထိုင်စီးရတော့ မလိုနဲ့ -င်ကျောက်ချထိုင်နေတက်ကြတာလေ\nဘုန်းကြီးလာလဲ မထပေးဘူး ၊ သက်ကြီးရွယ်အိုလာလဲ မထပေး ၊\nကိုယ်ဝန်ဆောင်သည်လာလဲ မထပေးနဲ့ တစ်သက်လုံးကိုယ်အပိုင်စားရမယ့်\nဟုတ်တယ် နေ့တိုင်လိုင်းကားစီနေရတော အမြဲကြုံရတယ် တစ်နေ့က ကားပေါ်မှာသန်မာတဲအလုပ်သွားတဲ ယောကျားတွေကတစ်ဝက်ကျော်တယ် ကားကအသေ3း ကားလေးတွေပါ အဲဒီမှာခုံကပြည်နေပြီ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကတက်လာတယ် သူဖိုတိုင်ခုံမရှိဘူး အဲဒါကိုဘယ်သူမှဖယ်လဲမပေးဘူး ဒီတိုင်ကြည်နေကြတယ် အဲဒီမိန်ကလေးက တွယ်စီးခဲရတာဘယ်လို လဲမသိတောဘူးအပြန်အလုပ်ကမိုဆိုလဲထားပါတော့အလုပ်ထဲမှာပင်ပန်လို မရပ်ချင်တောလို အခုက အသွားမနက်ဘက်ကြီး\nကိုကြောင်တို့ဆီက ဘတ်စ်ကားတွေမှာလည်း အဲလိုပြသနာရှိတတ်လို့ ရှေ့ဆုံးခုံနှစ်နေရာသုံးနေရာအပေါ်မှာကို စာလုံးအဖြူနဲ့ သည်နေရာသည် ကိုယ်လက်အင်္ဂါချို့ယွင်းသူများ၊ သက်ကြီးရွယ်အိုများအတွက် ဖြစ်သည်လို့ရေးထားတယ်။ (Should လို့မသုံးဘူးနော် Must လို့ပြတ်ပြတ်သားသား သုံးထားတယ်) ကားစီးသူတွေကလည်း သူတို့တက်လာရင် ဖယ်ပေးနေရမှာစိုးလို့ ထိုင်ခုံနေရာခြင်းတူတောင် အဲသလိုစာမရေးထားတဲ့ ခုံကိုရွေးထိုင်တယ်။ စာနဲ့ပေနဲ့ တိတိကျကျ ရေးသတ်မှတ်ထားတာ ပိုကောင်းတယ်လို့ထင်တာပဲ။\nတရုတ်မှာဆိုရင် ထိုင်ခုံအရောင်ခွဲထားပါတယ် … သက်ကြီးရွယ်အိုတွေအတွက် ဆင်းရတက်ရလွယ်တဲ့နေရာမှာ ထိုင်ခုံအနဲဆုံး ၄ လုံးစာလောက်ကို လိမ်မော်ရောင်နဲ့လုပ်ထားတာ သတိထားမိတယ် … လူကြီးတွေကိုဖယ်မပေးတာကို ဒရိုင်ဘာကမြင်ရင် သတိပေးတဲ့အသံကို စပီကာကနေ မဖယ်ပေးမချင်း ဖွင့်နေတော့တာပဲ …\nအဲဒါတွေကလည်းတစ်မျိုး…နောက်တစ်ခုရှိသေးတယ်.. အခုပေါ်တဲ့အထူးတွေဆိုရင်. ရေးထားတော့လူပြည့်သာတင်ပါသည်..ပေါ့.. ဒါပေမယ့်.. အဲဒါကဂိတ်မှာပဲရှိတာ ဂိတ်ကျော်ပီဆိုတာနဲ့..အဟင်းတင်လိုက်တဲ့လူတွေက ငပိငချဉ်သိပ်အများကြီးပဲ.. ကျွန်တော်တွေ့ကြုံတာပြောပြတာ. .နောက်တစ်ခု.ရဲဖမ်းလဲသူတို့ကမကြောက်. ပိုက်ဆံပေးလိုက်တာနဲ့ပီးရောဖြစ်နေတယ်.မပြောချင်တော့ပါဘူး.. အရပ်ကတို့ရေ\nGood character is good morality. When you lose your morality, you will lose good character or being bad character. Bad character generates bad standard of living.\nဒါနဲ့များဘုရား တရား သံဃာ ရတနာမြတ်သုံးပါးကိုဦးထိပ်ထားတယ်ဆိုပဲ အကြီးကြီးတွေလျှောက်ပြောနေကြ\nအဲဒါမျိုး ဆို တချို့ကား စပယ်ယာ တွေ က မကြား ကြး အောင် အော် ပြော ပေးတယ်။ သံဃာတော် ဘယ် (ညာ) ဘက်ထိုင်ခုံ က နေ ရာ လေး ကုလိုလ် ယူပေး ပါ ဘာ ညာ ပေါ့။ တချို့ကား စပယ်ယာ တွေ က တခွန်းလောက် ပဲ အော် တယ် တချို့ ဆို အော် ကို မအော်ဘဲ မသိလိုက်ဖာသာ လုပ်တတ်ကြ သေးတယ်။\nတိုးတက်တဲ့ နိုင်ငံတွေမှာ.. ကိုယ်ခန္ဓာချို့ယွင်းနေသူတွေ၊ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေကို.. ဦးစားပေးဖို့.. ဥပဒေကိုထုတ်ထားတယ်..။\nအယ်လ်အေဆို.. ကား၇ပ်တဲ့နေရာကအစ.. အပြာေ၇ာင်နဲ့သီးသန့်ကားပါကင်လည်းထားရတယ်..။\nတန်းစီနေရင်လည်း.. ကိုယ်ခန္ဓာချို့ယွင်းနေသူတွေ၊ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေက အထူးပဲ.. ကြိုက်သလိုဖြတ်ကျော်သွားလို့ရတယ်..။\nခရစ်ယန်နိုင်ငံတွေလို့ကြေငြာထားပေမဲ့.. ဘာသာေ၇းအရတော့.. မခွဲခြားဘူး..။\nခရစ်ယန်ဘုန်းကြီးက.. အဲဒီအထူးအခွင့်အေ၇းထဲ ဘောင်မ၀င်ဘူး..။\nမြန်မာပြည်က.. ဗုဒ္ဒဘာသာနိုင်ငံလို့တောင် မကြေငြာထားဘူး..။\nဘုန်းတော်ကြီးတွေအတွက်.. .အထူးအခွင့်အရေးကို ဥပဒေအရ လုပ်လို့မရဘူး..။ မလုပ်သင့်ဘူး.။\nဒါပေမဲ့..လူအများစုက.. အထူးအခွင့်အရေးပေးချင်တယ်..။ တချို့ က ဘာသာမတူလို့.. စိတ်ထဲကအပြင်းအထန်ကန့်ကွက်တယ်..