12 сакавік 2009, 18:12\nНа Гомельшчыне ў крызіс трапілі ўсе прадпрыемствы, якія належаць да канцэрну “Беллеспаперапрам”. У Кобрыне завод “Гідрасельмаш” тэрмінова склікае сход акцыянэраў. У Ваўкавыску фінансавыя цяжкасьці зазнае завод будаўнічых машын. А ў Магілёве з-за крызісу зачыняюць рынак “Юбілейны”.\nНа Гомельшчыне ў складанае становішча патрапілі ўсе прадпрыемствы, якія належаць да канцэрну “Беллеспаперапрам”. На скарочаны працоўны тыдзень перайшлі акцыянэрныя таварыствы “Рэчыцадрэў”, “Мазырдрэў”, Сьветлагорскі цэлюлёзна-кардонны камбінат, Добруская папяровая фабрыка й “Гомельшпалеры”.\n“Гомельдрэў” пераходзіць на скарочаны працоўны тыдзень\nДаўжэй за іншых трымалася акцыянэрнае таварыства “Гомельдрэў”. Але, як тлумачыць прадстаўнік адміністрацыі гэтага прадпрыемства, усё ж збоі ў працы пачаліся:\n“Падрыхтаваны загад аб пераходзе на скарочаны працоўны тыдзень. Адзін дзень на тыдні “Гомельдрэў” будзе прастойваць. Натуральна, што будзе зьменшаны і заробак”.\n“Гомельдрэў” — прадпрыемства канцэрну “Беллеспаперапрам”. Гэтаму ж канцэрну падпарадкоўваюцца яшчэ 60 заводаў і фабрык. У Гомелі лічаць, што цэнтралізаванае кіраўніцтва абмяжоўвае ў крызіс эканамічную свабоду прадпрыемства. Мэнэджэр “Гомельдрэва” Міхаіл пераконвае, што пасьля развалу былога Саюзу “Гомельдрэў” здолеў канвэрсаваць вытворчасьць і самастойна выбрацца зь цяжкога эканамічнага становішча. Цяпер, аднак, сытуацыя горшая:\n“У той час дырэктар рэдка езьдзіў у Менск. Ніякіх асаблівых указаньняў, папераў адтуль практычна не дасылалі. Мы вялі самастойную эканамічную палітыку. Ня ўзяўшы ў дзяржавы ні рубля, мы правялі канвэрсію, здолелі падняць прадпрыемства. Але пасьля таго як пачалося цэнтралізаванае кіраваньне прадпрыемствамі, нашыя справы ішлі ўсё горш і горш”.\nАдміністрацыя Кобрынскага заводу гідраўлічнага машынабудаваньня тэрмінова склікае сход акцыянэраў. Абмяркоўваць будуць крызісную сытуацыю.\nКаб не карыстацца чуткамі, спрабую атрымаць дакладную інфармацыю ў адміністрацыі кобрынскага прадпрыемства. Але тут гучаць адмовы, прычым катэгарычнага характару. Вось тыповы фрагмэнт з гутарак:\n“А вы атрымалі дазвол нашага дырэктара, каб паведамляць пра наш крызіс?”\n“А вам для чаго такія рэчы патрэбны, скажыце? А вы пыталіся дазволу ў дырэктара пісаць пра нешта? Усё. Прабачце. Я такой інфармацыі вам даваць ня буду”, — адказала супрацоўніца. Назваць сваё прозьвішча яна адмовілася.\nМіж тым на заводзе няўпраўка. Варта нагадаць пра працяглыя прастоі ў зімовы час. Дзеля эканоміі нават у маразы тут адключалі ацяпленьне. З-за гэтага нават размарозілі ацяпляльную сыстэму. А зараз, як паведамляе рабочы кобрынскага “Гідрасельмашу” Васіль Барысюк, сытуацыя яшчэ пагоршылася:\nГрошай няма. Матэрыялаў закупіць ня могуць. Зачыняюць цэхі.\n“Канкрэтна. Грошай няма. Матэрыялаў закупіць ня могуць. Зачыняюць цэхі. У красавіку хочуць зусім распусьціць, спыніць завод. Няма працы. Пэнсіянэраў адпраўляюць за свой кошт...”\nУ чым прычыны такой сытуацыі?\n“У Кобрыне крызісам прыкрываюцца. Ён тут ні пры чым”\n“Няма збыту прадукцыі. МАЗ не разьлічваецца. Ён вінен ужо мільярд. На выплату зарплаты завод бярэ крэдыты”.\nМАЗ не разьлічваецца. Ён вінен ужо мільярд.\nУ Беларусі апошнім часам эканамічнае пагаршэньне на прадпрыемствах зьвязваюць з усясьветным крызісам. Але, як цьвердзіць суразмоўца Васіль Барысюк, крызіс для кіраўнікоў “Гідрасельмашу” становіцца толькі зручнай шырмай.\n“Крызісам прыкрываюцца. Ён тут ні пры чым. Праблемы ў нас зьявіліся яшчэ да крызісу”, — заяўляе Васіль Барысюк.\nСёньня афіцыйны беларускі прафсаюз мэталістаў заявіў, што найбольш крызісная сытуацыя ў галіне — на Ваўкавыскім заводзе дахавых і будаўнічых машынаў.\nРаніцай я спрабаваў паразмаўляць хоць з кім-небудзь з кіраўніцтва завода, але й дырэктар, й ягоныя намесьнікі — у камандзіроўках у Расеі.\nНамесьнік старшыні Ваўкавыскага райвыканкаму Леанід Саўчук, які наведвае прадпрыемства, кажа, што сытуацыя стане ясьнейшаю, калі кіраўнікі вернуцца з Расеі.\n“Канечне, трэба шукаць заказы, а інакш як? Тая прадукцыя, якую яны выраблялі, у асноўным пастаўлялася ў Расею, а там зараз ня плацяць наагул. На прадпрыемстве фінансавы крызіс адбіўся больш, чым наагул на Беларусі”.\nСпадар Саўчук кажа, што пакуль завод працуе поўны тыдзень. Я ж у яго пытаюся, што ўлады будуць рабіць, калі заводу ня будзе заказаў: ці не давядзецца скарачаць рабочых?\n“Усе, хто мог, сышлі з гэтага заводу”\nДалей пра цяперашнюю сытуацыю на заводзе гаворыць жыхар Ваўкавыску Анатоль:\nУ Магілёве зачыняецца міні-рынак “Юбілейны”.\nРынак “Юбілейны” ў аднайменным магілёўскім мікрараёне праіснаваў болей за тры гады. Афіцыйна яго зьбіраюцца закрыць ад першага красавіка. Цяпер зь пяцідзесяці павільёнаў тут працуюць толькі чатырнаццаць:\n“На сёньняшні дзень там ёсьць вялікая запазычанасьць у прыватных структур. Пакуль запазычанасьць не пагасяць, у нас няма сэнсу наагул гаварыць пра працяг працы на гэтым рынку. Там запазычанасьці — каля дваццаці мільёнаў рублёў. Калі ня будзе даўгоў, рынак будзе працаваць, як і раней”, — патлумачыў сытуацыю прадстаўнік акцыянэрнага таварыства “Два-Д”.\n“Няма вады, асьвятленьне зь перабоямі, а арэнда — непасільная”\nПрадпрымальнікі цьвердзяць, што ўладальнік патрабаваў завялікую арэндную плату:\nняма вады, выключылі асьвятленьне ...\n“Тут няма вады, асьвятленьне зь перабоямі, а ў параўнаньні зь іншымі рынкамі яна такая ж. Аднак там — усе ўмовы. Таму за арэнду не плацілі. Атрымалася яшчэ вялікая запазычанасьць па асьвятленьні. Тут вось выключылі асьвятленьне, мы пытаньне вырашылі самі ўжо. Будзем плаціць цяпер грошы не самому “Два-Д”, а непасрэдна Магілёўэнэрга, каб працаваць. Людзі ўклалі ў гэтыя павільёны грошы — па пяць-шэсьць тысяч даляраў, абсталяваньне стаіць”, — кажа адзін з гандляроў.\nПаводле яго, пасьля закрыцьця рынку тут застануцца працаваць каля дзесяці павільёнаў, якія не належаць таварыству “Два-Д”.\nУ мікрараёне, дзе жыве некалькі дзясяткаў тысяч чалавек, рынак “Юбілейны” — адзіны, на якім прадаецца шырокі асартымэнт тавару. Людзі абураныя яго закрыцьцём.\nСпадарыня: “Вельмі патрэбны рынак, бо тут жывуць людзі сталага веку. Пайсьці, паехаць некуды, тым больш у час крызісу, яны ня могуць. У іх малыя пэнсіі. Садавіна, гародніна — усё гэта нам дужа карысна. І прычым на рынку прадаюць гэта ўсё вельмі танна”.


Як зрабіць горад прыгожым: Памятка для неабыякавых жыхароў – CMDF\nЯк прыдумаць праект, знайсці аднадумцаў, узгадніць яго з уладамі і нават знайсці фінансаванне? Актывісты Цэнтру гарадскіх ініцыятыў (Магілёў) падагульнілі вопыт правядзення урбан-арт марафону ў простую памятку (на рускай мове), распавёўшы пра ўвесь няпросты шлях яго рэалізацыі ад ідэі да рэзультату.\n«Praekt14» – менавіта так называўся марафон урбан-арту, які быў рэалізаваны ў адным з двароў у цэнтры Магілёва ў 2018 годзе. Цягам двух тыдняў 8 мастакоў працавалі над абнаўленнем тыповага гарадскога двара. Марафон адбываўся пад дэвізам “Створым стрыт-арт дворык разам!”. Гэтым праектам арганізатары хацелі паказаць пазітыўны прыклад рэалізацыі ініцыятывы жыхароў па стварэнні новай стрыт-арт прасторы.\nЭтап 1. Ініцыятыва\nУ аснове кожнага праекту знаходзіцца ідэя. Праект – гэта вашая ідэя пра тое, як вы збіраецеся вырашаць праблему. Праблема павінна быць сфармулявана вельмі ёмка і мець “разумныя межы”. Мэта праекту – гэта тыя станоўчыя змены, якія павінны адбыцца. Задачы праекту – гэта вашыя асноўныя дзеянні, якія дапамагаюць дасягнуць мэты.\nPraekt14 меў намер ператварыць звычайны магілёўскі дворык у арт-прастору за 14 дзён. Канчатковы тэрмін – гэта найважнейшая прыкмета праекту, які заўсёды мае дату пачатку, дакладны расклад, а таксама дату сканчэння.\nПрыклад: Гораду не хапае яркіх фарбаў, таму мы хочам размаляваць адзін з магілёўскіх двароў за 14 дзён.\nЭтап 2. Каманда аднадумцаў\nКаб рэалізаваць ідэю, удасканаліць яе, прыцягнуць да яе ўвагу, нам патрэбны аднадумцы. І, на самай справе, такіх людзей болей, чым мы ўяўляем. Як іх знайсці?\nШукайце тых, хто падзяляе вашыя каштоўнасці, а таксама гатовы ўнесці свой унёсак у дасягненне мэты праекту. Галоўнае – не баяцца, і вы будзеце здзіўленыя, колькі выдатных людзей, гатовых вам дапамагчы, знаходзіцца вакол нас. Не бойцеся негатыву – добрых людзей усё адно больш! Але прыходзьце да іх заўсёды са зразумелымі прапановамі, тлумачце што, як і навошта вы хочаце зрабіць. Пад час працы над праектам вы – каманда, а не арганізацыя, гэта блытаць не патрэбна.\nПрыклад: Пішам пост у сацыяльныя сеткі, просім усіх пра рэпост.\nПрыклад: Пішам у Viber-чат дому.\nПрыклад: Пішам зварот са сваімі кантактнымі дадзенымі і вешаем на дошкі для аб’яваў.\nПрыклад: Ствараем старонку праекта ў сацыяльных сетках і распаўсюджваем у СМІ, ладзім апытанкі, прыцягваем увагу да праблемы.\nЭтап 3. Узгадненне з мясцовымі ўладамі\nФармулюем ідэю на паперы. Ідзём з ёй да кіраўніка (дырэктара) мясцовага ЖЭУ (ЖЭСу). Як правіла, там раяць, што патрэбна зрабіць далей: напісаць афіцыйны зварот (індывідуальны ці калектыўны) у адміністрацыю раёну гораду, або наўпрост напісаць зварот на імя кіраўніка ЖЭУ з просьбай аб дапамозе ў рэалізацыі ініцыятывы, або ўвогуле нічога не пісаць, а зрабіць усё сваімі сіламі 🙂\nУсе вашыя дзеянні павінны быць у межах закону. Загадзя ўзгадніце ўсе нюансы. Абмяркуйце з кампетэнтнымі органамі магчымасць узгаднення элементаў вашага праекту, якія гэтага патрабуюць, для чаго схадзіце з чарнавіком праекту на прыём. Заўсёды дакладна і зразумела тлумачце мэту праекту і будзьце гатовыя адказаць на не вельмі афіцыйныя пытанні пра вашую асабістую матывацыю.\nПрыклад: Мы хочам размаляваць фасады будынкаў па вуліцы Дзяржынскага, 4, упрыгожыць яе інсталяцыямі, высадзіць клумбы.\nМы пішам зварот на імя кіраўніка ЖЭУ і ідзём з гэтым зваротам да яго. Ён падтрымлівае ініцыятыву і прымае зварот, але кажа, што эскізы патрэбна ўзгадніць ва ўпраўленні архітэктуры і горадабудаўніцтва гарвыканкаму. Пішам зварот ва ўпраўленне архітэктуры і горадабудаўніцтва гарвыканкаму, далучаем да яго эскізы малюнкаў і просім узгадніць. Пасля адказу і ўзгаднення эскізаў, зноўку ідзём да кіраўніка ЖЭСу. Ён абяцае нам сваю падтрымку.\nЭтап 4. Пошук партнёраў. Фінансаванне\nДля паспяховай рэалізацыі ідэі патрэбны рэсурсы. Памятайце, што грошы – гэта не адзіны магчымы рэсурс. Наўрад ці ў вас калі-небудзь будзе дастаткова сродкаў, каб купіць усё. Час, праца, чыйсьці асабісты аўтамабіль ці іншае абсталяванне – гэта таксама рэсурсы. Пры планаванні рэсурсаў імкніцеся ўлічваць максімум дэталяў. Чым больш дробязяў вы ўлічыце – тым менш неспадзяванак вас будзе чакаць. Уявіце, калі б у Praekt14 узнікла сітуацыя, калі валанцёры прыйшлі, ежа замоўлена, працуе аўтавышка, і прывезены фарбы, а мастакоў няма… Гэта будзе страчаны дзень і моцны ўдар па энтузіязме каманды! Не забудзьцеся таксама пра падсумаванне вынікаў і ўрачыстае адкрыццё 🙂\nПрыклад: Для ўпрыгожвання двара і стварэння клумб патрэбны саджанцы, фарбы і дошкі. Для гэтага мы тэлефануем кампаніям, якія займаюцца фарбамі і будаўнічымі матэрыяламі, распавядаем пра праект і просім пра дабрачынную дапамогу. Узамен мы абяцаем падзяку ад жыхароў, згадкі ў сацыяльных сетках і публікацыях у СМІ. То бок, матэрыялы ўзамен на рэкламу. Робім пост у сацыяльныя сеткі з заклікам запамагчы фарбамі і матэрыяламі.\nПрыклад: Распачынаем краудфандынгавую кампанію на спецыялізаваных платформах: ulej.by, talaka.org.\nПрыклад: Збіраем грошы з жыхароў двара.\nЭтап 5. Пошук выканаўцаў\nВажна знайсці тых, хто мае неабходныя кампетэнцыі. Praekt14 меў вялікую патрэбу ў прафесійных мастаках. Дарэчы, без дапамогі валанцёраў таксама нічога б не атрымалася. Шукайце прафесіяналаў, напрыклад, у спецыялізаваных суполках у сацыяльных сетках.\nПрыклад: Для размалёўкі двара патрэбны мастакі. Звяртаемся ў мастацкія школы ці праглядаем паблікі ў сацыяльных сетках і шукаем арганізацыі ці асобных мастакоў, якія ўдзельнічалі ў падобных праектах. Робім пост у сацыяльныя сеткі з просьбай падзяліцца кантактамі мастакоў. Не забываемся таксама пытацца і раіцца з камандай – пэўна ў ёй шмат таленавітых людзей.\nЭтап 6. Рэалізацыя ініцыятывы\nПапярэдне патрэбна даведацца пра пажаданні і заўвагі астатніх жыхароў. Напрыклад, правесці апытанне па кватэрах або праз чат дому, калі такі існуе. Потым патрэбна прызначыць час і дату. Запрашаем усіх выканаўцаў, усіх жыхароў і валанцёраў. Не забываем зрабіць пост у сацыяльных сетках з заклікам прыйсці і дапамагчы. Абавязкова запрашаем прадстаўнікоў СМІ і мясцовых уладаў. Няхай усе натхняюцца нашым пазітыўным прыкладам!\nКрыніца: urbanistic.by, vmogileve.by


