Карыкатура на Пуціна -- найлепшая ў сьвеце\n10 травень 2007, 09:33\nРадыё Свабода Карыкатура на расейскага прэзыдэнта Уладзімера Пуціна перамагла на конкурсе «World Press Cartoon» (Карыкатура ва ўсясьветнай прэсе), абышоўшы больш за 800 працаў, якія былі дасланыя на конкурс, які адбыўся ў Партугаліі. Пра гэта паведаміў канал “Эўраньюс”. Аўтар карыкатуры - мастак-карыкатурыст са Швэцыі Рыбер Хансан.\n«World Press Cartoon» – адзін з самых аўтарытэтных міжнародных конкурсаў мастакоў-сатырыкаў і карыкатурыстаў, які адбірае лепшыя працы, надрукаваныя ў вядучых выданнях сьвету.\nЛетась у многіх мусульманскіх краінах шырокі пратэст выклікала публікацыя ў дацкай газэце карыкатураў на прарока Мухамэда.\nУ 2006 годзе ў траўні цэнтральныя газэты Польшчы, Чэхіі, Славаччыны і Вугоршчыны ў адзін дзень выйшлі з вострымі карыкатурамі на Аляксандра Лукашэнку. Іх падштурхнула да такой супольнай акцыі крымінальная справа, заведзеная ў Беларусі за сатырычныя інтэрнэт-мультфільмы пра Лукашэнку. Славацкая газэта “Sme” надрукавала, напрыклад, выяву Лукашэнкі, які трымае Беларусь у клетцы, або як Лукашэнка ў форме хакеіста з клюшкай праваліўся пад лёд, а палонка нагадвае абрысы Беларусі.\nСлавацкі аўтар гэтых карыкатур пра Лукашэнку Марцін Сутавец мяркуе, што выпадак з дацкімі карыкатурамі на прарока Мухамэда паказаў сілу гэтага жанру мастацтва, і цяпер карыкатуры павінны давесьці, што дыктатарам няма месца ў Эўропе.\nУ саквіку 2006 году Вышэйшы гаспадарчы суд Беларусі пастанавіў закрыць недзяржаўную газэту “Згода”. Ініцыявала ліквідацыю Міністэрства інфармацыі, якое раней вынесла рэдакцыі два афіцыйныя папярэджаньні. Выстаўленыя газэце папярэджаньні тычыліся публікацыяў і карыкатураў на кіраўніка краіны, а таксама малюнкаў, зьвязаных з друкаванымі карыкатурамі на прарока Мухамэда. Выстаўленыя абвінавачаньні выдаўцы “Згоды” назвалі надуманымі, а судовае рашэньне — палітычна матываваным.


Аб выніках правядзення абласнога конкурсу ўзорных тэатральных і лялечных калектываў\nУ адпаведнасці з загадам галоўнага ўпраўлення ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Гомельскага аблвыканкама ад 09.06.2016 года № 100 у лістападзе 2016 года ў становай “Гомельскі абласны цэнтр народнай творчасці” быў праведзены абласны конкурс узорных тэатральных і лялечных калектываў, у якім прынялі ўдзел 11 калектываў з 7 раёнаў вобласці і г.Гомеля.\nКонкурс садзейнічаў актывізацыі работы тэатральных і лялечных калектываў, павышэнню іх мастацкага ўзроўню, прапагандзе лепшых твораў беларускай і замежнай драматургіі, папулярызацыі тэатральнага мастацтва.\nдыплом лаўрэата і сувенір - узорны тэатр “Крэда” ДУА “Дзіцячая школа мастацтваў №5 г.Гомеля” (кіраўнік Уханава В.А.);\nдыплом I ступені і сувенір - узорная тэатральная студыя ДУК “Жлобінскі гарадскі цэнтр культуры” (кіраўнік Паборцаў В.А.);\nдыплом II ступені і сувенір - узорны тэатр лялек “Бураціна” палаца культуры “Будаўнік” г.Мазыра (кіраўнік Курганская А.С.);\nдыплом ІІІ ступені і сувенір - узорны тэатральны калектыў “Маска” ДУК “Нараўлянская раённая цэнтралізаваная бібліятэка” (кіраўнік Тарасенка Н.М.).\nУ намінацыях аргкамітэта дыпломам і і сувенірам і ўзнагароджаны:\nза творчы эксперымент – узорная агітбрыгада ДУК “Жлобінскі гарадскі цэнтр культуры” (кіраўнік Прахарэнка А.У.);\nза лепшую сцэнаграфію – узорны тэатральны калектыў “Радасць” ДУ “Гарадскі цэнтр культуры” г.Гомель (кіраўнік Барсукова Н.Я.);\nза лепшае музычнае рашэнне – узорны тэатральны калектыў “Адраджэнне” ДУК “Нараўлянскі раённы дом культуры” (кіраўнік Хамутоўская Т.П.);\nза лепшую мужчынскую ролю – Паборцаў Вячэслаў, узорная тэатральная студыя ДУК “Жлобінскі гарадскі цэнтр культуры”;\nза лепшую жаночую ролю – Кончыц Паліна, узорная эксперыментальная студыя “Вожыкі ў тумане” ДУА “Светлагорская дзіцячая школа мастацтваў”.\nГраматамі за ўдзел у абласным конкурсе ўзнагароджаны:\n- узорны лялечны тэатр “Агеньчык” Салтанаўскага дома народнай творчасці ДУК “Рэчыцкі раённы цэнтр культуры і народнай творчасці” (кіраўнік Дзяшук А.М.);\n- узорны дзіцячы лялечны тэатр “Чараўнікі” ДУК “Жыткавіцкі гарадскі цэнтр культуры” (кіраўнік Мірановіч А.А.);\n- узорная эксперыментальная студыя “Вожыкі ў тумане” ДУА “Светлагорская дзіцячая школа мастацтваў” (кіраўнік Вежнавец Н.У.);\n- узорны тэатральны калектыў Рэмязоўскага сельскага дома культуры ДУК “Ельскі раённы цэнтр арганізацыі культурнага вольнага часу насельніцтва і метадычнай работы” (кіраўнік Дудкоўская Т.В.).\nПацверджана найменне “узорны аматарскі калектыў”\nнаступнымі калектывамі, якія маюць добры ўзровень выканаўчага майстэрства, стабільнасць вучэбна-выхаваўчай работы, прымаюць актыўны ўдзел у культурным жыцці горада і вобласці:\n- узорны тэатр “Крэда” ДУА “Дзіцячая школа мастацтваў № 5 г.Гомеля” (кіраўнік Уханава В.А.);\n- узорная тэатральная студыя ДУК “Жлобінскі гарадскі цэнтр культуры” (кіраўнік Паборцаў В.А.);\n- узорны тэатр лялек “Бураціна” палаца культуры “Будаўнік” г.Мазыра (кіраўнік Курганская А.С.);\n- узорная агітбрыгада ДУК “Жлобінскі гарадскі цэнтр культуры” (кіраўнік Прахарэнка А.У.);\n- тэатральны калектыў “Маска” ДУК “Нараўлянская раённая цэнтралізаваная бібліятэка” (кіраўнік Тарасенка Н.М.);\n- узорны тэатральны калектыў “Радасць” ДУ “Гарадскі цэнтр культуры” г.Гомель (кіраўнік Барсукова Н.Я.);\n- узорны тэатральны калектыў “Адраджэнне” ДУК “Нараўлянскі раённы дом культуры” (кіраўнік Хамутоўская Т.П.);\n- лялечны тэатр “Агеньчык” Салтанаўскага дома народнай творчасці ДУК “Рэчыцкі раённы цэнтр культуры і народнай творчасці” (кіраўнік Дзяшук А.М.);\nАб’яўлена падзяка начальнікам аддзелаў ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Рэчыцкага (Краўчанка С.Г.), Жлобінскага (Няхай В.В.), Нараўлянскага (Захаранка В.М.) райвыканкамаў, Гомельскага гарвыканкама (Собаль Ю.У.) за высокі ўзровень арганізацыйнага забеспячэння праведзення абласнога конкурсу ўзорных тэатральных і лялечных калектываў.


Вікторыя Чаплева — Страница 12 — Газета «Вместе!»\nУ Бярозаўку – за натхненнем. Рэпартаж з аддзялення дзённага знаходжання інвалідаў\nРубрики : Волонтёр, Проекты.\nУ аддзяленне дзённага знаходжання інвалідаў у Бярозаўцы мяне запрашалі ўжо даўно. Мясцовая актывістка аддзялення Ала Кулеш абяцала, што я буду ўражана працай аддзялення. І, скажу па шчырасці, я ні кроплі не пашкадавала, што ў адзін з ранкаў завітала ў Бярозаўку. Подробнее »»\nЧаста адзін жыццясцвярджальны фільм можа абудзіць і прымусіць нас пачаць дыхаць у поўныя грудзі. На днях па тэлебачанню я паглядзела неверагодны фільм, які моцна ўскалыхнуў мяне, – «Дыхай дзеля нас». Подробнее »»\nЗ Дзімам мы пазнаёміліся ў лякарні. З вакна сваёй палаты я бачыла, як ён па некалькі разоў на дзень карміў бяздомных котак, якія туліліся каля бальнічных выхадаў. Санітаркі перыядычна яго падкормлівалі. Ён у сваю чаргу падыходзіў да кожнай бабулі ў аддзяленні і пытаў: «Як ты, дзетка?». А пасля даведалася, што ў яго трэцяя група інваліднасці праз псіхічныя адхіленні. Подробнее »»\nЖурналіст Аляксандр Тамковіч 5 кастрычніка прэзентаваў новую кнігу – «Стыгма», якая рабілася як праект разам з Офісам па правах людзей з інваліднасцю. Гэта кніга – зборнік эсэ пра людзей, якія маюць абмежаваныя фізічныя магчымасці, але сваім жыццём паказваюць, што абмежаванні не перашкаджаюць жыць і рабіць карысныя для грамадства рэчы. Подробнее »»\nПасля правядзення мерапрыемства да 30-годдзя Беларускага таварыства інвалідаў у духу беларускай шляхты мы атрымалі шмат добрых слоў і падзяк. І гэта не дзіўна: нішто так не натхняе і не наталяе прагу, як дотык да каранёў. Прайшоў час, і да нас прыйшла новая ідэя: паспрабаваць правесці экскурсію для чытачоў нашага выдання ў духу беларускай шляхты. Подробнее »»\nСвятліца для асаблівых дзяцей\nУ Хрысціянскім сацыяльным цэнтры ў Мінску 4 верасня адкрыўся інтэграцыйны пакой для дзяцей з захворваннямі «Святліца». Пакой асвяціў сам Мітрапаліт Мінска-Магілёўскі архібіскуп Тадэвуш Кандрусевіч, а прывітаў працаўнікоў і гасцей Пасол Польшчы ў Беларусі Артур Міхальскі. Подробнее »»\nПа зёлкі – у Мядзел\nАнглічане казалі, што нішто так не нагадвае рай, як сад. Зрэшты, можна лічыць, што ў аўторак разам з членамі Мядзельскай раённай арганізацыі мы якраз-такі і патрапілі ў рай – духмяны, кветкавы, зёлкавы. Подробнее »»\nЖыццё як румба\nПад Мінскам прайшоў Міжнародны фестываль танцаў на інвалідных калясках. У двухдзённым спаборніцтве прынялі ўдзел спартсмены з Беларусі і Расіі. Першы дзень фестывалю сабраў удзельнікаў у танцавальным цэнтры Беларускага фонду дапамогі спартсменам-інвалідам, які знаходзіцца ў Калодзішчах. Сёлета агульная колькасць удзельнікаў склала каля сарака чалавек. У складзе беларускай і расійскіх каманд удзельнічалі чэмпіёны свету і Еўропы, Кубкаў свету па спартыўных танцах на калясках. Подробнее »»


Юныя артысты з Фядор сталі ўдзельнікамі міжнароднай праграмы «Чарнобыльскі шлях – шлях жыцця» | Медиа-Полесье\nСутнасць праекта ў тым, каб ў далейшым дапамагчы юным талентам у іх творчым станаўленні. Дзякуючы гэтай праграме магчымасць выступаць на галоўных канцэртных пляцоўках краіны атрымалі Паліна Смолава, Андрэй Шумак, Вячаслаў Гаршкоў і іншыя.\nНязменным кіраўніком праекта ўсе 27 год запар з’яўляецца\nУ нядзелю адбыўся чарговы сумесны канцэрт артыстаў беларускай эстрады і юных зорак у рамках гэтай праграмы. На гэты раз – з Фядоры. У пачатку канцэрта да гледачоў і артыстаў звярнулася кіраўнік праекта Кацярына Іванаўна Копелева, якая адзначыла важнасць, карысць праграмы, ўспомніла пра Яну Вышынскую – адну з вельмі таленавітых удзельніц праекта са Століншчыны.\nТворчую праграму распачаў калектыў ансамбля песні і танца ўнутраных войскаў МУС РБ гурт “Паварот”. На сцэну выйшлі Вячаслаў Гаршкоў і Яна Цінь, якія таксама калісьці выступілі разам з дарослымі артыстамі ў рамках гэтай праграмы. Асабліва запомнілася гледачам (гэта было відаць па гучных, працяглых апладысментах) выступленне лаўрэата міжнародных конкурсаў, фестываляў з Брэста Генадзя Санько. А завяршыўся канцэрт выступленнем салістаў ансамбля танца і песні ўнутраных войск Міністэрства ўнутраных спраў Юрыя Ісаенка і Вольгі Алексінай.\nУ сярэдзіне праграмы выступілі выхаванцы Фядорскага СДК: Таццяна Барысевіч выканала песню «Далёка ад мамы», Наталля Гізмант спявала пра «Маленькую краіну», Вольга Туцкая і Алёна Барысевіч падарылі слухачам песню «Чорны кот».\nЮныя артысты атрымалі не толькі гучныя апладысменты зала і памятныя календары ад кіраўніка праекта, а і пэўны сцэнічны вопыт выступлення на адной сцэне з прафесійнымі выканаўцамі.\nЯк падзялілася з карэспандэнтам «Медыя-Палесся» Кацярына Копелева, у Фядорах яна адзначыла выступленне Таццяны Барысевіч, пахваліла выступленне астатніх дзяўчынак.\n«У межах праграмы напярэдадні дня трагедыі на Чарнобыльскай АЭС адбудзецца творчая сустрэча таленавітых дзяцей, а ў верасні, напярэдадні Міжнароднага дня міру, пройдзе форум таленавітых зорак глыбінкі», – дадала Кацярына Копелева.


