„Afgańska dziewczyna”. Dwa spotkania Steve'a McCurry’ego z Sharbat Gula oraz ich następstwa ... - Etnologia.pl\n„Afgańska dziewczyna”. Dwa spotkania Steve'a McCurry’ego z Sharbat Gula oraz ich następstwa w świetle krytyki postkolonialnej .\nŹródło © Marta Machowska\nSharbat nie mówi także o swoim życiu. To o niej opowiadają reporterzy, dziennikarze, wyjawiając światu prawdę o jej życiu i opowiadając tragedię jej narodu. To osoby z zewnątrz wiedzą lepiej, co ona myśli i czuje. Cytując fragment wspomnień Steve’a McCurry’ego: Cieszy się, że jej zdjęcie stało się inspiracją. Ale nie sądzę, żeby fotografia cokolwiek dla niej znaczyła. Jedynym co się liczy, jest jej mąż i dzieci. Zatem fotograf, mimo że nie zna kobiety, na podstawie krótkiej rozmowy i obserwacji oświadcza światu, co naprawdę myśli o danej sytuacji sfotografowana kobieta. W artykule z „National Geographic” pozwala się kobiecie zabrać głos, jednak mam wrażenie, że jest to pusty gest, ponieważ jednocześnie jej słowa są tłumaczone czytelnikom przez dziennikarza. Dzieje się tak, ponieważ opinia Sharbat nie odpowiada stworzonej w naszym społeczeństwie wizjom świata wschodniego. Pierwszy przypadek z omawianych dotyczy wypowiedzi kobiety, kiedy przyznaje ona, że bezpieczniej się czuła pod rządami talibów. Jej wypowiedź zostaje zmarginalizowana, temat szybko zostaje zmieniony. Jednocześnie przez znaczną część artykułu kreuje się pesymistyczny obraz życia w Afganistanie, w biedzie i niepokoju. Trzydziestoletnią kobietę prezentuje się jako zmęczoną życiem kobietę, której ogorzała twarz pozaznaczana jest zmarszczkami i nosi ślady życia pełnego ciężkiej pracy. Jakże odległy jest jej wizerunek od wyobrażenia trzydziestoletniej kobiety ze Stanów Zjednoczonych, pełnej życia i wspinającej się po szczeblach kariery. Wszystkiemu winni są – jak wynika z przekaz - Sowieci, potem talibowie oraz Rosjanie. Biali mężczyźni tym razem mogą ratować kobietę, nie tylko przed brązowymi mężczyznami, ale również przed rosyjskim imperializmem. Nic dziwnego zatem, że wypowiedź Sharbat o bezpieczeństwie pod panowaniem talibów przemknęła bez echa – nie pasowała do forsowanego przez Zachód opisu sytuacji.\nOrientalizacja Afganistanu i muzułmańskiej kobiety\nDruga wypowiedź Sharbat dotyczy chusty i zasłaniania się, co można połączyć z całą kreacją Wschodu w oczach Zachodu, o czym pisał Said oraz Fanon. Właśnie teraz chciałabym się skupić na tym, jak prezentowana jest afgańska, muzułmańska kobieta oraz noszona przez nią zasłona. Na początek nawiążę do Edwarda Saida, który mówił o stereotypowym postrzeganiu Orientu poprzez esencjalizujące i patalogizujące binarne opozycje. Da się je znaleźć również w omawianych tekstach oraz wizerunkach Sharbat Gula. Po pierwsze, co było już wspomniane, Wschód to bieda oraz ciężkie życie. Tak, jak na Zachodzie mamy miasta, a w nich szkoły, uniwersytety, jednostki badawcze, tak na Wschodzie ludzie żyją w wioskach, małych domkach, bez dostępu do edukacji. Na Zachodzie najważniejsza jest prawda rozumu. Orient bazuje na tradycji i religii. Ważna jest rodzina i więzi pokrewieństwa. To te wartości dostarczają nadziei i radości w trudnych chwilach. Idealnie widać to na przykładzie tekstu opublikowanego na łamach „National Geographic”. Życie Sharbat kręci się według niej wokół modlitwy i rodziny, a jedynym szczęśliwym dniem w jej życiu miał być dzień jej ślubu: Jak wygląda jej życie? Wstaje przed wschodem słońca i modli się. Przynosi wodę ze strumienia. Gotuje sprząta, pierze. Opiekuje się dziećmi. Są najważniejsze w jej życiu. Jako kobieta i muzułmanka nie mogła decydować o własnym małżeństwem, ponieważ zostało ono zaaranżowane przez jej rodziców. Aranżowane małżeństwa kojarzą się Europejczykom z przeszłością i zacofaniem. Fakt, że przeżyła wojenną zawieruchę, zdaniem dziennikarki Cathy Newman, zawdzięcza Bogu, co także potwierdza wizerunek religijnego opartego na tradycji Orientu. Kobieta muzułmańska jest, zgodnie z utartymi stereotypami, a także zgodnie z teksem, nieśmiała, cicha, opiekuńcza i posłuszna mężowi oraz bratu. Jeśli ten pozwoli jej zostać sfotografowaną, tak się dzieje. Boi się odpowiadać na pytania obcych, chowa się w szalu. Nie przywiązuje wagi do wartości pieniądza, nie żąda zapłaty za swoje zdjęcia. Z jednej strony to „śpiąca królewna”, której życie nabrało sensu dopiero po zamążpójściu. Z drugiej strony „strażniczka domowego ogniska”, której życie toczy się między łożem małżeńskim a dziecięcym łóżeczkiem.\nTekstową reprezentację uzupełniają przestawienia wizualne. Jedno ze zdjęć prezentuje siedzącą przed domem Sharbat Gula, wciśniętą między siedzących dwóch mężczyzn. Jeden z nich jest jej mężem, drugi bratem. Cała trójka nosi nie-europejskie stroje, jednak stój kobiety najbardziej odbiega od europejskich standardów, powielając jednocześnie nasze wyobrażenia kobiety schowanej za zasłoną. Mężczyźni pewnie patrzą w obiektyw, jeden z nich nawet lekko się uśmiecha. Postawa Sharbat jest wycofana. Nieśmiało zerka w obiektyw, w stronę którego nie jest nawet zwrócona. Jedynie skierowała oczy ku fotografowi. Ten stereotypowy obraz uzupełniają trzymane na kolanach dzieci. Nie byłoby w nich nic dziwnego, gdyby nie ich strój, zupełnie odbiegający od naszych oczekiwań. Kolorowe sweterki z kapturem oraz spodenki ze ściągaczami burzą ten tradycyjny obraz. Jednak przywodzą na myśl pomoc Pierwszego Świata dla cierpiącego biedę Świata Trzeciego. Misja cywilizacyjna białego człowieka, którą tak bardzo piętnowali krytycy postkolonialni, objawia się także pod postacią misji edukacyjnej. Sharbat jest analfabetką. Potrafi się podpisać, jednak nie umie czytać. Ponownie stygmatyzuje to wizerunek zacofanego, oczekującego pomocy Orientu. Jednak Shabat, zdaniem dziennikarzy, zauważa potrzebę edukacji swoich dzieci, gdyż to dość typowe nawet dla niewykształconych Afgańczyków przekonanie, że edukacja to szansa na rozwój i przyszłość. Co ciekawe, powyższy fragment sugeruje, ze wszyscy Afgańczycy to osoby niewykształcone. Można zauważyć także „udzikowienie” samych Pasztunów, których prezentuje się jako najbardziej wojownicze z afgańskich plemion. Problemem jest brak szkoły. Dlatego świat Zachodu od razu poczuł konieczność zaangażowania się w tę sprawę. Kolonizacja nabiera charakteru projektu „rozwojowego”. „National Geographic” utworzyło fundusz na rzecz afgańskich dziewcząt, a wiele osób pojechało, po pamiętnej premierze numeru z czerwca 1985 roku, na misję społeczną do Afganistanu. Jednak tak naprawdę wszystkie te poczynania jeszcze bardziej stygmatyzują opozycję zbudowaną na myśleniu: rozwinięty i zaradny Zachód a niedorozwinięty i niesamodzielny Wschód. Uzależniają także Wschód od Zachodu oraz przemycają pod postacią krzewienia edukacji zachodnie wartości i kulturę wyrosłą na gruncie oświecenia . Uformujmy Innego na nasz wzór – czy nie o to chodzi z mimikrze ?\nUwięziona za zasłoną?\nCo się zaś tyczy samej zasłony, w oczach Zachodu jest ona klatką, w której mężczyzna chowa kobietę, uzależniając ją od patriarchalnej władzy. Jednak, jak udowadnia Homa Hoodfar, dla muzułmanek jakakolwiek zasłona ma zupełnie inne znaczenie. Pokazuje przewiązanie do tradycji i religii, jest częścią ubioru, pozwala poczuć się im atrakcyjnie, pozwala uczestniczyć w życiu publicznym. Kobieta zasłonięta może się edukować, zabierać głos w parlamencie, chodzić sama po mieście. Co więcej, kobieta zasłonięta widzi wszystko i wszystkich, nie będąc jednak widzianą. Ona ma wiedzę o otoczeniu, lecz ono nie ma wiedzy o niej . W myśl Michela Foucault, wiedza daje władzę, zatem zasłona także daje kobiecie pewien rodzaj władzy. Kobieta, której każe się odrzucić zasłonę czuje się nie tylko poniżona i naga, ale także odmawia jej się możliwości partycypowania w życiu społecznym. Co więcej, poprzez zasłonę lub jej zdjęcie kobieta może wywierać nacisk na męskiej części swojej społeczności . Zakrycie, jak próbuje udowodnić Hoodfar, nie tylko nie pozbawia kobiety wolności, lecz wręcz przeciwnie, daje jej swobodę. Jednak człowiek Zachodu, który patrzy na świat poprzez pryzmat swojej kultury, zupełnie inaczej zinterpretował wspomniane zjawisko. Dlatego rozebranie muzułmańskiej kobiety, jak udowadnia Franz Fanon, stało się jedną ze strategii kolonialnej . Bardzo podobne myślenie o zasłonie oraz o kobiecie jako alegorii całego narodu i jego kultury. Zaczynając od pierwszego spotkania Steve’a McCurry’ego z Shabat Gula. Fotograf wspomina, że widząc obóz uchodźców wiedział, że dziewczynki za kilka lat miały zniknąć za tradycyjną zasłoną. Przy kolejnym spotkaniu po siedemnastu latach, już zamężna kobieta nosi burkę w kolorze śliwki, która odgradza ją od świata i oczu wszystkich mężczyzn poza jej mężem. Nieśmiała kobieta chowa się w czarny szal owinięty wokół twarzy, jakby mogła dzięki niemu wyparować. Co więcej, jak wynika z opisu kobieta poprzez chustę jest uzależniona od mężczyzny, który decyduje o tym, kiedy może się odsłaniać, a kiedy zasłaniać. W szkolnym namiocie podmiotem decyzyjnym był nauczyciel, który wręcz zmusił Sharbat do zdjęcia zasłony. Po siedemnastu latach mogła się odsłonić do zdjęcia za zgodą męża i brata. Z relacji prasowej wynika jasny przekaz: chusta to zasłona, zasłona to granica, granica to zniewolenie.\nCiekawa w tym kontekście wydaje się fotografia zamieszczona na okładce kwietniowego numeru „National Geographic”, ponownie Steve’a McCurry’ego. Zdjęcie przestawia Sharbat we wspominanej wyżej śliwkowej burce, która zakrywa całą jej postać. W dłoniach kobieta trzyma swoje zdjęcie sprzed siedemnastu lat. Napis na okładce brzmi: „To ona! Po 17 latach odnaleźliśmy tajemniczą Afgankę”. W dyskursie orientalizmu kobieta wschodu spowija mgiełka tajemniczości. Dodatkowo, charakter ten podsyca zasłona, która podsyca męskie wyobrażenia kojarząc się ze skrywanym pięknem . Patrząc na okładkę można mieć wrażenie, że świat Zachodu dał za wygraną albo poczuł skruchę wobec obcej kultury. Jednak wnętrze czasopisma odkrywa przed czytelnikiem tajemnicę wyglądu kobiety z okładki. Na wszystkich pozostałych zdjęciach Sharbat jest ukazana bez zasłony. Czyżby atmosfera tajemnicy, jaką ona tworzy została wykorzystana przez konsumpcjonistyczne społeczeństwo Zachodu jako chwyt marketingowy, mający zapewnić popyt na dany numer? Obietnica, że otwarcie czasopisma będzie metaforą uchylenia zasłony: chcesz czytelniku zobaczyć jaką tajemnicę skrywa śliwkowa burka, przerzuć stronę.\nDlaczego postanowiono odnaleźć Sharbat Gulę?