I C 2454/14 Szczegóły orzeczenia - System Analizy Orzeczeń Sądowych - SAOS\nI C 2454/14\nart. 18 ust. 5 o ochronie praw lokatorów\nUstawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 18; art. 18 ust. 1; art. 417; art. 417 § 1; art. 455; art. 481; art. 481 § 1; art. 482; art. 482 § 1)\nUstawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 - art. 14; art. 14 ust. 1; art. 18)\nII CSK 323/09 III CZP 121/07 V CSK 31/08 I C 1052/05\nSygn. akt I C 2454/14\npo rozpoznaniu w dniu 4 września 2015 roku w Gliwicach\n1. zasądza od pozwanej Gminy G. na rzecz powódki (...) Agencji Mieszkaniowej z siedzibą w W. kwotę 3.543,67 zł (trzy tysiące pięćset czterdzieści trzy złote i 67/100) z ustawowymi odsetkami od dnia 1 sierpnia 2014 roku do dnia zapłaty;\n2. zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 795 zł (siedemset dziewięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 600 zł (sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.\n(...) Agencja Mieszkaniowa w W. wniosła o zasądzenie od pozwanej Gminy G. kwoty 3.543,67 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu (1 sierpnia 2014 roku) do dnia zapłaty, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że wyrokiem z 12 lutego 2003 r. nakazano A. P. i D. P., a wyrokiem z 21 lutego 2012 r. nakazano dzieciom D. P. opuszczenie lokalu stanowiącego własność powódki i wydanie go powódce. Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2005 roku przyznano D. P. i jej dzieciom prawo do lokalu socjalnego i wstrzymano wykonanie wyroku eksmisyjnego do czasu złożenia pozwanym przez Gminę G. oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Pomimo wezwania z dnia 1 października 2012 r. Gmina G. nie zaoferowała osobom uprawnionym lokalu socjalnego. Zaniechanie pozwanej wyrządziło powódce szkodę polegającą na utracie możliwości pobierania czynszu za wynajęcie lokalu. Z uwagi na krąg osób zainteresowanych wynajęciem lokalu powódka posiadała możliwość uzyskania czynszu za lokal. Wysokość szkody odpowiada czynszowi do pobierania jakiego powódka uprawniona jest w oparciu o przepisy aktów prawa powszechnie obowiązującego. Wysokość szkody wynika z iloczynu metrażu lokalu, wysokości opłaty ma metr 2 lokalu (wynikająca z aktów prawa) oraz okresu przez jaki pozwana pozostawała w zwłoce z zaoferowaniem lokalu socjalnego. Okres jakiego dotyczy żądanie powódki obejmuje czas od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. Dochodzona kwota obejmuje także odsetki od kwoty czynszu, które zostały obliczone według daty wezwań do zapłaty kierowanych do pozwanej.\nW odpowiedzi na pozew (k. 235 - 236) pozwana wniosła o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Podniosła, że powódka nie wykazała, iż w spornym okresie lokal był faktycznie zajmowany przez osoby, którym przysługuje prawo do lokalu socjalnego, a tym samym, że nie mogła swobodnie nim dysponować. Pozwana oświadczyła, że kwestionuje tę okoliczność.\nPowódka w piśmie z dnia 7 stycznia 2015 r. (k. 240 i następne) i w piśmie z dnia 4 lutego 2015 r. (k. 261 i następne) wniosła o dopuszczenie dowodu z wywiadu środowiskowego z 6 lutego 2014 roku oraz o przesłuchanie w charakterze świadków D. P. i A. P. na okoliczność faktycznego zajmowania lokalu powódki.\nW piśmie procesowym z dnia 7 maja 2015 r. (k. 282) powódka wyjaśniła, że żądanie pozwu obejmuje odszkodowanie za brak uiszczania opłat pośrednich z tytułu zajmowania lokalu, tj. opłat za media, niezależnych od administracji.\n(...)Agencja Mieszkaniowa w W. jest właścicielem lokalu położonego w G. przy ulicy (...). Lokale położone w tym budynku tworzą wspólnotę mieszkaniową a powódka jest jej członkiem. Powódka jako właściciel ponosi koszty czynszu za lokal, w tym również opłaty za media niezależne od administracji (...)Agencji Mieszkaniowej. Powierzchnia lokalu wynosi 38,22 m ( 2). Lokal podlega administrowaniu Dyrektora Oddziału (...) w K..\n/okoliczności częściowo bezsporne, a ponadto: odpisy księgi wieczystej (...) (k. 13-24), inwentaryzacja budynku przy ul. (...) w G., blok nr 4 (k. 31-34)/\nWyrokiem zaocznym z 12 lutego 2003 r. Sąd Rejonowy w Gliwicach nakazał A. P. i D. P. opuszczenie lokalu mieszkalnego położonego przy ul. (...) i wydanie go (...) Agencji Mieszkaniowej w W. w stanie wolnym od osób i rzeczy. Wyrokiem zaocznym z 21 lutego 2012 r. Sąd Rejonowy w Gliwicach nakazał M. P. oraz małoletnim D. D. (1), J. P., W. D., M. D. i K. D. opuszczenie lokalu mieszkalnego położonego przy ul. (...) i wydanie go (...) Agencji Mieszkaniowej w W. w stanie wolnym od osób i rzeczy. Wyrokiem z 22 grudnia 2005 r. przyznano D. P., M. P., D. D. (1), J. P., W. D., M. D. i K. D. prawo do lokalu socjalnego i jednocześnie wstrzymano wykonanie wyroku nakazującego opróżnienie lokalu mieszkalnego do czasu złożenia uprawnionym przez Gminę G. oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Orzeczenia stały się prawomocne.\n/okoliczność bezsporna a ponadto: wyrok z 12.02.2003 r. (k. 25), wyrok z 22.12.2005 r. (k. 26), wyrok z 21.02.2012 r. (k. 27)/\nPismem z dnia 1 października 2007 r. (...) Agencja Mieszkaniowa w W. – Oddział (...) w K., przesyłają odpis wyroku przyznającego rodzinie P. prawo do lokalu socjalnego, wezwała Gminę G. do przedłożenia eksmitowanym oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego.\n/dowód: pismo WAM z dowodem doręczenia (k. 28)/\nOpłaty pośrednie za lokal mieszkalny położony w G. przy ulicy (...) w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. wynosiły:\n- za styczeń 2013 r. - 349,17 zł miesięcznie, w tym 126,13 zł c.o. (według stawki 3,30 zł/m 2), 103,20 zł opłata za ścieki (według stawki 6,45 zł/m 3), 54,40 zł opłata za wywóz nieczystości stałych (według stawki 6,80 zł /os.) i 65,44 zł opłata za zimną wodę (4,09 zł/m 3),\n- za okres od lutego do marca 2013 r. – 366,07 zł miesięcznie, w tym 137,59 zł c.o. (według stawki 3,60 zł/m 2), 103,20 zł opłata za ścieki (według stawki 6,45 zł/m 3), 54,40 zł opłata za wywóz nieczystości stałych (według stawki 6,80 zł/os.) i 70,88 zł opłata za zimną wodę (4,43 zł/m 3),\n- za okres od kwietnia do maja 2013 r. – 367,83 zł miesięcznie, w tym 137,59 zł c.o. (według stawki 3,60 zł/m 2), 103,20 zł opłata za ścieki (według stawki 6,45 zł/m 3), 56,16 zł opłata za wywóz nieczystości stałych (według stawki 7,02 zł/os.) i 70,88 zł opłata za zimną wodę (4,43 zł/m 3),\n- za czerwiec 2013 r. – 360,19 zł miesięcznie, w tym 129,95 zł c.o. (według stawki 3,40 zł/m 2), 103,20 zł opłata za ścieki (według stawki 6,45 zł/m 3), 56,16 zł opłata za wywóz nieczystości stałych (według stawki 7,02 zł/os.) i 70,88 zł opłata za zimną wodę (4,43 zł/m 3),\n- za okres od lipca do grudnia 2013 r. – 315,50 zł miesięcznie, w tym 129,95 zł c.o. (według stawki 3,40 zł/m 2), 103,20 zł opłata za ścieki (według stawki 6,45 zł/m 3), 11,47 zł opłata za wywóz nieczystości stałych (według stawki 11,47 zł) i 70,88 zł opłata za zimną wodę (4,43 zł/m 3).\nW grudniu 2013 r. i maju 2014 r. (...)Agencja Mieszkaniowa dokonała rozliczenia mediów za rok 2013 ustalając, że w przypadku lokalu mieszkalnego przy ulicy (...) w G. faktyczne zużycie mediów było niższe aniżeli prognozowane, wobec czego dokonała korekty w zakresie wyliczenia kosztów i opłat za zużyte media. Łączne opłaty pośrednie za media w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2013 r. wyniosły 3.036,38 zł (przy uwzględnieniu „nadpłaty” z rozliczenia w kwocie 1.033,78 zł).\n/dowód: zaświadczenie (k. 102, k. 104, k. 106, k. 108, k. 110, k. 112, k. 114, k. 116, k. 118, 120, k. 122, k. 124), decyzja nr (...) z 24 maja 2010 r. z załącznikami (k. 24-27), rozliczenie opłaty za używanie lokalu (k. 29), rozliczenie odszkodowania (k. 100), zawiadomienie o rozliczeniu mediów (k. 127, k. 130, k. 131), wydruk ze strony internetowej (k. 150)/\nPismami kierowanymi w kolejnych miesiącach do Gminy G. (...) Agencja Mieszkaniowa w W. wzywała do zapłaty kwot stanowiących odszkodowanie za niedostarczenie lokalu socjalnego dla D. P. i jej najbliższych (w tym opłaty za używanie lokalu i opłat pośrednich za media), a to:\n1) kwoty 349,17 zł za okres styczeń 2013 r., pismo doręczono 7 lutego 2013 r., z zobowiązaniem do zapłaty w terminie 14 dni od daty doręczenia pisma;\n2) kwoty 366,07 zł za luty 2013 r., pismo doręczono 28 lutego 2013 r., z zobowiązaniem do zapłaty w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma;\n3) kwoty 366,07 zł za okres marzec 2013 r., pismo doręczono 22 marca 2013 r., z zobowiązaniem do zapłaty w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma;\n4) kwoty 367,83 zł za kwiecień 2013 r., pismo doręczono 24 kwietnia 2013 r., z zobowiązaniem do zapłaty w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma;\n5) kwoty 367,83 zł za maj 2013 r., pismo doręczono 24 maja 2013 r., z zobowiązaniem do zapłaty w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma;\n6) kwoty 360,19 zł za czerwiec 2013 r., pismo doręczono 24 czerwca 2013 r., z zobowiązaniem do zapłaty w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma;\n7) kwoty 315,50 zł za lipiec 2013 r., pismo doręczono 26 lipca 2013 r., z zobowiązaniem do zapłaty w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma;\n8) kwoty 315,50 zł za sierpień 2013 r., pismo doręczono 28 sierpnia 2013 r., z zobowiązaniem do zapłaty w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma;\n9) kwoty 315,50 zł za wrzesień 2013 r., pismo doręczono 17 września 2013 r., z zobowiązaniem do zapłaty w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma;\n10) kwoty 315,50 zł za październik 2013 r., pismo doręczono 25 października 2013 r., z zobowiązaniem do zapłaty w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma;\n11) kwoty 315,50 zł za listopad 2013 r., pismo doręczono 29 listopada 2013 r., z zobowiązaniem do zapłaty w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma;\n12) kwoty 315,50 zł za grudzień 2013 r., pismo doręczono 16 grudnia 2013 r., z zobowiązaniem do zapłaty w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma.\n/dowód: pisma – wezwania do zapłaty wraz z załącznikami i dowodami doręczenia pism (k. 101-124)/\nD. P. i sześciorgiem jej dzieci nadal zamieszkują w lokalu przy ul. (...) w G. i od wielu lat – jeszcze przed orzeczeniem eksmisji - nie uiszczają na rzecz (...) Agencji Mieszkaniowej żadnych należności związanych z zajmowaniem lokalu. Do lutego 2014 r. w lokalu mieszkało siedmioro dzieci D. P.. Eksmitowani regulują wyłącznie opłaty za prąd na rzecz usługodawcy.\n/dowód: zeznania świadka D. P. (k. 308-308v), zaświadczenie (ki. 162), wydruk z salda konta (k. 163-173), wywiad środowiskowy (k. 245)/\nPowyższy stan faktyczny częściowo – poza zarzutami zgłoszonymi w odpowiedzi na pozew - posiadał charakter bezsporny, w pozostałym zakresie Sąd ustalił go w oparciu o znajdujące się w aktach sprawy dokumenty oraz zeznania świadka.\nSąd uznał za wiarygodne dokumenty przedłożone przez powódkę, których prawdziwość nie była kwestionowana przez pozwaną. Moc dowodu w sprawie Sąd przydał również zeznaniom świadka D. P.. Zeznania świadka Sąd uznał za szczere, swobodne i zgodne z prawdą. Zeznania te korelowały z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie.\nSąd na rozprawie w dniu 4 września 2015 r. oddalił wniosek o dopuszczenie części z pism, albowiem zostały złożone w formie kserokopii. Sąd pominął także ostatecznie dowód z zeznań świadka A. P., a to wobec niestawiennictwa świadka oraz treści zeznań i oświadczeń złożonych na rozprawie przez D. P., uznając okoliczności za wystarczająco wyjaśnione.\nW przedmiotowej sprawie powódka dochodziła zapłaty tytułem odszkodowania za zaniechanie przez pozwaną wykonania obowiązku przewidzianego w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (j.t. Dz. U. z 2005 r., nr 31, poz. 266 ze zm., dalej: u.o.p.l.), tj. za niedostarczenie lokalu socjalnego D. P. i jej najbliższym, którym takie uprawnienie przyznano wyrokiem Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 22 grudnia 2005 roku, wydanym w sprawie o sygnaturze I C 1052/05. Żądanie odszkodowania dotyczyło okresu od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r.\nArt. 417 § 1 k.c. stanowi, iż za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Jak zauważył Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 7 grudnia 2007 roku w sprawie o sygnaturze III CZP 121/07 odpowiedzialność gminy i dłużnika na podstawie art. 18 ustawy o ochronie praw lokatorów ma charakter odpowiedzialności in solidum. Oznacza to, że odpowiedzialność Gminy nie ma charakteru odpowiedzialności subsydiarnej [tak m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2008 roku (V CSK 31/08)]. Nadto, w judykaturze i doktrynie przeważa pogląd, iż strata właściciela lokalu spowodowana nieuiszczaniem przez lokatora opłat za używanie lokalu mieszkalnego pozostaje w normalnym związku przyczynowym z zaniechaniem wypełnienia przez gminę obowiązku dostarczenia takiej osobie lokalu socjalnego. Sąd Najwyższy opowiedział się wyraźnie za zasadą pełnego odszkodowania należnego od gminy w przypadku niewykonania przez nią obowiązku dostarczenia lokalu socjalnego (tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2008 roku, sygn. akt V CSK 31/08, LEX nr 457701; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2010 roku, sygn. akt II CSK 323/09, niepubl.). Sąd orzekający pogląd ten podziela. Ocena zakresu szkody pozostającej w normalnym związku przyczynowym ze zdarzeniem stanowiącym źródło szkody powinna opierać się na porównaniu stanu majątku poszkodowanego istniejącego po wystąpieniu zdarzenia wyrządzającego szkodę, z możliwym stanem tego majątku w przypadku, gdyby zdarzenie to nie wystąpiło, z uwzględnieniem warunku, czy stan ten jest typowym, zazwyczaj występującym następstwem zdarzenia wyrządzającego szkodę.