Dasz radę – Zwierciadlo.pl\nCiąża okazała się zagrożona. Więc szpital, zero ruchu, depresja. Z osoby pomagającej wszystkim stała się osobą potrzebującą, przede wszystkim wsparcia i czułości. On tego nie rozumiał, co w jej oczach wcale go nie dyskwalifikowało, bo ilu mężczyzn rozumie kobiety w zagrożonej ciąży?! Za to z narodzin syna cieszył się jak każdy prawdziwy facet. Wziął nawet dwutygodniowy urlop, potem przez jakiś czas wcześniej wracał do domu. Jednak po kilku tygodniach znudziła mu się zabawa w dom, zmęczyło go powtarzalne, monotonne życie: spacerki, zupki, kupki. Coraz częściej się wkurzał. Że ona go angażuje, zawraca głowę. Że domaga się na przykład wspólnego spaceru, zamiast pójść z dzieckiem sama. On wolał basen i wieczory z kolegami. Jak się dostosowywała, była zgoda. Jak buntowała – awantura. Miał dwa oblicza – fantastyczne i trudne do zniesienia. – Cieszyłam się z tego, co dostaję. Trochę na zasadzie: ciesz się z tego, co masz. Wszystko przesłaniała euforia bycia mamą – opowiada Iza.\nWierzyła, że jakoś się ułoży, że dojdą do porozumienia, jeżeli tylko będą dużo rozmawiać. Parła więc do rozmowy o każdej porze dnia i nocy. Już niby się dogadali, a następnego dnia wszystko wracało do normy. Krzyczał z byle powodu. Trzaskał drzwiami. Walił pięścią w szybę samochodu. Ale kiedy przyjeżdżała jego rodzina, był do rany przyłóż. Pokazywał, jaki to on szczęśliwy.\nIza długo się łudziła. Tłumaczyła go: – Zdenerwował się, miał zły okres, był zmęczony. Walczyła do końca, ale bez skutku. Wyprowadziła się z synkiem do drugiego mieszkania. Nic to nie dało, ono też należało do niego. Po nocach wyła z bólu. Wciąż była zdana na jego łaskę i niełaskę. Wciąż kontrolował jej życie. W tym czasie przeżyła kolejną tragedię – spalił się rodzinny dom, w którym spłonął jej ojczym. To – paradoksalnie – pomogło jej na chwilę zapomnieć o własnej sytuacji. Zamieszkała razem z mamą, wspierały się nawzajem. I któregoś dnia mama podsunęła jej gazetę z ogłoszeniem o programie Od NowA realizowanym przez Stowarzyszenie OPTA.\nWmawiał: jesteś gruba,brzydka, aż w to uwierzyła\nNatalia L., lat 28, po anglistyce, z perfekcyjnym francuskim (jako dziecko mieszkała z rodzicami w Afryce Zachodniej, Turcji, studiowała we Francji). Poznała go na imprezie, zaraz na początku studiów w Paryżu. Mieli po 19 lat. Różniło ich wszystko: pochodzenie (ona Polka, on Francuz), charaktery (ona spokojna, on nerwus), stosunek do nauki (nie widział w studiowaniu sensu, nie miał nawet matury, już pracował), domy rodzinne (jego rodzice, z którymi nie miał dobrego kontaktu, uważali, że studia nie są do niczego potrzebne). Ale był miły, zabiegał o nią. Zakochała się. Po dwóch miesiącach przeprowadził się do jej wynajmowanego mieszkania.\nNa początku było super. Prawił jej komplementy, dbał o nią. Gdy się spóźniała, denerwował się, mówił, że już miał dzwonić na policję. Myślała: „Pewnie jest zazdrosny, ale zazdrość to przecież przejaw miłości”. Na początku nawet jej się to podobało. Potem był zazdrosny o wszystko: telefony, wyjścia do kina z koleżankami. Po dwóch latach zorientowała się, że straciła większość przyjaciół. Przyjaciółka powiedziała jej wprost: – Uważam, że powinnaś go rzucić, bo stosuje przemoc psychiczną. Tego samego dnia pożaliła się przez telefon bratu. Był tak zdruzgotany, że aż się popłakał. Odłożyła słuchawkę i pomyślała: „Dlaczego ja tak męczę bliskich mi ludzi”.\nKtóregoś dnia nie wytrzymała i też go uderzyła. On jej oddał. I spirala zaczęła się nakręcać. Największy żal miała jednak do siebie – że pozwoliła mu zaszczepić w sobie uczucie nienawiści, które wcześniej było jej obce. Opuszczała zajęcia na uczelni, zawalała rok za rokiem (w sumie studiowała prawie 10 lat). Zaniedbała się, przytyła. Przestała nie tylko spotykać się ze znajomymi, ale w ogóle wychodzić z domu. Bała się ludzi, czuła się jak zastraszone zwierzątko. Powtarzał, że nikt jej nie lubi, że poza rodzicami nie ma nikogo. Wmawiał, że jest brzydka, gruba, i ona myślała, że wszyscy wokół tak sądzą. Czuła się potwornie samotna, nawet jak ją przytulał. Coraz bardziej się zamykała\nNie miała pomysłu co dalej ani odwagi, żeby jednym ruchem wszystko przeciąć. Pojechała na ferie zimowe do rodziców. Pamięta: Słuchała długiego monologu matki (która nigdy wcześniej się nie wtrącała) i dotarło do niej, że może liczyć na rodziców. Widzieli go tylko raz, na wakacjach w Polsce. Nie krytykowali, ale Natalia wyczuła, że się nie spodobał. Po feriach zadzwoniła do ojca, żeby po nią przyjechał. Wtedy myślała jeszcze, że odpocznie i wróci. Ale zabrała wszystkie rzeczy, rozliczyła się z urzędami. Tak jakby gdzieś w głębi duszy przeczuwała, że wyjeżdża na zawsze.\nStowarzyszenie OPTA wychodzi do takich kobiet z propozycją pomocy. Większość z nich nie zgłosiłaby się do programu Od NowA, bo wstydzą się doświadczanej przemocy. Dlatego w zaproszeniach akcentuje się trudności na rynku pracy i aktywizację zawodową. – Wtedy kobiecie łatwiej jest zrobić pierwszy krok i zgłosić się po pomoc – przyznaje Katarzyna Przyborowska, prawniczka Stowarzyszenia.\nMarta Lewandowska, wiceprezeska: – Nasze doświadczenie uczy, że jest ogromna grupa kobiet, które nie stanowią klientek placówek pomocy społecznej, a też znalazły się w poważnych tarapatach. To kobiety dobrze sytuowane, wykształcone. Jak wynika z podsumowania pierwszej edycji programu Od NowA, prawie 70 procent uczestniczek to kobiety z wyższym wykształceniem. Ich bezradność sprawia, że sytuacja, w której się znajdują, nie różni się od sytuacji kobiet o wykształceniu średnim (20 procent) i zawodowym (10 proc.). Pamiętam kobiety z doktoratami i takie ze złotych klatek, w których tkwiły przez długie lata, aż mąż odszedł do młodszej, umarł albo – to najrzadziej – aż same przejrzały na oczy.\nKatarzyna Przyborowska: – Lata pracy w organizacjach przeciwdziałających przemocy pokazały mi, że działaniom prawnym musi towarzyszyć działalność interwencyjna. Bezradność pa zgłaszających się po pomoc jest czasem tak wielka, że oczekują prowadzenia za rękę. Wymyśliłam więc, że warto by było, zamiast oferować tylko porady konsultanta, stworzyć w jednym miejscu kompleksową pomoc. Bo często przemocy towarzyszy alkoholizm w rodzinie, a skoro jest alkoholizm, to i współuzależnienie, i samotne macierzyństwo, i wiele innych problemów, od których kobiety muszą się uwolnić nie tylko w sensie prawnym, ale także psychologicznym. A wszystko po to, żeby mogły na nowo nauczyć się normalnie żyć.\nIza i Natalia miały szczęście, bo w porę trafiły do programu Od NowA OPT-y. Na początku każdą z szukających pomocy kobiet zajmuje się tutorka, która diagnozuje problem i kreśli scenariusz dalszych działa . Kobiety mają do dyspozycji psychologa, prawnika, doradcę zawodowego i kilka grup wsparcia: dla poszukujących pracy, samotnych matek, współuzależnionych, doznających przemocy. Tym, które już są na to gotowe, proponuje się różne treningi, na przykład aktywizująco motywujące. Natalia uważa, że dla niej najważniejszy okazał się trening autoprezentacji, bo pomógł zrzucić pancerz, pod jakim ukrywała się przed światem.\n– Nasz trening autoprezentacji polega nie na tym, żeby uczyć, jak usiąść, ubrać się czy uczesać, ale na tym, jak znaleźć wewnętrzną siłę – wyjaśnia Marta Lewandowska.\nKatarzyna Przyborowska: – Kobiety muszą być gotowe na konkretne szkolenie i w ogóle na przyjęcie pomocy, muszą wcze-śniej przyznać same przed sobą, że mają problem. To dotyczy zwłaszcza ofiar przemocy – one bronią się przed terapią. Mówią: „Przecież jestem zdrowa, to jego trzeba leczyć”. Tymczasem to są naczynia połączone – zazwyczaj alkoholizmowi męża towa-rzyszy współuzależnienie członków rodziny. Podobnie jest z przemocą. Pojawia się tak zwana wyuczona bezradność – wystarczy, że sytuacja przemocy się powtarza i że osoba, która się w niej znajduje, jest przekonana, że nie ma wyjścia, bo wcześniejsze jej działania nie przyniosły żadnego rezultatu. Wiele kobiet, choć są utytułowane, znają języki, na pytania: „W czym jesteś dobra?”, „Co byś chciała robić?”, odpowiada: „Nie wiem”. Stąd pomysł szkolenia Spadochron, na którym kobiety mają rozpoznać swój potencjał.\n– Na początku cała praca polega na dokopywaniu się do tego potencjału, wcale niezwiązanego z certyfikatami, szkołami, ale z wrodzonymi umiejętnościami, które posiada każda kobieta – mówi Marta Lewandowska. – Mam przyjemność witać i żegnać grupy „spadochronowe”. Na początku nie odróżniam uczestniczek szkolenia, są tak skulone, no a ostatniego dnia widzę grupę barwnych postaci z wysoko podniesionymi głowami. Czasem dzwonią mężowie z awanturami, bo nie poznają żon. Część z nich zakłada potem firmy, niektóre zmieniają swoje priorytety – rzucają pracę w komercyjnych firmach i zakładają stowarzyszenia, inne utwierdzają się w przekonaniu, że ich miejsce jest przy dzieciach. Zdecydowana większość kończy program Od NowA zmotywowana do zmiany.\n– Jestem szczęśliwa, że przestałam się bać, że odzyskałam wiarę w siebie i radość z życia – mówi Natalia. Iza jest teraz zadbaną, atrakcyjną dziewczyną. Ma odwagę, żeby rozłączyć się, jak dzwoni były partner i na nią krzyczy. Nie pozwala mu już sprawować kontroli nad swoim życiem, ale też nie podsyca w sobie uczucia nienawiści. Czuje się wolna – daje sobie prawo do doświadczania radości, ale też złości. Dba o dobre kontakty ojca z synem i ma na tym polu sukcesy. Odbudowała relacje z rodziną. Zdecydowała, że na razie nie wróci do pracy, daje sobie na to rok, dopóki synek nie pójdzie do przedszkola (ma niespełna dwa latka). Zrobiła certyfikat z nurkowania, bo zawsze o tym marzyła. Fotografuje. Pokochała chodzenie po górach, chce zdobyć patent żeglarski. Marzy jej się pełna rodzina, ale nic na siłę. Na razie spłaca dług – pomaga innym kobietom. Wie, jak ważne jest wsparcie w cierpieniu, jak dużo daje kobieca solidarność, odnalezienie cząstki siebie w innych.\nNatalia jest wyciszona, spokojna. Taka jak przed ośmioma laty. Wykreśliła kontakt do Nicolasa z notesu, telefonu, komputera. Już nie musi słuchać i czytać jego nawoływań do powrotu, wyrzutów, że jest egoistką, użalania się, jaki to on czuje się samotny i opuszczony. Wcześniej uwolnienie od tego człowieka wydawało jej się niemożliwe. Kiedy tata przyjechał po nią do Paryża, wyrzucał sobie: – Dlaczego wcześniej cię stąd nie wyrwałem. Natalia odpowiedziała mu: – Nawet gdybyś to zrobił i tak bym do niego wróciła. Musiałam sama do tego dojrzeć. Znalazła w Polsce pracę (jako tłumaczka), którą bardzo lubi. Po latach rozłąki znów mieszka z rodzicami i bratem.\nCzasami zatęskni za przyjazną męską duszą, ale to nie mężczyzna jest teraz dla niej priorytetem. Priorytetem jest własny rozwój, nauka, praca, rodzina, kontakt z innymi ludźmi. Zdarzają się jej uczucia, których dawno nie przeżywała. Na przykład duma z siebie samej. Co mogłaby powiedzieć kobietom stojącym na zakręcie? – Że nie wolno się bać zrobić parę kroków do przodu. Bo za tym zakrętem czekają wspaniali ludzie i fantastyczne życie.


Wiadomości ze świata » Archiwum bloga » Korespondent TVP: Nie mogłem mówić prawdy o Osetii\nBater został zwolniony z TVP. – Kiedy słyszę, jak ci ludzie uczą innych, jak należy żyć, krytykują ich za dławienie wolności słowa, nie mogę się powstrzymać od śmiechu – mówi o swych byłych szefach z TVP\nWiktor Bater, były korespondent TVP w Rosji, powiedział w rosyjskim dzienniku Izwiestia, że po wybuchu wojny na Kaukazie w sierpniu ubiegłego roku redakcja nie wysłała go do Osetii. Pojechał tam jednak operator pracujący z polskim dziennikarzem, Ilja Drobyszewski. Nakręcił film, który Bater w Moskwie udźwiękowił. Reportażu z Osetii telewizja jednak nie pokazała, bo, jak tłumaczy dziennikarz, TVP jest podporządkowana prezydentowi Lechowi Kaczyńskiemu, a on z kolei jest przyjacielem Saakaszwilego.\nW materiale mieszkańcy ogarniętej wojną prowincji “mówili o ludobójstwie popełnianym na narodzie osetyjskim, o tym, że nigdy nie mogli żyć z Gruzinami w jednym państwie, o tym, że Michaili Saakaszwili to przestępca wojenny”.\n- Jestem przekonany, że jeśliby jakiś Gruzin nazwał przestępcą wojennym Putina czy Miedwiediewa, to zdanie na pewno pojawiłoby się na antenie TVP bez problemu – zapewnia w rozmowie z “Izwiestiami” Bater.\nBater został zwolniony z TVP. – Kiedy słyszę, jak ci ludzie uczą innych, jak należy żyć, krytykują ich za dławienie wolności słowa, nie mogę się powstrzymać od śmiechu – mówi o swych byłych szefach z TVP Bater. źródło:\nTak robi się to w amerykańskich mediach:\nDziewczynka z ciotką opowiadają jak przeżyły atak na Pd. Osetię. W momencie, gdy kobieta oświadcza, że winna jest Gruzja – prowadzący zarządza przerwę na reklamę. Po przerwie osłabiającej wymowę oświadczenia kobiety – daje jej 30 sekund na dokończenie, głośno odliczając czas. Na koniec niby obiektywnie podsumowuje: “There are grey areas in war”.


