Асіпаўчане, збіраемся ў школу | Осиповичи Online. Асiповiцкi край\nАсіпаўчане, збіраемся ў школу\nКолькі каштуе сабраць дзіця ў школу? Многіх бацькоў напярэдадні новага навучальнага года гэтае пытанне прымушае моцна задумацца. Карэспандэнт “АК” прайшлася па асіповіцкіх крамах і даведалася, якую частку заробку прыйдзецца вылучыць, каб “экіпіраваць” вучня.\nКанцылярскія прылады радуюць сваёй разнастайнасцю. Рознакаляровых сшыткаў, ручак, алоўкаў вялікае мноства, але далёка не ўсе з іх падыдуць для школьніка. Не паля-ніцеся прагартаць новы сшытак і паглядзець, наколькі інтэнсіўнага колеру ў ім лінейкі. Калі яны вельмі насычаныя, вучням будзе цяжка зрокава ўспрымаць тое, што напісана ручкай. Тонкія сшыткі на 12 лістоў каштуюць ад 800 да 2.000 рублёў. Старшакласнікам прыходзіцца пісаць больш, таму яны спыняюцца на паўагульных сшытках па 48 старонак і больш, кошт якіх — ад 5.500 рублёў.\nДа выбару ручак і алоўкаў таксама варта падыходзіць з адказнасцю. Для вучняў пачатковай школы выбірайце пісьмовыя прылады, якія будуць ёмка трымацца ў руцэ, таму што менавіта ў гэты час у дзі-цяці фарміруецца почырк. Кошт ручак — ад 1.500 да 7.000 рублёў, але ёсць наборы і ад 5.700. Простыя алоўкі абыдуцца вам у 2-4 тысячы.\nЗбіраем астатняе “начынне” пенала: лінейка — ад 2.000, цыркуль — ад 17.000, тачылка — ад 6.500, рызінка — ад 2.000, сам пенал — ад 20.000 рублёў. Першакласніку спатрэбяцца касы літар і лічбаў. Кожную можна набыць за 20 тысяч.\nДля пачаткоўцаў ёсць дадатковая графа выдаткаў: прыналежнасці для творчасці. Акварэльныя фарбы каштуюць ад 12.000, гуаш — ад 26.000, пэндзлі — 2.000-18.000 рублёў. Таксама спатрэбяцца каляровыя алоўкі за 11 тысяч і болей і, па жаданні, фламастары ад 14.000. Зараз у школах просяць набываць альбомы для малявання на 40 лістоў, і каштуюць яны каля 22.000 рублёў. Не абысціся і без каляровай паперы (ад 8 тысяч), кардону (ад 11), пластыліну (ад 14), нажніц (ад 14) і клею (ПВА — каля 6.000, клей-аловак — крыху даражэй).\nКаб падручнікі і сшыткі выглядалі ахайна, для іх абавязкова трэба набыць вокладкі. Для сшыткаў — за 800-1.000 рублёў, для кніг — ад 3.000, для дзённіка — 3.200. Вельмі зручна складваць усё ў адну папку, якую можна купіць ад 15 тысяч.\nСтаршакласнікам па-трабуюцца разнастайныя друкаваныя сшыткі. Як правіла, іх трэба мець па геаграфіі (контурныя карты і атлас), хіміі і фізіцы (лабараторныя). Кошт тут залежыць ад класа. Напрыклад, контурныя карты для вучняў 8 класа абыдуцца ў 14.000, а для 9-га — у 22.400, атлас па геаграфіі для 6-7 класаў — у 27.000, а для 8-9 класаў — ужо у 40.800 рублёў. Лабараторныя сшыткі могуць каштаваць ад 8.500.\nЛедзь не забыліся на дзённік. Як для малодшых школьнікаў 3-4 класаў, так і для старшакласнікаў яны каштуюць 7.300 рублёў. Асобны дзённік трэба набываць для другакласнікаў (15.800).\nЗ канцтаварамі разабраліся — засталося самае галоўнае, тое, што робіць вучня вучнем — школьная форма. Для дзяўчынак можна выбраць шмат розных камбінацый у гарнітуры. Кошты таксама неаднародныя. Напрыклад, за камплект “камізэлька плюс спадніца” бацькі аддадуць ад 130.000 рублёў, а пінжак са штанамі каштуе ад 385.000. У хлопчыкаў у асноўным усё стандартна: гарнітур “пінжак плюс штаны” можна набыць ад 412.000 рублёў.\nКалі купляць прадметы гардэроба асобна, то штаны прадаюцца ад 137000 рублёў, мужчынскі пінжак — ад 330.000, спаднічка — ад 78.000. Кашулі для хлопчыкаў каштуюць каля 110.000, блузкі для дзяўчынак — 118.000 рублёў і больш. Не забываем пра абутак. Туфлі для дзяўчынак можна адшукаць за 290.000, а для хлопчыкаў — за 330.000 рублёў. Апошнім яшчэ спатрэбіцца гальштук — ад 30 тысяч.\nАкрамя школьнага, вучням неабходны яшчэ і спартыўны гарнітур. Апрануць хлопчыка на занятак фізкультуры можна за 138.000, а дзяўчынку — за 237.000. Спартыўны абутак каштуе ад 150.000 рублёў.\nI апошняе — сумка. Дзявочы школьны ранец — гэта 197.000, а хлапчуковы — 180.000 рублёў.\nМы бралі мінімальныя кошты на тавары — і вось што атрымалася:\nсабраць дзіця ў першы клас можна за 1.590.000 рублёў,\nстаршакласніка — каля 1.400.000 рублёў.\nКанечне, падрыхтоўка да школьнага года адбіваецца на кішэнях бацькоў, але самае галоўнае, што яны могуць даць сваім дзецям — гэта любоў і адукацыю.\nПредыдущая статьяПа свяшчэнных мясцінах (горад Асіповічы)\nСледующая статьяПляжный сезон в Осиповичах


Удзельнік:94rain — Вікікрыніцы\nГэта глабальная старонка ўдзельніка Вікімедыі.\nКалі вы знайшлі гэтую старонку на сайце, адрозным ад праекту Вікімедыі, то гэта сайт-люстэрка. Падобныя сайты могуць змяшчаць састарэлыя звесткі, а ўласнікі старонак могуць не мець да люстэрак ніякага дачыненьня. Арыгінальная старонка знаходзіцца па адрасе https://meta.wikimedia.org/wiki/User:94rain.\nУзята з "https://be.wikisource.org/wiki/Удзельнік:94rain"


Візіт Стэфана Баторыя | Лепель. Лепельский край. Районная газета\n02.02.2011 471 Admin Комментариев нет\nУ вырашальных бітвах 1812 года ўдзельнічаў і корпус генерала Вітгенштэйна. Міхаіл Кутузаў выслаў яму дэпешу (тэрміновае паведамленне) аб тым, што “непрыяцель пры адступленні вымушаны будзе узяць напрамак ад Оршы праз Сянно, Лепель да Докшыц і далей у Літву”.\nВайсковыя часці Вітгенштэйна паспяшаліся пасля Полацка вызваліць ад французаў Чашнікі, Чарэю, Лепель. Акрылены выдатнымі баявымі перамогамі, генерал зрабіў кароткачасовы прыпынак у нашым разбураным, але не скораным горадзе. Ён наняў на непрацяглы час кватэру ў доме купца 1-ай гільдыі Фейтэльсона.\nАднак найбольш часта наносілі сюды візіты ў мірны час дзяржаўныя службовыя асобы, якія кантралявалі работу Бярэзінскай воднай сістэмы. Так, у 1811 годзе Лепель наведаў галоўны дырэктар шляхоў зносін Расіі прынц Георгій Гольштынскі з жонкаю, які зрабіў азнаямляльную паездку ўздоўж канала да ракі Бярэзіна і ў зваротным напрамку.\nУ жніўні 1814 года ў наш край прыехаў начальнік 7-ай акругі водных і сухапутных зносін Расіі Зега фон Лаўрэнберг, які ўрачыста адкрыў у Лепелі “Бярэзінскага канала школу”, невялікае вучылішча суднаходства для ніжніх чыноў, што служылі пры Бярэзінскай воднай сістэме. Заняткі пачаліся 1 верасня, школу наведвалі 15 вучняў. Гэтая навучальная ўстанова праіснавала да ліпеня 1826 года, калі ў Лепель зрабіў інспектарскую паездку генерал-маёр Родэр, які закрыў школу, а яе навучэнцаў накіраваў у аналагічную школу Санкт-Пецярбурга.\nУ канцы 20-ых — пачатку 30-ых гадоў XIX стагоддзя поўным ходам праводзілася рэканструкцыя Бярэзінскай воднай сістэмы, узводзіліся новыя гідратэхнічныя комплексы. Галоўнакамандуючы шляхоў зносін Расіі Аляксандр Віртэмбергскі прыбыў у Лепель у кастрычніку 1827 года. Ён спыніўся ў казённым доме, дзе жыў дырэктар Бярэзінскага канала. На наступны дзень ён агледзіў тэхнічныя збудаванні канала, ведамасны шпіталь, сустрэўся з камандай установы.\nУ 1837 годзе для праверкі вынікаў рэканструкцыі Бярэзінскай воднай сістэмы да нас прыязджаў галоўны ўпраўляючы шляхоў зносін Расіі граф Толь.\nУ кастрычніку 1842 года Лепель наведаў грамадзянскі губернатар Віцебска, сапраўдны стацкі саветнік Кляменцьеў. У гонар яго прыезду ў дваранскім вучылішчы быў наладжаны ўрачысты сход, дзе навучэнцы выказалі яму прывітальныя словы, у тым ліку ў вершаванай форме, на рускай, французскай і нямецкай мовах. Губернатар выказаў усім сваю шчырую ўдзячнасць.\n17 сакавіка 1845 года архіепіскап Васілій у Лепелі ўрачыста асвяціў толькі што пабудаваны на цэнтральнай плошчы Праабражэнскі сабор. Галоўны алтар быў узведзены ў гонар Праабражэння Гасподняга, правы – ў імя Мікалая Цудатворца, левы – ў гонар нараджэння Багародзіцы. Храм быў разабраны ў 40-ыя гады XX стагоддзя.\nСумны выгляд меў Лепель у сярэдзіне XIX стагоддзя. У 1864 годзе сакратар губернскай статыстычнай камісіі Аляксандр Семянтоўскі пакінуў аб гэтым наступны водгук: “Лепель брудны, пабудовы ў ім старыя і непрыгожыя. У Лепелі адна капліца, тры праваслаўныя царквы, з якіх толькі адзін сабор каменны. Рымска-каталіцкі касцёл адзін, драўляны, але каля гандлёвай плошчы будуецца другі, каменны, вельмі прыгожай архітэктуры. Яўрэйскіх сінагог – чатыры, дамоў каменных – 38, драўляных – 562”.\nІ ўсё ж самым прыкметным з афіцыйных візітаў на Лепельшчыну высокапастаўленых асобаў стаў прыезд у Стары Лепель у 1580 годзе вялікага князя Вялікага княства Літоўскага, караля польскага Стэфана Баторыя. Пасля доўгачаканага вызвалення Полацка ад рускіх войскаў у 1579 годзе ён прыбыў сюды, агледзіў новы ўмацаваны замак на востраве, гандлёвы порт, местачковую забудову (звыш 300 дамоў на востраве і заходнім беразе возера Лепельскае). Задаволены ўбачаным, Стэфан Баторый пакінуў наш край.\n← Міліцэйская хроніка за 23 лістапада\nЦэнтр грамадскага доступу →


Літва ў жалобе\n12 красавік 2010, 18:38\nУ Літве сёньня пачалася трохдзённая жалоба па ахвярах катастрофы польскага самалёта пад Смаленскам у Расеі. На экстраным паседжаньні ў нядзелю урад Літвы прыняў рашэньне аб нацыянальнай жалобе ад 7 гадзін раніцы панядзелка да 22 гадзін серады. Сёньня абвешчаная жалоба ва ўсіх установах Эўразьвязу. Урад Літвы таксама пастанавіў, што жалобнымі ў Літве будуць дні пахаваньня ахвяраў авіякатастрофы.\nПасьля трагедыі ў суботу літоўскі прэм'ер Андрус Кубілюс сказаў, што гэта трагедыя ня толькі для Польшчы, але і для Літвы: "Літва страціла вялікага і шчырага сябра, які зрабіў стратэгічнае партнэрства зь Літвой асабістым сардэчным партнэрствам".\nЛітоўскі прэм'ер сказаў у інтэрвію BNS, што стаўленьне Качыньскага да Літвы засноўвалася на "пачуцьцях, якія ішлі ад сэрца, разуменьні ролі гістарычнага партнэрства Літвы і Польшчы".\n"Роля гэтага партнэрства была вельмі важнай, асабліва калі казаць аб ініцыятывах Усходняга суседзтва, клопаце аб такіх суседніх краінах, як Украіна, Беларусь. У гэтым дачыненьні ён [Лех Качыньскі] вызначаўся сваімі яснымі і цьвёрдымі устаноўкамі", -- сказаў Кубілюс.\nМора кветак і сьвечак у Вільні\nГэтымі днямі, ад суботы, у Вільні да будынкаў амбасады Польшчы і канцылярыі амбасады, а таксама да Вострай Брамы людзі прыносяць сьвечкі і кветкі. Увечары ў дзень трагедыі каля будынку канцылярыі амбасады сабраліся дзясяткі чалавек, дарослыя і дзеці. Людзі запальвалі сьвечкі, маліліся. Каля будынку амбасады — вянкі з жалобнымі стужкамі, шмат кветак.\nУ Вострай Браме адбываліся імшы па-польску. Людзей было так шмат, што ў капліцы не было дзе стаяць, людзі маліліся на вуліцы каля капліцы. У Катэдральным саборы прайшла памінальная імша з удзелам кіраўнікоў Літвы, а таксама былога прэзыдэнта Літвы Валдаса Адамкуса.\nАпошні замежны візыт Леха Качыньскага напярэдадні трагедыі быў менавіта ў суседнюю Літву.\nНапярэдадні трагедыі пад Смаленскам прэзыдэнт Лех Качыньскі 8 красавіка з кароткім працоўным візытам наведваў Вільню і сустрэўся з прэзыдэнтам Літвы Далёй Грыбаўскайце, а літоўскія і польскія СМІ ў тыя дні пісалі аб новым напружаньні ў польска-літоўскіх дачыненьнях.\nАкурат у самы дзень візыта кіраўніка Польшчы Сойм Літвы разглядаў і адхіліў закон аб напісаньні імёнаў і прозьвішчаў з выкарыстоўваньнем літараў нелітоўскага альфабэту. Сойм адхіліў закон, нават не пагадзіўшыся вярнуць яго на дапрацоўку. Польская нацыянальная меншасьць Літвы ўжо цягам доўгага часу просіць дазволу пісаць свае прозьвішчы і імёны з польскімі літарамі. Рашэньне Сойму, прынятае ў дзень візыту польскага кіраўніка ў Вільню, выклікала пратэсты палякаў Літвы, польскіх кіраўнікоў і палітыкаў у Польшчы, а аналітыкі параўналі польска-літоўскія дачыненьні з сытуацыяй, якая склалася ў адносінах Беларусі і Польшчы.\nУ часе свайго візыту ў Вільню, што адбыўся за дзень да трагедыі, Лех Качыньскі заявіў, што "зьдзіўлены рашэньнем парлямэнта Літвы" і выказаў надзею, што "ў Літве вернуцца да гэтага пытаньня".\nКачыньскі як рэгіянальны лідэр\nПалітыкі ў Літве адзначаюць, што дзякуючы Леху Качыньскаму дачыненьні Літвы і Польшчы сталі партнэрскімі.\n"Гэта быў адзін зь нямногіх, а можа і адзіны польскі палітык такога ўзроўню, які ўсьведамляў адказнасьць Польшчы за бясьпеку гэтага рэгіёну," -- сказаў кіраўнік літоўскага МЗС у дзень трагедыі.\nПрэзыдэнт Літвы Даля Грыбаўскайце выказала глыбокія спачуваньні польскаму народу ў сувязі з трагічнай катастрофай, якая забрала жыцьці столькіх людзей. Яна адзначыла ў сваім звароце, што "ідэі Леха Качыньскага і зробленае ім ніколі ня будзе забыта, а тыя ініцыятывы, зь якімі яны выступалі разам, будуць ажыцьцяўляцца". Даля Грыбаўскайце возьме ўдзел у пахавальнай цырымоніі ў Варшаве, якая плянуецца, паводле папярэдніх дадзеных, у суботу.


