WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE - PDF\nDownload "WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE"\n2 PROJEKT PN. BUDOWA INKUBATORA TECHNOLOGICZNEGO WRAZ Z CENTRUM OBSŁUGI PPNT REALIZOWANA W RAMACH PROJEKTU: " ROZBUDOWA PODKARPACKIEGO PARKU NAUKOWO-TECHNOLOGICZNEGO. SPECYFIKACJA TECHNICZNA WYKONANIA I ODBIORU ROBÓT BUDOWLANYCH (STWiORB) WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE BRANŻA BUDOWLANO KONSTRUKCYJNA KODYCPV: SST B-1 HALA PRODUKCYJNA ROBOTY ZIEMNE KONSTRUKCJE ŻELBETOWE ROBOTY MUROWE IZOLACJE PODŁOŻA KONSTRUKCJE STALOWE POKRYCIE DACHOWE , STOLARKA I ŚLUSARKA ŚCIANKI DZIAŁOWE GIPS-KARTONOWE I INNE , TYNKI I OKŁADZINY ŚCIAN ROBOTY MALARSKIE POSADZKI SUFITY PODWIESZONE ELEWACJE\n3 1 UWAGA : Wszystkie materiały zastosowano w niniejszej Specyfikacji Technicznej, przyjęto ze względu na ich właściwości tj izolacyjność, wytrzymałość, estetykę, kolorystykę itp. Zostały one uzgodnione z Inwestorem na etapie projektowania, lecz mogą ulec zmianie, za zgodą Projektanta i Inwestora na etapie realizacji budynku, w przypadku zaproponowania przez Wykonawcę, materiału, tańszego o podobnych, nie gorszych właściwościach\n4 2 SPIS TREŚCI : SPECYFIKACJA TECHNICZNA TOM I WYMAGANIA BRANŻOWE SST-B-1 HALA PRODUKCYJNA SST-B-1.1 ROBOTY ZIEMNE str 3 SST-B-1.2 KONSTRUKCJE ŻELBETOWE SST-B-1.3 IZOLACJE SST-B-1.4 KONSTRUKCJE STALOWE SST-B-1.5 PODŁOŻA. 23 SST-B-1.6 POKRYCIE DACHOWE SST-B-1.7 OBUDOWA ŚCIAN ZEWNĘTRZNYCH PŁYTAMI WARSTWOWYMI. 33 SST-B-1.8 ŚLUSARKA OKIENNA I DRZWIOWA.. 38 SST-B-1.9 ŚCIANKI GIPS-KARTONOWE SST-B-1.10 ROBOTY MURARSKIE SST-B-1.11 TYNKI I OKŁADZINY ŚCIAN.. 50 SST-B-1.12 ROBOTY MALARSKIE SST-B-1.13 POSADZKI\n5 3 SST-B-1.1 ROBOTY ZIEMNE kod CPV WSTĘP 1.1 Przedmiot specyfikacji technicznej (ST) Przedmiotem niniejszej Specyfikacji Technicznej (ST) są wymagania dotyczące wykonania robót ziemnych przy budynku hali produkcyjnej w temacie: Budowa Inkubatora Technologicznego wraz z centrum obsługi PPNT realizowana w ramach projektu: " Rozbudowa Podkarpackiego Parku Naukowo-Technologicznego. 1.2 Zakres stosowania ST Specyfikacja Techniczna (ST) jest stosowana jako dokument przetargowy i kontraktowy przy zlecaniu i realizacji robót wymienionych w pkt Zakres robót objętych ST Ustalenia zawarte w niniejszej specyfikacji dotyczą zasad prowadzenia robót ziemnych (wykopy i zasypki) przy wykopach fundamentowych Określenia podstawowe Głębokość wykopu - różnica rzędnej terenu i rzędnej robót ziemnych, wyznaczonych w osi wykopu Wykop płytki - wykop, którego głębokość jest mniejsza niż 1 m Wykop średni - wykop, którego głębokość jest zawarta w granicach od 1 do 3 m Wykop głęboki - wykop, którego głębokość przekracza 3 m Wykop szerokoprzestrzenny - wykop, o szerokości dna większej od 1,5 m Wykop wąskoprzestrzenny - wykop,o szer. dna mniejszej lub równej od 1,5 m Wykop jamisty - wykop, o pow. dna równej lub mniejszej od 2,25 m2, o ścianach pionowych bądź nachyleniu 1 :0,2 1.5 Ogólne wymagania dotyczące robót Wykonawca robót jest odpowiedzialny za jakość ich wykonania oraz za zgodność z Dokumentacją Projektową, ST i poleceniami Inspektora Nadzoru. Ogólne wymagania dotyczące robót podano w ST Wymagania ogólne. 2. MATERIAŁY (GRUNTY) Grunty uzyskane z wykopów powinny być w maksymalny sposób wykorzystane do ewentualnych zasypów. Grunty powinny spełniać szczegółowe wymagania zawarte w niniejszej ST. 2.1 Zasypki Wykonawca wykona zasypki gruntem z odkładu lub gruntem przywiezionym. Materiał na zasypki z okładu lub dowieziony nie może zawierać gruzu, korzeni, materiałów pochodzenia organicznego i spełniać następujące wymagania: wskaźnik różnoziarnistości >5 wskaźnik piaskowy >35 wodoprzepuszczalność k> 10-2 m/s zawartość frakcji pyłowej i iłowej s10 %\n6 4 3. SPRZĘT 3.1 Ogólne wymagania Ogólne wymagania i ustalenia dotyczące sprzętu określono w ST. Wymagania ogólne 3.2 Sprzęt do robót ziemnych Wykonawca przystępujący do wykonania robót ziemnych powinien wykazać się możliwością korzystania z następującego sprzętu do: odspajania i wydobywania gruntów ( koparki, ładowarki), jednoczesnego wydobywania i przemieszczania gruntów (spycharki.,zgarniarki), transportu mas ziemnych (samochody wywrotki. samochody skrzyniowe), sprzętu zagęszczającego (walce, ubijaki, płyty wibracyjne itp.). 4. TRANSPORT 4.1 Ogólne wymagania Ogólne wymagania i ustalenia dotyczące transportu określono w ST. Wymagania ogólne 4.2 Transport gruntów Przewiduje się odwóz odspojonego gruntu na wysypisko na odległość ok.5,0km od placu budowy. Grunt wywozić się będzie samochodami samowyładowczymi. 5. WYKONANIE ROBÓT 5.1 Ogólne zasady prowadzenia robót Ogólne zasady prowadzenia robót podano w ST Wymagania Ogólne. 5.2 Zasady prowadzenia robót Warunki wykonania wykopów: Przed przystąpieniem do prac należy przeprowadzić wszelkie przekładki i demontaże infrastruktury podzemnej. Prace można rozpoczącć po otrzymaniu pozwolenia Inspektora Nadzoru. Po zebraniu warstwy humusu, przystąpić należy do wykonania wykopu. Wykopy prowadzić należy na rozkop, zachowując nachylenie skarp zapobiegające obsuwaniu się ziemi do wykopu, sprzętem ciężkim, koparką z zapasem dna wykopu min 0,6m z każdej strony od lini projektowanych ław fundamentowych budynku. Część ziemi należy zostawić na odkład tak aby nie zagrażała osunięciem się do wykopu. Resztę należy wywozić na wysypisko. Metody prowadzenia robot ziemnych mechaniczne w ok.95%, ręczne 5% powinny zostać dostosowane do głębokości wykopu, warunków geotechnicznych, ustaleń z władzami koordynującymi. Wszystkie roboty ziemne należy wykonywać zgodnie z przepisami BHP. Sposób wykonania skarp wykopu powinien gwarantować ich stateczność w całym okresie prowadzenia robót, a naprawa uszkodzeń, wynikających z nieprawidłowego ukształtowania skarp wykopu, ich podcięcia lub innych odstępstw od dokumentacji projektowej obciąża Wykonawcę robót ziemnych. Wyrównanie dna wykopu i wykonanie podłoża należy wykonać bezpośrednio przed przystąpieniem do deskowania fundamentów. Wykopy fundamentowe należy prowadzić w okresach suchych. Nie wolno zostawiać wykopów otwartych na dłuższy czas, gdyż stwarza to niebezpieczeństwo uplastycznienia się gruntów pod wpływem wód opadowych. Wykopy należy zabezpieczyć przed obrywaniem i obsuwaniem się ścian. Nie wolno wykonywać wykopów fundamentowych, sprzętm pracującym na dnie wykopu. Wykopy należy prowadzić pod nadzorem geologa.\n7 Warunki wykonania zasypki: Przed rozpoczęciem zasypywania dno wykopu powinno być oczyszczone z odpadków materiałów budowlanych, śmieci i osuszone. Układanie i zagęszczanie gruntów powinno być wykonane ręcznie,warstwami grubości 0,20 m przy stosowaniu ubijaków ręcznych, Do zasypu należy użyć ziemi z odkładu Minimalne parametry zagęszczenia Zagęszczenie gruntu pod posadzki, obiekty kubatrowe ID>0.7, moduł Mo=80 Mpa 6. KONTROLA JAKOŚCI ROBÓT 6.1 Ogólne zasady kontroli jakości robót Ogólne zasady kontroli jakości robót podano w ST Wymagania Ogólne 6.2 Kontrola wykonania wykopów Sprawdzenie wykonania wykopów polega na kontrolowaniu zgodności z wymaganiami określonymi w niniejszej specyfikacji oraz w Dokumentacji Projektowej. W czasie kontroli szczególną uwagę należy zwrócić na: zapewnienie stateczności ścian wykopu, odwodnienie wykopów w czasie wykonywania robót i po ich zakończeniu, dokładność wykonania wykopów (usytuowanie i wykończenie), zagęszczenie warstwami zasypywanych wykopów. 6.3 Badania do odbioru robót ziemnych Minimalna częstość i zakres testów i pomiarów podano poniżej Pomiary szerokości dna wykopu Pomiary rowów wykonywać taśmą w linii prostej. Pomiary wykopów pod obiekty należy wykonywać w kazdym znaczącym przekroju Pomiary zagłębienia dna W wykopach pod obiektami pomiary należy prowadzić na kazdym znaczacym obszarza i poziomie Szerokość dna wykopu Szerokość dna wykopu powinna pozwolić na swobodne wykonanie fundamentów i ścian fundamentowych oraz ich zaizolowanie zgodnie z dokumentacją projektową Zagłębienie dna Zagłębienie dna wykopu, określane pomiarem rzędnych wysokościowych przy użyciu niwelatora nie powinno różnić się od projektowanych rzędnych z tolerancją -3 cm do + 1 c Zagęszczanie gruntu Stopień zagęszczenia zdefiniowany wg normy BN-77/ powinien być zgodny z punktem 5 niniejszej specyfikacji. Wymiana gruntu pod posadzki, obiekty kubatrowe ID>0.7, moduł Mo=80 Mpa\n8 6 7. OBMIAR ROBÓT 7.1 Wymagania ogólne dotyczące obmiaru robót. Dla rozliczenia zakresu rzeczowo-finansowego robót objętych realizacją przedmiotowej inwestycji, obmiar robót nie obowiązuje. 8. ODBIÓR ROBÓT 8.1 Ogólne zasady odbioru robót Ogólne zasady odbioru robót podano w ST Wymagania ogólne. pkt PODSTAWA PŁATNOŚCI 9.1 Ogólne ustalenia dotyczące podstawy płatności. Płatność zgodnie z warunkami umownymi wg zaakceptowanej, ryczałtowej ceny umownej brutto realizacji przedmiotowej inwestycji. 10. PRZEPISY ZWIĄZANE 10.1 Normy 1. PN-B-O2480 Grunty budowlane. Określenia. Symbole. Podział i opis gruntów 2. PN-B-O4481 Grunty budowlane. Badania próbek gruntów\n9 7 SST-B-1.2 KONSTRUKCJE ŻELBETOWE kod CPV WSTĘP 1.1 Przedmiot ST Przedmiotem niniejszej Specyfikacji Technicznej (ST) są wymagania dotyczące wykonania robót żelbetowych w budynku hali produkcyjnej w temacie Budowa Inkubatora Technologicznego wraz z centrum obsługi PPNT realizowana w ramach projektu: " Rozbudowa Podkarpackiego Parku Naukowo-Technologicznego. 1.2 Zakres stosowania ST Specyfikacja Techniczna jest stosowana jako dokument przetargowy i kontraktowy przy zlecaniu i realizacji robót wymienionych w pkt Zakres robót objętych ST Roboty. których dotyczy Specyfikacja, obejmują wszystkie czynności umożliwiające i mające na celu wykonanie konstrukcji z żelbetu. W zakres tych robót wchodzi, przygotowanie i montaż zbrojenia prętami okrągłymi gładkimi i żebrowanymi oraz wykonania deskowania i betonowania : stóp i ław fundamentowych ścian fundamentowych ścian i fundamentów doków rozładunkowych ścian oporowych przy dojeździe do doków 1.4 Określenia podstawowe Określenia podane w niniejszej ST są zgodne z obowiązującymi odpowiednimi normami oraz z określeniami podanymi w ST Wymagania Ogólne Beton zwykły - beton o gęstości powyżej 1,8 kg/dm3 wykonany z cementu. wody, kruszywa mineralnego o frakcjach piaskowych i grubszych oraz ewentualnych dodatków mineralnych i domieszek chemicznych Mieszanka betonowa - mieszanina wszystkich składników przed związaniem betonu Zarób mieszanki betonowej - ilość mieszanki jednorazowo otrzymanej z urządzenia mieszającego lub pojemnika transportowego Partia betonu - ilość betonu o tych samych wymaganiach, podlegająca oddzielnej ocenie, wyprodukowana w okresie umownym - nie dłuższym niż 1 miesiąc - z takich samych składników. w ten sam sposób i w tych samych warunkach Klasa betonu - symbol literowo - liczbowy (np. C-20/25) klasyfikujący beton pod względem jego wytrzymałości na ściskanie; liczba po literze B oznacza wytrzymałość gwarantowaną Rb (np. beton klasy B25 - RbG = 25 Mpa) Nasiąkliwość betonu - stosunek masy wody, którą zdolny jest wchłonąć beton do jego masy w stanie suchym. 1.5 Ogólne wymagania dotyczące robót\n10 8 Wykonawca robót jest odpowiedzialny za jakość ich wykonania oraz za zgodność z Dokumentacj Projektową, ST i poleceniami Konstruktora. Ogólne wymagania dotyczące robót podano w ST Wymagania ogólne. 2. MATERIAŁY 2.1 Klasy i gatunki stali zbrojeniowej wg dokumentacji technicznej A-III (34GS) zbrojenie główne o przekroju 8,0-20,0mm A-0 (ST0S) zbrojenie rozdzielcze i zbrojenie strzemion o przekroju 6,0 10,0mm 2.2 Klasa betonu Do całości robót przyjeto beton klasy C20/25 konsystencji półciekłej. 3. TRANSPORT 3.1 Dostawa stali Inspektor Nadzoru w momencie dostawy stali na Plac Budowy, dokona w obecności Wykonawcy odbioru stali zbrojeniowej w wiązkach, kręgach na budowie, na podstawie atestu, w który powinien być zaopatrzony każdy krąg lub wiązka stali. Atest ten powinien zawierać: znak wytwórcy, gatunek stali, numer wyrobu lub partii, znak obróbki cieplnej, średnicę nominalną,. Ocena wzrokowa stali zbrojeniowej zawiera następujące kryteria: na powierzchni prętów nie może być zgorzeliny, odpadającej rdzy, tłuszczów, farb lub innych zanieczyszczeń, odchyłki wymiarów przekroju poprzecznego prętów i ożebrowania muszą mieścić się w granicach określonych dla danej klasy stali w normach przedmiotowych, pręty dostarczone w wiązkach nie mogą wykazywać odchylenia od linii prostej większego niż 5mm na 1 m długości pręta. Stal zbrojeniowa powinna być przewożona odpowiednimi środkami transportu, w sposób gwarantujący uniknięcie trwałych odkształceń stali oraz zgodnie z przepisami BHP i ruchu drogowego. 3.2 Ogólne zasady transportu masy betonowej Beton do robot konstrukcyjnych, dostarczany bedzie na plac budowy z wytwórni betonu Masę betonową należy transportować środkami nie powodującymi: naruszenia jednorodności masy, zmian w składzie masy w stosunku do stanu początkowego (bezpośrednio po wymieszaniu). Czas transportu i jego organizacja powinny zapewniać dostarczenie do miejsca układania masy betonowej o takim stopniu ciekłości, jaki został ustalony dla danego sposobu zagęszczania i rodzaju konstrukcji. 