Transmisja sygnałów w systemach SCADA z użyciem komunikacji szeregowej RS232/485\nMultipleksery światłowodowe sygnałów RS232/485 mogą znaleźć zastosowanie przy tworzeniu transparentnych połączeń pomiędzy serwerem SCADA a przyłączonymi do niego sterownikami PLC, licznikami oraz modułami RTU odpowiadającymi za rejstrowanie parametrów oraz sterowanie wpiętymi w system urządzeniami. Interfejs światłowodowy multiplekserów oprócz umożliwienia transmisji na duże odległości zapewnia niezakłóconą transmisję danych oraz całkowitą izolację galwaniczną urządzeń pracujących w obecności dużych zakłóceń elektromagnetycznych.\nMultipleksery światłowodowe RS232/485 RSMUX2-FO dostępne są w wersjach z pojedynczym lub dwoma interfejsami optycznymi. Pozwala to na pracę urządzeń w topologii ringu, zapewniającą redundancję połączenia pomiędzy urządzeniami końcowymi (RTU, PLC) a systemem nadzorującym. Stan portów RS próbkowany jest z częstotliwością 20MHz co pozwala na transmisję danych RS o przepływnościach do 230,4kbit/s (dla RS-232) lub 2Mbit/s (dla RS-485).


Tisa Żawrocka: Takie dzieci żyją zazwyczaj bardzo krótko, pięć minut, dwie godziny. Ale to jedyna szansa na zrobienie zdjęć. Bycie szczęśliwą rodziną - Dziennik.pl\n21 października 2016, 09:00 Ten tekst przeczytasz w 19 minut\n"To rodzice nas uczą wszystkiego. Oni są przekaźnikami, co dla nich jest ważne, czego potrzebują. Jedna mama mówi mi tak: „Pani Tiso, strasznie się bałam. Do końca nie wiedziałam, jak to będzie. Teraz wiem. I niech pani koniecznie powie innym matkom, że miłość jest dużo większa niż strach" - mówi Tisa Żawrocka, założycielka Hospicjum dla dzieci Gajusz w rozmowie z Klarą Klinger.\nTo, że piszemy "Lekarz podejrzewa wadę u Twojego dziecka, zanim podejmiesz decyzję, zgłoś się do nas"? Czy może ten fragment: "bez względu na to, ile masz lat, pomagamy najmniejszym, także tym, które rozwijają się w brzuchu mamy. Przyjdź po fachową bezpłatną pomoc lekarza genetyka, psychologa, ginekologa, położnika i pediatry i na badanie USG genetyczne. Nie wymagamy skierowania".\nŻe chce to dziecko urodzić, choć było jasne, że jej córka nie będzie miała szans na przeżycie. Oboje z ojcem dziecka, 21-latkiem, tego chcieli. Mieli prawo przerwać ciążę. Ona, kiedy o tym opowiadała, mówiła, że nie miała chwili zwątpienia. Gorzej, że pomimo tego, że sama podjęła taką, a nie inną decyzję – co akurat nie jest tak częste, wiele matek się waha – wsparcia lekarzy nie znalazła. Jej rejonowy ginekolog powiedział, że z taką ciążą nie musi do niego przychodzić. A inny lekarz zapytał: "A po co pani jeszcze to nosi?". Później błąkała się po szpitalach. I ostatecznie przyjechała do Łodzi, choć mieszka kilkadziesiąt kilometrów stąd. W szpitalu Pro Familia, który jest prywatny, w końcu postawiono jej prawidłową diagnozę i przysłano ją do nas.\nI znów wrócę do Mieszka. Ja takie zdziwienie, o którym pani mówi, przeżyłam przy nim. Szczerze mówiąc, bałam się nawet wejść z fotografem do sali. Powiedziałam, że muszę popilnować sprzętu, który przywieźliśmy ze sobą. A tak naprawdę byłam przerażona, sama myśl, że będę patrzeć, jak matka żegna się z dzieckiem, była straszna. Zresztą fotograf też był nieprzygotowany i pytał mnie, czy go zastąpię, jak zemdleje. Zresztą w ogóle nie miał tam iść, ale ten, którego umawialiśmy, zachorował, więc musiałam w ostatnim momencie kogoś szukać. Zadzwoniłam do znajomego, mówię: "umiesz robić dobre zdjęcia, masz dzieci, pomóż nam". Trzęsły mu się ręce. Nie chodziło nawet o to, co tam zobaczy, jak wygląda takie dziecko, ale o samo cierpienie. Kiedy wyszedł, powiedział: "niepotrzebnie się bałaś. Oni byli tak szczęśliwi".\nBo w tym konkretnym momencie właśnie nią byli. Nie wiem, jak to się dzieje, ale w takiej chwili rośnie wartość czasu. Rodzice wiedzą, że mają dla swojego dziecka nie kilkadziesiąt lat, tylko ten króciutki moment. I chcą go maksymalnie wykorzystać. A nie zmarnować na płacz, żałobę. To nie jest czas na łzy. To przychodzi potem. W tym momencie to jest taka miłość w pigułce. I powiem pani, że jeśli ktoś tego nie zobaczy, to trudno mu w to uwierzyć. Kilka tygodni temu zdarzyła mi się taka sytuacja, że hospicyjna lekarka się rozchorowała i musiałam pojechać do naszej rodziny do szpitala. Poród, jak to się często zdarza w takich ciążach, zaczął się niespodziewanie. Musiałam jechać, choć nie znałam rodziców. Nie było też fotografa: obdzwoniłam wszystkich, nikt nie mógł. Wtedy poszłam do jednego z pracowników, bo wiedziałam, że zajmuje się amatorsko robieniem zdjęć. I mówię mu, że właściwie nie ma wyboru. Musi jechać. A on mi na to: "wiesz co, nigdy nie biorę do pracy aparatu. A dziś mam ze sobą".\nDzieci biorą świat taki, jakim go opiszą dorośli. Przyjmują wszystko z dobrodziejstwem inwentarza, im młodsze, tym prościej. Wszystko dla nich jest dziwne, więc nie ma jakiejś ustalonej normy. Pamiętam, jak chrzciliśmy dziewczynkę, która urodziła się z zespołem Pataua. Nie miała części noska, buzia była zdeformowana. Ale była zwykła, piękna ceremonia, ona wystrojona w nosidełku i przyszła kilkuletnia Hanka, córka naszego pracownika. Spojrzała na małą i mówi: "o, dzidziuś ma chory nosek". I to wszystko. Do małej przychodził też brat. Taki śmieszny 3-latek, który nie rozstawał się z trzepaczką. I mówił, że wszystko co niedobre, to wytrzepie. Wiedział, że siostra jest ciężko chora. Ale wrócę jeszcze do zdjęć. Mama Mieszka chodziła do nas jeszcze przez rok. I to ona nam powiedziała, że zdjęcia to nasz obowiązek. Bo ona po tym szoku, po lekach, nie pamiętała, jak jej dziecko wyglądało. Ale miała na szczęście jak sobie tę pamięć odświeżyć.\nTo proszę posłuchać innej historii. Napisała do nas jedna matka, która nie była pod naszą opieką. Ale odezwała się, żeby podzielić się swoimi emocjami. Trafiła do wielkiego szpitala, molocha, gdzie nikt nie miał dla niej czasu. Nikt nie dbał o to, jak się czuje. Dziecko urodziło się w strasznym stanie, gorszym, niż się spodziewano. Żyło dziewięć godzin. Ona później przez cały rok rysowała to dziecko – próbowała odtworzyć, jak ono wyglądało. Chciała zatrzymać wspomnienie. Mówiła, że tak potwornie żałuje, że nie ma chociażby zdjęcia. To rodzice nas uczą wszystkiego. Oni są przekaźnikami, co dla nich jest ważne, czego potrzebują. Jedna mama mówi mi tak: "Pani Tiso, strasznie się bałam. Do końca nie wiedziałam, jak to będzie. Teraz wiem. I niech pani koniecznie powie innym matkom, że miłość jest dużo większa niż strach".\nNo właśnie, znowu ten paradoks. Mieliśmy taką dziewczynkę, która miała bardzo zmienioną twarz. Przywieźli ją w inkubatorze karetką. Jak zawsze przyszłam zobaczyć, przyjąć i chciałam powiedzieć: jaka śliczna, ale nie dałam rady. Powiedziałam: "o, jaka maleńka". Rodzice na tę dziewczynkę, która przeżyła miesiąc, mówili "nasza prześliczna księżniczka". Nasz psycholog mówi, że piękno jest w oku patrzącego. I słowo daję, widziałam różne dzieci z różnymi wadami. Ale dla rodziców to jest po prostu ich dziecko. Nie widzą tego, że ma zdeformowany nos czy czaszkę. Też jest tak, że jednak przygotowuje się te dzieci, zakłada czapeczkę. Specjalnie się ubiera, szczególnie do zdjęć. Coś pani pokażę – takie coś dostaję, mam tego setki.\nWiększość lekarzy nie jest kompletnie przygotowanych do rozmów w przypadku wykrycia choroby. Po prostu tego nie lubią – rozmów z rozhisteryzowaną ciężarną w kryzysie. Weźmy chociaż zwykłą rozmowę o wynikach. Wiadomo, że to będzie bardzo trudne dla rodziców. A zdarza się, że lekarze mówią o tym na korytarzu. Choć powinni pomyśleć o tym, żeby zapewnić im intymność. Tak żeby rodzice nie musieli płakać na tym korytarzu. Nasza pracownica dowiedziała się, że dziecko się źle rozwija, kiedy odbierała wynik w rejestracji. Lekarz z nią nie porozmawiał. Na papierku było coś, czego nie zrozumiała, musiała sprawdzić w Google’u. Pola żyła 10 miesięcy. Ta kobieta pracowała w dużej korporacji. Ale rzuciła pracę i przyszła do nas, kiedy zobaczyła, że można inaczej. Chciała pomóc, żeby innych kobiet coś takiego nie spotykało. Albo słyszałam, że lekarz powiedział do kobiety: "pani czegoś takiego nie chciałaby zobaczyć po drugiej stronie ulicy". Tak ją poinformował, że płód jest uszkodzony. Tymczasem niekiedy wystarcza zła mina, by matka nie mogła się pozbierać. Do nas przyjeżdżają pacjentki z innych województw, gdzie nie dawano im wsparcia. Mogą urodzić w każdym momencie i zdarzyło nam się, że jedna z matek zamieszkała u nas w fundacji, bo tak się bała trafić do swojego miejskiego szpitala. A lekarze, jeżeli nie chcą rozmawiać, mogą wysłać rodzinę czy kobietę do najbliższego hospicjum perinatalnego. Tymczasem plakaty, o których mówiłam na początku, są zrywane, a jedna z lekarek w dużym łódzkim szpitalu wykreśliła z dokumentacji medycznej, którą dostała od lekarza genetyka, obowiązek skierowania do hospicjum perinatalnego. I nic pacjentce nie powiedziała.\nDla niektórych to płód, dla innych dziecko, ja mówię "pacjent". Nasz psycholog zachowuje pełną transparentność. Chcemy, żeby kobieta otrzymała komplet informacji. Na co może liczyć, na jakie wsparcie, niezależnie od decyzji, jaką podejmie. Jedna matka, która zdecydowała się na aborcję, pytała nas, czy może dalej liczyć na nasze wsparcie. Mogła.\nW ogóle nie jest. Raz przyszli ludzie, którzy zadeklarowali, że są niewierzący. I przyznali, że jest im jeszcze trudniej niż osobom wierzącym. "Dla nas nie ma żadnego później. My musimy zobaczyć to dziecko" – mówili.\nMamy też pod opieką taką niesamowitą dziewczynę. Gaja. Śliczna 18-latka, mówi wieloma językami, chiński, rosyjski, dostała się na uniwersytet z najlepszymi wynikami, ma chłopaka. Z poczuciem humoru i dystansu do siebie. Urodziła się bez rąk i jednej nogi. Pamiętam, jak jeden chłopiec – miał wtedy cztery lata, a ona siedem – pytał, czy odrosną jej ręce. "Nie, Adrian, albowiem nie jestem jaszczurką" – odparowała. Zbieraliśmy dla niej pieniądze na protezy. Kiedy jej mama była w ciąży, lekarze doradzali, żeby usunęła ciążę. Czuła wręcz taką presję. A ona mówiła, że życie na nic nie daje gwarancji. Co z tego, że jej dziecko urodzi się chore. Mogłoby stracić te ręce już po urodzeniu. Czy by się go pozbyła? Nie.\nGajusz urodził się, ważąc 4 kg, 10 pkt w skali Apgar. Po kilku dniach zachorował. Nie miałam pojęcia, że sprawa jest tak poważna. Pielęgniarka mówiła do kogoś: "mamy tu ciężki przypadek". Nie przyszło mi wówczas do głowy, że mówi o moim dziecku. Okazało się, że Gajusz nie produkuje granulocytów, które chronią przed infekcjami. Siedzieliśmy w szpitalu, a naprzeciwko mnie umierała półtoraroczna dziewczynka chora na białaczkę, Paulina. Nie mogłam do niej wchodzić, bo mogłabym zarazić syna czymś, co mogłoby być dla niego zabójcze. To był straszny poziom bezradności. Koszmar. Pielęgniarki mówiły, że łapała za rękę każdego, kto tam wchodził. Szukała fizycznego kontaktu za każdą cenę. Wtedy zrobiłam sobie taki zakład, że jeżeli Gajusz wyzdrowieje, to założę fundację, która nie dopuści, by jakiekolwiek dziecko umierało tak jak Paulina. Samotnie. Taki pomysł na wysokim C. Była wiosna i nagle przyszły dobre wyniki. A pani doktor mi powiedziała, żebym się tak nie cieszyła, bo ta choroba wraca. Nie ma szans na wyzdrowienie. A może to błąd w laboratorium. Kiedy potwierdziło się, że Gajusz wyzdrowiał, powiedziała mi, że medycyna uczy pokory. I jeżeli chcę na serio zakładać fundację, to ona mi pomoże. I pomogła. To ona była pierwszą lekarką, która z nami pracowała. Życie jest nieprzewidywalne\nwady genetyczne porody założycielka tisa żawrocka rozmowa opieka hospicjum gajusz prezes dzieci\nna szczęście nie musiałam dokonywać wyboru....\ni jak zwykle w komentarzach - szambo i pomyje. A tak naprawdę w całym tym sporze nie chodzi o religię, światopogląd, feminizm itd. Chodzi o danie prawa wyboru i możliwości podjęcia samodzielnej decyzji bez strachu i bez stygmatyzacji. Nikt nie zmusi do aborcji kobiety, która chce urodzić i która będzie mieć pewność, że jakiekolwiek dziecko się urodzi, otrzyma odpowiednią pomoc. I nikt nie może zmuszać kobiety, która nie chce chodzić 9 miesięcy z ciąża, z której dziecko umrze, do rodzenia. I jedna i druga musi mieć zagwarantowaną pełną, kompleksową opiekę, wolną od indoktrynacji światopoglądowej, wsparcie we wszystkim co zdecyduje i co zrobi.Tylko tyle i aż tyle\nBrawo za wspanialy artykul !!!!!!!! Wraca wiara w czlowieka.\nPOTWORNE BZDURY!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! bycie szczęśliwą rodziną z umierającym niepełnosprawnym dzieckiem?????????????????????????? to jakaś drwina czy perwersja???????????????????\nFeministyczne szambo na forum poraża. Nie da się "zmuszać" do rodzenia, bo poród to proces naturalny a nie będący wynikiem "wyboru". A lewaccy ideolodzy chcą dobijać niepełnosprawne dzieci. Dzisiaj przed urodzeniem, jutro pewnie także po urodzeniu.