Layma's World: September 2007\nမိုး ရွာ နေ သည် ...\nကနဦးအစက ... မိုးသည် ... တစ်ပေါက် နှစ်ပေါက် ...\nထို့ နောက် ... တဖျောက်ဖျောက် ...\nထို့ နောက် ... ရွာလိုက်သည်မှာ ... မစဲတော့ ...\nရေမှုန်ရေမွှား ... အစအနလေးများမှသည်...\nရေစက်ရေပေါက်ကြီးများ အဖြစ် အသွင်ကူးပြောင်း ...\nထီးလှလှလေးများ ... မိုးစက်ကြမ်းများကို အံမတုနိုင်တော့ ...\nမိုးစက်များ၌ ရေပါ၏ ...\nရေပါတော့ ရေကြီး၏ ...\nလမ်းပေါ်က ရေကန်ကြီးထဲတွင် ... ပျက်နေသောကားများ ...\nရုန်းထွက်ရန်ကြိုးစားနေသော ကားများ .....\nဟိုမှ ဒီသို့မျောပါနေသော ... ရာဘာဖိနပ် ၊ သားရေဖိနပ် ၊ ဒေါက်ဖိနပ်များ ...\nဆော့ကစားနေသော ကလေးငယ်များ ...\nသူတို့ အားလုံး မိုးမိနေကြသည် ...\nဟိုဘက်နားက ကလေးတစ်အုပ် ... ကဗျာရွတ်နေကြသည် ...\nဟော ... ဟော ... နားထောင် ကြည့် လိုက် စမ်း...\n“ မိုး...မိုး....ဘာလို့ရွာ ...\nဖား ... အော်လို့...ရွာ ...။\nဖား ... ဖား ... ဘာလို့အော် ...\nမြွေ ... ကိုက်လို့ ... အော် ...။\nမြွေ ... မြွေ ... ဘာလို့ ကိုက် ...\nငါ့ ၀မ်းပူဆာ မနေသာလို့ ... ကိုက် ...။ ”\nPosted by Layma at 5:00 PM3comments Links to this post\nသူရဲကောင်းများ နှင့် တွေ့ ဆုံခြင်း ( ဇာတ်သိမ်း)...\n“... ကျွန်မ မရွေးချယ် တတ်တော့ဘူး ...၊ ရှင်တို့အားလုံး ပြန်ကြတာပဲ ကောင်းပါတယ်....”\n“...ညီမလေး မဆုံးဖြတ်တတ်ရင် အစ်ကို ဆုံးဖြတ်ပါမယ် ... ကောကျင့် ...၊ ယွင်ဖေးရန် ...၊ မင်းတို့လဲ သိုင်းလောကသားတွေပဲ ....၊ ရှည်ရှည်ဝေးဝေး ပြောစရာမလိုဘူး ...၊ ငါတို့ သိုင်းလောကမှာ ... ပြသာနာ တစ်ခု ဖြစ်ရင် ဖြေရှင်းနေကြ အတိုင်း ... ”\nအစ်ကိုကျန်က ပြောရင်းဆိုရင်း ဓါးအိမ်ကဓါးကို ... ဆွဲထုတ်လိုက်တယ် ... ။ နေရောင်တွင် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသော ဓါးသွားကို ကြည့်ရင်း ... သူမ ... တားဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည် ... ။ သို့သော် ဖေးလေးက သူ့ ရဲ့ ပိုးသိုင်းကို ပြဖို့ ... အသင့်ဖြစ်နေသလို ၊ ကောကျင့်ကလည်း သူတတ်သမျှ သိုင်းပညာဖြင့် ... စတင် ယှဉ်ပြိုင် တော့သည် ... ။\nပြိုင်ပွဲမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြမ်းလာ၏ ... ။ ကျန်ကျောင်းက မြေပေါ်မှခွာ၍ အထက်မှ တိုက်ခိုက်သလို ... ယွင်ဖေးရန်ကလည်း... သူ၏ မြင့်မားထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကို လှပစွာ လှုပ်ရှားကစား၍ ယှဉ်ပြိုင် သည် ... ။ ကောကျင့်မှာလည်း အရှောင်အတိမ်း အသတ်အပုတ်များနှင့် အစွမ်းကုန် ယှဉ်ပြိုင်ထိုးသတ် နေ၏... ။\nပြိုင်ပွဲမှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာပြီး ... သုံးယောက်စလုံး ... ဒဏ်ရာကိုယ်စီ ရလာကြ၏ ... ။ သူမ ဘာလုပ် ရမည်နည်း ... ။ သူသေကိုယ်သေ အပြိုင်နွဲနေကြသော ထိုသုံးယောက်ကိုလည်း တား၍မရ ... မည်သူ့ ကိုမှ လဲ အဆုံးမခံနိုင် .....။ ကျွန်မသာ မရှိရင် သူတို့ ဒီလို တိုက်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး ... ။\n“ ပွင့် ... လာ.....ပြေးကြ....စို့ ....ကျွန်တော်က သူတို့လို ချတဲ့ သိုင်းတော့ မတတ်ဘူး ....၊ ပြေးတဲ့ သိုင်းတော့ တတ်တယ် ....”\nဟုဆိုကာ သူမ၏လက်ကို ... လူတစ်ယောက်က ဆွဲ၍ ပြေးလေသည် ... ။ သူမလည်း ဘာမှ စဉ်းစားမနေ ဘဲ သူ့ နောက်ကို လိုက်ခဲ့မိသည် ... ။ သူမ ဆက်မပြေး နိုင်တော့၍ ...ရပ်လိုက်မိသည် ... လက်ကို ရုန်း၍ ထိုသူကို သေချာကြည့်လိုက်သည် ... ။\n“ ဟောတော့် ... ကို မင်းမင်း....”\nသူက သူမ ဘယ်လိုငြင်းငြင်း ဇွဲမလျှော့တမ်း အသည်းအသန် လိုက်နေသည့် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားလေး ကိုမင်းမင်း ...။ ထိုသူက သူမကို ခပ်ပြုံးပြုံးကြည့်ပြီး ...\n“ ကျွန်တော့်ကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီပေါ့နော် ... ” ဟုပြောလေသည် ...။\nသူမ၏ စိတ်တိုစွာ အော်လိုက်သံက ဟိန်းထွက်လာသည်....။ သူမ သတိထားမိတာ ကတော့ ပတ်ဝန်းကျင် ပြောင်းလို့နေသည် ... ။ ဇာခြင်ထောင် ပန်းရောင်နှင့် စောင်အနီလေး .....။\n“ ဒါတွေ ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ ....” ဟုရေရွတ်၍ ထထိုင်မိသည် ...။ သူမသည်လှပသော အကျီင်္ဖြူလေးနှင့် မဟုတ်ဘဲ ည၀တ်အကျီင်္ မိုးပြာရောင်လေးနှင့် ဖြစ်သည် ... ။ သူမသည် လွင်ထီးခေါင်ပြင် တွင် ရောက်ရှိနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ နွေးထွေးသော ... သူမ၏ အိပ်ရာလေးထဲတွင် သာ... ရှိနေခဲ့ သည် ... ။\n“....ဟား....ဟား.....ဟား.....” သူမ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ အော်ရယ်လိုက်ပါသည် ... ။ သူငယ်ချင်းများနှင့် ပြောခဲ့သော တရုတ်ကားများကို စိတ်စွဲ၍ သူမ အိပ်မက် မက်ခဲ့သည် ... ။ ရယ်စရာကောင်းလေစွ ...။ တရုတ်မင်းသား သုံးယောက်စလုံးက ... သူမအား ၀ိုင်းကြိုက် ... နေလိုက်ကြ သေးသည် ... ။ သူမအား ... ကျောင်းတွင် အသည်းအသန် လိုက်နေသော ကိုမင်းမင်းပင် ပါလိုက်သေး၍ သူမ၏ အိပ်မက်လေးသည် ပို၍ ဟာသမြောက် သွားပေသည် ... ။\nသူမသည် ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များကို သပ်တင်ရင်း ... ကျေနပ်စွာပြုံးကာ တိုးတိုးလေး ... ရေရွတ်လိုက် ပါသည် ...။\n“ ....ဒီအိပ်မက်ကို မိသွယ်တို့ကို ပြန်ပြောရင် .... ငါ့ကို ....မနာလိုဖြစ်ကြမှာ....အတိအကျပဲ....” .....။ ။\nကျန်ကျောင်း ( ပြည်သူ့ တရားရှင် )\nကောကျင့် ( သိုင်းလောက ဒဏ္ဍာရီ )\nယွင်ဖေးရန် ( ပိုးမင်းသားရဲ့ သိုင်းဝိညဉ်)\nဇာတ်ကားနာမည်များ သေချာ မမှတ်မိတော့ပါ ...။ ဆယ်ကျော်သက်က ဇာတ်လိုက်များလို့နာမည်ပေးသင့် တယ် ထင်တယ်နော် ... ။ အဲဒီတုန်းကတော့ သိပ်ကြိုက်တာပဲ .... ခုတော့ ... “လီယောင်ဂျေး....ဒါရိုက်တာရင် ... ဂျွန်စော ... ထယ်စောက် ....so many....so many...” တို့နဲ့ အစားထိုးရေးရမယ် ထင်တယ် ... ။ အရီးပန်ရေ ... အကုန်လွှတ်လိုက်ရမှာလား ... ။\nPosted by Layma at 8:17 AM4comments Links to this post\nသူရဲကောင်းများ နှင့် တွေ့ ဆုံခြင်း ...(ပ)\nလေးမ ရဲ့ ... အပိုင်းအစ (၃) ထဲက ... နောက်ထပ် အတိုအစလေး တစ်ခုကို ... ဆွဲထုတ်လိုက်ပါတယ် ...။ ၂၁.၈.၉၇ ဆိုတဲ့ ရက်စွဲလေးနဲ့ ... out of date ဖြစ်နေတဲ့ post လေးကို ... blog မှာ ... အမှတ်တရ နေရာပေး လိုက်ပါ တယ်... ။\n“သူရဲကောင်းများ နှင့် တွေ့ ဆုံခြင်း ...”\nသူမသည် လွန်စွာလှပသော ၀တ်စုံဖြူကို ၀တ်ဆင်ထား၏ ... ။ ဆံပင်များကို ကျစ်ဆံမြီးသေးသေး လေးများ ကျစ်ထားပြီး ... အဖြူရောင် ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထား၏ ... ။ သို့သော် လှပလွန်းသော သူမနဲ့ မထိုက်တန် လောက်အောင်ပင် ... သူမရောက်ရှိနေသော နေရာက လွင်ထီးခေါင်ပြင် တစ်ခု ... ဖြစ်လို့ နေသည် ... ။\n“ မိုး... မိုး....မိုးပွင့်...” ဟု သူမအား ထစ်ငေါ့စွာ ခေါ်လိုက်သည့် အသံသည် သူမ နားယဉ်ပြီး ... အသံဖြစ်၏ ။ အသံရှင်မှာလည်း သူမ မျက်မှန်းတန်းမိသူ တစ်ယောက် ဖြစ်သည် ... ။ သို့သော် မည်သူမှန်းမသိ ... ။ “ငါ....” .... ထိုသူက နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ်စူ၍ ... စိတ်ကောက် သယောင်ပြုကာ ... ခပ်စောင်းစောင်း အနေအထားဖြင့် မကျေနပ်ဟန်ပြ၏ ... ။ သူ့ ကျော၌ လေးနှင့် မြှားကို လွယ်ထား၏ ... ။ အို... ဒီအသံ ... ဒီဟန် တွေကို သူမ စွဲလန်းခဲ့ရသည်ပဲ .... သူ့ ကို သူမ ကောင်းကောင်း သိတာပေါ့ ... ကောင်းကင်မှာ ပျံနေတဲ့ ငှက်ကို ... ထိအောင် ပစ်နိုင်တဲ့ မြှားဝိဇ္ဇာ တစ်ယောက်လေ ...။\n“ ကျင့်ကိုကို ... မဟုတ်လားဟင် ...”\nထိုသူသည် ကလေးတစ်ယောက်လို မြူးပျော်သွားပြီး ... “ မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ မေ့နေရတာလဲ ... ” ဟု အပြစ်တင်၏ ... ။ သူမကိုယ်တိုင်လဲ သူမ၏ မှတ်ဥာဏ်ကို ကျိန်ဆဲ လိုက်မိ သည် ... ။\n“ ကျင့်ကိုကို ... ဘာလာ လုပ်တာလဲ ...”\n“ မင်းကို လာခေါ်တာပေါ့ ... ”\n“ မိုးပွင့်ကို ....... ၊ ဘယ်ဖြစ်မလဲ ....၊ ရှင်က မွန်ဂိုဘုရင်ရဲ့ ရွှေဓါးသမက်ပဲ ... ”\n“ အာ...... ငါမှ မင်းသမီးကို မချစ်ဘဲ ... ”\n“ ဒါဆို ...ရှင်ဘယ်တရားမလဲ ...၊ သူ့ မှာတော့ ရှင့်ကို ချစ်လိုက်ရတာ ....ကျွန်မ မျက်မြင်ပဲ....”\n“ မိုးပွင့် ... မင်း...ငါ့ ကိုမုန်းသလား ...”\n“မမုန်းပါဘူး ... ရှင့်ကို ဘယ်တော့မှ မုန်းမှာမဟုတ်ဘူး .... ဒါပေမယ့် ...”\n“ မမုန်းရင် ဆက်မပြောနဲ့ ....၊ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ ...” ပြောပြောဆိုဆို သူမလက်ကို ဆွဲ၍ ခေါ်၏ ... ။\n“ဟိတ်ကောင် ... ကောကျင့် ... မင်းဘာလုပ်တာလဲ ... ငါအသက်ရှင်နေသရွေ့ ညီမလေးကို မင်းမပိုင်ရဘူး...”\nအသံနဲ့ အတူ လျင်မြန်စွာ ရောက်လာတဲ့ အနီရောင် ၀တ်စုံနဲ့ လူကို သူမ သေချာကြည့် လိုက်မိသည် ... ။ ဖြောင့်စင်းသော ဆံပင်ရှည်ရှည်များနှင့် ထိုသူက ... နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာကို တင်းတင်းစေ့၍ ... သူမတို့အား မျက်မှောင် ကျုံ့ ကာ ကြည့်နေသည် ... ။ တစ်ဖက်လူကို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော ... ရဲရင့်သော...သတ္တိရှိသော ... ထိုသူရဲကောင်းကို သူမ မမှတ်မိဘဲ ... နေပါ့မလား...။\n“ အစ်ကို ....”\nသူမသည် ပထမလူ၏ လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်ရန် ... ကြိုးစား လိုက်သည် ... ။ သို့သော် သူက မလွှတ်... တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထား၏ ... ။\n“ ကျန်ကျောင်း ... မင်း ... ၀င်မရှုပ်နဲ့ ... ”\n“ ကောင်းပြီလေ ... ညီမလေး...ဆုံးဖြတ်ပါ ... ”\nသူမ မည်သို့ ဆုံးဖြတ်ရမည်နည်း ... ။ မည်သူ့ ကို သူမရွေးချယ် ရမည်နည်း ... ။ တစ်ဖက်မှာကလည်း သူမ အဖြေကို စိုးရိမ်တကြီး နားစွင့်နေတဲ့ သနားစဖွယ် မင်းမှုထမ်း ကျန်ကျောင်း ...၊ တစ်ဖက်ကလည်း ... “.. မင်းက ငါနဲ့ အရင်ဆုံးတွေ့ ခဲ့တာပါ ...” ဆိုတဲ့ လူရိုးကလေး ကောကျင့် ... ။ သူမ မည်သူ့ ကိုရွေးထိုက်ပါ သနည်း ..။\n“ မမိုးရယ် ... မင်းရွေးချယ်မယ် ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်ကိုလည်း... စဉ်းစားသင့်ပါတယ် ... ၊ ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားရင်ထဲမှာ တစ်နေရာစာ ရခဲ့တာပဲ မဟုတ်လားဗျာ ...”\nဘုရားရေ ... ဖေးလေး ရောက်လာပြန်ပြီ ... ။ ဒီလိုဆိုတော့လဲ ... မသေမသပ် စည်းထားတဲ့ ဆံပင်တွေက ကပိုကရို ၀ဲကျနေတဲ့ အနှိမ်ခံ သိုင်းသမားလေးကို သူမ ဥပေက္ခာမပြုနိုင်ပါ ... ။ သူ့ ခမျာ ၀ူတန် တောင်ပေါ် မှာ ... အားလုံးရဲ့ အနိုင်ကျင့်မှုကို ခံခဲ့ရသည် ... ။ သိုင်းပညာကို သင်ချင်လွန်း၍ အများတကာ အိပ်မောကျ ချိန်မှ သင်ခဲ့ရသည် ... ။ မွေးကတည်းက အမေကိုလည်းမမြင်ဘူး ... အဖေကိုလည်း ခေါ်ခွင့်မရခဲ့သည့် သူ့ ဘ၀ကို သူမ အလွန် သနားမိသည် ... ။\nအစ်ကို ကျန် နှင့် ကောကျင့်ကြား ဆုံးဖြတ်ရခက်နေချိန်မှာ ကရုဏာသက်ဖွယ် ထိုလူငယ်လေးက ပါဝင် လာပြန်သည် ... ။ သူမ မဆုံးဖြတ်တတ်တော့ပါ ... ။ တကယ်တော့ သူမ ထို သုံးယောက်လုံးကို ... မပစ် နိုင်ပါ ...။\n“ ကျွန်မ မရွေးချယ်တတ်တော့ဘူး ...၊ ရှင်တို့အားလုံး ပြန်ကြတာပဲ ကောင်းပါတယ်....”\nလက်ညောင်းသွားပြီ... နောက်နေ့ မှ ဆက်တော့မည် .....။\nPosted by Layma at 6:00 PM2comments Links to this post\nလမ်းပေါ်က … ကချေသည်…\nမျက်ရည် … တွဲလဲ …။\nအချမ်းရယ် … ပို\nလမ်းမှာ … ငို\nထိုင်လှဲ ချင်တယ် …။\nအော် … ကျွန်မ\nအပူလုံး … ကြွ\nက ရ ပေ ဦး မယ် …။ ။\nPosted by Layma at 5:00 PM4comments Links to this post\nကျွန်တော် နှင့် စူးစမ်းခြင်း ...\nကျွန်တော်နေရတဲ့ နေရာလေးက ရှုပ်ပွနေတာပဲ ... ။ ဒါပေမယ့် နွေးထွေးလုံခြုံမှုရှိတယ် ... ။ ကျွန်တော်တို့ အမျိုးတွေထက် ကျွန်တော်တို့က ပိုပြီး သားသားနားနား ... နေရတယ် ... ။ အဖေ နဲ့ အမေ ကြိုးစားပမ်းစား ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်လေးထဲမှာ ... ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကို ၃ ယောက် ..မကြောင့်မကြ နေနိုင်ကြတယ် ... ။ အချိန်တန်ရင် အဖေ နဲ့ အမေ ကျွေးတာ စားရုံပဲ ... ။ ညရောက်ရင် အမေ့ရင်ခွင်ထဲမှာ အိပ်ရုံပဲ ... ။ တစ်ခုတော့ရှိတယ်ဗျာ ... ကျွန်တော်တို့ အိမ်လေးနားကို ကောင်မလေး တစ်ယောက် ... မကြာခဏ လာလာ ချောင်းနေတယ် ... ။ သူ့ မှာ ဘာအကြံ ရှိလဲလို့ တွေးပူနေရတယ် ... ။\nကျွန်တော် ... လောကကြီးအကြောင်း သိပ်သိချင်တာပဲ ... ။ အထူးသဖြင့် ... အဖေ နဲ့အမေ ဘယ်ကိုသွားပြီး ဘာတွေလုပ်နေကြလဲ ၊ ကျွန်တော်ရော ဘယ်လိုပုံစံမျိုး နဲ့ ... စွန့် စားနိုင်မလဲဆိုတာ သိပ်သိချင်တယ် ... ။ အစ်ကိုကြီး နဲ့ ညီလေးလဲ ကျွန်တော့်လိုပဲ ... သိချင်ကြတယ်ဗျ ...။ ဒါပေမယ့် သူတို့က ကြောက်တတ် တယ် ... ။ ကျွန်တော်ကတော့ မကြောက်ပါဘူး ... နောက်လဲ ဒီလောကကြီးထဲမှာ ကျင်လည်ရမှာပဲ ... ။ တစ်ခုပဲ ... ကျွန်တော် အရွယ်မရောက်သေးဘူး ... ။\nဒီနေ့ ... အဖေ နဲ့ အမေ အစောကြီးထွက်သွားတယ် ... ။ကျွန်တော် အိမ်အကာ ပေါ်ကို ... ကြိုးစားတက်လိုက် တယ် ... ။ အကာနှုတ်ခမ်းသားပေါ်ကနေ လောကကြီးကို အားပါးတရကြည့်လိုက်တယ် ... ။ ကျွန်တော့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပထမဆုံး မြင်ရတဲ့ နေ့ပဲ ... ရေတွေ ... ပိုက်လုံးကြီးတွေ ... အဖြူရောင် အခဲ ... အ၀ါရောင်အခဲ တွေ ... တွေ့ ရတယ်ဗျ ...။ နောက်ပြီးတော့ ... “အား.....အမေရေ....” ... ကျွန်တော် အရှိန်လွန်ပြီး ဟိုးအောက်ကို ပြုတ်ကျသွားတာဗျ ... ၊ လေထဲမှာဗျာ ... အေးခနဲပဲ ...။ ကျွန်တော် ရေတွေစိုနေတယ် ... ။ ကျွန်တော် အော်ပြီး အကူအညီတောင်းကြည့်တယ် ... ဘယ်သူမှရောက်မလာဘူး ...။ ခဏကြာတော့ အဖေပြန်လာတယ် ...။ ကျွန်တော့်ကို မမြင်ဘူးဗျာ ... အိမ်ထဲတန်းဝင်သွားတယ် ... ။ အစ်ကိုကြီး နဲ့ ညီလေးတော့ ကောင်းကောင်းစားနေရပြီပေါ့ ... ။ ကျွန်တော်ကတော့ ခေါင်းကိုမော့ပြီး ... အသားကုန် အော် နေရတယ် ... ။ မိန်းမကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ စူးစူးဝါးဝါး အော်သံကို ... ကြားလိုက် ရတယ် ...။ ကျွန်တော့်ကို ရုတ်တရက် တွေ့ လိုက်ရလို့ ... လန့်သွားတာလေ ... ။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ လူကြီးတစ်ယောက် ရောက်လာ တယ်... သိပ်ကြင်နာတဲ့ လူကြီးဗျ ... ။ ကျွန်တော့်ကို အိမ်ပြန်ပို့ ပေးတယ် ... ။\nအခုဆိုရင် ... ကျွန်တော် ... နွေးထွေးတဲ့ အမေ့အိမ်လေးထဲမှာ အေးအေးလူလူ ... ပြန်နေနေရပြီ ... ။\nကျွန်တော့် နာမည် လည်း ... မှတ်ထားကြပေါ့ ....။ နာမည်ဆိုပေမယ့်လဲ ... ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ်ပိုင်နာမည် ရယ်လို့သတ်သတ်မှတ်မှတ် မရှိပါဘူး ... ။ အားလုံးက ကျွန်တော်တို့အမျိုးအနွယ်ကို ... ကိုယ်စားပြုတဲ့ နာမည်တစ်ခုပဲ ပေးထားတယ် ...။ အဲဒီ နာမည်ဟာ ခင်ဗျားတို့နဲ့ ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်မှာပါ ...။ ကျွန်တော့် နာမည်က “စာကလေး” တဲ့ ... ။ ။\nနောက်ဆက်တွဲ ။ ။\nလေးမ စာအုပ်သေတ္တာရှင်းရင်း အပိုင်းအစ (၃) လို့ နာမည်တပ်ထားတဲ့ ငယ်ငယ်က မှတ်စုစာအုပ်လေးကို တွေ့ တယ် ...။ ငယ်ငယ်က အရူးထပြီး ရေးထားတဲ့ ( ခုလဲ အရူးထပြီး ရေးနေတုန်းပါပဲ ) စာအတိုအစလေးကို အမှတ်တရအဖြစ် ပြန်ကူးလိုက်တာပါ ...။ အဲဒီတုန်းက ဘယ်သူမှ မသိအောင် ဟိုနားဖွက် ဒီနားဖွက်နဲ့ ရေးခဲ့တဲ့ အတိုအစလေးတွေကို ခုတော့ သတ္တိကောင်းစွာနဲ့online မှာတင်ပါတယ် ...။ ဒီအတိုအစလေးရဲ့ အဆုံးက လေးမရဲ့ လက်မှတ်လေးအောက်မှာ ၉၅ လို့ တွေ့ ပါတယ် ...။ လေးမ ၁၅ နှစ်သမီးတုန်း က ရေးထား တာ ပေါ့ ...။ အဲဒီတုန်းက လေးမတို့ အိမ်..ရေချိုးခန်းထဲမှာ စာမလေးတစ်ကောင်အသိုက် ဆောက် ... စာကလေးတွေပေါက် ... အပျံသင်.. ပျံတတ်သွားတဲ့အထိ အိမ်မှာနေသွားကြတယ် ...။ စာပေါက်စလေးတွေက ခဏခဏပြုတ်ကျလို့အသိုက်ထဲပြန်တင်ပေးရတာလဲ ခဏခဏပဲ ...။ သူတို့ကို သွားချောင်းရတာလဲ အမော...။ နောက်တော့ သူတို့ မရှိတော့ဘူး ။ သူတို့ကို ...သတိရလို့ ...ဒီပို့ စ်လေးကို ရေးဖြစ်ခဲ့တာ ပါ ...။\nPosted by Layma at 6:12 PM 8 comments Links to this post\nLabels: Link to the past, Pieces\nလှိုင် (သို့ မဟုတ်) စာဆိုရှင် ...\nလှိုင်ဟာ အမှောင်ထဲက လာတာပါ ... မောင် ... လရောင် မရှိမှာ ... နေမထွက် မှာကို ...လှိုင် မကြောက်ပါ ဘူး ... ။ လှိုင်ဟာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ... မျက်ရည်နဲ့ကြီးပြင်းခဲ့ရ တာပါ ... မောင် ... ငိုရှိုက်ရမှာ လှိုင် မမောပါဘူး ...