4. SPRZĘT 4.1 Roboty betonowe Roboty można wykonać przy użyciu sprzętu zaakceptowanego przez Inżyniera. Do podawania mieszanek należy stosować pojemniki o konstrukcji umożliwiającej łatwe ich opróżnianie lub pompy przystosowane do podawania mieszanek plastycznych. Dopuszcza się przenośniki taśmowe jednosekcyjne do podawania mieszanki na odległość nie większą niż 10m. Stosować wibratory wgłębne\n11 9 o częstotliwości min drgań/min. i buławami o średnicy nie większej od 0,65 odległości między prętami zbrojenia. Belki i łaty wibracyjne stosowane do wyrównywania powierzchni betonu płyt powinny charakteryzować się jednakowymi drganiami na całej długości. 4.2 Roboty zbrojarskie Roboty zbrojarskie można wykonać przy użyciu dowolnego typu sprzętu zaakceptowanego przez Inspektora Nadzoru. 5. WYKONANIE ROBÓT Wykonywanie zbrojenia Pręty przed użyciem do zbrojenia konstrukcji należy oczyścić z zendry, luźnych płatków rdzy, kurzu i błota. Pręty zbrojenia zanieczyszczone tłuszczem (smary, oliwa) lub farbą olejną należy opalać, np. lampami lutowniczymi aż do całkowitego usunięcia zanieczyszczeń. Czyszczenie prętów powinno być dokonywane metodami niepowodującymi zmian we właściwościach technicznych stali ani późniejszej ich korozji. Pręty stalowe użyte do wykonania wkładek zbrojeniowych powinny być wyprostowane. W przypadku stwierdzenia krzywizn w prętach stali zbrojeniowej należy je prostować. Cięcie i gięcie stali zbrojeniowej należy wykonywać mechanicznie. Haki, odgięcia prętów, złącza i rozmieszczenie zbrojenia należy wykonywać z zachowaniem postanowień normy PN-91/S Montaż zbrojenia Dla zachowania właściwej grubości otulin należy układane w deskowaniu zbrojenie podpierać podkładkami betonowymi lub z tworzyw sztucznych o grubości równej grubości otulenia. Skrzyżowania prętów należy wiązać drutem miękkim o grubości 1 mm dla prętów do 12 mm średnicy, i 1.5 mm dla prętów ponad 12 mm. Można je też zgrzewać lub spawać. Ilość zbrojenia w poszczególnych elementach wg projektu knstrukcyjnego. W trakcie montażu zbrojenia należy osadzić na sztywno śruby fundamentowe tak aby ich geometria nie zmieniła się pod wpływem wlewania mieszanki betonowej do szalunków. Po wypełnieniu betonem szalunków należy sprawdzić rozmieszczenie śrub i w razie potrzeby, przesunąc w projektowane miejsce Deskowanie Przyjęto deskowanie dla stóp, ław i ścian fundamentowych, drobnowymiarowe np. Stal-Form. Dla ścian doków tradycyjne z płyt szalunkowych i desek Deskowanie powinno w czasie eksploatacji zapewnić sztywność i niezmienność oraz bezpieczeństwo konstrukcji. W przypadkach stosowania nietypowych deskowań ich projekt techniczny powinien być każdorazowo oparty na obliczeniach statycznych, odpowiadających warunkom PN-92/S Ustalona konstrukcja deskowań powinna być sprawdzona na siły wywołane parciem świeżej masy betonowej i uderzenia przy jej wylewaniu z pojemników z uwzględnieniem szybkości betonowania. sposobu zagęszczania i obciążania pomostami roboczymi. Konstrukcja deskowań powinna umożliwić łatwy ich montaż i demontaż oraz wielokrotność ich użycia. Tarcze deskowań dla betonów ciekłych powinny być tak szczelne. aby zabezpieczały przed wyciekaniem zaprawy z masy betonowej. Deskowania powinny być wykonane ściśle według ich Dokumentacji Projektowej i przed wypełnieniem masą betonową dokładnie sprawdzone. aby wykluczały możliwość jakichkolwiek zniekształceń lub odchyleń w wymiarach betonowanej konstrukcji. Prawidłowość wykonania deskowań i związanych z nimi rusztowań powinna być stwierdzona przez kontrolę techniczną. Deskowanie przed wypełnieniem ich masą betonową powinno być posmarowane srodkiem adhezyjnym, ułatwiającym rozdeskowanie.\n12 Betonowanie Roboty betoniarskie muszą być wykonane zgodnie z wymaganiami normy PN-EN Recepturę betonu, krzywe uziarnienia kruszywa oraz plan i technologię betonowania pielęgnacji zatwierdza Inżynier, po otrzymaniu niezbędnych informacji od Wykonawcy nie później niż 14 dni przed planowanym betonowaniem. Informacje te będą zawierać w szczególności harmonogram dostaw betonu, rodzaje i ilości użytych dodatków i domieszek, sposób pielęgnacji i rozformowania oraz opis działań zaradczych na wypadek niskich i bardzo wysokich temperatur, opadów atmosferycznych, a także jednoznacznie określony zakres planowanych prac betonowych. Betonowanie można rozpocząć po uzyskaniu zezwolenia Inżyniera Projektu potwierdzonego wpisem do Dziennika Budowy Podawanie i układanie mieszanki betonowej Układanie mieszanki betonowej na Plac Budowy może odbywać się tylko zgodnie z planem betonowania, bezpośrednio z pojemników zsypowych lub za pomocą pompy. Zagęszczanie mieszanki może odbywać się tylko w sposób mechaniczny przy użyciu wibratorów wgłębnych. Wibratory wgłębne należy stosować o częstotliwości min drgań na minutę, z buławami o średnicy nie większej niż 0,65 odległości między prętami zbrojenia leżącymi w płaszczyźnie poziomej. Podczas zagęszczania wibratorami wgłębnymi nie wolno dotykać buławą wibratora zbrojenia oraz deskowania Pielęgnacja betonu Pielęgnacja stwardniałego betonu stanowi przedmiot opracowania planu betonowania. Bezpośrednio po zakończeniu betonowania Wykonawca przykryje powierzchnie betonu lekkimi osłonami wodoszczelnymi zapobiegającymi odparowaniu wody z betonu i chroniącymi beton przed deszczem i nasłonecznieniem. Przy temperaturze otoczenia wyższej niż +5 C należy nie później niż po 12 godzinach od zakończenia betonowania rozpocząć pielęgnację wilgotnościową betonu. W temperaturach niższych od +5 C pielęgnację wilgotnościową należy rozpocząć po 24 godzinach. Okres pielęgnacji należy rozpocząć odpowiednio wcześniej dla betonów z domieszkami przyśpieszającymi wiązanie. Nanoszenie błon nieprzepuszczających wody jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy beton nie będzie się łączył z następną warstwą konstrukcji monolitycznej, a także gdy nie są stawiane specjalne wymagania odnośnie jakości pielęgnowanej powierzchni. Wykonawca użyje do pielęgnacji betonu wody z ogólnie dostępnego przyłącza wody. W czasie dojrzewania betonu elementy będą chronione przed uderzeniami i drganiami. 6. KONTROLA JAKOŚCI ROBÓT Kontrola jakości wykonania zbrojenia oraz pozostałych elementów do zabetonowania w betonie polega na sprawdzeniu zgodności - z Projektem, Specyfikacją i normami przedmiotowymi, a także wypełnieniem założeń przedstawionych w Programie Zapewnienia Jakości. 6.1 Pobranie próbek i badanie Na Wykonawcy spoczywa obowiązek zapewnienia wykonania badań laboratoryjnych przewidzianych normą PN-EN i Programem. Zapewnienia Jakości, oraz gromadzenie, przechowywanie i okazywanie Inżynierowi Projektu wszystkich wyników badań dotyczących jakości beton i stosowanych materiałów. W szczególności Wykonawca zadba o gromadzenie wystarczającej ilości próbek, wymaganą jakość ich formowania, przechowywanie próbek w warunkach identycznych z tymi, jakim poddana jest badana konstrukcja oraz należyte opracowanie statystyczne wyników. Wykonawca zadba także o gromadzenie próbek na potrzeby badań wcześniejszych, związanych z decyzjami o obciążaniu konstrukcji przed upływem 28 dni od betonowania. 6.2 Wykończenie powierzchni betonu Dla powierzchni betonów w konstrukcji nośnej obowiązują następujące wymagania: wszystkie betonowe powierzchnie muszą być gładkie i równe, bez zagłębień między ziarnami\n13 11 kruszywa, przełomów i wybrzuszeń ponad powierzchnię krawędzie wypukłe elementów muszą posiadać sfazowanie szerokości 2 cm pęknięcia są niedopuszczalne rysy powierzchniowe skurczowe są dopuszczalne pod warunkiem zachowania wymaganego otulenia pustki, raki i wykruszyny są dopuszczalne pod warunkiem zachowania wymaganego otulenia, a powierzchnia na której występują nie większa niż 0,5% powierzchni ściany lub stropu równość gorszej powierzchni ustroju nośnego przeznaczonej pod izolacje powinna odpowiadać wymaganiom normy PN-69/B tj. wypukłości i wgłębienia nie powinny być większe niż 2mm 6.3 Kontrola jakości mieszanki betonowej i betonowania Zakres kontroli Kontroli podlegają następujące właściwości mieszanki betonowej i betonu. badane wg PN-88/B-06250: konsystencja mieszanki betonowej. zawartość powietrza w mieszance betonowej, wytrzymałość betonu na ściskanie, nasiąkliwość betonu.. odporność betonu na działanie mrozu. przepuszczalność wody przez beton.. 7. OBMIAR ROBÓT Dla rozliczenia zakresu rzeczowo-finansowego robót objętych realizacją przedmiotowej inwestycji, obmiar robót nie obowiązuje. 8. ODBIÓR ROBÓT 8.1 Odbiór dostawy stali Odbiór stali na budowie powinien być dokonany na podstawie zaświadczenia, w które powinien być zaopatrzony każdy krąg lub wiązka stali. Zaświadczenie to powinno zawierać: znak wytwórcy, średnicę nominalną, gatunek stali, numer wyrobu lub partii, znak obróbki cieplnej. 8.2 Odbiór zmontowanego zbrojenia Odbiór zbrojenia przed przystąpieniem do betonowania powinien być dokonany przez Inspektora Nadzoru oraz wpisany do Dziennika Budowy, Odbiór powinien polegać na sprawdzeniu zgodności zbrojenia z rysunkami roboczymi konstrukcji żelbetowej i postanowieniami niniejszej Specyfikacji, Sprawdzenie zgodności zbrojenia z rysunkami roboczymi obejmuje: zgodność kształtu prętów, zgodność liczby prętów i ich średnic w poszczególnych przekrojach, prawidłowe wykonanie haków, złącz i długości zakotwień, zachowanie wymaganej Projektem Technicznym otuliny zbrojenia. 8.3 Odbiór betonowania Odbiorom podlegają: receptura mieszanki przedstawiona przez dostawcę betonu dostarczana na plac budowy mieszanka betonowa.\n14 12 odbiór deskowań przed rozpoczęciem betonowania, jakość i pozycja zbrojenia i śrub fundamentowych odbiór wykonanych konstrukcji betonowych. pielęgnacja powierzchni betonu po rozdeskowaniu 9. PODSTAWA PŁATNOŚCI 9.1 Ogólne ustalenia dotyczące podstawy płatności Płatność zgodnie z warunkami umownymi wg zaakceptowanej, ryczałtowej ceny umownej brutto realizacji przedmiotowej inwestycji. 10. PRZEPISY ZWIĄZANE PN-63/B-O6251 Roboty betonowe i żelbetowe. PN-88/B Beton zwykły PN-91/H-O4310 Próba statyczna rozciągania metali. PN-89/H-84023/0 Stal określonego stosowania. Stal do zbrojenia betonu. Gatunki. PN-82/H Walcówka i pręty stalowe do zbrojenia betonu. PN-B-O3264:2002 Konstrukcje betonowe, żelbetowe i sprężone. Obliczenia statyczne i projektowanie.\n15 13 SST-B-1.3 IZOLACJE kod CPV WSTĘP 1.1 Przedmiotem niniejszej Specyfikacji Technicznej (ST) są wymagania dotyczące wykonania robót izolacyjnych w hali produkcyjnej w temacie Budowa Inkubatora Technologicznego wraz z centrum obsługi PPNT realizowana w ramach projektu: " Rozbudowa Podkarpackiego Parku Naukowo-Technologicznego. 1.2 Zakres stosowania ST Specyfikacje techniczne stanowią część Dokumentów Przetargowych i Kontraktowych i należy je stosować w zleceniu i wykonaniu robót opisanych w podpunkcie Zakres robót objętych ST Roboty obejmują wykonanie izolacji: przeciwwilgociowych pionowych i poziomych fundamentów i ścian fundamentowych przeciwwilgociowych pionowych zewnętrznych cieplnych ścian fundamentowych Dla całości izolacji pwilgociowych przyjęto jeden system np Schomburg 1.4 Określenia podstawowe Określenia podane w niniejszej Specyfikacji są zgodne z obowiązującymi odpowiednimi normami oraz określeniami podanymi w Specyfikacji ST. Wymagania ogólne 1.5 Ogólne wymagania dotyczące robót Wykonawca Robót jest odpowiedzialny za jakość ich wykonania oraz zgodność z Dokumentacją Projektową, Specyfikacjami Technicznymi i poleceniami Inspektora Nadzoru. Ogólne wymagania dotyczące robót podano w ST. Wymagania ogólne" 2. MATERIAŁY 2.1 Wymagania ogólne dotyczące materiałów Wymagania ogólne dotyczące materiałów podano w ST."Wymagania ogólne 2.2 Izolacje przeciwwilgociowe pionowe i poziome fundamentów i ścian fundamentowych mineralna zaprawa uszczelniająca AQUAFIN-1C - styki izolacji poziomej i pionowej uszczelnione przy użyciu taśm ASO- DICHTBAND 2000 na zaprawie AQUAFIN 2K 2.3 Izolacje przeciwwilgociowe pod stopami i ławami fundamentowymi preparat gruntujący Abizol R 2x papa na lepiku 2.4 Izolacje przeciwwilgociowe podposadzkowe\n16 14 papa zgrzewalna VEDATECT G 200 S4 gaz propanowo-butanowy płynny 2.5 Izolacje cieplne ścian fundamentowych - polistyren ekstrudowany URSA XPS N-III-L gr.10,0cm - mineralna zaprawa uszczelniająca AQUAFIN-1C 3. SPRZĘT 3.1 Wymagania ogólne dotyczące sprzętu Wymagania ogólne dotyczące sprzętu podano w ST. Wymagania ogólne" 3.2 Sprzęt do wykonania robót Prace należy wykonać ręcznie przy użyciu drobnego sprzętu pomocniczego wskazanego przez producenta stosowanego materiału. 4. TRANSPORT I SKŁADOWANIE 4.1 Wymagania ogólne dotyczące transportu Wymagania ogólne dotyczące transportu podano w ST Wymagania ogólne" 4.2 Transport materiałów i składowanie Materiały należy transportować w warunkach zabezpieczających je przed uszkodzeniami w sposób zgodny z instrukcjami ich producentów i zabezpieczony przed zawilgoceniem. Wszystkie materiały powinny być dostarczone na plac budowy w oryginalnych, nie napoczętych opakowaniach z nienaruszonymi etykietami. 