Jak usunąć Incosic.com | Cyber Security Experts\nCo musi się nauczyć o Incosic.com przeglądarki porywacza?\nIncosic.com zakażenia jest klasyfikowane jako porywacza przeglądarki z powodu. Większość użytkowników komputerów są zaskoczeni, kiedy oni znaleźć ten irytowanie aplikacji w ich maszyn wirtualnych. Incosic.com jego starań do infiltracji komputera i może użyć podejrzanych infiltracji. Oznacza to, że Incosic.com nie może być zawsze zainstalowane w sposób najbardziej godnej. Faktycznie w większości przypadków używa Incosic.com pakiecie freeware w celu osiągnięcia jak wiele komputerów, jak to możliwe. Żaden program nie znajdzie systemu bez Twojej wiedzy jawnej jest godna zaufania.\nPobierz za darmo narzędzie do usuwaniaAby usunąć Incosic.com\nPoza tym należy wiedzieć, że po infekcji Incosic.com dostaje się do komputera, aplikacja będzie natychmiast zmienić wszystkie ustawienia przeglądarki sieci web. Nie ma znaczenia, czy jesteś użytkownikiem przeglądarki Mozilla Firefox, Internet Explorer lub Google Chrome. Zmieni się Twój zrewidować silnik, które mogą w przyszłości powodować jeszcze bardziej denerwujące programy. Nasz zespół badawczy przygotowała szczegółowe podsumowanie dotyczące tego porywacza przeglądarki. Znajdziesz również najlepsze metody do usuwania Incosic.com. Wystarczy postępować zgodnie z instrukcjami starannie i będzie być w stanie usunąć infekcji Incosic.com raz na zawsze.\nDlaczego jest tak ważne odinstalować Incosic.com bez wahania?\nJeśli nie usuniesz wkrótce Incosic.com, bezpieczeństwo Twojego komputera będzie się na wielkie ryzyko. Poprzez Incosic.com na twoim komputerze, możesz zrobić maszyną wirtualną systemu bardziej podatne na inne infekcje. Poważne malware może wkrótce znaleźć sposób, aby dostać się do komputera. Może to prowadzić do kradzieży tożsamości, której jesteśmy pewni, że nie chcesz doświadczyć. Incosic.com czasami zbiera informacje użytkowników w celu udostępnienia danych osobom trzecim. Innymi słowy Twoje dane mogą być wykorzystywane do celów marketingowych. Jedynym sposobem, aby upewnić się, że Incosic.com nie uszkodzić systemu lub zebrać informacje prywatne jest zadbać o usuwanie Incosic.com raz na zawsze.\nJak usunąć Incosic.com szybko i sprawnie?\nWielu użytkowników komputerów sobie sprawę, że może to być bardziej trudne do usunięcia infekcji Incosic.com, niż wydawało się na pierwszy rzut oka. Aby całkowicie usunąć Incosic.com program, musisz usunąć wszystkie niechciane aplikacje, które może osiągnąć Twój komputer wraz z Incosic.com. Może to być męczący proces. Ponadto mogą mieć problem ze znalezieniem wszystkich podejrzanych aplikacji, które ukrywają się w systemie komputera. Z tych powodów firma Microsoft zaleca, aby zainstalować zaufanego programu antywirusowego, który będzie dbać o wszystkie prace zamiast Ciebie. Upewnij się, że program ochrony przed złośliwym oprogramowaniem jest niezawodny i nie będziesz musiał martwić się o podobne problemy w przyszłości. Potężny malware removal tool jest zdolna do usuwania wszystkie wątpliwe programy. Co więcej program bezpieczeństwa zapewni bezpieczeństwo Twojego komputera 24/7. W związku z tym istnieje bez powodu się wahać i powinien naprawić swój komputer bez wahania.Pobierz za darmo narzędzie do usuwaniaAby usunąć Incosic.com\nWindows OS dotyczy Incosic.com\nOstrzeżenie! Wieloraki anty-wirus skanery wykryły tylko malware możliwości związane z Incosic.com.\nIncosic.com globalne trendy w kraju\nDowiedz się, jak usunąć Incosic.com z komputera\nKrok 1. Usunąć Incosic.com i związane z nimi programy\nKrok 2. Usunąć Incosic.com z przeglądarek\nd) Usunąć Incosic.com z systemu Mac OS x\n1. Dostęp do aplikacji poprzez przycisk Go, które mogą być umieszczone w lewej górnej części ekranu. 2. Poszukaj w folderze i znaleźć Incosic.com i innych podejrzanych aplikacji. Zaznacz wszystkie wpisy i przeciągnij je na ikonę kosza na ławie oskarżonych. Ponadto, kliknij prawym przyciskiem myszy na wszystkie elementy, które chcesz usunąć, a następnie wybierz przenieś do kosza. 3. Czyszczenie kosza po kliknięciu prawym przyciskiem myszy na ikonę w Docku i wybierz opróżnij kosz.\na) Usunąć Incosic.com od Internet Explorer\nb) Usunąć Incosic.com od Mozilla Firefox\nc) Usunąć Incosic.com od Google Chrome\nd) Usunąć Incosic.com od Microsoft krawędzi


Chirurgia naczyniowa > Nasze specjalizacje > PAKS\nMiażdżyca jest chorobą, której leczenie wymaga zaangażowania lekarzy różnych specjalności, a ich współpraca leży u podstaw prawidłowej diagnostyki i leczenia chorych. Pacjenci hospitalizowani są w oddziałach kardiologii i chirurgii naczyniowej, które przeważnie funkcjonują jako odrębne jednostki. Z perspektywy chorego najkorzystniejsze jest leczenie w placówce, która posiada oba, ściśle ze sobą współpracujące, oddziały. Taka placówka zapewnia kompleksową diagnostykę i leczenie miażdżycy całego drzewa naczyniowego, jak również uniknięcie ewentualnych powikłań.\nZ myślą o kompleksowej diagnostyce i leczeniu chorych z miażdżycą Grupa American Heart of Poland (AHP) od kilku lat tworzy w Polsce Centra Sercowo-Naczyniowe. Są to jedne z pierwszych ośrodków w Polsce, w obrębie których znajduje się oddział kardiologii inwazyjnej, chirurgii naczyniowej oraz pracownie obrazowania: rezonansu magnetycznego lub tomografii komputerowej. Pozwala to na szeroko pojętą kompleksową ocenę pacjenta pod kątem patologii sercowo-naczyniowej. Szczególnie ważny jest fakt, że oba te oddziały są dla siebie uzupełnieniem, dzięki czemu zapewniają bezpieczeństwo pacjentom i pozwalają uzyskać pełny efekt terapeutyczny.\nOddziały chirurgii naczyniowej zatrudniają samodzielnych chirurgów naczyniowych z wieloletnim stażem klinicznym oraz szkolą nowych specjalistów w tej dziedzinie.\nLekarze w ramach oddziałów mają do dyspozycji salę operacyjną wyposażoną w rentgenowskie ramię „C“ (w pełni zintegrowane ze stołem operacyjnym), które umożliwia wykonywanie operacji klasycznych i hybrydowych (połączenie technik klasycznej chirurgii naczyniowej z technikami wewnątrznacyzniowymi). Dysponują również salą hemodynamiki wyposażoną w stacjonarny angiograf, na której przeprowadzane są zabiegi wewnątrznaczyniowe – angiografie, angioplastyki, implantacje stentów.\nPracownie ultrasonograficzne, wielorzędowej tomografii komputerowej oraz rezonansu magnetycznego umożliwiają wykonywanie kompleksowych badań nieinwazyjnych naczyń obwodowych: tętnic szyjnych, podobojczykowych, aorty brzusznej, tętnic trzewnych i nerkowych, tętnic kończyn dolnych.\nWarto zaznaczyć, że oddziały posiadają system TELEDICOM, który umożliwia przesyłanie plików z badań i zabiegów wewnątrznaczyniowych między ośrodkami, pozwalając na natychmiastową interdyscyplinarną konsultację wyników badań angiograficznych przez chirurga naczyniowego, kardiologa i kardiochirurga.


Malinowa Kuchnia: Polędwiczki wieprzowe z serem pleśniowym i oliwkami\nKto śledzi losy potraw na blogu, ten wie, że był wieczór panieński. Jako że nieco składników zostało, a ja nie lubię wyrzucać jedzenia, postanowiłam coś zrobić. Wyszło bosko, jak na potrawę, której celem było uratowanie niektórych składników przed eksterminacją całkowitą ;) Powiedziałabym, że wyszło wręcz gustownie i wybornie. Nie mam jeszcze pomysłu, z czym to podam. Jutro o tym pomyślę ;)\nduże opakowanie (trójkąt) sera pleśniowego\nbazylia, oregano, suszony czosnek\nPolędwiczki nacinam lekko wzdłuż, przykrywam folią spożywczą i rozbijam na dość płaskie kotlety. Przyprawiam solą i pieprzem.\nSery i warzywa (paprykę, oliwki i pomidory suszone) kroję w małą kostkę. Układam składniki nadzienia na środku mięsa, posypuję ziołami, zawijam po długości. Owijam ciasno nitką albo sznurkiem, żeby się składniki nie wysypały. Układam mięso w formie ceramicznej, polewam oliwą ze słoika z pomidorami suszonymi i okładam plasterkami czosnku oraz pomidorkami koktajlowymi przekrojonymi na pół.\nWkładam do piekarnika rozgrzanego do 180 stopni, przyrumieniam ok. 10 minut, po czym przykrywam i duszę ok 45 minut.\nAutor: Ju o 22:25\nEtykiety: mięso wieprzowe, papryka, pomidory, ser\nJuska 6 września 2011 17:36\nOoooo Kochana - szacun! :)\nAnonimowy 6 września 2011 22:15\njako fanka polędwiczek pewnie niedługo po ten przepis sięgnę :)


Czym tak naprawdę jest aronia ?\nAronia uznawana jest za najzdrowszy owoc jagodowy, przede wszystkim ze względu na niezwykłe właściwości odżywcze, które posiada. Jest bogata w antyoksydanty, fito-składniki, kwas foliowy, błonnik spożywczy i wiele, wiele innych składników, dzięki którym nasze organizmy zachowują zdrowie i prawidłowo funkcjonują.\nAronia posiada właściwości chroniące przez nowotworami, chorobami serca, cukrzycą oraz zatrzymujące proces starzenia się.\nAronia jest bogatym źródłem antyoksydantów i innych składników odżywczych. Antyoksydanty, znane są ze swojego działania niszczącego wolne rodniki, które to są odpowiedzialne za proces starzenia się. Aronia udowadnia, że najskuteczniejszą bronią dla zachowania zdrowia i urody, są składniki pochodzące wprost z natury.\nAronia posiada udowodnione właściwości, bezcenne dla osób zmagających się z cukrzycą. Redukuje skoki cukru we krwi, zachowując jego stabilny balans. Pomaga zapobiec przed występowaniem stanów silnego osłabienia i chroni przed komplikacjami zdrowotnymi, na które narażone są osoby z cukrzycą.\nAronia hamuje wzrost komórek nowotworowych. Ze względu na to, że jest bardzo bogata w antyoksydanty, chroni przed uszkodzeniem DNA komórek, wywołanym działaniem wolnych rodników. Antyoksydanty niszczą wolne rodniki w naszym organizmie. Badania wykazały, że aronia chroni przed wystąpieniem raka jelit oraz przełyku. Jest także bardzo skuteczna w zapobieganiu wzrostu guzów.\n4. Zdrowie oczu\nAronia jest bogata w antyoksydanty i fito-składniki, niezbędne dla zachowania zdrowych oczu. Aronia chroni także przed stresem oksydacyjnym. Dodatkowo odżywia oczy i chroni je przez wpływem zewnętrznych czynników, takich jak promienie UV oraz zanieczyszczenie środowiska. Udowodniony jest także wpływ aronii na poprawę widzenia.\nAronia jest bogata w antyoksydanty i flawonoidy, które to odgrywają znaczącą rolę w zapewnieniu zdrowia serca. Pomaga redukować zły tłuszcz we krwi, równocześnie poprawiając jej przepływ w żyłach. Aronia chroni także przez wystąpieniem ataku serca i wylewu.\nAronia jest niezwykle bogata w antyoksydanty które chronią komórki przed szkodliwym działaniem wolnych rodników. Jest także bogata w procyjanidyny, antocyjany i kwasy fenolowe, które przynoszą zbawienny wpływ, chroniąc przed stresem oksydacyjnym. Dodatkowo, aronia skutecznie chroni przez chorobami serca, nowotworami, artretyzmem, chorobami neurologicznymi oraz schorzeniami oczu.\n7. Zespół metaboliczny\nZespół metaboliczny jest jednym z najsilniejszych chorób wpływających na zwiększenie ryzyka wystąpienia ataku serca, wylewu czy też cukrzycy. Regularne spożywanie aronii, przed okres dwóch miesięcy przynosi udowodnione właściwości lecznicze, zaobserwowane w przypadku chorych zmagających się z tą przypadłością. Dodatkowo reguluje cholesterol, stany zapalne i redukuje ciśnienie krwi.\n8. Zdrowa waga\nAronia jest znakomita przy spalaniu tłuszczu. Dodatkowo chroni ciało przed odkładaniem się tłuszczu w strefie brzusznej, która to zwiększa ryzyko wielu chorób, w tym chorób serca.\nUdowodnione jest, że regularne jedzenie aronii pomaga zachować zdrową, prawidłową wagę ciała.\n9. Wzmocnienie odporności\nAronia zawiera dużą ilość witaminy C, która znana jest ze swoich właściwości wzmacniających odporność. Dodatkowo, jest doskonałym składnikiem, który powinien być włączony do naszej diety, w okresie zwiększonego ryzyka zachorowalności na przeziębienia i grypę.


Siła mądrości - Księgarnia Akademicka Kraków\nZdzisław OFMC Kijas\nBo Mądrość cenniejsza od pereł, żaden klejnot nie jest jej równy.\nMądrość ma w sobie coś z przyjaźni, o którą trzeba zabiegać, której trzeba bronić i o którą trzeba się troszczyć. Można stracić wiele, żyjąc i postępując niemądrze. Można zmarnować swoje życie, zaprzepaścić to, co już się zdobyło, podejmując nieprzemyślane decyzje. Można utracić czyjąś przyjaźń czy zaufanie przez nierozważne słowo lub pochopne działanie. We wszystkim potrzeba mądrości, bo często sama wiedza, inteligencja, oczytanie czy znajomości to za mało… Trzeba koniecznie udać się po mądrość, by życiu nadać właściwy sens.\nZapraszam zatem na przygodę z mądrością!\nZdzisław Józef Kijas - franciszkanin, profesor nauk teologicznych, filozof, wykładowca uczelni polskich i zagranicznych. Jest autorem książek, które cieszą się niesłabnącą popularnością wśród Czytelników.