\nW artykule opublikowanym w 2002 roku zupełnie zignorowana i nieopatrzona komentarzem zostaje krótka wypowiedź samej zainteresowanej: To piękna rzecz, noszenie jej [burki], nie jest żadnym przekleństwem. Fotograf zdjęciem po raz drugi zdarł z „Afgańskiej dziewczyny” zasłonę, obnażył ją przed światem zewnętrznym, nie zdając sobie sprawy z wynikających z tego konsekwencji. W 1985 roku świat dzieliła „Żelazna Kurtyna”, w Afganistanie toczyła się wojna, Sharbat mieszkała w obozie uchodźców w Pakistanie. „National Geographic” wydawany był wyłącznie w języku angielskim w Stanach Zjednoczonych, a tożsamość dziewczyny pozostawała nieznana. Mimo że cały Zachód znał jej twarz, w jej życiu nic się nie zmieniło. Zupełnie inaczej było w roku 2002. Magazyn wydawany był już w wieku językach na całym świecie, do Afganistanu zjechali się wolontariusze, nie ma już żelaznej granicy rozdzielającej wszystkie „Trzy Światy”. Procesy mają obecnie charakter globalny, a przepływ informacji odbywa się w zadziwiającym tempie. W 1984 roku Steve McCurry ukrywał się pod afgańskim strojem, by moc przebywać w obozie uchodźców. W 2002 roku do Afganistanu pojechała cała ekipa poszukiwawcza, z kamerami, aparatami, pokazująca lokalnym ludziom zdjęcie Sharbat. Nie mogli zostać niezauważeni. Sprawa nabrała rozgłosu. O odnalezieniu jej pisały gazety już nie tylko w Stanach Zjednoczonych. Poszukiwacze byli podekscytowani faktem, że udało im się ją odnaleźć. Nikt nie spojrzał na sprawę z jej perspektywy. A jak podaje jeden z portali, wizyta ta nie była dla Sharbat zbyt radosnym wydarzeniem. Kobieta zapowiedziała, że już nigdy nie udzieli wywiadu żadnym mediom. Zgoda na wykonanie zdjęcia z odsłoniętą twarzą, a także zapłata otrzymana od redakcji „National Geographic” spotkała źle odebrana w lokalnym społeczeństwie. Aby zachować spokój przeprowadziła się do innej wioski, pozostając do dziś anonimową. W ten sposób Zachód po raz kolejny próbował forsować swoje wartości w obcej kulturze, pokazując, że za pieniądze może kupić wszystko. Kolonializm z politycznego, a obok kulturowego, przerodził się w kolonializm ekonomiczny. Wdarł się dwukrotnie w życie przypadkowo napotkanej kobiety, niszcząc je dla swoich korzyści. Wszystko to ukryte zostało pod płaszczykiem misji cywilizacyjnej. Jak donosiły gazety, to dzięki tej fotografii świat przypomniał sobie o wojnie w Afganistanie, o tragedii uchodźców. Jedna dziewczynka stała się alegorią całego narodu i jego kultury. Jej spojrzenie miało wyrażać lęk i tragedię wszystkich Afgańczyków. Idąc dalej, wzmacniać zimnowojenne nastroje, kreując obraz złego Związku Radzieckiego w 1985 roku, oraz złych talibów i Rosji w roku 2002 roku. Wydaje się, że wybór daty poszukiwań afgańskiej dziewczyny nie był przypadkowy. W 2001 roku miał miejsce zamach terrorystyczny na Word Trade Center oraz Pentagon. Stany Zjednoczone od razu skierowały oskarżenia na talibów, kojarzonych z radzieckim wsparciem w latach 90. XX wieku. Rozpoczęła się trwająca do dziś wojna. Czy nie wydaje się zatem, że poszukiwanie „Afgańskiej dziewczyny” miało na celu przypomnienie społeczeństwu Zachodu o wojnie z lat 1979-1989 i tragedii z tamtych lat, a jednocześnie usprawiedliwienie amerykańskich poczynań wojennych? Może ponowne spojrzenie pary zielonych oczu tajemniczej Afganki miało wzbudzić w ludziach współczucie, kreując jeszcze bardziej negatywny wizerunek talibów?\nW niniejszym eseju starałam się pokazać, że historię fotografii „Afgańskiej dziewczyny”, a także dwa spotkania Sharbat Gula z Stevem McCurrym można analizować używając do tego narzędzi krytyki postkolonialnej. Sharbat Gula jest podwójnie podporządkowaną, podporządkowaną Inną, zgodnie z terminologią Spivak. Co więcej, podporządkowaną Inną, która nie może zostać wysłuchana. Większość wiedzy na jej temat czerpiemy z tworzonych zewnętrznych reprezentacji. Pojedyncze wypowiedzi samej Sharbat są marginalizowane. Jest ona także soczewką, skupiającą w sobie wyobrażenia Zachodu dotyczące Orientu. Z analizowanych przeze mnie materiałów wyłania się obraz religijnej muzułmanki, przywiązanej do tradycji, nie dbającej o zarobek materialny, dla której najważniejsze jest dobro jej rodziny. Kobiety skrywanej pod zasłoną, podległej woli męża oraz brata. Jednak, zgodnie z tezą Fanona, człowiek Zachodu dwukrotnie, dla własnych celów, zrywał z Sharbat Guli zasłonę. Wydaje mi się, ze historia Sharbat Guli jest historią pozbawionego głosu podporządkowanego Innego.\nL. Gandhi, Myślenie inaczej: krótka historia intelektualna, [w:] Tejże, Teoria postkolonialna. Wprowadzenie krytyczne, Poznań 2008, 36-37.\nH. K. Bhabha, Mimikra i ludzie…, s. 80-81.\nH. Hoodfar, Zasłony w ich umysłach…, s. 239-247.\nF. Fanon, Algieria zrzuca…, s. 12.\nBhabha H. K., Mimikra i ludzie: O dwuznaczności dyskursu kolonialnego, [w:] H. K. Bhabha\tMiejsca kultury, przeł. T. Dobrogoszcz, Kraków 2010, s. 79-88.\nFanon F., Algieria zrzuca zasłonę, przeł. Z. Szymański, Warszawa 1962.\nFoucault M., Historia szaleństwa w dobie klasycyzmu, Warszawa 1987.\nGandhi L., Myślenie inaczej: krótka historia intelektualna, [w:] L. Gandhi, Teoria postkolonialna. Wprowadzenie krytyczne, Poznań 2008, 29-43.\nHoodfar H., Zasłona w ich umysłach i na naszych głowach: muzułmanki i praktyki zasłaniania, przeł. M. Elas, [w:] R. E. Hryciuk, A. Kościańska (red.), Gender. Perspektywa antropologiczna, t. 1, Warszawa 2007, s. 227-257.\nKim była Afganka ze słynnego zdjęcia NationalGeographic?, http://worldwide.blox.pl/2011/02/Kim-byla-Afganka-ze-slynnego-zdjecia-National.html (dostęp: 6.02.2014r.).\nKuligowski. W., Miłość na Zachodzie. Historia antropologiczna, Poznań 2004.\nLegendarne zdjęcia – Steve McCurry „Afgańska dziewczynka” czyli zielone oczy, http://blurppp.com/blog/legendarne-zdjecia-steve-mccurry-afganska-dziewczynka-czyli-zielone-oczy/ (dostęp: 6.02.2014r.).\nMcCurry S., Patrzyłem w jej oczy przez obiektyw aparatu. Wciąż są takie same, „National\tGeographic” nr 4(31) kwiecień 2002, s. 9.\n„National Geographic” (hasło), http://pl.wikipedia.org/wiki/National_Geographic (dostęp: 6.02.2014r.).\nNewman C., Tajemnicza Afganka, „NationalGeographic” nr 4(31) kwiecień 2002, s. 2-8.\nOrtner S. B., Czy kobieta ma się tak do mężczyzny jak „natura” do „kultury”?, s. 112-141, http://www.ekologiasztuka.pl/pdf/f0064ortner.pdf (dostęp: 6.02.2014r.).\nSaid E., Orientalizmv, przeł. M. Wyrwas-Wiśniewska, Poznań 2005\nSpivak G. Ch., Czy podporządkowani inni mogą przemówić?, przeł. E. Majewska, “Krytyka Polityczna” 24-25 (2011), 196-239.\nTe fotografie stały się ikonami. Najsłynniejsze zdjęcia w 125-letniej historii magazynu „NationalGeographic”, http://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/5,114944,14697518,Te_fotografie_staly_sie_\tikonami__Najslynniejsze_zdjecia.html (dostęp: 6.02.2014r.).\n« powrót do działu Multi-Kulti\nMarta Machowska – magister historii, doktorantka I roku na kierunku etnologia w Instytucie Etnologii i Antropologii Kulturowej UAM w Poznaniu. Uczestniczka wielu badań terenowych, prowadzonych między innymi na Mazowszu, Podlasiu, Podkarpaciu, Pomorzu, w Małopolsce i Wielkopolsce. Jej zainteresowania skupiają się na dziedzictwie kulturowym, kulturze i twórczości ludowej oraz ich funkcjonowaniu we współczesnym świecie.


Rowery FatBike czyli “grubasy” | Rowerowe Porady\nSprzęt rowerowy 6 Gru 2014 14 Paź 2019 / 47\nPowoli zaczynają się w Polsce pojawiać na większą skalę rowery fatbike. Co to za rower? Jest to rower górski z bardzo szerokimi oponami, często na stalowej ramie choć jest też sporo aluminiowych, często bez amortyzatorów, z hamulcami tarczowymi. Opony w takim rowerze potrafią mieć szerokość czterech, a nawet pięciu cali (10-12,5 centymetra) i to jest element, który najbardziej rzuca się w oczy. Rowery tego typu zostały stworzone do jazdy po śniegu, piasku i w ciężkim terenie. Początkowo były produkowane, a w zasadzie wykonywane ręcznie, przez pasjonatów. Później w produkcję takich rowerów zaangażowały się firmy. Obecnie na rynku światowym istnieje sporo firm, które produkują “grubasy”. Także w Polsce jest już kilku dystrybutorów, widać to dobrze było choćby na Targach Bike-Expo w Kielcach, gdzie fatbike’i przyciągały wzrok zwiedzających.\nFatbike dla dzieci\nCo bardzo ciekawe, produkowane są także modele dla dzieci i młodzieży. Np. Specialized ma w swojej ofercie model Fatboy z oponami o średnicy 20 oraz 24 cali, które tak jak ich więksi bracia mają szerokość czterech cali. Przyznam szczerze, że chciałbym zobaczyć dziecko na takim rowerze, które ostro pedałuje pod górę :) ale widocznie na takie rowery też jest rynek.\nCzy takie rowery mają w ogóle sens? Czy bardzo szerokie opony dają znaczącą przewagę nad standardowymi oponami górskimi o szerokości 2-2,4 cala? Tego typu rower w zasadzie powinien być traktowany jako drugi, a nawet trzeci rower w garażu. Nie ma on aż takiej uniwersalności jak typowy rower górski, by jeździć na nim wszędzie gdzie się da z jednakową łatwością. Opory jakie stawiają szerokie i dość ciężkie opony, nie pozwalają na myślenie o podium w maratonie rowerowym. Z drugiej zaś strony komfort amortyzacji oraz możliwość przejazdu w ciężkim terenie sprawiają, że ten rower odnajdzie się świetnie w innych warunkach.\nOlbrzymi balon opony pozwala na stosowanie ciśnień niedostępnych dla węższych modeli. Na przykład Schwalbe dla modelu Jumbo Jim zaleca ciśnienie od 0,4(!) do 2 barów. I sami uczciwie przyznają 2 punkty na 6 możliwych w kategorii szybkość, ale za to 6/6 w kategorii przyczepność i to w każdych warunkach.\nIle waży fatbike\nPatrząc na taki rower wydawać by się mogło, że będzie ważył dobrze ponad 20 kilogramów. Ale zazwyczaj tak nie jest. Swoje ważą opony (1-1,5 kilograma), szerokie obręcze, szersze dętki, troszkę masywniejsza rama. Poza tym fat bike składa się w zasadzie z bardzo podobnych części co typowy rower górski. Trochę zdziwiło mnie częste używanie tarcz hamulcowych o wielkości 160 mm, nie spodziewałem się może tarcz downhillowych o średnicy 203 mm, ale 180 mm pasowałoby tutaj najbardziej. Widać, że nie jest to aż tak potrzebne jakby się wydawało.\nOstatecznie fat bike potrafi ważyć np. 13,8 kg (Specialized Fatboy Expert) co stawia go wagowo na równi z popularnymi rowerami MTB z półki do 2000 złotych. Oczywiście grubasy potrafią ważyć też 16-17 kilogramów, ale nadal jest to waga do zaakceptowania przez osoby jeżdżące rekreacyjnie, dla przyjemności, bez napinki.\nFatbike idealny na zimę\nGdzieś na forum internetowym przeczytałem, że w polskich warunkach jest to idealny rower na zimę do jazdy w kiepskich warunkach pogodowych. Gdy w lasach zalega śnieg albo grząskie błoto, szerokie opony będą się tam czuły jak u siebie. A troszkę cięższy rower pozwoli na potrenowanie siły i techniki jazdy.\nCzy takie rowery mają przed sobą przyszłość? Czy jest to tylko kolejny pomysł producentów na wyciągnięcie od nas pieniędzy na nowe zabawki. Pamiętajmy, że te rowery zostały stworzone z potrzeby. Chłopaki na Alasce potrzebowali sprzętu, który da sobie radę podczas takich zim, których my w Polsce oglądać raczej nie będziemy, a przynajmniej nie przez wiele miesięcy w roku. Uważam zatem, że powstanie i używanie takich rowerów ma realne uzasadnienie. Ale czy mają one sens u nas?\nfot. Jereme Rauckman\nTo pytanie pozostawiam otwarte, być może Wy będziecie mieli jakieś doświadczenie w tej materii. Według mnie “tłuściochy” bardzo dobrze sprawdzą się w kopnym śniegu i piasku, poza tym zostaną niszową ciekawostką na którą jeszcze przez wiele, wiele lat wszyscy będą patrzyli z otwartymi ustami i świecącymi się oczami :) I może dla właścicieli fatów taka nutka elitarności nie będzie zła.\nNa koniec zapraszam Cię na blog mojego imiennika. Łukasz spotkał się z kolegami na weekendową rundkę po parku krajobrazowym, gdzie wymieniali się rowerami na których jeździli. Były przełajówki, górale, a także fatbike. Łukasz opisał swoje wrażenia z jazdy tymi rowerami.\nCzytelnik podesłał mi jeszcze drugiego bloga, zapraszam do Agnieszki i Mateusza, gdzie opisują przygotowanie fatbike do jazdy po pustyni.\n11 Paź 2020 o 18:06\nBłotniki do roweru fat bike 20”4×0\nPoszukuje błotników do roweru składanego fat bike 20” opona 4×0 ,może mi Pan coś polecić ,pora jest deszczowa więc błotniki są bardzo potrzebne ….będę wdzięczna za poradę …\n17 Paź 2020 o 07:46\nprzejrzyj ofertę firmy SKS, mam ich kilka modeli błotników i może poza tymi naj, najtańszymi, wszystkie są bardzo dobre.\nMają takie modele jak Fatboard: https://www.ceneo.pl/Sport_i_rekreacja;szukaj-sks+fatboard;0192.htm#crid=378386&pid=7269\nI X-Guard: https://www.ceneo.pl/Sport_i_rekreacja;szukaj-sks+x-guard;0192.htm#crid=378386&pid=7269\n6 Kwi 2020 o 20:35\nWitam, posiadam FAT BIKE marki MEGAMO model FAT TANK. Po uzbrojeniu w pełne błotniki-własnej twórczości, pompkę, zapasową dętkę, kilka kluczy, koszyk bidonu utyło mu się trochę z seryjnych 16,5kg. Przejeździłem po gorszej nawierzchni typu błoto i daje radę bez problemu a na asfalcie też dość dobrze się nim jedzie tylko większy opór – opony 26×4.0 – nie pozwala rozpędzić się powyżej 40km/h. Można nim wjechać gdziekolwiek się chce i da radę tam gdzie rowery górskie się “zakopują”. Kosztował ponad 2K ale ilość przełożeń – 3×8 – w zupełności wystarcza. Nie wiem czy w polskich warunkach ludzie się przekonają do takich rowerów – sporo jest na ramie stalowej i czasem z pełną amortyzacją czyli ważą sporo ponad 20kg – więc lepiej trochę dołożyć i kupić coś lepszego jak sam to zrobiłem.