5. WYKONANIE ROBÓT 5.1 Ogólne zasady wykonania robót Wymagania ogólne dotyczące zasad wykonywania robót podano w ST."Wymagania ogólne" Powierzchnia podkładu pod izolacje będzie równa, czysta i odpylona. Wykonawca zrealizuje warstwy izolacji w sposób rekomendowany przez dostawcę materiałów izolacyjnych, zgodnie z ich przeznaczeniem i rodzajem podłoża. Szczególnie dotyczy to gruntowania podłoża i sposobu łączenia materiałów. Wilgotność powierzchni betonowych nie może przekraczać 5%. Temperatura otoczenia oraz podłoża podczas nanoszenia środków gruntujących oraz warstw izolacji nie może być nizsza niż 5 G oraz nie niższa od wymaganej przez producenta materiału. Wykonawca każdorazowo uzyska zgodę Inspektora na przystąpienie do układania materiałów izolacyjnych. 5.2 Zasady wykonania izolacji przeciwwilgociowych Izolacja przeciwwilgociowa pozioma i pionowa Kolejność robót 1. Zagruntowanie powierzchni zaprawą mineralną rozcieńczoną wodą w stosunku 1:1 2. Dwukrotne naniesienie krystalicznej zaprawy uszczelniającej AQUAFIN-1C (ok. 1,5kg/m2) Stosować na suche, oczyszczone podłoże w temperaturze otoczenia i podłoża od +5 C do +30 C i wilgotności powietrza nie wyższej niż 65%. Nanosić przy pomocy szpachli lub szczotki. Zaprawę nanosi\n17 15 się warstwą o grubości ok. 1mm. Każdą kolejną warstwę (powłoka powinna być wykonana z co najmniej 2 warstw) nanosi się po wyschnięciu poprzedniej. Czas tworzenia powłoki zależy od panujących warunków (ok. 6 godzin w temp. 23 ± 2 C) Izolacja pod ławami i stopami fundamentowymi Kolejność robót 1. Zagruntowanie powierzchni chudego betonu środkiem gruntującym Abizol R 2. Przyklejenie 2 warstw papy asfaltowej izolacyjnej Izolacji podlega cała powierzchnia chudego betonu. Stosować na suche, oczyszczone podłoże przy bezdeszczowej pogodzie, w temperaturze otoczenia i podłoża od +5 C do +30 C i wilgotności powietrza nie wyższej niż 65%. Abizol R nanosić przy pomocy szczotki. Papę rozwijać na warstwie gorącego lepiku. Drugą warstwę papy można układać bezpośrednio po zakończeniu warstwy I-szej Wykonanie fasetki uszczelniającej na styku ścian i ław fundamentowych Kolejność robót 1. Rozciagnięcie zaprawy AQUAFIN 2K tworząc fasetkę o promieniu ok.5,0cm 2. Wklejenie w zaprawę taśmy uszczelniającej ASO- DICHTBAND Dwukrotne naniesienie zaprawy uszczelniającej AQUAFIN-1C Stosować na suche, oczyszczone podłoże w temperaturze otoczenia i podłoża od +5 C do +30 C i wilgotności powietrza nie wyższej niż 65% Wykonanie izolacji posadzki z papy zgrzewalnej Kolejność robót 1. Oczyszczenie podłoża 2. Rozwiniecie rolki papy 3. Przycięcie i zrolowanie przyciętej papy 5. Podgrzewanie palnikiem i ułożenie jednej warstwy papy 6. Ułożenie drugiej warstwy papy Przed ułożeniem papy należy ją rozwinąć wmiejscu, w którym będzie zgrzewana, a następnie po przymiarce (z uwzględnieniem zakładu) i ewentualnym koniecznym przycięciu zwinąć ją z dwóch końców do środka. Miejsca zakładów na ułożonym wcześniej pasie papy (z którym łączona będzie rozwijana rolka) należy podgrzać palnikiem i przeciągnąć szpachelką w celu wtopienia posypki na całej szerokości zakładu (12-15 cm). Zasadnicza operacja zgrzewania polega na rozgrzaniu palnikiem podłoża oraz spodniej warstwy papy aż do momentu zauważalnego wypływu asfaltu z jednoczesnym powolnym i równomiernym rozwijaniem rolki. Miarą jakości zgrzewu jest wypływ masy asfaltowej o szerokości 0,5-1,0 cm na całej długości zgrzewu. W przypadku gdy wypływ nie pojawi się samoistnie wzdłuż brzegu rolki, należy docisnąć zakład, używając wałka dociskowego z silikonową rolką. Siłę docisku rolki do papy należy tak dobrać, aby pojawił się wypływ masy o żądanej szerokości. Brak wypływu masy asfaltowej świadczy o niefachowym zgrzaniu papy. Arkusze papy należy łączyć ze sobą na zakłady: podłużny 8 cm, poprzeczny cm. Miejsca źle zgrzane należy podgrzać (po uprzednim odchyleniu papy) i ponownie skleić. Druga warstwa papy powinny być układana w kierunku prostopadłym do warstwy pierwszej. 5.3 Zasady wykonania izolacji cieplnych: Izolacji podlega cała powierzchnia ściany fundamentowej od strony zewnętrznej. Płyty styrodurowe URSA XPS N-III-L gr.10,0cm należy kleić na zaprawie uszczelniającej AQUAFIN-1C na plackach wielkości dłoni. Płyty przyklejać z przesuniętymi pionowymi spoinami. Połączenia płyt nie mogą znajdować się w miejscu występowania rys ciągłych Nie należy wprowadzać zaprawy w połączenia płyt. Należy zwrócić szczególną uwagę aby nie uszkodzić izolacji w trakcie zasypywania\n18 16 budynku albo przed zasypaniem, należy ją zabezpieczyć folią polietylenową wytłaczaną np Fondaline do poziomu docelowego terenu. 6.0 KONTROLA JAKOŚCI 6.1 Ogólne zasady kontroli jakości Ogólne zasady kontroli jakości robót podano w ST. "Wymagania ogólne" 6.2 Kontrola jakości Kontrola jakości prac obejmuje: sprawdzenie jakości materiałów i kompletności dokumentów, sprawdzenie jakości podłoży, sprawdzenie ułożenia materiałów, prawidłowości zakładów, spoin i grubości warstw. 6.3 Ocena wyników badań Wszystkie elementy robót, które wykazują odstępstwa od postanowień ST powinny zostać rozebrane i ponownie wykonane na koszt Wykonawcy. 7. OBMIAR ROBÓT 7.1 Wymagania ogólne dotyczące obmiaru robót Dla rozliczenia zakresu rzeczowo-finansowego robót objętych realizacją przedmiotowej inwestycji, obmiar robót nie obowiązuje. 8. ODBIÓR ROBÓT 8.1 Ogólne zasady odbioru robót Ogólne zasady dotyczące odbioru robót podano w ST. "Wymagania ogólne" 8.2 Rodzaje odbiorów Roboty związane z wykonaniem izolacji podlegają: a) odbiorowi robót zanikających i ulegających zakryciu b) odbiorowi wstępnemu c) odbiorowi końcowemu 9. PODSTAWA PŁATNOŚCI 9.1 Ogólne ustalenia dotyczące podstawy płatności Płatność zgodnie z warunkami umownymi wg zaakceptowanej, ryczałtowej ceny umownej brutto realizacji przedmiotowej inwestycji. 10. PRZEPISY ZWIĄZANE PN-69/B Izolacje bitumiczne. Wymagania i badania przy odbiorze. BN- 72/ Tworzywa sztuczne porowate. Płyty styropianowe palne i samogasnące. PN-B-20130:1999 Wyroby do izolacji w budownictwie - płyty styropianowe PS-E\n19 17 SST-B-1.4 KONSTRUKCJE STALOWE kod CPV WSTĘP 1.1 Przedmiot ST Przedmiotem niniejszej Specyfikacji Technicznej (ST) są wymagania dotyczące wykonania konstrukcji stalowych hali produkcyjnej w temacie Budowa Inkubatora Technologicznego wraz z centrum obsługi PPNT realizowana w ramach projektu: " Rozbudowa Podkarpackiego Parku Naukowo-Technologicznego. 1.2 Zakres stosowania ST Specyfikacja Techniczna jest stosowana jako dokument przetargowy i kontraktowy przy zlecaniu i realizacji robót wymienionych w pkt Zakres robót objętych ST Roboty, których dotyczy Specyfikacja obejmują wszystkie czynności umożliwiające i mające na celu wykonanie i montaż konstrukcji stalowych występujących w obiekcie przetargowym składających się na konstrukcję stalową. - słupy - wiązary dachowe - płatwie, stężenia dachowe, wymiany - konstrukcja wsporcza obudowy ścian 1.4 Określenia podstawowe Określenia podane w niniejszej ST są zgodne z obowiązującymi odpowiednimi normami oraz z określeniami podanymi w ST Wymagania Ogólne 1.5 Ogólne wymagania dotyczące robót Wykonawca robót jest odpowiedzialny za jakość ich wykonania oraz za zgodność z Dokumentacją Projektową. ST i poleceniami Inspektora. Ogólne wymagania dotyczące robót podano w ST Wymagania Ogólne. Wykonawca konstrukcji powinien być firmą spełniającą wymagania Normy PN- B06200:1997 według załącznika D niniejszej normy 2. MATERIAŁY 2.1 Stal konstrukcyjna Wykonawca zastosuje stal konstrukcyjną St3S, wg normy PN-H Rodzaje przekrojów poszczególnych elementów konstrukcyjnych wg Projektu Konstrukcji. Poszczególne elementy konstrukcji zostaną na budowe dostarczone jako gotowe, warsztatowo wykończone, pomalowane antykorozyjnie. 2.2 Łączniki montażowe. marki stalowe. kotwy, nakrętki i podkładki. topniki do spawania i napawania łukiem krytym wg PN-M druty lite do spawania i napawania stali wg PN-M elektrody stalowe otulone do spawania i napawania wg PN-M-69430\n20 Farby Wykonawca wykona powłoki malarskie konstrukcji stalowej wg projektu: warstwa podkładowa farba do gruntowania ftalowa miniowa przeciwrdzewna warstwa nawierzchniowa - farba ftalowa nawierzchniowa Warstwę farby podkładowej przeciwrdzewnej należy wykonać bezpośrednio po oczyszczeniu surowych el. konstrukcji w maszynach czyszczących. 2.4 Dostawa materiałów na Plac Budowy Wykonawca dostarczy elementy stalowe na Plac Budowy z naniesionymi pełnymi powłokami malarskimi podkładowymi zgodnie z Projektem i Specyfikacją. Dostawa profili, blach i łączników nastąpi nie wcześniej niż 7 dni przed planowanym montażem. Każdej dostawie konstrukcji stalowej na Plac Budowy musi towarzyszyć przekazanie dokumentacji wysyłkowej zawierającej: nazwę wytwórni,. numer identyfikacyjny zamówienia, nazwę i adres Placu Budowy, wyszczególnienie elementów wysyłkowych, deklaracje zgodności, atesty stali profilowej, atesty łączników, protokoły kontroli jakości przeprowadzonej w wytwórni. 2.5 Składowanie materiałów Wykonawca zapewni składowanie materiałów na utwardzonym i odwodnionym podwyższeniu. Szczególnie ważne jest, aby elementy nie leżały na sobie i nie opierały się o siebie. Łączniki, farby i inne akcesoria będą przechowywane w pomieszczeniu zadaszonym, zamkniętym z podłogą wyniesioną ponad poziom terenu. 3. SPRZĘT Wytwórca konstrukcji w programie wytwarzania i Wykonawca w programie montażu obowiązani są do przedstawienia Inspektorowi Nadzoru do akceptacji wykaz zasadniczego sprzętu. Inspektor jest uprawniony do sprawdzenia, czy urządzenia dźwigowe posiadają ważne świadectwa wydane przez Urząd Dozoru Technicznego. Wykonawca na żądanie Inżyniera jest zobowiązany do próbnego użycia sprzętu w celu sprawdzenia jego przydatności. Sprawdzenie powinno odbywać się w obecności przedstawiciela Inspektora. 4. TRANSPORT 4.1 Transport zewnętrzny (od dostawcy na miejsce budowy). Załadunek, transport, rozładunek i składowanie wyrobów ze stali konstrukcyjnej powinny odbywać się tak, aby powierzchnia stali była zawsze czysta, wolna zwłaszcza od substancji aktywnych chemicznie i zanieczyszczeń mogących utrzymywać wilgoć. Wyroby ze stali konstrukcyjnej powinny być utrzymywane w stanie suchym i składowane nad gruntem na odpowiednich podporach. Niedopuszczalne jest długotrwałe składowanie stali niezabezpieczonych przed opadami. Wyroby ze stali konstrukcyjnej muszą posiadać oznaczenia i cechy zgodnie z PN- 73/H Oznaczenia i cechy muszą być zachowane w całym procesie wytwarzania konstrukcji. Konstrukcja przed wysyłką powinna być zabezpieczona przed korozją i wysyłana w kolejności\nWYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE SST B-3\nPROJEKT PN. BUDOWA INKUBATORA TECHNOLOGICZNEGO WRAZ Z CENTRUM OBSŁUGI PPNT REALIZOWANA W RAMACH PROJEKTU: " ROZBUDOWA PODKARPACKIEGO PARKU NAUKOWO-TECHNOLOGICZNEGO. SPECYFIKACJA TECHNICZNA WYKONANIA I\nSST B-04 KONSTRUKCJE STALOWE kod CPV 45223100-7\nRozbudowa Szkoły m.in. budowa Sali gimnastycznej wraz z budową SST B-04 Konstrukcje stalowe SST B-04 KONSTRUKCJE STALOWE kod CPV 45223100-7 1. WSTĘP 1.1 Przedmiot specyfikacji technicznej (ST) Przedmiotem\nSZCZEGÓŁOWA SPECYFIKACJA TECHNICZNA SST- 06\nSZCZEGÓŁOWA SPECYFIKACJA TECHNICZNA SST- 06 ZBROJENIE Kod według Wspólnego Słownika Zamówień kod CPV - 45262310-7 1. PRZEDMIOT I ZAKRES STOSOWANIA SPECYFIKACJI 1.1. Przedmiot specyfikacji Przedmiotem niniejszej\nSZCZEGÓŁOWA SPECYFIKACJA TECHNICZNA WYKONANIA I ODBIORU ROBÓT ZBROJENIE BETONU CPV 45262310-7 zbrojenie\nSZCZEGÓŁOWA SPECYFIKACJA TECHNICZNA WYKONANIA I ODBIORU ROBÓT ZBROJENIE BETONU CPV 45262310-7 zbrojenie 1. Wstęp 1.1. Przedmiot SST Przedmiotem niniejszej szczegółowej specyfikacji technicznej są wymagania


Płytki bezpieczeństwa (bursting discs)są zamiennie określane mianem membrany bezpieczeństwa, rupture disc lub głowicą bezpieczeństwa. Zaczynane są w dalekich branżach i branżach. Zawsze wszędzie tam, gdzie pojawia się realne ryzyko połączone ze wzrostem ciśnienia do niebezpiecznie wysokiego stopnia, co mogłoby wywołać do wielkiej awarii urządzenia.\nZastosowanie płytek jest odpowiedź na badanie co wtedy istnieje ograniczona bezpieczeństwa.\nMontaż płytek pewno stanowić samodzielny czyli w połączeniu z zaworami bezpieczeństwa. Dzięki całemu systemowi montażu, czyli połączeniu płytki oraz zaworu bezpieczeństwa gromadzi się ochronę zaworu przed niszczycielskim wpływem czynników atmosferycznych i miejsca naturalnego.\nPłytki są zdecydowanie tańsze niż zawory, dają się krótszą żywotnością, ale dużo osób spośród nich bierze.\nPłytka bezpieczeństwa wykonywa w współczesny sposób, że błyskawicznie odprowadza medium robocze od zabezpieczonego urządzenia, np. zbiornika. Po wykryciu niebezpiecznie wysokiego ciśnienia płytka pęka, w znaczeniu nacięcia. W efekcie przerwania w zbiorniku powstaje wolny przekrój i nie dociera do eksplozji czy awarii zbiornika.\nNajwiększym wzięciem zajmują się najspokojniejsze i kilka zaawansowane technologicznie płytki. Stanowią obecne przykłady, jakie są specjalne nacięcie. Jeśli tylko dojdzie do dużego wzrostu ciśnienia lub nagromadzenia pyłów lub gazów to łatwa automatycznie pęka, przez co nie przylega do wybuchu.\nPrzydatne są również płytki bezpieczeństwa, które są nacinane w styl laserowy. Mogą być użycie w sektorze spożywczym, kosmetycznym, farmaceutycznym, w sferze ekologicznej, w motoryzacji itp.