။ တချို့ က.. သက်ကြီးတွေဒုက္ခိတတွေကို…အထူးအခွင့် ပေးချင်တယ်..။\nအဲဒီလိုမတင်မကျ.. ပဋိပက္ခတွေထဲ.. လူမှုဆက်ဆံရေးစံနစ်တွေ..လောကနီတိတွေ..ကြားညပ်သွားတယ်လို့ မြင်မိတယ်..။\nမြန်မာပြည်မှာ လိုင်းကားစီးရတာကလည်း တခါတခါတော့ မဆီမဆိုင် အကုသိုလ်ဖြစ်ရ၊ ကုသိုလ်ဖြစ်ရနဲ့ ပါဗျာ။ ကားစီးနေတယ်ဆိုတော့ ဘေးပါတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း သတိပြုမိတာပဲကိုး။ ကျနော်လည်း ကားစီးတိုင်း အဲလို အတ္တကြီးတဲ့ လူတွေ တွေ့ရလွန်းလို့ တစ်ခါမှာတော့ ကားပေါ်မှာ ရပ်စီးတဲ့လူ မကုန်မချင်း မတ်တပ်ရပ်စီးမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ စပယ်ရာတွေတောင် တစ်နေ့လုံး ရပ်နေနိုင်သားပဲ။ သာမာန် ကျန်းမာရေးကောင်းတဲ့လူဆို လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ကြာတော့လည်း အကျင့်ပါသွားတာပါပဲ။ ပြောရဦးမယ်။ ဒိုင်နာကားတွေစီး၇င် မတ်တပ်ရပ်တာတောင်မှ ဒီတိုင်းရပ်လို့ မရဘူးဗျ။ ဒူးလေးကို နည်းနည်းလေး ကွေးထားပေးရတယ်။ ဒါမှ ချိုင့်တွေဘာတွေထဲကျသွားရင် ကားခုန်ပေမဲ့ လူက လိုက်မခုန်တော့ဘူး။ ဒူးလေးပဲ ညွှတ်ညွှတ်သွားတာ။ မြန်မာပြည်က ကားစီးရပုံများ … ခုတောင် စဉ်းစားမိရင် ရယ်ချင်နေတုန်းပဲ။\nမှတ်တိုင်မှာကားရပ်တဲ့အချိန်(ကားပေါ်မှာလည်း လူရှင်းနေရင်) မတရားလုတက်ကြတယ်\nဆူးလေမှာ ညနေခင်းအိမ်ပြန်ချိန်ဆို အရမ်းဆိုးတယ်\nတခါသားကျတော့ ၁၇၄ကားစီးတာ ယောက်ျားကြီးတစ်ယောက်(၃၀ကျော် သန်သန်မာမာကြီး)က အတင်းတိုးတက်တယ်\nအဲဒါနဲ့ သူ့ပြိုင်မတိုးနိုင်တာနဲ့ သူတက်ပြီးမှတက်ရတယ်\nသူထိုင်လိုက်တော့ ဘေးမှာတစ်ယောက်စာတော့ ကျန်သေးတာပဲဆိုပြီး ၀မ်းသာအားရပြေးထိုင်လိုက်တယ်\nအဲမှာအဲလူက ဘာလုပ်တယ်မှတ်လဲ သူကတစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ဘူး\nကျွန်မထိုင်ခါနီး အဲလူကို အတင်လှမ်းခေါ်တယ် “ကို—–လာထိုင်၊ လာထိုင်”တဲ့\nအလေးအပင် အထုတ်အပိုးလည်း ဘာမှပါတာမဟုတ်ဘဲနဲ့\n(အဲလူက နောက်မှတက်လာတာ၊ အစက တစ်ယာက်တည်းမှတ်တာ)\nအဲဒါနဲ့ ကိုယ်ကသူတို့နဲ့တော့ ပြိုင်လုမနေချင်တာရယ်၊ သူတို့လိုလူတွေနားမနေချင်တာရယ်ကြောင့် ထိုင်မယ်လုပ်ပြီးကာမှ ပြန်ဖယ်လိုက်ပြီး ခပ်ဝေးဝေးမှာသွားရပ်နေလိုက်တယ်\nမနက်မနက် ရုံးတက်ခါနီး ဘတ်စ်စကားစီးတော့လည်း အဲလိုပဲ ယောက်ျားကြီးတွေအတင်းတိုးတက်တာ ကြုံရတယ်\nအတင်းမတိုးဘဲ အမျိုးသ္မီးတွေဦးစားပေးတဲ့ယောက်ျားတွေတော့ တွေ့ဖူးပါတယ်\nရုံးရောက်တော့ ဓါတ်လှေကားစောင့်တော့လည်း အဲလိုပဲ\nတခါက ရုံးကအစ်မကြီးတစ်ယောက်က မကြားတကြားအော်လိုက်တယ်\n“သူ့တို့က ယောက်ျားတွေပဲ။ တိုးနိုင်မှာပေ့ါ၊ အားရှိတာကိုး၊ ငါတို့ကမတိုးနိုင်လို့ ကျန်ခဲ့ရတာ”တဲ့\n(မြန်မာနိုင်ငံမှာတော့ ထိုင်ခုံ(နေရာ)လုတာ အဆန်းမဟုတ်တော့ပါဘူး၊ အကျင့်ဖြစ်နေကြပြီ)\nတွေ့ ဖူး ကြုံဖူးတဲ့ ကိုကို ဦးဦး ဘဘတွေ ကတော့..\nရန်ကုန်မြို့ ထဲကနေ အိမ်ပြန်ဖို့ ထွက်ဖို့ အချိန်စောင့်နေတဲ့ လိုင်းကားပေါ်တက်လိုက်ရော နှစ်ယောက်ခုံမှာ တစ်ယောက်စာလွတ်လို့ ကြည့်လိုက်ရင် အထုတ်ချထားပြီးတော့ လူရှိတဲ့ပုံဖမ်းထားတာ.. အသက်ကြီးကြီး၊ မသန်မစွမ်း၊ ကိုယ်ဝန်ဆောင် တွေလာလည်း နေရာမပေးသေးဘူး.. ကောင်မလေး/တွေ တက်လာမှ အထုတ်ဖယ်ပေးလိုက်တာတွေ တွေ့ ဖူးတယ်\nခရီးဝေးသွားရမယ့် ဘတ်စ်ကားတွေဆိုရင်လည်း တချို့ ဆို မိန်းကလေးနာမည်နဲ့ဘွတ်ကင်လုပ်ထားတာ.. တချို့ သော ခရီးသွားမိန်းကလေးတွေက မိန်းကလေး အဖော်ချင်းဘဲ ထိုင်ချင်တာကိုသိထားလို့ လေ.. သူငယ်ချင်းမိန်းကလေးတစ်ယောက်ပြောပြတာက သူလက်မှတ်မဝယ်ခင် ထိုင်ခုံစာရင်းကြည့်လိုက်တော့ ဘေးမှာ မိန်းကလေးနာမည်နဲ့ မို့ ယူထားလိုက်တာ.. တကယ့်တကယ် ကားထွက်ခါနီးကျတော့ တက်လာလိုက်တာ အန်ကယ်ကြီးတဲ့.. သူ့ ကိုလည်းမြင်လိုက်ရော သွားကြီးကိုဖြီးလို့ တဲ့.. ဟီး ဟီး..