\nPozdrawiam życząc udanych “szaleństw FAT’owych” jeśli ktoś się zdecyduje na taki rower. (Z tego co mi wiadomo, co roku zimą w Górach Sowich jest przejazd – wyścig FAT BIKE’ów).\nSuport do Fatbike pisze:\n7 Sie 2019 o 22:54\nKupiłem sobie rower fatbike z suportem na kwadrat i chciałbym go wymienić na hollowtech 2 tylko że mój suport ma długość 200 mm i dosłownie nigdzie nie mogę znaleźć ani suportu ani korby do mojego roweru. I moje pytanie to czy są w ogóle suporty 200 mm do fatbike?\n22 Sie 2019 o 17:13\nfatbike’i mają często dość nietypowe rozmiary części. Z korbą Shimano możesz mieć problem, chyba nie robią modeli z dłuższą osią. Pierwsze co zrób – zmierz szerokość mufy suportowej, czyli tego miejsca w ramie, gdzie schodzą się rurki i schowany jest suport (nie musisz go wykręcać, można zmierzyć od dołu).\nW sklepach, jak się poszuka, znajdzie się korbę do mufy o szerokości 100 mm.\n26 Sie 2019 o 19:17\nWitam, na początku tego lata kupiłem fatbike od gianta. Za chwilę kupuje kolejnego…dosiadałem już różnych sprzętów i nihdy żaden nie dał mi tyle frajdy co fatbike. Po asfalcie jezdze spokojnie w tempie 27km/h i to tylko dlatego ze w moim modelu brakuje przełożeń. Po plaży, po spuszczeniu nieco powietrza jezdzi sie genialnie. Wszelkie błota i kompletne bezdroza tez nie sprawiają kłopotu. Konieczna jest amortyzacja. Opony mają potężne odbicie. Polecam grubasy z calego serca.\n8 Gru 2018 o 20:54\nZastanawia mnie cały czasz jak myć te rowery żeby nie pogorszyć ich stanu czy uzyskam na to odpowiedzi?\n10 Gru 2018 o 11:58\nGąbka/szmatka + woda i lecisz :) A do czyszczenia napędu przydaje się odtłuszczacz cytrusowy/benzyna ekstrakcyjna i szmatka.\n17 Kwi 2018 o 11:37\nTe rowery są swietne . Mąż będąc w Niemczech przywiozl taki rower sobie waży 22kg ja stwierdziłam że jest nie poważny że będzie na takim jeździł do czasu… Gdy sama na niego przejechałam na nim ok 15km stwierdziłam że kupuje sobie taki ?\n18 Wrz 2016 o 22:58\nCześć wszystkim, i jak tam wrażenia i przemyślenia przez te 2 lata, które minęły od publikacji wpisu? Czy dla osób, które jeszcze nie jeździły/nie kupiły grubasa (fatbike’a) spadek “nacisku” ze strony producentów zmniejszył ciśnienie, aby się takim rowerem zainteresować? Ja osobiście myślę, że w stronę grubasa może ciągnąć albo ogólna ciekawość czy chęć szpanu, albo faktyczna potrzeba – w przypadku osób, które spróbowały rower MTB z oponami 2,5″ i się nie sprawdził w wybranym terenie. Myślę też, że poza faktycznie sypkim podłożem, albo w sytuacjach, gdy sypkie podłoże pojawia się sporadycznie grubciaka przynamniej częściowo może zastąpić rower na kołach 27,5+ (nowa mega-zajawka producentów po wyczerpaniu tematu fatbike’ów) – i o ile grubciaka 26×4,0″ przetestowałem w niektórych warunkach, o tyle na rowerze z obydwoma kołami 27,5×3,0″ jeszcze nie jeździłem. A na rynku pojawiają się konstrukcje (bardzo ciekawie wygląda sztywny rower 27,5+ Marina) jak i poszczególne części, więc – może 650B+ będzie tematem kolejnego artykułu Łukasza albo podrozdziałem rozszerzającym tenże artykuł?\nHamulce Fat bike pisze:\n23 Kwi 2020 o 12:01\nHej. Mam monteria fat bike 26×4.0 od roku. Trochę go podrasowałam, zmieniłam części, dla mnie na wygodniejsze. Na asfalcie rozpędzam się nawet do 60 km/h, lasy, łąki,. piaski, błota niestraszne. Wielka frajda. Mam tylko jeden minus. Nie mogę znaleźć hamulców które dały by radę hamować “od zaraz”. Wiadomo jest to ogromny opór, stosowałam Shimano, tektro,. zmieniałam wielkość tarczy i okładziny. Nie mam już pomysłu. Hamowanie u mnie to jeden wielki pisk który skutkuje zatrzymaniem się kilkadziesiąt metrów dalej. Tarcze 180 mm tył, 160 mam przód. Hamulce Shimano jednotłoczkowe.😊 Wypalałam co sie dało, odtłuszczałam tarcze i nic… pomóżcie\n23 Kwi 2020 o 17:21\npierwsza sprawa – jeżeli jedna z tarcz jest większa, powinna iść na przód. To przedni hamulec daje większą siłę hamowania. Oczywiście hamujemy oboma równocześnie, pilnując aby nie zablokować przedniego koła, niemniej to on wykonuje większą robotę.\nDruga sprawa – czy tak było od nowości? Bo jeżeli wcześniej hamowały dobrze, to przyczyna może tkwić w zatłuszczeniu.\nNie napisałaś z jakich konkretnie zacisków Shimano korzystasz i jaki model tarcz masz, a także jakie były wkładane klocki. Monteria z tego co widzę fabrycznie do modelu 2.0 wkłada hamulce Shimano BR-M365. Cóż, to są podstawowe hamulce i wystarczają do spokojniejszej jazdy.\nDo tego Shimano zaleca stosowanie klocków żywicznych w tym modelu hamulców, choć można poszukać jakichś ceramicznych czy metalicznych. Do tego jeżeli masz jakieś niedrogie tarcze hamulcowe, one też mają wpływ na jakość hamowania.\nNie wiem też czego spodziewasz się po hamulcach. Nawet najlepsze i najdroższe hamulce nie zatrzymają Ci roweru w miejscu z prędkości 60 km/h :)\nByć może dałoby się zmienić w hamulcach same zaciski na czterotłoczkowe Shimano BR-MT520 (180 zł sztuka) – ale nie wiem czy zgadałyby się z klamkami. Do tego dać jakieś dwie porządniejsze tarcze 180 mm i jest szansa, że będzie hamować lepiej.\n25 Cze 2016 o 14:07\ngrubasy są już nawet w sklepie media expert (widziałem przynajmniej w ich sklepie internetowym) i jeśli nie chciałbym brać fat’a z półki za 4000zł to mocno bym przemyślał taką alternatywę\n28 Sie 2016 o 23:02\nJa kupiłem właśnie w media exprecie poniżej tysiaka. Na pocztek robi wrażenie i daje mi odczuć to co powinien dać fat bike. Na pewno to nie ostatni jakiego kupię z Indiany.\njuż taki pisze:\n16 Maj 2016 o 16:34\nCześć ! Jeżdżę na fatbajku (4,7″) od grudnia 2015 roku . Jeżdżę po wszystkim i po mieście też . Wrocław ma rozbudowaną sieć ścieżek rowerowych i jeździ się lepiej niż samochodem . Fat bike sprawia że jestem niezależny od nawierzchni , warunków atmosferycznych , wieku .. Sprzyja nawiązywaniu znajomości i wywołuje uśmiech na twarzach ( szczególnie jak dosiada go stary człowiek , czyli ja . Polecam !\n17 Maj 2016 o 08:55\nSuper! Świetnie, że tego typu rower Ci się sprawdza :) Kręć jak najdłużej :)\ngracjan jebram pisze:\n11 Kwi 2016 o 21:56\na czy warto taki rower sobie kupić nawet do jazdy po mieście jak i po nierównych terenach\n13 Kwi 2016 o 10:06\nWedług mnie nie bardzo.\n2 Sty 2016 o 23:52\ndobrych kilka lat temu bedac w usa widzielm takie rowery , jak widac moda przywędrowała jak zawsze do nas z opoznieniem :)\n7 Gru 2015 o 22:01\nFat Bike to świetna sprawa. Mam w garażu dwa rowery sztywny treking do jazdy po mieście i górala do jazdy po lasach i polach, jednak czasami wybieram się rowerem w Sudety i tam niestety nie zawsze jestem w stanie jechać z wykorzystaniem pieszych szlaków a pchanie roweru z plecakiem obładowanym wodą i namiotem + śpiwór nie należy do najprzyjemniejszych (szlaki rowerowe nie zawsze dają możliwość dojechania w ciekawe miejsca). Taki rower byłby wyśmienity do pokonywania typowych szlaków pieszych. Jazda po polach i łąkach oraz zimą w śniegu byłaby również o wiele przyjemniejsza. Z pewnością widzę uzasadnienie dla posiadania takiego czołgu jako trzeciego roweru :)\n12 Lip 2015 o 13:38\nProszę zwrócić uwagę, że poza śniegiem takie opony bardzo się przydają na leśnych, piaszczystych drogach. Przejazd po sypkim piachu na normalnych oponach kończę kilkoma wężowym esami i dalej prowadzę rower pieszo.\n12 Wrz 2015 o 08:25\nRzeczywiście każdy jeździ głównie po piasku w lesie ;) te 100m piasku nikomu nie zaszkodzi, a często da się przejechać czy to rozpedem czy poboczem ;)\n22 Cze 2015 o 21:45\nMam pytanie…może tutaj uzyskam odpowiedź :) pomijając cenę i czy naprawdę potrzebny taki rower…czy dla osoby, która dość kiepsko jeździ na rowerze taki fatbike się nadaje? tzn. czy łatwiej na nim utrzymać się w pionie czy na zwykłym góralu?\n24 Cze 2015 o 09:11\nHej, a jaka jest przyczyna, że ktoś nie może się utrzymać w pionie na rowerze z górskimi oponami? Jeżeli to przyczyna zdrowotna, to być może taki rower byłby rozwiązaniem. Ale jeżeli to tylko kiepskie jeżdżenie, to trzeba po prostu trochę więcej pojeździć :)\nAnna Potrzuska pisze:\n27 Lut 2015 o 20:00\nTydzien temu kupilam Tlusciocha,tego”poor man’s fat bike”:) czyli z USA Walmart. W Finlandii(gdzie mieszkam) kupilam nowke, od prywatnej osoby za 500e czyli najtanszy dostepny tu. Dopiero wchodza na rynek,kosztuja 1200 euro do 4 tys.euro…\nmysle,ze jak dla takich osob jak ja to moj Monggose Dolomite jest wystarczajacy. Daje w kosc czyli kondycja to musi byc, chociaz jakos normalnie sie jedzie i po asfalcie, jesli jedno nie przeczy drugiemu :) Wazy to 22 kg, a ze musze chwilowo przechowywac go na balkonie to troche mam wysilek przy wnoszeniu na drugie pietro :) Czyli kondycje wyrabia i o to chodzi, bo po co mi latwy i lekki rower?\nMieszkam w malym miasteczku, sniegu pod dostatkiem, lod i blotsko, szutrowe drogi,lasy kamieniste czyli pelnia szczescia jak sie ma Tlusciocha. A ze zima jest dluuga to w to mi graj :) Teraz musze dokupic sobie blotnik na tyl, bo zadek przemaka, a ze takich szerokich brak to domyslam sie, ze bede musiala kupic nowinke za kupe kasy, specjalnie do fat bikeow.\nPoki co wyprobowalam go w lesie na kamieniach i korzeniach oraz drodze szutrowej oblodzonej i z rozmieklym sniegiem – jest super. Jeszcze troche i bede testowac nad morzem.\nJa w kazdym razie sie zakochalam od pierwszego wejrzenia:)\n27 Lut 2015 o 21:17\nNo i fajnie, Finlandia to dopiero jest miejsce, gdzie taki rower można w pełni wykorzystać. Świetna sprawa!\nMarcel Kotarski pisze:\n9 Lut 2015 o 01:29\nCzy ten rower który znajduje się na pierwszym zdjęciu posiada silnik elektryczny ? :)\n10 Lut 2015 o 01:01\nTak, jest tam silnik. Na ramie masz akumulator, a sam silnik jest schowany przy korbie.\n10 Gru 2014 o 12:33\nKilka tygodni temu, na krakowskich Błoniach, widziałem, dość drobną dziewczyne, jadącą na takim cudzie. Troszkę dziwie to wyglądało, ale jak widać, jazda nie sprawiała jej większych trudności.\n10 Gru 2014 o 11:13\nNa początku podam link do wyprawy Jakuba Postrzygacza przez Canning Stock Route również na fatbike’u: http://www.rower.com/archiwum.php?art=3241.\nWg mnie fatbike może zastąpić zwykłego górala- oczywiście koszta zakupu tego cuda w Polsce są wysokie dla przeciętnego zjadacza chleba. Podam przykład zza oceanu; w Walmarcie aby zacząć zabawę wystarczy wydać w tym momencie +/- 190$. Rower jest goły i wesoły, ale taka kwota żeby ugryźć temat jest do przeżycia. Na koniec dodam od siebie, że fat ze sztywnym karbonowym widelcem + przerzutki w piaście + tarczówki i niczego więcej nie potrzeba.\nVista Huawei pisze:\n9 Gru 2014 o 19:58\nMoim zdaniem to tak tylko niekoniecznie na takich szerokich obręczach np: na obręczach 3 cm na zewnątrz z oponami 2,60 lub 3,0 + jakiś amor na przód i mamy miks fatbike :) :)\nPoczciwy Chłop pisze:\n8 Gru 2014 o 01:49\nTaa – widziałem już kilka takich rowerów na mieście.\nOsobiście sądzę że to kolejna moda, bo ostre koło przestaje już być na topie.\nA z takim rowerem człowiek jest bardziej zauważalny, o to przecież chodzi, bo nie oszukujmy się – jeździć tym po mieście (po chodnikach rzecz jasna, bo posiadacze takich rowerów w mieście na jezdnię się nie zapuszczają) to nie ma najmniejszego sensu.\nRower faktycznie dobry, do jazdy po kopnym śniegu w warunkach wiejskich, gdzie nie odśnieżają.\nW normalnym mieście wystarcza 1.5 cala na lato i 2 cale na zimę.\nNo ale oczywiście jak chcesz być pro i napotkanym fankom wmawiać jak to po wydmach jeździsz – będzie jak znalazł ;)\n7 Gru 2014 o 23:36\nPewnie będę jednym z niewielu, którym te rowery zupełnie się nie podobają i nie rozumiem po co komu taki rower, a szczególnie w naszym kraju.\nKolejna durna moda z hameryki jak mawia mój znajomy.