Sprzedam działkę : Józefów , ulica kard. Stefana Wyszyńskiego, 1558 m2, 545300 PLN - Domiporta.pl\nDziałka 1558,0 m2, Józefów, kard. Stefana Wyszyński...\n350 zł/m2 545 300 zł\nDziałka budowlana na sprzedaż Józefów, kard. Stefana Wyszyńskiego - 1558,0 m2\nLokalizacja Józefów, kard. Stefana Wyszyńskiego\nPowierzchnia całkowita1 558 m2\nKUPUJĄCY NIE PŁACI PROWIZJI!!! Zalesiona działka budowlana w Józefowie położona w atrakcyjnym punkcie miasta, 25 min do centrum Warszawy. Nieruchomość o powierzchni 1558 m2 jest w kształcie prostokąta o wymiarach 23,5x66,5m. Nieruchomość znajduje się przy drodze asfaltowej i ścieżce rowerowej w okolicy zdominowanej przez ładną zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Działka objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który ustala, że jej przeznaczeniem podstawowym jest las z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, realizowanej w formie zabudowy wolnostojącej lub bliźniaczej (1 budynek lub 1 segment mieszkalny na działce). Maksymalna wysokość zabudowy na dwie kondygnacje naziemne + poddasze użytkowe (11 m). Minimalny procentowy wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej dla działki wynosi 80%. Wszystkie media: prąd, gaz, wodociąg, kanalizacja. Do Alei Nadwiślańskiej i przystanku autobusowego linii Otwock-Warszawa (przez Wał Miedzeszyński) - 400 m. W pobliżu znajduje się m.in. przedszkole, gimnazjum oraz ośrodek sportowo-rekreacyjny z basenem. UWAGA! Możliwość zakupu dwóch sąsiednich identycznych działek w cenie 330 zł/mkw. Polecam i zachęcam do oglądania !!! Kontakt: Anna Plisecka Doradca Klienta a.pliseskontaktuj się tel. 790pokaż telefon Oferta wysłana z programu dla biur nieruchomości - asariWEB\nNumer oferty: 4103/1969/OGS\n1400 m2 356 zł/m2\nPiękna, leśna działka z prawem do zabudowy porośnięta sosnami i brzózkami o powierzchni 1.400m2 leżą...\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Działka Józefów, kard. Stefana Wyszyńskiego Powierzchnia: 1558,0 m2 Cena: 545 300 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr 4103/1969/OGS\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Działka Józefów, kard. Stefana Wyszyńskiego Powierzchnia: 1558,0 m2 Cena: 545 300 PLN Proszę o kontakt


WINO, SEX i TŁUSZCZ - Kolor Wina\nWINO, SEX i TŁUSZCZ …. Miałem nosa\nKto bywa na moich degustacjach, warsztatach i szkoleniach często słyszy ode mnie, że za smak większości potraw odpowiedzialny jest tłuszcz. To on jest nośnikiem smaku. Jego odpowiednie łączenie z winem, powoduje często uczucie kulinarnego szczęścia, swoistej nirvany!\nNajnowsze badania link potwierdzają słuszność mojej filozofii opowiadania o winie w kontekście łączenia go z potrawami. Kto bywa na moich degustacjach, kto korzysta z moich usług, kto bierze udział w warsztatach prowadzonych przeze mnie … ten wie jak pić wino, aby lepiej smakowało!\nDla zobrazowania jak ważny jest ten fakt, jak ważne jest łączenie wina z potrawami użyję wesołego, ale dosadnego przykładu. Z winem i z seksem mamy DWA wyjścia. Można uprawiać seks samemu lub w parze (przynajmniej). Z winem jest tak samo: można je pić solo lub łączyć w parze z jedzeniem. W obu przypadkach efekt jest ten sam … seks i wino solo mogą być przyjemne, ale gdy połączymy te przyjemności w odpowiednie pary efekt jest o wiele, wiele przyjemniejszy i wyrazistszy!\nP.S. ciekawe, że naukowcy nic nie piszą o łączeniu seksu z winem\nNastępny post COŚ DLA OCHŁODY\nPoprzedni post GDZIE KUPOWAĆ DOBRE WINO?\nPIEMONT – słów kilka\nSommelier – Maciej Katarzyński


Spółka w Estonii – Pan swojego losu\nPomyśl jak gigantycznym ułatwieniem dla Ciebie jako przedsiębiorcy, w tak trudnym czasie, byłoby zawieszenie konieczności płacenia podatku dochodowego, zatrzymanie tego pieniądza w swojej spółce, zamiast płacenia na przykład zaliczki na podatek dochodowy. A teraz wyobraź sobie, że jest taki kraj na świecie, w którym możesz w praktyce decydować o tym, czy płacisz podatek dochodowy, czy nie.\nCzym jest estoński model podatkowy?\nJest pewnym paradygmatem myślenia o bogaceniu się ludzi i o tym jak nie utrudniać im owego bogacenia się poprzez system podatkowy, przy jednoczesnym zrealizowaniu celu fiskalnego.\nW skrócie, jest to rozwiązanie, w którym dwie ustawy podatkowe zastępowane są jednolitym podatkiem dochodowym, przy czym w przypadku zysku spółek, podatek dochodowy płacony jest jednokrotnie, w momencie redystrybucji dywidend i świadczeń zrównanych z dywidendami na rzecz wspólnika danej spółki. Innymi słowy – nie płacimy podatku dochodowego do czasu, aż nie wypłacimy zysków ze spółki. Jeżeli chodzi zaś o podatek VAT to wyobraźcie sobie, że estońska ustawa o VAT liczy zaledwie 50 paragrafów, a polska? 176 artykułów i 15 załączników.\nAle ta filozofia ułatwiania nie odnosi się tylko do podatków. To w ogóle system myślenia o relacji obywatela i państwa. W Estonii wszystko załatwisz przez Internet, o ile masz kartę e-rezydenta (do załatwienia w najbliższej ambasadzie Estonii, nawet jeżeli nigdy nie byłeś/aś w tym pięknym kraju), w Polsce aby obcokrajowiec – prezes zarządu mógł podpisać sprawozdanie finansowe spółki albo aby zgłosić się do centralnego rejestru beneficjentów rzeczywistych musi uzyskać PESEL i następnie podpis ePUAP (bez obecności w Polsce nie jest to możliwe, gdyż musi go zweryfikować urzędnik ZUS albo US, ale co gorsza, musi mieć tytuł prawny do nadania mu numeru PESEL!) albo musi kupić komercyjny podpis elektroniczny, zgodny z polskimi standardami. Kosmos!\nCzy polska ma aktualny system aktów prawnych dostępny po angielsku w wersjach ujednolicanych? A może wszelkie podstawowe służby państwowe, jak administracja skarbowa, KRS, sądy, a może chociaż strony rządowe są dostępne w Polsce w pełni w języku angielskim?\nNa palcach jednej ręki można by policzyć takie perełki.\nA w Estonii? Oczywiście, nawet możesz napisać do konsultanta z urzędu skarbowego po angielsku i otrzymać odpowiedź e-mailem. Prawdziwe “wow” robi jednak 3528 tekstów ustaw i rozporządzeń dostępnych w oficjalnym, angielskojęzycznym tłumaczeniu na stronach internetowych estońskiego publikatora ustaw.\nJak się ma 1,3 mln mieszkańców i chce się zbudować konkurencyjną gospodarkę, to nie ma przestrzeni na szowinizmy językowe.\nMożesz już zacząć zadawać sobie pytanie…\nDla kogo spółka w Estonii?\nTo przede wszystkim rozwiązanie dla tych przedsiębiorców, którzy są w stanie operacyjnie przenieść pewne procesy biznesowe, przede wszystkim zaś zarządzanie firmą, do Estonii. Jest to kluczowe dla zachowania wyłącznie estońskiego modelu podatkowego, o ile bowiem w myśl prawa estońskiego każda estońska spółka jest rezydentem podatkowym Estonii, o tyle w myśl polskich przepisów prawnych, spółka zarządzana z terytorium Polski, niezależnie od kraju jej założenia, jest rezydentem podatkowym w Polsce.\nDrugim sposobem, w jaki Polska mogłaby chciała opodatkować taką spółkę, jest przyjęcie, że ma ona zakład podatkowy w Polsce. Dlatego też należy być bardzo ostrożnym w wykonywaniu działalności gospodarczej przez swoją estońską spółkę w Polsce.\nW praktyce może być to więc dobre rozwiązanie dla osób z branży e-commerce, szkoleń internetowych, portali internetowych, ale także dla wszystkich tych, którzy są w stanie udowodnić, że kluczowe decyzje zarządcze podejmowane są na terenie Estonii – np. dla międzynarodowych firm transportowych lub do zarządzania aktywami (kryptowalutami, akcjami).\nPotrzebujesz spółki w Estonii lub chcesz dowiedzieć się więcej na jej temat? Zapytaj o ofertę!\nWcześniejszy wpis Trzy działające strategie ochrony majątku osobistego\nNastępny wpis Prokurator zastosuje areszt domowy wobec podejrzanego, bez zgody sądu\nA co pan na to? :\nWłaśnie mam do odebrania e-rezydencję w Estonii, ale nie wiem czy mi się do czegokolwiek przyda.\nMyślę, że to świetna reklama dla tego Pana 🙂\nA tak na serio, człowiek mówi prawdę, dlatego jeżeli miałaby być to spółka pasywna, do generowania wyłącznie dochodów z pasywnych źródeł to trzeba byłoby tak zaaranżować jej strukturę udziałową, by nie podpadała pod reguły CFC (zagranicznych spółek kontrolowanych).\nCo istotne, decyzje zarządcze, prowadzenie biznesu, powinno odbywać się na terytorium Estonii, ale o tym mówią w zasadzie wszyscy rzetelni konsultanci.\nmało poruszanym na razie problemem (poza jednym ostrzeżeniem MF) jest miejsce zarządu. Czy zna Pan jakieś interpretacje odnośnie tego czy jeśli prezes spółki w Estonii, UK lub gdziekolwiek indziej mieszka fizycznie w Polsce to czy spółka ma miejsce zarządu w Polsce?\nProwadzę działalność doradczą (analizy finansowe, wdrożenia oprogramowania) planuję docelowo w ciągu roku robić to z poza Polski . Chcę się przenieść nie ze względu na podatki które przy spółce z o.o są akceptowalne tylko z powodu ilości dokumentów,papierów i braku akceptacji dla systemu.\nOdnośnie CFC jest interpretacja 0112-KDIL2-2.4011.32.2020.3.MM która mówi że spółka w Estonii nie podpada pod te regulacje?\nFizyczne zamieszkanie nie decyduje o miejscu zarządu.\nOdnośnie CFC to nie polegałbym na indywidualnych interpretacjach – mogą być one zmienne, gdy zabraknie kasy w Polsce 🙂\nSpółki offshore (4)\nBłażej Sarzalski o Spółka w Estonii\nBłażej Sarzalski o Mam spółkę offshore, jak wyprowadzić z niej pieniądze?\nStanisław o Mam spółkę offshore, jak wyprowadzić z niej pieniądze?\nRomuald o Mam spółkę offshore, jak wyprowadzić z niej pieniądze?


