[z] Perfect imperfections\nXXXVI. Zostaniesz ojcem. Epilog.\nPrzygotowania do ślubu szły pełną parą. Uroczystość miała odbyć się w Bielsku. Nie widzieli innej możliwości. Marzyli o skromnym ślubie w bielskiej katedrze, przyjęciu w gronie najbliższych, wspaniałej podróży poślubnej. Marzyli o sobie. Całe życie czekali na to, by siebie spotkać i powiedzieć sobie, że w końcu trafili na odpowiednią osobę... Został zaledwie tydzień. Wszystko było już dopięte na ostatni guzik. Suknia wisiała w domu rodzinnym Gabrieli, obrączki schowane były głęboko w szufladzie starej komody państwa Włodarczyków. Ślub zaplanowany był na ostatnią sobotę sierpnia.\nW środowy wieczór widzieli się po raz ostatni... Dali sobie wyzwanie - do tego wielkiego dnia musiały wystarczyć im tylko telefony. Stali na podjeździe przed domem rodziców Gabrieli. Wojciech trzymał delikatnie policzki dziewczyny i złożył na jej czole delikatny pocałunek.\n-Za cztery dni i jakieś dwadzieścia godzin będziesz już tylko moja... - szepnął.\n-Jestem tylko twoja od ponad trzech lat, panie Włodarczyk.\n-Dobrze, pani Włodarczyk. - uśmiechnął się ciepło. - Przećwiczymy?\nGabriela mruknęła przed nosem, a chwilę później z telefonu siatkarza popłynęło ich ulubione Karmelove i przytuleni stawiali małe kroki w rytm muzyki. Na zewnątrz się szarzało. Z kuchennego okna, wybiegającego przed dom, przyszłym małżonkom przyglądali się rodzice Gabrieli. Na koniec tańca Wojciech złożył na ustach szatynki namiętny pocałunek i skierował się do furtki, za którą stał jego samochód.\n-Do soboty, przyszła żono!\nPo godzinie był w domu. Na tarasie zastał rodziców pijących herbatę. To był ich rytuał. Nie było wieczoru bez wypicia jej w swoim towarzystwie. W duchu pragnął, by jego małżeństwo z Gabrielą było takie, jak jego rodziców. Idealne. Zgodne. Trwałe. Podziwiał ich. Byli jego wzorem.\nLeniwie oparł się o uchylone tarasowe drzwi i patrzył, jak ojciec czule całuje w skroń jego mamę.\n-Kocham was. - powiedział cicho.\nRodzice odwrócili się w jego stronę, a na ich usta wpłynął delikatny uśmiech.\n-Jesteś głodny? - zapytała pani Dorota, kiedy Wojtek usiadł na dużym wiklinowym fotelu. - Kolacja jest w kuchni...\n-Dziękuję, jadłem z rodzicami Gab. Czy to normalne, że niesamowicie się boję?\nPan Henryk zaśmiał się tylko głośno.\n-To nic dziwnego, synu... Pierwszy raz się żenisz...\n-Pierwszy i ostatni, tato. Pierwszy i ostatni.\n-O której wyjeżdżasz w piątek do Andrychowa? - zapytała Antonina, siadając obok Kamila.\n-Około szesnastej, może siedemnastej... - odpowiedział, zerkając na blondynkę znad swojego telefonu. Stała przed nim w koszulce z osiemnastką. Wyglądała w niej pociągająco. Mimo że między nimi było dobrze już od prawie roku, dopiero teraz Kwasowski zrozumiał, że wszystko zaczyna się układać. Chciał tak jak Wojtek - stanąć kiedyś z Iwanowną przed ołtarzem i wypowiedzieć słowa przysięgi małżeńskiej patrząc prosto w jej oczy.\n-Podrzucisz mnie do Gab? Nie opłaca mi się brać swojego samochodu...\nI wiedział, że było to w stu procentach szczere.\nSuknia od kilku dni wisiała już na klamce szafy, buty stały tuż pod nią. Gabriela siedziała na dużym łóżku w swoim dawnym pokoju i zaczarowana wpatrywała się w śnieżnobiały materiał nie mogąc uwierzyć, że następnego dnia wychodzi za mąż. Wojtek był spełnieniem jej najskrytszych marzeń i do teraz nie mogła zrozumieć jak kiedyś mogła posunąć się do tego, by aż tak go zranić...\nWzięła z szafki nocnej czarną ramkę w której znajdowało się ich wspólne zdjęcie. To, które zrobił Kamil, podczas gdy Włodarczyk oświadczał się jej klęcząc w morzu. Wspomnienia wróciły. Była najszczęśliwszą kobietą na świecie. A następnego dnia, miała być jeszcze szczęśliwsza.\nStanęła przed wąskim lustrem i dotknęła podbrzusza...\n-Masz wspaniałego tatusia...\nW tym samym momencie usłyszała dzwonek do drzwi, a po chwili rozmowę jej mamy z Antoniną. Wyszła z sypialni i natknęła się na przyjaciółkę obładowaną małą walizką, pokrowcem z sukienką i przewieszoną przez ramię sportową torbą z logo BBTS-u.\n-A ciebie kto napadł? - zaśmiała się Husko widząc stan fizyczny Tośki.\n-Ty i Wojciech. Jakieś trzy miesiące temu. Wręczając zaproszenie na ślub. Boże...\n-Co się stało? - zapytała szatynka i zamknęła drzwi.\n-Za każdym razem, gdy ją widzę... - wskazała na suknię ślubną. - mam ochotę się poryczeć. Tak się cieszę twoim szczęściem, Gab!\n-Ty mi lepiej mów, jak z Kamilem.\n-Jest dobrze. Naprawdę jest dobrze. Cieszę się, że wszystko jest w porządku. Matka się nie odzywa, skończyła, chyba odpuściła. Nie wiem, co u Borysa. Nie obchodzi mnie to. Mam nadzieję, że będzie siedział w tym więzieniu do końca swoich dni. Ostatnio tata przyleciał z Petersburga. W końcu poznał Kamila. Jest idealnie.\nKamil zatrzymał się na podjeździe domu rodzinnego Wojtka. Przyjaciel od razu zszedł ku Bielszczaninowi i pomógł zabrać bagaże. Przy furtce zastał uśmiechniętego od ucha do ucha Kwasowskiego. Wiedział, że za tym uśmiechem nie stoi tylko jego ślub z Gabrielą, ale także dobre relacje z Antoniną. Cieszył się szczęściem przyjaciela i miał cichą nadzieję, że niedługo i on się oświadczy.\n-Jak samopoczucie przed stratą wolności? - zapytał przyjmujący BBTS-u.\n-Szczerze? Nie mogę się już doczekać... Chodź.\nPrzyjaciel poprawił kołnierzyk jego koszuli. Śnieżnobiała mucha, spoczywająca na śnieżnobiałej koszuli, dodawała mu uroku. Czuł się wyjątkowo. To był jego dzień. Jego i Gabrieli. Głęboko westchnął patrząc na Kamila i ruszył w kierunku ołtarza. Po chwili w drzwiach katedry pojawiła się Ona. Wyglądała zjawiskowo... Prowadził ją tata. Już za kilka chwil miał oddać ją w jego ręce. I mieli stać się małżeństwem. Nieprawdopodobne.\n-Wojtku... Dbaj o nią. - usłyszał po chwili.\n-Będę jak najlepiej tylko potrafię.\n-I ślubuję ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską...\n-Oraz że cię nie opuszczę aż do śmierci...\nZastała go przed budynkiem. Siedział na małych schodkach, białą koszulę miał podwiniętą do łokci, widocznie się nad czymś mocno zastanawiał. Jego wzrok był taki... nieobecny. Przysiadła obok niego i spojrzała na niewyraźną twarz.\n-Kwasu... Co jest?\n-Hm? Nie... Nic. Myślę po prostu.\n-Widzę, że coś cię gryzie.\n-Tak się zastanawiam, ile musiało się stać, żebyśmy wszyscy byli teraz w tym miejscu... Gab, przepraszam cię.\nHusko, a raczej już Włodarczyk, przymknęła oczy i oparła głowę o ramię przyjaciela.\n-Wiesz... Może gdyby nie to, nie siedzielibyśmy tu teraz? Pomyśl na to od innej strony, tej lepszej...\n-Kocham ją. Jest dla mnie najważniejsza i chciałbym, żeby nasz związek przeszedł na wyższy etap.\nW tym momencie Kwasowski wyjął z kieszeni spodni czerwone pudełeczko i otworzył je przed Gabrielą. Oczy szatynki powiększyły się.\n-Pędź do niej! - zganiła go.\nPrzyjmujący tylko szeroko się uśmiechnął i poderwał się biegnąc w kierunku sali.\nWszyscy zaproszeni goście skupili się na stojącym na środku Kamilu. Antonina stała w rogu i wysyłała nieme pytające sygnały. Kwasowski poprawił włosy, a w tym czasie Wojtek podszedł do Gabrieli i zapytał, co jest grane.\n-Proszę wszystkich o uwagę... Proszę mi wybaczyć to, co właśnie robię, ale jeśli tego nie zrobię, będę miał do siebie żal do końca życia. Włodiego poznałem jakieś dziesięć lat temu... i szczerze? Kiedy pierwszy raz go zobaczyłem, pomyślałem, że jest niezłym debilem. Sorry, Włodi. - dodał, widząc minę przyjaciela. - Ale proszę mi uwierzyć, wystarczyła chwila, żebym wiedział, że to przyjaciel na śmierć i życie. Gab poznałem za dzieciaka. Była zdecydowanie damską wersją mnie, rozumieliśmy się bez słów. Wystarczyło jedno spojrzenie i wybuchaliśmy śmiechem myśląc o tym samym. Z resztą... do dziś tak jest. Różnie między naszą trójką bywało, działy się różne rzeczy, o których najlepiej zapomnieć, ale nie wmówicie mi, że nie maczałem paluchów w tym, że teraz jesteście tu razem... jako małżeństwo. - uśmiechnął się szeroko do młodej pary. - I pozwólcie mi, że i ja wykonam dziś ruch w stronę lepszego jutra. Bo to dzięki wam poznałem kogoś, kto zmienił moje życie o sto osiemdziesiąt stopni. Ktoś, kogo kocham nad życie i ktoś, bez kogo nie wyobrażam go sobie dalej. Tosiu... - podszedł do Iwanownej i chwytając jej delikatną dłoń wprowadził na środek sali, a po chwili uklęknął przed nią trzymając w dłoni otwarte pudełeczko. - Wyjdziesz za mnie?\nKazanka zakryła usta dłońmi. Nie była w stanie wydusić z siebie słowa. Tyle osób na nią patrzyło! W jej sercu wybuchło tysiące fajerwerków.\n-Pozwól mi stać się najszczęśliwszym facetem na całym świecie...\nWidok szczęśliwej Tośki i szczęśliwego Kamila był dla świeżo upieczonych małżonków uroczy. Cieszyli się ich szczęściem, byli przecież ich przyjaciółmi.\n-Pierwsza cudowna wiadomość: pobraliśmy się. - zaczął wyliczać siatkarz. - Druga: Tośka i Kwasu w końcu są na dobrej drodze... Chyba nie może być lepiej...\n-Jest jeszcze trzecia wiadomość...\nWłodarczyk zrobił zdezorientowaną miną, a Gabriela ułożywszy dłonie na jego barkach, stanęła na palcach i wyszeptała mu do ucha:\n-Rodzina Włodarczyków właśnie się powiększa...\nStał sparaliżowany. Nie mógł powiedzieć ani jednego słowa. Stał tylko i patrzył na Gabrielę z poważną miną. Zaraz później porwał ją w swoje ramiona i mocno przytulił do siebie.\n-Ale... jak? Kiedy? Dlaczego wcześniej mi nie powiedziałaś?\n-Boże, Gab.... Kocham was!\nOdszukał wzrokiem Kwasowskiego. Tańczył z Olą, całkowicie wyłączony z otaczającego świata, o czymś zawzięcie rozmawiali, co chwilę się śmiejąc. Podszedł do przyjaciół i przepraszając dziewczyną Karola, odciągnął przyjmującego na bok.\n-Em... Włodi, co jest?\nNie wiedział jak mu powiedzieć...\n-Kamil... Zostaniesz ojcem...\nKwasowski zbladł. Nieobecnym wzrokiem wgapiał się w tłum tańczących gości.\n-Tosia... - szepnął i pobiegł w kierunku Iwanownej.\n-Kawsu! ... chrzestnym!\nTo już koniec. Szkoda, niesamowicie mi szkoda, bo bardzo związałam się z tą historią.\nDziękuję Wam wszystkim, za komentarze, za obecność, za kilkunastokrotne Kiedy nowy?, za bycie po prostu...\nI jest też Osoba, której pragnę podziękować nad wyraz.\nWin, wiesz, że to do Ciebie.\nBo bez Ciebie Idealni by nie powstali.\nNie powstaliby bez Winiarskiej.\nNie powstaliby bez spisania się.\nI mimo że nasze drogi rozeszły się w pewnym momencie Idealnych uważam za NASZE WSPÓLNE dzieło :)\nWas, drodzy Czytelnicy, przepraszam za przerwy. Nie będę się tłumaczyć, to bez sensu. I dziękuję Wam za wyrozumiałość :)\nCo do spraw technicznych, dokończenie Hipotermii będzie moim definitywnym blogowym końcem.\nAutor: Em. o 20:15 15 komentarzy:\nXXXV. Kurwa, cykam sie.\n*Dziś trochę inna forma. Wyjątkowo.\nNajpierw Kamil, potem Wojtek.*\n-Tosia, czy to była...? - zapytał zamykając za blondynką drzwi. Spojrzał na Antoninę. Była zdruzgotana. Kwasowski nawet nie wiedział jak się zachować.\n-Tak. To była moja matka. Boże, skąd ona wie....?\n-Nie czujesz się tu bezpiecznie, prawda?\n-Czuję się bezpiecznie tam, gdzie jesteś ty. Ale teraz... Nasze życie już nie będzie takie samo. Ona wie. Będzie nas nachodzić. Nękać.\n-Wystarczy twoje jedno słowo i się wyprowadzimy.\n-Kamil, proszę cię.\n-Jakich ona pieniędzy chciała?\n-Nie mam pojęcia, pewnie na dragi albo facetów... Kamil, mógłby tu przyjechać na kilka dni mój ojciec?\nMartwił się o Antoninę. Mimo obaw o ich przyszłość, zgodził się, by tata Kazanki odwiedził ich w Bielsku. Jeśli miało jej to pomóc... Nieuchronnie zbliżał się także sezon. Końcówka września była tuż-tuż. Bał się, że może się coś wydarzyć, kiedy jego nie będzie w mieście. Na razie w kalendarzu widniała data 31 sierpnia, a on oprócz Tosi musiał skupić się na pomocy Wojtkowi, bo walizka stojąca w rogu sypialni ciągle o sobie przypominała.\n-Bielsko uzna to za zdradę.\n-Jaką zdradę? Jaką zdradę? - zaśmiał się Piechocki, kiedy Gabriela składała podpis na umowie. - Możesz zacząć od jutra?\n-Bądź o ósmej. Paula powinna być już wtedy w biurze.\nUsiadła na plastikowym krzesełku hali. Cieszyła się z powrotu do Bełchatowa. To był jej drugi dom. Z radością obserwowała przedsezonowy trening chłopaków. Włodarczyk puścił jej z oddali oczko i wrócił do ćwiczeń przyjęcia. Po piętnastu minutach przybił piątkę z Winiarskim za dobrze wykonaną robotę i ruszył w kierunku dziewczyny.\n-I jak? - zapytał po przywitaniu się. Gab wyjęła z dużej torby żółtą teczkę z logo Skry. Przyjmujący uśmiechnął się szeroko i złożył na ustach dziewczyny delikatny pocałunek. - Witam w zespole, kochanie.\n-Od jutra będziesz miał mnie dość. Będziemy widzieć się w domu, w pracy...\n-Zaczynasz od jutra?\nHusko kiwnęła twierdząco głową.\n-Szybko się ogarnę i jedziemy do domu świętować twój sukces. - ruszył charakterystycznie brwiami.\n-Lecz się na nogi, bo na głowę to już za późno Włodarczyk! - zaśmiała się i chowając dokumenty ruszyła w stronę wyjścia z hali.