Warto Jeść: czerwca 2013\nSzybki i sprawdzony sposób na obiad. Kupujemy sos, gotujemy ryż lub przygotowujemy placki tortilli, smażymy na patelni mięso, dodajemy zawartość słoika, nawet nie musimy doprowadzać do wrzenia, bowiem już po 3 minutach obiad gotowy.\nSosy Łowicz występują w różnych smakach m.in. słodko – kwaśnym, chińskim, pieczarkowych czy egzotycznym - afrykańskim z dodatkiem owoców. Dziś jednak zajmiemy się wersją meksykańską!\nSos jest pomidorowo – paprykowy, dosyć pikantny, z pewnością zawiera chili, pozostałych przypraw nie poznamy, ponieważ są pikantną tajemnicą Łowicza. Jedno jest pewne tak egzotyczną mieszankę niezwykle trudno byłoby osiągnąć, w warunkach domowych przy użyciu typowo polskich przypraw.\nKosztujemy naszego meksykańskiego dania i przenosimy się do słonecznego, gorrrącego Meksyku, słyszymy już dźwięczne marakasy…. Ale chwila moment coś nam tu nie pasuje! Jak na kuchnię meksykańską skład sosu jest zdecydowanie zbyt ubogi, ponieważ brakuje w nim klasycznej fasoli oraz kukurydzy! Dlatego sos należy uznać za namiastkę bogactwa smaków i aromatów jakie serwuje prawdziwa kuchnia meksykańska.\nA skład? Jak na półprodukt nie jest zły, chociaż zachwytu nie wzbudza. Minus - cukier w dwóch postaciach Śladowa ilość glutaminianu monosodowego też jest dosyć dyskusyjna, bo poczucie „śladu” może się znacząco różnić dla poszczególnych osób.Wszak ślad zostawia i mrówka, i yeti ;)\n· Koncentrat pomidorowy 10%\n· Przyprawy i zioła\n· Hydrolizat białka pszennego\n· Warzywa suszone\n· Śladowe ilości glutaminianu monosodowego, soi, selera, laktozy\n5,49 zł / słoik\nW 100 g (bez mięsa oraz ryżu)\no 07:02 4 komentarze:\nParyskie o smaku limonki\nBonjour moi mili! Przenosimy się dziś nad Sekwanę, do krainy bagietek, żabich udek i Wieży Eiffla, a to wszystko za sprawą recenzji... no właśnie do końca nie wiemy czego, bo sam produkt nazywa się niezwykle tajemniczo. Dziś recenzujemy Paryskie... coś :)\nO Paryskim... wiemy że jest o smaku limonki, występuje też w innych ciekawych wariacjach, jednak orzeźwiająca limonka z racji ostatnich "upałów" wydała się nam najciekawsza.\nNa opakowaniu w pierwszym momencie próżno szukać informacji o tym jak produkt się do końca nazywa. Co prawda obrazek nieco znajomy - to raczej ciastka, w dodatku w znanym wszystkim kształcie. Od spodu znajdujemy informację iż Paryskie...(?) to "Biszkopty z galaretką o smaku limonki w czekoladzie". Producent "DELICPOL Sp. z o.o." swoją nazwą też coś jakby sugeruje. Czyżby to były Delicje? O nie! To przecież zastrzeżona nazwa! To po prostu Paryskie :)\nSame ciastka smakują przystępnie. Biszkopt jest umiarkowanie słodki, raczej mało puszysty. Czekolada, cóż... trzymam ciastko w dłoni od 2 min i nie pozostawiła mi śladu na palcach - coś tu nie gra! Galaretka trąci odrobinę sztucznym aromatem, w dodatku jest bardzo słodka.\n- Zagęszczony sok jabłkowy\n- Substancja żelująca: pektyna\n- Cytrynian trisodowy\n- Naturalny aromat limonkowy\n- Mąka pszenna, cukier, jaja, woda\n- Substancje spulchniające: E500 (iii), E450\n- Aromat, sól, barwnik, karoteny\n- Emulgatory: E471, E475\n- Cukier, miazga kakaowa, tłuszcz kakaowy\n- Emulgatory: lecytyny (z soi), E476\nTo chyba jeden z najdłuższych zestawów składników na naszym blogu! Produkt jest niezwykle złożony i bardzo przetworzony. Większość jego składowych jest nieszkodliwa, jednak z Paryskie nie są "lekką przekąską", a wręcz przeciwnie, mogą szybko zemdlić!\nDlatego mamy nadzieję, że limonkowa edycja wiosenna zakończy się wraz z wiosną i już więcej nie pojawi!\nNatomiast z czystym sumieniem polecamy Paryskie w standardowym wydaniu, czyli m.in. wiśniowe, pomarańczowe lub marakuja.\nCENA: 2,99zł / 300g (paczka)\n9,97 / 1kg\nW 12,5g (ciastko)\no 06:22 3 komentarze:


Postsekularna katabaza. Książeczka Olgi Tokarczuk - Czas Kultury\nPostsekularna katabaza. Książeczka Olgi Tokarczuk\nLiteratura Wydanie papierowe Esej\nDziś, 10 grudnia 2019, w Sztokholmie odbędzie się uroczysta ceremonia, podczas której Olga Tokarczuk odbierze literacką nagrodę Nobla.\nLibretto znaczy książeczka. Jej liczba – 50. Podejmując się zadania stworzenia tekstu dla opery – a zatem pracy, jaką anonimowy autor XIX-wiecznej humoreski nie przez przypadek określił mianem „najniewdzięczniejszej z robót” – musiała Olga Tokarczuk przeczuwać, że czeka ją epickie cimcum. Czy autorka monumentalnych „Ksiąg Jakubowych” zdawała sobie jednak sprawę, że okaże się ono aż tak radykalne? „Księgi” liczą sobie 900 stron; rozpoczęte tuż po ich publikacji prace nad librettem opery Aleksandra Nowaka „Ahat-ilī. Siostra bogów” doprowadziły do powstania 18 stron tekstu – krótszego dokładnie 50 razy. Proporcja ta przekonująco obrazuje otchłań rozciągającą się między „Księgą” a „książeczką”; za pośrednią „książkę” uznać można powstające równolegle „Opowiadania bizarne”, złożone z 10 tekstów, z których najdłuższy liczy sobie właśnie 50 stron. W stanowiącym podstawę „Ahat-ilī” sumeryjskim micie o zejściu do podziemi boska Inanna przejść musiała przez siedem bram, przed każdą z nich pozostawiając jakąś część bogatego odzienia, by w końcu stanąć przed swą siostrą, władczynią świata podziemnego Ereszkigal, nago. Na drodze do libretta autorka „Numerów” przebyć musiała bram 50, sukcesywnie wyrzekając się (to dopiero kenoza!) kreacyjnych przywilejów Autora niespiesznie i w pojedynkę powołującego do życia „światy pełne znaków”, w których – jak czytamy w jednym z jej ostatnich opowiadań – „rzeczy dalekie zdają się wysyłać sobie wzajem jakieś osobliwe wiadomości i sygnały, supłać znaczenia, nawiązywać relacje”. Czyż jednak liczba wrót nie dość wymownie wskazywać może na kabalistyczną Binę, symbolizującą inteligencję i zrozumienie? Bina – której wartość numeryczna wynosi 50 i do której zgodnie z tradycją prowadzić ma 50 bram – stanowi żeńską zasadę sefirotycznego Drzewa Życia, wyznaczającą jego najwyższy punkt, do którego wspiąć się można na drodze modlitw i kontemplacji. Mająca swą światową premierę 16 września 2018 roku na krakowskim Festiwalu Sacrum Profanum opera „Ahat-ilī. Siostra bogów” stanowi autorską adaptację „Anny In w grobowcach świata” – powieści z 2006 roku, w której najgłębiej pochylała się Tokarczuk nad żeńskim aspektem bóstwa, dając wyraz „głębokiemu przekonaniu, że poprzez Inannę mamy możliwość w najmniej zapośredniczony sposób dotknąć ogromnej zamierzchłej, zapomnianej i właściwie niemożliwej do odtworzenia mitologii Bogini” . „Anna In” ujrzała światło dzienne 12 lat przed „Ahat-ilī”. Liczy sobie 216 stron tekstu, a zatem 12 razy więcej niż oparte na niej libretto. Dwunastka to już co prawda nie pięćdziesiątka, ale i ona ma przecież swą symbolikę; nasuwającą się możliwością ich połączenia jest chrześcijańska Pięćdziesiątnica, w trakcie której 12 rozmodlonych ludzi z Matką Boga na czele doczekało się Jego zstąpienia. Był dar języków, szum, był ogień; 50 to numeryczna wartość hebrajskiego słowa kol, oznaczającego wszystko.\nDwanaście razy. Powinno było zatem odpaść wszystko, co nadmiarowe, mrówcza praca połyskliwych szczegółów wytwarzających lekturowy efekt realności, które w świetle sceny zbiłyby się jednak w chaotyczną chmarę – stało się tak. Powinni byli zamilknąć złotouści narratorzy; w powieści potrzebnych było ich aż sześciu, lecz na estradzie zbrakłoby im wymownych ust i życzliwych uszu – stało się tak. Powinny były zniknąć mocarne aktantki, w pojedynkę posuwające akcję do przodu (Anna Enhudu, Ninma), a nawet rozwiązujące ją swoimi heroicznymi decyzjami (Gesztianna) – stało się tak. Powinny były rozlecieć się ulepione przez bogów niby-muchy, na których wątłych, pół martwych, pół żywych skrzydłach ciążyło zadanie przeniknięcia bram otchłani – stało się tak… „Anna In” ogołocona została prawie ze wszystkiego; to, co zostało – trzy akty, siedem postaci, dziewięć scen – to nagi szkielet, efekt kondensacji, wynik bezlitosnej redukcji. A jednak, wbrew bezlitosnej ekonomii znaków, librecistce udało się dodać coś nowego, choć mogło się wydawać, że w zbity korpus tekstu nie wciśnie się już nawet piórka. To ów naddatek – przeistaczający „książeczkę” w zwartą, autonomiczną wypowiedź Tokarczuk – interesuje mnie najbardziej. Dlatego mój wzrok przykuwają włosy. Gdy w finale powieści Inanna błaga Ereszkigal o wypuszczenie z podziemi jej ukochanego Dumuziego, boskiego Ogrodnika, a do jej próśb dołącza się również jego siostra Gesztianna, mroczna władczyni zgadza się wreszcie – do końca nie wiedzieć czemu – by ta ostatnia wymieniała się z bratem co pół roku. Porządkowi mitu staje się zadość, zmienność pór roku zostaje wyjaśniona, koło się domyka. W libretcie Dumuziego ratuje Ninszubur, tytułowa „siostra bogów”, przyjaciółka Inanny i jedyny zindywidualizowany ludzki bohater, jakiego oglądamy na scenie. Ofiara Ninszubur nie jest okresowa, lecz definitywna – kobieta poświęca życie, by jej boska przyjaciółka mogła cieszyć się ukochanym, a ziemia urodzajem. Oferta, jaką składa okrutnej pani podziemi, okaże się propozycją nie do odrzucenia: „Weź mnie. / Będę cię kochać tak, / jak kocham Inannę, / będę splatać twoje włosy, / będę cię smarować olejkami / i malować twoje paznokcie / czarnym lakierem, / będę cię tulić” [17-18]. Wyśpiewana w kulminacyjnym punkcie opery odpowiedź Ereszkigal – „Chodź zapleść mi warkocze”  – nie pozostawia wątpliwości, która z obietnic musiała przeważyć. Byliśmy o włos od zagłady; włos z głowy nam nie spadnie.\nWłos to nie wszystko – choć prowadzić może do kłębka. Równoległa lektura „Anny In w grobowcach świata” i „Ahat-ilī. Siostry bogów” odsłania fundamentalną, strukturalną różnicę dzielącą oba teksty. Jak sądzę, biegunowość ta stanowi przejaw głębszej metamorfozy pisarstwa Olgi Tokarczuk, związanej z odmiennym podejściem do – zawsze dla niej istotnej – problematyki metafizyczno-duchowej tudzież, jeśli kto woli, religijnej. W powtórzonej mitycznej opowieści o Inannie widzę zarazem zwierciadło, w którym po latach przeglądnęła się autorka „Biegunów”, i soczewkę, w której skupiają się istotne wątki jej pisarstwa. Żeby móc zobaczyć je w pełnym świetle, musimy jednak raz jeszcze – tym razem na dłużej – zejść pod ziemię.\n„Dlaczego Inanna schodzi do podziemia? – zapytywała Tokarczuk w posłowiu do „Anny In”. – Dlaczego siostra ją zabija? Dlaczego trójca męskich bogów odmawia jej pomocy i w końcu udziela jej tak opornie? Dlaczego Inanna wybiera na swojego zastępcę w śmierci swojego ukochanego Dumuziego?” [205-206]. Najwyraźniej pytania te nie dawały pisarce spokoju, skoro tuż po wysłuchaniu monumentalnej „Space Opery” Alka Nowaka, napisanej do słów jej przyjaciela, Georgiego Gospodinowa, zwróciła się do kompozytora z propozycją wspólnej pracy nad jej szóstą powieścią. Dlaczego jednak akurat nad tą, skoro w posłowiu określała ona jej formę mianem „kreskówki literackiej”, dopowiadając przy tym: „gdybym umiała rysować, zapewne okrasiłabym mój tekst obficie rysunkami, zmniejszając rolę samego tekstu” ? Można uznać, że dawny zamysł Tokarczuk zrealizował niedawno Daniel Chmielewski, autor powstałego „na motywach powieści” komiksu „Ja, Nina Szubur, którego publikacja zbiegła się w czasie z operową premierą. Łącząca namysł nad „ideą przeludnienia planety, sytuacjonistyczne utopie i sumeryjskie mity” interpretacja Chmielewskiego  ufundowana została na radykalnym odbóstwieniu wykreowanego przezeń świata: zarówno Inanna, jak i jej siostra, rodzice oraz kochanek są ludźmi, a tytułowa Nina Szubur – ostatecznie zdradzona i samotnie buntująca się przeciw porewolucyjnym porządkom – odróżnia się od nich jedynie pochodzeniem z podlejszej części postapokaliptycznej metropolii. To, co przykuło wzrok rysownika – cyberpunkowy entourage, antyutopijny klimat i futurystyczna wizja miasta „unoszącego się w górę na […] ogromnych, pustych w środku kolumnach”  – nie mogło skupić uwagi kompozytora. Od pisarki otrzymał on wszak libretto zwarte i poetycko zagęszczone, w którym sztafaż ów poddany został redukcji, wyeksponowano zaś ontologiczną różnicę świata bogów i świata ludzi, aby – inaczej niż w powieści – oprzeć na niej podstawowy konflikt dzieła. Decyzja Tokarczuk dobrze się wpisuje w wielką tradycję opery i choć w towarzyszących premierze wywiadach mówiła ona przede wszystkim o jej szczególnej „wielopoziomowości”, pozwalającej łączyć ze sobą „humor” i „patos”, niezwykle istotny wydaje się trop łączący początki gatunku („Euridice” Periego oraz Cacciniego, „L’Orfeo” Monteverdiego) z motywem katabazy. Jak wiadomo, katabasis to nie tylko literacki topos czy figura w muzycznej retoryce, ale i określenie chrześcijańskiego motywu Descensus Christi ad inferos – i, jakkolwiek ryzykowna to intuicja, to właśnie do tego zejścia bohaterce libretta najbliżej. Inaczej niż w katabazie orfejskiej, nie ma w nim właściwie ani umiłowania sztuki i wyniesienia muzyki, ani prostej niezgody na śmierć i atmosfery żałoby, ani właściwej apologii miłości kobiety i mężczyzny; jest za to dobrowolna ofiara z życia, zwracająca ludzkości przyszłość i pozwalająca żywić nadzieję. W obliczu wzniosłej decyzji Ninszubur bledną problemy kapryśnej Inanny i tchórzliwego Dumuziego, dywagacje Boskich Ojców wydają się groteskowe, podziemne zaś królestwo mrocznej Ereszkigal – choć na moment cieplejsze. Ponieważ zupełnie inaczej było 12 lat wcześniej, nie sposób nie ponowić pytania: dlaczego Olga Tokarczuk zeszła do „grobowców świata” raz jeszcze?\nW historii ożywionej krajowej recepcji „Anny In w grobowcach świata” na uwagę zasługują przynajmniej dwa momenty. Pierwszy, mniej dziś istotny, ma związek z polaryzacją ideologicznych ocen powieści Tokarczuk na linii „Gazeta Wyborcza” – „Dziennik”. Podczas gdy krytycy związani z tą pierwszą powitali feministyczną „Annę” z otwartymi ramionami i nieomal entuzjastycznie (Przemysław Czapliński pisał: „W języku polskim zadźwięczała nuta tak czysta, że dech w piersiach zapiera. Tak brzmi wielka literatura”), ci drudzy – reprezentowani przez Magdalenę Miecznicką – demaskowali ją jako „intelektualną papkę”, która przyrządzona została z naiwną „rewolucyjną pretensją” (z opinią tą polemizowała Kinga Dunin, a rolę mediatora przyjąć próbował m.in. Marian Stala). Znacznie bardziej istotny wydaje się moment drugi, dochodzący do głosu w tekstach krytyków katowickiego „FA-artu”: Dariusza Nowackiego i Krzysztofa Uniłowskiego. Skoncentrowali się oni na centralnym dla zamierzenia pisarki – a zarazem prestiżowej, międzynarodowej „Canongate Myth Series”, na zamówienie której powstała „Anna In” – zadaniu współczesnej (re)interpretacji mitycznych opowieści. Jak słusznie zauważał Nowacki, polska autorka potraktowała rządzące projektem „zasady gry […] zgoła inaczej” niż poprzedzający ją w serii Margaret Atwood, Wiktor Pielewin czy Jeanette Winterson: postanowiła oto „niczego nie reinterpretować, przynajmniej nie w obrębie opowieści zatytułowanej «Anna In w grobowcach świata». Pisarka podała nam mit w formie parafrazy, posłużyła się powtórzeniem, wyrzekając się różnicy, a do owej parafrazy dołączyła obszerne odautorskie posłowie i w nim zawarła to, czego odmówiła swojej opowieści – różnicę”. Istotnie, jeśli za umieszczonymi przez Tokarczuk w posłowiu wskazówkami bibliograficznymi prześledzi się zachowane wersje mitu (sumeryjską i akadyjską), a także inne opowieści z udziałem Inanny, przyznać będzie trzeba krytykowi rację: zaproponowanemu przez autorkę prostemu uwspółcześnieniu, zasadzającemu się na adaptacji sumeryjskiego mitu „do konwencji dzisiejszej fantasy”, daleko do dominującej w serii – i w podobnych, także feministycznych i mniejszościowych, przedsięwzięciach – krytycznej praktyki rewritingu. Cały emancypacyjno-krytyczny ładunek swej propozycji zdeponowała pisarka w posłowiu – cóż jednak z tego, skoro z uwagi na jego deklaratywność, właściwe dla gatunku manifestu uproszczenia i nieco naiwnie rozumianą misyjność okazać miało się ono niewybuchem? Obecność zaprojektowanego w ten sposób posłowia zirytowała zwłaszcza Uniłowskiego, nazywającego je „największym nieszczęściem”, jakie mogło przydarzyć się książce; nie dość, że to za jego sprawą rozpętać miała pisarka „destrukcyjną” dla powieści ideologiczną wojenkę (wszak „jako pierwsza sama własne dzieło potraktowała dość instrumentalnie”), to przy okazji podała w wątpliwość jej siłę oddziaływania, „zupełnie tak, jakby w jej oczach utwór był tak kaleki, że niezdolny do istnienia bez podpórki w postaci odautorskiej wykładni”. Podejmując próbę wydobycia „«Anny In w grobowcach świata» spod zwałowiska «Posłowia»”, sytuował ją katowicki krytyk w kręgu rodzimej literatury fantastycznej, wyrokując, iż na tym tle prezentowałaby się ona „ciekawie i całkiem oryginalnie” – choć wspomnieć należałoby tu, że na koncepcie przepisania sumeryjskich mitów w konwencji science fiction oparta została opublikowana dokładnie dwie dekady wcześniej powieść „Inanna” Julitty Mikulskiej. Uwzględniając jednakowoż wyjawione w posłowiu wysokie, mitotwórcze ambicje „Anny In”, finalnie uznawał ją krytyk za „najmniej interesujący utwór w dorobku Tokarczuk”. Koniec końców, być może to przede wszystkim z tego powodu jako jedyna z 18 książek powstałych w ramach „Canongate Myth Series” nie doczekała się ona wersji anglojęzycznej (została przełożona jedynie na niemiecki i czeski)? Możliwości takiej nie dopuszczał do głosu Maciej Duda, podsumowujący recepcję „Anny In” w następujący sposób: „Należy się zgodzić z tym, iż Tokarczuk odzyskała mit. Takie jest zresztą założenie całej serii. Dzięki temu zyskaliśmy ładną, utrzymaną w jednym tonie «na jednym oddechu» narrację”. Czy jednak powtarzając mit, istotnie da się go – w świecie nowoczesnym, pluralistycznym, odczarowanym – po prostu odzyskać? Czy byłoby to zadanie dziwnej instytucji, którą nazywamy literaturą? Czy podejmująca się go pisarka nie przeistaczałaby się aby – co sugerował Uniłowski – w kapłankę bądź wieszczkę? W jaki sposób w zadaniu tym pomóc miałoby to, że „odzyskujące” dzieło byłoby „ładne” i „na jednym oddechu”? Czy w „odzyskiwaniu” owym nie chodziłoby aby o znacznie bardziej przyziemne „zyski”?\nPytanie o katabazę nie przestaje domagać się odpowiedzi, zaryzykujmy zatem jedną z nich. Olga Tokarczuk powróciła do grobowców „Anny In”, aby dokonać tego, czego nie udało się jej zrobić przed dekadą – podobnie jak Ninszubur zeszła tam, by naprawić skutki niefortunnego zejścia Inanny. I stała się Praca. Sumeryjski mit został bowiem tym razem nie tyle „uładniony”, „uwspółcześniony”, a przez to rzekomo „odzyskany”, ile (nareszcie!) przepracowany: przeanalizowany, przeinterpretowany i przeistoczony. To dzięki pracy podjętej nad mitem w przetwarzającym go libretcie znów daje on do myślenia. Można uznać, że na korektę mitycznej „Anny In” złożyły się cztery poprawki, wypracowane w czterech istotnych decyzjach Tokarczuk.\nPo pierwsze, w decyzji o powrocie do wyjściowej, teologicznej różnicy oddzielającej bogów od ludzi – w powieści zamazywanej tyleż intuicyjnie, co, jak można sądzić, celowo. Chociaż wszyscy bohaterowie mitu o zejściu Inanny to istoty boskie, łącznie z odgrywającą „rolę jej wezyra” i wykonującą „określone, ściśle zdeterminowane” instrukcje „boginią Ninszubur”, tej ostatniej przydzielono w „Annie In” rolę pierwszoosobowej narratorki, w związku z czym musiała stać się ona „marnym człowiekiem, zwyczajnym pomocnikiem” bogini . Człowiekiem wydaje się także powieściowy Dumuzi (nie bez przyczyny jego imię zastąpiła profesja: Ogrodnik) oraz jego siostra Gesztianna (Anna Geszti) – tyle tylko, że ich uczłowieczenie nie zostało przeprowadzone konsekwentne. Oto przytulając brata, poczuje Gesztianna „pod piżamą jego kości, drobne kości, wcale nie mocarne, ludzkie” , co nie przeszkodzi jej jednak w tej samej scenie nazwać bogów „naszymi ojcami”  – podczas gdy ludzka Ninszubur konsekwentnie mówi o nich jako o „ojcach Anny In” [45-46]. To teologiczne niezróżnicowanie, odpowiadające klimatowi silnie inspirującej Tokarczuk nowej duchowości, pozwalało jej lepiej motywować decyzje powieściowych bohaterów, wręcz wyprowadzić z martwej krainy mitu ich charaktery, a także – skoro „«kobieta» w tekście mitycznym czy rytualnym nigdy nie jest kobietą” – ich płeć. Tymczasem w libretcie wyraźnie i konsekwentnie podkreśla się zarówno boskość Dumuziego i pozostałych bogów [zob. „Ahat-ilī” 4-5, 10], jak i – przede wszystkim, również w miejscach modelujących lekturę – człowieczeństwo Ninszubur [zob. np. 6, 8]. Operę otwiera wszak wyznanie: „Patrzcie na mnie, słuchajcie mnie, / jestem człowiekiem, osobą! / Kruchym tworem ulepionym z ciała. / Towarem z napisem fragile, / jednym z wielu, jednorazowym. / Po użyciu – zniszczyć! / Patrzcie, osoba, człowiek” [„Ahat-ilī” 2] – którego fragmenty powrócą na początku aktu drugiego [zob. 6] oraz w akcie trzecim, we właściwym zwieńczeniu akcji: „Patrzcie na mnie, / Patrzcie i słuchajcie, / jestem osobą” .\nDruga decyzja librecistki to zdefiniowanie związku ludzi i bogów jako relacji przyjacielskiej i siostrzanej. Tytuł Siostra bogów nie stanowi przypadku; nie przez pomyłkę też, inaczej niż w powieści, już w pierwszej scenie wyznaje Ninszubur: „Oni mówią o mnie «siostro», / nazywają mnie swoją / przyjaciółką, / umiłowaną” [„Ahat-ilī” 2]. Faktycznie, za jakiś czas właśnie w ten sposób zwróci się do niej przelękniony złym snem Dumuzi – „Ukryj mnie, mądra / Ninszubur, / moja ludzka przyjaciółko” – i otrzyma odpowiedź: „ukryję cię, mój bracie” . Scena ta nie może nie zdumiewać: oto jeszcze przed chwilą naigrywający się z ludzi („Oni są jak dzieci, / Ludzie czekają na / nasze prezenty” ) i podkreślający swą przewagę bóg („jesteśmy bogami, / a ona czasem / zachowuje się jak dziewka!” ) błaga teraz jedną z „dziewek”, by w swojej dziecięcej „mądrości” zechciała „schować” go „gdzieś w ludzkim świecie”; wyraźnie odwraca też słynne Pascalowskie dictum: „Byłem mały i drobny, / byłem bezbronny / jak trzcina” . Rozdźwięk ów nie wynika bynajmniej z niekonsekwencji libretta; wręcz przeciwnie – prośba ta wybrzmieć może tak dramatycznie właśnie dlatego, że radykalna różnica bogów i ludzi nie została zniesiona. Podobnie będzie w scenie, w której zaniepokojeni determinacją Ninszubur bogowie przyznają: „Ludzki szał nas przeraża. / W szale ludzie stają się… / Jakby boscy…”  – a także w kulminacyjnej scenie ofiary, która w magicznym świecie niezróżnicowanego politeizmu Nowej Ery nie mogłaby mieć przecież swej mocy, nośności, dramatyzmu. W pierwszym akcie dramatyczność tę wymownie podkreśla chór, dwukrotnie ostrzegający kobietę: „ahat-ilī, / nie podchodź do ognia, / sparzysz się!” [2, 6]. Możesz otulić boga, jednak Ogień – Abrahama, nie filozofów i uczonych – nie przestanie płonąć…\nTrzecią decyzję określić można mianem dekonstrukcyjnego odwrócenia religijnego sensu ofiary. Inaczej niż w większości religii (z wierzeniami sumeryjskimi włącznie) w ofierze bohaterki „Ahat-ilī” nie chodzi o przebłaganie bóstwa i zapewnienie pomyślności. Inaczej też niż w chrześcijaństwie to nie Bóg ofiarowuje życie w imię miłości do człowieka. U Tokarczuk to człowiek ofiarowuje życie za boga – w imię miłości do całego świata. Ninszubur poświęca się wszak nie tylko dla Dumuziego, którego zastąpić zgadza się w podziemiach, ale i dla płaczącej za nim Inanny, dla natury, która rozkwitnąć będzie mogła na powrót dzięki dalszej miłości Boga Przyrody i Bogini Nieba i Ziemi, a wreszcie – dla swoich ludzkich sióstr i braci, którzy już za chwilę, w wieńczącej operę scenie IX, wznieść będą mogli świąteczny hymn. Jak sama oznajmia, Ninszubur robi to, by ocalić – owszem, nie całkiem sprawiedliwy, ale jedyny, jaki mamy – „porządek rzeczy”, przekraczając zaś próg krainy zmarłych, pozostawia nas z przesłaniem: „Pójdę za niego. / Bo potrzebni nam / są żywi bogowie, / nie martwi. / Nawet jeśli sieją chaos” . Samych bogów tymczasem wzniosły ów gest pozostawia ze straszliwym zobowiązaniem istnienia – podobnie jak śmierć Syna Bożego „ukrzyżowała” nas na drzewie bezgranicznej wdzięczności i nieukojonego poczucia winy. Kiedy służka Inanny przerwie destrukcyjną kłótnię bogiń, zrobi to wzniośle i władczo (w partyturze napisze Nowak: „z wielką mocą”, „z godnością”): „Stop! / Weź mnie za niego. / Jego wypuść, / niech wraca do swoich / ogrodów”, „zszokowaną” zaś Inannę stać będzie wyłącznie na westchnienie: „Ninszubur, moje serce…” . Es ist vollbracht: z ciała świata wyrwane zostało jego serce.\nOdwrócenie istoty ofiary nie miałoby jednak sensu, jeśli miałoby się odbywać w odwzorowanym w powieści czasie mitycznym, „w pradawnym czasie istnienia, illo tempore, jako «wtedy, teraz i zawsze»” [„Anna” 207]. Stąd krok czwarty, najtrudniejszy artystycznie i koncepcyjnie, lecz równie istotny jak poprzednie: zadanie uhistorycznienia opowieści, przeszycia okręgu czasu strzałą historii, jego szczęśliwego rozwiązania, z którego wyłonić się może linia życia pojedynczego istnienia. Wszak to o wagę tego ostatniego – nieistotnego w wiecznym kolisku mitu – przejmująco zapyta „jednorazowa” i „krucha” jak filiżanka Ninszubur: „Czy pojedyncze / w ogóle się liczy?” . Pytanie trafia w punkt, odpowiedź zaś stanowi jej wzniosły gest: pojedynczy, niepodrabialny i jednorazowy, otwierający przyszłość i umożliwiający historię, jednym słowem – mesjański. Wbrew bowiem pozorom operowa Ninszubur nie jest zaklętą w kręgu wiecznego powrotu mityczną boginią, lecz nowoczesnym, zeświecczonym mesjaszem – i nie powinien zmylić nas sumeryjsko-cyberpunkowy sztafaż, z którego zresztą w libretcie Tokarczuk na tyle, na ile to możliwe, rezygnuje, pozostawiając co najwyżej uniwersalizujące oznaki uwspółcześnienia (jak np. pojawiający się pośród innych apokaliptycznych obrazów „kwaśny deszcz” ). Dobrze, że zrobiła to również reżyserka Pia Partum, do której niedopracowanej (jak szeptano w kuluarach, nie do końca z jej winy) wizji scenicznej mieć można jednak poważniejsze zastrzeżenie: została ona oparta na ogromnym, stale obracającym się kole, dla którego odwiecznego ruchu śmierć Ninszubur musiała okazać się niczym – ot, jeden trup więcej, zalegający u stóp wyśpiewujących finałową pieśń ku czci Inanny ludzi, kruchych i bezwolnych jak trzymane przez nich filiżanki. Jeżeli wizja ta sprostać miałaby ofierze Ninszubur – jak również głębokiej strukturze libretta – w opowiadającej o niej scenie koło powinno rozpędzać się raczej wraz z crescendo partytury Nowaka, by u końca następującego po nim diminuendo – stanąć w miejscu. Zdumiony „Niesłychanym! / Niespodzianym! / Niebywałym” zdarzeniem kapłan zawyrokuje wszak za chwilę: „Nieskończoność / równa się zeru. / Trzeba przekalkulować, / policzyć wszystko / na nowo…” [„Ahat-ilī” 18]. Z pewnością przypuszcza on, że kalkulacja owa, na razie zagłuszana odgłosami rozpoczynającego się święta, przynieść musi rezultat nieznany i niespodziany, przeczuty w wersach finałowego hymnu do bogini – i w jego muzycznym opracowaniu, w którym wykorzystuje Nowak niepokojącą, nietypową dla gatunku dynamikę (od fortississimo do pianissimo) i agogikę (wskazanie „uroczyście” zastępują „czule”, „coraz bardziej odlegle” i „zanikając”, tempo zaś spada z 42 do 18 uderzeń na minutę). W wersach tych przypisaną adresatce hymnu boskość dostrzegać zaczyna się nagle w pojedynczości „roześmianej siostry, / i mądrej córki, / żony dumnej / z mocy swych bioder. / I małej dziewczynki / w różowym pokoju, / i starej kobiety, / która karmi stada kotów” . Człowiek zastąpił boga, by jego siostry i bracia odkryć mogli boskie posłannictwo w sobie: by w odczarowanym, kwestionującym istnienie bóstwa świecie, w którym „nie rozumiemy boskich dramatów”, niebo postrzegamy co najwyżej jako „poszycie namiotu”, piekło zaś jako „dziurę w ziemi” , wziąć na swe wątłe barki jego wielkie, mesjańskie zadanie.\nTak przeczytane libretto Tokarczuk zastępowałoby kolistą opowieść mitu liniową narracją o zeświecczeniu. Panujący nad światem Bóg schodzi w niej do grobowców pamięci, a przed ostatecznym zapomnieniem ocalić może go jedynie postsekularna interwencja człowieka, podejmującego pozostawianą przezeń mesjańską pracę dziejów. O możliwości takiego odczytania przekonywać może przynajmniej kilka decyzji librecistki. Wyraźnie akcentuje ona na przykład nawiązujące do Nietzscheańskiej śmierci boga pytania Ninszubur – na początku aktu drugiego („Co ma zrobić człowiek, / gdy umrze bóg? / Czy mamy odtąd radzić / sobie sami?” ) i w otwarciu trzeciego („Ile trzeba, / żeby odkupić śmierć boga?” ) – a także towarzyszącą jej diagnozę przejmującej obojętności świata wobec zniknięcia boga: „nikt / nie zauważył, Inanno. / Nikt nie spostrzegł zmiany, / nie wiedział, że umarłaś. / Nic się nie zatrzymało, / nie zwolniło, / nie wysiadły korki, / nie zwarzyło się mleko” . Nie bez przyczyny na pytania te odpowiada Tokarczuk przywołującym Auschwitz, wielokrotnie przetwarzanym obrazem „gór butów” i „okularów usypanych w hałdy”; nie przez przypadek też wizualizacji „kamieni nagrobnych ułożonych / w trakt wokół Ziemi” towarzyszy liczba „sześciu milionów” ludzi , odpowiadająca przyjmowanej przez historyków rachubie Żydów – ofiar Szoa. Uhistorycznieniu służyć wydaje się również babeliczne rozproszenie języków opery, z dominującym angielskim jako lingua franca współczesnego świata (Ninszubur i rozmawiający z nią bogowie), wymarłym językiem akadyjskim jako właściwym językiem bogów, uto-azteckim nahuatl jako pośmiertną mową sędziów i demonów (chór), wreszcie zaś – ze starogreckim, łaciną i staro-cerkiewno-słowiańskim jako językami bogów-ojców w najdłuższej i jednej z najciekawszych w operze scenie V. Podczas gdy w odpowiadającym jej rozdziale nawiązywała Tokarczuk do zasadniczo obcych jej czytelnikom bogów sumeryjskich (Enlila, Nanny i Enki), w libretcie przekształciła ich w reprezentantów trzech historycznych postaci chrześcijaństwa: surowy Ojciec I to Bizancjum, logiczny i buchalteryjny Ojciec II to Rzym, najbardziej zaś emocjonalny Ojciec III reprezentuje prawosławie. Wykonujący swe partie jednocześnie i na przemian ojcowie wyraźnie wskazują na Trójcę, Ninszubur zaś zwraca się do nich jako do Jednego Boga słowami „Ojcze nasz” ; tekst tej sceny inkrustowany jest natomiast biblijnymi kryptocytatami, takimi jak na przykład: „A nam kazałeś nadstawiać / drugi policzek” . Czy w takim kontekście dziwnie znajome nie mogą wydawać się wyeksponowane w libretcie ostatnie słowa finałowego hymnu: „Twoja ciemna twarz z blizną / przez środek policzka. / Twoje litery, słowa, / i twoje zdania, // Twoje nuty i dźwięki” ? Chociaż podobne słowa pojawiały się w powieści [zob. „Anna” 192], teraz, 12 lat po niej – po „Księgach Jakubowych”, w których Frank dopatrywał się w obliczu częstochowskiej Czarnej Madonny uwięzionej Szechiny – wybrzmiewają głębiej.\nGdyby operowa adaptacja „Anny In” zamarzyła się Oldze Tokarczuk 12 lat temu, przygotowane przez nią libretto z pewnością byłoby inne. Gdyby powtórzenie jej dziewiątej książki nastąpiło tuż po powtórzeniu mitu, adaptacja powieści tuż po adaptacji mitu, tekst po tekście – nie zdążyłaby ona przejść przez 50 bram Zrozumienia… Wreszcie, gdyby tak właśnie się stało, autorem opery nie zostałby najpewniej Alek Nowak, w roku publikacji powieści mający zaledwie 27 lat i przygotowujący swą pracę dyplomową – kameralną operę „Sudden Rain” – na studiach w Louisville. Gdyby zaś nie skomponował jej on, któż mógłby wiedzieć, jaki kształt przybrałaby operowa adaptacja „Anny In”? Nie myślę tu nawet o wspaniałej muzyce, za sprawą której najzupełniej słusznie zdążył już Nowak otrzymać Paszport „Polityki”, przyznany mu – jak czytamy w uzasadnieniu jury – „za niezależność twórczą i oryginalne muzyczne spojrzenie na świat. Za «Ahat-ilī. Siostrę bogów», która przywraca wiarę w przyszłość opery”. Mam na myśli istotny wpływ, jaki wywarł on również na ostateczny kształt libretta. Pisarka nie ukrywała, że od pewnego momentu pracowała nad pierwszą, przygotowaną przez siebie wyłącznie w języku polskim wersją tekstu wespół z kompozytorem. W wywiadzie dla „Gazety Wyborczej” z 17 września 2018 przyznała, że to Nowak wpadł na pomysł nadania mu wielojęzycznej postaci, jak również, że to on zaproponował tytuł „Siostra bogów”, natomiast 16 listopada 2018 roku na antenie Drugiego Programu Polskiego Radia dopowiedziała, że wyszedł od niego również – fundamentalny dla wymowy całości – pomysł przeniesienia uwagi z Inanny na Ninszubur. Wygląda zatem na to, że praca nad „Anną In” nie musiałaby skończyć się sukcesem, gdyby nie świetne intuicje Nowaka. Towarzyszyć musiała im wszakże otwartość Tokarczuk na potencjalność jej powieściowej „partytury”, a także zrozumienie, że nad „książeczką” pracuje się inaczej, w dialogu, a due. Pytanie, czy gdyby pisarka nie spotkała kompozytora, powieść opery, a słowo muzyki, jej ulubiony mit zdołałby podnieść się z grobu – pozostać musi otwarte.\nEseik niniejszy należałoby tymczasem domknąć – i to nie przypuszczeniem, lecz próbą konstatacji. Oto stanowiące różnicujące powtórzenie „Anny In” libretto do „Ahat-ilī” wydaje się przypieczętowywać przemianę, jaka zaszła w pisarstwie Olgi Tokarczuk: od fascynacji nową duchowością spod znaku New Age w jej wczesnych „mitolubnych” powieściach [Nowacki 103] na czele z debiutancką „Podróżą ludzi Księgi” i głośnym „Prawiekiem” (za których „kompozycyjną dominantę” uznawano „niesamowitość”, utożsamianą z „cudownością, irracjonalnością, magią i fantastycznością”) – ku postawie, jaką określić należałoby mianem postsekularnej: dochodzącej do głosu już w określanych w ten sposób przez samą autorkę „Biegunach”, rozwijanej w trakcie prac nad „Księgami Jakubowymi”, ostatnio zaś manifestującej się w „dziwnych wizjach teologicznych” dwóch ostatnich (i najlepszych) „Opowiadań bizarnych”. Podobnie jak analizowane libretto, teksty te przenoszą punkt ciężkości z charakterystycznych dla wczesnej Tokarczuk prób „zaczarowania świata na nowo” na złożoną, krytyczną refleksję nad obecnością ducha i duchowości w odczarowaniu, w jakim przyszło nam żyć. Zadanie to niełatwe, lecz zbawienne i najgłębiej odpowiedzialne, a zatem kierujące nas ku charakterystycznej dla postsekularyzmu dominancie etycznej. „Mogę tylko kochać!” [„Ahat-ilī” 2] – przedstawia się Ninszubur, Siostra bogów, Serce Świata, Pojedyncza. I robi, co chce.\nArtykuł powstał dzięki wsparciu Narodowego Centrum Nauki,\ngrant numer: 2014/15/D/HS2/03006\nArtykuł pochodzi z aktualnego numeru „Czasu Kultury” (3/2019).\nProsimy o cytowanie artykułu z pełnym aparatem naukowym jako: Piotr Bogalecki, Postsekularna katabaza. Książeczka Olgi Tokarczuk, „Czas Kultury”, nr 3, 2019, s. 107-115.\nPrzeczytaj także pochodzące z numeru poświęconego Oldze Tokarczuk artykuły Wojciecha Józefa Burszty Nomadyzm Olgi Tokarczuk oraz Krzysztofa Hoffmanna Zawsze ku, nie od–do. Eksperyment, podróż i dekonstrukcja w „Biegunach” Olgi Tokarczuk.