Refleksje nad edukacją – Miesięcznik Civitas Christiana\nRefleksje nad edukacją\nTermin „edukacja” przyjął się w języku polskim i dziś mało kto zwraca uwagę, że jest zasymilowany, obcego pochodzenia. Co mamy na myśli, operując tym terminem? Stwierdzamy zapewne, że jest to proces zdobywania wiedzy, różnego rodzaju umiejętności, najczęściej przewidzianych programem kształcenia szkolnego, ale także jest to proces wychowania młodego człowieka od dziecka aż po dorosłość.\nTermin „edukacja” pochodzi z łaciny (jak zresztą wiele innych znanych nam słów). Jest to wyraz dwuczłonowy; główna część to słowo duco – „wiodę”, „prowadzę”, „tworzę” (ale także parę innych znaczeń) i przedrostek e (skrócone ex – polskie „w” lub „wy”). Educo to „wprowadzam” (domyślnie: w życie, czyli wychowuję, co jest zrozumiałe z konstrukcji tego słowa przez dodanie przedrostka e (polskie „w”), „prowadzę go” po trudnych ścieżkach życia, „tworzę” z niego osobowość, kształtuję jego charakter, „posuwam naprzód” jego uzdolnienia. W łacinie jest to nawet tak podkreślone, że wyraz duco ma koniugację trzecią, ale educo pierwszą.\nKto jest uprawniony, a nawet ma obowiązek to czynić? Zrozumiałe, że przede wszystkim rodzice. Zwykle czynią to na wczesnym etapie życia swego dziecka, choć od wymogu wychowania nie mogą się odżegnać nigdy i póki są rodzicami, póki żyją, mają obowiązek kształtowania poprawnego zachowania swej pociechy, zwłaszcza od strony moralnej. Proces kształcenia w pewnym okresie przejmuje na siebie społeczeństwo, państwo, co jest zrozumiałe, bowiem przekazywanie wiedzy wymaga dużych umiejętności, których większości rodziców zazwyczaj brakuje.\nPowszechność kształcenia szkolnego jest zdobyczą stosunkowo niedawnej epoki. Obowiązek powszechnego nauczania szkolnego powstał u nas wraz z odrodzeniem się Państwa Polskiego po latach zaborów, ale w początkowym okresie – jeszcze zapewne niejedna osoba pamięta – sukcesem było ukończenie czterech klas szkoły podstawowej, dawniej nazywanej powszechną.W okresie dwudziestolecia międzywojennego spotykało się niemało tzw. analfabetów (niepiśmiennych) i jeszcze po II wojnie światowej stanowili oni grupę podlegającą elementarnemu kształceniu w tzw. PRL-u.\nEtap powszechnego kształcenia podstawowego ograniczał się do siedmiu klas. Uważano to wówczas za standard i wymóg czasu, oraz że na tyle pozwalają możliwości finansowe państwa. Tylko pewna część młodzieży miała możliwość dalszego kształcenia się w tzw. gimnazjum (zwykle po ukończeniu sześciu klas) i dalej w liceum. Kształcenie bezpłatne (finansowane przez państwo lub samorząd) było bardzo ograniczone. Istniało szkolnictwo prywatne na tym poziomie, ale dostępność była ograniczona ze względu na czesne, które stanowiło poważną barierę finansową dla wielu ówczesnych rodziców.\nZamysłem obecnego systemu szkolnego jest wprowadzenie całkowicie dostępnego nauczania podstawowego na poziomie ośmiu klas, po których ukończeniu młodzież ma prawo wyboru dalszego kształcenia w liceum (zakończonego zdaną maturą) lub w szkole branżowej-zawodowej czy w technikum.\nTak to zakłada teoria i dobra wola społeczeństwa oraz państwa. Rzecz w tym, że w biologii, w przyrodzie działa tzw. rozkład normalny (cech), obrazowo ujmując – o kształcie wznoszącego się z poziomu pagórka. Interpretując to zjawisko (ten obraz), można powiedzieć, że populacja żywa, także ludzka, składa się z osobników o cechach występujących z różną częstością. Najmniej jest członków tej zbiorowości o małych lub bardzo małych uzdolnieniach lub pewnych brakach fizycznych (obrazowo – po jednej stronie od środka spodu górki), a także jednostek wybitnych, o nadzwyczajnych uzdolnieniach (po drugiej stronie, w tzw. ogonie obrazu). Średniaków jest najwięcej i oni stanowią główny człon procedury nauczania. Problemem jest jednak to, że w tej populacji znajduje się grupa uczniów, którzy nie mają ochoty przyswajania sobie wiedzy. Przeciskanie takich osobników z klasy do klasy jest dużym błędem wychowawczym, ekonomicznym i osobniczym. W rezultacie mamy sytuację bardzo dużego obniżenia poziomu wyników nauczania, co potwierdza statystyka, że przy absurdalnym wymogu 30% okazania wiadomości z dość niskiego pułapu wiedzy spory procent młodzieży nie spełnia wymagań egzaminacyjnych (matury).\nNależy tu wyróżnić dwie sprawy. Pewien odsetek młodzieży z przyczyn losowych, uwarunkowań genetycznych, środowiskowych, biologicznych, wykazuje w pewnym stopniu intelektualną niesprawność i wymaga kształcenia specjalnego. Dla tej części młodzieży powinny stać otworem szkoły specjalne z odpowiednio wykształconą i przygotowaną kadrą. Funkcjonuje w Polsce Akademia Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej, kształcąca kadrę fachowców przygotowanych do nauczania dzieci nie w pełni sprawnych intelektualnie lub fizycznie. Nie jest winą dziecka, że jest ono właśnie takie, ale obowiązkiem społeczeństwa/państwa jest zapewnienie takiemu dziecku odpowiedniej fachowej pomocy w przygotowaniu do życia i w miarę możliwości choćby niepełnej samodzielnej egzystencji.\nTu nie ma tłumaczenia, że to kosztuje, jeden drugiego brzemiona noście. Tzw. zły los może się przytrafić każdemu, każdy też może zachorować i wymaga opieki bez względu na przyczynę, od niego niezależną.\nJest także pewna część młodzieży, która nie jest zainteresowana kształceniem ogólnym, nawet na kilkuletnim niezbyt wysokim poziomie podstawowym. Tę część młodzieży powinno się dla jej osobistego dobra skierować wcześnie do szkół rzemieślniczych, np. typu stolarstwa, fryzjerstwa, monterstwa… różnego rodzaju. Znane są przypadki (także mnie osobiście) zrobienia kariery zawodowej (w tym także ekonomicznej) np. we fryzjerstwie. Być dobrym rzemieślnikiem to żaden wstyd, a wręcz chluba, że się jest cenną jednostką społeczeństwa. Odpowiednio rozsądne pokierowanie młodym człowiekiem wymaga dużej wrażliwości, znajomości realiów życia, doświadczenia i uszanowania woli młodego człowieka oraz jego rodziców lub opiekunów. Rozeznanie atrybutów ucznia nie jest często łatwe, zwłaszcza na bardzo wczesnym etapie życia. Nie podoba mi się np. system niemiecki, który zakłada segregację dzieci po czterech klasach szkoły podstawowej: albo do szkoły realnej (kształcenie ukierunkowane zawodowo), albo do gimnazjum. Uzdolnienia lub zainteresowania objawiają się u młodego człowieka często dopiero w późniejszym okresie i to trzeba mieć na względzie.\nBardzo ważnym aspektem edukacji jest dobór odpowiedniej kadry nauczającej. Trzeba pamiętać, że posiadanie przez nauczyciela dyplomu jakiejś uczelni nie jest gwarantem dobrej umiejętności przekazywania wiedzy. Można posiadać nawet głęboką wiedzę, mieć doktorat, a być zupełnie lichym nauczycielem lub wykładowcą jakieś wyższej uczelni.\nNie na darmo operuje się powiedzeniem: nauczyciel z powołania. Do tego, by takim być, trzeba kochać młodzież, rozumieć ją i jej potrzeby, a poza tym mieć dobrą dykcję, wymowę (bardzo ważne!) i starać się w łatwy sposób przekazać tajniki nieraz trudnego przedmiotu, np. matematyki, która sprawia pewne trudności dużej części młodzieży. W dużej mierze nie jest to winą samego przedmiotu, ale braku umiejętności przekazania wiedzy oraz konieczności nauczenia młodzieży systematycznego (etapowego) przyswajania materiału, co zresztą może także dotyczyć innych działów nauki.\nTrzeba uczciwie powiedzieć, że dobór kadry nauczającej (na każdym poziomie) był (i zapewne jest jeszcze nadal) niezadowalający. Przez długie lata funkcjonowało w społeczeństwie powiedzenie: jeśli do niczego się nie nadaje, to może zostać nauczycielem. Skrzywdzono w ten sposób część młodzieży, a tym samym zrobiono wielką krzywdę całemu społeczeństwu. Powinno się doprowadzić do tego, że na hasło nauczyciel staje się na baczność. Jechałem kiedyś pociągiem za granicą. W przypadkowej rozmowie sąsiadująca ze mną osoba zorientowała się, że jestem profesorem. Wstała wówczas i zapytała, czy może siedzieć obok tak ważnej osoby. Czy my się kiedyś doczekamy uszanowania osoby nauczającej? Tego w naszym społeczeństwie nie ma. Kiedyś uczono w polskich rodzinach okazywania dużego szacunku wobec nauczyciela i księdza. Ten brak szacunku spowodowano bardzo nędznymi zarobkami oraz niskimi wymaganiami zawodowymi. Nauczyciel powinien dobrze zarabiać, aby spokojnie zajmować się powierzoną mu trzódką. Jest to wymóg niepodlegający dyskusji.\nNie jest prawdą, że nauczyciele (także akademiccy) korzystają z dużych przywilejów, jak np. nie potrzebują pracować 8 godzin dziennie. To zupełny fałsz i zakłamanie! To tylko pozór, że nauczyciel pracuje 18 godzin w tygodniu. Do każdej lekcji dobry nauczyciel musi się przygotowywać i na to – jeśli jest odpowiedzialny – potrzebuje poświęcić 2–3 razy więcej czasu niż trwa lekcja (wykład), nie licząc poprawy prac domowych uczniów oraz własnej edukacji, która powinna być stałym jego obowiązkiem. Dotyczy to także wykładowców wyższych uczelni (może nawet w większym stopniu), gdyż naprawdę dobry wykładowca przekazuje często materiał, którego nie ma w podręcznikach. Trzeba pamiętać, że zadaniem wyższej uczelni jest przekazanie tylko podstawy wiedzy na wyższym poziomie, a przede wszystkim nauczenie samodzielnego myślenia i dociekania prawdy, umiejętności odróżniania prawdy od fałszu, wdrażania etyki zawodowej przekładającej się na życie moralne, społeczne, rodzinne i osobiste.\nNawet dobrze przemyślany i skonstruowany system edukacyjny nie odniesie sukcesów, choćby był prezentowany przez najlepszego ministra, mówcę i erudytę, jeśli nie będzie wcielony w życie przez odpowiednio kwalifikowaną kadrę, świadomą postawionego celu.\nOsobiście mam obawy, czy przy obecnej masowości nauczania, ale niestety na dość niewysokim poziomie i równie niskim poziomie zatwierdzanych wymagań, da się osiągnąć zamierzony cel społeczeństwa wysoce wykształconego, naprawdę obywatelskiego, wykorzystującego swą wiedzę i umiejętności, np. techniczne, do uzyskiwania przez nasz kraj coraz większego rozwoju intelektualnego i ekonomicznego, a zatem szczęśliwego, bo wzbogaconego kulturą i mądrością osobistą i społeczną.\nPo 1989 r., tj. po zakończeniu okresu tak zwanego PRL-u i dość szybko otwarciu możliwości tworzenia szkół prywatnych, zaczęły powstawać liczne prywatne szkoły wyższe, głównie o profilu ekonomicznym lub zarządzającym. Koniunktura dla tworzenia interesu edukacyjnego była ówcześnie dobra, bowiem: 1. na tzw. rynku ekonomicznym znalazły się liczne roczniki wyżu młodzieży, 2. propagowany był boloński system nauczania, to jest system wprowadzający dwustopniowe studia wyższe z licencjatem uzyskiwanym zwykle po 2,5–3-letnich studiach, co dawało licznej młodzieży uzyskanie formalnie statusu wyższego wykształcenia (w rzeczywistości były to studia półwyższe), 3. dostępność do kształcenia wyższego (poza barierą finansową) była nieograniczona. Choć bowiem formalnie obowiązywała wstępna rozmowa kwalifikacyjna (zastępująca egzamin wstępny), to jednak dostawał się każdy, kto miał możliwość opłaty czesnego. Poziom nauczania, a głównie wymagań egzaminacyjnych, był niski, ale statystycznie dawało to efekt dużego w Polsce zwiększenia poziomu wykształcenia społeczeństwa. Pamiętam, że gdy na naradzie kadry w pewnej takiej szkole wyższej jeden z wykładowców zwrócił uwagę, że tuż przed licencjatem wielu studentów kierunku ekonomicznego ma poważne kłopoty z procentami, odpowiedź „rektora” była: trudno, ale oni płacą.\nSystem boloński rozpowszechnił się także w szkolnictwie publicznym, choć nie wszystkie kierunki/uczelnie, na szczęście, uległy tej dyrektywie, np. medycyna i prawo. I słusznie, bowiem trudno sobie wyobrazić półwykształconego i nie w pełni przygotowanego do wykonywania zawodu lekarza czy prawnika. Poza tym system ten ma tę wadę, że nie daje możliwości przeprowadzenia pogłębionych rocznych lub dwuletnich kursów wybranych przedmiotów. Uzupełnienie tego w dość krótkim kursie drugiego stopnia studiów (magisterskim) nie jest praktycznie możliwe, a tym samym prace dyplomowe nie są dostatecznie twórcze i merytorycznie pogłębione. Masowość takiej twórczości dyplomów (zdarzało się, że opiekunowie prac mieli ich do zatwierdzenia aż 80) prowadziła do stworzenia się „rynku plagiatowego” lub płatnych usług pisania prac dyplomowych. Obraz zatem żenujący i dziwne, że dopuszczalny. Sytuację pogorszył fakt zezwolenia nadawania stopni nie tylko magisterskich, ale nawet doktorskich niektórym szkołom prywatnym. To wszystko spowodowało obniżenie rangi dyplomu odpowiednio wysokiego wykształcenia. Jest możliwe, że system boloński jest użyteczny na kierunkach o bardziej zawodowym profilu, np. w dziennikarstwie.\nObecnie są czynione pewne próby naprawy tej wstydliwej sytuacji. Czy to się uda – zobaczymy.\nedukacja Gerstenkorn\t2018-01-09