\nPowódka podnosiła, iż odpowiedzialność pozwanej wynika z faktu braku dostarczenia lokalu socjalnego D. P. i jej najbliższym, którzy nie uiszczali odszkodowania za zajmowanie lokalu, w tym także opłat za media (opłat związanych z korzystaniem z lokalu powódki). Pozwana wnosząc o oddalenie powództwa nie kwestionowała wysokości dochodzonego roszczenia, a jedynie fakt zamieszkiwania uprawnionych do lokalu socjalnego w lokalu powódki w okresie objętym pozwem. Okoliczność ta, jak również brak zapłaty ze strony D. P. i jej rodziny z tego tytułu na rzecz powódki, znalazła odzwierciedlenie w zeznaniach złożonych przez D. P.. Świadek zeznał, iż zamieszkuje w spornym lokalu od 24 lat. Przyznał, że lokal ten zajmuje wspólnie z osobami najbliższymi, a to dziećmi. D. P. potwierdziła także fakt braku regulowania jeszcze przed wyrokiem eksmisyjnym jakichkolwiek opłat na rzecz powódki z tytułu zajmowania należącego do niej lokalu mieszkalnego. Podała, że jedyne należności jakie płaci to opłaty za energię elektryczną na rzecz firmy (...), z którą ma zawartą umowę. Jednocześnie zważyć należy, że na powódce jako właścicielu lokalu spoczywał obowiązek poniesienia wszelkich opłat na rzecz wspólnoty mieszkaniowej czy też usługodawców za dostarczone do lokalu (zużyte) media. W konsekwencji, fakt zajmowania przez rodzinę P., stanowiącego własność powódki lokalu mieszkalnego oraz brak regulowania przez nich jakichkolwiek opłat związanych z korzystaniem z tego lokalu spowodował poniesienie przez powódkę szkody właśnie w wysokości odpowiadającej wysokości opłat jakie winna otrzymywać od osoby zajmującej lokal i korzystającej z niego, a odpowiadających wydatkom - opłatom za dostarczane media. Sytuacja ta odpowiada warunkom wyrażonym w art. 417 § 1 k.c., zgodnie z którym za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę. Szkoda w niniejszym postępowaniu obejmuje to co powódka posiadałaby w swoim majątku gdyby pozwana wypełniła swój obowiązek, tj. złożyła ofertę najmu lokalu socjalnego celem zmiany miejsca zamieszkania osób zajmujących lokal powódki. Wówczas powódka nie poniosłaby szkód związanych z dalszym zajmowaniem jej lokalu przez rodzinę P. i generowanych opłat, których ciężar ostatecznie spoczywał na powódce.\nNależy przy tym zauważyć, że w zasadzie nie była kwestionowana przez pozwaną sama wysokość odszkodowania (wysokość poniesionej przez powódkę szkody), sposób jej ustalenia, jak również wyliczenie odsetek. Podkreślić bowiem należy, że w odpowiedzi na pozew pozwana poza generalnym odwołaniem się do obowiązujących w procesie cywilnym zasad w zakresie rozkładu ciężaru dowodu zanegowała jedynie fakt zajmowania należącego do powódki lokalu w okresie wskazanym w pozwie. Nie zgłosiła żadnych konkretnych zarzutów mogących dotyczyć innych okoliczności mających znaczenie dla rozpoznania sprawy. Dodatkowo okoliczności istotne dla wykazania żądania powódki znajdowały swoją podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż żądanie powódki sprowadzało się wyłącznie do opłat pośrednich za lokal (opłat za media), a nie opłaty jaką powódka mogłaby uzyskać, gdyby miała swobodę dysponowania swoim lokalem mieszkalnym (czynszu). Dalej zważyć należy, że wysokość tych opłat wprost wynika z przedłożonych przez stronę powodowa dokumentów, a to zapłaty jakiego dokładnie rodzaju opłat powódka się domaga (opłata za c.o., ścieki, wywóz nieczystości stałych i zimną wodę), wysokości miesięcznych należności z tytułu poszczególnych mediów, ich naliczenia, okresu którego dotyczą. Powódka dochodziła zatem kwoty, którą sama poniosła na rzecz wspólnoty mieszkaniowej czy też dostawców mediów – jako właściciel lokalu a kwota ta wynikała z przedstawionych dokumentów. Na marginesie należy zauważyć, iż nawet w przypadku, gdyby powódka kwoty tej nie uiściła, nie zmieniłoby to rozmiaru jej szkody, albowiem spoczywałoby na niej zobowiązanie w wysokości powyżej omówionej.\nMając na uwadze powyższe, Sąd uznał, iż w sprawie zostały spełnione przesłanki ustalenia odpowiedzialności pozwanej za szkodę wyrządzoną powódce zaniechaniem pozwanej zaoferowania rodzinie P. (i D.) lokalu socjalnego. Wysokość szkody określono zgodnie z żądaniem pozwu, jako opłaty pośrednie (opłaty za media, tj. opłaty za c.o., wywóz nieczystości stałych, zimną wodę i ścieki), których wysokość została narzucona powódce i wynika z ustaleń i stawek dostawców mediów. Doznana przez powódkę z tego tytułu szkoda wynosiła łącznie 3.036,38 zł [349,17 zł + (366,07 zł x 2) + (367,83 zł x 2) + 360,19 zł + (315,50 zł x 6) – 1.033,78 zł).\nŻądanie powódki obejmowało kwotę 3.543,67 zł, tj. wskazaną powyżej kwotę nieuregulowanych opłat pośrednich (3.036,38 zł) wraz z odsetkami z tytułu opóźnienia w spełnieniu świadczenia (507,29 zł). Powódka domagała się także zasądzenia dalszych odsetek ustawowych od należności głównej (kwoty należności głównej i skapitalizowanych odsetek) od dnia wniesienia pozwu. Z uwagi na brak przepisu określającego termin, w którym gmina winna spełnić obowiązek zapłaty na rzecz właściciela odszkodowania z tytułu niedostarczenia lokalu socjalnego, w kwestii odsetek zastosowanie znajduje art. 455 k.c. a podstawę prawną ich dochodzenia stanowi art. 481 § 1 k.c. Zgodnie z brzmieniem pierwszego z powołanych przepisów jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. Prawo do naliczania odsetek przysługiwało powódce zatem od upływu terminów zakreślonych na spełnienie świadczenia każdorazowo w kierowanym wezwaniu do zapłaty. Dochodzona z tego tytułu kwota odsetek odpowiada okresom liczonym od dat niepoprzedzających terminów w jakich pozwana pozostawała w opóźnieniu. Żądanie dalszych odsetek od łącznej kwoty należności głównej i skapitalizowanych odsetek od daty wniesienia pozwu znajduje z kolei swoją podstawę prawną w treści art. 482 § 1 k.c. Z tych też względów Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji orzeczenia.\nO kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c., obciążając nimi – zgodnie z wynikiem procesu – stronę pozwaną. Na zasądzoną kwotę złożyła się opłata od pozwu 178 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 600 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.


Na festynie w Biskupinie - Agnieszka Chodkowska-Gyurics\nGrudzień 15, 2016 GOŚĆ\nDziś moim gościem jest Zofia „Shigella” Nowińska, niestrudzona popularyzatorka wiedzy o życiu codziennym w dawnych czasach. Opowie czym jest festyn w Biskupinie i dlaczego warto go odwiedzić.\nNureczka poprosiła mnie o kilka słów o tym dlaczego warto zajrzeć na festyny archeologiczne i „skąd mi się to wzięło”. I tak powstał krótki tekst „Na festynie w Biskupinie, czyli jak to się stało, że zainteresowałam się archeologią eksperymentalną i co możemy wynieść z takiej imprezy”.\nOd wielu lat zajmuję się popularyzacją wiedzy o szeroko pojętym włókiennictwie: od epoki brązu począwszy po późne Średniowiecze. Wiele osób na festynie pyta mnie o to, czy jestem archeolożką, muzealniczką albo czy zajmuję się zawodowo tkactwem i dziwią się bardzo, kiedy wyjaśniam że nie, że z zawodu jestem testerką oprogramowania a z wykształcenia technolożką żywności (specjalizacja – biotechnologia).\nPo raz pierwszy na Festyn w Biskupinie przyjechałam niejako przypadkiem. Mój konkubent był na kilku poprzednich i opowiadał, że to fantastyczna impreza. Nie mieliśmy innego pomysłu na urlop, więc pojechaliśmy.\nNa stoiskach spotkaliśmy kilka znajomych osób, zaprzyjaźniliśmy się z nowo poznanymi ludźmi spotkanymi tam po raz pierwszy, ale pierwszą wspólną imprezę spędziliśmy głównie jako turyści i obawiam się, że zadawaliśmy masę głupich pytań. Jednak dosyć szybko zostałam wkręcona po znajomości na stanowisko tkackie – nepotyzm to połowa sukcesu. Strój wypożyczyliśmy z muzeum, metodą rozpoznania walką nauczyłam się podstaw przędzenia i tkactwa, a potem, hajda!, zostałam rzucona na pierwszą linię frontu.\nRok później miałam już pierwszy strój, uszyty własnoręcznie (sekcja „Mroki” pozdrawia).\nOd tego czasu nieco się jednak rozwinęłam. Staram się śledzić bieżącą literaturę naukową, uczę się, ćwiczę. W tym roku współprowadziłam warsztaty dla początkujących (zapraszam na kolejną edycję). Nasi uczestnicy byli wspaniali i wiele, mam nadzieję, wynieśli.\nStrój który noszę jest z roku na rok coraz lepszy – modyfikuję go, żeby lepiej pasował do realiów postaci jaką odtwarzam.\nDlaczego wystawcom się chce?\nCo daje impreza masowa, taka jak festyn nam, wystawcom? Można dowiedzieć się masy ciekawych rzeczy, bo większość uczestników lubi opowiadać i pokazywać co robi, można poznać cały przekrój społeczeństwa, z jego zaletami i wadami, pogadać i poopowiadać, porozwiewać mity. Lubię grzebać po ikonografii, książkach, robić „coś” rękami. Największą przyjemność sprawia mi, kiedy ktoś zapamięta to o czym opowiadałam mu rok wcześniej i przekazuje to znajomym lub sam się uczy.\nCo mnie wkurza – traktowanie nas jak automatów. Ktoś pyta mnie o wyjaśnienie, po czym w połowie zdania mi przerywa i albo prezentuje swoją głupią teorię, albo odchodzi. Ktoś kto „wie lepiej” i jest głęboko przekonany, że jego widzimisię jest lepsze niż wynik wielu lat badań.\nWisienką na torcie jest niemiłosiernie fałszowana „Prząśniczka”. Uwielbiam podawać definicję – otóż prząśnica czy prząśnicznka to nie miła pani, u której siedzą wiarołomne dziewczęta, a kawał dechy, a nić się zrywa i nie jest to żaden dramat.\nPo co jechać na festyn w Biskupinie\nPo co jechać na taką imprezę i co można z niej wynieść? Wiedzę. Łańcuch przekazywania umiejętności pękł – teraz poza maniakami już nikt nie przędzie ani nie tka, a jeśli nawet to robi, to uczymy się to robić „rozumem”.\nFestyn, to dla wielu ludzi często jedyna szansa żeby poznać życie codzienne, takie jakie na wsi bywało do lat sześćdziesiątych. Pozwala docenić luksus czasów, w którym mamy więcej niż jedną zmianę odzieży i stać nas na wywalenie do śmieci ubrania, które nam się znudziło.\nWiedzieliście, że oprócz wełny owczej wykorzystywano we włókiennictwie podszerstek borsuka (grób „wodza” z Hochdorfu), włosie żyraf i nosorożca?\nUżywanie odzieży datuje się na około 170-190 tys. lat temu ze względu na pojawienie się wszy odzieżowej.\nJedwab na naszych terenach uzyskiwano z kokonów pawicy gruszkówki, natomiast bisior powstaje z wydzieliny pewnych małży.\nWikingowie, wbrew temu co widać na festynach, rzadko chadzali w jedwabiach i obwieszeni jak choinki wielkanocne – większość wykopalisk z Fennoskandynawi mówi o wełnie i lnie mieszanym z konopiami i pokrzywą.\nZofia „Shigella” Nowińska


Te swoją krytyke tak ubrałeś w słowa, że nie mogę na ciebie nawrzeszczeć :P jak sobie pomyślę, że zginie to aż mi się płakać chce. Będę musiałam znaleźć nowego męża. Jakieś propozycje? :P\nHmmm no to może Ichimaru Gin który jak na razie nie popisuje się swoją obecnością w bleachu :P\nalbo jak zawsze tajemniczy Urahara Kisuke?\nWidzę, że nowych kandydatów ściągneliście z mojego podpisu :) Ale Gin......no, całkiem nieźle, może dlatego, że zanim pojawił się Szayel to on był numerem jeden :] Czyżby powrót Króla?? xD\nWysłany: Czw 17:21, 12 Cze 2008 Temat postu:\nja bym proponowala kyoraku (byloby zabawnie), kenseia (silny, meski, przystojny, czego jeszcze chciec? a ze troche gwaltowny? phi...:) albo byakuye (siostra by cie zamordowala:P). No ale ze lubisz mlodszych to zostaje jeszcze jinta:) ps dzieki za pomoc, Gj:) i za avQ:P\nWysłany: Czw 17:25, 12 Cze 2008 Temat postu:\nej, ale ja tez chce meza...:(\nTo po to ci były te imiona?? Zamorduje :P Ale Kensei......kurde, niezła propozycja......muszę to przemyśleć..... :)\nkensei jest fajny... no i jeszcze zostaje renji:)\nWysłany: Czw 17:34, 12 Cze 2008 Temat postu:\nale ja tez chce meza... a przynajmniej loffciaQ. bo jak nie to sie obraze na caly swiat i nasle na was rozowe pussiaste gronostaje :P\nTez chcesz męża?? Nie ma sprawy, jest ich tam sporo......a co ty powiesz o Renjim?? Zawsze jeszcze zostaje znany i mniej lubiany Czado xD\nCzado odpada... Renji moze byc.. No i ichigo jest fajny :) No i od biedy moze byc hitsugaya, ale jak urosnie... :P\nWysłany: Czw 17:40, 12 Cze 2008 Temat postu:\nTo może ty tez polubisz młodszych?? A może Yumichika?? Albo wiem!! Hisagi :] On jest całkiem fajny :) A z arrancarów może być ten taki z pierwszej trójcy co jest z Halibel i tym starym dziadkiem. Też ujdzie :) No i Grimmjow :) Wuchta ich tam :]\nWysłany: Czw 17:47, 12 Cze 2008 Temat postu:\ngrimmen moze byc... ja lubie nizszych, a nie mlodszych, jak juz :P hisagi, hmmmm... raczej nie.. zbyt niebezpieczny :)\nWysłany: Czw 18:11, 12 Cze 2008 Temat postu:\nNo tak, zapomniałam, że to ja lubię takich groźnych chlopców :P\nHaha :D nie groźnych tylko Bad Boysów :D A co do męża dla Assiorqa to może Kyouraku Shunsui :D Taki spokojny, meski , na luzie, lubi popic :D