Steiner: Mazepin za bardzo się stara - ŚwiatWyścigów.pl\nSteiner: Mazepin za bardzo się stara\nSzef zespołu Haas Günther Steiner uważa, że Nikita Mazepin zbyt mocno się stara podczas swojego debiutu w Formule 1, co doprowadza do sporej liczby błędów i wypadków na starcie tegorocznego sezonu.\nRosyjski kierowca obrócił się raz i rozbił swój samochód podczas piątkowego pierwszego treningu przed Grand Prix Emilii-Romanii na torze Imola. Nastąpiło po czterech obróceniach auta podczas pierwszego weekendu w Bahrajnie, zaś wyścig Mazepin zakończył już na początku pierwszego okrążenia w barierach.\n„Nauka jest bolesna, ale miejmy nadzieję, że na pewnym etapie to się skończy” – powiedział Steiner. „Powiedziałem mu: Musisz trzymać głowę wysoko. Takie rzeczy się zdarzają i oczywiście w tej chwili każdy na niego naskakuje. To mocno utrudnia rzeczy. Ostatecznie będziesz w stanie się poprawić, lecz musisz trzymać głowę wysoko, skupić się na następnym wyścigu i ciągle naciskać” .\n„Na pewnym etapie [liczba wypadków] musi zostać zmniejszona, ale on bardzo się stara i wydaje mi się, że czasami stara się zbyt mocno. Musi znaleźć ten limit. Mimo wszystko to on powinien to znaleźć, a nie my. My możemy mu w tym pomóc” .\nSam Mazepin zaliczył piątkowe treningi na Imoli do pozytywnych.\n„Wiele się nauczyłem o samochodzie. Wraz z zespołem zrobiłem kolejny krok naprzód, jeśli chodzi o zrozumienie, w jaki sposób chcę jeździć bolidem. W pierwszym treningu czas okrążenia był bardzo dobry. Tu i tam pojawił się błąd, wjeżdżasz kołami [w żwir] i nie ma powrotu. Jak dotąd jest dość trudno utrzymać się na torze, ale robię, co w mojej mocy” .\n« Hamilton: Nie spodziewałem się być przed Red Bullami\nLeclerc: Kilka centymetrów i byłbym dzisiaj najszybszy »


Hotel-Motel Le Regent Québec, QC\nHotel-Motel Le Regent jest 2-gwiazdkowym ośrodkiem usytuowanym w odległości 6 km od Basilique Cathedrale . Butikowy hotel w Québecu przyciąga gości ze względu na tradycyjną architekturę.\nZ hotelu do Château Frontenac jest około 6 km. Hotel znajduje się w odległości 6 km od centrum Québecu.\nHotel posiada 51 jasnych pokoi, każdy z których wyposażono w płatną dodatkowo telewizję, urządzenie do parzenia kawy/herbaty, aneks kuchenny, garderobę i odtwarzacz DVD. Posiadają łazienki zaopatrzone w wannę, prysznic i suszarkę do włosów.\nSzeroki wybór dań serwują w pobliższych Senor Sombrero i Restaurant William 1er, do których idzie się nie więcej niż 10 minut.\nHotel-Motel Le Regent zapewnia szybki dojazd do portu lotniczego Québec, do którego dojeżdża się w ciągu 25 minut.\nSpa du Littoral 500 m\nHar Kishan 2* w Agra (Uttar Pradesh)\nAirport Delta 4* w Christchurch\nAzalea Cruise 5* w Ha Long\nJetwing Lagoon 4* w Negombo\nLas Terrazas Del Puerto 2* w Puerto del Carmen (Lanzarote)\nOyo Premium Airport Road w Udajpurze\n28 Center Apartment w Baku\nAlma Di 4* w Alghero\nConrad Bali 5* w Nusa Dua (Bali)\nLa Casa Del Califa 2* w Vejer de la Frontera\nParalia 2* w Kávosie\nRichmond 4* w Adelajdzie\nLowther House 4* w Pickering\nEliassen Rorbuer 2* w Reine\nHerdade Dos Frades w Lagos\nDas Amendoeiras w Goiânii\nPort Marina 3* w Pefkochori\nBest Western Neptun 3* w Haugesund