We keep this love in a photograph: 2016\nWyszłam z budynku i skierowałam się w stronę dworca by znaleźć najbliższe połączenie z Oslo do Trondheim. Chciałam już tylko przekroczyć próg domu i żyć ze świadomością, że mam spokój od skoczków przez blisko tydzień.\n-Zamierzasz tłuc się jakimś autobusem całą drogę?\n-Tak. Masz z tym jakiś problem?- zdjęłam torbę podróżną z ramienia i spojrzałam w oczy Andreasa.\n-Może spróbujemy się nie zabić w drodze do Trondheim i pojedziesz ze mną? Jadę autem, mam wolne miejsce-wskazał na Audi stojące kilka metrów od nas.-Nie?-dodał po chwili, gdy nie odpowiedziałam na jego propozycję.\nSpojrzałam na niego, rozejrzałam się dookoła, próbując podjąć logiczną decyzję. Zdjęłam torbę z ramienia i wepchnęłam mu ją w dłonie. Następnie ruszyłam w stronę samochodu i zajęłam miejsce dla pasażera z przodu i od razu zaczęłam szukać dobrej stacji w radio. Jedyne o co błagałam wtedy to o siłę, by przeżyć te blisko sześć godzin jazdy z nim jednym autem. Wiem, że zabrzmię teraz jak materialistka, ale chociaż za bilet nie musiałam płacić. Podziwiałam widoki za oknem, jednocześnie śpiewając "It's my life" Bon Jovi, próbując nie patrzeć w stronę Stjernena, co graniczyło z cudem. Chciałam móc złapać go za rękę. Zwykła rozmowa z nim wystarczyłaby mi do szczęścia.\nPrzez głowę przebiegało mi tysiące myśli, co miałam mu powiedzieć, gdy dojedziemy na miejsce. Zastanawiałam się, czy tym razem da mi wytłumaczyć to wszystko. Tym razem na spokojnie, bez krzyku. Jedyne czego się wtedy obawiałam to to, że go stracę. Bałam się braku zrozumienia z jego strony. Że odejdzie bez słowa, zostawiając mnie z tym wszystkim samą.\nZerknęłam na niego i poczułam dziwne ukłucie w sercu. Jego wzrok był inny, bardziej nieobecny. Poczucie winy, spowodowane świadomością, że to przeze mnie było ogromne i z wielkim trudem wytrzymywałam w samochodzie.\n-Cholera- mruknęliśmy w tym samym momencie, gdy przed naszymi oczami zauważyliśmy ogromny korek, który nawet nie zamierzał się zmniejszyć.\nŚwietnie, kolejne godziny spędzone z nim w niezbyt komfortowej sytuacji.\n-Myślisz, że długo to potrwa zanim się ruszymy?- spojrzałam w jego stronę, a on już szukał czegoś w telefonie.\n-Pewnie tak, bo z tego co jest tutaj napisane, to był tam dość poważny wypadek.\nŚwietnie, niech ten dzień będzie jeszcze gorszy, śmiało!\n-Nie ma w okolicy jakiś objazdów czy czegoś w tym rodzaju?\nMiałam ochotę otworzyć drzwi, zabrać, co moje i iść do Trondheim pieszo. Prawdopodobnie byłabym tam szybciej, niż jakbym miała stać tam w korku. I w niezbyt miłej atmosferze z Andreasem. Już naciskałam klamkę, kiedy nagle mi przerwał:\n-Wysiadam, nie widzisz?- sytuacja, w której wtedy się znaleźliśmy była dla mnie tak żenująca, że aż zabawna, więc mimowolnie zaczęłam się śmiać.- Wezmę to, co moje i pójdę przed siebie. Tak będzie szybciej. Najwyżej mnie gdzieś po drodze złapiesz.\n-Oszalałaś!- w mgnieniu oka zamknął wszystkie drzwi na zamek.\n-Andreas, do jasnej cholery!- warknęłam.-Chcę wysiąć, nie rozumiesz tego?\n-Nie, głupi jestem- i tu musiałam przyznać mu rację, bo był.\nOparłam głowę o szybę i stukałam paznokciami o telefon, który leżał na moich kolanach. W ciągu godziny przejechaliśmy może sto metrów, albo nawet mniej. Stjernen w tym czasie rzucał jakimiś żartami dla rozładowania atmosfery, ale były tak słabe, że przestałam go słuchać. Później przypisywał ich autorstwo dla Hilde. Często tak było- gdy Andreas wymyślił dowcip, który był słaby, przypisywał je Tomowi. I co najlepsze- całkiem spora grupa ludzi się na to nabierała, a biedna rozszpunka naszej kadry chodziła przybita, że cała wina leci na nią.\nWłaśnie zmieniłam Hilde płeć, świetnie.\nWracając- chłopaki ciągle nie przywykli do wymówek Stjernena i ciągle wyśmiewali Toma, że nie potrafi wymyślić żartu na poziomie, który będzie bawił wszystkich, a nie tylko jego. Wspominałam już, że przy nich czułam się momentami jak w przedszkolu?\n-Może powiesz mi teraz o co chodzi?- spojrzał na mnie.-Stoimy w korku, możemy porozmawiać na spokojnie.\n-Nie- powiedziałam, nie odrywając wzroku od widoków za oknem.- Nie zrozumiesz tego tutaj. Musisz pojechać ze mną, dowiedzieć się wszystkiego, zobaczyć, poczuć. Nie wiem, jak mam ci to wytłumaczyć, to jest zbyt trudne. Od razu jak przyjedziemy do Trondheim pojedziemy do mnie i tam wszystko ci wyjaśnię, okej?\n-Jeżeli uważasz, że takie wyjście będzie lepsze, to dobra. Nie chcę cię zmuszać- uśmiechnął się niemrawo.\nOboje odetchnęliśmy z ulgą, gdy zobaczyliśmy, że samochody przed nami ruszyły na odcinek dłuższy, niż pięćdziesiąt metrów.\nNie wiem kto z nas był bardziej zestresowany. Go czekał prawdopodobnie szok życia, a mnie najtrudniejsze wyznanie, jakie mogłam sobie wyobrazić. Nerwowo stukał palcami o kierownicę i zerkał co chwilę na GPS, prawdopodobnie by sprawdzić ile drogi nam pozostało. Jasne, mógł równie dobrze sprawdzać to, gdzie ma skręcić, ale nie wydaje mi się, że był i jest takim matołem, żeby na prostej drodze szukać zjazdów na bok, ale kto go tam wie...\nZ nudów otworzyłam schowek w samochodzie. Tak, wiem, nie powinnam tego robić, ale oni też nie powinni w autobusie zabierać mi torby z ciuchami i przeglądać, co tam mam. Jak to mówią- jak Kuba Bogu, tak Bóg Kubie. Czy coś takiego.\nAndreas na mnie spojrzał i się uśmiechnął, jak na widok nieznośnego dziecka, które znalazło sobie zabawkę i już nie będzie wszystkich męczyć dookoła. Wzruszyłam tylko ramionami i zaprezentowałam szereg niedawno wybielanych zębów.\n-Co ty tu masz...- mruknęłam, przeglądając zawartość.- Butelki po wodzie, okulary- zaczęłam wymieniać.-Prezerwatywy, prezerwatywy i więcej gumek- posłałam mu podejrzliwe spojrzenie.-Ty się dobrze czujesz? Po konkursach idziesz z fankami do auta, zamiast wrócić do mnie do hotelu?\n-Kjersti, skończ- przewrócił teatralnie oczami.- Tom w aucie każdego z nas je zostawia, tak na wszelki wypadek- zaśmiał się.- Wiesz, przezorny zawsze ubezpieczony, czy coś.\n-O was to można napisać książkę w stylu "Jak nie mieć mózgu i żyć sobie beztrosko na świecie, przy okazji zarabiając całkiem niezłe pieniądze".\n-Ty już o nas tyle książek zamierzasz wydać, że to się w głowie nie mieści.\n-Zarobię na tym fortunę, mówię ci.\n-Ale część pieniędzy idzie dla nas, przecież będziemy bohaterami bestsellerów.\n-Jeszcze czego! Tracę zdrowie na przebywaniu z wami, więc pieniądze, które mogłyby być dla was, będą na leczenie mojej psychiki.\n-Jesteś czasami taka okropna- w tym momencie dziękowałam za to, że potrafię się ugryźć w język, bo chciałam odpowiedzieć "I tak mnie kochasz", ale szczerze mówiąc, to nie byłam wtedy tego taka pewna.\nGdy minęliśmy znak, który informował o tym, że jesteśmy w Trondheim, serce prawie wyskoczyło mi z klatki piersiowej. Wytłumaczyłam Andreasowi, gdzie ma jechać, abyśmy dojechali do mojego rodzinnego domu. Pomimo późnej pory, chciałam mieć to już za sobą i nie przekładać tego na następny dzień. Jednak gdy przyszło mi zaprosić go do środka budynku, stchórzyłam. Siedziałam w samochodzie i obserwowałam drzewa drgające na wietrze. Teraz albo nigdy- pomyślałam i wyszłam z auta.\n-Chodź- powiedziałam do Andreasa i ruszyłam w stronę drzwi.\nPo cichu przeszliśmy na pierwsze piętro domu, by nie obudzić żadnego z domowników. Zatrzymaliśmy się przed białymi drzwiami, na których wisiała tabliczka z imieniem Glenn. Poczułam na policzku łzy. Oparłam głowę na klatce piersiowej Stjernena.\n-Otwórz drzwi- wyszeptałam i odsunęłam się od skoczka.\n-To twój brat?- zapytał, gdy zobaczył śpiącego chłopca.\nPatrzyłam raz na jednego, raz na drugiego. Miałam przed oczami dwóch najważniejszych mężczyzn w moim życiu. Z jednej strony czułam się jak najszczęśliwsza osoba na świecie, ale z drugiej na moim policzku przybywało łez. Każda moja próba powiedzenia czegokolwiek kończyła się wybuchem płaczu.\n-To mój syn- powiedziałam po kilku minutach, obserwując zdziwienie na twarzy Andreasa.\nNareszcie wymęczyłam ten rozdział. Okropnie mi szło pisanie, ale po Wiśle naszła mnie taka wena, że byłam w szoku, ale nie miałam czasu, żeby to napisać, bo większość czasu spędzałam w pracy i część klawiszy mi nie działa, a nie chce mi się oddać laptopa do naprawy. I ogólnie to MAM ZDJĘCIE ZE STJERNENEM (tak, ten caps lock był potrzebny XD). I wiecie co? Na żywo jest jeszcze bardziej przystojny (dobrze, że mój chłopak tego nie czyta XD). Brzmię jak hotka w tym momencie, ale trudno. XD\nBuziaki, do kolejnego (oby szybciej). <3\nAutor: Karolina o 22:17 Brak komentarzy:\n-To jakiś żart!- po hotelowym holu rozniósł się mój głos.\n-Kjersti, to przecież nic takiego-podszedł do mnie Tom.-Przecież to normalne, że będziesz kiedyś spać razem z Andreasem, a to tylko spanie w jednym pokoju. Będziecie mieli przecież osobne łóżka-położył dłoń na moim ramieniu.-Chyba nie muszę ci mówić skąd się biorą dzieci-spojrzał na mnie z troską.-Wiesz o tym, prawda?\nStrąciłam jego dłoń i przewróciłam teatralnie oczami. Dobrze, że z takim Hilde nie trafiło mi mieszkać, zwariowałabym. Wybrałabym wtedy chyba mieszkanie na balkonie, czy korytarzu, niż z nim. Wracając do tematu- okazało się, że zabrakło pojedynczych pokoi i niestety nie mogłam cieszyć się z chwil odpoczynku samotnie, tylko trafiłam do pokoju ze Stjernenem. Wiedziałam, że nie miałam żadnej możliwości sprzeciwu, więc ruszyłam do pokoju.\n-Tylko grzecznie mi tam!- usłyszałam czyjś krzyk skierowany do mnie. Miałam ochotę odwrócić się i pokazać im środkowy palec, ale jednak torba z ciuchami i ze sprzętem była zbyt ciężka i nie chciałam marnować energii na nich.\nUsłyszałam fragment rozmowy, w której dzielą między sobą obowiązki. "Jak coś to Rune będzie odpowiedzialny za zabieranie młodego Stjernena na treningi na skocznię". Idioci. Oddanie dziecka pod ich opiekę to nie byłoby najlepsze rozwiązanie. "Jeżeli wujkiem będzie Rune Velta, to dziecku nigdy nie wyjdzie ujemna delta!". Oni się chyba w rozwoju cofnęli.\nPrzekręciłam klucz w drzwiach, a moim oczom ukazały się białe ściany z różnymi widokami, zapewne zdjęcia te przedstawiały Engelberg. Moją uwagę przykuł duży, puchaty beżowy dywan na ciemnych panelach. Mogłam tam spać, zdawał się być bardziej miękki, niż te łóżka, stojące pod oknem. Swoją drogą- za oknem, na którym wisiały bordowe firanki rozciągał się niesamowity widok. "Czy mogę tu zamieszkać?"- wyszeptałam. Fakt, chyba w każdym miejscu mówiłam te słowa, ale Engelberg to był raj. Żadne z tych miast mnie tak nie zachwyciło jak właśnie to. Nie mogłam oderwać wzroku od widoku na Titlis. Usłyszałam huk w pokoju i momentalnie odskoczyłam od okna. Moim oczom ukazał się Stjernen leżący na podłodze, a obok niego torby. To ja miałam pierwsza zobaczyć czy ten dywan jest naprawdę taki miękki, na jaki wygląda!\n-Chyba nie powinnam zostawiać bagażu przy drzwiach- próbowałam nie wybuchnąć śmiechem na widok Andreasa na podłodze.-Ale patrz jakie są tutaj widoki!\n-Nic mi nie jest. Dzięki, że pytasz- odwrócił się na plecy.-Całkiem wygodnie się tutaj leży.\n-Ja miałam pierwsza sprawdzić ten dywan!-posmutniałam.-Przesuń się- położyłam się obok niego.\nRomantyczne kolacje? Nie, ja wolałam leżeć obok niego na dywanie i tak sobie milczeć. Patrzyliśmy w sufit, a dookoła nas leżały bagaże. Mogłabym tak spędzić całą wieczność. Wieczność w Engelbergu. Na dywanie. Z nim. Plan wieczności idealnej zepsuł Jacobsen, który wszedł do pokoju i patrzył przez kilka sekund na nas, a następnie położył się pomiędzy naszą dwójką. Spojrzał na mnie, następnie na Andreasa i się uśmiechnął.\n-Jacobsen, wszyscy w domu zdrowi?- zapytałam, siadając po turecku.\n-Kieruję to pytanie również do was- dobra, tu miał rację.\n-Co cię tutaj sprowadziło?- zapytałam i podniosłam swoje torby z podłogi, które następnie położyłam na łóżku przy ścianie.\n-Ej! Tamto jest moje!- Stjernen poderwał się z dywanu.\n-Chyba śnisz, mój drogi- cmoknęłam ustami.-Zresztą ta pościel w kwiatki bardziej pasuje do ciebie, niż do mnie.\n-To było dobre! Przybij piątkę!- w naszym pokoju nagle zjawiła się cała kadra, a Fannemel trzymał otwartą dłoń wyciągniętą w moją stronę.