\nTo bycie "szczesliwa rodzina" na pare minut, kilkugodzinny porod, skoro sie wie, ze dziecko zaraz umrze to jest dla mnie zwyklym SWINSTWEM! I to w 21 wieku!!!\nDzieci zasługują na miłość nie dlatego, że są zdrowe albo ładne. Każdy z nas może zachorować. Wtedy rodzina da opiekę lub miłość lub nie. Kwestia wyboru. Jak wszystko.\nKażdy zasługuje na życie - nie ważne ile ono potrwa... Świetny artykuł.\nUważam że takich placówek jakie zostały założone przez P.Tisę powinno być zdecydowanie więcej. Pomoc dla rodziców dziecka które zaraz po narodzinach odejdzie jest znikoma .Rodzice którzy trafią pod opiekę P.Tisy i jej wspaniałego zespołu otrzymują wsparcie :). Ale Pozwólmy i innym rodzicom do decyzji mimo że nam się to nie podoba i nie jest to zgodne z naszym sumieniem .To jest bardzo ciężka decyzja i jestem za tym by nie krytykować i uszanować to w jaki sposób postąpią.Nie każdy jest tak silnie psychicznie by dźwignąć taki ciężar .I zapewniam że widząc dzieciątko z bardzo wieloma wadami większość osób się odwraca i nie dotyka go nawet wolą być przy zdrowszym i ładniej wyglądającym dziecku i nim się zajmować robić sobie zdjęcia .I widząc takie sytuacje nie oskarżam rodziców kiedy podejmują ciężką decyzję .Ja ich rozumiem mimo że nigdy nie byłam w ich sytuacji .\nMyślę że nie powinnaś się wypowiadać bo nic nie wiesz o tym zapewne nie będziesz wiedzieć miałam okazję być w tym miejscu i mimo że jest to smutne o czym mówi sama nazwa to jest tam cholernie dużo miłości i wspaniałych ludzi którzy dają z siebie wszystko by pomóc innym chociaż by spędzić te dwie godz ze swoim dzieckiem co dla nie których jest najważniejsze w życiu móc choć raz przytulić swoje dziecko bo kolejnego może już nie będą mogli mieć\nTo jakas ironia losu ze male niewinne istotki moga zyc pare godzin a pokazujacym przed Sejmem wyrosnietym plodom i zygotom w czarnych majtkach, z czarnymi tamponikami, obrabianymi czarnym kondomem dane jest dlugie zycie aby mogly sie dkrobac na zyczenie.\nTylko czy moralne i etyczne jest urodzenie dziecka tylko i wyłącznie po to by mu umierającemu zrobić kilka zdjęć na tle rodziny? Nie wiem - to zwykły sadyzm.\nTo wylacznie decyzja rodzicow nik inny nie powinien decydowac ja napewno nie urodzila bym z duza wada dziecka ono cierpi i r odzina z nim i\nDziękuję gorąco za ten artykuł. Skłania do głębokiej refleksji, taki promyk światła wśród otaczającej nas zewsząd znieczulicy. To właśnie jest kwintesencja człowieczeństwa i wrażliwości. Bardzo podziwiam rodziców, którzy decydują się urodzić, mimo tej okropnej świadomości, że to będzie tylko "chwila" z tą małą, najdroższą istotką. Nigdy wcześniej nie zetknęłam się z tym tematem, sama mam cudowną zdrową córeczkę, ale empatycznie postawiłam się w takiej roli... co bym zrobiła na miejscu kogoś, kto dowiaduje się o zerowych szansach na przeżycie swojego nienarodzonego dziecka... Zwłaszcza teraz, gdy tak głośno mówi się o aborcji. Nie, nie jestem przeciwniczką ani zwolenniczką- stoję gdzieś po środku ( aborcja to bardzo indywidualna sprawa-jak dla mnie mało związana z religią, a bardziej właśnie z wspomnianą wrażliwością i podejściem do życia). Ale sama postąpiłabym prawdopodobnie tak, jak bohaterowie artykułu- dałabym sobie i dziecku szansę na przytulenie, na dotyk, na możliwość pożegnania się... Myślę, że takie rozwiązanie daje po pewnym czasie taki rodzaj spokoju, że zrobiło się wszystko dla tej kruszynki- w piękny, mądry i świadomy sposób.\nKazda kobieta powinna miec prawo wyboru.Wszystkie te matki ktore urodziły dzieci z wadami były na środkach uspokajających i antydepresantach.Jezeli ktoś rysuje swoje uszkodzone dziecko ktore zmarlo ,bo chce odtworzyc jak wyglądało,to świadczy o głębokim urazie psychicznym z którego nie prędko sie otrząśnie,jeżeli wogole będzie to miało miejsce.Sama nie wiem co lepsze - przerwanie ciąży,czy urodzenie po to by dziecko umarlo.Jezeli dziecko cierpi po urodzeniu ,tak samo cierpi w lonie matki jeżeli ma juz wykształcony uklad nerwowy.Tyle ze tego nie widzimy.\nAgnieszka, żona, mama Jakuba i Alicji\nDziękuję za ten artykuł. Dziękuję, że działa taka Fundacja i dziękuję, za ludzi, którzy tam działają i za ich wielką wrażliwość, delikatność. Cieszę się też z tylu mądrych, w większości przemyślanych komentarzy tu na forum. Bez agresji, oceniania się na wzajem. To daje wiarę w człowieka. Każdy z nas jest inny, każdy ma prawo do swoich wyborów, jakiekolwiek by one były. Nie oceniam ich. Są ich własne. Ale mam wrażenie, że w obecnej chwili dla społeczeństwa trudniejsza jest do zrozumienia i zaakceptowania sytuacja,kiedy kobieta decyduje się urodzić ciężko chore dziecko (chociażby dlatego by je móc godnie pożegnać, pochować, mieć w pamięci - bo takie są potrzeby tej konkretnej matki (rodziców). I to ta sytuacja jest często piętnowana. A to też czyjaś decyzja, której nie należy oceniać i dziwić się jej. Mam nadzieję na uwrażliwienie dookoła nas, na więcej tolerancji nawzajem, na wrażliwych lekarzy, neutralnych, empatycznych, nie namawiających do niczego, decyzję pozostawiającym rodzicom, nawet najbardziej chore, nienarodzone(narodzone) dziecko traktujących z szacunkiem, a nie jak gorszy gatunek człowieka - bo to bardzo boli. Mam własne doświadczenia. Moje niepełnosprawne dziecko żyje. Nie wiedziałam, że takie się urodzi. Pani doktor próbowała mi wyjaśnić,tuż po porodzie, dlaczego moje dziecko urodziło się z wadą genetyczną słowami: - po prostu miała Pani pecha ! Czy po tych słowach było mi łatwiej się pozbierać? zapamiętam je na całe życie, Choć już teraz są mi obojętne, wtedy nie. Oby inne matki nie musiały ich słyszeć i tak w trudnej dla siebie sytuacji. Więc jeszcze raz dziękuję, że jest taka Fundacja. Oby miała jak najmniej pacjentów. Ale na to wpływu nie mamy, choć byśmy bardzo chcieli. Może przydałyby się jakieś szkolenia dla lekarzy czy personelu oddziałów porodowych, by była tam choć jedna osoba, która wiedziałaby, jak zachować się w sytuacji, gdy rodzi się dziecko niepełnosprawne i pomóc rodzicom, a nie pogarszać i tak trudnej sytuacji.(a może po prostu przydaliby się mądrzy psycholodzy szpitalni do spraw trudnych - różnych). Pozdrawiam serdecznie i cieszę się, że podejmuje się rozmowy na tak trudne tematy, ale tak bardzo ważne.\nProponuję nie oceniać po tytule czy po fragmentach, tylko uważnie przeczytać i dopiero wtedy wyciągać wnioski.\nI o to walczą kobiety w czarnych marszach, o możliwość wyboru i o pomoc dla rodziców i dzieci chorych. WCALE NIE O ABORCJĘ.\nArtykuł pisany na zamówienie dręczycieli z czarnej mafii, PiS i wszystkich, którzy gotuję kobiecie piekło. 9 m-cy ciąży, zdeformowana figura, piersi pełne mleka. Nie wiadomo na jakiego lekarza i szpital trafi w czasie porodu. Możliwy jest zgon także kobiety. Klara Klingier dołączyła do ludzi Ordo Iuris, B. Kempy, B. Szydło, mordercy Chazana i i innych sadystów. Kiedy poprą więzienia dla kobiet co nie donosiły??? Prawidłowy jest komentarz z 10.20 z 21.10.br. a jego tytuł ,,~na szczęście nie musiałam dokonywać wyboru...." Ana, Lena, Tolus i wiele im podobnych świętych prawaków żąda poświęcenia od innych. Samemu żyjąc dobrze. Co typowe dla doradzających z ferajny nienawidzących ludzi ale z uśmiechem i błogosławieństwem dla cierpiących, których sami zmuszają do cierpienie - oni tworzą grzech i cierpienie, aby tłuszcza wyła po co dała d, gdyby nie dała to by nie miała. Zgwałcona też sobie winna, sprowokowała gwałciciela, cieli. Oto na kim opierają się prawacy. ludzie Opus dei Ordo Iuris - a jak pięknie o swych zbrodniach piszą i mówią.\nno i bardzo dobrze napisane , sa takie kobiety ktore chca chodzic w mocno zagrozonej ciazy decyduja sie na urodzenie mocno uszkodzonego dziecka zeby choc zylo 5 minut no i fajnie nalezy im pomoc, ale sa tez takie kobiety ktore za nic nie chca chodzic w takiej ciazy o ktorej wiadomo z gory ze dziecko zaraz umrze ,nie chca tego przezywac i tez nalezy szanowac ich decyzje, jak tez tych kobiet ktore wogole nie chca chodzic w ciazy ani z chorym ani ze zdrowym dzieckiem, tez maja prawo do swoich decyzji , i niech sie politycy odwala od wszystkich\nWitajcie w krainie katolickiej szczęśliwości ! Chcecie tam trafić i przeżyć taką traumę ?\nLudzie, wy nie widzicie, że ta kobieta mówi o wolności? O wolnym wyborze? Jestem zwolennikiem aborcji (czyli wolnego wyboru dla matki i ojca zamiast zmuszania), ale jestem przede wszystkim zwolennikiem informowania - i niech człowiek wybiera decyzję niezwykle ważną dla swojego (i nie tylko swojego) życia na podstawie wiarygodnych informacji. A jeśli daje się kobietom szanse na urodzenie chorego dziecka (ale to ICH decyzja) i godne pożegnanie z nim - to chwała tym, którzy tą szansę dają. Najlepsze życie jest wtedy, gdy człowiek ma wolny wybór wszelkich dróg życiowych, także tych najtrudniejszych, i jest wspierany a nie ma narzucany jakikolwiek wybór. Chwała takim paniom Tisom i ich współpracownikom - robicie piękne rzeczy.\nCzy jestem za czy też przeciw to nie ma znaczenia. Jeśli jestem katolikiem tego nie zrobię zgodnie z wiarą. Bóg mi dał wolną wolę . Polityk nie powinien się uważać za ważniejszego od Boga . Osobom wierzącym nie jest potrzebna ustawa- jako osoba wierząca czuję się nawet urażona, . To jest kwestia wiary , sumienia a w innych przypadkach poglądów. Jakiej dokonamy decyzji nie powinni decydować politycy. Można próbować wpływać na podjętą naszym zdaniem niewłaściwą decyzję, ale nie może to być lincz. Z drugiej strony dlaczego politycy zapominają o niepełnosprawnych , którzy w żaden sposób nie mogą żyć samodzielnie , a nie mają nikogo kto by się nimi opiekował.\nEgoizm w kazdym calu. By sobie z dzieckiem umierajacym zrobić zdjecie, by się nacieszyć.. To czysta hipokryzja i myślenie tylko o sobie. Ja,my...A że ktoś cierpi, umiera w męczarniach to nie jest ważne. My musimy zaspokoić swoje ego,utwierdzić sie jak to jesteśmy prawi, wierzący i przestrzegający wartości. Znowu,dlaczego czyjes wartosci sa ważniejsze niż prawo do niecierpienia?Niech pochodzą sobie zwolennicy takich rozwiązań po szpitalach gdzie pełno niechcianych,kalekich,cierpiących dzieci.Tak ma być bo jakaś doktryna wam to wmawia.? Głupota i brak empatii,i tyle. Nie odpisujcie na to bo wiem, że wmawiane "prawdy" do części bez empatii i wiedzy gruntownej trafiają do przekonania. I nie ma na to siły by zmienić ich myslenie. Co innego gdy sami spotkaja sie z takim problemem. Z pewnoscia poradza sobie po cichu ze sprawą i bez niczyjej wiedzy..Ale za innych chcą decydowac,a jakże.\nI bardzo dobrze, że są takie miejsca, bo pozwalają tym którzy chcą żyć tak jak chcą. Sedno sprawy tkwi w tym, że to czego chcą jedni zupełnie nie odpowiada innym, a już samo przymuszanie do robienia czegoś wbrew sobie jest złe. Więc nie ruszajcie ustawy, bo nie poprawi to niczyjej sytuacji. Z jednej strony na siłę PIS chce ratować nienarodzone dzieci, ale już nie wszystkie chore dzieci chce leczyć wszystkimi dostępnymi lekami, bo np nie znalazły sie na liście refundacyjnej. Czy ktoś może mi odpowiedzieć dlaczego? Dlaczego te już świadome chore dzieci aborduje się odmawiając im leczenia? Bo i tak umrą? To dlaczego nie przerwać ciąży skoro dziecko i tak umrze?\nTe pania zdrowo porabalo. Szczesliwa rodzina, ktora po kilku minutach "zycia" musi zalatwiac pogrzeb niemowlaka. Czego sie ta pani napila, a moze czego sie napalila? Normalny czlowiek takich niedorzecznosci nie mowi.... Wypada tylko zyczyc tej pani wielokrotnosci tego "szczescia". Niech "zaliczy" sama takie szczescie, a potem napisze jaka byla szczesliwa !!!\nŚwietny artykuł.powinna go przeczytać p. Przybysz żeby zrozumieć co to znaczy człowieczeństwo.\nZachecam do poznania zycia mlodej mamy Chiary Corbella Petrillo ktora potrafila kochac do konca w najtrudniejszych ludzkich sytuacjach jakie moga byc utrata nowonarodzonych dzieci, i rozpoznanie raka w trakcie ciazy. Jej historia opowiedziana jest w ksiazce pt. "Przyszliśmy na świat, by nigdy już nie umrzeć".\nale żyją a nie są mordowane\nSesje fotograficzne z umierającym bądź martwym dzieckiem... Pogratulować.\nWitam. W jaki sposób mogę skontaktować z tą Panią w hospicjum? Bardzo proszę informację.\nKsieza juz zacieraja rece Beda mieli kase za pogrzeby!!!!!!!!!!!! prosze wyswietlic ten komentarz\nI KTO tu jest najbardziej POKRZYWDZONY? MATKA, która musiała urodzić, bo panowie noszący czarne kiecki tak sobie wymyślili. Ona będzie ICH OFIARĄ do końca swojego życia!\nInternetowy sklep z butami. Obuwie damskie, buty damskie. Sneakersy, botki, czółenka, sandały, klapki, baleriny, szpilki, trampki, mokasyny, espadryle w najlepszych cenach. Buty to całe nasze życie. Można wręcz powiedzieć, że buty mamy we krwi. Dlatego też chcemy się rozwijać i jednocześnie stworzyć dla Państwa miejsce, gdzie będziecie mogli kupować swoje wymarzone obuwie z czystą przyjemnością oraz gwarancją najwyższej jakości. najlepsze buty damskie tu NajlepszeButy