12 верасень 2012, 16:48\nУ Беларусі трэба ўвесьці норму, якая забараняе кандыдатам у дэпутаты праводзіць агітацыю за байкот выбараў.\nТакое меркаваньне выказала падчас online-канфэрэнцыі на сайце БЕЛТА старшыня Цэнтравыбаркаму Беларусі Лідзія Ярмошына:\n«Гэтая перадвыбарчая кампанія паказала, што трэба ўдасканаліць нормы заканадаўства, якія рэгулююць парадак вядзеньня перадвыбарчай агітацыі. Наша заканадаўства было разьлічана, зрэшты, як і любое, на законапаслухмяных грамадзян. І калі мы кажам „перадвыбарная агітацыя“, то маем на ўвазе, што кандыдат ідзе і агітуе за сябе ці, на благі канец, супраць каго-небудзь».\nЯна адзначыла, што ніхто не чакаў, што за грошы дзяржавы будзе ісьці агітацыя супраць удзелу ў выбарах, арганізаваных дзяржавай.\n«Аказалася, трэба заўсёды разьлічваць на тое, што кандыдаты розныя і сярод іх ёсьць людзі, якія не адчуваюць ніякай удзячнасьці да дзяржавы, і паводзяць яны сябе адпаведным чынам, зрываючы тое, што гэтая дзяржава арганізавала. Такіх прабелаў трэба пазбаўляцца», — падкрэсьліла старшыня Цэнтравыбаркаму.\nЯна таксама адзначыла, што ўсякую згадку пра агітацыю супраць выбараў трэба выводзіць у асобную норму, якая не падпадае ні пад адну з тых, што існуюць цяпер, і абавязкова забараніць кандыдатам, якія ўдзельнічаюць у выбарах, праводзіць агітацыю за іх байкот.\nСябра Цэнтравыбаркаму з правам дарадчага голасу Віктар Карняенка пракамэнтаваў заяву Лідзіі Ярмошынай:\n«Старшыня Цэнтральнай выбарчай камісіі павінен быць арбітрам. У спадарыні Ярмошынай гэта абсалютна не атрымліваецца. Яна заняла жалезабэтонную пазыцыю абаронцы дзейнай улады і нават не хавае гэтага. Таму ўсе яе захады накіраваныя на забесьпячэньне пэўнага выніку. Разважаць ёй пра „ўдзячнасьць“ і „няўдзячнасьць“ абсалютна ня варта. Калі яна так прапанавала, то, хутчэй за ўсё, так і здарыцца. Гэта значыць, што будзе зроблены яшчэ адзін крок далей ад дэмакратыі. Улады любой краіны павінны імкнуцца, каб грамадзянін цаніў сваё права выбарца. У нас гэтага няма. Не застаецца ніякага іншага спосабу прадэманстраваць нязгоду з уладай, як такое „галасаваньне нагамі“».\nЛідзія Ярмошына: «Выбарчая кампанія ідзе бездакорна»


30 чэрвеня пайшоў з жыцця заслужаны артыст Рэспублікі Беларусь Сяргей Краўчанка. Аб гэтым паведамляе адмiнiстрацыя Купалаўскага тэатра.\nСяргей Краўчанка нарадзіўся 13 мая 1949 года ў Мінску. Яшчэ ў школе атрымаў мянушку Артыст. Адразу пасля заканчэння тэатральнага факультэта Беларускага дзяржаўнага тэатральна-мастацкага інстытута па спецыяльнасці “акцёр драмы і кіно” (курс У. Маланкіна) прыйшоў у Купалаўскі тэатр, які больш за 40 год называў сваім родным домам. Актор увайшоў сюды хлопчыкам з “Пунсовай кветачкай” і “Раскіданым гняздом”, а потым хутка стаў у адзін шэраг са шматлікімі знакамітымі купалаўцамі.\nЛітаральна ў маі артыст адсвяткаваў 65-годдзе. За апошні год ён сыграў прэм’еру за прэм’ерай – Ксёндз ў “Дзядах” Тэатра “Ч”, Возны ў “Пане Тадэвушу”, Дыманш у “Дон Жуане”. Ішла падрыхтоўка да чарговай прэм’еры “Тата” ў Купалаўскім…\nСяргей Усеваладавіч казаў, што для яго выратаванне ад любых нягод – магчымасць апрануць касцюм іншага чалавека і праз сцэну трапіць у іншы свет, размаўляць там вочы ў вочы з незнаёмымі людзьмі. За гэтыя падарожжы і размовы артысту ўдзячныя мільёны людзей.\nГлыбока смуткуем і выказваем шчырыя словы спачування і падтрымкі сям’і, родным, блізкім і сябрам Сяргея Усеваладавіча. Падрабязная інфармацыя пра час і месца развітання з Сяргеем Краўчанкам з’явіцца ў найбліжэйшы час.\nБелорусская речь на парижской сцене: премьера "Пана Тадэвуша" Купаловского театра прошла во Франции\nТемы: культура, театр, белорусское кино


Яна пачала разумець, што гэтым сыом Пан Буг выстаўляе ёй напаказ яе памылкі. На яе напаў страх: янараней была так упэўнена ў сваей непамылковасці...\nЯна кленчыла перад вобразам Маткі Боскай, прызнавалася ў вялікіх грахах: ужо шмат гадоў песціць і няньчыць катоў, а пра людзей забьшася...\nАдчуваючы свой вялікі грэх, пані па-ранейшаму глядзела за катамі. Што ж яньг, бедныя, вінаваты?\nПані пацяшала сябе тым, што памылка ўжо напалову выпраўлена, калі выкрыта. Толькі трэба старацца выправіць памылку да канца,\n«Як выпраўляць памылку?»\nЦяжкое «як?» непакоіла пані Вашамірскую. Пад уражаннем гэтага «як?» яна сядзела ўвесь вечар, не прымаючы ніякага ўдзелу ў вясёлых і мудрых гутарках гасцей. «Божы смутак» лунаў на яе твары. Пані апускала вочы і з-пад апушчаных расніц пазірала з зацікаўленасцю ва ўсе бакі.\nЯна шукала вачыма Салаўя.\nЯго не відаць было.\nНе было яшчэ самага галоўнага эфекту панскага балю.\nПані Вашамірская чакала яго з хвіліны на хвіліну. Яна забыла гладзіць і песціць катоў, што сядзелі ў яе на каленях. Ад нецярплівасці яна кожны раз уздрыгвала, калі да яе зварочваліся суседзі пры стале з запытаннямі і заўвагамі.\nУ гэты час пан Вашамірскі гутарыў з суседам з блізкага маёнтка аб тым, што студыя ўсё ж яго не задавалыіяе, бо акторы яго — выдрэсіраваныя мядзведзі. Нутранога агню, натхнення няма ў іх. Вось ён зараз пакажа ўсім на закуску балю сапраўднае дзіва — чалавека, які спявае салаўём.\n— Я думаю павезці яго за граніцу напаказ! — павысіў пан Вашамірскі голас.\n— Салаўя сюды! Салаўя! — папрасілі госці.\nПані Вашамірская пабляднела ад хвалявання. У гэтую хвіліну Салавей быў яе апошняй нябеснай справай.\n— Паслухаць цяпер салаўя — штука фвельмі пікантная! — сказаў доктар багасловіі і філасофіі. — Гэта тонкая густоўнасць і вышэйшы эстэтызм!\nКсёндз пачаў доўгую тыраду аб спевах салаўя, аб цудах божых.\nХоць пан Вашамірскі добра разумеў, што гэта толькі няшчырая ксяндзоўская льсцівасць, аднак перад вялікай грамадой гасцей яму было прыемна ад слоў ксяндза.\n— Прывесці сюды Салаўя, — крыкнуў пан гайдукам. Пан расказаў гасцям падрабязна ўсю гісторыю, як ён першы раз пачуў фокусы Салаўя і як дзеля жарту загадаў тады ўсыпаць некалькі гарачых гайдуку Макару. Пры гэтым успомніў, што гайдука Макара няма. Ен падазваў стольніка і запытаўся, дзе Макар.\n—Макара знайшлі сягоння забітым, яснавяльможны пане, спалохана сказаў стольнік, — яго забіла Зоська Халімонава, што ў канцы вёскі жыве, недалёка ад лесу.\n— А Зоська дзе? — пабляднеўшы ад злосці, сказаў пан.\n— Зоська ўцякла, яснавяльможны пане.\n— Зараз жа яе злавіць! Скажы аб гэтым войту!\n— Слухаю, яснавяльможны пане!


Урад плануе аператыўна завяршыць перагаворны працэс па далучэнні краіны да СГА | Настаўніцкая газета\n04.11.2017 - 10:30Інфармацыйная гадзіна\nПрэм’ер-міністр Андрэй Кабякоў разлічвае на ўзмацненне пазіцый Беларусі ў міжнародным гандлі пасля ўступлення краіны ў Сусветную гандлёвую арганізацыю. Аб гэтым ён заявіў на сустрэчы з дэлегацыяй СГА.\n“Членства Беларусі ў СГА будзе садзейнічаць узмацненню нашых пазіцый у міжнародным гандлі, павышэнню прывабнасці дзелавога і інвестыцыйнага клімату”, — адзначыў Андрэй Кабякоў. Пры гэтым краіна будзе імкнуцца да такіх параметраў членства ў арганізацыі, якія адпавядалі б узроўню эканамічнага развіцця ў Беларусі і існуючым абавязацельствам у рамках Еўразійскага эканамічнага саюза.\nБеларусь надае вялікае значэнне цяперашняму візіту дэлегацыі Сусветнай гандлёвай арганізацыі, паколькі гэта важны сігнал знешнім партнёрам аб гатоўнасці краіны прыкладаць намаганні па інтэнсіфікацыі працэсу ўступлення ў СГА, звярнуў увагу прэм’ер-міністр. Апошнім часам значна ўзрасла цікавасць да перагавораў па ўступленні Беларусі ў СГА з боку міжнародных арганізацый — МВФ, Сусветнага банка, Еўрапейскага банка рэканструкцыі і развіцця. Гэта пацвярджаюць і запланаваныя ў ходзе візіту ў Беларусь сустрэчы з прадстаўнікамі місіі МВФ і ПРААН.\nАкрамя таго, візіт стане дадатковым імпульсам для ўзмацнення работы па ўступленні ў СГА ўнутры краіны. “Гэта сігнал органам дзяржкіравання, бізнес-супольнасці аб тым, што мы пераходзім ужо да сур’ёзных фінішных аперацый па падрыхтоўцы краіны да ўступлення ў Сусветную гандлёвую арганізацыю, — заўважыў Андрэй Кабякоў. — Ад імя ўрада хачу сказаць, што мы будзем прыкладаць усе неабходныя намаганні, каб максімальна выгадна для нашай краіны і аператыўна завяршыць перагаворны працэс па далучэнні краіны да СГА”.\nПрэм’ер-міністр асобна падкрэсліў, што Беларусь як член Еўразійскага эканамічнага саюза ўжо жыве па нормах і правілах СГА, паколькі яны пакладзены ў аснову права ЕАЭС. “Акрамя таго, Беларусь зрабіла значны своеасаблівы ўклад у перагаворны працэс па далучэнні да СГА за кошт “звязвання” мытнага тарыфу на ўзроўні расійскіх абавязацельстваў. Інакш кажучы, з аднаго боку, мы ў пераважнай большасці жывём па нормах і правілах арганізацыі, з іншага боку, выгод, якія атрымліваюць члены СГА, мы не маем”, — сказаў кіраўнік урада.\nБеларусь разлічвае правесці чарговае, дзясятае, пасяджэнне рабочай групы па далучэнні да СГА ў сакавіку 2018 года. Да гэтага часу плануецца падрыхтаваць другую рэдакцыю праекта даклада рабочай групы, максімальна набліжаную да падагульняльнага варыянта.\nСтаршыня рабочай групы па далучэнні Беларусі да СГА — пастаянны прадстаўнік Турцыі пры арганізацыі Кемаль Мадэнаглу падзякаваў кіраўніку беларускага ўрада за ўдзел у працэсе далучэння, падтрымку ініцыятыў на высокім узроўні. Паводле яго слоў, у СГА мяркуюць, што ўступленне Беларусі ў арганізацыю адбудзецца ў хуткім часе. “Перагаворы, якія прайшлі апошнім часам, вельмі важныя, каб завяршыць працэс уступлення”, — сказаў Кемаль Мадэнаглу.\nАгульны рынак дзяржзакупак — ключавы элемент зоны свабоднага гандлю


