Хто і за колькі прасоўвае лінію Пуціна на Захадзе - Цэнтр новых ідэй\nХто і за колькі прасоўвае лінію Пуціна на Захадзе\nЛабістычная машына Крамля прыносіць свае дывідэнды. Захад уводзіць санкцыі, але наўрад ці здольны змяніць палітыку адносна Расеі.\nУ Еўропе і ЗША ўжо даўно практыкуецца лабіяванне інтарэсаў пэўнай дзяржавы. Шмат хто падпісвае дамовы са спецыяльнымі агенцтвамі, PR-кампаніямі з мэтай стварэння спрыяльных умоваў не толькі для бізнесу, але перадусім, для кантролю над палітычнымі рашэннямі ўнутры дзяржавы.\nНайбольш вядомым для беларусаў прыкладам лабіявання сталася праца ангельскага Лорда Бэла на карысць Александра Лукашэнкі. За паляпшэнне іміджу Беларусі на міжнароднай арэне Бэл павінен быў атрымаць ажно € 10 млн.\nІ ў ЗША, і ў ЕЗ кожная кампанія, якая займаецца прасоўваннем інтарэсаў мусіць зарэгістравацца. У Злучаных Штатах гэта адбываецца ў Міністэрстве Юстыцыі на аснове Акту аб рэгістрацыі замежных агентаў. У ім падаецца ўся інфармацыя наконт кампаніяў, якія працуюць “у якасці агентаў па прасоўванні замежных палітычных сілаў”.\nГэтак адной з найбольш адметных агенцыяў з’яўляецца Ketchum Inc., асноўная PR-кампанія Расейскай Федэрацыі ў ЗША. Адміністрацыя прэзідэнта Пуціна падпісала з ёю кантракт яшчэ ў 2006 годзе, падчас расейскага старшынства ў “Вялікай васьмёрцы”. Паводле дамовы Ketchum Inc. забяспечвае расейскі ўрад “спецыялістамі па сувязях з грамадскасцю, а таксама лабіяваннем і падтрымкай сувязяў са СМІ”. Пачынаючы з 2006 году Ketchum Inc. атрымала ад расейскага ўраду болей за $ 26 млн.\nУ 2007 годзе пасля газавага канфлікту паміж Расеяй і Украінай у межах супрацы з Ketchum Inc. Расея падпісала кантракт з кампаніяй Alston & Bird, якая мела займацца паляпшэннем расейскага Газпрому.\nГазпром з’яўляецца асноўным прапагандыстам расейскай палітыкі ў свеце. Менавіта да гэтай кампаніі належаць не толькі газавыя актывы, але і некаторыя СМІ ў Расеі. Праз яго Пуцін мае магчымасць кантролю над фарміраваннем грамадскай думкі ўнутры краіны, а з дапамогай замежных лабістаў і ў ЗША.\nУ 2012 годзе інфармацыйная амерыканская некамерцыйная карпарацыя ProPublica паведаміла, што Ketchum Inc. адказная за распаўсюджванне ў амерыканскіх СМІ інфармацыйных аглядаў ад прарасейскіх экспертаў, уключна і ў CNBC (найбуйнейшая ў свеце сетка інфармацыйных праграмаў).\nУ Еўропе іміджам Расеі, і ў прыватнасці, Газпрому, займаюцца кампанія Gplus і Грэгар Крэўцхубэр, які раней быў спікерам камісара ЕЗ па справах прамысловасці і прадпрымальніцтва. Лабістычная праца вядзецца не толькі ў Брусэлі, але і ў Францыі, Нямеччыне (агенцтва Dimap), Італіі (агенцтва Reti).\nНе толькі буйныя кампаніі, але і пэўныя асобы займаюцца лабіяваннем інтарэсаў Крамля і яго атачэння. Адам Вальдман, заснавальнік і прэзідэнт кансультацыйнай кампаніі The Endeavor Group, паводле Міністэрства Юстыцыі працаваў для расейскага мільярдэра Алега Дзерыпаскі. Яго бізнес ў вялікай ступені падтрымліваецца Крамлём.\nУ 2010 годзе Вальдман сустракаўся з міністрам замежных спраў Расеі Сяргеем Лаўровым, які быў занепакоены ануляваннем амерыканскай візы мільярдэра. Вальдман ў сваім лісце да Лаўрова напісаў: “The Endeavor Group будзе займацца спатканнямі і карэспандэнцыяй з амерыканскімі палітыкамі ў справе візы для расейскага мільярдэра”. Паводле FARA (Акт аб рэгістрацыі замежных агентаў) за свае намаганні ў справе Дзерыпаска Вальдман атрымаў $ 2,36 млн.\nБольшасць лабістычных кампаній складаецца са спецыялістаў, якія раней працавалі ў медыях, палітыцы, кансультацыйных цэнтрах. Таму, звяртаючыся да лабістычнай кампаніі, адразу атрымоўваеш гарантыю працы на розных прасторах. Гэта спрыяе распаўсюджванню станоўчага іміжду Расеі не толькі ў пэўных палітычных колах, але таксама, а нават перадусім, у грамадстве. Менавіта гэтым і карыстаюцца расейскія палітыкі і кампаніі.\nПасля падзей ва Украіне ЗША і Еўропа вырашылі ўвесці санкцыі супраць бліжэйшага атачэння Уладзіміра Пуціна і некаторых дзяржаўных карпарацыяў. Аднак гэтыя санкцыі не закранулі пуцінскай піяраўскай і лабістычнай машыны ў Вашынгтоне, якая атрымлівае мільёны даляраў на падтрымку адпаведных дачыненняў на лініі Масква – Вашынгтон.


Пенсіянер прапанаваў жанчынам заплаціць за секс: застаўся і без сексу, і без грошай – Рэгіянальная газета\n13.03.2018 14:24 , AЎТАР(Ы): Паводле Нашай Нівы\nЗдарэнне адбылося яшчэ напачатку лютага ў Вілейцы. У адзін з шматкватэрных дамоў зайшлі з бауламі тры смуглыя жанчыны 30-35 гадоў. Яны тэлефанавалі ва ўсе кватэры і прапаноўвалі гаспадарам купіць у іх пасцельныя прыналежнасці.\nУ рэшце рэшт, адзін з жыхароў, мужчына каля 80 гадоў, на прапанову купіць што-небудзь з пасцельных прыналежнасцяў, запрасіў жанчын у сваю кватэру. Азнаёміўшыся з асартыментам і выбраўшы ўпадабаныя яму коўдру і падушкі, мужчына згадзіўся набыць іх за 300 рублёў. Разам з жанчынамі ён прайшоў у спальню, дзе з кішэні паліто дастаў пачак 50-рублёвых купюр і паабяцаў, што яны змогуць зарабіць яшчэ больш, калі пагодзяцца задаволіць яго сексуальныя фантазіі.\nПакуль ён вырашаў праблемы з вадой, дзве жанчыны сышлі.\n«Аднак калі на парозе спальні з’явілася яго выбранніца і не пабачыла сваіх сябровак, то яе энтузіязм імгненна вычарпаўся, і яна заявіла, што сам-насам з мужчынам у кватэры не застанецца. Хутка апрануўшыся, жанчына адправілася ўслед за сяброўкамі. Пенсіянер не моцна знерваваўся, так як і сам быў не асабліва ўпэўнены, што ў іх нешта атрымаецца. Праз некаторы час, западозрыўшы няладнае, мужчына кінуўся да шафы: 2000 рублёў у кішэні паліто — як не было», — распавядаюць міліцыянты.\nУ выніку пенсіянер набраў 102. Аператыўнікі крымінальнага вышуку апыталі пацярпелага і іншых жыхароў. Усе апытаныя сыходзіліся на думцы, што жанчынам 30-35 гадоў. Дзякуючы размешчаным непадалёк ад дома камерах відэаназірання атрымалася ўсталяваць, што гандляркі перасоўваліся на аўтамашыне серабрыстага колеру падобнай на «Пежо-806».\nЦяпер іх шукаюць. Калі хтосьці пазнаў жанчын, просьба паведаміць у УУС Мінскага аблвыканкама па тэлефонах: 8 (017) 229 06 87 і 8 (025) 774 11 58.


Дзве сяброўкі загулялі…. і трапілі на камісію — Сенно. Новости Сенно. Голас Сенненшчыны\nДзве сяброўкі загулялі…. і трапілі на камісію\nПонедельник, 16 май, 2011 142 admin\nПознім красавіцкім вечарам, а дакладней, дзесьці бліжэй да 23 гадзін, гулялі дзве сяброўкі, назавём іх Таццянай і Вольгай, па горадзе. Абедзве 1996 года нараджэння. Па-другое, вучацца разам у адной з гарадскіх школ. Па-трэцяе, пераломны ўзрост, а тут вясна, усё ажывае… Пагаманіць было аб чым. Вось толькі з рамантычнымі прыгодамі неяк не складвалася. Таму, калі дзяўчаты пабачылі электрычнае святло ў вокнах бара, ногі неяк самі па сабе панеслі іх на яго, як начных матылькоў на агонь.\nЗнайшлася і кішэнная дробязь, на якую набылі паўтарачку піва.\nЗбіраліся спажываць дзяўчаты набыты напой ці не, аб гэтым пратакол, складзены работнікамі міліцыі, і тлумачэнні пакупнікоў замоўчваюць. Затое факт рэалізацыі піва непаўналетнім Таццяне і Вользе афіцыянткай бара Сенненскага райпо Марынай З. зафіксаваны дакладна, што з’яўляецца парушэннем правілаў гандлю і аказання паслуг насельніцтву.\nЯк патлумачыла пры высвятленні справы сама З., «… в тот момент, когда девушка приобретала пиво, я у нее паспорт не спрашивала. О том, что продала пиво несовершеннолетней, я узнала от работников милиции».\nСапраўды, вызначыць узрост па знешняму выгляду можна далёка не заўсёды. Таму лепш спытаць пашпарт, а пры яго адсутнасці ўстрымацца ад продажу, каб не мець для сябе непрыемнасцей.\nСправа мела заканамерны працяг. Матэрыялы трапілі ў адміністрацыйную камісію Сенненскага райвыканкама (старшыня А.А.Цяцюеў), якая нядаўна іх разгледзела і пастанавіла на падставе артыкула 12.17 ч.6 Кодэкса Рэспублікі Беларусь аб адміністрацыйных правапарушэннях — Парушэнне правілаў гандлю і аказання паслуг насельніцтву — грамадзянку Марыну З. прыцягнуць да адміністрацыйнай адказнасці ў выглядзе штрафу ў памеры 20 базавых велічынь (700 тысяч беларускіх рублёў,пры зарплаце, калі верыць усё ж таму пратаколу-апытанню, 370 тысяч рублёў у месяц).\nНавука, здаецца, для Марыны З. будзе на ўсё жыццё. Аднак хочацца паставіць пытанне перад бацькамі гэтых дзяўчат: няўжо сэрца не ёкала, калі пятнаццацігадовыя іх дочкі ў 23 гадзіны вечара яшчэ шукалі дзесьці прыгод, а не ўкладваліся адпачываць дома. Зайздросны спакой. Ведаю жанчыну, якая, выявіўшы, што на седале ў пару няма курыцы, палову вуліцы на ногі падняла. А тут дзіця…\n← СТАВКА НАЛОГА УВЕЛИЧЕНА\n“Тры ў адным”. Белтэлекам прапануе сенненцам новую паслугу. →\nГлавный милиционер Сенненщины: Мы сами облегчаем работу вору\nПятница, 1 июль, 2011 admin Комментарии к записи Главный милиционер Сенненщины: Мы сами облегчаем работу вору отключены\n180 гадоў на дваіх\nПятница, 1 июль, 2016 admin Комментарии к записи 180 гадоў на дваіх отключены


Чэрап, матылёк, паходня… Знакі старых гарадзенскіх могілак\nГісторык Таццяна Касатая расшыфроўвае коды замагільнага свету старой Горадні.\nПраваслаўныя могілкі па вул. Антонава ў Горадні гісторыкі датуюць пачаткам ХІХ ст. Каталіцкія могілкі, што месцяцца тут жа поруч, на высокім беразе Нёмну, яшчэ старэйшыя – тут пачалі хаваць у XVIII ст.\nАні адныя, ані другія пахаванні пакуль не з’явіліся ў спісе гістарычна-культурных каштоўнасцяў. Гісторыкі толькі пачынаюць вывучаць іх па-сапраўднаму. Гэтак, група энтузіястаў разам з Таццянай выдала нядаўна кароткі праваднік па гарадзенскіх некропалях.\nМы, у сваю чаргу, папрасілі распавесці пра таямнічыя сімвалы, прысутныя на старых магілах, сэнс якіх сёння зразумелы далёка не кожнаму.\nЗброя і медалі. На магілах яшчэ царскага афіцэрскага корпусу выява зброі – звыклая рэчы. Зазвычай гэта шабля або гармата. Бываюць, праўда, арыгінальныя выпадкі: напрыклад, шалом, сцяг або калекцыя ўзнагародаў пакойнага на падушачцы, накшталт той, якую зазвычай нясуць следам за труной падчас пахавання.\nРужа. З кветак, якія сустракаюцца на старых надмагіллях, ружа ці не найбольш папулярная. Гэта сімвал тленнасці жыцця. Сапраўды ж, ружа-кветка не стаіць доўга і хутка вяне…\nУрна. Гэта зусім не азнака таго, што нябожчык быў спалены, а тут ляжыць ягоны попел (крэматорыяў да рэвалюцыі ў нас не было). Пахаванне зазвычай было самым звычайным. З эстэтычнага боку такая выява – даніна антычнай культуры, дзе, сапраўды, практыкавалася крэмацыя.\nКалона. Таксама рэха антычнасці. Варта заўважыць, што большасць калонаў на старых могілках – надламаныя або абсечаныя. Гэта не значыць, што тут пабывалі вандалы, а хутчэй сведчыць пра дэкадэнцкі настрой аўтара, дэманструе рамантычны матыў велічных руінаў. Такая эстэтыка была папулярная на пачатку ХІХ ст.\nКніга. Мы часта чуем выраз «кніга жыцця», маючы на ўвазе, што недзе натуюцца ўсе чалавечыя ўчынкі. На праваслаўных надмагіллях кніга заўважная даволі часта. На разгорнутых старонках – цытаты са Святога Пісьма. Большасць такіх помнікаў, дарэчы, належыць святарам або псаломшчыкам. У такім выпадку гэта яшчэ і азнака прафесійнай прыналежнасці нябожчыка.\nПаходня. Гэты сімвал сустракаецца надзвычай часта, але ёсць нюанс: у дадзеным кантэксце выяўляюць менавіта перавернутую паходню. Перавернутая – бо «жыццё згасае». Часам паходня сустракаецца ў пары з крыжам.\nКотва (якар). Тут адразу некалькі значэнняў. Гэта сімвал «затокі жыцця», куды рана ці позна прыходзіць кожны карабель, каб застацца там назаўсёды. Разам з тым, гэта адзін са старадаўніх хрысціянскіх сімвалаў, як крыж, сэрца або ягня, які захаваўся да нашага часу.\nТруна. Даволі самадастатковы сімвал, які кажа сам за сябе. Калі труна маленькая, то не трэба нават падыходзіць і нешта расчытваць – тут пахаванае немаўля. Большая труна, металёвая або каменная, натуральнаю велічынёю – сімвал блізкасці і рэальнасці смерці.\nКветкі ды камяні. Такі матыў сустракаецца на каталіцкіх могілках. Недзе праз камяні прабіваецца папараць, недзе – іншая кветка. Гэта своеасаблівая азнака аптымізму і перамогі жыцця над смерцю.\nЧэрап і косці. Найбольш хрэстаматыйны, мабыць, сімвал смерці – гэта галава Адама або «мёртвая галава». Адам, як вядома, першы чалавек, які пакінуў рай і стаў смяротным. Зноў жа, выява галавы Адама прысутная і наукрыжаваннях – як сімвал збаўлення чалавецтва кроўю Ісуса.\nІсус і Маці Божая. Скульптуры Ісуса Хрыста і Багародзіцы характэрныя для каталіцкай традыцыі, як і наагул любыя пластычныя выявы. А вось на старой праваслаўнай магіле больш шанцаў сустрэць, напрыклад, маленькі ўмураваны медальёнчык з іконай.\nНачны матылёк. Даволі рэдкі сімвал на магілах, але ад таго не менш цікавы. Матылёк – сімвал перараджэння, жыцця ў новай форме і якасці. Зноў жа, па-грэцку «душа» і «матылёк» пазначала тое самае слова. Ну, а тое, што выяўлены акурат начны матылёк, дадае пэўныя мінорныя ноткі.\nЧаша, малітоўнік і арнат. Гэта прафесійныя адзнакі святарскага сану – абавязковыя прадметы, з якімі каталіцкі святар адпраўляе набажэнства. Часам сустракаецца толькі чаша для прычасця, або чаша ды малітоўнік ці імша. Ну, а часам дадаецца і элемент ксяндзоўскай вопраткі – арнат.\nАрханёл Міхал з трубой. Каб зарыентавацца ў дадзеным выпадку, дастаткова крыху ведаць Святое Пісанне. Згодна Апакаліпсісу Яна Багаслова, анёлы будуць трубіць у трубы перад пачаткам Страшнага Суда, на які мёртвыя паўстануць, каб адказваць перад Богам за свае ўчынкі.\nАрнамент і еўфрасіннеўскі крыж. Нацыянальная беларуская сімволіка досыць нядаўна трапіла на старыя могілкі. На гарадзенскім некропалі арнамент мы бачым на паваенным пахаванні беларускага паэта Міхася Васілька, а еўфрасіннеўскі шасціканцовы крыж – на магіле Марыі Мякота, маці паэта Максіма Багдановіча.\nВянкі. Іх на могілках поўна, прычым з зусім розных кветак. Лаўровы вянок – сімвал славы. Вянок з ружаў – нетрываласці жыцця. Вянок зсухацвету (расейск. бессмертник), наадварот – сімвал жыцця вечнага.