မယုံရ | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » My Dear Diary » မယုံရ\nPosted by aye.kk on Feb 1, 2012 in My Dear Diary | 12 comments\nကျမတို့မိသားစုတွင် “ကိုယ်ကကျူးကိုယ်ဒူးတောင်မယုံရ”……….. “လူယုံသတ်မှသေရသည်”………\nအဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်……….. မိသားစုတို့ခံစားထားကြရသည့်အဖြစ်သနစ်များစွာရှိခဲ့၊ကြုံတွေ့ ထားရသည့် သင်္ခန်းစာအများအပြားရှိခဲ့ကြ၍ဖြစ်ပါသည်။ အဖေပြည်သူပိုင် အသိမ်းခံရစဉ်တုံးက မိသားစုများထိုင်သည့် ကျွန်းကုလားထိုင်ခုံ(၁၄)လုံးတို့အား အိမ်ဘေးနီးချင်းမိတ်ဆွေထံ ခေတ္တအပ်နှံထားခဲ့သော်လည်း ကာလကြာသည်အထိ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေကာ ၊ ပြန်လည်းမပေး တောင်းလဲမရဖြစ်ခဲ့ဘူးပါသည် ။ကိုယ့်ဒူးကိုယ်၊ကိုယ်ယုံကြည်၍လမ်းလျှောက်လျှင် တောင်ဒူးမခိုင်ပါကလဲတတ်သည်။ကိုယ့်ကိုကိုယ်မယုံရပါက အဘယ်သူများအားယုံကြည်၍ဖြစ်သနည်းဟု အဖေကပြောဆိုဆုံးမခဲ့ပါသည်။ ကျမက အဖေ့ကိုယ်တွေ့ ခံစားထားရသည်ဖြစ်၍ အရမ်းကာရောနှင့် ဘယ်သူ့ကိုမှဘယ်သောအခါမျှ ယုံကြည်ခြင်းမရှိခဲ့သည်ကား အမှန်ပင်ဖြစ်ပါသည် ။\nထိုအဖြစ်မျိုးမသိရသေးခင်ကတည်းကလည်း ထိုထက်မကဆိုးရွားသည့် အဖြစ်မျိုးအဖေတို့ကြီးကြီးမားမားရင်ဆိုင်ရသည့် အဖြစ်မျိုးလည်းကြုံတွေ့ ခဲ့ပါသည်။ ဗဟုသုတအဖြစ်ရရှိနိုင်ရန်အတွက်ပြောပြချင်သည်မှာ………………………ကျမတို့မိသားစုအတွင်းယူယုံ၊ဒေါ်ယုံအကြောင်းပင်ဖြစ်ပါသည်။ သူ့နာမည်ကဒေါ်ကျင်ယုံဖြစ်ပါသည် ။ တစ်မိသားစုလုံးကယုံကြည်၍အလွန်ချစ်ခင်ရကာ နာမည်ပင်မခေါ်ပဲအဖျားဆွတ်တလုံးတည်းသာ ဒေါ်ယုံဟုချစ်စနိုးခေါ်ဆိုကြပါသည် ။ ကျမတို့မိသားစုနှင့်လက်ရည်တစ်ပြင်တည်း နေထိုင်စားသောက်ကြခါ အမေကဒေါ်ယုံ၏ မိသားစုအားလုံးတို့ ၏ အရေးအရာကိစ္စအ၀၀တို့အားလုံးအားတာဝန် ယူထားပေးခဲ့ကြပါသည်။ အဖေတို့ပြည်သူပိုင်သိမ်းခံရပြီးနောက်ပိုင်း နှစ်အတော်ကြာသည်အထိ တာဝန်ယူပေးခဲ့သော်လည်း ကျမတို့ကြီးပြင်းလာသဖြင့် အဖေကဒေါ်ယုံအား ကိုယ်ပိုင်လုပ်စားနိုင်စေရန် အရင်းအနှီးတစ်ချို့ အားထုတ်ပေးကာလုပ်စား ခိုင်းခဲ့ပါသည် ။ တစ်ခါလည်းမဟုတ်၊နှစ်ခါလည်းမဟုတ်၊သုံးခါမျှဖြစ်လာရာတွင် အဖေကဒေါ်ယုံအားမိသားစုပမာဖြစ်ကြ၍ ဆုံးမပြောဆိုကာအဖေဆူပါသည်။ထိုစကားကိုကျမတို့အား လုံးကြားပါသည်……… အဖေပြောဆိုဆုံးမသည့်စကားမှာ….ဒေါ်ယုံအား၊ငါတို့ကမိသားစုတဖြေးဖြေးစားအိုးကကြီးလာပြီ ယ္ခင်ကလိုလေသေးမရှိထောက်ပံ့ခဲ့တာမှန်သော်လည်း ၊ အခုငါတို့ကရွှေတွေထုခွဲစားသောက်ကာနေထိုင်ရသည်ဖြစ်၍ အရင်လိုပေးဘို့ကားမလွယ်ကူတော့။ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးကာနေထိုင်စားသောက်နိုင်ရန်ဆုံးမပြောဆိုပါသည်။\nဒေါ်ယုံကပေးသမျှမလောက်၊ယောက်ကျားကဖဲရိုက် အရက်သောက် မလောက်သမျှငါတို့က ဘယ်မှာထုတ်ပေးနိုင်ပါတော့မလဲ၊သူများနှာခေါင်းပေါက်နဲ့ တသက်လုံးအသက်ရှူဘို့စဉ်းစားရင် ကိုယ်ကျိုးနဲရတတ်တယ်ပြောဆိုပြပြီး ဒီတခါနောက်ဆုံးအနေနဲ့အရင်းအနှီးထပ်ထုတ်ပေးလိုက်မယ်။ နောက်ကိုလာမတောင်းပါနဲ့တော့ဟုအဖေက ဆုံးမကာပြောလွတ်လိုက်ပါသည်။ ထိုကတည်းကဒေါ်ယုံပေါ်မလာတော့၊ကျမတို့က စိတ်မကောင်းဖြစ်ကြသောအခါ အဖေက သူ့ယောက်ကျားအတွက်ဘယ်လောက်တောင်းတောင်းလောက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဖဲသမား(လောင်းကစား)ဖြစ်၍ငါကအားမပေးနိုင် ၊ အဆိပ်ပင်ရေလောင်းတာနဲ့အတူတူပဲ….. စိတ်ဆိုးသွားလည်းကောင်းတယ်၊သူယောက်ကျားနဲ့ပြတ်ရင် ငါတသက်လုံးကျွေးထားမယ်ဟုအဖေကဆိုပါသည်။ ထိုအခါအမေက..