Спампаваць 77.17 Kb.\nНазва Палітычная геаграфія шэсьць праблемаў вёскі жанаўцы\nПамер 77.17 Kb.\nЭфір 15 ліпеня\nЯгор Маёрчык, Жанаўцы /Ваўкавыскі раён, Гарадзеншчына/\nКалі цёмнай ноччу вы заблукаеце ў Ваўкавыскім раёне Гарадзеншчыны, і лясная дарога вяведзе вас да маленькага паселішча, на ўезьдзе ў якое нават няма шыльды з назовам, цалкам верагодна, што гэта будуць Жанаўцы. Калі вы пагрукаеце ў дзьверы хаты, што першай трапіць на вочы, ня выключана, што гэта будзе жытло самотнага пэнсіянэра Івана Трафімчыка.\nДык вось, калі ўсе гэтыя акалічнасьці зьбягуцца ў адно, раю вам апрануць на галаву жалезную каску, а на цела – бронекамізэльку.\n(Трафімчык: ) “Завальваю дзьверы. Кладу сякеру ў сенцах. Калі будзе лезьці й ламаць дзьвер, жарну яму па галаве. Чалавек стары напакутваецца й ляжа спаць, тады яны й зьяўляюцца на раварах і шуруюць па дамах. Праедзьце пра вёску й паглядзіце. Адное сьмецьце валяецца. Усё паабдзіралі. У дамах вокны паздымалі, пабілі ўсё парвалі. Дык яны ўжо тут хадзілі ды павыбівалі ўсе вокны. Яны думацю, калі хто дзе памёр, можа грошы ці золата знайсьці. Адзе ён знойдзе?”\n(Трафімчык: ) “Моладзь. Гімназісты гэтыя.”\n(Трафімчык: ) А хто іх спыніць? Міліцыянты ня спыняць і не дадуць рады! Вызвалі міліцыю. А што тая міліцыя? Пасьмеялася ды паехала”.\nУ Жанаўцах жыве меней за 2 дзесяткі чалавек. Налёты моладзі з суседніх вёсак й рабаўніцтва імі склепаў ды закінутых хатаў – гэта праблема №1.\nА праблема №2 – гэта п’янства.\nМая наступная суразмоўца – пэнсіянэрка са стажам ў некалькі год. Ніякай асаблівай гаспадаркі яна не трымае. А ўсё праз здароўе. Сілаў, кажа, зусім няма. А яшчэ й сын нэрвы псуе.\n(Спадарыня: ) “Няма самалётаў, ёсьць спекулянты. То адзін прадае, то другі. Я ўсё пытаю, дзе той участковы? Ці не мог бы ён праехацца па вёсцы? Зайсьці паглядзець што-дзе-як. Крымінал вялікі!”\n(Карэспандэнт: ) “А вы можа сына спрабавалі лячыць?”\n(Спадарыня: ) “А куды яго завезьці, калі я сама не магу. Я прыехала з Горадні з апэрацыі. Я не магу! Я прашу, каб ён ня піў. Але ён біць мяне ня б’е. Ён у мяне працуе, нічога не скажу”.\nПраблема №3 – гэта соткі на палях.\nКалектыўная гаспадарка дае надзелы без асаблівага разбору. Можа адразу за агародамі адвесьці, а можа ў балоце за суседняй вёскай. Бабульцы з прыгожым імём Леанарда й з прозьвішчам Савашчан не шанцуе ўжо які год запар. У свае 75 яна выпраўляецца на поле з бульбаю, як у далёкае падарожжа – трэба пераадолець не адзін кілямэтар. А падвезьці да загону па вялікім рахунку няма каму, бо сваіх дзяцей спадарыя Леанарда не нажыла.\n(Савашчан: ) “А дзе? Няма ў нас! І ў калгасе няма коней! Цягай роварам як хочаў. А калі не – не садзі!”\n(Савашчан: ) “Сімакова ў Чырвоным Грудзе.”\n(Савашчан: ) “Ніхто яе не бачыў. Як выбралі, так яе ніхто й не бачыў. І бачыць ня будзем. І што? Яна ня можа калі-небудзь да нас праехацца”.\n(Карэспандэнт: ) “А вы самі патэлефануйце й скажыце: “Спадарыня Сімакова, прыедзьве й павырашайце нашыя праблемы!”\n(Карэспандэнт: ) “Неаднойчы чуў, што той жа Аляксандар Лукашэнка казаў, што ў Беларусі самы галоўны клопат…”\n(Савашчан: ) “… каб гэтак усё было, як Лукашэнка гаворыць, мы жылі б і волас з галавы не ўпаў бы. Вось так!”\n(Савашчан: ) “А хто на тых пэнсіянэраў зважае ўвагу?”\nПрабмема №4 – гэта коні. А, дакладней будзе сказаць, іхная адсутнасьць.\nАд пачатку мне казалі, што коней у Жанаўцах няма. Калі ўбачыў такую жывёліну на падворку сядзібы Чэслава Адамовіча, я разгубіўся. Ня ведаў, каму верыць болей: выказваньням вяскоўцах альбо ўласным вачам.\n(Чэслаў Адамовіч: ) “А няма ніводнага! І гэты – ня мой. Мне сын прывёў на пару дзён. Няма ніводнага каня. Летась бралі 7 тысячаў за сотку, каб пасадзіць. Пасадзіць – пасадзяць. А калі трэба выгараць, капай рыдлёўкаю, насі на плечах. А сёлета сказалі, што апрацоўка адной соткі будзе каштаваць 15 тысячаў, бо ўжо падаражэла салярка”.\n(Чэслаў Адамовіч: ) “За раз не плацяць. Людзі просяць, каб расьцягнулі на два, на тры разы. І тады трэба тры месяцы рабіць дарэмна: атрымаеш пэнсію – нясі яе аддавай”.\n(Карэспандэнт: ) “Можа б паскардзіліся ці ў сельсавет ці ў райвыканкам?”\n(Чэслаў Адамовіч: ) “Дырэктар саўгасу як скажа, так яно й будзе. Вось Лукашэнка езьдзіць у Магілёў усё вёску адраджае… А тут ніхто да нас не загляне. Бардак у нас тут, бо ніхто нічога не бачыць!”\nБольшая палова жыхароў Жанаўцоў – самотныя пэнсіянэры. Засталіся яны адныя, бо дзеці разьехаліся, а сужанцы – на тым сьвеце. Такім людзям мясоцвыя ўлады прапануюць паслугі сацыяльных работнікаў. За пэўную плату тыя могуць глядзець чужую гаспадарку.\nСтаніслаў Адамовіч некалі напісаў заяву, каб да яго прыставілі такога памошніка. А далей адбылося вось што:\n(Станіслаў Адамовіч: ) “Зіма. Студзень. Яны дзесьці ў палове былі. А пасьля да мяне два з паловаю месяцы ніхто не глянуў. І ўначы ў няме зрабіўся прыступ сэрца. Я ледзь не дагарэў. Ухапіўся за стул і тады толькі здолеў сербануць халоднай вады. А каб я упаў, і не падняўся? І там бы са мною штосьці здарылася? Трэба толькі ўявіць, што б магло зрабіцца з чалавекам за два з паловаю месяцы!? Толькі косьці засталося б павыкідваць ў цэляфанавы мех. Навошта мне такі дагляд? Я паглядзеў, што гэткі фокус. Я напісаў заяву, што дамаўляюся. І так мне гібель, і так. На пэнсіянэраў ніхто не зглядаецца. Я ніякай гаспадаркі не трымаю. Я атрымліваю недзе 100 тысячаў пэнсіі. Мне трэба купіць: малако, сала, мука, крупа, папяросы. Я не дацягваю да пэнсіі!”\n(Карэспандэнт: ) “Калі грошы сканчваюцца што тады?”\n(Станіслаў Адамовіч: ) “Звару бульбы ды якой цябулі з воцартам набоўтаю. Вось так і жыву”.\n(Карэспандэнт: ) “Цыбуля, воцарт і вада – гэта атрымліваецца салата?”\n(Станіслаў Адамовіч: ) “Па-просту квас”.\n(Станіслаў Адамовіч: ) “Мусіш яго есьці. А куды падзенешся?”\nУласна кажучы, гэта на столькі праблема Жанаўцоў, колькі паўсядзённая цяжкасьць працы журналіста. Можна зразумець людзей з гарадоў і мястэчак. Часам яны баяцца кантактаваць без меркаваньняў бясьпекі. А раптам што пасьля здарыцца? У гэтым сэнсе зь вяскоўцамі значна прасьцей. Яны больш шчырыя й адкрытыя. Але ў Жанаўцах атрымалася неспадзяванка.\nПасьля гэтага пайшло-паехала. Калі падсумаваць, пры мікрафоне згадзілася размаўляць толькі палова вяскоўцаў. Ды й тыя выказваліся скептычна.\n(Карэспандэнт: ) “А чаго вы баіцёся? Клаі гэта праўда, то што вам зробяць за праўду?”\n(Спадарыня: ) “А нашто вам гэта? Мы тут, старыя бабы, нічога вам не скажам! Ці ўсё гэта, што вам тут старыя пераліваюць, людзі дзесьці будуць слухаць?”\n(Карэспандэнт: ) “А можа хто з начальства пачуе й скажа: “О! Трэба прыехаць і разабрацца!”\n(Спадарыня: ) “Ой! Хто й чым тут нам дапаможа? Мы тут старыя сядзімо як ваўкі ў лесе”.\nНа такім тле абураны паводзінамі сацыяльным работнікаў і дзеяньнямі мяцовых уладаў Чэслаў Адамовіч выглядае голасам праўды.\n(Чэслаў Адамовіч: ) “Людзі ня хочуць гаварыць пра праблемы. Скажаш пра праблемы, а пасьля начальства будзе помсьціць. “Навошта ты так сказаў?” Я вам скажу, што праўды цяпер ня любяць. Ня любяць! Я не баюся. Я не махлюю, я кажу праўду. Але іншы можа паціснуць плячыма: “Ну, што я буду казаць?” І усё, на гэтым канец”.\nПалітычная геаграфія гародня\nЯгор Маёрчык, Гародня, Шумілінскі раён ВіцебшыныСамы стары жыхар вёскі Гародня Парфён Дубінін, перамагаючы слабасьць І боль у нагах,...


У НАК Беларусі захоўваецца факел эстафеты алімпійскага агню 1980 года | zviazda.by\nХатняя старонка » Спорт » У НАК Беларусі захоўваецца факел эстафеты алімпійскага агню 1980 года\nАлімпійскі рух Беларусі мае не толькі цікавую сучаснасць, але і багатую гісторыю, якая прадстаўлена ў музеі алімпійскай славы. Знаходзіцца музей у штаб-кватэры Нацыянальнага алімпійскага камітэта. «Звязда» правядзе завочную экскурсію і пазнаёміць сваіх чытачоў з самымі цікавымі яго экспанатамі.\nУ 2020 годзе спаўняецца 40 гадоў ХХІІ летнім Алімпійскім гульням, якія прымала Масква. Тыя гульні сталі грандыёзнай спартыўнай і грамадска-палітычнай падзеяй. Таму адзін з ключавых экспанатаў музея алімпійскай славы — факел эстафеты алімпійскага агню 1980 года. Яго ў музей НАК перадаў легендарны Аляксандр Мядзведзь, які запаліў алімпійскі агонь на мінскім стадыёне «Дынама». У межах алімпіяды там праходзілі спаборніцтвы па футболе.\nПершапачаткова японская кампанія, якая выйграла міжнародны тэндар на стварэнне факела, прапанавала макет у форме бамбуку. Але з'явілася мноства пытанняў наконт сувязі алімпіяды ў СССР з бамбукам. І хоць савецкія спецыялісты не валодалі адпаведнымі тэхналогіямі, арганізатары вырашылі самастойна стварыць факел. З гэтай задачай справіўся Ленінградскі машынабудаўнічы завод імя Клімава. З-за таго, што часу да пачатку спаборніцтваў заставалася мала, факел зрабілі за месяц. Стварэнню ленінградскіх спецыялістаў было накавана стаць прататыпам наступных алімпійскіх факелаў. Факел алімпіяды 1980 мае ёмістасць са звадкаваным газам, прадуманую сістэму яго змешвання з паветрам і абароны полымя ад дажджу. Патушыць факел не змог нават лівень, які ішоў у Мінску падчас урачыстай цырымоніі. Полымя патухла толькі тады, калі скончылася паліва. Побач з факелам у музеі алімпійскай славы выстаўлена лямпа, у якой алімпійскі агонь прыехаў у Мінск. Дагэтуль у беларускай сталіцы не праводзілася такіх значных спартыўных мерапрыемстваў. Таму факел той алімпіяды сёння нібы нагадвае, з чаго ўсё пачалося.\nЗагаловак у газеце: Сіла агню\n2773 Страшнае слова «генацыд»\n2534 Як пазбегнуць вучэбных перагрузак?


КАРХУНКИЕРРОС - МЯДЗВЕДЖАЕ КОЛЬЦА - ПАДАРОЖЖЫ - 2019\nКархункиеррос (Мядзведжае кальцо) - гэта 80 кіламетраў лясных сцежак, падвесных мастоў, скалістых скалаў і бурных рэк. Гэты галавакружны шлях, заснаваны ў 1954 годзе, сёння лічыцца самым папулярным пешым маршрутам у Фінляндыі. І хоць (насуперак назве) мядзведзяў вы тут наўрад ці ўбачыце, затое амаль напэўна сустрэнеце глушцоў, яркіх матылькоў і сапраўдных паўночных аленяў - тых самых, на якіх, паводле падання, ездзіць "фінская дзед-мароз" Йолупукки. Пераадолець Мядзведжае кольца можна двума спосабамі - пешшу (летам, вясной, і восенню), або на лыжах (зімой).\nБольшай часткай маршрут Кархункиеррос праходзіць па нацыянальным парку Оуланка, вялізнага запаведніку плошчай 270 кв. км, які знаходзіцца на тэрыторыі двух фінскіх правінцый - Лапландыі і Паўночнай Остроботнии. Да знакамітага Раваніемі, размешчанага за палярным кругам, адсюль не так ужо і далёка - 192 км, таму прырода на ўсім працягу Кархункиеррос захапляльна суровая і лаканічная. Тут хвоі чапляюцца за амаль стромыя скалы, бурныя ракі раз-пораз ператвараюцца ў маленькія сярдзітыя вадаспады, а праз шырокія забалочаныя раўніны і глыбокія каньёны перакінутыя падвесныя масты.\nЗаходзіць на маршрут лепш за ўсё на поўначы, каля турыстычнага цэнтра Хаутоярви, дзе можна ўзяць падрабязныя карты мясцовасці. Адтуль падарожныя звычайна ідуць па беразе хуткай рэчкі Оуланка, абмінаючы турыстычны цэнтр з аналагічным назвай і вёску Юма (у гэтых пунктах можна папоўніць запасы ежы). Заканчваецца шлях каля курорта Рука - там ёсць некалькі гасцініц, дзе могуць адпачыць стомленыя дарогай вандроўцы.\nУвесь 80-кіламетровы шлях турысты звычайна праходзяць за 4-7 дзён (у залежнасці ад ступені падрыхтоўкі).\nУ самых маляўнічых месцах мядзведжых кольцы ўладкованыя прытулкі для падарожнікаў - утульныя драўляныя домікі з невялікай печкай ўнутры. У іх турыстаў заўсёды чакае запас дроў, запалкі, вадкасць для распальвання вогнішча і нават двухпавярховыя драўляныя ложкі з клапатліва расстеленную турыстычнымі "плеўкамі". Каля кожнага доміка ўладкованая пляцоўка для пікніка - з мангалам, вогнішча і крамамі, зробленымі з драўняных ствалоў. Так што не забудзьцеся захапіць з сабой паходны імбрычак і запас ежы. Што можа быць лепш, чым перакусіць пасля доўгай прагулкі на свежым паветры?\nТакіх домікаў на тэрыторыі парку Оуланка досыць шмат. Але калі вы адпраўляецеся ў шлях летам, усё ж такі лепш захапіць з сабой палатку - месцаў для ўсіх жадаючых у разгар сезону можа і не хапіць.\nЦі можна заблудзіцца на маршруце?\nХоць гэтую дарогу і назвалі Мядзведжай, заблудзіцца тут практычна немагчыма. На працягу ўсяго маршруту стаяць драўляныя паказальнікі (нажаль, толькі на фінскай мове) і карты (на шведскай, ангельскай і фінскай), дзе паказана Вашае цяперашняе месца. Акрамя таго, на Кархункиеррос ў самых маляўнічых мясьцінах ёсьць адмысловыя стэнды, які адзначае пункту, адкуль лепш за ўсё фатаграфаваць. У некаторых з іх нават зробленыя адмысловыя адтуліны, куды можна прасунуць аб'ектыў і атрымаць надзвычайны здымак.\nПачынаем з малога\nКалі 80-кіламетровы маршрут па запаведных месцах здаецца вам занадта вялікім выпрабаваннем, можна пачаць з Малога мядзведжага кальца (Pieni Karhukienross). Яго працягласць - усяго 12 кіламетраў. Такі адрэзак шляху лёгка прайсці за дзень пешшу. Да пачатковай кропкі Малога мядзведжага кольцы можна дабрацца на машыне ці аўтобусе ад вёскі Юма. Тыя ж, каму і такі шлях здаецца занадта доўгім, могуць проста пад'ехаць да сцежкі ў адной з кропак заходу на яе і прайсці 4-5 кіламетраў да наступнага зыходу з маршруту. Акрамя канчатковай і пачатковай кропак ўваходу (Рука і турыстычны цэнтр Хаутаярви) на сцежку можна трапіць з аўтастаянак Савилампи і Ристикаллио, з вёскі Юма, турыстычнага цэнтра Оуланка і яшчэ некалькіх іншых месцаў.\nСайт нацыянальнага парку Оуланка рэкамендуе падарожнічаць па маршруце Кархункиеррос з 1 чэрвеня па 15 кастрычніка. Але на самай справе ў мядзведжых кальца (як і ва ўсёй прыроды ў цэлым) няма дрэннага надвор'я. Улетку тут можна выкупацца ў прахалоднай бадзёрай рэчцы і пазагараць на камяністых пляжах. Вясной - убачыць, як у зялёным аксамітным моху распускаюцца першыя кветкі. Увосень - ахнуць пры выглядзе шугалі аранжавым лясоў. А зімой - пакатацца на лыжах і палюбавацца фантастычным кантрастам белага снегу і цёмнай, незамярзальнай вады. Адзінае "але" - у халодную пару года для праходу даступны толькі адзін "кавалачак" мядзведжых кальца - 26 кіламетраў паміж турыстычным цэнтрам Оуланка і вёскай Юма.\nПравілы паводзінаў на маршруце:\nРазводзіць агонь можна толькі ў адмыслова пазначаных месцах.\nВаду з рэк можна піць.\nКалі вы спыніліся ў гасцявым доміку, пакіньце яго пасля свайго візіту ў такім жа парадку і з запасам дроў, як і знайшлі.\nПадрабязную карту парку Оуланка з адзначанымі на ёй стаянкамі і іншую карысную інфармацыю можна знайсці на сайце //www.outdoors.fi/destinations/topattractions/Oulanka/Pages/Default.aspx.\nCopyright 2019 \_ Зялёны Гатэль \_ Кархункиеррос - Мядзведжае кольца


