Жанчыны спакон веку імкнуцца да прыгажосці. І гэтая прага часам прыводзіць да зусім супрацьлеглага выніку. У салоны прыгажосці сёння прыходзіць вялікая колькасць дзяўчат з адной і той жа праблемай: іх валасы выглядаюць цьмянымі, хворымі, знясілены шматлікімі афарбоўкі, завіўкі і выпроствання.\nЦі ёсць спосабы вярнуць знежывелым валасам былую эластычнасць, здаровы бляск і шаўкавістасць? Вядома! Тэхналогіі па догляду зрабілі вялікі крок у сваім развіцці, і сёння цырульнікі і стылісты з усяго святла маюць у сваім арсенале вялікі багаж ведаў, вопыту і метадаў па аднаўленні нават самых запушчаных валасоў.\nШто такое рэканструкцыя валасоў?\nГэта працэдура па аднаўленні вонкавага і ўнутраных слаёў шавялюры, якая складаецца ў напаўненні іх усімі неабходнымі вітамінамі, мінераламі і амінакіслотамі. Увесь сакрэт - у складзе «кактэйлю», які ўздзейнічае на пасмы. Па-за залежнасці ад выгляду аднаўлення і складу, такая сумесь утрымлівае вавёркі, керамиды і олигоминералы, дабратворна ўплываюць на валасы. Мабыць, гэта адна з нешматлікіх працэдур, якія рэальна лечаць, а не маскіруюць жорсткую, цьмяную «вяхотку» пад добрапрыстойнай знешні выгляд.\nСалоны прыгажосці прапануюць мноства відаў рэканструкцыі валасоў. Як правіла, назвы працэдуры даюць зыходзячы з назваў касметычных прэпаратаў, якія выкарыстоўваюцца пры аднаўленні. Аднак можна адрозніць асноўныя віды:\nКератиновая рэканструкцыя валасоў. Аднаўляе кутікула і умацоўвае кератиновую структуру, надаючы валасам асаблівую мяккасць, трываласць, яркасць і гладкасць. Такі выгляд аднаўлення звычайна выкарыстоўваецца як падрыхтоўка перад афарбоўваннем небудзь хімічнай завіўкай. Гэта дазволіць абараніць валасы ад маючага ўздзеяння хімічных сродкаў.\nЛіпіднага рэканструкцыя валасоў. Пры недахопе ліпідаў валасы становяцца сухімі, пашкоджанымі, успрымальнымі да знешніх агрэсіўным фактараў. Дзякуючы рэканструкцыі дасягаецца папаўненне, якога не стае ўзроўню ліпідаў з адначасовым зніжэннем сітаватасці воласа з дапамогай згладжвання лускавінак. У выніку назіраецца ўмацаванне пасмаў, павышэнне іх гладкасці і пругкасці. Валасы «дыхаюць» здароўем, яны эластычныя і паслухмяныя. Акрамя гэтага, ліпіднага аднаўленне валасоў - выдатны спосаб прадухіліць перасек кончыкаў.\nРэканструкцыя кончыкаў валасоў - выдатная альтэрнатыва стрыжцы. Калі Вашай мэтай з'яўляецца толькі аднаўленне кончыкаў, то ідэальна падыдзе працэдура Brazilian Blowout. У аснове выкарыстоўвальнага сродкі - чырвоныя водарасці, пры награванні яны сцягваюцца, спаивая канцы валасоў, робячы іх прыгожымі і роўнымі. Працэдура доўжыцца каля 40 хвілін, эфект трымаецца месяц.\nЯкія сродкі выкарыстоўваюцца для рэканструкцыі валасоў?\n1. Кератиновое аднаўленне:\nJOICO K-PAK Professional (ЗША) - сакрэт сродкі ў штучна створанай малекуле кератина, ідэнтычнай натуральнай, якая складаецца з 19 амінакіслот. Розніца толькі ў яе памерах: дзякуючы меншаму малекулярнай вагі яна здольная аднаўляць валасоў аж да медуллы (цэнтральнай частцы валасянога стрыжня). Поўнае аднаўленне дасягаецца праз 2-4 працэдуры з інтэрвалам не часцей за адзін раз у месяц.\nLANZA (ЗША). Нейтралізуе хімічныя злучэнні, якія засталіся ў валасах пасля афарбоўвання і завивок. Сродак не ўтрымлівае сульфатаў, накіравана на аднаўленне пратэінавай структуры, харчаванне, мінэралізацыю і ўвільгатненне воласа. Пасмы становяцца ідэальна гладкімі, абароненымі ад разбурэнняў і знешніх уздзеянняў.\nGreen Light (Італія). Галоўным перавагай серыі з'яўляецца адсутнасць у складзе сілікону, дзякуючы чаму такое аднаўленне можна бязбоязна прымяняць на змучаных хімічнымі сродкамі валасах. Для лячэння спатрэбіцца ад 2 да 6 працэдур, эфект бачны ўжо пасля першага сеансу і захоўваецца на працягу доўгага часу.\nNouvelle (Італія). Асаблівасцю такой рэканструкцыі з'яўляецца наяўнасць у складзе экстракта хмеля і гидролизованного кератина, дзякуючы чаму дасягаецца ўмацаванне валасоў і аднаўленне гидроминерального складу скуры. Акрамя таго, сродак валодае магутным антысептычным і супрацьзапаленчым дзеяннем.\n2. ліпіднага аднаўленне:\nПрафесійная серыя сродкаў Loreal Professionel Absolut Repair Lipidium - салонны сыход, які дазваляе дамагчыся імгненнага выніку. Працэдура праводзіцца ў 4 этапы: ачышчэнне валасоў, нанясенне унікальнага які аднаўляе ліпіднага канцэнтрату, ўвільгатненне і, нарэшце, нанясенне на канцы валасоў двухфазнай сыроваткі.\nРэканструкцыя валасоў: водгукі\nАдназначнага меркавання, наколькі эфектыўны той ці іншы метад аднаўлення валасоў, няма. Хтосьці ў захапленні ад выніку, ну а хтосьці выпрабаваў поўнае расчараванне і перакананы, што праведзеная працэдура апынулася марнаваннем грошай. Ад чаго гэта залежыць? Як банальна бы гэта ні гучала, усё індывідуальна і залежыць ад структуры воласа, ад ступені пашкоджання, ад раней перанесеных працэдур і наступнага сыходу.\nХацелася б пажадаць кожнай дзяўчыне прыгажосці і здароўя. Любіце сябе, заляцайцеся за сабой - і тады адлюстраванне ў люстэрку будзе штодня цешыць вас!


Забытыя магілы | Новы Час\nДнямі вырашыў паехаць на радзіму пачынальніка беларускай дзіцячай драматургіі, нашаніўца Кандрата Лейкі (1860–1921) у вёску Збочна Слонімскага раёна.\nВёска знаходзіцца далёка ад майго Слоніма, але бываць там люблю, бо гэтыя прыгожыя мясціны проста захапляюць. Там некалі любіў бываць і Уладзімір Караткевіч з Алегам Лойкам. Маляўнічыя мясціны з казачным Бяздонным возерам, недаследаваным старым гарадзішчам, ціхімі вуліцамі Збочна, дзе і нарадзіўся, гадаваўся і вучыўся ў Азярніцкім вучылішчы Кандрат Лейка.\nНедалёка ад гарадзішча вясковец варочаў сена. Падышоў да яго, пазнаёміўся.\n— Міхаіл Лейка, — назваў сябе вясковец.\n— Можа, вы далёкі сваяк Кандрата Лейкі? — пытаюся.\n— Можа і сваяк, не ведаю. Чуў, што быў такі пісьменнік — Кандрат Лейка. А вось што ён напісаў — не чытаў, — апраўдваўся Міхаіл Лейка.\n— А ці ведаеце, дзе знаходзіцца магіла маці Кандрата Лейкі?\n— Не, не ведаю. У Збочна шмат старых магіл на могілках, пашукайце там, — параіў вясковец.\nНа гэтым мы развіталіся, і я паціху пайшоў на могілкі. Каля царквы, а яна знаходзіцца на самых могілках, здалёк кінулася ў вочы прыгожая — старая і вельмі дарагая на той час — каваная чыгунная агароджа. Помнік на магіле разбіўся. Падняў з зямлі ўцалелую шыльду і… вачам сваім не паверыў — гэта ж магіла маці Кандрата Лейкі. На ёй прачытаў: “Здесь покоится прах рабы Божей Таклюси Лейко 62 л. 18 января 1881 г. Дорогой матери от любящих детей.\nПа частках неяк злучыў помнік, каб хоць яго сфатаграфаваць. Усё ж ён прастаяў 130 гадоў. Калі памерла маці, Кандрату Лейку быў 21 год. Ён тады працаваў настаўнікам у Косаве. У моцную завіруху на санях Кандрат дабіраўся ў родную вёску. Маці застаў яшчэ жывой, але нічым дапамагчы ёй ужо не змог. Яна вельмі хацела жыць, каб пабачыць, які лёс напаткае яе вучонага сына. А лёс у сына быў трагічны.\nКандрат Лейка прысвяціў сваёй маці некалькі апавяданняў. Ён вельмі любіў сваю матулю і шчыра давяраў ёй, моцна захапляўся яе высокай маральнай чысцінёй і справядлівасцю, яе прыроднымі разумовымі здольнасцямі. У адным з апавяданняў, якое называецца “Таклюся-сухотніца, Кандрат Лейка стварыў вобраз сваёй маці — простай сялянкі, якая ў апавяданні ўзнімала найважнейшыя праблемныя пытанні таго часу: “Перад Таклюсяю цяпер неразгаданаю загадкаю стаялі тры цікавыя пытанні. Калі паміж людзьмі будзе праўда? Ці дадуць калі-небудзь беднякам зямлі? Калі ўсім людзям дазволена будзе вучыцца і маліцца на сваёй роднай мове?\nПазней удзячны сын разам са сваімі сваякамі паставіць на магіле маці ў Збочна помнік. І на ім напіша: “Таклюся Лейко. Напіша так, як яе звалі вяскоўцы. А вось пытанні, узнятыя Таклюсяю сто гадоў таму, застаюцца надзённымі і сёння. І калі ж мы на іх адкажам?.. І хто дагледзіць, адрамантуе магілу маці пачынальніка беларускай літаратуры?..


Лукашэнка: Беларусь можа абысціся без стратных гаспадарак - 26.03.2019, Sputnik Беларусь\nЛукашэнка: Беларусь можа абысціся без стратных гаспадарак\nБеларускі прэзідэнт не хоча кідаць слабыя гаспадаркі і вёскі, таму што там занятыя людзі. 26.03.2019, Sputnik Беларусь\nу беларусі, навіны , грамадства, галоўнае, аляксандр лукашэнка, магілёўская вобласць\n© Sputnik / Макс Ветров / Перайсці ў фотабанкПасяўная, архіўнае фота\nБеларускі прэзідэнт не хоча кідаць слабыя гаспадаркі і вёскі, таму што там занятыя людзі.\nМІНСК, 26 сак - Sputnik. На 100% зямлі, якая знаходзіцца ў сяўбазвароце, трэба стварыць нармальную вытворчасць, заявіў кіраўнік дзяржавы ў час наведвання малочна-таварнага комплексу "Сліж" у Шклоўскім раёне.\n26 сакавіка 2019, 10:25\nРаней у панядзелак Аляксандар Лукашэнка жорстка крытыкаваў становішча аграрнай сферы на Магілёўшчыне, якая традыцыйна з'яўляецца аўтсайдарам.\nПры гэтым ён запатрабаваў ад кіраўніка прэзідэнцкай адміністрацыі Наталлі Качанавай у тыднёвы тэрмін прадаставіць кандыдатуры на замяшчэнне віцэ-прэм'ера Міхаіла Русага і памочніка па Магілёўскай вобласці Міхаіла Лаўрэнкова.\nУ Шклоўскім раёне сёння прэзідэнт Беларусі ўспомніў, што ў СМІ (у першую чаргу ў Расіі) яго рабочыя візіты на прадпрыемствы аграсектара тлумачаць няўдачамі ў развіцці галіны, якая так і не дала патрэбнага выніку.\n"Трэба разумець, што без гэтых стратных гаспадарак мы проста можам жыць і працаваць, таму што частка мадэрнізаванай сельскай гаспадаркі дае нам поўнае спажыванне малака ўнутры краіны і на экспарт. Таму мы без тых 20-25% слабых гаспадарак, якія ў нас яшчэ ёсць, наогул можам абысціся ў плане вытворчасці прадукцыі", - цытуе Аляксандра Лукашэнку БелТА.\nПраўда, кіраўнік дзяржавы нагадаў, што ў гэтых вёсках жывуць беларусы, і там ёсць зямля, якую трэба апрацоўваць. Менавіта таму беларускія ўлады не кідаюць такія сельгаспрадпрыемствы і жывуць там людзей.\n"Нам трэба 100% зямлі, якая знаходзіцца ў сяўбазвароце, падняць, стварыць нармальную вытворчасць, і галоўнае людзі - мы ж не можам пакінуць іх без увагі", - запэўніў беларускі прэзідэнт.\nПасля чаго нагадаў пра сваё ўчорашняе пажаданні развіваць у сельскай гаспадарцы новыя напрамкі, каб атрымліваць сучасную прадукцыю для імпартазамяшчэння.


23 студзень 2020, 11:07 абноўлена 23 студзень 2020, 11:45\nМенская гарадзкая клінічная лякарня інфэкцыйных захворваньняў\nВядома, што ў дзяўчыны, якая прыляцела з Шанхаю, высокая тэмпэратура і сымптомы нейкай інфэкцыі.\nАбноўлена: Мінздароўя сьцьвярджае, што папярэдні дыягназ — грып.\nУ Расеі 22 студзеня быў шпіталізаваны Арман Каракешышан — падазравалі, што ў яго можа быць заражэньне новым кітайскім каранавірусам, але дыягназ не пацьвердзіўся. Цяпер не выключаюць звычайную вострую рэсьпіраторную вірусную інфэкцыю.\nАле «ЎКантакце» чалавек з такім імем сьцьвярджае, што ў Менску шпіталізаваная ягоная сяброўка Ганна — «з падазрэньнем на наяўнасьць вірусу, але з больш выразнымі сымптомамі».\n«Яна вярнулася з Кітаю на пару дзён раней, — сьцьвярджае ён. — Лекары на гэты момант аказалі тэрміновую дапамогу, але недастатковую, каб высьветліць хутчэй дыягназ і прыступіць да лячэньня. Да гэтага часу не ўзялі экспрэс-аналізы. Гэта вельмі важна, каб не марнаваць час».\nМаці дзяўчыны пацьвердзіла Onliner.by і «Нашай ніве», што Ганна прыляцела з Шанхаю ў Менск 20 студзеня, што ў яе паднялася тэмпэратура і што яе адвезьлі ў Менскую інфэкцыйную лякарню, дзе лечаць як хворую на грып.\nУ Менскай гарадзкой інфэкцыйнай лякарні Свабодзе не пацьвердзілі і не абверглі, што ў іх ёсьць такая пацыентка: сказалі, што ня могуць гэта камэнтаваць, бо «гэта ейныя пэрсанальныя зьвесткі», і паклалі слухаўку.\nДзяўчына, пра якую ідзе гаворка, а таксама яе брат, на момант публікацыі не адказалі на пытаньне Свабоды «ЎКантакце».


