Numer 62. Gazetka szkolna XCIX Liceum Ogólnokształcącego z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Zbigniewa Herberta. CZERWIEC PDF\nNumer 62. Gazetka szkolna XCIX Liceum Ogólnokształcącego z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Zbigniewa Herberta. CZERWIEC 2009\nDownload "Numer 62. Gazetka szkolna XCIX Liceum Ogólnokształcącego z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Zbigniewa Herberta. CZERWIEC 2009"\n1 Numer 62 CZERWIEC 2009 Gazetka szkolna XCIX Liceum Ogólnokształcącego z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Zbigniewa Herberta. 1.Od redakcji 2.Nasze sukcesy. 3.Piłkarskie podboje 4.What do you know about plant biodiversity? 5.Przezwyciężać granice. 6.Zakończenie roku szkolnego klas maturalnych. 7.Wiele hałasu o nic. 8.Upiór w operze. 9.Słoneczni chłopcy 10.Nowości w bibliotece szkolnej. 11.Co z wakacjami?\n2 2 Wstępniak Od Redakcji Drodzy czytelnicy zapewne cieszy Was zbliżający się koniec roku szkolnego. Był to rok nie tylko wytężonej pracy, ale również rok obfitujący w interesujące wydarzenia i przeżycia. Szkoła to nie tylko miejsce, w którym zdobywamy wiedzę i umiejętności, to również miejsce zawierania nowych znajomości oraz miejsce, w którym każdy z nas może brać udział w interesujących wydarzeniach. Stąd ostatni tegoroczny numer Herbertpress obfituje w relacje z rozgrywek sportowych, wyjść do teatrów, udziału młodzieży w konkursach. Znajdziecie w nim także informacje dotyczące ciekawych inicjatyw naszych nauczycieli - zgłoszenie kolejnego projektu do programu etwinning. Sukcesem zakończył się udział naszej drużyny w dogrywce Szkolnej Internetowej Gry Giełdowej. W szkole miała miejsce również rewizyta uczniów zza zachodniej granicy. Kto by po myślał, że mieliśmy okazję brać udział w tak wielu interesujących wydarzeniach. A Co z wakacjami? - dowiecie się po przeczytaniu artykułu Magdy. Na letnie wakacyjne dni proponujemy zabranie ze sobą nowości z biblioteki szkolnej. Życzymy wspaniałych wakacji i przyjemnej lektury. Dziękujemy wszystkim nauczycielom i uczniom współpracującym z naszą redakcją. Kontakt Nasz redakcyjny adres Współpraca Spotkania Zespołu poniedziałek i dłużej oraz w innych dogodnych terminach (biblioteka szkolna) Wszystkich chętnych zapraszamy do współpracy. Redakcja Aleksandra Wisz Agata Woźniak Aneta Utracka Magdalena Buchla Krzysztof Puciatto Piotr Arak Aleksander Fijołek Karendys Łukasz Opieka merytoryczna: p. Lidia Rychert\n3 Z życia szkoły Czerwiec Nasze sukcesy Wyniki konkursu plastycznego na logo tematu Bioróżnorodność roślin W ramach programu etwinning, we współpracy ze szkołami z Grecji i Bułgarii, zorganizowany został konkurs plastyczny na: Logo realizowanego tematu Bioróżnorodność roślin. Uczniowie naszej Szkoły mieli okazję do zaprezentowania prac malarskich, rysunkowych oraz wykonanych techniką komputerową zainspirowanych realizowanym z zagranicznymi szkołami tematem. Prace oceniała komisja konkursowa składająca się z nauczycieli (p. prof. Elżbieta Izdebska, p. prof. Izabela Wiśniowska) oraz uczniów (Bartek Bąbik, Zuzanna Dziedzic) I miejsce zajęła Maria Kornatko uczennica klasy I b za pracę wykonaną techniką rysunkową. Przyznano również wyróżnienie dla Adrianny Perzyny z klasy I b. Nasi koledzy zostali finalistami konkursu recytatorskiego Witaj majowa jutrzenko Dnia 19 maja w Galerii Porczyńskich podczas uroczystej gali finałowej Żaneta Pawłowska z klasy 1a i Mateusz Kamiński z 1b zostali wyróżnieni dyplomami. Do konkursu przystąpiło aż 50 uczniów ze szkół licealnych województwa mazowieckiego. Konkurs recytatorski polskiej poezji patriotycznej zorganizował Zespół Szkół im. Piotra Skargi. Honorowy patronat nad konkursem objęli: Arcybiskup Metropolita Warszawski Kazimierz Nycz, Marszałek Województwa