Бяспечны адпачынак. Эксперты распавялі пра меры прафілактыкі небяспечных інфекцый - Здаровыя людзі. Бяспечны адпачынак. Эксперты распавялі пра меры прафілактыкі небяспечных інфекцый - Здаровыя людзі.\nЗдаровыя людзі. — Жыві актыўна — Падарожнічай — Бяспечны адпачынак. Эксперты распавялі пра меры прафілактыкі небяспечных інфекцый


Тры швы на галаве: брат Дар'і Домрачавай расказаў, як яго затрымалі ў Мінску | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / Тры швы на галаве: брат Дар'і Домрачавай расказаў, як яго затрымалі ў Мінску\nЗатрыманне Мікіты Домрачава / Скрыншот з відэа\nАрхітэктара Мікіту Домрачава білі дубінкамі і нагамі, правялі барцоўскі прыём, трымалі за валасы і зноў білі.\n11 кастрычніка падчас Маршу годнасці быў затрыманы Мікіта Домрачаў, старэйшы брат біятланісткі і Героя Беларусі Дар'і Домрачавай. Мікіту пры затрыманні павалілі на зямлю, збівалі дубінкамі і нагамі, потым правялі барцоўскі прыём, зноў білі, трымалі за валасы. Хоць, па словах мужчыны, у пратэстах ён удзелу не прымаў — проста ехаў на ровары па набярэжнай Свіслачы.\n— Мяне затрымалі на Зыбіцкай. Я ехаў на ровары па веладарожцы, — расказвае Еўрарадыё Мікіта. — Людзі пачалі бегчы. Я спыніўся. Потым на нас пабеглі шарэнгай салдаты. З-за рага выскачыла шарэнга іншых салдат, у чорных масках і касцюмах. Адразу павалілі на зямлю, пачалі біць па галаве і целе, не тлумачачы і не прадстаўляючыся.\nЯ спалохаўся за ровар, таму што ён мне вельмі дарагі. Я стараўся даць зразумець, што без ровара не пайду. Спрабаваў падысці да ровара, каб забраць яго. Мяне звалілі з ног і пачалі біць яшчэ больш. Я не ўдзельнічаў у мітынгу. У мяне не было ніякай сімволікі. Я ехаў па веладарожцы і проста трапіў у гэтую заварушку.\nЗатрыманне Мікіты трапіла на відэа, знятае з акна бізнес-цэнтра:\n— Мяне адразу закінулі ў аўтобус з "чорнымі людзьмі", іх там было чалавек восем. Я быў на падлозе, мяне яшчэ тыкалі дубінкамі, пагражалі і нецэнзурна выказваліся, — расказвае Мікіта пра тое, што было далей. — Потым мяне перасадзілі ў іншы аўтобус да іншых міліцыянераў. Яны былі больш ветлівыя, аказалі мне першую дапамогу. Я працягваў сцякаць крывёю, прасіў хуткую, але ніхто нічога не выклікаў.\nМяне яшчэ гадзіну вазілі па горадзе. Хуткая мяне забрала з РУУС, таму што ў мяне былі моцныя раны на галаве. Павезлі ў бальніцу, там мяне шпіталізавалі. Сёння я напісаў адмову ад шпіталізацыі і пайшоў дадому.\nГалава разбітая ў трох месцах, зашывалі тры раны. Таксама пабоі на ўсім целе ад дубінак.\nЧатырохразовая алімпійская чэмпіёнка Дар'я Домрачава раней вельмі асцярожна выказвалася пра сітуацыю з гвалтам на беларускіх вуліцах.


2 нядзеля Вялікага посту (8 сакавіка 2020 г.)\nНа гэтым тыдні: Святая Імша ў панядзелак, аўторак, сераду і чацвер у 10.00 і 18.00. У пятніцу Святая Імша ў 10.00, і вечарам у 18.45 – Святая Імша і ў 19.30 – Крыжовы Шлях.\nПятніца – гэта дзень мукі і смерці Пана Езуса, таму ў Вялікім Посце гэты дзень мае асаблівы характар. Прыложым намаганні, каб у гэты вечаровы час сабрацца ўсім разам і прайсці слядамі Езуса Хрыста да Галготы, да месца нашага збаўлення.\nУ суботу Святая Імша ў 10.00 (за памерлых). У наступную нядзелю: у 9.20 - Песні Жальбы, у 10.00 – Святая Імша з удзелам дзяцей і моладзі, у 11.00 – Крыжовы Шлях, у 12.00 – Святая Імша, у 13.00 – Песні Жальбы, і ў 18.00 – Святая Імша.\nПрыпамінаем, што ў часе Вялікага посту належыць як мага больш часу прысвяціць для малітвы і роздуму над мукай і смерцю Езуса Хрыста. Трэба зрабіць канкрэтныя пастановы і пасля іх рэалізаваць. Таксама будзем старацца, каб не арганізоўваць і не прымаць удзел у вяселлях і гучных забавах. Кожную пятніцу нас абавязвае ўстрыманне ад ужывання мясных страваў.\nТаксама перад Святой Імшой кожны дзень будуць праводзіцца набажэнствы Крыжовай Дарогі, раніцай з 9.00 і вечарам з 17.20.\nКожны дзень у Вялікім посце ў 15.00 будзе адбывацца набажэнства Вяночак да Божай Міласэрнасці.\nУ сераду ў 17.30 – Песні Жальбы.\nКатэхеза для дарослых – у сераду пасля Святой Імшы на 18.00. Урокі рэлігіі для дзяцей і моладзі ў суботу.\nЗ 28 на 29 сакавіка ў касцёле святых Сымона і Алены ў Мінску адбудзецца начное чуванне моладзі. Жадаючыя павінны запісацца ў сакрыстыі. Выезд 28 сакавіка ў 18.30 і вяртанне раніцай наступнага дня. Кошт 5 руб. Жадаючыя павінны запісацца ў сакрыстыі.\nВялікапосныя рэкалекцыі адбудуцца з 2 па 4 красавіка (чацвер, пятніца і субота перад Пальмовай Нядзеляй).\nДругие материалы в этой категории: « 1 нядзеля Вялікага посту (1 сакавіка 2020 г.)\t3 нядзеля Вялікага посту (15 сакавіка 2020 г.) »


В.Якавенка: "20-я гадавіна Чарнобылю для іх ужо нібыта сьвята"\n17 красавік 2006, 16:19\nРадыё Свабода, Менск На гэтым тыдні ў Беларусі распачынаюцца дзяржаўныя мерапрыемствы, прымеркаваныя да 20-й гадавіны аварыі на Чарнобыльскай атамнай электрастанцыі. Запрошана амаль 800 замежных прадстаўнікоў. А вось няўрадавыя грамадзкія арганізацыі Беларусі дазволу на ўдзел у чарнобыльскіх імпрэзах не атрымалі. Аб прычынах гэтага наш карэспандэнт гутарыць з публіцыстам, стваральнікам і кіраўніком грамадзкай арганізацыі “Беларускі сацыяльна-экалягічны саюз “Чарнобыль” Васілём Якавенкам.\n(Якавенка: ) “20-я гадавіна для іх ужо нібыта сьвята. Яны закрылі амаль праблему Чарнобылю. А я ж магу гэта сьвята й сапсаваць. Таму і не запрашаюць”.\nВасіль Якавенка ўзначальвае Беларускі сацыяльна-экалягічны саюз “Чарнобыль”. Грамадзкая арганізацыя інтэлігенцыі й навукоўцаў дзейнічае ад 1997 году. Яна вядомая альтэрнатыўнымі праектамі ў абароне насельніцтва й ахове прыроды. “Сёлета сябры арганізацыі мелі на мэце падсумаваць вынікі чарговага этапу дзейнасьці”, — гаворыць Васіль Якавенка.\n(Якавенка: ) “Мы распрацавалі праект “Чарнобыльская ініцыятыва”. Ён прадугледжваў выезд у зону экспэдыцыі спэцыялістаў па Чарнобылі, сацыёлягаў, юрыстаў, каб вывучыць на месцы, што непакоіць людзей і чым ім можна дапамагчы. Але падтрымкі не атрымалі. Кіроўным органам гэта не патрэбна. Чаго гэта грамадзкасьць будзе вывучаць тое, што цяпер робіцца ўладарна? Сьмецьце, якога там вельмі шмат, падмятаецца цяпер адной рукою”.\nСа словаў Васіля Якавенка, дасьледаваньні Беларускага сацыяльна-экалягічнага саюзу “Чарнобыль” дазволілі выявіць, што ў зону радыяцыйнага кантролю ад 1996 году вярнуліся больш за 50 тысяч чалавек. У паўторнае выкарыстаньне ўведзена як мінімум 15 тысяч гектараў ворыва.\n(Якавенка: ) “Я лічу вялікай недарэчнасьцю паварот назад — туды, які дабраслаўлёны зьверху. Што маем там сёньня? Узровень радыяцыі ў чарнобыльскіх вёсках падымаецца. Але там засяваюцца ўсё новыя плошчы. Яны не правяраюць харчоў, але яны патрапляюць на наш стол. Сёньня ўвогуле не аспрэчваецца, што радыяцыю расьцягнулі па ўсёй Беларусі”.\nЯкія думкі ў публіцыста выклікае набліжэньне 20-й гадавіны чарнобыльскай аварыі й абвешчаныя ўрадам мерапрыемствы?\n(Якавенка: ) “Прадчуваньне, што пасьля гэтага на чарнобыльскую праблему будуць глядзець як на даўно мінулае”.\nТаксама сёньня стала вядома, што на афіцыйныя мерапрыемствы, у тым ліку навуковыя канфэрэнцыі, не запрошаныя вядомыя навукоўцы й грамадзкія дзеячы Юры Бандажэўскі, Іван Нікітчанка, Генадзь Грушавы, Тамара Белавокая. Як паведаміў загадчык аддзелу Дзяржкамчарнобылю Вадзім Гурачэўскі, яны “не праявілі ініцыятывы й не падалі адпаведнай заяўкі”.