Як жыве Акадэмія кіравання? | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Адукацыя » Як жыве Акадэмія кіравання?\nЯк жыве Акадэмія кіравання?\nАкадэмія кіравання павінна мабілізаваць свае сілы для эфектыўнага, якаснага гадавання таго інтэлектуальнага кіраўніцкага патэнцыялу, які неабходны краіне. Пра гэта заявіў Марат Жылінскі, рэктар Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце, падчас прэс-канферэнцыі, прысвечанай 25-годдзю гэтай навучальнай установы.\n— Дзяржаўная сістэма кіравання даказала сваю эфектыўнасць, — упэўнены кіраўнік акадэміі. — Прывяду толькі адзін ключавы тэзіс. Нягледзячы на ўсе складанасці, беларусы не ведаюць, што такое кроў. Мы пазбеглі тых катаклізмаў, якіх не пазбеглі нашы суседзі. Гэты аргумент дае нам падставу казаць, што сістэма дзяржаўнага кіравання ў краіне эфектыўная. Так, яна патрабуе карэкціроўкі, ювелірнай апрацоўкі, тым не менш яна дзейнічае.\nАўдыторыі для міністраў\nАдказваючы на пытанне, наколькі часта прадстаўнікі ўрада прыходзяць на вучобу ў Акадэмію кіравання, Марат Жылінскі заўважыў, што «ўрад увесь час сядзіць у нас за партай».\n— Мяне запрасілі на павышэнне кваліфікацыі, я заходжу ў аўдыторыю — і проста губляюся: сядзяць міністры, намеснікі міністраў. Літаральна зараз я вярнуўся з Інстытута дзяржаўнай службы (падраздзяленне Акадэміі кіравання. — Аўт.), там была лекцыя старшыні Савета Рэспублікі Міхаіла Мясніковіча — своеасаблівы майстар-клас для старшынь гарадскіх і раённых Саветаў дэпутатаў.\nШтогод у Акадэміі кіравання праводзіцца так званая «вучоба паслоў». Гэта тыднёвыя курсы, на якія прыязджаюць усе кіраўнікі дыпламатычных місій нашай краіны.\n— У нейкім сэнсе гэта «зверка гадзіннікаў». Перад дыпламатамі выступаюць міністры, прадстаўнікі Адміністрацыі Прэзідэнта даводзяць да іх ведама тыя ці іншыя моманты, палітычныя рэаліі. Больш за тое, мы не замыкаемся на ўнутраных рэсурсах, а запрашаем сюды для чытання пэўных курсаў і нашых замежных калег. У прыватнасці, рэктара дыпламатычнай акадэміі МЗС Расіі Яўгена Бажанава — фігуру, якая ў суседняй краіне па значнасці сёння супастаўляецца з міністрам замежных спраў Лаўровым. Яўген Бажанаў правёў майстар-клас у нашай акадэміі.\nУ нас вялікі вопыт кіравання\nРэктар Акадэміі кіравання адзначыў, што сапраўдны кіраўнік павінен адчуваць упэўненасць у тым, што робіць.\n— Калі такой упэўненасці няма, то яго справа асуджана на гібель, — лічыць Марат Жылінскі. — Кіраўнікі павінны быць ідэйна гатовыя служыць зямлі, на якой працуюць. Калі чалавек будзе думаць пра тое, што ён сёння тут, а заўтра за мяжой, то нам такі кіраўнік не патрэбен.\nМарат Жылінскі ўпэўнены, што беларусы ўвогуле маюць вялікія напрацоўкі ў сферы кіравання, але сябе недаацэньваюць.\n— Нічога падобнага, мы маем каласальны вопыт кіравання, — падкрэсліў рэктар Акадэміі кіравання. — Статуты ВКЛ цяпер з'яўляюцца помнікамі, з іх пісалася канстытуцыя Францыі. Мы не павінны забываць, што з'яўляемся нашчадкамі гэтага вопыту, не трэба саромецца паказваць гэта.\nНе забываць пра сваіх\nПаводле слоў Марата Жылінскага, Акадэмія кіравання цікавіцца, дзе працуюць яе выпускнікі.\n— У нас ёсць унутраная кадравая сістэма «Лотус», якую мы на пачатку 2015 года мадэрнізавалі. У гэтай базе знаходзіцца 25 тысяч выпускнікоў Акадэміі кіравання. Мы просім працадаўцаў, што прымаюць нашых выпускнікоў, інфармаваць нас у выпадку пераходу нашых былых студэнтаў на іншую пасаду. У нас ёсць аўтаматызаваная сістэма «Рэзерв», якая вядзе пастаянны маніторынг таго, дзе, у якой вобласці працуюць нашы спецыялісты.\nЗагаловак у газеце: Сапраўдны кіраўнік павінен адчуваць упэўненасць у тым, што ён робіць\nВетэран педагагічнай працы і стваральнік ансамбля «Лучына» Кацярына Ляшкевіч\n2143 Што трэба ведаць пра пляжны сезон і як не апынуцца пад вадой\n1812 Доктар Люсі і Катай. Яны адзіныя выжылі і расказалі ўсю праўду пра дзейнасць Мінскага падполля


Крэйдзіч Анатоль - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nКрэйдзіч Анатоль Мікалаевіч, нарадзіўся 27 чэрвеня 1965 года ў в. Заверша Драгічынскага раёна. Да 1979 года жыў у в. Заверша, вучыўся ў Завершскай васьмігадовай школе. У 1979 годзе разам з маці пераехаў у в.Рудск Іванаўскага раёна. Тут пайшоў у 8 клас Рудскай школы.\nСкончыўшы 8 класаў, паступіў у Ржэўскі саўгас-тэхнікум на агранамічны факультэт, які скончыў у 1984 годзе.\nЗ 1984 па 1986 – на вайсковай службе ў гарадах Люберцы і Падольск Маскоўскай вобласці. Быў мастаком-афарміцелем.\nУ 1986 годзе паступіў у Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт на факультэт журналістыкі.\nУ тым жа 1986 годзе паступіў на працу ў калгас “Светлы шлях” (в. Рудск) інструктарам па спорце.\nУ 1987 годзе прыняты на працу карэктарам Іванаўскай райгазеты “Чырвоная звязда”. Хутка пераведзены на пасаду карэспандэнта газеты. Затым – загадчык аддзела, рэдактар раённага радыё, зноў загадчык аддзела газеты. Адначасова публікаваў свае творы – паэзію і прозу – у рэспубліканскай маладзёжнай газеце “Чырвоная змена”, літаратурных часопісах. У 1994 годзе ўбачыў свет у бібліятэчцы часопіса “Маладосць” празаічны зборнік “Права на ўсмешку”. У першай палове 90-х працу ў райгазеце сумяшчаў з працаю ў часопісе маладых літаратараў Беларусі “Першацвет”, у якім курыраваў Брэсцкую, Гомельскую і Гродзенскую вобласці, пасля быў пераведзены ў газету “Народная воля” на пасаду ўласнага карэспандэнта па Брэсцкай вобласці.\nУ 1992 годзе атрымаў дыплом журналіста ў БДУ.\nЛаўрэат часопіса “Маладосць” (1992), прэміі БСМ у галіне журналістыкі і літаратуры (1995), прэміі часопіса “Беларуская думка” (2005), “Залатое пяро” (2009)...\nЗ 1996 года – уласны карэспандэнт рэспубліканскай маладзёжнай газеты “Чырвоная змена” па Брэсцкай вобласці і Брэсцкай абласной газеты “Заря” па так званым Прыпяцкім рэгіёне Берасцейшчыны.\nУ 2003 годзе некаторы час папрацаваў намеснікам галоўнага рэдактара абласной беларускамоўнай газеты “Народная трыбуна” і зноў вярнуўся на ранейшае месца ў “Зарю”.\nУ 2001 годзе ў выдавецтве “Мастацкая літаратура” выйшаў зборнік прозы “Палескі Напалеон”. У 2002-м – зборнік прозы “Параненыя мары”. У 2005-м – дакументальная кніга “Анатоль Клімец. Жыццё і лёс”.\nУ студзені 2006-га абраны старшынёй Брэсцкага абласнога аддзялення Саюза пісьменнікаў Беларусі. З 18 мая 2006 года гэтую пасаду сумяшчаў з пасадай рэдактара Брэсцкай раённай газеты “Заря над Бугом”. З 8 верасня 2008 года па сёння пасаду старшыні абласной пісьменніцкай суполкі сумяшчае з пасадай галоўнага рэдактара Іванаўскай раённай газеты “Чырвоная звязда”.\nЗа час работы старшынёй аддзялення СПБ ініцыіраваў і ажыццявіў некалькі буйных праектаў у галіне літаратуры: 1.Стварэнне сумесна з філалагічным факультэтам БрДУ імя Пушкіна і пры падтрымцы Брэсцкага аблвыканкама энцыклапедычнага выдання “Літаратурная карта Берасцейшчыны” (2008); 2.Заснаванне штогадовай Літаратурнай прэміі Брэсцкага абласнога выканаўчага камітэта імя Ул. Калесніка (2007); заснаванне Берасцейскіх (кастрычніцкіх) нумароў у літаратурных часопісах “Маладосць” (з 2006 года) і “Нёман” (з 2009 года). Драбнейшыя праекты: штогадовыя літаратурныя падарожжы па рэгіёнах вобласці; заснаванне абласнога літаратурнага свята “Лунінская восень”, у межах якога адбываецца ўручэнне літпрэмій імя Ул. Калесніка; заснаванне штогадовага дзіцячага літаратурнага конкурсу, пошук маладых талентаў і рэдагаванне іх кніг; стварэнне сайта абласнога аддзялення СПБ у Інтэрнеце і іншыя. У 2009 годзе ў перакладзе на іншыя мовы выйшлі: урывак з аповесці “Меланхолія” у польскім часопісе “Люблін. Культура і грамадства” і апавяданне “На пероне” ў маскоўскім часопісе “Наш современник”.\nКрэйдзіч Анатоль :: Выданьні\nКнігу прозы Анатоля Крэйдзіча склалі дакументальна-мастацкая аповесць пра вядомага беларускага мастака Янку Рамановіча, які жыве ў в. Моталь Іванаўскага раёна і прымае актыўны ўдзел у выставах у дзясятках краін свету, а таксама нарысы пра вядомых і адметных людзей Брэстчыны, літаратурныя роздумы пра рэчаіснасць у аўтарскім праекце «150 пісьменніцкіх радкоў», філасофскія і жартоўныя мініяцюры… Усе творы — ад аповесці да мініяцюр — публік... Болей »\nЗборнік лепшых твораў удзельнікаў літаратурных конкурсаў “Паглядзі на Брэст над Бугам, колькі хараства!..” і “Сугучча слоў жывых”\nУ гэтай кнізе сабраны лепшыя творы ўдзельнікаў літаратурнага конкурсу для дзяцей і моладзі “Паглядзі на Брэст над Бугам, колькі хараства!..”, абвешчанага Брэсцкім абласным аддзяленнем Саюза пісьменнікаў Беларусі ды кафедрай беларускага літаратуразнаўства Брэсцкага дзяржаўнага універсітэта імя А.С.Пушкіна ў 2009 годзе ў гонар юбілею Брэсцкай вобласці і 65-гадовага юбілею яе вызвалення ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. Другую частку зборні... Болей »\nАнатолий Климец. Жизнь и судьба\nСага о настоящем человеке\nЦелую неделю город Брест и его окрестности поливал дождь. На некоторое время он прекращался, но небо все равно оставалось хмурым и не предвещало погожих дней. Пеленою тумана покрылись многоэтажки, громоздкие индустриальные кварталы, низкие, утопающие в зелени кварталы индивидуальной застройки, Брестская крепость-герой с пронзающим серую пелену стометровым штыком, церкви, вокзалы, некогда шумный, а с определенного времени совершенно безл... Болей »\nПе'са, апавяданні, мініяцюры\nЗборнік складаецца з празаічных твораў гістарычнай п'есы «Палескі Напалеон», арыгінальных апавяданняў, а таксама з кароткіх мініяцюр аўтара пра людзей са складанымі лёсамі. Анатоль Крэйдзіч спрабуе знайсці адказ на пытанне: для чаго жыве чалавек на гэтым белым свеце. На добры толк, назву «Палескі Напалеон» павінна мець гэтая кніга, а не тая, што выйшла ў 2001 годзе ў выдавецтве «Мастацкая літаратура». Не ў ёй жа, а ў гэтым зборніку адна... Болей »\nДругая кніга прозы аўтара. Аповесць, апавяданні. Асноўнае палатно кнігі саткана з характараў і вобразаў, якія дасканала раскрыты Анатолем Крэйдзічам. Героі кнігі - запамінальныя, каларытныя, надзеленыя высокай духоўнасцю, багатым унутраным светам, якія не пазбаўлены трагізму, пошукаў спрадвечных ісцін. Болей »\nПрава на ўсмешку\nУжо сваімі першымі апавяданнямі, якія былі надрукаваны ў часопісе “Маладосць”, Анатоль Крэйдзіч звярнуў на сябе ўвагу чытача. Малады празаік піша аб тым, што яму баліць, што хвалюе, што добра ведае. А ведае ён перш за ўсё вясковае жыццё, бо i сам жыве ў палескай глыбінцы з дзяцінства, працуючы журналлістам, бадай, ці не кожны дзень сустракаецца з хлебаробамі. Па-маладому свежа i хороша, напрыклад, напісаны апавяданні “На горцы”, “Хуліга... Болей »\n10 (719) 2013\nКалі б ад самага пачатку апавядаць вам па парадку, як казаў наш класік, то ніяк не выпадае не адзначыць, што ідэя гэтага нумара належыць увогуле не часопісу «Маладосць», а спадарыні Але Мяснянкінай, намесніку дырэктара па навуковай працы Брэсцкай абласной бібліятэкі. Выказаная рамантычна прыгожым, ледзь не самым снежным снежаньскім днём мінулага года, яна — зачапіла. І прымусіла марыць: першы міжнародны, міжрэгіянальны. Нумар, што прадс... Болей »