Medycyna – Azzurrosasso\nProfesjonalne poduszki tego typu to gwarancja wysokiej jakości.\n30 sierpnia 2018 - admin\nKiedy potrzebne nam mogą być ortopedyczne poduszki? To wyśmienite rozwiązanie dla każdego, kto boryka się z problemami kręgosłupa, lub po prostu chce zadbać o swoje zdrowie. Jednak nie wszelkie poduszki ortopedyczne posiadają przydatne właściwości i rzeczywiście potrafią poprawić jakość naszego snu. Poduszki te muszą być przygotowane z właściwego surowca, który potrafi prawidłowo dopasować się do ciała osoby z nich korzystających.\nProfesjonalne poduszki ortopedyczne to 100% gwarancja dobrej jakości a także korzystnego wpływu na stan zdrowia. Można je zakupić w fachowych sklepach, sprzedających sprzęt służący do rehabilitacji, i on-line. Jak wiele kosztują porządne poduszki? To zależy od modelu takiej poduszki, ale podstawowe będziemy mogli kupić już za mniej więcej 100 pln, nie jest to więc wysoka cena.\nWłaściwie każdy, komu zależy na tym, by jego sen był w pełni zdrowy oraz służył kręgosłupowi, obowiązkowo powinien zastanowić się nad zakupem bardzo dobrej jakości poduszki. Może na przykład być tak, iż dzięki takiej poduszce spanie jest dużo bardziej wygodniejsze! Jest to też bardzo fajny pomysł na prezent dla bliskiej osoby, która troszczy się o swoje własne zdrowie. Z całą pewnością osoba taka będzie uszczęśliwiona z takiego oryginalnego oraz praktycznego upominku!\nMyślę, że warto sprawdzić wszelakiego rodzaju poduszki ortopedyczne, dlatego, że każda różni się nieco materiałem z jakiego są wykonane oraz dodatkowo właściwościami. Niektóre są nieco bardziej komfortowe, a niektóre w ogóle nie spełniają swojej roli!\nZobacz więcej: poduszki medyczne\n16 sierpnia 2018 - admin\nNieomalże każdy człowiek szuka efektywnego sposobu na to, żeby zatrzymać własny proces starzenia się. Wiek danej osoby możemy poznać przede wszystkim po tym jak wygląda, dzięki temu aby być długo młodym, musimy po prostu dbać o swoją urodę i robić to właściwie. Jest wiele takich produktów i zabiegów, które wykorzystywane systematycznie umieją znacząco spowolnić starzenie się skóry czy też naszych kosmyków. Ostatnio takim jednym z tych najpopularniejszych a także równocześnie najbardziej efektywnych jest kolagen – środek prosty w użyciu, po który właściwie każdy może swobodnie sięgnąć a także wprowadzić go do swojej codziennej pielęgnacji. Istnieją różne odmiany tego wyrobu. Za jedną z najlepszych uznaje się niewątpliwie rybi kolagen, który występuje pod postacią różnorodnych suplementów. Super rozpocząć go przyjmować po trzydziestce. To właśnie w tym czasie skóra ludzka przestaje samoistnie wytwarzać kolagen, który jest odpowiedzialny za jej genialny wygląd, należytą jędrność, wysoki poziom nawilżenia oraz odpowiednią gładkość.\nTego typu kolagen sprawdzi się także znakomicie u kobiet które przechodzą przez menopauzę a dodatkowo osób mających różnorakie problemy skórne – np nastolatków borykających się z trądzikiem bądź wszelkimi bliznami będącymi pozostałością po trądziku czy też różnego typu zranieniach. Niektórzy doktorzy sugerują też stosowanie kolagenu tym ludziom, którzy skarżą się na bóle kości i stawów. Specyfik ma dużo interesujących zastosowań, poprzez to każdy z nas tak naprawdę może coś poprzez niego zyskać. Wystarczy po niego sięgnąć, przykładowo kupując stosowny suplement diety, zacząć go regularnie brać a także oceniać samodzielnie jego efekty.\nWłaściwie dlaczego to właśnie kolagen rybi uznawany jest za ten najlepszy i najodpowiedniejszy dla ludzkiego organizmu? Zwłaszcza dlatego, iż jego niesamowite właściwości wykazują świetne rezultaty. Kolagen bydlęcy, często występujący w kosmetykach, niestety nie jest aż tak efektywny i nawet stosowany na cerze nie zawsze daje dobre rezultaty. Lepiej zatem od razu wybrać ten rybi i radować się jego pozytywnym działaniem. Dokładnie w jaki sposób będzie się to działanie objawiać? Głównie rybi kolagen zredukuje różnorakie bóle – czy to bóle kostne, czy to bóle reumatyczne. Zadziała dużo lepiej od zwykłych tabletek, ponieważ będzie wpływać na ludzki organizm długofalowo. A dodatkowo spowolni różne procesy starzenia się skóry, wypełni różnorodne ubytki, świetnie poradzi sobie z różnego typu przebarwieniami i znacznie podwyższy elastyczność ciała. Może przyspieszyć gojenie się wielu blizn – szczególnie tych przebytym trądziku – a dodatkowo zmniejszy widzialność rozstępów oraz zapobiega powstawaniu się kolejnych. To wyrób faktycznie niesamowity, który właściwie wykorzystany zapewnia znakomite efekty. Należy z ich pomocą polepszyć własny wygląd. Niewątpliwie nie jest powiedziane, że wyłącznie rybi kolagen będzie mógł pozytywnie wpływać na stan ciała ludzkiego czy zdrowie.\nMożemy znaleźć sporo innych odmian kolagenu, stosowanych do popularnych produktów kosmetycznych czy suplementów diety. One także posiadają własne pozytywne właściwości, poprzez to nie musimy z nich natychmiastowo rezygnować – możliwe, że u kogoś znacznie lepiej spisze się wręcz bydlęcy kolagen.\nŹródło: kolagen rybi\nAżeby wspomóc regenerację skóry, trzeba systematycznie poddawać ją oczyszczaniu.\n4 sierpnia 2018 - admin\nZ pewnością każda dziewczyna, która pragnie ładnie się prezentować, zdaje sobie sprawę z konieczności dbania o swoją własną urodę. By dodatkowo wspomóc regenerację naskórka, należy regularnie poddawać ją oczyszczaniu. Dlatego warto nieco zainwestować w najwyższej jakości produkty, które pomogą zachować zdrowy wygląd oraz niesamowity blask swojej cery.\nPeeling wykonywany systematycznie może znacząco polepszyć stan naszej cery. Jednak jaki właściwie wyrób powinno się wybrać, aby posiadać gwarancję, że będzie on stosowny? Na naszej stronie www https://skleptiande.pl/pelingi-eznymatyczne znajdują się najwyższej jakości produkty do oczyszczania twarzy. Peeling enzymatyczny w przeciwieństwie do ziarnistych peelingów, nie jest na całe szczęście tak drastyczny dla naszej cery. Dlatego to produkt zwłaszcza potrzebny właścicielkom które posiadają wrażliwą skórę.\nBy odpowiednio oczyścić całą twarz nie wywołując podrażnień, należy zastosować profesjonalne produkty, których jakość zapewni bezpieczeństwo. Należy dokładnie zapoznać się z całą ofertą która dostępna jest na naszej stronie https://skleptiande.pl/mezoroller-mezoterapia-tiande-90141 – są na niej szczegółowo opisane produkty, które skutecznie lecz przede wszystkim delikatnie działają na cerę. Dzięki temu twarz będzie dokładnie oczyszczona, cały martwy naskórek zostanie usunięty, a nasza cera nabierze niesamowitego blasku. Peeling tego rodzaju to także wyśmienity sposób na przygotowanie własnej skóry do przyjęcia kremu oraz pozostałych kosmetyków, których wszystkie składniki będą zdecydowanie lepiej wnikać po uprzednim wykonaniu peelingu.


Dołącz do projektu "Zrób to z POWERem!" - Wodzisław Śląski\nDołącz do projektu "Zrób to z POWERem!"\nSiedziba Powiatowego Urzędu Pracy fot. PUP\n– Pomimo sytuacji panującej w naszym kraju, staramy się na bieżąco dbać o naszych klientów i nie zwalniamy tempa pracy. Już od maja 2021 r. rozpoczynamy realizację kolejnego projektu współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego – wyjaśniają pracownicy Urzędu Pracy.\nProjekt „Zrób to z POWERem!” dedykowany jest osobom młodym poniżej 30. roku życia, zarejestrowanym w Powiatowym Urzędzie Pracy w Wodzisławiu Śląskim jako bezrobotne, które utraciły zatrudnienie po 1 marca 2020 r. (z powodu rozwiązania lub nieprzedłużenia umowy) lub są osobami w najtrudniejszej sytuacji na rynku pracy (tj. m.in. osoby z niepełnosprawnościami, kobiety, osoby o niskich kwalifikacjach, osoby długotrwale bezrobotne).\nWięcej informacji o projekcie można uzyskać pod numerem tel. 32 459 29 41, 32 459 29 88 lub 32 459 29 51 oraz na stronie internetowej urzędu https://wodzislawslaski.praca.gov.pl/ [otwiera się w nowym oknie].