Wpisy roku 2020 w zagadnieniu Komputerowe - http://komputerowe.dentysta-raciborz.net.pl/\nSoftware Solutions Czym jest Comarch ERP XLWspółcześnie niemal każde przedsiębiorstwo, żeby było w stanie jak najefektywniej działać, musi korzystać z odpowiednich zintegrowanych systemów informatycznych. Wdrażaniem takich systemów do przedsiębiorstwa zajmuje się czytaj dalej\nDodane: 03:24 23. 07. 2020\nwdrożenie comarch erp optima Kto korzysta z Comarch ERP AltumObecnie bardzo wiele firm i przedsiębiorstw korzysta ze specjalnych oprogramowań ERP, które usprawniają wiele procesów zachodzących w firmie. Jednym z wielu rodzajów oprogramowania dla przed kontynuuj czytanie\nwdrożenie comarch erp altum Jakie są zadania programistyWspółcześnie bardzo wiele firm oraz przedsiębiorstw korzysta z rozwiązań informatycznych w postaci odpowiedniego oprogramowania, pomagającego w zarządzaniu zasobami przedsiębiorstwa całość\ncomarch erp optima Przykładowe moduły systemu ERPOprogramowanie Comarch ERP XL jest przeznaczone głównie dla średnich oraz dużych przedsiębiorstw, które prowadzą swoją działalność w takich gałęziach gospodarki, jak produkcja, usługi oraz handel. Wdroż zobacz więcej\nSoftware Solutions Nie inaczej jest w branży jakąProwadzisz swoją działalność już długi czas i do tej pory nie korzystasz z jakichkolwiek programów usprawniających pracę w firmie? To bardzo niedobrze. Prawdopodobnie może to być powód, dla którego konkurencja odda czytaj to\nDodane: 15:47 15. 05. 2020\ncomarch erp altum Systemy informatyczne dla instytucjiWe współczesnym świecie przepływu informacji oraz przetwarzania ogromnej ilości danych nikogo nie powinien dziwić fakt korzystania ze specjalnych systemów informatycznych, zarówno prz reszta poradnika\nDodane: 15:38 15. 05. 2020\noptima erp Różne rodzaje systemów informatycznychSystemy informatyczne, będące zbiorem elementów służących przetwarzaniu informacji, są często używane w różnego rodzajach przedsiębiorstwach oraz instytucjach. Można wyróżnić kilka podstawowych typów ta dalej\nDodane: 02:38 05. 05. 2020\nSoftware Solutions Nie inaczej jest w branży jakąProwadzisz swoją działalność już długi czas i do tej pory nie korzystasz z jakichkolwiek programów usprawniających pracę w firmie? To bardzo niedobrze. Prawdopodobnie może to być powód, dla którego konkurencja odda więcej pomocy\noptima Oprogramowanie do prowadzenia sklepu internetowegoWe współczesnej dobie niemal wszędzie dostępnego internetu coraz więcej przedsiębiorstw i firm prowadzi sklepy internetowe oferując sprzedaż różnych produktów. Istnieją specjalne oprogramowania całość tutaj\ncomarch erp altum Oprogramowanie sklepu internetowegoWe współczesnej dobie niemal wszędzie dostępnego internetu coraz więcej przedsiębiorstw i firm prowadzi sklepy internetowe oferując sprzedaż różnych produktów. Istnieją specjalne oprog zobacz pozostałą część\noptima Moduły ERPBardzo dużo małych i średnich przedsiębiorstw z usługowego sektora gospodarki korzysta z odpowiednio zoptymalizowanych systemów ERP. System ERP, który oznacza planowanie zasobów przedsiębiorstwa, jest jednym z typów systemów informaty zobacz stronę\nerp altum Oprogramowanie dla firmKażdy, kto zakłada lub jest na początku prowadzenia własnej działalności gospodarczej wie, że bez dobrego oprogramowania ani rusz. Programy dla firm czy programy dla logistyki są bardzo ważne. To one są o dalej\ncomarch erp altum Informatyczne programy dla firm tworzone dlaW dwudziestym pierwszym wieku, działalność każdej firmy opiera się na programie komputerowym. Małe firmy korzystają z gotowych programów. Duże przedsiębiorstwa zlecają wykonan zobacz stronę\nwdrożenie comarch erp optima Zalety wdrożenie oprogramowania w firmieCoraz więcej firm decyduje się na drożenie nowoczesnych programów i oprogramowań dedykowanym dla przedsiębiorstw. Głównym powodem jest wzrost efektywności pracy w przedsiębiorstwie. pełen artykuł\nGdzie kupić AltumOptima dla firmOptimaOprogramowanie dla firmProgram Optima EPRComarch OptimaDystrybutor programówGdzie kupić Programy dla firm?Oprogramowanie optimaComarch optima EPRProgramy dla firmAltum EPRDystrybutor programówGdzie kupić Altum


226 842,00 zł ( 71,07% )\nBrakuje: 92 307,00 zł\nWsparło 4580 osób\nKontynuacja leczenia siatkówczaka w klinice MSKCC w Stanach Zjednoczonych\n300 635,00 zł ( 100,21% )\nWsparły 6692 osoby\nPotrzebne są pieniądze, by ratować Wojtusia!\nZa nami miesiące bólu i cierpienia, by ocalić Wojtusia! Godziny spędzone na badaniach, tygodnie na oddziałach, tylko po to, by wygrać z ty strasznym nowotworem!\nWojtuś dochodzi do siebie po podaniu chemii dotętniczej. Operacja przebiegła z pewnymi komplikacjami w postaci spadku ciśnienia. Po badaniach okazało się, że Wojtuś ma uczulenie na jeden ze składników chemii.\nParę dni miał mało sił, ale na szczęście powoli wraca do sił. Potrzebne są pieniądze, by dokończyć leczenie Wojtusia!\nWZNOWA❗ Pomóż nam ratować synka!\nBrakuje sił i słów\nNiestety pojawił się nowy guz w oczku! Jesteśmy zdruzgotani...\nNowotwór powrócił – dr Abramson zastosował laser i mrożenie. Niestety oczko Wojtusia nie zareagowało na to leczenie – dr Abramson zastosował więc zastrzyk z podwojoną ilością chemii bezpośrednio do oka oraz ponownie bardzo bolesną krioterapię.\nOkazało się, że guz jest wyjątkowo złośliwy i oporny na leczenie! Zastrzyk do oka oraz laser, wraz z podaniem kontrastu do oznaczenia nowotworu to metody znane na świecie. Jednak wykonane w najlepszej klinice dają nadzieję. Jest ciężko, ale strach pomyśleć jakby było bez Waszego wsparcia.\nOstatnie informacje pozwalają nam wierzyć, ze się uda! Guz w oczku jest częściowo zwapniony. Leczenie powoli zaczyna działać. Niestety kończą się pieniądze na dalszą walkę. Wojtuś ma już tylko jedno oczko, więc walka toczy się właściwie o wszystko.\nŻeby kontynuować leczenie w jedynym szpitalu, który może uratować oczko i życie Wojtusia, potrzebujemy waszej pomocy. Otrzymaliśmy nowy kosztorys leczenia. Bez Was nie zdołamy w krótkim czasie zebrać tak wielkiej kwoty. Walka trwa – jesteście Wojtusiowi tak bardzo potrzebni...\nPrzeczytajcie historię Wojtusia, który już raz wygrał z nowotworem!\nNa kontroli oka lekarze wykryli wznowę nowotworu w jedynym oczu Wojtusia! To wszystko jest ponad siły, ale nie możemy zmarnować ani jednego dnia! Kolejny raz zmagamy się z czasem i koszmarną chorobą. Żeby dokończyć terapię, potrzebujemy jeszcze 300 tys. złotych!\nRzuciliśmy się, by przeglądać wszystkie zdjęcia Wojtusia. Podobno ten nowotwór widać, kiedy odbija się w źrenicach światło lampy. Znaleźliśmy tylko jedno takie zdjęcie, nie zauważyliśmy tego wcześniej, a nowotwór rósł w oczkach naszego synka...\n


Oświetlenie wnętrz dostosuj do funkcji pomieszczenia - Blog na temat wnętrz i budownictwa\nStyczeń 23, 2019 Styczeń 20, 2019 Ewa Rydzek\tBrak komentarzy\nRelaks, praca, nauka – przeznaczenie pomieszczenia może być różne. Bardzo istotne jest, by oświetlenie wnętrz uzależnić od ich funkcji i sposobu użytkowania. Znaczenie będzie miał zarówno rodzaj zastosowanej oprawy i miejsce jej montażu, jak i parametry samego światła. Z jakim oświetleniem będziemy mieć do czynienia w sypialni, a z jakim w salonie, biurze i pokoju dziecięcym?\nAranżacja wnętrz powinna uwzględniać właściwy dobór materiałów, kolorów i faktur. Nie może w nich zabraknąć funkcjonalnych, dostosowanych do konkretnego stylu architektury wnętrz mebli oraz oświetlenia. Ogromne znaczenie dla wygody użytkowania wnętrza ma zwłaszcza to ostatnie.\nOświetlenie wnętrz i aranżacja salonu\nW pomieszczeniu, które łączy w sobie wiele różnych funkcji, zastosowane oprawy oraz emitowane przez nie światło powinny być zróżnicowane i korespondować z przeznaczeniem poszczególnych stref funkcjonalnych. W zależności od aranżacji salon może służyć do: relaksu po ciężkim dniu pracy; spotkań z rodziną, przyjaciółmi i znajomymi; spożywania posiłków, jeśli zostanie połączony z jadalnią oraz pracy, gdy wystrój przewiduje też wstawienie do pomieszczenia biurka.\nW każdej z tych stref oświetlenie wnętrz może być odmienne. Dla przykładu: w miejscu przeznaczonym do pracy najlepiej sprawdzi się lampa stojąca lub lampka na biurko, która emituje światło o barwie białej zimnej; a w miejscu przewidzianym do relaksu (lampa wisząca nad wypoczynkiem w salonie) światło o barwie białej ciepłej. W jadalni montuje się oprawę, która pozwoli dobrze doświetlić blat stołu, ale nie będzie oślepiać siedzących przy nim osób; a jako oświetlenie ogólne, które pozwoli doświetlić przestrzeń całego salonu, najlepiej zastosować światło neutralne równomiernie doświetlające całe wnętrze (duży plafon, żyrandol lub instalacja wykonana z opraw wpustowych).\nPomieszczenia, którym przypisuje się jedną funkcję, można zaaranżować łatwiej i niższym kosztem, niż te wielofunkcyjne. Doskonałym tego przykładem jest przeznaczona do wypoczynku sypialnia. Tu w zupełności wystarczy oświetlenie ogólne oraz nocna lampka. Najlepiej sprawdza się stonowane światło o ciepłej barwie. Przypisuje się mu zbawienny wpływ na ludzki organizm. To za jego sprawą czujemy się bardziej zrelaksowani i rozluźnieni, a to znacznie ułatwia zasypianie.\nOświetlenie w domowym biurze i pokoju dziecięcym\nZdecydowanie inne oświetlenie wnętrz będzie potrzebne w pomieszczeniach przeznaczonych do pracy oraz nauki. W przeciwieństwie do tego w sypialni nie powinno nas rozluźniać, lecz stymulować do działania, co znacznie ułatwia wykonywanie zaplanowanych zadań. Z takim oświetleniem będziemy mieć do czynienia w domowym biurze oraz w okolicy biurka w pokoju dziecięcym.\nWarto zwrócić uwagę, że, o ile oświetlenie wnętrz biurowych może zostać w całości zaplanowane przy użyciu światła o barwie białej zimnej (oświetlenie ogólne i funkcyjne wokół stanowiska pracy), o tyle oświetlenie w pokoju dziecięcym, (podobnie zresztą, jak w salonie) musi łączyć w sobie wiele różnych funkcji. W okolicy biurka przewiduje się zatem światło o bardzo zimnej, a przy łóżku dziecięcym lampę, która emituje światło o barwie ciepłej. Do tego dochodzi jeszcze oświetlenie ogólne, a w tej roli najlepiej sprawdzi się światło neutralne.\nTrudno zatem jednoznacznie określić, jakie oświetlenie wnętrz będzie najlepsze, ponieważ w każdym przypadku może zachodzić konieczność zastosowania innej oprawy i innego źródła światła. Na oświetlenie w dużym stopniu wpływa funkcja wnętrza.\n← Biurka dla nastolatków – na co zwracać uwagę przy ich wyborze\nPrzygotowujemy się do sezonu letniego – jak wybrać meble ogrodowe? →\nStyczeń 8, 2019 Ewa Rydzek 0\nWrzesień 18, 2017 Grudzień 9, 2018 Arleta Wisniowska 0


Ecorell-oferta dla sklepów ekologicznych! | Dr Jacek Roik\nPo drugie sposób pakowania Ecorella jest bardzo komfortowy. Umożliwia on sprzedaż zarówno pojedynczych porcji proszku (dla jednego prania) w postaci saszetek jak również zbiorczego pudełka (10 saszetek) o praktycznych rozmiarach i sposobie zamykania. Nasz produkt posiada nadane osobne kody kreskowe tak dla kartonu zbiorczego (30 pudełek), jak\ni dla pudełka (10 saszetek) oraz dla pojedynczej saszetki.\nTo co jest bardzo ważne to szczelność saszetki, dzięki czemu na zewnątrz nie wydobywa się żaden zapach, co ma szczególne znaczenie przy sprzedaży w sklepie żywności.\nKolorowe, praktyczne pudełko stanowi bardzo ciekawą formę graficzną, która przyciąga wzrok klienta. Pudełko nie zajmuje dużo miejsca tak na półce jak i przy kasie – sprzedaż na zasadzie dóbr impulsywnych lub jako „wydawanie reszty”, albo jako gratis od sklepu dla bardzo dobrych klientów.\nSposób pakowania jest też bardzo komfortowy dla użytkownika. Nie wymaga on żadnego kontaktu ze skórą, co jest szczególnie ważne dla osób z dolegliwościami alergicznymi\ni astmatycznymi. Ecorell jest produktem dedykowanych właśnie dla tych osób oraz osób poszukujących produktów wysokiej jakości z zachowaniem ekologicznego charakteru potwierdzonego odpowiednimi certyfikatami. Komfort zakupu opiera się też na możliwości zakupu pojedynczej porcji do prania (1 saszetka) jak i zgrabnego pudełka, którego zawartość wystarcza na 10 prań, ponieważ wyeliminowane jest ryzyko złego dozowania. Klient ma pełną kontrolę nad kosztami prania, czego nie można powiedzieć o kilku kilogramowych plastikowych torbach z tradycyjnymi proszkami do prania, które zajmują w łazience dużo miejsca i zamrażają na dłuższy czas sporo gotówki. Ecorell pod tym względem jest inny.Ecorell posiada opakowanie zaprojektowane specjalnie na potrzeby polskiego rynku i gusta polskiego konsumenta.<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />\nPo trzecie Ecorell jest koncentratem, a te jak wiadomo są sprawdzoną, bardzo dobrą formą dla handlu. Zajmuje mało powierzchni handlowej a dostarcza szybko dużego obrotu. Małe pudełko Ecorella to równowartość 10 prań, czyli około 5 tradycyjnych pudełek proszku do prania o zawartości 400 gram.\nPo czwarte Ecorell jest na polskim rynku całkowita nowością!!! Nie ma jak do tej pory w handlu żadnego proszku do prania z ekologicznym certyfikatem, który zostałby nadany dla produktu sprzedawanego na polskim rynku. Ecorell jest także produktem dedykowanym dla osób z dolegliwościami alergicznymi i astmatycznymi, dla których nie było jak do tej pory produktów tego rodzaju.\nPo piąte dystrybucja Ecorell nie jest obciążona kosztami pośredników – nasza firma jest jedynym i bezpośrednim dystrybutorem, a także kosztami dużej reklamy medialnej, której koszty jak wiadomo na końcu ponosi klient. Sklepom dostarczamy plakaty i ulotki informujące o właściwościach Ecorella.\nPo szóste – wspieramy małe sklepy!. Ecorell nie jest i nie będzie sprzedawany w sklepach o dużych powierzchniach (super i hipermarkety), ponieważ zaprzecza to idei marki ekologicznej jaka jest Ecorell.\nPo siódme – Ecorell jest przede wszystkim produktem o bardzo dobrej jakości, co zostało już dwukrotnie potwierdzone w testach konsumenckich w Szwecji (Ecorell został uznany za najbardziej skuteczny proszek do prania!). W Szwecji nasz proszek sprzedawany jest pod nazwą RENT (rent po szwedzku oznacza: czysty). Tak więc po pierwsze efekt (prania), po drugie ekonomia (sprzedaży, zakupu i prania) i ekologia (potwierdzona certyfikatem i właściwościami) są wyznacznikiem dla naszego produktu. Ecorell jest po prostu bardzo dobrym produktem.\nZamówienia prosimy kierować na adres: Jacek Roik, jroik@manpol.net , tel. 0-14, 621-53-48 (20.00-21.00) Osoby indywidualne również mogą zamawiać Ecorell!


W związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19 Ministerstwo Edukacji Narodowej zmieniło przepisy, dzięki którym możliwe jest prowadzenie kształcenia na odległość w okresie czasowego ograniczenia funkcjonowania szkół i placówek oświatowych. Określone zostały zasady prowadzenia nauczania na odległość i stworzona możliwość oceniania i klasyfikowania uczniów. Nowe przepisy będą obowiązywały od 25 marca 2020 r. do 10 kwietnia 2020 r.\nW związku z powyższym podjęte zostały następujące ustalenia:\n1) Treści podstawy programowej będą realizowane z wykorzystanie metod i technik kształcenia na odległość tj. rozmowy telefoniczne, SMS, e –mail, komunikator Viber, Messenger, Messenger na facebooku, Google/Dysk, Skype, platformy edukacyjne;\n2) Lekcje odbywać się będą od poniedziałku do piątku godzinach 8:00 – 15:30 na podstawie obowiązującego tygodniowego planu zajęć dla poszczególnych klas, który uwzględnia w szczególności:\nc) możliwości psychofizyczne uczniów podejmowania wysiłku umysłowego w ciągu dnia,\nd) łączenie przemienne kształcenia z użyciem monitorów ekranowych i bez ich użycia;\n3) 3) Zajęcia będą realizowane z wykorzystaniem, min.:\nb)materiałów dostępnych na stronach internetowych Centralnej Komisji Egzaminacyjnej https://cke.gov.pl/ i Okręgowych Komisji Egzaminacyjnych np. https://www.oke.waw.pl/,\nz uwzględnieniem możliwości (psychofizycznych i technicznych) szkoły (nauczycieli) oraz uczniów (i ich rodziców) oraz zachowaniu bezpieczeństwa wszystkich stron, tj. bezpieczeństwo fizyczne, związane ze stanem zagrożenia epidemiologicznego, ale także o zagrożenia związane z cyberbezpieczeństwem;\n1)Zajęcia będą realizowane przez podejmowanie przez ucznia aktywności określonych przez nauczyciela, potwierdzających zapoznanie się ze wskazanym materiałem i dających podstawę do oceny pracy ucznia;\n2)Postępy uczniów będą monitorowane poprzez otrzymanie informacji zwrotnej w postaci wykonanego zadania, a wiedza i umiejętności uczniów podlegają weryfikacji;\n3) Szczegółowe sposoby oceniania na poszczególnych przedmiotach przekażą uczniom/rodzicom nauczyciele prowadzący zajęcia;\n4) Uczniowie, rodzice będą informowani o postępach ucznia w nauce, a także uzyskanych przez niego ocenach poprzez konsultacje z:\n· z nauczycielem prowadzącym zajęcia w kwestii trudności z przyswojeniem materiału - od poniedziałku do piątku w godzinach od 8:00 do 15:30;\n· z wychowawcą klasy w kwestii postępów w nauce – 03.04.2020 r. , w godzinach od 15:00 do 18:00;\n5)Na roczną ocenę z danego przedmiotu wpływ będą miały oceny z I półrocza, oceny które uzyskał uczeń do 11 marca, ale także po uwzględnieniu stopnia samodzielności, oceny zdobyte podczas kształcenia na odległość;\n6) Na roczną ocenę zachowania wpływ będzie miała ocena z I półrocza, pozytywne i negatywne uwagi zdobyte przez ucznia do 11 marca, a także obecność/aktywność, terminowość wywiązywania się z powierzonych zadań podczas kształcenia na odległość (umożliwia się wykonanie zadań potwierdzających obecność/aktywność do 2 dni od realizacji zajęć);\nApeluję do młodzieży szkolnej, aby w czasie zawieszenia zajęć w szkole, zaniechała kontaktów bezpośrednich, spotkań w miejscach publicznych. Przerwa w nauce to nie ferie! Nauka z użyciem metod i technik kształcenia na odległość jest obowiązkowa dla uczniów. Pozostańmy w domach, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się wirusa. Tylko w ten sposób możemy go powstrzymać.


pulpeciki w occie :) - DoradcaSmaku.pl\npulpeciki w occie :)\nWybierz składnik mięso mielone - mieszane cebulka marchewka ocet 10 % woda liście laurowe Prymat cukier ryż\nmięso mielone - mieszane\nmięso mielone - mieszane kg\nMięso mielone przekładamy do miseczki,dodajemy pokrojoną w drobną kosteczkę cebule,jedna startą na drobnych oczkach marchewkę oraz ryż ugotowany na sypko (najlepszy paraboliczny ) ; całość doprawiamy do smaku pieprzem,solą i przyprawą do mięsa mielonego. Z tak otrzymanego farszu lepimy kuleczki wielkości piłeczki do golfa :)\nNasze kuleczki podsmażamy na oliwie z oliwek,postarajmy się zrobić to z każdej strony (próbowałam też gotowanych ale jakoś te podsmażane maja większe wzięcie :))\nWodę z octem gotujemy na małym ogniu,dodajemy do smaku liść laurowy ,ziele angielskie (ja daje dosłownie 3-4 kulki),i troszkę gorczycy,marchewkę pokrojona w plasterki i cebulę w drobne piórka. Całość gotujemy jakieś 20 min. Po odstawieniu z ognia dodajemy do smaku trochę cukru żeby zalewa nie była zbyt kwaśna.\nPodsmażone kuleczki,razem z oliwka przekładamy do wysokiej miseczki i zalewamy taką gorącą marynatą. Gotowe !\nNajlepiej smakuje po jakiś 2-3 dniach kiedy mięso przejdzie na wskroś smakiem zalewy!\nIdealnie nadają się na zimne zakąski . SMACZNEGO !!\nPstrąg w zalewie octowej Zewy\nMini ogóreczki z nutą pikantnego grilla\nsałatka zimowa z warzyw\ni jest na rozdrabniacz:)


Papillon Zeugma Relaxury - All Inclusive - Belek. Zarezerwuj online! HOTELS.ITAKA.PL\nIleribasi Mevkii, 07500 Belek - Zobacz na mapie Drukuj\nOpis Papillon Zeugma Relaxury - All Inclusive\nW czasie pobytu w obiekcie takim jak Papillon Zeugma Relaxury - All Inclusive w mieście Belek (Pole golfowe Belek) zamieszkasz 1 minut samochodem od atrakcji takiej jak Delfinarium Troy Aqua and Dolphinarium i 7 minut od miejsca takiego jak Meczet w Belek. Ten 5-gwiazdkowy ośrodek znajduje się 21,2 km od atrakcji takiej jak Amfiteatr w Aspendos i 5,3 km od miejsca takiego jak Klub golfowy Cornelia.\nPoczuj się jak w domu w 356 klimatyzowanych pokojach, których wyposażenie to minibar i telewizor płaskoekranowy. Do pokoju przylega balkon. Bezpłatny bezprzewodowy dostęp do Internetu zapewni łączność ze światem, a telewizja satelitarna — rozrywkę. Wyposażenie łazienki: bezpłatne przybory toaletowe i suszarka do włosów.\nZrelaksuj się w spa, które oferuje masaż, zabiegi na ciało i zabiegi na twarz. Dostępne udogodnienia rekreacyjne to prywatna plaża oraz klub nocny i centrum rekreacyjne. Ten ośrodek oferuje również udogodnienia takie jak bezpłatny bezprzewodowy dostęp do Internetu, sala/salon gier i sklepy z pamiątkami i czasopismami.\nOśrodek zaprasza Cię do jednej z 6 restauracji. Możesz też zostać w pokoju i skorzystać z obsługi pokojowej w określonych godzinach lub pójść po przekąskę do kawiarni. Ożywcze napoje znajdziesz w jednym z lokali: bar plażowy, 6 bary/sale wypoczynkowe i 2 bary przy basenie.\nUdogodnienia biznesowe to wynajem limuzyn i samochodów, usługi pralni chemicznej oraz pralnia. Ten obiekt typu ośrodek zapewnia udogodnienia konferencyjne takie jak sale konferencyjne i sale konferencyjne dla małych grup. Udogodnienia na miejscu to bezpłatne parkowanie samodzielne.\nOcena: 4.5 / 2122 opinii Kod hotelu: 228518\nKaya Eagles Golf Club - 10 km / 6.2 mi\nAntalya Golf Club - 11.2 km / 7 mi\nLara Beach - 18.3 km / 11.3 mi\nAspendos Theatre - 21.2 km / 13.2 mi\nAntalium Premium Mall - 21.3 km / 13.2 mi\nThe preferred airport for Papillon Zeugma Relaxury - All Inclusive is Antalya (AYT-Antalya Intl.) - 37.6 km / 23.3 mi


Góra Tajget / Instytut Książki\nW drugiej powieści Dziewit-Meller również, tak jak w Disco, chodzi o dzieci. Inaczej jednak niż w jej współczesnej debiutanckiej powieści, tutaj na plan pierwszy wysuwa się historia i wojenne wspomnienia o cierpieniu ofiar, które nigdy nie zabiorą głosu publicznie. Dziewit-Meller upomina się o pamięć o tych, którzy zginęli lub padli ofiarami działań wojennych: zgwałcone śląskie dziewczyny i dzieci „niepełnowartościowe” to pierwszoplanowi bohaterowie tej powieści. Współczesne, niepamiętające o tym cierpieniu społeczeństwo, reprezentowane przez młodego ojca, aptekarza Sebastiana, to bohater drugiego planu.\nTytułowa góra odsyła nas do pasma górskiego, z którego stoków, według Plutarcha, Spartanie strącali niepełnosprawne dzieci, których kontrole przeprowadzano tuż po urodzeniu. Ten proces starożytnej selekcji odżywa na kartach powieści na różne sposoby – w szpitalu w Lublińcu w czasie wojny zbierano dzieci, których egzystencja miała zagrażać eugenicznej czystości rasy. Tworzono im warunki przyspieszające śmierć – zimne prysznice otwierały drogę do zapalenia płuc, a to nieleczone zwalniało szybko kolejne łóżka dla nowych nieletnich pacjentów. Dzieciom bardziej odpornym podawano luminal i doktor Gertura Luben przeprowadzała na ich ciałach eksperymenty, dopomagające – w jej mniemaniu – rozwojowi nauki. Doktor Luben, która wojnę przeżyła, przed sądem w RFN została uniewinniona, podobnie jak wielu innych psychiatrów, lekarzy i badaczy. Starą już kobietę, dożywającą w spokoju swoich dni, odwiedza młody dziennikarz, nie udaje mu się jednak wywołać u niej żadnej wyrzutów sumienia, żadnego wahania. Lekarka, przez całe życie oddana badaniom naukowym, nie jest gotowa do zakwestionowania sensowności swoich działań, tym bardziej nie może być mowy o przyznaniu się do winy. To ona właśnie, szukając uzasadnienia dla swoich działań w szerokim kontekście kulturowym, czyta dziennikarzowi fragment Plutarcha. W ten sposób starożytna eugenika sankcjonuje akcję T34, w ramach której w nazistowskich Niemczech likwidowano wszystkich „niegodnych życia”. Do tego szpitala na początku lat 40. trafia Ryś, oddany przez nowego męża matki, zbędny w domu. Z jego perspektywy właśnie Dziewit-Meller opisuje szpital i sadystyczne, pseudonaukowe eksperymenty.\nInną historię cierpienia opowiada Zefka, śląska dziewczyna z ubogiej rodziny, która wraca do domu z robót w Rzeszy krótko przed przemarszem Armii Czerwonej. Zgwałcona przez kilku żołnierzy, zachodzi w ciążę. Może ją usunąć, bo w nowych strukturach tworzącej się władzy polskiej funkcjonują specjalne instytucje przewidziane do rozwiązywania problemów gwałtów wojennych. Wystarczy, że Zefka potwierdzi, że nie zna ojca dziecka, nie wolno jej jednak przyznać, że gwałtu dokonali czerwonoarmiejcy, na poświęcenie bratniej armii nie może przecież paść żaden cień. Zefce do końca życia towarzyszy pamięć tego gwałtu i upokorzenia, tęsknota za dzieckiem, dlatego właśnie leżąc już na marach, dotyka pieszczotliwie brzucha swojej młodej ciężarnej krewnej.\nW dziejach jednej społeczności Dziewit-Meller łączy różne warianty cywilnego wojennego cierpienia. Jej bohaterowie to nie żołnierze, nie ma tu w ogóle wspomnienia żołnierskiego, męskiego poświęcenia. Interesuje ją doświadczenie cywilne, doświadczenie słabych w zbiorowej świadomości zajmujące odległe miejsce. Sebastian, dziedziczący po ojcu aptekę, uwrażliwiony na obrazy cierpienia niedawnymi narodzinami córki, z przerażeniem odkrywa, że to właśnie w szpitalu, w murach którego wyrósł, prowadzono akcję eksterminacji dzieci, że zginęło ich tam 200, a ludzie, którzy o tych zdarzeniach wiedzą, nie przywiązują do tego żadnego znaczenia.\nGóra Tajget na plan pierwszy wysuwa więc tu historię o tych, którzy nie upomną się ani o sprawiedliwość, ani o pamięć, których losy, choć tragiczne, usuwają się w cień przez opowieści o Zagładzie. Problemem stale towarzyszącym zatem autorce jest nie tylko niepamięć i powtarzalność pewnych doświadczeń, ale i pewnego rodzaju arytmetyka cierpienia, zdolność ludzkiej pamięci do przyjęcia historii obciążonych największym ładunkiem znaczenia i emocji oraz brak języka, którym ofiary mogłyby opowiedzieć o swoim losie. Zagłada i żołnierski obraz wojny to dwa rodzaje opowieści zagarniające naszą pamięć, nie pozostawiają one już miejsca dla innej narracji. Dziewit-Meller sięga zaś właśnie po te tematy.