«Мы так проста Беларусь не аддадзім». У Кіеве прайшла акцыя супраць інтэграцыі з Расіяй | Новы Час\nСёння ў цэнтры Кіева прайшла акцыя падтрымкі незалежнасці Беларусі. Беларусы Украіны рашуча выступілі супраць падпісання новых інэграцыйных дакументаў паміж Расіяй і Беларуссю, якое можа адбыцца ўжо 8 снежня ў Сочы.\nУдзельнікі акцыі, сярод якіх былі беларускія і ўкраінскія актывісты, сабраліся на Майдане, адкуль у прызначаны час пачаўся рух да беларускай амбасады. Непасрэдна каля амбасады адбыўся пікет. У сваіх прамовах удзельнікі акцыі выказалі салідарнасць з беларускім народам. Беларусы і ўкраінцы супольна адзначылі, што інтэграцыя з Расіяй будзе сапраўдным злом і поўнай стратай нацыянальнай незалежнасці для Беларусі, якая можа стаць чарговай федэральнай акругай РФ. Былі разгорнутыя плакаты з лозунгамі «Беларусь — не Расія», «Каму Лука бацька, таму Ху#ло дзядзька», а таксама плакат з Пуціным і Лукашэнкам са словамі «Два боты пара». Напрыканцы акцыі былі знішчаныя сімвалы расійскай акупацыі Беларусі: расійскі сцяг і партрэт Пуціна.\n«Новы Час» паразмаўляў з Алегам, беларусам, адным з арганізатараў акцыі.\n— Як вы лiчыце, адбудзецца ў вынiку iнтэграцыя, цi ўсё ж такi не адбудзецца? I якiм чынам такiя акцыi могуць паўплываць на грамадскую думку?\n— Ну, калi ўжо было анансавана, што будзе падпiсаная дамова, адной з умоу якой — стварэнне новага ўрада i парламента, то хутчэй за ўсё інтэграцыя будзе. Лукашэнка назад не пойдзе.\n— А як вы ставіцеся да ўсіх супярэчлівых заяў Лукашэнкі, якія адбыліся апошнімі днямі? Па гэтых заявах мы то інтэгруемся, то не інтэгруемся...\n— 25 гадоў, якія Лкашэнка находзіцца ва ўладзе, навучылі нас яму не верыць.\n— Вы лічыце, менавіта такая акцыя на можа абудзіць беларусаў?\n— Так. Тут яшчэ галоўнае тое, што гэта інфармацыйная нагода. Магчыма, такія акцыі, як наша, паўплываюць не толькі на думкі людзей, алеі на думкі самаго Лукашэнкі. Мы пакажам беларускай уладзе, што мы так проста Беларусь не аддадзім, што ёсць людзі, якія гатовыя дзейнічаць.


шэраг ваенных канфліктаў\n(Пасля перасылкі з Руска-Літоўская вайна)\nГэту старонку апошні раз правіў удзельнік Artsiom91Bot (размовы | уклад) 2 месяцы таму. (абнавіць)\nУ сярэдзіне XIV стагоддзя залежныя ад Вільні землі на ўсходзе сягалі межаў Разанскага і Цвярскога княстваў. У вярхоўях Акі ўдзельныя Рурыкавічы добраахвотна станавіліся васаламі тагачаснага вялікалітоўскага князя Альгерда. Такое становішча незадавальняла і вельмі непакоіла валадароў Маскоўскага княства. Пасля далучэння Ноўгарада (1478), Цверы (1485) і пазбаўлення ад іга мангола-татарскіх ханаў (1480) асноўным напрамкам знешняй палітыкі Маскоўскай дзяржавы становіцца барацьба за аб'яднанне ўсіх усходнеславянскіх зямель. Паколькі амаль што ўсе гэтыя землі ў акрэслены перыяд уваходзілі ў склад Вялікага Княства Літоўскага, то менавіта яно (а не Залатая Арда) было галоўнай перашкодай на шляху знешнепалітычнай праграмы Маскоўскай дзяржавы.\nПаходы Альгерда на Маскву (1368—1372)Правіць\nПершы паход Альгерда на Маскву (1368)Правіць\nУ 1368 годзе маскоўскі князь Дзмітрый Іванавіч (названы пазней Данскім) паслаў войска ваяваць цвярскія вёскі на правым беразе Волгі, а цвярскога князя Михаіла, запрасіўшы да сябе ў Маскву падманам кінуў у вязніцу (адкуль той неўзабаве збег)\nДругі паход Альгерда на Маскву (1370)Правіць\nТрэці паход Альгерда на Маскву (1372)Правіць\nСтаянне на Угры (1408)Правіць\nАднаўленне баявых дзеянняўПравіць\n«Памежная вайна» (1492—1494)Правіць\nВайна 1500—1503 гадоўПравіць\nВаенныя дзеянні ў 1501—1503Правіць\nВайна 1507—1508 гадоўПравіць\nДзесяцігадовая вайна (1512—1522)Правіць\nБітва пад Оршай (1514)Правіць\nВаенныя сутычкі 1515—1517 гадоўПравіць\nАктывізацыя ваенных дзеянняў (1517—1522)Правіць\nСтарадубская вайна (1534—1537)Правіць\nЛівонская вайна (1558—1583)Правіць\nМаскоўскія заваёўнікі ў Лівоніі, Нюрнберг, 1561\nБеларускі тэатр ваенных дзеянняўПравіць\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Войны_Маскоўскай_дзяржавы_з_Вялікім_Княствам_Літоўскім&oldid=3615540"\nАпошнія змены 13 мая 2020 а 17:49\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 17:49, 13 мая 2020.


СМАРГОНСКАЯ МІЛІЦЫЯ СКАНФІСКАВАЛА Ў РАСПАЎСЮДНІКАЎ СЬВЕЖЫ НУМАР “НОВОЙ ГАЗЕТЫ СМОРГОНИ”\nЗаснавальнік “Новой газеты Сморгони” Рамуальд Улан лічыць, што іх запалохваюць. Улады не жадаюць, каб у горадзе выходзіла незалежнае выданьне. Яму самому забаранілі займацца прадпрымальніцкай дзейнасьцю. Давялося знайсьці новага выдаўца — ягоную ролю стала выконваць фэрмэрская гаспадарка “Колас” на чале зь Мікалаем Сьліжам.\nНапярэдадні пракурор раёну Мікалай Маліноўскі афіцыйна папярэдзіў спадара Сьліжа. Пракурор лічыць, што выдаваць газэту можна толькі пасьля адпаведнага рашэньня райвыканкаму. Паводле статуту спадар Сьліж мае права займацца выдавецкай дзейнасьцю. А наконт газэты ён паведаміў уладам дадаткова — таму напісаў скаргу на папярэджаньне пракурора.\nСмаргонская пошта адмовілася дастаўляць газэту падпісчыкам. Выдавец палічыў гэта праявай манапалізму і накіраваў скаргу ў аблвыканкам. Сёньня з Горадні разьбірацца прыяжджала кіраўніцтва абласной пошты.\nПраблема на цяперашні час разьвязаная. Паштавікі ўзяліся распаўсюдзіць мінулы нумар газэты і апошні.


Праект «Я бачу!» прадставіў рэцэпты самых карысных для зроку страў | Новы Час\nПраект «Я бачу!» прадставіў рэцэпты самых карысных для зроку страў\nУрач-афтальмолаг, дыетолаг і прафесійны кухар распавялі, як клапаціцца пра здароўе вачэй з дапамогай правільна падабранага рацыёну, і падзяліліся сакрэтамі прыгатавання простых і пры гэтым карысных для зроку страў.\n19 верасня ў Мінску прайшоў незвычайны кулінарны майстар-клас ад дабрачыннага праекта «Я бачу!». Майстар-клас арганізаваны ў рамках распачатай надоечы сацыяльнай інфармацыйнай кампаніі «Я бачу ўсё, таму што сілкуюся правільна!».\nЗ верасня праект «Я бачу!», які рэалізуецца Беларускім дзіцячым фондам і кампаніяй velcom пры падтрымцы Брэсцкага аблвыканкама і Міністэрства аховы здароўя РБ, аднавіў сваю дзейнасць у сельскіх школах Брэсцкай вобласці пасля перапынку на летнія вакацыі. Мабільныя афтальмалагічныя брыгады пачалі сваю працу ў Жабінкаўскім раёне. Пасля гэтага эстафету прыняў Пружанскі раён — у ім агляды пройдуць па 28 верасня. А з 1 кастрычніка брыгады лекараў-афтальмолагаў працягнуць выезды у сельскія школы Бярозаўскага, Ганцавіцкага і Ляхавіцкага раёнаў.\n«Клопат пра здароўе дзяцей — адна з прыярытэтных задач Беларускага дзіцячага фонду. «Я бачу!» — гэта значны медыцынскі праект нашай арганізацыі, які дазваляе аказваць дзейсную дапамогу вялікай колькасці дзяцей, — паведаміў дырэктар Беларускага дзіцячага фонду Аляксандр Трухан. — Рэалізуючы гэты праект, мы імкнемся зрабіць дыягнастычную дапамогу лекараў-афтальмолагаў больш даступнай для дзяцей, якія пражываюць у сельскай мясцовасці: лекары прыязджаюць непасрэдна ў тыя населеныя пункты, дзе дзеці жывуць і вучацца. Эфект гэтай дапамогі велізарны, бо чым раней будуць выяўленыя лекарамі парушэнні зроку, тым раней іх можна лячыць і не дапусціць сур'ёзных паталогій. Але яшчэ адным важным складнікам праекта з'яўляецца інфармацыйная праца па прафілактыцы парушэнняў зроку. Важна разумець і дарослым, і дзецям, што некаторыя захворванні органаў зроку можна папярэдзіць, выконваючы нескладаныя правілы харчавання і робячы рэгулярна зарадку для вачэй. Мы спадзяемся, што праект «Я бачу!» яшчэ раз зверне ўвагу дарослых на клопат пра здароўе дзяцей у цэлым».\nАкрамя аказання непасрэднай афтальмалагічны дапамогі навучэнцам у школах, значным складнікам праекту «Я бачу!» з'яўляецца прафілактыка захворванняў зроку. Яго арганізатары імкнуцца данесці да як мага большай колькасці жыхароў Беларусі неабходнасць клапаціцца аб уласным зроку, знаёмячы іх з даступнымі кожнаму спосабамі захаваць здароўе вачэй — ад нескладанай зрокавай гімнастыкі да правільна падабранага рацыёну.\n«Ужо трэці год запар праект «Я бачу!» арганізуе працу мабільных афтальмалагічных брыгад у сельскіх школах розных абласцей Беларусі — Магілёўскай, Гомельскай, а зараз і Брэсцкай. За гэты час больш за 30 тысяч дзяцей атрымалі неабходную, але не заўсёды даступную ім дапамогу кваліфікаваных лекараў-афтальмолагаў, а да канца гэтага года іх стане яшчэ больш. Новая сацыяльная інфармацыйная кампанія дазваляе пашырыць праект на жыхароў гарадоў і завастрае ўвагу на прадухіленні парушэнняў зроку — з дапамогай як гульнявой зарадкі, так і правільна арганізаванага харчавання», — пракаментаваў начальнік аддзела карпаратыўных камунікацый velcom Мікалай Брэдзялёў.\nУ рамках сацыяльнай інфармацыйнай кампаніі «Я бачу ўсё, таму што сілкуюся правільна!» жыхары Мінска і гарадоў Брэсцкай вобласці ўжо мелі магчымасць даведацца пра тое, якія прадукты і ў якіх спалучэннях найбольш карысныя для падтрымання вастрыні зроку. А ўдзельнікі майстар-класа, які адбыўся ў кулінарнай студыі Le Gourmet, навучыліся гатаваць з гэтых прадуктаў — такіх як рыба, морква, спаржавая фасоля, гарбуз, тварог, арэхі — некалькі нескладаных і смачных страў: ад запечанай з гароднінай скумбрыі да тварожна-гарбузовай запяканкі і асвяжальных напояў. Ім дапамагалі шэф-повар кулінарнай студыі Le Gourmet Аляксей Радзько, спецыяліст па дыеталогіі і нутрыцыялогіі, выкладчык школы здаровага харчавання і лекар-тэрапеўт Анастасія Уласевіч і лекар-афтальмолаг УАЗ «Брэсцкая дзіцячая абласная бальніца», вядучы афтальмолаг праекта «Я бачу!» Крысціна Бялянічава.\n«У пытанні захавання добрага зроку харчаванне грае далёка не апошнюю ролю. Незбалансаваны рацыён, недастатковае спажыванне гародніны, зеляніны, садавіны, любоў да нездаровых перакусаў здольныя прывесці да многіх праблем — ад паніжанага тонусу вочнай мышцы і сіндрому сухога вока да парушэнняў у абменных працэсах сятчаткі і іншых не менш сур'ёзных наступстваў. Меню, якое мы распрацавалі для гэтага майстар-класа, складаецца з карысных для зроку прадуктаў. Прычым прыгатаваць іх дзеці могуць разам з бацькамі або нават самастойна — і праз такія нескладаныя дзеянні выхаваць у сабе ўсвядомленае стаўленне да клопату пра ўласны зрок і правільнае харчаванне ў цэлым», — адзначыла Крысціна Бялянічава.\nЗ 2016 года праект «Я бачу!» ахапіў тры рэгіёны Беларусі — Магілёўскую, Гомельскую і Брэсцкую вобласці. Колькасць дзяцей, якія атрымалі дыягнастычную дапамогу, у цяперашні момант набліжаецца да 31 тыс. Агульная статыстыка за 2,5 гады рэалізацыі праекта ў лічбах: у 32,73% школьнікаў выяўлены розныя паталогіі зроку. Больш чым палову гэтых выпадкаў — 54,38% — складаюць парушэнні, якія ўдалося дыягнаставаць упершыню менавіта дзякуючы абследаванню афтальмалогіі мабільных брыгад.\nУ 2018 годзе на першым этапе праекта «Я бачу!» выязнымі брыгадамі афтальмолагаў былі абследаваны 5835 навучэнцаў 66 сярэдніх школ Брэсцкай вобласці — у Маларыцкім, Камянецкім і Кобрынскім раёнах. У 2373 дзяцей былі выяўленыя паталогіі зроку, 665 дзецям патрабавалася акуляравая карэкцыя, 16 школьнікаў былі накіраваны на лячэнне ў стацыянар, 60 атрымалі накіраванні на дадатковае абследаванне.\nУ верасні ў Жабінкаўскім раёне лекары правялі дыягностыку зроку ў 743 дзяцей у 7 школах. У 274 дзяцей выявілі паталогію, пры гэтым у 201 з іх дыягназ быў устаноўлены ўпершыню. Афтальмолагі выпісалі 68 рэцэптаў на акуляры, адправілі 2 дзяцей на дадатковае абследаванне, а 1 дзіця — на кансерватыўнае лячэнне.