\n31 Lip 2017 o 09:22\nKluczowe jest w twojej wypowiedzi stwierdzenie “nie rozumiem”. Gdybys wiedział, do czego stworzono te rowery, to byś zrozumiał. To są maszyny do jazdy po pustyniach i bezdrożach – np. gdy chcesz przejechać 300 km pustyni w Arizonie. Zwykłym MTB nie dałoby rady. Fatem da radę. .\n7 Gru 2014 o 23:10\nDziękuję Łukasz za link do mojego wpisu :-) Przyznam, że przeglądając ostatnie wydania naszych krajowych tytułów rowerowych jestem mocno zaskoczony faktem ile jest tam poświęcone fatbike’om podczas kiedy mam wrażenie, że dużo więcej dzieje się w tym roku w świecie przełajowym. A o tym prawie nie piszą… Za oceanem cyclocross to totalny szał. Mam nadzieję, że u nas niebawem również, bo póki co na polskie wyścigi smutno się jeździ (chociaż są wyjątki).\n8 Gru 2014 o 00:17\nNo tak, bodajże w najnowszym Bike Board jest większy test fatów.\nJeżeli chodzi o kondycję magazynów rowerowych, a przynajmniej tych największych, to zauważ, że nie ma tam również rowerów turystycznych, fitnessów, miejskich, crossów. W większości jedynie szosa i szeroko pojęte MTB.\nCała nadzieja w blogach :)\n7 Gru 2014 o 20:14\nHa, więc już wiem mam rozwiązaną zagadkę czym porusza się pewien pan po “moich” okolicznych włościach. :). Swego czasu nawet się przestraszyłem biegając wieczorem po lesie, gdy nagle wyjechał mi ów jegomość cichaczem z leśnego duktu z lampą o takiej mocy aż oczy bolały. I trzeba przyznać, iż bardzo zaciekawiła mnie jego maszyna do tego stopnia, iż jak kolejnym razem go spotkam to na 100% zagaję o to cudeńko. Toż to prawdziwy czołg nie rower.\n7 Gru 2014 o 20:01\nCiekawe jaka będzie przyszłość rowerów na grubych oponach. W końcu jazda w śniegu czy piasku nie będzie taka uciążliwa i tutaj właśnie widzę główne ich zastosowanie – zdobywanie terenów niedostępnych. Czytałem też o człowieku, który dotarł na biegun z takim rowerem, innym na pewno nie dojechałby. Zresztą z fatem też miał problem i długą część trasy musiał go ze sobą ciągnąć, zamiast na nim jechać. A jak zachowuje się ten rower w głębokim i kopnym śniegu? Chciałbym to sprawdzić, ale czy okaże się lepszy od Ktraka, który właśnie na takie warunki został stworzony?\n7 Gru 2014 o 09:55\nDobrze, że poruszasz ten temat, bo znam gościa, który kupił Fatbike’a do jeżdżenia po… mieście :)\n7 Gru 2014 o 12:32\nTo ten sam typ, który do kościółka lub do sklepu na L… lub B… buja się Jeepem tudzież inną bryką o wielkich kołach i wysokości wieżowca.\nMoże nikt mu nie powiedział, że są rowery miejskie, wygodne i użyteczne, które też mogą wygladać na drogie i być koszmarnie drogie?\n7 Gru 2014 o 12:55\nPatrząc na stan niektórych dróg to w sumie mu się nie dziwię :) Ale na miasto tak naprawdę wystarczył by góral z oponami 2,35″.\n7 Gru 2014 o 16:16\nWiesz, ja w tym samym mieście używam ostrego koła na oponach 23mm i nie mam problemu z nierównymi drogami.\nInna sprawa, że bez zastanowienia zamieniłbym swoje narty na Fatbike’a :)\n7 Gru 2014 o 23:55\nJa jeżdżę na 35 mm i czasami miewam może nie tyle problem, co jednak odczuwam brak komfortu. Czasami przesiadam się na 26×2.0 i na mieście o wiele fajniej jeździ się z takim balonem, nie trzeba tak bardzo patrzeć do przodu i tak mocno zwracać uwagi na krawężniki czy dziury.\n11 Gru 2014 o 20:50\nNiedawno miałem możliwość “pojechania” na Big Applach (znajomy pod dzieciaka kupił 20 cali 2,15 – wrzuciłem po prostu na jeden dzień do swojego 2×20″). Powiem tak – mam amorki przód i tył ale jazda na 2 atm po terenie czy kostce to .. bajeczna i wygodna ale ciekawostka ;)\nMuszę przyznać, że dla kogoś kto pierwszy raz jedzie na niskociśnieniowych grubasach wrażenie wygody (takiej kanapowej wręcz) jest niesamowite, do momentu wjechania na normalne płaskie nawierzchnie – wtedy tył ucieka (podczas przyspieszania i hamowania) i rower staje się … jakiś taki pływający i strasznie wolny (taki flakowaty).\nNie mając możliwości podpompowania na asfalt z 2 na 4 atm nie wypowiem się jakby grubaski zachowały się z fullem – pewnie byłoby znacznie lepiej i stabilniej ale mniej wygodnie (normalnie jeżdzę na 100 PSI minimum a zawiecha to SAG 30%).\nPodsumowując – praca grubasków z zawieszeniem w terenie czy mocno pofałdowanej drodze jest bardzo przyjemna – zawiecha w jakiś specyficzny (nie umiem tego technicznie opisać, bo nie analizowałem, poza wrażeniem jakie wywołuje – pewnie to kwestia wybierania innych drgań przez zawieszenie a innych przez uginającą się oponkę) ale bardzo fajnie współpracuje z uginająca się oponą, niestety na asfalcie takie zestawienie to masakra bo cały rower pływa i wydaje się jakiś niestabilny.\nWolę jednak twarde oponki i zawiechę bo przynajmniej nie mam poczucia “niestabilnej pływalności”\n8 Kwi 2015 o 17:33\nJezdze na 26×2.35″ i narzekam. Ale jezdze duzo po zmroku i to nie chodzi tylko o wygode, bo jak wpadne w jakas dziure i wybije mnie na bok, to po prostu skoncze pod samochodem. Zeby bylo jasne, nie narzekam na moj rower, tylko na drogi — dlatego teraz szykuje sie do zamiany na 29×2″.\n7 Gru 2014 o 04:31\nDobrze, że pojawiają się takie wpisy i nowy (?) trend zostaje w Polsce zauważony. Mimo tego wiele informacji mi tu brakuje.\nFatbike narodził sie w Stanach dzięki Surly ( http://surlybikes.com/ ) i modelowi Pugsley. Surly jako pierwszy wprowadził fatbike’a na rynek dlatego, że jako pierwsi sami zrobili do niego opony (bez nich nie byłoby fatbike’ów). Rama fatbike’a to nie “zwykły rower górski” bo różni się jednak przynajmniej dwoma ważnymi wymiarami: szerokość suportu (musi być szerszy żeby korby zmieściły się po obu stronach tylnej opony) i szerokość tylnych widełek. Na początku nie istniały specjalne piasty to fatbike’ów więc Surly obszedł ten problem stosując zwykłą piastę MTB o szerokości 135mm i budując tylne widełki ramy asymetrycznie (prawa strona standardowo, aby zmieścić łańcuch, a lewa strona jakby wgięta do środka, patrząc od tyłu ramy, aby utrzymać rozstaw 135mm). Mimo, że wyglada to dość dziwnie ma to rozwiązanie ważną zaletę. Otóż fatbike’i są często używane jako rowery do wypraw z dala od cywilizacji (Alaska, północna Kanada, wnętrze Australii i nie tylko) a ponieważ przedni widelec w fatbike’ach ma rozstaw 135mm (a nie standardowe 100mm jak w MTB) to w rowerach Surly można łatwo zastosować identyczne koła z przodu i z tyłu (dwa tylne). Gdyby więc nam padł wolnobieg z dala od cywilizacji, po prostu zamieniamy koła miejscami i jedziemy dalej.\nObecnie rynek w Stanach w dużym stopniu obok Surly należy do Salsa Cycles ( http://salsacycles.com/ ), którzy poszli nieco inną drogą i produkują fatbike’i z symetrycznymi tylnymi widełkami. Do tego potrzebne są piasty o szerokości 170mm (do opon 3.8″) albo 190mm (do opon 4.8″). Jeśli zastanawiacie się czy ten “nowy” trend się przyjmie, rynek w Stanach dla fatbike’ów rośnie gwałtownie a Salsa bardzo poważnie podchodzi do sprawy. W tym roku pokazali pierwszy fatbike z podwójnym zawieszeniem (Bucksaw), ich standardowe fatbike’i dostępne są też z przednią amortyzacją (Rock Shox Bluto), oraz produkują też fatbike’i przeznaczone do wyścigów (Beargrease) – lekkie, z ramami z włókien węglowych.\nFatbike to nie tylko rower do jazdy po śniegu (choć od tego się zaczęło). Coraz bardziej zastępuje rower górski (nie wszędzie oczywiście). Sam miałem okazję pojeździć na Salsa Beargrease XX1 (niestety kosztuje jakieś $5000) i od razu stwierdziłem, że to jest przyszłość. Gdybym miał kupować rower górski to tylko taki. Łatwość z jaką taki rower pokonuje przeszkody jest niesamowita ale najbardziej zaskoczyła mnie łatwość z jaką ten rower się wspina pod górę. Tak szerokie opony dają znakomitą przyczepność stąd fatbike, nawet bez amortyzacji, może dużo więcej niż standardowy rower górski. Waga jest ciągle problemem (opony dużo ważą) ale to tylko kwestia pieniędzy. Da się zbudować fatbike’a lżejszego niż 11-12kg.\nNa koniec jeszcze wspomnę o innym trendzie. Powoli pojawia się (w USA) coraz więcej opcji w kategorii “mid-fat”. Sa to koła 27.5″ z oponami w okolicach 3″ szerokości, które pasują do standardowych ram MTB dla kół 29″. Będziemy mieć zatem duży wybór opcji w MTB: stare 26″, fatbike 26″, zwykłe 27.5″, zwykłe 29″, fat 29″ (tak! – Surly Krampus) i teraz jeszcze mid-fat 29″. Przyszłość MTB jeszcze nigdy nie wyglądała tak barwnie!\n7 Gru 2014 o 12:54\nDzięki za tyle przydatnych informacji :) Rama oczywiście nie jest taka jak w góralu, to był skrót myślowy. Jest to niej bardzo zbliżona, a to, że ma tylne widełki szerzej to oczywiste :)


TRANSFER LOTNICZY GDAŃSK (4 osoby) - XperiencePoland.com - od 7 EUR\nPrzewóz lotniczy GDANSK (4 osoby)\nSprawny i niedrogi prywatny transfer "od drzwi do drzwi" dla Ciebie i Twoich przyjaciół już od 7 EUR/osobę. Ciesz się bezproblemowym i wygodnym transferem prosto do miejsca zakwaterowania.\nKomu najbardziej spodoba się nasz Airport Transfer Gdańsk dla grupy 4 osób?\nMałe grupy przyjaciół (do 4 osób)\nGrupy z wieczorów panieńskich/kawalerskich\nLecha Wałęsy (GDN) do wybranego miejsca docelowego i z powrotem na lotnisko (jeśli wynajmujesz transfer w obie strony).\nNasz kierowca spotka się z Tobą w hali przylotów z tablicą z Twoim imieniem i nazwiskiem, aby upewnić się, że dobrze rozpoczniesz swoją podróż do Gdańska/Sopotu! Zostaniesz przewieziony do naszego prywatnego vana, a następnie zrelaksujesz się w nim, jadąc prosto do miejsca docelowego, podziwiając widoki przedmieść.\nChcesz mieć zarezerwowany również transfer powrotny? Nie martw się! W następnym kroku rezerwacji możesz łatwo wybrać opcję transferu powrotnego z ZNIŻKĄ ceny za podróż w obie strony. Po zaplanowaniu drogi powrotnej nasz kierowca spotka się z Tobą przed miejscem zakwaterowania i dopilnuje, abyś bezpiecznie wrócił na lotnisko w Gdańsku.\n*Informację o numerze lotu i godzinie przylotu należy podać na ostatnim etapie rezerwacji (pole "Dodatkowe informacje").\nPrywatny transfer "od drzwi do drzwi\nRęczna kąpiel z tobą\ndo 4 osób 29 EUR 27 EUR\nPodróżujesz z większą grupą? Sprawdź nasze Transfer z lotniska dla 8 osób lub Grupowy transfer lotniskowy Gdańsk dla 20 lub więcej osób.\nLotnisko w Gdańsku / Twoje zakwaterowanie w Gdańsku (w przypadku podróży powrotnej)\nNiedziele i święta Cena +50%


Bezpłatne gry maszyny owoce automaty do gry w kasynie – Retrospekcja\nRetrospekcjaBlogUncategorizedBezpłatne gry maszyny owoce automaty do gry w kasynie\n8 kwietnia, 2021 Radoslaw Uncategorized\nPołożone w sercu północno-zachodniej Indiany, Glowing blue Chip Gambling i Glowing blue Chip Hotel oferują zachęcające tło, idealne na wypoczynek lub wycieczkę. Granie za darmo pomoże ci udoskonalić ten plan, zanim zaryzykujesz całą swoją prawdziwą gotówkę. Obecnie prezentujemy darmowe automaty do gier wideo od różnych programistów kasyn. Jeśli tak się stanie, nadal możesz wybierać spośród szerokiej gamy innych gier, w które możesz grać bezpłatnie. Rozwiązanie jest proste: po prostu spójrz na darmowe gry na automatach wymienione na naszej stronie i możesz w nie grać w swojej przeglądarce. Wśród najlepszych powodów, dla których kasyna na iPhone’a są dostępne w sklepie iTunes Shop, możliwe jest uzyskanie zarówno programów z prawdziwą gotówką, jak i programów darmowej gry.\nPozdrawiamy, co kasyna online przeprowadzają weryfikację wieku za każdym razem – gry maszyny owoce\nzainteresowany współpracownik. Ekrany o wysokiej rozdzielczości gry maszyny owoce prezentują graczom wysokiej jakości obrazy. W kasynie z minimalną kwotą depozytu mamy duże doświadczenie w międzynarodowym sektorze gier, zarówno w kasynach naziemnych, jak iw wybuchającym świecie kasyn internetowych. Oczywiście mobilnych gier kasynowych online jest mniej w porównaniu z komputerowymi grami kasynowymi online. Innym warunkiem mogą być dozwolone lokalizacje; jako normalni gracze kasyna z pewnością jesteś czujny na tę zasadę. W 2021 r. kasyna hazardowe online chcą się wyróżniać za każdym razem, gdy tylko mogą.