Marcin Chuzzlewit – Wikipedia, wolna encyklopedia\nIlustracja Solomona Eytinge Jr. do amerykańskiego wydania powieści\nMarcin Chuzzlewit – powieść łotrzykowska Karola Dickensa, publikowana w comiesięcznych odcinkach w latach 1843–1844. Utwór opowiada o losach tytułowego bohatera, który w poszukiwaniu pracy przemierza Anglię i Stany Zjednoczone. Zawiera elementy satyryczne, piętnujące chciwość i obłudę oraz stosunki społeczne, panujące w Anglii w okresie gwałtownego rozwoju przemysłu. Utwór cieszył się początkowo niewielkim powodzeniem czytelniczym, dlatego Dickens, pamiętając o popularności swojego utworu Zarysy Ameryki, zdecydował się część akcji umieścić w Stanach Zjednoczonych. Jednak popularność utworu wzrosła dopiero po wprowadzeniu do niego komicznej postaci pani Gamp, nigdy jednak zeszyty z Marcinem Chuzzlewit nie osiągnęły takiego nakładu, jak wcześniejsze utwory pisarza.\nUtwór silnie nawiązuje do osiemnastowiecznej powieści łotrzykowskiej. Charakterystyczna dla tego gatunku jest sama sytuacja fabularna, opierająca się na wędrówkach głównego bohatera, zdobywającego w podróżach doświadczenie życiowe, a także jej budowa, opierająca się na fabule skonstruowanej z szeregu luźno powiązanych ze sobą epizodów. Z tradycją powieści łotrzykowskiej łączą Marcina Chuzzlewit również długie podtytuły rozdziałów, zawierające streszczenie akcji i zachęcające czytelnika do lektury (np. Rozdział V, zawierający pełne sprawozdanie z wprowadzenia nowego ucznia mr Pecksniffa na łono jego rodziny i dokładny opis uroczystości, którymi witano to wydarzenie, oraz wielkiej radości mr Pincha).\nPowieść zawiera satyryczny i ironiczny obraz Stanów Zjednoczonych. Amerykanie w powieści posługują się zniekształconym językiem angielskim, są wyrachowani, bezwzględni, pozbawieni dobrego wychowania i obycia, bez skrupułów okradają emigrantów, nieustannie podkreślają rzekomą wyższość cywilizacyjną Stanów Zjednoczonych. Również wszelkie instytucje państwowe i prasa tego kraju miały być według Dickensa skorumpowane i nieuczciwe. Zawarty w powieści obraz kraju spowodował wrogość amerykańskiej prasy wobec Dickensa.\nZobacz galerię związaną z tematem: Marcin Chuzzlewit\n↑ Karol Dickens Marcin Chuzzlewit, cyt. za: Irena Dobrzycka: Karol Dickens. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1972, s. 91.\nBritannica: topic/Martin-Chuzzlewit-novel-by-Dickens, topic/Martin-Chuzzlewit-fictional-character\nTę stronę ostatnio edytowano 22 lis 2018, 01:45.


Aderma Phys-Ac, oczyszczająca woda micelarna, 200 ml - Skóra sucha i atopowa - Problemy skórne - Kosmetyki i dermokosmetyki - Apteka internetowa MEDEST\npharmaceris m, pharmaceris f, pharmaceris h, ochrona przed słońcem, blizny i rozstępy, wypadanie włosów, driniki odżywcze, pharmaceris t, łupież, zestawy, siwienie włosów, żywienie specjalistyczne, rzuć palenie, fluidy matujące, resource, makijaż, drinki odżywcze, fluidy intensywnie kryjące, pharmaceris a, pharmaceris e\nDo twarzy i oczu, bez spłukiwania. Woda micelarna delikatnie oczyszcza, myje oraz usuwa makijaż. Składniki wyrównują nawilżenie, zabezpieczają skórę przed wysuszeniem.\nProdukt hipoalergiczny. Polecany do skóry trądzikowej.\nstosować rano i wieczorem na twarz i oczy z użyciem płatka kosmetycznego, następnie pozostawić do wyschnięcia.


Sukces.rp.pl > Piękne rzeczy > Patek Philippe ruszył na wojnę z rynkiem zegarków używanych\nFot: Guillaume Baviere from Uppsala, Sweden, CC BY-SA 2.0/ Wikimedia Commons\nRosnący rynek zegarków używanych jest faktem i marki zegarkowe muszą się pogodzić z tą rzeczywistością. A może jednak nie? Zaskakująca decyzja szefostwa marki Patek Philippe pokazuje, że nie jest to jedyna opcja.\nKażdy zegarek mechaniczny to techniczne dzieło sztuki warte tego, by używać go przez wiele lat. Nie każdy jednak zegarek ma potencjał, by stać się dobrem inwestycyjnym, przedmiotem, który będzie zyskiwał na wartości, na którego sprzedaży można zarobić.\nCzytaj też: „Kiedyś zrozumiecie i wtedy mi podziękujecie..” Słynny zegarek Patek Philippe znika z rynku. Prezes firmy w wywiadzie wyjaśnia powody tej decyzji\nTaki status ma ledwie kilka marek szwajcarskich, wśród nich oczywiście Patek Philippe, najsłynniejszy producent zegarków „Swiss Made”. Najbardziej poszukiwane modele tej firmy, jak Aquanaut czy Nautilus, są kupowane nie tylko przez kolekcjonerów zakochanych w zegarkach, ale i przez inwestorów marzących o dobrej lokacie i pewnym zysku po sprzedaży zegarka. O tym, jakie zawirowania na rynku powstają wokół niektórych modeli Patka Philippe’a pisaliśmy niedawno przy okazji ogłoszenia decyzji o zakończeniu produkcji najbardziej znanego modelu tej marki, Nautilus Ref. 5711.\nUżywane zegarki Patek Philippe: rynek czeka zmiana\nDo niedawna sytuacja wyglądała następująco: posiadacz zegarka marki Patek Philippe mógł zgłosić się do tej firmy z prośbą o odpis z archiwów (sięgających 1839 roku) dotyczący posiadanego przez siebie modelu. Wystarczyło przesłać numer seryjny mechanizmu i koperty, a także opłacić usługę – w zamian firma przesyłała dokładne informacje o zegarku. To pozwalało kolekcjonerom, ale i domom aukcyjnym, na uwiarygodnienie sprzedaży.\nTe zasady mają ulec zmianie. Firma w oficjalnym oświadczeniu poinformowała o zmianie polityki: odtąd przestanie udostępniać odpisy dla zegarków wyprodukowanych po 1990 roku, a posiadacze starszych modeli będą mogli uzyskać stosowny dokument jedynie raz na pięć lat. Dodatkowo przedstawiciele firmy zaznaczyli, że odpis z archiwów nie może zastępować tzw. certyfikatu pochodzenia, dokumentu wystawianego przy sprzedaży nowego zegarka. Odpis wystawiany jest dla konkretnego zegarka, a nie dla jego posiadacza, zatem nie może być traktowany jako potwierdzenie własności. Wzrosła też cena odpisu – z 150 franków szwajcarskich na 500 franków szwajcarskich, choć dla posiadaczy zegarków Patek Philippe to akurat niewielka zmiana.\nO powody decyzji, która wprawiła w zdumienie wielu kolekcjonerów i sprzedawców, zapytał prezesa firmy Patek Philippe Thierry’ego Sterna, znany serwis zegarkowy Revolution. Odpowiedź brzmiała zarazem szczerze i brutalnie:\nNie jest moim celem pomagać ludziom handlującym naszymi zegarkami. (…). Mam chronić naszych klientów i markę Patek Philippe. (…) Robiłem to całe życie, tak jak wcześniej mój ojciec, i dalej będę tak postępował”\nDecyzja Patka Philippe’a wzburzyła wielu kolekcjonerów. Dlatego Thierry Stern w tej samej rozmowie z serwisem „Revolution”, przyznał, że nowe reguły mogą jeszcze ulec zmianie. „Rozmawiałem z moim ojcem, który ma ogromne doświadczenie. Przyznaję, że być może myliłem się i poszedłem za daleko jeśli chodzi o nowe zasady. Może je zmienię” – przyznał Stern w rozmowie z dziennikarzem „Revolution”. Dodał też: „Nie chcemy zawieść kolekcjonerów. Tego pragnę uniknąć. Ale zależy mi też na tym, by ukrócić rozwijający się równoległe biznes, który szkodzi systemowi stworzonemu przez nas i który jest nieuczciwy wobec naszych klientów”.\nRynek zegarków używanych błyskawicznie rośnie. Z danych Boston Consulting Group wynika, że globalnie jest w tej chwili wart ponad 15 miliardów euro. Co ważne, rośnie szybciej niż rynek zegarków nowych, co pokazuje, jak zmieniają się zainteresowania i zwyczaje zakupowe miłośników zegarków, ale też, że traktowanie zegarków jako dóbr inwestycyjnych.\nNajwięcej transakcji nadal odbywa się w salonach i butikach – według BCG ponad połowa zegarków używanych jest sprzedawana w ten sposób. Sprzedaż online to jedynie jedna trzecia transakcji, a 10 procent przypada na domy aukcyjne, które jednak odpowiadają przede wszystkim za sprzedaż najdroższych i najbardziej pożądanych zegarków. Co ciekawe, w tej chwili największym rynkiem dla zegarków używanych jest Europa – z danych Boston Consulting Group wynika, że to ponad połowa rynku, na drugim miejscu są Chiny (25 procent), na trzecim USA (10 procent).\n„Rynek używanych dóbr luksowych rozwija się z wielu względów. Między innymi dlatego, że rośnie sprzedaż online, zmieniają się zwyczaje zakupowe, pojawia się także zainteresowanie tematem zrównoważonego rozwoju w kontekście produktów luksusowych. Te zmiany pojawiły się jeszcze przed wybuchem pandemii, ale spowolnienie gospodarcze je przyspieszył” – komentują autorzy raportu.\nZ badań prowadzonych przez BCG wynika też, że 62 procent badanych konsumentów dóbr luksusowych zadeklarowało, że rozważy zakup rzeczy używanych, a jedna czwarta zrobiła to w ubiegłym roku.\npatek philippeszwajcarskie zegarkizegarkizegarki używane\nPoprzedni artykuł Previous post: Chiny mają bat na youtuberów. Chodzi o marnowanie jedzenia\nNastępny artykuł Next post: Berlińska ikona modernizmu zachwyca po wielkim remoncie


Wystawa „Olga Tokarczuk na świecie” w Dolnośląskiej Bibliotece Publicznej • www.tuwroclaw.com\nOlga Tokarczuk (Fot. Łukasz Giza/materiały prasowe)\nZ okazji przyznania Oldze Tokarczuk Literackiej Nagrody Nobla w Dolnośląskiej Bibliotece Publicznej prezentowana jest nieco zmieniona wersja wystawy „Olga Tokarczuk na świecie”, która została otwarta w obecności przyszłej noblistki w 2016 roku.\nBibliotekarze uznali, że warto ją przypomnieć, bo pozwala się zorientować, jak kształtował się odbiór twórczości autorki „Biegunów” poza granicami kraju, od pierwszego przekładu, który ukazał się w 1996 r. (duńskie wydanie „E.E.”) do czeskich „Ksiąg Jakubowych” wydanych w roku 2017.\nNa wystawie można sprawdzić, w jakich krajach ukazywały się utwory tej pisarki, na jakie języki je przełożono (jest ich 30), a także obejrzeć kilkadziesiąt obcojęzycznych wydań jej dzieł (z prywatnej biblioteki noblistki), przeczytać fragmenty recenzji publikowanych w zagranicznej prasie oraz przyjrzeć się fotografiom wykonanym w różnych miejscach globu.\nCZYTAJ TEŻ: TOKARCZUK POWOŁAŁA FUNDACJĘ\nWystawę można oglądać do końca grudnia tego roku w ciągu komunikacyjnym I piętra w siedzibie Biblioteki (Rynek 58).\nOceń publikację: + 1 + 3 - 1 - 208\nTagi: Olga Tokarczuk, olga tokarczuk na świecie, Dolnośląska Biblioteka Publiczna, wystawa, nobel, literacki nobel, ambasador polszczyzny, olga tokarczuk ambasadorem polszczyzny, jerzy bralczyk, polszczyzna


"danie na piątkę". majowa sesja dla magazynu "moda na zdrowie". - przepis na "danie na piątkę". majowa sesja dla magazynu "moda na zdrowie". od kulinarne podróże - Durszlak.pl\nblog: Kulinarne podróże\nPrzepis: "Danie na piątkę". Majowa sesja dla magazynu "Moda na Zdrowie".\nKochani, wklejam Wam majową sesję dla magazynu "Moda na Zdrowie". Tematyka ciekawa, bo orzechy, bo awokado, zielone warzywa, ryby, kakao. Czyli jedzenie 'dobre' dla funkcjonowania naszego mózgu :) Wszystko naturalnie i bez glutenu, of course :-) Polecam!! <3\n'Bo od KASZY człowiek zdrów!'. Kilka pomysłów... 86\nLipcowy HEALTH-BOX Zdrowe Danie 62\nLunchblog.pl w majowym numerze magazyniu SHAPE 152\nModa na zdrowie- to lubię! 101\nJaja faszerowane i inne pyszności. Sesja... 75\nKonkurs na danie z Naturalnie Zdrowe 23\n'Ile może ŚLIWKA?' Kilka pomysłów na dania... 38\nRozgrzewające zupy na listopadowe wieczory. Dla... 102\nkonkurs na ulubione, zdrowe danie 99\nCzerwcowa "Moda na Zdrowie". Czyli kilka... 65\nSylwestrowo - karnawałowe przekąski. Dla... 85\nJeżynowa sesja dla Magazynu Moje Gotowanie 63\nZdrowy obiad, czyli danie z parowaru 4041\nKasza jaglana – moda na zdrowie 122\nFaćka czyli zdrowe danie z wiosennym "zielskiem" 296\n3 przepisy z DYNIĄ - na wytrawnie. Dla magazynu... 33\nGrudniowa, wigilijna sesja dla magazynu 'Moda... 28\n"Danie na piątkę". Majowa sesja dla magazynu... 80