Главная/Общество/Зазелянее “летні кіпарыс”…\nЗазелянее “летні кіпарыс”…\nЗ года ў год Лунінеччына становіцца ўсё больш прыгожай і ўтульнай. У гэтым значная заслуга яе жыхароў. Кожны імкнецца, каб дамы і падворкі выглядалі чыстымі і дагледжанымі.\nАле ёсць службы, чые калектывы дзень у дзень робяць наш родны край непаўторным. Адзін з іх – участак добраўпарадкавання жыллёва-камунальнай гаспадаркі. Яго спецыялісты заняты на розных аб’ектах. З асаблівым натхненнем будуць працаваць у дзень суботніка рабочыя зялёнага будаўніцтва Святлана ГАВЯЙНОВІЧ, Алёна ПАДГОРНАЯ і Алена ФІГУРЭНКА. А напярэдадні яны займаліся праполкай і разбіўкай кветкавых палос каля помніка авіятару Паўлу Сухому ў райцэнтры. Дзякуючы іх намаганням, тут цвітуць цюльпаны, а хутка зазелянее “летні кіпарыс” і застракацяць аксаміткі.\nТрымае сувязь з землякамі


Пратэсты супраць Дэкрэта №3 працягваюцца | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nПратэсты супраць Дэкрэта №3 працягваюцца\nДармаедскі дэкрэт – замарожаны, але не гэтага дамагаліся людзі на вуліцах. У Беларусі далей працягваюцца пратэсты супраць дэкрэта №3 «Аб папярэджанні сацыяльнага ўтрыманства». Хоць Аляксандр Лукашэнка і загадаў яго дапрацаваць. Аказалася, не спрацавалі мясцовыя ўлады і рэалізацыя дэкрэта лягла на плечы падатковых органаў, паведамленні аб неабходнасці выплаціць збор на фінансаванне дзяржвыдаткаў часам атрымлівалі людзі, з якіх ён і не павінен быў спаганяцца, – тлумачаць чыноўнікі.\n«Вулічныя пратэсты прымусілі чыноўнікаў варушыцца», – каментуе філосаф і метадолаг Уладзімір Мацкевіч:\n– Безумоўна, можна было б павіншаваць, падзякаваць тым людзям, якія стварылі гэтае напружанне для ўладаў, і пад гэтым прымусам яны павінны нешта рабіць. Назваць гэта цалкам перамогай я пакуль не спяшаўся б.\nНе спяшаецца казаць пра перамогу і актывіст прафсаюзу РЭП і блогер Андрэй Стрыжак, які падкрэслівае, што дэкрэт у любы момант вернецца, таму на пратэстах трэба дамагацца яго адмены:\n– Асабіста я прагназую, што 15 і 25 сакавіка мітынгі адбудуцца. Будуць яны даволі шматлюднымі. Вельмі спадзяюся на тое, што тыя мітынгі, якія запланаваныя ў рэгіёнах, нягледзячы на тое, што ўлада вельмі моцна зараз выключае з працэсаў тых грамадскіх актывістаў, якія задзейнічаны ў іх. І я заклікаю ўсіх да актыўнай пазіцыі ў гэтай сітуацыі. Дэкрэт не адменены. Дэкрэт у любы момант можа ўдарыць па кожнай сям’і ў Беларусі.\nСёння, 10 сакавіка, на пратэст збіраюцца ў Маладэчне. 11 сакавіка – ў Пінску, а 12-га – ў Бабруйску, Воршы і Рагачове.\nВалянцін Лазарэнкаў: Назіраем масавы зварот па юрыдычную дапамогу\nМаладэчна рыхтуецца да пратэсту “дармаедаў”\nКолькасць галасоў: 342


Восемьдесят первая группа колледжа проходит свою лесную практику | Лепель. Лепельский край. Районная газета\n07.06.2017 172 Лепельскi край Комментариев нет\nВосемдзесят першая група каледжа праходзіць сваю лясную практыку аж за пышнянскай Слабодкаю, у гадавальніку. І занесла ж! Спякотнае, нарэшце ўжо летняе сонейка — хоць ты распранайся. Толькі што прашумеў доўгачаканы дожджык, а пасля яго пачалася сапраўдная запарка. А яны, хлопцы-падлеткі, каму па шаснаццаць-сямнаццаць гадоў, — у баразне. Шэсць гадзін арудуй дзе цяпкаю, а дзе і рукою. Бо кожную маленькую елачку, якая не вырасла яшчэ і на дваццаць сантыметраў, трэба клапатліва абпалоць, вызваліць ад удзерванелай травы. А зямля высахла, села. Нялёгкая, скажу вам, праца, нават і для дарослага.\nАднак хлопцы працуюць старанна, не гарэзнічаюць, не бавяць час дарэмна, шчыруюць, завіхаюцца, згорбіўшыся, з цяпкамі. Стараюцца зрабіць работу, і толькі пасля адпачываюць. Прызнацца, ведаючы многіх з іх у жыцці, нават і не чакаў, што яны так старанна і адказна паставяцца да вытворчай практыкі. Дзеці ж яшчэ фактычна. Чатыры дні тут папрацавалі. Прыкінуць вокам — недзе з добры гектар зялёных маленькіх елачак з травянога палону вызвалілі і ўжо заканчваюць свой участак.\nШаснаццаць будучых работнікаў лясной гаспадаркі на вучэбнай практыцы. Кіруе імі майстар вытворчага навучання Аляксандр Жук, які, акрамя ўсяго, вядзе ў іх спецпрадметы па лясной гаспадарцы. А каардынуе практыку спецыяліст па лесакультурах лясгаса Наталля Пярэдня.\nАляксандр Міхайлавіч і сам вунь завіхаецца з цяпкаю, паказвае іншым працоўны прыклад.\nАкрамя гэтага, працавалі ў дэндрапарку ў Лепелі. А яшчэ ў гадавальніку саджалі елачкі. Як вобразна сказаў майстар, “пераводзілі саджанцы ў школьны аддзел”. Аказваецца, елачкі таксама з “дзіцячага садзіка ў школу перайшлі”.\nМой знаёмы Дзіма Семянько з Горак, адзін з практыкантаў, доўга і дэталёва распавядаў мне напярэдадні, як гэты працэс выглядае ў сапраўднасці. Прывозяць елачкі, бярэш іх і ўжо ў гатовы равок, у баразёнку па строга намечанай схеме часценька саджаеш. І ўжо гатовая зямля, якой акуратна абгортваеш саджанец. Дзімка работы не баіцца. Хаця, вядома ж, усе за доўгі працоўны дзень стамляюцца. Спіны не адчуваеш. Што ж, такую ён сабе прафесію выбраў. Нікуды далей вучыцца не пойдзе, хутчэй за ўсё, так і застанецца работнікам лясной гаспадаркі. У кожнага — свой хлеб. А вось сябры яго Дзіма Баранаў з Валосавічаў, Мікіта Баравік з Велеўшчыны не выключаюць, што пойдуць вучыцца далей. Усё пакажа час і атэстацыйны бал.\nУ групе вучацца падлеткі з рознымі здольнасцямі, з рознымі захапленнямі. Вунь, напрыклад, Андрэй Аксяновіч добра іграе на гітары, нават на “Аграрную вясну” ездзіў. І атрымалі там “гран-пры”. Улад Тагушчакаў захапляецца футболам. Спартыўныя хлопцы і Дзіма Баранаў з Мікітам Баравіком. Аднак зараз ва ўсіх адзін “спорт” — елкі-цяпкі.\nНаступным этапам практыкі на два тыдні разыдуцца па бліжэйшых кожнаму лясніцтвах, дзе будуць атрымліваць ужо іншыя практычныя ўрокі лясной справы. Яшчэ ж наперадзе і догляд маладняку, і асвятленне… А пасля зноў вернуцца ў аўдыторыі.\nПацікавіўся, ці атрымаюць хлопцы што за сваю старанную працу. Аляксандр Міхайлавіч адказаў, што ўвогуле дамова аб практыцы з лясгасам не прадугледжвае выплат, але абяцалі ў лясгасе не пакрыўдзіць.\nСапраўды, хочацца спадзявацца, што своеасаблівы “ганарар” за стараннасць хлопцы ўсё ж атрымаюць. Бо і насамрэч крыўдна, калі гэткая цяжкая праца на спякотным сонцы застанецца без заахвочвання. Практыка практыкай, а праца працаю. Ды і дзе яшчэ шаснаццацігадовыя падлеткі ў наш час могуць падзарабіць?\nАбедаюць тут жа, у лясной альтанцы, тым, што бяруць з сабою. Пад вечар прыедзе за імі лясгасаўская машына і павязе ў горад. Дзень доўгі, яшчэ паспеюць і адпачыць, і дома па гаспадарцы дапамагчы, хлопцы ж большасцю вясковыя. Маладыя сілы хутка ўзнаўляюцца. А заўтра зноў на практыку.\nНа здымках: на праполцы ў баразне Дзіма Семянько, Мікіта Баравік, Дзіма Баранаў; восемдзесят першая група гатова да адказнага задання.\n← Подарить хоть частичку себя совершенно чужому ребенку\nТрадиционный турнир по борьбе дзюдо на призы председателя райисполкома Бориса Ефремова →


«Галоўнае — не баяцца». Як закаханыя з Расіі вывучылі беларускую мову\n07.07.2018 / 17:08\n«Галоўнае — не баяцца». Як закаханыя з Расіі вывучылі беларускую мову 9\nАся Мартынава і Даніл Шкатаў сьцьвярджаюць, што гэта зусім не балюча, піша Радыё Свабода.\nАся і Даніл\nАся, 17 гадоў. Усё жыцьцё жыве ў Маскве. Дзед па маці быў з Рэчыцы, бацька расеец. У дзяцінстве Ася бывала ў дзеда. Цяпер кожнае лета езьдзіць у Беларусь самастойна. Раз на год прыяжджае ў Менск, дзе знайшла сяброў. Колькі сябе памятае, нешта чытала па-беларуску. Крыху размаўляць пачала ў дванаццаць. У сям’і беларускай мовы не ўжываюць. Бацька праграміст, маці шые і займаецца хатняй гаспадаркай. Акрамя Асі, у сям’і яшчэ чацьвёра дзяцей.\n«Ня памятаю, што я першае па-беларуску прачытала, — прызнаецца Ася. — Нешта там чытала, музыкі шмат слухала. Сябры зьявіліся таксама тут, у Менску. Мы зь імі перапісваліся, размаўлялі. Я не заўсёды магу прыехаць, таму ўсё праз інтэрнэт. Але калі прыяжджаю, то мы толькі па-беларуску гаворым. У менскіх крамах, праўда, я не гавару яшчэ па-беларуску. Так прывыкла, мабыць».\nДаніл, 18 гадоў. Нарадзіўся і вырас у Мурманску. Беларусам быў дзед, але ён памёр, калі Даня быў зусім малым. Напачатку зацікавіўся польскай мовай, пазьней увогуле славянскімі, але воляй лёсу стаў карэістам. Бацька вайсковец, маці хатняя гаспадыня. Беларускай мовы бацькі ня ведаюць, у Беларусь ня езьдзяць.\n«Чытаў нешта па-беларуску, гледзячы ў слоўнік, — кажа Даніла. — У нас у Мурманску беларускай мовы няшмат, зразумела. Бабуля расказвала, што дзеда паслалі туды працаваць, і ён часам раніцай, калі прачынаўся, па-беларуску пачынаў гаварыць аўтаматычна. Дзед працаваў на суднабудаўнічым заводзе, там жа і з маёй будучай бабуляй пазнаёміўся. Яна не разумела па-беларуску. Калі дзед браў бабулю з сабой на радзіму (а ён з-пад Баранавічаў), то яна шмат чаго не магла зразумець. Але некалькі словаў запомніла. Потым мне расказвала, як дні тыдня па-беларуску правільна, як называецца садавіна, гародніна».\nАся і Даніл пазнаёміліся год таму на агульнарасейскай гістарычнай алімпіядзе, куды прыехалі як удзельнікі і сталі пераможцамі.\n«Мы спачатку па-расейску паміж сабой гаварылі, — расказвае Ася. — Але я потым вываліла ўсё пра свае цікавасьці. У тым ліку да Беларусі і беларускай мовы».\nПазнаёміліся, разьехаліся кожны ў свой горад, сталі перапісвацца. І пачалося.\n«Ася ўмее, і мне таксама захацелася, — кажа Даніл. — Праз два тыдні пайшоў у Мурманску ў краму шукаць падручнік беларускай мовы. Знайшоў! Нейкае выдавецтва, якое спэцыялізуецца на мовах. Дакладна ня памятаю, як называецца. Я гэты падручнік потым у Беларусі ў краме бачыў, вялізны такі. У Мурманску нават некалькі розных падручнікаў знайшлося. Размоўнікі ёсьць, але размоўнік гэта ўсё ж не падручнік. З іншымі кнігамі цяжэй. Толькі ў абласной навуковай знайшоў кнігу па-беларуску. Караткевіч, «Паром на бурнай рацэ». Некалькі аповесьцяў, старонак на 30-40 кожная».\nХлопец прызнаецца, што спачатку было не зусім проста, але потым справа наладзілася. «Падпісаўся ў сацсетках на Радыё Свабода, яшчэ некалькі паблікаў знайшоў, — кажа Даніл. — Каб нешта можна было чытаць, адсочваць. Цяпер вось прыехалі, кніг накуплялі».\nЗагаварыў па-беларуску мурманскі хлопец Даніл праз два месяцы пасьля паходу ў краму па падручнік. Прызнаецца, што падчас першых перапісак з Асяй доўга набіраў паведамленьні, часта глядзеў у слоўнік. «Мы ў траўні пазнаёміліся, а ўжо ў жніўні я больш-менш па-беларуску мог перапісвацца, — расказвае Даніл. — Ужо атрымлівалася».\n«Хутка ён навучыўся, вельмі хутка, — кажа Ася. — Спачатку я яму па-беларуску пісала, а ён па-расейску адказваў. Нармальна было, разумеліся. Потым Даня пачаў пакрысе па-беларуску спрабаваць. Вядома, былі нейкія памылкі, але да канца лета навучыўся. Падручнік жа не галоўнае».\nСёньня Даніла і Ася абое жывуць у Маскве, вучацца ў ВНУ. Ася — у Маскоўскім дзяржаўным унівэрсытэце на гістфаку, Даніла — у Маскоўскім дзяржаўным інстытуце міжнародных адносінаў (МГИМО), вывучае карэйскую мову. Між сабой яны размаўляюць па-беларуску. Таксама маюць яшчэ аднаго беларускамоўнага сябра, чый шлях да мовы пачаўся з каталіцкага малітоўніка.\n«Цікавы чалавек, — кажа Ася. — Таксама зь беларускімі каранямі, але ніхто ў сям’і не размаўляе, таму ён вось так самастойна вывучыў. Нічога, акрамя беларускамоўнага малітоўніка, у яго пад рукой не знайшлося».\nУ Маскве знайсьці беларускамоўных няпроста. Пара прыгадвае, як 25 сакавіка прыйшлі на сьвяткаваньне 100-годзьдзя абвяшчэньня незалежнасьці БНР і сустрэлі там людзей сталага веку, кожны зь якіх размаўляў на сваім уласным варыянце беларускай мовы.\n«У Менску, дарэчы, мы таксама беларускую ня так часта чуем, — гавораць Ася і Даніла. — Зь сябрамі збольшага па-беларуску можна пагаварыць. Яшчэ мы нядаўна бачылі, як нехта ў мэтро па-беларуску чытаў. І ў Цэнтральным (унівэрсам у Менску. — РС) яшчэ чулі».\n«Гэта лухта, што беларускай мовы не існуе і яна толькі дыялект расейскай, — кажа Ася. — Але людзі, якія так лічаць, будуць заўсёды. Калі па-беларуску да некага ў Маскве зьвярнуцца, ён не зразумее. Мне здаецца, што людзей, якія лічаць беларускую мову дыялектам расейскай, у Беларусі больш, чым у самой Расеі. Самае сумнае, што людзі на гэта паддаюцца, у гэта вераць і не спрабуюць даведацца нешта пра сваю культуру. Мы вось прыяжджаем да гэтай культуры з Масквы, а ў людзей яна тут».\nЯк вывучыць беларускую за два месяцы. Тры парады\n«Трэба пачаць чытаць. Кнігі, артыкулы. Гэта калі ты баісься, табе не хапае словаў, каб размаўляць па-беларуску. Чытаць жа заўсёды можаш. Зразумееш усё альбо амаль усё. Калі нечага не зразумееш, то даведайся, што гэта значыць».\n«Слухайце нешта па-беларуску. Музыку, іншае. Гэта крыху складаней, але можна даць рады. Асабліва, калі ты вырас у беларускім асяродзьдзі. У галаве ўсё само змантуецца. Гэта як фільмы на замежнай мове з субтытрамі».\n3. Не баяцца\n«Самае галоўнае. Мы з Расеі прыяжджаем і чуем тут, у Менску, што вы давайце па-беларуску з намі, а мы будзем па-расейску. Бо я баюся, я ня ўмею. Але мы ж не баімся, хоць мы з Расеі. Мабыць, вы ўсе ў нас нейкі акцэнт чуеце, нейкія словы ня так мы гаворым. Але навошта баяцца? Калі пачнеш гаварыць, памылак будзе ўсё менш і менш. У такой моўнай сытуацыі, якая ёсьць, нават ня вельмі дасканала гаварыць лепш, чым гаварыць па-расейску. Беларускамоўныя ацэняць. Таму ня трэба баяцца. Гэта, дарэчы, усіх моваў датычыць».\nАлесь Пілецкі, АШ, Радыё Свабода