Co zrobić ze starym laptopem? Wskazówki | Forhomies.pl\nDla gadżeciarza Co zrobić ze starym laptopem? Wskazówki\nŻyjemy w czasach bardzo szybkiej dezaktualizacji urządzeń multimedialnych. Znacznie częściej będziemy stawać przed koniecznością ich wymiany lub ulepszenia. Bez tego trudno będzie nam dotrzymać kroku wymaganiom najnowszych programów czy gier. Co można zrobić ze starym laptopem? Mamy przynajmniej kilka wskazówek, które można wykorzystać.\nKiedy laptop robi się stary?\nPytanie jest często zadawane, ale rzadko osiąga się zgodę co do odpowiedzi na nie. Dzieje się tak już choćby dlatego, że różne są oczekiwania wobec sprzętu. Ten sam komputer znacznie dłużej będzie wystarczająco sprawny dla korzystania z pakietu biurowego, internetu i oglądania filmów, ale szybko zdezaktualizuje się, jeśli chodzi o korzystanie z zaawansowanych programów do obróbki grafiki czy grania w najnowsze gry. W przypadku, gdy sprzęt przestaje spełniać pokładane w nim nadzieje, zwykle mamy dwa wyjścia: unowocześnić go lub wymienić.\nCo zrobić ze starym laptopem? Zmodernizować go\nRównież wobec sprzętu elektronicznego warto stosować zasadę maksymalnego wykorzystania rzeczy, nim wyrzuci się je na śmietnik. Gdy laptop już nie działa odpowiednio do naszych potrzeb, powinniśmy upewnić się co do możliwości jego podrasowania, tak by był szybszy i działał lepiej. Zakres zmian jest często duży i może dotyczyć:\nwymiany uszkodzonych elementów obudowy,\nzmiany procesora na model nowszej generacji,\nwymiany dysku na większy lub szybszy (HDD na SSD),\nzwiększenia ilości pamięci RAM,\nKiedy upgrade laptopa się opłaca?\nBardzo często trzeba się zmierzyć z nieco innym pytaniem: czy upgrade jest możliwy? Zwłaszcza w przypadku sprzętu typu ultrabook modernizacja często jest możliwa do przeprowadzenia jedynie w ograniczonym zakresie. Kolejnym elementem wartym rozważenia jest to, czy będziemy mogli sami przeprowadzić zmiany, czy też będzie to wymagało od nas wizyty w serwisie. Ta zaś napędza kolejne koszty. Dochodzi do tego oczywiście cena części. Przed podjęciem decyzji o usprawnieniu starego lub zakupie nowego sprzętu warto wziąć pod uwagę:\ncenę nowego sprzętu,\nnasze wymagania co do sprzętu.\nCo jeszcze można zrobić ze starym laptopem? Odsprzedać go komuś\nWarto się upewnić, że posiadany przez nas sprzęt nie może przydać się komuś innemu. Zwłaszcza wtedy, gdy my potrzebujemy dość nowoczesnego laptopa, nasz stary sprzęt może okazać się w sam raz dla osób, które potrzebują komputera do odtwarzania filmów, przeglądania stron internetowych lub pracy z pakietem biurowym. Zwłaszcza w czasie pracy i nauki zdalnej popyt na taki niedrogi sprzęt może być dość spory. Prawda, że nie zarobimy na nim dużej sumy, ale będzie to zawsze kilka dodatkowych złotych, które pomogą nam sfinansować zakup szybszego i bardziej nowoczesnego laptopa.\nJak pozbyć się starego laptopa? Podstawowe zasady\nGdy jesteśmy już pewni, że pozbędziemy się starego laptopa, nie możemy sobie pozwolić na zwyczajne wyrzucenie go do śmieci. Takie postępowanie jest niezgodne z prawem. Należy oddać go do skupu lub punktu selektywnej zbiórki odpadów.\nWymontowanie części, które mają jeszcze wartość\nWarto pamiętać o tym, że chociaż całość sprzętu nie jest już potrzebna lub nawet nie nadaje się do użytku, to poszczególne części mogą jeszcze mieć wartość. Chodzi np. o dysk twardy, procesor czy matrycę.\nPozbycie się wrażliwych danych\nOdradza się jednak pozbywania się starego laptopa wraz z dyskiem twardym. W każdym razie nie wolno oddawać go do skupu wraz z danymi, które powinno się wcześniej skutecznie wyczyścić. Laptop, który wpadłby w niewłaściwe ręce, może stwarzać zagrożenie np. dla naszych kont bankowych lub w serwisach społecznościowych. Często znajdziemy na dysku też pliki ze zdjęciami lub danymi teleadresowymi. Lepiej więc wymontować dysk twardy lub upewnić się, że wszystkie informacje zostały z niego usunięte.\nelektronika, sprzęt dla gadżeciarza


Dziewczyna z pomarańczami - Jostein Gaarder - Książka | Gandalf.com.pl\nMój ojciec zmarł jedenaście lat temu. Miałem wtedy zaledwie cztery lata. Nie przypuszczałem, że kiedykolwiek jeszcze się do mnie odezwie, ale teraz piszemy razem książkę.\nTe zdania to zupełnie początkowe linijki tej książki, i to ja je piszę, ale z czasem dopuszczę do głosu ojca. On ma przecież najwięcej do powiedzenia.\nNie jestem pewien, na ile dobrze pamiętam ojca. Najprawdopodobniej jedynie mi się wydaje, że go pamiętam, ponieważ wiele razy oglądałem wszystkie jego zdjęcia.\nWłaściwie tylko jedną jedyną rzecz związaną z ojcem zapamiętałem z całą pewnością, a wydarzyło się to pewnego razu, gdy siedzieliśmy razem na tarasie i patrzyliśmy w gwiazdy.\nNa jednym ze zdjęć mój ojciec i ja siedzimy na żółtej skórzanej kanapie w salonie. Wygląda to tak, jakby opowiadał mi coś przyjemnego. Kanapę ciągle mamy, ale ojciec już na niej nie siedzi.\nNa innym zdjęciu rozsiedliśmy się w zielonym fotelu bujanym na oszklonej werandzie. Ta fotografia wisi tutaj od śmierci ojca. Siedzę teraz w tym samym zielonym fotelu. Staram się nie huśtać, ponieważ piszę w wielkim zeszycie. Potem przepiszę wszystko do starego peceta ojca.\nO tym komputerze też należy co nieco opowiedzieć, ale do tego wrócę później.\nWszystkie te stare zdjęcia zawsze budziły we mnie dziwne uczucia. One należą do zupełnie innego czasu niż ten, który jest teraz.\nU siebie w pokoju trzymam album, cały wypełniony fotografiami ojca. Właściwie to prawie straszne, że tyle jest zdjęć człowieka, który już nie żyje. Mamy też ojca na kasetach wideo. Moim zdaniem to trochę przerażające, że można usłyszeć jego głos. Ojciec miał prawdziwie grzmiący głos.\nByć może powinien obowiązywać zakaz oglądania filmów wideo z osobami, które już nie istnieją, albo, jak mówi babcia, matka ojca, których nie ma już wśród nas. Szpiegowanie zmarłych nie wydaje się w porządku.\nNa niektórych filmach słychać też mój głos. Jest cienki i piszczący. Przywodzi mi na myśl ptasie pisklę.\nTak to właśnie wtedy było: mój ojciec mówił basem, a ja - dyszkantem.\nNa jednym z filmów wideo siedzę u ojca na barana i próbuję ściągnąć gwiazdę z choinki. Mam zaledwie roczek, ale prawie udaje mi się ją zerwać.\nKiedy mama ogląda filmy, na których ojciec jest razem ze mną, czasami pęka ze śmiechu, aż się musi oprzeć, chociaż to ona swego czasu trzymała kamerę wideo i filmowała. Uważam, że nie powinna się śmiać, kiedy ogląda na filmie mojego ojca. Wydaje mi się, że jemu by się to nie podobało. Być może uznałby to za złamanie zasad.\nNa innym filmie ojciec i ja siedzimy w wielkanocnym słońcu przed domkiem w górach, w Fjellstolen, a każdy z nas trzyma połówkę pomarańczy. Ja usiłuję wyssać sok ze swojej połówki bez obierania jej ze skórki. Mój ojciec chyba myśli o całkiem innych pomarańczach, co do tego nie mam teraz wątpliwości.\nWłaśnie zaraz po tamtej Wielkanocy ojciec zachorował. Chorował przez ponad pół roku i bał się, że umrze. Moim zdaniem wiedział o nadchodzącej śmierci.\nMama wiele razy opowiadała mi, że ojcu było szczególnie przykro przez świadomość, że umrze, zanim zdąży porządnie mnie poznać. Babcia mówiła coś podobnego, tylko w o wiele bardziej tajemniczy sposób.\nBabcia, kiedy rozmawia ze mną o ojcu, ma zawsze taki dziwny głos. Może nic w tym nadzwyczajnego. Babcia i dziadek stracili dorosłego syna. Nie wiem, jakie to uczucie. Na szczęście mają jeszcze jednego syna, który żyje. Ale babcia nigdy się nie śmieje, kiedy ogląda stare zdjęcia ojca. Robi to z wielkim nabożeństwem. To jej własne słowa.\nMój ojciec w pewnym sensie postanowił, że z trzyipółletnim chłopcem nie da się tak naprawdę rozmawiać. Dzisiaj rozumiem, o co mu chodziło, a czytelnik tej książki też wkrótce to pojmie.\nNa jednym ze zdjęć ojciec leży w łóżku w szpitalu. Ma bardzo wychudzoną twarz. Ja siedzę mu na kolanach, a on trzyma mnie za ręce, żebym na niego nie upadł. Próbuje się do mnie uśmiechać. To było zaledwie kilka tygodni przed jego śmiercią. Żałuję, że mam tę fotografię, ale skoro już tak jest, nie mogę jej po prostu wyrzucić. Nie potrafię nawet jej nie oglądać.\nTeraz mam piętnaście lat, a raczej, dokładnie mówiąc, piętnaście lat i trzy tygodnie. Nazywam się Georg Roed i mieszkam na ulicy Humleveien w Oslo razem z mamą, Jorgenem i Miriam. Jorgen to mój nowy tatuś, ale mówię na niego po prostu Jorgen. Miriam to moja młodsza siostra. Ma dopiero półtora roku i jest z całą pewnością za mała na prawdziwe rozmowy.\nOczywiście nie istnieją żadne stare zdjęcia czy filmy wideo, na których byłaby Miriam i mój ojciec. To Jorgen jest ojcem Miriam. Ja jestem jedynym dzieckiem mojego ojca.\nNa samym końcu tej książki pojawią się pewne bulwersujące informacje o Jorgenie. Na razie nie można ich ujawnić, ale kto przeczyta do końca, ten się dowie.\nPo śmierci mojego ojca przyjechali do nas babcia z dziadkiem i pomagali mamie uporządkować wszystkie jego rzeczy. Istniało jednak coś ważnego, czego żadne z nich nie znalazło. Było to długie opowiadanie, które mój ojciec napisał przed pójściem do szpitala.\nWtedy nikt nie wiedział, że ojciec napisał jakąś opowieść. Historia o "Dziewczynie z Pomarańczami" objawiła się dopiero w ostatni poniedziałek. Babcia dobrała się do składziku z narzędziami i właśnie tam znalazła cały tekst opowieści, wetknięty pod podszewkę czerwonego wózka spacerowego, w którym jeździłem, kiedy byłem mały.\nW jaki sposób opowiadanie tam trafiło, to niezła zagadka. Nie mogło się to stać zupełnym przypadkiem, gdyż opowieść, którą napisał mój ojciec, kiedy miałem trzy i pół roku, wiązała się w pewien sposób z tą spacerówką. Nie chodzi mi o to, że sama historia to typowa opowieść do wózka spacerowego, bo tak wcale nie jest, ale ojciec całe to długie opowiadanie napisał dla mnie. Napisał historię o "Dziewczynie z Pomarańczami", żebym ją przeczytał, kiedy będę już dostatecznie duży, by ją zrozumieć. Ojciec napisał list do przyszłości.\nJeśli to rzeczywiście mój ojciec wsunął kiedyś gruby plik kartek ze swoją opowieścią pod podszewkę starej spacerówki, to musiał niezłomnie wierzyć w to, że poczta zawsze dociera do adresata. Przyszło mi do głowy, że na wszelki wypadek dobrze byłoby bardzo dokładnie sprawdzać wszystkie stare rzeczy, zanim odda się je na pchli targ albo po prostu wyrzuci do kontenera. Aż boję się pomyśleć, ilu starych listów i podobnych rzeczy można by się dogrzebać na wysypisku śmieci.\nPrzez ostatnie dni nie daje mi spokoju pewna myśl. Uważam, że powinien istnieć jakiś prostszy sposób wysłania listu do przyszłości niż wsuwanie go pod podszewkę dziecięcego wózka.\nCzasami, choć nieczęsto, zdarza się, że chcemy, aby ktoś przeczytał to, co napisaliśmy, dopiero za cztery godziny, za dwa tygodnie albo za czterdzieści lat. Opowieść o "Dziewczynie z Pomarańczami" była takim właśnie listem. Został on napisany do dwunasto- albo czternastoletniego chłopca Georga, czyli do kogoś, kogo mój ojciec jeszcze nie znał, a być może miał nigdy nie poznać.\nTeraz jednak trzeba dać tej historii przyzwoity początek.\nNiecały tydzień temu wróciłem do domu ze szkoły muzycznej i okazało się, że z niespodziewaną wizytą zjawili się babcia i dziadek. Nagle przyjechali z Tonsberg i mieli zamiar nocować.