\nStojąc przed hotelowym lustrem przypomniała sobie, jak jeszcze dzień wcześniej Wojtek zaproponował jej weekend nad morzem. Przy zdrowych zmysłach odmówiłaby mu i kazała skupić na przygotowaniach do sezonu, ale... ale to był Wojtek, a jemu zawsze ulegała. W sobotnie południe byli już w Trójmieście.\nUsłyszał szum wody spod prysznica. Zebrał wszystkie potrzebne rzeczy, a następnie wybrał numer Kamila. Kwasowski odebrał po dwóch sygnałach i Włodarczyk przekazał mu informację:\nNapisał szybko na kartce Przyjdź na plażę. Tam, gdzie wczoraj i zostawił ją na łóżku, a obok liściku położył herbacianą różę. Cicho wymknął się z hotelowego pokoju. Wsiadł do windy i wybrał poziom 0. Czuł się jak kochanek, który musi uciekać przed wściekłym mężem swojej ukochanej. Wsiadł do samochodu i obrał kierunek kwiaciarni, w której kilka dni wcześniej zamówił ogromny bukiet kwiatów - takich samych, jakie zostawił w hotelu. Kwadrans później był już na plaży. Przywitał się z Kamilem i Antoniną, a następnie dogadali szczegóły.\n-... a potem już samo pójdzie.\n-Powodzenia, stary! - Kwasowski poklepał przyjmującego po plecach, by dodać mu otuchy.\n-Kurwa, cykam się.\n-Wojtek... - zawołała z łazienki, ale odpowiedziała jej cisza. Owinęła ciało białym ręcznikiem, nawet się nie wycierając. Zostawiając na podłodze mokre od wody plamy, wyszła do pokoju, ale nigdzie Włodarczyka nie było. Na łóżku leżała natomiast kartka, a obok niej długa herbaciana róża. Gabriela szybko wysuszyła włosy, lekko je pokręciła, zrobiła delikatny makijaż i założyła letnią sukienkę, a następnie, zamykając pokój, ruszyła w kierunku wybrzeża.\nNa parkingu nie było samochodu siatkarza. Zaniepokoiła się trochę, ale tak jak napisał Wojtek, zmierzała na plażę. O dziwo, przy morzu było mało ludzi. Zdziwiła się, ale szła dalej. Zauważyła go. Stał na brzegu morza, tyłem do niej, ubrany w koszulę w kratę i brązowe dżinsy. Rękawy koszuli podwinięte miał do łokci, a dłonie znajdowały się w kieszeniach. Tak samo spodnie - lekko podwinięte, by woda nie zmoczyła nogawek. Wiał lekki wiatr, który rozwiewał mu włosy. Zdjęła płaskie sandałki i ruszyła w stronę przyjmującego. Już kilka kroków od niego, poczuła mocne perfumy, które tak uwielbiała. Gdy znalazła się tuż za nim, położyła prawą dłoń na jego ramieniu. Obrócił się delikatnie w jej stronę i uśmiechnął.\n-Pięknie, nie? - zapytał.\nSiatkarz stanął bokiem do morza, ciągnąc dziewczynę lekko za dłoń. Woda sięgała im po kostki. Zachodzące w oddali słońce stwarzało klimat, a on tak chciał mieć to wszystko już za sobą. Bał się. Panicznie bał się, że mu odmówi. A tym razem wszystko było już na poważnie.\n-Kocham cię, wiesz? - zaczął. - Cholernie cię kocham i boję się, że któregoś dnia cię stracę... Przez własną głupotę, nierozsądek, przypadek.\n-Ale.. Wojtek, co jest grane? Po co kazałeś mi tu przyjść...?\nAkcja. Czas, start! Włodarczyk zagryzł nerwowo wargę, a po chwili klęknął przed Gabrielą w zimnej wodzie. Dziewczyna zakryła usta dłonią, nie mogąc uwierzyć w to, co się dzieje. W rękach swojego chłopaka zobaczyła czerwone pudełeczko, w którym znajdował się piękny srebrny pierścionek.\n-Tym razem pragnę zapytać na poważnie... Gabrielo, czy zostaniesz moją żoną?\nW głowie miała mętlik. To wszystko działo się zdecydowanie za szybko. Przez umysł przetoczył się ich cały związek. Początek znajomości, pierwsze kocham cię, pierwszy pocałunek, pierwsza noc, Bełchatów, Lubin, zdrada, ból, ale i miłość, szczęście, radość... Była rozdarta, ale i tak wiedziała, co powie.\nWsunął na palec dziewczyny pierścionek, a następnie porwał ją w swoje ramiona i namiętnie pocałował.. I wtedy zdał sobie sprawę, ile ta kobieta dla niego znaczy. Była jego końcem i początkiem... I co on by zrobił bez Jej przemądrzałych słów...\n-Gratulacje, misiaczki! - usłyszeli nadchodzącego Kamila.\nHusko zdziwiła się na widok Kwasowskiego i Iwanownej. Nie mniej, cieszyła się. Cieszyła się, bo od czasu feralnej zimy, nie widziała się z Kazanką. Antonina przytuliła delikatnie Gabrielę i pogratulowała zaręczyn. Panowie natomiast utkwili w męskim uścisku.\n-Tęskniłam za tobą, Tośka.\n-Ja za tobą też, Gab.\nDopiero po chwili dziewczyna spostrzegła, że Kamil wręczył duży wiklinowy koszyk bełchatowskiemu przyjmującemu.\n-Zdjęcia będą niebawem, a teraz bawcie się. - powiedział z uśmiechem Kwasowski i razem z Antoniną opuścili plażę.\n-Kocham cię. - szepnęła w jego klatkę piersiową. - Kocham cię jak wariatka.\n-To nie koniec niespodzianek!\nSiedzieli na kocu, ich stopy przykrywał piasek, a w dłoniach znajdowały się kieliszki z czerwonym winem. Wojtek założył kosmyk włosów za ucho Gabrieli. Czuł się szczęśliwy. Zostanie jego żoną. Kto by się nie ucieszył?\n-Przepraszam... - westchnął, wyciągając telefon. - Muszę się pochwalić, że tym razem było już serio.\n(tym razem już serio)\nInna forma niż była do tej pory.\nAle wszystko wróci do normy ;)\nPrzepraszam, za opóźnienia, praca mnie zalewa.\nMam nadzieję, że ktoś tu jeszcze jest..\nAutor: Em. o 21:14 11 komentarzy:\nXXXIV. Zawsze w ciebie wierzylem.\n-Nie wierzę, że ludzie dali się nabrać. - zaśmiał się, podając Gabrieli kubek herbaty, a następnie okrywając jej długie nogi ciepłym kocem. Był letni wieczór. Temperatura na dworze była dosyć wysoka, ale lekki podmuch wiatru powodował u dziewczyny dreszcze. - Popatrz, wystarczyło jedno zdjęcie, żeby ludzie pomyśleli, że się zaręczyliśmy.\n-Może najwyższy czas... - pan Henryk odkaszlnął znad gazety, przypominając Wojtkowi ich ostatnią rozmowę. Przyjmujący spojrzał na niego tylko wymownie dając do zrozumienia, że doskonale pamięta.\nSiatkarz ulokował się obok szatynki i opierając głowę na jej ramieniu spojrzał na okładkę książki, którą dziewczyna trzymała w dłoniach. Zawiał chłodny wiatr. Na rękach Gabrieli pojawiła się gęsia skórka, ale brązowooki zaraz potarł przedramiona Husko swoimi rękami.\n-Chłodno ci? - zapytał.\n-Tak w ogóle... Kamil się nie odzywa... Śmiesznie tak.\n-To znaczy? Co masz na myśli?\n-Zawsze utrzymywaliśmy w miarę regularny kontakt... A teraz? Nie odzywa się już przeszło tydzień. Ostatni raz z nim gadałem jak byliśmy we Wrocławiu.\n-To może czas najwyższy samemu do niego zadzwonić?\nWojtek spojrzał z wątpliwościami gdzieś w dal. Po chwili poderwał się i chwytając za telefon wybrał numer Kwasowskiego.\n-No ja dziękuję, stary, za takie coś. - rzucił z wyrzutem przyjmujący bielskiego BBTSu.\n-Ale co ja ci, chłopie, zrobiłem?\n-Nie powiedziałeś mi, że masz plan oświadczyć się Gabryśce!\n-Ty też? - Włodarczyk wybuchł niepohamowanym śmiechem. - Oj, Kwasu, Kwasu... Ty też dałeś nabrać...\n-Oświadczyłem się jej na niby, plastikowym pierścionkiem z automatu. Joke, panie Kwasowski!\nNadszedł sierpień. Dzień wyprowadzki do Bełchatowa zbliżał się nieuchronnie. Lubińskie mieszkanie wcale nie przypominało tego z okresu sezonu. Wszędzie leżały kartony, pudła, worki, walizki, torby, a na domiar złego, Gabriela nigdzie nie mogła znaleźć srebrnego pierścionka, który dzień wcześniej kładła na komodzie.\n-Znajdzie się. - zapewniał przyjmujący.\n-Położyłam go wczoraj wieczorem tu - wskazała na jasny mebel. - a teraz go nie ma. Raczej nie rozpłynął się w powietrzu.\nWłodarczyk dyskretnie zajrzał do swojego portfela, by upewnić się, że biżuteria jest dobrze ukryta. Chciał jej kupić nowy.. zaręczynowy. Tylko, że teraz już taki prawdziwy, a jako facet, skąd miał wiedzieć jaki rozmiar palca ma jego dziewczyna?\nKażdy ma jakiś swój drugi dom. Dla niego tym domem był Bełchatów. Mimo że w Lubinie czuł się świetnie, podniósł swoje umiejętności, niemal cały czas grał w pierwszym składzie, pragnął wrócić do województwa łódzkiego. Szeroko uśmiechnął się, gdy wszedł do nowego-starego mieszkania niedaleko hali Energia. Rozglądnął się po salonie, który przeżył niejedną imprezę. Zajrzał do sypialni, która pamiętała pewnie niejedną noc. Poczuł się jak w domu. W końcu.\n-Przez ten sezon nikt tu nie mieszkał. - poinformował go prezes Piechocki. - Więc... tak jakbyś wrócił na stare śmieci.\n-Cieszę się. Naprawdę dziękuję za zaufanie. Obiecuję, że pana nie zawiodę.\n-Zawsze w ciebie wierzyłem. Teraz jest twój czas, pokaż, ile potrafisz.\nGabriela siedziała na kanapie i w międzyczasie przyglądając się Wojtkowi, przeglądała miejscową gazetę.\n-Co robisz? - zapytał wkładając teczki z dokumentami do szuflady.\n-Szukam pracy. Nie chcę być na twoim utrzymaniu.\nZawahał się. Powiedzieć jej teraz czy czekać na rusz ze strony Piechockiego. Zdecydował.\n-Wiesz... Rozmawiałem z prezesem... Zapytał się czy nie byłabyś zainteresowana pracą w marketingu...? Paulinie przydałby się ktoś do pomocy.\n-Śmiejesz się teraz czy mówisz poważnie?\n-Jak najbardziej poważnie. Zadzwoń do niego.\nStanął przed halą pod Dębowcem. Teraz musiało być tylko lepiej. Był tego pewny. Poprawił torbę z logiem BBTS na prawym ramieniu i ruszył w kierunku budynku. Czekał go pierwszy trening przed sezonem. Napawał go optymizm wiedząc, że w mieszkaniu czeka na niego Antonina. Blondynka, kiedy poroniła, rzuciła studia. Po dłuższym okresie czasu, podjęła się pracy. Nic ją już z Wrocławiem nie wiązało. Nic, poza wiszącą na Moście Tumskim kłódką i bolącymi po dziś dzień wspomnieniami. Końcem lipca jej nowym domem stały się bielskie Złote Łany. Trzymała Kamila nieco na dystans, ale pozwalała mu zbliżyć się do siebie. Kochała go. Naprawdę go kochała. W końcu pokochała go miłością bezwarunkową. Taką, która przetrwa wiecznie. Bo jakby nie było, zdała sobie sprawę, że to ona go raniła. Kamil zrozumiał swój błąd, a ta wybaczyła mu, mimo że wbijała kolejne ostrza w jego serce.\n-Najlepsza ósemka. To cel na ten sezon. Panowie, dajemy z siebie maksa!\nPochłonęły ją dokumenty z biura, w którym pracowała. Nawet nie zauważyła, kiedy w mieszkaniu pojawił się Kwasowski. Nagle poczuła na swoim karku jego chłodne usta i to wystarczyło, by w jej brzuchu porozlatywało się stado motyli. Uwielbiała, kiedy wcześniej kończył trening i zaskakiwał ją szybkim powrotem. Tym razem postawił przed nią butelkę jej ulubionego czerwonego wina.\n-Przecież wiesz, że jutro muszę wcześnie być w pracy... - jęknęła.\n-Usiądziemy na balkonie, wypijemy po lampce, a później pójdziemy grzecznie spać. Obiecuję.\nNapój powoli znikał z butelki, a słońce zachodziło ponad szczytami Beskidów. Antonina, wtulona w ciało siatkarza, wspominała ostatni rok. Wiele się zmieniło. Wiele wycierpiała. Ale zdała sobie sprawę, że musiała przejść ciężkie chwile, by w końcu być szczęśliwa. Po chwili oboje usłyszeli dzwonek do drzwi. Kamil leniwie wstał z ławki i ruszył do przedpokoju. Twarz kobiety za drzwiami wydawała mu się znajoma, jednak nie potrafił przyporządkować jej do żadnej konkretnej osoby. Kobieta miała na oko pięćdziesiąt lat. Była zadbana, modnie ubrana, a makijaż dodawał jej uroku. Długie blond włosy opadały lekko na ramiona i dopiero kiedy delikatnie odrzuciła je na bok, przypomniał sobie.\n-Dzień dobry. Czy zastałam może Antoninę? - zapytała cicho.\n-Kamil...? Kto przy... - Tosia lekko wychyliła się z balkonu, ale kiedy ujrzała kobietę, zamarła. - Co ty tu robisz?\n-Ja nic nie muszę. Wyjdź stąd! W ogóle, skąd wiesz, gdzie mieszkam?!\n-Potrzebuję twojej pomocy... Potrzebuję pieniędzy.\n-Pieniędzy? Na ciuchy, dragi? Może na nowych kochanków?! Borys siedzi w więzieniu, więc nie masz na co liczyć z jego strony, co?!\n-Jak to Borys jest w więzieniu?\n-Tosia... Musisz mi pomóc!\nPrzerwa była dość długa... Najpierw wyjazd nad morze, potem koniec roku szkolnego, teraz tygodniowy obóz... Nadrabiam zaległości.\nW tym momencie chciałabym polecić Wam świetny projekt ;)\nBLOGA - Bliżej Siatkówki\nTWITTERA - Bliżej Siatkówki\nFACEBOOKA - Bliżej Siatkówki\nZachęcam do lajkowania, obserwowania, komentowania i tak dalej ;)\nAutor: Em. o 15:49 5 komentarzy:\nXXXIII. POWIEDZIALA TAK!\nAndrychów przywitał ich piękną pogodą. Gabriela szybko wyskoczyła z samochodu i popędziła w stronę małego domu jednorodzinnego, z okna którego już machała jej pani Dorota. Wojtek natomiast zabrał walizki i zostawiwszy je przed drzwiami wejściowymi, udał się do ogrodu, gdzie rządził pan Henryk.\n-Dzień dobry, kochanie! - mama siatkarza przywitała Gabrielę, przytulając ją lekko.\n-Dzień dobry, mamo.\nPani Dorota zastygła w bezruchu. Po chwili odsunęła się delikatnie od dziewczyny i uśmiechnęła pod nosem.\n-Coś nie tak? Jeśli... przepraszam.\n-Nie, nie! Po prostu... Cieszę się. Naprawdę cieszę się. A teraz chodź, naleję ci soku i opowiesz mi jak było w Stanach.\n-Tato, mamy jeszcze czas. - powtarzał po raz enty odkładając duże ogrodowe grabie na bok. - Poza tym to nie jest jeszcze odpowiedni moment.\n-Synu... A kiedy będzie? - pan Henryk spojrzał na Wojtka poprawiając okulary. - Jak uważasz, ale ja myślę, że Gabrysia jest odpowiednią dziewczyną. A ty w końcu mógłbyś się ustatkować. Masz dwadzieścia sześć lat.