Jordania nie chce rosyjskiej elektrowni atomowej » Kresy\n27 maja 2018 /0 Komentarze/w Bliski Wschód, gospodarka, polityka, Rosja, Wydarzenia /Przez Karol Kaźmierczak\nWładze Jordanii postanowiły zakończyć współpracę z Rosją nad koncepcją budowy elektrowni atomowej w tym arabskim państwie.\nInformacje o wycofaniu się Jordańczyków ze współpracy z Rosją w kwestii budowy elektrowni atomowej podała agencja informacyjna Bloomberg, a za nią rosyjska agencja RIA Nowosti. Jak podają agencje, władze Jordanii tłumaczą swoją rezygnację z dalszej współpracy zbyt wysokimi kosztami budowy elektrowni we współpracy z rosyjskim przedsiębiorstwem. Ogłosiły, że zbudowana zostanie mniejsza i tańsza elektrownia o mocy 200 megawatów.\nTymczasem z komunikatu rosyjskiego przedsiębiorstwa Rosatom wynika, że firma i władze Jordanii „kontynuują dialog o licznych wariantach współpracy, nie wykluczających reaktora o dużej mocy”. Jednocześnie , że w czwartek jordańska komisja energii atomowej podpisała ze spółką Rosatomu porozumienie o przestudiowaniu możliwości zbudowania w Jordanii bloku atomowego małej mocy. Pierwotna umowa, podpisana w 2015 roku zakładała budowę elektrowni atomowej o mocy 2000 megawatów. Koszt oszacowano na 10 mld dolarów.\nJordania jest na Bliskim Wschodzie bliskim sojusznikiem USA. To właśnie z terytorium Jordanii Waszyngton realizował swoje działania w Syrii. Tam znajdowały się obozy szkoleniowe dla bojowników ugrupowań walczących z syryjskimi władzami. Tymczasem Rosjanie są czołowymi sprzymierzeńcami prezydenta Baszara al-Asada.\nCzytaj także: W Syrii zginęło czterech rosyjskich żołnierzy\nTagi: energetyka, Jordania\nAmerykańskie okręty na Morzu Południowochińskim Rosja: wandal zniszczył słynny obraz


Czekają nas zmiany w przepisach pogrzebowych. Dotyczą zmarłych… - Portal Włocławek\nCzekają nas zmiany w przepisach pogrzebowych. Dotyczą…\nCzekają nas zmiany w przepisach pogrzebowych. Dotyczą zmarłych na choroby zakaźne, w tym koronawirusa\n12.10.2021, 14:22 (aktualizacja 12.10.2021, 14:29)\nNiebawem mogą czekać nas zmiany w procedurach pogrzebowych. Tak przynajmniej zakłada projekt nowej ustawy, która ma wprowadzać zmiany w przypadku osób zmarłych na choroby zakaźne, w tym koronawirusa Jakie to zmiany? Chodzi głównie o nagrobki rodzinne. Jeśli w grobowcu pochowano osobę zmarłą na chorobę zakaźną sanepid będzie musiał wyrazić zgodę na kolejny pochówek. Co ciekawe, zgoda musi być wydana niezależnie od czasu, który upłynął od czasu jaki minął od czasu pochowania osoby zmarłej na chorobę zakaźną. Cała procedura może trwać nawet do miesiąca. Dlaczego? Ponieważ trzeba będzie wykazać kto i kiedy został pochowany w danym grobie, a w przypadkach wieloletnich grobów nie zawsze są zachowane księgi cmentarne. Jeśli sanepid odmówi rodzina będzie musiała znaleźć inne miejsce. Nowelizacja ma na celu zwiększenie bezpieczeństwa podczas pogrzebu.


mindbodyspirit.pl | Spotkania ekspertów od zdrowego stylu życia | Page 4\nPodświadomość … świadomość … sen … sen na jawie … świadomy sen … cień …\nCzy posdświadmość kieruje tym co świadomie robimy …\nCzy ukrywamy coś w naszej podświadomości …\nCzy kryje się tam nasz potencjał, a może coś co nie powinno wyjść na świat …\nZ każdym rokiem naszego życia byliśmy ociosywani z przejawów naszego potencjału, aby dojść do tego miejsca…\nCzy stało się to przypadkiem czy zgodnie z jakimś wyższym planem …\nMoże pełnia Twojego życia powinna nastąpić właśnie teraz, a magazyn Twojej podświadomości powinien zostać teraz otwarty …\nCzy boisz się tego co tam zobaczysz, a może jesteś podekscytowany … a może zagubiony …\nCo to w ogóle znaczy potencjał, co to znaczy być pełnym i wolnym …\nCzy jesteś gotowy na wdzięczność wobec Twojego życia, wszystkich jego chwil …\nCzy jesteś w stanie polubić siebie w pełni …\nZauważ czy teraz jest czas na Twoją autentyczność wobec siebie … życia\nWidzimy się w poniedziałek 7 maja o 20:00 …\nZapisy na webinar : https://www.mindbodyspirit.pl/cien\n06/11/17 Balans , Duchowość , Inspiracja , Relacje , Wydarzenia\nCzasami jesteśmy oddaleni od siebie o dziesiątki tysięcy kilometrów, a łączy nas tak wiele. Jest mi niezmierni miło, że mogę łączyć tak wielu ludzi żyjących na drugim końcu świata. Jeszcze klikanaście lat temu dostęp do tak odległych zakątków był możliwy tylko poprzez rozmowę telefoniczną lub skomplikowane i niskiej jakości konferencje. Obecnie potrafimy swobodnie stworzyć konferencję dla kilkuset osób w bardzo dobrej jakości odbioru.\nW środę o 18:00 łączymy się z oddalonym o ponad 13.000 km Perth w zachodniej Australii słuchając drugiej części serii webinarów z Ewą May, aby za 2 godziny przenieść się o kolejne 18.000 kilometrów do Mississaugi w Kanadzie, gdzie żyje Ewa Krawiec. Obie Ewy są Polkami i zajmują się o podobnie brzmiącymi metodami terapeutycznymi LFT i EFT… Mamy tutaj wiele „zbiegów okoliczności”, których wspólnym mianownikiem jest holistyczne podejście do zdrowia w oparciu nie tylko o ciało fizyczne ale przede wszystkim o system eteryczny i energetyczny.\nObcowanie z tymi subtelnymi energiami jest z pozoru trudne do wyobrażenia z poziomu umysłu, dlatego efekty możemy osiągnąć tylko wtedy gdy pozbędziemy się dialogów ego i odczujemy całość z poziomów pozafizycznych. Oczywiście nie każda z tych koncepcji musi być dla Ciebie dobra w tym momencie Twojego życia, o czym wiesz już teraz na głębszym poziomie percepcji…\nZapraszam Cię w środę na dwa spotkania z otwartym sercem i umysłem 🙂\nGodzina 18:00 : Ewa May „Czym jest Świadomość Charyzmatyczna, czyli Stan Centrum w praktyce życia codziennego.” http://www.wydarzenia.mindbodyspirit.pl/ewa-may/\nGodzina 20:00 : Ewa Krawiec „Jak uzdrowić swoje emocje dzięki „EFT” – proste techniki kreowania emocjonalnej wolności” https://www.mindbodyspirit.pl/ewa-krawiec\nNastępny poziom rozwoju ciała i ducha\nHolistyczny rozwój rozpoczyna się pierwszym zdecydowanym krokiem prowadzącym do regularnej praktyki.\nTak naprawdę możemy być przesyceni wiedzą z różnych dziedzin, ale efekty pojawiają się dopiero w momencie kiedy zaangażujemy się w jedną praktykę. jak wiadomo łatwiej rozpoczynać razem z innymi – wtedy działa dodatkowo efekt wspólnego motywowania się do regularności i dzielenie się spostrzeżeniami.\nNie wiem na jakim etapie rozwoju obecnie przebywasz i który z obszarów Twojego życia wymaga najszybszej interwencji. Przygotowałem na początek dwie ścieżki, którymi możesz podążyć:\n6-miesięczny cykl rozwoju i odkrywania swojego potencjału – „Klucze zmiany LFT” – prowadzony przez Ewę May\n3-tygodniowy intensywny kurs oddechu metodą Butejki – prowadzony przez Annę Ryczek.\nZ Ewą spotykamy się już jutro 10:00 na pierwszym z 6 szkoleń w cyklu comiesięcznym, aby poznać jak być sobą w pełni swojej mocy. Na webinarze dokonamy aktywacji optymalnej, charyzmatycznej wersji siebie; dowiemy się jak stać się Sobą w pełni mocy i takim pozostać; Jak nie ulegać wpływom.;Jak stawiać granice i doświadczać respektu otoczenia. Szczegóły całego cyklu znajdziesz TUTAJ >>\nCykl szkoleniowy Ani będzie polegał na regularnych ćwiczeniach oddechu prowadzący do jego docelowego uspokojenia. Kluczowym elementem jest także nauka spokojnego oddechu przez nos. Dzięki tej zmianie możesz wyeliminować wiele chorób przewlekłych oraz poprawić swoją wydolność i jakość swojego życia. Szczegóły TUTAJ >>


265 000 PLN , Pow. 37,09 m2\nMasz ochotę zamieszkać w cichym i spokojnym miejscu w centrum Głogowa? Bardzo miłe, przytulne, komfortowe oraz nowoczesne mieszkanie na Starym Mieście czeka na twoją decyzję. Niskie koszty utrzymania, oszczędność czasu przy sprzątaniu, funkcjonalność to tylko niektóre atuty tej nieruchomości.\nMieszkanie dwupokojowe z południową ekspozycją, balkonem, o powierzchni użytkowej 37,09 m2 jest umiejscowione na drugim piętrze w nowoczesnej kamienicy z windą. Balkon daje możliwość spędzania przyjemnych chwil na słońcu, ciesząc się pięknym widokiem i prywatnością domowego zacisza.\nNieruchomość posiada jedną sypialnię oraz efektowny salon z funkcjonalną zabudową meblową z płynnym przejściem na jadalnię i aneks kuchenny w jasnej kolorystyce. Na ścianach gładzie, w pokojach na podłodze położone panele zaś w łazience, przedpokoju i kuchni terakota. W przedpokoju zamontowano obszerną szafę wnękową z lustrzanymi drzwiami przesuwanymi, która optycznie powiększa pomieszczenie.\nŁazienka jest zaangażowana w sposób praktyczny i funkcjonalny. Kabina prysznicowa montowana bezpośrednio przy ścianie bez brodzika, z odpływem liniowym, dodaje łazience lekkości. Dodatkowa przestrzeń do przechowywania rzeczy ma miejsce w szafce pod umywalką. Nad umywalką umieszczone klasyczne lustro. Pralka ukrywa się w wysokiej szafce, gdzie znajduje się również miejsce na ręczniki i kosmetyki. Bezpieczeństwo tego budynku zapewnia domofon. W niskim czynszu bo zaledwie 278,65zł zawarta jest opłata dostawy wody zimnej oraz odprowadzenia ścieków w wysokości 6500litrów.\nMieszkanie sprzedawane jest z większością wyposażenia ze zdjęć. Dostępne: w przeciągu 30 dni.\nPowierzchnia użytkowa: 37,09 m2\nPiętro: 2 w bloku 4 piętrowym,\nTyp ogrzewania: piec gazowy.\n3. łazienka oraz WC\n• W kuchni zabudowa kuchenna z dobrej klasy lodówką, zmywarką, piekarnikiem elektrycznym, płytą indukcyjną oraz okapem.\n• We wszystkich pokojach oraz kuchni na podłogach panele drewniane. W łazience terakota.\n• W przedpokoju szafa wnękowa.\n• W łazience kabina prysznicowa bez brodzika, WC, pralką, lustrem, umywalką, szafką.\n• Dostępne media w lokalu: prąd, woda zimna, ciepła woda, Internet,\nTyp budynku: kamienica 4 piętrowa z windą, niepodpiwniczona z 2012 roku.\n- Czynsz dla dwóch osób to 278,65zł.\nPunkty usługowe: Sklepu spożywcze, biura obsługowe, stacja paliw, restauracje, fotograf, fryzjer, kosmetyczka, Bank.\nEdukacja: Szkoła średnia, Szkoła Podstawowa, Państwowa Wyższa szkolą zawodowa, szkole policealne, przedszkole, żłobek.\ntel: 728 515 007\n728 515 007


Karbonn K9 Smart | Komórkomania.pl\nKarbonn K9 Smart wyszedł na rynek w pierwszym kwartale 2017 r. Jest to budżetowy smartfon rodem z Indii. Specyfikacja jest adekwatna do ceny.\nKarbonn K9 Smart – system, procesor, pamięć\nKarbonn K9 Smart pracuje w systemie Android 6.0 Marshmallow. W środku znajduje się czterordzeniowy procesor MediaTek z układem graficznym Mali-400. Model ma 1 GB pamięci operacyjnej i 8 GB pamięci wewnętrznej, którą można rozszerzyć dzięki karcie microSD o 32 GB.\nKarbonn K9 Smart – wyświetlacz, budowa\nWyświetlacz Karbonna K9 Smarta to 5-calowy ekran TFT o rozdzielczości 480x854 i zagęszczeniu 196 pikseli na cal. Ekran zajmuje 64,2% powierzchni przedniego panelu. Karbonn K9 Smart ma 146,5 mm wysokości, 73,27 mm szerokości i 11 mm grubości. Waży 148,4 g. Model dostępny jest w kolorze czarnym i szarym.\nKarbonn K9 Smart – aparaty\nAparat główny Karbonna K9 Smarta wyposażony jest w matrycę 5 Mpx (AF). Przedni ma takie same parametry.\nKarbonn K9 Smart – funkcje\nKarbonn K9 Smart posiada m.in.:\n2G, 3G, 4G;\nKarbonn K9 Smart – bateria\nBateria Karbonna K9 Smarta ma pojemność 2300 mAh. Zastosowano tutaj akumulator litowo-jonowy (Li-Ion) i port microUSB.\nKarbonn K9 Smart – cena\nCena Karbonna K9 Smarta w roku premiery wynosiła ok. 300 zł.\nKarbonn K9 Smart: podobne telefony\nKarbonn K9 Smart versus konkurencja\nKarbonn K9 Smart vs\nKarbonn K9 Smart: newsy, testy i recenzje\niSkin solo Smart – plecki dla iPada\n... Do sklepów trafiły właśnie etui iSkin solo Smart zaprojektowane specjalnie pod kątem integracji z okładkami Smart Cover. W przeciwieństwie do innych produktów z tej kategorii etui solo Smart przystosowane jest zarówno do używania go z okładkami, ...


Jak rozliczać bezpośrednie i pośrednie koszty uzyskania przychodu - Infor.pl\nStrona główna » Księgowość » Podatki » Koszty » ABC kosztów » Jak rozliczać bezpośrednie i pośrednie koszty uzyskania przychodu\n29 sierpnia 2017, 14:15\nW przedstawionym stanie faktycznym, koszty aktów notarialnych zaliczać się będą do bezpośrednich kosztów uzyskania przychodu.\nTak wynika z interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 4 maja 2017r., 2461-IBPB-1-2.4510.100.2017.1.AK.\nSprawa dotyczyła spółki, która planuje przeprowadzić remont i przebudowę istniejących pomieszczeń mieszkalnych, wykonać utwardzenie placu i przygotować zewnętrzne miejsca postojowe przeznaczone do odrębnej sprzedaży. W dalszej kolejności, planuje wykonać nadbudowę ostatniego piętra budynku i uzyskać w ten sposób dodatkową powierzchnię mieszkalną.\nNa tym tle podatnik zwrócił się do organu podatkowego z pytaniem, czy spółka przyjęła prawidłową metodologię rozliczania kosztów bezpośrednich i pośrednich dotyczących realizowanego projektu.\nDyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko podatnika w jedynie odnoście kosztów notarialnych za nieprawidłowe.\nZdaniem organu wydatki związane bezpośrednio z realizowanym przedsięwzięciem, które przekładają się wprost na osiągniecie przychodów z tytułu sprzedaży lokali i miejsc postojowych, w tym koszty aktów notarialnych, są zaliczane do kosztów uzyskania przychodu w momencie, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody. Natomiast koszty pośrednio związane z realizowanym projektem, jak wymienione we wniosku koszty reklamy, pośrednictwa w sprzedaży oraz koszty związane z ogólnym administrowaniem firmą stanowią koszty podatkowe w dacie ich poniesienia.