။ လှိုင် ဟာ ၁၂ နှစ်သမီးအရွယ် ... “မယ်မယ်” ကွပ်မျက်ခံရ ပြီးကတည်းက ... မျက်စိသူငယ် နားသူငယ်နဲ့ကျန်ရစ် ခဲ့ရသူမို့... အထီးကျန်မှုနဲ့အားငယ်မှုဆိုတာ ... လှိုင် ရုံထားတဲ့ ခြုံပုဝါ ပါပဲ ... ။ မောင် မချစ်အားလို့ပစ်ထားရင်လဲ ... အထီးကျန်မှုခြုံပုဝါမှာ အဆင်တန်ဆာပြုလို့ လှိုင် ... ရတုတွေရေးနေမှာပါ ... မောင်...။ မောင့် အပေါ် ငြိုငြင်လို့ ... မဟုတ်ရပါဘူး... ။ “မောင့်” အပေါ် ... ဇနီးမယားကို ပစ်ထားသူကြီး ရယ်လို့... နှောင်းလူတွေ အမြင်လွဲစေ တော့လို့လဲ ... ကြံစည်ချက် မထားမိပါဘူး ... ။ ခံစားချက်ကို ပြောမပြ ရက် တဲ့ ... ဇနီးမယားဘ၀မှာ ရတု ... ရကန် ... ပတ်ပျိုး တွေသာ ... လှိုင့်ရဲ့ စိတ်ဖြေရာ ပါ....။ “စိန်ခြူးကြာညောင်...” လို့ အစပျိုးပြီး ... စည်တော် ၃ ချက်ထိုး အထိ ... “မောင့်” ကို မျှော်ခဲ့မိတယ်လို့ ... ရေးခဲ့မိတာ အပြစ်လို့ မထင်ပါနဲ့ မောင်ရယ်...။\nလှိုင့်ရဲ့ “မယ်မယ်” အနောက်နန်းမတော် မမြလေးဟာ ... ခမည်းတော် အမျက်သင့်လို့ကွပ်မျက်ခံ ခဲ့ရတာမို့... ခင်ပွန်းကဇနီးကို သတ်မိန့် ပေးတာ ... လှိုင့်အတွက် မဆန်းလှပါဘူး ... ။ မောင်မျက်လို့သတ်မယ်ဆိုလဲ ... လှိုင်သေရဲပါတယ် ... မောင်... ။ မောင်က “သတ်စေ” လို့အမိန့် ပေးမှာကို ... လှိုင်ခံယူနိုင်ပေမယ့် မောင် ကိုယ်တိုင် ... လက်သုံးတော်ဓါးကို ကိုင်မြောက်လို့“တယ်... ငါးပိုင်း ပိုင်းလိုက်ရ...” လို့ ကြိမ်းမောင်းလိုက်တာ ကိုတော့ ... အသဲကို ဓါးနဲ့ မွန်းသလို ... ဖျတ်ဖျတ်လူးအောင် ကြေကွဲရပါတယ် မောင်... ။ လှိုင် အလွန်ဝမ်း နည်း ရပါတယ် မောင် ... ။ ဘာမဟုတ်တဲ့ ခေါင်းလိမ်းတဲ့ ဆီကို ... အကြောင်းပြုလို့“မောင့် သမီး” (လှိုင့်သမီး မဟုတ်) က ... ငိုယို တိုင်တန်းတာကို ... မောင်က အမျက်ပွားတဲ့ အတွက်လဲ ... ထိခိုက်ကြေကွဲ ရပါတယ် ...။ သုန်မှုန်နေတဲ့ “မောင့်” နဘေးမှာ ... ပွဲတော်စာ လိုက်နေရတာ ... နာကျင်ဝမ်းနည်း ရလွန်းလို့ ... ရပ်တည် နိုင်စွမ်း မရှိတော့လို့ ... ရိုသေစွာ ကန်တော့ပြီး ... အနားက ခွာခဲ့မိတာပါ ... ။ လှိုင် မှားသွားပါတယ် မောင် ရယ် ... ပွဲတော်တည် လို့မပြီးခင် ... အနားကခွာဖို့ ပြင် မိတာ ... လှိုင် မှားတာပါ...မောင်ရယ် ... လှိုင်မှား ပါတယ် ... ။ ဒါပေမယ့် ... လက်သုံးတော်ဓါးနဲ့ရွယ်ရလောက်အောင် ... လှိုင့်အပြစ်က ကြီးသလား မောင် ရယ် ... ။\nခေါင်းကနေခြေဖျားအထိ ... အစိမ်းရောင်တွေနဲ့တန်ဆာဆင်လို့ ... သားလေးကို လက်ဆွဲပြီး နန်းတော်ကိုဝင် လို့... မင်းတုန်းမင်း တရားကြီးရဲ့ ရှေ့တော်မှောက်မှာ ... “ ကနောင်မင်းသားကြီးနဲ့မပေါင်းနိုင်တော့ပါဘူး ဘုရား ... ” လို့ လျှောက်ခဲ့တဲ့ “လှိုင့်”ကို ... လှိုင့်ထက် ၁၃ နှစ်ကြီးတဲ့ “မောင်” က ... ကလေးဆန်လှချည့်ရဲ့လို့ရေရွတ်ရုံပဲ ... အသိအမှတ်ပြုခဲ့ရော့ သလား ...။ တစ်နှစ်လောက်ကြာမှ ... မောင်မောင်ဘ ... စပ်ပေးတဲ့ “လက်သုံးတော်ဓါးကိုမှ ယောင်မှားကာကိုင်.... သေစေလိုလို့မဟုတ်ပါဘဲ...” ဆိုတဲ့ ဘောလယ်တစ်ပုဒ်နဲ့လှိုင့်ကိုချော့လို့လှိုင်တို့ ... ပြန်ပေါင်း ဖြစ်ခဲ့တာ...။\n“မောင်” ဟာ လူရှုပ်လူလေ တစ်ယောက် မဟုတ်တာ ... လှိုင် သိပါတယ် ...။ နိုင်ငံ့အရေး အတွက်နဲ့အလွန် တာဝန်များတဲ့ သူတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်ဆိုတာကိုလဲ ... လှိုင် နားလည်ပါတယ် ... ။ တိုင်းပြည်က “မောင့်”ကို လိုအပ် တယ်ဆိုတာ ... သဘောပေါက်လို့လဲ ... မောင့်အချိန်တွေကို ... လှိုင် ... မတောင်းဆိုတော့ပါဘူး ...။ မောင့် ကို ပါရမီ ဖြည့်ရင်းနဲ့ပဲ ... လှိုင်ကဗျာတွေ ရေးနေခဲ့ ပါတယ်... ။\n“မောင်”ကလေ ... တိုင်းပြည်ကို သိပ်တိုးတက်စေချင်တာပဲ ... “အနောက်နိုင်ငံတွေနဲ့ရင်ဘောင်တန်း နိုင်ရ မယ်” တဲ့ ... “ဒို့ ပြည်မှာ လူတော်တွေ မွေးရမယ် ” တဲ့ ... “ပညာတော်သင်တွေလွှတ်ရမယ် ” တဲ့ ... ။ မောင် က အမျိုးကို သိပ်ချစ်တာပဲ ... ဒါပေမယ့် အမျိုးက မောင့်ကို မချစ်ဘူး .... မောင်....။ မောင့်ကို မုန်းကြတယ် ... တော်တဲ့သူကို မတော်တဲ့သူတွေက မုန်းတယ် ... အရည်အချင်းရှိသူကို အရည်အချင်းမဲ့သူတွေက ရန်ငြိုးဖွဲ့ကြတယ် ... ။ အဲဒီနေ့က ... “လွှတ်တော်ကိုမသွားပါနဲ့ ... ဆင်ပေါ်အတက်မှာ ခေါင်းရိပ်မမြင်လို့နိမိတ် မကောင်းလို့ မသွားပါနဲ့ ...” လို့ ... အတန်တန် တောင်းပန်နေတဲ့ကြားက ... ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်လွန်းတဲ့ “မောင်” က “လုပ်ကြံနိုင်တဲ့သူ မမွေးသေးဘူး ...” လို့ ရယ်မော ပြောဆိုပြီး ထွက်သွားလိုက်တာ ... လှိုင်တို့ သားအမိဆီ ... မောင် ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူး ... ။ အမျိုးကိုချစ်တဲ့ “မောင့်”ကို ... အမျိုးက သတ် လိုက်တာလေ ... ။ ရင်နာလိုက်တာ “မောင်”ရယ် ... “မောင့်” ကို သတ်လိုက်တာ ... မောင် တို့ပြောပြော နေတဲ့ မျက်နှာဖြူတွေ ... တပြည်သားတွေ မဟုတ်ဘူး .... မောင်ချစ်တဲ့ ... မောင် တိုးတက်စေချင်တဲ့ ...မောင် စေတနာ ထားတဲ့ ... မောင့်အမျိုး ... လှိုင့်အမျိုး ... တမြေတည်းနေ တရေတည်းသောက်တဲ့ သွေးချင်းတွေက လုပ်ကြံလိုက် ကြတာ....။ လှိုင် ဘယ်လို နားလည်ရမလဲ ... လှိုင် ဘယ်လိုဖြေရမလဲ ... လှိုင် ဘာများ တတ်နိုင် မလဲ ...။\nလှေလှော်ရင်းတက်ကျိုးရတဲ့ ... မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ အတူ ... လှိုင်ထိပ်ခေါင်တင်ရဲ့ ဘ၀ဟာ မှောင်မိုက်ခဲ့ ရပြန်ပါပြီ ... သားတော် ထန်းတပင် မင်းသားလေးဟာ သီပေါနန်းတက်တဲ့ အချိန်မှာ မင်းညီမင်းသားတွေကို ကွပ်မျက်တဲ့ အထဲ ... ပါသွားတယ် ဆိုတာကို ... လှိုင်တစ်ယောက်သိခွင့်ရခဲ့ရင်ဖြင့် .... ။ ။\nPosted by Layma at 6:00 AM 13 comments Links to this post\nအစ်မ ခွန်မြလှိုင် က ရေးဖို့Tag ထားတာ ကြာလှပြီ ... ။ အစ်မရေးစေချင်တဲ့ပုံစံက မွေးရပ်မြေ (သို့မဟုတ်) နေခဲ့ဖူးတဲ့နေရာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက်တွေကို... ဒေသလမ်းညွှန်အနေနဲ့ ... ရေးစေချင်တာ ...။ အစ်မရေ ... လေးမ သိသလောက် ... ရေးတတ်သလောက်လေး ... ရေးလိုက်တယ်နော် ...။\nရှေးရှေးတုန်းက မွေးရပ်မြေ ...\n“လေးမ” ရဲ့ ... ဇာတိချက်ကြွေ မွေးရပ်မြေကို ...တချိန်က “မဟာရန်ကုန်” ...၊ “ရန်ကုန်ရွှေမြို့ တော်ကြီး” ... ဟုခေါ်ပါတယ်...။ ၁၉၄၈ မြန်မာနိုင်ငံလွတ်လပ်ရေးရပြီးနောက်ပိုင်းမှာ ... မြန်မာနိုင်ငံ၏ မြို့ တော်ဟု... သတ်မှတ်ခံ ခဲ့ရသော မြို့ ဖြစ်ပါတယ်...။ ရန်ကုန်မြို့ ဟာ ... မြန်မာနိူင်ငံတောင်ပိုင်း...၊ မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသမှာ တည်ရှိတဲ့အတွက် ... အထက်ပိုင်းမှာရှိတဲ့ မြို့ များထက် ရာသီဥတု မျှတ ပါတယ်...။ တတိယမြန်မာနိုင်ငံကို တည်ထောင်တဲ့ ... ဦးအောင်ဇေယျက “ရန်အပေါင်း ကုန်စင်ပြီ” ဆိုတဲ့ အတိတ်နမိတ်နဲ့... “ဒဂုံ” ကို “ရန်ကုန်” လို့ အမည်ပြောင်းခဲ့ပါသတဲ့....။ “လေးမ” က ... “ငွေကုန်” လို့ ... အမည်ထပ် ပြောင်းပေးလိုက်ချင်တယ်... ။ ရန်ကုန်မြို့ ကို ... အလောင်းဘုရားလက်ထက်ကစပြီး ... အောက်မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးအချက်အချာ ဗဟို ဌာန အဖြစ် ... သတ်မှတ်ခဲ့ကြတယ်...တဲ့....။ ၁၈၈၅ မှာ မြန်မာနိုင်ငံကို ... ဗြိတိသျှတို့ သိမ်းပိုက်ပြီးတော့ လည်း ...ဒီလိုပဲဆက် သတ်မှတ်ခဲ့ကြတယ် ...။ ရန်ကုန်မြို့ ရဲ့ အတိတ်မှာ ကိုလိုနီစနစ်ရဲ့ ဆိုးမွေတွေ ...၊ ဂျပန် ခေတ်ရဲ့ နာကျည်းဖွယ်ရာတွေ ထင်ဟပ်နေသလို ... လွတ်လပ်ရေးရ အောင် ကြိုးပမ်းပေးခဲ့တဲ့ ... အာဇာနည် တွေရဲ့ အရိပ်တွေကလည်း ... မမေ့နိုင်အောင် လွှမ်းခြုံထားပါတယ်...။ “....ငါတို့ စစ်မြေပြင်ကို ထွက်ရမယ်... ဆင်းရဲမယ်... ငတ်မယ်... အခက်အခဲတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမယ်....” ဆိုတဲ့ ... ဗိုလ်ချုပ်ရဲ့ အမှာစကားကို ... ဖေဖေက “တော်လှန်ရေးပန်းခြံ” ရှေ့မှာ ... “လေးမ”ကို ... ရွတ်ဆိုပြ ခဲ့တယ် ... ။ ရွှေတိဂုံဘုရားခြေရင်းက “အာဇာနည်ဗိမာန်” ကိုညွှန်ပြပြီး ... အာဇာနည်တွေ လုပ်ကြံခံခဲ့ရတဲ့ ...သွေးစွန်းခဲ့သော ၁၉ ဇူလိုင် အကြောင်း ... ပြောပြခဲ့တယ်...။ ၁၉၀၁ ဒီဇင်ဘာမှာ ဆောက်လုပ်ခဲ့တဲ့ ... တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ် ကြီးထဲမှာ ... တိရစ္ဆာန်လေးတွေကို ... ချစ်တတ်အောင် သင်ယူခဲ့ရတယ် ... ။ “လေးမ” ငယ်ငယ်ကတော့ အကောင်တွေ အစုံပဲ... အများကြီးပဲ ... ။ မှတ်မှတ်ရရ... လူဝံကြီးက ငုံထားတဲ့ရေတွေနဲ့လှမ်းထွေးလို့... လန့် ဖျား ဖျားသွား သေးတယ်...။ ငါးပြတိုက် မှာလဲ ... ငါးလေးတွေ ... လိပ်လေးတွေနဲ့စကားပြောခဲ့ဖူးတယ်...။ ရွှေတိဂုံဘုရားနဲ့ပြည်သူလွှတ်တော် ကြားမှာ ...ရှိနေတဲ့... ကျယ်ပြန့် တဲ့ ... ပြည့်သူ့ ရင်ပြင်ကြီး အတွက် စီမံကိန်းဆွဲခဲ့တဲ့ သူတွေကို ... ကျေးဇူးတင်စရာ ကောင်းတယ်... ။ အမြင်ပိတ်ဆို့ မှု မရှိတော့ဘူး ...။ ရင်ပြင်သာ မရှိ ခဲ့ရင် ...အဆောက်အဦ အမြင့်ကြီး တွေ ... ရောက်လာပြီး ... အမြင် ရသကို ... ဖျက်ဆီးဦးတော့မှာ....။ ဗိုလ်ချုပ် အောင်ဆန်း ဈေးကြီး ကတော့ ... shopping mall တွေ ... ဘယ်လောက်များများ ... ပန်းပန်လျက်ပါတဲ့ ...။ ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်တွေကလည်း မြန်မာပြည်ရောက်ရင် ... ဗိုလ်ချုပ်ဈေးကိုတော့ ... ရောက်အောင်ဝင်ကြ တယ် ... ။ စက်လှေကားတွေ ... ဓါတ်လှေကားတွေ ... တပ်ဆင် ထားတဲ့ ... သူတို့ဆီက ... အဆင့်မြင့် ကုန်တိုက်ကြီးတွေနဲ့ မတူဘဲ ... မြေပြင်ညီမှာ ရုံတွေခွဲပြီး ဆောက်လုပ် ထားတဲ့ ... ဗိုလ်ချုပ်ဈေးထဲမှာ ... လှည့်ပတ် ဈေးဝယ်ရတာ ... အရသာ အသစ် ... ဖြစ်တယ် ထင်ပါရဲ့ ...။ ရန်ကုန်မှာ ...တန်ခိုးကြီးစေတီပုထိုး တွေကတော့ အများကြီးပဲ ... ။ “လေးမ” ... မြန်မာပြည်က မခွာနိုင်ရတဲ့ အကြောင်းတွေ ထဲမှာ ... “ရွှေတိဂုံ” ဘုရားကို ... ရင်ပြင်တော်ပေါ်က ထိုင်ပြီးဖူးရတဲ့ ပီတိကို ... အဆုံးရှုံးမခံနိုင် တာလည်း ... တစ်ခုအပါအ၀င် ပါပဲ ... ။ ရန်ကုန်မြို့ မှာ လေ့လာစရာ ... လည်ပတ်စရာတွေ ...အများကြီးကျန်သေးပေမယ့် ... “လေးမ” ... ဒီလောက်ပဲ ရေးပါရစေ ...။\nဇာတိမြို့ ကလေးနဲ့ ပတ်သက်လို့ ... မှတ်သားထားတာလေးတွေကတော့...\n၁၉၀၁ ဒီဇင်ဘာတွင် ရန်ကုန်တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ် စဆောက် ... ရန်ကုန်မြို့ ကမ်းနားလမ်းရှိ Strand Hotel ဖွင့် ...၊၁၉၀၃ တွင် ရွှေတိဂုံ ဘုရားပေါ် ကျားတက် ...၊၁၉၀၅ ဒီဇင်ဘာ တွင် Rangoon ( Yangon) Electric Tramway and Supply Co. အိမ်မီးထွန်းရန်နှင့် ဓါတ်ရထားအတွက် လျှပ်စစ်ဓါတ်အား စပေး ...၊ ရန်ကုန်သို့မော်တော်ကားများ စတင်ရောက်ရှိ်...၊ ရန်ကုန် တရားလွှတ်တော်ရုံးချုပ် စဆောက် ... ၊ ၁၉၀၇ ဒီဇင်ဘာ ၁၉ တွင် ရန်ကုန်မြို့ လမ်းများ၌ ရေနံဆီမီးတိုင်များအစား လျှပ်စစ်မီးများစထွန်း... ဒီလမှာပဲ ရန်ကုန်မြို့မြေအောက် တယ်လီဖုန်းကြိုးများစတင်တပ်ဆင်...၊\nဖော်ပြပါအချက်အလက်များကို ရွက်နုဝေမဂ္ဂဇင်းတွင် ဦးမြဟန်ရေးသားသော “မြန်မာပြည်ဒိုင်ယာရီ” မှကူးယူထားပါသည် ....။\n၂၀၀ရ ခုနှစ် ... မွေးရပ်မြေ ...\nနောင်နှစ်ပေါင်း ( ??? ) ကြာလေသောအခါ ...မွေးရပ်မြေ ...\nPosted by Layma at 11:23 PM 13 comments Links to this post\nWooden Architecture Forum- Japan-Myanmar\n29 September 2007 ( Saturday)\nMyanmar Engineering Society (MES) building , Hlaing Campus , Yangon .\nWooden Architecture in Myanmar ( Sun Oo - Senior Registered Architect , AMA)\nConservation of Timber Buildings in Myanmar ( Khin Maung Maung - CEC , MES)\nComparative Structural Analysis of Traditional & Modern Timber Roofs ( Saw Htwe Zaw - Structure Engineer , MES )\nRole of Timber in Recent Building Projects ( Chaw Kalayar - Architect , AMA )\nOrganized by Myanmar Engineering Society (MES) & Association of Myanmar Architects ( AMA )\nCPD points will be given to the participating registered architects.\nPosted by Layma at 3:54 PM0comments Links to this post\nပျောက်နေတဲ့ ... ပေါက်ပေါက်ဆုပ် ကလေးက ... ဒီလို လေး Tag ထားကြောင်း ..လာအော်သွားတော့ ဆောင်းကို ခြေရာခံလိုက်မိတယ်...။ နှင်းပွင့်လေးတွေမရှိလို့... နေခြည်တန်းလေးတွေနောက်ကို ... နောက်ယောင် ခံလိုက် တော့ ... သူတို့ လာဖို့... နေရာဖယ်ပေးလိုက်ရတဲ့ “ဆောင်း” ကိုတွေ့ လိုက်ရတယ်...။ “ဆောင်း” က ပြောတယ်...သူသိပ်ချမ်းနေတယ်တဲ့ ... ။\nနှင်းတွေဝေတဲ့ ဆောင်းမနက်ခင်းတစ်ခုမှာ နှင်းပွင့်လေးတွေလို မဖွေးတဲ့ ... “လေးမ”ဆိုတဲ့ မိန်းကလေး...လူ့ လောကကြီးထဲကို ရောက်ခဲ့တယ်...။ ဆောင်းအိပ်မက်တွေ ( ဂယောက် ဂယက် အိပ်မက်တွေ ) ... မက်ဖို့လောကကြီး ထဲကို သတ္တိရှိရှိနဲ့ တိုးဝင်လာခဲ့တယ်...။\nရန်ကုန်ဆောင်းကို အနွေးထည်ပါးပါးနဲ့ရင်ဆိုင်ခဲ့လို့မန္တလေးဆောင်းကို အနွေးထည်ထူမပါပဲ တိုက်ပွဲဝင်လိုက်ရတယ်... အမေ (သို့ မဟုတ်) “ငွေ” အမြန်လာပါ...လို့သံချောင်းခေါက် လိုက်ရတယ်...။ မေမေ ၀ယ်ပေးတဲ့ ပြင်ဦးလွင်က ဆွယ်တာရောင်စုံ သိုးမွှေးဦးထုပ်နဲ့ရှိုးပေးချင်ပေမယ့် အသားပတ်တော့ ခေါင်းငုံ့ ထားရတယ်...။ “ဆောင်း”တွင်းမှာ စောင်ထဲကမထွက်ချင်တဲ့ ရောဂါက အတော်ဆိုးတယ် ...။ အတန်းလဲ မတက်ချင်ဘူး ... စောင်ထဲမှာပဲနေချင်တယ်....။ အားတင်းပြီးအပြင်ထွက် လိုက်တော့လဲ .. နွေးသွား တာပဲ...။ နေက ပြင်း လှသည်လေ ...။\nမှတ်မှတ်ရရ ၁၉၉၉ ဒီဇင်ဘာ ၂၅ ရက်က... သိပ်အေးတဲ့ ဆောင်းပဲ ... ပိတ်ရက်ဆိုတော့ ... ရတနာပုံ မှာ တိုက်ကား သွားမောင်းဖို့... သူငယ်ချင်း ၃ ယောက် ... ဆိုင်ကယ်တစ်စီးနဲ့ ထွက်ခဲ့တယ်... ။ ထွက်ကတည်း က “မိ” နဲ့ကတောက်ကဆ ဖြစ်ပြီး ... စိတ်က သိပ်မကြည်ဘူး ... ။ ပုသိမ်ကြီး အကျော်လောက် ရောက်တော့ ဆိုင်ကယ် ၂ စီးဘေးက လိုက်လာပြီ....။ ဆိုင်ကယ်တစ်စီးကို ကောင်မလေး ၃ ယောက်စီးတော့ အစ ခံရပြီပေါ့... ။ စရင်းစရင်း ခေါင်းစည်းအပြာလေး ... စီးထားတဲ့ “လေးမ” ကို “အလယ်ကအဒေါ်ကြီးက ဘယ်တုန်းက ခေါင်းပေါက် တာတုန်း...” လို့ လဲ ဆိုရော ... လက်ထဲက ... စားလက်စ “ဆမူဆာ” နဲ့လှမ်းပေါက် လိုက်တယ် ... ။ အဲဒါအကြီးအကျယ်မှားတာပဲ ... ဘော်ဒါတွေဖြစ်သွားကြရော ... ဘယ်လို ဖြစ်သွားတာလဲ...သိချင်လား... ပြောပြဘူး ....။ ဒီလိုနဲ့အစ်ကိုသူငယ်ချင်း ၄ ယောက်ရခဲ့တယ်...။ မန်းလေးမှာ ကျောင်းတက် ခဲ့တဲ့ ၅ နှစ်တာကာလအတွင်း ... ယောက်ျားလေးသူငယ်ချင်းဆိုလို့ .... ဒီ ၄ ယောက်ပဲ .... ဒါအကုန်ပဲ ....။ “တာရာပွကြီး” ဖတ်ပြီး “တခွိခွိ”ရယ်တတ်တဲ့အရွယ်မှာ . “နှလုံးသား အာဟာရ ” နဲ့ “ကုတ်အကျီင်္(ဘာသာပြန်)” ကို သူတို့က ... လက်ဆောင်ပေးခဲ့တယ်... ။ သူတို့ ပြောပြတဲ့ အကြောင်းအရာတွေထဲမှာ ... “နေတိုးအဖွဲ့ ” ဆိုတာလဲပါတယ် ... ။ သူတို့က ပြောတယ်.... “ ညည်းတို့ က.... ဒို့ ညီလေးတွေ လိုပဲ ” တဲ့ ....။ နောက်တစ်နှစ် ဆောင်းရောက်တော့ ... “ ညည်းတို့အဆောင်ရှေ့ ဂစ်တာလာ တီးမယ်...” ဆိုပြီး ... ညဘက်ကြီး ... ဆိုင်ကယ် တတီတီ နဲ့ ရောက်လာတယ် ... “ ၀ို့ ...ဒီဇင်ဘာ....” ဆိုတဲ့ သီချင်းနဲ့ဆောင်းညကိုကြိုဆိုခဲ့ကြတယ်....။ “လေးမ” တို့ ၃ ယောက်ကတော့ ... ၀ရန်တာမှာ မီးပိတ်ပြီး ... ဖျာလေးခင်း စောင်လေးခြုံလို့... ငုတ်တုတ်လေးထိုင်ပြီး အားပေးခဲ့ကြတယ် ... မိုးလုံးမှိုင်း. .. ရွှေတောင် ပံ. ... ဟန်နီ...စတဲ့ သီချင်းကောင်းလေး တွေကို ... ဂစ်တာသံ သန့် သန့် နဲ့... သံပြိုင်အော်သွားကြတာ ..ဒီနေ့ အထိ မှတ်မိ နေတုန်းပဲ ...။ ဒါက မက်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဆောင်းတွင်း အိပ်မက်တစ်ခုပဲ ....။\nအဲဒီနေ့ က လပြည့်နေ့ မရောက်ခင်တစ်ရက်အလို ...။ မီးရှူးမီးပန်းတွေ အမျိုးမျိုးကို တပွေ့ တပိုက်ကြီးပိုက်ပြီး “သူ” ရောက်လာတယ်.... မီပန်းတွေအတူတူလွှတ်ကြတယ် ... မီးကျည်တွေက ရင်ထဲမှာလဲ ... အပြင်က မီးပန်းတွေနဲ့... အပြိုင်အဆိုင်ပဲ ...။ မီးပုံးပျံလေးကို မီးတိုက်ကြတယ်... မှိုင်းဝအောင်စောင့်ရင်း မီးပုံးပျံကို ... ကိုင်ထားတဲ့ လက်ဖျားတွေက ... တဆတ်ဆတ်တုန် နေခဲ့တယ် ...။ တအိအိတက်သွားတဲ့ ... မီးပုံးပျံလေးနဲ့ အတူတူ... လူကလဲ မိုးပေါ်မှာ မြှောက်နေသလိုပဲ ... ။ စိတ်နဲ့ လူနဲ့ မကပ်ပေမယ့် ... ခဏခဏပြုံးပြမိတယ် ... မကြာမကြာဆုံတဲ့ မျက်လုံးတစ်စုံကို ရှောင်လွဲရင်းနဲ့ခိုးကြည့်မိတယ်....။ အဲဒီလို သိပ်ကို သိမ်မွေ့ ကဗျာဆန် နေတဲ့ အချိန်မှာ ... ရင်ခုန်စရာ မကောင်းလိုက်ပုံက... အဖျက်သမား “မိ” က ... ပြောင်စပ်စပ်မျက်နှာနဲ့... ဘေးမှာ ရှိနေတယ်....။ အဲဒီလိုညမျိုးတွေသာ ... ပြန်ရခဲ့မယ်ဆိုရင် ...“မိ”ရေ... ငါ့အိပ်မက်ထဲမှာ နင်လဲပါလို့ရ ပါသေးတယ်...။\nဆောင်းတွင်းအိပ်မက်တွေကနေ ... လန့် နိုးလာတော့ ... ဆောင်းကုန်သွားပြီ ...