Лукашэнка назначыў новы склад урада | "Нясвіжскія навіны"\n08.06.2020 16 Нясвіжскія навіны 0 Comment\nПрэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка 4 чэрвеня назначыў новы склад урада.\nПрэм’ер-міністрам назначаны Раман Галоўчанка, які да гэтага часу займаў пасаду старшыні Дзяржаўнага ваенна-прамысловага камітэта.\n«Сяргей Румас (былы прэм’ер-міністр. — Заўвага БЕЛТА), калі ён захоча працаваць у дзяржаўных органах і структурах, будзе працаваць. Страціць мы яго таксама не можам. Нікуды не дзенецца, працаваць будзе на краіну», — адзначыў Аляксандр Лукашэнка.\nЛукашэнка: галоўная мэта сістэмы дзяржорганаў — забяспечыць устойлівы эканамічны рост\nКіраўнік дзяржавы назваў урад «эканамічным штабам і цэнтрам выпрацоўкі важнейшых рашэнняў».\n«Неабходна знайсці формы і інструменты, якія прымусяць усю сістэму дзяржаўных органаў забяспечваць выкананне галоўнай мэты — дасягненне ўстойлівага збалансаванага эканамічнага росту з тэмпамі вышэйшымі за сярэднесусветныя. Іншага выйсця няма. Ніхто не павінен застацца ўбаку ад гэтай работы, і кожны павінен дакладна разумець сваю ролю ў гэтым працэсе», — падкрэсліў Прэзідэнт.\nЁн адзначыў, што ў Беларусі адкрытая эканоміка, аднак меры для абароны ўласнага рынку прымаць усё ж неабходна. «Наш унутраны рынак невялікі, але і аддаваць яго ні ў якім разе нікому нельга. Гэта тое пытанне, якое стаіць перад урадам, і той урад не вырашыў гэта пытанне, — сказаў Аляксандр Лукашэнка. — Спасылаліся на нейкія абавязацельствы. Паглядзіце, як Расія зрабіла. Узяла і закрыла граніцы, каб туды ніхто не ўвозіў ні салярку, ні бензін. Яна закрылася ад імпарту. Гэта што, правільна? Ды пляваць, пандэмія ўсё спіша, вось і закрыліся».\n«Чаму іншыя краіны так абараняюць свой унутраны рынак? Яны ж нам не адкрылі яго. І нават калі мы да сваіх сяброў звяртаемся, калі хочам нешта прадаць, год-два марудзяць, пакуль мы не прадставім спіс і не пакажам, колькі, якім аб’ёмам і па якой цане мы будзем прадаваць сваю прадукцыю на іх рынках. Усе кіруюць гэтым, — звярнуў увагу Прэзідэнт. — Бяздумна аддаваць свой рынак замежным вытворцам нельга. Мае даручэнні па яго абароне папярэдні ўрад, на жаль, не выканаў, і прынцыповыя рашэнні вам неабходна прыняць у бліжэйшы час».\nАднак эканамічны рост павінен быць не толькі за кошт унутранага рынку, але пераважна за кошт экспарту і знешняга попыту. «Няма экспарту — няма валюты. Прычым праблему залежнасці ад рынку адной краіны трэба вырашыць канчаткова. Мы не можам нават ад брацкай Расіі залежаць на 50-55 працэнтаў. Мы павінны дыверсіфікаваць рынкі», — заявіў Прэзідэнт. Ён нагадаў, што раней ужо былі прыняты рашэнні аб неабходнасці развіцця экспарту ў краіны блізкага і далёкага замежжа, пошуку новых рынкаў, і ў гэтым напрамку патрэбны сур’ёзныя зрухі.\nКіраўнік дзяржавы таксама чакае ад новых кіраўнікоў вырашэння праблем у прамысловай сферы. «Мінпрам так і не стаў міністэрствам прамысловай палітыкі, а па-ранейшаму працуе толькі з групай падпарадкаваных прадпрыемстваў. Гэтага мала сёння, — сказаў ён. — З-за гэтага ўпускаецца рашэнне такіх узаемазвязаных задач, як імпартазамяшчэнне і павышэнне якасці выпускаемай прадукцыі. Пакуль мы не дасягнём канкурэнтнай цаны і якасці, спажывец будзе рабіць выбар на карысць замежнага тавару. Мы можам гэта зрабіць і па многіх пазіцыях навучыліся гэта рабіць. Трэба па многіх пазіцыях падцягнуць вытворчую і тэхналагічную дысцыпліну».\nУ ліку найважнейшых задач для новага ўрада Прэзідэнт назваў эфектыўнае кіраванне дзяржмаёмасцю. «Яна павінна прыносіць даход, але ні ў якім разе гэта маёмасць або прадпрыемства не павінны хадзіць і патрабаваць грошы з бюджэту. Так, бывае складана, цяжка і трэба падтрымаць. І мы падтрымаем іх. Не таму, што яны дзяржаўныя, а таму, што там працуюць нашы людзі, і яны павінны мець магчымасць атрымаць даход і ўтрымліваць сваю сям’ю», — падкрэсліў Аляксандр Лукашэнка.\n«Да кіравання дзяржаўнымі актывамі, перш за ўсё прадпрыемствамі, трэба падыходзіць з пазіцыі выбудоўвання эфектыўнага бізнесу. Такога, які можа канкурыраваць на сусветным рынку і прыносіць прыбытак», — дадаў Прэзідэнт.\n«Мы вытрымаем і пераможам» — Лукашэнка арыентаваў урад на пераадоленне сучасных выклікаў\nПрэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка, назначаючы новы склад урада, арыентаваў усіх на інтэнсіўную работу для пераадолення сучасных цяжкасцей і выклікаў.\nКіраўнік дзяржавы растлумачыў, чаму палічыў патрэбным сабраць на нараду ўсіх новых кандыдатаў, а таксама тых кіраўнікоў, якія прадоўжаць працаваць на ранейшых пасадах. «Стан спраў, што складваецца ва ўсім свеце, а значыць, і ў нашай краіне, вы ўсе ведаеце. Вялікая колькасць новых выклікаў, якія сканцэнтраваліся ў сціслы перыяд часу, патрабуюць максімальнай мабілізацыі намаганняў усіх дзяржаўных органаў і найперш урада, — сказаў ён. — Гэта мацнейшая праверка нашай стойкасці і захавання дзяржавы. Мы павінны вытрымаць гэта. І мы вытрымаем, не першы раз, і пераможам».\nПапярэдні склад Савета Міністраў пад кіраўніцтвам Сяргея Румаса прапрацаваў тры гады. «За гэты час удалося захаваць збалансаванасць у эканоміцы па большасці паказчыкаў. Сумесна з Нацыянальным банкам забяспечана ўстойлівасць на фінансавым рынку, выраслі даходы насельніцтва, рэалізаваны шэраг значных інвестыцыйных і інфраструктурных праектаў», — канстатаваў Прэзідэнт.\nАляксандр Лукашэнка падкрэсліў, што цяпер мала не дапусціць спаду эканомікі і ўзроўню жыцця людзей. «Неабходна ўмець не толькі працаваць у складаных і непрадказальных умовах, але і бачыць шляхі развіцця там, дзе іх не бачаць іншыя. А калі стаіць пытанне нашай выжывальнасці, мы ўсе павінны зразумець і ўбачыць гэтыя шляхі, — адзначыў Прэзідэнт. — Выхопліваць і выкарыстоўваць кожны шанц, кожную магчымасць для руху. Для гэтага нам трэба без прыкрас ацаніць праведзеную работу: што дасягнута на сёння, а што не, сумленна адказаць на пытанне: «Чаму?», зрабіць высновы і вызначыць увесь спектр задач, якія стаяць перад намі — і неадкладных, і сярэднетэрміновых, і стратэгічнага характару».\nАсаблівую ўвагу новаму складу ўрада варта засяродзіць на вырашэнні задач, якія стаяць перад сферамі, найбольш блізкімі да людзей, — жыллёва-камунальная гаспадарка, будаўніцтва, аграрная галіна.\n«Нам трэба заняцца самым сур’ёзным чынам пытаннямі рэгіянальнай палітыкі, каб падцягнуць да вялікіх гарадоў раёны, якія адстаюць ад узроўню і якасці жыцця. Прыкладна тое, што мы пачалі рабіць па Віцебскай вобласці. Гэта задача не толькі мясцовых улад. І ўраду трэба будзе сістэмна вырашаць гэту праблему. У нас жа кампактная, кіруемая краіна, — сказаў Прэзідэнт — Помніце, што ўсе прапанаваныя рашэнні павінны праходзіць праз прызму ацэнкі іх уплыву на патрэбы і запатрабаванні чалавека — дастойныя рабочыя месцы, узрастаючыя даходы, даступныя цэны на тавары і паслугі».\nПа многіх пытаннях у дзяржаве ўжо былі прыняты неабходныя рашэнні, і новым кіраўнікам трэба неадкладна пачаць іх выкананне, а таксама сфарміраваць свае прапановы. «Я вельмі разлічваю, што праграма дзейнасці ўрада комплексна ахопіць шляхі вырашэння ўсіх пастаўленых перад краінай задач і ва ўстаноўленыя Канстытуцыяй тэрміны будзе прадстаўлена парламенту», — рэзюмаваў Аляксандр Лукашэнка.\n«Як зрэнку вока мы павінны берагчы нашу незалежнасць і суверэнітэт. Іх эканамічны складнік — зона адказнасці нашага ўрада. У гэтай сферы нельга дапусціць ніякай страты нацыянальных паўнамоцтваў. Усе рашэнні, якія ўплываюць на лёс Беларусі, павінны прымацца толькі ўнутры краіны і намі», — падкрэсліў кіраўнік дзяржавы.\nЁн нагадаў аб многіх істотных дасягненнях краіны за час незалежнасці, значных, прарыўных праектах, такіх, як арганізацыя пад Мінскам высокатэхналагічнай аграпрамысловай вытворчасці поўнага цыкла, рэалізацыя касмічных праграм, з’яўленне ў краіне ІТ-галіны. У бліжэйшы час у Беларусі будзе запушчаны першы блок атамнай электрастанцыі. «Атрымаем электраэнергію, і не трэба перажываць, што яе няма куды дзяваць будзе — народу аддадзім, — прапанаваў Прэзідэнт. — Знойдзем мы, як знізіць кошт электрастанцыі і тарыфаў на электраэнергію».\n«Мы стварылі новую ІТ-галіну. Мы замахнуліся не проста на лічбавізацыю — на штучны інтэлект. Нас ведаюць і паважаюць у свеце. Мы зрабілі гэта і шмат-шмат іншых праектаў. А гавораць, што мы сядзелі на месцы і не займаліся новымі і найноўшымі тэхналогіямі. Можна сказаць: я магу больш. Але калі можаш больш, то пакажы грошы. Дзе ты возьмеш грошы, каб зрабіць больш?» — дадаў Аляксандр Лукашэнка.\nВідавочны таксама дасягненні ў асваенні касмічнай прасторы. «Хто мог падумаць (у тыя гады, калі Беларусь толькі набыла незалежнасць. — Заўвага БЕЛТА), што гэта збяднелая краіна зможа пранікнуць у космас і стаць у шэраг з 20-30 касмічнымі дзяржавамі? І нас прынялі ў гэты шэраг», — канстатаваў беларускі лідар.\nЁн таксама звярнуў увагу на айчынныя распрацоўкі ў галіне ўзбраенняў і ракетабудавання. «Не ўсё было гладка і прыемна, але мы зрабілі гэта. І сёння любы, хто зробіць замах на нашу зямлю, разумее, што ракета гэта залятае ў фортачку. Гэта высокадакладная зброя. Я ні ў якім выпадку нікому не пагражаю. Мы ні на каго не збіраемся нападаць, але маем усё для таго, каб абараніць сваю краіну, — падкрэсліў Прэзідэнт. — Гэта адказ тым, хто думае, што мы тут закасцянелі і нічым не займаемся».\nТым не менш ёсць катэгорыя людзей, якія не бачаць або не хочуць бачыць дасягненняў Беларусі. «Яны становяцца ў чаргу, недзе нехта крычыць, дэманструе нешта і гэтак далей. Праўда, на некаторых паглядзелі ў Гродне, дык яны добра ўладкаваліся. «Лукашэнка дрэнны», а самі жывуць у палацах. Нейкая 80-гадовая жанчына крычала. Прыслалі мне фатаграфію: асабняк сына і яе асабняк на адной пляцоўцы. Чаго табе не хапае?», — сказаў Прэзідэнт.\nАдно з найважнейшых дасягненняў Беларусі — мір і стабільнасць, аднак некаторыя і пра гэта забываюць.\n«Адзіная постсавецкая краіна, якая не бачыла гора. Некаторым беларусам здаецца, што гэта недзе далёка Украіну разбурылі, ідзе вайна там, адсеклі частку тэрыторыі. Недзе далёка Малдова, якую падзялілі папалам, — Прыднястроўе і заходняя частка. Забылі, як у Літве ваявалі, з боем адстойваючы незалежнасць і суверэнітэт у савецкія часы пры Гарбачове. Забылі, што сёння яшчэ палае Каўказ, армяне з азербайджанцамі ваююць, не могуць дагаварыцца. Забылі, што Грузія страціла амаль трэць сваёй тэрыторыі — спачатку Абхазію, потым Паўднёвую Асецію. Нарэшце, ніхто не ведае, як мой сябар Рахмон з кулямётам наперавес хадзіў у сталіцу Таджыкістана Душанбэ, каб навесці парадак, колькі загінула там людзей, як з барадачамі змагаліся. Забылі, як былы Прэзідэнт Карымаў у Андыжане падавіў путч, расстраляўшы тысячы чалавек. Усе асуджалі яго, а калі памёр — на каленях стаялі, рыдалі-плакалі. Мы гэтага не перажылі, таму мы гэтага разумець не хочам — некаторыя. Ну, дык мы нагадаем», — адзначыў кіраўнік дзяржавы.\nАцэньваючы пройдзены этап, ён прызнаў, што некаторыя вынікі маглі быць і лепшыя. «Час і магчымасці для гэтага былі. Але былі і аб’ектыўныя прычыны, — сказаў ён. — Бяда навалілася з гэтай пандэміяй. Калі б яе не было, мы спакойна жылі б і працавалі». Аляксандр Лукашэнка адказаў на папрокі тых, хто лічыць дзеянні Беларусі па барацьбе з каранавіруснай інфекцыяй няправільнымі. «Нашы беларусы дзякуюць урачам, што мы змагаемся за кожнае жыццё, што ў нас на два парадкі менш смярцей, чым у такіх жа краін і нашых суседзяў. Не, трэба камень у агарод кінуць. А што не так? Што ў нас не так, як у іншых? Што мы не ізалявалі і на каранцін не адправілі беларусаў? Што мы не аб’явілі каменданцкую гадзіну? Дык сёння ўвесь свет пацвярджае, што Лукашэнка меў рацыю», — сказаў Прэзідэнт. Па яго даручэнні чыноўнікі на самым высокім узроўні пастаянна кантралююць развіццё эпідэміялагічнай сітуацыі, прымаюцца меры для захавання жыццяў людзей.\n«Мы стварылі сваю краіну, дзе могуць жыць нашы дзеці. Сёння той момант, калі яе трэба адстаяць, абараніць. Вы бачыце, што нас на часткі разрываюць, — звярнуў увагу Аляксандр Лукашэнка. — Некаторыя думаюць: вось цяпер з неба ўсё зваліцца. Глядзіце, каб у Сірыю не паехалі ваяваць і ў Лівію. І не дай бог за свае кавалкі зямлі давядзецца ваяваць, адстойваючы іх. Хачу звярнуць увагу некаторых беларусаў на гэта. Любыя рашэнні мы павінны прымаць тут, у інтарэсах беларускага народа, і ў нас ёсць усе магчымасці для гэтага».\n«Дзе грошы, якія ашуканскім чынам атрымаў» — Лукашэнка адрасаваў пытанне аднаму з патэнцыяльных кандыдатаў\nПрэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка заклікаў задаць некалькі пытанняў аднаму з патэнцыяльных кандыдатаў на праходзячай у краіне электаральнай кампаніі.\n«Вы ў яго спытайце, задайце адно пытанне: што такое кампанія «ПрыватЛізінг»? Другое пытанне: дзе грошы трымае, якія ашуканскім чынам атрымаў у Беларусі?» — абазначыў пытанні кіраўнік дзяржавы.\n«Няхай ён растлумачыць, што такое інвестыцыі ў дзеючыя дзяржпрадпрыемствы (дапусцім, на МТЗ я нядаўна быў), пры якіх застанецца не 18 тыс. працуючых, а 1,8 тыс. — Мы астатнім дадзім па 500-600 не тое рублёў, не тое долараў, няхай яны перавучваюцца на іншыя спецыяльнасці (аб прапановах патэнцыяльнага кандыдата. — Заўвага БЕЛТА). У мяне паўстае пытанне: чалавек прэзідэнтам жа збіраецца выбірацца? Заявіць перад выбарамі аб тым, што ён выкіне на вуліцу… Таму што інвестар больш не пакіне. Але ёсць другое пытанне: а што застанецца на гэтым прадпрыемстве, што яно будзе вырабляць? Яно будзе вырабляць балты і гайкі, ніякіх кампетэнцый, канструктарскіх навацый і іншага не будзе», — упэўнены Аляксандр Лукашэнка.\n«Я іх (патэнцыяльных кандыдатаў. — Заўвага БЕЛТА) пакуль не крытыкую. Я проста задаюся пытаннем, калі мне прэс-сакратар кладзе агляд усіх іх заяў. Думаю: Божа мой, гэта ж элементарна, ну памаўчы ты, пастарайся неяк нешта ўпакаваць, каб народ супраць цябе не галасаваў», — дадаў Прэзідэнт.\n«Адзін заяўляе, што ён лічбавы парадак дня выпрацаваў у Беларусі і стварыў IT-парк. Дык вось павінен сказаць: я папрасіў, каб ён расказаў, чаму яго звольнілі, такога знакамітага. Дагэтуль не гаворыць. Мы чакаем. Прыйдзе час, трэба — скажам, — адзначыў Прэзідэнт. — Гэта ж да хлусні дайсці… Пытаюцца: на чые грошы вядзеш гэту кампанію? — Я дом прадаў і на гэтыя грошы вяду кампанію. Нават калі прадаў, то гэтых грошай хопіць на адзін тыдзень, каб тысячу чалавек штаб утрымліваць або нават 500 і весці гэту кампанію».\n«Але вы паглядзіце, як прадаў? Ён жа жыве ў гэтым доме. Ён прадаў дом свой нейкай кампаніі, яна яму заплаціла грошы, але ён там жыве. Што гэта такое? Гэта фінансаванне перадвыбарнай кампаніі. І ён, нахабнік, выходзіць, і такі чысты, пушысты. Ён расказвае, што я яго бабулі спадабаўся, таму што ведаў, колькі свінаматка можа нарадзіць парасят. Паўстае пытанне, а табе ж я чым тады спадабаўся. Чаму ты ад Шушкевіча прыбег да мяне на каленях прасіць? Мы ж гэта не забылі», — падкрэсліў Аляксандр Лукашэнка.\n«І потым, ён проста не разумее, колькасць жа народжаных парасят ад свінаматкі і іх якасць не залежыць ад свінаматкі. Гэта яшчэ залежыць ад кныра. І калі будзе такі кныр, як гэты чалавек, то мёртванароджанымі будуць парасяты», — заўважыў беларускі лідар.\n«Я не разумею. Яны змагаюцца за прэзідэнцкае крэсла або яны адной заявай выкраслілі 30 працэнтаў сельскага насельніцтва. А вазьміце, хто звязаны з вёскай… Гэта ж мы ўсе адтуль. І мы разумеем, што такое певень, які топча курэй, як ён там заявіў, і гэтак далей. І што такое свінаматка», — рэзюмаваў ён.\nПрэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка падкрэслівае, што мае намер зрабіць усё неабходнае для захавання суверэнітэту і незалежнасці беларускай дзяржавы.\n«Нам дасталася краіна. Мы стварылі першую незалежную суверэнную дзяржаву. І мы гэту краіну нікому не аддадзім, каб з яе здзекаваліся, дэстабілізавалі кожны дзень, парвалі на кавалкі і камусьці аддалі», — падкрэсліў беларускі лідар.\nАляксандр Лукашэнка адзначыў, што ў яго складваецца ўражанне, што некаторыя патэнцыяльныя кандыдаты цяперашняй электаральнай кампаніі сапраўды прыйшлі і за нечыя грошы хочуць перавярнуць краіну, дэстабілізаваць абстаноўку. «А вы бачыце, за чые грошы», — заўважыў ён.\n«Запомніце вы і ўсе, хто мяне пачуе: краіну яны не атрымаюць. Мы яе два з лішнім дзясяткі гадоў, збіраючы па крысе, ствараючы гэту квітнеючую краіну, рабілі не для таго, каб яны прыватызавалі яе і пусцілі з торбамі гэтых няшчасных, якія заўсёды пад бізуном хадзілі. Мы не дазволім падзяліць Беларусь, як гэта было ў 39-м годзе. Пад Мінскам мяжа была заходняя», — падкрэсліў кіраўнік дзяржавы.\n← Высококлассный инкубатор для новорожденных подарили несвижской больнице\n«Городея» потерпела крупное поражение в 14 туре. Как это было (видео) →