Палітвязень Банцэр перадаў з «хіміі», што галадаў 19 дзён у штрафным ізалятары | Новы Час\nРок-музыку Ігара Банцэра выпусцілі са штрафнога ізалятара, дзе ён правёў апошнія 40 дзён. Гарадзенец расказаў, што за парушэнні яго збіраюцца пераводзіць з «хіміі» ў калонію.\nІгар Банцэр перад ад'ездам на «хімію», чэрвень 2021\nЁн паведаміў, што апошнія 19 дзён трымаў галадоўку, піў толькі ваду. Адчувае сябе кепска, думае, што выйсці з галадоўкі сам не здолее, будзе дамагацца магчымасці легчы ў шпіталь, перадае Радыё Свабода.\nСёлета ў сакавіку музыка галадаў 16 сутак бязь ежы і вады падчас суду. Пасля гэтага яго здароўе пагоршылася, пачаліся праблемы са страўнікам. Калі ён выйшаў з турмы, у яго выявілі гепатыт С.\nАпошнія тры тыдні ў штрафным ізалятары Ігар Банцэр не мыўся, каб не захварэць.\nТаксама стала вядома, за што яго каралі чатыры разы запар. Першыя 10 сутак атрымаў, бо спазніўся на некалькі хвілін на адбой. Столькі ж у другі раз — «быў няголены». Трэці — нібыта адмовіўся прыбіраць туалеты. Чацьвёрты — быццам бы сварыўся з супрацоўнікамі «хіміі».\nВязню паведамілі, што яго будуць пераводзіць з папраўчай установы адкрытага тыпу ў Віцебску ў калонію.\nІгар Банцэр — музыкант, актывіст, журналіст. Каля 10 гадоў працаваў карэспандэнтам гродзенскай незалежнай газеты «Пагоня», галоўным рэдактарам польскіх часопісаў Magazyn Polski і Głos znad Niemna ў выгнанні. Некаторы час быў прэс-сакратаром непрызнанага беларускімі ўладамі Саюза палякаў у Беларусі.\nСтварыў і ўзначальваў культурную ўстанову «Гродзенскі рок-клуб». У 2021 годзе ўлады ліквідавалі ягон арганізацыю разам з сотняй іншых прыватных устаноў.\nЗ 2007 году Банцэра шматкроць затрымлівалі і саджалі на содні. Пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года яго тройчы асуджалі на адміністрацыйны арышт.\nНа судзе Банцэр віны не прызнаў. Ён настойваў, што падчас танцу заставаўся ў стрынгах, да таго ж, яго прыкрывала паясная торбачка. Судовы працэс вяла суддзя Наталля Козел, пракурор — Віктар Нічыпарук.\n3 сакавіка 2021 года ў першы дзень суду Банцэр абвясціў «сухую галадоўку» на знак пратэсту. Ён пратрымаўся бязь ежы і вады 16 содняў да 19 сакавіка, калі яму прысудзілі 1,5 года «хіміі» і выпусцілі ў залі суду. Пасля пераліку тэрміну (1 дзень у СІЗА раўняецца 2 дням «хіміі»), палітвязню заставалася сядзець 8 месяцаў.\nПасля зняволення ў гарадзенца выявілі падазрэнне на гепатыт С, а таксама сур’ёзныя праблемы са страўнікам і іншымі ўнутранымі органамі. Ён пачаў адбываць пакаранне 17 чэрвеня 2021 году ў папраўчай установе адкрытага тыпу № 9 у Віцебску. Яго не накіравалі на стацыянарнае лячэнне, нягледзячы на стан здароўя.


Сваякі Трампа пабудуюць у Наваградку мемарыял у былым яўрэйскім гета | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nСват Дональда Трампа Чарльз Кушнер, які мае беларускія карані, прафінансуе будаўніцтва мемарыяльнай сцяны на тэрыторыі «Музею яўрэйскага супраціву» ў Наваградку.\nНа фота: Чарльз Кушнер з унукамі ў Наваградку\nПра гэта расказала стваральніца і экс-дырэктар музею Тамара Вяршыцкая.\nПраект мемарыяльнага комплексу «Тунэль» у былым яўрэйскім гета пачаў рэалізоўвацца яшчэ восенню 2013 года. Як паведамляе «Свабода», сват і свацця Трампа — Чарльз і Сірыл Кушнеры абяцаюць прафінансаваць будаўніцтва сцяны, прысвечанай памяці 250 яўрэяў, якія ўцяклі праз тунэль з гета. Траціна з іх выжыла, астатнія загінулі ў тым тунэлі.\n«Фонд Кушнераў выдзяляе да 60 тысяч долараў на праект», — кажа Вяршыцкая. Яна лістуецца са сваякамі новага амерыканскага лідара і кажа пра іх цікавасць да беларуска-яўрэйскай спадчыны.\nПаводле яе словаў, будаўнічыя працы пачнуцца ўжо вясной, як толькі сыдзе снег. А ўрачыстае адкрыццё чакаецца не пазней за наступную зіму. Плануецца, што на адкрыццё прыедзе сям’я Кушнераў у поўным складзе.\nЯк расказаў журналістам Джарэд Кушнер, зяць Трампа і сын Чарльза Кушнера, у ноч перад яўрэйскім Новым годам у 1943 годзе 250 чалавек, якія засталіся жывымі з 20-тысячнага яўрэйскага насельніцтва горада, «задумалі бегчы праз падземны ход, які яны доўга і пакутліва рылі. Пражэктары былі абясточаны, і людзі вынялі цвікі з жалеза на даху, каб яно грукатала на ветры і дапамагло заглушыць гукі ўцёкаў». Аднак, калі першыя яўрэі выйшлі з тунэлю, іх ужо чакалі нацысты. Па людзях адкрылі агонь.\n„Брат маёй бабулі Шэнан, у гонар якога назвалі майго бацьку, загінуў там, і з ім яшчэ каля 50 чалавек. Бабуля збегла ў лес, дзе далучылася да партызанскай брыгады Бельскіх, дзе сустрэла майго дзядулю, які таксама збег з канцлагера”.\nФота heavy.com і Kp.by


10 люты 2017, 16:58\n«Калі нехта разьлічвае на маштабную эмісію, то маё патрабаваньне абсалютна вядомае і зыходзіць з сутнасьці эканамічнага разьвіцьця апошніх гадоў: пустых грошай друкаваць ня будзем. Неабходна вырашаць усе пытаньні ўласнымі сіламі за кошт граматнага эканамічнага рэгуляваньня і паляпшэньня дзелавога клімату», — сказаў Лукашэнка на нарадзе па актуальных пытаньнях разьвіцьця эканомікі, перадае БелТА.\nНапярэдадні нарады tut.by апублікаваў артыкул, у якім гаворыцца пра ліст былога кіраўніка Нацбанку Пятра Пракаповіча да Лукашэнкі. Пракаповіч там піша, што эканоміка Беларусі ў стагнацыі, і згадвае пра «ўмераную эмісію».\n«Шмат гаворыцца аб макраэканамічнай стабільнасьці. Але простаму чалавеку, асабліва ў рэгіёнах, ад гэтага ні холадна, ні горача, калі цэны растуць вышэй, чым на дэкляраваныя 12%, а зарплата, наадварот, абвалілася. Сёньня зарплата ў 4–5 мільёнаў (старымі) лічыцца за шчасьце ў рэгіёнах. Ніхто не прапануе альтэрнатывы, як задаволіць звычайныя патрэбы людзей. Седзячы ў Менску, добра казаць пра макраэканамічную стабільнасьць. Умераная эмісія ў гэтай сытуацыі бачыцца шмат каму адзіным рашэньнем. Бо на перакройваньне эканамічнай палітыкі прэзыдэнт ня пойдзе», — пераказвае Пятра Пракаповіча tut.by.\nЭкс-старшыня Нацбанку Станіслаў Багданкевіч лічыць, што грашовую эмісію праводзіць ня трэба, а павысіць заробкі беларусаў можна і без друкаваньня грошай:\n«Лукашэнка ўжо зразумеў, што стварэньне пустых грошай ні да чога добрага не прыводзіць. Я наагул не разумею: навошта друкаваць грошы? Ліквіднасьць беларускай банкаўскай сыстэмы зашкальвае. Свабодных грошай у банкаў вельмі шмат — яны проста не знаходзяць, каму даваць крэдыты, хто гэтыя крэдыты зможа вярнуць. А саміх рэсурсаў вельмі шмат. Ці магчыма дасягнуць сярэдняга заробку ў 500 даляраў без эмісіі? Пяцьсот даляраў можна зрабіць розным чынам, не абавязкова ўключаць станок».\n«Калі ня будзе прынята неабходных мер, абвал цалкам рэальны», — у Менску імкліва расьце запазычанасьць па крэдытах


Mobile Mapper 10, першае ўражанне - Geofumadas\nMobile Mapper 10, першае ўражанне\nЧэрвень, 2011 кадастр, Рэкамендаваны, GPS / Абсталяванне, інавацыі, першае ўражанне\nПасля купля ад Ashtech ад Trimble кампанія Spectra пачала прасоўваць прадукты Mobile Mapper. Самы просты з іх - Mobile Mapper 10, на які я хачу зірнуць у гэты час.\nMobile Mapper Pro версіі, CE і CX скончылася, хоць ён па-ранейшаму на рынку, што ў мінулым; ад клінка тэхналогія была запушчана вядомая Mobile Mapper 6, які з'яўляецца папярэднікам гэтага, які мы зараз прадстаўляем. Лінія адрозніваецца, таму што MM6, нягледзячы на наяўнасць новых тэхналогій з пункту гледжання аперацыйнай сістэмы, не пераўзыходзіць Mobile Mapper Pro па ўспрымальнасці, гэта быў вельмі тонкі прыёмнік з магчымасцю счытвання кода C / A і фазы носьбіта. Пост-апрацоўка была стандартнай, а яе канчатковы кошт пры добрым гандлі склаў каля 1,200 долараў пры апрацоўцы. У той час як MM10 па-ранейшаму чытае толькі код C / A, і дзякуючы тэхналогіям (на ўзроўні праграмнага забеспячэння, а не прыёму) яму ўдаецца дасягнуць 50 см пост-апрацоўкі; Пакуль актываваная пост-апрацоўка, але гэтая опцыя каштуе дадаткова 500 долараў, гэта значыць, яна складае 1,900.\nЧым яна адрозніваецца ад Mobile Mapper 10 6 Mobile Mapper\nУ цэлым адрозненні істотныя. З пункту гледжання дызайну MM10 вышэй, шырэй, але і вузей; з лепшым размеркаваннем прасторы; Мы ніколі не ведалі, для чаго патрэбная бройлерная патэльня. На канцах ён мае гумовыя няроўнасці, якія палягчаюць апрацоўку адной рукой.\nНіжняе поле зялёным колерам паказвае аспекты, якія даюць Mobile Mapper 10 большы патэнцыял у параўнанні з MM6, а тыя, якія пазначаны чырвоным, - гэта негатыўныя адрозненні, якіх не пазбегнуць ва ўмовах змен. Я таксама размяшчаю слупок, каб паказаць, што адбываецца з Mobile Mapper 100, Аб якім я казаў раней.\nConstelaciones GPS, SBAS GPS GPS, ГЛОНАСС, SBAS\nКаналес 12 20 45\nЧастата L1 L1 L1, L2\nабнаўленне 1 Гц 1 Гц 0.05 секунд\nфармат дадзеных NMEA NMEA RTCM 3.1, АТАМ CMR (+), NMEA\nЁн можа працаваць асноўнай Няма. Няма. Si\nДакладнасць у рэжыме рэальнага часу SBAS 1 - 2 мтс. 1 - 2 мтс. менш за 50 см .. у SBAS, менш за 30 см. у DGPS.\nдакладнасць постапрацоўку менш чым адзін метр менш 50 сантыметраў 1 гл.\nПрацэсар 400 Mhz 600 Mhz 806 МГц\nсістэма Operativo Windows Mobile 6.1 Windows Mobile 6.5 Windows Mobile 6.5\nСувязь Bluetooth, USB Bluetooth, USB, GSM / GPRS, Wi-Fi GSM / GPRS, BT, WLAN\nПамер Х х 14.6 6.4 2.9 см 16.9 х 8.8 х 2.5 см Х х 19 9 4.33 см\nвага 224 г 380 грам з батарэяй 648 г\nЭкран 2.7 « 3.5 « 3.5 «\nПамяць 64MB SDRAM, 128 Мб флэш-памяці, SD MB SDRAM 128, 256 MB NAND памяці Micro SDHC да 8GB 256 МБ SDRAM / 2 ГБ NAND, Micro SDHC\nмінімальная тэмпература -20 C -10 C -20 C\nмаксімальная тэмпература + 60 З + 60 З + 60 З\nПадзенне падтрымкі і вібрацыі 1 метро 1.20 метраў на бетон 1.20 метраў на бетон, дадатковыя стандарты ETS300 019 і MIL-STD-810\nАкумулятар Пара А.А. Літый / працягласць да 20 гадзін Літый / працягласць да 8 гадзін\nтып антэны Ўнутраны / Знешні Ўнутраны / Знешні Ўнутраны / Знешні\nЗначнае паляпшэнне звязана з батарэяй, замест пары АА яна прыводзіць літыевую батарэю з аўтаномнасцю да 20 гадзін; нядрэнна, бо ў сямігадзінных днях амаль тры дні працы. Гэта ўпэўнена дапамагло яму быць больш вузкім.\nЁн не паляпшае дакладнасць без дадатковай апрацоўкі, гэта амаль браўзэр з радыяльнай дакладнасцю ніжэй за 2 метры. Вы павінны разумець, што гэта прылада толькі з адной частатой, яно не падтрымлівае RTK. Але гэта сапраўды паляпшае ў параўнанні з MM6 дакладнасць дадзеных пры іх наступнай апрацоўцы, якая можа быць ніжэй за 50 см, што эквівалентна пікселю звычайнага артафата падчас сельскага абследавання.\nМы мяркуем, што гэтая дакладнасць дасягнута, паколькі яна мае дыяпазон да 20 каналаў (GPS L1 C / A і ў рэжыме SBAS: WAAS / EGNOS / MSAS). Акрамя таго, зразумела, што наступная апрацоўка можа ажыццяўляцца ў дачыненні да аддаленай базы праз GPRS або Wi-Fi.\nЁн прапануе больш свежую версію Windows Mobile, палепшаны працэсар (гэта ARM9), але на праграмным узроўні ён прыносіць тое ж самае: Windows Mobile. Актывуйце Sync і Internet Explorer. Уключана поле Mobile Mapper, якое падобна на Mobile Mapping з некаторымі ўдасканаленнямі; аднак ён таксама падтрымлівае ArcPad, хоць гэтую ліцэнзію можна набыць толькі ў ЗША.\nАкрамя таго, яна мае вялікую ёмістасць памяці, выхоўвае 256 МБ NAND (энерганезалежнай флэш), нават зараз падтрымлівае MicroSD да 8 ГБ.\nУ якасці дадатку вы можаце набыць знешнюю антэну і ракетку, каб павесіць яе на слуп. Каб актываваць магчымасць апрацоўкі, трэба заплаціць ключ актывацыі.\nПа сваёй цане, якая ніжэй за 1,500 долараў ЗША, гэта выглядае не дрэнна. На мой погляд, гэта проста кішэнны з магчымасцямі GPS і ГІС.\nЁн ідэальна выглядае для сельскага кадастру, лясной гаспадаркі, экалагічных праектаў альбо для тых, дзе дастаткова 50 сантыметраў дакладнасці. Відавочна, што вы павінны скарыстацца ГІС, бо ён дазваляе ўздымаць пласты ліній, шматкутнікаў або кропак з патрэбнай колькасцю атрыбутаў, уключаючы фатаграфіі і аўдыя.\nВы павінны ўбачыць, што адбудзецца, калі мы выкарыстоўваем gvSIG Mobile, каб знайсці нешта большае, чым проста Mobile Mapper Field.\nШто розніца ў дачыненні да мабільнага Mapper 100\nВядома, Mobile Mapper цацка 10 калі Copara Mobile Mapper 100. Гэта яшчэ адзін узровень інструмента з дакладнасцю да апрацоўкі да 1 см, хоць гэта ўсё яшчэ адна частата.\nМабыць, самым вялікім недахопам з'яўляецца тое, што MM10 не з'яўляецца маштабуюцца, атрымаць там для мэтаў, прызначаных.\nЗ іншага боку, Mobile Mapper 100 можна маштабаваць. З знешняй антэнай і некаторымі канфігурацыямі ён можа стаць Promark 100, а яшчэ чымсьці ў Promark 200, які ўжо падтрымлівае двайную частату.\nХоць звонку корпуса з'яўляецца тое ж самае.\nГэта параўнанне будзе відаць у іншым пасце.\nТут вы можаце знайсці прадстаўнік гэтых прадуктаў.\nТут вы можаце даведацца больш прадуктаў Ashtech.\nGPS Маё першае ўражанне\nпапярэдняе паведамленне«Папярэдняя Іншы бок IPad\nнаступнае паведамленне Як стварыць Інтэрнэт-крамаНаступная старонка »\n18 Адказаў на "Mobile Mapper 10, першае ўражанне"\nЯ думаю, што было б пракансультавацца з мясцовым дыстрыб'ютараў.\nРаберта Гв кажа:\nЯ хачу, каб ты дапамог мне мець GPS mobille MAPPER 10, і я хачу, каб купіць знешнюю антэну, на мой пытанне, якія антэны купіць і які аксэсуар, але што я працую вельмі добра\nЗША Google Shopping Для таго, каб атрымаць уяўленне аб цэнавай тэндэнцыі\nяк афіцыйная цана мабільнага картографа 100\nМігель Марэна кажа:\nхто думаеце аб гэтым артыкуле? http://www.abreco.com.mx/gps/postproceso.htm\nУ мяне ёсць Mobile Mapper 10 з пост працэсу, якое абсталяванне я закупляю ў якасці базавай станцыі і дакладнасць можа пачакаць.?\nGM праграмнага забеспячэння 10 Можа быць усталяваны на больш чым адным кампутары?\nГэта залежыць ад краіны, дзе вы знаходзіцеся. Найбольш жыццяздольным з'яўляецца мясцовы дыстрыб'ютар Topcon / Magellan\nКАМУ ГЭТА ТЫЧЫЦЦА: ДЗЕ МОЖНА АТРЫМАЦЬ АКСЭСУАРЫ MM6, плюс поўнае КІРАЎНІЦТВА ДЛЯ ВЫКАРЫСТАННЯ НА 100%.\nНЕ Я пакідаю вас або да тых часоў, не чакаючы навін ASAP.\nДобры дзень, вельмі добра\nЯ шукаў на сайце Geofumadas, але не знайшоў нічога, што шукаў, таму вырашыў спытаць у вас непасрэдна: ці ёсць у вас кіраўніцтва / кіраўніцтва альбо вы ведаеце якое-небудзь месца, дзе я магу яго загрузіць, як працаваць у полі з камандай « ashtech mobilemapper 10 ». Я ведаю, што пытанне вельмі шырокае, але ўсё, што вы можаце пракаментаваць, я цаню. Ці будзе інструкцыя па эксплуатацыі версіі 100 сапраўднай для 10? Гэта адзіны, які я бачыў на вашым сайце. Я пабываў на сайце Ашта і шмат чаго не бачыў. У мяне ёсць толькі кіраўніцтва па пакеце Office.\nУ мяне ёсць maper 10, але я не магу знайсці, як наладзіць сістэму nat 27 з каардынатамі nat 27, з'яўляюцца толькі шырата і даўгата, і мне патрэбныя "x" & "Y" & "Z"\nВы павінны выкарыстоўваць Mapper Office Mobile, вы можаце спампаваць Аштеки старонку.\nНе варта блытаць Mobile Mapping гэта праграмнае забеспячэнне, якое прыносіць камандзе з праграмным забеспячэннем Mobile Mapper Office.\nЯ арандаваў Mobile Mapper 6. Хто-небудзь ведае, як файлы MMW (шляхавыя кропкі) пераўтворацца ў іншыя фарматы ГІС? Яна не дае мне варыянт з Mobile Mapper офіса\nСиснерос Уайлдэр Альварэс кажа:\nУ мяне ёсць 35 мексіканскіх песа, і калі мне патрабуецца дакладнасць, я выконваю горадабудаўнічыя работы ... што вы прапануеце мне набыць з гэтай сумай ... дашліце мне прапанову\nЦяпер вы працытавалі Trimble, калі ў мяне ёсць бюджэт $ 1500, што б вы рэкамендаваць Mobile Mapper або Trimble Juno? Для забеспячэння дакладнасці, надзейнасці, навігацыі, ГІС, камфорт і г.д.\nЮнона вельмі добрая. З пост-апрацоўкай дакладнасці знаходзяцца вакол метро, без пасляапрацоўкі гэта навігатар з дакладнасцю вышэй 2.50\nЯк наконт Trimble Juno SB для палявых работ? Я не патрабую сантыметровай дакладнасці