Урачыстасць Хрыста Валадара сусвету адзначылі ў Лаздунах Гродзенскай дыяцэзіі | Каталіцкі Веснік\n25 лістапада, на заканчэнне літургічнага года, у парафіі св. Сымона і Юды Тадэвуша адсвяткавалі ўрачыстасць Хрыста Валадара сусвету.\nПершая святочная Імша адбылася ў капліцы ў в. Даўнары. Парафіяне са сваім душпастырам кс. Анджэем Бураком маліліся на ўрачыстай святой Імшы ў інтэнцыі ўсёй Лаздунскай парафіі, а асаблівым чынам за кіраўніка, настаўнікаў, выхавацеляў, клерыкаў і усіх супрацоўнікаў і дабрадзеяў семінарыі ў Гродне.\nКалі мы чуем слова “кароль”, то адразу ўспамінаецца дзяцінства і казкі пра караля і яго валадарства. Сёння у Евангеллі мы таксама пачулі пра валадарства, але іншага Караля. Яго валадарства не з гэтага свету, яно не абмяжоўваецца маёмасцю, тронам, прыгожымі ўбраннямі. Яго трон вельмі просты і сціплы – гэта дзве бэлькі, прыбітыя перпендыкулярна адна да адной. На гэтым троне здзейснілася найвялікшая ахвяра – смерць сына Божа за грахі ўсяго свету. І сёння, у ХХІ стагоддзі, мы прагнем пакланяцца не прыгожаму трону з каштоўнымі камянямі, а гэтаму, простаму, – Крыжу Езуса Хрыста.\nНа памяць аб гэтай вялікай урачыстасці, на скрыжаванні дарог, намаганнямі вернікаў і пробашча быў устаноўлены і асвечаны крыж. Як сімвал веры парафіян у Лаздунах. Каб кожны, хто будзе праходзіць каля яго альбо праязджаць, схіліў сваю галаву перад Валадаром гэтага свету і падзякаваў яму за Яго ахвяру, за атрыманыя дары і ласкі. Магчыма хтосьці, дзякуючы гэтаму крыжу, задумаецца над сваім жыццём і пераменіць яго на лепшае.\nВаладар нам, Хрыстэ, сёння і на вякі!\nАляксандр Мотуз, фота\nГродзенская дыяцэзія крыж кс. Анджэй Бурак Лаздуны\t2018-11-28\nДзень бацькі адзначылі ў санктуарыі Маці Божай Суцяшальніцы Засмучаных у Барунах\nУ Ватыкане паставяць крыж у памяць аб мігрантах і бежанцах


На сацыяльнай дачы пенсіянеры адпачываюць і знаходзяць новых сяброў – Рэгіянальная газета\n02.08.2013 13:29 , AЎТАР(Ы): Алесь ВЫСОЦКІ\nНа сацыяльнай дачы пенсіянеры адпачываюць і знаходзяць новых сяброў\nУлетку дом у аграгарадку Вязынь ператварыўся ў дачу. І не простую, а сацыяльную, разлічаную на адпачынак пенсіянераў і інвалідаў.\nУ інтэрв’ю нашаму выданню спецыяліст па сацыяльнай рабоце Вілейскага тэрытарыяльнага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Марына Макарава расказала, як узнік праект і як ён ажыццяўляецца. Парадавалася, што на сацыяльнай дачы людзі не толькі адпачываюць, а і знаходзяць новых сяброў.\n– Як узнік праект “Сацыяльная дача”?\n– Гэта была ідэя кіраўніцтва цэнтра. Справа ў тым, што ў гэтым будынку функцыянуе дом сезоннага пражывання. Але з 15 красавіка па 15 кастрычніка ён практычна пуставаў, тут толькі арганізоўвалі сустрэчы валанцёраў з Вязыні, ён функцыянаваў як клубны дом. Нам хацелася, каб дом не пуставаў, быў задзейнічаны пастаянна. Кіраўніцтва вырашыла апрабаваць ідэю “Сацыяльнай дачы”. У Беларусі яна не мае аналагаў. Толькі ў Расіі ёсць падобныя праекты сацыяльных дач, але яны арганізаваны зусім у іншых умовах. Напачатку мы правялі апытанне сярод актыўных удзельнікаў клубаў і гурткоў, якія працуюць пры нашым цэнтры і на базе Палаца культуры. Спыталі: “Як вы лічыце, ці маюць жаданне жыхары горада паехаць на вёску да Вілейскага вадасховішча ўлетку, пазбіраць ягады, грыбы?”. Атрымалі станоўчыя водгукі, больш таго – з’явіліся людзі, якія адразу захацелі паехаць. Таму вырашылі запусціць пілотны праект.\n– І як ён ажыццяўляецца?\n– На мой погляд, праект удаўся ў тым плане, што ёсць дастаткова добры рэзананс, ахвотных прыняць удзел хапае, існуе чарга. Вось сёння прыходзіла жанчына, хацела б з мужам паехаць, каб у лес пахадзіць і проста адпачыць на беразе вадасховішча, а муж мог парыбачыць. Праект разлічаны не толькі на пажылых грамадзян, а і на сем’і, дзе выхоўваюцца і пражываюць інваліды. Яны змогуць адпачыць пасля 15 жніўня.\n– А як з аплатай?\n– У прынцыпе, паслуга бясплатная. Жыльцы толькі аплачваюць за ваду, камунальныя паслугі, электраэнергію, тэлефон – удзень атрымліваецца каля шасці тысяч рублёў. Намі арганізаваны падвоз з горада за кошт сродкаў нашага цэнтра. Пакуль ідзе апрабацыя, прыцягваем таксама жыхароў іншых раёнаў. Вось і зараз пражывае жыхарка Маладзечна.\n– Колькі дзён можна пажыць на сацыяльнай дачы?\n– З трох да пятнаццаці дзён. Адзін чалавек так захапіўся адпачынкам, што хоча пажыць тут даўжэй.\n– Колькі чалавек скарысталіся такой паслугай?\n– Ужо сем чалавек. Дом разлічаны на шэсць месцаў. Але так як людзі розныя, псіхалагічна цяжка адразу жыць шасці зусім чужым людзям. То аптымальны варыянт – чатыры чалавекі.\n– Гэта гарадскія пенсіянеры…\n– Так. Праект накіраваны на ўдзел гараджан, у якіх няма дачы, участка, няма магчымасці ў сілу свайго здароўя выехаць на вадасховішча. А там яно блізка. У Вязыні добрая інфраструктура: крамы, ФАП, Цэнтр культуры і вольнага часу. Калі людзі веруючыя, могуць схадзіць памаліцца ў царкву.\n– Скажыце, калі ласка, які цікавыя водгукі паступалі?\n– Калі выязджаюць жыльцы, праводзім такое міні-апытанне: спадабалася ці не, ці павінен такі праект існаваць. Большасць лічыць, што ён патрэбны і будуць раіць сваім блізкім, што гэта сапраўды даступны адпачынак для пенсіянераў. У прынцыпе жыццё ў сельскай мясцовасці, свежае паветра, асабліва ля вады, палепшае самаадчуванне і здароўе. Людзі кажуць, што нават за невялікі перыяд сталі пачуваць сябе лепей, больш камфортна.\n– Што вас уразіла падчас ажыццяўленне гэтага праекта?\n– Калі гэтыя людзі сустракаюцца – яны зусім чужыя, не ведаюць адзін аднаго. А ад’язджаюць такімі акрыленымі, становяцца добрымі знаёмымі, тэлефануюць адзін аднаму. Такі адпачынак дае не толькі нейкае фізічнае паляпшэнне, але таксама дорыць новых знаёмых, добрых сяброў. Мне здаецца, гэта – цудоўна.\nГутарыў Алесь ВЫСОЦКІ.\nФота забяспечана Ірынай Чабатар.


Маладзечанка-перакладчыца пра ўражанні ад Прагі: Божа, яны цікавяцца Беларуссю, з якой нават не мяжуюць!\n17.12.2019 / 23:35\nАпошнія 10 гадоў Крысціна Шыянок жыве ў Чэхіі. Яна — судовая перакладчыца. Амаль 24 гадзіны на суткі яе могуць выклікаць у паліцыю альбо суд, каб перакладаць паміж беларускай, рускай і чэшскай. Вольны час дзяўчына прысвячае беларускай дыяспары: ад перакладаў выступаў гасцей з Беларусі да… арганізацыі «беларускага піва», піша budzma.by.\nКрысціна нарадзілася ў Мінску, тата паходзіць з Віцебшчыны, мама — з Магілёўшчыны. Але жыць вырашана было ў Маладзечне. Тым не менш наша гераіня пераехала ў Мінск, каб вучыцца рускай філалогіі ў Ліцэі БДУ, а пасля — чэшскай і беларускай на філфаку БДУ. Валоданне чэшскай мовай і стала адной з падставаў для пераезду, але не адзінай. Зрэшты, пра ўсё па парадку.\n«Адчуванне, што твае дзеянні не даюць плёну…»\nПраца, амбіцыі, але было і іншае. Я з’ехала ў 2009-м, але думка з’явілася яшчэ ў 2006-м, пасля выбараў. Быў стан апатыі ў грамадстве. Адчуванне, што твае дзеянні не даюць плёну, не вядуць да жаданага выніку. Або той вынік па маштабах не адпавядае чаканням. Мне выпала ў той час паехаць на стажыроўку ў Прагу, дзе якраз праходзіла выстава «Выбары без выбару» пра пратэсты ў Мінску. Была ўражаная, наколькі ў Чэхіі свабоднае грамадства, якое мысліць. Божа, яны цікавяцца Беларуссю, з якой нават не мяжуюць! Я адчула, што хачу тут пажыць хаця б нейкі час.\nТо-бок у 2009-м ты паехала вучыцца?\n«Перакладчыку з ісландскай у Празе жылося б спакайней»\nЧаста даводзіцца перакладаць для МУС, для дэпартамента, які займаецца візамі і відамі на жыхарства. Прысутнічаю на правядзенні допытаў, каб забяспечыць паўнавартасную перадачу інфармацыю для ўдзельніка працэсу, які не валодае зусім або дрэнна валодае чэшскай. Допыт — не самая прыемная справа, таму чалавек можа хвалявацца, блытацца ў словах, нават калі вучыў мову. Прысутнасць перакладчыка ў такіх выпадках — гарантыя права на справядлівы працэс. Я бачу сваю працу як паслугу грамадству, мяне гэта натхняе.\n«Беларусы не менш прагматычныя за чэхаў, але…»\nКалі я працавала тут, у школе, то калега думала наконт калядных падарункаў і… вырашыла ў выніку набыць гадавыя праязныя! Першая мая рэакцыя: «Што?!..» Але тая ж калега магла для бабулі набыць квіткі ў тэатр. Такія рэчы часам шакуюць нашых суайчыннікаў. Я не лічу гэта нейкім «крахаборствам», хутчэй гэта прадуманасць. Прыярытэты тут па-іншаму будуюцца.\n«Я расплакалася і выйшла на найбліжэйшым прыпынку…»\nБыло некалькі прыкрых выпадкаў. Аднойчы ехала ў трамваі разам са студэнткай, размаўлялі на сваёй мове. На прыпынку «Нацыянальны тэатр» зайшла пара, прыгожа апранутая, відаць, з тэатра. Пачуўшы нашу мову, мужчына сказаў, маўляў, вяртайцеся туды, скуль прыехалі… Іншым разам жанчына сталага веку, пачуўшы, што па тэлефоне я размаўляю па-руску, параіла «забраць свой танк і вяртацца ў Расію»…\nФлэшмоб да БНР100 «Сонца незалежнай Беларусі», 2018 год\nНейкі «флэшбэк» 1968 года?\nАд «хто, калі не мы?» да «фемінізму па-беларуску»\nАпошні перапіс паказаў, што ў Чэхіі больш за чатыры тысячы беларусаў, большасць, натуральна, у Празе. У нашай FB-суполцы Беларусы Чэхii / Bělorusové v ČR / Belarusians in the Czech Republic на сёння каля 1500 чалавек. Зразумела, што нехта пасіўна назірае за беларускім жыццём, але людзей, што актыўна кажуць «Мы беларусы!» стала адназначна больш.\nКалі я пераязджала ў 2009-м, то мела кантакты беларусаў, з якімі пазнаёмілася падчас стажыровак. Некага ведала з «Радыё Свабода». З кімсьці мы супрацоўнічалі. Напрыклад, я перакладала на чэшскую статут «Маладога Фронту», іх не рэгістравалі ў Беларусі, і яны спрабавалі зарэгістравацца ў Чэхіі. Але першыя паўгода ці год я не мела ўнутранай патрэбы камунікаваць з беларусамі — аддалілася.\nТак. Гэта быў пераломны перыяд. Калі пачынаеш новае жыццё з 250 еўра ў кішэні пры тым, што дэпазіт за кватэру складае 300-400 еўра… Паралельна даводзілася вырашаць пытанні працаўладкавання, страхоўкі… Галава была занятая іншымі рэчамі. А яшчэ хацела занурыцца ў «чэшскі свет», больш камунікаваць з мясцовымі, з аднагрупнікамі з універсітэта. Але памятаю, што быў неяк канцэрт Вольскага ў Празе. Там я зразумела, што сумую па беларускім жыцці.\nГэта быў новы этап. Але тады я заняла пасіўную пазіцыю: дапамагала з перакладамі ды па розных дробязях. Пасля здарылася бяда… памёр адзін з лідараў тутэйшай дыяспары Юры Станкевіч, ці дзядзька Юрка, як яго звалі. Тады і паўстала пытанне: «Хто, калі не мы?» Гэтым пытаннем задаліся пяць дзяўчат-беларусак, мы ўзяліся за справу, так і атрымаўся ў нас «поўны фемінізм» (смяецца).\n«Ідэя аб’яднаць беларусаў не працуе»\nДля пачатку прааналізавалі сітуацыю ў дыяспары. Зразумелі, што зарэгістравана тут каля 20 беларускіх арганізацыяў, з якіх «жывыя», па сутнасці, «Скарына», «Пагоня» і «Беларускі куток». Нехта займаўся Альшанскімі могілкамі, дзе пахаваныя беларускія дзеячы, нехта рабіў імпрэзы ў «Беларускай клубоўні». Але бракавала камунікацыі і сустрэч, не адчувалася рэальная супольнасць. Мы вырашылі, што не будзем ствараць арганізацыю, бо там зноў будуць адно сябры і сябры сяброў… Мы і без гэтага ў пятніцу можам сабрацца чэшскага піва выпіць. Ці мараўскага віна (смяецца).\nНам хацелася далучыць незаангажаваных беларусаў, што трымаліся ўбаку ад беларушчыны альбо папросту «ачэшыліся», «абагеміліся». Пачалі з суполкі ў Facebook. Узнавілі традыцыю «беларускага піва» — сустрэчаў раз на месяц, калі беларусы збіраюцца, каб абмеркаваць свае справы. З дзейнасці ў афлайне ўзнік праект BLRČR. Мы пачалі эксперыментаваць з новымі фарматамі — «беларускія бранчы», «беларускія пікнікі», тэматычныя сустрэчы… На апошнія запрашаем у якасці гасцей беларусаў, якія знайшлі сябе тут. Напрыклад, псіхолагі, якія пацвердзілі адукацыю і працуюць па прафесіі. Удзельнікі дазнаюцца нешта новае і цікавае з вуснаў сваіх — беларусаў. Сталі браць удзел у мультыкультурных фэстах. Усе ведаюць нашыя дранікі. Калі пра нас дазналіся ў Доме нацыянальных меншасцяў, то прапанавалі офіс.\nНясціпла неяк… Хутчэй адна з каардынатарак супольнасці — «манажэрка» (смяецца). Мы стваралі платформу для камунікацыі без прэтэнзіі на лідарства, гэта і заахвоціла людзей далучацца. Можна наўпрост сказаць: «А давайце!..» — і справа пойдзе.\nНават у нас была спачатку наіўная ілюзія: «аб’яднаць» беларусаў. Гэта не працуе. Нельга ўзяць і навязаць усім нейкі адзін набор каштоўнасцяў. Мы цяпер проста ствараем поле для ўзаемадачыненняў людзей з цалкам рознымі поглядамі на жыццё. Без прэтэнзіі на адзіную ісціну. Калі б я сказала, маўляў, давайце яднацца вакол гэтага і гэтага — нічога б не атрымалася. Ідэя аб’яднаць беларусаў нават не састарэла: яна не працуе. Трэ шукаць іншыя механізмы. Найлепшы рэцэпт — даводзіць нешта сваім прыкладам. Як з беларускай мовай.\n«Уражанні ад Беларусі больш станоўчыя, але вяртацца — пакуль, на жаль, не»\nТак, рэгулярна. Тут засталіся бацькі, сястра і цётка. Раней магла сабе дазволіць раз на паўгода, цяпер — часцей. Скончылася вучоба, таму я не завязаная на семестры. Рабіць камерцыйныя пісьмовыя пераклады ці мадэраваць FB-суполку магу і дыстанцыйна. Мне вельмі цікава назіраць, як змяняецца грамадзянская супольнасць у Беларусі: больш актыўных і натхнёных людзей, шмат лакальных ініцыятываў, новыя кірункі дзейнасці.\nЦалкам дапускаю, што калі міліцыя ў Беларусі арыштоўвае замежніка і той мае патрэбу ў перакладзе, то гэта патрэба не заўсёды задавальняецца і дакладна не заўсёды — на родную мову.