Ганна Кандрацюк: У Беларусі пакутуюць людзі і прырода\n17 кастрычнік 2013, 16:23\nСёньня ў Цэнтры імя Людвіка Замэнгофа ў Беластоку адбудзецца прэзэнтацыя новай кніжкі журналісткі Ганны Кандрацюк зь Беластоку. Кніжка мае загаловак «Białoruś. Miłość i marazm». Выхад гэтага выданьня стаў нагодай для размовы з аўтаркай.\nГанна Кандрацюк (Anna Kondratiuk-Świerubska) нарадзілася ў вёсцы Катлоўка (падляскае: Kutłôvka) у гміне Нарва на Падляшшы. Закончыла Варшаўскі ўнівэрсытэт. Ад 1993 году працуе ў беларускім тыднёвіку «Ніва» ў Беластоку. Раней выдала тры кніжкі: «W stronę Tarasiewicza» (два выданьні, у 2002 і 2004); «Царская Трызна (2007); «Дзядоўскае турнэ з Анатолем С.» (2010). Яе кніжка «W stronę Tarasiewicza», у якой яна адкрыла шырэйшай публіцы постаць польскага кампазытары беларускага паходжаньня Яна Тарасевіча, стала інсьпірацыяй для міжнароднага фэстывалю імя Яна Тарасэвіча, які сёлета быў арганізаваны Падляскай опэрай і філярмоніяй у Беластоку. Акрамя чатырох кніжак яна выдала ў 2005 годзе кампакт-дыск з запісам старых падляскіх песьняў і аповедаў пад назвай «Žuryłasie Kateryna». Безупынна ад 1995 году Ганна Кандрацюк вядзе журналісцкія курсы «Сустрэчы Зоркі» для дзяцей, зь якімі супольна рэдагуе дзіцяча-моладзевую старонку «Зорка» ў тыднёвіку «Ніва».\nЯн Максімюк: Ганна, кніжка «Беларусь. Любоў і маразм» — гэта выключна пераклады тэкстаў, якія ты раней напісала па-беларуску, ці ўсё ж ёсьць там нешта, напісанае табою па-польску?\nГанна Кандрацюк: Я дадала крыху матэрыялу на польскай мове да таго, што раней напісала па-беларуску. Можна сказаць, я перапісала гэтыя рэпартажы па-польску зь сёньняшняга пункту гледжаньня. Я выкінула некаторыя фрагмэнты з газэтных вэрсіяў маіх рэпартажаў, палічыўшы, што яны «перагрузяць» кніжнае выданьне.\nМаксімюк: Але, агульна кажучы, усе гэтыя тэксты ў такой ці іншай вэрсіі публікаваліся раней у «Ніве»?\nКандрацюк: Так. Я напісала і апублікавала ў «Ніве» восем цыклаў рэпартажаў зь Беларусі. Калі мне запрапанавалі выдаць кніжку пра Беларусь па-польску, я заглянула ў свой першы цыкл і ўзяла тэксты выключна зь яго. Шкада было нешта адтуль выкідаць. Патрабаваньне было, каб я дала ў кніжку 20 тэкстаў, і амаль усе яны з таго часу, зь першай маёй паездкі ў Беларусь...\nМаксімюк: А калі гэта было?\nКандрацюк: Гэта было ў 1999-2000 гг.\nМаксімюк: А куды ты тады паехала? Назаві хоць некалькі мясьцінаў, пра якія можна прачытаць у тваёй найноўшай кніжцы...\nКандрацюк: Горадня, Слонім, Семежава, Ліда, Гальшаны, Наваградак...\nМаксімюк: Калі ты ехала ў Беларусь, ты ведала загадзя, пра што будзеш пісаць і з кім сустракацца, ці ўсё было справай большай ці меншай выпадковасьці?\nКандрацюк: Тады яшчэ не было нейкіх канкрэтных даведнікаў па Беларусі, таму здабываньне інфармацыі і матэрыялу заключалася наогул у тым, што калі ты патрапіш да нейкага канкрэтнага чалавека, дык даведваесься ад яго, куды і да каго варта ехаць далей. Карацей, вялікая роля ў гэтым усім была адведзена журналісцкаму шчасьцю і ўдачы, гэта значыць, выпадковасьці. Але я сказала б, што гэта была добрая выпадковасьць. Я зрабіла матэрыял з ксяндзом Войцехам Леманскім, які тады быў прыехаў у Беларусь усяго два тыдні, каб наведаць сваіх старых парафіянаў. І я якраз натрапіла на яго, і ён мне распавёў, як быў у тых мясьцінах сьвятаром сем гадоў. І яшчэ другая добрая выпадковасьць — мне тады пашанцавала сустрэцца і зрабіць матэрыял з ксяндзом Уладзіславам Чарняўскім, які памёр у 2001 годзе...\nМаксімюк: Хто выдавец тваёй кніжкі?\nКандрацюк: Фонд «Суседзі» зь Беластоку. Да гэтага часу яны выдавалі кніжкі па гісторыі Беластоку. Мая кніжка адкрывае іхную новую сэрыю, прысьвечаную «літаратуры факту».\nМаксімюк: У тваёй кніжцы вельмі харошы загаловак, які адразу зьвяртае ўвагу на выданьне. Што значаць гэтыя маркеры «любоў» і «маразм» у загалоўку?\nКандрацюк: Гэта можна растлумачыць на прыкладзе мястэчка Семежава, пра якое я пішу ў адным рэпартажы. Там мы згадваем сюжэты, зьвязаныя са Слуцкім паўстаньнем. Быў час, калі людзі з таго мястэчка і ваколіцы ў адным вялікім патрыятычным парыве ўзьняліся на змаганьне за свабоду і ідэалы, і быў час, калі потым усе тыя памкненьні і парывы былі зьнішчаныя. Калі зьнішчаецца любоў і высокія пачуцьці, нічога вартага не застаецца. Першае, што кідаецца ў вочы, калі прыяжджаеш у Семежава — гэта вялікія пакуты. Разам зь людзьмі пакутуе там прырода; агульны боль, калі можна так сказаць, відаць там у дрэвах і краявідзе... Якраз у гэтым Семежаве я адчула атмасфэру поўнай прыгнечанасьці... Калі забіваюць любоў і высокія ідэалы, людзі скочваюцца ў маразм, у адну масу бяз волі. Як быццам чалавек і хоча кудысьці ісьці, але ня ведае, у які бок падацца і што яго там чакае...\nМаксімюк: Ганна, вось і ты, як раней нашы Міра Лукша і Міхась Андрасюк, выдала кніжку па-польску. Людзі, якія ў нас на Падляшшы могуць яшчэ напісаць нешта талковае па-беларуску, выдаюць польскамоўныя кнігі. Гэта што — выпадковасьць ці тэндэнцыя? Няма ўжо попыту на беларускамоўныя кнігі?\nКандрацюк: Мне хацелася б зь беларускай тэмай выйсьці да шырэйшага кола чытачоў, а я ўжо бачыла, як такі выхад адбываецца ў нас у выпадку беларускамоўнай кнігі. Мая кніжка па-беларуску нікога надта не зацікавіць, нават калі людзі атрымаюць яе задарма. Я ня ўпэўненая, што яе наогул прачытаюць, бо пасьля выхаду беларускамоўнай кніжкі няма ніякай размовы з чытачамі, няма ніякага рэзанансу. Я ўжо не кажу пра такія рэчы, як прамоцыя выдадзенай кніжкі сярод чытачоў ці нейкая іншая падтрымка. Усё нібыта робіцца правільна, беларускамоўныя кніжкі выдаюцца дзеля падтрыманьня беларускасьці, але водгуку з боку беларусаў — ніякага.\nМаксімюк: Сумна, але дакладна такія самыя назіраньні і ў мяне. А вось што ты думаеш пра пастулят, што нам, каб пазьбегчы культурнай і моўнай палянізацыі, варта было б пачаць пісаць па-падляску. Па-падляску гавораць каля 70% нашых патэнцыяльных чытачоў, падляскіх беларусаў. Табе ня рупіла напісаць кнігу па-падляску?\nКандрацюк: Гэта мая мара ад пачатку жыцьця. Як ведаеш, я запісала свае песьні і легенды па-падляску. І ты таксама добра ведаеш, што калі пісаць па-падляску, дык трэба ўсё ствараць ад асноў. І сябе, як аўтара, трэба ствараць ад асноў. І я яшчэ баюся, што калі напішу такую кніжку па-падляску, яна таксама будзе толькі для мяне і, магчыма, яшчэ для пяці чалавек, якія ведаюць мяне і падляскую гаворку... А так наогул, дык ніхто мне не рабіў такой прапановы, каб я стала пісаць па-падляску...\nМаксімюк: Лічы, што я табе зрабіў такую публічную прапанову :) А з чытачамі, прынамсі патэнцыяльнымі, сытуацыя не выглядае так трагічна, як табе думаецца. У супольнасьці Howorymo po swojomu ў фэйсбуку, якая хоча ўваскрэсіць падляскія гаворкі ў пісанай форме, зараз 4,5 тысячы прыхільнікаў. Нават калі дапусьціць, што палова з гэтых прыхільнікаў — палякі, якія зацікаўленыя выключна нашай падляскай моўнай экзотыкай, то 2 тысячы іншых — гэта напэўна нашы маладыя падляшукі, якія чулі падляскую мову ад сваіх бацькоў і дзядоў і маюць зь ёю моцную эмацыянальную сувязь. Дзьве тысячы патэнцыяльных чытачоў — гэта ж сіла! Я б не сказаў, што наша сьмерць па Падляшшы — гэта ўжо вырашанае пытаньне... Значыць, ёсьць попыт на тэксты па-падляску. Пытаньне толькі — хто напіша? Калі ня ты, дык хто? Калі ты ўмееш пісаць кнігі па-беларуску і па-польску, дык якая праблема напісаць табе наступную па-падляску?\nКандрацюк: Мне трэба падумаць... Я цяпер працую над адной, як мне здаецца, патэнцыяльна цікавай тэмай. Пішу рэпартаж пра «сьвятога», які прыехаў да нас на Падляшша з Казахстану... Зразумела, мне хацелася б напісаць гэта па-падляску, бо мае героі так гавораць... Хацелася б, каб у рэпартажы загучалі іх аўтэнтычныя галасы. Усё нібыта проста, але адначасова і вельмі складана. Я мушу прызнацца, што ў Беластоку я не знайшла падтрымкі для таго, каб пісаць менавіта так...


Інфармацыя пра галадоўку Cяргея Скрабца супярэчлівая\n28 верасень 2006, 16:20\nАльгерд Невяроўскі, Менск Ці сапраўды былы дэпутат парлямэнту Сяргей Скрабец галадае ў калёніі на знак пратэсту супраць таго, што адміністрацыя дагэтуль не накіравала ягоных дакумэнтаў на ўмоўна-датэрміновае вызваленьне? Сваякам Сяргея Скрабца нічога не вядома пра ягоную акцыю пратэсту. З калёніі ж паступае супярэчлівая інфармацыя.\nПацьвярджэньне інфармацыі пра тое, што Сяргей Скрабец галадае, зьявілася ўчора ўвечары ў паведамленьні агенцтва БелаПАН.\nСёньня я зьвязаўся з намесьнікам начальніка калёніі №3 “Віцьба” Клімам Ковалем. На маё пытаньне, ці сапраўды асуджаны Скрабец трымае галадоўку пратэсту, спадар Коваль адказаў:\n(Коваль: ) “Ні пацьвердзіць, ні абвергнуць не магу. Яго хутка вызваляюць па амністыі — навошта яму галадаць?”\nЯ нагадаў намесьніку начальніка калёніі пра ягоную ўчорашнюю размову з карэспандэнтам БелаПАН, у часе якой ён пацьвердзіў зьвесткі пра галадоўку. На гэта Клім Коваль сказаў:\n(Коваль: ) “Ці мала я чаго нагаварыў”.\nАле яшчэ ўчора карэспандэнту БелаПАН Васілю Сямашку Клім Коваль казаў зусім іншае. Вось што распавёў Васіль Сямашка Беларускай Свабодзе:\n(Сямашка: ) “Учора, каля восьмай гадзіны вечара, я патэлефанаваў Кліму. Ён сказаў, што заява пра абвяшчэньне галадоўкі ляжыць, у сталоўцы да ежы ён не дакранаецца. Скрабец павінен быць, паводле закону, вызвалены ў канцы верасьня — пачатку кастрычніка, калі ня будзе парушэньняў рэжыму. Галадоўка парушэньнем рэжыму ня ёсьць. Гэта ягоная асабістая ініцыятыва.\nГаладоўку яны ўспрымаюць з усьмешкай. Згадваюць, што калі Скрабец прыбыў у гэтую калёнію, у лютым сёлета, ён таксама абвяшчаў галадоўку. Гавораць, што пасьпяхова галадаў ад сьняданьня да абеду. Таму адміністрацыя гэтую галадоўку не ўспрымае сур’ёзна. Маўляў, чалавек усё роўна сыходзіць — няхай пагаладае. Выйдзе на волю — будзе распавядаць, што ён шляхам галадоўкі дамогся вызваленьня”.\nАдміністрацыя калёніі зьбіраецца накіраваць дакумэнты Сяргея Скрабца на ўмоўна-датэрміновае вызваленьне на пачатку кастрычніка. Але пакуль суд разгледзіць ягоную справу, можа прайсьці некалькі месяцаў. Пра гэта гаворыць і ягоная жонка Аляксандра Скрабец, якая сёньня атрымала ад мужа ліст:\n(А.Скрабец: ) “Ён у гэтым лісьце папрасіў нас выпісаць яму да новага году “Комсомольскую правду”. Піша: выпішыце мне, бо, мяркуючы па ўсім, мне тут яшчэ прыйдзецца быць доўга”.\nГэта ня першая галадоўка пратэсту, якую абвяшчае Сяргей Скрабец. У 2004 годзе ён разам са сваімі калегамі з дэпутацкай групы “Рэспубліка” Ўладзімерам Парфяновічам і Валер’ем Фраловым галадалі 19 дзён. Яны патрабавалі дэмакратызацыі выбарчага заканадаўства. Спадар Скрабец таксама трымаў галадоўку пасьля ягонага арышту ў траўні 2005 году. Сёлета 14 лютага суд прызнаў Сяргея Скрабца вінаватым у выманьваньні ў дзяржавы крэдыту і асудзіў на два з паловай гады зьняволеньня.


Паляванне на… веласіпедыстаў - harodnia.com - гісторыя і архітэктура Гродна\nПаляванне на… веласіпедыстаў\nГарадскія ўлады пачалі выганяць з гарадскіх вуліцаў веласіпедыстаў, прымушаючы іх ездзіць па тратуарах, дзе няма веласіпедных дарожак, а бардзюрыны маюць вышыню да 30-40 см.\nПравілы дарожнага руху дакладна канстатуюць, што веласіпедыст павінен рухацца па дарозе на адлегласці 1 м. ад края дарогі, або ехаць па ўзбочыне пры яе наяўнасці. Раней (і гэтая зусім нармальная сітуацыя існавала дзесяцігоддзямі) пад словам «ўзбочына» разумеўся ўскраек дарогі па-за межамі горада, а ніяк не гарадскі тратуар. У горадзе кожны веласіпедыст сам для сябе выбіраў меру рызыкі ці рухацца яму па праезджай частцы (пры наяўнасці фараў, катафотаў, флікераў і іншых неабходных элементаў) ці ехаць па тратуары. Літаральна цягам апошняга тыдня гарадская міліцыя папярэдзіла ці аштрафавала на суму да паловы базавай велічыні некалькі дзесяткаў веласіпедыстаў. Галоўная падстава – рух па праезджай частцы пры наяўнасці тратуара.\nПадобная ідыёцкая без перавелічэння матывацыя «парушэнняў» мала таго, што незаконная (міліцыянты проста пачалі па-новаму трактаваць пункт 148 правілаў дарожнага руху) дык яшчэ і далёка не бясспрэчная. У Гродне абсалютна адсутнічаюць дарожкі для веласіпедыстаў, няма адпаведнай разметкі на тратуарах (у адрозненне хоць бы ад суседніх польскіх ці літоўскіх гарадоў, дзе пабудаваныя дзесяткі кіламетраў веласіпедных дарог), а пешаходы зусім не прывучаныя правільна паводзіць сябе, калі бачаць веласіпедыста і часта кідаюцца проста на яго.\nУлады, аднак, трактуюць па-свойму – галоўны бажок гарадскога кіраўніцтва – аўтамабіль і той, хто ў ім сядзіць. Пераўтварыўшы горад у глабальную транспартную развязку (і бадай што так і не вырашыўшы ніводнай важнай транспартнай праблемы) улады ў гэтым годзе ўжо не маюць грошай на будаўніцтва дарогаў, дык пачалі ганяцца за веласіпедыстамі. І гэта на фоне міжнароднага чэмпіяната па веласпорце, пастаяннага шызафрэнічнага крыку пра пераўтварэнне Беларусі ў «спартыўную дзяржаву», барацьбе за экалогію і развіццё альтэрнатыўных спосабаў паліва і транспарту. У Нямеччыне, Францыі ці Нідэрландах сотні тысяч людзей самага рознага ўзросту дабіраюцца да працы веласіпедам. Там няма праблемы ўбачыць джэнтльмена ў дзелавым касцюме, які едзе ў свой офіс, павесіўшы кейс на ручку ровара. Такая мода паступова прыходзіць і да нашых суседзяў. У нас усё наадварот. Шмат пустазвонных фразаў і нуль рэальных дзеянняў. Нуль дарожак для веласіпедыстаў, нуль установак для прымацавання веласіпедаў (ну не нуль, тры ці чатыры на ўвесь горад), нуль ініцыятывы з боку ўлады ў прапагандзе як мага большага пашырэння кола веласіпедыстаў-аматараў. Спосаб навядзення парадку ў нас адзін – паліцэйскія рэпрэсіі (у дадзеным выпадку праз забіранне ровараў, штрафы, папярэджанні, запужванні). Што ж, добра, застаецца толькі пажадаць падобнай актыўнасці нашым уладам у барацьбе са, скажам, паўсюдным «буханнем» на вуліцах. А можа распіванне паўтарачак піваса на Савецкай плошчы – гэта, насамрэч, новы від спорта, які Рэспубліка Беларусь прапануе зрабіць алімпійскім?\nАпублікавана 18 Ліпень 2009\n/Паляванне на… веласіпедыстаў