\nSuportul este extrem de key pentru orice customer Èi faktycznie orice serviciu.Jeśli wygrasz 100 RON, będzie to dotyczyło opcji nagród podczas rejestracji, ale musisz wiedzieć, że nawet uwaga graczy, którzy już mają otwarte konta, nie pozostaje domyślna. Zespół CasinosOnline przegląda kasyna online w oparciu o ich docelowe segmenty rynku, dzięki czemu gracze z pewnością mogą znaleźć to, czego chcą. 50-no-deposit-bonus-casinos.htmlZwłaszcza jeśli jesteś graczem w Ameryce, bonusy po prostu bez depozytu mają duży wybór, ponieważ dostawca oprogramowania RTG skupił się na tej 50-węzłowej, całkowicie darmowej premii pieniężnej.\nWraz z rosnącą liczbą entuzjastów hazardu, którzy powoli przestawiają się na najlepsze mobilne kasyna online, postanowiliśmy stworzyć specjalną sekcję skupiającą się na najlepszych kasynach na telefony komórkowe. Musisz wiedzieć, że zanim będziesz mógł wypłacić swoją pierwszą wygraną w Maxbet Online, ze względów bezpieczeństwa będziesz musiał najpierw wpłacić 100 RON. Dla każdego, kto jest nowy w świecie kasyn online, przejrzyj przewodnik Jak zacząć i moje szczegółowe instrukcje dotyczące najlepszego wyboru kasyna online. Naprawdę wierzę, że te informacje mogą pomóc w podjęciu wspaniałej decyzji.\nJeśli chcesz wyświetlić tylko konkretnego rodzaju gier kasynowych, skorzystaj z systemu filtrowania „Rodzaj gry” i wybierz grupę gier, w którą chcesz zagrać.\nTak, wszystkie kasyna online oferujące korzyści powitalne robią to niezależnie od urządzenia, z którego korzystasz. Darmowe automaty w Internecie obejmują wszelkiego rodzaju sporty, w tym automaty tradycyjne, automaty 3 bębnowe, automaty wideo, automaty bonusowe i różne gry, takie jak poker wideo, ruletka i blackjack. Granie w darmowe automaty do gier dla zabawy zapewnia lepsze odczucia w odniesieniu do tego konkretnego automatu internetowego.Prawie wszystkie automaty są wyposażone w akceptory walut – wsuń rachunek do automatu, a ten sam poziom kredytów zostanie wyświetlony na obiekcie licznika.


Emilia Pluskota All Hands Agency account executive\nPluskota dołączyła do zespołu projektowego i będzie odpowiedzialna za obsługę klientów z branży edukacji oraz będzie wspierać pozostały zespół w procesie tworzenia ofert.\nPrzez ostatni rok związana była z Minority Rights Group International, gdzie była producentką oraz kierowniczką produkcji.\nJest współautorką filmu dokumentalnego „Stolen Fish”, w którym porusza temat eksploatacji zachodniego wybrzeża Afryki. Prowadziła również badania antropologiczne w Afryce Zachodniej i krajach arabskich, jest autorką wielu publikacji prasowych dotyczących etycznej turystyki oraz migracji z Afryki na Zachód.\nJako dziennikarka współpracowała z magazynem kulturalnym „Hiro”, magazynem “Vege” oraz prowadziła autorską audycję radiową w radiu “Radio Polska Live!” (obecnie “Radio Płock”).\nDołącz do dyskusji: Emilia Pluskota w All Hands Agency


Co to takiego ta OWV-ka? | Internetowa drukarnia\nStrona główna\t>> Bez kategorii\t>> Co to takiego ta OWV-ka?\nw Bez kategorii, na Luty 08, 2018 - 09:34\nFolia potocznie nazywana OWV-ką (z ang. One Way Vision) to specjalna, dziurkowana folia samoprzylepna przeznaczona do zaklejania płaskich powierzchni przeźroczystych takich jak okna, witryny sklepowe, szyby samochodów lub autobusów.\nDzięki perforacji (równomiernie rozłożonym drobnym otworkom o średnicy 1,5 mm stanowiącym ok. 40% powierzchni) folia OWV przepuszcza światło.\nPerforowana folia OWV do stosowania na szyby\nNa folii OWV możemy nanieść dowolny pełnokolorowy nadruk, ale od wewnątrz folia zawsze pozostaje w kolorze czarnym. Po wyklejeniu tworzy ona efekt lustra weneckiego, co oznacza, że z zewnątrz grafika przysłania wnętrze a osobom znajdującym się w środku pozwala na widzenie i obserwowanie świata zewnętrznego (tylko nieco ciemniejszego;))\nOpisywany produkt sprawdza się znakomicie w miejscach, w których klient potrzebuje nieco prywatności i intymności np. w banku czy salonie kosmetycznym. Stosuje się go także w celu uzyskania dodatkowej przestrzeni reklamowej, np na szybach auta. Folia jest łatwa w aplikacji więc doskonale nadaje się do wyklejania dużych przestrzeni okiennych w biurowcach, salonach czy galeriach.\nReklama drukowana na folii One Way Vision\nNasza drukarnia dysponuje foliami OWV o grubości 140 mic. Podczas wykonywania nadruku stosujemy technologię druku solwentowego. Wydruki na foliach One Way Vision wykonane w ten sposób mają dużą odporność na trudne warunki pogodowe oraz na promieniowanie UV. Fabrycznie uodporniona na warunki atmosferyczne struktura folii nie wymaga laminowania i może być użytkowana w stanie nienaruszonym nawet przez wiele lat.\nFolia okienna OWV występuje w konfekcjonowanych rolka o szerokości: 98cm, 127cm, 137cm, oraz 152cm. W przypadku potrzeby wyklejenia szerszej powierzchni użytkowej stosujemy tzw. panelowanie reklamy czyli podział na bryty z zakładkami ok 15 mm. Jeżeli klejona grafika jest bardzo duża, lub warunki montażu są trudne (np. montaż na wysokości), można zastosować zakładki 25 mm. Taka szerokość pozwala na bardziej swobodne klejenie poprzez zwiększenie tolerancji na ewentualną korektę aplikowanej folii.


Urlop wypoczynkowy dla ZRZ - moje wątpliwości. - www.nasz-bocian.pl\nUrlop wypoczynkowy dla ZRZ - moje wątpliwości.\nPost autor: Pikuś Incognito » 25 maja 2016 17:49\nOd kilku lat ZRZ i RDD mają prawo do urlopu wypoczynkowego. Jest to niewątpliwie bardzo dobre rozwiązanie dla rodzin zastępczych, ponieważ po wielomiesięcznym opiekowaniu się gromadką dzieci 24 h, taki odpoczynek niewątpliwie pozwala ponownie „naładować akumulatory”. Jednak cały czas mam pewne wątpliwości z tym związane.\nDwa lata temu opiekowaliśmy się ciężko chorą, niewidomą dziewczynką, dla której nawet kilkuminutowy brak kontaktu z nami (głos, dotyk) powodował ogromne podenerwowanie. Wówczas nawet nie przeszło nam przez myśl, abyśmy mogli pójść na urlop, umieszczając ją w jakiejś innej rodzinie zastępczej. Ale już w ubiegłym roku z tego przywileju skorzystaliśmy. Jednak staraliśmy się tak dobrać urlopowych rodziców zastępczych, aby dla naszych dzieci byli już kimś bliskim a potencjalnie nawet mogliby zostać rodzicami zastępczymi w długim okresie lub nawet adopcyjnymi. Jako pogotowie rodzinne, mamy ten atut, że rodziny kończące kurs na rodziców zastępczych, odbywają u nas praktyki. Wielokrotnie są to osoby, które w pewien sposób omijając drogę adopcyjną, chciałyby się cieszyć swoim dzieckiem. Ponieważ dla nas ważne jest szczęście dziecka, to w zasadzie nie zwracamy uwagi na niezadowolenie ośrodka adopcyjnego (który krzywym okiem patrzy zarówno na takich rodziców zastępczych jak też na nas). Tak więc, jeżeli zaczynamy zauważać jakąś bliskość pomiędzy naszymi praktykantami a którymś z naszych dzieci, to staramy się te więzy podtrzymywać. Być może przemawia przez nas egoistyczna potrzeba posiadania czystego sumienia będąc na urlopie.\nJednak w tym roku mamy dziewczynkę mającą bardzo silny lęk separacyjny. Wprawdzie do wakacji jest jeszcze trochę czasu (i może on minąć lub znacznie złagodnieć) i spotkania z nowymi praktykantami dopiero przed nami, to jednak mam w związku z tym pewne obawy. Rozważamy nawet zabranie dziewczynki razem z nami na wakacje, jednak chodzenie po górach z dziesięciokilogramowym klockiem na plecach, który wcale nie ma na to ochoty (bo po prostu nie jest do czegoś takiego przyzwyczajony), jakoś nie nastraja mnie zbyt optymistycznie.\nW każdym razie temat urlopu wypoczynkowego dla rodzin zastępczych jest dla mnie czymś, z czym do końca nie mogę sobie poradzić. To w pewien sposób tak, jakby brać sobie urlop od własnych dzieci.\nW przypadku małych dzieci mamy do czynienia głównie z tęsknotą za rodziną zastępczą, jednak już w sytuacji dzieci kilkuletnich lub starszych, można się chyba liczyć z tym, że mogą się poczuć odrzucone. Zwłaszcza jeżeli będą wiedziały (a to pewnie prędzej czy później się to wyda), że dzieci biologiczne jednak te wakacje spędziły razem ze swoimi rodzicami. Być może podział na „my i wy” po takich wakacjach będzie jeszcze większy.\nKolejną sprawą jest to, że nie ma tłumu chętnych rodzin zastępczych do zaopiekowania się „obcymi” dziećmi w czasie wakacji. PCPR, mimo szczerych chęci, może mieć problemy ze znalezieniem odpowiedniej rodziny. W skrajnych przypadkach może się więc okazać, że dziecko na te kilkanaście dni trafi do domu dziecka. Czy tego byśmy dla niego chcieli?\nNaszym marzeniem byłoby stworzenie wokół nas grona pewnego rodzaju rodzin zaprzyjaźnionych, ludzi którzy byliby dla naszych dzieci kimś bliskim, z którymi chciałyby one spędzać czas (więc również wakacje). Jak do tej pory bardzo blisko jesteśmy związani z dwiema rodzinami (chociaż jedna ostatnio dość boleśnie przeżywa rozstanie z chłopcem, który został adoptowany przez rodzinę włoską i jeszcze nie wiemy, czy możemy na nią liczyć w te wakacje).\nZmierzam jednak do tego, że chętnie poznałbym Wasze zdanie w tej kwestii.\nJak do tego podchodzą inne rodziny zawodowe?\nCo sądzą na ten temat osoby, które nie są rodzicami zastępczymi?\nCzy wprowadzenie urlopów wypoczynkowych dla rodziców zastępczych miało sens?\nCzy nie sprowadza to zawodowego rodzicielstwa zastępczego do rangi zwykłej pracy, z którym to światopoglądem starałem się zawsze walczyć?\nRe: Urlop wypoczynkowy dla ZRZ - moje wątpliwości.\nPost autor: izabelam » 26 maja 2016 09:52\nWydaje mi się,że takie zdanie:\npowoduje,że urlopy RZ to fikcja. A nas RZZ traktuje się po macoszemu.\nCzyli jest zwykła praca i niezwykła?\nNa forum przeczytałam zdanie w stylu: rozumiem ,że opiekunowie DD mogą nie mieć czasu,żeby odwiedzić dziecko w szpitalu, ale RZ? Oni muszą mieć czas. Opiekunowie DD wykonują przecież zwykłą pracę: dostają pensję, pracują 8 godż/dz i po pracy idą do domów odpoczywać. A RZ? Czy nie jest tak,że myśli się o nas: bogacą się na dzieciach, więc niech się trochę pomęczą.\nPo co nam urlopy, po co nam pieniądze na utrzymanie dzieci, po co nam pensje? Przecież nie wykonujemy zwykłej pracy. Jesteśmy idealistami: nie musimy odpoczywać, potrafimy się klonować, żeby być w kilku miejscach równocześnie, nie musimy utrzymywać swoich rodzin, płacić rachunków.Róbmy to dla ... No właśnie dlaczego? Dla poklasku, dla zadowolenia samorządów,że pozbywają się problemu- niechcianych dzieci , kosztem RZ-idealistów, misjonarzy. Wystarczy wmówić RZ ,że nie wykonują zwykłej pracy i juz ciężko będzie o cokolwiek poprosić. Pomoc- po co , przecież sami tego chcieliście i co nie radzicie sobie ? Urlop- jak to , przecież od dzieci nie bierze się urlopów. Pieniądze- o nie, nieładnie, nie wolno bogacić się na nieszczęściu innych.\nJestem pogotowiem i jeszcze ani razu nie skorzystałam z urlopu, bo nie wyobrażam sobie zostawić moich dzieci w rodzinach pomocowych. Jakkolwiek dzieci by ich polubiły, przeżyją kolejne porzucenie. Osobiście jestem za tym,żeby pogotowia mogły korzystać z urlopów, gdy dzieci odchodzą. Ale ustawodawca wymyślił sobie: żeby wykorzystać urlop musimy mieć dzieci na stanie. Niezwykła praca, niezwykłe przepisy. Dowiedziałam się,że można obejść te przepisy. Ale to mnie najbardziej denerwuje,żeby funkcjonować normalnie, musimy zawsze coś obchodzić, organizować sobie sami. W takich okolicznościach zgadzam się z niektórymi RZ, które zrezygnowały z koordynatorów. Jeżeli RZ same muszą dbać o swoje i dzieci interesy, a od koordynatorów słyszą: nie można, nie mamy, nie da się, przepisy nie pozwalają. To po co im "pomocowcy". Sama mam koordynatora i nie zamierzam z niego rezygnować, ale rozumiem frustracje niektórych RZ.\nUważam ,że RZ należą się urlopy, tak jak każdej normalnej grupie zawodowej. Ale potrzebujemy pomocy,żeby zorganizować je ,żeby nie było poczucia odrzucenia.