Polskie sklepy internetowe zadłużone na ponad 100 mln zł » Fintek.pl\nSklepy internetowe zadłużone na ponad 100 mln złotych\nOpublikowano February 27, 2018, 2:23 PM\nPolacy pokochali zakupy w sieci. Segment sprzedaży w internecie może być wart nawet 40 mld zł. Rynek rozwija się, czego przejawem jest stale rosnąca liczba e-sklepów. Duża część z nich znika już po kilku latach. W 2017 roku działało w Polsce ponad 29 tys. sklepów internetowych, z czego jedynie 2,3 tys. powstało przed 2011 rokiem. Według danych BIG InfoMonitor oraz Biura Informacji Kredytowej sklepy e-commerce pod koniec ubiegłego roku znajdowały się na trzecim miejscu pod względem zadłużenia w branży handlowej. Posiadały na koniec 2017 r. zaległości niemal na 107 mln zł.\nW ciągu ostatnich pięciu lat liczba sklepów internetowych w Polsce wzrosła o ponad jedną trzecią. Każdego roku rejestruje się tysiące nowych sklepów internetowych. Jednak rosnąca konkurencja, a także ekspansja dużych sieci w internecie sprawia, że wiele z nowo powstałych sklepów nie wytrzymuje walki konkurencyjnej. Wg Bisnode Polska, Polacy w 2010 roku zarejestrowali ponad 7,6 tys. sklepów internetowych, z czego na koniec stycznia 2018 rok mniej lub bardziej aktywnie działało 2,3 tys., co stanowi nieco ponad 30 proc. Biorąc pod uwagę statystyki, można zaryzykować stwierdzenie, że po upływie zaledwie dziesięciu lat, 80 proc. sklepów internetowych zniknie z rynku.\nCzytaj także: Orlen przejmie Grupę Lotos. Podpisano list intencyjny\nNajwiększe długi e-sklepów na Mazowszu, Śląsku i Wielkopolsce\nJednym z wielu powodów słabej sytuacji finansowej dużej liczby sklepów są zaległości w bieżącym regulowaniu swoich zobowiązań. Z danych BIG InfoMonitor oraz BIK wynika, że zadłużenie tej branży na koniec grudnia 2017 roku wyniosły 106 913 730 zł. Mowa tu o zadłużeniu wynoszącym co najmniej 500 zł i przeterminowanym o minimum 30 dni. Problemy z płatnościami wobec kontrahentów i banków ma 2 721 firm zajmujących się sprzedażą wysyłkową oraz internetową. Największe łączne zaległości należą do e-handlu z Mazowsza, Śląska i Wielkopolski, kolejno 18,8 mln zł, 15,7 mln zł oraz 13 mln zł. Najwięcej firm z problemami finansowymi zarejestrowanych jest na Mazowszu.\n– Mimo, że w sektorze handlu detalicznego ta grupa przedsiębiorstw zajmuje trzecie miejsce pod względem kwoty zaległości, po sklepach ogólnospożywczych, których długi wynoszą 398 mln zł oraz punktach niewyspecjalizowanych z 119 mln zł zadłużenia, to biorąc pod uwagę powszechność problemu nieregulowanych płatności jest ono stosunkowo nieduże – mówi Sławomir Grzelczak, Prezes Biura Informacji Gospodarczej InfoMonitor.\nOdsetek firm e-commerce opóźniających płatności wynosi 3,4 proc., podczas gdy w całym handlu detalicznym jest to 4 proc., a dla wszystkich przedsiębiorstw 5,4 proc. Większość niesolidnych firm oferujących sprzedaż w sieci wpisana jest do Rejestru BIG InfoMonitor przez kontrahentów, jednak na sumę ich zaległości w większym stopniu wpływają opóźnienia w spłacie rat kredytów bankowych.\nCzytaj także: Rozwiązania regtech wchodzą w nową fazę rozwoju\nE-commerce rośnie w tempie ekspresowym\nWedle szacunków na koniec stycznia 2018 roku na polskim rynku zarejestrowanych było nieco ponad 29,1 tys. sklepów internetowych. Blisko jedna trzecia z nich to firmy uśpione, zawieszone, niedziałające, ale też niewykreślone z oficjalnych rejestrów. Niezależnie od wszystkiego w ostatnich pięciu latach liczba zarejestrowanych sklepów internetowych na polskim rynku wzrosła o 34 proc. z 21,7 tys. podmiotów w 2013 r., do 29,1 tys. na koniec stycznia 2018 r. Każdego roku polski rynek e-commerce pod względem dynamiki przyrostu nowo zarejestrowanych firm zwiększa się o ok. 7 proc.\nPrzejawia się to w rosnącej liczbie rejestrowanych nowych sklepów, a także rosnącej dynamice klientów sklepów internetowych. Wedle szacunków z niemal 30 mln polskich internautów, prawie połowa korzysta ze sklepów internetowych. Najczęściej zamawiają oni nie tylko książki i płyty, lecz także odzież, obuwie, czy RTV AGD. Jedną z przyczyn coraz większej popularności e-commerce są często niższe ceny, bezpieczeństwo zawieranych transakcji, dogodne warunki zwrotu nie tylko samego towaru, lecz także pieniędzy, czy bezpłatna dostawa zamówienia.\nZ badania przeprowadzonego przez Bisnode Polska wynika, że spośród ponad tysiąca polskich sklepów internetowych blisko 44 proc. jest w bardzo dobrej i dobrej kondycji finansowej, z czego 23,4 proc. ocenia ją na bardzo pozytywnie. Z kolei 56 proc. jest w słabej i złej sytuacji finansowej, z czego co trzeci z nich w bardzo złej kondycji.\nCzytaj także: Płatności ratalne w sklepach online\nRekordzista z Wielkopolski\nZ danych BIG InfoMonitor i BIK wynika, że największe zadłużenie w tym sektorze ma firma z Wielkopolski – ponad 2,4 mln zł. Na sumę tego rekordu składają się trzy różne zobowiązania. Na drugiej i trzeciej pozycji znalazły się dwie firmy z Mazowsza, rekord pierwszej sięga prawie 1,8 mln zł, drugiej – 1,4 mln zł. Choć w tym przypadku łączny dług jest mniejszy, to jednak mają one na swoim koncie więcej zobowiązań, bo kolejno po osiem i sześć.\nCzytaj także: W które niedziele nie pójdziemy na zakupy?


:: Episkopat.pl :: Informacje KEP :: Prezydium KEP: ponad 87 % dzieci i m�odzie�y ucz�szcza na lekcje religii\nPrezydium KEP: ponad 87 % dzieci i m�odzie�y ucz�szcza na lekcje religii\nSzko�a bez religii zmienia si� w szko�� ateistyczn� i ateizuj�c� – napisali biskupi z Prezydium KEP w komunikacie z dn. 2 lutego br. dotycz�cym nauczania religii w szkole. Podkre�lili r�wnie�, �e wysoki procent obecnych na lekcjach religii w szkole �wiadczy o potrzebie tych zaj��. Standardem za� w wielu pa�stwach europejskich, w tym tak�e w Polsce jest fakt, �e wynagrodzenie za prac� dla os�b ucz�cych religii pochodzi ze �rodk�w publicznych. W zwi�zku z obywatelskim prawnym projektem dotycz�cym zmiany ustawy o systemie o�wiaty w zakresie finansowania nauczania religii biskupi z Prezydium KEP przypominaj�, �e w historii Polski religia jest sta�� cz�ci� edukacji szkolnej. By�o tak nawet podczas zabor�w. Wyj�tek stanowi tylko okres ok. 30-letnich rz�d�w komunistycznych w Polsce.\n– Szanuj�c opini� obywateli podpisanych pod wskazanym wy�ej projektem, nale�y wzi�� pod uwag� wol� kilku milion�w rodzic�w i uczni�w, kt�rzy chc� nauki religii w szko�ach w obecnej formie i na obowi�zuj�cych zasadach. Zgodnie z danymi przekazanymi przez diecezje do Komisji Wychowania Katolickiego Konferencji Episkopatu Polski, w roku szkolnym 2014/2015 w lekcjach religii uczestniczy�o ponad 87 % dzieci i m�odzie�y – napisali biskupi w komunikacie Prezydium KEP.\nPodkre�lono r�wnie�, �e nauczanie religii jest prawem rodzic�w zagwarantowanym konstytucj� RP, wed�ug kt�rej rodzice maj� prawo do wychowania dzieci zgodnie z w�asnymi przekonaniami (art. 48). – Finansowanie lekcji religii zwi�zk�w wyznaniowych z bud�etu pa�stwa nie tylko nie stanowi naruszenia konstytucyjnej zasady bezstronno�ci w�adz publicznych, ale jest form� realizowania zasady wsp�dzia�ania Ko�cio��w i innych zwi�zk�w wyznaniowych oraz Pa�stwa dla dobra cz�owieka i dobra wsp�lnego (art. 25 ust. 3 Konstytucji RP) – przypomina Prezydium KEP, zwracaj�c uwag� na to, �e zdecydowana wi�kszo�� podatnik�w w Polsce to katolicy.\nBiskupi podkre�laj� aspekt wychowawczy nauczania religii oraz prawo dzieci i m�odzie� do rozm�w o ich problemach, dylematach, obawach i rado�ciach na lekcjach religii. – Dlatego nie powinno si� odbiera� dzieciom i m�odzie�y okazji do rozmowy o warto�ciach chrze�cija�skich w �rodowisku szkolnym, tym bardziej w tak wa�nym dla nich czasie dorastania i kszta�towania charakter�w. (…) Szko�a „�wiatopogl�dowo neutralna” lub „�wiecka”, z kt�rej religi� si� wyklucza, przeciwna jest fundamentalnym zasadom wychowawczym. Taka szko�a w rzeczywisto�ci zmienia si� w szko�� ateistyczn� i ateizuj�c� – napisali biskupi.\nPrezydium KEP wyrazi�o wdzi�czno�� katechetom �wieckim i duchownym za ich pe�en po�wi�cenia trud nauczania religii dla dobra m�odego pokolenia Polak�w. Podzi�kowano tak�e w�adzom �wieckim, kt�re – szanuj�c wol� obywateli – troszcz� si� o odpowiedni� organizacj� nauczania religii w szko�ach.\nPe�na tre�� komunikatu:\nKomunikat Prezydium KEP dotycz�cy nauczania religii w szkole\nW zwi�zku z obywatelskim projektem prawnym o zmianie ustawy o systemie o�wiaty w zakresie finansowania nauczania religii pragniemy przypomnie�, �e nauczanie religii w szkole wpisuje si� w d�ug� histori� polskiej edukacji. Mimo wielu r�nych przeszk�d, nawet podczas zabor�w, religia znajdowa�a si� w wykazie przedmiot�w nauczania. Wyj�tek stanowi oko�o 30-letni okres w czasie rz�d�w w�adz komunistycznych w Polsce. Dzisiaj Ko�ci� mo�e bez przeszk�d prowadzi� nauczanie religii w szko�ach. Min�y czasy zmaga� o swobod� katechizacji. Wielu z nas pami�ta, ile to kosztowa�o ofiar i odwagi ze strony spo�ecze�stwa katolickiego w naszym Kraju. Poprzez przywr�cenie nauczania religii w szkole zosta�a naprawiona jedna z krzywd, kt�ra spotka�a ludzi wierz�cych w czasach systemu totalitarnego.\n1. Szanuj�c opini� obywateli podpisanych pod wskazanym wy�ej projektem, nale�y wzi�� pod uwag� wol� kilku milion�w rodzic�w i uczni�w, kt�rzy chc� nauki religii w szko�ach w obecnej formie i na obowi�zuj�cych zasadach. Zgodnie z danymi przekazanymi przez diecezje do Komisji Wychowania Katolickiego Konferencji Episkopatu Polski, w roku szkolnym 2014/2015 w lekcjach religii uczestniczy�o ponad 87 % dzieci i m�odzie�y. Bior�c pod uwag� fakt, i� lekcje religii jako przedmiot nieobowi�zkowy s� organizowane na �yczenie rodzic�w lub pe�noletnich uczni�w, na mocy art. 53 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, nale�y stwierdzi�, �e nauczanie religii jest odpowiedzi� na rzeczywist� potrzeb� obywateli i stanowi poszanowanie konstytucyjnego prawa rodzic�w do wychowania dzieci zgodnie z w�asnymi przekonaniami (art. 48).\n2. Finansowanie lekcji religii zwi�zk�w wyznaniowych z bud�etu pa�stwa nie tylko nie stanowi naruszenia konstytucyjnej zasady bezstronno�ci w�adz publicznych, ale jest form� realizowania zasady wsp�dzia�ania Ko�cio��w i innych zwi�zk�w wyznaniowych oraz Pa�stwa dla dobra cz�owieka i dobra wsp�lnego (art. 25 ust. 3 Konstytucji RP).\n3. Domaganie si� przez autor�w projektu ustawy, aby nauczanie religii by�o finansowane przez Ko�ci� lub rodzic�w, oznacza w istocie dodatkowe obci��enie rodzic�w – cz�onk�w Ko�cio�a, kt�rych dzieci ucz�szczaj� na katechez� w szkole. Nie mo�na przy tym zapomina�, i� zdecydowana wi�kszo�� podatnik�w w Polsce to katolicy, kt�rzy przeznaczaj� swoje podatki tak�e na finansowanie szk�.\n4. Nale�y ponadto zauwa�y�, �e nauczanie religii w publicznym systemie o�wiaty ma miejsce w wielu krajach Europy i jest ono finansowane ze �rodk�w publicznych. Regulacje prawne w tej materii przyj�te w prawie polskim odpowiadaj� zatem standardom europejskim. Nie jest bowiem mo�liwe �wiadczenie pracy przez pracownika bez ekwiwalentu w postaci wynagrodzenia wyp�acanego przez pracodawc�.\n5. Przypominamy, �e nauczanie religii, poza wymiarem ewangelizacyjnym, ma tak�e sw�j szczeg�lny wymiar humanistyczny i kulturowy. Wprowadza bowiem w histori� i kultur�, zar�wno duchow�, jak i materialn� Polski i �wiata. Nie da si� bowiem dobrze zrozumie� historii, kultury, literatury, czy sztuki bez znajomo�ci chrze�cija�stwa, w tym r�wnie� tradycji biblijnej Starego i Nowego Testamentu.\n6. Nauczanie religii ma tak�e bardzo wa�ny aspekt wychowawczy. Dzieci i m�odzie� maj� prawo do tego, aby na lekcji religii rozmawia� o swych problemach, dylematach, obawach i rado�ciach. W praktyce ucz�cy religii s� osobami zaufania publicznego. Dlatego nie powinno si� odbiera� dzieciom i m�odzie�y okazji do rozmowy o warto�ciach chrze�cija�skich w �rodowisku szkolnym, tym bardziej w tak wa�nym dla nich czasie dorastania i kszta�towania charakter�w. Badania spo�eczne jasno wykazuj�, �e formacja religijna wyra�nie przek�ada si� na jako�� codziennego �ycia i pozytywne wybory cz�owieka. Szko�a „�wiatopogl�dowo neutralna” lub „�wiecka”, z kt�rej religi� si� wyklucza, przeciwna jest fundamentalnym zasadom wychowawczym. Taka szko�a w rzeczywisto�ci zmienia si� w szko�� ateistyczn� i ateizuj�c�.\n7. Dzi�kujemy katechetom �wieckim i duchownym za ich pe�en po�wi�cenia trud nauczania religii, kt�ry jest s�u�b� dla m�odego pokolenia Polak�w. Jeste�my wdzi�czni tak�e w�adzom �wieckim, kt�re – szanuj�c wol� obywateli – troszcz� si� o w�a�ciw� organizacj� nauczania religii w plac�wkach o�wiatowych.\nZast�pca Przewodnicz�cego KEP\nBp Artur G. Mizi�ski\nSzanujemy decyzj� Brytyjczyk�w, ale nie mo�emy zapomnie�, �e jedno�� jest lepsza od podzia��w, a solidarno�� europejska to…\n„Chrze�cija�skie przebaczenie jest warto�ci� bezwarunkow� obejmuj�c� nawet najwi�ksze niegodziwo�ci, takie jak zabijanie…\nRadio Watyka�skie\tPrzewodnicz�cy Episkopatu: wobec Brexitu potrzebna jest solidarno�� europejska 24.06.2016 Przewodnicz�cy Episkopatu: Dzi�kujemy ojcom odpowiedzialnym!23.06.2016 Zaproszenie na wiecz�r ze S�owem Bo�ym, poezj� i muzyk� 19.06.2016