အိုမဖြစ်နိုင်တာဘိန်းစားအရက်သမား၊ ကြားဘူးတာကမယားပိုချစ်သတဲ့၊သူ့ယောက်ကျားကိုအလွန်ချစ်သည်၊ဖြစ်နိုင်တာပဲပြောစမ်းပါဟု…… အဖေ့အားပြောပါတော့သည်။\n(၂)နှစ်ခန့်ကြာမြင့်သောအခါ…..၊ဒေါ်ယုံကကျမတို့မိသားစုအားသူ့ယောက်ကျား၏ အကြံပေးချက်အရဟုထင်မိပါသည်။မြေခွေးပမာ အလွန်ယုတ်မာကောက်ကျစ်သည့် အကြံအစည်အားပြုမူကြံစည်ခဲ့ပါသည် ။ ပြောပြရလျှင်ကား တစ်ရက်တွင်အဖေမရှိခိုက် ဒေါ်ယုံအိမ်ရောက်လာကာ၊ အမေ့အား အမေပြည်သူပိုင်အသိမ်းမခံရခင်က ပြုလုပ်ထားပေးသောရွှေဘီး(၇)ကျပ်ခွဲသားခန့််အား ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး သားလူပျိုဖြစ်လာ၍ ပုံနှိပ်စက်ထောင်ပေးချင်သည်ဟုပြောဆိုကာ အရင်းအနှီးအား အတိုးမဲ့ထုတ်ချေးဌားထားပေးပါရန် အသနားခံတောင်းဆိုလာခဲ့ပါသည် ။အမေကအဖေ့အား သနားအောင်ထပ်မံပြောဆိုပေးခဲ့၍ အဖေကသဘောတူကာ ထုတ်ချေးပေးခဲ့ပါသည်။ ဒေါ်ယုံကဘယ်လောက်မှမကြာပါပေ။ အမေ့အားမျက်နှာကြီးပိုင်းမင်္ဂလာဆောင်သွားချင်သည် ရွှေဘီးအားခဏဌားပေးပါရန် ဟုပြောဆိုကာ အဖေမရှိသည့်အချိန်၌ပင် အမေ့အားသနားအောင်ပြောဆိုပြီး လာပြန်တောင်းယူသွားခဲ့ပါသည်။ အမေကယုံကြည်ကာပေးလိုက်ပါသည် ။ ဒေါ်ယုံကားရွှေဘီးအား ပုံစံတူပြုလုပ်ကာ ရွှေအစားကြီးဖြင့်အစားထိုးကာ ရွှေရည်စိမ်ပြုလုပ်ပြီး ရက်သတ္တပတ်ကြာမြင့်သောအခါ အမေ့အားလာပြန်ပေးပြီး လမ်းတ၀က်အရောက်တွင်ပြန်လှည့်လာခါ အမေ့အားရွှေရည်စိမ်နှင့််အစားထိုးကာပြန်ပေးသည်ဟု စွပ်စွဲပြောဆိုကာပိုက်ဆံအားပြန်ပေးရန် တောင်းဆိုပါသည်၊အမေကအံ့အားသင့်ကာ ချေမကိုင်မိလက်မကိုင်မိ ဘာပြောရမှန်းအောင်ပင် မသိဖြစ်သွားကာ ကြက်သေသေလျှက်က၊ရုတ်တရက်အသိပြန်ဝင်လာကာ အမေကဒေါ်ယုံအား…. နင်ဒီလိုမလုပ်သင့်ပါ ၊ မရှိ၍တောင်းစားတာငါလက်ခံပါသည် ။ အခုနင့်ယောက်ကျားဖဲသမားအကြံနဲ့ငါတို့ကိုမ ကောင်းလာကြံရသလားဟု အမေကဒေါ်ယုံအားပြောပါတော့သည် ။ ဒေါ်ယုံကအမေတို့၏သိက္ခာသမာဓိအား ခုတုံးလုပ်ကာရုံး၊ဂါတ်တိုင်မည်ဟု လိမ်လည်ခြိမ်းခြောက်ကာ မရမကပြောဆိုပြီး လိုချင်သည့်ပိုက်ဆံအားတောင်းယူခဲ့ပါသည်။ အမေကအော်…ငါတို့ကလူယုံသတ်လို့မသေ၊ ဒေါ်ယုံသတ်မှသေတော့သည်ဟုပြောဆိုခဲ့ပါသည်။ အရှက်သိက္ခာမဲ့သူနှင့်တော့ငါတို့ဖက်ပြိုင်ကာဖြစ်ရတာမတန်ပါ..။ဒီမျှလောက်နှင့်သေခန်းပြတ်နိုင်မှတော့ကိစ္စမရှိတော့ ဟုဆိုကာ၊တောင်းသောငွေအားပေးကာ ဒေါ်ယုံနှင့်ကသေခန်းပြတ်ခဲ့ကြပါတော့သတည်း ။\nအဖေကအမေ့အားသင်ခန်းစာယူတတ်ရန်ပြောသည်မှာ…… ကျွန်ယုံတော့တဖက်ကန်း၊သားသ္မီးယုံကစုံလုံးကန်းဟုဆိုကာ သတိထပ်မံပေးပါသည်။ထိုအခါအမေကဒါကြောင့်လည်းအုန်းတွေချထားခဲ့တာပေါ့ဟု ပြောကာ သားသ္မီးအားကိုးယုံစား မရတာသိပါသည်၊ကျွန်လည်းမယုံရ၊သားသ္မီးလည်းမယုံရ၊အုန်းကတော့ယုံရပါသည်ပြောဆိုကာ…….အဖေအမေတို့၏လက်သုံးစကားဖြစ်ခဲ့ရပေတော့သတည်း။\nကျမတို့ မိသားစုထဲမှာလည်း ကြုံဖူးပါတယ် အန်တီအေးရယ် ။ တော်တော်လေး အထိနာခဲ့လို့ အခုဆို ဘာလုပ်လုပ် နှုတ်တရာ စာတလုံးဆိုပြီး ရှေ့နေရှေ့ရပ်နဲ့ပဲ စနစ်တကျလုပ်ပါတော့တယ်။ အတွေ့အကြုံများက သင်ပေးခဲ့လို့ပါ။\nငွေကြေး နဲ့ ပါတ်သက်လာရင် လူတွေကို မယုံရဘူး လို့ အရင်ရှေးလူ တွေ ပြောတဲ့ စကားကို လက်မခံချင်ပေမဲ့ တစ်ခါတစ်ခါ ဝမ်းနည်းစွာဘဲ လက်ခံရပါတယ်။\nသနားတတ်၊ အားနာတတ် တဲ့ အပေါ် အခွင့်ကောင်းယူသွားတတ်ကြတာပါ။\nဒီတော့ အမြဲတမ်း ကိုယ့်စည်း၊ သူ့စည်းထားပြီး နေတာက ပိုကောင်းပါတယ်။\nအနောက်တိုင်းမှာတော့ လူတွေဟာ အားမနာတတ်ဘူး လို့ ဆိုရမယ်။\nအမှန်တော့ ကိုယ့်စည်းလဲ မကျော် နဲ့ သူ့စည်းလဲ ကိုယ်မကျော်ဘူးပေါ့။\nတကယ်တော့ အဲဒါက နေ လို့တကယ်ကောင်းတာဘဲ။\nအတွေ့အကြုံ ဟောင်း တွေဆိုတာ ယူတတ်ရင် သင်ခန်းစာတွေ ပါဘဲ။\nPooch ပြောတာမှန်တယ်။ လူကိုယုံတာ၊ မယုံတာ အပထား၊ စံနစ်ထား လုပ်ရမှာ အမှန်ပါဘဲ။\nအတွေ့အကြုံလေးတွေ မျှလို့ ကျေးဇူးနော် အစ်မအေး။\nမအေးတို့ အတွေ့အကြုံတွေက သင်ခန်းစာအများကြီးရစေလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။\nကျမကတော့ ကိုယ့်ဆီလာချေးငှားရင် ကိုယ်အဆုံးရှုံးခံနိုင်မလား အရင်ဆုံးစဉ်းစားလိုက်တယ်။\nအဆုံးရှုံးခံနိုင်တဲ့ ပမာဏလောက်ဆိုရင်တော့ ပေးလိုက်တယ်။\nမဟုတ်ရင်တော့ တခါတည်းပဲ အမုန်းခံလိုက်တော့တယ်။\nအဲဒိခေတ်က လိမ်လည်မှုပိုများတယ်လို့ထင်တယ်။ ကျွန်တော့်အဖွားဆို ကျွန်တော်ငယ်ငယ်ကလေးထဲက အဲဒိအကြောင်းမျိုး သူခဏခဏပြောတယ်။ လက်တွေ့လည်းမြင်ခဲ့ဘူးတယ်လေ။ အဖွားက ရင်းနှီးတဲ့သူဆို အပေါင်နည်းနည်းခံတယ်။ တနေ့ အဖွားနဲ့ညီမလို့နေတဲ့ အဖွား(အပျိုကြီး)တစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ အဲဒိအဖွားက တော်တော်ရိုးသားတာဗျ။ သူ့ဆီမှာ ဘယ်ပစ္စည်းဘယ်လောက်သားရှိတယ်ဆိုတာအစ အဖွားကအကုန်သိတယ်။ အဖွားဆီကပစ္စည်းတွေလည်း သူအကုန်သိတယ်။ အဲလောက်ရင်းနှီးတာ။ အဲဒိနေ့က အဖွား(အပျိုကြီး)က လက်ကောက်တစ်ကွင်းလာပေါင်တယ်။ မမလေးရေ ညီမတူမ အရင်းအနှီး လိုတယ်ဆိုလို့ ဒီလက်ကောက်လေး ခဏထားချင်တယ်ဆိုပြီး လက်ကောက်တစ်ကွင်းပေးတယ်။ အဲဒီခေတ်က လက်ကောက်ကို အ၀တ်ကလေးပတ်ထားတတ်တယ်ဗျ။ ကျွန်တော်အဖွားလည်း အဲဒီနည်းနဲ့ ပစ္စည်းသိမ်းတတ်တယ်။ ခါတိုင်းဆိုအဖွားက သူ့ပစ္စည်းဆို ဘယ်တော့မှဖြေမကြည့်ဘူး။ အဲဒီနေ့က ကျွန်တော် အမေက မရီ…ကျွန်မအဲဒိလက်ကောက်လေးကြည့်ချင်တယ်ဆိုတော့ အဲဒိအဖွားအပျိုကြီးက ကြည့်လေ ညီမလေးဆိုတော့ ကျွန်တော့အမေဖွင့်လည်းကြည့်တော့ ကြေးကွင်းကြီးဖြစ်နေတယ်။ အဖွားအပျိုကြီး ထိုင်ငိုတော့ဒါပဲ။ ငါ့လက်ကောက်ကို ကောင်မ(သူ့တူမ)လုပ်သွားရက်တယ်။ ထပ်ပြီးလည်း ငါ့ကိုအရှက်ခွဲတယ်ဆို ပြီး ငိုတော့တယ်။ တကယ်တော့ အဖွားအပျိုကြီးကတော်တော်ရိုးသားတယ်။ သူ့တူမလုပ်လိုက်တာ။ အဲဒါတော့ အဖွားလည်းယုံတယ်။ ကျွန်တော်တို့လည်းယုံတယ်။ အဲဒိအဖွားအပျိုကြီးက အခုဆို (၉၀)လောက်ရှိမယ်။ အခုထိကျန်းကျန်းမာမာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ကို အခုထိမြေးတွေလိုချစ်တယ်။\nစိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းပါ၏။ အတိတ်ဘဝမှာသူများဆီက ယူထားခဲ့လို့ ပြန်ပေးရတယ် မှတ်တာ စိတ်အသက်အသာဆုံး ဖြစ်ပါမည်။ aye.kk ရေးသလို ခဏခဏ အခိုး၊ အလိမ်၊ အတိုက် ခံရတယ်ဆိုရင် အဲသည်လို ဖြစ်ဖို့များတယ်။ ရှောင်မရတဲ့ သဘောပေါ့…။ သိထားတော့ စိတ်ထားတတ်ပါသည်။\nငွေနဲ့ ပတ်သတ်ရင် တော်တော်ကြောက်ဖို့ ကောင်းတဲ့လူတွေပါလားဗျာ\nအူးကြောင်ကြီးပြောသလို အတိတ်က ကံကြောင့်လဲ ခုလို အလိမ်ခံရနိုင်တယ်လို့ စိတ်ဖြေရမှာပဲ\nအဓိကကတော့ သနားတတ်တာ..အားနာတတ်တာ..မစေ့စပ် မသေမချာ လုပ်မိတာလဲ ပါမယ်ထင်ပါတယ်..\nထီပေါက်ရင် ငွေတွေဘယ်မှာ ဖွက်ထားရပါ့\nဟုတ်တော့ ဟုတ်ပါတယ် အစ်မအေးရေ ။ ဒါပေမယ့် တချို့နေရာတွေမှာ လူမှုရေးအရ စည်းမျဥ်းတွေ ၊ စာချုပ်တွေနဲ့ လုပ်လို့မရတာတွေလည်းရှိတယ် ။ အဲ့ဒီလိုအခါမျိုးမှာတော့ ကံကိုကြိတ်ပြီး ဆုတောင်းတောင်းယုံကလွဲလို့ အားကိုးစရာမရှိဘူးလေ\nအမရဲ့ ခံစားချက်တွေကလူတွေနဲ့ ကင်းကွာသလိုဖြစ်လာတယ်..