У Дзень правоў чалавека апазыцыянэру падарылі штраф\nhttp://spring96.org/be/news/67755 2013 2013-12-10T15:54:01+0300 2013-12-10T15:54:01+0300 2013-12-10T15:54:01+0300 be\nУ судзе Шыцікаў заявіў, што злачынная тая ўлада, якая перасьледуе людзей за ўшанаваньне памяці ахвяраў сталінскіх рэпрэсіяў. Эмацыйную прамову актывіста судзьдзя Шаўчэнка ня стала слухаць.\nУ выніку Шыцікава прызналі вінаватым у арганізацыі несанкцыянаванага вулічнага шэсьця.\n3 лістапада гомельскія дэмакратычныя актывісты ўшанавалі памяць ахвяраў сталінскіх рэпрэсіяў на 9 кілямэтры Чарнігаўскай шашы — усклалі вянкі й кветкі да пакутнага крыжа з таблічкай: «Адно зь месцаў масавых расстрэлаў ахвяраў бальшавіцкай дыктатуры ў пэрыяд 1919-1940 г.». Уладзімер Шыцікаў ішоў да крыжа зь бел-чырвона-белым сьцягам.\nЖалобную працэсію здымалі на відэа людзі ў цывільным з прыпаркаваных непадалёк аўтамашынаў. Не адставалі яны ад актывістаў і ў лесе, дзе гамельчукі прыбіралі яшчэ два месцы масавых растрэлаў энкавэдыстамі мірных жыхароў.\n10.12.2013 Тэгі: суды, адміністратыўны перасьлед


Уладзімір Някляеў “журыў” у конкурсе “Што я ведаю пра Еўропу” – Гавары Праўду\nУладзімір Някляеў “журыў” у конкурсе “Што я ведаю пра Еўропу”\n12 мая ў Мінску адбыліся гульні трэцяга і чацвёртага паўфіналаў конкурсу “Што я ведаю пра Еўропу”.\nЗ раніцы адбылася інтэлектуальная бітва па лініі Маладзечна-Брэст-Белаазёрск-Мінск, а пасля абеду бой 2Х2 (дзве барысаўскія каманды супраць дзвух жодзінскіх). А цяпер усё па парадку.\nСпякотнай раніцай 12 мая чатыры каманды – “Разам” з Маладзечна, “Таварыства ананімных еўрапейцаў” з Брэста, К.Л.А.Д. з Белаазёрска і “Еўракола” з Мінску прабіраліся па мінскіх індустрыяльных джунглях, што знаходзяцца недалёка ад праспекта Незалежнасці, за карпусамі БДУІР. Здавалася, які конкурс можа праводзіцца ў такім месцы? Адказваем, у такім – можа, бо гэта me100.by – крэатыўная прастора-лофт.\nСустракалі гасцей арганізатары і вядомы беларускі акцёр і тэлевядучы Юрась Жыгамонт. Наш вядучы выдатна адпрацаваў абодва паўфіналы,здаецца, нават і не замарыўся. Было весела і неафіцыйна, негледзячы на даволі суровае з выгляду журы ў складзе вядомага журналіста Вадзіма Александровіча, грамадскага дзеяча Андрэя Ягорава, пісьменніка і блогера Севярына Квяткоўскага, старшыні клубу еўрапейскіх настаўнікаў Барыса Мухі.\nНапрыканцы да іх далучыўся выбітны беларускі паэт і празаік, лідар кампаніі “Гавары праўду” Уладзімір Някляеў, які павіншаваў ранішніх удзельнікаў і сеў “журыць” пасляабедзенныя каманды.\nНагадваем, што ў юбілейны год конкурсная тэма адпаведная – “Еўрапейскія і беларускія юбілеі і памятныя даты: людзі, падзеі, арганізацыі”. Каманды прайшлі праз выпрабаванні 4 конкурсаў: пісьмовы тэст па гісторыі ЕС, брэйн-рынг на юбілейных і памятных датах краін ЕС, заданне па нацыянальна-вызваленчаму паўстанню 1863-1864 гг., медыяазбука “Беларусь і Еўропа: памятныя даты і юбілеі 2013”.\nТрэці паўфінал атрымаўся самым напружаным. Спаборніцтва прайшло ў жорсткай канкурэнцыі, інтрыга захоўвалася да апошняга конкурсу. Яскравыя жарты і гумарэскі-імправізацыі з боку вядучага, сябраў журы, гульцоў каманд і прысутных гасцей стварылі вельмі камфортную атмасферу. А якія былі адказы, якія дапаўненні і ўдакладненні па пытаннях. Ёсць чым ганарыцца кіраўнікам – настаўнікам, якія падрыхтавалі каманды: Валянціне Сюрковай, Камека Людміле, Паўлу Абламскаму і Клімовіч Людміле. Вялікі ім дзякуй!\nПераможцам трэцяга паўфіналу стала каманда з Маладзечна “Разам”.\nУ чацвёртым паўфінале прынялі ўдзел барысаўскія каманды “Эрудыт” і “Еўракактэйль” і жодзінскія “DVDend” і “Нават і не думай”. Гульня таксама праходзіла вельмі дынамічна, як кажуць, з узлётамі ў адным конкурсе і падзеннямі ў другім. Перамогу і першае месца ў гэтай барацьбе здабыла каманда “DVDend”.\nПрысутнасць жывога класіка надала ўрачыстасці цырымоніі ўзнагароджвання, а словы паэта аб шанаванні роднай мовы як галоўнага сродка захавання ідэнтычнасці ў сучасным глабалізаваным свеце запалі ў душу. Спадзяемся, усім прысутным!\nКрыніца: сайт “Eurashkola.eu”


Як адрозніць якасць спартыўнай падлогі з ПВХ-Навіны-Topflor China limited\nРаскошныя вінілавыя пліткі\nТканы вінілавы падлогу\nНалепкі на сцены 3D\nЯк адрозніць якасць спартыўнай падлогі з ПВХ\nпраглядаў:53 Аўтар: рэдактар сайта Час публікацыі: 2019 Паходжанне: сайт\nУ наш час спартыўныя падлогі з ПВХ вельмі распаўсюджаныя, вы ўбачыце іх, калі будзеце наведваць розныя спартыўныя пляцоўкі. Прымяненне ў спорце значна апярэджвае іншыя сферы. Аднак будучая тэндэнцыя - ахапіць усе аспекты нашага жыцця. Пры такой агульнай тэндэнцыі якасць змешанай рыбы і дракона нераўнамерная. Як вы адрозніваеце якасць спартыўных падлог з ПВХ? Давайце паглядзім на яго Topflor\nПерш за ўсё, мы падбіраем падлогу і глядзім на яго знешні выгляд, няхай ён далікатны ці шурпаты, ці насычаны колер, ці яркая паверхня, самае галоўнае - памятаць, каб паглядзець на яго перасек? Таму што якасць пенапласту вызначае спартыўныя характарыстыкі спартыўнай падлогі з ПВХ!\nПрацэс вытворчасці падлогі з ПВХ вызначае, што ён будзе праходзіць шмат хімічных працэсаў. Панюхайце, ці ёсць у носе рэзкі пах, ніжняя падлога будзе здавацца рэзкім пахам, таму што, нягледзячы на іх спецыяльную апрацоўку, неабходны пах не можа быць цалкам пакрыты. Якасны падлогу таксама будзе мець густ, але гэта водар хімічных працэсаў. Гэта ключ да вызначэння, ці з'яўляецца падлога экалагічным.\nБудзьце цярплівыя і спытаеце прадаўца пра характарыстыкі прадукцыі, справаздачы аб выпрабаваннях і іх тэхнічныя прыклады. Калі падчас зносін яны больш за ўсё не кажуць пра сваю прадукцыю, вы павінны быць пільнымі.\nАгульная ідэнтыфікацыя асноўных спосабаў спартыўных падлог з ПВХ:\nРазрэз: Выкарыстоўвайце цвёрды прадмет, напрыклад, ключ, для таго, каб падрапаць паверхню ўзору падлогі, каб даведацца, ці падрапаецца падлога і ў якой ступені? Тут разглядаецца зносаўстойлівасць спартыўных падлог. Зносаўстойлівасць спартыўных падлог з ПВХ значна вышэй, чым у іншых падлог.\nРулон: Скруціце ўзор спартыўнай падлогі з ПВХ у трубу, па адным рулоне для кожнага з станоўчых і адмоўных бакоў, а затым пакладзеце яго на роўнае месца і пачакайце, пакуль ён аўтаматычна сплюшчыцца. Хуткасць выраўноўвання дазволіць вам наглядна ўбачыць гнуткасць гэтага спартыўнага падлогі з ПВХ. Як гэта!\nПашчыпванне: зацісніце падлогу пальцамі, каб убачыць, ці не будзе падлогу вышчыпваць з адтуліны, і ён доўга не будзе падскокваць, ці цяжка заціснуць, калі вы вышчыпваеце з адтуліны альбо заціснеце ведаць, што такое прадукт. Добры спартыўны падлогу з ПВХ мае добры адскок. Толькі добры адскок можа даць спартсменам зручную нагу і бяспечную абарону.\nЧым: Якасць любога прадукту можна атрымаць шляхам параўнання. Спартыўная падлога з ПВХ таксама аднолькавая. Вы можаце скласці два ці больш фірмовых падлог разам, і вы можаце адчуць гэта метадамі, згаданымі вышэй. Якая марка добрая, а якая дрэнная.\nЦі шмат вы ведаеце пра ўвесь працэс вошчанай падлогі з ПВХ-пластыка?\nУ чым перавагі спартыўных падлог з ПВХ?\nTopflor - вядучая вытворчая і збытавая кампанія, якая абслугоўвае кліентаў у больш чым 50 краінах. Мы прапануем шырокі асартымент камерцыйных падлогавых вырабаў, якія адпавядаюць шматлікім сегментам рынку: спорт, ахова здароўя, фітнес, адукацыя, раздробны гандаль, офісы, раздробны гандаль і транспарт. Topflor імкнецца займацца інавацыямі і паслугамі з дадатковай вартасцю для кліентаў.\nNo.10 Taoyuan Road, Наньтун Цзянсу, Кітай\nАўтарскае права © 2020 Topflor. Усе правы ахоўваюцца. Тэхнічныя MEEALL\nінтэрнэт Такія WhatsApp WeChat


Дзярждоўг Беларусі вырас з пачатку года амаль на 12% | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nДзярждоўг Беларусі вырас з пачатку года амаль на 12%\nДзяржаўны доўг Беларусі павялічыўся ў параўнанні з пачаткам 2020 года на 5,3 млрд рублёў, або на 11,9%, і на 1 траўня склаў 50,1 млрд рублёў, паведамляе Міністэрства фінансаў.\nЗнешні дзярждоўг на 1 мая склаў 16,6 млрд долараў ЗША, зменшыўшыся з пачатку года на 0,5 млрд даляраў (з улікам курсавых розніц), або на 2,9%.\nУ студзені—красавіку 2020 года прыцягнутыя знешнія дзяржаўныя пазыкі на суму, эквівалентную 255,2 млн долараў ЗША: 224,6 млн даляраў — урада і банкаў Расейскай Федэрацыі; 15,6 млн даляраў — Экспартна-імпартнага банка Кітая; 9,5 млн даляраў — МБРР; 5,5 млн даляраў — ЕБРР і Паўночнага інвестыцыйнага банка (ПІБ).\nПагашэнне знешняга дзярждоўгу ў студзені—красавіку 2020 года склала 567,3 млн даляраў ЗША: 251,6 млн даляраў — ураду Расейскай Федэрацыі; 171,2 млн долараў — банкам Кітая; 88,3 млн даляраў — ЕФСР; 54,2 млн даляраў — МБРР; 1,3 млн даляраў — ЕБРР і ПІБ; 0,7 млн даляраў — Таварна-крэдытнай карпарацыі ЗША.\nУнутраны дзярждоўг на 1 мая склаў 9,6 млрд рублёў, павялічыўшыся з пачатку года на 0,8 млрд рублёў (з улікам курсавых розніц), або на 9,5%.\nУ студзені—красавіку 2020 года размешчана ўнутраных валютных дзяржаўных аблігацый для юрыдычных і фізічных асоб на суму, эквівалентную 189,7 млн даляраў ЗША. Кампенсавана валютных і рублёвых дзяржаўных аблігацый для юрыдычных і фізічных асоб на суму, эквівалентную 230,0 млн даляраў і 161,2 млн рублёў.\nУ адносінах да ВУП на 1 мая дзярждоўг склаў 33,1%, у тым ліку знешні дзярждоўг — 26,7%, унутраны — 6,4%.\nУ 2020 годзе Беларусь павінна накіраваць на абслугоўванне дзяржаўнага доўгу 2,9 млрд рублёў і 6 млрд — на пагашэнне асноўнага доўгу. Больш за 85% выдаткаў будуць звязаныя з выплатамі на карысць Расеі, Кітая і Еўразійскай фонду стабілізацыі і развіцця.\nМіністр фінансаў Максім Ермаловіч заявіў журналістам 16 красавіка, што з выкананнем даўгавых абавязацельстваў істотных праблем не ўзнікае.\nПаводле яго слоў, змяненне курсу беларускага рубля ў адносінах да даляра ЗША і еўра не паўплывае істотна на выплаты Беларусі па знешніх даўгах. „У нас рэзервы фармаваліся як у беларускіх рублях, так і ў замежнай валюце. Мы валютныя рызыкі ўлічваем у сваёй працы. Прытым мы закладвалі ў праект бюджэту досыць кансерватыўны сцэнар, у тым ліку і па курсе беларускага рубля ў адносінах да долара ЗША і еўра”.\nЕрмаловіч адзначыў, што большы ўплыў мае „змена ставак у параўнанні з тымі, якія закладваліся ў бюджэт, а таксама істотнае змяненне курсу расейскага рубля да долара ЗША”. „Але сумарна ўсе гэтыя фактары будуць сябе ўраўнаважваць, і якіх-небудзь істотных праблем з выкананнем абавязацельстваў па працэнтных плацяжах у бягучым годзе і па выкананні асноўнага доўгу ў нас не ўзнікае”, — падкрэсліў кіраўнік Мінфіна.\nДзярждоўг Беларусі працягвае расці\nУлады Беларусі з пачатку года заплацілі па даўгах больш за мільярд долараў\nПрамысловыя прадпрыемствы Гародні працуюць у скарочаным рэжыме