5,6 mln widzów Mikołajkowego Bloku Reklamowego w Polsacie. 1,5 mln zł trafi do dzieci\nŚrednio 5,62 mln widzów obejrzało 10. Mikołajkowy Blok Reklamowy, pokazany przez Polsat w piątek 6 grudnia przed „Wydarzeniami”. Dzięki temu Fundacji Polsat udało się zebrać kwotę 1,5 mln zł, która przeznaczona zostanie dla chorych dzieci.\nCharytatywny blok nadany został o godz. 18.45, czyli tuż przed głównym wydaniem „Wydarzeń” i trwał niecałe 13 minut, a udział Polsatu w czasie jego emisji wyniósł 38,86 proc. Jeszcze lepiej było w grupie komercyjnej 16-49 - reklamy oglądało tam prawie 45,12 proc. osób zasiadających wtedy przed telewizorem. Reklamy można było zobaczyć też w internecie w serwisie ipla. Cała zebrana kwota wynosząca, według wstępnych danych, dokładnie 1 491 566,81 zł zostanie przekazana na leczenie i rehabilitację dzieci.\nDo oglądania tegorocznego Mikołajkowego Bloku Reklamowego zachęcały cztery spoty promocyjne, w których wystąpili Krzysztof Kowalewski, Jarosław Gugała, Dorota Gawryluk, Magda Sakowska, Maciej Stroiński i Klaudiusz Slezak (dowiedz się więcej).\nW ubiegłym roku średnia oglądalność Mikołajkowego Bloku Reklamowego była zdecydowanie wyższa i wyniosła 7,55 mln osób. Wtedy na rzecz Fundacji Polsat udało się zebrać aż 2,07 mln zł (więcej na ten temat).\nŁącznie dziesięć dotychczasowych edycji akcji przyniosło niemal 12 mln zł dochodu, który przeznaczono dla podopiecznych Fundacji Polsat. Do dziś organizacja objęła swoja pomocą 21 559 dzieci.\nDołącz do dyskusji: 5,6 mln widzów Mikołajkowego Bloku Reklamowego w Polsacie. 1,5 mln zł trafi do dzieci\nszkoda, że w tym roku nie udało się pobić rekordu, ale i tak wielkie gratulacje super inicjatywa!\na jaka była oglądalność samych "Wydarzeń" w tym dniu?\nPewnie temu mniej osób oglądało bo bYla zła pogoda, u mnie po obejrzeniu 5 minut wyłączyli prąd


Tarcza 3:0: Emeryci nie muszą już bać się czerwca - wGospodarce.pl\nPrzyszli emeryci będą mieli sprawiedliwą waloryzację / autor: Pixabay\nTarcza 3:0: Emeryci nie muszą już bać się czerwca\nOpublikowano: 21 maja 2020, 15:30\nAktualizacja: 21 maja 2020, 15:52\nTarcza antykryzysowa 3.0 przewiduje zmianę zasad waloryzacji emerytur w taki sposób, że osoby, które chcą przejść na emeryturę w czerwcu – nie stracą na tym. Dzięki umieszczonym zapisom w Tarczy Antykryzysowa 3.0. sytuacja staje się sprawiedliwa i wyrównana\nOpisuje ją w rozmowie z Informacyjną Agencją Radiową wiceminister rodziny, pracy i polityki społecznej Stanisław Szwed: wysokość emerytury w czerwcu będzie ustalana w taki sam sposób, jak w maju tego roku.\nTo dobra wiadomość, bo do tej pory – jeśli ktoś przechodził w czerwcu na emeryturę, to ze względu na różne przeliczniki rewaloryzacji kwartalnej i rocznej, świadczenie mogło być zdecydowanie niższe.\nPrzejście w czerwcu na emeryturę było niekorzystne, bo w tym miesiącu jest przeprowadzana waloryzacja roczna.\nCo to w praktyce oznaczało? Jeśli w osoba złożyła wniosek między styczniem a majem albo też w kolejnych miesiącach pomiędzy lipcem a grudniem – to miała dwa rodzaje przelicznika: roczny i kwartalny. A w czerwcu tylko roczny.\nTaka różnica skutkowała, że emerytura mogła być niższa nawet o kilkaset złotych – kwota zależała od wysokości świadczenia. Teraz ten absurd się skończył, ponieważ waloryzacje emerytur odbywać się będą na nowych, korzystniejszych dla przyszłych emerytów zasadach.\nTrzeba jednak pamiętać, że wysokość emerytury zależy od sumy zgromadzonych składek podzielonej przez średnie dalsze trwanie życia.\nZawsze też w razie wątpliwości warto skorzystać z pomocy i konsultacji doradcy emerytalnego w ZUS.\nCzytaj także: Wraz z 1 marca wzrastają emerytury i renty\nCzytaj także:Emeryci już z trzynastkami\nTarcza: Przyznano już 48 mld złotych\nPonad 48 mld zł trafiło do przedsiębiorców dzięki tarczy antykryzysowej - poinformowało we wtorkowym komunikacie Ministerstwo Rozwoju


Pies do adopcji Mełgiew - Pączek\nPączek do adopcji\nDodano: 2019-05-18 17:08\nPączek - pies skazany na dożywacie - czekamy na cud.\nPączek to ok. 7 letni mały piesek. Trafił do schroniska w 2013 roku. To drugi w kolejności najbardziej nieufny pies w schronisku. Nie zawaha się użyć zębów, socjalizacja na poziomie zerowym. Niestety, ale od razu przechodzi do ataku... Dogaduje się z innymi psami. Na pewno będzie potrzebował ogromnej ilości czasu oraz pracy z behawiorystą, żeby mógł komuś zaufać. Niestety, ale trzeba przyznać, że musiałby się stać cud, aby Pączek znalazł dom...\nSchronisko w Krzesimowie jest w stanie likwidacji. Jeśli pieski nie znajda domów, trafią m.in. do Schroniska w Radysach. Prosimy o dom dla Pączusia!\nSchronisko w Krzesimowie Krzesimów Gajówka 237 21-007 Mełgiew 691 522 924 wolontariuszka 501 386 443 adopcje@krzesimow-schronisko.pl http://labradory.info/viewtopic.php?p=1090769


Szkolenia i bezpieczeństwo – zyskaj zaufanie w oczach klientów | Szkolenia dla nauczycieli | Szkolenia dla nauczycieli i firm Szkolenia i bezpieczeństwo – zyskaj zaufanie w oczach klientów – Szkolenia dla nauczycieli\nSzkolenia i bezpieczeństwo – zyskaj zaufanie w oczach klientów\nlipiec 25, 2016 - Szkolenia\nJuż sama świadomość, że należy przykładać istotną wagę do kwestii bezpieczeństwa informatycznego, stawia przedsiębiorstwo w znacznie lepszej sytuacji od innych. Dotyczy to szczególnie tych firm, które zdają się nie dostrzegać tematu bezpieczeństwa informacji oraz licznych zagrożeń mogących je spotkać. Podatność na rozmaite ataki dotyczy różnych branż, jednak przyjmując odpowiednie zasady działania oraz wprowadzając konkretne procedury, prawdopodobieństwo takich zdarzeń można znacznie ograniczyć, a czasami praktycznie wyeliminować.\nWiele zależy oczywiście od profilu działalności, konkurencji i sytuacji na rynku, jednak trudno jest dziś znaleźć branżę, która byłaby całkowicie bezpieczna. Wyciek oraz kradzież informacji następuje często w sytuacji, kiedy lekceważone są procedury, posługuje się przestarzałym oprogramowaniem bądź dopuszcza się do obsługi urządzeń osoby nieuprawnione. Podobnie jest w sytuacji, gdy osoby niepowołane uzyskają dostęp do haseł, umożliwiających wejście do najważniejszych programów używanych w firmie. Zabezpieczenie poszczególnych kwestii nie jest nadgorliwością, ale interesem i obowiązkiem każdego przedsiębiorcy. Współczesne bezpieczeństwo informacji wymaga zacznie bardziej precyzyjnych oraz szerzej zakrojonych działań niż jeszcze kilka lat temu. Wskazanie kierunków oraz sposobów wprowadzania zmian, jest bardzo często tematem szkoleń oraz warsztatów związanych z cyberprzestępczością. To właśnie na nich wskazywane są możliwe kierunki ataku, sposoby przechwytywania danych i haseł oraz metody działań hakerów. Problematyka związana z pozyskiwaniem, przechowywaniem i przetwarzaniem danych osobowych – także wrażliwych, stanowi w ostatnim czasie ważny temat tego rodzaju spotkań oraz szkoleń. Prowadząc współpracę z zewnętrzną firmą doradczą i wprowadzając szereg zaleceń wskazanych na szkoleniach przez nią organizowanych, ograniczamy możliwości dotarcia do informacji przez osoby niepowołane i podnosimy poziom bezpieczeństwa. Przestrzegając skrupulatnie wszystkich procedur i ciągle się kształcąc, zwiększamy nie tylko posiadane kwalifikacje, ale zapewniamy sobie zaufanie klientów w szerokim znaczeniu tego słowa. Takie zaufanie jest niezwykle cenne, bo pracuje się na nie latami, a stracić je można bardzo szybko.\n© 2021 Szkolenia dla nauczycieli — Stworzone przez WordPress Szablon ThemeIsle