။ နောက်နှစ် ဆောင်းတွေ ရောက်တိုင်း ... ဆောင်းအိပ်မက်တွေ ကတော့ မက်နေရဦးမှာပဲ ... ။ ။\nဆောင်းကိုဆက်ချမ်းသင့်တဲ့ သူများကတော့ ...\nအားတဲ့အချိန် ... ရေးချင်စိတ်ရှိတဲ့အချိန် ...ရေးပေးပါရှင် ...။\nPosted by Layma at 9:03 PM 14 comments Links to this post\nLabels: Link to the past, Tag\nလေလွင့်ခရီးသည်ရဲ့ အပြာရောင်ကျောပိုးအိတ် …\nကျွန်တော်ဟာ ... အပြာရောင်… ဂျင်း ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးပါ… ။\nအဲဒီတုန်းကပေါ့ဗျာ… ကျောပိုးအိတ်တွေ ... ဒီဇိုင်းအမျိုးမျိုှး ... အမျိုးအစားအမျိုးမျိုး ရှိတဲ့ဆိုင်မှာ ... ကောင်လေးက ... ကျွန်တော့်ကို ... ရွေးချယ်လိုက်တယ် ... ။ ကောင်လေးက ခရီးထွက်မလို့ တဲ့ဗျ ...။ သူ့ လိုပဲ အကြမ်းခံတဲ့ ကျွန်တော့်ကို ... ရွေးချယ်လိုက်တယ် …။\nအဝေးကလမ်းဟောင်းလေးကို ငါဟာနှုတ်ဆက် … အမေ့ရဲ့မျက်ရည်စက်တွေ ငါဟာနှုတ်ဆက်….\nအဲဒီနေ့ ကပေါ့ဗျာ… အပေအတေကောင်လေးက ... အပေအတေခံတဲ့ ဂျင်းပန်ကို ... ၀တ်ထားတယ် ... ။\n“ဖေ နဲ့မေ” ကို ကန်တော့ပြီး ... ကျွန်တော့်ကို ပုခုံးပေါ်လွယ်လိုက်တယ် ...။ သူ့ အမေရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို ခေါင်းတ ချက် ဝှေ့လိုက်ပြီး ... “ကျန်းမာရေးဂရုစိုက်နော် အမေ” လို့... တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ် ... ။သူ့ အမေရဲ့ မျက်ရည်စက်တွေကို တစ်ချက်ငေးပြီး ... ကောင်လေး ... တွေခနဲ ... ဖြစ်သွားတယ် ... ။ ဒါပေမယ့် “ငါ သွားရ မယ် ... သွားမှဖြစ်မယ် ... ငါမသိသေးတာတွေကို ရှာဖွေဖို့ အတွက် ... ငါ...သွားကို သွားရမယ်... ” လို့ကိုယ့်ကိုယ်ကို ... အားတင်းပြီး ... အမေ့ရဲ့ မျက်ရည်တွေကို ..နှုတ်ဆက်လိုက်တယ် ..ကျောခိုင်းလိုက်တယ် ...။ ခပ်လှမ်းလှမ်းရောက် တဲ့အခါ .... ကောင်လေးက ... သူလျှောက်ခဲ့ဖူးတဲ့ ... ပြေးဆော့ခဲ့ဖူးတဲ့ ...ချန်ထားရစ်ခဲ့ တဲ့ ... မြေနီလမ်းလေးကို နှုတ်ဆက်တဲ့အနေနဲ့... ပြန်လှည့်ကြည့် လိုက်တယ် ... ။ မျက်ရည်တွေဝေ့နေတဲ့ ... ကောင်လေးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို ... ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ် ...။\nအ၀တ်အစား သုံးလေးစုံ ... ၊ မရှိမဖြစ် အသုံးအဆောင်လေး တချို့ နဲ့ ... မိသားစုဓါတ်ပုံလေးတစ်ပုံ... ရည်းစား မဟောင်း တဟောင်း လေးရဲ့ ... ဓါတ်ပုံလေးညှပ်ထားတဲ့ ... ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေးတစ်အုပ်ကို ... သယ်ပိုး ပေး ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့လက်ကို ... တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး ... ခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေနဲ့ ... ကောင်လေး ခရီးဆက်ခဲ့ ပါတယ် ..။\nအဆုံးမဲ့မိုးသားထဲကို ..... ငါပျံသန်းခဲ့….\nကောင်လေးမှာ ... ခရီးစဉ်မရှိဘူး... ခရီးဆုံးမရှိဘူး ... လမ်းညွှန်မရှိဘူး ... အဆုံးမရှိတဲ့ ကောင်းကင်ကြီးထဲမှာ ပျံသန်းနေတဲ့ ငှက်တစ်ကောင် လိုပဲ ... ကောင်လေးလဲ ပျံသန်းနေတယ် ...။ လောကကြီးအကြောင်းကို သိဖို့...နေရာစုံကို... ရွက်လွှင့်ခဲ့တယ် ... ထောင့်ပေါင်းစုံက လေ့လာခဲ့တယ် ... ။ ကောင်လေးရဲ့ သိလိုမှုတွေ က အဆုံးမသတ် နိုင်ဘူး ...။ စူးစမ်းမှုတွေက အားရတယ် မရှိဘူး ...။ ကျွန်တော်လဲ ကောင်လေးနဲ့ အတူ သင်ယူခဲ့တယ် ...။\nဘယ်ကိုသွားရဦးမှာလဲ .... ဘယ်မှာ အဆုံးသတ်မှာလဲ...\nတနေရာကထွက်ခဲ့ရင် ... ကောင်လေးဘယ်ကို ခရီးဆက်ဦးမလဲ... ဘယ်လောက်ကြာမလဲ ... ဘယ်လို အဆုံး သတ်မလဲ .... ကျွန်တော် တိတ်တိတ်လေး စောင့်ကြည့်ရင်း ... ရင်မောနေခဲ့ရတယ် ...။\nရက်စက်တဲ့ လမ်းများ အဝေးမှာ ... ခေါ်သံတွေကြား …. ပြေးထွက်ခဲ့ ငြင်းမရပါလား ...\nကောင်လေးလျှောက်ခဲ့တဲ့... လမ်းတိုင်းက မချောမွေ့ ဘူး ... ။ လမ်းကြမ်းတွေပေါတယ် ... ချိုင့်တွေ ပေါတယ် ... စိန်ခေါ်မှုတွေပေါတယ် ... ရက်စက်မှုတွေစောင့်နေတယ် ... ။ ရှောင်သွားလို့ မရဘူး ... ထွက်ပြေးလို့ မရဘူး ... ငြင်းဆန်ခွင့် မရှိဘူး ... ။ ကြံ့ကြံ့ခိုင်တဲ့ စိတ်ဓါတ်နဲ့ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတယ် ... ။ အကြိမ်ကြိမ် ပြိုလဲတော့မလိုဖြစ်ခဲ့တယ် ... ။ ဒါပေမယ့် ခုချိန်ထိ ကောင်လေး လဲမကျသေးဘူး ...။\nအဖြူရောင် မင်းရဲ့ဘ၀လေး .....\nတခါက ... ကောင်လေးရဲ့ ဒိုင်ယာရီ စာအုပ်လေးကို ... ကျွန်တော်မေးကြည့်တယ် ... ။ ကောင်လေးက ချစ်သူလေးကို ဘာလို့ ထားခဲ့တာလဲ ... လို့… ကောင်လေးကပြောတယ်တဲ့ ... ချစ်သူလေးရဲ့ အဖြူရောင်ဘ၀လေးကို ... သူ့ ကြောင့် မညစ်နွမ်းစေချင်ဘူး ... မရေရာတဲ့ ဘ၀ထဲကို ... ဝေေ၀၀ါးဝါးနဲ့ ဆွဲမခေါ်ချင်ဘူး ... လန်းဆန်း နေတဲ့ အပြုံးလေးတွေကို ..သောကတွေနဲ့ မနွမ်းသွားစေချင်ဘူး တဲ့ ...။ ဒါကြောင့်.. “နေခဲ့တော့” တဲ့ ။\nတခါတလေ ရင်ဆိုင်ရတာတွေက ခါးသီးလွန်းလို့ .... “ငါ့အတွက် ချွေးသိပ်စရာနေရာမှ ရှိသေးရဲ့လား ... ငါ့အတွက် မေတ္တာတရားဆိုတာရနိုင်ပါ့မလား ... ” လို့ ကောင်လေးက ... ညည်းတွားတတ်သေးတယ် ...။\nဒါဟာအဆုံးသတ်ခြင်းတစ်ခုလား .... ဒါဟာအစပြုခြင်းတစ်ခုလား...\nကောင်လေးရဲ့ ကျောပိုးအိတ်လေး ကျွန်တော်ကတော့ ... အခုကောင်လေးရပ်နေတဲ့နေရာဟာ ..ကောင်လေးရဲ့ ခရီးဆုံးသွားတာလား ... နောက်တစ်ခုကို စဖို့ အားယူနေတာလား ... ဘယ်တော့မှ မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ ဘူး ။ ကောင်လေး ကိုယ်တိုင်လဲ သေချာမသိဘူး ... ။\nလေလွင့်ခြင်းလမ်းမများ ….. လေလွင့်ခြင်းလမ်းမများ…..လေလွင့်ခြင်းလမ်းမများ\nဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လေလွင့်နေတဲ့ ကောင်လေးရဲ့ .... အရောင်လွင့်နေတဲ့ ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးအဖြစ် .. လေလွင့် နေရတာ ... ကျွန်တော်သိပ်ကျေနပ်ပါတယ် ... ။ ။\nPosted by Layma at 6:50 PM5comments Links to this post\nVirtual world မှ “လေးမ” သည် ယနေ့မြန်မာစံတော်ချိန် ညအချိန်တွင် ရေးပြီးခဲ့သော...ပဋ္ဋိက္ခရား၏ကျိန်စာ ၊ “အပယ်ရတနာ” ၏ ဖွင့်ဟ ၀န်ခံချက်… ၊ ကျန်စစ်မင်း၏ မေတ္တာ နှင့် ပတ်သက်၍ “ရှင်းလင်းပွဲ ” ပြုလုပ်မည်ဖြစ်ကြောင်း ... ၊ ပြည်တွင်းပြည်ပမှ bloggers များနှင့် စိတ်ဝင်စားသူများ တက်ရောက်မေးမြန်း ဆွေးနွေးသတင်းယူနိုင်ပါကြောင်း အသိပေးအပ်ပါသည် ... ( အရင်တစ်ခေါက်က တိတ်တိတ်လေး လုပ်သွားလို့ တဲ့..... MBS ရဲ့ တောက်တိုမယ်ရ မန်နေဂျာကြီး က အော်သွားလို့)....။ ၀ါးတီးမက်သော သူများ ...( ဂျယ်ရီ နှင့် ကို သန့်.... ) စားချင်တာမှန်သမျှ ..........ကိုယ့်ဟာကိုယ် ယူခဲ့ပါ ...။ မတက်ရောက်နိုင်သူများလဲ comment တွင်မေးချင်တာမေးသွားနိုင်ပါသည် ... ဖြေချင်တာဖြေပါမည် ( အဟီး .... ???????... ) ။ ။\n( ဘယ်က ဘယ်လို ဘာကို ... ရှင်းရမှန်းတောင် မသိဘူး…အဟမ်း…ဟမ်း….နိုင်ငံရှော် စုံထောက်ကြီးကလဲ ချောင်း နေတယ် ဆိုတော့ … အပြောအဆို ဆင်ခြင်မှ …)\nရှင်းလင်းပွဲကို ... စိတ်ဝင်တစား တက်ရောက်လာကြသူများကို ကျေးဇူးတင်ပါသည် …။ ဒီကနေ့ .ရှင်းလင်းပွဲကို “ သမိုင်းဆိုင်ရာ ရှင်းလင်းပွဲ ” လို့ လဲ အမည်တပ်နိုင်ပါတယ်…။ ရေးဖြစ်ခဲ့တဲ့ ပုဂံဇာတ်လမ်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး .. ရှင်းချင်တာပါ …။ ဒီဇာတ်လမ်းကို ရုပ်ပြ …၊ ၀တ္ထု ၊ သမိုင်း မှတ်တမ်းများမှာ ... အတော်များများ ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်…။ ဒီဇာတ်လမ်းမှာ ရုပ်ရှင်စကားနဲ့ပြောရရင် ... အဓိက မင်းသားနဲ့ မင်းသမီး ( ကာယကံရှင် တွေလို့ ပြောချင်တာပါ ) က ... “စောယွန်း” နဲ့“ရွှေအိမ်သည်” ပါ …။ “လေးမ” ရေးထားတဲ့ ကျန်စစ်မင်း … အပယ်ရတနာ နဲ့… ပဋိက္ခရား … တို့ ဟာ...ဇာတ်ပို့ နေရာက လူတွေပါ …။ ရုပ်ရှင်မှာ ဇာတ်လမ်းပီပြင်ဖို့... ပို့ ပေးရတဲ့ ဇာတ်ရုပ်တွေကလဲ ... အရေးကြီးပါတယ်….။ ရာဇ၀င်မှာ ... မင်း...တွေအများကြီးရှိသလို ... သားတော်သမီးတော်တွေလဲ ... အများကြီးရှိခဲ့ပါတယ် ... ။ မင်းတွေ ... မိဖုရားတွေက ... အကြောင်း အမျိုးမျိုးနဲ့ ... ရာဇ၀င်မှာ နာမည်ထင်ခဲ့ကြပေမယ့် ... သမီးတော်တွေထဲက သမိုင်းမှာ မှတ်မှတ်သားသား ကျန်ရစ်ခဲ့တာ ... ရှားပါတယ် … ။ “ရွှေအိမ်သည်”မင်းသမီးမှာလဲ ... ပဋိက္ခရားမရှိခဲ့ရင် ... ကျန်စစ်မင်းနဲ့အပယ်ရတနာလို ... ဘ၀အရေးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းသွားတဲ့ ... မိဘတွေသာ မရှိခဲ့ရင် ... ရာဇ၀င်မှာ “ပုဂံနှင်းဆီ” လို့... ထင်ရှားကျန်ရစ်ခဲ့ဖို့ ဆိုတာ ... ခက်ပါတယ် ….။ ဒါကြောင့်...ဇာတ်ပို့ တွေ နေရာကနေ “လေးမ” တွေးကြည့် ... ရေးကြည့်တာဖြစ်...ပါတယ် ။ အသေအချာ ထပ်ပြောရရင် ... “လေးမ” ရေးတာ သမိုင်းမဟုတ်ပါဘူးရှင် ... ။ သမိုင်းက ပေးတဲ့အတွေး ... ရာဇ၀င်ထဲမှာ မထားရစ်ခဲ့နိုင်တဲ့ ... အတွေးတွေပါ ။ အဲဒီအတွေးတွေက အဖြူရောင်သက်သက်ပါ ...။ သမိုင်းကို တွန်းလှန်ဖို့... သင်ရိုးညွှန်းတန်းတွေကို ဆန့် ကျင်ဖို့ ... လုံးဝမရည်ရွယ်ပါဘူး ။ “လေးမ” တို့ သင်ခဲ့ရတဲ့ ... ကျန်စစ်မင်းကြီးက ... အလွန်တော်…အလွန်မြင့်မြတ် ပါတယ် …တကယ်လဲ တိုင်းပြည်အပေါ်ကျေးဇူးကြီးပြီး ... လေးစားထိုက်ပါတယ် …. လေးလဲ လေးစားပါတယ် ..။ ဒါပေမယ့် ... ကျန်စစ်မင်းကြီး ... ဒီလို လေးစားခံရဖို့စတေးခဲ့ရတဲ့ ... ဇနီး နဲ့သမီး ကို တွေးကြည့်မိတယ် ... သူတို့ ပျော်ရဲ့လားလို့…။ ဒါကြောင့် “အပယ်ရတနာ”ကို ... ရေးမိတယ် … ။ ပဋိက္ခရားကရော ... သူလဲ ချစ်တတ်တဲ့ အသည်းနှလုံးနဲ့ လူပဲလေ ... အချစ်မှာမျက်စိမှ မရှိဘဲ ...ချစ်မိသွားတာတော့ ဘယ်တတ်နိုင်ပါ့မလဲ ... ။ ဒီတော့ ...သူ...ဘယ်လိုများနေမလဲလို့ ... တွေးမိတယ် …ရေးချမိတယ် …။ ကျိန်စာကိုထည့်လိုက်တာကတော့ ... စိတ်မကောင်းလို့...။ ဘာကိုစိတ်မကောင်းလဲ ဆိုတော့ ... shopping center တွေကိုသွားရင် ... နိုင်ငံခြားသားတွေနဲ့လက်ချင်းချိတ်ပြီး ... ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ကဲပြနေတဲ့ ... မြန်မာမတချို့ ကို ... ခဏခဏတွေ့ နေရလို့ ပါ ...။ တစ်နေ့ ကလဲ feel မှာဆုံတယ် ...။ နိုင်ငံခြားသားကမုန့် စားနေတယ် … ဗမာမက ဂါဝန်နဲ့ …ဒါလင်..ဘာညာနဲ့့ ရှေ့မှာ ကိုးယိုး ကားယား လာလုပ်နေတယ် ...။ မျက်နှာလွဲလိုက်ပေမယ့် ... မနေနိုင်တဲ့မျက်လုံးက ... ထောင့်ကပ်ပြီး ခိုးကြည့်လိုက်တော့ ... ပိုက်ဆံတစ်ထပ်တောင်းပြီး ... city mart ဘက် ... ထွက်သွားတာတွေ့ ရတယ် ….။ ရင်နာတယ် ... စိတ်ပျက်တယ် ... ကဲ့ရဲ့တာမဟုတ်ဘူး ... ။ ချစ်လို့ ယူထားကြရင်လဲ ... ဗမာပြည်မှာ ... ဗမာတွေရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာ ... အမြင်မရိုင်းအောင်တော့ ... နေသင့်တယ်ထင်တယ် … ။ ဒါမျိုးတွေ တွေ့ ရဖန် များလာတော့ ... ပဋိက္ခရား များ ... ကျိန်စာတိုက်သွားလေသလားလို့... သံသယ၀င်မိတယ် ... ။ မျိုးချစ်စိတ်နဲ့ ... ဆိုင်တာမဆိုင်တာတွေ ... လုံးဝ ထည့်မပြောဘူး ... အမြင်မတော်တာကို ပြောတာ ….။ “ကျန်စစ်မင်းရဲ့မေတ္တာ” ကတော့ “လေးမ” ကြီး ... မှ သိတဲ့ အသိ...။ ဆရာမကြီးဒေါက်တာမတင်ဝင်း ရေးတဲ့ “ မင်း၁၀ပါးရာဇ၀င်” ကိုဖတ်ပြီးမှ သိတဲ့အသိကို ဆက်ပွားလိုက်တာ ... ။ ငယ်ငယ်က ကျက်ခဲ့ရတာက တိုင်းရင်းသား စည်းလုံးညီညွတ်မှုမပြိုကွဲအောင် ... သမီးတော်ကို စောယွန်းနဲ့... လက်ဆက်စေသည် ... ဆိုတာ လောက်ပဲ သိတယ် … စောယွန်းက ဘာလဲ ... စောယွန်းနဲ့လက်ဆက်ရင် ... ဘာလို့ တိုင်းရင်းသား စည်းလုံးညီညွတ်မှုမပြိုကွဲတာလဲဆိုတာ ... မသိခဲ့ဘူး ... အခုကြီးမှ....သိတယ် ... ။ဒါကြောင့် “လေးမ” လိုပဲ သမိ်ုင်းကို စိတ်ဝင်စားတဲ့သူ ... မသိသေးတဲ့သူတွေရှိရင် ... သိရအောင်လို့... ရေးချလိုက်တယ် … သေချာ တွေးကြည့် လိုက်တယ် ...။ ပြောချင်တာကတော့ ဒီလောက်ပါပဲရှင် ...။\nဒီပုဂံဇာတ်လမ်း ဒီမှာ အဆုံးသတ်ပါပြီလို့ ပြောရင်းနိဂုံးချုပ်ပါတယ်…။\nမေး - ပဋိက္ခရား က ဒီလို တကယ်ကျိန်ခဲ့တယ်လို့ ထင်ပါသလား...\nဖြေ - မသိပါဘူး …\nမေး - ပဋိက္ခရားနဲ့ ရွှေအိမ်သည် ဘယ်မှာချိန်းတွေ့ ကြပါသလဲ...\nဖြေ - မသိပါဘူး...\nမေး - ပဋိက္ခရားနဲ့ရွှေအိမ်သည် ဘယ်လို ဘာသာစကားနဲ့ပြောဆိုဆက်ဆံကြပါသလဲ...\nဖြေ -မျက်လုံးချင်းသာ စကားပြောခဲ့တယ်လို့“မင်းကျန်စစ် ကို ချစ်တဲ့သူများ” ထဲမှာရေးထားပါတယ် ... စကားပြန် မုတ္တမသား အဖိုးအိုကတဆင့် လက်ဆောင်ဆက်တယ်လို့ ရေးထားပါတယ်...\nမေး - ကျန်စစ်မင်းမှာ သမီးတစ်ယောက်ထဲရှိတာလား...\nဖြေ - သမီးတစ်ယောက် သားတစ်ယောက်ပဲရှိပါတယ်...\nမေး - စောယွန်းဟာ သူ့ အဖေ စောလူးလို ယုတ်မာပါသလား...\nဖြေ - စောယွန်းသည် စာပေသမားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သိမ်မွေ့ ပါသည်...\nမေး-မျက်မှောက်ခေတ်တွင် မြန်မာအမျိုးသမီးများ နိုင်ငံခြားသားများနှင့် လက်ထပ်ခြင်းကို ကန့် ကွက်ပါသလား...\nဖြေ - မကန့် ကွက်ပါ...\nမေး -ထိုသို့လက်ထပ်ခြင်းအပေါ် ဘယ်လိုမြင်ပါသလဲ...\nဖြေ - ဘယ်လိုမှ မမြင်ပါ...\nမေး- ကျန်စစ်မင်းကို ဘယ်လိုမြင်ပါသလဲ...\nဖြေ - အရည်အချင်းရှိသော မင်းကောင်းမင်းမြတ်ဟုမြင်ပါသည်...\nမေး - အပယ်ရတနာကို ဘယ်လိုမြင်ပါသလဲ...\nဖြေ - ဇနီးကောင်းတစ်ယောက်ပါ...\nမေး - ရွှေအိမ်သည်ကို ဘယ်လိုမြင်ပါသလဲ ...\nဖြေ - ကြံ့ခိုင်သော မိန်းမသားတစ်ယောက်...\nမေး -နောက်ဆုံးမေးခွန်းပါ … ဒီဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို ခြုံငုံသုံးသပ်မိသော မလေးမရဲ့ အမြင်ကို တိုတိုနဲ့ လိုရင်းဖြေပါ ...\nဖြေ -အတိုဆုံး အရှင်းဆုံး အမြင်ကိုပြောရရင်...\n“ သမိုင်းမှာ ရွှေအိမ်သည် နာမည်ကောင်းကျန်ရစ်တာ... အပြစ်တင်မခံရတာ ... ကျန်စစ်မင်းနဲ့အပယ်ရတနာ ကြောင့်ပါ .... ”\nဖတ်ရှုသွားကြသော... ပြည်တွင်းပြည်ပမှ ... bloggers များနှင့် စိတ်ဝင်စားသူများအားလုံးကို ...ကျေးဇူးတင် ပါတယ်ရှင် … ။ ။\nPosted by Layma at 7:03 PM 10 comments Links to this post\nLabels: News, That's what I wanna say\nရတနာရေ … နန်းသုံးစကားတွေကို ... ခဏဘေးမှာထားပြီး … ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ... ပြောပါ့မယ် ... ။ နှစ်သိမ့်တာ မဟုတ်ဘူး ... ဆင်ခြေပေးတာ မဟုတ်ဘူး ... အယူခံဝင်တာမဟုတ်ဘူး ... ကျုပ်လုပ်ရပ် ( သမီးတော်ကို စောယွန်းနဲ့လက်ဆက်ပေးမှု ) နဲ့ပတ်သက်ပြီး ... မိခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့... ရတနာ စိတ်နာမယ်ဆို နာသင့်ပါတယ် ... ။ မိဘဆိုတာ ... ကိုယ့်သားသမီး ကောင်းစားတာကို ... မြင်ချင်ကြတာချည်းပဲလေ ... ။ သားသမီး ဒုက္ခရောက်အောင် ... ဘယ်သူမှမလုပ်ကြဘူး …. မိဘအရင်းမှန်ရင်ပေါ့ ... ကမ္ဘာမီးလောင်ရင် သားကိုချနင်းတယ်ဆိုတာ ... မီးလောင်တော့ ... သွေးရူးသွေးတန်းနဲ့ ... လူစိတ်ပျောက် အသိစိတ်ကင်းမဲ့ပြီး .. မလုပ်သင့်မလုပ်ထိုက်တာတွေ လုပ်မိတဲ့ ... တချို့ သော လူနည်းစု မိဘတွေကို ... ဆိုလိုတာပါ ... ။ လူစိတ်ရှိတဲ့ မိဘကတော့ ... သားသမီးကို အသက်နဲ့ လဲပြီး ... ကာကွယ်သွားကြတာပါ ... ။ အဲဒီတော့ ကျုပ်ပြောချင်တာက ... မိဘဆိုတာ သားသမီးကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ... မလုပ်ပေးနိုင်ရင်သာရှိမယ် ... တတ်နိုင်သမျှ ဘေးကင်းအောင် ... ဒုက္ခမရောက်အောင်တော့ ... အားထုတ်တတ်ကြတယ် ... ။ ကျုပ်လဲ အဲဒီမိဘတွေထဲက ... မိဘ တစ်ယောက်ဖြစ်လေတော့ ... ဒီသဘောအတိုင်းပါပဲ ... ။ ဒါပေမယ့် ကျုပ်ရဲ့ ရင်သွေးက “ရွှေအိမ်သည်” တစ်ယောက်ထဲ မဟုတ်ဘူး ... ဟောဒီ...ပုဂံပြည်သူပြည်သား အားလုံးဟာ...ကျုပ်ရဲ့ သားသမီးတွေပဲ ... ။ နိုင်ငံသားအားလုံးကို ...အုပ်ချုပ်သူ မင်းတစ်ပါးအနေနဲ့... ကျုပ်ရဲ့ ရင်မှဖြစ်သော သားသမီးများ ... လို့ကျုပ် သတ်မှတ်ထားတယ် ... ။ ဒီသဘောကို ရွှေစည်းခုံဘုရားမှာ ... ကျုပ်မှတ်တမ်းတင် ထားတယ် ... ။ ကျုပ်ပုဂံထီးနန်းကို အုပ်စိုးခဲ့တာ ... အစဉ်အလာကြောင့်မဟုတ်ဘူး ... အာဏာကြောင့် မဟုတ်ဘူး ... ကျုပ်ဟာ ... အကြိမ်ကြိမ် နယ်နှင်ခံခဲ့ရပေမယ့်လည်း ... စိတ်မနာနိုင်ခဲ့ဘူး ... ။ ပုဂံပြည်မှာ အရေးကြုံ ပြီဆိုတာနဲ့...ကျုပ်ရောက်အောင် လာခဲ့တယ် ... ။ ပုဂံပြည်ကို ကျုပ်ချစ်တယ် ... ပုဂံသားတွေကို ကျုပ်စောင့်ရှောက်မယ် ... ကျုပ်ကာကွယ်မယ် ... ။\nရတနာရေ ... လူဆိုတာအမျိုးမျိုးရှိတယ် ... ။ နန်းတွင်းမှာဆို ပိုဆိုးသေး ... ။ ကျုပ်“မင်း”လုပ်တာကို အလိုတူ တဲ့သူ ရှိသလို ... မကြည်ဖြူတဲ့သူ လဲရှိတယ် ... ။ အစဉ်အလာသမားတခိ်ျု့ က ... အနော်ရထာမင်းရဲ့ မိ်ျုးဆက် ကို မှ ... ပုဂံပြည့်ရှင် ဖြစ်စေချင်တယ် ... အဖေရဲ့ထီးနန်းဟာ သားအတွက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ ... ယုံကြည် ထားကြတယ် ... ။ တချို့ ကတော့ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်တာ ... အုပ်ချုပ်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်းပြည့်ဝဖို့ ပဲလိုတယ် လို့ ...