\nစိတ်တိုင်းကျရွေးခြယ်၍ ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြားလျှင်ငါးမတ်သားရှိသည့် အပြားပေါင်း\n(၃၆)ပြားအားပေးကာ ရွှေသွားတစ်ချောင်းလျှင် အလျှော့တွက်လက်ခအဖြစ်\nတစ်မတ်သားပေးကာ ၊ တစ်ချောင်းလျှင်(၁)ကျပ်သားနှုံးနှင့် အသားတင်ဖြင့်\nပြုလုပ်ခိုင်းခဲ့ကာ ရွှေသွားများအဖြစ်စိုက်ယူကာထားရှိခဲ့ပါသည်။ သွားစိုက်ဆရာ\n၀န်ကလည်း သူ့အတွက်ကျန်သည်ဖြစ်၍ သဘောတူကာ ပြုလုပ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်\nပါသည် ။ ၎င်းဆရာဝန်သည် ကြေးရေတက်လူချမ်းသာ လူကုံတန်အသိုင်းဝိုင်း\nကဖြစ်ကာမျိုးရိုးကောင်းမွန်ပြီး ပညာတတ်လည်းဖြစ်၍ အဖေကစိတ်ချယုံကြည်\nရသည်ဟုဆိုကာ အပ်နှံခဲ့ခြင်းဖြစ်ပါသည် ။\nအန်တီအေး ရဲ့ ဆိုလိုရင်းကိုသဘောပေါက်ရပါတယ်။လူတွေအကြောင်းကတော့\nတွေလဲရှိပါတယ်နော်။“မြင်းမှာ အုန်းခွံ၊ကျွန်မှာ ကုလား၊ဓါးမှာ မိုးကြိုး၊ယွန်းပုဆိုး”\nဟုတ်…. သွားလေသူ ဖခင်ရှိစဉ်က ပြောခဲ့ဖူးတဲ့စကားတစ်ခွန်းမှာ ငွေရေးကြေးရေး အပြောင်းအလဲမှာ သားအဖချင်းလည်းရှေ့တင်စစ်ဆေးပြီးမှလက်ခံတဲ့……………။


အိန္ဒိယ: | နည်းပညာထမ်းရွက် Grylls "လူ Vs ရိုင်း" တွင်ဟိန်ဒီနားလည်ကူညီပေးခဲ့တယ်, လေးမိုဒီကပြောပါတယ် အိန္ဒိယသတင်း - Tele RELAY တစ်ခု\nမူလစာမျက်နှာ » အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ | က Man Vs ရိုင်း ":" အိန္ဒိယနည်းပညာထမ်းရွက် Grylls အတွက်ဟိန်ဒီနားလည်ကူညီပေးခဲ့တယ် "pm တွင်မိုဒီကပြောပါတယ် အိန္ဒိယသတင်း\nအိန္ဒိယ: | နည်းပညာထမ်းရွက် Grylls "လူ Vs ရိုင်း" တွင်ဟိန်ဒီနားလည်ကူညီပေးခဲ့တယ်, လေးမိုဒီကပြောပါတယ် အိန္ဒိယသတင်း\nX အီးမေးလ်ပို့ရန်0 Reddit1 Stumbleupon0\nအိန္ဒိယ: ဘယ်လို ဝက်ဝံ Grylls သူကဝန်ကြီးချုပ်နှင့်ပြောဆိုသောထားပါတယ် Narendra Modi '' ၏အထူးဇာတ်လမ်းတွဲအတွက် က Man Vs တောရိုင်း '' နာမည်ကျော်စွန့်စားခြင်းနှင့် surviviste ၏ထိုအချိန်ကဟိန်ဒီနားမလညျပါသလဲ? - ဤများစွာသောလူပြပွဲကိုကြည့်ပြီးနောက်မေးခွန်းထုတ်သောမေးခွန်းဖြစ်ပါသည်။\nPM မိုဒီ မိမိအလစဉ်ရေဒီယို show ကို '' မန်း Ki Baat '၌တနင်္ဂနွေမှာ "လျှို့ဝှက်ချက်" ဖော်ပြခဲ့တယ်။ သူကနည်းပညာကိုကျယ်ပြန့်သည့်ဂျင်မ် Corbett အမျိုးသားဥယျာဉ်အတွင်းရှိလူနှစ်ဦးအကြားစကားပြောဆိုမှုအတွက်အသုံးပြုခဲ့သည်ဟုဆိုသည်။\nငါပြောသောအခါတိုင်း "ကချက်ချင်း English သို့ဘာသာပြန်ထားသောခဲ့သည်။ ဝက်ဝံ Grylls နားမှသေးငယ်တဲ့ကြိုးမဲ့စက်ကိရိယာရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒါနဲ့ဟိန်ဒီတွင်ပြောနေတာခံခဲ့ရသူအင်္ဂလိပ်လိုသည်ကြား ... ဆက်သွယ်ရေးအလွန်လွယ်ကူဖြစ်လာခဲ့သည်။ နည်းပညာ၏အံ့သြဖွယ်ရှုထောင့် "ဟုဝန်ကြီးချုပ်ကပြောသည်။\nသူကလူ Grylls ဟိန်ဒီနားလည်နိုင်ဘယ်လိုသူ့ကိုမေးကြောင်း, အချို့မဆိုင်းမတွနှင့်အတူကပြောသည်။\n"ဒီဇာတ်လမ်းတွဲသူနောက်ပိုင်းတွင်တပ်ဆင်ထားခဲ့သလဲ သူမဤဇာတ်လမ်းပိုင်းနှင့်မည်သို့များအတွက်ကျင်းပဘယ်လိုမကြာခဏပစ်ခတ်မှု? ဒါဟာအကြောင်းကိုအဘယ်သူမျှမလျှို့ဝှက်ချက်ရှိတယ် ... အကြီးသိချင်စိတ်နှငျ့အတူရှိ၏။ လူအတော်များများထို့နောက်ငါသည်ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကိုထုတ်ဖေါ်လိမ့်မယ်, စိတျထဲတှငျဤမေးခွန်းကိုရှိသည်။ တစ်လမ်းအတွက်ကြောင့်လျှို့ဝှက်မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တော့, နည်းပညာကျယ်ပြန့်ထမ်းရွက် Grylls နဲ့ငါ့စကားပြောဆိုမှုအတွက်အသုံးပြုခဲ့ပြီး, "ဝန်ကြီးချုပ်မိုဒီကပြောကြားခဲ့သည်။\nထုတ်လွှင့်အစီအစဉ်ကိုပွီးနောကျ, လူအတော်များများဟာဂျင်မ် Corbett အမျိုးသားဥယျာဉ်ဆွေးနွေးသူကပြောသည်။\n"သင်လည်းသဘောသဘာဝ, တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်နှင့်တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်မှဆက်စပ်က်ဘ်ဆိုက်များသို့သွားရောက်သင့်ပါတယ်။ ငါမတိုင်မီကလည်း, ငါအလေးပေးပြောကြားထားသကဲ့သို့, သင်သည်သင်၏အသက်တာ၏အရှေ့မြောက်ဘက်သို့သွားရောက်ရပါမယ် "ဟုသူကပြောသည်။\nထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရေးနှင့်သန့်ရှင်းမှု - သဘာဝတရားလမ်းလျှောက်ပြီးယာယီလှေထဲမှာအအေးမိမြစ်ပေါ်တွင်လမ်းလျှောက်သူနှလုံးနီးစပ်သူအကြောင်းတရားများမြှင့်တင်ရန် Grylls နှင့်အတူပူးပေါင်းအဖြစ်မိုဒီကိုထောက်ပံ့သောအရာတို့ကိုတချို့ရှိနေပါတယ်။\nအိန္ဒိယ: ကက်ရှမီးယားအတွက်လူနည်းစုရေးရာဝန်ကြီးဌာန၏အသင်းနှင့် 27 28 သြဂုတ်လဖွံ့ဖြိုးရေးစီမံကိန်းဖော်ထုတ်ရန်: Naqvi | အိန္ဒိယသတင်း\nအိန္ဒိယ: အိန္ဒိယနှင့်ဘာရိန်းအခြားနိုင်ငံများဆန့်ကျင်အကြမ်းဖက်ဝါဒ၏အသုံးပြုမှုကိုငြင်းပယ်ဖို့နိုင်ငံတကာအသိုင်းအဝုိင်းအပေါ်ကိုခေါ် | အိန္ဒိယသတင်း


သက်တန့်ချို: ဘာကြောင့် ဒေါသထွက်နေကြရတာလဲ ?\nတခါတုန်းက ပေါ့ မီးရထားကြီးတစ်စင်းဟာ ထွက်လုဆဲဆဲ နဲ့ အချက်ပေးသံတွေ နဲ့ဆူညံလို့ ဘူတာရုံကြီး ဟာလည်း သက်ဝင်လှုပ်ရှားလို့နေတယ် ။ အဲဒီအချိန်မှာ လူကြီးလူကောင်းဆန်ဆန် ၀တ်စားထားတဲ့ အဘိုးအို တစ်ဦးဟာ ရထားထွက်တော့မှာကြောင့် ခပ်သုတ်သုတ်လေး ရထားပေါ်တက်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ် ။ ဒါပေမယ့် သူ့နောက် ကနေ တစုံတဦးက လှမ်းဆွဲထားလိုက်တာကြောင့် သူနောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ပိုက်ဆံ အိတ်ကို ကိုင်ပြီး အကီင်္ျကိုလှမ်းဆွဲထားတဲ့ ခပ်စုတ်စုတ် ခပ်နွမ်းနွမ်းလူငယ်တစ်ယောက်ကိုတွေ့လိုက်ရတယ် ။\nဒါနဲ့ အဘိုးအိုက လူငယ်ကိုမေးလိုက်တယ် ။\n“ ဘာလို့အနောက်ကနေ အကျီင်္ကိုဆွဲတာလည်းကွဲ့ ဒါနဲ့လက်ထဲက ပိုက်ဆံအိတ် က ငါ့ဟာမဟုတ်လား မင်းက ခါးပိုက်နှိုက်လား ”\n“ မဟုတ်ရပါဘူး အဘိုးရယ် ကျွန်တော် အဘိုးပိုက် ဆံအိတ်ကျကျန်ခဲ့တာတွေ့လို့ လိုက်ပေးတာပါ အဘိုးက ရထားပေါ် တက်တော့မှာမို့ အင်္ကျီကိုလှမ်းဆွဲလိုက်တာပါ ”\nအဲဒီလို အဘိုးအိုနဲ့ လူငယ် နှစ်ယောက် စကားပြောနေတာကို ဘေးနားက လူအုပ်ကြီးက နားစွန်နားဖျား ကြား သွားပြီး လူအုပ်ထဲကတစ်ယောက်က လှမ်းပြောတယ် ။\n“ ဟေ့ ခါးပိုက်နှိုက်တဲ့ကွ ခါးပိုက်နှိုက်တဲ့ ချကွာ ၀ိုင်းဆော်ကွာ ကြာတယ် ချ ချ ”\nအဲဒီလိုနဲ့ လူအုပ်ကြီးကလည်း ဆူညံ့လာပြီး လူငယ်လေးကို ၀ိုင်းပြီး ရိုက်နှက်ကြဖို့ ဒေါသတကြီး ၀ိုင်းအုံလာ ကြလေ ရဲ့ ။ ဒါနဲ့ အဘိုးအိုက လူတွေကို ပြောလိုက်တယ် ။\n“ နေကြ ပါဦးကွယ် ဘာလို့ ခင်ဗျားတို့က ဒေါသထွက်နေကြတာလဲဟင် ”\n“ ဟာ အဘိုးရဲ့ သူက ခါးပိုက်နှိုက်လေ လူတွေကို လိုက်ဒုက္ခပေးလိမ့်မယ် ကြာပါတယ် ချကွာ ၀ိုင်းဆော်ကွာ အဘိုး လည်း ဒီလူ့ကို ကျွန်တော်တို့နဲ့အပ်ခဲ့ပါ ”\nအဲဒီလိုလည်းပြောရော