УСТАЛЯВАНЬНЕ ПОМНІКА ЯНКУ КУПАЛУ Ў МАСКВЕ ЗАТРЫМЛІВАЕЦЦА НА НЯВЫЗНАЧАНЫ ТЭРМІН\nІ расейскія, і беларускія чыноўнікі стараюцца пазьбягаць размоваў пра абставіны ўсталяваньня помніка паэту. Так, першы намесьнік галоўнага архітэктара Масквы Юры Грыгор’еў, які непасрэдна займаецца гэтым пытаньнем, спаслаўся на занятасьць, а дарадчык амбасадара Беларусі ў расейскай сталіцы Ўладзімер Голад заявіў, што праблемаў тут не існуе, ды параіў увогуле гэтую тэму не кранаць:\n(Голад: ) “Не кранайце вы гэную тэму, бо гэткія ўсялякія выступленьні толькі перашкаджаюць справе. Што гэта дасьць?”\nЧыноўнік гэтак і не паведаміў, якое месца для помніка прапанавана для зацьвярджэньня маскоўскай мэрыі, але яго назваў міністар культуры Беларусі Ўладзімер Рылатка:\n(Рылатка: ) “На сёньняшні дзень ёсьць станоўчае рашэньне архітэктурнай службы Масквы на ўсталяваньне помніка на Міюскай плошчы. Цяпер мусіць зьявіцца рашэньне ўраду Масквы”.\nТакім чынам, месца для ўсталяваньня помніка Янку Купалу ў Маскве сталася найвастрэйшай праблемаю, бо Міюскі пляц, які ўзгадаў менскі чыноўнік – чацьверты з прапанаваных варыянтаў. Нагадаю, што суполка беларусаў Расеі, якая стала ініцыятарам ідэі, бачыла найбольш прыдатным месца побач з гатэлем “Масква”, дзе загінуў паэт, але маскоўскія ўлады прапанову нават не разглядалі – кажа намесьнік прэзыдэнта культурнай аўтаноміі беларусаў Расеі Юры Ваўчок:\n(Ваўчок: ) “Гэта ж у 150 мэтрах ад Крамля. Чаму ўлады ня могуць пайсьці насустрач? У Расеі закон “Аб нацыянальных мяншынях”... і як толькі мы запатрабуем нешта эксклюзіўнае для беларусаў, адразу любая дыяспара запатрабуе таго ж, і яны забавязаныя будуць гэта выканаць, інакш будзе лічыцца ўцісканьнем. Тут вельмі складанае пытаньне нацыянальнае”.\nЦяпер архітэктура Масквы прапануе сквэр ля ўнівэрсытэту, дзе вучыўся Купала, але пратэстуюць беларусы, бо лічаць гэтае месца надзвычай непрыдатным. Гаворыць Юры Ваўчок:\n(Ваўчок: ) “Супраць выступілі, і слушна, бо тамака цёмны сквэр, усё невыразна – толькі алкашам зьбірацца, і там яго ніхто ня будзе ахоўваць. Цяпер размова вядзецца, каб паставіць яго ў Кутузаўскім сквэры, які пры ўезьдзе ў горад, каб кожны беларус, які прыяжджае ў Маскву, мог бачыць помнік. Але там усе месцы разьмеркаваныя і цяпер стаіць пытаньне ўзгадненьня”.\nЯкі варыянт будзе зацьверджаны канчаткова, цяпер залежыць ад ураду Масквы. Затым рада міністраў гэтак званай саюзнай дзяржавы мусіць зацьвердзіць каштарыс на адліцьцё помніка і будаўнічыя працы, а практычнае выкананьне праекту затым будзе залежаць ад фундатараў.


ТБМ у Горадні агітуе бацькоў першаклясьнікаў за беларускамоўныя клясы\n21 красавік 2016, 18:46\nБілборд ў падтрымку беларускай мовы ў Горадні, архіўнае фота\nУ Горадні сябры Таварыства беларускай мовы распачалі чарговую кампанію па агітацыі бацькоў за тое, каб аддавалі сваіх дзетак у беларускамоўныя клясы.\nПадобную кампанію сябры ТБМ у Горадні ладзяць штогод, прычым з дазволу аддзела адукацыі гарвыканкаму. Якраз цяпер у школах адбываюцца сходы бацькоў будучых першаклясьнікаў.\nАктывісты ТБМ маюць магчымасьць выступаць на гэтых сходах і агітаваць бацькоў, каб яны аддавалі сваіх дзетак у беларускамоўныя клясы. Кіраўнік Гарадзенскай абласной рады ТБМ Алесь Крой, які ня першы год удзельнічае ў падобных кампаніях, кажа, што адміністрацыі школаў да такіх выступаў ставяцца з разуменьнем і часта іх падтрымліваюць.\nПаводле Кроя, сябры ТБМ распавядаюць бацькам, што і ў Горадні, і ў цэлым у Беларусі існуюць беларускамоўныя клясы і нават ліцэі, што неабходна захоўваць і адраджаць беларускую мову і культуру.\nАлесь Крой, старшыня Гарадзенскай абласной рады Таварыства Беларускай Мовы\n— Звычайна бацькі ўважліва выслухоўваюць усю інфармацыю, відавочна, што нават зь несхаванай зацікаўленасьцю. Але, на жаль, практычна не задаюць ніякіх пытаньняў. Праўда, учора мне адна жанчына сказала, што хацела б аддаць дзіця ў беларускамоўную клясу, але, маўляў, далёка знаходзіцца школа. Я ёй адказаў, як звычайна адказваю ў такіх сытуацыях: у нас у горадзе адна школа з польскай мовай навучаньня, і дзеці туды езьдзяць з усіх канцоў гораду, і ніхто на гэта ня скардзіцца.\nПаводле Алеся Кроя, з такой агітацыяй па школах ходзяць пераважна людзі старэйшага веку, а моладзь практычна ня ўдзельнічае.\n— А гэта насамрэч вельмі вялікая і адказная справа, бо прысутныя на сходах бацькі пра беларускасьць наагул нідзе нічога ня чулі. Дарэчы, бываюць і прыемныя моманты. Учора школьніцы, якія выступалі перад бацькамі і сьпявалі песьні па-расейску, таксама мяне паслухаўшы, разьвітваліся са мной ужо на беларускай мове. Ім гэта таксама вельмі патрэбна, і ім гэтага найболей не хапае. Відавочна, што і мэтодыка вывучэньня мовы ў школе павінна зьмяняцца, бо цяпер ня ўсе дзеці ўмеюць гаварыць па-беларуску, і гэта насамрэч страшна.\nАла Петрушкевіч, гарадзенская паэтка, кандыдат філялягічных навук\nГарадзенская паэтка, кандыдат філялягічных навук Ала Петрушкевіч сёлета выступала перад бацькамі першы раз. Яна ня цешыць сябе надзеяй, што падобныя выступы прынцыпова зьменяць сытуацыю зь беларускім школьніцтвам, але лічыць, што кожны, хто клапоціцца пра лёс беларушчыны, павінен быць асьветнікам, асабліва пісьменьнікі і літаратуразнаўцы.\n— Мы павінны несьці сваё слова, павінны гаварыць, што жывём, і павінны гаварыць людзям, якія ад гэтага адышлі і маюць цяпер іншыя каштоўнасьці, што нічога і ў іх ня будзе, калі ня будзе нашай нацыянальнай асновы, калі ня будзе мовы. Я калі ішла выступаць, то думала, што мне найперш патрэбна сказаць. І мне трапілася газэта з выступам Сьвятланы Алексіевіч, дзе яна, рускамоўная пісьменьніца, прызнаны аўтарытэт, гаворыць пра тое, што без нацыянальнай культуры, літаратуры, мовы мы не паўстанем як нацыя. Пра гэта я і казала, і, можа, ня столькі дзеля таго, каб яны ўжо сёньня запісалі сваіх дзетак у беларускія клясы, а каб ад беларускасьці яны не адварочваліся. Мне здавалася, яны мяне слухалі — і ў залі некаторыя ведалі, што я цытую Алексіевіч. Значыцца, яшчэ ня ўсё так страчана, і мы павінны ісьці да бацькоў і гаварыць пра гэта. Гэта вельмі няпростая праца, магчыма, не на сёньняшнюю пэрспэктыву, але дзеля таго, каб хоць нейкі промнік беларушчыны захаваць.\nІван Буднік, сябра ТБМ\nІван Буднік, сябра ТБМ, настаўнік гісторыі і расейскай мовы, ужо на пэнсіі, але штогод ходзіць па школах, выступае і агітуе бацькоў за тое, каб аддавалі дзетак у беларускамоўныя клясы. Ён кажа, што на сустрэчах заўсёды нагадвае бацькам, што ў Горадні няма ніводнай беларускай школы.\n— Сёлета я распавёў бацькам, што менавіта ў красавіку 100 гадоў таму ў Горадні была адкрыта першая беларуская школа пасьля таго, як наша дзяржава ў выніку гістарычных падзей апынулася пад Расейскай імпэрыяй і беларуская мова была пад забаронай у школе. Я заклікаў іх працягваць традыцыі беларускай школы як аснову нашай дзяржаўнасьці і незалежнасьці, бо дзе беларуская мова, там і ўплыў беларускай дзяржавы. А калі іншая мова пануе, то і ўплыў іншай дзяржавы. Я распавёў ім, што школьніцтва беларускае ў нашым горадзе вельмі павольна адраджаецца. У мінулым годзе ў школах Горадні было толькі 26 вучняў, якія навучаліся па-беларуску, а ў гэтым — ужо 40. Я заклікаў іх далучыцца да адраджэньня нашай мовы разам з сваімі дзецьмі. І нагадаў, што на пачатку 90-х гадоў у Горадні налічвалася звыш 80% беларускіх школаў.\nСпадар Буднік кажа, што бацькі вельмі цёпла ўспрынялі ягоную інфармацыю, нават пляскалі ў далоні. Але які будзе вынік, пакуль невядома.\nМова International: 9 і болей замежнікаў, якія гавораць па-беларуску\n«Гавары праўду» прапанавала Савету Рэспублікі пачаць стварэньне Нацыянальнага ўнівэрсытэту з факультэту ў БДУ\nНа фэстывалі «Паўночнае зьзяньне» ўсе фільмы пакажуць зь беларускімі субтытрамі