\nOstatnio na "moim podwórku" doszło do konfliktu. RZ chciała wyjechać na kilka dni, odpocząć , bez dzieci, potrzebowali tego. Dzieci postanowili dać pod opiekę swoim rodzicom- babci i dziadkowi. Zresztą z nimi dzieci wyjeżdżały już same na odpoczynek, na wczasy i wtedy było wszystko ok. Jednak w tym przypadku MOPS zażyczył sobie wniosku urlopowego i przekazanie dzieci rodzinie pomocowej, bo babcia i dziadek nie są przeszkoleni...Dodam,że dzieci rodzinę pomocowa znają tylko z widzenia. RZ bardzo się wzburzyła. Odwołała wyjazd. Rozumiem ich, nie rozumiem motywów MOPSu.\nZwykła praca, niezwykła. Mam nadzieję PIKUŚ INCOGNITO, że nie odbierzesz tego do siebie. Szanuje twoje zdanie. To tylko moje rozmyślania.\nPost autor: Pikuś Incognito » 27 maja 2016 00:25\nizabelam, rozpocząłem ten wątek właśnie po to, aby poznać zdania różnych osób w kwestii urlopów wypoczynkowych rodzin zastępczych. Bardzo się więc cieszę, że wyraziłaś swoją opinię w tym temacie. Na dobrą sprawę, mógłbym powiedzieć, że podzielam Twoje zdanie we wszystkim, co napisałaś. Dlatego też trochę czasu mi zajęło rozpracowanie ostatniego zdania, w którym stwierdziłaś, że nie mam tego brać do siebie. Co miałaś na myśli?\nNie wiem, czy dobrze rozumuję, ale chyba chodziło o to, że ja traktuję pracę rodzin zastępczych jako pracę niezwykłą. W zasadzie mogę tak powiedzieć, chociaż absolutnie nie czuję się kimś, kto postrzega bycie rodzicem zastępczym jako pewnego rodzaju misję. Nie czuję też jakiegoś powołania do bycia rodzicem zastępczym, a tym bardziej nie jestem jakimś „mesjaszem narodu”.\nNiezwykłość naszej pracy polega tylko na tym, że pracujemy 24 godziny na dobę i stanowimy z dziećmi, którymi się opiekujemy – rodzinę. W naszej pracy nie da się odstawić na bok uczuć, emocji.\nMyślę więc, że Twoje stwierdzenie, że jeszcze nigdy nie brałaś urlopu, jest dowodem na to, że jednak traktujesz tą pracę jako niezwykłą (a przynajmniej nie zwykłą).\nZ pewnością gdybyś pracowała na przykład na poczcie, to nie miałabyś takich dylematów.\nWspomniałaś też o możliwości „obchodzenia” urlopowania oraz sytuacji, gdy MOPS odmówił umieszczenia dzieci w rodzinie rodziców zastępczych (na czas ich urlopu).\nNasz PCPR też nie wyrazi zgody na umieszczenie dziecka na czas urlopu w rodzinie, która nie ma odpowiedniego przeszkolenia. Nawet osoba pomocowa, która na co dzień opiekuje się dziećmi (i ma podpisaną z PCPR-em umowę) nie może zaopiekować się dziećmi w czasie, gdy rodzice zastępczy mają urlop. Takie mamy prawo, być może należałoby zwiększyć decyzyjność PCPR-ów. Być może …\nJednak nasz PCPR (a dokładniej nasz koordynator) otwarcie mówi, aby osoby, które uznamy za odpowiednie (czyli na przykład ktoś z naszej rodziny, a nawet osoby zaprzyjaźnione), występowały z wnioskiem do sądu o urlopowanie dzieci na czas naszych wakacji. Wszystko więc zależy tak na dobrą sprawę tylko od nas. My ręczymy za osoby, które miałyby się zaopiekować naszymi dziećmi, PCPR się temu nie sprzeciwia, sąd wydaje decyzję.\nWychodzi więc na to, że to my, jako rodzice zastępczy bierzemy na siebie największą odpowiedzialność. Ale z drugiej strony, na rodziców wakacyjnych wybieramy osoby, do których mamy pełne zaufanie.\nCiekawy jestem, czy ktoś jeszcze odniesie się do poruszonego przeze mnie tematu.\nW zasadzie doszedłem do wniosku, że chęć wzięcia urlopu wypoczynkowego może dotyczyć głównie pogotowi rodzinnych. To u nas następuje ciągła rotacja dzieci. Nie ma szans na to, abyśmy w którymś momencie stanowili grupę, z którą można na przykład pojechać w góry (bo zawsze jest jakiś nowy maluch). Nie zdarza się też sytuacja, gdy możemy wziąć urlop, bo wszystkie nasze dzieci znalazły nowe rodziny. Zawsze mamy przynajmniej dwójkę dzieci „na stanie”.\nW naszym powiecie, urlopy rodzin zastępczych są sprawą oczywistą. Wszystko zależy tylko od rodziny zastępczej (chce lub nie chce), chociaż większość z tego przywileju korzysta.\nA jak jest w innych powiatach?\nRejestracja: 08 cze 2016 11:56\nPost autor: Milka1231 » 08 cze 2016 12:33\nW RZ mamy dwie dziewczyny (16 i 11 lat) sa z nami od 6-7 lat. Oraz dwójkę biologicznych dzieci (1,5 roku i 3,5 roku)\nZe starszą nie mamy większych kłopotów jesli chodzi o wakacje to albo jedzie z nami albo jedzie do swojej cioci biologicznej.\nMłodsza niestety potrzebuje opieki i kontroli 24h na dobę.\nJest to na tyle męczące że w ubiegłym roku udało się nam ją urlopować do innej rodziny zastępczej ( bardzo fajnej, oddanej, przyjaznej) jednak po trzech dniach i oni mieli jej krótko mówiąc dość.\nW tym roku złożyliśmy wniosek o urlopowanie już w styczniu, aby PCPR miał czas na zlalexienie dla niej miejsca. Niestety powiedzieli nam że z faktu iż dziewczynka jest tak problematyczna nie mogą jej przekazać żadnej nowej RZ , ani też RDD więc pozostaje dla niej urlopowanie do domu dziecka … Na to oczywiście nie chcemy się zgodzić. Zaczeliśmy kombinować i wymyślać na ten czas np. obóz terapeutyczny jednak … nie kwalifikujemy się \nNie mamy też żadnej rodziny zaprzyjaźnionej która odważyłaby się na opiekę nad dziewczynką.\nW ubiegłym roku urlopowanie dla niej fajnie wyszlo gdyż nie poczuła że jest odrzucona tylko pojechała tak jakby do naszych znajomych na wakacje których miała okazję poznać wcześniej.\nDodatkowo miesiąc temu na zespole ds. pieczy zastępczej w PCPR zasugerowano nam że skoro mamy z nią tyle problemów to mamy rozwiązać rodzine zastępczą. Cięzko jest mi o tym myśleć bo jednak chodzi o dziecko mega zranione przez życie, rodziców biologicznych, a teraz miała by wrócić z powrotem do DD to byłby jej koniec. Choć z drugiej strony gdy jest z nami w domu jest ciągłe napięcie, jest agresywna, nieobliczana, dla maluchów bywa niebezpieczna choć dzieci ją lubią i też chętnie się z nią bawią.\nOd września jest w ośrodku wychowawczym i z tamtąd jeździ do szkoły specjalnej dla dzieci trudnych.\nW domu mamy ja praktycznie na weekendy i dni wolne od szkoły i ja już po tych dwóch dniach jestem zmęczona jej agresją, wyzwiskami, do tego doszły podteksty i zachowania erotyczne ( w szkole, w ośrodku i do starszej dziewczynki w naszym domu – mam nadzieję że nie do maluchów) gdyż także przeszła molestowanie \nStoimy teraz przed dylematem czy ratować ją mimo wszystko czy resztę rodziny ustrzec przed jej zachowaniem.\nRejestracja: 08 gru 2016 01:01\nPost autor: Valdocco » 08 gru 2016 01:24\nWitam, wspólnie z żona od 4 lat Jesteśmy Pogotowiem. Z naszego urlopu korzystamy w całości. Zazwyczaj braliśmy go gdy dzieci od nas odchodziły. Nasz PCPR nigdy nie robił z tego problemu, bo uważał że to idealne rozwiązanie ponieważ nie trzeba nigdzie przenosić dzieci.\nUważam także, że dla własnego dobra należy brać ten urlop by się tak szybko nie wypalić, spojrzeć na wszystko z boku, poświęcić się w tym czasie własnym dzieciom w 100%.\nMam natomiast do Was praktyczne pytanie Ustawa mówi w Art. 69. 1. Rodzina zastępcza zawodowa oraz prowadzący rodzinny dom dziecka mają prawo do czasowego niesprawowania opieki nad dzieckiem w związku z wypoczynkiem, w wymiarze 30 dni kalendarzowych w okresie 12 miesięcy.\ni moje pytanie czy można wziąć ten urlop w dwóch terminach np. 10 dni w lutym i 20 dni we wrześniu? Ustawa jasno tego nie reguluje, czyli jak mniemam wszystko zależy od dobrej woli PCPR-u?\nPost autor: Pikuś Incognito » 09 gru 2016 01:16\nValdocco pisze: Ustawa jasno tego nie reguluje, czyli jak mniemam wszystko zależy od dobrej woli PCPR-u?\nFaktycznie ustawa mówi tyle … ile mówi. Resztę regulują wewnętrzne przepisy PCPR-ów, które (z tych o których wiem) w pewien sposób wymuszają wzięcie urlopu jednorazowo. Jest to jednak przywilej, a nie obowiązek – można z niego skorzystać (w pełnym wymiarze lub tylko części), albo zrezygnować. Problem polega przede wszystkim na zabezpieczeniu dzieci przebywających pod opieką rodziców udających się na wypoczynek. Sądzę, że w sytuacji gdyby rodzina zastępcza była „pusta” (chociaż taki stan rzeczy występuje chyba niezwykle rzadko), albo porozumiała się z inną rodziną zastępczą, wzajemnie ustalając szczegóły opieki nad dziećmi – to PCPR raczej nie miałby nic przeciwko rozdrobnieniu urlopu. Niestety nie mogę odnieść się do jakiegoś konkretnego przypadku, ponieważ wszystkie znane mi rodziny zastępcze biorą wolne jednorazowo. Wiem tylko, że PCPR jak chce, to potrafi być bardzo elastyczny – ale musi chcieć.\nSkorzystam jednak z tego, że temat powrócił i odniosę się do moich wątpliwości sprzed kilku miesięcy.\nNiedawno nasz PCPR zorganizował szkolenie z Leszkiem Drozdowskim, dotyczące więzi i zaburzeń posttraumatycznych. Moja żona zadała pytanie, co sądzi na temat urlopów rodzin zastępczych, podając nasz przykład. Odpowiedział jej zdaniem: „to ty jesteś najważniejsza”. W rozwinięciu usłyszeliśmy, że oczywiście miesięczna rozłąka dzieci z ich rodzicami zastępczymi może być dla nich trudna, jednak o ile dzieciom tym udało się już nawiązać z rodzicami właściwe relacje, to nie powinno to być dla nich przeżyciem traumatycznym. Wbrew pozorom, być może większą krzywdę wyrządziliśmy chłopcu, który był z nami dopiero od miesiąca, niż dziewczynce, która była z nami już od ponad roku – a nam wydawało się odwrotnie. Natomiast dużo poważniejsze następstwa mogą być w sytuacji, gdy rodzice potrzebują urlopu, a nie biorą go, uważając, że nie wypada.\nI póki co, tego się trzymam.\nPost autor: bloo » 12 gru 2016 12:15\nDla mnie niestety wizja urlopu w RZ rysuje się jako fikcja. Co więcej - choć moze się to wydać wielu z Was niepoważne - jest to jeden z głównych argumentów przeciwko przekształceniu się w pogotowie, gdzie rotacja dzieci będzie ciągła i liczenie na moment "pustego przebiegu" jest mało realistyczne (a dokładnie ten "pusty moment" wykorzystałabym na urlop).\nLudzie różnie traktują urlopy, poza oczywistym powodem ich brania (przeciwdziałanie wypaleniu, potrzeba oddechu) dla RZ posiadających własne dzieci jest to również jedyna możliwość dania własnym dzieciom rodziców na wyłączność. My funkcjonujemy tak, że wspólne wakacje są dla nas świętością - wracamy wspomnieniami cały rok do urlopu, zbieramy pamiątki, w gorszych chwilach przypominam sobie dany wyjazd, nasze dzieci tym żyją i my również.\nDlatego właśnie jest to jeden z ważkich kontrargumentów, jeżeli miałabym pozbawić dzieci i siebie tego czasu, bo nie ma rodziny zastępczej, jeśli nie ma opiekunów zastępczych. A u nas źródłem siły są właśnie wspólne wakacje i ładowanie akumulatorów w ich czasie, bez tego kiepsko funkcjonujemy.\nSłyszałam mnóstwo o rodzinach zaprzyjaźnionych bla bla bla, ale fakty są takie (w naszym przypadku), że my takiej rodziny zwyczajnie nie mamy. I nie da się tego obejść, dopóki jej nie pozyskamy. Pikuś ma inną sytuację będąc ZRZ posiadającą praktykantów, co imo jest oczywistym i bardzo dobrym tropem, też bym z niego skorzystała.\nWydaje mi się naprawdę głupim, że plany pogotowiane mogą ulec rozwaleniu z tak błahej pozornie przyczyny, ale też znam własne ograniczenia i takie one zwyczajnie są.\nDo tego - ale to już niuans - w przypadku włóczęgowych wyjazdów zagranicznych, a to jest nasza ulubiona forma, samo bycie RZ oznacza, że odpadają nam wszelkie możliwości planowania i polowania na promocje biletów lotniczych, bo takowe trzeba chwytać z wielomiesięcznym wyprzedzeniem, co tutaj nie wchodzi w grę. A jesteśmy 4osobową rodziną i kasa ma znaczenie, 500 zł więcej na 1 bilecie lotniczym oznacza 2000 zł trzepnięcia po kieszeni.\nNie wiem, kiedy rozwiąże się sytuacja dzieci, które obecnie mamy w pieczy, więc czekanie na "puste okno" oznacza jednocześnie, że moment wyroku sądu będzie momentem, w którym będziemy musieli natychmiast zrobić rezerwację i zapłacić za nią ok. 30% więcej niż planując taki wyjazd z odpowiednim wyprzedzeniem.\nTak się chciałam pożalić, wiem że nei ma tu rozwiązania.\nMarzyłoby mi się wyjście typu UK: RZ zgłasza potrzebę urlopu w danym okresie i sorry gregory, rodzina pomocowa musi się znaleźć. Czas na poznanie tej rodziny i oswojenie z nią dzieci jest oczywisty, ale dzieje się to dopiero po wyznaczeniu tej rodziny przez organizatora pieczy, gdzie same RZ nie muszą wchodzić w rolę pomysłowych Dobromirów i szukać się na własną rękę.