W ubiegłym tygodniu pojawiła się w internecie bulwersująca informacja, zamieszczona przez Magdalenę Komstę, psycholożkę, pedagożkę i autorkę bloga Wymagające.pl. Pani Magdalena zamieściła zdjęcia stron książki „Pasterz serca dziecka”, autorstwa Tedda Trippa, rozpowszechnianej przez wydawnictwo „Słowo Prawdy”. W książce znajdują się fragmenty będące instruktażem dla rodziców… jak prawidłowo należy być dzieci, nawet niemowlęta.\nTe słowa zszokowały wielu rodziców. Trudno uwierzyć, że nie jest to pamiętnik oprawcy. W książce czytamy m.in. „Powiedz dziecku, ile klapsów otrzyma. (…) Usuń rzeczy, które mogą zneutralizować karę (pielucha, kalesony itp.). Zaraz po wykonaniu kary załóż odzież z powrotem. Najlepiej, jeżeli dziecko położysz na swoich kolanach zamiast na krześle czy łóżku". „Upewnij się, że dziecko rozumie, co złego zrobiło. To często zajmuje trochę czasu. Często też dzieci będą się starały za wszelką cenę ukryć prawdę, posuwając się nawet do kłamstwa. Rozmowa może wtedy wyglądać tak:\n„Dzięki takiej rozmowie możesz się przekonać, że dziecko wie, dlaczego dostaje lanie” – czytamy dalej w książce. „Powiedz dziecku, ile klapsów otrzyma. (…) Usuń rzeczy, które mogą zneutralizować karę (pielucha, kalesony itp.). Zaraz po wykonaniu kary załóż odzież z powrotem. Najlepiej, jeżeli dziecko położysz na swoich kolanach zamiast na krześle czy łóżku”. Co robić kiedy dziecko się sprzeciwia? Tripp ma kolejne rady. „Buntem mogą być protesty niemowlaka przed zmianą pieluchy, albo usztywnianie się, gdy chcesz posadzić je na kolanach. Procedur karania jest zawsze taka sama”. Autor ostrzega też, że „niektórzy są nawet gotowi donieść policji, że sprawiasz swoim dzieciom lanie”. A w kolejnym fragmencie zdradza, że gdy jego najstarsze dziecko miało około ośmiu miesięcy, on i jego żona „po raz pierwszy zetknęli się z potrzebą konfrontacji”. „Z pewnością było dość duże, by zostać ukarane” – stwierdza.\nAutor książki Tedd Tripp to, jak czytamy na stronie wydawnictwa; pastor, specjalista w zakresie poradnictwa, wychowania i duszpasterstwa. Ojciec trojga dzieci i dziadek siedmiorga wnucząt. Wydawnictwo „Słowo Prawdy”, istnieje na polskim rynku od 1925 roku i jest organem prasowym oraz wydawniczym Kościoła Chrześcijan Baptystów w RP i tak się reklamuje: „Książki, które publikujemy są pieczołowicie przez nas przygotowywany i dobierane do naszego profilu działalności.”\nIrena Śliwińska, psycholożka kliniczna, nie kryje oburzenia po przeczytaniu tych fragmentów. – Te teksty są po prostu obrzydliwe. Po pierwsze, bicie dzieci jest przestępstwem i warto o tym pamiętać, a precyzyjne opisywanie procederu uderzania dziecka jest w moim przekonaniu nawoływaniem do przestępstwa, bo poprzez taką publikację jawnie namawia się innych do łamania prawa. Z punktu widzenia psychologicznego, a jest to udowodnione naukowo, bicie dziecka, stosowanie kar cielesnych w celach wychowawczych, jest nieskuteczne, jeśli chodzi o osiągnięcie celu, w jakim się te kary stosuje. Poprzez fizyczny uraz można zatrzymać jakieś zachowanie, natomiast w sensie wychowania, żeby człowiek nie robił tego co jest naganne, powtarzam – to nie jest skuteczne, bo nierobienie czegoś ze strachu na dłuższą metę nie działa. Po drugie, bicie dziecka jest przejawem bezradności i frustracji rodzica. To rodzic, który rozwiązuje w taki niedopuszczalny sposób jakieś kłopoty wychowawcze, ma problem ze sobą.\n– W tej książce jest coś jeszcze bardziej obrzydliwego, choć trudno gradację zła w tej publikacji ustalić. Wyjątkowo ohydny jest komunikat, jaki dziecku rodzic w tej sytuacji wysyła – obciążając dodatkowo dziecko winą za to, że rodzic musi zrobić coś tak złego. I to jest najkoszmarniejsza rzecz, jaką się temu dziecku w tym momencie robi, a używanie do tego religijnych interpretacji jest dla mnie kolejną obrzydliwością. Psycholodzy są zgodni, że bicie narusza godność dziecka, może prowadzić do trwałych zaburzeń w dorosłym życiu i jest nieprawidłowym sposobem wychowawczym.\nW Polsce dopiero w 2010 roku wprowadzono zakaz stosowania kar cielesnych wobec małoletnich. Dla przykładu, w Szwecji taki zakaz obowiązuje już od 41 lat. Mimo istnienia zakazu, wciąż wiele osób z pobłażliwym uśmiechem wyraża się o dawaniu dziecku klapsa. Obecny rzecznik praw dziecka Mikołaj Pawlak, który wystąpił teraz przeciwko publikacji Tedda Trippa, w wywiadzie udzielonym w ubiegłym roku „Dziennikowi Gazety Prawnej”, powiedział, że „trzeba rozróżnić, czym jest klaps, a czym jest bicie. Klaps nie zostawia wielkiego śladu". Po tych słowach zawrzało. Popularny w mediach społecznościowych autor strony „Blog Ojciec” napisał petycję do marszałka sejmu, w której domagał się odwołania Pawlaka ze stanowiska. Pod petycją podpisało się kilkanaście tysięcy osób, a rzecznik usiłował wycofać się ze swojej wypowiedzi. Niestety, rzecznikowi często wtórują niektórzy politycy, przyznający się publicznie do bicia dzieci. Tadeusz Cymański w programie „Tłit" wp.pl wyznał: „Bezczelnością jest mówienie, że ktoś, kto broni klapsa, jest za biciem dzieci. Gdyby ojciec z grobu wstał, to bym mu rękę, którą dawał klapsy, pocałował. Normalni ojcowie tak mają, gdy dziecko doprowadza ich do szału.” Przyznał też, że w przeszłości dał klapsa swojemu dziecku. Po fali oburzenia próbował tłumaczyć, że wyraził się niezręcznie, a brnąc dalej oświadczył, że dobrze wychował swoje dzieci i rozumie rodziców, którym czasem puszczą nerwy.\nA może chłosta?\nPrzypadek Cymańskiego nie jest odosobniony. Henryk Urban, działacz PiS z Bielska-Białej, napisał do Ministerstwa Edukacji Narodowej o potrzebie wprowadzenia do szkół kar cielesnych, m.in. chłosty, bo jego zdaniem „z wielowiekową tradycją zerwano zbyt pochopnie”. O swoich pomysłach opowiedział w gazecie wydawanej przez Forum Młodych PiS „W prawo zwrot”. Prezes Jarosław Kaczyński, pytany w 2014 roku o klapsy, oświadczył: „Sam tak byłem wychowywany, nie mam pretensji do rodziców, wręcz przeciwnie”.\nWszystkich polityków przebił Janusz Korwin Mikke, który napisał książkę „Vademecum ojca”, wydaną przez wydawnictwo Watra, w 1991 roku. Możemy w niej przeczytać: „Jeśli za jakieś przewinienie wlepi Pan dzieciakowi lekkiego klapsa, a za inne — drugiego, to efekt będzie nie tylko mizerny, ale i nad wyraz nieprzyjemny dla delikwenta. Natomiast spranie raz, a porządnie, zapewni Panu i żonie spokój na pół roku (nie powinno się to zdarzać częściej!) i w sumie dziecko oberwie mniej, niż gdyby co drugi dzień dostawało raz paskiem.”\nW innym miejscu czytamy: „Dziewczynki są zazwyczaj znacznie subtelniejsze, stąd i kary powinny być odpowiednio dobrane. Napomnienie ustne łagodnie udzielone albo solidny klaps raz na jakiś czas powinien wystarczyć”.\nPo skandalu, jaki wywołało przywołanie fragmentów książki Tedda Trippa, wydawnictwo „Słowo Prawdy” ogłosiło na Facebooku, że podjęło decyzję o tymczasowym wstrzymaniu jej sprzedaży. „W ciągu najbliższych tygodni zostanie podjęta decyzja o jej przywróceniu do sprzedaży lub wycofaniu z oferty. Decyzję ogłosimy w osobnym komunikacie” – czytamy na Facebooku „Słowa Prawdy”, które reklamuje się: „Nieprzerwanie publikuje książki, których celem jest lepsze poznanie Boga, zrozumienie Jego istoty, rozwijanie się w wierze i ciągłe doskonalenie”. Książka „Vademecum ojca” wciąż jest dostępna w sprzedaży, m.in. na Allegro.\nHaim G. Ginott, amerykański psycholog, terapeuta dzieci i autor wielu książek o relacjach między dorosłymi i dziećmi, podaje wiele konkretnych porad o podstawowych zasadach komunikacji, które pozwalają opierać stosunki między rodzicami i dziećmi na wzajemnym szacunku i godności. Warto po te publikacje sięgnąć i zapamiętać jedną z sentencji Ginotta: „Gdy dziecko uderzy dziecko, nazywamy to agresją . Gdy dziecko uderzy dorosłego, nazywamy to wrogością. Gdy dorosły uderzy dorosłego, nazywamy to napaścią. Gdy dorosły uderzy dziecko, nazywamy to dyscypliną”.\nOglądasz teraz: Instrukcja bicia dziecka