Чатыры тэндэнцыі, якія мы ўбачым у тэлефонах Android у 2019 г. | Androidsis\nТэндэнцыі, якія мы ўбачым у мабільных тэлефонах Android у 2019 годзе\n2019 год толькі пачаўся, і паступова да нас прыходзяць першыя запускі. Штогод на рынку Android звычайна назіраюцца некаторыя тэндэнцыі, напрыклад, выкарыстанне нотча ў мінулым годзе. Забягаючы ў гэты год, ёсць шэраг тэндэнцый Здаецца, яны будуць мець вялікую прысутнасць сярод тэлефонаў з аперацыйнай сістэмай Google. Таму мы гаворым пра іх.\nТакім чынам, вы ведаеце, якія тэндэнцыі могуць стаць найбольш важнымі ў гэтым сегменце рынку. Так як мы чакаць шмат тэлефонаў Android, якія сустракаюцца з некаторымі ці нават некалькі з гэтых тэндэнцый.\n1 Складныя тэлефоны\n3 Большая колькасць камер\n4 Штучны інтэлект\nSamsung плануе першым выпусціць свой складаны тэлефон на рынак, пасля таго, як мы перасталі гэта бачыць коратка ў лістападзе. Але гэта не адзіная марка Android, якая выпусціць тэлефон з гэтымі характарыстыкамі. На самай справе, кожны тыдзень, калі праходзіць усё больш імёнаў, пацвярджаецца, што яны працуюць на складаным смартфоне.\nУ гэтыя выхадныя гэта было пацверджана таксама google працуе на адкладным тэлефоне. Амерыканскі брэнд далучаецца да іншых вытворцаў на Android якія распрацоўваюць уласныя складаныя мабільныя прылады, такія як Xiaomi, OPPO, Huawei o LG. Безумоўна, новыя імёны будуць дададзены ў гэты спіс па меры праходжання месяцаў. Цікава тое, што кожная марка будзе выкарыстоўваць іншую сістэму, якая абяцае ўнесці шмат разнастайнасці.\nАдна з тэндэнцый 2019 года, але гэта пачалося ўжо ў снежні, каб выйсці на рынак Android. Выемка была адной з важных тэндэнцый, але, падобна, зараз многія вытворцы шукаюць спосаб пазбегнуць гэтага. Такім чынам, каб атрымаць максімальную аддачу ад экрана, некаторыя брэнды інтэграваць пярэднюю камеру тэлефона ў экран. Гэта яшчэ больш памяншае пярэднія рамы прылады.\nУ снежні сі яны ўжо прадставілі тры мадэлі з гэтай убудаванай камерай на экране. Першы быў Galaxy A8s і таксама Huawei Nova 4 гэта адбылося праз тыдзень. Перад самым канцом года надышоў Гонар V20. Але відавочна, што мы ўбачым шмат тэлефонаў Android з гэтай дзіркай на экране. Акрамя таго, ні адзін з вышэйзгаданых не быў выпушчаны ў Еўропе.\nБольшая колькасць камер\nHuawei адным з першых пачала гэта гонка за павелічэннем колькасці задніх камер, прадстаўляючы тры ў сваім P20 Pro. Нешта, за чым сачылі іншыя маркі. Але ўсё пагоршылася. Ужо да канца года Samsung пакінуў нам свой першы тэлефон з чатырма заднімі камерамі, Galaxy A9 2018. І здаецца, што такая вялікая колькасць задніх камер стане адной з тэндэнцый гэтага 2019 года ў Android.\nСамае цікавае, што гэтая тэндэнцыя дасягае розных дыяпазонаў на Android. Хоць гэта пачалося як нешта з высокага класа, брэнды таксама прадстаўляюць вялікую колькасць камер у сваім прэміум-класе сярэдняга класа. Забягаючы наперад у 2019, Nokia абяцае стаць адной з самых важных у выкарыстанні гэтай тэндэнцыі з вашай Nokia 9 і яго пяць задніх камер. Будзе цікава паглядзець, колькі камер брэнды дадаюць да сваіх тэлефонаў у гэтым годзе.\nШтучны інтэлект і машыннае навучанне прыйшлі ў Android, каб застацца. Яны сталі двума асноўнымі тэндэнцыямі ў аперацыйнай сістэме, пра якія мы ўжо размаўлялі з вамі. Тэлефонныя працэсары ўжо маюць пэўныя блокі для яго апрацоўкі. Акрамя таго, яны таксама выкарыстоўваюцца ў тэлефонных камерах для атрымання больш якасных фотаздымкаў і дадатковых рэжымаў фотаздымкаў.\nНельга адмаўляць, што яны сталі ключавым аспектам тэлефонаў Android. І спадзяёмся, што ў 2019 годзе мы ўбачым, як яго вядомасць яшчэ больш павялічваецца. Асабліва цяпер, калі працэсары маюць усё больш і больш функцый, і іх прысутнасць улічваецца значна больш. Мы не можам забыцца і пра штучны інтэлект дапамагчы ўдзельнікам, як працуе Google Assistant.\nПоўны шлях да артыкула: Androidsis » Прылады Android » Тэндэнцыі, якія мы ўбачым у мабільных тэлефонах Android у 2019 годзе\nSony блакуе выкарыстанне і ўстаноўку Kodi на тэлевізарах з Android TV\nOutrush - гэта казуальная гульня, у якой вам трэба дамінаваць на сваім касмічным караблі


Кніга Антуана дэ Сэнт-Экзюпэры «Маленькі прынц» па-беларуску | symbal.by\nКніга Антуана дэ Сэнт-Экзюпэры «Маленькі прынц» па-беларуску\nКод тавара: 612\n«Маленькі прынц» — найбольш чытаная кніга французскай літаратуры, прызнаная ў Францыі найлепшай кнігай XX стагоддзя. Гэта трэцяя па колькасці перакладаў кніга ў свеце – пасля Бібліі і Карана. Кніга ўтрымлівае арыгінальныя каляровыя ілюстрацыі аўтара, якія з’яўляюцца неад’емнай часткай гісторыі.\n«Маленькі прынц» — філасофская казка, у якой чытач любога ўзросту знойдзе тое, што адгукаецца яго душы. Яна выйшла ў 1943 годзе ў Нью-Ёрку і з таго часу была перакладзена больш чым на 250 моў і выдадзена мільёнамі экзэмпляраў па ўсім свеце. На беларускай мове пабачыла свет у 1989 годзе ў перакладзе Ніны Мацяш. Пазней перакладчыца дапрацоўвала і рэдагавала тэкст, і ў гэтым выданні казка ўпершыню друкуецца з яе праўкамі.\nВыданне падарункавае — цвёрдая вокладка, каляровыя ілюстрацыі, шчыльная папера.\nКубак «Мама Беларусь»


Культура - Прыёмы “Адрова”\n17 студзеня ў Віцебскім абласным метадычным цэнтры народнай творчасці адбылося адкрыццё выстаўкі вырабаў народнай студыі разьбы па дрэве “Адроў” аршанскага Дома рамёстваў.\nДырэктар Віцебскага абласнога метадычнага цэнтра Кацярына Лабука адзначыла, што цягам стагоддзяў беларускі народ, у тым ліку і на Віцебшчыне, ствараў сваю самабытную культуру, значнай часткай якой з’яўляецца апрацоўка драўніны. Яскравым прыкладам выкарыстання гэтага рамяства, якое жыве і ў наш час, з’яўляецца народная студыя разьбы па дрэве “Адроў”.\nЯна была створана ў 1985 годзе па ініцыятыве мастакоў горада Барань і з’яўляецца адной са старэйшых у Віцебскай вобласці. Асноўныя кірункі дзейнасці клуба: навучанне ўдзельнікаў студыі мастацкай апрацоўцы дрэва, папулярызацыя народнай творчасці сярод насельніцтва.\nЦяпер кіраўнік студыі “Адроў” — Ігар Пахомчык, які не толькі вучыць маладых, але і сам стварае розныя вырабы: разьбярныя, такарныя, бандарныя. На кожную выстаўку, фестываль, конкурс майстар выстаўляе свае новыя работы. Ігар Сцяпанавіч працуе з рознай драўнінай у шэрагу тэхнік выканання і ў розных відах разьбы.\nПад час імпрэзы былі прадэманстраваны віды і прыёмы апрацоўкі драўніны. Гледачы ўбачылі тут вырабы з элементамі геаметрычнай, аб’ёмна-рэльефнай разьбы, аб’ёмнай пластыкі, выпальвання, бандарскай тэхнікі. А добры і вясёлы настрой надаў народны ансамбль народнай песні і музыкі “Выцінанка” з Аршанскага раёна.


Канвертаваць Перуанскія Падэшвы Nuevos (PEN) і Vertcoins (VTC) : Калькулятар абменнага курсу\nПеруанскія Nuevo Sol (PEN) і Vertcoin (VTC) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Перуанскія Nuevo Sol і Vertcoin пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 15 верасень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Перуанскія Nuevo Sol. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Vertcoin валюты па змаўчанні. Націсніце на Vertcoins або Перуанскія Падэшвы Nuevos канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nПеруанскай Нуэва-Соль гэта валюта, у Перу (PE, PER). The Vertcoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал PEN можа быць запісаная S. Сімвал VTC можа быць запісаная VTC. Перуанскай Нуэва-Соль дзеліцца на 100 centimos. Абменнага курсу перуанскай Нуэва-Соль Апошняе абнаўленне 12 верасень 2019 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу the Vertcoin Апошняе абнаўленне 15 верасень 2019 ад coinmarketcap.com. PEN каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. VTC каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


ШЫЗІК РЫХТУЕЦЦА ДА ВАЙНЫ - НАРОДНАЯ ПАРТЫЯ\nposted Nov 14, 2011, 3:55 PM by Адміністратар Навін [ updated Nov 14, 2011, 3:56 PM ]\nУсеагульны абвал эканомікі і фінансаў, наладжаны антыбеларускім рэжымам, зусім не напалохаў сам гэты рэжым. У іх, як кажуць, “планов громадьё”. У нашай сталіцы рэжым працягвае будаўніцтва сваіх шызоідных забаўляльных аб'ектаў: чатырох аквапаркаў і трох дэльфінарыяў. Нават такія гістарычна вядомыя вычварэнцы, як Нэрон, наладжвалі будаўніцтва залатых палацаў і цыркаў з сланамі і стравусамі толькі тады, калі Рымская імпэрыя знаходзілася на эканамічным уздыме. Мясцоваму “нэрону” гісторыя — ня ўказ. Ён працягвае выраблены зьдзек з народу і збачэнскае разбурэньне нацыянальнай эканомікі. Мільёны беларусаў ня могуць зьвесьці канцы з канцамі, у дзіцячых установах дзяцей харчуюць тым, што й сабака ня есьць, — а шалёны рэжым распрацоўвае праекты “са шкла і бэтону”, з дэльфінамі і іншымі экзатычнымі жывёлінамі. Шалёная палітыка працягваецца.\nГэтая тэлесцэна з лукашысцкага жыцьця выглядала сапраўды пацешна. На экране, выставіўшыся ў шэраг перад сваім “генэралісімусам”, застылі абласныя начальнікі, якія раптам ператварыліся ў генэралаў. Ніхто ня ведае пра іхную мілітарную адукацыю, пра ваенны досьвед і г.д. Прафэсійныя беларускія вайскоўцы ўражаны гэтым маразмам. Большасьці зь іх кожнае вайсковае званьне дастаецца цяжкой руціннай працай, нялёгкай службай і дэманстрацыяй прафэсійнага майстэрства. А тут “генэралісімус” наляпіў залатыя пагоны на сваіх верных абласных сатрапаў, якія ўмеюць толькі сакратаркамі камандваць. Зьдзек з Беларускай арміі. Усе думалі, што “насьледны прынц” Коля ў пацешным мундзірчыку, якому армейскія генэралы аддаюць рапарты, — гэта адзінкавая прыхамаць кліента з мазаічнай шызафрэніяй. Аказалася, што гэта ёсьць больш шырокі праект і больш глыбокая паталогія.\nКліент заявіў, што будзе ўтвараць “тэрытарыяльную армію ў 120 тысячаў чалавек”. Мяркуем, што пацешныя генэрал-губэрнатары і будуць камандваць гэтай “арміяй”. Аднак, з усёй гэтай кур'ёзнай мізансцэны трэба зрабіць сур'ёзныя высновы. Па-першае, рэжым шалёна баіцца салідарнага народнага выступу і лёсу пакараных народам кадафістаў. Па-другое, у сувязі з гэтым рэжым не давярае Беларускай арміі і баіцца яе. Па-трэцяе, мяркуем, што праект “новай арміі” у кліента праваліцца, як і іншыя ягоныя шызоідныя праекты. Грошы змарнуюць, раскрадуць, вывезуць у замежныя банкі. Але наша грамадзтва атрымала выразны сігнал ад дыктатуры: антыбеларускі рэжым рыхтуе ўвядзеньне ваеннага становішча ў нашай краіне, зьбіраецца душыць наш народ. Беларусы павінны рыхтавацца да салідарнага супраціву путчыстам.\nРасейская мафійная агрэсія актывізуецца ў памежных раёнах нашай краіны. Прычым яна ахоплівае ўжо ня толькі гарады і мястэчкі, але ўжо і сельскую мясцовасьць. Каля Расонаў (Віцебшчына) маскоўская мафія пабудавала вялікі забаўляльны комплекс з гатэлям і казіно. Цяпер пасярод нашых цудоўных лясоў і азёраў будзе функцыянаваць акупанцкая клаака. З Расонаў выязджаюць у Расею на працу цэлымі брыгадамі, бо пражыць немагчыма, а там абяцаюць заробкі. Такая зьява назіраецца па ўсёй Беларусі. Хто можа, прарываецца ў Польшчу. Бальшыня сельскагаспадарчых прадпрыемстваў у памежных раёнах з РФ належыць ужо расейскаму мафійнаму капіталу. Працуюць нашы людзі, робяць якасныя тавары, але вывозяць іх у чорную дзірку згаладнелай Расеі. Апошнім часам беларускія работнікі працуюць на будоўлях аб'ектаў у памежных з Беларусьсю раёнах Пскоўшчыны. Мясцовыя мужчыны пасьпіваліся і няздатныя на выкананьне гэтых працаў. Так што беларусы за кавалак хлеба будуюць для імпэрскага нішчыцеля.\n9 лістапада БТ паказала цікавую сцэну. Начальнік рэжыму сабраў свой савет міністраў і “выхоўваў” яго. Раней многія людзі верылі ў гэты рытуал. Начальнік крычаў на падначаленых, яны слухалі яго, апусьціўшы галовы, і апраўдваліся з выглядам школьнікаў, што нахуліганілі. Пэўны час яно выглядала эфэктна: Лукашэнка ні пры чым, усё антынароднае прыдумалі міністры. Але паўтарэньне гэтай сцэны ўрэшце пераканала людзей, што перад імі разгортваецца самадзейны тэатр намэнклятурнай творчасьці.\nМногія перасталі глядзець гэтыя тэлепрадстаўленьні. А глядзець іх трэба, бо карысна ў пляне намэнклятурнага самараскрыцьця. Дык вось, 9 лістапада Лукашэнка на павышаных танах даводзіў міністрам: “Наші люді в магазіны уже, как в музей ходят! Походят, посмотрят і ідут домой ні с чем. Я требую, чтобы вы навелі порядок с этім...” А потым тон дыктатара стаў больш даверным і ён прагаварыўся ў жывым эфмры: “Чтобы наші люді не просто так ходілі в магазін. Мы-то с вамі туда ходіть не будем...” У тэлепаўторах гэтага сюжэту дбайныя рэдактары апошні фрагмэнт не паказалі. Але “птушка вылецела”.\nНа наступны дзень уся сталіца і сотні тысячаў людзей па ўсёй краіне абмяркоўвалі тэму “магазін-музэй”. У людзей сьціскаліся кулакі, словаў для камэнтароў яны не выбіралі. Дыктатар публічна агучыў тое, пра што ведалі многія людзі, а астатнія здагадваліся: ён і ягонае (даволі шырокае) атачэньне ня ходзяць там, дзе ходзяць мільёны грамадзянаў краіны, круцячы ў руках мізэрны пачак пустых грошай. Ім — супэрлукашыстам — харчы і ўсё астатняе прывозяць непасрэдна ў іхныя дамы і кватэры. Іхныя сямейнікі не цягаюцца па крамах, шукаючы, дзе можа ніжэй цэны і не гнілы тавар. Яны дапушчаны да рэжымнага разьмеркаваньня, да рэжымных базаў і рэжымнага стала. Антычалавечая сістэма на імгненьне самаагалілася...\nНа наступны дзень, 10 лістапада, начальнік рэжыму зрабіў свой чарговы крымінальны зварот “да народу і сьвету”. Ён шматслоўна і пагрозьліва выказваўся, што ўсе павінны быць гатовыя да партызанскай вайны, “мы гэта ўмеем”, “мы ім пакажам”, “оружія нам хватіт” і г.д. Беларусы яшчэ раз пераканаліся, што дыктатура ня мае ніякога даверу да Беларускай арміі.\nАказалася, што колькі б акупацыйны рэжым не навязваў нашай арміі імпартаваных з Расеі бездараў і кар'ерыстаў у пагонах, абсалютная бальшыня нашых вайскоўцаў — гэта беларускія мужчыны і юнакі. Цяпер нашы людзі даведаліся, што шызафрэнік марыць і плянуе загнаць нас усіх у падпольле і ў партызанку, каб мы абаранялі яго і ягоную хунту. Цікава, што пры гэтым ён не ўдакладняе, супраць каго нам трэба будзе партызаніць. Улічваючы тое, што дыктатура ёсьць маскоўска-акупанцкай па сутнасьці, то партызанская вайна плянуецца супраць заходніх цывілізаваных краінаў — “за Родіну!”, “за Москву!”, “за Путіна!”, “за Кремль і Лубянку, товарішчі!” Такое не аднойчы ўжо было ў гісторыі акупаванай Масквой Беларусі. Пачуйшы пра гэта, многія людзі засьмяяліся і зрабілі рукамі выразны жэст, што сьведчыла пра нежаданьне паміраць “за Лукашэнку-Пуціна”.