\nOd kiedy na drzwiach pomieszczenia wisiała tabliczka "Zapraszamy wszystkich! Czujcie się jak u siebie w domu!"? Gdy przekręcałam klucz w drzwiach nic takiego nie widziałam. "Åsmund, potrzebuję twojego powrotu!"-pomyślałam i patrzyłam jak każdy rozsiada się gdzie popadnie. "Jak zepsuć idealny moment w kilka sekund. Czyli życie z kadrą Norwegii w skokach narciarskich" w tamtym momencie zastanawiałam się nad tym, czy nie wydać książki pod takowym tytułem. To mógłby być bestseller!\nMożna powiedzieć, że moje życie w tamtym czasie było dość monotonne- przylot w czwartek, treningi, kwalifikacje, konkursy, chwila przerwy. I tak ciągle. Jedynym pocieszeniem było to, że chłopaki nie mieli równo pod sufitem (pewnie dalej tak im zostało) i ciężko było o narzekanie na nudę, gdy byłam w ich towarzystwie. Takie przemyślenia dopadły mnie podczas powrotu do hotelu. Wracałam sama, byłam zbyt zmęczona na zostanie z nimi po konkursie, w którym całkiem nieźle się zaprezentowali. Oprócz Stjernena, który ponownie zakończył swoje występy na pierwszej serii. Może jednak powinnam dać mu spać na tym łóżku przy ścianie? Ściągnęłam kurtkę i buty, a torbę położyłam na biurku, które stało w rogu pokoju, przy oknie. Korzystając z chwili podczas, której mogłam wreszcie cieszyć się samotnością, udałam się pod prysznic, gdzie spędziłam blisko pół godziny. Po wyjściu z łazienki wyjęłam telefon z kieszeni kurtki, wiszącej na oparciu krzesła. Wybrałam numer do domu i od razu milej się zrobiło, gdy po drugiej stronie aparatu usłyszałam ciepły głos mamy. Nie pamiętam, kiedy ostatnio mogłam tak długo z nią rozmawiać, ciągle się coś działo- jak nie konkursy, to spędzanie znacznej części dnia w redakcji.\n-...Tak, będziesz mógł- uśmiechnęłam się.-Też cię kocham, tęsknię- powiedziałam łamiącym się głosem. Pa, widzimy się za kilka dni- rozłączyłam się i przetarłam oczy dłonią. Odwróciłam się i zobaczyłam Andreasa opartego o ścianę, wbijającego swój wzrok we mnie. Momentalnie poczułam, jak serce podchodzi mi do gardła.\n-Fajnie się bawisz- burknął.\n-Nie- przerwał mi.-Mogłaś powiedzieć, że masz kogoś, a nie bawisz się mną, mając nadzieję, że ci się wszystko uda- wyszedł z pokoju i trzasnął drzwiami.\nUsiadłam na parapecie i schowałam twarz w dłoniach. Nawet nie pozwolił mi wyjaśnić. Nie próbowałam za nim biec, wiedziałam, że to nic nie da. Rozejrzałam się dookoła i nie mogłam wytrzymać więcej czasu w tych czterech ścianach. Ubrałam się i wyszłam, pomimo że nie znałam kompletnie Engelbergu, ale wiedziałam, że nie dałabym rady tam siedzieć. Nawet fakt zdjęć do przesłania mnie nie motywował do zostania w hotelu.\nPróbowałam ułożyć sobie, co powiedzieć Andreasowi, ale miałam kompletną pustkę w głowie. Cokolwiek wpadło mi na myśl, od razu znikało i jedyne czego byłam pewna w tamtej chwili to powrotna droga do hotelu. Chociaż co do tego też nie mogłam nie pozostawiać wątpliwościom. Jednak widok budynku mnie uspokoił i przekroczyłam próg drzwi. Uśmiechnęłam się niemrawo do starszego pana w recepcji i ruszyłam w stronę pokoju. Weszłam do pomieszczenia. Pustego pomieszczenia. Nie wiem czemu, ale zdziwił mnie ten widok. Przecież to było do przewidzenia. Na biurku zobaczyłam kartkę z napisem"Jestem w pokoju u Hilde i Bardala. Tak jakby coś." Jakby coś...\nUsiadłam do laptopa i zajęłam się zdjęciami, wiedziałam, że i tak nie zasnę, więc stwierdziłam, że lepiej zrobić coś pożytecznego. Pokój za ścianą należał do Toma i Andersa. Śmiechy, które z niego dobiegały, sprawiały, że miałam ochotę iść do nich i powiedzieć, że mają się uciszyć. Już nie chodziło o to, że głośno. Chodziło o to, że był tam Andreas. Powinien być wtedy ze mną. Przeszkadzać mi w obróbce zdjęć. Opowiadać o rzeczach związanych ze skokami, których kompletnie nie rozumiałam.\nPowinien też przyjść do mnie po konkursie, podczas którego zajął trzydzieste dziewiąte miejsce. Powinnam go wtedy pocieszać. Nic takiego nie miało miejsca, nie odezwał się do mnie słowem przez cały dzień. Rano czekał kiedy wyjdę z pokoju, by móc wejść po kombinezon i inne rzeczy, których potrzebował na konkurs. Cała sytuacja odbiła się na mnie, nie miałam odwagi spojrzeć na niego, czy zrobić głupiego zdjęcia podczas konkursu. Jak małe dziecko!\nZ autobusu, który przywiózł nas do hotelu wysiadłam jako pierwsza i poszłam do pokoju, by się spakować i mieć to za sobą. A przy okazji nie przeszkadzać Stjernenowi w pakowaniu się. Podeszłam do drzwi i nerwowo przeszukiwałam kieszenie kurtki. Świetnie! Po raz kolejny zgubiłam klucze.\n-Szukasz czegoś?-usłyszałam oschły głos i niechętnie się odwróciłam.\n-Dzięki- powiedziałam bez emocji, zabrałam od niego przedmiot i weszłam do pokoju, nawet nie zwracając na niego większej uwagi.\n-Kjersti!- przerwał ciszę panującą między nami przez kilka minut.-Powiesz mi o co chodzi?\n-O ile się nie mylę to ty nie chciałeś mnie słuchać- wrzucałam rzeczy do walizki jak popadnie, by dać upust emocjom.-Chciałam ci wyjaśnić to wszystko, a przynajmniej spróbować, to nie! Rano zachowywałeś się jak dziecko, a o tym, że wolałeś spać na podłodze u chłopaków, niż tutaj już nawet nie wspomnę.\n-To nie trzeba było zaczynać ze mną, skoro w Trondheim miałaś już kogoś!\n-Co?!- ustałam naprzeciwko niego i nie wierzyłam w jego słowa.\n-Pstro!-gratulacje, odpowiedź na poziomie.-Wiem co słyszałem.\n-Usłyszałeś kilka zdań wyrwanych z kontekstu i robisz o to aferę jak nie wiem co!\n-No to powiedz mi o co chodzi z łaski swojej?\n-Nie mogę- powiedziałam ciszej.-Znajdziesz chwilę gdy wrócisz do domu, żeby się ze mną spotkać? Najlepiej u mnie. Wtedy wszystko ci opowiem.\nNie odpowiadał nic przez kilka minut. Nawet na mnie nie patrzył.\n-Powiedz coś do cholery!-krzyknęłam.-Zależy ci na mnie?-powiedziałam już spokojniej.\n-W takim razie daj mi to wytłumaczyć...\nPrzepraszam za to, że musiałyście to czytać. Przepraszam, że tak długo musiałyście czekać. Powrót do szkoły po feriach był jeszcze gorzej, niż okropny- masa sprawdzianów i różnych takich. Dopiero dwa tygodnie po ich zakończeniu zabrałam się za pisanie. Nie miałam weny kompletnie, chęci, czasu żeby to napisać i dopiero dzisiaj, podczas konkursu udało mi się coś nabazgrać i jakość tego jest, jaka jest. To, co chciałam w nim przekazać, przekazałam. Nie do końca tak jak miałam to w zamyśle, ale dobra.\nI w sumie nie wiem co tu więcej pisać, więc\nBuziaki, do kolejnego :*\nAutor: Karolina o 19:57 4 komentarze:\nKonkurs w Soczi był przedostatnim przystankiem przed tak bardzo upragnioną przez wszystkich przerwą świąteczną. Każdy marzył o spędzeniu czasu w otoczeniu bliskich, odpoczęciu od skoków, a to nie był nawet środek sezonu.\n-Wiem, że stać was na więcej- do pomieszczenia wszedł trener, patrząc po każdym z chłopaków.\n-Czuję się urażony- wtrącił oparty o ścianę Bardal, który zajął piąte miejsce. Jedyną odpowiedzią, jaką otrzymał, był wzrok Stöckla, wyrażający więcej niż tysiąc słów.\n-Dosiądź się do Kjersti, poprzeglądajcie razem zdjęcia, daj mi omówić ten konkurs, dobrze?\n-Co go tak ugryzło dzisiaj?- skoczek szepnął do mnie, a ja tylko wzruszyłam ramionami i wróciłam do przeglądania na laptopie efektów pracy z tamtego dnia, z których byłam całkiem zadowolona.\nJak długo można analizować kilka skoków? Przecież to dwanaście kilkusekundowych filmików! Dobra, może to ja czegoś nie mogłam zrozumieć, więc siedziałam cicho w kącie, patrząc na obraz wyświetlany z projektora na ścianę i sprawdzając co chwilę postęp w dodawaniu zdjęć na stronę.\n-Kjersti, pokażesz nam swój aparat na chwilę?- zapytał ktoś ze sztabu.-Spędziłaś dzisiaj sporo czasu przy progu- przy czym?- Więc możesz mieć dobre ujęcia- nie wiedziałam co odpowiedzieć, więc z czystej uprzejmości podałam im urządzenie i wróciłam na swoje miejsce, próbując się skupić i zrozumieć temat ich rozmowy, ale jednak na darmo.\nMogłam iść do pokoju, ale po co? Właściwie to każdy powód był dobry, ale lenistwo wzięło górę i siedziałam i podziwiałam swoje zdjęcia na "dużym ekranie". Nie wyszły tak źle, może jednak nie zbłądziłam, gdy wybierałam zawód, skoro przydały się im do analizowania zawodów z tamtego dnia?\nTak właściwie to chyba naprawdę okazały się być pomocne, następnego dnia wyniki konkursu były o wiele lepsze. Pomijając fakt Stjernena, który nawet do drugiej serii nie awansował i zajął trzydzieste pierwsze miejsce.\n-Pechowy Stjernenie, potrzymaj mi narty!- Tom to prawdziwy przyjaciel, który potrafi pocieszyć w każdej chwili.\n-Czy ty możesz z łaski swojej stąd wyjść?- największy przegrany kadry wziął Fischery od blondyna.\n-Andreasie, jesteśmy na świeżym powietrzu- tu bym polemizowała czy było ono takie świeże.\n-Wyjdź z kosmosu- burknął i oparł pokrowce o ściankę budynku.\n-Popatrz na takiego Jacobsena- powiedziałam, nie będąc pewna reakcji Stjernena.- Przez ostatnie konkursy wypadał z drugiej serii, a teraz jest siódmy. Każdemu może się zdarzyć spadek formy- uśmiechnęłam się, próbując go pocieszyć, nawet jeżeli nie wiedziałam co mam mu powiedzieć na poprawę humoru. Nigdy nie byłam w tym dobra. Zawsze musiałam palnąć coś głupiego, ale tamtym razem udało mi się przetrwać rozmowę bez jakichkolwiek wpadek.\n-Kurcze, Kjersti, ty powinnaś być psychologiem sportowym.\n-Kurcze, Tom, masz słabo opanowany sarkazm i do tego słabe wybicie z progu- to chyba jedyne co zapamiętałam po dyskusji, która miała miejsce dzień wcześniej. Ważne, że zapamiętałam, bo jego mina była bezcenna!\n-Chyba jako jedyna osoba na tym świecie sprawiłaś, że nie wiem co powiedzieć- wygiął usta w podkówkę i udawał, że przeciera łzy.\n-Aktorstwo pierwsza klasa- zaklaskałam.-Po zakończeniu kariery czekam na zwiastuny największych światowych produkcji z tobą w roli głównej. Przyjdę na spotkanie dla fanów, będę w pierwszym rzędzie.\n-Będziesz miała zakaz zbliżania się do mnie na kilometr- cmoknął ustami i odszedł.\n-Jakim cudem wytrzymałeś z nim tyle lat, skoro ja nie mogę wytrzymać z nim tych kilku dni w tygodniu podczas konkursów?- zwróciłam się w stronę Stjernena, który akurat wiązał buta.\n-Zacząłem myśleć jak on- chciałam coś powiedzieć, ale nie pozwolił mi.-Tak, ku twojemu zdziwieniu, Tom Hilde potrafi myśleć- czy moje słowa są naprawdę tak łatwe do przewidzenia?- Gdybym was nie znał, a przysłuchiwałbym się waszej rozmowie, pomyślałbym, że jesteście rodzeństwem- zaśmiał się.\n-Ja? Hilde? Rodzeństwem? Po moim trupie! A jeżeli już, to ja odziedziczyłam wszystkie dobre geny.\nPo powrocie do hotelu, okazało się, że z Soczi lecimy od razu do Szwajcarii, a samolot następnego dnia, czyli w poniedziałek o dwudziestej drugiej. Gorzej chyba nie mogli ułożyć tego. Chyba tylko mi to było nie na rękę, chłopakom pasowało, bo mogli dłużej żegnać się z Rosją i zrobić przy okazji lepsze urodziny dla trenera. Co z tego, że miał je dwa dni po ostatnim konkursie w Soczi? Cytując motto kadry "Każda pora jest dobra na imprezę!".\n-No chodź ze mną!- nalegał Stjernen, stojący od dziesięciu minut oparty o futrynę drzwi.-Ile razy będę cię jeszcze prosić?\n-Nie idę nigdzie, możesz dać mi spokój?- spojrzałam na niego, przeglądając coś w telefonie.\n-Kjersti...- chyba nie potrafił zrozumieć tak prostego słowa, jakim jest "nie".\n-Do cholery!- wrzasnęłam.-Nie rozumiesz, że nie mam ochoty ani chęci iść gdziekolwiek?- wstałam z krzesła, podeszłam do niego i chciałam zamknąć mu drzwi przed nosem, ale zdążył je zatrzymać. Wszedł do pokoju i chwycił mnie za ręce.-I co? Teraz mam cię pocałować jak w tych wszystkich filmach?- spojrzałam na niego i ironicznie się zaśmiałam.\n-Nie- usiadł na łóżku i posadził mnie obok siebie.-Masz mi wyjaśnić o co ci chodzi. Nagle ni z tego, ni z owego zaczynasz być na mnie wkurzona, bo pytam tylko o to czy pójdziesz ze mną na urodziny Stöckla.\n-A czy ty byś nie był wkurzony, gdyby ktoś truł ci od kilku dobrych minut głowę i nie potrafił uszanować twojego zdania?\n-Bo jesteś częścią tej drużyny- jakoś tego nie czułam.- I może byś z czystej uprzejmości poszła na imprezę?\n-Czystą to wy tam będziecie pić- wywróciłam teatralnie oczami i usiadłam na miejsce, które zajmowałam wcześniej.\nPrzez chwilę nie wiedział co powiedzieć, a na jego twarzy pojawił się delikatny uśmiech. Skupił swój wzrok na mnie i przez dłuższą chwilę patrzyliśmy sobie w oczy. Miałam ochotę przypomnieć mu jego słowa z Kuusamo- "Nie wiem kim dokładnie jesteś, co lubisz, jaka jest twoja przeszłość, ale chcę się wmieszać w twoje życie, nie ważne czy na tym stracę, czy też nie". Po pewnym czasie podniósł ręce do góry, w geście kapitulacji i pokręcił głową.