Як вышмараваць завесы пластыкавай дзверы і адрэгуляваць - Блог пра рамонт\nЯк вышмараваць завесы пластыкавай дзверы і адрэгуляваць\nЯк прaвильно отрегулировaть завесы дзверы трэба падумаць адразу падчас пакупкі. Гэты элемент дзвярэй можа быць зроблены ў рознай мадыфікацыі. Таму і рэгуляванне робіцца па рознаму.\nЁсць сталёвыя дзверы з рэгуляванымі завесамі і ёсць пластыкавыя і ўстаноўка і рэгуляванне тут робіцца па рознаму. Пры няправільным мантажы палатно будзе не правільна працаваць, што прывядзе да хуткага зносу механізму.\nСёння мы разбярэмся, Якія завесы паставіць нa дзверы і якіх мадыфікацыя яны бываюць. Гэтак жа будуць разгледжаны найбольш частыя непаладкі гэтага механізму і будуць дадзены рэкамендацыі як іх пазбегнуць.\nВіды завес і іх прылада\nКалі было вырашана, што вы станеце набываць пластыкавыя дзверы, то трэба загадзя разумець, што завесы для такіх вырабаў бываюць розных відаў, а значыць, трэба паспрабаваць абраць менавіта тыя іх варыянты, якія сапраўды ідэальна падыдуць для такіх вырабаў.\nАд гэтага і будзе залежаць як мацаваць завесы на дзверы:\nВыбіраючы завесы, перш за ўсё, трэба ведаць аб функцыянальным прызначэнні канструкцыі, так можна падабраць тое, што трэба. Таксама вы павінны дакладна разумець, якую функцыю стане выконваць дзвярны блок, бо гэта так важна.\nКажучы аб адрозненні гаўбечнай дзверы ад пластыкавага акна, хочацца адзначыць, што яны адрозніваюцца толькі памерамі, яны таксама здольныя выконваць задачы, звязаныя з адчыненнем, праветрываннем, а значыць, не цяжка зразумець, што для вырабу такіх канструкцый прынята выкарыстоўваць аднолькавыя камплектуючыя.\nУ продажы можна сустрэць завесы, вырабленыя з адмысловага сплаву алюмінія, такім чынам, трэба ўсведамляць, што вырабы дадзенага тыпу адрозніваюцца трываласцю і надзейнасцю, а значыць, не ацаніць іх немагчыма.\nНабываючы завесы для гаўбечнай дзверы, вы павінны ведаць, што ўлічваецца і іх рэгуляванне бо гэта так важна. Каб канструкцыя служыла доўгі час, прычым вы не сутыкаліся з праблемамі, абавязкова варта ўлічыць гэты важны момант.\nКалі ў завесах будуць прысутнічаць адмысловыя рэгулявальныя шрубы, то такім чынам, дзверы могуць быць зрушаная па вертыкалі, гарызанталі, калі вядома, ёсць у гэтым неабходнасць.\nУвага: Не варта забываць, што ў адрозненне ад гаўбечных блокаў, ўваходныя дзверы, вырабленыя з пластыка, прынята лічыць асноўнымі, бо яны забяспечваюць ўваход у памяшканні, а значыць, трэба разумець, што яны падвяргаюцца дадатковай нагрузцы, памятайце пра гэта абавязкова.\nТрэба ўлічваць і тое, што звычайна ўваходныя дзверы адчыняюцца вонкі, а значыць, завесы, якія размешчаны з вонкавага боку вырабы, абавязкова павінны адказваць патрабаванням бяспекі, натуральна, такія вырабы павінны быць надзейнымі і даўгавечнымі, бо гэта так важна.\nШто трэба ўлічыць пры куплі\nЦяпер вы самі разумееце, што завесы прадстаўлены даволі шырока (гл. Завесы для міжпакаёвых дзвярэй: віды і спосабы ўстаноўкі), а значыць, заўсёды можна падабраць найбольш, аптымальны варыянт для металлопластіковых дзверы, усё залежыць толькі ад вас. Але, як правіла, звычайна выкарыстоўваюцца накладныя завесы, бо яны эфектыўныя і даўгавечныя.\nНабываючы той ці іншы выгляд завесы, трэба праверыць наяўнасць усіх камплектуючых, якія дазволяць вам выканаць мантаж вырабаў. Акрамя таго, павінна прысутнічаць і спецыяльная інструкцыя, якая дазволіць выканаць працу якасна і правільна.\nУ тым выпадку, калі корпус рамной і створных частцы будзе выраблены са сплаву алюмінія або медзі, то ведайце, што можна ацаніць трываласць, даўгавечнасць, акрамя таго будзе павялічана грузападымальнасць дзвярной завесы да 160 кг.\nТаму выбіраючы дзвярныя завесы, не варта лічыць, што рабіць гэта трэба нядбала, пастаўцеся да выбару і куплі з усёй сур'ёзнасцю.\nАле вось калі трэба набыць завесы для маятнікавай дзвярэй, то тут трэба ўлічваць тое, што такія вырабы маюць іншае будынак, так што ведайце пра гэта абавязкова. Параўноўваючы такія вырабы з накладнымі завесамі, трэба адзначыць, што іх прынята мантаваць да кантавой часткі створкі.\nЗавесы для гаўбечнай дзверы. асаблівасці\nЧаста многія гаспадары сутыкаюцца з такой непрыемнай сітуацыяй, калі усталёўваючы балконныя дзверы патрэбных памераў, разумееш, што праём трэба крыху пашырыць.\nПры гэтым трэба адзначыць, што адзіны варыянт зрабіць гэта - зняць дзвярное палатно. Але пытанне можна вырашыць і па іншаму, трэба проста ведаць, як правільна адрэгуляваць завесы дзверы.\nУвага: Зняць пластыкавую дзверы з завес не так проста, як здаецца, а значыць, вы павінны абавязкова мець уяўленне аб дадзеным прыладзе, бо толькі тады можна будзе правесці працу правільна і эфектыўна.\nНапрыклад, трэба ўлічыць, што верхняя пятля такіх дзвярэй складаецца з пятлі на раме, яе яшчэ прынята называць апорай, менавіта яна здольная мацаваць профіль рамы да адмысловага армавальны ўкладыш, улічвайце гэта абавязкова.\nАле ніжнія завесы адрозніваюцца тым, што менавіта яны лічацца важнымі ў працэсе працы. Яны выступаюць у якасці апоры створкі, як падчас павароту, так і ў нахільным становішчы, што немалаважна.\nАдным словам гэта сталёвыя пласціны, якія аснашчаны рухомым штыфтам, іх прынята мацаваць самарэзамі ў ніжнім куце створкі, на іх у сваю чаргу, і прынята апранаць адмысловыя створных ніжнія завесы, прызначаныя для металлопластіковых дзвярэй.\nКаб зразумець, якія менавіта завесы неабходныя вам, вы павінны абавязкова ўлічваць усе гэтыя тонкасці і нюансы, бо толькі ў гэтым выпадку, можна дасягнуць эфектыўнага выніку.\nКалі вы жадаеце зняць з завес балконныя дзверы, то ведайце, што спачатку з завес здымаюцца дэкаратыўныя пластыкавыя накладкі, вы павінны выцягнуць верхні штыфт, пасля чаго можна пачынаць ўсталёўваць дзверы ў адкрытым становішчы.\nУвага: Нават калі вамі будзе выкарыстаная якасная і надзейная фурнітура, вы павінны разумець, што пры пэўных умовах ніжняя пятля здольная выйсці з ладу, а значыць, трэба загадзя ўлічваць гэта. Калі гэта адбудзецца, то нічога не застанецца, як вырабіць яе замену, і вы павінны выразна разумець гэта.\nКажучы пра гарантыйнае тэрміне эксплуатацыі дзверы для балкона, то трэба адзначыць, што калі ён яшчэ не прайшоў, то не трэба нічога выдумляць, як правільна памяняць завесы на дзверы.\nБо ўсё што трэба, так гэта выклікаць спецыялістаў, яны ў сваю чаргу, змогуць правесці гарантыйны, якасны рамонт, прычым цалкам бясплатна. Калі ж, вы асабіста станеце выконваць гэтую працу, то на гарантыю можна і зусім не разлічваць, вырашайце самі, як мне паводзіць сябе вам.\nНаогул лепш за ўсё загадзя разумець, што ўстаноўка завес на дзверы дадзенага тыпу можа быць выканана толькі ў тым выпадку, калі вы станеце выкарыстоўваць спецыяльны шаблон, прызначаны для свідравання адтулін пад крапеж, пры гэтым не трэба выконваць розныя вымярэння, як многія лічаць.\nТакім чынам, можна сур'ёзна паскорыць і спрасціць працэс працы, забяспечваючы тым самым высокую якасць і дакладнасць пры мантажы завес, а гэта і прыводзіць да таго, што можна будзе ў будучыні ацаніць даўгавечнасць і беспраблемна.\nЖадаючы падоўжыць тэрмін службы дзвярнога блока, завесы, прызначаныя для металлопластіковых гаўбечных дзвярэй трэба змазваць алеем, не забывайце праводзіць такую простую і лёгкую працу. Пры гэтым трэба набываць спецыяльнае алей, абавязкова ўлічвайце гэта. Як вышмараваць завесы пластыкавай дзверы паказвае інструкцыя да палатна, якая павінна быць у абавязковым парадку.\nДарэчы, яно павінна ўваходзіць у набор. Як правіла, калі вы будзеце мець ўяўленні аб канструкцыі завес, то натуральна, праблем з іх змазваннем быць не павінна, вы зможаце ажыццяўляць такую працу з асаблівай лёгкасцю.\nЯк памяняць завесы: асаблівасці працы\nКалі казаць аб зняцці ўваходных дзвярэй з завес, то ў адрозненне ад гаўбечных дзвярэй, тут не трэба ўжываць асаблівых навыкаў і дапаможных інструментаў, а значыць, правесці такую працу можна з асаблівай лёгкасцю і эфектыўнасцю.\nПерад працай, трэба адвесці створку ў патрэбны бок, пасля чаго канструкцыя прыўздымаецца ўверх. Але ведайце, што калі ў вас няма вопыту ў гэтай працы, то не варта праводзіць працу самастойна, бо могуць паўстаць тыя ці іншыя непаладкі, выправіць іх у будучыні будзе дастаткова цяжка.\nТак што, лепш за ўсё выклікаць майстра, які ўважліва агледзіць канструкцыю і прыме рашэнне, як трэба паступіць. Можна выправіць праблему на месцы, а ў некаторых выпадках, давядзецца мяняць пятлю на новую пятлю, тут усё залежыць ад досведу майстра.\nКалі ёсць жаданне, то можна вырабіць комплексную замену ўсіх завес, калі вы звярніцеся па дапамогу да дасведчанага і прафесійнаму майстру, то ён дапаможа вам з выбарам вырабаў, сказаўшы пра тое, дзе лепш за ўсё набыць іх.\nБо, як вядома, сёння ёсць мноства спецыялізаваных крам, якія займаюцца рэалізацыяй камплектуючых, прызначаных для металлопластіковых дзвярэй, а значыць, без працы можна выбраць дзвярныя завесы рознай каляровай гамы і дызайну. Калі гэта сапраўды салідны магазін, то на ўсе набываюцца вамі дэталі, вы зможаце атрымаць гарантыю, так што, рашэнне прымаць цяпер толькі вам.\nУ тым выпадку, калі вы сталі заўважаць, што ў памяшканні з'яўляецца скразняк, то ведайце, асноўная прычына гэтага крыецца ў зносе ўшчыльняльніка, а значыць, трэба імгненна прадпрымаць адпаведныя меры, каб вырашыць гэтую праблему. Трэба зрабіць проста якасную рэгуляванне і непаладка будзе ліквідаваная.\nУсё выконваецца сваімі рукамі і таму цана вырашэння пытання не будзе дарогай:\nЯк правіла, на ўшчыльняльнік з часам запасіцца бруд, тым самым у выніку гэтага ён і выходзіць з ладу. Абавязкова запросіце спецыяліста, які хутка і якасна зможа вырашыць узніклую праблему.\nЁн хутка заменіць ўшчыльняльнік, а сама праца абыдзецца нядорага, так што дазволіць сабе паслугі спецыялістаў зможа кожны гаспадар у любым выпадку, памятайце пра гэта.\nРазбалансіроўка фурнітуры з'яўляецца найбольш частай прычынай, з-за якой таксама можна сутыкнуцца з такой праблемай, як скразняк. Бо дзверы перастае шчыльна закрывацца, улічвайце абавязкова і гэты важны момант. Для правільнай працы дзвярэй яе трэба адрэгуляваць па вышыні. Для гэтага ў верхняй частцы завесы ёсць вінаў, які вы бачыце на фота. З яго дапамогай і выконваецца рэгуляванне.\nУвага: Трэба разумець, што не пажадана чакаць паломкі, імкніцеся праводзіць рэгуляванне фурнітуры раз у два гады, такім чынам, вы зможаце пазбегнуць падобных непрыемных сітуацый, дзверы не будзе «правісаць» настолькі, каб яна стала прычынай з'яўлення скразняку у памяшканні, а значыць, загадзя калі вы станеце ўлічваць гэта, то праблем быць не павінна.\nШто рабіць, калі дзверы стала рыпаць\nНапэўна многія гаспадары сутыкаліся з такой сітуацыяй, калі дзверы пачынаюць рыпець, многія жадаюць вырашыць гэтую праблему імгненна, але ў іх нічога не атрымліваецца, бо ім невядомая прычына гэтага працэсу. Як вышмараваць завесы жалезнай дзверы я думаю вы ведаеце, гэта не складаны працэс. Пластыкавыя змазваюцца крыху па іншаму.\nКалі дзвярныя завесы саржавелі, то дзверы ў любым выпадку, пачынае рыпаць, абавязкова ўлічвайце гэта, і часта менавіта гэта з'яўляецца асноўнай прычынай дадзенай праблемы.\nВырашыць гэтую праблему, вы зможаце і самастойна, бо трэба ўсяго толькі вышмараваць завесы бытавым алеем, у выніку рыпанне знікне. Але калі, правёўшы працэдуру, рыпанне не знік, то ведайце, што праблема з'яўляецца сур'ёзнай - адбыўся знос дзвярных завес або адбылася разбалансіроўка.\nУвага: Пачынаючы змазваць завесы ведайце, што лепш за ўсё рабіць гэта з боку балкона, а дзверы павінна быць адкрыта, так можна з лёгкасцю дабрацца да завес.\nКалі не зачыняецца замак\nУ тым выпадку, калі не зачыняецца замак, то адразу запрашайце спецыяліста, так як вырашыць такую праблему многія гаспадары не ў сілах самастойна. Спецыяліст вызначыць, ці трэба памяняць тыя ці іншыя дэталі ў замку, ці ж, трэба мяняць механізм у цэлым.\nПраўда варта заўважыць, што замак можа не фіксаваць закрыцця, калі дзверы не адрэгулявана па вышыні або шырыні. У гэтым выпадку можна ўсё вырашыць проста і хутка.\nНа фота вы можаце бачыць пункту рэгулявання па розных напрамках. Гэтак жа на гэтую тэму ёсць і відэа ў гэтым артыкуле.\nУвага: Калі механізм замка заела, то ведайце, што не трэба адкрываць дзверы сілай, бо менавіта так і паступаюць многія гаспадары, бо вы можаце проста зламаць замак і ўсё, так што, лепш за ўсё звярнуцца за дапамогай да спецыялістаў.\nЗараз вам вядома, што памяняць і вышмараваць завесы на дзверы можна самастойна, але толькі калі ў вас ёсць вопыт і навыкі ў гэтай сферы працы. Калі ж, яго няма, то трэба выклікаць спецыяліста, які правядзе падобныя працы імгненна, робячы усё якасна і надзейна, так што рашэнне застаецца толькі за вамі, прыміце яго правільна.\nІнструкцыя па правілах рэгулявання ў вас ёсць і ў прынцыпе вы можаце зрабіць многія рэгулявання і сваімі рукамі. Але калі здарылася што альбо сур'ёзнае, тады лепш зразумела выклікаць майстра.\nПредыдущаяПодыум сваімі рукамі\nЯкія прылады патрэбныя для кладкі ламінату\nЯк пабудаваць вальмовые дах сваімі рукамі - прылада і\nМантаж гнуткай чарапіцы сваімі рукамі