\n-Tato, to nie jest jeszcze czas, by myśleć o ślubie. Ale spokojnie, to Gabi zostanie moją żoną. Nie bój się.\nSłońce powoli zachodziło nad Beskidami. Trzymając się za ręce, spacerowali po andrychowskim parku. Po chwili zatrzymali się nad małym stawem i usiedli na ławce.\n-Jak miałem może szesnaście lat, zabrałem tu na randkę swoją pierwszą dziewczynę... - zaczął.\n-Wow. Ja na pierwszej randce byłam w maku...\nWojtek usiadł bliżej Gabrieli i objął ją ramieniem.\n-Zaproponowałbym ci maka, ale najbliższy jest dopiero w Bielsku... - rzucił, czym spowodował głośny śmiech u dziewczyny.\n-Nie, obejdzie się. To nie była udana randka.\n-Moja też nie była. Wylądowałem o tam. - wskazał ręką na wodę. - Zaczekaj na chwilę.\nPo dziesięciu minutach siatkarz wrócił, zasłaniając dziewczynie oczy. Kiedy usiadł obok, spojrzała na niego. Na jego głowie spoczywał wianek zrobiony z kwiatów zerwanych w parku, a na twarzy widniał głupkowaty uśmiech. Po chwili sięgnął po wianek i ulokował go na głowie Gabrieli, a później sięgnął do kieszeni jeansowych szortów.\n-Gabrielo, czy uczynisz mi ten zaszczyt i zostaniesz moją królową randek? - otworzył przed Husko kolorowe pudełeczko, w którym znajdował się plastikowy pierścionek z automatu.\n-Chyba nie mam wyjścia...\nSpoglądała na spokojny profil Wojciecha. Siedział obok niej po turecku i przyglądał się ludziom spacerującym po parku. Gabriela wyciągnęła dłoń ku jego policzkowi i przejechała palcem po jego kości. Zauważyła jak przeszedł go dreszcz, a na rękach pojawiła się gęsią skórka. Pociągnęła delikatnie za jego podbródek i złożyła na jego ustach namiętny pocałunek.\nWianek nadal spoczywał na głowie Gabrieli, wiatr rozwiewał włosy, a uśmiech sam wpływał na usta. Wojciech kroczył tuż obok dziewczyny. Zaraz jednak zatrzymał się obok niej i prosząc jakiego przechodnia o zrobienie zdjęcia, stanął naprzeciw Husko i układając prawą dłoń na jej policzku namiętnie pocałował na tle zachodzącego słońca.\n-Popatrz, jakie piękne. - podsunął Gabrieli telefon pod nos, pokazując wcześniej zrobioną fotografię. Gabriela uśmiechnęła się tylko lekko i ułożyła głowę na ramieniu przyjmującego.\nTen tylko wystukiwał coś w komórce, a zaraz później schował go do kieszeni. Zostawił tylko podpis:\nStali wtuleni w siebie, tkwiąc w namiętnym pocałunku, dopóki biała kołdra, otulająca nagie ciało Antoniny nie zaczęła spadać. Iwanowna złapała ją mocniej i wtuliła twarz w tors siatkarza. Ten, natomiast, jeszcze mocniej objął ją i nie puszczał.\n-Nawet nie wyobrażasz sobie jak jestem cholernie szczęśliwy. - szepnął wprost do jej ucha.\n-A ja cieszę się, że w końcu zrozumiałam, co jest dla mnie, tak naprawdę, ważne. Przepraszam cię, że musiałeś tak długo czekać.\n-Na ciebie... mógłbym nawet do końca życia.\nStał wpatrzony w Kazankę, gdy ta starannie dobierała garderobę. Nigdy nie był w stanie pojąć po co kobiety tak długo przygotowują się do wyjścia z domu, ale dla niej gotów był czekać i wieczność. Nie mógł opisać radości, jaka panowała w jego sercu. Szczęście siało spustoszenie w jego duszy. Pragnął tylko jednego - już do końca być przy niej.\n-Czarna... - wystawiła w stronę przyjmującego dwa wieszaki z letnimi sukienkami. - ... czy niebieska?\n-Kochanie, cokolwiek byś nie ubrała, będziesz najpiękniejsza.\n-Nie pomagasz... - westchnęła, kiedy Kamil wziął od niej ubrania i objął w pasie. - Nie wyjdę przecież na ulicę w rozciągniętym dresie...\n-Załóż niebieską. - polecił i założywszy za ucho kosmyk jej długich blond włosów, wyszedł z sypialni.\nKazanka z wątpliwościami spojrzała na obie sukienki i głośno westchnęła.\n-Jaki z Włodarczyka jest cwel! - Kamil po chwili wrócił do pokoju i podstawił Iwanownej niemal pod sam nos telefon. - Oświadczył się Gab i nic nie powiedział! Nienawidzę go!\nSpacerowali przez zatłoczone wrocławskie uliczki. Droga do Hali Stulecia, która była ich celem, zajęła im prawie godzinę. Idąc przez długie tunele między licznymi straganami śmiali się do siebie, lekko machając splecionymi dłońmi, jakby chcąc pokazać, że w końcu się udało. Tak bardzo pragnęli ukazać światu swoją radość!\n-Tosia... - złapał jej dłonie i patrząc głęboko w oczy stanął naprzeciw obiektu sportowego. - Nie duś już tego w sobie. Jestem przy tobie i jeszcze nie raz pewnie będzie nam dane tego doświadczyć. Jeszcze będziemy mieć gromadkę takich biegających po podwórku Kwasowskich. No i my. My będziemy państwem Kwasowskimi.\nZatrzymali się na pamiętnym Moście Tumskim. Ich Moście. Kamil z łatwością odnalazł kłódkę z ich imionami. Zdziwił się na jej widok. Jej stan był tragiczny. Antonina nie chciała się przyznać, że wtedy, kiedy znalazł ją tu Wojtek, ona tak po prostu chciała tę kłódkę zerwać. Próbowała na wszelkie sposoby pozbyć się jej z obręczy mostu, jednak na daremno. Teraz było jej poniekąd wstyd przed siatkarzem.\n-Wiesz, mam pomysł. - przytulił ją i przyłożył policzek do szczytu jej głowy. - Jutro kupię nową. I napiszemy na niej Tosia, Kamil... i Sasza.\nJak końcówka roku? Oceny poprawione?\nŻeby Was troszkę zmotywować do pracy już na samym finiszu, podsyłam parę zdjęć z moich krótkich wakacji.\nCo jak co, ale Bałtyk i Trójmiasto są piękne.\n*Blogger jak Facebook - niszczy jakość zdjęć*\nAutor: Em. o 21:40 4 komentarze:\nXXXII. Teraz, Wlodi, chyba mnie rozumiesz, nie?\nSamolot wylądował na płycie warszawskiego lotniska. Piętnaście minut zajęło Gabrieli i Wojtkowi wyjście z samolotu, a kolejne pół godziny przechodzili przez terminal. Odebrali walizki i udali się w stronę hotelu, w którym mieli rezerwację. Piątek mieli spędzić w stolicy, natomiast w sobotę w południe mieli zamiar wyruszyć na Dolny Śląsk. Po zameldowaniu się w hotelu i odebraniu klucza do pokoju, ruszyli na ósme piętro budynku, skąd mieli doskonały widok na panoramę Warszawy.\n-Padam na ryj. - westchnął siatkarz, odkładając walizkę po szafę, a później kładąc się na ogromnym łóżku.\n-Zdrzemnij się, ja idę pod prysznic.\n-Pod prysznic? - Włodarczyk ożywiony podniósł się szybko na łokciach.\n-No tak, co w tym dziwnego?\nWojtek spojrzał na dziewczynę z chytrym uśmieszkiem. Husko już wiedziała, co krąży po głowie przyjmującego. Zwinęła szybko koszulkę siatkarza i czystą bieliznę i skierowała się do łazienki. Włodarczyk ruszył w pogoń za nią, ale szatynka zdążyła zamknąć się w pomieszczeniu.\n-Ej! - zawołał waląc pięścią w drzwi.\n-Też cię kocham!\nNie minęło pięć minut, a telefon siatkarza zaczął wibrować. Na wyświetlaczu pojawiło się zdjęcie Kamila i już po chwili połączenie zostało nawiązane. Wojtek przyłożył komórkę do ucha i przyłożył głowę do białej poduszki.\n-Siema, siema! Już w kraju?\n-Ja... Jesteśmy już w hotelu.\n-Jak było? Opowiadaj! - Kwasowski zaśmiał się do telefonu.\n-Serio zajebiście! Stary, następnym razem jedziesz z nami.\n-Długo zostajecie w Warszawie?\n-Niee, do jutra. W poniedziałek na dziewięćdziesiąt procent będziemy w Andrychowie.\n-To widzimy się?\n-Innej opcji nie ma. Kwasu, odezwę się później, okej?\nTrasa Warszawa-Wrocław ciągnęła się niemiłosiernie. Mimo szczerej chęci spotkania się z Kazanką, Gabriela nie miała ochoty na jakiekolwiek imprezy, w tym wypadku koncert. Wojtkowi natomiast wszystko było obojętne, ale mimo to nie ukrywał, że chce już jechać do Andrychowa i wyłożyć się na leżaku w ogrodzie rodziców. Spojrzał na Gabierlę. Cieszył się z jej obecności przy swoim boku. Zmienił szybko bieg, a następnie ułożył prawą dłoń na odkrytym udzie szatynki i delikatnie potarł kciukiem opaloną skórę. Przez ciało Husko przeszedł prąd. Od kiedy między dwójką wszystko się ułożyło, kiedy tylko Wojtek zbliżał się do dziewczyny, ta natychmiast reagowała - a dokładniej jej ciało reagowało. Spojrzała nieznacznie na Wojtka tak, by się nie zorientował, ale nie wyszła jej ta sztuka. Wojtek zarejestrował uwagę Gabrieli i przesunął dłoń wyżej.\n-Dobrze wiesz. - mówiła już przez zaciśnięte zęby.\nNagle Wojtek wycofał dłoń i z powrotem ulokował ją na kierownicy. Spojrzał na dziewczynę i próbował powstrzymywać śmiech. Zsunął na nos okulary przeciwsłoneczne i wcisnął pedał gazu.\n-W poniedziałek będziemy już w domu.\nPrzed dziewiętnastą parkowali pod wrocławskim klubem, w którym miał odbyć się koncert Taco Hemingwaya. Iwanowna poinformowała ich, że przyprowadzi swojego znajomego, ale nie chciała zdradzić kogo konkretnie. Garbiela obawiała się lekko, że nowy kolega może mieć negatywny wpływ na relacje Kazanki z Kwasowskim. Jakie było zdziwienie pary, kiedy przed wejściem do klubu ujrzeli Antoninę w towarzystwie osoby, którą tak dobrze znali...\nCisza w salonie Kazanka stawała się coraz bardziej irytująca, a gęsta atmosfera w powietrzu wcale nie poprawiała sytuacji. Ba! Nawet ją pogarszała. Z łazienki dobiegał szum suszarki do włosów i Kwasowski modlił się, by Iwanowna jak najszybciej dołączyła do nich. Odkąd poznał Malinowskiego, nigdy nie pałał do niego sympatią. Zawsze wydawał mu się cwaniaczkiem, który myśli, że może wszystko.\n-Długo znacie się z Iwą? - zapytał atakujący.\n-To naprawdę świetna dziewczyna. Mamy sporo wspólnego.\nGdybyś tylko wiedział kim jestem, spieprzyłbyś stąd w ciągu minuty. - pomyślał Bielszczanin, ale zanim cokolwiek powiedział, mocno ugryzł się w język.\nPo chwili dla Kwasa przyszło zbawienie - Kazanka opuściła łazienkę i była gotowa do wyjścia z domu. Malinowski udał się do przedpokoju, by założyć buty, a Kamil zaciągnął dziewczynę do kuchni.\n-Powiedz mi, co jest grane? - zapytał cicho.\n-Ja, Mateusz, Gab i Wojtek idziemy na koncert Taco. A że przyjechałeś, idziesz z nami, wejściówki jeszcze są.\n-Toś... Jestem o niego zazdrosny...\nKazanka już chciała opuścić kuchnię i dołączyć do stojącego na klatce schodowej Malinowskiego, ale Kwasowski złapał ją za nadgarstek i przyciągnął do siebie. Spojrzał Iwanownej głęboko w oczy.\n-Powiedz mi, że nic was nie łączy.\nBlondynka głośno westchnęła, ale uśmiechnęła się lekko i ułożyła prawą dłoń na policzku siatkarza.\n-Nic mnie nie łączy z Mateuszem.\nPunkt dwudziesta na scenie wrocławskiego klubu Alibi rozbrzmiała muzyka. Za DJką bawił się młody chłopak, a po chwili przed mikrofon wskoczył on - tak uwielbiany przez Antoninę Taco Hemingway. To paradoks. Jeszcze nie tak dawno, kiedy Kwas razem z Wojtkiem i Gabrielą wybierali się na koncert Rasmentalism, mówiła, że nie lubi takiej muzyki, a sama teraz idzie na takowy.\nKamil był widocznie zdenerwowany. To głupie. Przecież jechał do Antoniny z taką radością. Miał zamiar spotkać się z dziewczyną i spędzić z nią kilka dni. A tymczasem wokół Kazanki zaczął kręcić się Malinowski! Kwasowskiego rozsadzało od środka, kiedy po koncercie, w małej wrocławskiej knajpce, Mateusz prawił Iwanownej komplementy, a ta słała do niego raz po raz perlisty uśmiech.\n-Ej, stary, wyluzuj. - rzucił Wojtek w stronę Bielszczanina, kiedy dziewczyny wyszły do toalety, a Malinowski do samochodu po telefon.\n-Serio? Powiedz mi jak mam wyluzować jak on zaraz na moich oczach ją przeleci!\n-Znam go trochę, graliśmy w jednym klubie i jestem pewny, że nie tknąłby zajętej laski.\n-Tośka nie jest zajęta. - powiedział poważnie Kwasowski.\n-Nie. Nie wróciliśmy do siebie.\n-Gdzie Mateusz? - zapytała Gabiela po powrocie.\n-Wyszedł do samochodu.\n-Szczerze to nie sądziłam, że taki fajny z niego facet. Serio.\nWojciech zmierzył swoją dziewczyną wzrokiem.\n-Teraz, Włodi, chyba mnie rozumiesz nie?\nDochodziła północ, a Kwasowski... a Kwasowski zatapiał swoje smutki przy barze. Włodarczyk dzielnie wspierał przyjaciela, ale za każdym razem, kiedy tylko zerknął w stronę parkietu i widział swoją dziewczynę wraz z Iwanowną w towarzystwie Malinowskiego, szanse na pocieszenie Kamila były coraz to marniejsze.\n-Włodi, kurwwwa.. - zabełkotał. A skoro Kamil Kwasowski zalał się w trzy dupy, znaczyło, że było źle. - Ona mnie nie kocha. I tyle. Wale to. Wracam do Bielska.\n-Chyba cię pojebało. Siadaj. Idę po kluczyki i odwiozę cię do mieszkania Tośki.\nWyświetlacz telefonu wskazywał czwartą dziesięć. Szybka kuracja wytrzeźwiająca Wojtka pomogła. Kwasowski siedział na balkonie czwartego piętra i czekał. Czekał na co? Na Antoninę? Na całkowite wytrzeźwienie? Na jakikolwiek pomysł? Jego głowa była pusta. Nie krążyły w niej nawet żadne myśli. Podmuch chłodnego wiatru przypomniał mu, że musi wziąć się w garść. Ujrzał pod klatką Tośkę. Wpisała szybko kod i weszła do bloku. Po chwili dziewczyna znajdowała się już na balkonie.\nUsiadła tuż obok przyjmującego i oparła głowę na jego ramieniu.\n-Ta cała akcja z Mateuszem... Mogła dziwnie wyglądać z boku... Po prostu chyba sobie coś ubzdurał i próbuje mnie poderwać. Na jego nieszczęście, bez powodzenia. Nie bądź na mnie zły. Każda kobieta lubi być w centrum zainteresowania faceta, ale nie mam zamiaru mieć nic z nim wspólnego. - siatkarz lekko pociągnął nosem i wyprostował nogi. - Kamil...\n-Nie mów nic. - spojrzał na nią. - Po prostu bądź.