Ziemię sprzedaje się tylko raz - Przewodnik Katolicki\nNa ten problem zwrócili uwagę rolnicy z Zachodniopomorskiego, od początku grudnia protestujący na drogach swojego województwa przeciwko nielegalnej sprzedaży polskiej ziemi cudzoziemcom. Sprawa jest poważna, bo już w 2016 r. mija okres ochronny na swobodny handel naszą ziemią. Czy jest się czego bać?\nTrwający od 5 grudnia protest rolników na ulicach Szczecina i drogach Zachodniopomorskiego przypomina sceny z pamiętnego amerykańskiego filmu Konwój, opowiadającego o buncie kierowców ciężarówek. To nie chłopi przyduszeni spłatą ogromnych odsetek kredytów z początków lat 90., których pamiętamy z blokad Andrzeja Leppera. Obecny protest to bardzo medialnie nagłośniona akcja, której symbolem stały się nowoczesne ciągniki zbuntowanych gospodarzy jadące w rytm remiksu piosenki Hi Fi Superstar grupy Wanda i Banda, który można obejrzeć w sieci.\nZakaz sprzedaży polskiej ziemi cudzoziemcom przez podstawione osoby, tzw. słupy, to główny postulat rolników z Zachodniopomorskiego. Drugim postulatem było odejście Adama Poniewskiego, dotychczasowego dyrektora Agencji Nieruchomości Rolnych (ANR), i kontrola działań Agencji. Ich postulat zrealizowano w ten sposób, że z dyrektora stał się on kierownikiem do spraw organizacyjnych Agencji. Rolnicy, niezadowoleni z takiego obrotu sprawy, zażądali wyjaśnień. I na początku stycznia wznowili protest w województwie zachodniopomorskim, który dymisja dyrektora miała zakończyć.\n– Przypuszczamy, że decyzja o zostawieniu pana dyrektora w Agencji została podjęta po to, żeby sprowokować rolników, by wyszli na ulicę, aby pokazać, że jesteśmy niewiarygodni i nie dotrzymujemy umów. W konsekwencji, aby po prostu przestać z nami rozmawiać – mówił w Radiu Maryja Edward Kosmal, przewodniczący Międzyzwiązkowego Komitetu Protestacyjnego Rolników Województwa Zachodniopomorskiego.\n– Na tym etapie nie widzę powodu, by sejmik zajął się sprawą. Uważam, że te dni będą kluczowe dla tego sporu. (…) W całej sprawie chodzi o kwestie merytoryczne. Sprzedaż ziemi w sposób uprzywilejowany osobom, które nie powinny z tego korzystać. Mamy do czynienia z pewnego rodzaju cwaniactwem i wykorzystywaniem przywileju przez pewien rodzaj ludzi, określanych jako słupy. I w związku z tym jest apel o zmianę prawa i uszczelnienie procedur – mówił tymczasem w Radiu Szczecin Olgierd Geblewicz, marszałek województwa zachodniopomorskiego. Krytycznie ocenili podpisanie porozumienia rolnicy w Wielkopolsce, którzy w Poznaniu zorganizowali pikietę z poparciem dla protestujących rolników w Szczecinie. „Jeśli ktoś ich namówił na podpisanie porozumienia, gdzie tylko jeden punkt jest zrealizowany, czyli odwołanie dyrektora Agencji Nieruchomości, którego w ogóle nie odwołano, tylko sam złożył rezygnację, to zostali wpuszczeni w kompletne maliny – mówi „Przewodnikowi Katolickiemu” Wieńczysław Nowacki, członek zarządu krajowego Stronnictwa Ludowego „Ojcowizna” z Wielkopolski. O co w tym wszystkim chodzi?\nDotychczasowy protest wymusił na szefie ANR jak na razie nowelizację przepisów w sprawie obrotu ziemią, która jest częścią pakietu ustaleń pomiędzy protestującymi rolnikami, prezesem ANR i ministrem rolnictwa. Do 18 stycznia prezes ANR miał wydać stosowne rozporządzenie. Nadal na nie czekamy. – Te rozmowy wciąż odkłada się na później. Pan minister dał sobie czas do końca sierpnia, a problem, który mamy – sprawa ziemi – nie jest jeszcze załatwiony. Nikt nam nie odpowiedział, czy ziemia spółek z obcym kapitałem wróci, czy też nie. Wiemy, że w międzyczasie przedłużane są umowy dzierżawy poprzedniego dyrektora – mówił Kosmal.Rolnicy wysłali również list informujący o sytuacji do premiera Donalda Tuska. Do 24 stycznia rolnicy dali czas szefowi ANR na realizację ustaleń. – Wyjeżdżamy na miasto. Żadnej kontroli nie ma i nie było – zapowiedział Edward Kosmal w rozmowie z „PK”. Codziennie do protestujących dołącza od 6 do 10 rolników.\nJak duży jest problem związany z dzierżawą i handlem ziemią? 5 mln ha zostało wyciągniętych z zasobów ANR. Najczęściej przejmują je spółki prawa handlowego zarejestrowane w Polsce, ale z obcym kapitałem, najczęściej niemieckim. Na razie ANR zgłosiła do prokuratury dwa przypadki podejrzenia popełnienia przestępstwa. Osoby nabyły ziemię i od razu odsprzedały spółkom kapitałowym. Jak wygląda w praktyce działalność tzw. „słupów”? W obecności „słupa” hektar ziemi na licytacji może osiągnąć nawet 80 tys. zł, choć wygląda to groteskowo, gdy rolnik, który ma tylko kilka hektarów ziemi, kupuje na przetargu grunty za 9 mln zł. ANR bardzo to odpowiada, bo to bardzo podnosi ceny ziemi, ale ten proceder bardzo uderza w przeciętnych rolników. Procedury związane z dzierżawą trwają około roku. Natomiast pierwszeństwo pierwokupu uzyskuje się już po sześciu latach dzierżawy. Składa się wnioski, a ANR wycenia ziemię. Każda działka wyceniana jest indywidualnie. To, dlaczego protestuje akurat Zachodniopomorskie, też można wytłumaczyć, tu po prostu tradycje rolnictwa indywidualnego są słabe. W czasach PRL-u były tam głównie PGR- y, a do dziś nie ma tam silnych organizacji rolniczych. Najprężniejsza z nich to PSL, a Agencja Nieruchomości Rolnych jest tam najważniejszą agencją. Ważniejszą niż Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) i Agencja Rynku Rolnego (ARR). To ona określa tak naprawdę przyszłość rolnictwa, i to nie tylko w tym regionie, jeśli inni zaczną naśladować działalność agencji w ich województwie.\nNa razie prezes ANR w Szczecinie wydał rozporządzenie o większej kontroli nad handlem ziemią. Przewiduje ono, że przedstawiciele rolników znajdą się w komisjach przetargowych. Na ich wniosek komisja będzie odstępowała od przetargu w sytuacji podejrzeń co do prawidłowości procedury. W pisemnych przetargach ograniczonych, przy wyłanianiu nabywców wśród rolników indywidualnych, poza ceną i warunkami płatności mogą być brane pod uwagę inne warunki. Powierzchnia gospodarstwa nabywcy, odległość jego gospodarstwa od sprzedawanej nieruchomości.\nNatomiast Wielkopolska Izba Rolnicza (WIR) zwróciła się z apelem do wszystkich rolników o zgłaszanie nieprawidłowości przy obrocie ziemią należącą do Skarbu Państwa. Izba nie odnotowała jak na razie żadnych nieprawidłowości. „Jeśli takie problemy zaistnieją, należy je niezwłocznie do nas zgłosić na piśmie” – powiedział PAP wiceprezes Wielkopolskiej Izby Rolniczej Bogdan Fleming. Od września 2012 r. działa 9-osobowy zespół specjalistów, złożony z przedstawicieli ANR w Poznaniu i WIR. Ma wypracować koncepcję rozdysponowania gruntów pochodzących z tzw. wyłączeń od dzierżawców. Jest to związane z poważnymi zamierzeniami handlowymi, poznańska agencja w 2013 r. chce sprzedać około 5 tys. ha ziemi zwróconych przez dzierżawców.\n– Protest w Szczecinie zwrócił uwagę na problem nielegalnego wykupu ziemi przez cudzoziemców, ale sami rolnicy nie są w stanie mu zapobiec – mówi Wieńczysław Nowacki, który od lat 80. uczestniczył i organizował protesty rolnicze w różnych częściach kraju. – W proteście rolników w Zachodniopomorskiem nie ma zaplecza; gdyby nie wsparcie abp. Andrzeja Dzięgi, stojącego na czele archidiecezji szczecińsko-pomorskiej, pewnie nic by się nie udało, choć oczywiście oceniam to jako człowiek z zewnątrz – zastrzega w rozmowie z nami Nowacki. Wieńczysław Nowacki to weteran strajków ustrzycko-rzeszowskich. – W Ustrzykach Dolnych w 1981 r. zaczynaliśmy, jak było minus 16 stopni. Strajki dotyczyły realizacji prawa naturalnego i ewangelicznego, czyli wolności stowarzyszania w związkach zawodowych rolniczych. I dzisiaj mamy taką samą sytuację – twierdzi Nowacki.\nCzy dzisiaj jest w ogóle atmosfera do poderwania całej rolniczej Polski i doprowadzenia do przełomowych zmian? Rolnicy z Zachodniopomorskiego jednak jak na razie nie uruchomili lawiny protestacyjnej. – Analizuję sytuację, w jakiej się odbywa i w jakim czasie. To jest bardzo istotne. Dziś czas jest bardzo podatny. Ludzie w okresie świątecznym i poświątecznym siedzą w domach przed telewizorami. I oglądają świat, który jest zupełnie inny od tego, jaki znają. Czekają jednak na sygnał do działania, bo chcą się ratować – objaśnia Nowacki.\nPolitycy wkraczają do akcji\nPierwsze podjęło temat Prawo i Sprawiedliwość. PiS zapowiedziało, że w ciągu miesiąca złoży projekt ustawy, która ma utrudnić nabywanie przez obcokrajowców polskiej ziemi rolnej po 2016 r., gdy skończy się okres ochronny na obrót nią. Takie rozwiązania są zgodne z prawem unijnym i obowiązują w innych krajach. Nad projektem ustawy pracują poseł Zbigniew Kuźmiuk i europoseł Janusz Wojciechowski. Projekt ma wprowadzić zasadę, że osoba, która nabyła polską ziemię, musiałaby przez kilkanaście lat osobiście prowadzić gospodarstwo. Gdyby okazało się na podstawie dowodów, że ten wymóg nie jest spełniony, Agencja Nieruchomości Rolnych miałaby prawo odebrać ziemię, oddając wpłacone za nią pieniądze.\nNieoczekiwanie żądania rolników chce poprzeć Ruch Palikota. Do Sejmu wpłynął już pakiet trzech projektów ustaw przygotowanych przez tę partię pod wspólnym szyldem „mała reforma rolna”. Ustawa zakłada likwidację Agencji Nieruchomości Rolnych i sprzedaż będących w dyspozycji Agencji gruntów. Rolnicy posiadający mniej niż 50 ha ziemi mieliby prawo wykupienia ich po preferencyjnych cenach. W przypadku niesprzedanych gruntów miałyby one trafić do instytucji (trzeba ją stworzyć), która ułatwiłaby preferencyjne kredytowanie przedsiębiorstw rolniczych. Palikotowcy chcą też połączyć ARiMR z ARR oraz ZUS i KRUS. Nieoficjalnie jednak mówi się, że jest to projekt czysto polityczny, który ma uderzyć w osłabiony PSL i zjednać RP chłopów małorolnych.\nZatrzymać sprzedaż ziemi\nHistoria z obrotem ziemią rolniczą sięga lat 90. Ten system nieszczelności został wprowadzony w ustawie o Agencji Nieruchomości i Skarbu Państwa [tak się wtedy nazywała agencja, dziś ANR – przyp. red.] i głównie dotyczył ziem zachodnich, czyli Dolnego Śląska, lubuskiego i całego Pomorza. Temat te był poruszany wielokrotnie w czasie przygotowania polskiej akcesji w Unii Europejskiej, ale później zniknął z debaty publicznej. Problem jednak pozostał. – Zakaz wyprzedaży polskiej ziemi obcokrajowcom jest od 2000 r. języczkiem u wagi wszystkich rządów. Nikt tego tematu nie chce ruszać – stwierdza weteran rolniczych protestów Wieńczysław Nowacki. Trudno nie przyznać mu racji. W konstytucji RP są tylko dwa punkty dotyczące spraw rolniczych, ale brak przepisów szczegółowych. Art. 21 stwierdza, że podstawą ustroju rolnego państwa jest gospodarstwo rodzinne. – Ale co to jest gospodarstwo rodzinne i ustrój rolny państwa, nie wiadomo. Bo nie ma polskiej polityki państwa, bo zastępuje je unijna Wspólna Polityka Rolna i indywidualna polityka ministrów. Jeszcze całkiem niedawno powszechnie twierdzono, że własność nie ma narodowości. Dziś boleśnie i wielokrotnie przekonujemy się, że tak nie jest – przykłady polskich stoczni i choćby zwalnianych pracowników z fabryki samochodów w Tychach są bardzo wymowne. Czy w przypadku sprzedaży ziemi rolnej też ma być podobnie? Nie chcemy i nie możemy się na to godzić. Dziś własność ziemi to jest być albo nie być nowoczesnego polskiego rolnika w Europie, a tym samym być albo nie być całego polskiego narodu. Nie wolno nam o tym zapomnieć.\nJanusz Wojciechowski, europoseł Prawa i Sprawiedliwości,\n– Polsce grozi masowy wykup ziemi. Polska ziemia jest po pierwsze tania, a po drugie dobra. Nasze gleby są niezniszczone i mają bardzo dobrą jakość. Po trzecie jest jej dużo. Jest coraz większe zainteresowanie jej zakupem. Na świecie narasta kryzys żywnościowy i produkcja żywności staje się produkcją strategiczną. Wszystkie rozsądne kraje zabezpieczają się przed wykupem ziemi przez cudzoziemców. Jest zasada swobodnego przepływu kapitału. Nie możemy więc wprowadzać rozwiązań pogarszających dostęp do polskiej ziemi. Praktycznie każdy może kupić francuską ziemię rolną, ale pod warunkiem że jest od pokoleń francuskim rolnikiem. Chcemy, aby tak było w Polsce. Podobnie jest w Danii, Hiszpanii i Niemczech. Polska może bardzo szybko zmienić swoje prawo w taki sposób, żeby polska ziemia trafiała w ręce polskich rolników.\nWieńczysław Nowacki, członek zarządu krajowego Stronnictwa Ludowego „Ojcowizna” i pełnomocnik na Wielkopolskę, działacz Solidarności Rolniczej w latach 80.\n– Dzisiaj jest istotne, by spełnić pewne oczekiwania ludzi wsi, którzy mają patriotyczne nastawienie w przeciwieństwie do tych, co tylko oczekują na dopłaty albo wystarcza im to, co mają. Patrioci patrzą pod szerszym kątem, polskim, narodowym i wiary katolickiej, który jest bardzo istotnym elementem psychologicznym. Oznacza to, że ziemia nie jest tylko elementem materialnym, że jest ona elementem sakralnym. Ziemię nie tylko się uprawia, pracuje i z niej utrzymuje rodzinę, ale jest czynnikiem, który odnosi się do Ewangelii. Czyńcie sobie ziemię poddaną, to istotna myśl. Ludzie w jakiś sposób materialnie funkcjonujący i ci, którzy są w coraz gorszej sytuacji, to są ludzie najbardziej aktywni. Dla mnie najpierw ważna jest sprawa ideowo-duchowa. W latach 80. uważałem, że działalność związkowa jest i była polityczna, i podobnie uważam dzisiaj, że walka o zachowanie polskiej ziemi w naszych rękach jest nie tylko działalnością rolniczą, ale przede wszystkim problemem politycznym. Temat nie może być przedstawiany jako tylko problem materialny. Ważne jest również to, jak odnoszą się do tego katolicy świeccy. Wiąże się to pojęciem dobra wspólnego. To dotyczy nas wszystkich. Katechizm mówi, że jeśli jest naruszane dobro wspólne, to ma się prawo i obowiązek do sprzeciwu.


Echosonda wędkarska DEEPER Chirp Plus z GPS – sklep internetowy Avans.pl\nGwarantuje niezwykle dokładną lokalizację określonego celu\nDeeper Chirp Plus to echosonda wędkarska z częstotliwością odświeżania 15 razy na sekundę. Działa z dużą dokładnością na głębokości od 0,15 do 100 metrów. Dedykowana aplikacja umożliwia tworzenie map batymetrycznych, czy badanie temperatury wody. Akumulator o pojemności 950mAh pozwala na 4.5 godziny sondowania z włączonym GPS id do 6 godzin z wyłączonym. Można go naładować do pełna w 75 minut.\n- Dokładna lokalizacja na dużej głębokości,\n- komplet akcesoriów w zestawie.


BR0392-BL-CE Bell & Ross BR 03-92 | Czas Zegarków\nZegarki/Bell & Ross/BR 03-92/Bell & Ross BR 03-92 Czarny/Guma Ø42 mm\nBR 03-92 Czarny/Guma Ø42 mmBR0392-BL-CE\nCena Rynkowa 14 810,00 zł\t13 279,00 zł\tWysyłka zwykle w, 2-8 tygodni Informacje o przesyłce* BR0392-BL-CE nie ma na magazynie, ale zostanie wysłany tak szybko, jak tylko otrzymamy go od agenta/dostawcy. Zazwyczaj trwa to około 2-8 tygodni od potwierdzenia zamówienia. Należy pamiętać, że wysokiej klasy zegarki są często dostępne w ograniczonych ilościach i ich czas dostawy może się różnić.* średni czas 3 ¾ tygodnie wskazuje średni czas dostawy dla modelu BR0392-BL-CE. To jest typowy średni czas dostarczania modelu.* Numer przesyłki jest wysyłany e-mailem w dniu, w którym zegarek zostaje wysłany z naszego magazynu. Potem czas dostawy może się zmienić w zależności od kraju zamieszkania i zazwyczaj w Europie zajmuje tylko kilka dni.\t2 lata Oficjalna gwarancja na cały świat\tOficjalna Gwarancja Producenta\nDarmowa wysyłka!\tUbezpieczenie,\tod 221,00 zł/rok\tRaty już od 435 zł/mc\t-10%\tProśba o termin ostateczny


Boska Olivia Wilde w Vanity Fair (FOTO) - Kozaczek.pl\nwtorek 09-11-10, czytany: 18854 razy, autor: Noir\nolivia wilde vanity fair okładka sexy seksowna zdjęcia fotki sesja\nMocny retusz, ale zdjęcia robią wrażenie.\nOlivia Wilde / Vanity Fair Kilka dni temu zachwycaliśmy się oszczędną w formie kreacją Olivii Wilde. Na gali BAFTA aktorka wystąpiła w długiej czarnej sukni. Minimalizm stylizacji podkreślił atuty gwiazdy. Było na co popatrzeć, choć Olivia tak niewiele pokazała! Tym razem chcemy Wam pokazać zdjęcia o artystycznym charakterze. Mocno pociągnięte Photoshopem, nie zgubiły prawdy o aktorce. Makijażysta stanął na głowie, by podkreślić piękne rysy twarzy Wilde. Oczy i usta są tu równie ważne, jak namiętnie układające się ciało. Zobaczcie kilka fotek, resztę znajdziecie na stronie Vanity Fair. Foto: vanityfair.com Zapraszamy na film z Olivią Wilde. Dziś jest to obraz Rozmowy z innymi kobietami\nZaskakujące wyznanie Leszka Stanka na temat SEKSU!Oscary 2017: Emma Stone reaguje na wpadkę Warrena Beatty'ego!Świat się śmieje, bo Nicole Kidman nie potrafi... KLASKAĆKto je CZESAŁ? Fryzjerskie wpadki na Oscarach 2017 (ZDJĘCIA)Występ Justina Timberlake'a na Oskarach przejdzie do historii?Oscary 2017: Nie uwierzysz, kogo wziął ze sobą Ryan Gosling! Ostatnio dodane fotki:zobacz całą galerię »Olivia WildeOlivia WildeOlivia WildeOlivia Wilde, Just...\nOlivia Wilde urodziła\tPiękna aktorka po raz drugi została mamą.\tczytano: 5339 razy