Кроў, жалеза і грошы. Якія страты панесла Расея пасля «поўнай перамогі» ў Сірыі?\nУ Сірыі разбіўся найноўшы расейскі баявы верталёт Ка-52. Belsat.eu падлічыў, колькі Масква згубіла за апошнія 6 месяцаў.\nУ катастрофе Ка-52 загінулі два расейскія лётчыкі. Прычынай крушэння афіцыйна называюць тэхнічную няспраўнасць. Гэта чарговыя страты Масквы ўжо пасля таго, як у снежні 2017 года Уладзімір Пуцін абвесціў пра сваю перамогу ў Сірыі і вывад адтуль расейскага вайсковага кантынгенту.\nКатастрофа hi-tech машыны\nКа-52 у палёце. Крыніца wikipedia.org\nБаявы верталёт Ка-52 упаў на зямлю падчас вылету ва ўсходнія раёны Турцыі, паведаміла агенцыя ТАСС са спасылкай на Міністэрства абароны Расеі. Целы лётчыкаў былі знойдзеныя і дастаўленыя на аэрадром, адкуль вылецела машына. Афіцыйны сайт установы, нават ягоны раздзел пра дзеянні расейскіх войск у Сірыі syria.mil.ru, пакуль увогуле ігнаруе інцыдэнт.\nГазета «Коммерсант» прыводзіць неафіцыйную версію катастрофы, паводле якой Ка-52 быў збілі баевікі, якія карысталіся пераносным зенітна-ракетным комплексам.\nКа-52 «Алігатар» – расейскі разведвальна-ударны верталёт, які адносяць да новага пакалення вінтакрылай авіяцыі, ён з’яўляцца развіццём канцэпцыі Ка-50 «Чорная акула». Першы раз Ка-52 падняўся ў паветра ў 1997 годзе, а серыйная вытворчасць машыны пачалася ў 2008 годзе. Гэта самы сучасны баявы верталёт расейскай арміі.\nВерталёт можа несці да 2000 кг рознага ўзбраення і боепрыпасаў – пушкі калібрам 30мм, блокі некіраваных ракет, авіябомбы, кіраваныя ракеты «паветра-зямля» і «паветра-паветра». Па дадзеных агляду «The Military Balance 2017», якая складаецца лонданскім Міжнародным інстытутам стратэгічных даследаванняў (International Institute for Strategic Studies), Масква цяпер мае каля 90 верталётаў Ка-52.\nКошт аднаго «голага» Ка-52 для расейскай арміі – каля 15 мільёнаў долараў, на экспарт – каля 20 мільёнаў, піша партал warhead.su.\nКатастрофы і страты Расеі ў Сірыі\nГэта ўжо другая катастрофа з людскімі стратамі для маскоўскіх Ваенна-касмічных сіл у Сірыі з пачатку траўня. 3 траўня ў Міжземнае мора ўпаў расейскі знішчальнік Су-30СМ. Тады Мінабароны РФ паведаміла, што машына з двума лётчыкамі магла разбіцца праз тое, што ў рухавік трапіла птушка.\n«Ніякага агнявога ўздзеяння па самалёце не было», – паведамілі расейскія вайскоўцы, як і гэтым разам.\nПадзенне Су-30СМ у мора. Фота @MGhorab3 / Twitter\nЗа апошнія паўгода з моманту чарговага абвяшчэння Пуціным «перамогі» у Сірыі, складаецца ўражанне, што інтэнсіўнасць баявых дзеянняў для рэгулярных і найманых расейскіх кантынгентаў зусім не знізілася.\n31 снежня 2017 года галоўную расейскую авіябазу ў гэтай краіне – аэрадром Хмеймім – абстралялі з мінамётаў, як паведаміла газета «Коммерсант» са спасылкай на «вайскова-дыпламатычную крыніцу». У выніку былі знішчаныя як мінімум сем дарагіх сучасных самалётаў – чатыры франтавыя бамбардыроўшчыкі Су-24, два шматмэтавых знішчальнікі Су-35С і ваенна-транспартны самалёт Ан-72. Паведамлялася пра раненне больш за дзесяці вайскоўцаў. Міністэрства абароны Расеі не адмаўляла факт абстрэлу, аднак заявіла, што загінулі два жаўнеры, а вайсковая тэхніка не была пашкоджаная.\nРэшткі збітага 3 лютага расейскага Су-25 у Сірыі\n3 студзеня 2018 года ўпаў на зямлю верталёт Мі-24. Загінулі 2 пілоты, борт-механік атрымаў цяжкія траўмы.\n3 лютага 2018 года ў Сірыі быў збіты з ПЗРК расейскі штурмавік Су-25. На зямлі баевікі забілі пілота.\nШлем расейскіх спецпрызначэнцаў, у які патрапіла куля падчас бою ў Сірыі. Кадр з відэа Рен-ТВ\n7 лютага імаверна каля 200 расейскіх наймітаў, якія негалосна выконвалі замовы Крамля на Украіне і ў Сірыі, былі знішчаныя авіяцыяй міжнароднай кааліцыі.\n6 сакавіка 2018 года пры заходзе на пасадку на аэрадром Хмеймім пацярпеў катастрофу транспартны самалёт Ан-26. Загінулі 39 вайсковаслужбоўцаў, у тым ліку генерал-маёр і 26 афіцэраў.\nЦяжка не заўважыць, што ў апошнія месяцы страты Масквы ў Сірыі істотна павялічыліся. І гэта адбылося ўжо пасля таго, як 11 снежня 2017 года Уладзімер Пуцін прыбыў у Сірыю і абвесціў пра завяршэнне ваеннай аперацыі Расеі ў гэтай краіне. Было абвешчана таксама пра вывад «асноўнай часткі» расейскай баявой групоўкі. Ужо 22 снежня 2017 года міністр абароны РФ Сяргей Шойгу адрапартаваў пра выкананне загаду.\nСпадарожнікавае фота расейскай авіябазы Хмеймім у канцы красавіка 2018 года. Крыніца syria.liveuamap.com\nГэта не першая пераможная заява Масквы «мы ўсё зрабілі і ідзем дамоў» з Сірыі. Раней пра вывад войскаў ужо абвяшчалі ўвесну 2016 года, а потым у студзені 2017 года.\nСірыя застаецца падзеленай на сферы кантролю – Асада, Турцыі (на поўначы), дэмакратычнай апазіцыі на чале з курдамі і пад пратэктаратам ЗША (на паўночным усходзе), тых ці іншых больш ці менш ісламісцкіх груповак. Выжыванне рэжыму Асада немагчымае без значнай расейскага і іранскага падтрымання.\nТэгі: вайна ў Сірыі, расейскае войска, Сірыя, Сірыя-Расея


Лукашэнка пайшоў супраць флагмана дэрусіфікацыі Беларусі - By.RuBaltic.ru\nУ Мінску вырашаецца пытаньне пра ліквідацыю Таварыства беларускай мовы - ключавой структуры, якая працуе на дэрусіфікацыю Рэспублікі Беларусь. У выпадку ліквідацыі грамадзкай арганізацыі будуць таксама ліквідаваныя заснаваныя ёй газеты «Новы час» і «Наша слова». Ліквідацыя ТБМ магла б стаць магутным акордам у той кампаніі па зачыстцы празаходніх і нацыяналістычных структур, якую праводзяць ўлады рэспублікі на працягу апошняга года. Аднак, здаецца, што ў выпадку з ТБМ вырашана ўзяць паўзу.\nТБМ з'яўляецца адной з найстарэйшых нацыяналістычных арганізацый Беларусі. Арганізацыя была заснаваная ў 1989 г. на хвалі так званага "нацыянальнага адраджэньня" і, па сутнасці, з'яўляецца адным з адгаліноўванняў Беларускага народнага фронту - галоўнай нацыяналістычнай партыі Беларусі, з «шынялі» якой фактычна выйшла ўся сучасная беларуская апазіцыя.\nЗаснавальнікамі ТБМ былі выхадцы з нацыяналістычна настроенай гуманітарнай інтэлігенцыі – з большага, гэта былі тыя ж людзі, што стаялі ля вытокаў БНФ. Асноўнай мэтай ТБМ заяўляецца падтрымка, папулярызацыя і «адраджэнне» беларускай мовы, яе максімальна шырокае ўкараненне ва ўсе сферы грамадскага жыцця Беларусі.\nУ першыя гады незалежнасці ТБМ актыўна ўключылася ў будаўніцтва новай беларускай дзяржавы на прынцыпах этнічнага нацыяналізму.\nМенавіта з нетраў гэтай арганізацыі зыходзілі шматлікія ініцыятывы па прымусовай беларусізацыі ўсіх сфер грамадскага жыцця, у тым ліку сістэмы адукацыі, канчатковая беларусізацыя якой, паводле задумы, павінна была завяршыцца да 1999 годзе.\nЗ падачы ТБМ быў прыняты і Закон аб мовах, які замацоўваў у якасці дзяржаўнай выключна беларускую мову і адводзіў рускай мове нявызначаны статус «мовы міжнацыянальных зносін». Манапольны дзяржаўны статус беларускай мовы быў замацаваны і ў першай рэдакцыі беларускай Канстытуцыі 1994 года.\nБеларускае грамадства, аднак, не ацаніла заўзятарства беларусизатараў з ТБМ, і з 1995 года прымусовая беларусізацыя згортваецца, а руская мова, якая з'яўляецца асноўным сродкам камунікацыі ў рэспубліцы, атрымала статус дзяржаўнай нароўні з беларускай.\nАднак гісторыя ТБМ на гэтым не скончылася. Як і большасць нацыяналістычных арганізацый і аб'яднанняў, у першыя гады кіраваньня Аляксандра Лукашэнкі ТБМ сышло ў глухую апазіцыю і не магло дараваць яму зрыў беларусізацыі. Аднак неўзабаве сітуацыя зноў пачала мяняцца ў спрыяльны для ТБМ бок.\nПа меры таго, як беларускі рэжым паварочваўся ад курсу на інтэграцыю з Расіяй да шматвектарнасці, ён пачаў шукаць апору ў нацыяналістычным асяроддзі і яго ідэях. Са свайго боку, частка нацыяналістаў таксама вырашыла змяніць тактыку з супрацьстаяння рэжыму на супрацоўніцтва з ім - з мэтай змены палітыка-ідэалагічнай сітуацыі ў Беларусі на сваю карысць.\nПайшло па гэтым шляху і ТБМ. З пачатку 2010-х гг. менавіта гэтая арганізацыя фактычна вызначала моўную палітыку беларускай дзяржавы, вядомую як «мяккая беларусізацыя».\nУ прыватнасці, з падачы ТБМ быў прыняты адыёзны закон «Аб назве геаграфічных аб'ектаў», у адпаведнасці з якім новыя назвы геаграфічным аб'ектам (назвы вуліц, паселішчаў, раёнаў і г.д.) павінны давацца на беларускай мове і перакладацца на ўсе іншыя мовы, уключаючы рускую, шляхам транслітарацыі. Дзякуючы гэтаму закону ў беларускім рускамоўным ўжытку сталі з'яўляцца такія недарэчнасці, як вуліцы Гаспадарчая (Хозяйственная), Будавников (Строителей) і г.д.\nПрыклала ТБМ руку і да ўкаранення ў тапаніміку так званай «беларускай лацінкі».\nЦяпер на многіх вулічных паказальніках і турыстычных стэндах найменні геаграфічных аб'ектаў дублююцца спецыфічнай беларускай лацінкай.\nАфіцыйна лічыцца, што гэта транслітарацыя для зручнасці замежнікаў. Аднак зручнасць гэтай транслітарацыі выглядае вельмі сумніўнай, улічваючы, што яна робіцца не проста з не ўжытнай у штодзённым ужытку беларускай мовы, але мае шмат разнастайных дыякрытычных знакаў, якія наўрад ці будуць зразумелыя замежнаму турысту, калі ён, вядома, не з Літвы ці Чэхіі, дзе выкарыстоўваюцца падобныя знакі.\nШто тычыцца расійскіх турыстаў, то для іх візуальнае асяроддзе беларускіх гарадоў становіцца папросту непрыязным, бо інфармацыя на рускай мове паслядоўна прыбіраецца, а разбіраць беларускія надпісы, ды яшчэ з дубляжом на лацінцы, без папярэдняй падрыхтоўкі вельмі няпроста.\nСкладваецца ўражанне, што ўкараненне лацінкі мела сваёй сапраўднай мэтай не зручнасць для замежнікаў, а ўвядзенне паўнавартаснай лацінскай пісьменнасці для беларускай мовы.\nПрэцэдэнты на постсавецкай прасторы ўжо ёсць. На карысць лацінкі ад кірылічнага пісьменства адмовіўся шэраг цюркскіх дзяржаў - Азербайджан, Узбекістан і Туркменія, якія ўзялі за ўзор турэцкую мову. Па гэтым жа шляху ідзе цяпер Казахстан.\nУ гісторыі беларускага нацыяналізму таксама былі прыклады досыць шырокага ўжывання лацінскага алфавіту. Гэта не дзіўна, улічваючы, што на мяжы 19-20 стагоддзяў большасць дзеячаў беларускага нацыянальнага руху былі выхадцамі з моцна спаланізаванага асяроддзя. Так, у двух варыянтах, лацінскім і кірылічным, выдаваўся галоўны друкаваны орган беларускіх нацыяналістаў таго часу - газета «Наша ніва».\nСёння адраджэнне лацінкі мае ў вачах нацыяналістаў асаблівае значэнне, акцэнтуючы «еўрапейскасць» Беларусі і яе адрозненне ад Расіі.\nТаму нядзіўна, што ТБМ, атрымаўшы магчымасць уплываць на дзяржаўную палітыку, прынялося прапагандаваць лацінку - першапачаткова пад выглядам транслітарацыі для замежнікаў.\nУ 2019 годзе, калі ў Беларусі праходзіў перапіс насельніцтва, ТБМ актыўна заклікала грамадзян Беларусі называць у якасці роднай мовы беларускую. Гэта была цэлая кампанія, разгорнутая беларускай празаходне-нацыяналістычнай сеткай, якая, аднак, не мела поспеху - росту папулярнасці беларускай мовы перапіс так і не паказаў.\nВельмі скандальнай аказалася дзейнасць заснаванай ТБМ газеты «Новы час», якая у 2018 годзе адзначылася цыклам хвалебных артыкулаў у адрас лідэраў чачэнскіх сепаратыстаў Джахара Дудаева і Зелімхана Яндарбіева. Аднак тады гэта сышло газеце з рук, і яна працягвала выходзіць.\nНарэшце, вянком дзейнасці ТБМ стала дамоўленасць з беларускімі ўладамі аб заснаванні цалкам беларускамоўнага ўніверсітэта. Улічваючы ідэалагічнае аблічча гэтай арганізацыі, можна не сумнявацца, якіх менавіта кадраў рыхтаваў бы такі універсітэт.\nАднак грымнуў жнівень 2020 года, і сёння ні аб якім універсітэце пад патранатам ТБМ казаць не прыходзіцца. Больш за тое, упершыню за сваю гісторыю гэтая арганізацыя стаіць перад рэальнай перспектывай знішчэння.\nЗрэшты, зацягванне з рашэннем аб ліквідацыі кажа пра тое, што для ТБМ яшчэ не ўсё страчана.\nБеларускай уладзе патрэбныя сістэмныя нацыяналісты, якія, з аднаго боку, служаць пудзілам для рускамоўнай большасці па прынцыпе «сыдзе Лукашэнка - прыйдуць “змагары”», а з другога, выступаюць натуральнымі саюзнікамі ў справе «абароны беларускага суверэнітэту» перад тварам паглыбленай інтэграцыі з Расіяй.\nТБМ доўгія гады нядрэнна спраўлялася з абедзвюма гэтымі функцыямі.


Батлейка – скарб народных традыцый\nНараджэнне Хрыстова, Раство, Каляды – адно з найгалоўнейшых хрысціянскіх святаў, дзень, калі адзначаецца нараджэнне Ісуса Хрыста. Беларусь багата традыцыямі і звычаямі святкавання Каляд. Некаторыя з іх добра вядомыя ўсім, пра іншыя можна даведацца толькі са спецыяльных кніг. Мы ж звярнемся менавіта да беларускай батлейкі.\nБеларускі народны тэатр батлейка з'яўляецца адным з самых старажытных відаў беларускага мастацтва. Назва “батлейка” паходзіць ад горада Вiфлеем, або Бітлеем, дзе, паводле біблейскага падання, нарадзіўся Ісус Хрыстос. Пра сувязь паходжання батлейкі з біблейскай тэмай сведчаць кананiчныя сюжэты пастаноўкі “Цар Ірад”. Іншыя варыянты назвы гэтага старажытнага тэатра – батлеемка, астмейка.\nПрынята лічыць, што тэатры батлеечнага тыпу з'явіліся на Беларусі ў XVІ стагоддзі. Рэпертуар батлеек можна было падзяліць на 2 жанры: “высокі” – рэлігійная тэматыка і “нізкі” – сатырычныя сцэнкі з народнага жыцця. У сувязі з гэтым корпус батлеек таксама вырабляўся па-рознаму. Кожнае месца батлеечнай шуфляды мела свой асаблівы сімвалізм: з левага боку верхняга яруса звычайна знаходзіўся “рай”, з правага боку ніжняга яруса – “пекла”.\nБеларуская батлейка канца XIX – пачатку XX ст. мела сямейныя традыцыі. У склад трупы ўваходзілі і дзеці, і дарослыя. У пастаноўках прымаў удзел невялікі музычны ансамбль, які таксама складаўся з членаў сям'і батлеечніка. Выкарыстоўваліся скрыпка, цымбалы, дудка, бубен, гармонік. Для сям’і хаджэнне з батлейкай было аматарскім заняткам і сродкам дадатковага заробку.\nЗвычайна артысты-батлеечнікі прыязджалі ў цэнтр горада, мястэчка, вёскі і размяшчаліся ў людным месцы. Потым хто-небудзь запрашаў батлейку да сябе дадому. Батлейку ставілі на стол, запальвалі свечкі, музыкі гралі, лялькаводы даставалі лялек і размяшчалі іх у батлейцы. Калі ўсё было падрыхтавана, спектакль пачынаўся.\nБатлейка за сваю ўжо даволі доўгую гісторыю развіцця аказала ўплыў на фарміраванне традыцыйнага лялечнага тэатра, а таксама на беларускую культуру і драматургію. Традыцыi батлеечнага тэатра выкарыстоўваюцца і сёння ў прафесійным сцэнічным і дэкаратыўна-прыкладным мастацтве, у пастаноўках лялечных тэатраў.\nУ гэтым годзе вучні аддзела тэхнічнай творчасці спрабуюць сябе ў незвычайных вобразах – артыстаў, пастаноўшчыкаў і вырабнікоў рэквізіту тэатра батлейка. Мы запрашаем вас, паважаныя наведвальнікі сайта, пазнаёміцца з іх першай спробай і паглядзець відэаролік пра пастаноўку спектакля “Тры Каралі”.\nСпадзяемся, што наш праект зацікавіць вас і падштурхне звярнуцца да калядных традыцый нашага народа, перачытаць звязаныя з гэтым святам вершы, казкі, апавяданні, паслухаць калядныя песні. Бо, каб па-сапраўднаму любіць сваю Радзіму, трэба цікавіцца яе гісторыяй і культурай.\nПаглядзець відэаролік пра пастаноўку спектакля “Тры Каралі”\nЕгунёва Наталля Анатольеўна,\nметадыст аддзела тэхнічнай творчасці