Будзь грамадзянінам свайго краю - Магілёўскі Рэгіён\nПачаўся Вялікі пост – час прымірэння з усімі крыўдзяшчымі нас, і пакрыўджанымі намі, час роздумаў над сваімі памылкамі, час пакаяння і пазнання ўсяго існага, пазнанне Бога. Для кожнага з нас, несумненна, існуюць свае жыццёвыя каштоўнасці, свае прыярытэты. Якія, ў сваю чаргу, непасрэдна залежаць ад нашай культуры, адукаванасці, узроўню інтэлекту, прыхільнасцяў да чаго-небудзь. Але несумненна і тое, што ўсіх нас звязвае, у асаблівай меры як нацыю, агульная гісторыя, непарыўнасць памяці пакаленняў, шанаванне продкаў: іх добрых дзеянняў, высакародных імкненняў, нерэалізаваных спадзяванняў і надзей, роўна як і злачынных дзей. Увогуле, веданне і павага да гісторыі свайго краю – той зямлі, на якой мы нарадзіліся і выраслі.\nЦяпер я хачу спытаць вас, сваіх землякоў, што кожны з вас ведае і памятае аб нашай гісторыі, што ён можа расказаць і перадаць сваім дзецям? Я маю на ўвазе не ідэалагічныя, выдуманыя спрытнымі дзядзькамі, казкі сацыялістычнага будаўніцтва, а рэальныя гісторыі нашых прадзедаў. Усе вы, напэўна, чулі аб нядаўнім скандале з спробай пабудаваць чарговы магазін на так званых «польскіх» могілках, балазе, што гісторыя гэтая скончылася шчасліва, дзякуючы ўмяшанню неабыякавых людзей. Так што гэта за могілкі, і хто на іх пахаваны? У савецкі час, па вядомых прычынах, паняцце «польскасці» прымалася намі варожа або непрыязна, як каму падабаецца. Ва ўсякім выпадку, як нешта чужое, не наша. Можа па гэтай прычыне тагачасныя нашы кіраўнікі і расправіліся з гэтымі могілкамі, знясучы іх знешнія прыкметы з твару зямлі. Карацей кажучы, зраўнялі іх бульдозерам і паставілі на гэтым месцы арганізацыю электрасеткі з будынкамі канторы, гаражоў і складоў.\nА задамося пытаннем, што за палякі там пахаваныя і адкуль яны ўзяліся?\nЗыходзячы з гісторыі нашага краю, мы ведаем, што гістарычныя літвіны, нашы продкі, з 1870 гадоў ужо беларусы, на працягу многіх стагоддзяў жылі ў дружбе і ў саюзе з палякамі і жымонтамі, цяпер літоўцамі, і складалі адзіную дзяржаву – Вялікае Княства Літоўскае. А саюз гэты быў створаны з мэтай супрацьстаяння ваенным нападам нашага ўсходняга суседа – Маскоўскага княства, потым царства, якое, у сваю чаргу, практычна няспынна вяло захопніцкія войны з мэтай пашырэння сваіх тэрыторый і свайго ўплыву. Насельніцтва нашага краю, па вышэйзгаданых прычынах, у асноўным было каталіцкае, хоць быў вялікі працэнт праваслаўных і габрэяў. У гэтай сувязі можна ўспомніць гісторыю манастыра. Дык вось, каб гэтая барацьба была больш паспяховая для маскоўцаў імі і быў ужыты прынцып – «падзяляй і ўладар» па канфесіям. Праваслаўных аб’явілі – рускімі, каталікоў – палякамі, габрэяў – жыдамі. Адразу ўстае ў памяці – «бі жыдоў – ратуй Расею!». Вось так, нашы з вамі продкі-ліцвіны сталі часткай рускімі, часткай – палякамі.\nВернемся цяпер назад да могілак. Сярэдні тэрмін функцыянавання могілак – 200, максімум 300 гадоў. мяркуючы па надмагільным помнікам і склепам нашы «польскія могілкі», я яшчэ застаў гэту назву і па дзяцінству памятаю тэрыторыю могілак, дзе яшчэ па закутках валяліся надмагіллі, адносіцца да XVIII-XIX стагоддзяў, магчыма хавалі яшчэ ў пачатку XX стагоддзя. Часта-густа на помніках лацінскім шрыфтам былі напісаныя як лацінскія, так і праваслаўныя імёны. Палякі ў той час былі больш заможнымі і адукаванымі людзьмі, і на месцы не сядзелі, свабодна ездзілі па свеце, а асноўную масу сераднякоў і беднаты, вядома ж складалі мясцовае насельніцтва – ліцвіны, г. зн. нашы з вамі прадзеды і прабабкі і, як нас вучылі ў савецкі час, сілком «акаталічаныя» палякамі. Помнікаў Збаражскім, Сапегам, Патоцкім і Агінскім на нашых могілках не было, так напрошваецца выснова, што пахаваныя там усё-ткі нашы з вамі «акаталічаныя» прабабкі і прадзедкі, якіх у барацьбе з намі – ліцьвінамі, тагачасныя расійскія ўлады назвалі палякамі і беларусамі.\nМы з вамі ў сапраўдны момант жывем у незалежнай свабоднай Беларусі, дзе на заканадаўчым узроўні гарантаваныя свабоды, у тым ліку і веравызнання. Мы на ўвесь свет дэкларуем, што мы самая талерантная і міралюбівая нацыя. Але давайце не будзем граху таіць і прызнаемся, што праблемы ёсць і ў нас. Я праваслаўны і шмат гадоў ужо знаходжуся вернікам храма ў Бялынічах і на мой погляд шматвекавое канфесійнае супрацьстаянне, якое распальвалася ў пэўных колах і спецслужбах, пакінула свой глыбокі след у душах як праваслаўных, так і каталікоў. Але мы ўжо не забітыя, абдураныя людзі, мы маем доступ да той гісторыі, якой яна была і ёсць, і мы ўжо можам рабіць правільныя высновы, была б на тое добрая воля. Вось я і заклікаю прыхільнікаў дзвюх канфесій – каталіцкай і праваслаўнай, наяўных у Бялынічах, ушанаваць памяць нашых агульных продкаў і правесці на месцы добраўпарадкаванага, слава Богу, «каталіцкага» кладовішча сумесную памінальную службу на Радаўніцу. На мой погляд, такая акцыя не на паперы, а на справе, паслужыла б для большага разумення паміж людзьмі розных веравызнанняў, развіццю разумных кантактаў, умацаванню сяброўства сярод беларусаў. І ў канчатковым выніку, паклала канец, якой бы то ні было непрыязнасці, бо ўсе мы – народ свайго краю і жывем на адной, Богам дадзенай нам зямлі.


Галоўная » Навіны » Словы пэндзлем і пяром. У "Кантэксце" — Уладзімір Сцяпан\nУ новым выпуску вядоўцы "Кантэксту" Анатоль Івашчанка і Усевалад Сцебурака гутараць з празаікам, паэтам, мастаком Уладзімірам Сцяпанам.\nУладзімір Аляксандравіч Сцепаненка нарадзіўся 22 студзеня 1958 года ў вёсцы Касцюкоўка, Гомельскага раёна. Скончыў Мінскае мастацкае вучылішча (1977), Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (1983) па спецыяльнасці «жывапісец». Служыў у Савецкай Арміі (1983—1985), быў мастаком аб’яднання камісійных крам (1985—1987). З 1987 па 2003 год — у творчым аб’яднанні «Тэлефільм» Беларускага тэлебачання. Вёў праграмы «Літаратурная Беларусь», «Ліра», «У жывапісе, графіцы, скульптуры». Некаторы час быў аўтарам і вядучым у праграме «Крок». Займаўся мастацкім афармленнем твораў беларускіх пісьменнікаў. Узначальваў творчае аб’яднанне «Тэлефільм». Паводле яго сцэнарыяў зняты шэраг дакумэнтальных і мастацкіх стужак.\nСябра былой суполкі «Тутэйшыя» і Саюза беларускіх пісьменнікаў з 1991 года. Журналіст газеты «Советская Белоруссия». Друкавацца пачаў у 1982 годзе (газета «Літаратура і мастацтва»). Вершы публікаваліся ў часопісах «Беларусь», «Бярозка», «Крыніца», «Маладосць», «Неман», зборніку «Дзень паэзіі» (1984, 1991). Адзін з аўтараў калектыўных зборнікаў «Крыло», «Жнівеньскі праспект» (1988), «Тутэйшыя» (1989), «Паркан», «Літаратура».


Будзьма беларусамі! » Ці кароткая дыстанцыя паміж традыцыяй і гвалтам?\n08.01.2020 | Маё права\nЦі кароткая дыстанцыя паміж традыцыяй і гвалтам?\nАляксандра Сітнікава разважае на budzma.by пра тое, як звязаныя паміж сабою традыцыя і гвал і чаму варта адмаўляцца ад шкодных традыцый.\nНам неймаверна пашанцавала жыць у дваццаць першым стагоддзі, калі прынцыпы роўнасці і гуманізму распаўсюджваюцца і паступова становяцца агульнасусветнай нормай. Чалавеку, які камунікуе пераважна з тымі, хто падзяляе яго погляды на справядлівае і правільнае, і не асабліва цікавіцца навінамі, можа падацца, што чалавечая супольнасць ужо дарасла да паўсюднай роўнасці і свабоды. Але дастаткова выйсці са свайго інфармацыйнага і камунікацыйнага вакууму – і стане зразумела, які доўгі яшчэ шлях да ідэальнага грамадства.\nСлова “традыцыя” мы ўсе добра вывучылі з дзяцінства. Як думаеце, праз колькі традыцый вы прайшлі цягам свайго жыцця? Рэлігійныя, свецкія, сямейныя, магчыма, вы нават паспелі сфарміраваць нейкую асабістую традыцыю. У нашым асяроддзі сэнс гэтага слова звычайна станоўчы або, ва ўсялякім выпадку, не выклікае рэзка негатыўных асацыяцый. За гэтым словам цягнецца хвост паўтаральнасці пэўных паводзін у пэўных абставінах. Традыцыі адзначаюць элементы стабільнасці ў чалавечым існаванні. А яшчэ традыцыя – гэта шырокае паняцце, якое ўключае патэрны не толькі паводзін, але і стаўленне да той ці іншай з’явы.\nАле калі побач са словамі “традыцыя” ўстае паняцце “гвалт”, мы адразу задумваемся пра нешта далёкае ад нашай культуры: жаночае абразанне, забойства гонару, адзенне ісламскіх жанчын, крадзеж нявест, які дагэтуль практыкуецца ў некаторых месцах на Каўказе. Хаця знаходзяцца тыя, хто апраўдвае словам “традыцыя” і гэтыя бесчалавечныя ўчынкі. Любая традыцыя ствараецца з пэўнай прычыны і з пэўнымі мэтамі. Няўжо чалавек у цывілізаваным грамадстве можа сур’ёзна лічыць, што дзеянні, прадыктаваныя імкненнем сцвердзіць сілу, замацаваць уладу і знішчыць тых, хто не падпарадкоўваецца заведзеным правілам, маюць права на існаванне? Пытанне цалкам рытарычнае.\nУ нейкім сэнсе традыцыя мае агульную прыроду з паняццем стэрэатыпу, бо таксама з’яўляецца такім канцэнтратам, замацаваным у нашай свядомасці, які дазваляе не разважаць лішні раз над нечым. Усе ведаюць, калі пачынаюцца Каляды і як іх варта святкаваць. Усе ведаюць, што нявеста мусіць надзець белую сукенку ў дзень вяселля. Знакавыя моманты ў жыцці чалавека цягам года адзначаны пэўным чынам і за стагоддзі нарасцілі вакол сябе шмат культурных і сацыяльных напластаванняў.\nАле традыцыямі прасякнутыя не толькі асаблівыя перыяды жыцця, але і паўсядзённасць. Агульнапрыняты парадак існуе ў стасунках, у падзеле роляў унутры сям’і, у побыце. Сям’я – гэта слова, у дачыненні да якога часцей за іншыя мы выкарыстоўваем прыметнік “традыцыйная”. Даволі часта можна пачуць, што традыцыйная сям’я ў заняпадзе і нехта намагаецца яе разбурыць. Але што гэтыя словы значаць? Па-першае, гэта сям’я, у якой ёсць або плануюцца дзеці, бо ствараецца яна ў тым ліку для таго, каб працягнуць род. Род мужа, вядома – традыцыйная сям’я мусіць насіць яго прозвішча. Традыцыйная сям’я будуецца на традыцыйных жа гендарных ролях: мужчына – галоўны, ён здабывае сродкі для існавання, забяспечвае ўсіх; жанчына падтрымлівае чысціню і ўтульнасць, прыбірае, гатуе і даглядае дзяцей. Нічога дрэннага ў гэтай мадэлі быццам і няма, але толькі тады, калі людзі сапраўды хочуць гэтага ўсяго і выбіраюць такі жыццёвы ўклад. Але зрабіць свядомы выбар ва ўмовах, калі ўсё тваё жыццё цябе рыхтавалі да чагосьці пэўнага, даволі складана. Прычым гэтая “падрыхтоўка” праходзіць не радыкальна, часам нават незаўважна, як гіпнапедыя. У пяць гадоў ты атрымліваеш у падарунак ляльку або машынку, у дзесяць цябе вядуць або на бокс, або на танцы, а ў пятнаццаць або бацька кліча цябе дапамагаць у гаражы, або маці – дапамагаць на кухні. Калі, на вашу думку, гэта ўсё лухта і ў вашай сям’і такога не было, вы спакойна займаліся тым, што вам падабалася незалежна ад гендару і, больш за тое, ніколі не заўважалі, што мама пасля працы гатуе, а бацька глядзіць тэлевізар, то вам вельмі пашанцавала. Так пашанцавала мала каму. Але штосьці мне падказвае, што ў школе вас усё адно віншавалі або з восьмым сакавіка, або з Днём абаронцаў Айчыны, і хаця б раз у жыцці вам даводзілася чуць нейкую варыяцыю фраз “ну ты ж дзяўчынка” або “хлопчыкі не павінныя плакаць”. Нават калі лакальнае асяроддзе гэтага пазбаўленае, то вялікі свет і інфапрастора прасякнутыя гэтым наскрозь. Дарэчы, у тым, што тычыцца выхавання дзяцей, таксама шмат спрэчных “традыцыйных” метадаў, пачынаючы з іерархічнай структуры сям’і і прывучэння “заўсёды слухацца старэйшых” і заканчваючы фізічнымі пакараннямі. Калі прыглядзецца, у нашай культуры паняцці “традыцыя” і “гвалт” таксама не такія далёкія, як нам здаецца. У нас нікога не крадуць і не забіваюць за “ганьбу сям’і”, але часта аддаюць перавагу замоўчванню і закрыванню вачэй, напрыклад, на хатні гвалт, бо не прынята “выносить сор из избы”. А калі “сор” усё ж такі аказваецца вынесены, задаюць тры тысячы пытанняў аб тым, ці не справакавала гэтая жанчына свайго мужа на біццё. Тое самае пытанне, дарэчы, задаюць яшчэ часцей ахвярам сэксуальнага гвалту. Бо традыцыйнае стаўленне да сэксу (з удзелам той самай прымаўкі пра разнаполых сабак) мяркуе, што жанчына з’яўляецца носьбітам рэсурсу, які ну настолькі патрэбны мужчынам, што часам яны могуць узяць яго і без жадання другога боку. Нельга недаацэньваць псіхалагічнае ўздзеянне, якому праз такія пытанні падвяргаюцца ахвяры.\nСутнасць у тым, што традыцыі бываюць розныя, сярод іх хапае і шкодных, а адмова датрымлівацца іх можа цягнуць непаразуменне з групай, у якой гэта прынята. Адчуць на сабе такое даводзілася, напрыклад, людзям, якія не ўжываюць алкаголь і адмаўляюцца гэта рабіць нават на святы і нават у кампаніі. Пры гэтым, думаецца, далёка не ўсе, хто зрабіў выбар на карысць іншай пазіцыі, больш традыцыйнай, зрабіў яго свядома.\nЗноў жа хочацца правесці паралель са стэрэатыпамі – пэўнымі патэрнамі, якія засвойваюцца з культуры і дапамагаюць сфарміраваць паводзіны ў нейкіх абставінах, не прыкладаючы вялікіх інтэлектуальных намаганняў. Але сёння грамадства імкліва змяняецца, прычым рухаецца ў бок індывідуалізму. Яно і зразумела: тэхналагічныя і эканамічныя абставіны больш не прымушаюць людзей гуртавацца дзеля выжывання. А значыць важнасць меркавання групы для чалавека паступова паніжаецца. Тое, што мы называем традыцыямі і стэрэатыпамі, часам тычыцца такіх бакоў жыцця, напрыклад, стасункаў, уласнага здароўя, выхавання дзяцей, у якіх недапушчальна рабіць безразважна, вядома, пры ўмове, што для чалавека ўсё ж важная гэтая сфера жыцця.\nУсё тое, супраць чаго мы сёння змагаемся, калісьці было традыцыйным. Цяжка ўкласці ў галаве, што наконт некаторых рэчаў грамадства яшчэ вагаецца. Кожная традыцыя, якую мы хочам прымяніць да свайго жыцця, павінная быць асэнсаванай. Чалавечае стаўленне да чалавека мусіць стаць галоўным патэрнам паводзін у грамадстве, калі мы імкнёмся да свету без гвалту.