У ноч на 4 мая ў Мінску памёр першы кіраўнік незалежнай Беларусі, 87-гадовы Станіслаў Шушкевіч. Сабралі ўспаміны пра чалавека, які ўвайшоў у гісторыю.\nСтаніслаў Шушкевіч на перапахаванні Кастуся Каліноўскага. Вільня, 2019 год\nФізік Тамара Мацкевіч згадвае невядомыя шырокаму колу факты пра Шушкевіча-прафесара\n«Пасля аварыі на ЧАЭС Шушык (так мы яго любоўна называлі на фізфаку [БДУ]) адмяніў ўсе лабы на кафедры ядзернай фізікі, якой ён тады загадваў, разагнаў студэнтаў па дамах, загадаў памыць абутак, набыць скрыню малдаўскага «Кабернэ», пачак антыструміну і не выходзіць на вуліцу да абароны дыплома (мы былі на 5-м курсе). Праўда, мы выканалі толькі тую частку, якая пра кабернэ.\nСам жа арганізаваў у лабараторыі пункт прыёму насельніцтва, каб людзі маглі праверыць на радыяцыю прадукты, асабліва прывезеныя з забруджаных раёнаў. Даў пра гэта абвестку ў «Вячэрні Мінск». З-за гэтага ў яго пачаліся праблемы з кіраўніцтвам краіны, якія (хутчэй за ўсё) і прывялі яго ў палітыку.\nШушкевіч — узор прафесара. Ён умеў да кожнага студэнта ставіцца, як да роўнага.\nТаму карыстаўся бязмежнай павагай. Ён умеў без словаў, без жэстаў, проста праз гумар перадаваць нам не толькі веды, але і каштоўнасці. Таму на фізфаку была каштоўная кожная асоба, інтэлект, а не тое, хто чый сын ці колькі ў каго грошай ці блату, ці дзе ягоная кватэра. Аднойчы, калі студэнты паказвалі яму капуснік (тады трэба было праходзіць цэнзуру), ён да слёз смяяўся над вострымі антысавецкімі жартамі, хваліў нас, а потым, выцершы слёзы, казаў: «Ну, мо гэтага не трэба». І мы разумелі — ТРЭБА!»\nБеларускі палітык, дэпутат Вярхоўнага савета СССР 12-га склікання Віктар Карнеенка расказвае пра пачатак палітычнай кар'еры Шушкевіча:\n«Так атрымалася, што на першым з'ездзе народных дэпутатаў СССР нашы крэслы былі побач. Пазнаёміліся і аказаліся аднадумцамі па ўсіх прынцыповых пытаннях. А вакол нас сядзелі дэпутаты, сакратары абкамаў КПСС.\nМаючы ў суседзях Станіслава Станіслававіча, значна лягчэй было трымаць сваю лінію.\nНапрыклад, калі відавочная большасць дэпутатаў падскочыла, каб асудзіць дэпутата Сахарава. Добрае знаёмства прайшло праз усё астатняе жыццё. Дзверы для мяне ніколі не былі зачыненымі як у самым высокім кабінеце, так і ў кватэры Станіслава Станіслававіча і Ірыны Кузьмінічны. Вельмі ўдзячны Станіславу Станіслававічу за палітычныя і жыццёвыя ўрокі».\nПісьменніца Святлана Курс піша з цеплынёй пра сціплае паліто палітыка:\n«Даўным-даўно, абвешаная дзіцем і клункамі, я стаяла ў сваім купэ і чакала, пакуль іншыя пасажыры пройдуць і дадуць выйсці і мне. Міма ішлі розныя прадстаўнікі апазіцыі, і толькі Станіслаў Станіслававіч Шушкевіч спыніўся, прапусціў, прапанаваў дапамогу. Ён быў вялікі чалавек і такім застанецца.\nПамятаю яго з Клінтанам у Курапатах. Мілы, просты, годны, невысочанькі, непафасны, у сваім прафесарскім палітэчку. Арыстакрат. Помнік яму няхай стаіць на галоўным пляцы сталіцы, але не на пастаменце і ў чалавечы рост. Каб быў сувымерны, чалавек сярод людзей».\nПісьменнік Уладзімір Някляеў называе Шушкевіча знакам Беларусі:\n«Шушкевіч — знак Беларусі. Не нейкага аскепка «саюзнай дзяржавы» без сваёй мовы, культуры, гісторыі, а менавіта БЕЛАРУСІ. Той краіны, за якую ён змагаўся, а нам яшчэ змагацца.\nЁн адзін з нашых нацыянальных сімвалаў, якія паўсталі на скрыжаванні стагоддзяў. Можна казаць пра слабасці, што ў ім выяўляліся, але прычына іх не адно ў ягоных асабістых якасцях — гэта слабасці нашай нацыянальнай свядомасці, слабасць нашай нацыянальнай сілы. І Шушкевіч сімвал яшчэ і праз гэта.\nТак, ён не быў самым моцным палітыкам. Але ва ўсёй беларускай палітыцы — слабой і моцнай — ён быў самым прыстойным чалавекам. І зрабіў для Беларусі столькі, колькі здолеў зрабіць, не заплямваючы сумленне.\nДа аднаго з ягоных юбілеў (не помню, да якога, Бог адмераў яму век не на адзін юбілей) я напісаў верш «Вясёлы Бог». Ён прачытаў і сказаў, усміхнуўшыся (у яго ўсё добра з гумарам было): «Такія вершы найлепей чытаюцца па сыходзе лірычнага героя…». Ну, вось… Я любіў яго — і мне шкада да слёз…»\nСярод асколкаў, друзу, камянёў\nТраве б не ўстаць без моцы каранёў,\nА каранi б углыб не прараслi\nНе ўзяўшы сiлы ў мацеркi-зямлi.\nIдылii няма нi ў чым, нiдзе:\nСякуць маланкi па сляпой вадзе,\nЛютуюць смерчы, зеўрацца вiры, —\nА дзесь на самым версе, на гары\nВясёлы Бог сам для сябе жыве,\nУвесь у белым ходзiць па траве…\nНацыянальная лідарка Святлана Ціханоўская напісала ў тэлеграме наступнае:\n«Станіслаў Шушкевіч быў прыхільнікам нейтралітэта Беларусі. Гэта пры ім Беларусь добраахвотна і без аніякіх умоваў адмовілася ад ядзернай зброі, якая заставалася на тэрыторыі краіны. Ён застаў вайну і памятаў, што гэта такое — таму рабіў усё, каб яна не паўтарылася.\nПадчас Другой сусветнай вайны Станіслаў Шушкевіч з маці і бацькам жыў у акупаваным нацыстамі Мінску. У яго доме тры гады хаваўся габрэйскі хлопчык, але ніводзін беларус не данёс, хаця за неданясенне нацысты забівалі людзей. Станіслаў Станіслававіч казаў, што «гэты час успамінае як адзін з самых лепшых, калі людзі згуртаваліся і аб'ядналіся адной ідэяй — дажыць да лепшага жыцця».\nЦяпер беларусы зноў згуртаваліся і аб’ядналіся адной ідэяй. І калі скончыцца акупацыя Беларусі, калі мір, закон і суверэнітэт вернуцца ў Беларусь, у беларускіх гарадах абавязкова з’явяцца вуліцы і помнікі Станіславу Шушкевічу — чалавеку, чый шлях да вольнай, мірнай і незалежнай Беларусі мы працягваем дзень за днём»\nThe pass away of Stanislau Shushkevich is a big loss for the Belarusian people & the democratic world. My condolence to his family & friends. The first leader of independent Belarus will be remembered for his role in the dissolution of the Soviet Union. May he rest in peace. pic.twitter.com/lXICP6Ie2k\n— Sviatlana Tsikhanouskaya (@Tsihanouskaya) May 4, 2022\nЖурналіст Аляксандр Арсёнаў разважае:\n«Думаю, шанцаў перамагчы напорыстага савецкага папуліста было мала, нават калі б (фантастычны варыянт) супраць Лукашэнкі пайшлі адзіным фронтам Шушкевіч на чале, за ім Пазняк і нават Кебіч, ды хоць Мулявін на бэк-вакале. І калі б такое нейкім цудам здарылася, наўрад ці Шушкевіч быў бы дастаткова паспяховы, каб перамагчы на выбарах на другі тэрмін. Сумняваюся, што была б магчымасць і воля правесці хуткія і эфектыўныя рэформы, каб усім адразу расхацелася назад у Савок. Вунь жа ж у Вярхоўны савет у 1995-м панавыбіралі камуністаў і аграрыяў. І расійскі крызіс-1998 усё роўна б зачапіў Беларусь, у выніку беларусы б вінавацілі сваю ўладу. Толькі не за недастаткова рашучыя рэформы, а за «заводы не сохранили».\nАле Шушкевіч дакладна б не перапісваў Канстытуцыю на царскія паўнамоцтвы, не прызначаў бы замест парламента палатку».\nЯшчэ адзін журналіст, Міхась Янчук прыгадвае гумар Шушкевіча\n«Амаль дзесяць год таму атрымалася так, што мне спатрэбіўся каментарый Шушкевіча для «Белсата» на актуальную тэму акурат у ягоны дзень нараджэння ўзімку. Ну і тэлефаную з раніцы. Ён кажа — на вуліцу не пайду, але дахаты — пад'язджай.\nКаля абеду заходжу з нейкім невялічкім шакаладным падарункам — а там ужо душэўна, найбліжэйшыя сябры. А я тут вазьмі — ды ляпні — вось жа заразы — акурат на Ваш дзень нараджэння абвясцілі па Мінску дзень цвярозасці! Шушкевіч паглядзеў на мяне літасціва, узяў за руку і пацягнуў на гаўбец. Адчыніў вялікія дзве дзверкі шафкі на бакавой сцяне — а там цэлыя шэрагі ўсяго, што толькі можна сабе ўявіць — рознага смачнага. «Дзень цвярозасці, кажаш, абвясцілі? Хай хоць месячнік абвесцяць. Хер яны чым беларусаў возьмуць!» — сказаў.\nТак атрымалася, што пасля гэтага запісу я да яго ў кватэру ўжо не трапляў — але гэтыя словы — «Хер яны чым беларусаў возьмуць!» — цяпер заўсёды са мною. Валадарства Нябеснае, спадар Станіслаў».\n«Ëн вярнуў беларускую мову ў палітычнае жыццё»\nГісторык Алег Трусаў адзначае: «Ëн вярнуў беларускую мову ў палітычнае жыццё нашай краіны. Яго імя назаўсёды ўвайшло ў нашу гісторыю».\n«Танец маленькіх лебедзяў»\nФілолаг Сяргей Шупа згадвае «простую і сімпатычную гісторыю» пра Станіслава Станіслававіча:\n«2008 год, Вільня, канферэнцыя інтэлектуалаў Усходняй Еўропы і Каўказа «Савецкая культура: няўдалы праект савецкай мадэрнасці?»\nДыскусія ў прэзідэнцкім палацы, інтэлектуальная напружанасць зашкальвае, выдатныя асобы, іскрыстыя прамовы. Раптам на ўсю інтымную залу пачынае граць рынгтон «Танец маленькіх лебедзяў», грае і грае, гучна, і не спыняецца. Інтэлекты сціхлі, усе паварочваюцца да крыніцы гуку: Станіслаў Станіслававіч у роспачы рыецца ў сваім партфелі і ніяк не можа знайсці кляты смартфон.\nІ нікога неяк гэтае парушэнне інтэлектуальнай аўдыяпрасторы не раззлавала і не раздражніла. Камбінацыя белавежскага зубра і гэтай камічнай мелодыі выклікала ва ўсіх прыязную ўсмешку. Вінаваты так і не справіўся з тэхналогіяй, папрасіў прабачэння і ўцёк у фае».\n«Станіслаў Шушкевіч стаў першым кіраўніком незалежнай Беларусі, але не стаў першым абраным прэзідэнтам. Пасля яго шмат крытыкавалі за тое, што не склаў саюз з Пазняком, вінавацілі ў тым, што менавіта пры ім узышла дыктатарская зорка Лукашэнкі. Аднак гісторыя не трывае ўмоўнага ладу. Як было б, калі б палітычныя эліты нашай краіны своечасова разгледзелі небяспеку дыктатуры, мы не ведаем. Мы бачым і ведаем, як ёсць сёння».\nВыказалі спачуванні сям'і Шушкевічаў і замежныя палітыкі. Вось толькі некаторыя з іх.\nПрэзідэнт Польшчы Анджэй Дуда:\nПрэм’ер-міністарка Літвы Інгрыда Шыманіце напісала наступнае:\n«Засмучаная сыходам Стася Шушкевіча, першага і пакуль адзінага кіраўніка незалежнай дэмакратычнай Беларусі. Яго подпіс пад дэкларацыяй пра роспуск Савецкага Саюза застанецца ў гісторыі, памяць пра яго — у нашых сэрцах. Спачуванні сям'і і #FreeBelarus».\nSaddened by the passing away of Stanislau Shushkevich, the first & so far the only Head of independent, democratic Belarus.\nHis signature on the declaration dissolving the Soviet Union will live in history, his memory - in our hearts.\nCondolences to the family & #FreeBelarus.\n— Ingrida Šimonytė (@IngridaSimonyte) May 4, 2022\nМіністр замежных спраў Латвіі Эдгарс Рынкевічс:\n«Мае глыбокія-глыбокія спачуванні беларускаму народу, сям'і і сябрам Станіслава Шушкевіча — першага кіраўніка дзяржавы Беларусі. Мы ў Латвіі захоўваем яго спадчыну стварэння незалежнай Беларусі і разбурэння імперыі зла — Савецкага Саюза».\nMy deep and profound condolences to the Belarusian people, family and friends of Stanislau Shushkevich- the first head of state of #Belarus. We in Latvia cherish his legacy of establishing independent Belarus and breaking up the evil empire- the Soviet Union\nЖурналіст Віталь Цыганкоў: Лукашэнка ненавідзеў Шушкевіча за тое, што той ва ўсім быў яму антыподам\nПершае вялікае інтэрв'ю (а не кароткі каментарый па нейкай падзеі) я браў у Шушкевіча ў 1992 годзе, калі ён быў старшынём Вярхоўнага савета, першай асобай дзяржавы. Для размовы мяне запрасілі на 7.30 у ягоны працоўны кабінет у Доме ураду. А забраць гатовае, вычытанае інтэрв'ю мяне паклікалі да Шушкевіча дадому, у ягоную кватэру па вуліцы Дразда, каля Стэлы.\nПерад уваходам у кватэру дзевяціпавярховіка, у калідоры ў пад’ездзе, сядзеў адзін кадэбэшнік — так у той момант выглядала ахова дэ-факта кіраўніка дзяржавы.\nВедаеце, я лічу, што Лукашэнка ненавідзеў Шушкевіча не толькі і не столькі з-за палітычнай пазіцыі. Лукашэнка ненавідзеў Шушкевіча за тое, што той ва ўсім быў яму антыподам.\nАдукаваны, прафесар, Дзяржаўная прэмія, член-карэспандэнт Акадэміі навук Беларусі — і «Скарына піцерскі», інтэлігентнасць — і хамства, прабеларускасць і праеўрапейскасць — і русский со знаком качества, «я своё государство за цивилизованным миром не поведу», жыццё ў трохпакаёўцы — і дзясяткі рэзыдэнцыяў па ўсёй краіне.\nАле самае галоўнае, кардынальнае адрозненне — гэта стаўленне да ўлады.\nЛукашэнка, які адзінай мэтай свайго жыцця зрабіў захаванне ўлады любымі сродкамі, не мог зразумець, як гэта можна было спакойна аддаць гэтую самую ўладу — не чапляцца, не падымаць верных сілавікоў, не інтрыгаваць.\n«Маёй мэтай было не захаваць пасаду, а рабіць змены», — казаў Шушкевіч у інтэрв'ю, якое я ўзяў у 2010 годзе для газеты «Свободные новости».\nГэта «жыццёвае» і даволі вострае інтэрв'ю, якое адразу і пачынаецца з маіх пытанняў пра тое, што пра яго напішуць у падручніках гісторыі.\nШушкевіч адказвае, што галоўным сваім дасягненнем ён лічыць дзве рэчы — Віскулёўскія пагадненні, якія юрыдычна замацавалі развал СССР, і вывад ядзернай зброі з тэрыторыі Беларусі. Але я б дадаў і трэцяе. Шушкевіч пакінуў у гісторыі Беларусі прыклад іншага, «нармальнага», цывілізаванага стаўлення да ўлады. Ды не толькі да ўлады — да жыцця, да прафесіі, да чалавека.\nЁн застаўся альтэрнатывай таго, як прыстойна, культурна і адукавана калісьці выглядала беларуская ўлада.\nУ нас такое было, калі нам было не сорамна за кіраўніка краіны — і гэта не выкінеш з гісторыі, нягледзячы на ўсе спробы цяперашніх хамаў выкрасліць імя Шушкевіча з падручнікаў.\nПершы кіраўнік Літвы пасля аднаўлення незалежнасці Вітаўтас Ландсбергіс: Імя Шушкевіча будзе запісана ў гісторыю барацьбы за свабоду Беларусі\n«Шушкевіч не дачакаўся свабоднай Беларусі-Гудзіі (гуды — старажытная назва беларусаў на літоўскай мове). Падпісант белавежскіх дакументаў, адзін з трох падпісантаў, якія вынеслі вердыкт аб тым, што «СССР спыніў сваё існаванне» — а гэта было брамай у магчымы новы, іншы свет — сышоў у поўную свабоду», — напісаў Ландсбергіс.\nПа словах Ландсбергіса, Літва тады ўжо была прызнаная незалежным членам ААН у снежні 1991 года, а тагачасныя кіраўнікі Расіі, Украіны і Беларусі — Барыс Ельцын, Леанід Краўчук і Станіслаў Шушкевіч — «перагарнулі апошнюю старонку Імперыі Зла».\nЛандсбергіс адзначыў, што прэзідэнт Расіі Ельцын прайграў бітву з «кэгэбэшным рэваншызмам», але некалькі гадоў «першапачатковага маршу да свабоды натхняюць і цяперашнюю гераічную абарончую вайну Украіны супраць яе прагнага ўсходняга суседа Масковіі, якая не хоча і не здольная змяніцца».\n«Перамажы, Украіна. Свабода прыйдзе і для Беларусі-Гудзіі. Там будзе запісана і імя Станіслава Шушкевіча», — адзначыў Ландсбергіс.