\nKazanka była zaskoczona. Szukała na twarzy Kwasowskiego jakiejkolwiek odpowiedzi, ale na daremno. Przyjmujący splótł ich palce i złożył na dłoni dziewczyny delikatny pocałunek.\n-Włodi ma dobre sposoby.\nPrzepadła. Pozwoliła, by Kamil zbliżył się do niej i lekko musnął kącik jej ust. Odwzajemniła. Jej dłoń powędrowała w kierunku kołnierzyka koszuli Kamila. Rozpięła najwyżej położony guzik, a po chwili poczuła jak siatkarz uśmiecha się w pocałunku.\n-Boisz się, że ktoś zobaczy nas na balkonie? - zaśmiał się wodząc nosem po długiej szyi blondynki.\n-Nie, po prostu jest trochę chłodno.\nKwasowski nie czekał dłużej. Podniósł Iwanowną, a ta oplotła jego pas nogami. Wszedł do mieszkania i zatrzasnął nogą drzwi balkonowe. Pocałunki pary stawały się coraz gorętsze. Długie palce chłopaka sunęły po nagich już plecach Kazanki.\n-Toś. Jesteś wszystkim.\nPromienie słońca wdzierały się do sypialni Kazanki. Dziewczyna zerknęła w lewo i po drugiej stronie łóżka ujrzała przyglądającego się jej Kamila. Uśmiechał się, a po chwili wyciągnął rękę i delikatnie pogłaskał policzek dziewczyny.\n-Toś.. Wiem, że to nie był żaden krok w naszych relacjach, ale... Określisz się? Chcę wiedzieć na czym stoję.\nWpatrywał się w nią. Czekał na odpowiedź. Bo albo ją pokocha całym sercem, albo całym sercem ją znienawidzi. Cholera! Co on sobie myślał! Przecież nawet jeśli mu odmówi to on i tak będzie za nią szalał. Kazanka nie odpowiadała. Jej wyraz twarzy nic nie mówił. Mina Kwasowskiego zmieniła się diametralnie.\nSzybko poniósł się z łóżka i założył leżące obok bokserki, a następnie wyszedł z sypialni klnąc pod nosem. Po drodze, mimo że na codzień nie palił, zabrał paczkę papierosów, które poprzedniej nocy zostawił na salonowym stoliku i wyszedł na balkon. Odpalił fajkę i oparł się łokciami o metalową barierkę. Po chwili usłyszał zgrzyt drzwi. Zaraz za nim pojawiła się owinięta białą kołdrą Antonina. Nie spojrzał na nią. Zagryzł wargę. Antonina lekko przytuliła się do jego pleców, opierając się bladym policzkiem.\n-Kamil.. - Kwasowski nie odezwał się. - Kocham cię.\nN I E U M I E M J U Ż P I S A Ć .\nPrzepraszam za opóźnienia, nie wiem kiedy kolejny.\nW niedzielę wyjeżdżam na drugi koniec Polski. Wybaczcie jeśli nie będę aktywna u Was.\nPozdrowię Bałtyk od najlepszych czytelników, obiecuję!\nNa Hipotermii pojawił się prolog 1. Lato.\nZapraszam serdecznie, bo to coś innego.\nAutor: Em. o 19:38 5 komentarzy:\nXXXI. Witam cie, kochanie, w Nowym Jorku!\nObudziła się i spojrzała za okno. Pogoda była piękna. Szybko zerwała się z łóżka i ściągnęła z Wojtka kołdrę. Dobrze wiedziała, że siatkarz jest typem śpiocha i każdą wolną chwilę spędza na śnie. Mimo to z uśmiechem pozbyła się z niego okrycia.\n-Wstawaj śpiochu! - krzyknęła wskakując na przyjmującego. - Dzisiaj lecimy!\nWłodarczyk podniósł leniwie lewą powiekę i spojrzał na szatynkę. Jej roześmiane oczy, zmierzwione włosy, szeroki uśmiech... krótkie czarne spodenki i koszulka sięgająca za piersi, opinające zgrabne ciało... powodowały, że Wojciech wcale nie miał ochoty wrócić do krainy snu. Poderwał się i oparłszy na łokciach, uważnie przyjrzał się Gabrieli.\n-Będzie super. - zapewnił z uśmiechem, a po chwili pocałował dziewczynę.\n-Jak tak dalej pójdzie to nie zdążymy na lotnisko.\n-Co ja poradzę, że...\n-... że zebrało ci się na amory. - zaśmiała się, a Włodarczyk wykrzywił usta.\nLipcowe słońce przebijało się przez szklane ściany warszawskiego Okęcia. Gabriela wyłożyła swoje długie nogi na krzesełkach naprzeciw niej i sięgnęła po telefon, by choć trochę zająć sobie czas w oczekiwaniu na Wojtka. Włodarczyk poszedł po kawę do lotniskowej kawiarenki, ale ślad po nim zaginął i nie wracał już od ponad dwudziestu minut. Kiedy w końcu pojawił się na linii horyzontu, Husko odetchnęła z ulgą. Po chwili siatkarz dołączył do niej i wręczając kubek z zielonym rysunkiem królowej, zrobił niemrawą minę.\n-Albo miałem zwidy, albo widziałem matkę Tośki...\n-Skąd ty wiesz, jak wygląda matka Tośki?\n-Kiedyś pokazywała mi zdjęcia... Nie wiem, co jest grane...\nGabriela spojrzała przed siebie, ale zaraz później przeniosła wzrok na chłopaka i położyła dłoń na jego dłoni.\n-Nie martw się. Wszyscy damy radę.\nGodzina punkt dwudziesta pierwsza wylądowali na John F. Kennedy International Aiport w Nowym Jorku. Godzinę później wsiadali już do nowojorskiej taksówki i kierowali się w stronę hotelu. To miasto żyło nocą. Wymęczeni długą podróżą samolotem wreszcie dostali się do miejsca ich tymczasowego pobytu. Szybko odebrali klucze do pokoju i podążyli w kierunku lokum.\n-Witam cię, kochanie, w Nowym Jorku! - zaśmiał się siatkarz kładąc obok dziewczyny na wielkim sypialnianym łóżku.\nGabriela obróciła głowę w jego stronę i uśmiechnęła się lekko. Ten, widząc jej szczęście, ułożył prawą dłoń na delikatnym policzku szatynki i lekko pogłaskał. Zmęczenie odeszło na bok. Podniósł swoje ciało i usiadłszy na nogach Gabrieli, schylił się, a następnie łapczywie wpił w jej usta. Ręka błądziła pod ciemnym t-shirtem, oddechy stawały się coraz szybsze.\n-Kocie... rano nie będziesz miał siły wstać...\n-Nie mam treningu, mogę leżeć cały dzień.\nNie minęła minuta, a Gabriela nie miała już na sobie koszulki. Przyjmujący składał na biuście dziewczyny miliony pocałunków, a ona sama mocowała się z zapięciem jego spodni. Spojrzała mu w oczy.\nWakacje w Nowym Jorku miały być tylko krótkim odpoczynkiem, bo przecież miesiąc później mieli wylecieć do słonecznej Italii. Para spędziła jeszcze tydzień w mieście Wielkiego Jabłka, zwiedzając najciekawsze jego zakątki, zaczynając od Brooklynu, przez Manhattan, a kończąc na Bronxie. Kilka dni później oboje znajdowali się już na lotnisku w Warszawie i odbierali swoje bagaże. Podróż do Lubina zajęła im kilka godzin i na parę minut przed osiemnastą byli już w mieszkaniu.\n-Tęskniłam za tym. - rzuciła od niechcenia Gabriela widząc leżące na podłodze kartony, które czekały na wywiezienie ich do Bełchatowa. Włodarczyk zaśmiał się pod nosem.\n-Rozmawiałem wczoraj z Piechockim. Dostałem adres nowego mieszkania. - podał szatynce kartkę, którą wcześniej wyciągnął z portfela.\nHusko spojrzała na małą kolorową karteczkę, na której widniało kilka liter. Z uśmiechem podniosła wzrok na Wojtka i przytuliła się do niego mocno.\n-Dobrze wrócić do nowego-starego mieszkania.\n-Kamil, ja nie chcę mieć dzieci. To kara za to, że chciałam pozbyć się Saszy. Kiedy miałam ustalony już termin... długo się jeszcze wahałam. Bo mimo tego, że tak cholernie mnie to wszystko bolało, przywiązałam się do tej małej istotki... - przyznała, wycierając oczy.\n-Jeśli mi tylko pozwolisz, będę przy tobie, Tosia.\nNastępny dzień nie był tak słoneczny jak poprzedni. Z nieba, które przykryte było chmurami, padał deszcz. Dwójka - Kwasowski i Iwanowna, stali na peronie bielskiego dworca i wyczekiwali pociągu do Wrocławia. Kamil nie wiedział jak się zachować. Nocna rozmowa z Kazanką nadal mocno odbijała się głośnym echem w jego głowie do tego stopnia, że siatkarz nawet nie potrafił porządnie skleić zdania. Patrzył tylko cały czas gdzieś w dal i tylko przytakiwał na słowa Iwanownej.\n-Pozwolisz mi do siebie dzwonić.. pisać? - zapytał niepewnie.\n-Dlaczego miałabym ci nie pozwolić?\n-Nie wiem. Wolę zapytać...\nKazanka przystanęła na ciemnym betonie. Poprawiła na głowie ciemny kapelusz i stanęła bliżej siatkarza.\n-Kamil, mimo tego wszystkiego, co się stało, chciałabym żebyśmy mieli normalne relacje. Jak kiedyś. Bo choćbym chciała nie potrafię wymazać tych wszystkich chwil z pamięci.\nCzy przyjmujący się przesłyszał? Antonina zszokowała go. Zerknął niepewnie na Kazankę, ale gdy upewnił się, że mówiła to jak najbardziej poważnie, przytulił ją do siebie.\n-Toś... Zrobię wszystko, żeby tylko było jak najlepiej.\nSpojrzał w oczy dziewczyny, które w tym momencie przepełnione były bólem. Miał wrażenie, że Kazanka zaraz się rozpłacze. Zawahał się. Spojrzał w dal i przemyślał szybko wszystkie za i przeciw. Zdecydował się. Znów zerknął na blondynkę i schyliwszy się, musnął delikatnie jej ust. Nie poczuł sprzeciwu. Pogłębił pocałunek, obejmując w pasie dziewczynę. Po chwili oderwał się od niej i przykładając czoło do jej czoła, szepnął ciche Kocham cię, Toś. Iwanowna uśmiechnęła się lekko w stronę Kwasowskiego, jednak nie odezwała się. Stanęła na palcach i całując szybko Kamila, popędziła w stronę stojącego na torze pociągu.\nDałaś mu nową nadzieję...\nKolejnego dnia zachowanie Antoniny nadal nie dawało spokoju Kamilowi. Jej nagła zmiana zastanawiała Kwasowskiego i nie mogąc znaleźć logicznego wyjaśnienia, zadzwonił do przyjaciela. Włodarczyk także nie wiedział, co się działo z Iwanowną, bo sam nie miał z nią kontaktu od jakiegoś czasu, jednak polecił siatkarzowi, by utrzymywał z Kazanką kontakt, ale nie za częsty, bo inaczej dziewczyna po raz kolejny się zrazi. Idąc za radą Wojtka, jeszcze tego samego dnia wybrał numer Antoniny i czekał na połączenia.\n-Wiesz... - powiedziała po kilku minutach rozmowy. - Niby wszystko już wróciło do normy... ale czegoś mi brakuje.\n-Tęsknię za Rosją... za ojcem...\nKwasowskiego przeszedł prąd. W jego głowie zrodziła się obawa, że Kazanka wyleci do Petersburga.\n-... i za tobą... - przyznała, choć w duchu modliła się, by Kamil tego nie usłyszał. - Kamil... Mam ochotę na pizzę...\nByło kilka minut po osiemnastej. Trzy razy zapukał do dębowych drzwi, a po chwili ujrzał Kazankę. Uśmiechnął się szeroko i z uśmiechem na ustach przywitał dziewczynę. Nieco zdziwiona Iwanowna wpuściła Kwasowskiego do swojego wrocławskiego mieszkania i pozwoliła, by ten pocałował ją w policzek.\n-Wychodzisz gdzieś? - zapytał wskazując na owiniętą ręcznikiem głowę blondynki i skierował się ku salonowi.\n-Cześć. - przyjmujący usłyszał charakterystyczny męski głos, który z pewnością nie należał do jego przyjaciela.\nSpojrzał na siedzącego na kanapie Malinowskiego. Atakujący Cuprum życzliwie uśmiechnął się w jego stronę, a Kamil stał zdezorientowany między salonem a przedpokojem. Nie wiedział, co jest grane, a co najważniejsze, co, do cholery, Mateusz Malinowski robił w mieszkaniu Iwanownej\n-Przeszkadzam? - zerknął na dziewczynę z niemałym zakłopotaniem.\n-Co prawda mieliśmy iść na miasto... ale jak przyjechałeś to idziesz z nami. - uśmiechnęła się w jego stronę i zniknęła w łazience.\nKamilu... Wytrzymaj z nim w jednym pomieszczeniu, a wszystkie grzechy zostaną ci odpuszczone...\nKto ukradł mi wenę?\nDla znalazcy przewiduję nagrodę!\nMiał być wczoraj, ale uradowana powrotem Czaudera do Bielska nie byłam w stanie napisać choćby słowa. Dziękuję.\nAutor: Em. o 16:53 7 komentarzy:\nXXX. W obecnej sytuacji niczego nie moge ci obiecac.\nAndrychowski dom przyjmującego zawsze był dla Gabrieli miejscem, do którego uwielbiała przyjeżdżać. Kochała rodzinę Wojtka. Byli dla niej bardzo bliscy, szczególnie rodzice siatkarza. Dlatego cieszyła się za każdym razem, kiedy na kilka dni wyrywali się do Andrychowa. Tak było i tym razem. Trzeciego dnia pobytu w województwie małopolskim, Husko wraz z panią Dorotą niemal siłą wygoniły Wojtka do Bielska. Poleciły, by spędził trochę czasu z Kamilem, a same miały plan zorganizować sobie babski wieczór z czerwonym winem na tarasie. Mimo różnicy wieku, jaka dzieliła kobiety, Gabriela nie odczuwała skrępowania. Traktowała mamę Wojtka jak swoją własną, a pani Włodarczyk uważała dziewczynę za cudowną.\n-Cieszę się, że między tobą a Wojtkiem już wszystko w porządku. - powiedziała kobieta poprawiając sweter. Gabriela tylko głośno westchnęła.\n-Wiem... Wiem, że bardzo skrzywdziłam Wojtka. Ale jestem mu wdzięczna, że mi wybaczył. Staram się najbardziej jak tylko potrafię.\n-Gabrysiu... Nie wyobrażam sobie jeśli byście do siebie nie wrócili. Wojtek mi się głęboko zwierzał. On na prawdę cię kocha.\n-Ja jego bardziej.\nGabriela spojrzała przed siebie. Widok z tarasu państwa Włodarczyków idealnie wychodził na andrychowski park. Dokładnie widziała ławkę, na której siatkarz pierwszy raz ją pocałował. Wszystkie wspomnienia wróciły. Pojedyncza łza spłynęła po jej bladym policzku.\n-Uświadomiłam sobie jak wielkie mam szczęście.\nKobieta wstała z wiklinowego fotela i usiadła obok Gabrieli. Przytuliła ją do siebie, a z oczu dziewczyny popłynęły strumienie łez. Nie kryła już tego. Płakała w ramię mamy Wojtka, doznając ukojenia.\n-Bardzo pani dziękuję. Za wszystko.\n-Gabrysiu, dziecko moje. Zawsze będę traktować cię jak córkę. Wojtek przy tobie odżył. I ja, i jego ojciec, i wszyscy wokół zauważyliśmy różnicę. To twoja zasługa.\nUlubiona zapiekanka znalazła swoje miejsce w piekarniku. Dochodziła osiemnasta, więc przyjmujący lada chwila miał się zjawić. Gabriela i pani Dorota kończyły ostatnie rzeczy w kuchni, a pan Henryk wybierał odpowiednie wino. Nie minęło kilka minut, a na podjeździe stanął samochód przyjmującego. Szatynka rozwiązała kolorowy fartuszek zawieszając go na haczyku i pobiegła w kierunku wyjścia. Rzuciła się na szyję przyjmującemu, uniemożliwiając jakikolwiek ruch.