\nMama i Jorgen też byli w domu i wszyscy czworo wyglądali na okropnie podekscytowanych, kiedy wszedłem do przedpokoju i zacząłem ściągać buty. Były zabłocone i mokre, ale tym nikt się nie przejął. Czułem, że coś wisi w powietrzu. Wszyscy dorośli mieli myśli zajęte czymś zupełnie innym niż moje brudne buty.\nMama powiedziała, że Miriam już poszła spać, a mnie było to bardzo na rękę, skoro przyjechali babcia z dziadkiem. Przecież nie są babcią i dziadkiem Miriam. Miriam ma własnych dziadków ze strony ojca. To również bardzo mili ludzie i czasami do nas zaglądają, ale mówi się przecież, że krew jest gęściejsza od wody.\nWszedłem do salonu i usiadłem na podłodze, a wszyscy zrobili teraz bardzo uroczyste miny, aż pomyślałem, że stało się coś poważnego. Nie mogłem sobie przypomnieć, żebym w ostatnich dniach nabroił w szkole, z lekcji gry na fortepianie wróciłem o właściwej porze, a od dnia, kiedy ostatnio ściągnąłem dziesięciokoronówkę z blatu w kuchni minęło już kilka miesięcy. Dlatego spytałem: "Czy coś się stało?"\nBabcia zaraz zaczęła opowiadać, że znaleźli list, który mój ojciec napisał do mnie tuż przed śmiercią. Poczułem ssanie w żołądku. Ojciec umarł jedenaście lat temu. Nie byłem nawet pewien, czy go pamiętam. Określenie "list od ojca" zabrzmiało w moich uszach okropnie uroczyście, prawie jak testament.\nZorientowałem się, że babcia trzyma na kolanach dużą kopertę. Teraz mi ją podała. Koperta była zaklejona, a na wierzchu widniał jedynie napis: "Dla Georga". Nie był to charakter pisma babci, ani też mamy czy Jorgena. Rozerwałem kopertę i wyciągnąłem sztywny plik kartek. Wtedy naprawdę się przestraszyłem, bo na samej górze pierwszej strony przeczytałem:\n** Siedzisz wygodnie, Georg? Ważne, byś miał przynajmniej o co się oprzeć, bo zamierzam Ci teraz opowiedzieć niezwykle emocjonującą historię... **\nZakręciło mi się w głowie. Co to ma znaczyć? List od ojca? Ale czy prawdziwy? "Siedzisz wygodnie, Georg?" Wydało mi się, że słyszę grzmiący głos ojca, i to nie tylko na wideo, usłyszałem teraz jego głos tak, jakby ojciec nagle znów ożył i siedział razem z nami w pokoju.\nWprawdzie koperta była zaklejona, ale zanim ją otworzyłem, musiałem spytać, czy dorośli już przeczytali ten długi list, ale wszyscy pokręcili głowami i oświadczyli, że nie czytali nawet jednego zdania.\n„Ani słóweczka”, zapewnił Jorgen z lekkim zażenowaniem w głosie, co jest bardzo nietypowe jak na tego faceta. Dodał jednak, że może pozwolę im przeczytać list od mojego ojca, kiedy sam już będę go miał za sobą. Wydaje mi się, że był ogromnie ciekaw, co jest w tym liście. Ogarnęło mnie wrażenie, że Jorgen ma z jakiegoś powodu wyrzuty sumienia.\nBabcia wyjaśniła, dlaczego tego dnia po południu wsiedli do samochodu i przyjechali do Oslo. Stało się tak, ponieważ uznała, iż być może rozwiązała pewną starą zagadkę. Zabrzmiało to tajemniczo i rzeczywiście okazało się tajemnicze.\nKiedy ojciec zachorował, wyznał mamie, że pisze coś do mnie. Chodziło o list, który powinienem przeczytać, jak będę duży. Ale taki list nigdy się nie pojawił, a ja miałem już piętnaście lat.\nNowość polegała na tym, że babcia nagle przypomniała sobie o zupełnie innej rzeczy, o której również mówił ojciec. Zażądał mianowicie, żeby nikomu nie przyszło do głowy wyrzucenie czerwonej spacerówki. Babcia była przekonana, że wręcz dosłownie zapamiętała, co jej na ten temat powiedział, leżał wtedy w szpitalu. "Chyba nigdy nie pozbędziecie się spacerówki. Bardzo proszę, nie wyrzucajcie jej. Ten wózek tyle znaczył dla mnie i dla Georga przez te miesiące. Chcę, żeby Georg go zatrzymał. Powiedzcie mu to kiedyś. Powiedzcie mu, gdy będzie już dostatecznie dorosły, by zrozumieć, że tak bardzo chciałem go dla niego zachować".\nDlatego właśnie starej spacerówki nigdy nie wyrzucono ani nie oddano na pchli targ. Nawet Jorgen został w tej kwestii poinstruowany. Od samego początku, kiedy tylko wprowadził się na Humleveien, wiedział, że jednej rzeczy nie wolno mu tknąć, a mianowicie czerwonej spacerówki. Miał wobec niej tak wielki respekt, że nalegał na kupienie dla Miriam nowiuteńkiego wózka spacerowego. Może nie w smak była mu myśl, że miałby wozić rodzoną córkę w tym samym wózku, w którym ojciec kiedyś, przed wielu laty, woził mnie. Bardzo możliwe jednak również, że chciał po prostu mieć nowy, bardziej nowoczesny wózek. Jorgen doskonale wie, co jest modne, a co nie, i straszny z niego elegant, żeby nie powiedzieć snob.\nByła więc mowa o jakimś liście i o wózku spacerowym. Ale babci rozwiązanie tego rebusu zabrało jedenaście lat. Dopiero teraz uświadomiła sobie, że ktoś być może powinien zebrać się na odwagę i iść do składziku z narzędziami, żeby dokładniej zbadać starą spacerówkę. Przypuszczenia babci okazały się najzupełniej słuszne. Wózek był nie tylko wózkiem. Był również skrzynką pocztową.\nNie bardzo wiedziałem, czy wierzyć w całą tę historię. Nigdy nie da się powiedzieć, czy rodzice i dziadkowie mówią prawdę, zwłaszcza gdy chodzi o "delikatne sprawy", jak chętnie nazywa je babcia. Dziś największą z zagadek jest dla mnie to, dlaczego nikt nie miał dość oleju w głowie, żeby wtedy, jedenaście lat temu, uruchomić stary komputer ojca. Przecież to na nim napisał list! Oczywiście podjęto wówczas pewne próby, lecz nikomu nie starczyło fantazji, by odkryć osobisty kod ojca. Mógł mieć maksimum osiem liter, takie były komputery w tamtych czasach. Ale nawet mamie nie udało się złamać kodu. Niewiarygodne. Wynieśli więc komputer na strych!\nAle do sprawy peceta ojca jeszcze wrócę.\nNajwyższy już czas, żeby głos zabrał wreszcie mój ojciec. Ja jednak będę po drodze wplatał swoje komentarze. Poza tym zamierzam napisać posłowie. Jestem do tego zmuszony, bo ojciec w swoim długim liście zadaje mi pewne poważne pytanie. Moja odpowiedź ma dla niego bardzo wielkie znaczenie.\nDostałem butelkę coli i zabrałem cały ten plik kartek do swojego pokoju. Kiedy wyjątkowo zamknąłem drzwi na klucz od wewnątrz, mama zaczęła protestować, ale zrozumiała, że to się na nic nie zda.\nCzytanie listu od kogoś, kto już nie żyje, stało się dla mnie takim świętem, że nie mogłem znieść myśli o całej rodzinie, kręcącej się wokół mnie. To był przecież mimo wszystko list od mojego rodzonego ojca, nieżyjącego od jedenastu lat. Potrzebowałem spokoju.\nOgarnęło mnie bardzo dziwne uczucie, kiedy stanąłem z długim wydrukiem w rękach, miałem mniej więcej takie wrażenie, jakbym odkrył zupełnie nowy album pełen nieznanych zdjęć, na których jestem razem z ojcem. Na zewnątrz sypał gęsty śnieg. Padać zaczęło, już kiedy wracałem do domu ze szkoły muzycznej. Nie wierzyłem, że śnieg się utrzyma. Był zaledwie początek listopada.\nUsiadłem na łóżku i zacząłem czytać.\n** Siedzisz wygodnie, Georg? Ważne, byś miał przynajmniej o co się oprzeć, bo zamierzam Ci teraz opowiedzieć niezwykle emocjonującą historię. Ale może już zdążyłeś się ułożyć na tej żółtej skórzanej kanapie? Oczywiście jeśli nie wymieniliście jej na nową, co ja mogę o tym wiedzieć? Potrafię sobie zresztą równie dobrze wyobrazić, że zasiadłeś w starym fotelu bujanym w zimowym ogrodzie, tym, który zawsze tak lubiłeś. A może siedzisz na tarasie? Nie wiem przecież, jaka jest pora roku. Cóż, może w ogóle już nie mieszkacie na Humleveien?\nNie wiem nic. Kto jest premierem Norwegii? Jak się nazywa sekretarz generalny ONZ? I, posłuchaj, jak się miewa teleskop Hubble'a? Wiesz coś na ten temat? Czy astronomowie dowiedzieli się czegoś więcej o tym, w jaki sposób został zmontowany ten wszechświat?\nWielokrotnie próbowałem posunąć się myślą o kilka lat w przyszłość, ale nigdy nawet się nie zbliżyłem do stworzenia sobie sensownego obrazu Ciebie na świecie, na którym teraz żyjesz. Wiem tylko, kim byłeś. Nie wiem nawet, ile masz lat w chwili, gdy to czytasz. Może dwanaście albo czternaście, a ja, Twój ojciec, dawno już wypadłem z czasu.\nPrawdą jest, że już teraz czuję się jak upiór, i dech mi zapiera za każdym razem, gdy o tym pomyślę. Zacząłem rozumieć, dlaczego upiory tak często sapią i dyszą jak miech kowalski. To po prostu dlatego, że tak strasznie ciężko im oddychać w czasie innym niż ich własny.\nMamy w życiu nie tylko swoje miejsce. Mamy również wyznaczony czas.\nTak już jest, nie mogę więc postąpić inaczej, niż przyjąć za punkt wyjścia to, co mnie obecnie otacza. Piszę w sierpniu 1990 roku.\nDzisiaj - to znaczy w chwili, gdy to czytasz - z pewnością zapomniałeś o większości naszych wspólnych przeżyć z tych gorących letnich miesięcy, kiedy miałeś trzy i pół roku. Ale dni wciąż jeszcze należą do nas i wciąż przeżywamy razem wiele pięknych chwil.\nZwierzę Ci się z czegoś, o czym ostatnio dużo myślę: Z każdym upływającym dniem i z każdym nowym drobiazgiem, jaki wymyślimy, rosną szanse na to, że mnie zapamiętasz. Liczę teraz tygodnie i dni. We wtorek staliśmy wysoko na wieży telewizyjnej w Tryvann, skąd roztaczał się widok na pół królestwa, widać było nawet Szwecję. Mama też to z nami oglądała, wybraliśmy się tam wszyscy troje. Ale czy Ty to pamiętasz?\nCzy nie mógłbyś przynajmniej spróbować sobie przypomnieć, Georg? Proszę Cię, tylko spróbuj, bo masz to wszystko gdzieś w sobie, w środku.\nPamiętasz swoją wielką kolejkę BRIO? Codziennie bawisz się nią godzinami. Zerkam na nią teraz. W chwili, kiedy to piszę, tory, lokomotywa i wagoniki leżą rozsypane na podłodze w przedpokoju dokładnie tak, jak je niedawno zostawiłeś. W końcu musiałem Cię od nich po prostu oderwać, żebyśmy się nie spóźnili na zbiórkę w przedszkolu. Ale mam wrażenie, że Twoje małe rączki ciągle dotykają klocków. Nie ośmieliłem się przesunąć nawet jednego kawałka torów.\nPamiętasz komputer, na którym Ty i ja gramy w weekendy w gry komputerowe? Kiedy był nowy, stał na górze w moim gabinecie, ale w zeszłym tygodniu zniosłem go na dół do przedpokoju. Teraz najbardziej chcę przebywać tam, gdzie są wszystkie Twoje rzeczy. Przecież po południu i Ty, i mama też tu jesteście. Poza tym dziadek i babcia ostatnio częściej przyjeżdżają z wizytą niż dawniej. To dobrze.\nPamiętasz zielony rowerek na trzech kółkach? Stoi teraz na wysypanej żwirem dróżce i jest prawie lśniąco nowy. Jeżeli go nie zapomniałeś, to chyba tylko dlatego, że ciągle jest gdzieś w garażu albo w składziku z narzędziami, prawdopodobnie stary i zniszczony. A może skończył na pchlim targu?\nA co z czerwoną spacerówką, Georg? No właśnie, co z nią?\nMusiałeś zachować w pamięci przynajmniej kilka obrazów ze wszystkich naszych wycieczek dookoła jeziora Sognsvann? Albo ze wszystkich wyjazdów do domku w górach, przecież ostatnio spędziliśmy w Fjellstolen trzy kolejne weekendy. Ale nie śmiem już więcej o to pytać, naprawdę nie mam odwagi, bo być może nie jesteś w stanie przypomnieć sobie nic z tych czasów Georga, które również były moimi czasami. Cóż, musi być jak jest.\nZapowiedziałem, że przedstawię Ci pewną historię, ale odpowiedniego tonu dla tego listu nie da się znaleźć tak na raz-dwa-trzy. Pewnie już popełniłem głupstwo, zwracając się do małego chłopaczka, którego, jak mi się wydaje, tak dobrze znam. Ale Ty, kiedy czytasz te linijki, nie jesteś już mały. Przestałeś być maluchem ze złotymi lokami.