З канцэртам да суседзяў | "Нясвіжскія навіны"\n10.01.2018 7 Нясвіжскія навіны 0 Comment\nВядомае выслоўе “не хлебам адзіным” прадугледжвае іншыя важныя моманты ў жыцці чалавека. І адным з іх , безумоўна, з’яўляецца настрой. Каб стварыць яго добрым і прыемным, патрэбны песні ды жарты. Такім пастулатам і кіруецца хор ветэранаў працы г. Нясвіжа “Аптымісты”, у творчым багажы якога шмат выязных канцэртаў у працоўныя калектывы горада і раёна. На гэты раз наша паездка адбылася да суседзяў — на ўнітарнае прадпрыемства “Клецкі вытворча-харчовы завод”. Адразу скажу, што ініцыятарам і натхніцелем яе стала нязменная вядучая хору Г.І. Ярмалінская, якая пастаянна праяўляе творчы неспакой і наладжвае цікавыя паездкі з канцэртамі. У актавай зале хлебазавода сабраліся пекары, рабочыя, лабаранты на чале з дырэктарам Ю.А. Баравіцкім. Ён коратка пазнаёміў нас са здабыткамі прадпрыемства, якое пастаўляе сваю прадукцыю не толькі кляччанам, але і жыхарам Салігорска, Нясвіжа ды іншым спажыўцам. А яшчэ калектыў прымае ўдзел у розных конкурсах і выставах, на якіх заваёўвае дастойныя месцы. У прыватнасці, па выніках рэспубліканскага агляду хлебабулачных прадпрыемстваў за 2016 год атрымаў пяць узнагарод, сярод якіх залатыя і сярэбраныя медалі. Журы высока ацаніла хлеб “Дэпутацкі”, “Магія”,” кекс “Сузор’е”, торт “Спакуса” і іншыя вырабы. І ў мінулым годзе клецкія майстры не здалі пазіцый, атрымаўшы чатыры залатыя медалі і Гран-пры за ўдзел у конкурсах. Уразілі камісію і кандытарскія вырабы: мудрагелістыя караваі, тарты, розныя фігуркі.\nПрыемна выступаць перад такімі працавітымі людзьмі, вялікая група якіх і прыйшла да нас на канцэрт. А харысты-аптымісты пастараліся даставіць ім радасць добрымі песнямі. Гучалі ўсім вядомыя і прыгожыя творы: “Малінавы звон”, “Гуляць дык гуляць”, “Сонца ў азерцы”, шчымлівая “Сустрэча з домам”. Гледачы актыўна апладзіравалі, многія падпявалі. Ажыўлена рэагавалі яны на вясёлую песню “Перевоз Дуня держала”, у канцы якой саліст В.К. Раманчук па-мастацку выканаў салаўіны свіст. “Заводзілі” прысутных і гарэзлівыя прыпеўкі ў выкананні Т.П. Сіраш і А.В. Гапановіча. Шмат заслужаных апладысментаў выпала на долю 88-гадовага ўдзельніка хору М.У. Сарычава, які праспяваў сваю каронную песню “Мне за семдзесят ужо”. Разнастайнасць канцэртнай праграмы спадабалася хлебапёкам, што парадавала артыстаў. Важкая заслуга ў тым кіраўніка “Аптымістаў “ І.К. Латушка. А чытальнік хору “Аптымісты” М.М. Петручэня пранікнёна прадставіў слухачам верш “Шклянка малака”.\nВядучая Г.І. Ярмалінская ад усіх нас павіншавала эканаміста прадпрыемства В.А. Паўленка з днём нараджэння і пажадала працоўных поспехаў, здароўя ды шчасця.\nНапрыканцы дырэктар УП “Клецкі вытворча-харчовы завод” Ю.А. Баравіцкі падзякаваў харыстам за добрае выступленне і створаны прыўзняты настрой для людзей. Нам было прыемна.\nг. Нясвіжа “Аптымісты”.\n← Регистрация кандидатов\nВолшебный мир фоамирана →\nТворчасць — аматарская, падыход — прафесійны


2 кастрычніка 2017Архіў...\nТрохдзённы семінар "Ты стараста" стартуе 3 кастрычніка. Мерапрыемства пройдзе на базе спартыўна-аздараўленчага комплексу БДУ "Брыганціна" (Маладзечанскі р., г.п. Радашковічы).\nУдзельнікамі семінара стануць старасты навучальных груп 1 курса, для якіх падрыхтаваны навучальныя секцыі. Дзякуючы заняткам лідары навучацца арганізоўваць працу, правільна размяркоўваць час і паспяхова кіраваць сваёй навучальнай групай. Таксама ў студэнтаў будзе магчымасць наведаць майстар-класы па прамоўніцкім майстэрстве, прыняць удзел у трэнінгах, ролевых гульнях, лекцыях і практычных занятках. Для таго, каб замацаваць веды, навучыцца працаваць у камандзе і выяўляць лідарскія здольнасці, старастам будзе прапанавана прайсці квэст-форум.\nАдзначым таксама, што ў рамках семінара, 3 кастрычніка, адбудзецца сустрэча з рэктарам БДУ Андрэем Каралём, які адкажа на ўсе пытанні студэнтаў. Пачатак у 14.45.\nАрганізатарамі мерапрыемства выступае Савет старастаў БДУ сумесна з упраўленнем выхаваўчай працы з моладдзю.


Украінскія памежнікі затрымалі беларусаў з патронамі і электрашокерам\n23 сакавік 2014, 12:45\nВыяўленыя патроны. Фота dpsu.gov.ua\n20 сакавіка падчас уезду ва Ўкраіну праз пункт пропуску «Славуціч», які знаходзіцца на ўкраінска-беларускай мяжы, прыбыў аўтамабіль «Шэўрале Трэйл». У аўтамабілі, акрамя кіроўцы, знаходзілася яшчэ трое пасажыраў. Паводле дакумэнтаў, якія падалі падарожнікі, усе яны былі грамадзянамі Беларусі.\nПаводле памежнай службы Ўкраіны, увагу нараду, які правяраў дакумэнты, прыцягнулі нэрвовыя паводзіны падарожнікаў. Акрамя таго, праваахоўнікі заўважылі, што «мужчыны мелі спартовы целасклад, набітыя суставы на руках і паламаныя насы, што паказвала на характэрныя для заняткаў сілавымі відамі адзінаборстваў прыкметы. Грамадзяне паведамілі, што кіруюцца ў Адэсу на вясельле таварыша і нічога забароненага пры сабе ня маюць».\nАўтамабіль накіравалі на паласу руху «чырвоны калідор», дзе быў праведзены паглыблены памежна-мытны агляд «з мэтай недапушчэньня незаконнага перавозу празь дзяржаўную мяжу забароненых прадметаў і спыненьня іншых супрацьпраўных дзеяньняў». У багажным аддзеле было выяўлена электрашокавая прылада «Phantom», 2 пашпарты на імя кіроўцы, але ўжо як грамадзяніна Расеі.\nТаксама супрацоўнікі пункту пропуску знайшлі 2 пакеты з патронамі да агнястрэльнай зброі ў колькасьці 17 штук.\nАб правапарушэнні паведамілі супрацоўнікам СБУ ў Чарнігаўскай вобласьці. Пасьля высьвятленьня ўсіх абставінаў правапарушэньня будзе вырашацца пытаньне аб забароне ўезду гэтых грамадзян ва Ўкраіну.


Рыгор Кастусёў: Заява, якая здзівіла апазіцыйныя колы | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЭкс-дэпутатка Палаты прадстаўнікоў Алена Анісім адмаўляецца спаборнічаць з Аляксандрам Лукашэнкам за прэзідэнцкае крэсла. Яна не будзе ўдзельнічаць у выбарах 2020 года, калі на чарговы тэрмін ідзе дзеючы кіраўнік дзяржавы. Такая заява прагучала на Сойме Партыі БНФ, паколькі Анісім разглядалася, як адзін з патэнцыйных кандыдатаў, якіх гэта структура можа падтрымаць. Алена Анісім раней адной з першых заявіла пра свой намер балатавацца на прэзідэнцкіх выбарах, цяпер змяніла сваё меркаванне. І гэтым здзівіла сваіх калегаў, заўважае старшыня партыі БНФ Рыгор Кастусёў.\n– Яе заява пра тое, што яна не будзе ўдзельнічаць у гэтай выбарчай кампаніі, калі тут вылучыцца ў якасьці кандыдата ў прэзідэнты Аляксандр Лукашэнка, для нас крыху была і нечаканая, але адназначна, што гэта сведчыць пра тое, што Алена Анісім не настроена ўдзельнічаць у гэтай выбарчай кампаніі, бо Аляксандр Лукашэнка ўжо заявіў пра свой намер удзельнічаць. Тут адбываецца накладка жаданняў і намераў. Як мы разумеем, што спадарыня Алена прыняла рашэнне не ўдзельнічаць надалей у гэтай працэдуры.\nТым часам Алена Анісім прапануе апазіцыі правесці перад выбарамі кампанію па зборы подпісаў за няўдзел Аляксандра Лукашэнкі ў выбарах. Дзеючы кіраўнік дзяржавы пра свой намер балатавацца на чарговы тэрмін абвесціў 17 лістапада 2019 года.