Біскуп Ген: Я цалкам на баку гомасэксуалаў - GPress\nМюнстарскі біскуп прыносіць прабачэнні сваёй царквы перад сэксуальнымі меншасцямі.\nБіскуп Фелікс Ген з Мюнстару выказаўся за больш чалавечнае абыходжанне каталіцкае царквы з геямі і лесбіянкамі. У размешчаным у чацвер на партале kirche-und-leben.de інтэрв’ю 71-гадловы святар заявіў: “Тое, што гомасэксуальныя людзі пачуваюцца пакрыўджанымі, я добра магу зразумець. Я мяркую, што царква павінна нешта сказаць на гэтую тэму”.\nПаводле Гена, паўстае грунтоўнае пытанне, як каталіцкая царква абыходзіцца з людзьмі: “Гэта пытанне агульнае, але найбольш асабліва з позіркам на гомасэксуальных людзей, якія дзесяцігоддзямі цярпелі праз выказванні царквы”.\nУ інтэрв’ю біскуп параўнаў царкоўнае абыходжанне з геямі і лесбіянкамі з выключэннем жанчын з ліку царкоўных служачых: “Калі разглядаць аспект раўнапраўя, то я цалкам на баку гомасэксуальных людзей. У гэтых пытаннях гаворка вядзецца не толькі пра мараль і дагматыку”.\nГен далей адзначыў, што на ватыканскім сямейным сінодзе 2015 году ад нямецкамоўнае групы было прапанавана, што каталіцкая царка мусіць прабачыцца перад гомасэксуальнымі людзьмі. “Гэты тэкст не быў уключаны ў выніковы дакумент”, — паведаміў Ген. Ён не казаў пра тое, што тады царква не зрабіла ніякага кроку ў бок гомасэксуалаў. Ватыкан на сямейным сінодзе падкрэсліў, што аднаполыя пары не прадугледжаны “планам Бога”.\n“Я быў бы рады, калі б мы маглі пра гэта казаць”\nГен дадаў, што царкоўнае прабачэнне за прыніжэнне гомасэксуалаў, па яго звестках, з’яўляецца тэмаю дыскусіі на сінадальным узроўні ўнутры нямецкай каталіцкай царквы. “Я быў бы рады, калі б мы маглі размаўляць на гэтую тэму”, — адзначыў ён.\nМюнстарскі біскуп лічыцца сёння даволі адкрытым для гомасэксуалаў. У сакавіку ён у лёгкай форме раскрытыкаваў забарону на блаславенне аднаполых пар, абноўленую Ватыканам. Тады на вэб-старонцы свайго біскупства ён заявіў, што неабходна развіваць “вучэнне царквы ў дыялогу з жыццёвай рэальнасцю людзей і поглядамі гуманітарных навук”.\nРаней Ген адзначаўся як гома-праціўнік\nУ мінулым біскуп Ген аднак выступаў рэзка супраць прызнання гомасэксуалаў: калі евангелічная царква ў 2013 годзе ў адным з дакументаў вызначыла аднаполыя дачыненні як “раўнацэнныя”, ён прыгразіў высновамі для экуменіі. У 2017 годзе ён асабіста адмовіў аднаму пастару ў блаславенні аднаполае пары падчас імшы. У тым жа годзе ён таксама сцвярджаў, што дзяржаўная забарона шлюбаў для геяў і лесбіянак не з’яўляецца дыскрымінацыяй.\nНаўрад ці ў каталіцкай царкве ў Германіі маецца шмат супрацьстаяння гамафобнай лініі з Рыму, асабліва па тэме блаславення. Аднак апошнім часам з’явілася багата прыкмет таго, што шрубы супраць гомасэксуалаў не будуць аслабленыя. Так, усемагутны кёльнскі кардынал Райнэр Марыя Вёлькі ўзмацніў забарону на блаславенне для геяў і лесбіянак.\nАдначасова царква і надалей змагаецца супраць сусветных ЛГБТІ-правоў: у апошні год царква ў цэнтральнаамерыканскім Белізе святкавала поспех, калі ўдалося прадухіліць прыняцце ўсеаб’ёмнага антыдыскрымінацыйнага закону, і перасцерагла ад нармалізацыі “жыццёвага стылю ЛГБТІ”. Цяпер Ватыкан спрабуе прадухіліць прыняцце такога антыдыскрымінацыйнага закону ў Італіі.


40-летний юбилей Дисненского детского сада » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\n40-гадовы юбілей Дзісенскага дзіцячага садка\nПатрыятызм пачынаецца з пашаны да малой радзімы. Гэтаму сцверджанню знайшлі практычнае прымяненне ў Дзісенскім дзіцячым садку. Стварылі міні-музей гісторыі свайго горада і праводзяць у ім заняткі з выхаванцамі.\nРазам з сівым мінулым прыгадваюцца падзеі не вельмі аддаленыя ў часе. Важная дата— 2 лістапада 1976 года. Дзень нараджэння дзіцячага сада. 40-гадовы юбілей адзначалі святочным канцэртам, які падрыхтавалі для ветэранаўі гасцей супрацоўнікі ўстановы.\nУ Дзісенскім дзіцячым садку 55 выхаванцаў. Займаюцца ў дзвюх рознаўзроставых групах. Дзейнічаюць група інтэграванага навучання і выхавання і лагапедычная—для дзяцей з цяжкімі парушэннямі маўлення. Пра развіццё малянят і камфортныя ўмовы клапоцяцца 26 супрацоўнікаў: ад тэхперсаналу да адміністрацыі. Два ці нават тры дзясяткі год складаюць стажы большасці з 12 педагогаў. Загадчыца Святлана Протас у краіне дзяцінства 25 год, у дзісенскім садку з 2010-га.\n—Працуе згуртаваны калектыў аднадумцаў. Кожны добра ведае сваю справу і адказна да яе ставіцца. Калі побач вопытныя калегі, усё атрымліваецца,—заўважае Святлана Іванаўна.—Выхаванне дзяцей і належныя ўмовы для іх развіцця—задача не толькі садка. Гэта разумеюць і бацькі, і нашы шэфы, мясцовыя арганізацыі і прадпрыемствы, адміністрацыя горада. Іх дапамога адчувальная і важная.\nНа хвалі супрацоўніцтва і падтрымкі\nДзісенскі садок—краіна асаблівая, але не адасобленая. Цесна супрацоўнічаюць з Домам рамёстваў і мясцовым філіялам Цэнтра дзяцей і моладзі. Педагогі апошняга навучаюць малых асновам дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва. Сябруюць з пажарным аварыйна-выратавальным пастом, таму знаёмы з правіламі пажарнай бяспекі. Шэфы ўстановы—участак УП ЖКГ і ЛВДС—падтрымліваюць справай і матэрыяльна. Да прыкладу, альтанка на тэрыторыі садка—падарунак ад лінейнай станцыі. Старанні кіраўніка ЛВДС Віктара Клябанава сёлета адзначаны ўдзячнасцю аддзела адукацыі, спорту і турызму. Інжынер прадпрыемства Віктар Канавальчук таксама ў ліку надзейных сяброў. Да юбілею падрыхтаваў асабісты падарунак—шырокі дыван, якому адразу знайшлося прымяненне. Нераўнадушныя да дзіцячага садка былая гаспадыня горада Вольга Мароз і адзін са старэйшых жыхароў Фадзей Шымуковіч. Драўляных казачных герояў Фадзея Лаўрэнцьевіча можна сустрэць у памяшканнях установы. Дзеці з ахвотай хо-дзяць на экскурсіі ў яго двор, дзе багата цікавых дэкарацый.\nСловамі ўдзячнасці ўспамінаюць у садку сям'ю Андрэя і Алены Марынчыных—акты-вістаў і ініцыятараў добрых спраў і мерапрыемстваў. Падраслі дзеці ў Дзмітрыя і Ірыны Шавяковых, але бацькі па-ранейшаму не абмінаюць садок увагай. Памочнік адміністрацыі і выхавальнікаў—старшыня бацькоўскага камітэта Яўгенія Козел. У лікі актывістаў бацькі Вадзім і Святлана Маліноўскія, Таццяна і Антон Слізскія, Святлана Стацэвіч, Аляксей і Наталля Астукевічы.\nТак называецца міні-музей. За яго стварэнне ўзяліся ў 2015-м і цяпер папаўняюць экспанатамі. Сабраны прадметы сельскага побыту: лазовыя мэбля і кошыкі, прас, што награваўся вугалямі, калаўрот. На фотаздымках—гарадскія будынкі з цікавай гісторыяй. У папках—інфармацыя пра мінулае горада.\nМузей нарадзіўся з праекта пад доўгай назвай—"Інавацыйная дзейнасць. Патрыятычнае выхаванне дзяцей шляхам вывучэння гісторыі роднага горада". Завяршаецца праект у наступным годзе, а заняткі з дзеткамі ў музеі стануць традыцыйнымі. Праводзіць іх намеснік загадчыка Алена Тамашэвіч. Сама нямала намаганняў прыклала да стварэння экспазіцый: малявала бярвеністую хатку на сцяне, шукала экспанаты і гістарычныя звесткі. Ёсць у музеі і яе плеценыя вырабы. Толькі з папяровай лазы.\nМаяк—святло ў вачах дзіцяці\nПрацаваць з дзецьмі—адказна і весела, складана і непрадказна, строга і творча. Гэта магчыма і пацверджана на прыкладах. Выхавальнік Зінаіда Маняк на працягу 34 год раскрывае малянятам таямніцы навакольнага свету і вучыць іх дабрыні і самастойнасці. Ганаровая грамата райвыканкама, якую атрымала да юбілею садка,—узнагарода за самаадданую плённую працу.\nМногія гады агеньчык у дзіцячых вачах свяціў цяперашнім ветэранам. У іх ліку Валянціна Міхайлаўна Маняк, Лідзія Пракоф'еўна Чабор, Зоя Іванаўна Кавалеўская, Надзея Міхайлаўна Бацяноўская, Святлана Сцяпанаўна Зелянкоўская, Зінаіда Васільеўна Заяц, Любоў Васільеўна Глебка, Аліна Юльянаўна Строкава, Ірына Іванаўна Рамановіч, Марыя Казіміраўна Шэнда, Галіна Анатольеўна Цюлька, Вольга Ула-дзіміраўна Кадушка, Ірына Пятроўна Стацэвіч, Леанід Сяргеевіч Галыня, Галіна Васільеўна Ганебная і многія іншыя. Сіл і энергіі на дабрабыт садка і яго выхаванцаў не шкадавалі былыя загадчыкі Тамара Лявонцьеўна Яленская, Вольга Аляксандраўна Давыдзёнак, Алеся Мікалаеўна Сапрончык.\nУ свой час узначальвала садок цяперашні выхавальнік з 30-гадовым педагагічным стажам Людміла Кураш.\n—Прафесія сама мяне знайшла,— адзначае Людміла Мікалаеўна.—У гэтым садку працавала мая цёця. У старэйшых класах я летам давала водпускі выхавальнікам. Тады і зразумела, працаваць з дзецьмі—маё. І цяпер праз столькі год па-ранейшаму цікава прыходзіць да сваіх выхаванцаў, наноў пазнаваць з імі свет, развіваць іх таленты і здольнасці.\nФота аўтара і з архіва Дзісенскага дзіцячага садка.\n» Воспитанники Дисненского детского ясли-сада прогуливаются с удовольствием\n» Интеграция среди детей\n» В детских садах — выпускные