Эдуард Малафееў працуе ў Шатляндыі бясплатна\n17 жнівень 2006, 12:14\nРадыё Свабода 64-гадовая легенда беларускага футболу Эдуард Малафееў, якога ўладальнік шатляндзкага Hearts запрасіў на пасаду спартовага дырэктара клюбу, мае пэўныя праблемы з атрыманьнем дазволу на працу ў Брытаніі.\nЭдуард Малафееў знаходзіцца ў Шатляндыі цягам шасьці тыдняў. Сюды ён прыбыў на запрашэньне ўладальніка клюбаў “Hearts”, “Каунас” і менскага “МТЗ –РИПО” Ўладзіміра Раманава, якога ў прэсе нярэдка называюць “шатляндзкім Абрамовічам”.\n(Супрацоўнік: ) “Мы ня ў стане камэнтаваць прыватныя выпадкі і можам размаўляць толькі, калі рашэньне адносна Малафеева будзе прынята.”\n“Мы ня плацім яму, паколькі ён не зьяўляецца афіцыйным супрацоўнікам клюбу”, – кажа Ўладзімір Раманаў.\n“Мы толькі папрасілі для яго працоўны пропуск, аднак гэтае пытаньне будзе вырашанае, калі Малафееў атрымае афіцыйны дазвол на працу”, – дадае “шатляндзкі Абрамовіч”


Затрыманыя ўдзельнікі пікету “Смерць крамлёўскім акупантам!”\nhttp://spring96.org/be/news/71338 2014 2014-05-30T08:37:35+0300 2014-05-30T08:37:35+0300 2014-05-30T09:44:11+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/piket_shurauleva.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nНа Кастрычніцкай плошчы ў Менску 29 траўня супрацоўнікі АМАПу затрымалі некалькі ўдзельнікаў пікету “Смерць крамлёўскім акупантам!”. Усе яны актывісты моладзевага грамадскага аб’яднання Альтэрнатыва”. Пра гэта ў facebook паведаміў кіраўнік “Альтэрнатывы” Алег Корбан.\nПрыкладна ў 19 гадзін яны выйшлі на Кастрычніцкую плошчу Менска з плакатам “Смерць крамлёўскім акупантам!” Праз некалькі хвілін на плошчу прыехаў аўтобус з АМАП. У выніку тры ўдзельнікі пікету Вольга Бурневіч, Вольга Жураўлёва, Сяргей Качура былі затрыманыя і дастаўленыя ў ў Цэнтральны РУУС. Праз чатыры гадзіны іх выпусцілі. На Вольгу Жураўлёву складзены пратакол за несанкцыянаванае мерапрыемства, у панядзелак адбудзецца суд. Таксама стала вядома, з Вольгай быў яе 6 гадовы сын, яго таксама забралі з плошчы, вазілі ў аддзяленне міліцыі.\n30.05.2014 Тэгі: адміністратыўны перасьлед, акцыі, затрыманьні


Культура - Яму ўсё роўна, дзе нараджацца\nЯму ўсё роўна, дзе нараджацца\nПрэм’еры апошніх сезонаў у рэгіянальных тэатрах\nЦі ёсць жыццё на Месяцы, а беларускі тэатральны працэс — па-за сталіцай ды іншымі гарадамі? Малыя тэатры, размешчаныя ў раённых цэнтрах Маладзечне, Слоніме і Пінску, адказваюць: “Ёсць!” Аднойчы ім стала зацеснай даматканая світка аматарскага калектыву на сцэне гарадскога ДК, яны атрымалі статус дзяржаўных тэатраў і свае прафесійныя пляцоўкі ды сфармавалі трупы — як з выпускнікоў профільных навучальных устаноў, так і з актывістаў самадзейнасці. Звернем увагу на нядаўнія прэм’еры рэгіянальных тэатраў.\nЧамаданы жыццёвага досведу\nТрагікамедыя “Дыягназ — каханне!” Мінскага абласнога драматычнага тэатра ў Маладзечне стала бенефісам актрысы Людмілы Рошчынай. У аснове спектакля п’еса “Каханне на дзве дзеі” расійскага журналіста і драматурга Андрэя Максімава.\nРэжысёр-дэбютант Алена Рахмангулава — вядучая актрыса тэатра, пастаноўшчык сцэнічнага руху ў многіх спектаклях — апранае сваіх герояў як парыжскіх мімаў — у чорныя трыко — і выбудоўвае спектакль, у асноўным, на пластыцы. Мастак Валерый Юркевіч у якасці цэнтральнага вобразу выбірае карычневы чамадан, падобны і на купэ ў дарозе жыцця, і на балаганчык лёсу. Спектакль пачынае дзяўчынка ў яркай сукенцы з маленькім чамаданчыкам, які ўвасабляе жыццёвы вопыт — малы на пачатку шляху і цяжкі, непад’ёмны ў сталасці.\nНа сцэне дзяўчынка адразу малюе і дорыць свае карцінкі Ёй (Людміла Рошчына) — а значыць сабе, толькі праз шмат гадоў. Ён (Дзяніс Фешчанка) — грузны, падобны на Павароці, герой Яе асаблівага кахання, ледзь-ледзь залазіць на п’едэстал велічэзнага чамадана, і гэтае месца вызначыла для яго Яна сама.\nГераіня прыдумляе прыгожую гісторыю знаёмства з Мужам, каб забыцца на сапраўдную: пазнаёміліся яны ў грамадскім туалеце, які Яна прыбірала. Яе ірацыянальнае, уседаравальнае каханне і неверагодныя ўспаміны-мары рухаюць сцэнічнае дзеянне. Ён жа — закахаўся ў дзяўчыну з цяжкім лёсам і схільнасцю да хлусні (Аляксандра Грасевіч), для якой Яна сама прыдумляе імя — Ія. Муж не хавае ад Яе адносінаў на баку. Палюбоўнікі сустракаюцца на вуліцы, у таннай гасцініцы, і, уяўляючы сабе гэта, Яна паўстае то ў вобразе суседкі, што балбоча на “трасянцы”, то ў іпастасі адміністратаркі ў акулярах, парыку і вязанай кофце.\nУ выніку, палюбоўніца і жонка пачынаюць жыць у адной кватэры. Ія і Муж абвяшчаюць Яе вар’яткай і рамнямі прывязваюць да чамадана вопыту, з ніжняга аддзялення якога нечакана з’яўляецца Урач (Аляксандр Каласніцын), які ратуе гераіню. На жаль, гэты вобраз недастаткова падрабязна распрацаваны і, як вынік, некантрастны.\nМаючы асаблівасць паліць пад настрой кожны дзень розныя цыгарэты, у фінале Ён паліць гаванскую цыгару — бо ўжо няма такіх цыгарэт, якія апраўдаюць Яго жыццё — і пачынае выпіваць, “каб не памятаць пра смерць”. Ён і Яна вырашаюць, што ім трэба стаць бацькамі. На сцэне зноў з’яўляецца дзяўчынка з уверцюры, бо дачка для жанчыны — яе працяг.\nПаэма без мядзведзя\nСлонімскі драмтэатр прадставіў народную паэму з мядзведзем “Тарас на Парнасе” Сяргея Кавалёва паводле хрэстаматыйнага твора Канстанціна Вераніцына ў пастаноўцы Васіля Сяўца.\nЖанр прадугледжвае цыганскія танцы, але на самой справе Зеўс, які перакінуўся ў мядзведзя, прадстаўлены толькі запісам звярынага рыку. Запеўкай спектакля становіцца выдатна пастаўлены карагод “Як пайду к кавалю...” У спектаклі занятая практычна ўся трупа тэатра. У першым дзеянні акцёры рухаюцца і існуюць у рытме гарэзлівага народнага танца, які шмат у чым задаецца Багданам Клімавым — Амурам у белым пышным парыку ў стылі дыскатэк 1980-х (жыва рэагуюць шкаляры на яго з’яўленне на сцэне!).\nЦікавы сюжэтны ход п’есы Кавалёва — прыняцце алімпійскімі багамі Тараса за ўвасабленне зніклага Зеўса. На жаль, у другім дзеянні ўдалы тэмпарытм збіваецца, а лінія палітычнай інтрыгі Венеры і Марса адводзіць гледача ад цэнтральнага вобразу Тараса. Уладзімір Навумік у ролі легендарнага палясоўшчыка нясе нацыянальны каларыт і жыццёвую мудрасць, настолькі ж арганічна існуючы ў народным амплуа, як і карыфей беларускай сцэны Генадзь Аўсяннікаў. Апранутая бы анекдатычная Анка-кулямётчыца, Ірына Яцук у ролі Народнага паэта, заяўляе сябе “бясполым таварышам” — нягледзячы на выразныя полавыя прыкметы. Акторка не ўпершыню інтэрпрэтуе характарны мужчынскі вобраз: бліскуча выканала яна і ролю Чорта ў “Камедыі” Уладзіміра Рудава.\nБутафорскі мінімалізм сцэнаграфіі апраўданы этнаграфічнасцю літаратурнага матэрыялу і агульнай эстэтыкай пастановак калектыву, першапачаткова арыентаванага на традыцыі беларускага народнага тэатра (сцэнограф Аляксандр Толкач). Аднак такая незавершанасць сцэнаграфіі патрабуе паўнавартаснага светлавога рашэння, якое ў спектаклі адсутнічае (выкарыстоўваецца толькі частковае асвятленне некалькіх асноўных колераў), і складаных касцюмаў, якія спрыяюць раскрыццю вобразаў персанажаў. Разнастайнасць архетыпаў антычных багоў не прадстаўлена ў сцэнічных касцюмах, многія з якіх нібы запазычаныя з пастановак народных казак (мастак Людміла Шаўчэнка).\nМалады рэжысёр Павел Марыніч паставіў на сцэне Палескага драмтэатра ў Пінску трагічную легенду “Рагнеда” паводле п’есы “Палачанка” Аляксея Дударава. Рамантычная фантазія драматурга пазбаўлена гістарычнай праўды, але строгі тон пастаноўкі імкнецца пераканаць недасведчанага гледача ў адваротным. У прыватнасці, шматлікія касцюмы, якія пераважна ствараюць матэрыяльны свет спектакля, настолькі падрабязныя, што пакідаюць адчуванне музейнай рэканструкцыі (мастак Ніна Бабровіч). Тым не менш, таленавітая сцэнаграфія Пятра Анашчанкі фармулюе сваю знакавую сістэму: сярэднявечныя срэбныя пласціны з адчаканенымі на іх радавымі гербамі (сквапнасць і ўлада), каваныя рашоткі (несвабода), пагост з мячоў, усаджаных ў сцэну (бясслаўная смерць).\nТрупа самага маладога з дзяржаўных рэпертуарных тэатраў у краіне іграе з моцнай энергіяй і юнацкім імпэтам, ствараючы зладжаны ансамбль. Загалоўны акцёрскі дуэт Рагнеды і Уладзіміра (Антаніна Ракала і Андрэй Бастунец) неверагодна прыгожы. Аднак спектаклю бракуе сталых артыстаў з прафесійным і жыццёвым вопытам — вобразы Рагвалода, Княгіні, Дабрыні непераканаўчыя.\nУверцюрай гучыць адна з алегарычных пластычных сцэн, дзе тры славянскія мойры гуляюць чэрапам Святаполка (рэжысёр па пластыцы Валянціна Пранішнікава). Нібы жадаючы заблытаць у лабірынце гісторыі беларусаў, Рагнеда кідае чырвоную нітку лёсу Уладзіміру, як Арыядна — бастарду Мінатаўру. Паводле Дударава, іх паганская страсць становіцца крывавай ахвярай на алтары палітыкі. Як старазапаветны Лаван, што падмяніў Рахіль Ліяй, Рагвалод падмяняе дачку яе халопкай Купавай, у вусны якой пад страхам пакарання ўкладае абразлівыя словы пра рабскае паходжанне Уладзіміра. Так і не даведаўшыся праўды, ноўгарадскі князь жорстка помсціць Рагнедзе і яе роду.\nРэжысёр відавочна імкнецца да кінематаграфічнай манеры (дыктарскі каментарый і сучасныя музычныя акцэнты ў стылі галівудскіх фільмаў, кліпавасць дзеі). Блытаны тэмпарытм і мантажнасць не дазваляюць адчуць той пераломны момант, калі Уладзімір з палкага закаханага ператвараецца ў гвалтаўніка і забойцу.\nУдалечыні ад аўтарытэтаў і тэндэнцый на сцэнах раённых гарадоў нараджаецца як непасрэднае, апантанае і нечаканае мастацтва, так і самавыяўленне па-за межамі прафесіяналізму. Тым не менш, калі ў вёсцы ёсць царква — гэта сяло. А горад, дзе ёсць тэатр, мае і ўрбаністычную культуру. Ці трэба сталічнай крытыцы ўкараняцца ў складаныя адносіны правінцыйных тэатраў з мясцовымі “замоўцамі музыкі” і гледачамі, нібы падглядваючы ў замочную шчыліну за чужым сямейным жыццём?\nКалі тэатр ператвараецца ў паслугу, то “кліент заўсёды мае рацыю”, а калі тэатр — гэта ўсё яшчэ мастацтва, бясконцы рух і пастаянны духоўны высілак, тады без тэатразнаўчага аналізу не абысціся. Калі ў горадзе два тэатральных рэжысёры, ім недастаткова глядзець працы адзін аднаго. Важна выязджаць у Мінск і абласныя гарады, а на YouTube сёння можна ўбачыць і класіку савецкага тэатра, і сучасныя эксперыментальныя пастаноўкі. Як казала гераіня Рошчынай у спектаклі маладзечанскай трупы: “Каханне — як бяздомны сабака. Яму ўсё роўна, дзе нараджацца”. Тое самае можна сказаць і пра сапраўднае мастацтва.\nФота з архіваў тэатраў