Сямён Шапіра: «Міншчына дынамічна развіваецца» — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\nСямён Шапіра: «Міншчына дынамічна развіваецца»\n28.12.2016 27.12.2016 Ольга Алексейчик796Комментарии on Сямён Шапіра: «Міншчына дынамічна развіваецца»\n23 снежня ў г. Узда адбылася выязная прэс-канферэнцыя старшыні Мінскага аблвыканкама С. Б. Шапіры для рэспубліканскіх, рэгіянальных сродкаў масавай інфармацыі.\nУсіх журналістаў цікавіла адно вельмі важнае пытанне: як Міншчына завяршае 2016 год і з якімі планамі, задачамі ўступае ў новы 2017 год?\nСтаршыня аблвыканкама адзначыў, што нягледзячы на аб’ектыўныя складанасці, развіццё Мінскай вобласці ў 2016 годзе было дынамічным. «Наш рэгіён планамерна развіваўся. Ва ўсіх сферах ёсць станоўчыя вынікі. Напрыклад, з кожным годам прадаўжаецца ўмацаванне матэрыяльнай базы медыцынскіх устаноў. У бягучым годзе набыты два апараты магнітна-рэзананснай тамаграфіі (МРТ). Вырашана, што ў наступным годзе апараты МРТ і ангіяграфіі з’явяцца ў Маладзечне і Слуцку», – паведаміў Сямён Шапіра.\nСямён Барысавіч таксама праінфармаваў, што тэмп росту вытворчасці прамысловай прадукцыі па выніках бягучага года будзе дзесьці 102% адносна 2015 года. «Падзенне паказчыкаў прамысловасці спынена, пачынаецца рост», – зазначыў губернатар. – У 2016 годзе назіраўся прагрэс на галоўных інвестыцыйных пляцоўках. Практычна завяршаецца будаўніцтва першага ў Беларусі завода па выпуску легкавых аўтамабіляў – СЗАТ «БелДжы», які ў наступным годзе будзе выпускаць 60 тысяч аўтамабіляў у год». Станоўча было ахарактарызавана і развіццё Кітайска-беларускага індустрыяльнага парка «Вялікі камень». Важны для вобласці таксама праект па стварэнні Беларускай нацыянальнай біятэхналагічнай карпарацыі, якая выступіць заказчыкам па праектаванні і будаўніцтве комплексу высокатэхналагічных прадпрыемстваў пад Рудзенскам (Пухавіцкі раён) з поўным цыклам вытворчасці сучасных кармоў і кормадабавак для АПК. Таксама актыўна развіваецца праект па будаўніцтве Нежынскага горна-абагачальнага комплексу ў Любанскім раёне, інвестарам якога выступае ЗТАА «Слаўкалій».\nПа тэмпах росту валавога рэгіянальнага прадукту Мінская вобласць за студзень – лістапад займае другое месца ў краіне. Сямён Шапіра растлумачыў, чаму цэнтральны рэгіён выйшаў на лідзіруючыя пазіцыі: адбыўся рост вытворчасці на ААТ «Беларуськалій». Было адзначана, што і сельская гаспадарка здольна ўнесці свой уклад у агульнае рэгіянальнае дасягненне, бо ідзе з тэмпам прыросту вытворчасці 105-106%.\nСтаршыня аблвыканкама адзначыў, што нядрэнна развіваецца і фармацэўтычная галіна, якая дае прырост аб’ёмаў вытворчасці прадукцыі. Лекавыя прэпараты, вырабленыя ў Барысаве, Лагойску, Нясвіжы, карыстаюцца попытам у многіх краінах свету.\nНядрэнна спрацавала і лёгкая прамысловасць, выконваюцца паказчыкі і ў будаўніцтве. У аб’ёмах жыллёвага будаўніцтва плануецца выхад на 100% да ўзроўню мінулага года. У вобласці будзе здадзена больш за мільён квадратных метраў жылля, нягледзячы на скарачэнне крэдытавання.\nСямён Шапіра таксама станоўча ахарактарызаваў работу сфер культуры і спорту ў 2016 годзе. «У цэлым вобласць дынамічна развіваецца, ні ў адной сферы застою не назіраецца», – падвёў вынік старшыня аблвыканкама.\nУ гэты ж дзень журналісты мелі магчымасць пазнаёміцца з работай прадпрыемстваў Уздзеншчыны. Прадстаўнікі СМІ наведалі ЗАТ «Вітэкс», дзе азнаёміліся з выпускам бальзамаў для валасоў, касметычных сродкаў, з вытворчасцю натуральных сокаў і яблычных чыпсаў. Наведалі і малочнатаварны комплекс сельскагаспадарчага філіяла ЗАТ «Вітэкс», турыстычны комплекс «Шышкі», УАЗ «Уздзенская санаторная школа-інтэрнат» і ТАА «Марк Фармэль».


23/01/2017 Сельская праўда Навіны 0\n18 студзеня адбылося пасяджэнне прэзідыума раённай арганізацыі грамадскага аб’яднання ветэранаў. Былі падве-дзены вынікі працы за мінулы год, які вызначыўся шэрагам важных грамадска-палітычных мерапрыемстваў, у іх ліку – актыўны ўдзел сяброў арганізацыі ў выбарах дэпутатаў Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, міжнароднай масавай акцыі “Бессмяротны полк”, што ўпершыню ладзілася на Жабінкаўшчыне. Як адзначалася ў справаздачы старшыні арганізацыі Анатоля Старыцкага, сёлетні год чакаецца не менш адказным, паколькі плануюцца значныя мерапрыемствы з нагоды 30-годдзя рэспубліканскай і раённай арганізацый. Намаганні сяброў жабінкаўскай суполкі будуць скіраваны на падрыхтоўку да гэтых важных юбілейных дат.\nЗ фестывалю – з дыпломамі\nУ Брэсцкім абласным цэнтры моладзевай творчасці адбыўся міжнародны фестываль дзіцяча-юнацкай творчасці “Мы разам”. Удала выступілі на ім выхаванцы Жабінкаўскай дзіцячай школы мастацтваў. Ансамбль цымбалістаў “Вясёлы настрой” (кіраўнік Надзея Рыгораўна Жываева) і ўзорны аркестр народных інструментаў (кіраўнік Наталля Мікалаеўна Грэцкая) у намінацыі “Інструментальная творчасць” узнагароджаны дыпломамі лаўрэатаў I ступені. Харэаграфічны ансамбль “M&Ms” (кіраўнік Алена Аляксандраўна Калюшык) у намінацыі “Народна-сцэнічны танец” адзначаны дыпломам лаўрэата III ступені.\nЖыццё прысвяціў справам веры\n22 студзення спаўняецца 215 гадоў з дня нараджэння Якава Лявонцьевіча Жалязоўскага (1802-1872), больш вядомага пад імем Ігнація, епіскапа Брэсцкага і вікарнага епіскапа Літоўскага. Месца нараджэння гэтага слыннага дзеяча праваслаўнай царквы – вёска Вялікія Сяхновічы, дзе служыў настаяцелем ягоны бацька (дарэчы, пахаванне Лявонція Жалязоўскага дасюль захоўваецца ля мясцовага Свята-Мікалаеўскага храма). Уладыка Ігнацій стаў адным з ініцыятараў аб’яднання грэка-рымскай царквы (уніяцтва) з праваслаўем, на тэрыторыі Жабінкаўшчыны асвяціў некалькі храмаў, у тым ліку ў вёсцы Крупчыцы (Чыжэўшчына) на месцы знакамітай бітвы 1794 года паўстанцаў-касцюшкаўцаў з войскам Аляксандра Суворава.\n“Добрае сэрца” і дровы паколе\nМарыя Іванаўна Кацупій знаходзіцца ў такім узросце, які прынята называць “восенню жыцця”. Пасівелую бабулю наведваюць суседзі, дзеляцца навінамі, каб не так адчувалася ёй адзінока. 86-гадовая жанчына знаходзіцца на надомным абслугоўванні. Дапамагае ў хатніх справах, прыносіць лекі, прадукты з магазіна сацыяльны работнік Любоў Якаўлеўна Крываручка. Ёй і паскардзілася неяк бабуля, што ля хлява ляжаць непапілаваныя дровы. Ды дзе самой з такой задачай справіцца, ледзь па хаце тупае… З ініцыятывы цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва руку дапамогі працягнулі валанцёры “Добрага сэрца”. Пяць актывістаў грамадскага аб’яднання РК “БРСМ” на чале з першым сакратаром райкама Марыяй Сянішынай хутка распілавалі і пакалолі сякерай дровы, акуратненька склалі ў хляве. Марыя Іванаўна ажно расчулілася, назіраючы, як спрытна і зла-джана справіліся з яе праблемай маладыя людзі.\nМіраслава – пад пунктам 1\nПад бой курантаў адыходзячага года нарадзілася дзяўчынка вагою ў 3550 грамаў у сям’і Корзанаў. Ёй далі прыгожае і мілагучнае імя – Міраслава. Немаўлятка было зарэгістравана пад нумарам 1 у кнізе запісаў актаў грамадзянскага стану. Няхай дзіцятка расце шчаслівым у любові і пяшчоце родных і старэйшага браціка.


Агляд прэсы: свабода Леўчанкі і каранцін у Еўропе | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЕўрапейскія краіны паступова зачыняюцца, у лістападзе зноў будуць цішыня і штрафы. Алена Леўчанка дала інтэрв’ю міжнароднаму агенцтву. Падрабязнасці свежых матэрыялаў замежнай прэсы даведаемся ў аглядзе Кастуся Багушэвіча.\nПС: Францыя рыхтуецца пачаць новы месячны каранцін, паколькі Нямеччына ўжо ўвяла рэзкія новыя абмежаванні. Еўрапейскія лідэры сустрэнуцца ў чацвер, каб абмеркаваць усплёск заражэння каранавірусам на кантыненце, піша AFP. Пандэмія павялічваецца ва ўсім свеце, сотні тысяч новых штодзённых інфекцый, сусветная колькасць выпадкаў перавысіла ўжо 44 мільёны і прывяла да 1,2 мільёна смерцяў. У чацвер Індыя, другая ў свеце найбольш пацярпелая краіна, пераадолела рысу ў 8 мільёнаў выпадкаў. Драматычнае рашэнне прэзідэнта Францыі Эмануэля Макрона прынята пасля трывожных усплёскаў інфекцыі ў Еўропе, якія прымусілі ўрады разгледзець пытанне аб аднаўленні каранцінных захадаў.\n„Усе мы ў Еўропе здзіўлены распаўсюджваннем віруса”, — сказаў Макрон у чарговым тэлезвароце да краіны, падчас якога падкрэсліў, што другое блакаванне будзе менш сур’ёзным за першае. Бары і рэстараны павінны быць зачыненыя па меншай меры да пачатку снежня, паездкі паміж рэгіёнамі будуць абмежаваныя, грамадзянам спатрэбіцца бланк дазволу на вахад з дому, — сказаў ён. Але цэрквы, школы, фабрыкі і будаўнічыя пляцоўкі застануцца адкрытымі. У Нямеччыне канцлер Ангела Меркель загадала правесці новы этап з панядзелка, 2 лістапада, і да канца месяца, хаця немцы не абавязаныя знаходзіцца ў доме. Бары, кавярні і рэстараны павінны зачыніцца, а таксама гэта зробяць тэатры, оперы і кінатэатры. Пражыванне ў гатэлях павінна быць абмежавана, а прафесійны спорт, у тым ліку футбольны чэмпіянат Бундэслігі, павінен праводзіцца пры зачыненых арэнах. На мінулым тыдні Ірландыя ўжо сышла на каранцін, і рашэнні Францыі і Нямеччыны, верагодна, прывядуць да ціску на іншыя дзяржавы, у тым ліку на Вялікабрытанію. Адна з самых сур’ёзных праблем для ўрадаў — стома насельніцтва і гнеў з-за эканамічных, сацыяльных і псіхалагічных выдаткаў на каранцін. „Гэта катастрофа, таму што я не магу заставацца дома, таму што гэта цяжка і я хачу працаваць”, — сказала парыжскі касметолаг Ірына. Рост пошлінаў і эканамічныя праблемы паўплывалі на грамадства па-рознаму па ўсім свеце, пачынаючы ад дыстанцыйнага навучання і заканчваючы працай у офісе — і нават планаваннем смерці! У Мексіцы, якая займае чацвёртае месца па колькасці загінуўшых ад каранавірусу, пандэмія прымусіла людзей складаць запаветы, якія шмат хто ў лацінаамерыканскай краіне адкладае. „Мы, мексіканцы, часта кажам „маньяна”, то бок пакідаем рэчы да заўтра, і не любім размаўляць пра запаветы. Гэта дрэнная прыкмета”, — сказала Лора Віла, 49-гадовая супрацоўніца фінансавага сектару і маці дваіх дзяцей.\n„Пандэмія прымусіла мяне задумацца, што настаў час скласці запавет”, — сказала мексіканка агенцтву AFP.\nЛегендарная беларуская баскетбалістка Алена Леўчанка паразмаўляла з агенцтвам Reuters, распавяла пра барацьбу за волю Беларусі ад дыктатара і пра сваё знаходжанне ў камеры. „Я хачу, каб мы былі свабоднымі ў новай Беларусі, дзе мы маглі б свабодна выказваць свае меркаванні і не баяцца быць звольненымі, зняволенымі, аштрафаванымі, збітымі альбо запалоханымі за гэта”. Пратэст падкрэслівае, як незадаволенасць прасочваецца нават у сацыяльных групах, традыцыйна лаяльных дзяржаве. У былых савецкіх краінах рэдкія спартоўцы публічна крытыкуюць урад, які часта забяспечвае вялікую частку іх фінансавання. „Я думаю, што мы разбураем стэрэатыпы, таму што вельмі доўга ўсе думалі, што спартоўцы — гэта толькі спартоўцы…, што мы толькі трэніруемся”, — кажа Леўчанка, якую 30 верасня затрымалі ў аэрапорце Менска, калі яна збіралася ляцець у Грэцыю на лячэнне. „Як мы можам маўчаць, калі нам час быць прыхільнікамі свайго народа?” Леўчанка кажа, што да гэтага года нават ніколі не галасавала. Далучыцца да пратэстаў прымусіла спалучэнне фактараў — грэблівае стаўленне Лукашэнкі да каранавірусу, зняволенне альбо вымушаная эміграцыя іншых кандыдатаў у прэзідэнты і гвалт міліцыі ў дачыненні да дэманстрантаў. „Я магла проста заплюшчыць на гэта вочы, з’ехаць і жыць камфортна”, — сказала яна. „Але я не магу. Народ Беларусі прачнуўся гэтым летам. Мы хацелі зменаў, мы хацелі паспрабаваць нешта новае. Мы жывем пры адным прэзідэнце 26 гадоў”. Леўчанка з ростам у 196 см, была кінутая ў менскую турэмную камеру яшчэ да чатырох чалавек, дзе яна спрабавала падтрымліваць форму пры дапамозе дыхальных практыкаванняў і прысяданняў. Існуючы там без матраца, вады ў прыбіральні і доступу да душавых кабін, яна кажа, што ў яе з’явіліся вошы і развіўся дэрматыт па ўсім целе. Яе старыя атлетычныя траўмы ўспыхнулі з новай сілай. Разважаючы пра выпрабаванні, Леўчанка лічыць, што ўлады вырашылі зрабіць прыклад вядомага прафесійнага спартоўцы. „Мне іх шкада”, — сказала яна агенцтву Reuters. „Мы (дэманстранты) знаходзімся ў турме за кратамі, але, паверце мне, мы значна больш свабодныя за іх”.