Генетычныя пашпарты атрымалі ўжо амаль 13 тысяч беларусаў | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nГенетычныя пашпарты атрымалі ўжо амаль 13 тысяч беларусаў\nГенетычныя пашпарты ўжо маюць амаль 13 тыс. беларусаў. Пра гэта паведаміла загадчыца лабараторыі генетыкі чалавека Інстытута генетыкі і цыталогіі НАН Рэспублікі Беларусь доктар біялагічных навук Ірма Масэ.\nГенетычны пашпарт выдаюць на аснове тэставання, якое дазваляе высветліць схільнасць арганізма да тых або іншых захворванняў, наладзіць іх прафілактыку або на ранняй стадыі развіцця спрагназаваць небяспечныя ўскладненні і правільна выбраць метады лячэння.\n– Генетычны пашпарт не прысуд, а кіраўніцтва да дзеяння, – падкрэсліла Ірма Масэ. – Калі мы выяўляем, напрыклад, высокую рызыку развіцця сардэчна-сасудзiстых захворванняў, то для чалавека гэта магутны стымул перагледзець лад жыцця і адмовіцца ад шкодных звычак. Некаторыя нашы кліенты прызнаюцца, што за адзін дзень кінулі паліць, пачынаюць прытрымлівацца правілаў рацыянальнага харчавання, скідаюць вагу, павялічваюць рухальную актыўнасць.\nЖурналісты з Паўночнай Еўропы заклікаюць спыніць пераслед фрылансераў у Беларусі


November 1st, 2007 - ЗАНАТОЎКІ МАСТАКА — LiveJournal\nМужчына ўсунуў жанчыне ў рот палец. А тая ўзяла ды пракусіла яго. Чаго толькі не здараеццца пад час гарачых любошчаў. “Што я жонцы скажу?” – заныў падкалечаны каханак. “Скажаш: ваш Рыжы кот хапануў!” – каханка хутка знайшла выйсце. Мужчына так і зрабіў. Жонка, не вагаючыся, прапанавала забіць ката. Муж спрабаваў абараніць ні ў чым невінаватую жывёліну, але не змог. Жонка занесла ката да ветэрынара, і той яго ўсыпіў. Выпручаны труп паклаўся ў скрынку з-пад ботаў і закапаўся каля сметніка. Здавалася – гісторыі канец. Ды не… У самую чорную сярэдзіну ночы кот-нябожчык выпаўз з каробкі, прыбег да сваіх былых гаспадароў і перакусіў гаспадыні сонную артэрыю. Гаспадар прахапіўся ад перадсмяротных енкаў і спрабаваў злавіць Рыжага, але не даў яму рады. Кот уцёк. Ён не наталіўся адным забойствам, ён прабраўся ў кватэру ілжывай каханкі і перагрыз ёй белае горла. На гэтым кату можна было б спыніцца, але ён не спыніўся. Ён разгульваў у свеце жывых і назіраў, як мужчыну арыштавалі і абвінавацілі ў падвоеным забойстве, як суд прызнаў яго вінаватым у жорсткім злачынстве. Толькі калі мужчыну пакаралі смерцю, Рыжы кот вярнуўся на сметнік, залез у каробку з-пад ботаў і салодка заснуў з пачуццём выкананых абавязкаў.\nСягоння дзень народзінаў майго таты -\nВячаслава Адамчыка (1933-2001).\nМне паспрабавалі падарыць нож...\nБеларусы не дораць нажы. Беларус можа купіць нож, а ўзяць яго ў якасці падарунка не можа. Канешне, ён можа паквапіцца на падарунак, спакусіцца якасцю нажа і ўзяць яго, толькі ў такім разе беларус мусіць усё адно заплаціць за нож. Хай гэта будуць сімвалічныя рублі, але яны павінны ўдзельнічаць у справе з’яўлення новага нажа. Ты можаш сказаць мне, што ўсё гэта забабоны і цемрашальства. А я магу з табою пагадзіцца. Але ёсць традыцыі, якія прыйшлі да нас ад дзядоў і прадзедаў. Традыцыі варта паважаць. Традыцыйна беларус звяртае вялікую ўвагу на новы нож і правільна робіць. Не буду сыходзіць у абстрактныя абагульненні, а раскажу табе пра свае адносіны і гульні з нажамі.\nКолькі я сябе памятаю, у мяне заўсёды былі нажы. Вучыўся я ў такой школе, куды ўсе хлопцы хадзілі з нажом у кішэні. Адны мелі самаробныя фінкі, іншыя абыходзіліся ножыкамі набытымі ў краме. Таму я не вельмі здзівіўся, калі даведаўся, што майго былога аднакласніка – Міколу Панасюгу – зарэзалі каля чыгуначнай станцыі “Радыятарны завод”. Міколу шкада, але ж я не здзівіўся, што памёр ён ад шматлікіх нажавых ранаў. Пасля школы я насіў з сабою нажы каб вастрыць простыя алоўкі. Вастрэнне простых алоўкаў хірургічнымі нажамі мяне супакойвала. У кожнага свой шлях у свет супакаення, у мяне ён знітаваны са скальпелям. Акрамя скальпялёў я накупляў сабе дарагіх нажоў, сярод якіх найлепшы зрабілі ў Іаліі і назвалі яго “Лісіца”. З такой “Лісіцаю” можна на паляванне хадзіць, але я не паляўнічы, таму мая “Лісіца” адно падарожнічае. Яна была і ў Рымені, і ў Рыме, і ў Варшаве, і ў Вільні… Дзе мы толькі з ёю не былі.\nЗ нажом у руцэ я раблюся іншым чалавекам. Адназначна. Нож не проста дадае мне дадатковую якасць, што зразумела, ён ператварае мяне ў іншую істоту жорсткую і крыважэрную. Мой голаў наведваюць такія думкі, ад якіх халадзее сэрцы. Мне хочацца зарэзаць чалавека. Падобнае пачуццё ўзнікае, калі ты стаіш на даху шматпавярховай будыніны, і невядомая сіла цягне цябе скінуцца. Так і тут, вар’яцтва захоплівае розум, і жаданне перарэзаць чалавечае горла робіцца настолькі моцным, што не ведаеш дзе падзецца. Даводзіцца ва ўяўленні ўсаджваць вострае лязо ва ўласную нагу. Нават уяўны боль вяртае яснасць думак, тады я акуратна хаваю нож у скураныя ножны і прагна п’ю ваду. Раней я спрабаваў сваю празмерную агрэсію заліваць гарэлкаю, толькі ад гарэлкі жаданне забіць чалавека рабілася яшчэ большым, яно рабілася амаль непераадольным. Гэта адна з прычынаў чаму я кінуў гарэлку, адна з самых важных нагодаў каб не напівацца. А на цвярозую галаву значна лягчэй утаймоваць прагу забойства.\nЗрэшты, я быў цалкам цвярзы, калі антыквар Шура прапанаваў набыць у яго казацкую шашку. Начорта мне тая шашка? Але ж я ўзяў яе ў правую руку і ўзважыў. І тут са мною пачало адбывацца нешта неверагоднае: я на ўласнай скуры адчуў якасны скачок чалавека вайсковага ад каменнага нажа да казацкай шашкі. Я ўзняў яе і з усе моцы секануў паветра. Шашка апісвала дугу, а прад маімі вачыма пралятала ўся гісторыя казацтва з бунтамі, з рэвалюцыямі, са змаганнем за незалежнасць бязмежнага Казакстану пад штандарамі атамана Краснова, які маліўся д’яблу, бо не верыў што Бог дапаможа яму ў вайне. Шашка праляцела ў якім міліметры ад маёй нагі і спынілася. Як я не адсек сам сабе нагу? Чорт яго ведае. Адно зразумела, што Шура мне больш не прапаноўваў ні шашак ні шабляў.\nАгнястрэльную зброю мне таксама ніхто не прапаноўваў, дый не люблю я яе. Да стрэльбаў, рэвальвераў і пісталетаў з аўтаматамі я раўнадушны цалкам, хіба што балестычная ракета мяне крыху хвалявала. У нашай сям’і быў чалавек – дзядзька Саньдзя, які ўзначальваў ахову такой ракеты. База мясцілася ў Казахстане. І з Казахстану гэтай ракетаю можна было зруйнаваць Пекін альбо Нью Йорк. Такім маштаб разбурэнняў мяне хваляваў. Але хваляваў ён мяне значна меней чым вострая дзюбка нажа над уласным кулаком. Калі я бачу свой кулак з заціснытым у ім нажом, у мяне ўсяляецца Нажавік – жорсткі бог спрадвечнай вайны.\nМо таму і нельга беларусу прымаць нож у якасці падарунка? Мо таму і трэба плаціць за нож наперад? Я плачу. І гэтым разам я заплаціў жанчыне, якая вырашыла падарыць мне нож. Я заплаціў, паклаў нож у кішэнь, і мы пайшлі на паўзабаронены мітынг.


Канвертаваць Беліз даляраў (BZD) і Маўрыкія рупій (MUR) : Калькулятар абменнага курсу\nБеліз даляр (BZD) і Маврикийской рупіі (MUR) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Беліз даляр і Маврикийской рупіі пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 8 жнівень 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Беліз даляр. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Маврикийской рупіі валюты па змаўчанні. Націсніце на Маўрыкія рупій або Беліз даляраў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nДаляр Беліза гэта валюта, у Беліз (BZ, BLZ). Маўрыкія рупія гэта валюта, у Маўрыкій (MU, MUS). Сімвал BZD можа быць запісаная BZ$. Сімвал MUR можа быць запісаная Mau Rs. Даляр Беліза дзеліцца на 100 cents. Маўрыкія рупія дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу Даляр Беліза Апошняе абнаўленне 8 жнівень 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу Маўрыкія рупія Апошняе абнаўленне 6 жнівень 2020 ад Міжнародны валютны фонд. BZD каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. MUR каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў.


6 Студзеня 2000.\nАлесь Мікуліч зь Мёраў Віцебскае вобласьці ў сваім лісьце разважае пра будучыню беларускае мовы і нацыі. І робіць такую выснову: “Мы або не сфармаваная нацыя, або нацыя, якая чамусьці страціла імунітэт супраць асыміляцыі”.\nЁн піша: “Нам уласьцівае глыбокае пачуцьцё непаўнавартасьці. Думаю, што славутая памяркоўнасьць беларуса якраз і ёсьць працягам гэтага пачуцьця. Нам, як дзецям, патрэбная чыясьці пахвала. Ледзь не плачам – хочам “людзьмі звацца”. Старэйшы брат паляпае нас па плячы, калі гаворым на “великом и могучем” – і мы адмаўляемся ад сваёй “брыдкай” мовы: расейская ўзьнімае нам гонар, як сярэднявечнаму гараджаніну лаціна. Перавод школы на расейскую мову ўспрымаюць як падарунак і бацькі, і дзеці. А ў 20-я гады без ваганьняў падпісвалі беларусы паперы, каб вучыць дзяцей па-польску. А як жа: насіў паперу па хатах лясьнік, а ён можа ў лес не пусьціць. І перад вайною селянін, прыехаўшы ў мястэчка, круціў язык на польскі лад. Так зручней. Адным словам, ад памяркоўнасьці адзін крок да канфармізму”.\nАлесь Мікуліч запрашае: “Угледзімся ў наш уласны твар, не баючыся зазірнуць у люстэрка фактаў. Слова “апазыцыянэр” (а яшчэ горш – “нацыяналіст”) у нас успрымаюць як лаянку, бо такія людзі парушаюць спакой, можа, нават ствараюць пагрозу для іншых. Так лічаць ня толькі ў чыноўніцкіх кабінэтах, але і ў побыце. Уладу ніхто асабліва ня любіць, але быць супраць яе – гэта ўжо занадта. Таму радзеюць шэрагі пад нацыянальнымі сьцягамі, бо спакайней пад чырвона-зялёнымі. І не кладуць кветкі ў Курапатах або на Случчыне, бо дэманстраваць свае веды ў нацыянальнай гісторыі небясьпечна. Лепш ня ведаць і забыць. Таму мы й ня супраць “славянскага яднаньня”: можа, дадуць больш газу і яшчэ чаго. А Чачню, можа, як прыдушаць і бяз нас. Казаць пры гэтым пра захаваньне мовы недарэчна”.\n“Што ж у канцы тунэлю, у які мы пасьпяхова залазім з галавою?” – пытаецца Алесь Мікуліч. І сам жа адказвае: “Вельмі хуткая асыміляцыя разам са зьнікненьнем дзяржавы. Праўда, заходнія суседзі хацелі б мець на сваіх межах нейкі буфэр у бок Расеі. Але Беларусь нацыянальна адроджаная – усім нязручная і мулкая, яна ад кожнага забірае часьцінку гісторыі і блытае нацыянальныя міты. Аніяк не падзелім грунвальдзкую славу; не асэнсуем ролю казацтва або Аршанскае бітвы; дрэнна ўжываюцца Стэфан Баторы й Сьцяпан Батура, Кастусь Каліноўскі і Костас Калінаўскас, Міндоўг і Міндаўгас. Так што ніхто ня будзе пратэставаць супраць яшчэ аднаго, так бы мовіць “волевыяўленьня народа”, бо вінаваты ня столькі Лукашэнка на троне, колькі лукашызм у кожным з нас”.\nВыснову з гэтых развагаў Алесь Мікуліч робіць несуцяшальную: “Толькі, магчыма, цераз стагодзьдзе ці пазьней, калі Расея ўсё ж цывілізуецца па-эўрапейску, нашыя нашчадкі абудзяцца ад сну, у якім цяпер знаходзяцца, і пачнуць нешта адраджаць (мо, так, як гэта робяць ірляндцы). Але дзяржаўнасьці нам ужо ня мець”.\nАлесь Мікуліч мала напісаў пра сябе – згадаў толькі, што “жыцьцё, лічы, пражытае, шмат бачана, чута, вынашана ў душы й выпакутавана, а таму хочацца гэтым падзяліцца”. Па інтанацыі адчуваецца, што аўтару нялёгка даліся гэтыя горкія развагі, што яны балючыя і для яго асабіста.\nІ сумневы, і расчараваньні гэтыя ўласьцівыя многім з тых, хто задаваў сабе такія пытаньні і спрабаваў на іх сумленна адказаць. Пэсымістычны сцэнар, апісаны спадаром Мікулічам – гэта, хутчэй, апісаньне ягонае ўласнай боязі, уласнага страху за тое, што можа адбыцца, і што перакрэсьліць многія жыцьцёвыя ідэалы.\nЁн і сам пра гэта піша ў канцы ліста: “Калі ўсё ж здарыцца немагчымае, калі памыляцца дакладныя навукі ды аматары разважаць так як я – калі Беларусь усё ж ацалее і адродзіцца, дык … я буду ўдзячны Богу, лёсу і тым рупліўцам, якія насуперак відавочнаму працягваюць змагацца”.\nМіхал Сантаровіч зь Дзяржынску Менскае вобласьці адгукнуўся на перадачу, у якой ішла размова пра вынікі апошняга перапісу жыхарства. Перапіс, у прыватнасьці, выявіў, што 37 адсоткаў жыхароў Беларусі дома карыстаюцца беларускай моваю. Спадар Сантаровіч ня згодны зь Лявонам Баршчэўскім, які лічыць гэтую лічбу сьведчаньнем таго, што беларусы нягледзячы ні на што захавалі сваю мову. Міхал мяркуе інакш:\n“Нават у хатніх умовах беларускай моваю карыстаецца абмежаваная колькасьць людзей. Ня будзеш жа называць беларускай моваю гэтак званую “трасянку”, якая паўсюдна гучыць у вёсцы ды сярод простых месьцічаў родам адтуль жа, якія яшчэ не забыліся сваіх каранёў. Але, па-першае, насельніцтва вёскі значна меншае за гарадзкое; па-другое, гэтую мову нельга аднесьці да якойсьці мовы. Лічба ж 37 адсоткаў атрымалася зь іншае нагоды. Жыхарства, пэўна, хацела б размаўляць на беларускай мове, выказвае такое жаданьне. Але ад жаданьня да практычнага ўжываньня шлях вялікі, у нашым выпадку – непераадольны. Так што лічбы яшчэ нічога зь сябе не ўяўляюць без разуменьня сутнасьці пытаньня”, – лічыць Міхал Сантаровіч зь Дзяржынску.\nУяўляюць, спадар Сантаровіч, і вельмі пра многае сьведчаць. Сапраўды, няслушна было б сьцьвярджаць, што гэтыя 37 адсоткаў жыхарства размаўляюць на літаратурнай беларускай мове. Але паедзьце куды-небудзь у Расею – у валагодзкую вёску ці кубанскую станіцу. Вы мяркуеце, што там гучыць літаратурная расейская мова? А мясцовыя жыхары, якія зь цяжкасьцю разумеюць маскоўскіх тэледыктараў, упэўненыя, што гавораць па-расейску.\nНават калі гэтыя 37 адсоткаў людзей толькі атаясамліваюць сваю мову зь беларускай, або толькі гатовыя загаварыць па-беларуску – гэта ўсё адно перамога. Бо ў мове ад жаданьня да ўжываньня шлях не такі вялікі, а якраз жаданьне – самы галоўны й вырашальны чыньнік.\nАлесь Кухто зь Віцебску даслаў нам публікацыю з газэты “Віцьбічы” ад 28 сьнежня, якая вельмі яго ўразіла. Зусім нядаўна ў Віцебску, як і ў іншых вабласных цэнтрах, адкрыты вялікі Лядовы палац, узьвядзеньне якога кантраляваў асабіста Лукашэнка. Але дзеці простых гараджанаў як не маглі гуляць у хакей без палацу, так ня могуць і цяпер. Хлопчыку, які захоча займацца спортам у Лядовым палацы, трэба заплаціць за гадзіну заняткаў 250 тысячаў рублёў. А з Новага году адміністрацыя зьбіраецца падвысіць кошты. “Ці змогуць нашыя дзеці там быць, і каму быў патрэбен гэты Лядовы палац, калі ў нас не хапае сродкаў на лекі ды на шмат яшчэ іншае, без чаго нельга абысьціся?” – пытаецца Алесь Кухто.\nАляксандар Лукашэнка сам любіць паганяць шайбу па лёдзе і раўніва сочыць за посьпехамі й няўдачамі беларускіх хакеістаў. Гэтае ягонае захапленьне выглядала б зусім прыстойна і нават сымпатычна, калі б мела разумныя межы…\nДзясятак Лядовых палацаў, якія пабудаваныя ці будуюцца ў розных куткох краіны, абыйдзецца Беларусі прыблізна ў 150-200 мільёнаў даляраў. Гэтакай раскошы ня могуць дазволіць сабе нават непараўнальна багацейшыя за Беларусь краіны – напрыклад, Польшча ці Вугоршчына.\nПраблема ня толькі ў тым, каб пабудаваць лядовую арэну, але і ў тым, каб яе ўтрымліваць. Гэтая дарагая цацка не разьлічаная ані на сьціплыя гарадзкія бюджэты, ані на небагатых беларускіх дзяцей. І ў гэтым – асаблівая амаральнасьць усёй авантуры з будаўніцтвам палацаў у сёньняшняй Беларусі.\nНа мінулым тыдні нам у Менскае бюро напісалі таксама Леакадзія Бушмавіч зь вёскі Анжадава Ашмянскага раёну Гарадзенскае вобласьці; Леанід Муранчык зь Берасьця; Дзьмітры Любецкі і Мікола Вешторт зь Менску, Ян Эмоцын з Глуску Магілёўскае вобласьці. Дзякуй усім. Пішыце нам на ранейшую адрэсу: Менск-5, паштовая скрынка 111.\nВы слухалі перадачу “Паштовая скрынка-111”.