Dla dzieci - Green Way Camps - Najlepsze obozy sportowe dla dzieci i młodzieży\nSEZON LETNI-CZAS START!!!\nZAPISY NA OBOZY SPORTOWE – RUSZYŁY!\nZapraszamy na nasze obozy sportowe wszystkich,\nktórzy mają dużo energii i są gotowi na przeżycie niezapomnianej przygody.\nPoznawanie tajników przyrody, zabawa, nabywanie nowych umiejętności\n– to tylko nieliczne elementy, które przyczynią się\ndo aktywnego wykorzystania letniego wypoczynku.\nZnajdziesz tutaj obozy sportowe o jakich Ci się nie śniło,\na wszystko to pod okiem wykwalifikowanej kadry i instruktorów,\nktórzy z wielką ochotą pomogą Ci we wszystkim.\nDOWIEDZ SIĘ WIĘCEJ O NASWYBIERZ OBÓZODWIEDŹ NAS NA FACEBOOK\nJeździeckie, rowerowe, wędrowne, fotograficzne, handmade, ogólnorozwojowe to nasze obozy, na których każdy znajdzie coś dla siebie!\nNarciarskie, snowboardowe, jeździeckie to nasze obozy, na których każdy znajdzie coś dla siebie!\nNaszą misję wypełniamy poprzez tworzenie specjalistycznych programów dla naszych obozów sportowych sprzyjających rozwojowi i indywidualnym potrzebom dzieci. Staramy się zapewnić Wam jak największy komfort, wychowawców którzy pomogą we wszystkim, będą mili, uśmiechnięci i wyrozumiali. Chcemy, abyście nabyli u Nas nowe umiejętności oraz doskonalili, te z którymi do nas przyjechaliście.\nNasz zespół to młodzi, pełni radości i oddania ludzie, którzy poświęcają swój czas i energię, by spełniać marzenia, pomagając w realizacji pasji naszych uczestników. Będą z Tobą zawsze wtedy, kiedy tego potrzebujesz, pomogą, doradzą, przeprowadzą zajęcia, gry i zabawy, których nie da się zapomnieć. Dla Nas praca z dziećmi to coś więcej niż monotonna robota – My wkładamy w nią całe swoje serca i zaangażowanie, żebyście czuli się z Nami jak najlepiej.


„Wolność, całość, niepodległość” – to hasła pod jakimi 24 marca 1794 roku rozpoczęła się w Krakowie insurekcja kościuszkowska. Na jej czele stanął gen. Tadeusz Kościuszko, bohater wojny o wolność Stanów Zjednoczonych Ameryki i zwolennik Konstytucji 3 maja. Wkrótce powstanie przeciwko Rosji i Prusom ogarnęło prawie cały obszar państwa polskiego.\nPrzysięga Kościuszki na rynku krakowskim 24 marca 1794, obraz Franciszka Smuglewicza.\n„Przysięgam w obliczu Boga całemu Narodowi Polskiemu, iż powierzonej mi władzy na niczyj prywatny ucisk nie użyję, lecz jedynie jej dla obrony całości granic, odzyskania samodzielności Narodu i ugruntowania powszechnej wolności używać będę” – tak gen. Tadeusz Kościuszko 24 marca 1794 roku przysięgał na Rynku Głównym w Krakowie, ogłaszając jednocześnie akt powstania narodowego.\nGenerał jako naczelnik sił zbrojnych objął władzę nad powstaniem, którego celem było: „Uwolnienie Polski od obcego żołnierza, przywrócenie i zabezpieczenie całości jej granic, wytępienie wszelkiej przemocy i uzurpacji tak obcej, jak i domowej, ugruntowanie wolności narodowej i niepodległości Rzeczypospolitej".\n– Sytuacja w Polsce po klęsce wojny polsko-rosyjskiej z 1792 roku w obronie Konstytucji 3 maja, była tragiczna – mówi dr hab. Maciej Trąbski, historyk wojskowości, pracownik Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie. Terytorium państwa pozostawało pod okupacją wojsk rosyjskich, król Stanisław August Poniatowski został odsunięty od władzy, a rządzili uczestnicy konfederacji targowickiej, czyli spisku zawiązanego w porozumieniu z Rosją przeciwko reformom Sejmu Czteroletniego. Szerzyły się represje polityczne, załamała się gospodarka i finanse kraju, wprowadzono cenzurę, a w 1793 roku sejm grodzieński przeprowadził II rozbiór Polski.\nW kraju i na emigracji, szczególnie w Saksonii, gdzie działali zwolennicy konstytucji Hugo Kołłątaj i Ignacy Potocki, powstały organizacje spiskowe szykujące zbrojny zryw. Na przywódcę powstania wybrano gen. Kościuszkę, bohatera wojny o wolność Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz walk z Rosją w 1792 roku. – Kościuszko wsławił się m.in. bitwą pod Dubienką 18 lipca 1792 roku, gdzie walczył z silniejszym korpusem rosyjskim i choć bitwę przegrał pokazał, że potrafi stawić czoła armii carskiej – podaje historyk. Jak dodaje, generał był też znany jako człowiek postępowy i zwolennik zmian społecznych. – Kościuszko wierzył w zwycięstwo insurekcji, której celem miało być przede wszystkim odzyskanie ziem utraconych w II rozbiorze – podkreśla dr Trąbski. Naczelnik liczył też, że uzyska szerokie poparcie społeczne dla powstania oraz, że będzie walczył tylko z Rosją, ponieważ pozostali zaborcy, Prusy i Austria uwikłane w wojnę z opanowaną rewolucją Francją, pozostaną bierne.\nZdaniem generała wiosną 1794 roku polskie siły nie były jeszcze gotowe do rozpoczęcia walk. Wybuch powstania wymusiła jednak sytuacja w kraju – Rosjanie wpadli na trop sprzysiężenia i rozpoczęły się aresztowania. Ostatecznym impulsem była, zarządzona w lutym przez gen. Osipa Igelströma, carskiego ambasadora i naczelnego wodza wojsk rosyjskich w Polsce, redukcja polskiej armii o połowę, czyli do 15 tys. żołnierzy. Polacy uznali to za wstęp do całkowitej likwidacji państwowości.\n12 marca gen. Antoni Madaliński, dowódca Wielkopolskiej Brygady Kawalerii Narodowej stacjonującej w Ostrołęce odmówił redukcji swojego oddziału i na czele 1200 kawalerzystów wyruszył do Krakowa, faktycznie samodzielnie rozpoczynając powstanie.\nPrawa dla chłopów\nPo złożeniu przysięgi na rynku, Kościuszko na czele powstańczych oddziałów wyruszył z Krakowa z zamiarem przebicia się do Warszawy. Po drodze spotkał się z wojskami rosyjskimi i 4 kwietnia stoczył z nimi zwycięską bitwę pod Racławicami. Choć sukces nie został do końca wykorzystany, ponieważ nie otworzył drogi do stolicy. Mimo to bitwa miała olbrzymie znaczenie moralne. – Polacy nabrali wiary w możliwość zwycięstwa, a powstanie rozszerzyło się na inne rejony – tłumaczy historyk. 17 kwietnia wybuchła insurekcja warszawska pod wodzą szewca Jana Kilińskiego, a w nocy z 23 na 24 kwietnia do walki przyłączyła się Litwa, gdzie sprzysiężenie pod wodzą płk Jakuba Jasińskiego opanowało Wilno.\nKościuszko 5 maja założył warowny obóz pod Połańcem i dwa dni później wydał tam słynny uniwersał. W dokumencie tym chłopi zostali wzięci pod opiekę państwa, ograniczono im pańszczyznę, zagwarantowano wolność osobistą i nieusuwalność z ziemi. – Naczelnik wierzył, że takie zmiany społeczne są potrzebne, nie chciał jednak rewolucji, ponieważ gdyby poszedł za daleko, miałby przeciwko sobie szlachtę, a bez jej poparcia powstanie nie miało szans – wyjaśnia dr Trąbski.\nCel uniwersału, czyli zachęcenie chłopów do masowego udziału w powstaniu, nie został jednak do końca osiągnięty. Dokument nie wszedł bowiem w pełni w życie, był wprowadzany właściwie tylko tam, gdzie pojawiał się Naczelnik i jego wojsko. Nie respektowała go też część niechętnej mu szlachty. Mimo to pod koniec kwietnia powstanie ogarnęło prawie cały obszar państwa polskiego w granicach z 1793 roku, czyli po II rozbiorze.\nKościuszko planował, że utworzy podczas zrywu armię regularną wspartą przez tzw. milicje obywatelskie liczące w sumie 100 tys., a może nawet do 200 tys. osób. Niestety, udało mu się zgromadzić pod bronią w armii regularnej tylko ponad 60 tys. żołnierzy, do tego w tzw. milicji ruchomej, formowanej z rekrutów pozostałych po skompletowaniu jednostek regularnych i oddziałach ochotniczych. Służyło w nich ok. 28 tys. osób. Powstańcom doskwierał też brak broni i amunicji. Regularne piesze regimenty były w 75 proc. uzbrojone w broń palną, uzupełniały ją piki i kosy. – W porównaniu z armiami państw zaborczych nie mieliśmy szans, każde z tych krajów mogło wystawić armię co najmniej dwukrotnie większą niż powstańcze siły – wylicza badacz.\nSytuacja pogorszyła się w maju, gdy do walki przyłączyli się Prusacy. Gdy naczelnik 6 czerwca uderzył pod Szczekocinami na korpus gen. Fiodora Denisowa, okazało się, że walczy z połączonymi siłami rosyjsko-pruskimi. Bitwę przegrał, ponosząc dotkliwe straty. Dwa dni później Rosjanie pokonali gen. Józefa Zajączka w bitwie pod Chełmem, a niedługo potem do wojny przyłączyli się Austriacy, zajmując m.in. Lubelszczyznę.\nNa początku lipca Kościuszko stoczył walki na przedpolu Warszawy, których celem było opóźnienie maszerujących na stolicę sił pruskich i rosyjskich oraz przygotowanie obrony miasta. – To się udało, bo oblężona Warszawa broniła się skutecznie przez blisko dwa miesiące. 20 sierpnia do insurekcji przystąpiła Wielkopolska i na pomoc ruszyły jej odziały gen. Jana Henryka Dąbrowskiego, które 2 października zdobyły Bydgoszcz. Sytuacja w Wielkopolsce zmusiła wojska pruskie do odwrotu spod Warszawy, wtedy także Rosjanie odstąpili od oblężenia.\nSukces powstańców nie trwał jednak długo. Kościuszko, nie chcąc dopuścić do połączenia walczących w Polsce wojsk rosyjskich z nadciągającym od wschodu korpusem gen. Aleksandra Suworowa, wydał 10 października rozkaz bitwy pod Maciejowicami. Zakończyła się ona rozbiciem polskich sił oraz wzięciem naczelnika do niewoli.\nWieść o jego pojmaniu doprowadziła do upadku morale. Jednocześnie na stolicę ruszyła kolejna ofensywa rosyjska. 4 listopada carscy żołnierze zdobyli warszawską Pragę, dokonując tam rzezi kilku tysięcy mieszkańców, co zmusiło miasto do kapitulacji. Resztki korpusów powstańczych pod wodzą nowego naczelnika, Tomasza Wawrzeckiego, wycofały się pod Radoszyce, gdzie 16 listopada uległy rozproszeniu.\nNiecały rok po upadku powstania, 24 października 1795 roku Rosja, Prusy i Austria podpisały traktat, w którym dokonały III rozbioru Polski, dzieląc między siebie resztę ziem Rzeczypospolitej. Polska na 123 lata zniknęła z mapy Europy. – Zryw zakończył się klęską, ale dał początek idei walki o odzyskanie niepodległości – mówi dr Trąbski. Także uniwersał połaniecki, choć wraz z upadkiem powstania został pogrzebany, stał się punktem odniesienia i pokazywał, że w Polsce dostrzegana jest potrzeba reform. – Insurekcja była początkiem budowy nowoczesnego narodu polskiemu, składającego się nie tylko ze szlachty, ale również mieszczan i chłopów – dodaje badacz.