\n-Ej, głuptasie, bo mnie udusisz. - zaśmiał się siatkarz, a po chwili wręczył dziewczynie ogromny bukiet pięknych czerwonych róż.\n-Są piękne! - objęła cały bukiet, który ledwo utrzymała i zbliżyła nos do płatków. Po chwili dostrzegła jednak państwa Włodarczyków w kuchennym oknie, uśmiechających się lekko. - Ale chodź już, rodzice czekają.\nKolacja minęła w przyjemnej atmosferze. Gabriela czuła się jak w rodzinnym domu, rodzice Wojtka traktowali ją jak własną córkę. Po zjedzonym posiłku wszyscy się rozluźnili, a rozmowy zeszły na luźniejsze tematy. Małżeństwo odpowiadało o zbliżającym się obozie młodzieżowej drużyny siatkarskiej, którą trenowali w Andrychowie. Wojtek uśmiechnął się na samą myśl. To właśnie w andrychowskim MKSie stawiał pierwsze kroki, to tutaj go zauważono. Pamiętał też jak sam jeździł na takie obozy.\n-Jak u Kamila? - zapytała pani Dorota.\n-Ostatnio nie najlepiej się czuje. Coś mu chyba dolega. - Wojtek nie wyznał do końca prawdy. Tylko się z nią minął.\n-A u Tosi? Pewno jej teraz ciężko...\n-Pozbierała się. Daje radę.\nW tym momencie ojciec Wojtka wstał od stołu i bez słowa udał się do salonu. Poszperał w ciemnej komodzie i wrócił do stołu z czarną teczką.\n-Chyba nadszedł odpowiedni moment...\n-Synu... Zdecydowaliśmy się z mamą na ten ruch już jakiś czas temu. Czekaliśmy tylko na odpowiednią chwilą. Zasłużyłeś. - pan Henryk podsunął synowi teczkę. - Wierzę, że stworzycie razem przyszłość. A to się wam przyda na pewno.\nMłodszy Włodarczyk otworzył powoli teczkę i wyciągnął z niej plik dokumentów zapisanych drobnym druczkiem.\n-Tato... czy to jest akt własności działki w Roczynach?\nLeżała w sypialni chłopaka leniwie wpatrując się w sufit poddasza. W jej głowie nadal brzmiały słowa rodziców Wojtka - ta działka jest dla was obojga. Jest zapisana tylko na nazwisko Wojtka, bo jeszcze nie jesteście małżeństwem. Przyda wam się.\n-Chodź. - w pokoju zjawił się siatkarz. - Zabieram cię gdzieś.\n-Za dwadzieścia dwunasta w nocy? Oszalałeś? - podniosła głowę z poduszki, a zaraz potem opuściła ją.\nMimo wypitego niecałego kieliszka, wsiadł za kierownicę. Gabriela skarciła go za to, ale w końcu dała za wygraną. Jazda zajęła około dziesięciu minut. Po tym czasie Włodarczyk zaparkował przed jakąś bramą. Wysiadł z samochodu i dużym metalowym kluczem otworzył kłódkę na bramie. Złapał Gabrielę w pasie i wprowadził na teren. Stanęli na świeżo skoszonej czerwcowej trawie, w oddali słychać było szum rzeki, liście na drzwiach wolno kołysały się na wietrze.\n-To ta działka? - zapytała Gabriela.\n-Cholernie, ale to cholernie cię kocham.\nJeszcze przed pierwszą wrócili do domu. Husko od razu położyła się do łóżka. Po kilku minutach dołączył do niej Wojtek, gasząc górne światło i zostawiając jedynie małą lampkę. Gabriela miała przymknięte powieki. Pochylił się nad nią i złożył pocałunek na jej obojczyku. Usłyszał tylko cichy pomruk. Podwinął ciemną koszulkę dziewczyny i pocałował ją w brzuch.\n-Misiu... - zaprotestowała.\n-Jesteśmy w domu twoich rodziców...\n-... którzy już dawno śpią. Poza tym będę cichutko. Obiecuję.\n-... także zostałabyś ciocią. Nie mówiłem ci tego, bo po prostu się bałem. - powoli spojrzał na Michalinę. Siostra była jedyną osobą, zaraz koło Wojtka i Gabrieli, której bezgranicznie ufał. Mimo wszystko obawiał się wyznać siostrze prawdy. Nie wiedział czy Antonina życzyłaby sobie tego. Chciał być jednak z siostrą szczery i nie zatajać przed nią tak istotnych faktów.\n-Kamil, nie wiem, co mam ci teraz powiedzieć, bo co bym nie powiedziała, nic nie będzie na miejscu.\n-Nic nie mów. Chciałem, żebyś wiedziała. Proszę cię tylko, nie mów rodzicom.\n-Myślisz, że to dobry pomysł? Przecież kiedyś i tak się dowiedzą. Jesteś pewny?\n-Michalina, proszę cię, nie mów rodzicom.\nBlondynka westchnęła tylko głośno. Zawsze stała murem za swoim bratem, ale tym razem nie popierała jego decyzji. Wyobrażała sobie reakcję rodziców, kiedy za kilka lat dowiedzieliby się prawdy.\n-Mam nadzieję, że chociaż kiedyś ją poznam...\n-W obecnej sytuacji niczego nie mogę ci obiecać... Przepraszam cię, idę wziąć prysznic, zaraz wrócę.\nWysiadła z pociągu na dworcu głównym. Lipcowy wiatr rozwiewał jej blond kosmyki. Ona, Antonina Iwanowna, w końcu zdecydowała się wykonać pierwszy krok w kierunku Kwasowskiego. To był ten dzień. W ten dzień na świat miała przyjść jej mała kruszynka. Rano obudziła się ze łzami w oczach. Wrocław przykryty był ogromną pokrywą chmur, co wcale nie poprawiało stanu Kazanki.\nPostawiła stopy na betonie bielskiego dworca. Pogoda w Bielsku-Białej była typowo wakacyjna - upał, słońce, delikatny wiatr. Zupełne przeciwieństwo stolicy Dolnego Śląska. Drogę do mieszkania przyjmującego znała na pamięć. Wsiadła do pierwszej lepszej taksówki i udała się na duże osiedle. Samochód siatkarza stał tam, gdzie zwykle. Blondynka miała przynajmniej pewność co do jego obecności. Weszła na odpowiednie piętro i z małej torby zawieszonej na ramieniu wyciągnęła białą kopertę. Cicho zapukała do drzwi dwa razy i przymknęła powieki, bojąc się jego widoku. Po chwili uderzyło ją ciepło dochodzące z mieszkania. Podniosła powieki. Za progiem stał on. Tak samo idealny. Tak samo przystojny. Tak samo jej. Zagryzła wargi czekając na jego reakcję. Bała się. Bo albo ją przywita z otwartymi ramionami, albo każe jej się wynosić. Nie było nic po środku.\n-Tosia? - dopiero w tamtym momencie zauważyła, że stał przed nią w samym ręczniku na biodrach, a z włosów skraplała się woda.\nZmienił się. Obciął przydługie kiedyś włosy, schudł. Spojrzała w jego brązowe oczy, w których szalały drobne iskierki. Ucieszył się, a kamień, który ciążył na sercu dziewczyny, spadł, ciężko odbijając się od ziemi. Po chwili jednak z salonu, który znajdował się naprzeciwko wejścia do mieszkania, wyszła wysoka blondynka, uśmiechając się życzliwie. Mina Kazanki zmieniła się diametralnie. Serce rozszalało się, a jedyną myślą była ucieczka. Rozum toczył wojnę z sercem. Nie minęło kilka sekund, a Iwanowna podjęła decyzję. Po raz kolejny zawiodła się na siatkarzu. Zbiegła szybko po schodach, zalewając się łzami.\n-Tosia, zaczekaj! Tośka!\nKwasowski złapał dziewczynę dopiero przy wyjściu z klatki. Pociągnął ją z drobną dłoń tak, by spojrzała w jego stronę.\n-To nie tak, jak myślisz! - rzucił.\nKazanka zaśmiała się tylko siatkarzowi w twarz.\n-Tak? - zapytała przez łzy. - Tak? Kamil, kurwa, za każdym razem się tak tłumaczysz! A ja, głupia, chciałam wszystko naprawić...\n-Tosia... To była Michalina. Moja siostra, pamiętasz?\nIwanowna spojrzała na niego ze zdezorientowaniem. W jej głowie kotłowały się miliony myśli. Co jeśli po raz kolejny kłamał? Rzucił łatwe kłamstewko? Tylko, że w jego oczach było tyle prawdy, tyle szczerości...\n-Toś... Na prawdę, musisz mi uwierzyć. - złapał jej twarz w dłonie, a dziewczynę przeszedł prąd. - Jeśli chcesz, pójdziemy na górę i ona wyciągnie ci dowód osobisty, a na nim zobaczysz nazwisko Michalina Kwasowska.\n-Przepraszam... - wyznała ze skruchą.\n-A teraz chodź... Nie chcę, żeby ktokolwiek widział mnie z samym ręczniku na tyłku.\nAntoninie było wstyd. Do mieszkania Kwasowskiego weszła ukrywając twarz w długich włosach. Michalina pożegnała się z bratem, obiecując wizytę w innym dniu. Kamil nie mógł ukryć zdezorientowania. Był zaskoczony przyjazdem Kazanki, ale jednocześnie cieszył się. Przyniósł dziewczynie sok pomarańczowy i usiadł obok niej na kanapie.\n-Jak mniemam... - zaczął, ale Iwanowna przerwała mu.\n-Pozwól, że zacznę. Po pierwsze, chciałabym ci podziękować za tyle czasu. Ogarnęłam swoje życie, pozbierałam się, dojrzałam do pewnych decyzji. Nie mogłabym się tak po prostu z tobą nie spotkać... szczególnie w dzisiejszym dniu.\nKwasowski niewiele rozumiał z tego, co powiedziała blondynka. Spojrzał na kalendarz w celu sprawdzenia daty, bo przecież nie zapomniał o niczyich urodzinach, ani żadnej ważnej imprezie. Kalendarz pokazywał dzień trzynastego lipca. Antonina w tym momencie podała mu białą kopertę, którą od kilkunastu minut trzymała w dłoniach. Otworzył papier i wyciągnął z niego zdjęcie.\n-Na dziś miałam termin. Chciałabym, żebyśmy w końcu załatwili tę sprawę raz na zawsze.\nKamil spojrzał na zdjęcie USG, a na nim ujrzał tę małą istotkę. Przypomniała mu się noc, którą spędził na ciągłym piciu, wylewając żale Włodarczykowi.\n-Mogę je zatrzymać? - zapytał, czym zdziwił dziewczynę.\n-Przykro mi, że się tak stało.\nBiałe wino, pięć paczek chusteczek, rozmazany makijaż i on, obejmujący ją, zapewniający schronienie w swoich ramionach. Słuchał, uważnie analizując każde wypowiedziane słowo. Niejedno wbiło małą szpilkę w jego serce, ale niejedno też stało się ukojeniem. Sypialnia chłopaka stała się pewnego rodzaju miejscem spowiedzi. Kazanka wylała z siebie wszystko, począwszy na ich pierwszym spotkaniu w bełchatowskim mieszkaniu Wojtka, a skończywszy na poważnych rozmyślaniach czy w ogóle przyjeżdżać do Bielska-Białej.\n-... i wtedy... wtedy spadłam. Co było później, nie pamiętam. Nie pamiętam jak trafiłam do szpitala. Nie pamiętam co się stało dopóki nie wybudziłam się ze śpiączki. Wiem tylko, że Wojtek był cały czas przy mnie.\n-Jeśli tylko go kiedyś spotkam... Nie ręczę za siebie.\n-To i tak nic nie zmieni. Stało się.\n-Obiecuję ci, że jeśli tylko dasz mi, wiem, kolejną szansę, będziemy mieć dziecko. I to nie jedno.\n-Kamil, posłuchaj mnie. Wiem, że to, co za chwilę usłyszysz, wcale ci się nie spodoba. Wiem, bo jestem świadoma, jaki jesteś. Wtedy, gdy... sam wiesz, ciebie już nie miałam. Jak przyjechałeś z Gabrielą do Wrocławia, a potem uderzyłeś Wojtka... On wrócił, pocałował mnie, a potem rzucił tekst, że przynajmniej teraz miałeś mu za co przywalić. Bo między nami, prócz tej feralnej imprezy na samym początku, nic nigdy nie było. Pokłóciliśmy się. Dosyć ostro. Więc i on się ode mnie odwrócił. Twierdził, że to wszystko moja wina. Gab... Sam mnie rozumiesz. Zdradziła mnie. Nie miałam więc nikogo, a Sasza... Sasza za bardzo przypominałby mi o was. Nie zniosłabym tego. I wtedy...\n-Czekaj. Chyba nie chcesz mi powiedzieć...?\n-Tak, Kamil. Chciałam usunąć dziecko.\nKwasowski wstał z łóżka i nerwowo przechadzał się po pokoju. Dochodziła czwarta nad ranem, a jego dusza oszalała. Nie mógł pojąć, że Antonina chciała dokonać aborcji, chciała zabić człowieka!\n-Nie wierzę, że byłabyś w stanie to zrobić. - spojrzał na nią. Chowała twarz w czarnej poduszce.\n-Miałeś się o tym nie dowiedzieć... - podała mu swój notes. - Znajdź dwudziesty siódmy lutego.\nKwasowski szybko przewertował notatnik. Odnalazł właściwą datę i przysiadł na łóżku.\n27.02 - 10.00 - Zabieg.\nRozdział, który wywołał u mnie skrajne emocje.\nOd wzruszenia, przez radość, aż po łzy przy fragmencie szczerej rozmowy Tosi i Kamila.\nMam nadzieję, że to przypadnie Wam do gustu.\nmaturzystom życzę powadzenia!\nTrzymam za Was kciuki! Mnie to czeka za rok.\nAutor: Em. o 15:00 5 komentarzy:\nDziewczyna o optymistycznym nastawieniu do świata. Dziennikarka oddana swojej pasji. Blogerka, mająca nadzieję, że jej wybujała wyobraźnia przelana na blogspot, spowoduje uśmiech na twarzach choć kilku osób :) Pamiętajcie, wszystko to jest fikcją ;)


NAZWA ŁACIŃSKA Alnus viridis\nWYSTĘPOWANIE Występuje w Ameryce Północnej, w Europie i w Azji (m. in. na Syberii i na Kamczatce), sięgając na północ aż do 70 stopnia szer. geogr. W Polsce na naturalnych stanowiskach występuje wyłącznie w Bieszczadach, wysoko w górach.\nPOKRÓJ Bardzo rozłożysty krzew (rzadko małe drzewko), o gęstych pędach. Osiąga wysokość przeważnie do 2 m, w dobrych warunkach nawet do 4 m.\nLIŚCIE Jajowate lub eliptyczne, o długości 3-6 cm, zaostrzone, brzegi podwójnie piłkowane. Nerwy wyraźnie widoczne, w liczbie 5-10 par, w kątach nieco owłosione.\nKWIATY Roślina jednopienna, o oddzielnych kwiatostanach męskich i żeńskich występujących na tej samej roślinie. Już przed zimą na gałązkach występują kwiatostany męskie i żeńskie, które zakwitną dopiero na wiosnę.\nOWOCE Kuliste lub jajowate owocostany, silnie zdrewniałe, przypominające wyglądem szyszki, zawierające oskrzydlone orzeszki. Długo utrzymują się na roślinie.\nOPIS Tworzy liczne pędy wygięte na kształt kosy. Roczne pędy o oliwkowozielonym lub czerwonobrunatnym kolorze są nieco spłaszczone i lekko filcowato owłosione. Pąki odstające stożkowate, okryte 4-6 purpurowobrunatnymi lub zielonawymi, orzęsionymi łuskami, czasami nieco lepkie.\nSIEDLISKO W Polsce jest gatunkiem wysokogórskim. W Bieszczadach występuje ponad górną granicą bukowych lasów, zarastając połoniny, na których zaprzestano wypasu bydła, a także opuszczone pola uprawne.\nUWAGI Inne nazwy: kosa olcha.