ယူဆတယ်...။ ဒီတော့ အမြင်မတူတဲ့ အုပ်စုနှစ်စု ရန်ဆောင်ကြပြီပေါ့ ...။ နန်းတွင်းမှာတင်မကဘဲ ...သူတို့ နဲ့နီးစပ် ပတ်သက်ရာ တွေက တဆင့် ... အရပ်သူအရပ်သား တွေထဲကို ... ဒီပဋိပက္ခ က ... စိမ့်ဝင်ပြီး သဘောထားတွေ ကွဲလွဲနေကြတယ် ... ။ ဒီအခြေအနေတွေကို ... တိုင်းပြည်ဥသျှောင်ဖြစ်တဲ့ ကျုပ်လို ဘုရင်က မျက်နှာလွဲနေလို့ ရမတဲ့လား ... ။ အနော်ရထာရဲ့ ထီးနန်းကို ဆက်ခံဖို့သားစောလူးမရှိတော့ ပေမယ့် ... စောလူးရဲ့သားအရင်း ... အနော်ရထာရဲ့ မြေး ... “စောယွန်း” ... ရှိနေသေးတယ်လေ ... ။ ကျုပ်..စောယွန်းကို လက်စတုံးပစ်လို့ ရတယ် ... အကျဉ်းစံ အိမ်နိမ့်စံ ထားလို့ ရတယ် ... ဒါပေမယ့် ကျုပ်က အဲလို မညစ်ပတ်ဘူး ... ကျုပ်တစ်နပ်စားမကြံဘူး ... ကျုပ်တို့ ဟာ ကိုယ့်သမိုင်းကိုယ်ရေးကြရတာ ... ကျုပ်သမိုင်း ကို ... ကျုပ်မဖျက်ဘူး ... ။ ကျုပ်ကိုလိုလားတဲ့ အုပ်စုက ... ကျုပ်သွေးသားကိုဘဲ နောင်ပုဂံမင်းအဖြစ် ... လက်ခံ ချင်တယ် ...။ ဒီတော့ နှစ်ဘက်လုံးကျေနပ်အောင် ကျုပ်စီမံရတော့မယ် ... ။ပြည့်ရှင်မင်းတစ်ပါးအနေနဲ့ ကျုပ်ကို မလိုလားတဲ့သူတွေကို ... ကျုပ်နှိပ်ကွပ်လို့ ရတာပဲ ... ဒါပေမယ့် ကျုပ်မလုပ်ဘူး .. ဒီလိုလုပ်လိုက်ရင် သားကောင်းတွေရှားကုန်လိမ့်မယ် ... ။ “စောယွန်း”ကို ... မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ... ကျုပ်သွေးသားကို ထီးနန်းပေးလိုက်ရင်လဲ ရတာပဲ ... ။ ဒီလိုဆို ပြည်သူတွေ နှစ်ခြမ်းကွဲကုန်ကြမယ် ... ။ အိမ်ကြက်ချင်း ခွပ်ရင်..အိမ်နာတယ် ... ။ ကျုပ်ကြောင့်တော့ ဒီလို အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး ... ။ ဒီတော့ ကျုပ်သမီး“ရွှေအိမ်သည်” နဲ့အနော်ရထာမြေး “စောယွန်း”ကို လက်ဆက်ပေးပြီး ... သူတို့ ရဲ့ရင်သွေး ( နောင်အခါ အလောင်းစည်သူဖြစ် လာသည်) ကို ... ထီးနန်းအပ်လိုက်တာဟာ ... အုပ်စုနှစ်စုလုံး လက်ခံကျေနပ်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ ... ။ ပြည်သူတွေကျေနပ်မှ... စည်းလုံးမယ် ... စည်းလုံးမှညီညွတ်မယ် ... ညီညွတ်မှ သွေးညှီနံ့ ကင်းမယ် ... သွေးညှီနံ့ ကင်းမှ ပြည်သာမယ် ... ပြည်သာမှ ညီညာမယ် ... အရာအားလုံးဟာ အပြန်အလှန် ဆက်စပ်နေတယ် ...။\nတိုင်းသူပြည်သားတွေကို ... စည်းလုံးညီညွတ်စေချင်တာ ....၊ သွေးချောင်းမစီးစေချင်တာ ...၊ ပြည်သူတွေ ကြားက အမုန်းမီးတွေကို ငြိမ်းသတ်နေရလို့... တိုင်းပြည် တိုးတက်မှု နှောင့်နှေးမှာကို စိုးရိမ်တာ….ဒါတွေဟာ တိုင်းသူပြည်သားတွေ အပေါ်ထားတဲ့ ကျုပ်“ကျန်စစ်မင်း”ရဲ့ မေတ္တာပါပဲ ....။ ။\nPosted by Layma at 7:09 AM5comments Links to this post\nဒိုင်ယာရီ စာမျက်နှာ (၁၁) ။ ။\n(ဘေးမှာ တမာပင်တွေရှိတယ်... ခွန်အားအပြည့်ပေးတဲ့ တောင်ကြီးကို လှမ်းမြင်နေရတယ်...အိမ်ကိုလွမ်းရင် တောင်တွေကိုကြည့်ပြီး အားယူရတယ်...တချို့ ကတော့ ... “တောင်” ကြည့်ပြီး ငိုသတဲ့)\n*MTU main road *\nဒီ လမ်းမကြီးပေါ်မှာ ... “လေးမ” ခြေရာတွေ ... ထင်ကျန်ရစ်ပါတယ်...( အခုတော့ ပျက်ကုန်ရောပေါ့ )…..။\nဒီလမ်းမကြီးပေါ်မှာ ... စက်ဘီးကလေးနဲ့“လေးမ”…. လမ်းဖြတ်ကူးတဲ့ မြွေတွေကို ..ခဏခဏ ရပ်စောင့် ခဲ့ရတယ်…..။\nဒီလမ်းမကြီးပေါ်မှာ... “လေးမ” …ကျောက်စိမ်းရောင် စူပါကပ်လေး ...ဟိုယိုင်ဒီယိုင် ဖြစ်အောင် စီးခဲ့တယ် …။\nဒီလမ်းမကြီးပေါ်မှာ ... dream ဆိုင်ကယ်ထက်…. “မိ” ခါးကို တင်းတင်းဖက်ပြီး ….. ကျောင်းတက် ခဲ့တယ်….။ ဆိုင်ကယ် အိပ်ဇော လောင်ထားတဲ့ အမာရွတ်ကလဲ ... ဒီလမ်းပေါ်မှာပဲ ရခဲ့တာ…..။\nဒီလမ်းမကြီးပေါ်မှာ ... နှင်းတွေဝေတဲ့ မလင်းတလင်း ... ဆောင်းမနက်ခင်းတစ်ခုမှာ ... “လေးမ”….. မှောက်ရက် လဲ ခဲ့တယ် …..။ ဇာတ်လမ်းတွေထဲကလို ဆွဲထူမယ့်သူ ... မရှိခဲ့ပါဘူး….။ အိပ်ပုတ်မ “မိ” ကလဲ အိပ်နေတုန်းပါ….။ “လေးမ” မငိုခဲ့ပါဘူး …. ဒူးမှာ သွေးစက်လက်နဲ့ ... မုန့် တီသုတ် ၂ ပွဲစားခဲ့ပါတယ်…..။ ( အကြောင်းရင်း …. မုန့် တီသုတ်မှာ အလွန်စားကောင်းသောကြောင့် ….. သူများတွေထက်ဦးအောင် ပန်းကန် အသစ်ဖြင့်စားချင်သောကြောင့်…. အပြေးအလွှား ပြေးထွက်လာရာမှ အရှိန်မထိန်းနိုင်ဘဲ ကတ္တရာလမ်းပေါ် ဟတ်ထိုးလဲကျ ဒူးပြဲရခြင်းဖြစ်၏…..)\nဒီလမ်းမကြီးဘေးက ... တမာပင်တွေ ကြားထဲမှာ…..အတွဲတွေ….(သူများတွေ) ….. လမ်းလျှောက် နေတာကို ပြောင်ခဲ့ ဖူးတယ်…… ( တမာတောမှာ ပျော်တယ်ဆိုတဲ့ မောင်ရယ်…မောင်ရယ်…လို့ ….) ။\nဒီလမ်းမကြီးပေါ်မှာ … ည ၆ နာရီ … အဆောင်ပိတ်ချိန်ကျရင် …. မခွဲနိုင်မခွာရက် လည်တလှည့်လှည့်နဲ့အဆောင်ထဲဝင်သွားတဲ့ အဆောင်သူလေးတွေနဲ့ …. လမ်းမပေါ်ကနေ လက်တပြပြ ကဲပြနေတဲ့ ကိုကိုတွေကို … ၀ရန်တာကနေငေးကြည့် …အာလူးကြော်ဝါး … ဟားတိုက်ဝေဖန်ရင်း … ညနေခင်းတွေကို ကုန်ဆုံးစေ ခဲ့တယ်…..။\n*workshop ရှေ့က လမ်းပါ…..။*\nဒီလမ်းပေါ်ကနေ ... ညာဘက်ကိုကွေ့ ပြီး ရှေ့နဲနဲဆက်သွားလိုက်ရင် “လေးမ” တို့ ရဲ့ ... ပညာရေနို့သောက်စို့ ရာ ... ဗိသုကာဌာနလေးကို ရောက်ပါမယ်… ။ ဗိသုကာဌာနက သီးသန့်ဌာနလေး …။ လွတ်လွတ် လပ်လပ် ….. အေးအေးဆေးဆေး……. သောင်းကျန်းချင်တိုင်း သောင်းကျန်း လို့ရတယ် ……။\nဒီဇိုင်းစတီရီယို room လို့ ခေါ်တဲ့ ... အခန်းထဲမှာ ... ပုံတွေဆွဲခဲ့ကြတယ် … ။ အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်က သီချင်းတစ်ပုဒ် စအော်လိုက်ရင် ... ကျန်တဲ့သူတွေက နောက်ကဆက်အော်ပြီး ... ပုံတွေဆွဲ ကြတယ်……။ ပုံဆွဲရင်းခေါင်းရှုပ်လာရင် ... အလယ်က courtyard ထဲက ... မြက်ခင်းဘေးမှာ သွားထိုင်ပြီး ... အကြံထုတ်လို့ ရတယ် ... “မိ” နဲ့ ရန်ဖြစ်ရင်လဲ ထွက်ထိုင်ပြီး စိတ်ကောက်လို့ ရတယ် ... ။\nရှားရှားပါးပါး exhibition တစ်ကြိမ်လုပ်ခွင့်ရခဲ့တယ် … ။ အဆောင်မှူးရဲ့ ခွင့်ပြုချက်နဲ့ဌာနမှာ ပွဲအတွက် ညဘက်ကြီး ပြင်ကြဆင်ကြ ရတာ ပျော်စရာကြီး……။ Exhibition ကိုလာကြည့်တဲ့ ကျောင်းသူကျောင်းသား တွေကို သိသလိုလို တတ်သလိုလိုနဲ့လျှောက်ရှင်းပြရတာ အရသာရှိလိုက်တာ ….(အမှန်ကဘာမှ သိပ်မသိ သေးတဲ့ ဒုတိယနှစ်ပဲ ရှိသေးတယ် )။\n* Main Building*\nဒီအဆောင်ကြီးက main building လို့ ခေါ်တဲ့ အဆောက်အဦကြီး….။ ဒီအဆောက်အဦကြီးရဲ့ အောက်ထပ်မှာ ဆရာကန်တော့ပွဲ….. မောင်မယ်သစ်လွင်ကြိုဆိုပွဲတွေ ... လုပ်ခဲ့တယ်…. ။\nဒီ building ရဲ့အပေါ်ထပ်က ... စာသင်ခန်းတွေမှာ မြို့ ပြဌာနကသင်တဲ့ အတန်းတွေမှာ အိပ်ငိုက်ခဲ့ဖူးတယ်…။ ဆရာစာရေးနေတဲ့ ... အချိန်မှာ လိုက်မကူးနိုင်ဘဲ ... လုံချည်မှာကပ်နေတဲ့ Paper tape တွေကို အသာအယာ ခွာနေတဲ့ ( ပုံဆွဲနေရာကနေ ထလာတာကိုး) အာခီကျောင်းသူကို ... ကောင်လေးတွေက “မြင်မြင်သမျှ စိတ်ပျက်အောင် လှပါတဲ့... အိုဗျ... မအာခီ...” လို့ များ...ကွယ်ရာမှာ ပြောလေမလား ...။ တကယ်ပြောတာပါ ... မျက်တွင်းဟောက်ပက်နဲ့ ... အိပ်ရေးပျက်လွန်းတဲ့ “အာခီပျက်” ပါ....။\nဒီ အပေါ်ထပ်က .... ပါချုပ်ရုံးခန်း ကိုလဲ... ခဏခဏရောက်ခဲ့ပါတယ်... (ဒီလိုပဲ...ပါပါကြီးနဲ့စကားစမြည် ပြောရတာပေါ့)... ။ အဲဒီအပေါ်ထပ် စာသင်ခန်းရှေ့မှာ “လေးမ” နဲ့ “မိ” …. ကောင်လေးတစ်အုပ်နဲ့ ... ရန်ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်…. အကြောင်းရင်းက “လေးမ” ... ခလုတ်တိုက်တာကို လှောင်လို့ …. “မင်းကဘာကောင်မို့ လို့ငါ့ကိုလှောင်ရတာလဲ …. မင်းငါ့ကို ဘာမှတ်နေလဲ… ပါချုပ်နဲ့ တိုင်မယ် ” ဆိုပြီး ရှက်ရမ်းရမ်းပြီး ... သွားချဲခဲ့တာ….။ တိုင်ရတာလွယ်လွန်းလို့... ခြိမ်းခြောက်မိတာပါ....။ “မိ” တောင် ဘောလုံးပွဲမှာ “သေစေနိုင်လောက်တဲ့ အကြည့်ဖြင့်ကြည့်ခြင်း ...” ဆိုတဲ့ ပြစ်မှုနဲ့အတိုင်ခံရသေးတယ် ... အဲဒီလောက်...ဆတ်ဆတ်ထိမခံ အတိုင်အတောထူတဲ့ ... MTU ကျောင်းသားတွေပါ ....။\nဒီအဆောက်အဦမှာပဲ ... ၀တ်ရုံဖားဖားကြီးတွေ ၀တ်ပြီး ... ဒီကျောင်း...ဒီလမ်း...ဒီအဆောင်...ဒီသူငယ်ချင်း တွေကို နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်ခဲ့ရတယ်....။ ( မျက်ရည်တွေပါတွေဝဲလို့ .... မင်းဟာ ငါ့ရဲ့ အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်းပါပဲ ..................လို့ ဘယ်သူ့ ကိုမှ မပြောဖြစ်ခဲ့ဘူး...) ။ ။\nဓါတ်ပုံတွေကို ဒီက “မ” လာပါတယ်..။\nPosted by Layma at 9:30 PM 12 comments Links to this post\nကိုနေဘုန်းလတ်နှင့် မြန်မာ Blogger များမှ seminar တစ်ခုကို လှလှပပလွတ်ကျနိုင်ခဲ့ခြင်းကို ...ဂုဏ်ပြု သောအားဖြင့် ....နှစ်ဆယ်ကျော် သုံးနှစ် ပတ်လည်က... သော့ခတ်ထားခဲ့တဲ့ ....ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ...လွတ်မြောက် ခွင့် ပြုလိုက်သည်…..။ ( ဘာမှတော့ မဆိုင်ဘူး...)\n“ငါ” ကြောက်ခဲ့လဲ…....။ ။”\nPosted by Layma at 6:34 PM2comments Links to this post\nAugust လမှာ အကြိုက်ဆုံး…\nရေးပြီးတဲ့ထဲက ... အကြိုက်ဆုံး ၅ ပုဒ်ကို ... ပြောပါလို့...ကိုဘုရင့်နောင်က ... ဒီလို Tag လို့... ဟောဒီလို လေး ... ရေးခဲ့ပြီးပါပြီ … ။ ဒါပေမယ့် ... အမြော်အမြင်ကြီးမားတဲ့ “လေးမ” က ... မေ၊ ဇွန် ၊ဇူလိုင် ၃ လစာထဲက ရွေးပါတယ် …Aug ထဲကနောက်တစ်ခေါက် ရွေးပါမယ်လို့... ရေးခဲ့ပါတယ် … ( အမှန်တော့ အမြော်အမြင်ကြီးတာ မဟုတ်ပါဘူး ... နောက် ၃ လလောက်နေရင် ... ဘယ်သူမှ မရေးခိုင်းလဲ ကိုယ့်ဟာ ကိုယ် ရေးမလို့ ။ ) အခုတော့ ခင်မင်ရသော….မလေးက ဒီလို tag သောကြောင့် Aug လမှာရေးခဲ့သမျှထဲက အကြိုက်ဆုံး ၅ ပုဒ် ကိုရွေးပါမယ်…။\n၁။ Blog သစ်ပင်\n(လေးမရဲ့ Blog လေးဖြစ်တည်မှုကို label ၁၂ ခု ၊ post ၄၈ ပုဒ် ပြည့်တဲ့ နေ့ က မှတ်တမ်းတင်ခဲ့တာပါ...)\n၂။ သနပ်ခါးပန်းပြောတဲ့ “ သနပ်ခါးပန်း”\n( လောကမှာ “သနပ်ခါးပန်း” နဲ့ တူတဲ့ အမျိုးသမီးတွေရှိနေတဲ့အကြောင်းလေးပါ...)\n၃။ အရူးများမဖတ်ရ…ဖတ်သူများမရူးရ…(၁) နှင့် (၂)\n( အရူးသုတေသန စာတမ်းပါ...)\n( ကိုမိုးညိုရဲ့ မှတ်ချက်က စကားကိုပြန်သုံးရမယ်ဆိုရင်... ၁၃ ကွာတဲ့ အလင်းပါ ... နောင် အသက် ၄၅ ကျော်ရင် အလင်းကပြောင်းနိုင်ပါသေးတယ် ...)\n၅။ တစ်ကျော့ နှစ်ကျော့ … တေးကိုသီ …\n( သီချင်းက အကြားအာရုံကတဆင့် ... နှလုံးသားကို ရိုက်ခတ်လာတဲ့အခါ ... ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ပဲ့တင်သံကို ... ဝေမျှထားပါတယ်...)\nအရင်တစ်ခေါက်က လူ ၁၂ ယောက်လောက်ကို ဒုက္ခပေးပြီးပြီဖြစ်လို့ ... ဒီတစ်ခေါက်တော့ တစ်ယောက်ကိုပဲ အလုပ်ပေးပါတော့မယ်….။\n“တေလေသီတဲ့သက်ငြိမ်တေးသွားမှာ......ငါတို့တွေ .....ပွား များ သက် ၀င် နေဦးမယ် ...” လို့ကိုငှက်ကို လွမ်းပြတဲ့ ကဗျာဆရာ ၊ “သားကြီးလာရင် ဘာလုပ်မလဲ” လို့ မေးပြီး … သီရိမင်္ဂလာဈေးထဲကို ဆွဲခေါ်သွားတဲ့ ရာသီဥတုအုပ်စုထဲက ရဲရဲဖြူတဲ့ Blogger ကို Tag ပါတယ်….အားရင်ရေးပေးပါရှင် ….။\nPosted by Layma at 6:42 PM3comments Links to this post\nWhy Do We Blog ???\n၁၁ နာရီစမယ်မှန်း သိပေမယ့် ...ဘာတွေရှုပ်မှန်းမသိအောင် ရှုပ်နေလို့ ...၁နာရီထိုးမှ ရောက်သွားပါတယ် ။ ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ၀ါးတီးအစီအစဉ်က ပြီးသွားပြီ… ကော်ကော်လဲ မသောက်လိုက်ရတော့ဘူး … ။ သူများတွေ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ... စာအုပ်ဝါ၀ါလေးလဲ မရတော့ဘူး… ။ ယောင်လည် ယောင်လည် ... ဟိုကြည့် ဒီကြည့်နဲ့ ... ၀င်သွားတော့ ...Plastic sheet အဖြူကြီးနားမှာ ...လူတွေတပြုံကြီး တွေ့ တယ်…။ စာအုပ်ထဲမှာ ကူးရေးတဲ့ သူတွေကကူးရေး …၊ ဓါတ်ပုံရိုက်တဲ့သူတွေက ရိုက်ဆိုတော့… ဘာတွေများရေးထားလဲ အနားတိုးကြည့်လိုက်တော့ …Oh….my god !! Blogger တွေရဲ့ အော်တိုတွေပါလား… စာသားတွေပါတယ်… လိပ်စာတွေ ပါတယ် … လက်မှတ်တွေ ပါတယ် …။ ဘယ်ရမလဲ … “လေးမ” လဲ လူရှင်းအောင်စောင့်ပြီး ...ကမန်းကတန်းလေး ကောက်ခြစ်ပြီး ... ခြေရာလက်ရာ ချန်ခဲ့တာပေါ့ …။ ဒုတိယပိုင်းစပြီတဲ့…..\nခပ်မှောင်မှောင် ပါးပါး အရိပ်တစ်ခု... တိုက်ပုံတလွှားလွှားနဲ့... စင်ပေါ်တက်လာတယ်….။ ကိုစေတန်ဂေါ့ဒ် ပါ …။ သူပြောတာတွေ နားထောင်ရင်းနဲ့... ရေငတ်လာတယ်… စာမေးပွဲတဖက်နဲ့အတော်အားထည့် ထားပုံပဲ … သူက ပြောသင့်တာတွေ ပြောပြီး ပြန်ဆင်းသွားတယ်…။\nတက်ရောက်လာတဲ့သူတွေ အလှည့်ရောက်ပြီတဲ့ … မေးတော့မယ်တဲ့ …။ မိုက်ကြီးနဲ့လူကြီးတစ်ယောက် ...ရယ်လို့ မောလို့… ။ သေချာအောင် နောက်နားက... blogger ညီမလေးကိုမေးကြည့်တော့... ကိုစိုးဇေယျ တဲ့ … လိပ်စာလေးတောင်ပြောပြလိုက်သေး … ။\n“Blog ရှိလား… အော်... မရှိဘူးလား … ဒီပွဲအကြောင်း ဘယ်လိုသိပြီး ရောက်လာ တာလဲ … သူငယ်ချင်းက ဘယ်သူလဲ … Blog လိပ်စာလေး ပြောပေးပါဦး … ကျောင်းသားလား… ဘာလုပ်လဲ …”\nဒီလို…ဒီလိုတွေ …တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မေးလာလိုက်တာ…. ဘုရား….ဘုရား…အနားရောက်လာပြီ… “လေးမ”ကို... အာရုံမကျပါစေနဲ့ … လက်ဖျားတွေတောင် အေးလာတယ်… မေးလာရင် Blogလိပ်စာ ပြောရတော့မယ် … ပြောလိုက်ရင် ...လူကြားသူကြားထဲ ....“လေမန်း”လို့ ခေါ်လိုက်ရင် အရှက်ကွဲတော့မယ်…ထပြန်ရင် ကောင်းမလား … ခေါင်းငုံ့ ပြီး ...အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်တာ... အဲဒီသတင်းထောက်ကြီး ဟိုဘက်လွှင့်သွားရော ….။ တော်ပါသေးရဲ့ … ။\nမမယ်လိုဒီမောင်ကတော့ ... ကြော့ကြော့မော့မော့လေး...အရွှန်းဖောက်လို့...အကျိုးအပြစ်တွေ သုံးသပ်ပြသွားပါတယ် … ။ Blog လိပ်စာထည့်ရိုက်ထားတဲ့ ...လိပ်စာကဒ်လေးကိုလဲ ကြွားသွားသေးတယ်…။\nမမောင်ရဲ့ သံစဉ်တွေပြီးတော့ ... ဖြူဖြူ ပါးပါး ရှည်ရှည် အရိပ်တစ်ခု ...တက်လာပါတယ် … ကိုမျက်လုံးပါတဲ့ … သူကတော့ ဖြည်းဖြည်း မှန်မှန်နဲ့... စကားတွေ အများကြီး ပြောသွားပါတယ်… ။ Blog လေးတစ်ခုလဲ လက်တွေ့ ဖန်တီးပြသွားပါတယ်…။\nသိလိုသည်များကိုပြန်ဖြေတဲ့ အစီအစဉ်မှာတော့ ... နာမည်ကြီး blogger တွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် အာခြောက်အောင် ဖြေသွားကြပါတယ် … ။ ကပ်သီးကပ်သပ် အမှန်အကန်မေးထားတဲ့ မေးခွန်းတွေကို တာဝန်ကျေကျေ ဖြေသွားကြတာ ချီးကျူးစရာပါ …..။\nCameramen တွေကလဲ ...ရိုက်သလား ... မမေးနဲ့… ရှေ့က ရိုက်လိုက်…နောက်က ရိုက်လိုက် …ဘေးက ရိုက်လိုက်… ခုံပေါ်တက် ရိုက်လိုက်နဲ့ ….။ နောက်မှပဲ သူတို့ ဆီမှာ ... ပုံတွေသွားကြည့်ရဦးမယ် …။ ကိုသန့် ဇော်မင်း ကလဲ လက်ထဲက ကင်မရာလေး တဖျပ်ဖျပ်နဲ့ ... လက်စွမ်းပြနေတယ် … ဘက်ထရီ အားပြည့် မပြည့်တော့ ... ကာယကံရှင်ပဲ သိမှာပေါ့လေ …။ ဓါတ်ပုံလေးရိုက်ရင်း ဘေးက ဖြူဖြူသေးသေး ညီမလေး ၂ ယောက်နဲ့ လဲ ... စကားလက်ဆုံကျ နေလိုက်သေးတယ် … သူတို့ ဆွေးနွေးတဲ့ အကြောင်းအရာကတော့ အခုတလော လူကြည့်အများဆုံး Blog တစ်ခုနဲ့ ပတ်သက်ပါတယ် … ကိုသန့်ကတော့ တစ်ခေါက်ပဲသွားပြီး …. နောက်မသွားတော့ဘူးဆိုလား…. သိပ်တော့မကြားလိုက်ပါဘူး ….။ သူတို့ အုပ်စုထဲမှာ ... အနှင်းလို့ ခေါ်တဲ့ မနှင်းမိုးဝေလဲ ရှိတယ် ထင်ပါရဲ့...။\n၃ နာရီခွဲကျော် သွားပြီ … ကိုစေတန်ဂေါ့ဒ် က မေးခွန်းတွေကို ဖြေနေရတုန်း …။ ဗိုက်က အတော်ဆာလာပြီ… “လေးမ”တစ်ယောက်ထဲ ဆာတာမဟုတ်ဘူး… ဘေးက blogger ညီမလေးဆီကလဲ ….ဂွီ..ဂွီ... တဲ့ အသံကြား ရတယ် … “လေးမ” လဲ အသံမထွက်လာခင် အမြန်ပြန်မှ ... ဆိုပြီး ကံစမ်းမဲ အစီအစဉ်ကို မစောင့်တော့ဘဲ ထပြန်လာခဲ့ပါတယ် ….။\nအကြံပြုချက် ။ ။\n၁။ Blog စာအုပ်ထုတ်ဝေခြင်းဖြင့်ရရှိသော အကျိုးအမြတ်များကို လှူဒန်းသောအခါ ... တစ်နေ့ လျှင် နာရီ ၂၀ blog ရေး၍ ၄ နာရီသာအိပ်သော ကိုညီလင်းဆက်ကို အက်ပီတွန်ဝိတ်ဂိမ်း နှင့် ကိုစေတန်ဂေါ့ဒ်ကို ကယ်လီစပွန်လှူဒါန်းသင့်....။\n၂။ ညီမလေး ဘာညာမှလွဲ၍ ... အခြားသော blogger များ ... လေထန်သော ကွင်းပြင်တွင်... တစ်ယောက်ထဲ မနေသင့် ...။\nMyanmar Bloggers Society ဆိုတဲ့ အသိုက်အမြုံလေး ... ခုလိုပဲ စည်းစည်းလုံးလုံးနဲ့အဓွန့်ရှည်ပါစေ….။\nလူငယ် များရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေ … ပညာတွေ … မျှဝေပေးလိုမှုတွေ ... လွတ်လပ်စွာ အတောင်ဖြန့်လို့ပေါ့ပါးစွာပျံသန်းနိုင်ကြပါစေ ….လို့ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲဆုတောင်းရင်း ... စက်တင်ဘာ ၁ရက်နေ့မှာ ကျင်းပခဲ့တဲ့ Why Do We Blog ? ဆိုတဲ့ ပွဲလေးကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်ပါတယ်ရှင် ….။ ။\nBlogger မောင်နှမများအားလုံးကို ခင်မင်လေးစားလျက်…\nP.s. သက်ဆိုင်သူများစိတ်မဆိုးကြေး..... စိတ်ဆိုးတဲ့သူ မုန့် ဝယ်ကျွေး....ပုံတွေကို ဒီမှာ နဲ့ ဟောဒီမှာ...ပဲသွားကြည့်တော့နော်..။\nPosted by Layma at 7:07 PM 10 comments Links to this post\nသူရဲကောင်းများ နှင့် တွေ့ ဆုံခြင်း ( ဇာတ်သိမ်း)......