Беларусы і ўкраінцы: давайце знаёміцца! | Новы Час\nХаця на сённяшні дзень, як заўважае найлепшы сябра беларусаў у Кіеве, Паўло Зуб'юк, беларусы ведаюць пра нас, украінцаў, не болей, чым, напрыклад, пра малдаванаў ці эстонцаў.\nЖахліва, што нас зблізіла такая нагода, але каштоўнасці збліжэння гэта не адмяняе. Гаворка не пра кантакты на палітычным узроўні, у іх заўжды шмат крывадушша, а пра нізавыя сувязі — на ўзроўні добраахвотнікаў, валанцёраў, ахвярадаўцаў і г.д. У гэтым выпадку — пра сувязі цалкам мірныя, пра ўзаемную культурніцкую цікавасць.\nНагоду адысці ад змрочнай ваеннай тэматыкі мне даў Алесь Мазанік, упершыню прыехаўшы ва Украіну, каб правесці тут сваё «Шоў Беларушчыны», ужо даволі добра вядомае ў нашай краіне. Дакладней, першапачаткова Алесь прыехаў падтрымаць сваю сяброўку, Наталку Белазёраву, якая мелася выступіць на танцавальным конкурсе «Танцюють всі» з беларускім народным танцам ва ўласнай пастаноўцы. І каб не марнаваць час, ён у дадатак зладзіў у Кіеве вечарыну, падчас якой цікаўныя маглі пачаць ці працягнуць сваё знаёмства з Беларуссю ў форме віктарыны. За правільныя адказы ўдзельнікі атрымлівалі ці то дыскі з фільмамі або музыкай па-беларуску, ці то беларускія сувеніры. Асноўную частку гасцей вечарыны склалі наведнікі «Беларускага размоўнага клубу».\nУкраінцы бліжэй да Еўропы за беларусаў\nЗ Алесем Мазанікам мы пагутарылі пра яго першыя ўражанні ад Украіны.\n— Алесь, калі забыцца на несумленнае ўжыванне гэтага слова ў палітычных мэтах, Украіна нам брацкая?\n— Так атрымалася, што раней я ездзіў то ў Смаленск, то ў Вільню, то ў Беласток, але да Украіны не даязджаў. Я тут усяго суткі. І за гэты час я адчуў, па-першае, агромністую розніцу з Польшчай, якая зусім побач, адначасова вялікую розніцу з Расіяй, а разам з гэтым блізкасць да Беларусі. Цяпер я разумею, што буду прыязджаць сюды нават часцей, чым у Вільню. Тутэйшыя людзі ў зносінах, напрыклад, такія ж прыемныя і простыя. Трэба спыніцца недзе на два дні? Калі ласка, кажа кіеўская знаёмая, з раніцы будзеш сыходзіць, вось табе ключы, няма пытанняў. Ды няёмка неяк, кажу я. А што няёмка, я калі ў Беларусі была, адказвае яна, мяне гэтак жа прымалі. Тут можна адчуваць сябе як дома. Натуральна, не забываючыся, што ты ў гасцях. Пра гэта і не забудзеш, бо краіна ўсё-ткі іншая.\n— Чым яна іншая?\n— Мяне троху бянтэжыць камерцыялізацыя тэмы Майдану і нават вайны на Данбасе. У пэўным сэнсе тут, у Кіеве, гэта стала таварам. Мне здаецца, што беларусам не ўласцівы такі падыход. Але галоўнае адрозненне — гэта мова, моўнае пытанне. Украінская мова жыве і цалкам нармальна пачуваецца нават у збольшага рускамоўным асяроддзі, нідзе праз мову не ўзнікае праблемаў.\n— Многіх беларусаў, у тым ліку тых, што вельмі прыязна ставяцца да Украіны, шакуе тут адсутнасць беларускага парадку.\n— Нават калі не браць Смаленск, каб не сказалі, што вы з «клятымі маскалямі» вечна параўноўваеце, а ўзяць Вільню і Трокі ці Беласток і Варшаву, там таксама няма беларускага парадку. Так, часам тое коле вока. Аднак пры тым, што там можа быць бруднавата і шурпата, якасць сервісу будзе істотна вышэйшай за беларускую. Людзі ў гэтым не вельмі дасканалым асяроддзі будуць вальнейшымі і больш радаснымі! Наша ўлада, падобна, упэўненая, што «чысціня — залог здароўя», і ад яе ўсё будзе, чысціня стала іх навязлівай ідэяй, але гэта памылковае меркаванне. Я б сказаў, што часам у нашым звышпарадку ёсць нейкая бяздушнасць і застыласць, то бок, як ні парадаксальна прагучыць, знак адсутнасці развіцця.\n— Тым не менш, часта можна пачуць, як і ўкраінцы, і не толькі яны, адгукаюцца пра наш парадак з зайздрасцю, лічачы, што ім варта было б у нас павучыцца.\n— Калі мець на ўвазе толькі чысціню і дагледжанасць, а не беларускі парадак у палітычным сэнсе, у іх саміх нічога кепскага няма, можна і павучыцца. У сваю чаргу, я б хацеў, каб мы павучыліся ва ўкраінцаў салідарнасці і разуменню такой нібыта простай рэчы, што «краіна пачынаецца з цябе». Яно ў іх ёсць адносна значна больш важных рэчаў. І гэта робіць іх значна бліжэйшымі да Еўропы за нас з нашай чысцінёй.\n— Выглядае на тое, што нам варта было б трымацца разам, асабліва ў гэтыя часы. Ёсць чаму павучыцца адно ў аднаго.\n— Часы, як казала актрыса Таццяна Мархель, заўсёды былі храновымі. А трымацца разам, безумоўна, варта, зважаючы і на нашу агульную спадчыну, бо мы былі разам у Вялікім Княстве Літоўскім, і на агульныя задачы сённяшняга дня. Трэба наладжваць больш сувязяў і кантактаў. Чаму я і спрыяю праз правядзенне беларускай вечарыны ў Кіеве. Хто можа зрабіць болей і лепей, хай робіць.\n«Тражык» і беларускае мора\nСтваральнік «Беларускага размоўнага клуба», які ўжо колькі гадоў стала збіраецца ў Кіеве, Дэйка Бугай, чысты ўкраінец, ніякіх беларускіх каранёў у яго няма. Калісьці, расказвае ён, на яго паказвалі пальцам, як на «таго самага хлопца, які размаўляе па-беларуску». Цяпер ён ужо даўно не адзін, чым вельмі ўсцешаны.\n— Дэйка, раскажы, як ты пачаў цікавіцца мовай, якая многім беларусам зусім нецікавая.\n— На мой погляд, не цікавяцца людзі нецікаўныя і, мабыць, не вельмі цікавыя. Многія ўкраінцы не цікавяцца ўкраінскай мовай. Мяне шмат чаго цікавіць у жыцці, зацікавіла і беларуская мова.\n— Ну а ўсё ж, чаму?\n— Спачатку мяне зацікавіла ўкраінская мова, потым — мовы да яе падобныя. А самая падобная да ўкраінскай, уласна, беларуская мова. І яшчэ мяне падштурхнула тое, што мы ведалі пра Польшчу, вельмі шмат ведалі пра Расію, натуральна, нешта пра Амерыку, Францыю і г.д., а пра Беларусь — зусім нічога. Зрэдку сякая-такая інфармацыя прабівалася, памятаю нейкую перадачу пра гонкі беларускіх трактароў на тэлебачанні, яшчэ нешта дробязнае, і на гэтым усё. Беларусь мяне зацікавіла сваёй блізкасцю і адначасова малавядомасцю. Моцным штуршком да вывучэння беларускай стала інтэрв'ю Лявона Вольскага на ўкраінскім радыё. Ён адказваў па-беларуску, і тады я адчуў, наколькі беларуская мова зразумелая, цікавая і прыгожая. Пасля інтэрв'ю я пачаў шукаць музыку «N.R.M.», іншую беларускую музыку. Да развіцця інтэрнэту гэты працэс адбываўся павольна, са з'яўленнем сеціва ён вельмі паскорыўся.\n— Дарэчы, чаму так атрымалася, што беларусы і ўкраінцы мала ведаюць адно аднаго?\n— Мяркую, гэта спадчына савецкіх часоў. Нібыта «дружбы народов надёжный оплот», а на самай справе сувязі былі выбудаваныя вертыкальным чынам. Усе кантакты Мінску, гаспадарчыя, культурніцкія, любыя, як і Кіева, былі цэнтралізавана завязаныя на Маскву. Гарызантальнага супрацоўніцтва паміж рэспублікамі было вобмаль. А ў дзевяностыя гады сітуацыя яшчэ і пагоршылася, бо ўвогуле стала не да таго.\n— Калі ты сам упершыню пачаў размаўляць па-беларуску?\n— Самы першы раз я цэлы дзень размаўляў па-беларуску ў 2007 годзе, на музычным фестывалі. Спачатку гэта быў сапраўдны шок! У мяне ўсе мышцы твару балелі, бо мова хоць і падобная, але фанетыка вельмі розная. З цягам часу ў мяне маўленчы апарат «беларусізаваўся». Пасля паездкі ў этнаграфічную экспедыцыю па Гомельшчыне, пасля чаго была паездка ў Мінск, а ўвесь час я ў Беларусі размаўляў па-беларуску, я паехаў у Львоў, і раптам мае суразмоўцы пачалі заўважаць, што я дзіўнавата размаўляю ўкраінскай, неяк не так.\n— А як прыйшла ідэя стварыць клуб?\n— Я напісаў быў на сваёй старонцы УКантакце, што ведаю беларускую мову. Да мяне пастукалася дзяўчына з пытаннямі — што ды як, дзе я вывучыў беларускую і ці ёсць курсы беларускай у Кіеве. Ну якія там курсы беларускай, ты што. І тады ў мяне з'явілася ідэя стварыць размоўны клуб, каб практыкаваць вымаўленне. Але я не быў упэўнены, што тое камусьці будзе цікава. Тая дзяўчына сказала, што ёй дакладна будзе. Ну вось, нас ужо двое, можна пачынаць, іншыя падцягнуцца, калі будзе куды. Гэтая размова адбылася летам 2009 года, увосень я скантактаваўся з лінгвістамі, яны былі правялі вечар беларускай мовы, якая іх цікавіла ў шэрагу шмат якіх іншых, ад літоўскай да гэльскай, мы сустрэліся, і так усё пачалося. Потым ужо замест лінгвістаў пачалі прыходзіць людзі, зацікаўленыя не мовамі ўвогуле, а менавіта беларускай мовай. Спачатку збіраліся недзе раз на тры тыдні, чалавек па 8–12, а гады тры збіраемся ўжо стабільна раз на два тыдні і значна большай колькасцю.\n— У клуб прыходзілі ўкраінцы?\n— Так, у першыя гады выключна ўкраінцы. Беларусы калі і прыходзілі, дык толькі для таго, каб сустрэць іншых беларусаў. Прыходзяць яны, а тут нейкія ўкраінцы, якія яшчэ і па-беларуску размаўляць. Ну не, нам не сюды, казалі. І сыходзілі. Быў нейкі дзядзька, не ведаю, магчыма, кадэбіст, які прыйшоў, каб панаракаць на тое, чаму мы... падтрымліваем беларускую апазіцыю.\n— Як жа вы па-беларуску без беларусаў размаўлялі?\n— За той час, пакуль беларусаў сярод нас не было, у нас стварылася свая ўнутраная беларуская мова. Калі мы не ведалі якога-небудзь слова, мы інтуітыўна вырашалі, што гэтае слова, напэўна, будзе нейкім такім. Пачыналі яго выкарыстоўваць, наш калектыў да яго звыкаў. Потым прыходзілі беларусы: э-э... што? Няма такога слова, націск робіцца не тут і г.д. Для гэтай нашай унутранай мовы мы ўрэшце нават назву прыдумалі — «тражык», ад словаў «трасянка» і «суржык». Вядома, калі з'явіліся беларусы, яны пачалі наш тражык прычэсваць і нармалізаваць.\n— Ці адчуваецца розніца паміж народамі праз іхныя мовы?\n— Магу пацвердзіць, што мова фармуе носьбіта ў вельмі значнай ступені. Пачынаючы размаўляць на іншай мове, адчуваеш сябе крыху іншым чалавекам. Што да беларускай, у ёй найперш заўважная мяккасць. Але, скажам, гукі «ч» і «р» значна цвярдзейшыя за ўкраінскія. Неяк я быў у горным паходзе ў Крыму, мы спусціліся ў першую ноч з гораў да мора... ноч, горы, мора, чарната... і я раптам адчуў мора зусім іначай, чым да таго. Калі яно было «морем», яно для мяне было чымсьці павярхоўным. Чайкі там, музычка папсовая, ахаладжальныя напоі, каму пахлавы. А тут я адчуў, што гэта велізарная маса вады, глыбокая, чорная, магутная стыхія. І я не мог назваць яе іначай, чым «морам». Мабыць, яно моцна ўразіла калісьці беларусаў. Ведаючы розныя славянскія мовы, можна часам называць пэўныя рэчы словамі з розных моваў, якія тым рэчам болей пасуюць. Нешта лепей назваць украінскім словам, нешта беларускім, нешта польскім. Гэта прышпільна! Дарэчы, я не збіраўся польскую мову вучыць, але пасля беларускай яна сама неяк вывучылася.\n— Дэйка, чаго б ты пажадаў чытачам «Новага Часу»?\n— Давайце знаёміцца! Наладжваць гарызантальныя сувязі, запаўняць прабелы савецкай «дружбы народаў», узбагачаць адно аднаго. Калі што, для нас ужо і мова агульная ёсць — той самы «тражык».\nПадчас беларускай вечарыны ў Кіеве Наталка Белазёрава выканала запальны беларускі народны танец. Яна прывезла яго ва Украіну на конкурс «Танцюють всі», але там здарыўся прыкры выпадак — журы не разумела беларускай мовы, на якой дзяўчына прадстаўляла свой нумар. Мабыць, праз гэта атрымала непрахадны бал. На вечарыне танец прайшоў на ўра, выклікаўшы гучныя воплескі. Асаблівасць гэтага нумару ў тым, што народны танец, які звычайна выконваецца калектывам, хлопцамі і дзяўчынамі, Наталка выконвае сола. Дзяўчына прыдумала яго падчас вучобы ў Аўстрыі, дзе студэнтаў прасілі прадстаўляць сваю краіну праз розныя мастацкія сродкі.\nВарта было б часцей праводзіць такія мірныя вечарыны і сустрэчы. Давайце знаёміцца, ці што.\nЯкія ёсць цікавыя людзі побач з намі, а мы не заўсёды на іх звяртаем увагу. А вось нехта звярнуў, пагутарыў - мноства цікавых рэчаў знайшоў. І з намі падзяліўся. Дзякуй!\nЦі шмат знойдзеш у нас такіх шчырых беларусаў, як гэты ўкраінец? Такіх і тут пашукаць яшчэ!\nДякую за чудову статтю. Будьмо...\nМогу только позавидовать белорусам, что у них в Украине ТАКИЕ друзья есть и что сами белорусы, не смотри ни на что, пытаются в других странах привлечь внимание к своей культуре, к своей стране и к\nсвоим проблемам. Прочла с интересом о таких людях и о таких встречах.\nУкраіна. Сёння на Львоўшчыне пачынаюцца ўкраінска-амерыканскія ваенныя вучэнні


«Футбольная ліга дзяўчат» правяла фінальныя гульні!\n09.06.2019 | Категория: Новости, Массовый футбол, Новости АБФФ\nУ нядзелю вокліч #WOOOOW! быў чутны на ўсю сталіцу.\nНа палех Асацыяцыі «Беларуская федэрацыя футбола» адыбліся вырашальныя двубоі турніра, які ўвесну ўзрушыў усю спартовую грамадскасць краіны. Ліга #WOOOOW!, што аб'яднала звыш за 60 каманд з усей рэспублікі, даведалася імя першага трыўмфатара праекта. Цягам некалькіх месяцаў паненкі, узрост якіх не перавышаў 13 год, змагаліся ў сваіх дывізіенах, сфарміраваных па геаграфічным прынцыпе. Пасля чаго лепшыя з лепшых атрымалі пуцеўку ў вырашальны этап форума.\nЕн прайшоў 9 чэрвеня на комплексе штучных палеў АБФФ, ператварыўшы змаганне васьмі лепшых калектываў спаборніцтва ў сапраўднае футбольнае свята, поўнае пазітыўных эмоцый. Пад воклічы падьрымкі патронаў лігі - прадстаўніц нацыянальнай зборнай краіны - у атмасферы сяброўства ды справядлівай гульні шукальнікі трафея размеркавалі месцы ў табелі аб рангах. Так, бронзавыя ўзнагароды заваявала каманда «Прагрэс-Верцялішкі» (Гарадзенская вобласць); срэбраная пазіцыя засталася за калектывам магілеўскай СДзЮШАР-7; вікторыю ж адсвяткавалі дзяўчаты Першамайскага ФСК беларускай сталіцы.\nТаксама па выніках турніра былі абраныя лепшыя ў сваіх амплуа:\nБрамнік - Варвара Батура (Першамайскі ФСК, Мінск)\nАбаронца - Ульяна Пуціковіч (БАЦАР, Брэст)\nФорвард - Паліна Капліч («Прагрэс-Верцялішкі», Гарадзенская вобласць);\nБамбардзір - Рэната Каліноўская (Першамайскі ФСК, Мінск)\nMVP спаборніцтва - Паліна Фурсо (СДзЮШАР-7, Магілеў)\nПа заканчэнні спаборніцтваў пераможцы і ўдзельніцы турніра атрымалі ўзнагароды, пачулі шмат добрых словаў ад прадстаўнікоў АБФФ і УЕФА ды паўдзельнічалі ў сэлфі- ды аўтограф-сесіі футбалістак нацыянальнай зборнай. Дзякуючы гэтаму фінальнаму акорду пілотны для Беларусі моладзевы спартыўны праект атрымаў мажорнае атачэнне ды яшчэ мацней падкрэсліў усю прыгажосць жаночага футбола, які ў Беларусі пачынае ззяць ужо ў катэгорыі U-13.\nДзякуй усім за сезон - гэта сапраўды было #WOOOOW!


У Ракаўскім прадмесці Менску разгарэўся міжнародны канфлікт.\nМясцовыя жыхары кажуць, што італьянскі амбасадар захапіў частку іхнага двара пад дыпламатычную паркоўку, і яны былі вымушаныя паркавацца ў некалькі шэрагаў. Рэч у тым, што канфліктная паркоўка месціцца ў суседнім двары, каля дому, дзе жыве амбасадар – Стэфана Б’янкі. Аднак яна нават не мяжуе з амбасадаю Італіі. Даходзіла да таго, што кансьерж дому выклікаў ДАІ, і аўты мясцовых жыхароў, якія наважыліся пакінуць іх на паркоўцы, эвакуявалі.\nЛюдзі звярнуліся ў ДАІ ды адміністрацыю гораду, каб ім патлумачылі, хто даў дазвол усталяваць дарожны знак «Спыняцца нельга, акрамя дыпламатычнага транспарту», але ўцямнага адказу дасюль не атрымалі. Чым скончылася гісторыя, глядзіце ў сюжэце з праграмы «Маю права».\nІншыя тэмы праграму «Маю права»:\nВаяроў-інтэрнацыяналістаў падзялілі на розныя катэгорыі.\nАпытанне: ці патрэбныя ільготы.\nПраваабаронец – пра паводзіны на выбарчым участку.\nСталічнае прадпрыемства «Тэрмаблок» не плоціць сваім працаўнікам заробкаў.\nТэгі: амбасада ільготы Італія канфлікт Маю права паркоўка