Дэталі складзены і шыны, стаяць па сектарах машыны? - Петриков | Петриковский район | Новости Петрикова | Петриковские новости | Петрыкаускiя навiны | Газета города Петриков\nДэталі складзены і шыны, стаяць па сектарах машыны?\nСуббота, 16.08.2014 11:17. Рубрика: Сяло Просмотров: 656\nПра добраўпарадкаванне падведамных тэрыторый на мехдварах сельгаспрадпрыемстваў размовы вядуцца часта — ад вясны і да позняй восені. Асабліва тады, калі пачынае буяць пустазелле. На жаль, складваецца ўражанне, што спецыялісты як вышэйшага, так і сярэдняга звяна не прывучаны прыслухоўвацца да рэкамендацый прадстаўнікоў раённых службаў. Калі і чуюць іх, то хіба, як кажуць у такіх выпадках, на адно вуха. Зацягваюць сязонныя справы, якіх заўсёды хапае, не звяртаюць увагі на беспарадкі і патураюць механізатарам, якія пакідаюць комплексы, машыны і агрэгаты там, дзе каму ўздумаецца. Так прасцей і лягчэй, хутчэй можна пайсці дадому, заняцца тым, што найперш патрэбна на сваім падворку.\nУ цэху механізацыі працуюць усяго некалькі практыкаў, механікі ж, загадчыкі майстэрняў і галоўныя інжынеры маюць дыпломы аб заканчэнні тэхнікумаў, каледжаў, інстытутаў, акадэмій і ўніверсітэтаў. У сценах галіновых “alma mater” яны абавязкова вывучалі асновы арганізацыі работы на мехдварах, парадку пастаноўкі сельгастэхнікі на пляцоўках у гаражах. Аднак пра ўсё гэта потым вельмі хутка забылі, бо змірыліся са свавольствам нядбайных механізатараў. Любой жа слабінкай такія ўмеюць карыстацца на сваю выгаду, знайсці мноства прычын для апраўданняў.\nХаця на ўласных падворках падобнага вэрхалу б не дапусцілі. Толькі таму, што жонка-акуратніца хутка прывучыла б да патрэбнай чысціні, каб перад суседзямі не было сорамна. Пры выпадку магла б нават пасадзіць за пусты стол. Паверце, у жыцці падобная практыка таксама мае месца. Выхаваўчы эфект такіх мераў даволі дзейсны.\nАбо ўявіце сабе гэткую сітуацыю. У нейкай краме вам давялося б убачыць бялізну ці хлеб побач з мясам і селядцамі. Адразы б тады ўспомнілі пра культуру абслугоўвання і зрабілі б работніцы прылаўка заўвагу.\nПрабачце, але тавараў у краме шмат, асартымент пастаянна абнаўляецца, на кожнай рэчы ці прадукце абавязкова патрэбна павесіць яшчэ і рэльныя цэннікі. Нялёгкая гэта справа, асабліва ў невялікіх вёсках, дзе цяжка знайсці больш-менш вопытнага прадаўца.\nТакая аналогія лагічна напрошваецца для параўнання. Без усялякай долі іроніі. Толькі таму, што выклікае здзіўленне і абурэнне кожны факт, калі вадзіцель ці механізатар пакідае машыну і агрэгат там, дзе спадабаецца. Нібыта настолькі стаміўся, што не можа праехаць на “прыпісанае” месца крыху далей ці ў іншым напрамку. Вось і стаяць яны, нібы пастаўленыя ўпоцемку, калі чалавек раптам убачыў непераадольную перашкоду.\nАднак ніхто потым не асмельваецца нагадаць чалавеку пра парушэнні заведзенага парадку, не запатрабуе не дапускаць іх у далейшым. Не ўвайшло ў прывычку працаўнікоў галіны не па-кідаць за сабой на рамонтных месцах нягодных дэталяў і шынаў, дыскаў і замазучанай паклі. Зробіць такое нехта адзін, а яго прыклад сумніўнага кшталту абавязкова пяроймуць другія. Вось і паўстаюць перад вачыма ў гасцей ”малюнкі” на нашых мехдварах, што выклікаюць справядлівае і заслужанае абурэнне. Таму назва рэйдавага матэрыялу, на наш погляд, цалкам адпавядае яго асноўнаму крытычнаму сэнсу...\nУ мінулую сераду найперш наведалі гараж КСУП “Грабаў”. Гаспадарка, як вядома, традыцыйна знаходзіцца ў ліку аўтсайдэраў у зводках райсельгасхарчу. Аднак заўваг Яўгену Сінкевічу, які толькі другі тыдзень узначальвае інжынерную службу, было не так і шмат. Параўнальна невялікая тэрыторыя мехдвара не зарасла пустазеллем, хаця “чубкі” травы дзе-нідзе ёсць. У рамонтнай майстэрні ўзорнай чысціні таксама няма, але парадак можна навесці за самы непрацяглы час. Побач з агароджай ляжаць дошкі і дровы, якія патрэбна саскладаваць. Па сектарах і пад павецямі трэба размясціць глебаапрацоўчыя агрэгаты, абнавіць шыльду і дарожныя знакі на ўезных варотах, абазначыць спісаныя машыны і агрэгаты.\nМаладому спецыялісту выда-дзена сціслае прадпісанне, ён паабяцаў без адкладу выправіць недахопы. Патлумачыў, што неаднаразова праходзіў практыку ў роднай гаспадарцы, што ў Клецкім раёне. Яна, канечне, больш моцная ў эканамічных адносінах. Такой справай яму даводзілася займацца і дома падчас вытворчай практыкі, таму цяжкасцей у выпраўленні сітуацыі не бачыць.\nНа мехдвары ААТ “Камаровічы” неабходныя тлумачэнні даваў асабіста дырэктар Мікалай Азёмша. Ён надоечы, па яго словах, абышоў усю тэрыторыю і ведае, што трэба рабіць і з чаго пачынаць у добраўпарадкаванні. Асабліва зарос пустазеллем участак у канцы з левага боку і за драўляным памяшканнем справа, за якім у вялікую кучу навалены непрыгодныя шыны. Не радуе выгляд цэхаў рамонтнай майстэрні: паўсюдна раскіданы розны лом, засмечаны адходамі пляцоўкі. Кіраўнік даў слова, што праз тыдзень парадак абавязкова будзе наведзены.\nЗ выказанымі заўвагамі без пярэчанняў пагадзіўся галоўны інжынер суседняга ААТ “Навасёлкі” Мікалай Верталь. Ён — практык, вадзіцель па прафесіі. Бачна, што за даручаную справу хварэе, шмат ужо зрабіў на новай пасадзе. Толькі ж “спадчыну” ад папярэднікаў атрымаў у запушчаным стане, на добраўпарадкаванне не хапае людскіх рэсурсаў і сродкаў. На два аддзяленні ёсць толькі адна касілка, якую пачаргова перавозіць з Галоўчыц у Навасёлкі ці наадварот. Вось і спазняюцца з абкоскай дзікарослай расліннасці нават па ўнутраным перыметры двара. Жніво заканчваецца на апошніх палетках, таму потым перад механізатарамі паставяць пасільныя задачы. Зрабіць жа патрэбна нямала!\nЯк і раней, не ўражвае “шыкам-бляскам” унутраная тэрыторыя мехпарка КСУП “Чалюшчавічы”. Розныя агрэгаты традыцыйна “прытарможваюць” унутры траншэй справа пры ўездзе. Ды ў такім стане, што гэта адразу кідаецца ў вочы любому наведвальніку. Яўна не па “ранжыры” і не па сектарах стаяць комплексы і агрэгаты з левага боку двара. Вядома, што ў большасці выпадкаў у пустазеллі. Накрытыя ж павеці пустуюць, бо заязджаць у іх трэба крыху далей. Месцы ў адкрытых “боксах” захламлены друзам, дэталямі ці кавалкамі металу.\nУ сельгаспрадпрыемстве “Запаветы Ільіча” зусім нядаўна памяняўся тэхнолаг інжынернай службы. Малады спецыяліст Андрэй Кулажанка нядоўга вёў рэй у цэху пасля тэрміну адпрацоўкі па накіраванні, з’ехаў пры першай магчымасці, знайшоўшы больш “цёплае” месца.\nАбавязкі галоўнага інжынера пакуль выконвае Мікалай Ляшук. Ветэран працы аддаў развіццю вытворчасці роднай гаспадаркі больш сарака гадоў свайго жыцця. Добра бачыць і ведае “цёмныя кропкі” на схеме мехдвара, мае дакладны план іх выдалення. У крытых боксах некалі былі зняты вароты, цяпер іх зварваюць з прыгоднага металу. Хаця папярэдне трэба будзе пачысціць “аўгіевы канюшні”.\nТрэба паспяшацца бабуніцкім механізатарам з касьбой пустазелля і ўборкай смецця па перыметры. На спецпляцоўках неабходна паставіць агрэгаты, належна саскладзіраваць шыны ў канцы тока…\nРазрыўка ў працы пасля дажынак у калектывах гаспадарак будзе досыць непрацяглай. Таму патрэбна прыняць самыя рашучыя захады па пастаноўцы на падстаўкі і тэхналагічнае захаванне тэхнікі. Найперш культыватараў па міжрадковай апрацоўцы і агрэгатаў па хімапрацоўцы пасеваў, кукурузных сеялак, жняярак і збожжаўборачных камбайнаў. Само сабой зразумела, што пасля навядзення парадку на мехдварах, унутры і звонку ў рамонтных майстэрнях застанецца толькі падтрымліваць чысціню на належным узроўні і зрабіць усё, каб фарсіраваць такія “акцыі” ў далейшым нікому ўжо не даводзілася.\nгалоўны інжынер-інспектар Дзяржтэхнагляду\nАляксандр ЛІСІЦКІ, супрацоўнік райгазеты (фота).\n« Рэйды ў час уборкі


Канада абвясьціла санкцыі супраць Расеі\n20 сьнежань 2014, 09:25\nКанада абвясьціла ў пятніцу пра новыя санкцыі ў дачыненьні да Расеі, якія будуць уключаць дадатковыя абмежаваньні на экспарт тэхналёгій, якія выкарыстоўваюцца ў нафтавай і газавай прамысловасьці, перадае Reuters.\nАгенцтва спасылаецца на заяву міністра замежных справаў Канады Джона Бэрда. Ён таксама сказаў, што санкцыі закрануць шэраг асоб у Расеі і ва Ўкраіне — сыходзячы зь дзеяньняў Масквы ў адносінах да суседняй дзяржавы.\nРаней на гэтым тыдні стала вядома, што Эўрапейскі Зьвяз ухваліў новыя абмежаваньні на інвэстыцыі ў Крыме. Захады закранаюць выведку шэльфавых радовішчаў нафты і газу ў басэйне Чорнага мора, а таксама сфэру турызму.\nПрэзыдэнт ЗША Барак Абама падпісаў у чацьвер законапраект аб захадах дапамогі Ўкраіне, які дазваляе зрабіць больш жорсткімі санкцыі ў дачыненьні да Расеі за яе дзеяньні, якія спрыяюць эскаляцыі напружанасьці на Данбасе.\nПасьля далучэньня Расеяй Крыму і ў сувязі з канфліктам на ўсходзе Ўкраіны было ўжо некалькі этапаў санкцый, якія Злучаныя Штаты, а таксама Эўразьвяз і яшчэ шэраг краін, уключаючы Канаду, увялі супраць расейскіх чыноўнікаў, кампаній і бізнэсмэнаў.\nМасква абвяргае абвінавачваньні ў падтрымцы сэпаратыстаў і прысутнасьці на ўсходзе Ўкраіны расейскіх войскаў.


Разважанне на 27 звычайную нядзелю. Год А. 4 кастрычніка | Каталіцкі Веснік\nРазважанне на 27 звычайную нядзелю. Год А. 4 кастрычніка\nЕВАНГЕЛЛЕ Мц 21, 33–43\nУ Евангеллі Езус расказвае нам прыпавесць пра вінаграднік, гаспадара дому, вінаградараў, сваіх слугаў і сына гаспадара дому. Вобраз вінаградніка – гэта вобраз Ізраэля, народу Божага, пра якога клапоціцца Бог. Ён пасадзіў вінаграднік, абнёс яго агароджаю, вычасаў у ім давіла, пабудаваў вежу. Гэтыя дзеянні ўказваюць на тое, што Бог заўсёды клапоціцца пра свой народ. Яму не абыякавы як лёс Ізраэля, так і лёс любога іншага народа. Хто такія вінаградары з прыпавесці? Гэта старэйшыны і кіраўнікі народа. Менавіта ім даверыў Бог адказную місію клапаціцца пра людзей. Што ж адбываецца далей? Слугаў гаспадара дому вінаградары забіваюць і закідваюць камянямі. У гэтым месцы прыпавесць намякае на прарокаў, якія абвяшчалі Божую праўду, аднак моцна пацярпелі за яе і прынялі мучаніцкую смерць.\nНягледзячы на вераломнасць вінаградараў, гаспадар дому зноў пасылае сваіх слугаў. З гэтых словаў мы бачым, што Бог не стамляецца ў сваёй міласэрнасці і заўсёды памаятае пра чалавека. Ён жадае збавіць усіх. У сваёй бязмежнай любові Бог урэшце пасылае сваёго Сына, Якога, быць можа, пасаромеюцца вінаградары. Тут лёгка здагадацца, што гаворка ідзе пра самога Хрыста. Гэта Ён – той вуглавы камень, якога адкінулі будаўнікі.\nКаб лягчэй зразумець гэты ўрывак, паспрабуем уявіць сабе Хрыста, Які распавядае гэтую прыпавесць у ерусалімскай святыні. На той момант яе будаўніцтва было яшчэ не завершана. Таму Езус ужывае менавіта такі вобраз, каб слухачам было лягчэй зразумець. Так як без вуглавога каменя не змогуць разам трымацца сцены і ўвесь будынак, так без Хрыста немагчымае існаванне новага Вінаградніка – Касцёла. Езус папярэджвае, што Божае Валадарства будзе забрана ад тых, хто яго не варты. Яно будзе аддадзена таму народу, які прынясе плады яго. Ці беларускі народ можа сёння прынесці плады ў Божым вінаградніку?\nРазважаем над Божым словам\t2020-10-03


Гісторыя Беларусі, гістарычныя асобы, постаці і падзеі мінуўшчыны (старонка 45) | Новы Час\nАвантура ГКЧП за тры дні зрабіла тое, на што, мяркуючы па стану грамадскай думкі на сярэдзіну лета 1991-га, спатрэбілася б яшчэ некалькі гадоў. Не дзіўна, што аформіць прыход новай эры ў адпаведнасці з канонамі проста не паспелі. (На здымку: Галіна Сямдзянава прынесла ў Вярхоўны Савет бела-чырвона-белы сцяг 24 жніўня 1991 года)\nСлуцкія могілкі: мінулае і сучаснае\nНабліжаецца нацыянальны дзень ушанавання памяці нашых продкаў — Дзяды. Гэта своеасаблівы дзень для кожнага з нас — калі мы наведваем могілкі, дзе спачываюць родныя і блізкія, задумваемся пра свае карані, якія моцна трымаюць нас на нашай зямлі, пра пераемнасць пакаленняў, пра спрычыненасць да агульнай гісторыі, увасобленай у кожным чалавеку, які нарадзіўся, жыў і сышоў у іншы свет, перадаўшы жыццё і хаду гісторыі сваім нашчадкам.\nУшанаванне памяці вязняў Бярозы-Картузскай\n17 верасня 2011 года сябры Руху Салідарнасці “Разам, секцыі “Мемарыял, актывісты грамадскага аб’яднання “Наша пакаленне, прадстаўнікі моладзі ўшанавалі памяць ахвяраў Бяроз-Картузскага ізаляцыйнага лагеру, які дзейнічаў у часы міжваеннай Польшчы з чэрвеня 1934 па 17 верасня 1939 года.\nПісьменства і кнігадрукаванне зарадзілася на Беларусі ў сівой даўніне. Самым старажытным помнікам пісьменства не толькі ў нашай краіне, але і на ўсёй тэрыторыі Усходняй Еўропы лічыцца надпіс на пячатцы полацкага князя Ізяслава. Старажытнае пісьменства прадстаўлена таксама надпісамі на Барысавых і Рагвалодавых камянях, берасцянымі граматамі, на крыжы Ефрасінні Полацкай. (На здымку: Свята-Елісееўская царква)\nПерад вайной у Чырвонай Арміі адной з самых моцных па баявому складу, падрыхтоўцы і колькасці войскаў лічылася Заходняя Асобая ваенная акруга (ЗахАВА). (На здымку: Ігар Кузняцоў)\nСпоўнілася 20 гадоў, як Беларусь атрымала незалежнасць — 25 жніўня 1991 года Дэкларацыі аб дзяржаўным суверэнітэце надалі канстытуцыйны статус. Асэнсаванне мінулага — абавязковы элемент руху наперад. Так лічыць выбітны беларускі вучоны і дзеяч беларускага адраджэнскага руху, доктар навук, прафесар, Леанід Лыч. Выбранае з яго мемуараў «НЧ» і прапануе сваім чытачам.\nСССР — кацёл русіфікацыі\n28 чэрвеня 2011 года сябры секцыі «Мемарыял» і Руху Салідарнасці «Разам» наведалі мясціны, дзе напачатку Другой сусветнай вайны супрацоўнікі НКУС расстралялі калоны зняволеных беларускіх турмаў. Актывісты праехалі некалькімі «дарогамі смерці» — да народных помнікаў і магіл, каб ускласці вянкі і кветкі, запаліць знічкі і памаліцца за людзей, якія сталі закладнікамі крывавай палітыкі сталінскага рэжыму.\n23 чэрвеня 1941 года, на другі дзень вайны, у Мінску адбылося тэрміновае пасяджэнне Бюро ЦК Кампартыі Беларусі на чале з Панамарэнкам, дзе першай была зацверджана дырэктыва аб расстрэле палітычных зняволеных турмаў Заходняй Беларусі. (На здымку: Памятны валун на месцы перазахавання астанкаў вязняў Вілейскай турмы)\n9 мая Брэсцкая крэпасць, Хатынь, Лінія Сталіна прымаюць безліч шумлівых турыстаў. Але ў поўнай цішы па ўсёй Беларусі стаяць прывіды знішчаных у Другой сусветнай вайне вёсак, якім варта было б надаць увагу. Бо трагедыю, якая там здарылася, немагчыма дараваць карнікам. Знішчаны былі гэтыя вёскі сумеснымі намаганнямі нацыстаў і савецкіх партызан. Дакладна вядома, што ахвярай такога страшнага злачынства стала вёска Вялікая Губа, якая размяшчалася побач з вядомай усяму свету Хатынню. (На здымку: Акцыя ў Хатыні. 22 сакавіка 2009 г.)\nПакутныя крыжы: крыжы Юркі Моніча\nКалі будзе магчымасць зняць мастацкі фільм у хічкокаўскім стылі ці дэтэктыўны серыял у стылі Яна Флемінга, заснаваны на рэальных падзеях, то галоўным героем абавязкова павінен быць Юрка Моніч. Сялянскі сын, народны настаўнік, герой першай сусветнай вайны, начальнік штаба палка Слуцкага Збройнага Чына, камандзір партызанскага атрада. Гэта каларытнейшая асоба свайго часу сярод іншых беларускіх змагароў. Толькі ўявіце — годнае, поўнае прыгодаў жыццё, а ў дадатак — гераічная і трагічная, нібы для кіношнага сцэнарыя прапісаная, смерць.