Kongres Kadry | Meet&Grow\nPoznaj najważniejsze wydarzenie branży HR w Polsce!\nMały zespół, wielkie wydarzenie!\nKongres Kadry to największe wydarzenie w polskiej branży HRM. Od 2005 roku zorganizowaliśmy 30 edycji Kongresu. To wynik nie do pobicia wśród branżowych projektów eventowych skierowanych do menedżerów i specjalistów zarządzających ludźmi w firmie. Dwa razy w roku – na wiosnę i jesienią – gromadzimy w jednym miejscu i czasie aktywną grupę decydentów personalnych z największych firm polskich i przedstawicielstw zagranicznych. Zapraszam do uczestnictwa i współpracy!\nMonika Nowacka-Şahin – CEO | Dyrektor Programowy\nedycji Kongresu Kadry!\nUczestników wszystkich edycji\ngodzin praktycznych prelekcji\nNowy Kongres na trudne czasy\nNadchodzący, 31. Kongres Kadry, odbędzie się w zupełnie nowej formule. W związku z epidemią koronawirusa wydarzenie odbędzie się całkowicie online, a merytorycznie dotyczyć będzie tematów, które dziś są dla nas wszystkich ważne i aktualne. Zmodyfikowaliśmy też nieco hasło przewodnie wydarzenia, które brzmi teraz: W poszukiwaniu harmonii w czasach niepokoju.\nZobacz relację z poprzedniego Kongresu Kadry!


Fajrant Team – Toxic Lizards 43:47. ZZ-tka nie pomogła. Jaszczurki z kolejną wygraną – Internet Speedway Quiz\nFajrant Team – Toxic Lizards 43:47. ZZ-tka nie pomogła. Jaszczurki z kolejną wygraną\nFajrant Team Internet Speedway Quiz Sezon '13 Toxic Lizards\nFajrant Team pozostają bez zwycięstwa w lidze. Drużyna Plonka w niepełnym zestawieniu próbowała poskromić Jaszczurki. Wyrównane spotkanie i rozstrzygnięcie dopiero w ostatnim biegu. Fajranci uzyskali, mimo wszystko dobry wynik, dzięki Plonkowi (11+1) oraz Pabolinho (11 pkt). Trener Jakubo świetnie rozegrał ten mecz taktycznie i desygnował kilkukrotnie Leigh, który został zawodnikiem meczu (12+1).\nFajrant Team – 43:\n9. Plonek 11+1 (0,2*,3,2,2,2)\n10. Brzycho 10 (3,3,0,0,1,3)\n11. Pabolinho 11 (3,1,3,2,0,2)\n12. bartass (Z/Z) ns (-,-,-,-,-)\n13. Vanpraag 4+1 (0,0,3,0,0,1*)\n14. Krzysinho 7+3 (1,2,0,2*,1*,1*)\nToxic Lizards – 47:\n1. Gallop 9+1 (1*,d,2,3,3)\n2. Mario 4 (2,2,-,-,-)\n3. Mariano 7 (0,3,1,3,0)\n4. KoNiK 2 (1,1,-,-,-)\n5. Melcio 6+3 (2*,1*,1,1,1*)\n6. PiotrekSL 5 (3,2,0,0,-)\n7. Leigh 12+1 (1*,3,3,2,3)\n8. Jakubo 2+1 (2*,0)\n1. Brzycho, Mario, Gallop, Plonek ……..3:3\n2. Pabolinho, Plonek, KoNiK, Mariano ……..5:1 (8:4)\n3. PiotrekSL, Melcio, Krzysinho, Vanpraag ……..1:5 (9:9)\n4. Brzycho, Mario, Pabolinho, Gallop (d) ……..4:2 (13:11)\n5. Mariano, Krzysinho, KoNiK, Vanpraag ……..2:4 (15:15)\n6. Plonek, PiotrekSL, Melcio, Brzycho ……..3:3 (18:18)\n7. Vanpraag, Gallop, Leigh, Krzysinho ……..3:3 (21:21)\n8. Leigh, Plonek, Mariano, Brzycho ……..2:4 (23:25)\n9. Pabolinho, Krzysinho, Melcio, PiotrekSL ……..5:1 (28:26)\n10. Gallop, Jakubo, Brzycho, Vanpraag ……..1:5 (29:31)\n11. Mariano, Pabolinho, Krzysinho, PiotrekSL ……..3:3 (32:34)\n12. Leigh, Plonek, Melcio, Vanpraag ……..2:4 (34:38)\n13. Brzycho, Leigh, Melcio, Pabolinho ……..3:3 (37:41)\n14. Leigh, Plonek, Vanpraag, Jakubo ……..3:3 (40:44)\n15. Gallop, Pabolinho, Krzysinho, Mariano ……..3:3 (43:47)\nŚwietny, zacięty mecz, dlatego zwycięstwo smakuje jeszcze lepiej. Po raz kolejny pokazaliśmy, że jesteśmy zgraną ekipą i to jest właśnie nasza największa siła – nie ma słabych punktów i każdy dorzuca cenne oczka. Jestem mega dumny z chłopaków – że ta banda traktowanych kiedyś z przymrużeniem oka gimnazjalistów po blisko 10 latach przerwy dalej stanowi tak zgraną ekipę. Do tego dołączyło do nas kilku nowych kolegów, którzy świetnie wkomponowali się w drużynę. Atmosfera w naszych szeregach jest znakomita i jestem przekonany, że z meczu na meczu będziemy się rozkręcać i zaskoczymy jeszcze niejednego przeciwnika.\nGallop (Zawodnik Toxic Lizards)\nNiestety po raz kolejny przegrywamy. O takim rozstrzygnięciu spraw nikt z nas nie myślał przed sezonem. Staraliśmy się dobrze wejść w mecz, i po części się to udało. Zadowolony mogę być z brzycha – on już chyba lepiej w karierze nie pojedzie. Krzysinho zadebiutował i również rozegrał dobry mecz przeciwko swojej byłej drużynie. U moich zawodników widać, że narasta zdenerwowanie kolejnymi porażkami. Rozważam możliwość sprowadzenia jeszcze jednego quizowicza, gdyż mamy problemy z frekwencją. Wazza i molken to ich w głównej mierze zabrakło, ale liczę że będą na kolejnych meczach. A teraz chciałbym pogratulować przeciwnikom – gratuluje. Mamy nadzieję, że to ostatnia wasza wygrana z nami. A wracając do tematu moich zawodników – nie łamcie się. Cieszymy się tym, że mamy dobrą atmosferę bo to jest najważniejsze – wyniki przyjdą same.\n← Pytania o części motocykla wzbudziły kontrowersje. Sędzia zabrał głos\nTowarzyskie ISQ. Takiego turnieju jeszcze nie było. Sprawdź swoją wiedzę o żużlu amatorskim →


Koszty realizacji projektu rozbudowy Trasy Kwiatkowskiego oszacowano na kwotę 255 275 260 zł z czego koszty kwalifikowane stanowią 252 275 260 złotych.\nNa realizację projektu uzyskano dofinansowanie w wysokości 75% (189 206 445 zł) kosztów kwalifikowanych ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego Transport .\nW wyniku przeprowadzonych postępowań przetargowych całkowite koszty kwalifikowane realizacji projektu wynoszą 231 243 709 zł a dofinansowanie z Unii Europejskiej 75 % tej kwoty czyli 173 432 782 złote.\nCałkowite nakłady inwestycyjne związane z przedsięwzięciem, uwzględniające również koszty wykupu gruntów poniesione w latach 2000 - 2003, dokumentację i spłatę odsetek od kredytów wyniosą blisko 280 mln zł.\nINNE ŚCIŚLE POWIĄZANE PROJEKTY\nW celu pełnego wykorzystania potencjału rozwojowego miasta i regionu, Miasto Gdynia, Port Gdynia oraz Dyrekcja Generalna Dróg i Autostrad zrealizowały bądź planują zrealizować szereg przedsięwzięć potęgujących efekty omawianego projektu.\n"Budowa Terminalu Ro-Ro - etap I" zakończony w lipcu 2001 roku, który polegał na rewitalizacji słabo wykorzystywanego konwencjonalnego rejonu drobnicowego. Wprowadzona technologia ro-ro umożliwiła poprawę jakości i szybkości obsługi przeładunków. Inwestycja zapewniła również większą powierzchnię składową. Koszt przedsięwzięcia wyniósł 16,2 mln Euro i został poniesiony przez Port Gdynia.\n"Modernizacja i rozbudowa istniejącego Terminalu Promowego" - w latach 2003-2004 przeprowadzono modernizację istniejącej Bazy Promowej, w celu poprawienia standardu obsługi pasażerów i uzyskania zdolności do obsługi rosnącego ruchu ładunków (podwojenie możliwości przeładunkowych). Inwestycja ta zapewnia możliwość obsługi w najbliższych latach co najmniej dwóch dużych operatorów promowych lub jednego wiodącego i mniejszych firm żeglugi przybrzeżnej. Wielkość poniesionych nakładów wynosi 6,9 mln Euro, w 98% poniesionych przez Port Gdynia i 2% przez budżet państwa.\n"Rozbudowa ulicy Janka Wiśniewskiego w Gdyni - etap I" został wykonany w latach 2000-2001 ze środków budżetu Miasta Gdyni; zbudowano Węzeł Ofiar Grudnia '70 (skrzyżowanie ulic Janka Wiśniewskiego, Polskiej i Al. Solidarności, poszerzenie do układu dwupasmowego w obu kierunkach), wiadukt drogowy oraz sygnalizację uliczną; inwestycja sfinansowana przez Miasto Gdynia.\n"Rozbudowa ulicy Janka Wiśniewskiego w Gdyni - etap II" - Inwestycja rozbudowy ulicy Janka Wiśniewskiego do ulicy dwujezdniowej z dwoma pasami ruchu w każdym kierunku (klasa nawierzchni KR6, 115 kN na oś). Realizacja projektu poprawi połączenie pomiędzy wschodnią częścią Portu Gdynia i Trasą Kwiatkowskiego. Całkowity koszt inwestycji wynosi 14,7 mln Euro, w tym planowane dofinansowanie ERDF, w ramach SPO Transport 2004-2006 - 11 mln Euro.\n"Modernizacja Obwodowej Trójmiasta" obejmowała dwa odcinki dwujezdniowej drogi szybkiego ruchu. Pierwszy odcinek długości 13,16 km od Węzła Karczemki do początku planowanej A-1 obejmował również węzły Szadółki, Kowale i Straszyn. Ponadto wybudowano nowy odcinek zachodniej drogi o długości 3,9 km. Drugi odcinek od Chyloni do węzła Karczemki został zmodernizowany na długości 23,6 km. Projekt o łącznej wartości 56,9 mln Euro, zrealizowany przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, został sfinansowany z Funduszu PHARE (19,1 mln EUR), z pożyczki EBI (33 mln EUR) oraz ze środków krajowych.\n"Wzmocnienie drogi krajowej nr 4 Gdańsk-Jazowa wraz z rekonstrukcją mostu w Kiezmarku". Projekt obejmuje dwa odcinki drogi: Gdańsk-Kiezmark oraz Kiezmark-Jazowa. Łącznie wzmocnienie drogi obejmuje 41,2 km dla obu odcinków, renowacje 13 mostów i wiaduktów oraz 64 przepustów. Wartość projektu realizowanego przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad i dofinansowanego z funduszu ISPA wynosi 54,33 mln Euro. Termin zakończenia realizacji projektu: 27.11.2004 r.\nProjekt TINA - "PRZYSZŁA SIEĆ TRANSPORTOWA ORAZ ZRÓWNOWAŻONY ROZWÓJ SIECI TINA", realizowany w latach 1999-2000; dofinansowany z programu Phare CBC-Interreg - grant dla Gdyni wyniósł 131 486 Euro. Celem projektu było oszacowanie wpływu VI europejskiego korytarza transportowego sieci TINA na rozwój obszarów zlokalizowanych w jego strefie oddziaływania. Wykonane zostały ekspertyzy dotyczące koncepcji i uwarunkowań kształtowania strefy, stanu i prognoz przepływów transportowych, podatności przestrzeni lokalnej i regionalnej na bodźce rozwojowe, jak również opracowania dotyczące oddziaływania VI korytarza na subregion gdyński oraz studium przypadku multimodalnego połączenia promowego Gdynia - Karlskrona.\n"SebTrans-Link Cele VI Korytarza Transportowego w Gdyni. Nowoczesny Terminal Promowy w Porcie Wschodnim w Gdyni jako ważne ogniwo w Korytarzu Transportowym Północ-Południe". Celem projektu było przygotowanie koncepcji rozbudowy infrastruktury portu gdyńskiego służącej eliminacji "wąskich gardeł" w obsłudze stale rosnących przepływów pasażersko-towarowych w VI Korytarzu Transportowym. W ramach projektu wypracowane zostały warunki rozwoju żeglugi bliskiego zasięgu i współpracy transgranicznej z portami partnerskimi (Karlskrona, Kłajpeda oraz Bałtijsk / Kaliningrad). Projekt uzyskał dofinansowanie w kwocie 32 278 Euro z Programu Współpracy Przygranicznej Phare, Region Morza Bałtyckiego 2002, Fundusz Małych Projektów.