\nSam widzę, że plotę jak stare ciotki, kiedy przymilają się do małych dzieci. To niemądre, bo przecież staram się dotrzeć do dorosłego Georga, tego, którego nie zdążyłem zobaczyć, z którym nie zdążyłem tak naprawdę porozmawiać.\nPatrzę na zegarek. Upłynęła zaledwie godzina, odkąd wróciłem do domu, odprowadziwszy Cię do przedszkola. Kiedy przechodzimy przez strumień, zawsze chcesz wysiąść z wózka, żeby wrzucić do wody patyczek albo kamyk. Pewnego dnia znalazłeś pustą butelkę po oranżadzie i ją też wrzuciłeś. Nawet nie próbowałem Cię powstrzymywać. Ostatnio pozwalam Ci na więcej. A kiedy docieramy do przedszkola, często pędzisz do swojej sali, jeszcze zanim zdążymy powiedzieć sobie "cześć". Mogłoby się wydawać, że to Ty masz mało czasu, nie ja. To takie dziwne. Starzy ludzie często sprawiają wrażenie, jakby mieli o wiele więcej czasu niż dzieci, przed którymi jest jeszcze całe życie.\nOsobiście nie jestem wcale taki stary, żeby było się czym przechwalać, wciąż uważam się za młodego człowieka, a już na pewno za młodego ojca. Mimo wszystko bardzo chciałbym zatrzymać czas. Nie miałbym nic przeciwko temu, aby te dni trwały całą wieczność. Wieczór i noc oczywiście by nadchodziły, ponieważ doba idzie swoim torem, ma swój własny, okrągły rytm, ale następny dzień mógłby się zaczynać dokładnie w tym samym miejscu, co poprzedni.\nNie odczuwam już potrzeby przeżywania czegoś więcej niż to, czego do tej pory doświadczyłem. Tak bardzo pragnę jedynie zatrzymać to, co już mam. Ale niestety, Georg, złodzieje grasują. Nieproszeni goście wysysają ze mnie siły życiowe. Powinni się wstydzić.\nOdprowadzanie Cię do przedszkola w tych dniach wywołuje we mnie wyjątkowo przyjemne, a jednocześnie niezwykle przygnębiające uczucie. Bo chociaż nie mam jeszcze problemów z poruszaniem się i nawet z pchaniem przed sobą spacerówki, to jednocześnie wiem, że moje ciało jest bardzo chore.\nTo dobre choroby każą pacjentowi położyć się do łóżka natychmiast. Zła choroba z reguły potrzebuje długiego czasu, zanim w końcu każe ci fiknąć kozła i obali na ziemię na dobre. Może nie pamiętasz, że byłem lekarzem, chociaż mama chyba coś Ci o mnie opowiadała, jestem tego pewien. Wprawdzie zwolniłem się z pracy w przychodni, ale wiem, o czym mówię. Nie zaliczam się do pacjentów, których łatwo oszukać.\nSą więc dwa różne czasy w tym naszym rachunku, czy też w tym ostatnim z ostatnich spotkaniu nas dwóch. To trochę takie uczucie, jak gdyby każdy z nas stał na swoim szczycie góry, otulonym mgłą, i próbował dostrzec tego drugiego. Pomiędzy nami leży zaklęta dolina, którą Ty właśnie pozostawiłeś za sobą na ścieżce swego życia, a w której ja nigdy Cię nie zobaczę. Przedpołudnia spędzasz w przedszkolu, a ja wówczas muszę jednak mimo wszystko podjąć próbę odniesienia się zarówno do chwili pisania, jak i do chwili czytania, która, gdy wreszcie nadejdzie ten dzień, należeć będzie wyłącznie do Ciebie.\nMusisz wiedzieć, że pisanie listu do osieroconego syna sprawia, że skóra wprost płonie, a zapewne również czytanie tego listu jest trochę bolesne. Ale jesteś już teraz w dużej mierze mężczyzną. Skoro mnie udaje się zapisać te linijki na papierze, ty musisz znieść ich czytanie.\nRozumiesz chyba, że spojrzałem w oczy prawdzie i zdaję sobie sprawę, iż być może już niedługo rozstanę się ze wszystkim, ze słońcem i księżycem, ze wszystkim, co istnieje, lecz przede wszystkim z mamą i z Tobą. Tak wygląda prawda, a jest ona naprawdę bolesna.\nMuszę Ci zadać bardzo poważne pytanie, Georg, i właśnie dlatego piszę. Aby jednak móc je zadać, najpierw opowiem Ci ową emocjonującą historię, którą ci obiecałem.\nOdkąd się pojawiłeś na świecie, nie mogłem się doczekać chwili, kiedy wreszcie będę mógł Ci opowiedzieć o Dziewczynie z Pomarańczami. Dzisiaj - to znaczy w momencie pisania - jesteś jeszcze za mały, żeby zrozumieć tę historię. Przekażę Ci ją wobec tego w spadku. Będzie leżała w jakimś miejscu i czekała na inny dzień Twojego życia.\nTen dzień właśnie nadszedł. **\nDoczytawszy do tego miejsca, musiałem oderwać wzrok. Wielokrotnie usiłowałem przypomnieć sobie ojca i teraz znów podjąłem taką próbę. Przecież mnie o to prosił. Ale wszystko, co, jak mi się wydawało, sobie przypominam, zapamiętałem z filmów wideo i z albumu ze zdjęciami.\nPrzypomniałem sobie, że istotnie miałem wielką kolejkę BRIO, kiedy byłem mały, ale to ani trochę mi nie pomogło w przypomnieniu sobie ojca. Zielony rowerek na trzech kółkach wciąż stoi w garażu, mogę go więc równie dobrze pamiętać z dzieciństwa, jestem tego najzupełniej pewien. A czerwony wózek spacerowy zawsze stał w głębi składziku z narzędziami. Nie zdołałem sobie jednak przypomnieć żadnej wycieczki wokół Sognsvann. Nie pamiętałem też, że byłem z ojcem na wieży w Tryvann. Owszem, bywałem na tej wieży wielokrotnie, ale zawsze z mamą i Jorgenem. Raz wybrałem się tam tylko z Jorgenem. Było to jednego z tych dni, kiedy mama leżała w szpitalu po urodzeniu Miriam.\nOczywiście z domku w Fjellstolen mam mnóstwo wspomnień, ale w żadnym z nich nie znalazło się miejsce dla mego ojca. W tych wspomnieniach nie ma nikogo innego oprócz mamy, Jorgena i malutkiej Miriam. Przechowujemy tam starą kronikę i wiele razy czytałem, co ojciec zapisał w niej przed śmiercią. Problem tkwi natomiast w tym, że nie wiem, czy rzeczywiście pamiętam cokolwiek z tego, o czym pisał. To mniej więcej tak samo, jak z tymi filmami wideo i ze zdjęciami. "W Wielką Sobotę Georg i ja zbudowaliśmy rekordowo wielką chatkę ze śniegu ze śnieżnymi latarniami..." Oczywiście czytałem wszystkie te historie, a niektóre z nich umiem na pamięć. Nigdy jednak nie zdołałem sobie przypomnieć, czy rzeczywiście brałem udział w wydarzeniach, o których te historie opowiadały. Miałem zaledwie dwa i pół roku, kiedy razem z ojcem budowaliśmy tę rekordowo wielką chatkę ze śniegu ze śniegowymi latarniami. Mamy też jej zdjęcie, ale jest na nim tak ciemno, że widać tylko latarnie.\nOjciec w tym swoim długim liście, który właśnie zacząłem czytać, pytał mnie jeszcze o coś innego:\n**I, posłuchaj, jak się miewa teleskop Hubble'a? Wiesz coś na ten temat? Czy astronomowie dowiedzieli się czegoś więcej o tym, w jaki sposób został zmontowany ten wszechświat? **\nCiarki przebiegły mi po plecach, kiedy przeczytałem te linijki, bo całkiem niedawno napisałem bardzo obszerną pracę na temat właśnie tego teleskopu kosmicznego, czy też Hubble Space Telescope, jak się on nazywa po angielsku. Koledzy z klasy rozpisali się o angielskiej piłce nożnej, o Spice Girls albo Roaldzie Dahlu. Ja natomiast poszedłem do biblioteki, wziąłem stamtąd wszystkie materiały dotyczące teleskopu Hubble'a, jakie tylko mogłem zebrać, i całą pracę napisałem właśnie na ten temat. Zaledwie przed kilkoma tygodniami oddałem ją nauczycielowi, a on w zeszycie napisał, że bardzo zaimponowało mu takie "dojrzałe, pełne refleksji i wiedzy podejście do tak trudnego materiału". Nigdy nie czułem się równie dumny jak wówczas, gdy przeczytałem to zdanie. Nauczyciel zatytułował swoją recenzję "Kwiaty dla astronoma-amatora!" Narysował też wspaniały bukiet.\nCzyżby mój ojciec był jasnowidzem? A może to przez czysty przypadek spytał mnie, co się dzieje z teleskopem Hubble'a, zaledwie kilka tygodni po tym, jak uporałem się ze swoją pracą?\nA jeśli list od ojca nie był prawdziwy? Albo jeśli on ciągle żyje? Znów przeszedł mnie dreszcz.\nSiedziałem na łóżku i rozmyślałem. Teleskop Hubble'a został umieszczony na orbicie okołoziemskiej przez prom kosmiczny Discovery 25 kwietnia 1990 roku. Mniej więcej akurat w tym czasie ojciec zachorował, to się stało tuż po feriach wielkanocnych w 1990 roku. Wiedziałem o tym od zawsze. Nie skojarzyłem jedynie, że dokładnie w tym samym czasie na orbicie okołoziemskiej umieszczono teleskop Hubble'a. Być może jednak ojciec dowiedział się o swojej chorobie akurat tego samego dnia, w którym z Cape Canaveral wystrzelono wahadłowiec Discovery z teleskopem Hubble'a na pokładzie. Może stało się to w tej samej godzinie, może w tej samej minucie?\nW takim razie potrafiłem świetnie zrozumieć, że mógł być ciekaw, co się dzieje z teleskopem kosmicznym. Prędko bowiem odkryto poważną wadę teleskopu - odchylenie kształtu zwierciadła. Mój ojciec nie mógł wiedzieć, że ten błąd został naprawiony przez astronautów z wahadłowca Endeavour w grudniu 1993 roku, bo stało się to niemal dokładnie trzy lata po jego śmierci. Oczywiście nie miał też pojęcia o całym wspaniałym wyposażeniu dodatkowym, które zamontowano w lutym 1997.\nMój ojciec umarł, zanim zdążył się dowiedzieć, że teleskop Hubble'a zrobił najostrzejsze i najlepsze zdjęcia wszechświata, jakie kiedykolwiek wykonano. Wiele z nich znalazłem w Internecie i dołączyłem do swojej pracy cały plik wydruków. Kilka moich ulubionych zdjęć powiesiłem zresztą u siebie w pokoju, na przykład to ostre jak brzytwa zdjęcie olbrzymiej gwiazdy Eta Carinae, odległej od naszego układu słonecznego o ponad 8 000 lat świetlnych. Eta Carinae to jedna z najbardziej masywnych gwiazd Drogi Mlecznej i wkrótce może wybuchnąć jako supernowa, żeby w końcu skurczyć się i zmienić w gwiazdę neutronową albo czarną dziurę. Na innym z moich ulubionych zdjęć widać ogromne słupy gazu i pyłu w Mgławicy Orła (znanej też pod nazwą M16). Tu się rodzą nowe gwiazdy!\nDzisiaj wiemy o wszechświecie o wiele więcej niż wiedzieliśmy w roku 1990, a zawdzięczamy to w dużej mierze właśnie teleskopowi Hubble'a. Teleskop wykonał tysiące fotografii galaktyk i mgławic odległych od Drogi Mlecznej o wiele milionów lat świetlnych. Zrobił poza tym zupełnie niewiarygodne zdjęcia przeszłości wszechświata. Być może stwierdzenie, że da się zrobić zdjęcia przeszłości wszechświata, zabrzmiało trochę tajemniczo, lecz patrzenie we wszechświat jest jak spoglądanie w czas przeszły. Światło porusza się mianowicie z prędkością 300 000 kilometrów na sekundę, a mimo to światło odległych galaktyk potrzebuje miliardów lat, żeby do nas dotrzeć, ponieważ wszechświat jest obłędnie wielki. Teleskop Hubble'a zrobił zdjęcia galaktyk położonych w odległości ponad dwunastu miliardów lat świetlnych, lecz oznacza to również, że zajrzał w historię wszechświata, zobaczył, jak on wyglądał ponad dwanaście miliardów lat świetlnych temu. Szaleństwem się wydaje, gdy się o tym pomyśli, bo wszechświat liczył sobie wtedy mniej niż miliard lat. Teleskop Hubble'a zdołał zajrzeć niemal w czasy Wielkiego Wybuchu, kiedy to powstały czas i przestrzeń. Sporo wiem na ten temat i dlatego o tym piszę. Muszę się tylko pilnować, żeby nie napisać wszystkiego, co wiem. Praca, którą oddałem nauczycielowi, miała 47 stron!\nNaprawdę przestraszyło mnie, że ojciec napisał do mnie o teleskopie kosmicznym. Badania nad wszechświatem interesowały mnie od zawsze, a może zdolność oderwania wzroku od tego, co dzieje się na powierzchni naszej planety, jest mniej lub bardziej dziedziczna. Równie dobrze jednak mogłem zdecydować się na pisanie pracy na temat programu Apollo i pierwszych ludzi na Księżycu. Mogłem pisać o galaktykach i czarnych dziurach, bo również o galaktykach i czarnych dziurach sporo wiem, nie wspominając już o galaktykach z czarnymi dziurami. Mogłem pisać o Układzie Słonecznym z jego dziewięcioma planetami i wielkim pasem asteroid między Jowiszem a Marsem. Mogłem też na przykład zająć się wielkimi teleskopami na Hawajach. Zdecydowałem się jednak na pisanie o teleskopie Hubble'a. Jak ojciec mógł się tego domyślić?