Ці выйдзе Беларусь з “Дамовы аб звычайных узброеных сілах у Эўропе”?\n12 лістапад 2007, 13:37\nУдзельнікі: палітоляг Андрэй Фёдараў і былы амбасадар Беларусі ў Нямеччыне Пятро Садоўскі.\nРасейская Дзярждума прагаласавала за закон аб мараторыі на ўдзел Расеі ў “Дамове аб звычайных узброеных сілах у Эўропе”. Ці выгадная гэтая дамова Беларусі? Ці падтрымае афіцыйны Менск пазыцыю Расеі?\nПра што спрачаюцца Расея і Захад?\nВалер Карбалевіч: “Супярэчнасьці паміж Расеяй і Захадам, якія дасюль тычыліся пераважна каштоўнасных і ідэалягічных пытаньняў, апошнім часам набываюць геапалітычны, вайскова-палітычны характар.\nПра гэта сьведчыць канфлікт вакол рашэньне ЗША аб разьмяшчэньні ў Польшчы і Чэхіі элемэнтаў проціракетнай абароны, збліжэньне Расеі з Кітаем. У гэтым кантэксьце трэба разглядаць мараторый Расеі на выкананьне “Дамовы аб звычайных узброеных сілах у Эўропе”. У чым сутнасьць гэтага канфлікту?\nАндрэй Фёдараў: “Трэба падзяляць фармальныя чыньнікі, якія публічна называе Расея, і рэальныя прычыны. “Дамова аб звычайных узброеных сілах у Эўропе” падпісаная ў Парыжы ў 1990 годзе. Яна прадугледжвала дасягненьне роўнасьці ў цяжкіх узбраеньнях у пяці катэгорыях паміж арганізацыяй Варшаўскай дамовы і НАТО.\nУ 1999 годзе гэтая дамова была мадыфікаваная пад ціскам Расеі. Пасьля развалу Варшаўскай дамовы, СССР геапалітычная сытуацыя рэзка зьмянілася не на карысьць Расеі.\nЗахад пайшоў насустрач Маскве, але выставіў умовы, што Расея выведзе свае войскі з Грузіі й Прыднястроўя. Але Масква гэтай умовы да канца ня выканала. У адказ краіны НАТО не ратыфікавалі гэтую дамову. А Расея, разам зь Беларусьсю, Казахстанам і Ўкраінаю ратыфікавалі.\nІ вось цяпер Расея робіць такі дэмарш, прыпыняе свой удзел у гэтай дамове — фармальна ў адказ на дзеяньні НАТО. А рэальнай прычынай такога кроку стала рашэньне ЗША аб разьмяшчэньні ў Польшчы й Чэхіі элемэнтаў проціракетнай абароны”.\nПятро Садоўскі: “Трэба адрозьніваць разыходжаньні Расеі з Эўразьвязам і ЗША. Яны не супадаюць. Я памятаю, як Вярхоўны Савет 12-га скліканьня ратыфікаваў гэтую дамову.\nЯ тады быў старшынём камісіі па міжнародных справах, памятаю гэтыя вялізарныя старонкі-простыні зь лічбамі узбраеньняў, якія трэба было скарачаць. Цяпер лічыць, хто колькі скараціў, ня мае вялікага сэнсу. Пытаньне гэта чыста геапалітычнае”.\nЦі выгадная гэтая дамова Беларусі?\nКарбалевіч: “Беларусь афіцыйна далучылася да “Дамовы аб звычайных узброеных сілах у Эўропе” ў 1992 годзе. З улікам таго, што давялося скарачаць значную колькасьць узброеных сілаў і ўзбраеньняў, ці выгадная была Беларусі Дамова тады? Ці выгадная яна цяпер?”\nФёдараў: “Тут ізноў жа ёсьць два бакі праблемы. З глябальнага гледзішча гэтая дамова была безумоўна выгадная. Бо вакол нас усе краіны значна скарачалі свае цяжкія ўзбраеньні.\nАле з гледзішча кароткатэрміновага выконваць гэтую дамову было цяжка. Бо Беларусь была самай мілітарызаванай краінай у Эўропе. У нас быў адзін вайсковец на 42 цывільных. Ліквідаваць цяжкіх узбраеньняў нам давялося болей, чым іншым краінам. Гэта патрабавала значных выдаткаў.\nПраўда, нам дапамагалі Нямеччына, ЗША, браня ад танкаў прадавалася. Лепей было б прадаць лішнія ўзбраеньні, але дамова гэта забараняла.\nСёньня мы не назіраем ніякай канцэнтрацыі войскаў і цяжкіх узбраеньняў у суседніх краінах, у тым ліку тых, якія ўваходзяць у НАТО. Таму і цяпер “Дамова аб звычайных узброеных сілах ў Эўропе” выгадная Беларусі”.\nКарбалевіч: “Лукашэнка неаднаразова хваліўся, як ён, стаўшы прэзыдэнтам, прыпыніў ліквідацыю танкаў. Мусіць, дзеля таго, каб прадаць іх?”\nФёдараў: “Парушэньняў з боку Беларусі ўсё ж не было. Але было так званае каскадаваньне. Мы прадалі, здаецца, Вугоршчыне сто сваіх новых танкаў, затое яны зьнішчылі сто сваіх старых дзеля квоты”.\nСадоўскі: “Я цьвёрда заяўляю, што і ў сэнсе геапалітычным, і ў эканамічным гэтая дамова была выгадная Беларусі.\nМы ўвесь час гаварылі аб сваёй міралюбнай палітыцы, зьвярталі ўвагу на тое, што скарацілі і стратэгічную ядзерную зброю, і тактычныя ракеты, і іншыя — без усялякіх умоваў і кампэнсацыяў. За гэта вось цяпер Шушкевіч вылучаны на Нобэлеўскую прэмію міру.\nНаконт продажу лішніх узбраеньняў. Тут шмат невядомага. Асабліва з улікам закрытасьці нашага грамадзтва. Але калі Лукашэнка пра гэта ўвесь час нагадвае, то, мусіць, нешта прадавалі. Ва ўсялякім разе, газэты пра гэта пісалі.\nЦі падтрымае афіцыйны Менск пазыцыю Расеі?\nКарбалевіч: “У зьвязку з рашэньнем Расеі аб мараторыі на выкананьне гэтай дамовы, якіх крокаў можна чакаць ад Беларусі? Лукашэнка неаднаразова заяўляў, што Беларусь гатовая даць сумесны з Расеяй адказ на дзеяньні ЗША па разьмяшчэньні ў Польшчы і Чэхіі элемэнтаў проціракетнай абароны.\nЗдаецца, вось зьяўляецца нагода пацьвердзіць заявы словамі. Ёсьць магчымасьць для гандлю і з Расеяй, і з Захадам. Ці скарыстаецца афіцыйны Менск гэтым?”\nФёдараў: “Пуцін падпісаў указ аб выхадзе з “Дамовы аб звычайных узброеных сілах у Эўропе” яшчэ ў ліпені. І толькі цяпер Дзярждума прыняла адпаведнае рашэньне. Пасьля выкананьня ўсіх працэдураў гэтае рашэньне уступіць у дзеяньне недзе 12 сьнежня.\nЦяпер наконт пазыцыі Беларусі. Супрацоўнік Агенцтва кантролю над узбраеньнямі сказаў, што пакуль наша краіна не зьбіраецца выходзіць з гэтай дамовы, але будзе весьці перамовы з Расеяй у гэтым пытаньні.\nТут трэба мець на ўвазе такі чыньнік. Калі нават Расея вырашыць даць вайсковы адказ на разьмяшчэньне ў Польшчы і Чэхіі элемэнтаў проціракетнай абароны ЗША, то яна ня будзе рабіць гэта з дапамогаю звычайных узбраеньняў.\nГэта будуць ракеты меншай далёкасьці кшталту “Іскандэр”. Ня выключаны варыянт разьмяшчэньня іх у Беларусі. Але гэта ня тычыцца “Дамовы аб звычайных узброеных сілах у Эўропе”.\nНавошта Расеі выхад Беларусі з гэтай дамовы? Я ня ведаю. Але, магчыма, пэўны прадмет для гандлю з Расеяй у Менску зьяўляецца. Можа, беларускае кіраўніцтва і паспрабуе выкарыстаць гэта дзеля вяртаньня расейскіх эканамічных прэфэрэнцыяў.\nДумаю, не атрымаецца гандлявацца ў гэтым пытаньні і з Захадам. Бо там добра разумеюць, што Расея можа зрабіць у адказ, а што — не”.\nСадоўскі: “Калі б быў прэзыдэнтам Беларусі, то пастараўся б гэта выкарыстаць дзеля краіны. Але трэба глядзець на рэчы рэальна. Мы краіна невялікая і нічога ня вырашаем у гэтым пытаньні. Мы толькі можам далучыцца да нейкага працэсу, упаўзьці ў сваю нішу, каб нешта атрымаць.\nАле вось прэзыдэнт расейскай Акадэміі геапалітычных навук Івашоў лічыць, што Беларусь уносіць 16 мільярдаў даляраў у абарону Расеі. Я лічу, што калі Расеі палічыць мэтазгодным нас выкарыстаць, то мы адмаўляцца ня можам, ня будзем — і ня варта гэта рабіць”.\nФёдараў: “Нягледзячы на тое, што краіны НАТО не ратыфікавалі гэтай адаптаванай дамовы, яны не дабіраюць сваёй квоты ў цяжкіх узбраеньнях. Іхная сумарная квота складае 26 тысяч танкаў, а яны маюць толькі 16 тысяч. Таксама і Расея не выбірае сваю квоту, яна мае толькі 5 тысяч танкаў з 6 тысяч дазволеных.\nГэтая дамова сваю ролю ўжо выканала — і ў пэўным сэнсе ўжо састарэла. І нічога страшнага, у сэнсе ўзмацненьня напружанасьці, у Эўропе ня будзе. Адзіны відавочны мінус — ня будзе інспэкцыяў.\nЗвычайныя ўзбраеньні патрэбныя і для абароны, і для захопу чужой тэрыторыі. Але, здаецца, ніхто гэтага рабіць не зьбіраецца — ні з Усходу, ні з Захаду”.


Розніца паміж фінансавым улікам і кіраўнічым (кіраўнічым) улікам | Параўнайце розніцу паміж падобнымі ўмовамі Розніца паміж фінансавым улікам і кіраўнічым (кіраўнічым) улікам | Параўнайце розніцу паміж падобнымі ўмовамі\nДадому / Бізнэс / Фінансы / Розніца паміж фінансавым улікам і кіраўнічым (кіраўнічым) улікам\nРозніца паміж фінансавым улікам і кіраўнічым (кіраўнічым) улікам\n21 снежня 2010 года Аўтар: Андрэй\nФінансавы ўлік супраць кіраўніцкага ўліку\nФінансавы ўлік і кіраўнічы (кіраўнічы) улік - гэта два падраздзяленні бухгалтарскага ўліку, абодва аднолькава важныя для арганізацыі. Бухгалтарскі ўлік гуляе ключавую ролю ў функцыянаванні арганізацый. У больш шырокім маштабе бухгалтарскі ўлік займаецца стварэннем, кіраваннем і аўдытам бухгалтарскіх кніг арганізацый. Улічваючы толькі лічбы аб продажах, накладных выдатках і пакупках, бухгалтар мае магчымасць аналізаваць фінансавае становішча арганізацыі ў рэжыме рэальнага часу. Запісы размешчаны ў храналагічным парадку і пазней інтэрпрэтуюцца. У цэлым цяперашнюю і будучую эканамічную стабільнасць арганізацыі можна растлумачыць толькі з дапамогай бухгалтарскага ўліку.\nЁсць дзве асноўныя галіны бухгалтарскага ўліку, а менавіта фінансавы ўлік і кіраўнічы ўлік. Гэтыя два бухгалтарскія поля разглядаюць дзве асобныя вобласці, але залежаць адна ад адной.\nФінансавы ўлік у першую чаргу звязаны з прадастаўленнем дадзеных, якія могуць быць прадстаўлены знешнім бакам арганізацыі. У лік бакоў уваходзяць банкі, крэдыторы і акцыянеры. Акрамя таго, гэтая сфера бухгалтарскага ўліку можа даць і адлюстраваць агульныя вынікі дзейнасці кампаніі ў пэўныя тэрміны. Перыяд дакладна вызначаны, і стан спраў абмяркоўваецца ў канцы гэтага перыяду. Гэты канкрэтны перыяд часта называюць «гандлёвым перыядам» і звычайна складае адзін год.\nІнфармацыя аб фінансавым бухгалтарскім уліку - гэта больш гістарычныя дадзеныя дзейнасці кампаніі і грашовы характар. Фармат бухгалтарскай справаздачнасці з'яўляецца універсальным і таму паўсюдна выкарыстоўваецца аднолькава. Гэтыя выпіскі па рахунках можна лёгка параўнаць з двума рознымі перыядамі або параўнаць з выпіскамі па рахунках іншых кампаній.\nДля кампаній, зарэгістраваных у адпаведнасці з Законам аб кампаніях 1989 года, заканадаўства патрабуе падрыхтоўкі і публікацыі фінансавых справаздач.\nКіраўнічы ўлік займаецца яшчэ адным аспектам фінансаў арганізацыі. Інфармацыя, раскрытая кіраўнічым улікам, у першую чаргу выкарыстоўваецца ўнутраным персаналам, які выкарыстоўвае дадзеныя фінансавага ўліку. Кіраўнічы рахунак больш выкарыстоўваецца пры стратэгічным кіраванні арганізацыяй і дапамагае пры прыняцці рашэнняў. Паколькі ён выкарыстоўваецца ўнутраным персаналам для планавання і кантролю прадпрымальніцкай дзейнасці, няма ніякага вызначанага перыяду для гэтай справаздачнасці або якіх -небудзь юрыдычных патрабаванняў.\nУ справаздачах аб кіраванні ўліковы запіс выкарыстоўвае як фінансавую, так і нефінансавую інфармацыю. Асноўныя вобласці, якія ахопліваюцца кіраўнічым улікам, - гэта кропка бясстратнасці, паводзіны па выдатках, складанне бюджэту, планаванне прыбытку, стандартная каштарыс, адпаведныя выдаткі на прыняцце рашэнняў і каштарыс на аснове дзейнасці. Кошт, разлічаная ў працэсе кіраўніцкага ўліку, у далейшым выкарыстоўваецца ў фінансавай справаздачнасці ў адпаведнасці са стандартызаванымі правіламі фінансавага ўліку.\nРозніца паміж бухгалтарскім і фінансавым улікам\nКіраўнічы рахунак не абавязаны выкарыстоўваць правілы, выкладзеныя ў GASP (агульныя прынцыпы бухгалтарскага ўліку), тады як фінансавыя рахункі абавязаны іх прытрымлівацца.\nКіраўнічы ўлік можа засяродзіцца на канкрэтных галінах арганізацыі і дапамагчы ім у працэсе прыняцця рашэнняў. Аднак фінансавы ўлік абслугоўвае ўсю арганізацыю, сумяшчае ўсе выдаткі і даходы і дае цэласную карціну да канца пэўнага фінансавага перыяду або "гандлёвага перыяду".\nКіраўнічы ўлік займаецца фінансавай і нефінансавай інфармацыяй, такой як аб'ём продажаў, прадукцыйнасць і г.д., дзе фінансавы ўлік заснаваны выключна на грашовай канцэпцыі.\nФінансавы ўлік прадстаўляе гістарычныя дадзеныя аб выніках дзейнасці, упраўленчы ўлік, хоць у асноўным засяроджаны на аналізе вынікаў дзейнасці, ён таксама ўключае тэндэнцыі бізнесу і прагнозы.\nУ цэлым існуе велізарная розніца паміж гэтымі двума галінамі, якія тычацца фінансавага ўліку і кіраўніцкага ўліку, і таму абодва яны павінны разглядацца асобна.\nРозніца паміж бухгалтэрыяй і фінансамі\nПададзена: Фінансы з пазнакай: стандарт бухгалтарскага ўліку , Фінансавы ўлік , фінансавая справаздачнасць , Кіраўнічы ўлік , справаздача аб упраўленні , Кіраўнічы ўлік , гандлёвы перыяд\nАб аўтары: Андрэй\nРозніца паміж іерархічным і цэлым геномным драбавіком\nРозніца паміж аллагаміяй і аўтагаміяй\nРозніца паміж звычайнымі і прывілеяванымі акцыямі\nРозніца паміж прыступамі і інсультам\nРозніца паміж CCB і CCR