\n-Poddaję się, powiedz mi o co ci chodzi. Wiem, że to nie jest to, że od kilku minut próbuję wyciągnąć cię z pokoju.\nPo pomieszczeniu rozległo się moje wzdychnięcie. Zaczęłam błądzić wzrokiem po całym pokoju, próbując zebrać myśli w logiczną całość. Naciągnęłam rękawy bluzy na dłonie i odwróciłam się w stronę okna.\n-Gdybyś cofnął się o sześć lat, poznałbyś wrak człowieka. Nie wesołą blondynkę o imieniu Kjersti Lande, ale dziewczynę bez chęci do życia- przerwałam wypowiedź, próbując uspokoić łamiący się głos.-Dziewczynę, która nie potrafiła stawić czoła życiu, obowiązkom, więc nie stroniła od alkoholu. Myślałam, że w tym znajdę szczęście, ale było tylko coraz gorzej. W pewnym momencie trafiłam na odwyk. Od tamtego czasu nie tknęłam tego, aż do Lillehammer, co skończyło się wszyscy wiemy jak- odwróciłam się znowu w jego stronę, ale nie spojrzałam mu w oczy, nie potrafiłam. To było dla mnie za dużo.-Teraz już wiesz, dlaczego nie mam ochoty na wasze imprezy. Boję się, że to wróci, wiadomo jak z tym może być- wbiłam wzrok w podłogę.\nCisza, która panowała między nami nie przeszkadzała mi. Gdyby się wsłuchać dokładnie, mogliśmy usłyszeć dźwięk kamienia, który spadł z mojego serca. Po kilku minutach Andreas wstał z łóżka ustał przede mną i wyciągnął rękę w moją stronę. Nie byłam pewna, co mam zrobić, ale podałam mu ją i wstałam.\n-Przepraszam- przytulił mnie.\n-Dobra, teraz idź- odsunęłam się.- Świętuj z nimi.\n-Ale co z tobą? Chodź, nie musisz pić.\n-Jeżeli mam im powiedzieć dlaczego nie wypiję za zdrowie trenera, to wolę zostać tutaj. Wiesz o tym tylko ty z tego otoczenia i niech tak zostanie. Nie musi wiedzieć o tym każdy po kolei, jeżeli będę chciała, żeby wiedzieli, to pójdę i im to powiem. Tyle, koniec tematu. Miłej zabawy- cmoknęłam go w policzek i wskazałam na drzwi.\nKu mojemu zdziwieniu czułam radość, że mu o tym powiedziałam. Nie żadne zażenowanie, jak myślałam, czy smutek. Cieszyłam się, że mogę mieć osobę, która będzie mnie wspierać i nie opuści, nawet gdy opowiem największe brudy z mojej przeszłości.\nZapraszam na moje drugie opowiadanie, dostępne TUTAJ\nZdążyłam! Chciałam napisać ten rozdział właśnie do dzisiaj, bo zaczynam ferie jutro, a mam dość zabiegane najbliższe dwa tygodnie i nie będę miała czasu pisać, a nie zostawię Was tak bez niczego przez tyle czasu. :D\nPrzyznam, że uwielbiam relację jaką stworzyłam na linii Tom-Kjersti, serio. XD\nI ogólnie z tego konkursu pochodzi jedno z moich ulubionych zdjęć Stjernena:\nŚwietne jest, co nie?XD\nAutor: Karolina o 21:41 1 komentarz:\nBrak Norwegów w pierwszej dziesiątce. Słabsze lokaty w konkursie indywidualnym miały swoje odzwierciedlenie w czynach trenera- tego wieczoru nie było wyjścia do klubu, co zasmuciło chłopaków. Korzystając z okazji, że hotelowa stołówka była pusta, połączyliśmy stoliki i jedliśmy "rodzinną", jak to określili skoczkowie, kolację. Siedziałam z Andreasem na przeciwnych końcach stołu. Stwierdził, że lepiej będzie, jeżeli chłopaki nie będą nic wiedzieć o nas.\nO nas. Jak to zabawnie brzmiało, ale jednocześnie, tak... pięknie?\nPatrzyłam na niego, próbując dostrzec w nim, co tak naprawdę sprawiło, że nie zostawiłam go poprzedniego wieczora w parku, dając jasno do zrozumienia, że nie widzę w nas szansy.\nZ zamyślenia wyrwał mnie śmiech moich towarzyszy. Uśmiechnęłam się pod nosem, na pozór, że byłam zainteresowana tym, o czym rozmawiają.\n-O której wylatujemy?- zapytałam, patrząc na Stöckla, siedzącego obok mnie.\n-O ósmej, tylko nie zaśpij, tak jak wczoraj- zaśmiał się.\n-Bardzo zabawne, naprawdę- wywróciłam teatralnie oczami.-Pójdę się spakować, a wy tu sobie rozmawiajcie-siedzenie z nimi było pozbawione jakiekolwiek sensu. O czym miałam z nimi rozmawiać? O smarowaniu nart? Dobre sobie.\nIdąc przez korytarz w kierunku pokoju usłyszałam czyjś chód za mną. Odwróciłam się na pięcie,a na mojej twarzy pojawił się uśmiech.\n-Powiedziałeś, że nie chcesz, żeby póki co wiedzieli o nas, a teraz wychodzisz z kolacji chwilę po mnie, to naprawdę nie jest podejrzane- czułam się trochę, jak nastolatka, która nie chce, by jej rodzice wiedzieli o tym, że ma chłopaka.\n-Nie chcę, żebyś była sama- przytulił mnie. Cały dzień przez moją głowę przewijały się wątpliwości co do decyzji podjętej poprzedniego wieczora, ale on skutecznie takim prostym, ale jednak kochanym gestem je rozwiał.\n-Czuję się teraz jak małe dziecko- zaśmiałam się i ruszyłam w stronę pokoju.-Wracaj do nich, daj mi się spakować- pomachałam mu na pożegnanie.\nGdy weszłam do pomieszczenia, sięgnęłam ręką do kieszeni spodni w poszukiwaniu telefonu. Omal nie dostałam zawału, kiedy poczułam, że go tam nie ma. Pierwsza, a zarazem jedyna myśl, to stołówka. Pobiegłam na dół. W myślach zaczęłam skakać z radości, kiedy zobaczyłam, że zguba leży na miejscu, gdzie siedziałam. Kiedy zobaczyłam, że Hilde próbuje po niego sięgnąć, przyśpieszyłam jeszcze bardziej, o ile było to możliwe.\n-Tomie Andre Hilde, niech cię ręka boska strzeże od dotykania tego urządzenia- ustałam za nim i wyciągnęłam rękę w kierunku telefonu.\n-Ale ja się chciałem tylko pobawić- wygiął usta w podkówkę.\n-Dobra, idą święta, kupię ci pod choinkę zestaw samochodzików w takim razie- cała kadra zaczęła się śmiać.-Mercedes, Ferrari, Audi, co wybierasz?- chwyciłam telefon w dłoń.\n-A co ty tak tego telefonu strzeżesz?- zapytał jeden z nich.\n-Pewnie od chłopaka wiadomości oczekuje- powiedział kolejny. W zasięgu mojego wzroku znajdował się Andreas, który już chciał coś powiedzieć, ale się powstrzymał.\n-Nie interesuj się, im mniej wiesz, tym lepiej śpisz- uśmiechnęłam się sztucznie i ruszyłam w stronę drzwi.\nOdblokowałam ekran i dziękowałam, że nikt nie zdążył przejrzeć dokładnie jego zawartości. Chociaż tu nawet zobaczenie tapety wystarczyłoby do niezłego zaskoczenia. A jednak nie chciałam, żebym każdego dnia spotykała się z krzywymi spojrzeniami z ich strony. "Chyba czas zmienić tapetę. Teraz tylko czekać, aż będą walczyć o mój telefon. I na Hilde, męczącego mnie o samochodziki"- pomyślałam. Czasami miałam wrażenie, że podczas skakania wywiało im mózgi, a w dziurze, która tam powstała trzymają jakieś smary do nart. Patrząc na to z perspektywy czasu, nie zamieniłabym ich towarzystwa na żadne inne. Tutaj zawsze się coś działo, było wesoło.\n-Jaaaaadę!- usłyszałam krzyk zza drzwi. Wychyliłam się i co zobaczyłam? Najlepsze potwierdzenie moich myśli sprzed chwili, Tom siedział w hotelowym wózku na pranie, popychany przez Veltę.-Cześć, jedziesz ze mną ku zachodzącemu słońcu?- zatrzymał się przed mną.\n-Chyba muszę odmówić, czuję, że moja psychika nie wytrzyma tej podróży. I wózek nie wytrzyma ciężaru dwóch osób.\n-Fannemel ze mną siedział. Jest podobnego wzrostu, co ty i jakoś się nie zarwało- po korytarzu rozległ się śmiech każdego z zebranych tam, tylko wcześniej wspomniany skoczek patrzył się na Toma tak, że gdyby wzrok mógł zabijać, Hilde leżałby już martwy.\n-Tego argumentu nic nie przebije- uśmiechnęłam się.- Wiesz, wizja Rune jako kierowca mnie trochę przeraża- spojrzałam na niego.- Wybacz- wzruszyłam ramionami.-Miłej podróży- pomachałam im na pożegnanie.\n-Jestem od ciebie wyższy- burknął do mnie Fannemel, który nie wiem jak znalazł się obok mnie.\n-To gratulacje- powiedziałam nieco zaskoczona wypowiedzią Andersa.-Do zobaczenia jutro, dobranoc- uśmiechnęłam się i zniknęłam jak najszybciej za drzwiami pokoju, by uniknąć gniewu skoczka.\nSpojrzałam na torbę postawioną na środku pokoju. Widok innego pokoju co weekend już nawet nie wywoływał u mnie emocji. Przywykłam do życia "na walizkach", zmiany krajobrazu za oknem. Patrzyłam na to bez jakiekolwiek uczucia, wiedziałam, że nie mogłam tego zmienić. Znaczy... Mogłam, ale jakim kosztem? Zostałabym bez pracy, ale chyba tym ważniejszym powodem wtedy był Andreas. Nie chciałam się z nim rozstawać.\nPodniosłam torbę z podłogi i ruszyłam w kierunku głównych drzwi hotelu, gdzie mieliśmy się zebrać o szóstej nad ranem. Wstawanie o szóstej, przecież to była męka. To prawie środek nocy.\n-Daj, pomogę ci z tą torbą- podszedł do mnie Stjernen, który jako jedyny czekał w holu.\n-Dziękuję- uśmiechnęłam się i ustałam na palcach, by go pocałować.- Oddaj trochę wzrostu Fannemelowi, bo za wysoki jesteś- uśmiechnęłam się, przytulając go.\nCałkowicie zapomnieliśmy o tym, że chłopaki póki co, mieli żyć w nieświadomości o nas. Staliśmy przytuleni do siebie, jakby gdyby nigdy nic i jakbyśmy nie znajdywali się w hotelowym korytarzu, gdzie zaraz miała zjawić się cała kadra. Właściwie to on mnie przytulał, a ja prawie zasypiałam.\n-Ej, Stjernen! Wszystkie koleżanki tak przytulasz?- z windy wysiedli skoczkowie, a ja odsunęłam się od Andreasa jak oparzona.\n-Cholera- mruknął pod nosem.-Wydaje mi się, że to nie twój interes- odpowiedział ze sztucznym uśmiechem.\n-A wy znowu jak w przedszkolu- Stöckl przejechał dłonią po twarzy.-Możecie wyjaśnić o co chodzi?-spojrzał na naszą dwójkę.-Kjersti, mamy zasadę, że mówimy wszystko, co ma wpływ na atmosferę w kadrze- w tym momencie poczułam się jak na spotkaniu dla ludzi z problemami.\nSpojrzałam na Andreasa, który nie garnął się opowiedzenia tej sytuacji. Tak, zrzuć wszystko na mnie, śmiało! Nie krępuj się! Ja na pewno wiem co mam powiedzieć.\nStałam w holu, patrząc na twarze każdego z członków kadry, czując, że jestem cała czerwona. Wbiłam wzrok w podłogę i szturchnęłam Andreasa ramieniem. Powiedz coś! No weź! Nie rób mi tego! Teraz ci mowę odebrało? Zaraz stąd ucieknę i koniec cyrku.\n-My możemy poczekać, ale samolot nie- w głosie trenera można było usłyszeć zdenerwowanie całą sytuacją. Trzeba było patrzeć kogo się bierze do kadry, a nie bandę facetów z umysłami pięciolatków.\n-Widzę, że komuś się tu nie garnie do wyjaśnień- posłałam w stronę skoczka mordercze spojrzenie.-My jesteśmy razem, czy coś- czy to naprawdę było takie trudne do oznajmienia?\n-Panowie!- krzyknął Tom.-Będzie co świętować w następny weekend!- w tym momencie uderzyłam się otwartą dłonią w czoło.\n-Tobie to chyba szkodzi wstawanie tak wcześnie rano- stwierdziłam.\nPo wyjaśnieniu sobie tego, co mieliśmy sobie wyjaśnić, wsiedliśmy do autbousu i pojechaliśmy w stronę lotniska. Na dokładkę porannych niejasności, trafiliśmy na wypadek na trasie. Lepiej być nie mogło, ale jak to się mówi- głupi ma zawsze szczęście i nasz lot się opóźnił, więc cudem zdążyliśmy na samolot. Ba! Nawet zapas czasu mieliśmy w postaci dwóch godzin, co spotkało się z niezbyt przyjemną reakcją kadry.\nSiedziałam na krześle, oparta o ramię Andreasa, bawiąc się kosmykiem włosów\n-W co ty się pakujesz dziecko drogie, z kim ja teraz na podryw będę chodzić?- zapytał Hilde, tonem bliskim płaczu.\n-Tam na krzesłach za nami masz sporo chętnych- wskazał na kolegów.- Ktoś na pewno będzie chętny.\n-Chłopaki, a tak właściwie to gdzie jest następny konkurs?- zapytałam w pełni poważnie, ale po chwili stwierdziłam, że to pytanie było totalnie niepotrzebne, gdy zobaczyłam załamanego Toma, patrzącego na mnie.\nCześć, hej, jestem!\nPróbowałam żeby wyszło zabawnie, ale coś nie wyszło. Tak to jest jak się nie ma chęci do wychodzenia z łóżka i bierze się za pisanie. Chociaż przyznam, że wizja Hilde w wózku hotelowym to coś całkiem ciekawego. XD\nKiedy następny? Nie wiem, pewnie też jakoś za dwa tygodnie, chociaż mam już plan, co tam będzie i czuję, że łatwo będzie mi się to pisać, więc kto wie. :D\nps. sprawa z telefonem Kjersti wyjaśni się za jakiś czas ;)\nAutor: Karolina o 21:10 1 komentarz:


Osoby niepełnosprawne w samolocie - Porady dla podróżnych - FAQ - Tanie-Loty.pl\nOsoby niepełnosprawne mają prawo do bezpłatnej pomocy na lotnisku oraz w samolocie. Aby odprawa i lot odbyły się bez problemów, należy swoje potrzeby określić już podczas rezerwacji samolotu. Można to zrobić np. podczas rozmowy z konsultantem naszego Telefonicznego Centrum Obsługi. Dotyczy to zarówno potrzeb osób o ograniczonych możliwościach poruszania się, jak i niewidomych czy niesłyszących.\nWózek inwalidzki, balkonik, kule lub inne elementy ułatwiające poruszanie się nie są częścią bagażu podręcznego, a więc nie pomniejszają jego limitu. Pasażerowi nadal przysługuje taki sam limit bagażu podręcznego jak innym podróżnym.\nPrzed budynkami lotnisk wyznaczone są miejsca parkingowe dla niepełnosprawnych. Często tuż obok znajdują się tzw. punkty przywoławcze, za pomocą których można wezwać obsługę lotniska.