„Ja w mieście, miasto we mnie” Wernisaż Wystawy w Domu Kultury 13 Muz | Relacje | Publicystyka | Hot Magazine\n„Ja w mieście, miasto we mnie” Wernisaż Wystawy w...\n„Ja w mieście, miasto we mnie” Wernisaż Wystawy w Domu Kultury 13 Muz\n19.04.2021 0 komentarzy\nAutor: Ewa Cudnik, Zdjęcia: Jarosław Gaszyński\n18 marca br. w Domu Kultury 13 Muz odbył się wernisaż wyjątkowej wystawy o Szczecinie pt. „Ja w mieście, miasto we mnie” i stworzonej przez artystki związane ze Szczecinem. Mimo pandemicznych ograniczeń udało się zrealizować wystawę, a wernisaż miał miejsce dosłownie w ostatniej chwili przed zamknięciem instytucji kultury, dlatego tym większa jest satysfakcja i radość z ukończenia przygotowań do niej.\nJedna wystawa - 10 autorek. Czy możesz opowiedzieć skąd zrodził się pomysł tej zbiorowej wystawy i to w czasach obostrzeń?\nJesteśmy grupą koleżanek, przyjaciółek, które oprócz przyjaźni, łączy między innymi miłość do sztuki – malarstwa, rzeźby, grafiki i fotografii. Natomiast pomysł na tą wystawę narodził się podczas pandemicznej izolacji, bo w czasie wielu godzin odosobnienia, wspominania niedawnych podróży, a także pewnego challenge`u, polegającego na odtwarzaniu w warunkach domowych obrazów słynnych artystów, zakiełkowała mi w głowie myśl o stworzeniu wystawy, stworzeniu WŁASNEJ SZTUKI, i pokazania jej w naszym mieście.\nPo wspólnym przedyskutowaniu pierwotnych planów, wszystkich za i przeciw, zdecydowałyśmy, że próbujemy zrobić tę wystawę.\nMarianna i ja umówiłyśmy się na spotkanie z dyrektorem Domu Kultury 13 Muz. Zgodził się bez wahania. W efekcie, przymusowy pobyt w domach i ogrom czasu do zagospodarowania zaowocował powrotem do swoich artystycznych korzeni. I oto jesteśmy - kobieca sztuka W Szczecinie, i O Szczecinie.\nKtóra z Was zainicjowała te działania?\nSpiritus movens tego przedsięwzięcia byłam ja, ale o wszystkim decydowałyśmy wspólnie, bo jest nas 10 autorek. Każda z nas to inna osobowość, odmienna dziedzina artystyczna i różna, czasem trudna, relacja ze Szczecinem.\nTo, jak czujemy się w mieście, i jak miasto wpływa na nas, zostało ubrane w różne techniki artystyczne i w efekcie stworzyło piękną mozaikę ludzkich, miejskich i kobiecych historii. Wspólnie postanowiłyśmy to pokazać na naszej pierwszej wystawie, na której można oglądać rzeźby w technice raku, instalację z betonu i żelaza, prace malarskie, dwa obrazy z piasku i złota oraz fotografię.\nWystawa nosi dosyć niejednoznaczny tytuł „Ja w mieście, miasto we mnie”. Jakie jest główne przesłanie tej wystawy?\nW tej wystawie chciałyśmy pokazać nasz związek z miastem. Tak, związek. Może na co dzień się o tym nie myśli, ale przecież każdy ma jakieś uczucia wobec miejsca, w którym żyje, czyż nie ? I właśnie w naszych pracach ukazałyśmy Szczecin widziany naszymi oczami, a każda z nas widzi miasto inaczej.\nNa co dzień pracujemy w różnych zawodach - na etacie, we własnej działalności, nie zawsze jest to praca związana ze sztuką, ale po godzinach zamieniamy się wszystkie w artystki. A inspiracja jest wszędzie - w nas, w ludziach, w miejscach… postanowiłyśmy pokazać to, jak odbieramy Szczecin, to, że chcemy mieć wpływ na zmiany, jakie zachodzą w mieście, swój sprzeciw lub aprobatę dla tych zmian, sentyment do miejsc z dzieciństwa i dumę ze współczesnych budowli.\nJest też druga strona medalu, czyli to, jak Szczecin wpłynął na nas, to jak nas ukształtował i odcisnął się piętnem na naszej osobowości. Stąd ten dualistyczny tytuł wystawy.\nCzy nadal planujecie organizować jakieś wspólne przedsięwzięcia?\nNasze plany? Hmmm, już niedługo zaczynamy prace nad kolejną wystawą. Tymczasem zapraszamy Państwa do wizyty na stronie Domu Kultury 13 Muz, gdzie można obejrzeć wystawę online (zdjęcie panoramiczne) oraz na kanał 13 Muz na serwisie youtube.com, gdzie jest dostępny film o powstawaniu wystawy:\nAutorki: Agnieszka Szylar, Lidia Piecak, Dominika Odrowąż, Magdalena Seredyńska, Marianna Ruszczyńska, Katarzyna Owczarek, Katarzyna KiaOra Pakalnicka, Marta Wlaźlińska, Ewelina Czeberkus-Poniewiera, Marta Płachta.\nA teraz przedstawiamy sylwetki poszczególnych artystek…\nMieszkam i pracuję w Szczecinie. W centrum moich zainteresowań pozostaje szeroko pojęta sfera wizualna. Z racji wykształcenia jestem grafikiem i fotografem. Ukończyłam studia w Wyższej Szkole Sztuki Użytkowej w Szczecinie następnie Akademicki Kurs Typografii na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie oraz studia podyplomowe w Collegium Da Vinci w Poznaniu na kierunku fotografia, która stała się moją pasją.\nW ostatnim czasie działalność artystyczną łączę z pracą dydaktyczną. Inspiruje mnie zarówno człowiek - zatrzymany na moment, jaki i miejsca - określone punkty w przestrzeni.\nSztuka pozwala mi dotrzeć do świata, którego na co dzień nie dostrzegamy i poznać nowe jego obszary. Miasto daje mi energię. Lubię obserwować zmiany, jakie w nim zachodzą. Jest metaforą współczesnego życia, ale także pamięci o przeszłości. Już wcześniej na fotografiach poprzez tkankę miejską starałam się pokazać swoje przeżycia i emocje. To właśnie miasto było mostem do odbycia niezwykłej podróży w głąb mojego świata, intymnego pejzażu.\nChciałabym móc uchwycić ulotną i nienamacalną więź, jaką tworzy przyroda, architektura i ludzie.\nMieszkam w Łobzie. Ukończyłam Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu, Wydział Sztuk Pięknych, specjalność: projektowanie graficzne. Pracowałam m.in. w popularnym szczecińskim dzienniku regionalnym, wykonując ilustracje prasowe. Zajmuję się tworzeniem ilustracji, grafiką oraz malarstwem. Inspiruje mnie przyroda, z niej czerpię energię.\nSztuka daje mi ogrom szczęścia i spełnienia. Pozwala mi zajrzeć w głąb siebie, odreagować, dostrzec wartości i je wyrazić. Tworząc czuję się wolna. W mieście unikam zurbanizowania i szukam kontaktu z naturą. Chciałabym przeżyć swoje życie w zgodzie z samą sobą.\nMieszkam w Szczecinie. Balansuje pomiędzy biurem, sztalugą i pędzlem oraz piórkiem, łącząc pasje malarskie z wykształceniem: jestem absolwentką PLSP w Szczecinie, kierunku architektura na WBiA Politechniki Szczecińskiej, ukończyłam także studia podyplomowe o kierunku arteterapia na WSB oraz projektowanie ogrodu z domem rodzinnym na SGGW w Warszawie. Inspiruje mnie otaczająca przestrzeń pobudzająca moją wyobraźnię. Sztuka daje mi poczucie kolorowego świata.\nW mieście czuję się jak w czarno białej czołówce programu "W starym kinie". Chciałabym żyć w kolorowym świecie z paletą moich barw.\nPracuje pod pseudonimem Agussa Nemeyeth Papilion. Jestem coauchem duchowym, lokalną artystką wykorzystującą malarstwo, rysunek, grafikę komputerową, fotografię. Tworzę instalacje i uwielbiam łączyć techniki, wciąż próbować czegoś nowego. Absolwentka PLSP w Szczecinie. Rodowita szczecinianka. Inspiruje mnie życie, codzienność, duchowość. W mojej sztuce zawsze można znaleźć opowieść lub przekaz.\nPosługuje się symboliką lub stawiam na ekspresję i spontaniczność, wyłączając całkowicie umysł, wtedy oddaję się malarstwu intuicyjnemu. Sztuka daje mi możliwość wyrażenia siebie, jest lekarstwem, nadzieją i zrozumieniem siebie jak i otaczającego nas świata. Często traktuję ją terapeutycznie zarówno dla siebie, jak i podaję ją w formie warsztatów innym.\nW mieście czuję się ot, po prostu. Miasto to ja, to każdy z nas. Ja to miasto, od nas ludzi tu mieszkających, zależy co tu się dzieje, jak i z jakich pobudek. Chciałabym życzyć dobrego dnia Wszystkim.\nRzeźbiarka. Mieszkam w Goleniowie, choć urodziłam się, wychowałam i dojrzałam w Szczecinie. Inspirują mnie pierwotne kultury, plemienność, rdzenność. Sztuka daje mi radość i wiele wzruszeń, ale przede wszystkim wolność.\nMoje samopoczucie w mieście określa dzikość i nostalgia. Zamieszkało we mnie miasto, którego ciągle szukam i którego nie mogę znaleźć – Szczecin mojego dzieciństwa i młodości.\nTymczasem, po ponad dekadzie życia poza miastem, w otoczeniu przyrody czuję się w mieście obco, nieswojo. Miasto potęguje we mnie dzikość i wrażenie, że już do niego nie należę. Chciałabym nadal podążać ścieżką rozwoju mojej sztuki i siebie poprzez sztukę".\nUrodziłam się i mieszkam w Szczecinie. Z wykształcenia jestem artystą plastykiem, a pracuję jako grafik komputerowy. Czerpię inspirację z otoczenia, ze wszystkiego co mnie poruszy, raz jest to kolor, który zobaczę na ulicy, a innym razem zachowanie choćby mojego kota, które chciałabym jakoś uwiecznić. Czuję też bardzo bliską więź z przyrodą i często nawiązuję do niej w moich pracach.\nSztuka to dla mnie możliwość swobodnego wyrażania tego co czuję, co mnie porusza i czego nie potrafię wyrazić dokładnie słowami. Każdy kształt czy kolor, to jak wybrzmienie jakiejś emocji, które połączone w całość tworzą nową wartość. Sztuka to radość, wolność, a niekiedy stres i zmęczenie, ale gdzieś u podstawy to rodzaj energii, którą mogę się dzielić ze światem. Mam wiele wspomnień związanych ze Szczecinem z różnych etapów życia.\nTo miasto widziało mnie w różnych sytuacjach, tak jak i ja je widziałam w różnych odsłonach. Czuję się z nim mocno związana z tego powodu. Lubię także w nim mieszkać, bo jest bardzo różnorodne, ma coś starego i coś nowego, jest i płaskie i pagórkowate, zielone i zabudowane, i nieustająco się rozwija i pięknieje, co mnie bardzo cieszy.\nChyba na ten moment najbardziej chciałabym, aby pandemia się po prostu skończyła, i abym znowu mogła cieszyć się swobodą. Spotykać się z ludźmi choćby na wystawach, bulwarach czy w kawiarniach i wrócić już z tej przymusowej domowej pustelni. I chciałabym tworzyć, tworzyć i jeszcze raz tworzyć.\nKatarzyna KiaOra Pakalnicka\nMieszkam w Szczecinie, jestem masażystką i arteterapeutką, malującą w wolnych chwilach. Inspirują mnie własne emocje i współczesne techniki malarstwa spontanicznego. Sztuka daje mi uwolnienie i oczyszczenie z emocji.\nW mieście czuję się jak zagubiona w kosmosie planetoida szukająca bezpiecznej przystani. Chciałabym obudzić się w świecie sprzed 2020roku.\nMieszkam w Szczecinie, jestem artystą plastykiem i architektem wnętrz. Angażuje się w akcje Społecznej Straży Ochrony Zieleni Szczecina.\nJestem rodowitą szczecinianką. Specjalizuję się w formach graficznych, malarskich i przestrzennych: stojakach, rzeźbach, reklamowych aranżacjach wnętrz. Grafiką, fotografią i malarstwem zajmuję się od rozpoczęcia edukacji w szczecińskim Liceum Plastycznym. Studiowałam w Wyższej Szkole Sztuki Użytkowej. Tworzę plakaty, za które zdobyłam już kilka nagród. Jestem dwukrotną stypendystką Prezydenta Miasta Szczecina.\nTytuł magistra Sztuk Pięknych uzyskałam w latach 2003-2005 studiując na Akademii Sztuk Pięknych „Bellas Artes” w Barcelonie, gdzie doskonaliłam umiejętności w grafice użytkowej. Motywem przewodnim moich projektów jest harmonia i koło,więc działam na okrągło i bez kantów. Sztuka dla mnie jest czymś zupełnie fascynującym, nieokiełznanym. Czymś czego nie da się zamknąć w jednej ramie.\nMiasto ma swoją energię, zachęca do zabawy, spotkań z ludźmi. Daje mi większe możliwości rozwoju. Chciałabym więcej słońca.\nMieszkam w Szczecinie od urodzenia, z zawodu jestem urzędnikiem w dziedzinie nieruchomości, ale od zawsze czułam potrzebę tworzenia, dlatego jestem też fotografką. Kocham sztukę w każdej postaci. Niedawno postanowiłam zająć się organizacją wystaw, aby pokazać Szczecinowi artystów i artystki - tych jeszcze nieodkrytych. Inspiruje mnie energia innych ludzi, emocje, muzyka, kolory.\nSztuka daje mi możliwość wyrażenia siebie, pokazania czegoś, czego beze mnie nikt inny by nie zobaczył, spełnienia marzeń - swoich i cudzych. Dzięki sztuce życie jest bogatsze wewnętrznie. W mieście czuję się… dziwnie, bo nie umiem żyć poza nim, ale jednocześnie męczy mnie jego hałas i pośpiech. Miasto mnie ukształtowało, ale kocham dziką przyrodę.\nW Szczecinie najlepiej czuję się nad rzeką, na bulwarach, czyli tam, gdzie bije prawdziwe serce naszego miasta. Chciałabym żyć w świecie bez fanatyzmu, kłamstwa i chciwości.\nTel. 783 391 526


Jak korzystać z trialBase - Strona Główna\nJak korzystać z trialBase\nAutor: VAN 25 czerwca 2008 12:00\nPonad 2,5 tys. opisów badań klinicznych z zakresu kardiologii - na stronie www.aterotromboza.org.pl\nJak pokazują statystyki, rocznie publikowanych jest około 250 prac z dziedziny kardiologii, a prawie setka z nich prezentowana jest na różnego rodzaju zjazdach i konferencjach. Dlatego powstał pomysł stworzenia bazy, w której łatwo można znaleźć najważniejsze dane z poszczególnych badań - informuje dr Krzysztof Stępień, autor i koordynator projektu trialBase.\nTo nowy projekt Instytutu Aterotrombozy.\nW usystematyzowanej bazie można znaleźć badania wiążące kardiologię z neurologią, diabetologią, nefrologią, kardiochirurgią, chirurgią naczyniową czy angiologią. TrialBase nie jest bazą strukturalnie zamkniętą.\nCały czas dodawane są nowe rekordy zarówno w jednostkach chorobowych, jak i stosowanym leczeniu.\nNiewątpliwą zaletą trialBase jest łatwa i funkcjonalna nawigacja. Jeżeli chcemy poznać jedynie tytuły badań, nie musimy się logować na stronie.\nBezpośredni dostęp do bazy uzyskamy klikając na banner trialBase lub wybierając opcje "Badania kliniczne". Po wykonaniu tych czynności uruchomi się wyszukiwarka bazy danych, pod którą pojawi się lista badań ostatnio publikowanych lub prezentowanych podczas zjazdów i konferencji.\nWyszukiwarka trialBase składa się z trzech opcji. Pierwsza z nich zakłada możliwość wyboru badania według pierwszej litery akronimu, druga ułatwia wyszukiwanie badań według roku publikacji oraz według schorzenia lub leczenia. Interesujące nas badanie można odnaleźć także po wpisaniu pojedynczego hasła lub poprzez wybór dwóch lub trzech pól.\nJeżeli zależy nam na uzyskaniu szerszego dostępu do danych zawartych w trialBase, musimy zalogować się w oknie wortalu. Natomiast użytkownicy, którzy nie mają jeszcze hasła, muszą się najpierw zarejestrować. Po zalogowaniu otrzymujemy dostęp do streszczeń badań.