a - TECHNOMANIAC's - BLOG: For Fellow iSwitchers ..\nFor Fellow iSwitchers ..\nအခုတလော iSwitchers တွေ တနေ့တခြားတိုးပွားလာနေပါတယ်။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတွေထဲမှာတောင် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် Mac တွေ ပြောင်းကိုင်ကြပြီ။ အစပိုင်းမှာ နည်နည်း အထစ်အငေါ့လေးတွေတော့ ရှိနေပါသေးတယ်။ မွေးကတည်းက ၀င်းဒိုးနှင့်ကြီးလာရတာဆိုတော့ဗျာ.. ။\nအဲ့ဒါ လူတိုင်းကလာမေးကြတယ်၊ ၀င်းဒိုးကို Intel Mac ပေါ်မှာသုံးဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းက ဘာလဲ၊ ညာလဲ ပေါ့ဗျာ။\nကျွန်တော် တစ်ခါတုံးက CrossOver အကြောင်းရေးတုံးကတော့ နည်းနည်းပြောဖူးပါတယ်။\nအမြန်ဆုံးက BootCamp ပါ။ သူက လုံးဝ Partition ဆောက်ပြီး သွင်းတာဆိုတော့ Windows အစစ်ပါပဲ။\nနောက်တော့ CrossOver အစရှိတဲ့ Application တွေ သီးသန့် Run ဖို့ သုံးရတဲ့ ဟာတွေ ရှိပါတယ်။\nအခုလူတိုင်းလာမေးနေကြတာတော့ Parallels, VMWare အစရှိတဲ့ ၀င်းဒိုးကို OS X နှင့် တပြိုင်တည်း ဖွင့်လို့ရတဲ့ ဆော့ဖ်ဝဲတွေ အကြောင်းပါ။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် စမ်းသုံး၊ လေ့လာကြည့်ပြီး ရလာတဲ့ အတွေ့ အကြုံအရပြောရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် VMWare Fusion ကို ပိုကြိုက်ပါတယ်။ ပိုမြန်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့  Unity Mode လို့ ခေါ်တဲ့ feature ဟာ Parallels ရဲ့  Coherence Mode ထက် ပိုမြန်ပြီး ငြိမ်ပါတယ်။ အဲ့အဲ .. Unity or Coherence အဲ့ဒီ feature တွေကို နည်းနည်းမြင်သာအောင် ပြောရမယ်ဆိုရင် .. ဆိုပါစို့၊ ကျွန်တော်တို့ GoogeTalk Windows Application ကို Run လိုက်ပြီဆိုတာနှင့် သူ့ ၀င်းဒိုးလေးပေါ်လာပါမယ်။ အဲ့ဒီ ၀င်းဒိုးလေးက မသိရင် Mac Software လေး ၁ခုလိုပါပဲ။ Dock ထဲ ထည့်သိမ်းလို့ရပါတယ်။ Expose ခေါ်ရင်လည်း အလုပ်လုပ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့  အောက်မှာ run နေတဲ့ Windows OS ကြီးကတော့ ဖျောက်ထားတာပေါ့ဗျာ။ အဲ့ဒီ GTalk လေး ၁ခုပဲ မြင်ရမယ်။\nဆိုတော့ နှစ်ခုလုံးက အဲ့လို ရတော့ ဘာကွာနေလဲဆိုရင် အဓိက ၂ချက်ရှိပါတယ်။ Memory Support နှင့် Processor Support ပါ။ Parallels က ဟိုတလောကမှ Memory 4GB ထိ တက်ပြီး အလုပ်လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ VMWare ရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရပ်တည်လာတဲ့ Memory Support ( သီအိုရီအရဆို 8GB) ကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ Memory Management လည်း Parallels က နည်နည်း အားနည်းတော့ ခဏခဏ Hang ပါမယ်။ နောက် Host လုပ်တဲ့ MacOS ကိုပါ အတော်နှေးသွားစေနိုင်ပါတယ်။ တခြားတဖက်မှာတော့ VMWare က ကျွန်တော်တို့ရဲ့  Mac OS ကိုလည်း သပ်သပ်ရပ်ရပ် ထိန်းထားပေးနိုင်ပြီး Windows ကိုလည်း တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် မောင်းပေးနိုင်ပါတယ်။\nနောက်တစ်ချက်ဖြစ်တဲ့ ပရိုဆက်ဆာ ပိုင်းကို ပြောရမယ်ဆိုရင် parallels က ပရိုဆက်ဆာ ၁လုံးပဲ လက်ခံ အလုပ်လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ VMWare က ၂ ခု တောင် အသုံးချပြီး အလုပ်လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ၁ခု နှင့် ၂ခု ဘယ်သူပိုအားသာမလဲ ဆုိုတာ ကျွန်တော် ပြောစရာမလိုလောက်ဘူးထင်ပါတယ်။ =D ..\nဂိမ်းကစားချင်တဲ့ လူတွေ အတွက် parallels ကော၊ vmware ကော လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ MacBook သမားတွေ အတွက်တော့ ရင်နာစရာပဲ၊ GMA 950 OnBoard Chipset တွေကို တော့ ဆော့ဖ်ဝဲ ၂ခုလုံး က support မပေးနိုင်သေးပါဘူး။\nကျွန်တော် အခုပြောတဲ့ အချက်တွေကို ဟိုတလောက စစ်တမ်းကောက်ထားတဲ့ Macnn Benchmarks မှာလည်း တွေနိုင်ပါတယ်။ Windows Photoshop ကို VMWare မှာ run ရင် Parallels ထက် ၂ဆ မြန်ပါတယ်။ တခြား media application တွေလည်း လေးပုံ ၁ပုံလောက်မြန်ပါတယ်။ အခုစမ်းသပ်မှုဟာ Parallels Desktop for Mac v3.0 နှင့် VMWare Fusion 1.0 တို့ အကြား ဖြစ်ပါတယ်။\nVirtualization ဟာ နက်နဲပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ခုအချိန်မှာ VMWare က ပိုကောင်းနေသော်ငြားလည်း ဒါဟာ အချိန်နှင့် စောင့်ပြီး ကြည့်ရှုရမယ့် ပွဲဖြစ်ပါတယ်။ ပိုပြီး အတွေ့အကြုံပြည့်တဲ့ VMWare ကပဲ အရမ်းသာသွားမလား၊ နောက်ထွက် Parallels ကပဲ နောက်ကောက်ချနိုင်မလားဆိုတာကိုတော့ ..\nPosted by Wai Phyo at8:30 PM\nApple September5Special Event + (I can't follow!...\n1 More Hack - =O\nBye Jim + His latest smash on Vista\nHolidays ahead ..\nOops, new macs again..


အပျိုကြီးများ ရဲ့ ဒုက္ခ…ဒီလိုပြော တော့ ကျတော့် ကို အပျိုကြီး များ က ဆဲ လိမ့် မယ်….။ – GaMone Media\nHomepage / Knowledge / အပျိုကြီးများ ရဲ့ ဒုက္ခ…ဒီလိုပြော တော့ ကျတော့် ကို အပျိုကြီး များ က ဆဲ လိမ့် မယ်….။\nအပျိုကြီးများ ရဲ့ ဒုက္ခ…ဒီလိုပြော တော့ ကျတော့် ကို အပျိုကြီး များ က ဆဲ လိမ့် မယ်….။\nအပျိုကြီးဆိုတာအပျိူ လေးဘဝတုန်းက ချေခဲ့သမျှ ခုချိန်မှာ တိုင်ပတ်တာပဲ… လေးဆယ်ကျော်မှ ဘဝက စတာ မဟုတ်ဘူး သုံးဆယ် ကျော်တာ နဲ့ ဖူးစာကဆုံးတာ…\nမြားနတ်မောင်က အန်ဖရန့်လုပ်ပြီးပြီ အောင်သွယ် တော်ပေ့ခ်က ဘလော့ခံရပြီ… ဗေဒင်ဆရာတွေတောင် အပျိူ ကြီး အချစ်ရေးမဟောပါလို့ ဆိုင်းဘုတ် ထောင်ရပြီ\nမခူးပဲ ကြွေမကျရဲ ခူးတော့လည်း ပဲပေးနေပြီး လှည့်ထွက်သွားမှ မှည့်နေပါပြီ အော်လည်း မရတော့ဘူး….\nခက်တယ် ခက်တယ် အပျိူ ကြီးဆိုတာ တိုင်မပေါ် တဲ့ ဆင်းကဒ်လို (Helloတစ်ခွန်းနဲ့လိုရာမရောက် ) ပရိုမိုးရှင်းကာလနဲ့လည်း မရ ဒစ်စကောင့်နဲ့လည်း မဖြစ် မိဘကို တစ်သက်လုံး ဒုက္ခပေးမယ့်အထာနဲ့ အပျုူိ ကြီး လုပ်မှာလို့ ( အငိုမျက်လုံး အပြုံးမျက်နှာနဲ့ပြောသေးတာ )\nမရတာပဲ ဖြစ်ဖြစ် မယူတာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဆွဲဖဲပဲ သေသေ ဒေါင်းဖဲပဲ မတက်မတက် ဘဝ တစ်သက်မှာ ယောကျာင်္းတစ်ယောက်ကို မစည်းရုံးနိူင်ခဲ့သူတံခွန်လည်း မရှိတက်လည်း မပိုင်နဲ့ဘဝကို အရည်မပါပဲ ထမင်းစားရသလို ခြောက်ကပ်ကပ်\nဟန်းဆက် ဘယ်လောက်မြင့်မြင့် …ချစ်ဆုံး / အာဘွား / ဘာညာ ကွိကွတွေဖုန်းထဲက အသံမထွက်ဖူးတာအပျိူ ကြီး ကိုင်တဲ့ဖုန်း\nဖေ့ဘုတ်တောင်Like နေရာမှာ Love သာပိုအသုံးပြုလို့ ရအောင်ပြောင်း လာ တယ်အပျိူ ကြီးတွေက တစ်ယောက်တည်းပုံတင်လိုက် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ပုံတင်လိုက်တူလေးတွေထိမ်းနေတဲ့ပုံတင်လိုက် ကြောင်လေး ခွေးလေးတွေနဲ့ပုံတင်လိုက်အဆင့်က …မတိုးတက် မပြောင်းလဲလာဘူး\nတကယ်တော့ …အပျိူ ကြီးတွေဆိုတာဘဝကို ကျေနပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေတဲ့အချစ်တခြမ်းလေဖြတ်ထားတဲ့နှလုံးသားဒုက္ခိတတွေပါ ။\nအပ်ိဳႀကီးဆိုတာအပ်ိဴ ေလးဘဝတုန္းက ေခ်ခဲ့သမွ် ခုခ်ိန္မွာ တိုင္ပတ္တာပဲ… ေလးဆယ္ေက်ာ္မွ ဘဝက စတာ မဟုတ္ဘူး သုံးဆယ္ေက်ာ္တာ နဲ႔ ဖူးစာကဆုံးတာ…\nျမားနတ္ေမာင္က အန္ဖရန႔္လုပ္ၿပီးၿပီ ေအာင္သြယ္ေတာ္ေပ့ခ္က ဘေလာ့ခံရၿပီ… ေဗဒင္ဆရာေတြေတာင္ အပ်ိဴ ႀကီး အခ်စ္ေရးမေဟာပါလို႔ ဆိုင္းဘုတ္ ေထာင္ရၿပီ\nမခူးပဲ ေႂကြမက်ရဲ ခူးေတာ့လည္း ပဲေပးေနၿပီး လွည့္ထြက္သြားမွ မွည့္ေနပါၿပီ ေအာ္လည္း မရေတာ့ဘူး….\nခက္တယ္ ခက္တယ္ အပ်ိဴ ႀကီးဆိုတာ တိုင္မေပၚတဲ့ ဆင္းကဒ္လို (Helloတစ္ခြန္းနဲ႔လိုရာမေရာက္ ) ပ႐ိုမိုးရွင္းကာလနဲ႔လည္း မရ ဒစ္စေကာင့္နဲ႔လည္း မျဖစ္ မိဘကို တစ္သက္လုံး ဒုကၡေပးမယ့္အထာနဲ႔ အပ်ဳူိ ႀကီး လုပ္မွာလို႔ ( အငိုမ်က္လုံး အၿပဳံးမ်က္ႏွာနဲ႔ေျပာေသးတာ )\nမရတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မယူတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဆြဲဖဲပဲ ေသေသ ေဒါင္းဖဲပဲ မတက္မတက္ ဘဝ တစ္သက္မွာ ေယာက်ာၤးတစ္ေယာက္ကို မစည္း႐ုံးႏိူင္ခဲ့သူတံခြန္လည္း မရွိတက္လည္း မပိုင္နဲ႔ဘဝကို အရည္မပါပဲ ထမင္းစားရသလို ေျခာက္ကပ္ကပ္\nဟန္းဆက္ ဘယ္ေလာက္ျမင့္ျမင့္ …ခ်စ္ဆုံး / အာဘြား / ဘာညာ ကြိကြေတြဖုန္းထဲက အသံမထြက္ဖူးတာအပ်ိဴ ႀကီး ကိုင္တဲ့ဖုန္း\nေဖ့ဘုတ္ေတာင္Like ေနရာမွာ Love သာပိုအသုံးျပဳလို႔ ရေအာင္ေျပာင္းလာတယ္အပ်ိဴ ႀကီးေတြက တစ္ေယာက္တည္းပုံတင္လိုက္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ပုံတင္လိုက္တူေလးေတြထိမ္းေနတဲ့ပုံတင္လိုက္ ေၾကာင္ေလး ေခြးေလးေတြနဲ႔ပုံတင္လိုက္အဆင့္က …မတိုးတက္ မေျပာင္းလဲလာဘူး\nတကယ္ေတာ့ …အပ်ိဴ ႀကီးေတြဆိုတာဘဝကို ေက်နပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတဲ့အခ်စ္တျခမ္းေလျဖ တ္ထားတဲ့ႏွလုံးသားဒုကၡိတေတြပါ ။\nPrevious post ရင်ခုန်စရာ အလှတရားတွေ ကို ထုတ်ပြ လိုက်တဲ့ ပိုပို\nNext post ကိုဗစ် လူနာတွေ ကို အိမ်မှာပဲ ထားပြီး အခြေအနေ စောင့်ကြည့်တဲ့ စနစ် ရန်ကုန်မှာ စမည်


Why CFA Exam Prep Program at Matrix?\n𝐌𝐚𝐭𝐫𝐢𝐱 𝐈𝐧𝐬𝐭𝐢𝐭𝐮𝐭𝐞 𝐨𝐟 𝐏𝐫𝐨𝐟𝐞𝐬𝐬𝐢𝐨𝐧𝐚𝐥𝐬 ဟာ SECM မှ အသိအမှတ်ပြုလက်မှတ်ရ Finance သင်တန်းကျောင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး Chartered Institute for Securities and Investment (CISI)၊ Wiley Efficient Learning (WEL)၊ Corporate Finance Institute (CFI)၊ Association for Financial Professionals (AFP) အစရှိသည့် နိုင်ငံတကာ Association များ၏ Official Learning Partner အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံထားရတဲ့ သင်တန်းကျောင်းတစ်ခုလည်းဖြစ်ပါသည်။\nအခုလက်ရှိတွင် CFA,FRM,CISI,FP&A,CTP,FMVA,CBCA,PMP,CITF,CDCS အစရှိသည့် Internatinal Designation Program များနှင့် Matrix Certificate Program များကို မြန်မာနိုင်ငံ၏ Professionals များလေ့လာသင်ယူနိုင်ရန်အတွက် နိုင်ငံတကာအသိအမှတ်ပြု Teaching Materials များ အသုံးချ၍ In Classroom Teachings နှင့် Online Learning Platform များ အသုံးပြု၍ Blended Learning စနစ်ဖြင့် သင်ကြားပို့ချနေသည့် မြန်မာနိုင်ငံ ၏ one of the leading finance institute တစ်ခုဖြစ်ပါသည်။\n4 Reasons why prepare for CFA with Matrix Institute of Professionals?\n1. Our Instructors!\nMyanmar Finest CFA Charteredholders များနှင့် Experienced Instructors များကိုယ်တိုင် CFA Exam ကို ဖြေဆိုအောင်မြင်ဖို့အတွက်တင်မကဘဲ လက်တွေလုပ်ငန်းခွင်မှာ ပြန်လည်အသုံးချနိုင်သည် Finance Professionals တစ်ယောက်အတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်တဲ့ Skill Set များကိုပါ တစ်နေရာထဲမှာ စနစ်တကျ သင်ကြားပို့ချနေတဲ့ International Exam Prep Program တစ်ခုဖြစ်ပါသည်။\nMatrix မှာ ပင်တိုင်သင်ကြားပေးမည့် ဆရာများကတော့\n𝗗𝗿. 𝗛𝗹𝗮 𝗧𝗵𝗲𝗶𝗻𝗴𝗶\nPh.D (Asian Institute of Technology)\nAssociate Professor (NMDC)\n𝗗𝗿. 𝗖𝗵𝗼 𝗖𝗵𝗼 𝗪𝗮𝗶\nPh.D (University Malaya)\nPrincipal, MHR Institute\n𝗨 𝗠𝗶𝗻 𝗛𝗮𝗻 𝗧𝘂𝗻, 𝗖𝗙𝗔\nAcademic Director, Matrix Institute of Professionals\n𝗗𝗮𝘄 𝗠𝗮𝘆 𝗦𝗼 𝗣𝘆𝗮𝗲 𝗡𝘆𝗮𝗻, 𝗖𝗙𝗔\nManaging Director, Matrix Institute of Professionals\n𝗗𝗮𝘄 𝗛𝗹𝗮𝗶𝗻𝗴 𝗠𝗼𝗲 𝗢𝗼, 𝗖𝗙𝗔 𝐋𝐞𝐯𝐞𝐥 𝐈𝐈 𝗖𝗮𝗻𝗱𝗶𝗱𝗮𝘁𝗲\nFinancial Analyst, MX Business Advisory\n𝗗𝗮𝘄 𝗧𝗵𝗮𝗲 𝗠𝘆𝗮 𝗧𝗵𝗮𝘇𝗶𝗻 𝗪𝗶𝗻, 𝗖𝗙𝗔 𝐋𝐞𝐯𝐞𝐥 𝐈𝐈 𝗖𝗮𝗻𝗱𝗶𝗱𝗮𝘁𝗲\n2. License Teaching Materials and Learn anywhere, anytime\nMatrix Institute of Professionals ရဲ့ CFA Exam Prep Program ကိုတက်ရောက်တဲ့ Candidate တိုင်းအတွက် Matrix ရဲ့ Global Partner တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ Wiley Efficient Learning ၏ Authorized Teaching Materials များအသုံးပြုပြီး သင်ယူနိုင်မည့်အပြင့် Efficient Learning Exam Preparation Platform ကိုပါ access ရရှိမှာ ဖြစ်ပါသည်။\n3. Revision Inclusive Plus Extended Learning\nတစ်နှစ်ပတ်လုံးမှာ လေ့လာခဲ့သမျှစာတွေကို CFA Exam မတိုင်ခင်မှာ ပြန်လည်လေ့လာနိုင်မယ့် Revision Session များအပြင် အတန်းချိန် ၇၅% ပြည့်မှီတဲ့ သင်တန်းသားများအတွက် သင်တန်းကြေး ထပ်မံ ပေးသွင်းစရာမလိုဘဲ နောက်ထပ် ၆လ ထပ်မံသင်ယူနိုင်မယ့် Extended Learning အစီအစဉ်များ။\n4. Build Professional Network + Internship Opportunity\nFinance လောကကို အခုမှ စတင်ဝင်ရောက်မယ့် သူတွေ အတွက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် အခုလက်ရှိ Finance & Investment Fields မှာ လုပ်ကိုင်နေတဲ့ Professionals တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် Matrix Institute of Professionals ရဲ့ CFA Candidate တစ်ယောက်ဖြစ်သွားပြီ ဆိုတာနဲ့ အခြား CFA Candidates တွေနဲ့ အတူတူ ကိုယ်ရဲ့ Existing Professionals Network ကို ချဲ့ထွင်နိုင်မယ့် အခွင့်အလမ်းများအပြင် အတွေ့အကြုံမရှိသေးတဲ့ candidate တစ်ယောက်အတွက်လည်း CFA Level I Exam Prep Program ကိုတက်ရောက်ပြီးစီးပါက Matrix Solutions Business Advisory Group မှာ intern အဖြစ်လက်တွေ Real World အလုပ်အကိုင် အတွေ့အကြုံများရယူနိုင်မယ့် အစီအစဉ်များရှိပါသည်။\nယခု COVID-19 ကာလတွင် Online Video Conferencing Method နှင့် Wiley Efficient Learning အသုံးပြု၍ သင်ကြားပို့ချနေလျက်ရှိပြီး နောင်တွင် အနယ်နယ်အရပ်ရပ်မှ Chartered Financial Analyst Designation အတွက်လေ့လာသင်ယူချင်တဲ့ Candidate များ၊ အချိန်မအားလပ်တဲ့ Professionals များ နှင့် ကျောင်းသားကျောင်းသူများအတွက်ပါ Online မှ တစ်ဆင့် အလွယ်တကူလေ့လာနိုင်မည့် Online Exam Prep Program များ၊ Face to Face Video Lesson များနှင့် Online Tutoring Session များဖြင့် ထိရောက်စွာ သင်ကြားပို့ချနိုင်ရန် အမြန်ဆုံး ပြင်ဆင်ဆောင်ရွက်လျက်ရှိပါသည်။\nRegister Below For 2021 CFA Exam Prep Program\nCovid-19 Learning Installment Plan (CLIP)\n☎ : 01-8245660, 09-445533288~289\n🏦 : No.182-194(2nd floor),Botahtaung Pagoda Road(Between Anawrahtar & Mahar Bandoola Rd), Pazuntaung Tsp.,Yangon.