Магілёў: “Кідаюць сьмецьце там, дзе сядзяць”\n08 жнівень 2007, 20:26\nРадыё Свабода, Магілёў У Магілёве, як і ў іншых вялікіх беларускіх гарадох, востра стаіць праблема, куды скідваць цьвёрдыя бытавыя адкіды і як іх перапрацоўваць.\n1984 годзе ў Магілёве пабудавалі завод, на якім перапрацоўваліся цьвёрдыя бытавыя адкіды на ўгнаеньні. І дзесяці гадоў не прайшло, як у 1993 годзе яго закансэрвавалі. Афіцыйнай прычынай назвалі адсутнасьць попыту на прадукт перапрацоўкі – кампост.\nАд 2003 году завод спрабуюць рэанімаваць. У інспэкцыі прыродных рэсурсаў Магілёўскага гарвыканкаму паведамілі, што да канца 2008 году завод рэканструююць. Ён будзе перапрацоўваць сьмецьце паводле найноўшай тэхналёгіі зь біялягічнай ачысткай . Пакуль жа бытавыя адкіды звозяцца на палігон за 28 кілямэтраў ад Магілёву.\nНамесьнік начальніка інспэкцыі Ігар Бародзька ня бачыць сур’ёзных праблемаў з перапрацоўкай прамысловых адкідаў, а вось з бытавымі больш складана:\n“Бытавых адкідаў цяпер больш чым адкідаў з прадпрыемстваў. Аднак праблема ў нас іншая – культура насельніцтва ў прыватным сэктары. У нас прасьцей людзям выкінуць сьмецьце не ў спэцыялізаваны кантэйнэр альбо яшчэ куды-небудзь, а туды, дзе сяджу. Вось гэта праблема” .\nЦі практыкуюць магілёўцы паасобнае сартаваньне адкідаў? З такім пытаньнем зьвярнуўся да іх карэспандэнт “Свабоды”. Бальшыня апытаных шчыра прызналіся, што не. Вось два характэрныя адказы.\nСпадарыня: “Я б з задавальненьнем сартавала сьмецьце, але ў нас звычайныя кантэйнэры стаяць у двары, і таму прастору для фантазіі мала. Я была ў Нямеччыне і ведаю, што першае, чаму вучаць немцы нават самых малых дзяцей, – гэта ўменьню сартаваць сьмецьце. Для людзей гэта асноўны занятак”.\nСпадарыня: “Я з задавальненьнем дзяліла б сьмецьце, але ў мяне няма такой магчымасьці. У нас сьмецьцеправод знаходзіцца ў доме. Дом дзевяціпавярховы, адпаведна кантэйнэры на вуліцы, і яны далёка стаяць”.


Ці праўда, што Беларусь адзіная дзяржава ў Эўропе і на постсавецкай прасторы, дзе караюць сьмерцю?\n10 студзеня Магілёўскі абласны суд вынес сьмяротны прысуд двум жыхарам Чэрыкава за жорсткае забойства настаўніцы. Ці праўда, што Беларусь зьяўляецца адзінай дзяржавай у Эўропе і на постсавецкай прасторы, дзе караюць сьмерцю?\nЧыстая праўда. Беларусь — адзіная краіна ў Эўропе і на постсавецкай прасторы, дзе да гэтага часу на практыцы ўжываецца сьмяротнае пакараньне.\nПа стане на 2018 год сьмяротнае пакараньне дазволенае ў 56 краінах сьвету. Першае месца ў сьвеце паводле колькасьці сьмяротных выракаў займае Кітай, даей ідуць Іран, Саўдаўская Арабія, Віетнам і ЗША.\nУ 1978 годзе сьмяротнае пакараньне было скасаванае ў Гішпаніі, у 1981 годзе — у Францыі. З 1990 году сьмяротную кару адмянілі цалкам каля 40 краінаў і тэрыторый, у тым ліку Азэрбайджан, Альбанія, Ангола, Армэнія, Баўгарыя, Вялікабрытанія, Вугоршчына, Ганконг, Грэцыя, Грузія, Ірляндыя, Італія, Канада, Кіпр, Кот-д’Івуар, Кіргізстан, Латвія, Літва, Маўрыкій, Мальта, Мэксыка, Мазамбік, Малдова, Нэпал, Парагвай, Польшча, Румынія, Сэрбія, Славакія, Славенія, Туркмэністан, Украіна, Харватыя, Чарнагорыя, Чэхія, Швайцарыя, Эстонія, Паўднёвая Афрыканская рэспубліка.\nУсяго ў сьвеце 28 краін не прымяняюць сьмяротную кару на практыцы, хоць у крымінальным заканадаўстве яна захоўваецца ў якасьці вышэйшай меры пакараньня. У гэтым сьпісе Расея і Таджыкістан. Там нікога не прысуджалі да сьмерці і не пакаралі сьмерцю больш за 10 гадоў, але туды не трапіў Казахстан, таму што, хоць апошні сьмяротны прысуд у краіне быў выкананы ў 2003 годзе, такія прысуды выносіліся і ў наступныя гады (апошні — у 2016 годзе), гаворыцца ў апошняй справаздачы праваабарончай арганізацыі Amnesty International.\nАдсутнасьць сьмяротнай кары зьяўляецца абавязковай умовай для сяброўства ў Радзе Эўропы. Менавіта з гэтай прычыны Беларусь і не зьяўляецца сябрам гэтай арганізацыі.


Італьянская сямейная пара Джуста-Барначын ледзь не патанула ў моры\n07 лістапад 2006, 09:18\nРадыё Свабода Сямейная пара Марыя К’яра Барначын і Алесандра Джуста ізноў ў цэнтры ўвагі італьянскіх журналістаў. Пасьля безвыніковых спробаў забраць да сябе ў сям’ю беларускую сірату Віку Мароз, Марыю К’яру і Алесандра ледзь не напаткала чарговае няшчасьце. У гэтыя выходныя, выйшаўшы ў мора на сваёй паруснай лодцы, яны перакуліліся ў ваду. На шчасьце мужа і жонкі, іх выпадкова убачылі зь гелікоптэра. Падрабязнасьці здарэньня падаюць газэта Іl Giornale ды іншыя італьянскія выданьні.\nУ гэты ўік-энд, упершыню за час пасьля вяртаньня Вікі Мароз на радзіму сям’я Джуста-Барначын вырашыла адпачыць. Зьвестка пра тое, што Віка уладкаваная ў прыёмную сям’ю, дзе выхоўваецца яе брат, што за ёй па-ранейшаму застаецца яе сіроцкі статус, дала італьянцам чарговую надзею на ўдачарэньне дзяўчынкі.\nЯк пішуць выданьні, субота і нядзеля на узьбярэжжы былі цёплымі і прыгожымі, а мора спакойным.\n“Мы вырашылі скарыстацца добрым надвор’ем і выйсьці ў мора, – расказваюць Марыя К’яра і Алесандра. – Мы ўзгадалі, як разам зь Вікай выходзілі ў мора на нашай паруснай лодцы, і як гэта было цудоўна. Мы пайшлі ў мора ўвечары, адплылі ад Кагалета мэтраў 30, як раптам у моры пачаўся шквальны вецер, і нашу лодку перакуліла.”\nЯк сьведчаць выратавальнікі, пара праявіла пэўную легкадумнасьць, не паслухаўшыся сыноптыкаў. Напярэдадні служба надвор’я ў Кагалета неаднойчы папярэджвала жыхароў пра моцныя паўночныя ветры. Паводле выратавальнікаў, Марыя К’яра і Алесандра былі, на шчасьце, апранутыя ў добрую непрамакальную вопратку. У чаканьні дапамогі муж і жонка правялі нямала часу ў вадзе, трымаючыся за борт свайго парусьніка. Выпадкова над месцам здарэньня пралятаў вартавы гелікоптэр. Брыгада перадала інфармацыю выратавальнікам. На месца быў накіраваны катэр.\nЯк пішуць італьянскія выданьні, выратавальнікі палічылі стан Джуста і Барначын добрым, а таму ня сталі шпіталізаваць іх.


Як Мінадукацыі з прафсаюзам шукае адказы на няпростыя пытанні? | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Адукацыя » Як Мінадукацыі з прафсаюзам шукае адказы на няпростыя пытанні?\nЯк Мінадукацыі з прафсаюзам шукае адказы на няпростыя пытанні?\n«Мне б хацелася, каб наш прафсаюз быў больш прынцыповы ў адстойванні агульных пазіцый, паколькі праблем у галіне адукацыі пакуль хапае. Нельга дапускаць, каб СМІ нападалі на педагогаў. А прафсаюз — гэта рэальны памочнік настаўнікаў. Дык давайце разам адстойваць гонар і годнасць сістэмы адукацыі і ўзнімаць у грамадстве прэстыж прафесіі педагога!» — такую думку выказаў на калегіі, прысвечанай падпісанню пагаднення паміж Міністэрствам адукацыі і Беларускім прафсаюзам работнікаў адукацыі і навукі на 2016—2019 гады, міністр адукацыі Міхаіл ЖУРАЎКОЎ.\nПедагогіка ці армія?\nКіраўнік галіны ўпэўнены, што вельмі да месца была б дапамога прафсаюзнай арганізацыі маладым спецыялістам — паколькі заробкі ў пачаткоўцаў даволі сціплыя, да таго ж ім часта даводзіцца здымаць па месцы свайго размеркавання жыллё.\nУ 2013—2015 гадах ва ўстановы адукацыі было накіравана па размеркаванні больш як 15 тысяч выпускнікоў, якія атрымалі вышэйшую і сярэднюю спецыяльную педагагічную адукацыю: у 2013 годзе — 4730 чалавек, у 2014 годзе — 5071 чалавек і летась — 5536.\n— Пытанні па замацаванні маладых спецыялістаў і іх сацыяльнай падтрымцы знаходзяцца на пастаянным кантролі ўпраўленняў адукацыі аблвыканкамаў, — запэўнівае намеснік міністра адукацыі Раіса СІДАРЭНКА. — Прычым у кожным рэгіёне свой досвед...\nДа такіх мер сацыяльнай падтрымкі адносяцца частковая аплата за арэнду жылля, арганізацыя бясплатнага праезду або частковая аплата праезду, прадастаўленне дадатковага водпуску, павышэнне тарыфных ставак (акладаў) на 10%, штомесячныя даплаты ў памеры тарыфнай стаўкі першага разраду, садзейнічанне ў атрыманні льготных крэдытаў на набыццё хатняй маёмасці, тавараў першай неабходнасці выпускнікамі, што працуюць па размеркаванні не па месцы жыхарства бацькоў,і гэтак далей.\nЯк вынік — цякучасць кадраў сярод маладых спецыялістаў пасля двухгадовай адпрацоўкі не перавышае цяпер 6—8%. «Але, на наш погляд, і 8 працэнтаў — гэта ўсё ж такі зашмат», — канстатавала Раіса Сідарэнка.\nПрадстаўнікі прафтэхшколы засяродзілі ўвагу яшчэ на адной праблеме — сыходзе з сістэмы прафтэхадукацыі маладых спецыялістаў пасля службы ў арміі. У сярэднім сталічныя ўстановы прафтэхадукацыі прымаюць кожны год на працу па размеркаванні тры-чатыры маладыя спецыялісты. Але хтосьці з хлопцаў трапляе ўжо пад восеньскі прызыў у войска, а хтосьці — вясной. Такім чынам, яны паспяваюць адпрацаваць усяго некалькі месяцаў, а вось «заразіцца», прасякнуцца педагогікай не паспяваюць. Падчас службы іх мысленне і бачанне свету моцна змяняюцца, многія застаюцца потым служыць у спецпадраздзяленнях... Цякучасць кадраў сярод маладых майстроў у прафтэхустановах даходзіць да 90% (!). Прагучала прапанова: або даваць маладым майстрам, што працуюць у прафтэхустановах, адтэрміноўку (такую ж адтэрміноўку атрымалі некалі падчас будаўніцтва ў сталіцы сур'ёзных аб'ектаў муляры), або залічваць іх адразу ў запас.\nПрынцыповае стаўленне да кадраў\nНайважнейшай задачай застаецца павышэнне кваліфікацыі настаўнікаў. Вышэйшую адукацыю сёння маюць 58,8% педагагічных работнікаў устаноў дашкольнай адукацыі, 92,8% педагагічных работнікаў устаноў агульнай сярэдняй адукацыі, 66,5% работнікаў устаноў спецыяльнай адукацыі, 98,4% выкладчыкаў устаноў прафесійна-тэхнічнай адукацыі і 99,3% выкладчыкаў устаноў сярэдняй спецыяльнай адукацыі.\nВышэйшую кваліфікацыйную катэгорыю маюць 17,1% педагагічных работнікаў устаноў дашкольнай адукацыі, 38% — агульнай сярэдняй, 21% — спецыяльнай адукацыі, 36,3% выкладчыкаў устаноў прафесійна-тэхнічнай і 38,2% выкладчыкаў сярэдняй спецыяльнай адукацыі.\nА кваліфікацыйную катэгорыю «настаўнік-метадыст», якая прысвойваецца па выніках атэстацыі найлепшым настаўнікам, маюць ужо 120 педагогаў. Для параўнання: у 2013 годзе педагогаў, якія змаглі даказаць атэстацыйнай камісіі свой «вышэйшы пілатаж» у прафесіі, былі 34 чалавекі. У той жа час, як канстатавала Раіса Сідарэнка, ёсць і праблемы.\n— Прывяду адзін прыклад. На працягу мінулага года мы разам з прафсаюзам актыўна займаліся прадастаўленнем магчымасці атрымання другой катэгорыі выхавальнікам дашкольных устаноў, якія не маюць профільнай адукацыі. Міністэрствам адукацыі зроблены ўсе неабходныя крокі: падрыхтаваны змены ў Адзіны кваліфікацыйны даведнік пасад служачых, якія прадугледжваюць магчымасць прысваення другой кваліфікацыйнай катэгорыі такім выхавальнікам — пры ўмове засваення імі зместу адукацыйнай праграмы павышэння кваліфікацыі па профілі «Педагогіка» (напрамак «Педагогіка дзяцінства»). Распрацаваны праграмы павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі па скарочаным тэрміне, — паведаміла Раіса Сідарэнка. — Наколькі мы змаглі прайсці наперад у гэтым пытанні?\nАгульная колькасць выхавальнікаў, якія не маюць адукацыі па профілі, складае па краіне 11 185 чалавек. А перападрыхтоўку выказаў жаданне прайсці 1 471 педагагічны работнік. Ці можна лічыць такі вынік аптымальным? 1,5 тысячы з 11 тысяч?\nМяркую, гэта той выпадак, калі без нашай сумеснай з прафсаюзам працы мы наперад наўрад ці зрушымся. А падвяргаць сумненню неабходнасць працы кваліфікаванага, граматнага педагога немагчыма ў прынцыпе. Урэшце, ад іх залежыць жыццё і бяспека нашых дзяцей!\nСамы галоўны здабытак сістэмы адукацыі — гэта людзі, якія працуюць у сістэме, падкрэсліла Раіса Сідарэнка. Вынікі іх працы павінны быць заўважаны, і словы ўдзячнасці сказаны своечасова! Толькі за мінулы год за выніковую працу ў сістэме адукацыі і значны асабісты ўклад у навучанне і выхаванне моладзі дзяржаўныя ўзнагароды (ганаровыя званні, ордэны і медалі) былі ўручаны 49 работнікам сістэмы адукацыі. І 2305 работнікаў атрымалі ведамасныя ўзнагароды.\n— Абачлівае, уважлівае, але разам з тым і патрабавальнае, прынцыповае стаўленне да кадраў павінна быць асновай нашага ўзаемадзеяння з прафсаюзам, ды і ўсёй нашай дзейнасці. Разам з прафсаюзам мы шукаем адказы часам на няпростыя пытанні і, як правіла, знаходзім шляхі вырашэння праблем, — дадала намеснік міністра адукацыі.\n«Жаночы твар» педагогікі\n— Мы пастаянна прыцягваем увагу органаў дзяржаўнага кіравання, дэпутацкага корпуса і грамадства ўвогуле да праблемы павышэння сацыяльнага статусу педагагічных работнікаў, паколькі фінансавы і маральны дабрабыт работнікаў галіны — ключавыя фактары яе якаснага росту, — падкрэслівае старшыня ЦК Беларускага прафсаюза работнікаў адукацыі і навукі Аляксандр БОЙКА. — Нягледзячы на ўсе захады, што прымаліся па павышэнні заработнай платы, на жаль, яна застаецца невысокай у нашай галіне. Акрамя таго, частка работнікаў маюць заработную плату на ўзроўні мінімальнай. Невысокая яна з-за нізкага памеру тарыфных ставак, якія вызначаюцца элементамі тарыфнай сістэмы. Цэнтральны камітэт прафсаюза звярнуўся ў Фэдэрацыю прафсаюзаў Беларусі з прапановай ініцыяваць перад Саветам Міністраў перагляд усіх элементаў тарыфнай сістэмы.\nГаліновы прафсаюз хвалююць і праблемы аплаты працы прафесарска-выкладчыцкага складу ўстаноў вышэйшай адукацыі, паколькі ўсе апошнія спецыяльныя павышэнні заработнай платы, што адбываліся ў галіне, не закранулі гэту катэгорыю. Таму вострай праблемай застаецца прыцягненне ў вышэйшую школу высокакваліфікаваных маладых спецыялістаў.\nМіж іншым, сярод першакурснікаў Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта ў гэтым навучальным годзе хлопцы складаюць 22 працэнты ад агульнай колькасці. І гэта сітуацыя вельмі абнадзейвае...\nПакуль што ва ўстановах агульнай сярэдняй адукацыі суадносіны мужчын-педагогаў не на іх карысць: на 86% школа застаецца жаночай. І там вельмі востра адчуваецца дэфіцыт мужчынскага складніка ў выхаванні...\n— Пастановай урада з 1 верасня 2014 года аплата працы педагагічных работнікаў павысілася за кошт павелічэння памераў надбавак за наяўнасць кваліфікацыйных катэгорый. Гэта крыху палепшыла сацыяльна-эканамічнае становішча педработнікаў, але значнага павышэння аплаты працы не адбылося, — канстатаваў Аляксандр Бойка. — Летась нарматыўныя прававыя акты на галіновым узроўні па павышэнні заработнай платы работнікаў сістэмы адукацыі не прымаліся. Для выпраўлення сітуацыі, якая склалася, патрабуецца павышэнне заработнай платы работнікам сістэмы адукацыі шляхам увядзення галіновага павышальнага каэфіцыента, каб давесці паказчык сярэднямесячнай заработнай платы работнікаў адукацыі да рэспубліканскага.\nРаіса Сідарэнка паведаміла, што з 2013 па 2015 год у краіне праводзіўся эксперымент па апрабацыі галіновай сістэмы аплаты працы педагагічных работнікаў ва ўстановах агульнай сярэдняй адукацыі. Сярэдняя заработная плата педработнікаў, якія ўдзельнічалі ў эксперыменце, павысілася ў параўнанні з сярэдняй заработнай платай педагагічных работнікаў у галіне на 20%. Вынікі гэтага эксперымента выкарыстоўваюцца з 1 студзеня 2016 года ў пілотным праекце па нарматыўным фінансаванні ўстаноў агульнай сярэдняй адукацыі. Кіраўнікам устаноў, што задзейнічаны ў эксперыменце (а гэта 183 установы), дадзена права самастойна фарміраваць штатны расклад у межах выдзеленых сродкаў, аптымізаваць штатную колькасць, а сродкі, што вызваляюцца, накіроўваць на стымуляванне працы работнікаў і ўдасканаленне адукацыйнага асяроддзя.\nНедасяжная «заслужаная» пенсія\nСтаршыня Баранавіцкай гарадской арганізацыі Беларускага прафсаюза работнікаў адукацыі і навукі Тамара ШУКАЛА ўзняла пытанне прафесійнага пенсійнага страхавання педагогаў.\nПэўная частка работнікаў устаноў адукацыі страцілі права выхаду на пенсію па выслузе гадоў, бо не працуюць ва ўмовах, якія адпавядаюць устаноўленым крытэрыям. У іх лік трапілі настаўнікі па прадметах, у навучальных планах якіх не прадугледжаны дадатковы кантроль вучэбнай дзейнасці вучняў. Не ўсе педагогі маюць і гадзіны арганізацыйна-выхаваўчай работы.\nТакім чынам, рэальна атрымаць права на пенсію за выслугу гадоў (займець неабходны стаж працы ў асаблівых умовах) змогуць педагогі, якія адпрацавалі ў сістэме адукацыі або 35-37 гадоў (жанчыны), або 43-45 гадоў (мужчыны).\n«Мы звяртаемся да Міністэрства працы і сацыяльнай абароны і Міністэрства адукацыі: прыслухайцеся да просьбаў і прапаноў галіновага прафсаюза па ўнясенні змен у пастанову Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 9 кастрычніка 2008 г. № 1490, — заклікала Тамара Шукала. — Неабходна даць педагогам магчымасць выхаду на пенсію за выслугу гадоў».\nІ яшчэ на адну праблему звярнула ўвагу прафсаюзны лідар. Усе дзіцяча-юнацкія спартыўныя школы знаходзяцца цяпер у складзе аддзелаў адукацыі, спорту і турызму. На жаль, са студзеня 2016 года кіраўнікі ДЮСШ і іх намеснікі пазбаўлены права ажыццяўляць працу ў якасці трэнера-выкладчыка.\n— Але ж кіраўнікамі дзіцяча-юнацкіх спартыўных школ прызначаюцца найбольш вопытныя трэнеры. Без трэнерскай працы кіраўнік проста дыскваліфікуецца, — канстатавала Тамара Шукала. — Таму наша просьба — даць ім магчымасць выводзіць моладзь у людзі, выхоўваць з юных спартсменаў будучых майстроў.\nЗа 2015 год сярэднямесячная заработная плата па галіне адукацыі склала 4,8 млн рублёў, або 72% ад сярэдняга заробку па краіне. У настаўнікаў — 5,8 млн рублёў, ці 86,6%, і ў прафесарска-выкладчыцкага складу — 8 млн рублёў, або 118,7%.\nЗагаловак у газеце: Словы ўдзячнасці настаўнікам трэба казаць своечасова