ခပ်နွမ်းနွမ်းလူငယ်လေးက ကြောက်လန့်သွားပြီး\n“ အဘိုးရယ် ကျွန်တော် ခါးပိုက်နှိုက်မဟုတ်ပါဘူးဗျာ တကယ်ပါ အဘိုးကျွန်တော့်ကို မထားခဲ့ပါနဲ့နော် ”\nလို့ တောင်းပန်ပါတယ် ။ ဒီတော့အဘိုးအိုက လူငယ်ကို ဂရုဏာသက်စွာ ကြည့်ပြီး အောက် ပါအတိုင်းပြော လိုက်ပါတယ် ။\n“ ဒီမှာ ကလေးရဲ့ ဒီလူတွေကို မင်းသိလား ဒီလူတွေက တို့တိုင်းပြည်ထဲမှာနေတဲ့လူတွေပဲ သူတို့ မျက်နှာ ကိုကြည့်လိုက်စမ်း အရမ်းကို ဒေါသထွက်နေကြတယ်တွေ့လား ဒီလူအုပ်ကြီးက တကယ်တော့ မင်းကို ဒေါသ ထွက်နေကြတာမဟုတ်ပါဘူး ။ တချို့ မိန်းမနဲ့ အဆင်မပြေလို့ မြိုသိပ်ထားကြရတယ် တချို့က အထက် လူကြီးရဲ့ ဆူပူကြိမ်းမောင်းတာခံရလို့ မြိုသိပ်ထားကြရတယ် တချို့ကစီးပွားရေး အခြေအနေမကောင်းလို့ ကြိတ် မှိတ်နေ ကြရတယ် တချို့က တော့ သူတို့သားသမီးတွေက သူတို့စကား နားမထောင်လို့ တချို့ကတော့ အိမ်နီးနား ချင်းတွေ ချမ်းသာနေတာကို မနာလိုဖြစ်နေကြလို့ တချို့ ကတော့ ဘောလုံးပွဲလောင်းတာ ရှုံးသွားလို့ ဒီလိုနဲ့ သူတို့ဟာ ကြိတ်မှိတ်မြိုသိပ်တာတွေများနေကြတယ် အဲဒီမြိုသိပ်တာတွေ ကိုမင်းအပေါ် မှာ လောင်း သွန် ချပြီး ဒေါသတွေပေါက်ကွဲနေကြတာပဲ ငါ သာမင်းကို မကာကွယ်ပေးဘူးဆိုရင်တော့ သူတို့ဟာ မင်းရဲ့ ဦးခေါင်း ခွံကို ရိုက်ခွဲမှာ အမှန်ပါပဲ ”\nကဲ ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာလေးမှာ တချက်လောက်တွေးကြည့်ကြရအောင် ။ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းပါတယ်ဆိုတဲ့ ဘ၀ဆိုတဲ့ အရာကို ကျွန်တော်တို့တွေဖြတ်သန်းပြီး မြိုသိပ်တာတွေများနေကြတယ် ။ ကျွန်တော်တို့ ဟာ အမြဲပဲ ကိုယ်အဆင်မပြေတာတွေကို တပါးသူအပေါ် သွန်ချပစ်ဖို့ လောင်းချပစ်ဖို့ ပေါက်ကွဲ ပစ်ကြဖို့ ၀န် မလေး တတ်ကြဘူး ။ ကျွန်တော်တို့ စိတ်နှလုံးသားတွေဟာ တကယ်ပဲ သန့်စင်ကြပါရဲ့လား ။ မပြူမူအပ်တဲ့ အရာတွေ ဟာ စဉ်းစား ဥာဏ်နဲ့ တွေးခေါ်နိုင်စွမ်းတွေကသာ ကုစားပေးနိုင်ကြပါလိမ့်မယ် ။ ယခုကစလို့ ကျွန်တော်တိုရဲ့ အဆင်မပြေမှုတွေကို တခြားသူတွေအပေါ် ပုံချဖို့မကြိုးစားပဲ ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ် ကိုယ့်နည်း ကိုယ့်ဟန်နဲ့ကိုယ်ပဲ ဖြေရှင်းဖို့ ကြိုးစားကြပါစို့လား ။ တခုခုဆို အများသဘောအတိုင်းဆိုတဲ့အရိုးစွဲ အယူဝါဒကို စွန့်လွှတ်လို့ မှားသည်မှန်သည်ကို တိတိကျကျ ဝေဖန်ပိုင်းဖြတ်ရင်း စိတ်နှလုံးသားတွေ သန့်စင်စွာ နေကြပါစို့ ။\n(နားလည်သလို ဘာသာပြန်သည် လိုအပ်သလို ဖြည့်စွက်သည်)\nSource : http://www.inspireme.worldofwisdom.asia/2011/11/what-exactly-are-you-angry-about.html\nthanlwin January 7, 2012 at 1:32 PM\nAngelhlaing(May everybody be happy and healthy! January 8, 2012 at 12:14 AM\nကျေးဇူးပါ အကို.... ညီမလေးမှာလဲ အဲလိုအကျင့် ရှိခဲ့ဘူးတယ် အိမ်မှာ မိဘတွေနဲ့ နေခဲ့တုန်းကလေ..ခုတော့ ဒေါသဆိုတာကို မြိုသိပ်ခြင်းနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်နေတက်နေပါပြီ...\nအလင်းသစ် January 8, 2012 at 12:42 AM\nဘာပဲပြောပြော ကိုယ်တိုင်လည်း လူထဲက လူသားပဲမို့ တစ်ခါတလေတော့လည်း မလိုအပ်တဲ့ ဒေါသတွေ ပေါက်ထွက်လာဖူးသားဗျ..။။။\nမဆိုးပါဘူး ဆေးရုံက nurses တွေရဲ့လိုအပ်ချက်က အပြင်လူတွေလဲ အထောက်အကူပြုသား\nAnonymous January 8, 2012 at 9:28 PM\nAlin Kar Nya January 8, 2012 at 11:38 PM