ဆော်ဒီအာရေဗျ၏ပထမဆုံးထုတ်လုပ်မှုစက်ရုံသည် Baselight | NAB သတင်းများ | 2020 NAB Show Media Partner နှင့် NAB Show ၏ထုတ်လုပ်သူ။ အသံလွှင့်အင်ဂျင်နီယာသတင်း\nပင်မစာမျက်နှာ » သတင်း » ဆော်ဒီအာရေဗျ၏ပထမဆုံးထုတ်လုပ်မှုစက်ရုံ Baselight ထည့်သွင်း\nလန်ဒန် - 31 ဇူလိုင်လ 2019: ဆော်ဒီအာရေဗျ၏နိုင်ငံတော်၌ရုပ်ရှင်ရုံအပေါ်တစ်ဦး 35 နှစ်တားမြစ်ချက်များရုတ်သိမ်းအောက်ပါ Nebras ရုပ်ရှင် Riyadh အခြေစိုက်, ပထမဦးဆုံးအပြည့်အဝစက်ရုံထုတ်လုပ်မှုနဲ့ post ဝန်ဆောင်မှုကိုထူထောင်ခဲ့သည်။ ပြီးပြည့်စုံသောပူဇော်သက္ကာ၏တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအဖြစ်, ထို post ကိုအိမ်သူအိမ်သား FilmLight နေက Blackboard5control panel ကိုတပ်ဆင်ထားနောက်ဆုံးပေါ် v2 ဆော့ဗ်ဝဲနဲ့တစ်ဦး Baselight TWO ငယ်များအတွက်လက်ဖက်ရည် suite ကို, ပါဝင်သည်။\n"Nebras ရုပ်ရှင်ကဲ့သို့စီးပွားရေးလုပ်ငန်းသစ်တစ်ခုကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာအယူခံဝင်နှင့်အတူရုပ်ရှင်ကိုဖန်တီးရန် Arabic အဘိဓါန်ပုံပြင်များနှင့်ဒေသခံအကြောင်းအရာနှင့်အတူရုပ်ရှင်ဖန်တီးခြင်းအားဖြင့်, ဒါပေမယ့်လည်းအပြည်ပြည်ဆိုင်ရာပူးပေါင်းနှင့်အတူလက်တွဲမယ့်, ပွင့်လန်းနိုင်သောနေရာအကြီးအစိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုလေထုကဒီမှာရှိပါတယ်" Cian ပက်ထရစ်ကပြောပါတယ် McLysaght, Nebras ရုပ်ရှင်၏ Post ကိုထုတ်လုပ်မှုကြီးကြပ်ရေးမှူး။ "ကျနော်တို့ကထုတ်လုပ်မှုနှင့်ဆော်ဒီအာရေဗျ Post-ထုတ်လုပ်မှုများအတွက်တစ်နေရာတည်းမှာဆိုင်ပါ။ "\nနိုငျငံတျောအပေါငျးတို့သနိုင်ငံသားများတစ်ဦးအောင်မြင်စီးပွားရေးမှာသူတို့ရဲ့အိပ်မက်တွေဖြည့်ဆည်းနိုင်သည့်အတွက်တက်ကြွလူ့အဖွဲ့အစည်းဖန်တီးရန်၎င်း၏မျှော်မှန်းချက် 2030 အစီအစဉ်နှင့်အတူတိုးတက်မှု၏ခေတ်သစ်တစ်ခုထဲသို့ဝင်ခဲ့သည်။ လူအမျိုးမျိုးတို့၏ပုံမှန်မဟုတ်သောအသက်အပိုင်းအခြားကိုဆိုလိုတာသောလူဦးရေရဲ့နီးပါး 60% 30 အောက်မှာဖြစ်တယ်, ဒါတစ်ခုကြီးမားအသစ်နှင့်ထိရသေးသောစျေးကွက်ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းတွင်လည်းမရှိ။\nဒီလိုအပ်ချက်ဖြည့်ဆည်းဖို့, Nebras ရုပ်ရှင် Baselight အပေါ်ပြီးသွားမှ VFX မှတဆင့်အယ်ဒီတာ့အာဘော်ကနေချောမွေ့စွာ Workflows အဘို့, ARRI Alexa ကင်မရာများနှင့်ရွေ့လျားမှုဖမ်းကင်မရာတူးစင်ကနေကမ္ဘာ့အဆင့်အတန်းမီကွန်ယက် Post-ထုတ်လုပ်မှုစက်ရုံမှယနေ့ထိပ်တန်းအရည်အသွေးကောင်းမွန်သောအကြောင်းအရာကိုဖန်တီးရန်လိုအပ်သမျှကိုတပ်ဆင်ထားသည်။ အဆိုပါ Post-ထုတ်လုပ်မှုစင်တာအစုံအကြား Workflows ၏နီးပါးချက်ချင်းဆိုသလိုဝေမျှခွင့်ပြုထားတဲ့ ContentAgent, သုံးပြီးတလျှောက်လုံးနှင့်ဆက်စပ်နေသည်။ ဤသည်အယ်ဒီတာများနိမ့်ဆုံးဖြတ်ချက်တွေမှာအလုပ်လုပ်ခွင့်ပြုနှင့် Baselight အတွက်ပြီးအနုပညာရှင်ကို cut နှင့် VFX ကောက်နှင့် 4K / HDR အတွက်စီမံကိန်းကိုက်ညီရန်။\nပြီးပြည့်စုံသောအခြေခံအဆောက်အဦများစတင်ချိန် မှစ. စိတျထဲတှငျ HDR ကိုအတူတညျဆောကျခဲ့သညျ။ တော၌လွှတ်အလင်းပေးအသေးစိတ်ဆုံးရှုံးမပါဘဲ Baselight အတွက်ရူပတစ်ဦးကိုပစ်ခတ်သို့လတ္တီတည်ဆောက်ရန်နှင့်ဖန်တီးမွမ်းမံနိုင်စွမ်းအရေးပါတဲ့အကျိုးကျေးဇူးပါပဲ။\n"မီဒီယာစက်မှုလုပ်ငန်း, ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာတစ်ချိန်ကနှေးကွေးနေသေးတယ်ခဲ့ကြသည်ထားတဲ့ post ကိုထုတ်လုပ်မှုလုပ်ငန်းစဉ်များတည်ရှိခဲ့ပါသည်ဒီမှာစက်မှုလုပ်ငန်းခုန်-ဖားသမျှသောဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်နှင့်ကိုလုံးဝ tapeless non-linear ကမ္ဘာကြီးကိုဖန်တီးခွင့်ပြုခဲ့ရှိရာဥရောပနှင့်အမေရိကန်မတူဘဲ," McLysaght ကဆိုသည်။ အမှုအရာချက်ချင်းဖြစ်ပျက်သငျ့ကွောငျး - "ဒါကဒီမှာစက်မှုလုပ်ငန်းအတွက်နေရာအနှံ့ဖြစ်သည့်ရုတ်တရက်တစ်ခုမျှော်လင့်အား။\n"Baselight ဒီဝယ်လိုအားသို့ကစား" ဟုသူကဆက်ပြောသည်။ "Baselight မြန်နှုန်းလိုအပ်ချက်တစ်ခုဖြစ်သည်ရှိရာညာဘက်စနစ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး, client များသည်ဖြစ်စဉ်များတစ်ခုချဉ်းကပ်ရ UI ကိုမှတဆင့်အရပျကိုယူပြီးတွေ့နိုင်ပါသည်။ Baselight နေ့ကတဦးတည်းအနေဖြင့်ကျွန်တော်တို့ရဲ့လုပ်ငန်းအသွားအလာသို့ပေါင်းစည်းခဲ့သည်။ "\nNebras ရုပ်ရှင်မှာအသုံးပြုသော Baselight v5 ၏နောက်ဆုံးပေါ်လွှတ်ပေးရန်, အရောင်ငယ်များအတွက်လက်ဖက်ရည် suite ကိုအတွင်းနှင့်တည်းဖြတ်နှင့် VFX နှင့်အတူ ပူးပေါင်း. နှစ်ဦးစလုံးဟာအရှုပ်ထွေးဆုံးနှင့်အချိန်-စားသုံး Workflows ချောမွေ့စေရန်ကူညီဆွဲဆောင်မှုအသစ်သော features တွေပေးထားပါတယ်။ Baselight ရဲ့ HDR လုပ်ဆောင်ချက်ကိုပြီးတော့ကိုသစ်စာရှိရှိယနေ့မျှော်လင့်ထားပေးပို့ပုံစံများ၏အလုံးအရင်းကိုဖြတ်ပြီးထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပါတယ်သောတိုးချဲ့အကွာအဝေးနှင့်အရောင်အစအဆုံးအကုန်အတွင်းရူပ, ဖွံ့ဖြိုးဆဲရည်ရွယ်သည်။\nThe post ထုတ်လုပ်မှုတပ်ဆင် Jigsaw 24 သည်ဖန်တီးမှုစက်မှုလုပ်ငန်းမှလန်ဒန်ရဲ့ဦးဆောင်ပြန်လည်ရောင်းချသူများ၏တဦးတည်းအားဖြင့်အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့သည်။\nNebras ရုပ်ရှင်ဆော်ဒီအာရေဗျအတွင်းပထမဆုံး Full-service ကိုရုပ်ရှင်ထုတ်လုပ်မှုစတူဒီယိုဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာအရှေ့အလယ်ပိုင်းနှင့်အမှန်ပင်ကမ္ဘာတစ်လွှား clients များအားပူဇော်နိုင်သည့် State-Of-The-Art ပစ္စည်းကိရိယာများနှင့်ဖန်တီးမှုစွမ်းရည်များ unrivaled သိရသည်။ ပိုမိုသိရှိလိုပါက, ခရီးစဉ် www.nebrasfilms.com\n4K ARRI Alexa Baselight Baselight TWO ငယ်များအတွက်လက်ဖက်ရည် suite ကို Cian ပက်ထရစ် McLysaght filmlight HDR အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာပူးပေါင်း isovideo, viarte, HDR, ဆူညံသံလျှော့ချရေး, HDR / WCG, HEVC / AVC, HEVC, JCT-VC ကို, 2015, ဘစ်နှုန်းလျှော့ချရေး, စွဲငြိဖွယ်ရာ, UHD / 4K / HD ကို H264 / H265, ဝါဆော Jigsaw 24 ဒေသခံအကြောင်းအရာ MKM Marcomms MKM Marketing ကိုဆက်သွယ်ရေးဝန်ကြီး Nebras ရုပ်ရှင် အသံလွှင့်ကုန်တင်ကားအပြင်ဘက်တွင် post ကိုအိမ်သူအိမ်သား post ကိုထုတ်လုပ်မှု ဆော်ဒီအာရေဗျ က Ultra HD ဖိုရမ် Vision ၏ 2030 အစီအစဉ် 2019-07-31\nယခင်: DTC အသံလွှင့် IBC 10 မှာခန်းမ 2019 အတွက်၎င်း၏ Aeon Lite ကိုထွန်းလင်းရန်\nနောက်တစ်ခု: mo-sys ကင်မရာကို Motion စနစ်များပိုမိုဆန်းသစ်သောရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးခြင်းသည်အဆိုပါလမျးပှငျ့သှား


That's so good, right?: အပြုံးလေး (ဒုတိယပိုင်း)\nကျောင်းသူကျောင်းသားတွေ ကျူရှင်ြပီးသည်နှင့် လွယ်အိတ်ကိုယ်စီဆွဲကာလွယ်ပိုးကာ ပြန်ကုန်ြကသည်။\nကျွန်တော့်မှာတော့ စိတ်အကြီးအကျယ်ညစ်နေသည်။ ယခုအိမ်ြပန်ရတော့မည်။ ဆိုင်ကယ်ကမရှိပါ။ ညနေကကျူရှင်ကိုအလာ လမ်းတွင် တန်းလန်းကြီးထိုးရပ်သွားခဲ့သည်။ ကာပရိုက်တာပျက်သွားသည်တဲ့။ထို့ကြောင့် ပြင်ဆိုင်တွင်ထားခဲ့ရပြီး ကုန်းကြောင်းခြေလျင်လျှောက် လာခဲ့ရသည်။ မိုးကလည်းတော်တော်ချုပ်နေသည် အိမ်ကလည်းနည်းနည်း လှမ်းသည် ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့။\n‘ဆရာလေး ပြန်တော့မလို့လား’ အသြံကား၍အနောက်သို့လှညြ့်ကည်လိုက်၏။ အဆောင်တံခါးပေါက်နားတွင်ရပ်နေသော ကျွန်တော့်နား သို့ သူရောက်လာသည်။\n‘ငါလည်းအဲ့ဒါကိုပဲ စဉ်းစားနေတာ စိတ်ညစ်ပါတယ်ကွာ ဆိုင်ကယ်က စုတ်နေပြီဆိုတော့ ပျက်ချင်တဲ့အချိန်ထပျက်တော့တာပဲ အစိုးမရ တဲ့အထဲမှာ ငါ့ဆိုင်ကယ်လည်းပါတယ်’\nကျွန်တော်ခေါင်းမြော့ကည့်လိုက်သည် ညလေပြေအေးအေးအောက်တွင် သူ့ကျွန်တော့်ကိုတဖန် ပြုံးပြသော အပြုံးလေးသည် ကျွန်တော့် ရင်ကိုဆူပွက်အောင် နိုးဆော်နေသယောင်ယောင်။ ကျွန်တော်သူ့ကိုခေါင်းညိတ်ြပလိုက်၏။ သည်တော့သူက ရုတ်တရက် ကျွန်တော့်ပါး ကို ဖွဖွလေးဖျစ်ညစ်လိုက်ြပီးဆိုင်ကယ်နောက်ကို တက်တော့ဟူသောသောမျက်လုံးမျိုးဖြင့် မျက်စပစ်ပြသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲရေခဲတုံး ကြီးအတောင့်လိုက်မျိုချလိုက်ရသလို အေးကနဲဖြစ်သွားသည်။\nည၏လမင်းကြီးသည် တိတ်ဆိတ်ခြင်းသားချော့ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုလျှက်မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ြကယ်ကလေးတွေကို ချော့သိပ် လျက်ရှိသည်။ လောကတစ်ခွင်လုံးတွင်တော့နို့နှစ်ရည်လရောင်ဖျော့ဖျော့လေးက နွေးနွေးထွေးထွေးလွှမ်းခြုံထားသည်။\nဆိုင်ကယ် လေးသည်လေတွင်ပစ်ခွင်းလိုက်သော မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ မဲနက်နေသောပေတရာလမ်းမကြီးပေါ်တွင်ပြေးလျှက်ရှိသည်။ ထို့အတူ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးလုံးလည်း နှုတ်ဆိတ်လျှက် ဆံပင်စတွေကလေတွင် လွင့်လွင့်လူးနေတော့သည်။\nသူရှေ့ မှနေ၍ဆိုင်ကယ်ကိုငြိမ်သက်စွာ မောင်းနေသည်။ သူမောင်းသည့်ပုံစံကိုကြည့်ပြီး ကျွန်တော်ခန့်မှန်းကြည့်မိသည်။ ဆိုင်ကယ် သိပ်စီးတတ်သည့်ပုံမပေါ်ပါ။ ကျွန်တော်နှစ်လိုစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး စကားစလိုက်ကာ တိတ်ဆိတ်ကြိုဖိုခွင်းလိုက်၏။\n‘အရှေ့နားမှာ ကုန်းဆင်းကြီးရှိတယ် မင်းကိုခံစားမှုအသစ်တစ်မျိုးရအောင်လုပ်ပေးမယ်။ ဘာနဲ့မှမတူညီတဲ့ရင်ခုန်စရာလေဟုန်စီးခြင်း တစ်မျိုးလေးပေါ့ကွာ’\nကျွန်တော်အသံထွက်အောင် ရယ်လိုက်မိသည်။ ထို့နောက်သူ့ခါးကို အနောက်မှသိုင်းဖက်လိုက်ပြီးပခုံးပေါ်မေးတင်လိုက်ကာ နားနားတိုးတိုးလေးကပ်ပြောလိုက်သည်။\n‘ဆိုင်ကယ်ခေါင်းကို ငါထိန်းထားမယ် မင်းလက်လွှတ်ြပီးမျက်စိမှိတ်ထားလိုက်’\nကျွန်တောင်ခိုင်းတဲ့အတိုင်း သူလုပ်ရှာပါသည်။ သူဆိုင်ကယ်ခေါင်းကိုလက်လွှတ်လိုက်သည်နှင့် ကျွန်တော်ကိုင်ပြီးထိန်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် လီဗာကိုခပ်တင်းတင်းလေးဆွဲတင်လိုက်သည်။\nဆိုင်ကယ်လေးက 125 KENBO အမျိုးအစားဖြစ်သောကြောင့် စက်သံညက်ညောနေကာ အရှိန်တဖြေးဖြေးရလာသည်။\n‘Ok….လေးကို change လိုက်’\nဆိုင်ကယ်လေးသည် တစ်ဖြေးဖြေးကုန်းဆင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် စတင်လိမ့်ဆင်းတော့မည် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်ရင်တွေလဲ ဆူညံပွက်နေသည်။\n‘မင်းအခု ဂီယာကို အသာလေးခြေထောက်နဲ့ ဖိရုံလေးဖိထားလိုက် ပြီးရင်မျက်စိမှိတ်ပြီးအသက်ဝဝရြှုကည့်လိုက်နော်’\nကျွန်တော်ပြောသည့်အတိုင်း သူဂီယာကိုဖိထားလိုက်သောအခါ စက်သံကငြိမ်သွားပြီး ဆိုင်ကယ်လေးသည် ကုန်းဆင်းအတိုင်း တအိအိ လျှင်မြန်စွာလိမ့်ဆင်းလာသည်။ထိုသို့ပြုလုပ်သည်ကိုဖရီးရိုက်သည်ဟုခေါ်သည်။ ကျွန်တော်ဆိုင်ကယ် စက်ခေါင်းကြိုငိမ်အောင်တည့် လိုက်ြပီးလက်နှစ်ဖက်ကိုအသာ ဖြည်းဖြည်းချင်းလွှတ်လိုက်သည်။ ကျွန်တော့်စိတ်တွေ ညှင်းတိုးရိုက်ခတ်လှုပ်ရှားနေသလို သူ့ဆီမှ လည်းအသက်ရှုသံ ကိုတစ်ချက်တစ်ချက်ြကားနေရသည်။\nထို့နောက်သူ့လက်တွေကို ကျွန်တော်ဖြည်းညှင်းစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လေထဲတွင် Titanic ဇာတ်ကားထဲကာလို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ ဆိုင်ကယ်လေးမှာ အထိန်းအကွပ်မဲ့လျှက် အရှိန်အဟုန်ြဖင့်လိမ့်ဆင်းနေသည်။ လေတွေကလည်းတဖြတ်ြဖတ်တိုက်ခတ် လျှက်ရှိသည်။\n‘မင်းမျက်စိကို ဖြည်းဖြည်းချင်းဖွငြ့်ကည့်လိုက်’ သူမျက်စိဖွငြ့်ကည့်လိုက်ဟန်တူသည်။\n‘ဟာ.....ဆရာလေး အရမ်း အသည်းအေးတယ်ဗျ’\n‘ဟား ဟား ဟား ဟား ဟား’\nကောင်လေးနှစ်ယောက်၏ ပျော်မြူးစွာ ရယ်လိုက်သည့်အသံက ချမ်းအေးချိုလွင်နေသည့်ညကလေးကိုပြိုပီး အဓိပ္ပါယ်ရှိအနှစ်သာရ ပြည့်စုံ အောင်ဖော်ဆောင်ပေးလိုက်သကဲ့သို့လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် ပြန့်နှံ့သွားသည်။\n‘ညမိုလို့ရတာကွ နေ့လယ်ဆိုရင် ယာဉ်ထိမ်းရဲ ဖမ်းလိမ့်မယ် ဟားဟား’\nနှစ်ဦးသားရယ်သံတွေ ထပ်မှန်ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက်ဆိုင်ကယ်လေးသည်မြေပြန့်ပေါ်သို့ပြန်ရောက်လာသည်။ ကျွန်တော်သူ့ကို ဂီယာပြန်လွှတ်ခိုင်းလိုက်ြပီးအရှိန်ြဖင့်မောင်းခိုင်းကာ အိမ်ပြန်လာခြဲ့ကသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးသူ့ခါးကိုကျွန်တော်တင်းကြပ်စွာ ဖက်ရင်းလိုက်ပါလာခဲ့သည်။\nကျွန်တော့်အချစ်စိတ်တွေသူ့အပေါ်တစ်စထက်တစ်စ ဖိတ်ယိုနေပြီဆိုတာသေချာသထက်ပိုသေချာလာသည်။ ရင်ခုန်သံနွေးနွေးကြီးက ရင်ခွင်တစ်ဝိုက်တဝဲဝဲတလည်လည် ရစ်ပတ်ြခုံသိုင်းလျှက်အပျော်တွေဗရဗြစ် နမ်းရှိုက်ရှုသွင်းရင်း ခုန်ပေါက်နေသော နှလုံးခုန်သံ တွေနှင့်အတူတာဆီးမရသောကြည်နူး စိတ်တွေဖြင့် အပျြော်ကီးပျော်နေမိသည်။\nအိမ်ရောက်တော့ ညဆယ့်တစ်နာရီထိုးလုနီးနေပြီဖြစ်သည်။ ဆိုင်ကယ်ဦးထုပ်ကိုခေါင်းမှချွတ်လိုက်ပြီးကျွန်တော်သူ့ကိုပေးလိုက်သည်။ ဆိုင်ကယ်သြံကားတော့ အိမ်ထဲမှမေမေက ဓာတ်မီးတစ်လက်ကိုဟိုထိုးသည်ထိုးဖြင့်ထွက်လာ၏။\nမေမေကဓာတ်မီးကို ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ပေါ်သို့ ထိုးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ‘ဟယ် နေ့လည်ကကောင်လေးပါလား ညကြီးမင်းကြီး မပြန်သေးဘူးလားသားရဲ့’\n‘မဟုတ်ဘူးအမေ သားဆိုင်ကယ်ပျက်သွားလို့ သူလိုက်ပို့တာပါ’\n‘ဪ သားကိုလိုက်ပို့တော့ သူကပြန်တာနောက်ကျနေရောပေါ့။ တော်တော်တောင်မိုးချုပ်နေပြီ တစ်ယောက်ထြဲပန်လို့ဖြစ်ပါ့မလား’\nပြန်ရဲသည်သာပြောသည် သူ့ မျက်နှာ ကြိုကည့်လိုက်တာနှင့်သိသည် သူပြန်ရမှာကြောက်နေသည်။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ သူနှင့် ပက်သက်လျှင်အမြဲတမ်း ကျွန်တော်ဂရုတစိုက်ရှိနေတတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံကိုယ့်ကိုယ်ကိုတောင် အြံ့သမိပါသေးသည်။ သူနဲ့ပက်သက်ြပီးရူးရူးမူးမူးဖြစ်နေသည့်အတွက်ပေါ့။\n‘ဒီလိုလုပ်သားအိမ်ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကိုပြော အန်တီစိတ်မပူဖို့ဖုန်းဆက်ပေးမယ် ဒီညတော့မပြန်နဲ့တော့အရမ်းမိုးချုပ်နေပြီ အန့်တီ့သား နဲ့ပဲအိပ်လိုက်ပေါ့။ တြော်ကာလမ်းမှာ မတော်တရော်တွေနဲ့တွေ့နေမှာ စိုးလို့ပါ’\n‘ဟုတ်သားပဲကွာ မနက်ြဖန်လည်း အစောကြီးစာသင်ချိန်မှမရှိတာ အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင်ဒီမှာပဲအိပ်လိုက်ပေါ့’\nဒီတော့သူခေါင်းညိတ်ပါသည်။ သူ့ကိုပုခုံးမှဖက်ပြီးအိမ်ထဲသို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။ အိမ်ထဲရောက်တော့ မေမေကဖုန်းဆက်ပေးမည်ဟု ဆိုကာဖုန်းနံပါတ်တောင်းသွားသည်။ သူ့ကိုကျွန်တော့်အခန်းထဲကိုခေါ်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်အခန်းထဲရောက်တော့ သူကစူးစမ်းစွာ အခန်းကိုပတ်ြကည့်နေသည်။ နံရံတွင်ချိတ်ဆွဲထားသည့် ကျွန်တောရဲ့ဆုရဓာတ်ပုံတွေနှင့် မေမေနှင့်တွဲရိုက် ထားသည့်ပုံများ ကျွန်တော့် ဂုဏ်ပြုလက်မှတ်များကို တအံ့တသြလိုက်ြကည့်နေသည်။\nကျွန်တော့်အခန်းထဲတွင် ပရိဘောဂပစ္စည်းဟူ၍ ဘာမှမယ်မယ်ရရမရှိပါ။ ကုတင်အထက်နားတွင် စာအုပ်စဉ်တစ်ခုသာရှိသည်။ ထိုစာအုပ်စဉ်တွင် ကျွန်တြော်ကိုက်သည့် စာအုပ်မျိုးစုံကိုစီစီရီရီတင်ထားသည်။ စာဖတ်ဝါသနာကြီးသည့် ကျွန်တော်က စာအုပ်တွေ လည်းတော်တော်များများ ဝယ်ယူစုဆောင်းဖြစ်ခဲ့သည်။\nကုတင်စောင်းတွင်ထိုင် စီးထားသည့် ဘွတ်ဖိနပ်ကိုချွတ်နေရင်းက ကျွန်တော်သူ့ကိုစိုက်ြကည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ဟိုသည် ဝှေ့ပတ်ြကည့်ရင်း အခန်းထောင့်တွင်ထောင်ထားသည့်ကျွန်တော့်ဂီတာကိုတွေ့ သွားသောအခါ မျက်ဝန်းတွေအရောင်တဖျက်ဖျက်လတ်\nသွားသည်ကိုတွေ့ရသည်။ ကျွန်တော်ထင်တာမမှားပါ သူဂီတာရှိရာသို့လျှောက်သွားပြီး ဂီတာကြီးကိုမကာ ကျွန်တော့်အနားသို့ယူလာ သည်။\n‘နည်းနည်းပါးပါးတော့ရပါတယ် ငါကဂစ်တာတီးပြီးသီချင်း ဆိုရတာကြိုကိုက်တယ်လေ။ တစ်ခါတစ်လေ ဆိုရင်သီချင်းဆိုလိုက်ရင် ရင်ထဲမှာ ရှိတဲ့ခံစားချက်တွေကို ဖွင်ထုတ်လိုက်ရသလိုပဲ လူကပေါ့ပါးပြီးလန်းဆန်းတက်ြကွနေရော။ ဂီတာနဲ့သီချင်းက ငါ့ရဲ့ favourite တွေပဲ’\n‘ဒါဆိုကျွန်တော့်ကို သင်ပေးပါလား လက်ကွက်တစ်ခုလောက်ပေါ့။ ကျွန်တော်လည်းဂီတာတီးရတာကို အရမ်းသဘောကျတယ်။ ကိုယ့်လက်နဲ့တီးခတ်လိုက်လို့ ခုန်ပေါက်ြပီးထွက်လာတဲ့ သံစဉ်လေးတွေကိုနားထောင်ရတာ အရမ်းအရသာရှိမှာ ပဲနော် ဆရာလေး’\nကျွန်တော်သူ့ကိုမခိုးမခန့်လေး ကြည့်လိုက်သည်။ သူတစ်ကယ်စိတ်ဝင်တစားပြောနေသည့် ပုံပါပင်။ သူ့မျက်ဝန်းက ဟန်ဆောင်မှုမရှိပဲ ရိုးသားပွင့်လင်းစွာပြောနေသည်ကိုကျွန်တော်ခန့်မှန်းကြည့်လို့ရသည်။ ဂီတာကိုသူ့လက်ထဲမှ ကျွန်တော်ယူလိုက်ကာလက်ကွက် အခြေခံတစ်ခုလောက် တီးပြပေးရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်၏ ။\n‘ဂီတာမှာ အခြေခံကစတီးမယ်ဆိုရင် C-Family ကစတာကောင်းတယ်။ အဲ့ဒါအလွယ်ဆုံးပဲ။ ကြိုးကခြောက်ြကိုးရှိတယ် သေချာ ကြည့်နော်တီးပြမယ်’\n‘အရင်ဆုံး နှစ်ြကိုးရယ်လေးကြိုးရယ်ငါးကြိုးရယ်ကို ဖြိပီးခတ်လိုက်။ ...တွေ့လား ဒါက Key-C ။ ပြီးရင် နှစ်ြကိုးရယ်သုံးကြိုးရယ် လေး ကြိုးရယ် ဒါက A m ပြီးရင် တစ်ြကိုးရယ်နှစ်ြကိုးရယ်သုံးကြိုးရယ် ဒါက Dm။ သံစဉ်တစ်ခုထွက်ဖို့ဆိုရင် အရင်ဆံုး key-C ပြီးရင် Am ပြီးရင် key-F ပြီးရင် Dm ပြီးရင် key-G။ အဆုံးကတော့ key-G ပေါ့ကွာ ဒီလိုပဲလှည့်ပတ်တီးနေတာကို C-Family လို့ခေါ်တယ်’\n‘ပြီးရင် D-Family ဆိုတာရှိသေးတယ်။ D-Family မှာ အရင်ဆုံး key-D ပြီးရင် Bm ။ Bm ကကြိုးခြောက်ချောင်းလံုး ဖိထားရတယ်။ ပြီးရင်key-G လာမယ် E m လာမယ်။ အဆုံးသတ်ကတော့ key-A ။ နောက်ပြီးတော့......’\n‘တော်တော်လေးမူးသွားပြီဗျာ။ ဘာတွေမှန်းလည်းမသိဘူး ဆရာလေးလက်တွေကိုလိုက်ကြည့် နေရတာနဲ့တင်မျက်စိလည်နေတာ။ တော်တော်ရှုပ်တာပဲဗျ’\n‘မသိရင်တော့ခက်တာပေါ့ကွာ ။ မင်းကိုတော့ချီးကျုးတယ် တော်တော်ဇွဲရှိလို့ ဟားဟား’\nကျွန်တော်သူ့ကြိုကည့်ရင်း မနေနိုင်တော့လောက်အောင်ပဲ အသည်းတွေအူတွေယားလာသည်။ ဘယ်လိုချစ်ဖို့ကောင်းမှန်းမသိ ချစ်ဖို့ကောင်းနေသောသူ့ကို တစိမ့်စိမြ့်ကည့်ရင်းအချစ်စိတ်တွေတားဆီးမရအောင် တိုးထွက်လာသည်။ သူ့အနားနားသို့အသာကပ် ထိုင်လိုက်ကာ ပခုံးလေးကိုဖက်ထားမိလိုက်သည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ သံစုံတီးဝိုင်းတွေစည်းချက်ကျကျမြည်ဟီးနေသည်။ ပန်းနုရောင်ယှက်သန်းလျှက် သေသပ်နေတဲ့သူ့နှုတ်ခမ်းလေးကိုကြည့်ရင်း နမ်းချင်စိတ်တွေကိုမနည်းမျိုသိပ်ထား လိုက်ရသည်။\nသူ့အနားမှာ နေရသည်မှာ ကျွန်တော့်အတွက် ဝဋ်ကြွေးတစ်ခုကိုခံစားနေရသလိုဒုက္ခပင်ပန်းဆင်းရြဲကီးလွန်းလှသည်။\n‘ကျွန်တော့်ကိုသီချင်းတစ်ပုဒ်လောက် ဆိုပြပါလား ဆရာလေး’\n‘အင်း အခုလောက်ဆို အမေအိပ်နေလောက်ြပီ အိမ်ပြင်ထွက်ရအောင်။ အိမ်နောက်ဖေးမှာ ငါသီချင်းဆိုနေကြ ခုံတန်းလျားလေးရှိတယ်’\nသူနှင့်ကျွန်တော်အိမ်နောက်ဖေးသို့ ရောက်လာကြသည်။ ထို့နောက်ကျွန်တော် ဂစ်တာကြိုးညိုကာ သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို စတင်တီးလိုက် သည်။\n‘မိုလင်းတိုင်းလည်းမင်းစိတ်ပဲ ++++မိုးချုပ်တိုင်းလည်းမင်း စိတ်ပဲ ခဏတော့ခဲသွားမင်းမျက်နှာ\nဒီလိုအခွင့်ရေးမျိုးကိုလဲ +++အချိန်ရှိတိုင်းပဲစောင့်နေ+++++++++ဘယ်သူဘယ်ကမှန်းလဲမသိပါ ဒီမျက်ဝန်းလေးထဲမှာ +++++++\nငါတစ်ကယ်ကပ်ငြိသွားလို့မိမှာ စိုးတယ်++++အကြိမ်ြကိမ်ငါလေခိုးကြည့်တိုင်းမှာ မင်းလေးပေးတဲ့အပြုံးဟာ ကမ္ဘာ မြေကြီးအေးချမ်း အောင်လှနေလိုက်တာ’\n‘ပြီးပါပြီဗျာ ဒီသီချင်းလေးရဲ့နာမည်က အပြုံးလေးတဲ့ ဘယ်လိုနေလဲ နားထောင်လို့ကောင်းရဲ့လား’\n‘ဆရာလေးက တော်တော် Talent ရှိတာပဲဗျ။ ဂစ်တာလည်းတီးတတ်တယ် အသံလည်းကောင်းတယ် ရုပ်လည်းချောတယ် ပညာလည်း တော်တယ် အရမ်းအရမ်းကိုမိုက်တယ်’\n‘ဒီမနက်မနက်စာကို မင်းကိုငါလိုက်ကျွေးမယ် ဘာစားမလဲ’\n‘ဟားဟား မြှော က်ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး ဆရာလေးရာ တစ်ကယ်ပြောတာပါ’\nမင်းပျော်နေတယ် ပြုံးနေတယ်ဆိုရင်ပဲ ကျေနပ်ပါတယ်။ နှုတ်ခမ်းပါးက ပွင့်လန်းလာမယ့် အပြုံးလေးတစ်ပွင့်ကိုပဲ မက်မက် မောမော နမ်း ရှိုက်နေချင်ခဲ့မိတာပါ။ မင်းကိုလေ ကိုယ့်အသွေးအသားထဲက စိတ်ဝိဥာဉ်ထဲကကို ချစ်နေပါပြီကွာ။ ကိုယ့်ခန္ဓာအနှံ့ လှည့်ပတ်စီးဆင်း နေတဲ့ သွေးတွေထဲမှာတောင် မင်းကိုချစ်တဲ့အချစ်တွေ လည်ပတ်စီးဆင်းနေပြီဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား…။\n‘ကဲအပြင်မှာတော်တော်အေးနေပြီ ခြင်လည်းကိုက်တယ် အိမ်ထဲဝင်ရအောင်’\n‘ခြင်ကိုက်တာပဲဗျာ သည်းခံလိုက်စမ်းပါ။ ကျွန်တော် ဒီမှာလမင်းကြီးကြိုကည့်လို့မဝသေးဘူးဗျ။ ညအမှောင် ကလည်းလှတယ် လမင်းကြီးကလည်းလှတယ် မိုးတိမ်တွေကလည်းလှတယ် ကြယ်ကလေးတွေကလည်းလှတယ် ဆရာလေးကလည်း ....’\n‘ဟာ ဟိုးထား ဟိုးထား ဆရာလေးကတော့မလှပါရစေနဲ့ မောင်ရင်ရယ်။ ရှစ်ြကီးခိုးပါတယ် တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ’\n‘လူတိုင်းလူတိုင်းမှာ ဘယ်လိုမှကို သည်းမခံနိုင်တဲ့ Phobia (ကြောက်ရွံ၊မနှစ်သက်မှု) တစ်မျိုးစီရှိတတ်ြကတယ်တဲ့။ ငါ့ရဲ့ Phobia ကတော့ ခြင်တွေပဲ။mosquitophobia ပေါ့ကွာ ။ ဒါကြောင့်အိမ်ထဲဝင်မယ်။ ခြင်ကိုက်တယ်’\n‘ပြီးရင် အိပ်မယ် ဆရာလေးနဲ့ကျွန်တော်နဲ့………. ကုတင်ပေါ်မှာ ကလေးမွေးရအောင် ဟိဟိ’\nကျွန်တော်သူ့ကိုလနြ့်ပီးကြည့်လိုက်မိသည်။ သူကကျွန်တော့်ကို မျက်လုံးတစ်ဖက်မှိတ်ြပသည်။\nဖူးငုံနေသောမနက်ခင်းကြီးသည် ပွင့်သစ်စပန်းလေးတစ်ပွင့်လို ရွှင်ရွှင်လန်း တက်ြကွနွိုးထလာခဲ့သည်။ မနက်မိုးစင်စင်လင်းပါပြီ။ ကျွန်တော့်အာရုံတွေလည်း အသစ်တစ်ဖန်ြပန်လည်မွေးဖွားကာအားအင်တွေပြည့်ဖြိုး မို့မောက်နေသည်။ ရေညှိတွေအထပ်ထပ်လိမ်းကာ\nအုတ်တံတိုင်းပေါ်တွင်ပေါက်နေသည့် ဖွေးဖွေးလှုပ် အကြင်နာ မှိုပွင့်ဖားဖားကြီးတွေသည် ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို အပတ်တကုတ် အမြစ် တွယ်လျှက်တစ်စတစ်စ နို့စို့ကလေးအရွယ်မျှမကတော့ဘဲ ကြီးထွားလာကြသည်။\nတစ်ကယ်တော့ကျွန်တော်သည် မြတ်နိုးထွေးပွေ့ ယုယခြင်း သဒ္ဓါမိုးရေအိုင်ထဲကအငှါးခန္ဓာ ဖြင့်တရွေ့ ရွေ့သွားနေရသည့် ၀င်ကစွပ် တစ်ကောင်လောက်မျှ အသုံးမကျပါလား။\nကျွန်တော်မယြုံကည်ဘဲ ကိုးကွယ်နေတဲ့ကံဆိုတဲ့အရာကြီးကို ချိုလိမ်တစ်ခုလို မက်မက်မောမောစို့ကာ မဖိတ်ခေါ်ပဲရောက်ရှိလာသည့် အခွင့်ရေးတွေကို ပုတ်ချပြီးငြင်းဆန်နေဦးမည်ဆိုပါကကျွန်တော့်ထက်မိုက်မဲသည့်လူတောင် ကျွန်တော့်လောက်မိုက်မဲတော့မည်မထင် ဘူးနော်။\nတဖျတ်ဖျတ်လှုပ်ခတ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ရင်ခုန်သံအပိုင်းအစတွေသည် လေပင့်ရာဟိုသည်ရွေ့လျားလျက် အသိုက်ပျောက်နေသည့် ငှက်ပေါက်စလေးတစ်ကောင်လိုဦးတည်ရာမဲ့ပျံသန်းလိုက်နားလိုက်လုပ်ကာ ချွေးတွေပြန်ပြီးမောဟိုက်နွမ်းလျနေခဲ့သည်။ ကျွန်တော် တစ်ကယ်ပဲ သရဲဘောကြောင်သည်လား သို့မဟုတ် စဉ်းစားဆင်ခြင်တုံတရားများက အရာရာကိုလက်တွန့်နေစေသည်လားမသိပါ။ ကျွန်တော့်နှလုံးသားကိုလည်း ကျွန်တော်ခြေကျင်းခတ် အချုပ်ချထားခဲ့သည်မှာ နှစ်ပရိစေဒ္ဆ ကြာမြင့်စပြုလာပြီဖစ်သည်။ ယခုတော့ ကျွန်တော့်နှလုးံ သားကကျွန်တော့်ကိုအနူးအညွတ် တောင်းဆိုနေသည် သူ့ကိုလွတ်လပ်စွာ ချစ်ခွင့်ပေးပါတဲ့။\nကျွန်တော်ရက်ရက်ရောရောကြီး ခွင့်ပြုပေးလိုက်ချင်ပါသည် သို့ပေမယ့် ဘယ်လိုစခန်းသွားရဦးမည်မသိသော အနာဂတ်ြကီးရဲ့ မရေရာ မှုတွေကကျွန်တော့်ကိုချိမ်းခြောက်နေသဖြင့် ကျိတ်မှိတ်ြပီးတောင့်ခံနေခဲ့ရသည်။ အသုံးမကျမှုတွေထဲမှာပျော်ဝင်နေသည့် ပိုးဟပ် တစ်ကောင်လို ခုံဖိနပ်တစ်ရံလောက်တောင် မိမိကိုယ်ကိုယုံကြည်မှုမရှိပါ။ ကျွန်တော့်၏ကံဆိုးမှုတွေကို Venusဆိုသည့်အချစ်နတ်သမီးထံ\nလွှဲပြောင်းပေးလိုက်ချင်သည်။ တိတ်တဆိတ်ခါးသီးမှုတြွေကားထဲ နစ်မွန်းနေသည့်ကျွန်တော် လှုပ်လေမြုပ်လေအချစ်နွံထဲမှ ဘယ်လိုရုံးထွက်ရမှာပါလိမ့်။\nဒီကိစ္စကိုစခဲ့သူ အပြုံးလေးကိုပဲကျွန်တော် အပြစ်တင်ရမည်လား။ သို့မဟုတ်ကြွေလွယ်တတ်လွန်းသည့် ကျွန်တော့်နှလုံးသားကိုပဲ အပြစ်တင်ရမည်လား။ မရေရာမသည်းကွဲသော အတွေးတွေကသာ တစ်စထက်တစ်စ ကျွန်တော့်အူတွေအသည်းတွေကို ဖောက်ြပီးစားသောက်ပစ်ခဲ့သည်။\nရင်မောရပါသည်။ လူတွေမှာ ချစ်တတ်တဲ့စိတ်မရှိလျှင် ကမ္ဘာကြီးသည်အခိုက်အတန့်တော့ အေးချမ်းသွားလိမ့်မည်ထင်သည်။ အလှူ မီနီယံမျက်နှာကျက်ြကီးကြိုကည့်ကာ သက်ပျင်းငွေ့ငွေ့တစ်ခုကို နံနက်ခင်း၏ရှေ့ ပြေးတေးသွားတစ်ပုဒ်အဖြစ်ကျွန်တော်ထေွး ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။\nဘယ်ဘက်လက်မှလက်ပတ်နာရီကြိုကည့်လိုက်တော့ နံနက်ခုနှစ်နာရီထိုးနေချေပြီ။ အပြုံးလေးကြိုကည့်လိုက်တော့ ကျွန်တော့်ဘေး တွင်ကွေးကွေးလေးအိပ်နေရှာသည်။ ညကသူနှင့်ကျွန်တော် စကားတပြောပြောဖြင့်ဘယ်အချိန် အိပ်ပျော်သွားမှန်းပင်မသိပါ။\nဘာမှမသိပဲအိပ်ပျော်နေသည့် သူ့ကြိုကည့်ရင်းကျွန်တော် နှစ်နှစ်ကာကာပြုံးလိုက်မိသည်။ အမှတ်မထင်ဆုံတွေ့ခဲ့ရာမှ အသည်းနှလုံးထဲ နင့်နေအောင်သူ့ကိုကျွန်တော်ဘယ်လိုချစ်မိသွားမှန်းမသိပါ။ ကျွန်တော်ကုတင်အထက်ဘက်ကိုနည်းနည်းလျောတက်လိုက်ြပီး သူ့ မျက်နှာလေးကို အနီးကပ်စိမ်ပြေနပြေ ကြည့်နေလိုက်သည်။ ယောကျာ်းလေးတန်မဲ့ လှပလွန်းတဲ့သူ့နှုတ်ခမ်းလေးကိုသာ အကြိမ်ကြိမ် နမ်းရှိုက်ချင်မိပါတော့သည်။ အမှတ်မထင်ကျွန်တြော်ကည့်မိနေတုန်း သူ့မျက်လုံးတွေဖျတ်ကနဲ အစုံလိုက်ပွင့်လာသည်။\nကျွန်တော်သဘောကျစွာ ရယ်လိုက်မိသည်။ သူလန့်သွားသည့်ပုံလေးက တစ်မျိုးလေးချစ်ဖို့ကောင်းနေပါသေးသည်။ မျက်လုံးလေးပြူးပြူး လေးဖြင့် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေသည်လေ။\n‘မင်းကိုနှိုးမလို့ပါ ဟဲဟဲ တော်တော်လန့်သွားလား’\n‘လန့်တာပေါ့ဗျာ အိပ်ယာနိုးနိးု ချင်းမျက်လုံးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ဆရာ့မျက်နှာကြီးကို ဘွားကနဲတွေ့လိုက်ရတာကိုး’\n‘ဟားဟား ကဲကဲထတော့ မျက်နှာ သစ်။ ပြီးရင်အပြင်ထွက်ြပီး မနက်စာသွားစားရအောင်။ မင်းကိုငါစားနေကျတိုဟူးနေွးဆိုင်ခေါ်သွားမယ် အဲ့ဒီက ရှမ်းမကြီးရဲ့တိုဟူးနွေးက အရမ်းစားလို့ကောင်းတာကွ’\n(စကားချပ်။ ။ တိုဟူးနွေးဆိုသည်မှာ ကုလားပဲကို အနှစ်ရအောင် ကြိတ်ပြီး ပွက်ပွက်ဆူအောင်ကြိုထားသော တိုဟူးအဆင့် မရောက် သေးသည့် အနှစ်ခပ်ပြစ်ပြစ်ကို ခေါက်ဆြွဲဖင့်ရောကာစားသည့် ရှမ်းပြည်နယ်၏နာမည်ြကီး ရိုးရာခေါက်ဆွဲတစ်မျိုးဖြစ်သည်။\nရှမ်းပြည်နယ်သားများအဖို့ အထူး တလည်ရှင်းပြရန် လိုမည်မထင်ပါ (စာရေးသူ) )\n‘ဟုတ်လားကောင်းတာပေါ့ ကျွန်တော်လည်းတိုဟူးနွေးကြိုက်တယ်။ အဝဆွဲမှာနော်ဆရာလေး’\nမိုးရာသီအစတစ်ခု၏ နံနက်ခင်းလေးသည် သာသာယာသာပင်ရှိနေသည်။ နေရောင်ကစူးရှတောက်ပနေပေမယ့် နံနက်ခင်းနေမိုလို့လား မသိစိတ်ကိုတစ်မျိုး ကြည်လင်လန်းဆန်းတက်ြကွနေစေသည်။\nတိုဟူးနွေးဆိုင်လေးသည် အိမ်နဲ့မလှမ်းမကမ်းတွင်သာရှိသောကြောင့်လမ်းလျှောက်၍သာလာခြဲ့ကသည်။ တိုဟူးနွေးဆိုင်သို့ရောက်သော် ဆိုင်ရှင်ရှမ်းမကြီးကအပြုံးဖြင့်ဆီးကြိုကာနေရာချပေးသည်။ ကျွန်တော်တို့ကိုစားပွဲတစ်ခုတွင် ထိုင်စေလိုက်ြပီး ကျွန်တော့်ကိုမေးလာသည်။\n‘အေဖူ့စိုင်းကော့၌ပင်နောင့်ဆူအာ’ (ဒီကောင်လေးက သားညီလေးလား)\n‘မကျိုက်ခ ပင်တိုင်းကော့တူခ’ (မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းပါ)\n‘ကျိုက်အာ လောင်းတေ့တေ့အော နာ့လီဟတ်တေ့’ (ဟုတ်လား အရမ်းချောတယ်နော် ချစ်စရာလေး)\n‘မယ် ဆူကော့လောင်းယူနာ ဆူဆောင်ကော့ မွန်ကန်ကွဲ’ ( အဟင်းသားလဲချောပါတယ်နော် သားတို့နှစ်ယောက်လုံး အတူတူပါပဲ)\nရှမ်းမကြီးကကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကြိုကည့်ကာ တခစ်ခစ်ဖြင့်သဘောကျပြီး အနားမှထွက်သွားသည်။ ခဏနေတော့ တိုးဟူးနွေး နှစ်ပွဲကိုမုန်ညှင်းချဉ်ခွက်လေးတြွေဖင့်လာချပေးသည်။ တိုဟူးနွေးမှာ အငွေ့တွေ တထောင်းထောင်းထနေပြီး စားချင်စရာပါပင်။ ကျွန်တော့်ဗိုက်ထဲမှာလည်း တဂွီဂြွီမည်နေသည်။\n‘ဪသူကမင်းကိုအရမ်းချောတယ်တဲ့။ သူ့မှာလည်းသမီး ချောလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်တဲ့ အဲ့ဒါမင်းကိုသမက်တော်ချင်လို့တဲ့။ အစကငါ့ကိုတော်မလို့တဲ့ အခုတော့မင်းကိုပဲတော်တော့မယ်တဲ့လေ’\n‘ဟား ဟား ဆရာလေးကလည်း ပေါက်ကရတွေပြောနေ။ ဆရာလေးကရှမ်းစကားမွတ်နေတာပဲနော်’\n‘ဒါပေါ့မွေးကတည်းက ရှမ်းပြည်ရောက်နေတာကို ဒီလောက်တော့ရှိမှာပေါ့။ မင်းကောနည်းနည်းမှမတတ်ဘူးလား’\n‘ကျွန်တော်သိတာဆိုလို့ ဟောင်းဟတ်ဆူ(ငါနင့်ကိုချစ်တယ်)ရယ် ဖူမေ့(အခြောက်)ရယ်မားလယ်ကျင်ခေါက်ဖိနပ်ပျောက် ရယ်ပဲသိတယ် ဟိဟိ’\n‘ရှမ်းဗမာစကား သင်တဲ့ကဗျာလေးတောင်ရှိသေးတယ် ငါရွတ်ြပမယ်။ ခရမ်းသီးမခို၊ ကျားကိုဆို၊ယုန်ကိုပန်တိုင်း၊ မီးကိုဖိုင်း၊ ခရုကိုဟွယ်၊ တောင်ကိုလွယ် တဲ့’\nကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးသား တိုင်ပင်မထားပဲရယ်လိုက်ြကသည်။ ထို့နောက်ပန်းကန်လုံးလေးထဲမှ မုန်ညှင်းချဉ်တွေကို သူကျွန်တော့်ကို တူနဲ့ညှပ်ထဲ့ပေးလေသည်။ ကျွန်တော့်ဆီကအပျော်တွေသူ့ဆီကူးစက်သွားသည်ထင်သည်။ သူ့မျက်နှာ လေးက ပြုံးရွှင်နေသည်။ အခုလို ကျွန်တော့်ကိုဂရုတစိုက် ရှိနေခြင်းကပင် သူ့ အပေါ်ဦးညွတ်စေလောက်သည့် အဓိကဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုလားပင်မသိပါ။\n‘ဆရာလေးကို ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ ကျွန်တော်လက်ဆောင်ပေးမယ် ယူမှာလား’\n‘ဘာလက်ဆောင်လဲ ယူမှာပေါ့ကွာ ။ အလကားရရင် ထမင်းရည်တောင်သောက်မယ်’\nသူသဘောကျစွာ တစ်ချက်ပြုံးလိုက်ပြီး လွယ်အိတ်ထဲမှ သံဘူးလေးတစ်ခုထုတ်လာသည်။ထို့နောက်ကျွန်တော့်ရှေ့သို့ ချပေးလေသည်။\nကျွန်တော်သူ့ကိုမသင်ကာသလို တစ်ချက်ြကည့်လိုက်ပြီး စားနေသည့်တြူကီးကိုချကာသူပေးသည့်သံဘူးလေးကို အဖုံးမှလှည့်ဖွင့်ကာ အတွင်းရှိပစ္စည်းကိုနှိုက်ယူလိုက်သည်။ အတွင်းမှပစ္စည်းလေးထွက်လာသောအခါ ကျွန်တော်မျက်လုံးပြူးသွားသည်။\n‘Underwear ကြီးပါလား။ အလယ်မှာလည်း ကြောင်ရုပ်ကြီးနဲ့။ ကြောင်ကလည်းရုပ်ဆိုးလိုက်တာပြောမနေနဲ့’\n‘ဟီ ဟီ ဟီ ဟီ’\n‘ဝတ်ပါဆရာလေးရယ် ကျွန်တော်ကဝတ်စေချင်လို့ပေးတာပဲကို။ အဲ့ဘူးလေးထဲမှာ နှစ်ထည်ပါတာတစ်ထည်ကကျွန်တော်ယူထားတယ်။ တစ်ထည်က ဆရာလေးဝတ်ပေါ့ဗျာ။ ကြောင်လေးကချစ်စရာလေးပါ။ နှုတ်ခမ်းမွှေးလေးနဲ့ အမှတ်တမြဲ့ကည့်ရင် ဆရာလေးနဲ့ တောင်တူ နေသေးတယ်’\nကျွန်တော်စိတ်အချဉ်ပေါက်လာသည်နှင့် သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ မုန်ညှင်းချဉ်တွေရွဲ့ ပြီးခွံ့ထဲ့လိုက်သည်။ ကျွန်တော်ခွံ့ ပေးလိုက်သည့် မုန်ညှင်းချဉ်တွေကို မျက်နှာ ကြီး ရှုံ့ကာမဲ့ကာ စားလေတော့သည်။ တိုဟူးနွေးဆိုင်မြှပန်လာသည့်အခါ အိမ်တွင်ရှိသောဆိုင်ကယ် ကိုယူကာ သြူပန်သွားသည်။\nကျွန်တော့်အတွက် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးသည် တစ်ဖြေးဖြေးလင်းသထက်လင်းလက်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော်ေ၀၀ါးနေခဲ့သော အချိန်တွေကုန်လွန်ပြီးဆုံးသွားပေမယ့်အနာဂတ်တွင် ရှိနေသည့် မိ်ှန်ြပပြ လမ်းငယ်လေးအတွက် လှမ်းဖို့ ပြင်ဆင်နေသည့် ကျွန်တော့် ခြေလှမ်းတွေကတော့ သွေးမဆုတ်ပဲတက်ြကွလို့နေပါသည်။\nကျွန်တော်တစ်ကယ်ပဲသူ့ကိုချစ်နေမိပါပြီ။ ဘယ်အချိန်ခါကတည်းက ပွင့်ထွက်ချင်နေမှန်း မသိတဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲက အချစ်၏စွမ်းပကား တွေက အခုချိန်မှာ တရုန်းရနုးတဟုန်းဟုန်းဖြင့် ကျွန်တော့်ရင်ကိုတံခါးခေါက်နေချေပြီ။ ချိုမြိန်သည့် အကြင်နာ ၀တ်ရည်ထဲမှာ နစ်မြောမိ နေသည့် ကျွန်တော် ရုန်းထွက်ငြင်းဆန်ဖို့ မကြိုးစားပဲ အချစ်နောက်ကို ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်ဖို့သာ အချိန်ရှိတိုင်းတွေးနေ မိသည်။ သူဟာ ကျွန်တော့်အတွက် တင်စားစရာမရှိတဲ့ မြတ်နိုးဆုံးအရာ တစ်ခုလို ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ကပ်ငြိနေသည်ဆိုလျှင် လူတော်တော်များများက ကျွန်တော့်ကို ငကြောင်ဟုမြေကြီးလက်ခက်မလွဲကဲ့ရဲ့ ကြလိမ့်မည် ထင်သည်။\nမည်သူတွေ မည်သို့ပင်ပြောကြပါစေ ကျွန်တော့်ရင်ထဲက အပြုံးလေးကို ချစ်တဲ့စိတ်ကဘယ်တော့မှပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်သလို ဘယ်တော့မှလဲ ပျောက်ပျက်သွားအောင် ချေဖျက်လို့ရနိုင်လိမ့်မည် မထင်ပါ။ ကျွန်တော် သူ့ကိုချစ်သည်။ အသက်ထက်မက ကိုရူးရူးမူးမူး စွဲစွဲလန်းလန်းတမ်းတနေမိသည်။ သိပ်ပြီးချစ်ဖို့ကောင်းသည့် သူနှင့်ကျွန်တော့်ကို ဆုံဆည်းခွင့်ပေးသောလောကကြီးကိုသာ အော်ဟစ်၍ကျေှးဇူးတင်စကားတွေ တစ်ဝကြီးပြောပြစ်လိုက်ချင်သည်။\nကျွန်တော်သူ့ကို တစ်စက္ကန့် လေးတောင်မခွဲချင်တော့ဘူးဗျာ...............\n“၀ါးကွဲထမ်းပိုး၊ ဆိုင်းပေါင်ကျိုးနှင့် ပုဆိုးညစ်တေ ရောင်ထန်း စေ့မှုတ် ခေါင်းမွေးစုတ်တဲ့ကျုပ် ဖအေငယ်၊ ရေကိုရောင်းစား မောင့်စွမ်းအားနှင့် စီးပွားတစ်နှစ် ဘယ်လောက်များဖြစ်ပါတုန်း စစ်စစ်ပေါက်ပေါက်၊၀မ်းရေးလောက်၍ စားသောက်သညြ့်ပင် လက်ကပ်ခြေကပ် ပိုမိုမြတ်လို့အဖတ်တင် အိပ်တွင်ထုတ်ရကျုပ်မောင်လှမှာ ငွေစဘယ်လောက်များသလဲ ခါးဝတ်လဲမှာ မလွဲစင်စစ် မျက်ြမင်ဖြစ်၍ မစစ်သာဘူး၊ဘလာချွတ်ြခုံ ဖွားဖက်တော်မှ မပေါ်ရုံလုံအောင် အနိုင်ဖုံးရတယ်။ စားဖွယ်သောက်ခင်း ဘယ်ထမင်းနဲ့ ဘယ်ဟင်းချဉ်ချိုတဲ့နှယ်များ မျိုရတုံး၊ နှမလိုစိတ်ကစွဲလို့ဖြစ်နှဲကိုပြန်စမ်းပါမောင်ြကီးရယ်”\n“ဒီစာပဒ်ုမှာ ရေသည်ယောက်ျားနဲ့ ရေသည်မိန်းမက ဗာရာဏသီ မြို့လည်ခေါင်မှာတွေ့တော့ ရေသည်မိန်းမက ရေသည်ယောကျာ်းကို စူးစမ်းလေ့လာချင်တဲ့သဘောနဲ့ ပြောထားတာပါ။ရေသည်မိန်းမ သူ့ဘ၀က ဆင်းရဲတွင်းနက်လွန်းလို့ မုရင်း ထမင်းနဲ့ ချဉ်ပေါင်းဟင်း ကျွေးနိုင်တဲ့ယောကျာ်းများရရင် ကောင်းမယ်လို့ တွေးထားတာကိုး။ အခုရေသည်ယောကျာ်းကို တွေ့တော့ရေသည်မိန်းမက ခေတ် စကားနဲ့ပြောရရင် ဂွင်ဖန်တယ်လို့ ပြောရမှာ ပေါ့။ အဲ့ဒါကို ဦးပုညကအဖွဲ့ အနွဲ့ တွေ အလကာင်္ တွေနဲ့ရေးထားတော့ တော်ရုံတန်ရုံသိပ် နားမလည်ဘူး ဖြစ်နေတာနေမှာဆရာမင်းတို့ ကိုထပ်ရှင်းပြမယ် ဟုတ်ြပီလား”\n”၀ါးလုံးကွဲနဲ့ဆိုင်းထမ်းကိုထမ်းထားပြီး ညစ်ပေနေတဲ့ ပုဆိုးကိုဝတ်ဆင်ထားကာ ထန်းစေ့လောက်ရှိတဲ့ သျှောင်ထုံးလေးနဲ့ ခေါင်းမွေးတွေစုတ်နေတဲ့ ကျုပ်ဖအေလေးရယ်တဲ့မောင်ြကီးခွန်အားနဲ့ ရေရောင်း စားလို့ တစ်နှစ်ကိုစီးပွား ဘယ်လောက်ဖြစ်ပါသလဲတဲ့။ ချွေချွေတာတာသုံးစွဲလို့ ၀၀လင်လင်စားရသောက်ရတဲ့အပြင် ငွေပိုငွေလျှံလေးတွေ စုမိဆောင်းမြိပီးအိမ်မှာ သိမ်းထားတာ ဘယ်လောက် ရှိပါသလဲတဲ့။ ခါးမှာ ၀တ်ထားတဲ့ ပုဆိုးကတော့ မျက်မြင်ြဖစ်နေလို့ပြောတော့ပါဘူးတဲ့ ဘယ်လိုထမင်းနဲ့ ဘယ်လိုဟင်းတွေ စားရ သောက်ရတယ်ဆိုတာကို နှမလေးလိုစိတ်ထဲမှာ ထားပြီ ပြောပြစမ်းပါမောင်ြကီးရယ်တဲ့၊ ရေသည်မိန်းမက ရေသည်ယောကျာ်းကို\nမေးထားတဲ့မေး ခွန်းလေးတွေပေါ့ သူကယောက်ျားလိုချင်နေတာ ဆိုတော့ သေသေချာချာ စေ့စေ့စပ်စပ်ကိုမေးထားတာလေ။ စာပုဒ် လေးကတော့ ရှင်းပါတယ် ရိုးရိုးလေးပါပဲ ဆရာရှင်းပြတာကိုနားကောလည်ကြရဲ့လား မသိဘူ ”\n”ရှင်းပါတယ် ဆရာ ကျောင်း ကဆရာမတွေသင်တာ ကမြန်လည်းမြန်တယ် သိပ်လည်းမရှင်းဘူး ဆရာအခုဆရာရှင်းပြတာနဲ့ နည်းနည်းတော့ကွဲနေတယ်”\nအရှေ့ဆုံးခုံမှကျောင်းသား တစ်ယောက်က ထပြောသဖြင့် ကျွန်တော်ထိုကျောင်းသားကို စေ့စြေ့ကည့်လိုက် မိသည်။ ကျောင်းသား ကျောင်းသူအားလုံးက စာကျက်နေချိန်တွင်ကျောင်းမှသင်လိုက်သည့် ရေသည်ပြဇာတ်ကို နားမလည်ဘူးဟုဆိုကာ တစ်ယောက် တစ်ပေါက်ထပြောနေကြသဖြင့် ကျွန်တော် အားလုံးကိုစုခေါ်လိုက်ကာတက်သလောက်မှတ်သလောက်လေးကိုပြန်လည်ရှင်းပြ နေခြင်းဖြစ်သည်။ Study Guide ဆိုပေမယ့် ကျောင်းသားများ စာနားမလည်သည့် အခါတွင်တော့ တစ်ပုဒ်တစ်လေလောက်ထ သင်ပေးရတာမျိုးတွေ ရှိနေရသည်။\n“အင်း ဟုတ်တယ် ကျောင်းမှာ သင်တဲ့ ဆရာတွေက များသောအားဖြင့် စာကိုပြီး ပြီးရောသင်ြကတာများတယ်။ ကျုရှင်ရောက်မှ သူတို့က ကောင်းကောင်းသင်ြကတာလေ။ ဆရာတို့တုန်းကလည်း အဲ့လိုပဲကျောင်းကသင်လိုက်ရင် ဘာမှကိုနားမလည်ဘူး အဆောင်ရောက်မှ ဆရာကိုပြန်မေးရတယ်”\n“ကျောင်းက ဆရာတွေ ဆရာမတွေက စာကိုဘာလို့သေချာနားလည်အောင် ရှင်းမပြတာလဲ ဆရာ”\n“သြော် ဒါကတော့ သူတို့ အပိုင်းလေ ကျောင်းမှာနားမလည်တော့ ကျောင်းသားတွေကကျုရှင်တက်ကျတယ်လေ ကျုရှင်တက်တော့ သူတို့ကပိုက်ဆံပိုရတာပေါ့။ တစ်ကယ်လို့ကျောင်းကဆရာတွေသာကောင်းကောင်းသင်ပေးမယ်ဆိုရင်အခုလိုကျူရှင်တို့ဘော်ဒါ ဆောင်တို့ဆိုတာအလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ”\nကျွန်တော့်စကားဆုံးတော့ ကျောင်းသားတွေ သက်ပြင်းတွေချကုန်ကျတာတွေရသည်။ ကျွန်တော်သူတို့ကို ကြညြ့်ပီး မချင့်မရြဲပုံးလိုက်မိ သေးသည်။ ထိုစဉ်သူတို့ကြားထဲမှ ကျွန်တော့်ဆီသို့အသံတစ်သံထွက်ပေါ်လာသည်။\n“ဒါပေမယ့် အခုဆရာလေးရှင့်းပြတာလဲ သိပ်မရှင်းပါဘူး ကျွန်တော်တော့သိပ်နားမလည်ဘူး”အသံလာရာဆီ သို့ ကျွန်တော်လှမ်းကြည့် လိုက်မိသည်။ ဘယ်သူများလဲလို့ အပြုံးလေးကိုး။\nကျွန်တော့်ကို ပြုံးပြနေပြန်ပါသေးသည်။ သူ့အပြုံးကသည်တစ်ခါတော့ ရွတ်နောက်နောက်အပြုံးမျိုးဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်ကို လူအများရှေ့မှာ ဘာတွေခေါင်းစားဦးမည် မသိပါ။ တော်တော်တော့စိတ်ညစ်ရဦးမည် ထင်သည်။\n“ကဲပြောပါဦး ကိုဇင်မင်းသူက ဘယ်နေရာမှာမရှင်းတာတုန်း ”\n“ဆရာလေးက စာရှင်းပြတာကို ကျော်ပြီးရှင်းပြတယ် ကျန်တဲ့နေရာတွေ သူဟာနဲ့သူကွတ်တိပါပဲ ဒါပေမယ့် ခါးဝတ်လဲမှာ မလွဲစင်စစ် မျက်မြင်ဖြစ်၍ မစစ်သာဘူး၊ ဘလာချွတ်ခြုံ ဖွားဖက်တော်မှမပေါ်ရုံလုံအောင် အနိုင်ဖုံးရတယ် ဆိုတဲ့ စာကြောင်းမှာ ဆရာလေးရှင်းပြတာ ကျော်သွားတယ်။ ကျွန်တော် အဓိကသိချင်တာက အဒဲီ့ဖွားဖက်တော် ဆိုတာ ကိုပဲဆရာလေး။ နောက်ထပ်ရှင်းပြပေးပါလားဖွားဖက်တော် ဆိုတာဘာကိုပြောတာလဲဟင် ဆရာလေး”\n”ဖွားဖက်တော်ဆိုတာတောင်မသိဘူးလား ဒါမှမဟုတ်သိရဲ့သားနဲ့မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီးမေးနေတာလား ကိုဇင်မင်းသူ”\n“တစ်ကယ်မသိလို့ ပါ ဆရာလေးရယ် ရှင်းပြပေးပါနော်ဆရာလေး နော် ………..နော် ……နော် လို့” သူ့စကားကြောင့်အနားရှိ ကျောင်းသားတွေ တ၀ါးဝါတဟားဟားဖြင့် ပဲကျွကုန်ကျသည်။ ကျွန်တော်ပင်ရှက်သလိုလိုဖြစ်ချင်လာသည်။\n“ဖွားဖက်တော် ဆိုတာက ဟိုဒင်းကိုပြောတာ……….ဟိုဒင်း……..ဟိုဒင်း ”\n“ဆရာလေး ဘာဟိုဒင်းလဲဗျ ရှင်းရှင်းပြော ဟိဟိ”\n“ဟုတ်ပါတယ်ဗျို့ ” ကျောင်းသားတစ်ချို့ရဲ့ သံယောင်လိုက်သည့် အသံတွေထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ကျွန်တော်ချွေးတွေ ပြန်ချင်လာ သည်။ သူတို့ကိုနားလည်အောင် ဘယ်လိုရှင်းပြရမှာ ပါလိမ့်။ ဇင်မင်းသူ ဇင်မင်းသူမင်းငါ့တော်တော် ဒုက္ခပေးတဲ့ကောင်ပဲ။\n“ခက်တော့ခက်နေပါပြီကွာ အ့ဒဲါကလည်း ဟို ……..ဘယ်လိုပြောရမလဲဆိုတော့ ဟိုလိုလေ ………….ပြောလို့ကလည်းမကောင်းဘူး ………ဟိုလိုလေ ဟိုဟာကိုပြောတာ”\n“ဟေ့ကောင်တွေ မင်းတို့တွေ ဆရာလေးပြောတာကိုနားလည်ြကလား”\n“ဟင့်အင်း ဆရာလေးက ဟို နဲ့တင်ပြီးနေတာ ဘာတွေပြောမှန်းကိုမသိဘူး။ ”\nကျွန်တော် ကျားအမြီးကိုသာပြေးဆွဲချင်စိတ်တွေ ပေါက်လာသည်။ စာကျက်ခန်းထဲတွင်ကမိန်းကလေးတွေက အများကြီး ရှိနေသည် သူတို့ကို ပေါ်တင်ပြောလိုက်၍လည်းမရပါ။ယောကျာ်းလေးအချင်းချင်း ဆိုလျှင်တော့သိပ်ြပီး တော့ ကိစ္စမရှိ။ ယခုတော့ကျွန်တော်\nတိုင်ပတ်နေချေပြီ။ မာတုကာမလေးတွေကလည်း သိပ်မသိချင်ရှာကြပါ မျက်လုံးလေးတွေကလည်ကလည်ြဖင့် ကျွန်တော်ဘာပြောမလဲ ကိုဆိုင်ငံ့နေကြသည်။ ကိုတော်ချောတွေ ကလည်းကျောက်ကျောကို ရေပတ်ထားသည့်မျက်နှာ တွေဖြင့်ပြောင်ချော်ချော်လုပ်နေကြသည်။\nသူတို့ မသိတာတော့ မဖြစ်နိုင်လောကပါ သိရက်သားနဲ့ကျွန်တော့်ကို သက်သက် ဦးနှော က်စားနေကြခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ကျွန်တော့်ခေါင်း ထဲ ဘာလုပ်ရမလဲကို စဉ်းစားရင်း ဖြတ်ကနဲအတွေးတစ်ခု ၀င်လာသည်။ ထိုအတွေးကို သဘောကျစွာ ဟန်ပါပါ ပြုံးလိုက်မိသည်။\n“ကဲ ဇင်မင်းသူလေးက အရင်စမေးတာဆိုတော့ ဇင်မင်းသူလေးကို ပဲအဓိကထားရ မှာ ပေါ့နော်။ ကဲ မောင်ဇင်မင်းသူလေး ဆရာ့နားကိုလာပါဦး”\n“သြော် မင်းကဖွားဖက်တော်ကို သိချင်တယ်မိုလား ဒီတော့ မင်းရောအားလုံးရော ဖွားဖက်တော်ဆိုတာကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းကြီး ကြိုမင်သွား သိသွားအောင်လို့ ဆရာကိုယ်တိုင် ဟောဒီ့က စာသင်တဲ့တုတ်ကလေးနဲ့ ထောက်ြပမလို့လေ”\n”ဟာ……………………..ဟို အဲ့လြိုကီးတော့ မလုပ်နဲ့လေ ဆရာလေး ဟီး…………”\n“လာပါ မင်းပဲ သိချင်တယ်ဆို သိရမှာ ပေါ့ကွာ လာစမ်းဘာ…………ဟင်း ဟင်း ဟင်း ”\n”ဆရာလေးရယ် ဟို ပါးစပ်နဲ့ မပြောရင်လဲနေပါတော့တုတ်နဲ့ တော့ထောက်မပြနဲ့ လေနော်…..ကျွန်တော်မသိချင်တော့ဘူး လေ………..နော်ခြာလေး …….နော် ……….နော်”\nကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီးခေါင်း ကုတ်နေသည့် သူ့ကြိုကညြ့်ပီး ရယ်လိုက်မိ သည်။ ကျောင်းသားတွေရောကျောင်းသူတွေရော ပါးစပ်ကသွားတွေပေါ်အောင် ရယ်ကုန်ကျသည်။ ကချင်ပုဆိုးအကွက်လေးနှင့်ခန့်နေသည့် သူလေးကြိုကည့်ရင်း ကျွန်တော် ရင်သပ်ရှုမောနေမိသည်ပဲ။\nတော်တော်ပြောင်တတ်သည့်ကောင်……….။ ဒီကောင် ငပြောင်…………\nPosted by Alex Aung at 5:21 PM


shankalay13: ကျနော့်သားက အတော်ဆုံး ?\nအားလုံးကိုလှိုက်လဲစွာ ကြိုဆိုတယ်နော်။ စာတွေ၊ ကဗျာလေးတွေများပို့ ပေးချင်တယ်ဆိုရင်တော့ harkkhur@gmail.com ကိုပို့ ပေးနိုင်ပါတယ် ဗျာ။\nမဆုတ်သာ မတိုးသာ အခြေအနေ..............\nကံလေးပါးလုံဖို့အရက်သောက်တာပါ..........\nမောင့်လက် မှတ်လို့ ပါဆို......\nအချစ်၏ လျှို့ ဝှက်ချက် ?\nအချစ် = ချိုမြိန်ခြင်း\nအချစ် = နာကျင်ခြင်း\nသစ်ပင်၊ သစ်ရွက် နဲ့လေပြေ\nကျနော့်သားက အတော်ဆုံး ?\nစာမေးပွဲရဲ့နောက်ဆုံးနေ့ လေ\nTAI LENG TAI\nThe Tai Zones\nBurmese football team in Sydney, Australia, Photoslideshow\nMy Small World ^_^\nKholun - ခေါဟ်လံင်ဖါသိုင့် အင်းဟှးလင် - Eastern Burma\nအကြည်တော် နှင့် အခြားဝတ္ထုတိုများ\nကျနော် သွားကြည့်တဲ့ ကာတွန်းတွေ\nကျနော် သွားကြည့်တဲ့ သိုင်းကားတွေလေ\nကျနော် ကြိုက်တဲ့ မြန်မာ ဂစ်တာစာအုပ် နေရာလေးတွေပေါ့\nသာယာသော နေ့ တစ်နေ့ ၌ လူ ၄ ယောက်သည် golf ကစားရန်ထွက်သွားကြသည်။ ပထမတစ်ယောက်က ကိစ္စရှင်းနေသဖြင့် ကျန်သုံးယောက်သည် ကစားကွင်းသို့ သွားရင်း ၄င်းတို့ ၏သားများ အကြောင်းပြောနေကြ၏။\nပထမ။ ။ ကျနော့်သားက အခုတစ်လော အိမ်ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းမှာ တော်တော်လေးနာမည် ရလာတယ်ဗျ။ သူက လက်သမား အဖြစ်နဲ့စတာလေ။ အခုတော့ ကိုယ်ပိုင်ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်း ရှိနေပြီ။ အရင်နှစ်ကတောင် သူ့သူငယ်ချင်းကို အိမ်တစ်လုံး လက်ဆောင်ပေးလိုက်သေးတယ်ဗျ။\nဒုတိယ။ ။ ကျနော့်သားကလဲ တော်တော်လေးကို တော်တယ်ဗျ။ ကားရောင်းတာကနေစတာ အခုဆိုရင် ကားထုတ်လုပ်တဲ့ကုမ္ပဏီ ကိုတောင်ဦးဆောင်နေပြီဗျာ။ သူလဲ လွန်ခဲ့တဲ့6လတုန်းက သူ့ သူငယ်ချင်းကို ကားအသစ်စက်စက် နှစ်စီးပေးလိုက်သေးတယ်။\nတတိယ။ ။ ကျနော့်သားက ရှယ်(လ်)ယာ နဲ့ ပတ်သတ်တဲ့ အလုပ်လုပ်နေတာလေ။ ခုတော့တော်တော်လေးကို အောင်မြင်နေပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ အပတ်ကတောင် သူ့သူငယ်ချင်းကို ရှယ်(လ်)ယာ အကြီးကြီး လက်ဆောင်ပေးလိုက်သေးတယ်။\n၄င်းတို့ စကားပြောနေစဉ်တွင် စတုတ္ထတစ်ယောက်ပြန်လာသဖြင့် ကျန်သူများက ၄င်းတို့ က သူတို့ ၏သားများ အကြောင်းပြောနေ ကြကြောင်းနှင့် စတုတ္ထတစ်ယောက်၏ သားအကြောင်းမေးမြန်းကြ၏။\nစတုတ္ထ။ ။ ကျနော် အမှန်ပြောရမယ်ဆိုရင် ကျနော့်သားကြောင့် ကျနော် တော်တော်လေးကို စိတ်မချမ်းသာပါဘူးဗျာ။ 15 နှစ်လုံး လုံး ကျနော့်သားက ဆံပင်ညှပ်နေတယ်လေ။ သိပ်မကြာခင်ကမှ သူ gay ဖြစ်ကြောင်းကျနော် စုံစမ်းလို့ သိရတာဗျ။ အကောင်းဘက်က ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ ဒီကောင်တော်တော်လေးကို တော်တယ်လို့ ပြောရမယ်ဗျ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူ့ ရည်းစားသုံးယောက်က အိမ်တစ်လုံး၊ ကားအသစ်စက်စက် နှစ်စီး နဲ့ရှယ်(လ်)ယာ ကြီးကြီးကို လက်ဆောင်ပေးထားတယ်လေ။ တဲ့\nရှမ်းကလေး (ဤဟာသအား ပို့ ပေးသော သူငယ်ချင်းအား အထူးကျေးဇူးတင်လျက်)\nPosted by Shankalay or Sai Sai at 9:40 AM\nFont: Tai/Shan Font\nFont: Burmese Font\nKeng Tong's water festival\nစာဖတ်ပရိတ်သတ်တို့ ၏ ရင်ဖွင့်သံ