Festyn Dziecięcy w Książnicach [FOTO] - CzyliWiesz.pl\nImprezę rozpoczęła dyrektor szkoły Renata Koba, która powitała zebranych, a następnie zwróciła się do dzieci. Powiedziała, że są wspaniałym darem dla każdej rodziny i społeczeństwa, złożyła również najmłodszym życzenia z okazji ich święta. Następnie na scenę wkroczyli mali artyści z Książnic, a po ich występie zaprezentowały się grupy artystyczne działające w Filii Ośrodka Kultury w Woli Mieleckiej. Po zakończeniu koncertu i części artystycznej dzieci mogły wziąć udział w zabawach z animatorami RES Artis Rzeszów, a także pobawić się na wielkich dmuchanych zjeżdżalniach.\nMiłośnicy przyrody z zainteresowaniem oglądali Pokaz Kanarków i Ptaków Egzotycznych Mieleckiego oddziału Małopolskiego Stowarzyszenia Hodowców Ptaków Egzotycznych. Dużym powodzeniem cieszyły się przejażdżki na koniach ze szkółki jeździeckiej w Książnicach. Panie dbające o zdrowie i piękną figurę, chętnie brały udział w pokazowych zajęciach zumby prowadzonych przez trenerkę klubu EXTREME FITNESS w Mielcu, a wielbiciele mocniejszych wrażeń podziwiali sprawność strażaków OSP w Książnicach. Równocześnie odbywały się konkursy i zabawy z nagrodami oraz zawody sportowe. Dużo emocji dostarczyły mecze piłki nożnej między drużynami ministrantów z Kiełkowa, Rydzowa i Książnic. Wszyscy zawodnicy otrzymali pamiątkowe medale. Na zakończenie odbyły się również zawody w przeciąganiu liny oraz mecz piłkarski, w którym brali udział rodzice dzieci z Podleszan i Książnic.\n– rodzicom oraz licznym sponsorom, dzięki którym uczestnicy festynu i ci mniejsi i ci więksi mogli skorzystać z wielu atrakcji i miło spędzić niedzielne popołudnie.\nEXTREME FITNESS w Mielcu Festyn Dziecięcy w Książnicach Koło Gospodyń Wiejskich z Goleszowa OSP w Książnicach Pokaz Kanarków i Ptaków Egzotycznych Mieleckiego oddziału Małopolskiego Stowarzyszenia Hodowców Ptaków Egzotycznych Samorządowy Ośrodek Kultury i Sportu Gminy Mielec w Chorzelowie szkołą podstawowa w książnicach Wiejskie Stowarzyszenie Integracyjne „Goleszów”


Wszechobecne sensory? Naukowcy z PG chcą ułatwić ich projektowanie | Miesięcznik CHEMIK\nBadacze w ramach projektu „EDISON Projektowanie elektromagnetyczne giętkich sensorów” chcą opracować i wprowadzić na światowe rynki zaawansowany program komputerowy służący do projektowania biosensorów i sensorów wykorzystujących fale elektromagnetyczne. Program ten służyć będzie również do projektowania układów elektronicznych wysokiej częstotliwości (pozwalających na zdalny odczyt mierzonych danych) i przeznaczonych do zastosowań m.in. w ciągłej diagnostyce medycznej, inteligentnych miastach, domach i innych środowiskach, a także w szerszym kontekście Internetu rzeczy – IoT (ang. Internet of Things). O projekcie poinformowali w przesłanym PAP komunikacie przedstawiciele biura prasowego PG.\n„Zegarki >inteligentne<, takie jak np. Apple Watch czy Samsung Gear, mają wbudowane sensory mierzące puls i temperaturę” – wyjaśnia kierownik projektu EDISON prof. Michał Mrozowski z Wydziału Elektroniki Telekomunikacji i Informatyki PG. Dodaje, że inne czujniki, np. mierzące wilgotność skóry albo stopień nasycenia krwi tlenem, mogą być wszyte w opaskę na czoło lub w bransoletkę, kolejne zaś umieszczone w podeszwach butów, a nawet w koszulce. „Cały ich zestaw tworzy minisieć, której poszczególne węzły przesyłają wyniki pomiarów drogą bezprzewodową do telefonu komórkowego, w celu dalszej obróbki i analizy. Nowo opracowywane generacje czujników, np. biosensory, mogą być umieszczone na ciele człowieka, np. na skórze, stąd muszą być giętkie i elastyczne” – wymienia badacz.\nKonstruktorzy takich umieszczanych na ciele sensorów muszą odpowiednio dobrać ich kształt, wymiary i materiał, żeby z jednej strony czujnik funkcjonował prawidłowo, a z drugiej – aby rozciągał się, był wytrzymały i dobrze przylegał do ciała. Projektowanie tego typu urządzeń odbywa się z użyciem zaawansowanego i drogiego oprogramowania i polega na przeprowadzeniu setek czasochłonnych obliczeń. Wszystko po to, by znaleźć najbardziej odpowiedni z punktu widzenia właściwości elektromagnetycznych kształt sensora. W projekcie EDISON opracowane zostanie nowe narzędzie, które usprawni ten proces.\nPartnerem Politechniki Gdańskiej w projekcie EDISON będzie firma EM Invent założona przez pracowników PG. W działaniach będą też uczestniczyć studenci, doktorzy, krajowe i zagraniczne firmy, które m.in. udostępnią własne konstrukcje czujników, anten i układów bezprzewodowych na potrzeby projektu. Nieoceniony będzie także udział zagranicznych naukowców.\nProjekt realizowany będzie dzięki środkom z konkursu Fundacji na rzecz Nauki Polskiej pod nazwą TEAM-TECH. (kk)


Ranking podstawówek, gimnazjów i szkół ponadgimnazjalnych | Gazeta Lubuska\nRanking podstawówek, gimnazjów i szkół ponadgimnazjalnych\nRedakcja 31 marca 2013, 15:15\nRanking szkół województwa lubuskiego już w najbliższą środę w "Gazecie Lubuskiej" Fotolia\nKwiecień to czas egzaminów, wyboru szkół. Jakie decyzje podjąć, by później ich nie żałować? Ważne jest zdobycie wielu rzetelnych informacji. Przyjrzyjmy się wspólnie szkołom z naszego województwa.\nRanking szkół województwa lubuskiego:\n- 3 kwietnia - ranking szkół podstawowych,\n- 4 kwietnia - ranking gimnazjów,\n- 5 kwietnia - ranking szkół ponadgimnazjalnych.\n- Wyniki są dla mnie ważne, dlatego chętnie sięgnę do rankingu, ale nie tylko poziom nauczania biorę pod uwagę. Jakie mam oczekiwania? By szkoła była bezpieczna, dobrze wyposażona, a nauczyciele wyrozumiali - mówi Karolina Jaske, mama Igora, którym w tym roku pójdzie do pierwszej klasy w Zielonej Górze. - Ważne jest to, by dziecko nauczyło się też współpracy w grupie i kreatywności, radzenia sobie z problemami.\nGrażyna Nowacka, a raczej jej syn Eryk, stoi teraz przed wyborem gimnazjum.\n- Pamiętam swoje wahania w przypadku wyboru podstawówki. Ale tam było łatwo,.\nBo, zwłaszcza w klasach I-III, kiedy to uczniowie mają zajęcia z jedną panią, ważne jest to, do kogo trafi nasza pociecha. W przypadku gimnazjum każdą lekcję prowadzi inny nauczyciel. A wiadomo, są różni pedagodzy.\nWychodząc naprzeciw tym oczekiwaniom, proponujemy rankingi szkół podstawowych, gimnazjalnych, ponadgimnazjalnych z woj. lubuskiego, które przygotowaliśmy przy współpracy z Lubuskim Kuratorium Oświaty.\nRankingi będą się ukazywać na łamach ,,Gazety Lubuskiej'' 3, 4 i 5 kwietnia.\nLubuski kurator B. Ferensztajn podkreśla, że warto by rodzice poznawali rankingi, wyniki, ale ważne jest to, by przed podjęciem decyzji poszli do szkoły. Zobaczyli na miejscu, czy szkoła jest przyjazna uczniowi.\nNo i miejmy na względzie rynek pracy, przyszłościowe zawody. Wybierzmy tak, by za kilka lat nie stawać w ogonku po zasiłek dla bezrobotnych.\nAlbert 02.04.2013 18:08:51\nBardzo proszę wskazać mi, po co te rankingi, w jakim celu je się tworzy i co to ma dać naszym dzieciom?\nBezrobocie i tak jest zbyt wysokie, ofert pracy w naszym regionie brak, a nasze władze tylko jeczą, jak to nie mają pieniedzy na nic i tną wydatki na wszystko, także na edukację.\nNie od tego ta władza jest, nie dla samego marudzenia -jest się radnym, wójtem, burmistrzem , prezydentem!\nRolą tych osób,wybranych przez nas samych i obdarzonych naszym zaufaniem , jest s z u k a ć s k u t e c z n y c h sposobów likwidacji bezrobocia.\nSzukać-to znaczy myśleć , szukać- to znaczy być aktywnym w tej materii.\nTworzenie rankingów to zabawa dla samej zabawy .\nCo z tego nam przyjdzie, że nasz dziecko skończy dobrą szkołę? Czy to mu da szansę na pracę? Jakąkolwiek ..pracę?


Strona główna » 3 e a g l e s . i n f o\nKask na rower to podstawa\nPosted on 29/04/2021 6:38am\nGdy chcemy mieć pewność, że wszystkie nasze ćwiczenia okażą się być wypełniane w odpowiedni sposób, lecz jednocześnie też, będą dla nas bezpieczne, to powinniśmy się poznać z kilkoma najistotniejszymi podstawami. Chodzi tu o to, żeby zaopatrywać się w niezbędne gadżety, a także żeby odpowiednio przyszykować nasze ciało do zwiększonego wysiłku, który na nie oczekuje.\nKobiety goniąc za pięknym wyglądem będą w stanie poświęcić bardzo dużo. I , bo piękno jest niestety kosztowne, i czasu, i czasami także zdrowia. Pragnienia o byciu pięknym czasami przyćmiewają zdrowy rozsądek. Na przestrzeni dziejów było mnóstwo kontrowersyjnych metod, jakie nie tylko nie pomagały, ale wręcz mogły zaszkodzić. Na szczęście dzisiaj większość z nich jest już historią, a obecne sposoby dbania o urodę nie tylko są bardziej bezpieczne, ale równocześnie dające doskonale rezultaty.\nPosted on 28/01/2021 1:29pm\nObecnie ludzie żyją niesłychanie intensywnie dzieląc czas między karierę i życie osobiste. Z tego względu każda sposobność do wypoczynku jest dla nich nie lada frajdą i impulsem do uplanowania interesującego wyjazdu. Coraz bardziej pociągają nas egzotyczne miejsca, które codziennie są niedostępne.\nPosted on 24/01/2021 7:32am\nOrganizując wycieczkę nad morze możemy wpisać w wyszukiwarkę frazę typu jarosławiec noclegi, abyśmy mogli wyszukać dla siebie niedrogi nocleg na czas wypoczynku. Tym sposobem będziemy mogli dane fundusze przeznaczyć na rozmaite, wakacyjne atrakcje a nie na kosztowny hotel.\nPosted on 13/07/2020 7:30am\nCzas wiosenny to nadzwyczajny czas, ponieważ bardziej niż każda pozostała pora roku zachęca do tego, żeby o siebie zadbać. Panie na przykład zdecydowane są na profesjonalne zabiegi kosmetyczne w stolicy Dolnego Śląska. Są świadome albowiem, iż opłaca się na nie udać z okazji wiosny i zacząć kolejny sezon znakomitym wyglądem. Można zdecydować się na zabiegi standardowe, ale i na takie bardziej specjalistyczne.\nPosted on 31/05/2020 7:25am\nPierwszy trymestr roku to rewelacyjny czas na rezerwację wakacji. W chwili obecnej biura podróży posiadają naprawdę ciekawą propozycję , a także niemało przecen na tegoroczne wczasy. Niemniej jednak przed wyruszeniem do takiego punktu warto zastanowić się, gdzie pragniesz przeżyć tegoroczne wczasy.\nOtwierasz swój pensjonat? Tam zakupisz niezbędne akcesoria!\nLudzie podróżują z miejsca w miejsce, nie koniecznie w celu przeprowadzki - nierzadko po prostu zwiedzają różne miejsca. Wówczas potrzebny jest im nocleg, bowiem nie każdy zadowala się nocowaniem w namiocie pod chmurką. Jeżeli jesteś w trakcie otwierania swojego pensjonatu agroturystycznego, zapewne sporo wydatków masz już za sobą. Z tego powodu tym bardziej warto zaoszczędzić na dodatkach - prześcieradła hotelowe, szlafroki czy chemikalia, możemy znaleźć w niezwykle przystępnych cenach.