\nO wiele łatwiej zrozumieć, dlaczego wspomniał sekretarza generalnego ONZ. Zrobił to z pewnością jedynie dlatego, że urodziłem się 24 października, czyli w Dzień Narodów Zjednoczonych. Tak czy owak, sekretarz generalny ONZ nazywa się Kofi Annan. A premierem Norwegii jest Kjell Magne Bondevik. Niedawno objął stanowisko po Jensie Stoltenbergu.\nKiedy tak siedziałem i rozmyślałem, do drzwi zapukała mama i spytała, co u mnie słychać. "Nie przeszkadzaj", powiedziałem tylko. Przeczytałem dopiero cztery strony.\nPomyślałem: Opowiadaj, tato. Opowiadaj o Dziewczynie z Pomarańczami. Ja tu siedzę. Ten dzień nadszedł. Nadeszła chwila czytania.\nDziewczyna z pomarańczami (miękka)\nDziewczyna z pomarańczami - opis produktu:\nGaarder ma odwagę zadawać najtrudniejsze pytania, niczego nie owijając w bawełnę: Co byś wybrał, gdybyś miał taką szansę? Zdecydowałbyś się żyć na Ziemi przez krótką chwilę, aby po kilkudziesięciu krótkich latach zostać wyrwanym z tego świata i nigdy już tu nie powrócić? Czy też byś z tego zrezygnował? (...) Takie bowiem są reguły. Jeśli wybierasz życie, wybierasz także śmierć.\n"Dziewczyna z pomarańczami" - to przede wszystkim piękna opowieść o poszukiwaniu miłości i odwadze, by z trudnych ścieżek życia wybrać tę właściwą.\n15-letni Georg - dotąd zupełnie przeciętny chłopak - zmienia się w dniu, kiedy otrzymuje niezwykły list. Nadawcą jest nieżyjący od lat ojciec Georga...\nW chwili jego śmierci chłopiec miał zaledwie 4 lata - pamięta go jedynie z przechowywanych w rodzinnych zbiorach starych zdjęć i filmów. Ojciec napisał list tuż przed śmiercią, gdy był pewien, że nie uda się pokonać choroby. Przez wiele lat list leżał w dziecięcym wózku, czekając na chłopca. Znaleziony u progu dojrzałości Georga staje się znakiem przemiany i inicjacji. Ojciec opowiada w nim o swojej miłości do tajemniczej Dziewczyny z pomarańczami, także o próbach rozwiązania jej zagadki. Zadaje pytania o sens życia, gdy śmierć wydaje się nieuchronna... Inspirowany listem, chłopak usiłuje sprostać pytaniom ojca, przekroczyć granice czasu i śmierci. Posłuży temu pisana wspólnie z nim książka, której patronuje Dziewczyna z pomarańczami.\nKsiążka Dziewczyna z pomarańczami pochodzi z wydawnictwa Czarna Owca. Autorem książki jest Jostein Gaarder. Należy do gatunków: dla dzieci i młodzieży, literatura młodzieżowa, literatura piękna, powieść psychologiczna. Książka Dziewczyna z pomarańczami liczy 144 stron. Jej wymiary to 135x205. Oprawa jest miękka. Książka należy do bestsellerów wszech czasów.\nJostein Gaarder pisze niesamowite książki, w których zawarta jest elementarna filozofia i odwieczne pytania o sens i jakość istnienia. Tym razem autor doszukuje się znaczenia śmierci, z którą zawsze się trudno pogodzić. Próbuje pogodzić się z tym nieuniknionym wydarzeniem, które zawsze towarzyszy życiu. Stara się ominąć smutek, żal i ból, by móc cieszyć się każdą emocją dnia powszedniego.\n„Dziewczyna z pomarańczami” to niezwykła opowieść o miłości, o fascynacji bycia wśród bliskich, o pogodzeniu się z odejściem na zawsze. Głównym bohaterem jest nastoletni chłopiec, który otrzymuje list od swego dawno już zmarłego ojca. Georg zamyka się w swoim pokoju i z dreszczem na całym ciele zaczyna czytać to, co napisał jego tata Jan Olav. Chłopiec początkowo ma mieszane uczucia względem tego, że ktoś przemawia do niego zza grobu, ale z czasem całkowicie się oddaje wszystkim słowom i myślom. Z ogromnym zaciekawieniem czyta opowieść o nieznajomej dziewczynie z pomarańczami, którą ojciec poznaje i z wielkim skupieniem stara się pojąć sens życia i śmierci. Z wielką dojrzałością stara się odpowiedzieć na trudne pytania, które dotyczą jego istnienia.\nFabuła tej książki jest dosyć prosta i daleko jej do arcydzieła, jakim jest „Świat Zofii”. Nie ma też w tej historii większego napięcia i oczekiwania, bo wiele wątków jest przewidywalnych. Gry słownej tak charakterystycznej dla Gaardera też jest jakby na lekarstwo. Zabrakło mi też jego charyzmy i wnikliwości. Oczywiście opowieść czyta się lekko i przyjemnie. Bywa, że bawi, że wzrusza, że budzi refleksję. Ma ona w sobie pewien klimat, który potrafi oczarować czytelnika. Mimo to uważam, że to jedna ze słabszych technicznie książek tego autora. Piszę to z żalem, bo uwielbiam literaturę Josteina Gaardera. Dlatego też, pomimo wszelkich niedociągnięć uważam, że warto poświęcić tej opowieści trochę swojego wolnego czasu. Warto przymknąć oko na wkradającą się monotonię i wyczytać to, co jest istotne i cenne. Autor w tej książce dzieli się dużą ilością optymizmu, jasnością spojrzenia, spokojem. Sprawia, że życie zaczyna pachnieć pomarańczami.\nTo krótka powieść norweskiego pisarza, znanego głównie jako autora książki "Świat Zofii". "Dziewczyna z pomarańczami" tematycznie nie ma nic wspólnego z tamtą powieścią, jednak Jostein Gaarder stosuje identyczną metodę listów kierowanych do głównego bohatera. Listy te mają za zadanie wyjaśnić to, czego już nie można powiedzieć. Głównym bohaterem jest nastoletni Georg wychowujący się z mamą, jej drugim mężem i ich córką. To dobra rodzina, bez większych problemów. Życie toczy się dla chłopca spokojnie i niespiesznie. Wszystko jednak się zmienia, gdy dostaje listy pisane przez jego biologicznego ojca, które pisał krótko przed swoją śmiercią. Georg od tej chwili wyrusza w piękną wyprawę, w którą zabiera go ojciec. Tata Georga zmarł, gdy ten był małym dzieckiem. Był chory, miał świadomość nadchodzącej śmierci. Bolał go fakt, że nie będzie mógł towarzyszyć swojemu synowi w jego wędrówce poprzez życie. Że nie będzie mógł mu pomagać, nie będzie służył mu radą. Dlatego postanowił napisać do niego listy i opowiedzieć o świecie i życiu. Pisze także jedną z najpiękniejszych historii miłosnych, miłości do matki Georga. Uczy go życia, miłości, przekazuje mu wartości takie jak przyjaźń, wiara, odwaga, nauka.\nTo jedna z bardziej wzruszających powieści, jakie czytałam. Prosta, a zarazem tak mądra. Miłosna, ale nie banalna. Prawdziwa, bo o życiu.\nObroty kuli ziemskiej, atmosfera i układ atomów warunkują nasze istnienie, powodują, że wiele rzeczy może się wydarzyć. Rozmiary wszechświata dają nam poczucie potęgi stworzenia a jednocześnie boleśnie ukazują niewielkie rozmiary globu zwanego Ziemia. A jednak na tej planecie dzieją się historie tak niesamowite, że liczy się tylko ich przeżywanie. Każdą chwilę można bowiem chłonąć na tysiąc sposobów i wszystkie wydarzania rozpatrywać z wielu poziomów postrzegania. Nie ma dwóch jednakowych momentów tak, jak nie jest możliwe odnalezienie dwóch jednakowych owoców pomarańczy.\nO wyjątkowości danego nam na Ziemi czasu jest właśnie książka „Dziewczyna z Pomarańczami” Jostein Gaarder. Autor bestsellera „Świat Zofii” tym razem zadaje nam ważne pytanie: „Czy mając świadomy wybór zdecydowalibyśmy się na życie z jego konsekwencjami (ze śmiercią na czele) czy też na „nie- istnienie”? Przed tym dylematem staje również nastoletni bohater „Dziewczyny z Pomarańczami” Georg, który otrzymuje niezwykła przesyłkę- list z zaświatów.\nZawsze wierzyłam, że zmarli potrafią się z nami komunikować, i choć przybiera to czasami różnorodną formę, to wszelkie znaki i sygnały świadczą o ich zaangażowaniu w problemy świata doczesnego. Adresatem wiadomości dla chłopca jest jego zmarły ojciec, a ona sama przybiera formę listu znalezionego przez przypadek w starym wózku.\nAutor za sprawą tak prostego zabiegu jak dwutorowa narracja (czytamy zarówno tajemnicze zapiski ojca jak i refleksje syna), stworzył klimat skłaniający do refleksji nad rodziną, miłością i sensem życia.\nPoczątkowo byłam przekonana, że czytam przepiękną miłosną historię o tyle niezwykłą, że pełno w niej zagadek, niedopowiedzianych słów i zbiegów okoliczności. Kim bowiem jest owa dziewczyna z pomarańczami i dlaczego tak bardzo fascynuje ojca Georga? Dlaczego pojawia się niczym mistyczna postać, bohaterka baśni z „1001 nocy”, pozostawiając za sobą nierozwiązane kwestie i zapach pomarańczy?\nMężczyzna snując tą opowieść o nieznajomej, która opętała wszystkie jego zmysły poraża swoja delikatnością, refleksjami na temat uczuć, oryginalnością podejścia do wyzwań. Tym bowiem była dla niego Dziewczyna z Pomarańczami- sensem życia, celem, ekscytującą przygodą na kilka chwil. Kila zaledwie, bo wspólną przeszłość przerywa śmierć. Czyżby zakochani złamali reguły gry będąc zbyt szczęśliwi?\nZ tej świadomości przemijania rodzi się pytanie na temat sensu przeżywania wszystkiego z radością skoro nasz los jest z góry zapisany w gwiazdach, a tam widnieje słowo koniec.\nGeorge dochodzi do wniosku, że warto i zgadzam się z jego przemyśleniami. Warto bowiem się narodzić chociażby dla jednego głębszego oddechu, zapachu róży w ogrodzie czy widoku białych obłoków. Warto dla płaczu i dla miłości oraz dla lektury „Dziewczyna z pomarańczami”. Być może dopiero zdając sobie sprawę z nieuchronności śmierci pokochamy każdy moment życia.\n-10% Dziewczyna z pomarańczami książka


ŚwiatAtak nożownika w Paryżu. Nie żyje czterech policjantów\nŚwiat: Atak nożownika w Paryżu. Nie żyje czterech policjantów\nDodano 3 października 2019, 15:56 77\nDo ataku doszło ok. godz. 13 po drugiej strony ulicy od katedry Notre Dame. Motywy działań mężczyzny nie są znane. Z nieoficjalnych ustaleń agencji Reutera, która powołuje się na źródła w policyjnym związku zawodowym i w samej policji wynika, że napastnik był wcześniej pracownikiem komendy - zajmował się sprawami administracyjnymi.\nW wyniku ataku czterech funcjonariuszy zginęło. Napastnik zabił nożem ceramicznym 2 funkcjonariuszy w biurach prefektury, innego policjanta ranił śmiertelnie na schodach, czwartego zabił na dziedzińcu. Właśnie na tym dziedzińcu mężczyznę dosięgneła śmietelna kula z karabinu automatycznego.\nStacja metra Cite, w pobliżu komendy, została zamknięta ze względów bezpieczeństwa. Na miejsce przyjechał prezydent Emmanuel Macron, minister spraw wewnętrznych Francji i szef paryskiej prokuratury.\n/ Źródło: news.sky.com, rmf24.pl\nSzkoda słów IP 9 października 2019, 03:04\nRodziny tych zarżniętych niech podziękują elitom Francji, w innym normalnym kraju ustawionoby to bydło w długie kolumny i marsz na południe, do Afryki !\nlamus IP 5 października 2019, 06:31\nElyta, ta francuska policja. Jeden murzyn (islamista) zażyna 4 wyszkolonych w walce wręcz i uzbrojonych funkcjonariuszy. I to na komisariacie, w czasie podwyższonych alarmów terorystucznych.\nSceptissimus IP 4 października 2019, 11:07\nTylko czworo ?\nGłosuj już teraz IP 4 października 2019, 09:41\nJaka informacja jest bardziej istotna, ta którą czytam ("Na miejsce przyjechał prezydent Emmanuel Macron"), czy ta, której tu nie ma (że zabójca przeszedł był niedawno na islam)?\nQ-IQ FrancuskiZorro IP 4 października 2019, 04:08\nNareszcie w prawidlowym kieunku uderzenie ! Moze jednak byl nacpany lub daltonista i zolte kamizelki uwazal za niebieskie ??? Macron znajdzie wyjasnienie ...tylko potrzebuje czasu. Francja juz i tak jest cala POderznieta , wiec nie ma co plakac! W Paryzu co drugi to POLIcjant , wiec nie ma strat.