З лексікону аўсюкоўскай гаворкі | Arche.by\nтэкст: блогер spooky12\nСёння ў вёсцы Аўсюкова (Расонскі раён Віцебскай вобласці) стала жыве чалавек сем вельмі пажылых людзей. Прыкладны арэал гаворкі: вёскі Астраценкі, Аўсюкова, Бухава, Галубова, Гарбачэва, Грышына, Дудкі, Жары, Забор’е, Залабаіца, Залешчанка, Заўшча, Краснаполле, Крашуты, Лакці, Латышы, Мамолі, Навасельцы, Ніўё, Ножніцы, Папоўка (цяпер Азёрная), Перавоз, Рэпішча (не існуе), Старына, Тапары, Шарстова. Многія вёскі спусцелі, у большасці з іх жывуць толькі старыя людзі, якія і захоўваюць сваю гаворку, пэўныя рысы вымаўлення, інтанацыі і тым самым — нашу адметнасць у гэтым свеце.\nСловы падаюцца ў напісанні, якое болей ці меней адпавядае мясцоваму вымаўленню. Адметныя рысы аўсюкоўскай гаворкі: мяккае р (пріехаў, зварі); поўныя прыметнікі і займеннікі (бальшый, якій); поўныя дзеясловы ў 3-й асобе адз. л. (ідзець, пяець); усечаны творны склон мн. л. (ты тут кулака не махай); у некаторых пазіцыях пераход о, а → у (ты ўжу еў?).\nАбліца, аблічына — рыба, падобная да плоткі, такая ж серабрыстая, з чырвонымі плаўнікамі.\nАблунець, алунець — дзеяслоў ад слова лунь. Толькі лунь тут ужо не сімвал мудрасці, а цалкам наадварот. Азначае ‘адурнець, ачмурэць ад чаго-н.': Дык я віжу, што сядзіш ты алунеўшы. [гл. таксама грунтоўны лексікаграфічны каментарый А. Шаблоўскага на слова аблунець]\nАбярнуць, абярнуцца — перакуліць, перакуліцца: Кот абярнуў жбанок з малаком. Воз абярнуўся пад мяжу.\nАзіят — лаянка, праўда, не вельмі моцная і не надта абразлівая, хутчэй для выплеску пачуццяў: Твой Колька такій азіят! Нікога не слухаець.\nАпухі — стабілізатары па-сучаснаму. Але толькі ў дзяўбанках-дубіцах. А дубіца хоць ужо амаль і човен, але бярно бярном, і круцілася гэтае бярно ў вадзе як хацела. Таму абапал чоўна прыбіваліся дзве шырокія дошкі па ўсёй даўжыні. І тады пустацелае бярно станавілася сапраўды надзейным і ўстойлівым чоўнам. Гэтыя дошкі і называліся апухамі.\nАсець — памяшканне з курнай печкай для прасушкі збажыны перад абмалотам. Па сценках і пад дахам (столі не было) рабіліся шырокія паліцы з жэрдачак. На іх снапы прахватвала гарачым дымам, яны добра прасыхалі, і з сухіх снапоў вымалчвалася ўсё да апошняга зярнятка. Асець звычайна была побач з токам, а то і пад адным дахам.\nАстріўё — шэраг з 5-6 сасновых жардзін. На жардзінах ад камля да макушкі былі абсечаныя сучкі даўжынёй 8-10 см. Гэты радок жардзін на вышыні прыкладна паўметра ад зямлі звязваўся папярочнымі гладкімі жардзінамі, каб не класці снапы на зямлю. Паміж стаячымі жардзінамі клалі кароткія снапы ячменю, пшаніцы, аўса ад нізу да верху на прасушку пасля жніва перад абмалотам. Сучкі пакідалі, каб снапы не клаліся надта шчыльна, а добра правяваліся ветрам. Потым яшчэ бывала, што і звозілі ў асець дасушваць. Даўгія жытнія снапы для прасушкі ставіліся на полі ў бабкі.\nБаган — дрыгва, багна. Так называецца і расліна, якая расце на балоце па купінах маленькімі вечназялёнымі кусцікамі (ад яе баліць галава); іншыя беларускія назвы — багун, багуннік, багольнік. Баганам называліся ў нас і маленькая балацінка, дзе расло шмат багану.\nБаркан — від агароджы (літаратурнае паркан). На пажадана роўнай адлегласці ставіліся шулы, слупы з пазамі. У пазы ўстаўлялі бярвенне, і атрымліваўся моцны плот. Вышыня рэгулявалася лёгка: можна дадаць бервяно, можна зняць. Для праезду з пазоў вымалася ўсё бярвенне. Такую раскошу маглі дазволіць сабе толькі жыхары лясістай мясцовасці, якой і ёсць Расоншчына. Але барканаў у нас было мала. Звычайна барканамі агароджвалі вялікія пашы, дзе пасівіліся без пастухоў каровы ці коні. Ля сваіх агародаў ставілі звычайныя ізгароды, а ля двароў пераважаў касатын.\nБрацетка — памянш. ад брат. Часам ужываецца іранічна. «Ты, брацетка мой, хлябай ды нічога не бай!» — і трэсь мне ў лоб сваёй драўлянай лыжкай (выхавальны эпізод з маім дзядулем).\nВасва — аса: Во прычапіўся, як васва!\nВомут — так на мяне лаяўся мой дзядуля. Так сярдзіта казалі мужыкі. Пэўна ад рускага омут: Сядзі ціха, вомут!\nВерясельнік — ядловец. Назва дакладная, бо спалучаюцца ў адной расліне і хваёвы ельнік, і высакарослы чырванаствольны верас.\nВыгаліць — вылупіць вочы: Ён выгаліць сваі бельмы і маўчыць. Нічога атвячаць ня хочаць.\nГамолак — кавалак: Ты ж такі гамолак і не адкусіш!\nГамэрня — шумная купка людзей, дзяцей; пусты шум на зборні: А якій ета сход! Сабралася гамэрня, пакрічалі і разыйшліся.\nГанаболі — балотныя ягады; яшчэ іх называюць дурніцы, п’яніцы, буякі, лахачы.\nГвыль — гузак, успухласць: Ну і дзе ты такій гвыль заробіў?\nГлыж — камяк зямлі, не абавязкова змерзлай: А ён яму глыдом пряма ў вока пупаў.\nГмызіць — слова толькі моладзевае, было ва ўжытку кароткі час. Азначала ‘вычварацца, бегаць за дзеўкамі’ і яшчэ шмат чаго такога. Вельмі шматзначнае было слова. Але потым хутка забылася.\nГулка — гучна: Не гаварі так гулка, дзяцей разбудзіш. Плач гульчэй, якраз воўк і ўчуіць.\nГулы — рэха. Толькі гулы, ніякага рэха ў нас не ведалі: Пуста стала ў хаце, аж гулі пашлі.\nДаказаць — данесці, расказаць начальству пра ўчынкі падначаленых, напісацб у карныя органы: На Хведара даказалі, ну і пасадзілі яго.\nДакашчык — даносчык: І аткуль дзіректар узнаў пра пупярёсы? Хто ж тут дакашчык?\nДоб, дабра — вызначэнне стану здароўя і дабрабыту. — Ну, як там Анька? — Анька дабра. Ні хвареіць, ні кашляіць, раздалася троху і робіць, як конь. — А Іван? — Іван тожа доб. Што яму станецца…\nДраніцы, дранічына — гонт. Драніцы дралі і шчапалі з сухога сасновага бярвення дорам. Дор — плоскае лязо даўжынёй прыкладна 10-40 см, насаджанае на ручку як сякера.\nДубіца — выдзяўбаны з тоўстага ствала (звычайна дубовага) човен. Быў нашмат болей надзейны, чым човен з дошак. Дрэва дзяўблі, потым прасмольвалі і прыбівалі апухі. Такі човен не цёк і не куляўся, але ад вёсел ішоў даволі цяжка.\nЖэмаць — так звалі малых дзяцей, амаль заўсёды з эпітэтам пузаты. Верагодна, паходзіць ад слова жамойты: Чаго сядзіцё, жэмаць пузатая! Марш спаць!\nЗаваложыць — заправіць страву маслам ці смятанай: Што ты там нішчымную кашу ясі! Вазьмі во масла і завалож! [параўн. роднасныя словы адваложыцца і валога тут]\nЗагубак — акраец: Яшка, бягі да Мітрушчыхі ды папрасі пазычыць хлеба. А то прідзець дзядуля з лесу, а ў нас толькі адзін сухій загубак астаўся.\nЗамуздаць — зацугляць; аднакаранёвае з агульнаславянскім узда «аброць»\nЗвадзіцца — бурчаць, ныць, выказваць незадавальненне: Табе далі пячэніну? Ну і чаго ты там зводзісся?\nЗірькадла — люстэрка.\nІзгарода — плот. Было некалькі відаў: ізгарода звычайная, калі паміж двума каламі на лазовую перавязку клалі жардзіны. Адзін пралёт, даўжынёй на жардзіну, называўся прясла. Былі яшчэ баркан, касатын і плот са штыкетніку.\nІмкануць — хутка сарвацца з месца, прабегчы, прамільгнуць, аднакаранёвае слова імклівы: Хацеў яго паймаць, а ён як імкануў — быў дый нет!\nІспоткі — так звалі толькі вязаныя рукавіцы, не пальчаткі і не шытыя рукавіцы, нават салдацкія з трыма пальцамі не называлі іспоткамі.\nКаліка — так называлі бручку.\nКарянка — плеценая з кары (ніколі з лучыны!) кашолка або сумка без вечак.\nКасатын — плецены плот. Праз тры гарызантальныя жардзіны прагіналі вертыкальныя звычайна лазовы ці алешнікавыя сцёблы. Сплятаць касатын трэба было са свежых сцёблаў. Потым, калі плот па розных прычынах радзеў, яго замянялі, а сухія касатыніны пускалі на дроўцы.\nКісліца — шчаўе, страва з кісліцы.ы\nКрасліца — рыба, падобная да плоткі, серабрыстая, з чырвонымі плаўнікамі (можа, краснапёрка).\nКуряч — той, хто курыць табаку: А ну, усе на вуліцу! Сабраліся тут, курячы, дыхаць нечым!\nЛайно — старая вопратка. Там… лайно ўсякае, жакеткі, штанцы старыя. адзень якую лайніну і схадзі пад кароў, а то апяць наша ў шкоду ўлезіць.\nЛаскатаць — балбатаць, пляткарыць: Ён жа ласкочыць сам ні знаіць што.\nЛахаць — лазіць па закутках, шукаць што-н.: А той кот такій памаўзлівый, так і лахаіць усюдых.\nЛехі — градкі. Участак ускопвалі і рабілі лехі, куды садзілі капусту, буракі, цыбулю, перасаджвалі расаду памідораў. Не абыходзілася і без агуркоў ды іншай гародніны.\nМакачка — страва. У міску налівалі смятану і церушылі туды тварог. А тады бралі бліны ці аладкі, а то і проста лустачкі хлеба ды макалі туды.\nМалец — хлопец. Прычым не малое дзіця і не паўшабэлак 12-14 гадоў, а сталы хлопец. Можа, нават хлопец, які «адслужыў армію»: Малец не раздурёный, усё ўмеіць дзелаць.\nМомніць — прагна набіваць рот ежай: А яна так момніць, што сябе ня помніць.\nМучаніцы — ягады, падобныя да брусніц; унутры белы парашок, як мука; збіралі на лекі.\nМятлік — матылёк; легкадумны чалавек, які «толькі лётаіць з места на места, а нідзе ні прісядзець толкам і нічога ня ўмеіць» [параўн. выраз у К. Чорнага: «матыль, які жыве гатовым сонцам», Вялікі дзень, Т. 6, С. 260]\nНадаражацца — насміхацца, знарок чапляцца, упарціцца ў адказ на загад: Ідзі атсюль, нечага тут надаражацца.\nНажацца, нажымацца — натужыцца, высіліцца: Ты што тут адзін нажымаісся? Так жа і надарвацца можаш.\nНаніц — навыварат: Не, ты глянь на яго! Так ужу бег, штой рубаху наніц надзеў.\nПакато — кола: У калёсах пакато адвалілася.\nПатапец — грузіла для вуды.\nПаўшабэлак — падлетак, хлопчык ва ўзросце 12-14 гадоў.\nПоўцагелак — палова кірпічыны; цэлая цагліна звалася кірпічыной, але клалі кірпічы на цагельні.\nРазмазня — каша з нацёртай, як на дранікі, бульбы (звычайна рабілі з салам); слабы нерашучы чалавек.\nРосцяжні — грузавыя калёсы і сані для перавозкі доўгага бярвення. Заднія колы адцягваліся па цэнтральнай жардзіне, прадзетай у перасоўную рамку з коламі, і атрымліваліся росцяжні.\nРусіць — гаварыць па-руску. Звычайна пасля арміі ма́льцы трохі русілі, а потым зноў пераходзілі на сваю гаворку. Гэта была сумесь вясковай гаворкі з рускімі словамі, вымаўленне — адпаведнае. Пра іх казалі: Во, троху ў арьміі пацёрся, дык зарусіў. Ну парусіць, парусіць дый нармальна загаворіць. Або з насмешкай: А русіць, а русіць, спасу нет.\nСеўріць — вяліць на сонцы і вясеннім ветрыку. Кумпякі падвешвалі пад страхой на сонцы, і так яны віселі колькі дзён. Увосень і ўвесну сеўралі вусны. Яны грубелі і трэскаліся да крыві. Ды і ўвесь твар рабіўся шурпатым ад доўгай працы на сонцы і вясеннім, яшчэ не ласкавым, ветры. Пасеўраныя вусны і твары мазалі вяршкамі ці вазелінам — адзінай даступнай тады касметыкай.\nЯ адзін час узяўся лазіць у шкоду: узлязаў пад страху і ножычкам адразаў кавалачкі ад яшчэ не засеўранага кумпяка. Праз нейкі час патраву дзядуля выявіў і, назваўшы мяне злодзеем, прымяніў найвышэйшую меру педагагічнага ўздзеяння. Падзейнічала. Дагэтуль не магу нічога ўзяць без дазволу.\nСкалоцвіны — пасля таго як скалоцяць масла, застаюцца скалоцвіны. У скалоцвінах плавалі драбнюткія кавалачкі масла, і гэта надавала кіслай белай вадкасці адмысловы смак.\nСтрелка — нават і не ведаю іншага слова. Але заўсёды, дзе б я ні быў, называў «стрекозу» стрэлкай.\nСуды — два вядры: Такій маленькій, а ўжу цэлыя суды вады нясець.\nСурмаліны — ажыны: Лазілі там па сурмалінніку, мала таго, што ўвесь абкалоўся, дык і рубаху папаласаваў, йідал!\nСьцяга — сцяжынка: А ты ня йдзі па дарогі, а звярні на сцягу і скарей прідзеш.\nСялянка — яешня.\nТаранта — балбатун, але балбатун адмысловы тым, што балбоча з незвычайнай хуткасцю. Ужывалася ў дачыненні як да мужчын, так і да жанчын. Праўда, часцей да жанчын: Ці ў етай таранты што паймеш! Аж захліпаецца, а ўсё балбочаць.\nТаранціць — балбатаць, гаварыць з незвычайнай хуткасцю: Во таранціць дык таранціць, як з пулямёта строчыць!\nТурок — маленькая жывёлка. Звычайна па пожнях лезлі на белы свет увечары малыя істоты і пачыналі: «Тур-р-р-тур-р-р!», мякка так, не рэзка; у К. Крапівы — мядзведка, у М. Байкова і С. Некрашэвіча — мядзведзік.\nУступіць, уступіцца — затупіцца, зрабіцца тупым: Нада касу пабіць, уступілася за дзень, вун сколькі скасіў. У нас не казалі касу кляпаць, а а менавіта біць: Цішай ты тут махай, пападзеш па камню і сразу тапор уступіш!\nХаладзёнка — халодная вада. Але так называлася толькі вада для хатняй гаспадаркі. Вада, нават самая халодная, у возеры, ці ў ручаіне так не называлася. Халадзёнкай яна станавілася толькі ў вядры ці ў бочцы: Чаго вот перхаеш? Не нада было халадзёнку піць.\nХалтама — мітуслівы чалавек, які часта ўсё блытае ці забываецца: Нічога не забудзься, не спяшы, ня будзь халтамой!\nХалтаміць — мітусіцца, рабіць усё абы-як, блытаць, але забыцца на галоўнае: Ты ж не халтамі, сядзь, падумай, і ўсё ты напішаш, як нада быць.\nЦюкаць — нацкоўваць сабаку: Не нада на людзей сабаку цюкаць.\nЦюпіць — крышыць хлеб рукамі ў малако, у поліўку, у суп; толькі ў гэтым значэнні: А ты пацюпі сабе хлебца ў чашку, каб смачней было.\nЦюпка — страва з нацюпленым хлебам. Праўда, звычайна цюпкай звалі толькі малако з нацюпленым хлебам: Ну не ряві, я табе січас цюпачкі здзелаю. [мая бабуля з-пад Курску такую страву, цёплае малако з накрышаным або «нацюпленым» хлебам, называла мурцоўкай]\nЧацвярік — мерная дзежка. Памятаю, што дзядуля з суседзямі мералі жыта ды іншае збожжа чацверыком.\nЧмут — практычна сінонім халтамы: Гэты чмут будзіць толькі галаву табе тлуміць.\nЧмуціць — рабіць, гаварыць абы-што.\nШлык — скарочаная форма ад шлыкнуць: Чуць не паймаў мышыну, дык яна толькі шлык пад мост, і ўсё, уцякла, нячыстая!\nШлыкнуць — шмыгануць: Я б яго і паймаў, дык ён жа шлыкнуў у дзірку і ўцёк.\nШтырнуць — штурхануць: А ён мяне як штырнуў прікладам, я й паляцела ў канаву. Так расказвала бабуля пра тое, як яна хацела забраць ад дачкі трохгадовую ўнучку з калоны, якую эсэсаўцы вялі за вёску расстрэльваць. Ёй яшчэ пашанцавала, а суседку, якая ўпрошвала адпусціць дачку, запхнулі ў калону і расстралялі разам з дачкой.\nШума — смецце: Ай сколькі шумы ў хаце? Што, цяжка падмясці?\nШчамель — чмель: Ня бойся, шчамялі ня больна кусаюцца. Ета табе не васва.\nШчыт — дабудова да печы. Як натопіш шчыт, дык усю ноч цёпла ў хаце. І школьныя пакоі ў нас ацяпляліся шчытамі. Маглі быць з плітамі для гатавання ежы, а маглі і без.\nЮдаш — вясковая лаянка. Паходзіць ад імя евангельскага Юды, здрадніка і хрыстапрадаўцы. Так мне тлумачыла бабуля: А юдаш ты таму, што яшчэ не дарос да Юды! І не спяшы.\nЯсный — бліскучы: Заходзіць тут еткій асэсар, боты ясныя, блішчаць на ўсю хату, і давай яму пра ўрагоў народ расказвай.