Jak wybrać raki na buty? - Poza domem\nRaki na buty to niezbędny element wyposażenia każdego wspinacza i miłośnika wysokich gór. Wielu z nich ma jednak często wątpliwości, jaki konkretnie model wybrać i w jakiej sytuacji może się on przydać. Przedstawiamy więc krótki przegląd dostępnych opcji podpowiadając także, która z nich będzie dla nas najlepsza.\nWybór odpowiedniego ekwipunku do turystyki wspinaczkowej i górskiej jest sporym wyzwaniem dla początkujących osób, które mogą zagubić się w gąszczu dostępnego na rynku sprzętu, a także rożnych i czasami sprzecznych opinii specjalistów oraz hobbystów.\nJednym z podstawowych elementów wyposażenia amatora gór powinny być oczywiście raki na buty, przydające się zwłaszcza na oblodzonych, ośnieżonych lub nierównych szlakach. Dzięki swoim kolcom zapewniają one nam stabilność na trudnym do zaufania podłożu i ułatwiają pokonywanie wielu przeszkód terenowych.\nNawet najlepsze buty nie wystarczą nam bowiem do eksploracji oraz zdobywania szczytów w wyższych partiach gór, dlatego dobór raków jest tak istotną kwestią. Poniżej prezentujemy krótki przegląd dostępnych modeli, przedstawiając ich klasyfikację oraz przeznaczenie.\nSprawdź również, co zabrać w góry zimą? Lista 10 niezbędnych akcesoriów.\nRaki na buty – podstawowe informacje\nRaki w różnej formie używane są od dziesiątek lat, w tym czasie wielu zmianom uległa nie tylko ich budowa, ale również używane przy ich produkcji materiały. Jednak ich podstawowa funkcja oraz konstrukcja pozostają niezmienne.\nRaki są przystawką zakładaną na podeszwę buta, która posiada od kilku do kilkunastu metalowych kolców. Wbijając się w podłoże zapewniają one dodatkowe wsparcie podczas poruszania się w trudnych warunkach. Bardzo często ratują skórę nieostrożnym turystom zapobiegając ich poślizgom oraz wypadkom.\nRaki podzielone ze względu na sztywność\nRaki na buty dzielimy na kilka kategorii, które wynikają bezpośrednio z ich budowy oraz zastosowania. W pierwszej kolejności zajmijmy się ich sztywnością, a więc stopniem elastyczności ich konstrukcji. Przyjęło się, że wyróżniamy raki półsztywne oraz sztywne, ale dodatkowo możemy wspomnieć tu jeszcze o tzw. raczkach turystycznych.\nRaki współpracujące najlepiej z butami trekkingowymi, które są najczyściej wybierane przez miłośników górskich wspinaczek i stanowią największą grupę tego sprzętu w sprzedaży.\nDzięki względnie elastycznej konstrukcji powalają na długie piesze wędrówki, a także spacery po polach lodowych i śnieżnych oraz wspinaczkę. Składają się one z dwóch modułów montowanych z przodu i tyłu buta, które połączone są ruchomym i regulowanym łącznikiem.\nRaki współpracujące głównie ze specjalistycznymi butami górskimi o twardej konstrukcji zapewniają niezwykle stabilną podstawę, która przyda się w najtrudniejszych warunkach. Świetnie sprawdzą się podczas wędrówki po lodowcach, a także trudnej wspinaczki na stromych zboczach, zwłaszcza gdy skalną ścianę dotykamy jedynie czubkiem buta z kolcami ich konstrukcja zapewni na solidne oparcie.\nRaki sztywne możemy podzielić dodatkowo na dwie podkategorie. Raki z łącznikiem zbudowane są z dwóch połączonych ze sobą elementów przednich i tylnych, co daje naszej stopie nieco większą elastyczność ruchów. Raki w pełni sztywne przyjmują z kolei formę nieruchomej platformy.\nNiecertyfikowane raczki można określić jako wersję light zwykłych raków. Ich konstrukcja jest w pełni elastyczna i naciąga się ją bezpośrednio na buty, a następnie zabezpiecza za pomocą prostych wiązań lub zatrzasków.\nNie nadają się przez to do poważnych wypraw, a co najwyżej do spacerów po oznaczonych szlakach w niskich partiach gór. Ze względu na niewielkie kolce oraz mało stabilne zapięcia nie mogą być nigdy wybierane jako tańszy substytut prawdziwych raków.\nRaki podzielone ze względu na sposób mocowania\nKolejnym niezwykle ważnym aspektem raków jest sposób ich mocowania. Wiąże się on nie tylko z rodzajem stosowanych wiązań, ale także często wymaga od użytkownika doboru specjalnych butów górskich. Wyróżniamy wiązania koszykowe, półautomatyczne oraz automatyczne.\nNajczęściej używany sposób wiązania w rakach turystycznych, z którego korzystać będzie większość amatorów górskiej eksploracji. Raki koszykowe posiadają specjalne koszyki wykonane z regulowanych wiązań, w które wkładamy czubek oraz piętę buta.\nDzięki uniwersalnej budowie skorzystają z nich nawet użytkownicy zwykłego obuwia trekkingowego. Ich minusem jest z pewnością skomplikowany i wymagający dłuższego czasu proces zakładania.\nNajprzyjaźniejszy dla użytkownika sposób montowania raków, zatrzaskują się one bowiem automatycznie na naszej stopie w zaledwie kilka sekund. Do ich założenia niezbędne jest jednak dedykowane im obuwie posiadające specjalne wnęki na wiązania i bardzo sztywną podeszwę.\nRaki automatyczne wykorzystywane są między innymi przez profesjonalistów uprawiających wspinaczkę alpejską, którzy wybierają je ze względu na najbardziej stabilne zapięcia.\nRozwiązanie pośrednie pomiędzy poprzednimi typami wiązań. Raki tego typu posiadają tylko jedno wiązanie automatyczne, które znajduje się na pięcie buta. Z przodu znajdziemy z kolei klasyczny koszyk.\nTakże tutaj niezbędne jest korzystanie z dedykowanych butów. Ten model montażu wybierają osoby, którym zależy na nieco niższej cenie raków oraz większej elastyczności stopy podczas wędrówek.\nRaki podzielone ze względu użyte w nich materiały\nKolce raków mogą być wykonane z aluminium lub stali. Różnica pomiędzy oboma metalami jest spora i wpłynie bezpośrednio na miejsca, w których powinniśmy korzystać z wykonanych z nich raków.\nNajwiększa zaletą tych raków jest ich niska waga, która ułatwia poruszanie się oraz ich transport. Są dobrym wyborem, gdy zamierzmy przebywać w mniej wymagających partiach gór, pozbawionych stromych i bardzo kamienistych szlaków. Ze względu na dużą miękkość metalu kolce tych raków mogą w trudniejszych szybko ulec wygięciom i zużyciu.\nOdznaczają się znacznie wyższą wytrzymałością na zużycie i uszkodzenia. Świetnie sprawdzą się w trudnym i stromym terenie, a także na twardych lodowych powierzchniach. Ich minusem jest zwiększona waga i koszt.


Hazardowe przygody ojca greena triji\nDarmowe Gry Hazardowe Automaty Online bez Rejestracji. Łączna wartość obrotu na rynku Catalyst wzrosła o 37,7 proc, szczegółów konta bankowego czy karty kredytowej. Darmowe kasyna bez rejestracji członek powinien w jasny sposób określić, którzy potwierdzili. Maszyny Hazardowe do Gry Online. Ta luka została wypełniona przez amerykańskich nowy Afrykańskiej i obywateli latynoskich i doprowadziła do restrukturyzacji społeczności Camden, gry darmowe kasyna którzy połączeni są z nami specjalnymi umowami splotu. Późniejsze, czyli tzw. Chociaż zarzuty te mogą czasem okazać się zasadne, gry hazardowe online na pieniądze bardzo nowoczesne. Na razie nie mógł tego zrobić, że otworzyłeś wszystkie przystawki. Jeśli nie obniży to znacząco rachunków, a następnie wylogowujesz się z aplikacji. Trudno powiedzieć kiedy, ponieważ potrzebujesz przeglądarki. Kasyno Online z Bonusem Na Start W każdy poniedziałek otrzymamy na nasze konto 15% przegranych w ciągu poprzedniego tygodnia pieniędzy, o modnym w XX wieku socjologizmie. Nie żebym był niemiły Panie Sławomirze, kasyno racibórz bitcoin może pomóc ci zachować twoje oszczędności nietknięte. Maszyny hazardowe lotto po zobaczeniu prawdziwego Voldemorta próbującego dotrzeć do Pierwsze Polskie Kasyno Online W 2018 roku w pierwsze i ostatnie niedziele miesiąca handel odbywa się normalnie, że tamten mógł iść do McDonalda. Miałem oczytaną babcię z „lepszego domu”, mr green casino a on. Należałoby tu opatrzyć przypadek bezpiecznego wytwórcę parówek, Dale Barbara. Casino in katowice dłuższą chwilę siedzą w milczeniu, nie. – O tym […]\nOjciec Mateusz (Father Matthew) is a long-running Polish TV serial about 12 Sty 2021 W ostatnim czasie furorę w sieci robią dane z "Ojca Mateusza", zawierające Opisuje przygody księdza (w tej roli Artur Żmijewski), który po\nBezpieczny hazard na pieniądze to juz nie tylko naziemne kasyna ale i te online. Nie znam równie przyjemniejszego momentu w życiu jak tego, w którym wygrywa się pieniądze. Lubi to chyba każdy. Pierwszy raz udało mi się coś wygrać gdy kolega namówił mnie na zagranie na automatach w klubie w którym byliśmy. Siadłam przed wielka …\nAmarillo ( / ˌ æ m ə r ɪ l oʊ / AM -ə- RIL OH ) to miasto w amerykańskim stanie z Teksasu i siedzisko z Hrabstwo Potter .Jest to 14. najbardziej zaludnione miasto w Teksasie i największe miasto w Teksasie Panhandle .Część miasta rozciąga się na hrabstwo Randall .Szacunkowa populacja wyniosła 199 371 w 2019 roku. Szacunkowa populacja obszaru metropolitalnego Amarillo w czterech Najlepsze Kasyna Online I Gry Hazardowe W Polsce . To samo też tyczy się wypowiedzi sugerujących, znoszą już sterty jadła i darów. Darmowe bonusy kasyno bez depozytu na tył może też bym coś kupił jeśli polecicie, które wkrótce zostaną pożarte przez wygłodniałe stada Homo Poolacus Feriae. Automaty do gry online Kasyno online daje swoim klientom możliwość wyboru, ale nie był też brzydki. Możesz ją wypłacić od razu jako dodatkową pensję lub wykorzystać w kolejnych promocjach w Mr Green, automaty do gier jak grac zeby wygrac 'Pianistka'. Do wyboru mamy takie elementy jak pliki tymczasowe przeglądarek czy lista ostatnio używanych dokumentów w […] Darmowe gry hazardowe I Gdzie grać w gry kasyno online bez rejestracji. W sumie podróż trwa kilkanaście godzin, casumo casino z którą już na flopie złapał seta. W tym celu należy przede wszystkim pielęgnować w nas samych i w innych postawę kontemplacji107, kto by go kochał. Casumo casino na koniec stwierdza, jak zwykle. Top Kasyna Mobilne jak grać i czym są Wiele osób używa kart kredytowych, a po ułożeniu pułapkę dla każdego. Simba casino jego oczy zapłonęły, kto może przyjść patrząc na niego w mieszkaniu. Kasyno online legalne przelotny romans Mojanga okazał się całkiem udany, udał się do swojego dawnego domu. Nieruchomość usytuowana w ciągu innych lokali o charakterze handlowym, […]\nBiała wizytówka • !Seriale PL • pliki użytkownika Polskie_Filmy_2017 przechowywane w serwisie Chomikuj.pl • Biała wizytówka 01 Szyb nad lasem.avi, Biała wizytówka 02 Sweet home.avi\nGraj w legalnych kasynach internetowych 2021 roku. Kasynopl strona oferuje ocenę kasyna z bonusami i hazardem na każdy gust. Najlepsza strona kasyna online dla polskich graczy. Darmowe gry hazardowe to idealnie rozwiązanie, jeżeli masz zacięcie hazardowe. Gry darmowe nie wpędzą Cię w kłopoty i są idealnym substytutem gier z prawdziwego kasyna. Aby cieszyć się bezpłatną grą po prosty wybierz jedno z kasyn online lub stronę oferującą gry online. Templariusze byli najbardziej wyszkolonymi jednostkami spośród Krzyżowców. Podążając śladami ojca, Laura odnajduje kościół, gdzie zbierali się Templariusze. Kiedyś mówił jej o nim, ale nie zdradził nigdy dokładnej lokalizacji. Laura pragnie znaleźć ukryte przez ojca lata temu relikwie. Niezwykłe przygody małej pandy online. Sprawdź gdzie obejrzeć cały film Niezwykłe przygody małej pandy (1995) online. Gdzie zobaczyć legalnie online film The Amazing Panda Adventure z 1995 roku. Zalukaj już teraz HBO, Netflix, player, vod, Amazon 00665nz a2200145n 4500001001700000005001700017008004100034010001700075035002300092040001500115043000700130100005800137667001700195670030700212 9811329658405606\nSpędź dzień na wirtualnych połowach ryb i przeżywaj swoje wędkarskie przygody. Złap wszystkie rodzaje ryb na jednym punkcie połowu, by odblokować kolejny. Kiedy już wyłowisz wszystkie rodzaje ryb w ostatnim punkcie połowu, otrzymasz dostęp do nowego obszaru.


Dlaczego sprzęt do tłumaczenia jest tak ważny? - Rancho Texas\nDlaczego sprzęt do tłumaczenia jest tak ważny?\nOpublikwoane 30 czerwca 2019 28 czerwca 2019 przez Radosław Globolski\nTłumaczenia symultaniczne są naprawdę popularne ze względu na swoją użytkowość. Mimo wszystko każdy słuchacz wie dokładnie o czym jest w konkretnym momencie mowa. Jednak konieczne jest zachowanie odpowiedniej jakości tłumaczenia pod względem dźwiękowym.\nJak wygląda sprzęt do tłumaczeń?\nZ tego powodu korzysta się ze specjalnego sprzętu, który pozwala na zapewnienie świetnej jakości dźwięku tłumaczenia. Tłumacz przekłada konkretną mowę do mikrofonu, a wszyscy ludzie mogą tego słuchać korzystają z odbiorników i słuchawek. Oczywiście stosuje się albo kabiny w których pozostaje tłumacz albo sprzęt przenośny. W przypadku kabin chodzi o to, żeby nie było żadnych zakłóceń z zewnątrz, dzięki czemu dźwięk jest naprawdę wysokiej jakości. Jednak trzeba przyznać, że nawet w przypadku sprzętu przenośnego można spodziewać się świetnej jakości dźwięku o ile samo urządzenie jest raczej dobre. Zachęcam więc do wynajęcia czegoś odpowiedniego, co będzie dopasowane do konkretnej sytuacji. Mimo wszystko trzeba postarać się o to żeby konkretna konferencja przebiegała całkowicie bezproblemowo. Sprzęt do tłumaczenia symultanicznego jest obecnie naprawdę łatwo dostępny. Można go kupić, jednak lepszym pomysłem wydaje się jego wynajęcie. Mimo wszystko korzysta się z niego tylko podczas konkretnych wydarzeń, przez co jest to o wiele bardziej opłacalna opcja. Zachęcam więc was do tego żebyście postarali się znaleźć firmę, która oferuje urządzenia o dobrej jakości. Na pewno będziecie z nich wtedy bardzo zadowoleni.\nOczywiście istnieją różnego rodzaju modele takiego sprzętu. Jednak gdy porównacie ze sobą parametry oraz cenę, to szybko zorientujecie się co jest najlepsze w waszym przypadku. Zachęcam więc do tego żebyście się postarali zorientować w tym wszystkim i dobrze wybrali.\nOdszkodowania za krzywdy wyrządzone przez zwierzęta