Выстава скульптуры Сяргея Аганава «XL» - выставка в Минске. Расписание, стоимость входа, отзывы к выставке на afisha.relax.by\nВыстава скульптуры Сяргея Аганава «XL»\n12 лютага ў 17.00 у мастацкай галерэі «Універсітэт культуры» адбудзецца адкрыццё выставы скульптуры Сяргея Аганава «XL».\nДля назвы сваёй выставы Сяргей Аганаў невыпадкова выбраў некалькі загадкавую абрэвіятуру «XL». Як і ў шмат чым ў нашым жыцці, за гэтым, на першы погляд, адвольным спалучэннем лацінскіх літар схаваны больш за адзін змест. Адразу ў памяці ўзнікае павярхоўнае «утылітарнае» значэнне гэтай камбінацыі, як аднаго з памераў адзення. І толькі потым прыходзіць усведамленне і іншага, больш архаічнага, іх сэнсу: у рымскім пераліку спалучэнне «XL» азначае лічбу 40. Менавіта 40-годдзю, як сімвалічнаму этапу ў жыцці і відавочнай нагодзе для падсумавання пэўных вынікаў у творчасці, прымяркоўвае Сяргей Аганаў сваю персанальную выставу, што займае дзве залы мастацкай галерэі «Універсітэт культуры».\nСяргей Аганаў з’яўляецца яркім прадстаўніком таго пакалення, якое ўпэўнена сцвярджае сябе ў беларускай скульптуры на працягу апошніх пятнаццаці год. І хоць сферай цікаўнасці аўтара ў яго пластычных пошуках заўсёды з’яўлялася скульптура станковая, з лепшымі ўзорамі якой аматарам пластычнага мастацтва дагэтуль можна было пазнаёміцца пераважна ў выставачных і музейных залах, праз сваю манументальную скульптуру «Войта» (кіраўніка магістрата, які трымае ключ ад горада і каралеўскую грамату на наданне Мінску Магдэбургскага права), ўсталяваную ў 2014 годзе каля Мінскай ратушы, Сяргей Аганаў стаў знаёмы ці не амаль кожнаму жыхару Мінска.\nУ мастацтве і псіхалогіі існуе паняцце «архетыпа» – першаснага вобразу, арыгінала агульначалавечых сімвалаў, пакладзеных ў аснову міфаў, фальклора і самой культуры ў цэлым. З’яўляючыся часткай культуры грамадства, архетыпы – гэта першаўзоры чалавечай душы і свядомасці, якія пераходзяць з пакалення ў пакаленне не ў апошнюю чаргу і праз творы мастацтва. У сваіх, выразных па сілуэту і пластыцы, кампазіцыях Аганаў выступае як даследчык глыбінных уяўленняў чалавецтва аб чароўным і зямным. Таксама відавочна цікаўнасць мастака да гістарычнай спадчыны Беларусі. Сам скульптар так распавядае аб сваёй творчасці на этапе «XL»: «Я дагэтуль нешта шукаю. І не думаю, што дасягнуў дасканаласці. Мае інспірацыі – раманска-гатычная скульптура, перакладаю яе на сучасную мову. Люблю прапорцыі гэтых стыляў, наіўнасць вобразаў».


17 верасня ў Берасці нагадалі пра КПЗБ | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\n17 верасня берасцейцам прадставілі транспарант мясцовага акружнога камітэта Камуністычнай партыі Заходняй Беларусі.\nЭкспанат выстаўляецца ў межах праекта “12 артэфактаў” у зале Берасцейскага абласнога краязнаўчага музея. 9-е па ліку мерапрыемства з цыкла адкрывала загадчыца навукова-экспазіцыйнага аддзела ўстановы Ніна Кірылава:\n– Гэта ўнікальны прадмет больш чым з 90-гадовай гісторыяй. Прадмет, які ўснуе ў адзіным экземпляры і які ствараўся ў падпольных умовах пад страха арышту. Гэта транспарант берасцейскага падпольнага акружнога камітэта Камуністычнай партыі Заходняй Беларусі. І зараз мы з вамі пабачым гэты рарытэт.\nКамуністычная партыя Заходняй Беларусі (КПЗБ) – партыя якая дзейнічала ў міжваеннай Польшчы ў 1923-1938 гадах. На захадзе Беларусі дзейнічала 7 акруговых камітэтаў, сярод якіх і Берасцейскі. Разам з іншымі беларускімі партыямі і арганізацыямі вяла партызанскую барацьбу, накіраваную супраць Польшчы, займалася выдавецкай і грамадска-палітычнай дзейнасцю.\nТранспарант з надпісам на мове арыгінала: “Камунистычная партыя Заходняй Беларусі Бересцкі акружны камітет” будзе выстаўлены ў Берасцейскім абласным краязнаўчым музеі да 24 верасня ўключна.


Ёй падуладны ток — Сенно. Новости Сенно. Голас Сенненшчыны\nМаладзёжны партал Новости. События. Факты. Сельская гаспадарка\nЁй падуладны ток\nСреда, 26 март, 2014 88 admin\nШто такое фаза, ноль, трансфарматар, праваднік Люба Лаўрысюк (на здымку) не проста ведае, яна добра разумее, якую функцыю яны адыгрываюць у электрычнасці.\nХутка будзе год, як ураджэнка Гарадка працуе ў аддзеле энергетыкі ААТ «Сенненскі райаграсэрвіс». Пачынала вядучым спецыялістам, праз колькі часу ёй прапанавалі ўзначаліць гэту службу.\nЛюба ніколі не думала, што звяжа сваё жыццё з электрычнасцю. Так, яе заўсёды цікавіла, што хаваецца ўнутры вулічных шчытоў, якія стаяць пад напружаннем, яна спрабавала ўявіць як бяжыць ток па правадах і многае іншае. Усё выйшла само сабой. Пасля заканчэння дзявятага класа паступаць на электрыка ў Гарадоцкі аграрна-тэхнічнага каледж па спецыяльнасці «Энергазабеспячэнне сельскай гаспадаркі» Любу падштурхнула маці. Вучоба давалася лёгка. У спіску па размеркаванні Люба была першай. Аднак маладога спецыяліста з дыпломам тэхніка-электрыка ніхто не хацеў браць на працу. Люба нават уявіць сабе не магла, што так можа атрымацца. «У галаве доўга не ўкладвалася, чаму ў наш час пол спецыяліста адыгрывае галоўную ролю пры працаўладкаванні», — расказвае дзяўчына. Расстроеная, у той жа год, пасля заканчэння каледжа, падала дакументы і стала студэнткай Беларускага дзяржаўнага аграрна-тэхнічнага ўніверсітэта.\nПасля таго як дзяўчына атрымала спецыяльнасць інжынера-энергетыка, яе запрасілі на працу ў ААТ «Сенненскі райаграсэрвіс». Хоць кіраўніцтва таварыства і згадзілася на гэта, першае пытанне, з якім сустрэлі Любу, было: «Што рабіць тут будзеш?»\nДоўга не маглі прывыкнуць да інжынера-энергетыка мужчыны электраманцёры. Смяяліся, як толькі дзяўчына з’яўлялася на тэрыторыі, маўляў, ці бачыла ты калі-небудзь як лямпачкі закручваюць. Люба ніколі не скардзілася на іх. Яна з тых людзей, якія імкнуцца ўсё рабіць сумленна: вучыцца — дык на выдатна, працаваць — каб не чырванець потым за вынік.\nУ райаграсэрвісе — вялікая колькасць рознага электраабсталявання. Пераважную частку складаюць электрапрывады, электрычныя апараты і камплектныя ўстройствы для размеркавання і пераўтварэння электраэнергіі мэтавага назначэння: шафы, пульты для кіравання агрэгатамі, паточнымі лініямі, фермамі. Менавіта іх наладжваннем, рамонтам займаецца Люба і падначаленыя ёй электраманцёры.\n«Мне падабаецца працаваць, — гаворыць дзяўчына. — Тым больш, што калегі заўсёды гатовы дапамагчы».\nПамочнікаў у Любы шмат: вадзіцелі, а часам і простыя рабочыя, то чамадан з інструментамі паднясуць да месца паломкі, а калі трэба — кабель дапамогуць працягнуць.\nМуж Любы — Дзмітрый — не кінуў сваю другую палавінку адну на Сенненшчыне. Перабраўся з Брэсцкай вобласці да яе. І працу знайшоў у райцэнтры без праблем. Робіць інспектарам у РВЗУ «Энергазбыт».\nКалі трэба паглядзець разетку, альбо высветліць, чаму прапала святло, Люба гэта робіць самастойна, не дапускае мужа. Спасылаецца на тое, што ў яе стаж вытворчы крыху большы.\nЛаўрысюкам падабаецца на Сенненшчыне. Тут спакойна, лёгка дыхаецца, адзначае субяседніца. А галоўнае, у іх ёсць праца, якая задавальняе, добры заробак, таму пакуль сям’я плануе заставацца ў раёне.\n← Сенненских пчеловодов зовут в кооперативы\nАндрей Вильчинский — молодёжный лидер Сенненщины →\nСенненские борцы завоевали пять призовых мест\nВоскресенье, 17 сен., 2017 admin Комментарии к записи Сенненские борцы завоевали пять призовых мест отключены\nБРСМ и ОСВОД проведут акцию «Зимний патруль»\nПятница, 27 дек., 2019 admin Комментарии к записи БРСМ и ОСВОД проведут акцию «Зимний патруль» отключены


Культура - Дызайн у стылі "стужкі часу"\nДызайн у стылі "стужкі часу"\nПоспех музея залежыць не толькі ад цікавых экспанатаў, дасведчаных экскурсаводаў. Шмат у чым адметную атмасферу стварае інтэр’ер, распрацаваны дызайнерам з улікам спецыфікі калекцый. На жаль, часцей за ўсё якраз дызайнер інтэр’ераў знаходзіцца па-за ўвагай грамадскасці.\nТаму будзе дарэчы згадаць пра мастака, сябра Беларускага саюза дызайнераў, Беларускага саюза архітэктараў Ігара Куржалава. Яго талент найбольш шырока праявіўся ў стварэнні музейных экспазіцый. У якіх толькі гарадах ён ні працаваў! Талент, розум, рукі, арганізацыйныя здольнасці Ігара Куржалава спатрэбіліся пры стварэнні экспазіцый Беларускага дзяржаўнага музея гісторыі тэатральнай і музычнай культуры ў Мінску, Музея Уладзіміра Караткевіча ў Оршы, Музея гісторыі і культуры Наваполацка, экспазіцыі "Абарончае дойлідства ВКЛ" у Мірскім замку.\nШмат зрабіў гэты мастак і для старажытнага Полацка, дзе цяпер жыве і працуе. У прыватнасці, ягоныя творчыя ідэі ды планы рэалізаваліся ў Музеі-бібліятэцы Сімяона Полацкага, Музеі беларускага кнігадрукавання, экспазіцыі якіх з'явіліся пры непасрэдным удзеле майстра. Ён жа працаваў і над праектам Музея гісторыі Полацка. Цягам некалькіх гадоў І.Куржалаў з'яўляўся галоўным мастаком горада і прыкладаў шмат намаганняў, каб зрабіць Полацк прыгожым ды сучасным, захаваўшы яго гісторыю і традыцыі. У 2003-м мастак ажыццявіў сваю ідэю, стварыўшы ў горадзе памятны знак-помнік нашай беларускай літары "У нескладовае", які выконвае функцыю сонечнага гадзінніка.\nІгар Куржалаў і сёння працягвае плённа працаваць. Здзяйсненні апошняга часу - гэта праекты Музея Ігната Буйніцкага ў вёсцы Празарокі Глыбоцкага раёна і Музея Тызенгауза ў Паставах.\nКалектыў нашага Музея гісторыі і культуры Наваполацка асабліва ўдзячны мастаку, якому нядаўна споўнілася 55 гадоў, за цікавае мастацкае рашэнне экспазіцыі. "Настройвае" на яе ўспрыманне вулічная "стужка часу", матэрыялізацыя гісторыі праз стылізаваныя будаўнічыя пляцоўкі, узноўлены інтэрнацкі пакой, двухузроўневая арганізацыя прасторы ў экспазіцыі, інтэрактыўныя куточкі, выкарыстанне сучасных тэхнічных сродкаў. А наколькі ўражвае панарама сённяшняга горада, прадстаўленая ў макеце, дзе можна пабачыць увесь горад з вышыні птушынага палёту!..\nЖанна МАТВЕЕНКА, навуковы супрацоўнік Музея гісторыі і культуры Наваполацка