«ШТО РАБІЦЬ З ТЫГРАМ?!» - Польскі інстытут\n5 красавiка 2016Тэатр\nМесца: Мінск, Малая зала КЗ “Мінск”, вул. Кастрычніцкая, 5\nКамерна! Дзёрзка! Эксперыментальна! «Што рабіць з Тыграм ?!» - спектакль / пытанне па матывах жыцця, трагікамічна выкладзеным у п'есах Славаміра Мрожака, ледзь не страціў сваю магчымасць шчырай гутаркі з гледачом, але здолеў выстаяць!\nУявіце, што ў адзін цудоўны дзень вы знаходзіце ў вашай звычайнай беларускай ваннай Тыгра. Неверагодна, але факт! Сям'я ваша здзіўляецца, вас ва ўсім абвінавачвае, маўляў, трэба домам займацца было. Так здарылася і з Пятром Ахеем (Генадзь Гатоўчыц). А затым яшчэ ў яго кватэру сталі ўвальвацца адзін за адным і наводзіць парадак падатковы інспектар, мастацкі кіраўнік цырка, навуковы супрацоўнік, сакратар МЗС ... І давялі Пятра да поўнага адчаю. Можа быць, Тыгр - гэта плён яго хворай фантазіі? Што рабіць: падпарадкавацца, змірыцца, супрацьстаяць? Ён спяшаецца прэч з гэтага абсурду - на курорт!\nКвіткі ад 80 тыс.\nЗамова па тэл.: 8-029-611-6776\nКвіткі онлайн: Што рабіць з Тыграм?!


Арына Сабаленка выйграла 15-ы матч запар і стане 7-й ракеткай свету | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nАрына Сабаленка (10-ы нумар рэйтынгу ВТА) стала пераможцай турніру ў Абу-Дабі. У фінальным матчы беларуска разграміла расейку Вераніку Кудзерметаву (46 ВТА) з лікам 6:2, 6:2.\nДля Сабаленка гэта 15-я перамога запар і трэці тытул запар (у канцы мінулага года Арына выйграла турніры ў Астраве і Лінцы). Дзякуючы вікторыі ў Абу-Дабі Сабаленка падымецца на сёмы радок рэйтынгу і ўсталюе асабісты рэкорд.\nСяргей Кавальчук будзе ўзначальваць „Дынама-Брэст” у сезоне-2021\nСяргей Кавальчук будзе ўзначальваць футбольны клуб „Дынама-Брэст” у сезоне-2021. Яго памочнікамі будуць старшыя трэнеры Пракапюк Андрэй і Мазалеўскі Дзмітрый„, – гаворыцца ў паведамленні твітара клуба.\n„Смалявічы” спыняюць існаванне\n„Смалявічы”, якія вылецелі з вышэйшай лігі чэмпіянату Беларусі па футболе, спыняюць існаванне. Гэта стала вядома па выніках сустрэчы кіраўнікоў клуба і раёна, якая адбылася 11 студзеня. На ёй кіраўнік Смалявіцкага райвыканкама Андрэй Ратамскі паведаміў дырэктару клуба Аляксандру Шлыкаву, што каманда ў гэтым сезоне дакладна не выступіць у першай лізе. Па звестках „Прэсбола”, у лепшым выпадку яна згуляе ў другой лізе. Але нават пры гэтым клуб будзе мець статус аматарскага – як і яго гульцы, з якімі не мяркуецца заключэнне кантрактаў.\nЭкіпаж „МАЗ-СПОРТаўта” Аляксея Вішнеўскага заняў чацвёртае месца на 10-м этапе „Дакара-2021”\nЭкіпаж „МАЗ-СПОРТаўта” з кіроўцам Аляксеем Вішнеўскім заняў чацвёртае месца на 10-м этапе „Дакара-2021”. Перамог на этапе Чэх Марцін Мацік з каманды „Біг Шок рэйсінг”. Другое і трэцяе месцы ў гончнікаў расейскай каманды „КАМАЗ-майстар” Дзмітрый Сотнікаў і Айрат Мардзеев. У агульным заліку сярод грузавікоў лідзіруе экіпаж Дзмітрыя Сотнікава. Беларус Аляксей Вішнеўскі з дружыны „МАЗ-СПОРТаўта” знаходзіцца на шостым месцы генеральнай класіфікацыі і адстае ад лідара на 43 гадзіны 14 хвіліны 10 секунд. Выступленне Сяргея Вязовіча з „МАЗ-СПОРТаўта” скончылася пасля пятага этапу ралі-рэйду з-за непрыемнасці са скрынкай перадач.


Разнастайная і чароўная прырода Варонежскага краю\nЗ кожным годам усё большая колькасць нашых суайчыннікаў прыходзіць да высновы, што ў гасцях добра, а дома лепш. Гаворка ідзе пра развіццё ў Расіі ўнутранага турыстычнага рынку. І сапраўды, навошта марнаваць грошы на авіяпералёты і сутыкацца з цяжкасцямі моўнага бар'ера, калі ў нашай краіне ёсць што паглядзець? Прырода Варонежскага краю дзівіць уяўленне, а разнастайнасць натуральных ландшафтаў дазволіць кожнаму знайсці тут месца для адпачынку па душы.\nВаронежская вобласць раскінулася ў цэнтральнай частцы Усходне-Еўрапейскай раўніны. Для гэтага рэгіёну характэрны умерана-кантынентальны клімат з ярка выяўленай зменай сезонаў. Воронеж і наваколлі - гэта зона лесастэпы, аднак значная яе плошча занятая культурнымі палямі. Палюбавацца жывёламі і раслінамі ў натуральных умовах можна ў мясцовых запаведніках.\nПрырода Варонежскага краю разнастайная і шматлікім. Тут ёсць і лясы (усяго не больш за 10% ад агульнай тэрыторыі), пераважна змешаныя. Самая буйная рака рэгіёну - Дон, таксама ў галіне працякае нямала яе прытокаў.\nЗапаведнікі Варонежскай вобласці\nУ наваколлі Варонежа знаходзіцца вялікая колькасць помнікаў прыроды. Тут можна сустрэць рэдкія расліны і жывёл, якія знаходзяцца пад аховай. Усяго ў рэгіёне на сённяшні дзень існуе 172 запаведныя прыродныя зоны, найбольш вядомыя сярод якіх: Варонежскі і Хоперский запаведнікі. У такіх раёнах максімальна захаваны натуральны ландшафт і расліннасць. Лесу на ахоўных тэрыторыях у большасці сваёй з'яўляюцца натуральнымі насаджэннямі, створанымі прыродай без умяшання чалавека.\nДзякуючы суседстве лясных, стэпавых і багністых участкаў у запаведніках сустракаецца каля тысячы відаў раслін, у тым ліку і вельмі рэдкіх. Разнастайны і жывёльны свет: найбольшую цікавасць навукоўцаў выклікаюць папуляцыі выхухоль і гіганцкай вечерницы, якія жывуць тут у натуральных умовах. Прырода Варонежскага краю ў сваім першапачатковым выглядзе - гэта мірнае суседства самых розных відаў птушак, млекакормячых і рэптылій. У запаведных зонах паспяхова ўжываюцца ласі, казулі, ваўкі, лісіцы, куніцы, вожыкі і велізарная колькасць птушак.\nРазнастайнасць прыроды Варонежскага краю можна ацаніць і за рысай запаведніка. Паўсюль у гэтым рэгіёне сустракаюцца рэдкія і неверагодна прыгожыя птушкі: беркут, дрофа і стэпавы арол. У звычайным лесе або пасадцы можна сустрэць казулю, зайца, ваўка або лісіцу. У некаторых месцах ёсць кабаны і плямістыя алені. Каля вадаёмаў жывуць бабры.\nКалі казаць пра зялёным свеце наваколляў Варонежа, найбольшую цікавасць ўяўляюць сабой бары і дубровы. Характэрны той факт, што ўсе лесу з'яўляюцца шмат'ярусныя. Заслугоўваюць увагі і стэпы, яны ў гэтым рэгіёне дзеляцца на зёлкавыя і рознатраўна. Сёння ў сваім першародным стане стэпавыя ўчасткі захаваліся толькі невялікімі кавалкамі па-за запаведнікаў. Прычына таму - спрыяльны клімат Варонежскага рэгіёну, ідэальна падыходны для земляробства. Сустракаюцца і натуральна-кармавыя лугі, іх раслінны полаг складаецца звычайна з сумесі лугавых, стэпавых, лясных, пустазельных і балотных раслін.\nПрырода Варонежскага краю можа пахваліцца унікальнымі помнікамі, узведзеныя без дапамогі чалавека. Калі рухацца ад сяла Касцёнкі па рэчышчы Дона у паўднёвы бок, можна ўбачыць незвычайныя крэйдавыя выступы з правага боку берага. Найбольш цікавым рэльефам гэтыя ўзвышшы радуюць ў месцы, дзе пашыраецца рака. Аматарам незвычайных ландшафтаў варта наведаць і Дивногорье. Тут у нашы дні можна ўбачыць дзве групы крэйдавых слупоў, якія ўтварыліся натуральным шляхам пад уздзеяннем вільгаці і вятроў.\nКалі вам калі-небудзь давядзецца рабіць прэзентацыю-праект "Прырода Варонежскага краю", не забудзьцеся распавесці і пра Кривоборье. Гэта ўнікальнае месца, дзе Дон рэзка паварочвае. Карціну дапаўняе круты пясчаны бераг, парослы лесам. У Варонежскім рэгіёне ёсць і яшчэ адно падобнае месца - Лысая гара, знаходзіцца гэтая прыродная славутасць побач з пасёлкам духавых.\nУ якой птушкі самы вялікі дзюбу? чацвёрка лідэраў\nЦі вядома вам, якое самае маленькае ў свеце мора?\nШакавальныя навіны: труп дыназаўра усплыў ў Персідскім заліве\nЛепшыя тэмы твораў па «Капітанскай дачцэ» А. Пушкіна. Сачыненне на тэму «" Капітанская дачка ": вобраз Пугачова»\nГасцініца "Сталагмит", Кунгур: апісанне гасцініцы і фота\nЗніклі ярлыкі з працоўнага стала\nШто такое гібрыдызацыя: гэта натуральны або штучны працэс?\nЯк пакласці грошы на "Сцім" праз тэрмінал, або Купля без праблем!\nРасцяжэнне звязкі ступні - прыкметы і лячэнне\nЗнакамітае віно "Шыраза": водгукі


БАРЫСАЎЦАЎ ПАВІНШАВАЎ ВЕРШАМІ ЛЕГЕНДАРНЫ МІРОН\nСёньня раніцай барысаўцам, што жывуць на галоўных магістралях гораду — праспэкце Рэвалюцыі, вуліцах Чапаева, Латуціна ды Трусава — пра Дзень Волі нагадалі бел-чырвона-белыя сьцягі. Яны аздобілі самыя высокія будынкі места. Адзін сьцяг павесілі на высачэзным коміне кацельнай блізу гарвыканкаму.\nА ноччу нехта раскідаў ды расклеіў у самых людных месцах Барысава вершаваныя ўлёткі, якія віншуюць барысаўцаў з Днём Волі ды крытыкуюць мясцовую вэртыкаль за цкаваньне апазыцыянэраў. Пад вершамі падпісаўся легендарны Мірон.\nЯк паведаміў Радыё Свабода прадстаўнік незарэгістраванага моладзевага руху "Зубар" (ён не назваў сябе), гэтую акцыю пад назвай "Горад наш" ноччу правялі ягоныя барысаўскія аднадумцы.\nУ Нясьвіжы сёньня днём завяршыўся распачаты ўчора пікет. Сябры Кансэрватыўна-хрысьціянскай партыі БНФ, Маладога Фронту ды ТБМ віншавалі землякоў з Днём Волі законна — акцыю дазволілі мясцовыя ўлады. І гэта была адзіная санкцыянаваная акцыя на Меншчыне.\nУ суседнім зь Нясьвіжам Клецку сябры партыі БНФ наладзілі сьвяточную імпрэзу. Тамтэйшы лідэр маладафронтаўцаў Яўген Туравец паведаміў, што на каву запрасілі вядомых у мястэчку ды краіне людзей. Сярод іх былі вэтэран Саюзу Беларускай Моладзі Ірына Пальчынская, пісьменьнік Уладзімер Дамашэвіч, паэт Алег Нікулін. Гаварылі пра захаваньне ды адстойваньне рознымі пакаленьнямі ідэалаў Беларускай Народнай Рэспублікі.\nДэмакраты з Маладэчна, Слуцку, Лагойску ды іншых гарадоў Меншчыны, дзе мясцовыя ўлады забаранілі сьвяткаваньне 83-х угодкаў БНР, паехалі ў Менск, каб узяць удзел у сталічных акцыях.