16 красавік 2021, 10:08\nМаскоўскае бюро Радыё Свабодная Эўропа/Радыё Свабода (RFE/RL) просіць прыняць у тэрміновым парадку меры, якія абавяжуць Расейскую Фэдэрацыю ўстрымацца ад выкананьня 520 «адміністрацыйных пратаколаў», якія распачатыя або пагражаюць СМІ са студзеня 2021 году.\nРСЭ/РС сьцьвярджае, што дзеяньні Расеі парушаюць права на свабоду выказваньня думак і свабоду прэсы, якія абараняюцца артыкулам 10 Эўрапейскай канвэнцыі аб правах чалавека.\nУ канцы 2017 года восем агенцтваў навін Радыё Свабода былі прызнаныя «замежнымі агентамі» Міністэрствам юстыцыі Расеі ў адпаведнасьці са спрэчным законам аб замежных агентах.\nНягледзячы на тое, што Радыё Свабода выканала ўсе свае юрыдычныя абавязанні, яно адмовілася выконваць новае патрабаваньне аб пазначэньні кожнага інфармацыйнага артыкулу, паведамленьня ў сацыяльных сетках і фрагмэнтаў аўдыёвізуальнага кантэнту пісьмовым папярэджаньнем, што мэдыякантэнт быў створаны замежным СМІ.\nПаводле РС, гэтае патрабаваньне накіраванае на тое, каб нанесьці шкоду рэпутацыі СМІ.\nУ адказ «Роскомнадзор» распачаў 390 адміністрацыйных спраў супраць РСЭ/РC кіраўніка Расейскай службы Андрэя Шарага. У бліжэйшы час «Роскомнадзор» мае падаць яшчэ 130 пазоваў. Калі штрафы захаваюцца ў цяперашнім памеры, то да канца году яны, хутчэй за ўсё, складуць прыкладна 33 мільёны даляраў ЗША.\nРСЭ/РС абскардзіла кожную з сотняў спраў, але ніводная скарга не была задаволеная.\nПрэзыдэнт РСЭ/РС Джэймі Флай заявіў, што «РСЭ/РС ня будзе пастаўленае ў становішча, якое падрывае свабоду слова і журналісцкую сумленнасьць».\n«Мы не дазволім «Роскомнадзору» і Крамлю прымаць рэдакцыйныя рашэньні аб тым, як нам узаемадзейнічаць з нашай аўдыторыяй у Расеі. Мы спадзяёмся, што Эўрапейскі суд у правах чалавека разгледзіць гэтыя дзеяньні ўраду Расеі такімі, якімі яны зьяўляюцца: спробай задушыць свабоду слова і правоў чалавека ў Раскі, а таксама небясьпечным прэцэдэнтам у той час, калі незалежныя СМІ пад атакай па ўсім сьвеце».\nУ апошнія гады РСЭ/РС было адным зь нешматлікіх каналаў, якія забясьпечваюць незалежнае асьвятленьне расейскай анэксіі Крыму ў 2014 годзе, дзяржаўнай карупцыі, пандэміі COVID-19 і абыходжаньня зь лідэрам расейскай апазыцыі Аляксеем Навальным. Кожны тыдзень амаль 7 мільёнаў чалавек (6,5% дарослага насельніцтва Расеі) атрымліваюць доступ да навінавых парталаў РСЭ/РС у Расеі.


«Нарачанская зорка» для Алега Навіцкага | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » «Нарачанская зорка» для Алега Навіцкага\nРасійскі касманаўт беларускага паходжання Алег Навіцкі ў чарговы прыезд на малую радзіму — горад Чэрвень — наведаў унікальны «Аптэкарскі сад» у Мядзельскім раёне і пагутарыў з журналістамі.\nАлег Віктаравіч прыляцеў на Мядзельшчыну на верталёце. Як толькі ступіў на зямлю, адразу выказаў захапленне краявідамі, якія пабачыў з вышыні.\n— На Мядзельскай зямлі я ўпершыню, — кажа Герой Расіі. — Сапраўды, цудоўны, прыгожы зялёны край. Канешне, хацелася б пабыць тут даўжэй, пакупацца ў возеры, паблукаць па лесе. Магчыма, прыеду сюды з сям'ёй падчас чарговага адпачынку.\nУ «Аптэкарскім садзе» касманаўт пасадзіў яблыню.\n— Цяпер буду прыязджаць сюды кожную восень, каб сабраць ураджай, — пажартаваў ён.\nДырэктар Цэнтра экалагічнага турызму «Экасад» Аляксандр Рогач выказаў гатоўнасць адпраўляць касманаўту поштай сакавітыя яблыкі з гэтага дрэва. Спецыялісты кампаніі «Ля трох азёр» паказалі шаноўнаму госцю майстар-клас па змешванні розных відаў чаю з дабаўленнем зёлак і па яго заварванні. А яшчэ яны распрацавалі для яго эксклюзіўны рэцэпт чаю «Нарачанская зорка». Алег Навіцкі паабяцаў, што наступны раз возьме яго ў космас.\n— Я люблю беларускія прадукты, таму што для мяне яны самыя чыстыя і самыя смачныя, — падкрэсліў касманаўт. — А цяпер, пабачыўшы, які ў вас узровень вытворчасці, перайду на беларускі чай.\n— Алег Віктаравіч, ці бераце з сабой чай у космас?\n— Набор прыгатаваных прадуктаў уключае пакецікі чаю, змешчаныя ў вялікія двухслойныя пакеты, запаяныя з двух бакоў. Напаўняем такі пакет вадой і чакаем, пакуль заварыцца. Выбар у нас невялікі — чорны і зялёны чай. Акрамя таго, ёсць з дадатковым кампанентам — ягадным, клубнічным, сунічным.\n— А ці відаць з космасу Беларусь і возера Нарач?\n— Возера вельмі добра відаць, паколькі яно самае вялікае ў краіне. Неаднойчы яго фатаграфаваў з вышыні 420—430 кіламетраў. Беларусь таксама бачная. Але справа ў тым, што гэта не экватарыяльная дзяржава, дзе заўсёды яснае неба. Над тэрыторыяй Беларусі часта бывае воблачнасць, праходзяць цыклоны, антыцыклоны. Таму злавіць яе ў аб'ектыў цяжка. Калі нейкі аб'ект не змог сфатаграфаваць, то пралятаць над ім будзеш толькі праз некалькі дзён. Асаблівую радасць выклікае, калі ўдаецца зняць свой родны Чэрвень. Зрабіць гэта нялёгка. Горад невялікі па памерах, а хуткасць касмічнай станцыі\n28 тысяч кіламетраў у гадзіну.\n— Як часта бываеце на малой радзіме?\n— Стараюся як найчасцей прыязджаць. Там засталася мая маці. Брат і сястра са сваімі сем'ямі жывуць у Мінску.\n— Няма жадання на пенсіі пасяліцца ў Чэрвені?\n— Я хацеў бы жыць у бацькоўскім доме. Пакуль працую ў Расійскай Федэрацыі, няма праблем, як і для любога чалавека, прыехаць і спакойна спыніцца тут, тым больш што дом вялікі, месца хапае ўсім. Не выключаю магчымасці некалі вярнуцца на радзіму.\n— Беларускую мову не забылі?\n— Добра разумею матчыну мову. Адзінае, што самому цяжка размаўляць на літаратурнай мове, шмат гадоў прайшло з таго часу, як пакінуў родны кут. А вось на трасянцы размаўляць — калі ласка.\n— Алег Віктаравіч, дата наступнага палёту ў космас ужо вядомая?\n— Дата і экіпаж афіцыйна яшчэ не прызначаны. Але па стане здароўя я прыгодны да палёту.\n— Чалавецтва сутыкнулася з праблемай касмічнага смецця. Як яна будзе вырашацца з цягам часу?\n— Пытанне вырашаецца, але вельмі марудна. Калі пачалі запускаць караблі, не задумваліся, што давядзецца ў далейшым сустрэцца з такой сітуацыяй. Існуе рэальная магчымасць не размінуцца з нейкім прадметам, абломкам. Таму цяпер часта мяняюцца арбіты станцый. Акрамя таго, у наш час імкнуцца пераходзіць на такія тэхналогіі, каб не засмечваць космас. У Зорным гарадку сярод дзяцей праводзяцца конкурсы, дзе яны прапаноўваюць праекты, як прыбіраць космас, не дапускаць яго засмечвання.\n— А пажары з арбітальнай станцыі бачныя?\n— Ачагі ўзгарання добра відаць. І адна з нашых задач — даваць адпаведным службам інфармацыю аб маштабах і распаўсюджванні пажараў.\n— Якую звышнатуральную здольнасць для сябе абралі б?\n— Хацеў бы стаць невідзімкам.\n— Ці хацелі б, каб пра вас напісалі кнігу?\n— Не хацеў бы. «Дзённік жонкі касманаўта» ў дзвюх частках напісала мая спадарожніца па жыцці. Гэтага дастаткова.