Каскад судоў | Новы Час\n1 сакавіка ўжо назвалі судным днём. У Мінску адбудзецца адразу пяць працэсаў па крымінальнай справе аб “масавых беспарадках.\nУ судзе Маскоўскага раёна пройдзе другое пасяджэнне па ўдзеле ў акцыі 19 снежня расійскіх грамадзян Івана Гапонава і Арцёма Брэуса. І пачнецца разгляд аналагічнай справы Дзмітрыя Мядзведзя.\nУ судзе Фрунзенскага раёна распачнуцца адразу тры працэсы — над Аляксандрам Атрошчанкавым, Зміцерам Новікам і Аляксандрам Малчанавым. Усе шасцёра абвінавачваюцца ва ўдзеле ў “масавых беспарадках падчас акцыі пратэсту супраць фальсіфікацыі прэзідэнцкіх выбараў.\nПрызначэнне на адзін дзень некалькіх працэсаў лічаць не выпадковым. І спланаваным з мэтай “расцягаць па судах праваабаронцаў, журналістаў, прадстаўнікоў дыпламатычных місій і грамадскасці. Такое меркаванне выказаў юрыст Беларускага Хельсінкскага камітэта Гары Паганяйла.\nА па-другое, на яго думку, улады хочуць “арганізаваць судзілішча і стварыць ілюзію, што абставіны справы ў судах пацвярджаюцца. Суды выносяць прысуды, віна людзей устаноўлена. І з дапамогай судоў пацвердзіць прапагандысцкія закіды, што гучалі ў публічных выступах прадстаўнікоў уладаў і на тэлебачанні. “І для гэтага аглушыць такім магутным выкідам судовых справаў і судовых прысудаў, — зазначыў праваабаронца.\nГары Паганяйла звярнуў увагу на тую акалічнасць, што суды не спрабуюць даказаць саму падзею злачынства. А менавіта факт масавых беспарадкаў. “Суды паглыбляюцца ў даследаванне толькі доказаў дачынення да гэтых падзеяў канкрэтных людзей. І іх непасрэднага ўдзелу ў тых ці іншых дзеяннях, якія спалучаны з так званымі масавымі беспарадкамі, — падкрэсліў праваабаронца.\nПершы прысуд, нагадаў ён, 17 лютага вынесены Васілю Парфянкову. За ўдзел у беспарадках яго пазбавілі волі на 4 гады ў калоніі строгага рэжыму. Згодна з абвінавачаннем, Парфянкоў біў шкло і аказваў узброенае супраціўленне прадстаўнікам улады. Але суд указаў, што ён "толькі" прымаў удзел у знішчэнні маёмасці з іншымі асобамі па папярэдняй змове. І зняў абвінавачанне па ўзброеным супраціўленні і падпалах.\n“Але пры гэтым суд абсалютна праігнараваў, што перш чым сказаць пра ўдзельніка масавых беспарадкаў, трэба прывесці канкрэтныя доказы таго, што сам факт масавых беспарадкаў — як злачынная падзея — быў. А па справе якраз злачынная падзея і не даказана, — кажа Гары Паганяйла.\nПадчас суда адвакат Ігар Папкоўскі давёў, што ў дзеяннях яго падабароннага, як і іншых удзельнікаў акцыі, адсутнічае склад злачынства, прадугледжанага арт.293 КК (масавыя беспарадкі). Дзеянні Парфянкова ніякім чынам не мелі характар масавых беспарадкаў: не суправаджаліся падпаламі, гвалтам над асобамі, узброеным супрацівам прадстаўнікам улады.\nАдвакат, як адзначыла Радыё “Свабода, згадваў, што падчас шматтысячнага шэсця па праспекце Незалежнасці не была пашкоджана ніводная вітрына, не пацярпелі рэкламы і будынкі. Ён падкрэсліў, што абвінавачанне гэтак і не даказала, што ў людзей былі нейкая зброя ці рэчы, якімі яны збіраліся ўзломваць дзверы дзяржаўных устаноў. І няма ніводнага доказу, што Парфянкоў нешта зламаў з таго спісу пашкоджанай маёмасці, які склала следства. А гэта шкло некалькіх дзвярэй Дома ўраду, вадазборная труба і зялёныя насаджэнні (пяць кустоў ядлоўцу).\nАбвінавачанне будавалася на відэа, дзе Парфянкоў зрабіў некалькі ўдараў па драўляных прыстасаваннях, што перагароджвалі ўваход у Дом урада. Але ў руках у яго нічога не было. А драўляныя прыстасаванні былі за ўжо разбітымі шыбамі.\nПрысуд Васілю Парфянкову вынесла суддзя Фрунзенскага раёна Мінска Вольга Комар, дзяржаўным абвінаваўцам выступаў пракурор Антон Загароўскі. Беларускі Хельсінкскі камітэт лічыць судовае рашэнне неправасудным. “Прысуд вынесены ў адсутнасці ўсякіх доказаў віны, — сказаў Гары Паганяйла.\n“Другая справа — па расіянах — спатыкнулася аб тыя ж самыя граблі, — зазначыў праваабаронца. Абвінавачанне, паводле яго словаў, спрабуе прадставіць суду доказы ўдзелу канкрэтных асобаў у масавых беспарадках, і размова абсалютна не ідзе пра наяўнасць гэтых беспарадкаў. Пра доказы, якімі падмацоўваецца факт гэтай “злачыннай падзеі на плошчы Незалежнасці 19 снежня 2010 года.\n“А калі размова пайшла пра канкрэтныя дзеянні, то затрашчала і непасрэдна сама доказная база, — паведаміў Гары Паганяйла. Два спецназаўцы, Аляксандр Якаўлеў і Алег Дударчык, якія непасрэдна займаліся разгонам акцыі, нічога не маглі сказаць суду наконт злачынных паводзінаў абвінавачаных. Іх паказанні былі супярэчлівымі і блытанымі.\nПры праглядзе відэа тэлевізар быў павернуты толькі да ўдзельнікаў працэсу, а гук адключаны. Аднак па пытаннях суддзі і пракурора, якія яны задавалі абвінавачаным, назіральнікі зрабілі выснову, што на відэа зафіксавана толькі прысутнасць абвінавачаных сярод дэманстрантаў. А ніяк не ўдзел у тым, што ім інкрымінуюць (пагромы, падпалы, узброены супраціў супрацоўнікам міліцыі).\n“І суд апынуўся ў такім становішчы, пры якім вынесці прысуд немагчыма, — лічыць Гары Паганяйла. — Пракурор папрасіў перапынак для таго, каб перапрад’явіць абвінавачанне. І вось мне вельмі цікава будзе, якое ж ён знойдзе абвінавачанне зараз для дваіх расіян.\nМагчыма, мяркуе праваабаронца, размова пойдзе пра групавыя дзеянні, якія прывялі да парушэння грамадскага парадку. Напрыклад, да спынення транспарту, дзейнасці прадпрыемстваў і арганізацый, а мажліва паставяць у віну спробу захапіць памяшканне. Але фактычна абвінавачанне адмовілася ад таго, каб даказваць віну расіян у масавых беспарадках. “Вось як трэба разумець тую пазіцыю, каторую абвясціў на судзе прадстаўнік пракуратуры, — лічыць Гары Паганяйла. Пасля перакваліфікацыі справы, як мяркуюць і іншыя назіральнікі, расіянам ужо не будуць ставіць у віну удзел у беспарадках. А змякчацца ў новым абвінавачанні да парушэння грамадскага парадку ці хуліганства.\nАрцём Брэус заявіў у судзе пра ціск, які быў падчас следства. У прыватнасці, ад яго патрабавалі, каб ён прызнаўся ў змове з беларускай апазіцыяй і атрыманні ад яе грошай. “На мае адмовы пагражалі сілавымі метадамі ўздзеяння, як у ходзе следства, так і ў месцах пазбаўлення волі, — паведаміў ён.\nСуд над Іванам Гапонавым і Арцёмам Брэусам, які пачаўся 22 лютага, быў перапынены на тыдзень. 1 сакавіка суддзя Маскоўскага раённага суда Мінска Любоў Сямахіна працягне разгляд справы. Яна ўнесена ў "чорны спіс" асобаў, неўязных у Еўрасаюз. Дзяржаўны абвінаваўца — старшы памочнік пракурора Маскоўскага раёна Сяргей Кунас.\nГары Паганяйла выказаў свой погляд на працяг судовай эпапеі:\n“Мы бачым заказны характар гэтых справаў, што суды не абцяжарваюць сябе як раз менавіта працай па даследаванні доказаў. Па усебаковым, поўным і аб’ектыўным прадстаўленні ўсіх матэрыялаў. Усяго таго, што можа паслужыць насамрэч абсалютна дакладнай меркай у тым, што адбылося, і каму і колькі належыць выдаць на-гара. Вось гэтага не адбываецца. Ёсць шаблон, ёсць пэўная зададзенасць. І я баюся, што мы будзем якраз сведкамі заказных судзілішчаў, а не працэсаў — судовых, рэальных.\nХаця можа наступіць нейкая карэляцыя ў сувязі з тым, што і адзін прысуд асуджаецца грамадскасцю. І па другой справе тупіковая пазіцыя. І магчыма штосьці будзе адбывацца ў далейшым. Тым больш што многа яшчэ людзей знаходзіцца пад следствам. І працягнуты тэрміны расследавання справаў і адпаведна ўтрымання пад вартай да 5 месяцаў.\nПа дадзеных праваабарончага цэнтра “Вясна, па крымінальнай справе “масавыя беспарадкі (артыкул 293 КК) абвінавачанымі з’яўляюцца 42 чалавекі, падазраванымі — 12.


Лепшыя кнігі Беларусі – 2008\nЗ 25 верасня для наведвальнікаў Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі адкрыта кніжная выстаўка, на якой прадстаўлены выданні – прызёры XLVIII Нацыянальнага конкурсу "Мастацтва кнігі".\nАдкрыты доступ да базы даных IOP\nУ Нацыянальнай бібліятэцы Беларусі адкрыты тэставы доступ да базы даных IOP (Institute of Physics) - анлайнавых версій часопісаў, якія публікуюцца Інстытутам фізікі.\nНаш старадаўні і вечна юны Мінск\nЗ 5 па 30 верасня 2008 года ў Нацыянальнай бібліятэцы Беларусі праходзіць кніжная выстаўка «Наш старадаўні і вечна юны Мінск», прымеркаваная да Дня горада.\nСвяточныя мерапрыемствы да Дня горада\n13 верасня 2008 года побач з Нацыянальнай бібліятэкай Беларусі прашла вялікая святочная канцэртная праграма "Красуй наш Мінск, любімая сталіца!", прысвечаная Дню горада.\nУскладанне кветак да помініка Ф. Скарыне\n15 верасня 2008 года ў 13.00 на пляцы перад Нацыянальнай бібліятэкай Беларусі адбудзецца цырымонія ўскладання кветак да помніка Ф. Скарыне, прымеркаваная да Дня бібліятэк.\n10 Вер 2008\nУжо стала добрай традыцыяй падчас адкрыцця мастацкіх праектаў ладзіць кніжныя выстаўкі, якія адпавядаюць пэўнай тэматыцы. Сінтэтычны праект «Слова і вобраз» прымеркаваны да Дня беларускага пісьменства і Дня бібліятэк, а менавіта кніга з'яўляецца галоўным атрыбутам гэтых святаў.\n8 Вер 2008\nНе было роўных у Еўропе...\n7 верасня 2008 года Нацыянальная бібліятэка Беларусі прадставіла ў Барысаве кніжную выстаўку са сваіх фондаў «Не было роўных у Еўропе...», прысвечаную буйнейшай кніжнай калекцыі па эпасе напалеонаўскіх войнаў, сабранай І.Х. Каладзеевым.\n5 Вер 2008\nЗавершаны праект па перавыданні Слуцкага Евангелля\n4 верасня ў бібліятэцы ў рамках святкавання 1020-годдзя Хрышчэння Русі і Дня беларускага пісьменства адбылася прэс-канферэнцыя, прысвечаная паспяховаму завяршэнню сумеснага праекта Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі і прадпрыемства “Брытыш-Амерыкан Табака Трэйдынг компані” па выпуску тыражу CD-ROM “Слуцкае Евангелле – беларускі рукапіс XVI ст.” і перадачы ў дар калекцыі старадрукаваных кніг XVII–XVIII стст.\nЖывое думак хараство\nЗ 1 па 30 верасня 2008 года ў зале беларускай літаратуры (пам. 205) праходзіць юбілейная выстаўка “Жывое думак хараство”, прысвечаная 70-годдзю з дня нараджэння Анатоля Сямёнавіча Грачанікава (1938 – 1991), беларускага паэта, лаўрэата Дзяржаўнай прэміі Беларусі (1984) і прэміі Ленінскага камсамола Беларусі (1974).\nЗ 1 верасня па 31 кастрычніка 2008 года ў зале перыядычных выданняў (пам. 106) праходзіць тэматычная выстаўка “Дзеці – наша будучыня”, прымеркаваная да Дня ведаў.