На ОАО «Мерица» полным ходом идет посевная кампания » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nУ ААТ «Мерыца» поўным ходам ідзе пасяўная кампанія\nУ ААТ «Мерыца» сфарміраваўся касцяк хлопцаў, якія добрасумленна ставяцца да сваіх абавязкаў і старанна выконваюць даведзеныя заданні. У Пятра Аніські (на фота злева) сёлетняя пасяўная кампанія дваццатая, менавіта столькі гадоў заняты ў гаспадарцы. Пяты сезон як неразлучны ў полі з трактарам Беларус-3522. На перыяд корманарыхтоўкі перасядзе на МТЗ-892. Затым надыдзе ўборка на камбайне КЗС-10. Следам – зноў сяўба, ужо азімых. Усе замацаваныя за механізатарам агрэгаты ў ідэальным парадку.\nНе адстае ад таварыша па адказнасці і працавітасці Славамір Рачыцкі. Цяпер на Беларусу-3022 з дыскамі рыхтуе глебу да сяўбы. Як толькі заканчваецца сезон вясенніх і асенніх палявых работ, садзіцца за руль МТЗ-82 – гэта асноўная тэхніка механізатара. Настрой у аграрыяў добры. Работу сваю любяць, таму на цяжар не скардзяцца. За зіму паспелі адпачыць, цяпер пара працаваць і зарабляць.\nЗалог паспяховай пасяўной кампаніі – гэта дысцыпліна, беражлівае стаўленне да тэхнікі і невыпадковыя людзі на пашы. Дырэктар ААТ «Мерыца» Алена Лаўрыновіч характарызуе добрымі словамі ўсіх сваіх работнікаў.\nЗнаёмімся з імі па вытворчым ланцужку. Юрый Вайдашэвіч і Андрэй Язёнак на МТЗ-1221 з чызялямі займаюцца культывацыяй, каб убраць вільгаць з глебы. Следам Аляксей Баравік на МТЗ-1221 з чатырохкорпуснымі плугамі баразніць палеткі. І надыходзіць час сяўбы. На ёй разам з Пятром Аніськам заняты Аляксандр Мяніцкі на агрэгаце КГ-6 у счэпцы з сеялкай «Лемкен». Дружнай камандай яравыя зерневыя ў гаспадарцы ўжо пасеялі. Пад імі заняты 319 гектараў глебы.\n– Цяпер сеем адналетнікі, пад імі будуць сто гектараў, – тлумачыць кіраўнік гаспадаркі. – Яшчэ 80 га адводзім пад рапс, 220 запоўнім кукурузай. Не будуем амбіцыйных планаў, але мяркуем завяршыць пасяўную кампанію да 1 мая.\nТым часам аграрыі даглядаюць азімыя, якія размясціліся на плошчы ў 666 гектараў. Аляксандр Пялік на агрэгаце «Дзвіна» падкормлівае іх «КАСам». Яўген Максімаў забяспечвае няспынны працэс своечасовай дастаўкай азотнага ўгнаення. Першы этап падсілкавання завяршылі, прыступілі да другога. Азімы рапс ужо атрымаў неабходную порцыю. Забаранаваныя пашы таксама падкормліваюць.\nМаюць неабходнасць у пажыўных рэчывах і аграрыі. Каб былі сілы працаваць, у поле па раскладзе падвозяць абед і падвячорак. На меню не скардзяцца, повар Святлана Панізнік корміць смачна. У ААТ «Мерыца» арганізавана руплівая праца на ўсіх участках работы. Калі не падвядзе надвор’е, тут спадзяюцца на добры ўраджай.\n» 354 трактора "Беларус" передал МТЗ колхозам Витебской области\n» Работа и обед - по расписанию: на Миорщине начался посев рапса\n» Широким фронтом развернулись полевые работы в ОАО "Турково"\n» В мастерской ОАО "Турково"\n» Надёжная опора


Хатняя старонка > Маўчанне мінуўшчыны\nЦі дачакаецца рэстаўрацыі ўнікальны помнік міжнароднага і рэспубліканскага значэння?\nКалі ў Мсціславе ад цэнтра горада накіравацца ў бок Замкавай гары, немагчыма абмінуць кармеліцкі касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі, помнік XVІІ стагоддзя. Белы мураваны храм, што стаіць на ўзвышшы, уражвае сваёй велічнасцю яшчэ здалёк, і справа не толькі ў яго памеры. Такі змог бы стаць упрыгажэннем, жамчужынай любой сталіцы. У ім маглі б ладзіць набажэнствы з удзелам вышэйшых асоб... Зрэшты, калісьці яно так і было. Гледзячы на касцёл (дарэчы, апошні на ўсходзе Еўропы помнік «віленскага» барока), уяўляем, якім значным горадам быў Мсціслаў у часы свайго росквіту і як віравала тут жыццё.\nДваццаць гадоў цішыні\nПра дату будаўніцтва Успенскага кляштара і касцёла ордэна кармелітаў можна меркаваць толькі па спасылках на дакументы XVІІ — XVІІІ стагоддзяў, якія ўжо, на жаль, не існуюць. Мяркуюць, што касцёл быў закладзены ў першай палове XVІІ стагоддзя на месцы драўлянага храма. Дабудоўваўся ён значна пазней, праз некалькі дзесяцігоддзяў. Таксама вядома, што ў 1746—1750 гадах ён быў істотна перабудаваны архітэктарам Глаўбіцам, частковая перабудова адбылася і ў 1887 годзе.\nЦяпер у касцёле засталося каля 25 прыхаджан. Набажэнствы для іх праходзяць у невялікай каплічцы пры храме. Унутр жа самога касцёла трапіць выпадае хіба што падчас штогадовага рыцарскага фэсту, што ладзіцца на працягу двух дзён улетку. Увесь астатні час яго дзверы замкнёныя. Справа ў тым, што ў 80-я гады мінулага стагоддзя ў храме распачалася рэстаўрацыя. Унутры ўсё абнеслі рыштаваннямі, пачалі аднаўляць ляпніну... Але, як гэта часта бывае, скончыліся сродкі, і рэстаўрацыю замарозілі на няпэўны тэрмін. Без будаўнічых работ прайшло ўжо больш за 20 гадоў...\nНам пашанцавала: спецыяльна для нас дзверы касцёла адчынілі. Тое, што паўстала перад нашымі вачыма ўнутры, было чароўным і вартым жалю адначасова. Вялізная прастора са стройнымі калонамі і высокімі скляпеннямі, нібы скаваная ад падлогі да столі будаўнічымі рыштаваннямі. А скрозь іх з алтароў праглядаюць белыя пяшчотныя херувімы (іх і некаторыя іншыя элементы ляпніны паспелі адрэстаўраваць) і каляровыя фрэскавыя роспісы, нібы безгалосна паведамляючы: «Мы яшчэ тут! Ратуйце нас, пакуль мы не пабляклі!» Зрэшты, ёсць нейкае таямнічае хараство ў гэтай пышнай напаўзакінутасці (але ні ў якім разе не занядбанасці! Унутры касцёла, нягледзячы на стан зацягнутага рамонту, прыбрана — за парадкам у храме сочаць).\nАдметныя гэтыя фрэскі тым, што, апроч традыцыйных рэлігійных, яны адлюстроўваюць і свецкія сюжэты — такога няма больш нідзе ў Беларусі. Так дзве з іх яскрава распавядаюць пра падзеі, што адбываліся ў 1654 годзе падчас вайны Расіі і Рэчы Паспалітай, калі рускія войскі пад кіраўніцтвам князя Аляксея Трубяцкога на працягу чатырох дзён асаджалі Мсціслаў. А калі ўзялі горад прыступам, то ўчынілі жорсткую бойню, якая атрымала назву «трубяцкая разня». Тых мсціслаўцаў, хто здолеў тады выратавацца, а таксама іх нашчадкаў, яшчэ доўга звалі «недасекамі»: маўляў, не ўсіх пасеклі. Фрэскі сведчаць і аб тым, што пацярпелі ў той разні і святары.\nАпроч гэтых выяў, захаваліся не менш цікавыя — насценныя партрэты фундатараў касцёла. «Звярніце ўвагу на сімвал улады — булаву, — паказвае на адзін з партрэтаў дырэктар Мсціслаўскага раённага гісторыка-археалагічнага музея Уладзімір ШЫЛЯНКОЎ. — Можна меркаваць, што яе мог трымаць якісьці вялікі князь».\nСпусціцца ў пекла, узняцца ў нябёсы...\nПраходзячы скрозь храмавыя пакоі (а была тут і трапезная, і бібліятэка, і камора, і яшчэ цэлае крыло, якое не захавалася), уваходзім у памяшканне, у куце якога бялее камін. Па словах дырэктара музея, ён дзейнічае і цяпер.\nНекалі ў касцёле было пяць алтароў. «У сем'яў, якія ахвяравалі грошы на яго пабудову, былі свае ксяндзы, якія адначасова маглі весці тут службы», — тлумачыць Уладзімір Шылянкоў.\nАпроч таго, касцёл меў арган, на падлозе ляжалі персідскія дываны, а вокны ўпрыгожвалі мазаічныя вітражы. Савецкія ўлады пераўтварылі храм у склад. У сутарэннях захоўваліся бочкі з капустай і саленнямі. Соль настолькі ўелася ў земляную падлогу, што і цяпер працягвае разбураць падмурак... Зрэшты, храм мог увогуле знікнуць, было нават прынята рашэнне аб яго зруйнаванні з-за тых самых фрэсак, якія былі сведчаннем таго, як славянін падымаў руку на славяніна, што зусім не ўпісвалася ў ідэалогію «адзінага савецкага народа». Выратавала касцёл адкрыццё комплексу савецка-польскага сяброўства ў пасёлку Леніна Магілёўскай вобласці, на якое прыехалі высокія госці з Польшчы. Мясцовыя ўлады палічылі, што палякі могуць пажадаць наведаць храм у Мсціславе, і вырашылі яго пакінуць.\n...Спускаемся ў сутарэнне. У яго заблытаных лабірынтах чыста і цёмна, і святло ліхтарыка не рассейвае адчуванне містычных дрыжыкаў па скуры. Дырэктар музея пацвярджае маю здагадку пра тое, што ў ранейшыя часы тут была крыпта-пахавальня: у сценах ёсць замураваныя нішы, знаходзілі тут і косткі. У адным з памяшканняў у падлозе адтуліна, пад якой, наколькі магчыма разгледзець у ліхтаровым святле, — пустэча. «Хутчэй за ўсё, там сістэма падземных хадоў», — мяркуе Уладзімір Шылянкоў.\nПасля сырых і цёмных падземных памяшканняў выходзім на святло, па пакручастых прыступках караскаемся на касцёльную вежу. Нібы са змрочнага царства мёртвых — у асветленае спадзяваннем неба. І хоць на самы верх трапіць не атрымалася (лаз быў зачынены), нават з «сярэдняга» ўзроўню вежы адкрываюцца шыкоўныя мсціслаўскія краявіды. Зірнуўшы на такое хараство, разумееш, што дзеля гэтага варта жыць і захоўваць спадчыну нашых продкаў. Дарэчы, у Дзяржаўным спісе гісторыка-культурных каштоўнасцяў Беларусі касцёл ордэна кармелітаў мае катэгорыі ўнікальнага аб'екта міжнароднага і рэспубліканскага значэння.\n«Балюча глядзець на тое, у якім ён стане, сэрца крывёю абліваецца», — уздыхае Уладзімір Віктаравіч, і з ім нельга не пагадзіцца.\nАле ж, нібы дорачы супакаенне і спадзеў, звонку на адной з белых сцен храма выразна праступае шэры сілуэт укрыжаванага Хрыста, які, колькі сцяну ні тынкавалі, праяўляецца зноў і зноў...


Чвэрць стагоддзя таму ў Беларусі выйшла першая памятная манета | zviazda.by\nХатняя старонка » Эканоміка » Фінансы » Чвэрць стагоддзя таму ў Беларусі выйшла першая памятная манета\nПамятныя манеты з'яўляюцца адным з найважнейшых кампанентаў паўнавартаснай нацыянальнай сістэмы грашовага абарачэння, а таксама сімвалам дзяржаўнасці. Выпускаючы памятныя манеты ў абарачэнне, Нацыянальны банк краіны мае на мэце папулярызацыю культурнай і гістарычнай спадчыны беларускага народа, яго дасягненняў, прызнанне выдатных асоб, лёс якіх звязаны з нашай Радзімай, а таксама адлюстраванне найважнейшых падзей у жыцці краіны.\n27 снежня 1996 года выйшла ў абарачэнне першая беларуская памятная манета. Прысвечана яна 50-годдзю Арганізацыі Аб'яднаных Нацый. Прайшла чвэрць стагоддзя, і нашы манеты не толькі атрымалі прызнанне сярод калекцыянераў, але і заваявалі вядучыя пазіцыі ў свеце. Яны паспяхова канкурыруюць з манетамі краін, якія маюць даўнія нумізматычныя традыцыі.\nЗа 25 гадоў у абарачэнне было выпушчана каля 500 найменняў памятных і юбілейных манет. Глыбокая прапрацоўка тэм, крэатыўнасць і арыгінальны дызайн, прымяненне новых тэхналогій вытворчасці дазваляюць беларускім памятным манетам карыстацца нязменнай папулярнасцю ў нумізматаў і знатакоў, займаць прэстыжныя месцы на міжнародных конкурсах і выставах.\nУсяго за 25 гадоў было выпушчана 4 мільёны 613 тысяч 76 манет, якія мелі агульную вагу 102 тоны 345 кілаграмаў. Прыкладна столькі важаць 186 зуброў або 25586 зайчыкаў.\nВарта адзначыць, што самым маленькім рарытэтам стала залатая памятная манета "Беларускі балет. 2013", якая мела дыяметр усяго 11 міліметраў і вагу 0,5 грама. А вось самая буйная манета была выраблена са срэбра. Гэта "Крыж Еўфрасінні Полацкай", які мае ў дыяметры 100 міліметраў і важыць адзін кілаграм, 83,8 грама.\n3570 У сталіцы актыўна скупляюць кватэры. Ці надоўга гэта?\n2562 80 гадоў таму выйшаў першы падпольны выпуск газеты «Звязда»\n2080 Прыгажосць і трагедыя Краснага Берага\n1957 Абаранiць нельга распаўсюдзiць. Эксперты - пра нюансы i памылкi апрацоўкi асабiстых звестак людзей\n1627 «Як ты можаш такое казаць, мама?!» Спрачацца з пажылымі сваякамі трэба правільна\n1599 «Таблетка» шчасця ад мадэлі з Барысава Наталлі Клачко. На пенсіі жыццё не спыняецца\n1575 Рэгіна Пышнік: Мы ўмеем працаваць і жыць у камандзе. Або як спартыўная сям'я б'е рэкорды\n1504 Ягор Макарэвіч: Маладзёжны парламент — магчымасць рэалізаваць свой патэнцыял\n1501 Стратэгія развіцця Міханавіцкага сельсавета: карбонавая ферма і новы культурны цэнтр\n1335 Гаджэт для фельчара. Як працуюць ФАП і амбулаторыя ў самым аддаленым сельсавеце Пружанскага раёна