У Беларусі Telegram-канал "BYPOL" прызнаны экстрэмісцкім | euroradio.fm\nГалоўная / У Беларусі Telegram-канал "BYPOL" прызнаны экстрэмісцкім\n23/04/2021 - 12:44\nРашэнне прыняў суд Чыгуначнага раёна Гомеля, які разглядаў матэрыялы праверкі, праведзенай супрацоўнікамі ГУБАЗіК.\nУ Беларусі Telegram-канал "BYPOL" прызнаны экстрэмісцкім. Як паведамляе прэс-служба МУС, такое рашэнне 22 красавіка прыняў суд Чыгуначнага раёна Гомеля, які разглядаў матэрыялы праверкі, праведзенай супрацоўнікамі ГУБАЗіК.\nЯкія падставы? У тг-канале "неаднаразова размяшчаліся заклікі да масавых беспарадкаў, публікаваліся паклёпніцкія матэрыялы пра супрацоўнікаў МУС для распальвання сацыяльнай варожасці". Таксама, як вырашыў суд, "BYPOL" распаўсюджвае "экстрэмісцкія матэрыялы, уключаныя ў адпаведны рэспубліканскі спіс", а "большая частка інфармацыі ў канале накіравана на падрыў аўтарытэту дзеючай улады і яе прадстаўнікоў".\nЦяпер за публікацыю (рэпост) інфармацыі з названага інтэрнэт-рэсурсу прадугледжана адміністрацыйная адказнасць.\nТг-канал "BYPOL" створаны былымі беларускімі сілавікамі, якія выехалі за мяжу. Ён мае амаль 50 тысяч падпісчыкаў. Тг-канал публікаваў шматлікія "злівы" пра сілавыя структуры, расследаванне пра забойства пратэстоўца Рамана Бандарэнкі і датычных да гэтага асоб.\nЛукашэнка папракнуў сілавікоў, што яны распіярылі былых сілавікоў\nАляксандр Буракоў і Уладзімір Лапцэвіч, 6tv.by


15 сакавік 2013, 13:52\nУ публікацыі пра прыняцьце Канстытуцыі 15 сакавіка 1994 году на Эўрарадыё прыведзены расповед тагачаснага старшыні Вярхоўнага Савета Мечыслава Грыба. Вось урывак тэксту:\n«Падчас абмеркаваньня праектаў Канстытуцыі зьяўлялася шмат спрэчных момантаў. Большасьць зь іх датычыла прэзыдэнцкай пасады. Частка дэпутатаў была супраць яе ўвядзеньня. Беларусь мела шанец стаць парлямэнцкай рэспублікай. Аднак большасьць адкінула гэтую ідэю. Тады амаль ніхто не сумняваўся, што пасаду прэзыдэнта зойме кіраўнік урада Вячаслаў Кебіч. Атрымалася іначай.\nМала хто ведае, што дзейсны прэзыдэнт Беларусі паводле першых варыянтаў Канстытуцыі ўвогуле ня меў права балятавацца. Справа ва ўзроставым бар’еры. Хто ведае, як бы склалася наша гісторыя, каб яго тады ня знізілі з 45 да 35 гадоў. Лукашэнку тады было толькі 38.\nБыла прапанова 45. А потым — 40. А потым група маладых дэпутатаў — Булахаў, Ганчар, Лукашэнка, пры падтрымцы ўсёй фракцыі БНФ унеслі прапанову паменшыць узрост да 35 гадоў».\nНа жаль, з тэксту незразумела, у якой ступені дакладна журналіст пераказаў словы Грыба пра тое што частка дэпутатаў была супраць увядзеньня пасады прэзыдэнта, ці казаў гэта Грыб ўвогуле, альбо журналіст карыстаўся іншымі крыніцамі. Цытуюцца толькі словы Грыба пра ўзроставы цэнз.\nУ кожным разе, з тэксту вынікае, што нейкія невядомыя дэпутаты прадбачліва выступалі супраць увядзеньня прэзыдэнцтва, але іх не падтрымала большасьць. А ў дадатак прыхільнікі Лукашэнкі пры падтрымцы фракцыі БНФ (прычым «усёй», у поўным складзе — значыць, прынцыпова гэта было для БНФ!) — ня проста падтрымалі прэзыдэнцтва, але і зьнізілі ўзроставы цэнз адмыслова для Лукашэнкі (між іншым, яму было тады не 38, а 39 гадоў).\nВось так — падсунуў БНФ прэзыдэнцтва, ды яшчэ з Лукашэнкам!\nУ мяне няма пад рукой стэнаграмаў сэсіі ВС з абмеркаваньнем Канстытуцыі, але факт застаецца фактам: апазыцыя БНФ ніколі не падтрымлівала ўвядзеньне прэзыдэнцтва — колькі б гадоў прэзыдэнту не было. Мы ўвогуле не галасавалі па гэтых "прэзыдэнцкіх" разьдзелах.\nНа ўсіх этапах працы над праектам Канстытуцыі (сьцьвярджаю гэта як член Канстытуцыйнай Камісіі ВС) дэпутаты апазыцыі БНФ выказваліся супраць увядзеньня пасады прэзыдэнта.\nДа пэўнага часу (да пачатку 1993 году ) у гэтым нас падтрымліваў Шушкевіч, які ўзначальваў Канстытуцыйную Камісію. Але потым ён зьмяніў сваю пазыцыю, і на разгляд ВС быў вынесены праект з прэзыдэнцтвам. У студзені 1994-га падкантрольная Кебічу парлямэнцкая большасьць адправіла Шушкевіча ў адстаўку, старшынём ВС абрала Мечыслава Грыба, генэрал-лейтэнанта міліцыі, старшыню камісіі ВС па бясьпецы, які адыграў ключавую ролю ва ўцягваньні Беларусі ў сыстэму калектыўнай бясьпекі СНД — сыстэму, якая кантралявалася маскоўскім генштабам. Пачалося фарсіраваньне ўвядзеньня прэзыдэнцтва.\nУ адным толькі сакавіку 1994-га Апазыцыя БНФ прыняла тры заявы, у якіх папярэджвала, што беларускае грамадзтва не гатовае для прэзыдэнцкай формы кіраваньня, што вынікам увядзеньня прэзыдэнцтва непазьбежна будзе дыктатура.\nМы адмовіліся галасаваць па «прэзыдэнцкіх» разьдзелах, а потым, калі іх усё ж прынялі, адмовіліся галасаваць за саму Канстытуцыю. У выніку, яна не набірала неабходных двух трацінаў галасоў.\nІ тады старшыня ВС Грыб (з падачы Булахава і Ганчара) пайшоў на беспрэцэдэнтны крок: правёў галасаваньне пайменнымі бюлетэнямі на працягу трох дзён, што было наўпроставым парушэньнем Рэглямэнту ВС. У Дом ураду прывозілі дэпутатаў нават у машынах «хуткай дапамогі». Прывозілі такіх дэпутатаў, якіх мы ніколі ня бачылі ў Авальнай залі.\nМы, натуральна, ня ўдзельнічалі ў гэтым галасаваньні і заявілі пра парушэньне рэглямэнту — але нашай колькасьці (30 дэпутатаў) не хапіла, каб заблякаваць прыняцьце Канстытуцыі.\nУ сваім інтэрвію Мечыслаў Іванавіч таксама гаворыць, што варта было б першага прэзыдэнта абіраць на сэсіі ВС — «Але гэтага пытаньня не ўзьнікала ні ў каго. Нават думкі такой не было».\nГэтае «пытаньне» ўзьнікала ў парлямэнцкай большасьці пастаянна — першы раз у траўні 1991-га, калі камуністы спрабавалі менавіта праз выбары Вярхоўным Саветам прасунуць на пасаду прэзыдэнта 1-га сакратара ЦК КПБ Малафеева. Але тады нам удалося супрацьстаяць гэтаму.\nМіж іншым, калі ўжо была прынятая Канстытуцыя, Апазыцыя БНФ прапанавала Вярхоўнаму Савету спачатку правесьці выбары ў парлямэнт, і толькі пасьля — прэзыдэнцкія выбары.\nАле Грыб, Прэзыдыюм ВС і парлямэнцкая большасьць адкінулі нашу прапанову.\nТады Апазыцыя БНФ прапанавала не сьпяшацца з прэзыдэнцкімі выбарамі і правесьці іх праз паўгода — каб насельніцтва мела магчымасьць больш дэталёва пазнаёміцца з кандыдатамі, іх палітычнымі ды эканамічнымі праграмамі; мы ведалі, што ў Лукашэнкі няма ніякай праграмы, і ягоны папулізм «раскусяць».\nНе, — сказалі нам, — толькі цяпер! Празь месяц пачынаем вылучэньне і збор подпісаў!\nВынік — вядомы.\nПаўтару тое, што сказаў 19 гадоў таму і што цяпер паўтарыў у перадачы «Зона Свабоды» на Белсаце (і што падзяляе іншы ўдзельнік перадачы — доктар юрыдычных навук Міхаіл Пастухоў): менавіта ў Канстытуцыі 1994 г., праз прэзыдэнцкую форму кіраваньня, было закладзенае тое, што неўзабаве вылілася ў «белыя плямы» у СМІ, палітычныя забойствы і тысячы палітычных вязьняў.


Валентина Плыгавко из деревни Глинное Докшицкого района награждена орденом Матери — Докшицы Официальная газета Докшицкого района Родныя вытокi Районная газета Новости Докшиц и региона Реклама в Докшицах Работа в Докшицах Докшицы онлайн Фото и видеоинформация о Докшицах\n06.03.2015 185 jeksik Комментариев нет\nВалянціна Плыгаўка з Гліннага была ў складзе дэлегацыі жанчын з нашага раёна, якія ўзнагароджаны ордэнам Маці. Цырымонія праходзіла ўчора ў сталіцы рэспублікі з удзелам Прэзідэнта краіны. Наша сустрэча з маці адбылася напярэдадні гэтай падзеі. Яна вельмі хвалявалася і саромелася ад вялікай увагі да сябе. Але гэта не перашкодзіла шчырай размове.\n– Кацярыне 24 гады, яна ў мяне ўжо працуе, паралельна заканчвае інстытут і сама ўжо мама, Кірыл вучыцца ў дзевятым класе, Арцём – у восьмым. Вераніка – першакласніца, а Максіму хутка чатыры, ён ходзіць у садок, – з цеплынёй у голасе расказвае Валянціна Плыгаўка пра сваіх дзяцей.\nВалянціна Пятроўна заўжды была ўпэўнена, што ў яе сям’і будзе трое дзяцей. У вышэйшых сіл на гэта быў свой погляд, і ён падараваў Валянціне магчымасць даць жыццё пяці сэрцам, якія б’юцца дзякуючы любові маці. Жанчына прыняла гэта не за цяжар, а за шчасце.\n– Часта чуеш, што цяжка з першым, другім, а калі многа дзяцей, то ўжо неяк лягчэй. Вы з гэтым згодны?\n– Па праўдзе сказаць, не, – падумаўшы адказвае маці. – Можа ў бытавым плане крыху і прызвычаішся, але перажываеш за кожнага не на адну пятую частку, а на ўсе сто працэнтаў. Я стараюся даць дзецям максімум увагі, знайсці час прыйсці да кожнага на сход ці мерапрыемства ў школе. Не гавару ўжо пра садок, дзе сама працую выхавальніцай. Заўжды стараюся запытацца, якім быў дзень.\n– Ведаю, што гэта не самае арыгінальнае для вас пытанне, але не стамляе яшчэ і на рабоце ўвесь час быць у дзіцячым асяроддзі?\n– І сапраўды, пра гэта ў мяне пытаюць заўжды. Я люблю дзяцей. Сваіх, чужых – не важна. Проста гэта сапраўды маё. Я свядома заканчвала педвучылішча не дзеля дыплома, а каб працаваць з малышамі. Пятнаццаць апошніх гадоў наша сям’я жыве ў Глінным, і ўвесь час я працую ў садку. У нашым калектыве ў многіх жанчын вялікія сем’і. І ўсе мы неяк навучыліся спраўляцца.\n– А ці адчуваеце вы шкадаванне ў позірках і словах людзей, калі яны даведваюцца, што ў вашай сям’і сем “Я”, як і патрабуе сапраўдная расшыфроўка гэтага слова?\n– Не буду аднеквацца, што многіх здзіўляе гэты факт, але я спачування не чую. Мне здаецца, што, наадварот, можна пашкадаваць, калі ў цябе адно дзіця. Я зноў паўтаруся, але для мяне дзеці – гэта радасць. Яшчэ да нараджэння Максімкі, прызнацца, раз-пораз лавіла сябе на думцы, што ўжо сумую без немаўляці.\n– Валянціна, вы прывабная жанчына, добра выглядаеце, а ўсё гэта патрабуе часу. Ці хапае яго?\n– Хоць знаходжуся ўвесь час з дзецьмі, але стараюся колькі хвілін удзяліць сабе. І раблю гэта не толькі для ўласнага «я», але і для мужа і, канечне, для дзяцей. Ніводзін малыш не будзе шчаслівы, калі побач заўсёды змучаная мама. Акрамя таго, мы жывём у доме, які выдзеліла гаспадарка, увесь час трымаем шмат жыўнасці. Спраў хапае з самай раніцы і аж да вечара.\nМы яшчэ пра многае запыталі ў Валянціны Пятроўны, але прывяду толькі адзін адказ, падчас якога на вачах у жанчыны праступілі шчырыя слязінкі.\n– Ведаеце, я заўжды кажу пра гэта сваім дзецям і гэта не вялікі сакрэт. У мяне перад вачыма паўстае такая карціна. Праз нейкую колькасць гадоў у бацькоўскі дом прыязджаюць усе. Хто ўжо са сваімі палавінкамі і ўнукамі, а хто і яшчэ адзін. Мы садзімся за вялікі-вялікі стол. Нас многа, але ўсім хапае месца. Я гляджу на іх, і такое шчасце агортвае сэрца, што ўсё ў жыцці становіцца не дарэмным.\nНА ЗДЫМКУ: Валянціна Плыгаўка з малодшымі Максімам і Веранікай.\n← Старшая группа Ситцевского яслей-сада Докшицкого района поздравляют своих мамочек с тёплым весенним праздником — Днём женщин\nЮные таланты Докшиччины победители областного этапа III Республиканского смотра-конкурса детского творчества «Здравствуй, мир!» →