\nRozbudowa Terminalu Ro-Ro (II etap) - realizacja projektu jest uwarunkowana poprawą dostępu drogowego do Portu Gdynia od strony lądu. O skali rozbudowy decydować będzie wzrost poziomów przeładunków w systemie ro-ro. Szczegółowy zakres inwestycji określony będzie w oparciu o analizę obrotów, trendów technologicznych oraz opracowywanych pod tym kątem programów budowlanych. Wielkość zaplanowanych nakładów w latach 2004-2006 - 8,4 mln Euro, a w latach 2007-2015 - 16,8 mln Euro.\nBudowa Centrum Dystrybucyjno-Logistycznego w Porcie Gdynia - realizacja projektu jest uwarunkowana poprawą dostępu drogowego do Portu Gdynia od strony lądu. Wynikiem przedsięwzięcia będzie stworzenie Platformy Dystrybucyjno-Logistycznej, która pozwoli na pełen udział portu w nowoczesnym segmencie globalnej wymiany handlowej. Inwestycja będzie przyczyniała się do wdrażania nowoczesnych technologii komunikacyjnych oraz rozwoju intermodalności przewozów w połączeniach morsko-lądowych, przy udziale żeglugi bliskiego zasięgu. Całkowity przewidywany koszt projektowania i robót wynosi 15 mln Euro, w tym 5 mln Euro w latach 2004-2006 i 10 mln Euro w latach 2007-2015.\nModernizacja Infrastruktury Terminalu Drobnicowego - realizacja projektu jest uwarunkowana poprawą dostępu drogowego do Portu Gdynia od strony lądu. Konieczność realizacji inwestycji wynika ze wzrostu obrotów ro-ro oraz z konieczności reorganizacji obsługi drobnicy w przypadku przeznaczenia części dotychczas użytkowanego terenu pod budowę docelowego terminalu promowego. Zadanie ma na celu restrukturyzację zagospodarowania i stworzenie podstaw do rozwoju nowoczesnych usług portowych. Wielkość nakładów w latach 2004-2006 - 3 mln Euro, a w latach 2007-2015 - 14 mln Euro.\nOpublikowano: 17.10.2006 00:00 Autor: Małgorzata Aleksiak\t()


WSWM 2021 + KRAKERS: PANOPTICUM ’21\nInstalacje wpisane w kolekcje Muzeum Przyrodniczego PAN opierają się na idei twórczości jako działania społecznego, odbicia teraźniejszości oraz refleksji nad przyszłością.\nWSWM 2021 + KRAKERS: Szych\nAB poznałam wczesną wiosną na przystanku Stary Kleparz w kierunku Dworca.\nWSWM 2021 + KRAKERS: Niezrealizowane projekty ostatniej dekady\nPodczas 10 edycji Cracow Art Week Krakers: (NO) HOPE, wobec (bez) nadziejnych sytuacji i wychodząc z założenia, że czasem to, co się nie wydarzyło, odsłania najwięcej, Łukasz Surowiec, Marta Romankiv i Łukasz Trzciński (Lotny dom wydawniczy) oraz Kamil Kuitkowski (Cricoteka) uruchamiają w podziemiu Cricoteki tymczasowy warsztat wydawniczy.\nWSWM 2021 + KRAKERS: 01:13\nTytuł projekcji wideo odnosi się do czasu trwania jednej z kilku sekwencji filmowych.\nWSWM 2021 + KRAKERS: Kreski i łezki\nWystawa ilustracji pt. Kreski i Łezki nawiązuje do animacji Władysława Nehrebeckiego pt. Kreski i Kropki oraz tekstu Irmy Koziny o tym samym tytule.\nWSWM 2021 + KRAKERS: jasno, coraz ciemniej\nMiasto jako sprawnie działający mechanizm/system, utrzymuje nas w poczuciu progresu, wibrowania, stymuluje naszą aktywność.\nWSWM 2021 + KRAKERS: ZASŁONA\nIdea zrealizowanego projektu graficznego pt. „Zasłona” odnosi się do wielorakiego sposobu interpretacji postaci ludzkiej.\nWSWM 2021 + KRAKERS: Rise, Fall, Rise\nNiezabezpieczony przez miasto obiekt został wyburzony, by w jego miejscu powstały kolejne bezduszne apartamenty.\nWSWM 2021 + KRAKERS: HOPEera\nWielowymiarowa, interdyscyplinarna i multimedialna wystawa-proces, która obejmuje praktyki oraz prace w formie materialnej i niematerialnej, trwałej i ulotnej.\nWSWM 2021 + KRAKERS: nie mający wcale / mający niewiele\n„nie mający wcale / mający niewiele” to określenia definiujące nieprzystawalność, którą z kolei można odnieść zarówno do miejsca, sytuacji, czasu, jak również do zróżnicowanych postaw artystycznych.\nWSWM 2021 + KRAKERS: Narrative places\nWybrane fragmenty przestrzeni publicznej Krakowa stają się dla autorów prac punktem wyjścia do stworzenia własnej opowieści – potraktowania przestrzeni jako medium do kreowania narracji.\nWSWM 2021 + KRAKERS: Żegnaj mój Kazimierzu – druga odsłona projektu\nPoznań jest moim miastem rodzinnym, z którego wyjechałam po zakończeniu edukacji.\nWSWM 2021 + KRAKERS: I would prefer not to\nWyzwanie postawione studentkom i studentom, było kiedyś rzucone również mnie w ramach wystawy organizowanej przez Anię Batko i Kamila Kuitkowskiego.\nAktualnosci — 15.06.2021\nWSWM 2021 + KRAKERS: Ambra, kaszalot\nArtyści stworzyli prace w kontekście własnych spostrzeżeń względem pochodzącej z wnętrzności kaszalotów ambry.\nAktualnosci — 14.06.2021\nWSWM 2021 + KRAKERS: Dzień za Dniem\nCzasy w jakich się znaleźliśmy zresetowały nasze przyzwyczajenia myślowe.\nWSWM 2021 + KRAKERS: To teraz już wiesz\nRóżnorodna globalna kultura wizualna tak intensywnie dyktująca reguły rządzące naszymi sposobami widzenia, obezwładnia nas swoją ilością.\nAktualnosci — 13.06.2021\nWSWM 2021 + KRAKERS: Jak odebrać władzę staremu oku, które wie\nAleksandra Młynarczyk-Gemza zastawia na widza zasadzkę, pułapkę.\nWSWM 2021 + KRAKERS: Rozbitkowie\nNasz los od dawna wydawał się przesądzony. Najrozsądniejszym, co mogliśmy robić były próby zasadniczej adaptacji do realiów. Próbowaliśmy przyjmować różne postawy. Adaptacja była różnie rozumiana. Zastanawialiśmy się co uda się przemycić na drugą stronę, co okaże się tam przydatne, na co można mieć nadzieję, czego spodziewać się po nowej normalności. A teraz? Po tej stronie? Trudno to opisać słowami! Ten słodki blask i ciepło! Ta […]


Magiczne Powitanie Lata ze zniżkami do -40%\nMagiczne Propozycje 19-06-2019 Brak komentarzy Renata promocja\nZapraszam na Magiczne Powitanie Lata!\nPoczątek lata jest tak radosną okazją, że zasługuje na szczególne świętowanie. Dlatego do 27.06 magiczne produkty z naszego CzaroMarowego magazynu mają dodatkowe zniżki, nawet do -40%. To cenowe przesilenie!\nMagiczne Powitanie Lata\nKadzidełka, amulety i talizmany, oprócz tego talie kart do wróżenia, obrusy do czarów, świece. Dodatkowo płyty z muzyką relaksacyjną, książki o rozwoju duchowym, i wiele innych produktów mają teraz dodatkowe zniżki!\nAkcja trwa od 19.06 do 27.06 włącznie, i uwaga – ilość produktów jest ograniczona do naszych zapasów magazynowych. Nie warto więc czekać z zakupem :) Zapraszam do wspólnego świętowania cenowego przesilenia!


Hotel Residence St. Andrews Palace - Warszawa – HOTEL INFO\nHotel Residence St. Andrews Palace - Warszawa\nOpis hotelu Residence St. Andrews Palace\nHotel jest położony w pobliżu dworca kolejowego (tylko 0,76 km w linii prostej). Na górne piętra hotelu można wygodnie dostać się windą. Czuj się jak u siebie W każdym pokoju także - zamykany schowek i czajnik (do przygotowania kawy / herbaty). Hotel nie posiada własnego parkingu, ale w odległości ok. 0,4 km przy Placu Powstańców Warszawy 2 znajduje się ogólnodostępny podziemny strzeżony parking. Istnieje rowniez możliwość skorzystania ze śniadań w kawiarni na dziedzińcu hotelu, koszt śniadań to 33 zł za dzień za osobę. Poza godzinami funkcjonowania recepcji, na miejscu jest do dyspozycji gości pan ochroniarz – tel. 22 828 96 40 Godziny otwarcia recepcji: Pon. - Piąt.:\tod godziny 07:00 do 20:00\nIlość pięter 4, Łączna ilość pokoi 24, Ilość pokoi jednoosobowych 8, Ilość pokoi dwuosobowych 9, Ilość pokoi z klimatyzacją 24, Hotel czynny przez cały rok, Recepcja czynna od 07:30, do 21:00, Meldowanie najwcześniej 14:00, Wymeldowanie najpóźniej 12:00, Personel mówiący po angielsku w dzień, Personel mówiący po angielsku w nocy, Hotel, Hotel apartamentowy/typu suite, Pokoje dla niepalących 24\nUl. Chmielna 30, 00-020 Warszawa, Polska\nStacja kolejowa (Warszawa - Centralna Railway Station) 0,76 km\nDzielnica (Warszawa) 0,25 km\nLotnisko (Warsaw Chopin Airport (WAW)) 8,01 km\nUl. Chmielna 30, 00-020 Warszawa - Mazowieckie\nOceny Residence St. Andrews Palace


Ewenty – Ewenement\nROZGRZEJEMY PARKIET NA WASZYM EVENCIE!\nZAPEWNIMY NASTROJOWE TŁO MUZYCZNE, PODCZAS KAMERALNEGO SPOTKANIA.\nZespół Ewenement składa się z profesjonalnych, pełnych energii i bardzo utalentowanych muzyków z wieloletnim doświadczeniem w prowadzeniu imprez. Gramy ponadczasowe i te najnowsze, przeboje, polskie i zagraniczne. Ponadto prowadzimy pełną konferansjerkę podczas eventu.\nJeżeli zależy Państwu, aby zaproszeni Goście nie schodzili z parkietu i razem z nami bawili się przy takich dyskotekowych hitach jak I’m So Excited, Billie Jean, Get Lucky!, wywijali rock’n’rollowe figury w rytmie Blue Suede Shoes, Rock Around The Clock, , Ewenement zapewni Państwu właśnie takie emocje.\nObsługa najbardziej wymagających Klientów od ponad 10 lat.\nPrzyjęcie prowadzimy w eleganckim stylu. Dbamy o estetykę. Bez żenujących konkursów.\nNajwiększe światowe oraz polskie przeboje od lat 60-tych po współczesne hity.\nMuzyka na żywo, prowadzenie przyjęcia, nagłośnienie, oświetlenie oraz DJ.\nPrzedstawiamy Państwu następujące opcje do wyboru:\nEwenement - 100%live band\nCały zespół 100% live, to najlepsza z opcji, najczęściej wybierana. Skład zespołu, to wokal, saksofon, instr.klawiszowe, gitara, bas, perkusja.\nEwenement w tym składzie, to alternatywa dla tych, którzy oczekują dobrej jakości w przystępnej cenie. W skład zespołu wchodzą: saksofon, instr.klawiszowe, gitara, oraz oczywiście wokal.\nTo świetna opcja dopasowująca się do każdej nawet niskobudżetowej imprezy. W skład wchodzą wokalistka, saksofonistka - wokalistka, instr.klawiszowe/ gitara, wokalista.\nW tej opcji proponujemy świetne połączenie zespołu: wokalistki i saksofonistki z DJ. To genialne rozwiązanie, dla tych, którzy nie moga sie zdecydowac: zespół....?, czy Dj....?\nMy proponujemy, dwa w jednym!!!\nOferujemy, koncerty kameralne, składające się z różnych duetów, które to, mogą występować naprzemiennie, przy konwencji cyklicznych wieczorów muzycznych.\nFormuła ta, sprawdza się również podczas kameralnych uroczystości, przyjęć, spotkań.\n- gitara –wokal\n- pianino - wokal\nKoncerty plenerowe w całym składzie !!!