Вужова: праблемы з магазінам і дарогамі — Techkrait . "",\n22.01.2018 410 Pavel Svistunovich 0 Comment\nВёска Вужова, якая ўваходзіць у склад Лукаўскага сельсавета, жыве сялянскімі спрадвечнымі клопатамі, што зацягваюць у свой безупынны кругаварот пад назвай жыццё. Надыдзе вясна, і зімовую сцішанасць вуліц як рукой здыме: ад цямна да цямна будуць шчыраваць у сваіх агародах і ў полі вяскоўцы. Пакуль жа Вужова адпачывае, набіраючыся новых сіл перад сяўбой.\nВужова – не толькі другі па велічыні населены пункт Лукаўскага сельсавета, але, бадай, і самая маладая вёска. Утварылася яна ў 1954 годзе пасля аб’яднання хутароў Вужова, Струга, Язавіца, Агародцы, Куцічы, Каранькі і Мендора. Аб гісторыі стварэння сучаснай вёскі напісана ў кнізе “Памяць”.\nУ Вужоўскім Доме фальклору на мінулым тыдні з жыхарамі вёскі сустрэўся старшыня раённага Савета дэпутатаў Пётр Губей, які трымаў своеасаблівую справаздачу перад прысутнымі. Удзел у мерапрыемстве таксама ўзялі старшыня Лукаўскага сельвыканкама Алена Марук і дырэктар ААТ “Чырвоны партызан” Сяргей Сцепанюк.\nЯк зазначыў Пётр Вікенцьевіч, такога кшталту сустрэчы вельмі неабходныя і ладзяцца яны пастаянна не толькі ў аграгарадках, але і ў невялічкіх вёсачках, дзе людзі збіраюцца ў каго-небудзь у хаце і расказваюць пра тое, што іх хвалюе. У Вужове сустрэча атрымалася вельмі цёплай, насычанай і грунтоўнай. Паўтары гадзіны доўжыўся дыялог старшыні раённага Савета дэпутатаў і вяскоўцаў. Гаварылася аб многім: чым сёння жыве раён і перспектывах развіцця Маларытчыны, раённым свяце хлебаробаў “Дажынкі”, якое сёлета мае адбыцца на цэнтральнай сядзібе сельгаспрадпрыемства “Чырвоны партызан” – у Лукаве, узнімаліся пытанні добраўпарадкавання населеных пунктаў і замацавання моладзі ў вёсцы.\nЗ непрыхаванай заклапочанасцю гаварыў Пётр Губей аб маларыцкіх юнаках і дзяўчатах, якія, атрымаўшы дыпломы вну, не спяшаюцца вяртацца на малую радзіму, а шукаюць лепшай долі ў вялікіх гарадах. “У раёне ёсць пэўны кадравы голад, — адзначаў Пётр Вікенцьевіч. – На жаль, не хапае спецыялістаў як у медыцыне, так і ў сельскай гаспадарцы.”\nМаларытчына – аграрны рэгіён. І ад таго, наколькі рэнтабельна працуюць сельгаспрадпрыемствы, залежыць дабрабыт людзей, далейшае развіццё раёна. Робіцца ўсё магчымае, каб стратныя гаспадаркі вывесці на прыбытак. Праведзена аптымізацыя, вядзецца пошук патэнцыйных інвестараў, якія змогуць даць штуршок тым прадпрыемствам, што з-за розных прычын апынуліся ў аўтсайдарах. Не павінны пакутаваць простыя людзі, якія любяць працаваць на зямлі, аддаючы ёй усе свае сілы, сваю любоў. Некалькі слоў Пётр Вікенцьевіч сказаў і пра самых надзейных памочнікаў старшынь сельвыканкамаў — стараст, якіх у раёне налічваецца 52 чалавекі. Менавіта яны з’яўляюцца пасрэднікамі паміж вяскоўцамі і прадстаўнікамі мясцовай улады. Хто іншы больш за стараст ведае праблемы сельскіх жыхароў, жыве іх клопатамі і надзеямі. Асабліва гэта тычыцца маленькіх, аддаленых ад цэнтральнай сядзібы вёсачак. Нагадаў старшыня і аб галоўнай палітычнай падзеі лютага – маючых адбыцца выбарах ў мясцовыя Саветы дэпутатаў 28 склікання.\nНеўзабаве выступленне перарасло ў дыялог. Жыхары вёскі пачалі гаварыць аб сваіх праблемах, непасрэдна звяртаючыся да Пятра Губея. Хоць Вужова і не вельмі вялікая вёска, пражывае тут усяго 140 чалавек, але пытанняў, якія хвалююць вяскоўцаў, хапае. Наракалі яны на работу мясцовага магазіна, дзе, па іх словах, не заўсёды можна купіць запалкі або звычайную лямпачку. Як зазначылі жыхары, амаль паўгода ў магазіне не працуе тэлефон. Патэлефанаваць і даведацца, ці ёсць у продажы патрэбны тавар, няма ніякай магчымасці. Не задавальняе жыхароў і графік работы гандлёвай кропкі, якая працуе толькі тры разы на тыдзень. “Часта бывае і такое, што хлебабулачныя вырабы і малочную прадукцыю прывозяць у панядзелак незадоўга да закрыцця магазіна, — скардзілася адна з жыхарак вёскі. – У аўторак і сераду магазін не працуе. За гэты час хлеб паспявае счарсцвець, а малако пракіснуць. Няўжо нельга перагледзець графік завозу прадукцыі, каб людзі змаглі купіць свежы хлеб?” З гэтай праблемай Пётр Вікенцьевіч абяцаў тэрмінова разабрацца.\nСкардзіліся вяскоўцы і на мясцовыя дарогі, якія ў непагадзь ператвараюцца ў непраходнае балота. “Гэта зараз прымарозіла, дык можна і на машыне праехаць, і пехам прайсці, а калі дажджы ішлі, што тут рабілася, — даносіліся з залы абураныя галасы прысутных. – Да магазіна нельга падысці, да Дома фальклору і да будынка мясцовага лясніцтва — таксама. Мы не просім пакласці нам тут асфальт, дастаткова будзе зрабіць добрае гравійнае пакрыццё”. “Вёска ў нас перспектыўная, непадалёку ад аўтамабільнай трасы стаіць. Людзі тут дамы купляюць, маладыя сем’і застаюцца жыць, дзеці растуць, — чуліся рэплікі вяскоўцаў. – Толькі вось з дарогай праблемы. У дрэнным стане дарога па вуліцах Школьная і Лясная”. Дарэчы, у вёсцы пражывае 29 дзяцей, якіх кожны дзень школьны аўтобус дастаўляе на вучобу. Праблемнае пытанне са станам дарог не засталося па-за ўвагай: Пётр Вікенцьевіч узяў яго пад кантроль.\nНапрыканцы сустрэчы выступіў дырэктар ААТ “Чырвоны партызан” Сяргей Сцепанюк. Сяргей Яфімавіч звярнуўся да вяскоўцаў з просьбай вызначыцца з полем пад пасадку бульбы. “Падумайце, дзе будзеце садзіць бульбу, на якім полі? – спытаў ў прысутных дырэктар сельгаспрадпрыемства. – Таму што яшчэ патрэбна туды ўнесці ўгнаенні і прадыскаваць зямлю”. Як патлумачыў Сяргей Яфімавіч, зямля выдзяляецца ўсім жадаючым. На аднаго чалавека адмерваецца 30 сотак.\n— Які цудоўны прыклад узаемаадносін кіраўніка сельгаспрадпрыемства і вяскоўцаў, — падкрэсліваў Пётр Губей. – Сяргей Яфімавіч — сапраўдны гаспадар, які клапоціцца, перажывае за сваіх работнікаў і пенсіянераў. У такога дырэктара і вытворцы ёсць чаму павучыцца.\nРазыходзіліся па дамах вяскоўцы: размова атрымалася грунтоўнай і плённай. Галоўнае, што іх праблемныя пытанні і перажыванні былі пачуты і, хочацца спадзявацца, што ў бліжэйшы час яны будуць вырашаны станоўча.\n← Снег прынёс радасць дзецям\nПерамога Уладзіслава Назарука →\nУсе дарогі вядуць у Олтуш


Солышко Л.А. ГУО "БШ д. Яцковичи"\nГлавная » Учителя » Солышко Л.А.\nОбратная связь с учителем по Вайберу +375298292518\n5 клас. Беларуская мова\nдата тэма ўрока карысныя спасылкі\n20.04 Адназначныя і мнагазначныя словы. Вусна выканаць практ.177. Прачытаць правіла на ст.86. Выканаць практ.178, практ.180, практ.179.\n21.04 Прамое і пераноснае значэнне слова. Вусна выканаць практ.181. Пазнаёміцца з правілам на ст.89. Выканаць практ.182, практ.183, практ.185,практ. 184.\n24.04 Сінонімы. Вусна выканаць практ.187. Пазнаёміцца з правіламі на ст.92 і ст.93. Выканаць практ.188, практ.189, практ.192 практ.191.\nАнтонімы. Вусна выканаць практ.194. Пазнаёміцца з правіламі параграфа 26. Выканаць практ. 195, 196,197,198.\nАмонімы. Вусна выканаць практ.200. Пазнаёміцца з правіламі параграфа 27. Выканаць практ.202,203,204,205,206.\nАгульнаўжывальныя словы і словы абмежаванага ўжытку. Вусна выканаць практ.208. Пазнаёміцца з правіламі параграфа 28. Выканаць практ.209,210,211,215,216.\n5 клас. Беларуская літаратура\nдата тэма ўрока карыснвя спасылкі\n21.04 Генрых Далідовіч. "Страта". Прачытаць апавяданне ўслых. Вусны аповед пра пачатак сяброўства Стася і Міці, мужнасць і настойлівасць Міці ў змаганні з хваробай, адносіны Стася да свайго сябра, асноўныя заняткі і мары хлопчыкаў.\n24.04 Генрых Далідовіч. "Страта". Перачытаць заключную частку твора. Вусная характарыстыка герояў( паходжанне, знешні выгляд, захапленні, стаўленне да вучобы, погляды на жыццё, стасункі з равеснікамі, бацькамі, настаўнікамі, жыццёвы лёс).\nМаксім Лужанін. "Добры хлопец Дзік". Самастойна прачытаць услых ст.72-91. Адказаць на пытанні 1-4 да твора на ст.105. Падрыхтаваць падрабязны пераказ эпізоду "Як Дзік апынуўся ў сям'і Гаспадара".\nМаксім Лужанін. "Добры хлопец Дзік". Самастойна прачытаць услых ст.91-105. Адказаць на пытанні 5-9 да твора на ст.105. Падрыхтаваць аповед пра Дзіка. Падмацаваць адказ фрагментамі з тэксту. Выказаць свае адносіны да персанажа.\n6 клас. Беларуская мова\n20.04 Колькасныя лічэбнікі два, дзве, тры, чатыры, зборныя абое, абодва, абедзве, іх ужыванне. Змяненне і ўжыванне лічэбнікаў сорак, сто, дзевяноста; змяненне і правапіс складаных лічэбнікаў ад пяцідзесяці да васьмідзесяці, ад двухсот да да дзевяцісот, а таксама лічэбнікаў нуль, тысяча, мільён, мільярд. Пазнаёміцца з правіламі на ст.167, 170, 171. Выканаць практ. 291, 297, 300.\n23.04 Скланенне, ужыванне і правапіс састаўных колькасных лічэбнікаў. Пазнаёміцца з правілам на ст.171, 173. Выканаць практ.301,304, 298,307.\n24.04 Скланенне, ужыванне і правапіс парадкавых лічэбнікаў. Пазнаёміцца з правіламі параграфа 47. Выканаць практ. 308, 309, 310.\nСкланенне, ужыванне і правапіс дробавых лічэбнікаў. Вусна выканаць практ.315. Пазнаёміцца з правіламі параграфа 48, схемай практ.316. Выканаць практ.317.318,319,322,323.\nСкланенне, ужыванне і правапіс зборных лічэбнікаў. Пазнаёміцца з правіламі параграфа 49. Выканаць практ.327,328,329,330,331.\nПадагульненне і сістэматызацыя вывучанага па тэме "Лічэбнік". Пазнаёміцца з парадкам марфалагічнага разбору лічэбніка на ст.185. Выканаць тэматычную праверачную работу на ст.188-189 (варыянт на выбар).\n20.04 Іван Пташнікаў. "Алені". Чытанне апавядання. Вызначыць эпізоды, важныя для характарыстыкі Іркі. Прадумаць адказ на пытанне"Чым так вабіла Ірку прырода?"\n24.04 Іван Пташнікаў. "Алені". Вусная замалёўка "Ірка і яе алені".Разгляд рэпрадукцыі карціны Галіны Шапялевіч "У пушчы" (фарзац).Параўнанне вобразаў аленяў, створаных мастаком і пісьменнікам.\nАлесь Жук. "Стары бабёр". Самастойна прачытаць услых твор. Адказаць на пытанні да яго на ст.262. Падрыхтаваць вусны аповед пра старога бабра і яго вандроўку ў пошуках новага жытла.\nЯнка Маўр. "Багіра". Самастойна прачытаць твор услых. Скласці пісьмова план апавядання. Падрыхтаваць вусную замалёўку "Лёс Багіры".\n7 клас. Беларуская мова\n21.04 Вытворныя і невытворныя прыназоўнікі. Прыназоўнікі простыя, складаныя і састаўныя, іх ужыванне і правапіс. Пазнаёміцца з правіламі параграфаў 35, 36. Выканаць практ.254, практ.256, практ.258.\n23.04 Злучнік як службовая часціна мовы. Простыя і састаўныя злучнікі, іх ужыванне. Адзіночныя, парныя, паўторныя злучнікі, іх ужыванне, правапіс. Пазнаёміцца з правіламі параграфаў 38.39. Выканаць практ.274, 278,285.\nЗлучальныя і падпарадкавальныя злучнікі. Злучальныя злучнікі, іхужыванне. Пазнаёміцца з правіламі параграфаў 40-41. Выканаць практ.287, 288, 290, 292.\nПадпарадкавальныя злучнікі,іх ужыванне. Пазнаёміцца з правілам параграфа 42. Выканаць практ.297,299,300.\n7 клас. Беларуская літаратура\n21.04 Паэзія ў прозе і проза ў паэзіі. Змітрок Бядуля. "Шчасце не ў золаце". Прачытаць артыкул на ст.161-162. Адказаць на пытанні да яго. Выразна навучыцца чытаць твор Змітрака Бядулі "Шчасце не ў золаце". Адказаць на пытанні на ст.163.\n23.04 Максім Танк. "Дрэвы паміраюць...". Алесь Разанаў. "У парку..." Выразнае чытанне твораў і адказ на пытанні да іх. Чытанне артыкула "Падтэкст у паэтычным творы" (ст.63-64).\nМастацкая літаратура і навука. Цётка. "Шануйце роднае слова". Прачытаць самастойна ўслых артыкул на ст.167-168. Адказаць на пытанні да яго. Затым услых прачытаць артыкул Цёткі на ст.168-170. Адказаць на пытанні да яго.\nУладзімір Караткевіч. "Зямля пад белымі крыламі". Прачытаць самастойна ўслых ст.172-187. Мастацкі пераказ першага раздзела твора.\n6 клас. Факультатыў. Беларуская мова\nдата тэма карысныя спасылкі\n9 клас. Факультатыў. Беларуская мова


28 лістапад 2019, 12:20\nМэцэнат і ініцыятар праекту — Антон Мяжа. Над гімнам працавалі некалькі дзясяткаў беларускіх музыкаў з розных калектываў, але канкрэтных імёнаў арганізатары вырашылі не называць, «каб сказаць, што гэты нацыянальны гімн стварылі беларусы для беларусаў».\n«Гэта была мая даўняя мара — каб Беларусь займела паўнавартасны нацыянальны гімн, якасны, пазнавальны і дарэчны ў гістарычным і культурным кантэксьце, — расказвае Антон Мяжа. — Я вырашыў ажыцьцявіць гэтую мару і абраў верш Максіма Багдановіча „Пагоня“. Каб гэты твор загучаў у выкананьні хору і аркестру як нацыянальны гімн Беларусі, спатрэбілася каля двух гадоў і вялікія сродкі».\nБеларускі відэарэжысэр Іван Мураўёў зрабіў відэа, дзе выкарыстаў новы запіс гімну «Пагоня» і зьнятыя ім у Вільні кадры зь перапахаваньня Кастуся Каліноўскага і паўстанцаў 1863–1864 гадоў.\nМузыку на верш «Пагоня» пісалі розныя кампазытары (Мікола Равенскі, Мікола Шчаглоў-Куліковіч, Аляксей Туранкоў, Уладзімер Мулявін), але аўтары праекту абралі варыянт Міколы Шчаглова-Куліковіча як найбольш адпаведны канцэпцыі гімну. Музычным рэдактарам і аранжавальнікам стаў беларускі кампазытар Канстанцін Яськоў. Пачатковы варыянт музыкі Шчаглоў-Куліковіч пісаў для харавога акапэльнага выкананьня, але ў цяперашнім гімне гучаць толькі шэсьць зь сямі слупкоў верша Багдановіча, як таго патрабуе жанравая спэцыфіка.\nЧаму марш «Мы выйдзем шчыльнымі радамі» стаў нацыянальным гімнам?\nСьпяваем гімн разам\nКаманда праекту запусьціла ў сацыяльных сетках флэшмоб «Сьпяваем гімн разам» і заклікала беларусаў з хэштэгам #гімнбеларусі выкладаць у сацыяльныя сеткі відэа сваіх сьпеваў «Пагоні» разам зь сябрамі, рабіць уласныя ролікі з гімнам для яго папулярызацыі. Найлепшыя відэа трапяць у фінальны ролік акцыі «Сьпяваем гімн разам».\nЯк адзначаюць аўтары праекту, гэты гімн мае вольныя аўтарскія правы і належыць усім беларусам, таму выкладзены для свабоднага спампоўваньня і пашырэньня. Таксама яны падрыхтавалі адмысловае лірык-відэа, ноты ў вэрсіях для хору ды фартэпіяна і для хору з акордамі для гітары, якія дазволяць самастойна граць гімн, вучыць словы і сьпяваць яго ў розных фарматах.\nУ пачатку 1990-х «Пагоня» разглядалася як адзін з прэтэндэнтаў на статус дзяржаўнага гімна Беларусі.