15 кастрычнік 2017, 14:55\nУ нядзелю 15 кастрычніка курсантаў з барысаўскіх Печаў павінны былі адпусьціць у горад на сустрэчу з роднымі. Людзі прыехалі ў Барысаў з розных беларускіх гарадоў.\nАднак у апошні момант камандаваньне часткі вырашыла не выпускаць салдатаў за тэрыторыю. Сустрэча са сваякамі і сябрамі праходзіла пад наглядам афіцэраў у памяшканьні спартовай залі, куды адмыслова для гэтага прынесьлі сталы і лавы, а імёны ўсіх, хто прыехаў у Печы, перапісвалі ў сшытак. Ранейшыя сустрэчы вайскоўцаў з роднымі кантраляваліся значна менш.\n«Адразу з палігона павезьлі ў Навінкі»\n«Тут цяпер вельмі жорстка стала з дысцыплінай. Пасьля гэтага (сьмерці Аляксандра Коржыча — РС) усё зьмянілася, — расказвае адзін з салдатаў. — Амаль адразу ва ўсіх забралі тэлефоны. Нават ня ведаю, дзе яны цяпер. Мы ня маем пастаяннай сувязі з роднымі. Толькі па чутках ведаем, што вялікі скандал. Бачылі ў навінах па дзяржаўным тэлебачаньні сюжэт».\nЯк расказалі карэспандэнту Свабоды саслужыўцы Аляксандра Коржыча, праз некалькі дзён пасьля сьмерці пінчаніна здарыўся яшчэ адзін інцыдэнт.\n«Хлапец, які служыў разам з Коржычам і нават быў у адным зь ім танкавым экіпажы, таксама спрабаваў павесіцца. Прынамсі, гэта так выглядала, — расказваюць салдаты. — На палігоне ён адышоў убок пад дрэва, сплёў там зь нечага пятлю, закінуў яе на сук і пачаў гучна маліцца. Цыгарэты паліў адну за адной. Гэты хлопец дзіўнаваты быў адразу, але яны блізка стасаваліся з Коржычам (імя ёсьць у рэдакцыі Свабоды). Яго з палігону адразу ў Навінкі павезьлі па чутках. Ці ён так моцна перажываў сьмерць сябра, ці спрабаваў з часткі ўцячы такім спосабам, ці яшчэ нейкая прычына, мы ня ведаем».\n«Нават ня ведаем дакладна, хто яшчэ служыць тут, а хто ўжо не»\nТаксама салдаты распавядаюць, што сяржанты ў Печах пасьля 3 кастрычніка (меркаваны дзень сьмерці Коржыча) перасталі насіць лычкі на пагонах. Цяпер у бальніцу і зь яе салдатаў суправаджаюць афіцэры, а не сяржанты. Суразмоўца Свабоды гаворыць, што затрыманьні сяржантаў у Печах, хутчэй за ўсё, працягнуцца.\n«Затрымаюць яшчэ іншых, я думаю. А што да тых, каго затрымалі раней, то С. (імя сяржанта ёсьць у рэдакцыі — РС) дарэмна. Ён ні ў чым зусім не замяшаны быў», — кажа суразмоўца.\nУ групе «Вконтакте», якая аб’ядноўвае вайскоўцаў з Печаў і іх родных, уначы з 14 на 15 кастрычніка зьявіліся паведамленьні пра масавыя затрыманьні сяржантаў у 307-ай школе. На месцы інфармацыю аб гэтым пацьвердзіць не ўдалося. «Здымаюць таксама камандзіраў. Кожны дзень некага новага. Мы нават ня ведаем дакладна, хто яшчэ служыць тут, а хто ўжо не», — кажуць вайскоўцы.\nАкрамя больш жорсткага рэжыму, пастаянных праверак і шыхтаваньняў, у Печах заўважаная актыўнасьць Сьледчага камітэту. Побач з часткамі можна бачыць людзей у форме СК, расказваюць пра іх і салдаты.\n«Ужо амаль усіх апыталі. Хто ведаў Коржыча, хто ня ведаў. Таксама нас усіх адразу ж праверылі на наяўнасьць сьлядоў ад пабояў. Распраналі і глядзелі, — гаворыць суразмоўцы РС. — Знайшлі ў некаторых дробныя пашкоджаньні, драпіны на целе. Ня ведаю, што далей было. А дапытваюць салдатаў даволі жорстка. Пагражаюць адказнасьцю, калі нехта будзе замоўчваць факты зьдзекаў, альбо вымагальніцтва».\nІнфармацыі як пра хаду расьсьледаваньня, так і пра падрабязнасьці сьмерці Аляксандра Коржыча ў вайскоўцаў у Печах менш, чым у журналістаў — адбіваецца забарона на мабільныя тэлефоны і, адпаведна, доступ да інтэрнэту. Да паведамленьняў пра начныя забавы зь дзяўчатамі ў казармах, масавыя паборы і зьдзекі з навабранцаў суразмоўцы Свабоды паставіліся досыць скептычна. Кажуць, што гэта перабольшваньне:\n«Не настолькі тут страшна, вядома. Магчыма, нешта і ёсьць. Але каб масава, то не. Магчыма, неяк індывідуальна на Коржыча нехта ціснуў».


Адпачынак у гарачых краінах\nДзе можна адпачыць у Паўднёва-Усходняй Азіі\nКуды пайсці на МОРА\nКолькі каштуе развод на Філіпінах?\nкатэгорыя: Куды пайсці на МОРА 0\nПрацэс можа заняць ад 1 да 10 гадоў, каб прайсці праз скрыпуча павольную і перагружаную судовую сістэму Філіпін, якая каштуе не менш за 4,800 250,000 долараў (каля XNUMX XNUMX рупій). Паколькі…\nВаша пытанне: ці з'яўляецца Філіпіны мяжой канвергентных пліт?\nГэтая вельмі актыўная мяжа канвергентных пліт праходзіць уздоўж абодвух бакоў Філіпінскіх выспаў, ад Лусона на поўначы да астравоў Селебес на поўдні. ... Знішчэнне...\nШто такое Дама на Філіпінах?\nDama - гэта гульня са скачкамі, у якую гуляюць на Філіпінах. У ім кавалак караля можа захапіць лятучым скачком у адным кірунку. Сетка 5×5…\nЛепшы адказ: ці бяспечны Сінгапур для асобных падарожнікаў?\nТак. Калі вы думаеце аб самастойнай паездцы ў Сінгапур, вы не можаце выбраць больш бяспечную краіну для падарожжа. … Чысты, надзвычай бяспечны і цудоўны горад для…\nПытанне: колькі відаў раслін ёсць у Малайзіі?\nНа паўвостраве Малайзіі налічваецца каля 8,500 15,000 відаў сасудзістых раслін, яшчэ XNUMX XNUMX — на Усходзе. Лясы Усходняй Малайзіі ацэньваюцца як…\nУ які месяц лепш наведаць заліў Халонг?\nЗ кастрычніка па снежань (восень) - лепшы час для наведвання заліва Халонг і пік сезону дзякуючы прыемнаму надвор'ю і нізкай верагоднасці дажджу, хоць вы можаце ...\nЯкія тыпы надвор'я на Філіпінах?\nНа Філіпінах існуе пяць тыпаў клімату: трапічны трапічны лес, трапічны мусон, трапічная савана, вільготны субтрапічны і акіянічны (абодва знаходзяцца ў вышынных раёнах), якія характарызуюцца адносна высокай тэмпературай, гнятлівым ...\nЦі з'яўляецца MCDO Філіпіны халяльным?\nЦі ўсе McDonalds халяльныя? Бізнэс хуткага харчавання ў тым ліку. McDonalds, KFC, Hungry Jacks, Red Rooster, Subway, Domino's выкарыстоўваюць халяльныя сертыфікаваныя курыцу і сыр, хоць большасць...\nДзе я магу спаць у Хойане?\nЛепш спыніцца ў Хойане ці Дананге? Калі наведвальнікі выбіраюць маляўнічы Хойан, а не яркі Дананг, яны кажуць, што гэта таму, што знаходзяць...\nЦі магу я звярнуцца для падаўжэння пашпарта на Філіпіны?\nЦі дазваляе DFA хадзіць заяўнікам? ТОЛЬКІ Ў ВЫКІТНЫХ І НАДЗВАЙНЫХ ВЫПАДКАХ дазволена наведванне на завулку Courtesy Lane у DFA Aseana і іншых консульскіх аддзяленнях у…\n1 2 ... 1,044 наступны\nГэй! Усе мы любім адпачываць. Я ўпэўнены, што вы вельмі любіце. Шчыра кажучы, я таксама! Больш за ўсё люблю падарожнічаць далёка і надоўга. Гэта маё захапленне! У Паўднёва-Усходняй Азіі ёсць шмат варыянтаў, куды можна адправіцца ў падарожжа. Рэкамендую Тайланд як універсальны і шмат у чым лепшы напрамак у Паўднёва-Усходняй Азіі.\nЦі можа WeChat плаціць за выкарыстанне Малайзіі ў Кітаі?\nЛепшы адказ: як вы праяўляеце павагу ў В'етнаме?\nНа якіх асноўных мовах размаўляюць у В'етнаме?\nЯкая рэлігія з'яўляецца пануючай на Філіпінах?\nДзе філіпінцы могуць выкладаць англійскую мову за мяжой?\nКолькі студэнтаў у UP Manila?\nЧаму на Філіпінах не хапае паставак рысу?\n© 2022 Адпачынак у гарачых краінах\nУВАГА ПРАВАЛАДАЛЬНІКАМ! Усе матэрыялы размешчаны на сайце выключна ў інфармацыйных і адукацыйных мэтах! Калі вы лічыце, што публікацыя любога матэрыялу парушае вашыя аўтарскія правы, не забудзьцеся звязацца з намі праз кантактную форму, і ваш матэрыял будзе выдалены!


Хроніка перасьледу 27 жніўня. Былога кіроўцу Жлобінскага РАУС асудзілі на тры гады калёніі. Прысуд Севярынцу пакінулі ў сіле\n27 жнівень 2021, 16:24 абноўлена 27 жнівень 2021, 17:45\nУ Сьветлагорску былога кіроўцу РАУС асудзілі на 3 гады калёніі\n27 жніўня ў Сьветлагорску судзьдзя Галіна Гулевіч пакарала былога кіроўцу РАУС, пэнсіянэра Ўладзімера Жука, трыма гадамі калёніі агульнага рэжыму.\n51-гадовага мужчыну абвінавацілі ва ўдзеле ў масавых беспарадках у Жлобіне ў ноч з 9 на 10 жніўня, паведаміў праваабарончы цэнтар «Вясна».\nПаводле вэрсіі дзяржаўнага абвінавачваньня, Жук стаяў у счэпцы, перакрываў рух транспарту і чыніў супраціў.\nМужчына віны не прызнаў. На пытаньне, ці мог ён сысьці зь месца акцыі, Жук адказаў станоўча. Аднак зазначыў, што яму «было б сорамна як мужыку» — што людзі падумаюць пра яго, што ён спужаўся і баязьлівец.\nПадчас затрыманьня Жука пабілі — яго нават вазілі ў шпіталь, каб апрацаваць раны. Сьведка-лекар казаў, што Ўладзімер быў у шоку ад таго, што яго зьбілі былыя калегі.\nЖыхар Бабруйска атрымаў 2 гады «хіміі» за абразу Лукашэнкі. Размову ў відэачаце запісаў і выклаў былы міліцыянт\n25 жніўня ў Бабруйску судзьдзя Антон Дудаль пакараў двума гадамі «хіміі» 31-гадовага Рамана Стацэвіча за «публічную абразу прэзыдэнта» (арт. 368 КК), паведаміла «Вясна».\nПаводле сьледзтва, Стацэвіч у відэаразмове з былым міліцыянтам Канюшыкам «наўмысна абразіў Лукашэнку з выкарыстаньнем ненарматыўнай лексыкі».\nГэтую размову Канюшык запісаў і апублікаваў. Ён сказаў, што «дапамагае АУС выкрываць асоб, якія пашыраюць ідэі падарваць аўтарытэт прадстаўнікоў улады і ідэю ўтварэньня хаосу і хваляваньняў у нашай Рэспубліцы Беларусь»\n«Атрымліваецца, мы адкаціліся на 70 гадоў назад, калі можна ціха зьняць чалавека, які не падабаецца, вывесьці яго на правакацыйныя размовы, запісаць гэта і выкласьці на старонцы або пайсьці ў міліцыю, — сказаў на судзе Стацэвіч. — Не было такога, што Канюшык папярэдзіў мяне, што ён блогер і здымае мяне. Публічнымі запісы зрабіў менавіта Канюшык».\nАпэляцыйны суд пакінуў у сіле прысуд Паўлу Севярынцу\nПра гэта паведаміла ягоная жонка Вольга Севярынец на сваёй старонцы ў Фэйсбуку.\n«Апэляцыйны суд пакінуў прысуд Паўлу Севярынцу бязь зьменаў. Проста адзначуся тут. Адзінае, пералічылі 1 дзень СІЗА за 1,5 дні калёніі, таму Паша ўжо паўтара года адматаў. Засталося 5,5, калі падлічыць, але веру, што Бог падрыхтаваў для нас нешта зусім іншае»\nУ Берасьці 2 верасьня за абразу прэзыдэнта пачнуць судзіць 64-гадовую Алену Гнаўк\nСуд над 64-гадовай Аленай Гнаўк, якую вінавацяць у абразе прэзыдэнта (ч.1 арт. 368 КК), прызначылі на 2 верасьня, паведаміла «Радыё Рацыя».\nСёлета ў траўні Алену Гнаўк асудзілі на 2 гады «хатняй хіміі» ў рамках «карагоднай справы» за пратэст у верасьні мінулага году.\nНа разглядзе справы, дзе жанчына выступала ў якасьці абвінавачванай, яна сказала: «9 жніўня мінулага году ўладу захапіў не зусім здаровы, прабачце, псыхічна чалавек...». Пасьля гэтага, паводле Гнаўк, памочнік пракурора Аляксей Бараноўскі напісаў дакладную запіску на імя пракурора Берасьця пра «нанясеньне цяперашняму прэзыдэнту Лукашэнку А. Р. цяжкай абразы, што ўнясе напружаньне і дэстабілізацыю ў краіне».\nПэнсіянэрцы пагражае да чатырох гадоў пазбаўленьня волі.\nЛетась Алену Гнаўк неаднаразова затрымлівалі, арыштоўвалі і штрафавалі.\nАпошні раз Гнаўк затрымалі 19 жніўня. Ноч актывістка правяла ў берасьцейскім ІЧУ. На наступны дзень яна паведаміла ў фэйсбуку, што яе затрымалі па адміністрацыйнай справе аб «дэманстрацыі экстрэмісцкай літаратуры ў залі суду Маскоўскага раёну Берасьця». Справу тады накіравалі на дапрацоўку, а саму яе адпусьцілі.\nУ Мазыры затрымалі пратэстоўца, які тыдзень таму стаў паўналетнім\nУ Мазыры за ўдзел у жнівеньскіх акцыях пратэсту мінулага году супрацоўнікі ГУБАЗіКа затрымалі 18-гадовага Аляксея Мацюшэнку. Толькі 19 жніўня ён стаў паўнагадовым. Цяпер ён прызнаны падазраваным па раней заведзенай крымінальнай справе па ч. 1 арт. 342 Крымінальнага кодэксу Беларусі.\nПаводле прэс-службы МУС, ён разам зь іншымі пратэстоўцамі «аказваў супраціў супрацоўнікам міліцыі, блякаваў рух транспарту, а таксама выкрыкваў пратэстныя лёзунгі і кідаў камяні ў аўтамабілі праваахоўнікаў», піша «Вясна».\nСуд над гомельскім праваабаронцам Судаленка пачнецца 3 верасьня\nГомельскі праваабаронца Леанід Судаленка, які знаходзіцца ў СІЗА з 18 студзеня, у шосты раз абскардзіў утрыманьне пад вартай. Пра гэта ён напісаў у лісьце з турмы, паведаміла «Радыё Рацыя».\nПраваабаронца патлумачыў, што лічыць такую меру стрыманьня ў дачыненьні да яго незаконнай.\nУ скарзе ў суд і ў лісьце мужчына таксама зазначыў, што ён\nмае сталае месца жыхарства, працу і стабільны даход,\nкармілец шматдзетнай сям’і (у яго чацьвёра сыноў, малодшаму 12 гадоў),\nмае сур’ёзнае захворваньне, якое патрабуе штодзённага кантролю, дыеты і прыняцьця лекаў.\nЁн папрасіў суд зьмяніць меру стрыманьня на не зьвязаную з утрыманьнем пад вартай.\nСудаленку абвінавачваюць у фінансаваньні і арганізацыі масавых беспарадкаў (часткі 1 і 2 артыкула 342 Крымінальнага кодэксу). Па справе праваабаронцы апыталі больш за 200 сьведак. Пасьля ягонага арышту восем чалавек зьвярнуліся ў Сьледчы камітэт з асабістай парукай за Судаленку.\nСуд над ім пачнецца 3 верасьня.


Пакістан, афіцыйна Ісламская Рэспубліка Пакістан, з'яўляецца суверэннай краінай у Паўднёвай Азіі. З насельніцтвам больш за 180 мільёнаў чалавек, гэта шосты па колькасці насельніцтва краіна ў свеце.Прыгожы горад сталіцы Пакістану Ісламабадзе вядомы сваім сучасным універсітэтаў, такіх як Міжнародны ісламскі універсітэт і Куэйд-і-Азам ў Ісламабадзе. Гэтыя ўстановы з'яўляюцца аднымі з лепшых універсітэтаў у Пакістане. Такім чынам, яны годныя месца, каб набыць якасную адукацыю.Знайдзіце верхнюю і рэйтынг акрэдытаваных каледжаў, бізнес-школы, універсітэты для ступені бакалаўра, у Еўропе, ЗША, Азіі, Аўстраліі, Вялікабрытаніі і большасці іншых краін тут! Эканомце час!