Śnieg - jak powstaje? Czy spotykamy go tylko na Ziemi?\nZmieniamy kartkę w kalendarzu – to już grudzień. Zima zbliża się wielkimi krokami! Za oknem coraz chłodniej, święta tuż, tuż, a my z niecierpliwością wyczekujemy śniegu. Czym jest? Jak powstają jego płatki i czy śnieg może być kolorowy? To tylko niektóre pytania, na które odpowiemy.\nPłatek śniegu i śnieg\nJak powstaje śnieg? I jakie musza być spełnione warunki żeby za oknem zrobiło się biało? Najważniejsza jest ujemna temperatura powietrza. Gdy ta spada poniżej zera w chmurach zaczyna zachodzić zjawisko resublimacji. Wówczas cząsteczki pary wodnej skupiają się blisko siebie i tworzą kryształki lodu (płatki śniegu). Zlepek takich płatków nazywamy śniegiem. Co ciekawe, w pojedynczym płatku śniegu znajduje się około 10 trylionów cząsteczek wody.\nW zależności od temperatury, wilgotności i ciśnienia powietrza mogą one przybierać różne kształty, których naukowcy wyróżniają kilkanaście. Najczęściej spotykane są płaskie sześcioramienne „gwiazdki”. Ich kształty powstają w temperaturze od -2 do -15 stopni Celsjusza, a kąt pomiędzy ramionami zawsze wynosi 60 stopni. W momencie, gdy ramiona śnieżynki zaczną się rozrastać i nabierać bardziej fantazyjnych kształtów mówimy o „kwiatach paproci”. Są one największymi płatkami – ich średnica może osiągać do 5 mm.\nOkazuje się, że wszystko zależy od tego jak wysoko znajduje się chmura, z której ma spaść – jest to odległość w granicach od 500 do 5000 m. Pora na odrobinę fizyki! Na lecący w dół płatek działają siły takie jak siła ciążenia, wyporu oraz opór powietrza.\nAle czy śnieg zawsze musi być biały? Okazuje się, że nie. Badania nad kolorem śniegu zapoczątkował 200 lat temu pewien szkocki żeglarz i podróżnik sir John Ross. W trakcie jednej z ekspedycji na północno-zachodnie wybrzeże Grenlandii zaobserwował pasma zabarwionego śniegu – od różu po czerwone wino. Wraz z załogą kapitan pobrał próbki do analizy. Po ich przepadaniu okazało się, że wszystko może być spowodowane żelazem w glebie. Wyniki zniechęciły podróżnika do dalszych poszukiwań, jednak do zagadki powrócono pod koniec XIX wieku. Wówczas okazało się, że sprawcą całego zamieszania są naśnieżne glony z gromady zielenic. Okazało się również, że glony mają wpływ nie tylko na kolor, ale i zapach. Rozpuszczony w dłoniach czerwony śnieg pachnie jak arbuzy. Dlatego też na zjawisko kolorowego śniegu mówi się „arbuzowy śnieg”. Jednak nie tylko glony są w stanie zabarwić śnieg. Warto zwrócić uwagę na nietypowy opad atmosferyczny w Bułgarii. 23 marca 2008 roku spadł tam czerwony śnieg. Skąd takie, a nie inne zabarwienie opadu? Przyczyną był kurz z czerwonych piasków saharskich, który przedostał się do górnych warstw atmosfery i spowodował zabarwienie śniegu.\nCentrum Nowoczesności Młyn Wiedzyciekawostkiśniegzima\n7 grudnia 2015Data publikacji:


Adwokat - kancelaria adwokacka Kalety - prawnik, radca, usługi prawne\nKancelaria Adwokacka godna polecenia\nKancelaria specjalizuje się w reprezentacji interesów Klientów indywidualnych, jak i podmiotów gospodarczych. Posiadamy doświadczenie w prowadzeniu spraw dla mieszkańców Kalet. Dzięki temu Kancelaria zyskała duże zaufanie ze strony lokalnej społeczności. To zaufanie jest z jednej strony ogromnym wyróżnieniem, a z drugiej motywacją do jeszcze większego zaangażowania na rzecz uzyskania pozytywnych rezultatów prowadzonych spraw prawnych dla naszych Klientów.\nPomoc prawna dla mieszkańców Kalet\nSamodzielne dochodzenie własnych praw, niestety może okazać się niezwykle trudne, a często nawet niemożliwe. Ciągłe zmiany w ustawodawstwie prawnym oraz orzecznictwie Sądu Najwyższego sprawiają, że osoby niemające na co dzień kontaktu z orzecznictwem prawnym mogą mieć problem w odnalezieniu się w aktualnie obowiązujących przepisach.\nSkorzystanie z pomocy doświadczonej kancelarii, może nie tylko pomóc w uzyskaniu korzystnego wyniku sprawy, ale także znacząco przyspieszyć całe postępowanie. Mogą się Państwo do nas zgłosić w sytuacji, gdy potrzebują Państwo porady lub chcą zasięgnąć opinii prawnej.\nDoświadczenie, zaangażowanie i zaufanie\nTo, co nas wyróżnia to ogromna rzetelność oraz przestrzeganie najwyższych standardów w pracy prawniczej. Dzięki dużej otwartości na potrzeby naszych Klientów oraz umiejętności wsłuchiwania się w ich potrzeby możemy zaproponować optymalne dla nich rozwiązanie.\nDoskonale zdajemy sobie sprawę, że skomplikowana konstrukcja przepisów prawnych może być powodem niezrozumienia sytuacji, w które znaleźliśmy się jako poszkodowani czy oskarżeni. Dlatego staramy się, aby każde zagadnienie omówić w sposób bardzo przystępny i zrozumiały. Tylko wtedy mamy pewność, że obrany przez naszych Klientów kierunek działań, będzie tym, na którym naprawdę im zależy. A uzyskane rezultaty prowadzonych spraw będą w pełni zgodne z ich oczekiwaniami.


Kurs Ethereum - prognozy na 2021 i 2022 rok\nTania Brytania 18/10/2021 00:01 Kurs Ethereum – prognozy na 2021 i 2022 rok2021-12-10T20:59:15+00:00 Aktualności, Finanse\nEthereum (ETH) to obecnie największy rywal Bitcoina w świecie kryptowalut. Co prawda Ethereum jest znacznie tańsze od Bitcoina, jednak łączna wartość wszystkich jednostek ETH będących w obiegu, jest mniej więcej równa jednej trzeciej kapitalizacji Bitcoina. To sprawia, że Ethereum jest dziś drugą pod względem kapitalizacji kryptowalutą na świecie. Co z pewnością jeszcze łączy Bitcoina i Ethereum? Otóż to, że dzięki obydwu tym kryptowalutą, zarówno ETH, jak i BTC, powstała niejedna fortuna. Jaki jest obecnie kurs Ethereum? Jakie są prognozy kursu Ethereum na 2021 i 2022 rok? Jaka była najwyższa w historii cena Ethereum? Które kryptowaluty są podobne do Ethereum? Sprawdzamy w naszym dzisiejszym artykule!\n>> Poznaj giełdę kryptowalut Binance i sprawdź aktualny kurs Ethereum <<\nJaki jest obecnie kurs Ethereum?\nJakie są prognozy kursu Ethereum na 2021 rok?\nJakie są prognozy kursu Ethereum na 2022 rok?\nJaki był najwyższy kurs Ethereum w historii notowań?\nKtóre kryptowaluty są podobne do Ethereum?\nW momencie przygotowywania naszego artykułu tj. w dniu 17 października 2021 roku, kurs Ethereum wynosi około 3705 dolarów. Aktualny kurs ETH jest z pewnością satysfakcjonujące dla posiadaczy kryptowaluty, a szczególnie dla osób, które posiadają jednostki od 2015 roku. To wówczas Ethereum był wyceniany poniżej 1 dolara. Aktualny kurs Ethereum można sprawdzić, odwiedzając stronę jednej z działających giełd kryptowalut, na przykład Binance.\nKurs Ethereum, podobnie jak innych kryptowalut, jest determinowany przez wiele czynników. Oczywiście najważniejszym z nich jest popyt i podaż na światowych giełdach, jednak i na te wpływa wiele czynników zewnętrznych. Ether i technologia Ethereum pozwala na tworzenie innych inteligentnych kontraktów, a wraz każdego z zależnych projektów, przekłada się to korzystnie na wzrost kursu samego Ethereum. Ponadto sieć ETH jest wciąż rozwijana, a każda zapowiedź dalszego rozwoju projektu przez Vitalika Buterina, twórcy Ethereum, jest pozytywnie przyjmowana przez społeczność cyfrowego świata. Nie bez znaczenia pozostają regulacje rynku kryptowalut wprowadzane przez poszczególne kraje.\nPrognozy serwisów analitycznych odnośnie do notowań Ethereum pod koniec 2021 roku są optymistyczne. Zdaniem Longforecast.com, w listopadzie 2021 roku kurs Ethereum może ustanowić kolejny ATH na poziomie 4390 dolarów. Z kolei na koniec roku Ether może spaść i być notowany na poziomie 3835 dolarów. Nieco bardziej optymistycznie do notowań na koniec roku podchodzi serwis Coinpriceforecast.com, który prognozuje, że kurs Ethereum osiągnie w grudniu 2021 roku poziom 5595 dolarów. Byłoby to nowe ATH, które z niecierpliwością oczekują inwestorzy posiadający aktywa w ETH i obserwujący projekt.\nPrognozy kursu Ethereum na 2022 rok są w większości przypadków bardzo optymistyczne. Serwis Longforecast.com przewiduje, że w 2022 roku kurs Ethereum może bić co rekord za rekordem. Z prognoz wynika, że nowe ATH może być ustanawiane kilkunastokrotnie, a pierwszy skok notowań zaobserwujemy w styczniu. W pierwszym miesiącu notowań w przyszłym roku kurs ETH może się zamknąć na poziomie 4449 dolarów. Zdaniem Longforecast.com, w listopadzie 2022 roku zostanie ustanowiony historyczny ATH na kursie Ethereum, na poziomie 10420 dolarów. Na koniec roku notowania mogą się zamknąć na poziomie 8753 dolarów. Bardzo podobny scenariusz przewiduje serwis Coinpriceforecast.com, którego zdaniem w grudniu 2022 roku kurs wyniesie 8478 dolarów.\nWarto wspomnieć, że obydwa serwisy przewidują, że przyszły rok będzie ostatnim tak szybkich wzrostów notowań Ethereum. W kolejnych latach, które obejmują, nastąpią nieco wolniejsze wzrosty, lub nawet spadki notowań popularnej kryptowaluty.\nEthereum jest obecnie zaliczane do grupy najważniejszych, a jednocześnie najbardziej przyszłościowych kryptowalut na świecie\nNajwyższy kurs Ethereum w historii wyniósł 4356,99 dolarów. ETH osiągnął rekordową wartość w dniu 12 maja 2021 roku. Historyczny ATH został wyznaczony po około rocznym rajdzie z poziomu około 120 dolarów. Zaledwie w ciągu 12 miesięcy wartość ETH wzrosła około 36 razy! Po wyznaczeniu szczytów kurs zaliczył spadek o około połowę, by cztery miesiące później znów zbliżyć się do poziomu 4000 USD. Od maja 2021 roku kurs Ethereum nie pokonał wyznaczonego wówczas ATH.\nW całej historii istnienia kurs Ethereum był najniższy 20 października 2015, a ETH było wówczas wyceniane na 0,432979 dolara. W ciągu kolejnych lat kurs Ether wyznaczał kolejne szczyty, by następnie ulegać głębokim korektom. Warto wspomnieć, że wystarczyło zainwestować zaledwie 530 dolarów w dniu, kiedy Ethereum było najtańsze, aby sprzedać je za okrągły milion dolarów, kiedy kurs był najwyższy w historii. Cały proces zająłby wówczas około 6 lat. Warto wziąć to pod uwagę planując przyszłe inwestycje w kryptowaluty. Wiele osób, które zbiły fortunę na kryptowalutach, radzi rozważać inwestycje w tego typu aktywa w długoterminowym okresie, jednocześnie odradzając tzw. trading.\nEthereum ma za sobą całą sieć inteligentnych kontraktów, co tworzy tę kryptowalytę niemal unikalną na całym rynku. Są jednak wirtualne waluty, które oparte są na podobnych schematach działania i tzw. smart contract. Często wspomina się w takim przypadku m.in. o NEO, zwanej “chińskim Ethereum”. Inteligentne kontrakty to także Cardano i QTUM. Bez wątpienia, jako konkurencyjne wobec Ethereum należy rozważać wszystkie kryptowaluty, z TOP10 pod względem kapitalizacji, z Bitcoinem na czele. Pomimo wielu różnic, dla wielu użytkowników w podejmowaniu decyzji inwestycyjnych jest popularność danej kryptowaluty, a taką w TOP10 cieszy się niewątpliwie Dogecoin.\nJeśli interesujesz się tematyką inwestycji i kryptowalut, zachęcamy również do zapoznania się z naszymi innymi publikacjami. Sprawdzaliśmy m.in. jak analitycy widzą przyszłość kursów kryptowalut Bitcoin oraz Dogecoin. Przedstawialiśmy ponadto prognozy kursów walut, takich jak funt brytyjski, euro, dolar oraz korona norweska.\nŹródło: Longforecast.com / Coinpriceforecast.com / Stooq\nhttps://www.taniabrytania.uk/kurs-ethereum-prognozy-na-2021-i-2022-rok/https://www.taniabrytania.uk/wp-content/uploads/2021/10/Kurs-Ethereum-prognozy-na-2021-i-2022-rok-1024x683.jpghttps://www.taniabrytania.uk/wp-content/uploads/2021/10/Kurs-Ethereum-prognozy-na-2021-i-2022-rok-300x200.jpg 2021-12-10T20:59:15+00:00 Tania BrytaniaAktualnościFinanseETH,Ether,Ethereum,kryptowalutyEthereum (ETH) to obecnie największy rywal Bitcoina w świecie kryptowalut. Co prawda Ethereum jest znacznie tańsze od Bitcoina, jednak łączna wartość wszystkich jednostek ETH będących w obiegu, jest mniej więcej równa jednej trzeciej kapitalizacji Bitcoina. To sprawia, że Ethereum jest dziś drugą pod względem kapitalizacji kryptowalutą na świecie. Co...Tania BrytaniaTania Brytaniamaslonbs@gmail.comAdministrator*Ten artykuł, jak i wszystkie materiały publikowane na łamach portalu TaniaBrytania.uk, są wyłącznie prywatną opinią jego autora, mają charakter informacyjny i nie są rekomendacją w rozumieniu prawa. Treści nie mogą być traktowane jako doradztwo, wskazówki oraz być wyznacznikiem przy podejmowaniu jakichkolwiek decyzji, w tym finansowych i inwestycyjnych. Ponadto część linków znajdujących się w treści artykułów stanowią linki sponsorowane/reklamowe/partnerskie. Portal TaniaBrytania.uk może otrzymać pewne wynagrodzenie w przypadku skorzystania z oferty firm trzecich, jeśli użytkownik będzie przekierowany do ich stron, po kliknięciu w dany link. Nie ponosimy odpowiedzialności za aktualność, kompletność, przydatność, ani ważność informacji zawartych w artykułach. Ponadto serwis zrzeka się odpowiedzialności za jakiekolwiek błędy, czy też szkody, wynikające z wyświetlania i używania materiałów zawartych na jego łamach.Tania Brytania - Portal dla Polaków w UK 🇬🇧 🇵🇱\nETH, Ether, Ethereum, kryptowaluty\n« Kurs korony norweskiej – prognozy na 2021 i 2022 rok


Anna Maria Javouhey – Wikipedia, wolna encyklopedia\nAnna Maria była najstarszym dzieckiem w wielodzietnej rodzinie. W 1807 roku (oficjalnie 12 maja) założyła zgromadzenie sióstr św. Józefa , którego siedzibą stała się miejscowość Cluny i rozpoczęła przygotowanie sióstr do działalności misyjnej. Po dziewięciu latach pierwsze zakonnice udały się na misje do: Senegalu, Gambii, Sierra Leone, na Antyle, Reunion, Saint-Pierre i Miquelon i Polinezji. Kierowała misjami w Afryce i w Ameryce Południowej gdzie w Gujanie Rząd francuski powierzył jej przygotowanie abolicji i wykup niewolników.\nAnna Maria została beatyfikowana 15 października 1950 przez Piusa XII.\nJej wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 15 lipca.\n↑ Zgromadzenie Sióstr św. Józefa z Cluny - oficjalna strona (fr.)\n↑ a b Życie Bł. Anny Marii Javouhey - Zgromadzenie Sióstr św. Józefa z Cluny w Lublinie\nKalendarium - Dom św. Józefa w Lublinie