Mazowieckiego Adam Struzik, Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy Hanna Gronkiewicz Waltz oraz Mazowiecki Kurator Oświaty Karol Semik. Pierwsze miejsce w dogrywce Szkolnej Internetowej Grze Giełdowej. Nasza szkoła jako jedyna z Warszawy i pierwsza w Polsce zajęła najwyższą lokatę w dogrywce VII edycji SIGG. Zespół MEV Squaw, w składzie Marek Zawada, Krzysztof Krajewski i Łukasz Eljasiak, odebrał nagrody w siedzibie Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie. Nagroda jest tym bardziej cenna, ponieważ w konkursie uczestniczyło prawie 20 tysięcy uczniów. Sukcesy w Mistrzostwach Dzielnicy Praga Południe szkół ponadgimnazjalnych XLII Warszawskiej Olimpiady Młodzieży. Zawody lekkoatletyczne Pierwsze miejsce w biegu na dystansie 300 m zajęła Martyna Dobrzyńska. Trzecie miejsce w biegu na dystansie 200 m zajęła Katarzyna Maszczak Pierwsze miejsce w biegu na dystansie 400 m zajął Artur Tułowiecki Drugie miejsce w biegu na dystansie 900 m zajął Michał Miszkurka W finale Warszawskiej Olimpiady Młodzieży drużyna chłopców w piłce nożnej zajęła szóste miejsce.\n4 4 Z życia szkoły Piłkarskie podboje Jak zapewne wiele osób wie, stosunkowo niedawno miały miejsce zawody piłki nożnej o mistrzostwo dzielnicy, a potem Warszawska Olimpiada Młodzieży. Nie zabrakło na nich także naszej drużyny. Zacznijmy od początku, w dzielnicy od razu przyszło nam zmierzyć się z mocnym rywalem, LXXII LO im. Jasińskiego. Nie było łatwo, mecz zakończył się remisem 2:2. Naszym kolejnym przeciwnikiem była szkoła z ul. Siennickiej, z którą skromnie, aczkolwiek zasłużenie wygraliśmy 1:0. Następną szkołą, którą nasi chłopcy musieli pokonać, było LO im. Okulickiego i oczywiście nasi wygrali 2:1. W końcu przyszła pora na Wyspiana, niestety, ich drużyna pokonała nas 6:3. Chłopcy jednak nie płakali nad rozlanym mlekiem. W półfinale pokonali pierwszego rywala, LO im. Jasińskiego. Co prawda po regulaminowym czasie gry było 1:1, ale w karnych wygraliśmy 5:4. W finale, którego stawką było uczestnictwo w mistrzostwach Warszawy, stanęliśmy naprzeciw Wyspiańskiego, którego wcześniej pokonać się nie udało. Jednak pokazaliśmy, kto jest mistrzem Pragi, wygrywając 3:1. Później przyszła pora na Warszawską Olimpiadę Młodzieży. W pierwszej fazie grupowej spotkaliśmy się z Mokotowem, z którym niestety wygrać nam się nie udało, przegraliśmy 1:0. Z Wilanowem chłopcy pokazali klasę, wygrywając 2:0. Przyszedł czas na drugą fazę grupową. Wyniki to: bezbramkowy remis z Targówkiem i wygrana z Pragą Północ 1:0. W najlepszej ósemce zmierzyliśmy się z Wolą oraz Mokotowem, z którymi przegraliśmy kolejno 2:0. Po dyskwalifikacji dwóch drużyn, nasza drużyna dostała szansę walki o piąte miejsce. Niestety, ulegliśmy rywalowi, przegrywając 6:4, tym samym zajmując 6 miejsce w Warszawie. Jest to na pewno sukces naszej piłkarskiej drużyny. Na następnych zawodach liczymy na jego powtórzenie, a może nawet pokuszenie się o mistrzostwo Warszawy. Całej drużynie należą się ogromne gratulacje. K.J\n5 Z życia szkoły Czerwiec What do you know about plant biodiversity? Różnorodność biologiczna ma kluczowe znaczenie dla zdrowia i dobrego samopoczucia wszystkich żywych organizmów. Środowisko naturalne ulega zniszczeniu w zastraszająco szybkim tempie, zagrażając tym samym źródłu bioróżnorodności - twierdzi pomysłodawczyni projektu What do you know about plant biodiversity? p. prof. Izbela Wiśniowska. Projekt realizowany w ramach programu etwinning został zatwierdzony przez Narodowe Biuro Akcji. Uczniowie naszego liceum we współpracy z młodzieżą ze szkół w Grecji i Bułgarii zbierają informacje dotyczące bioróżnorodności roślin na Ziemi bądź w kraju, z którego pochodzą. Uczą się rozpoznawać różne gatunki roślin, odwiedzają ogrody botaniczne. Robią zdjęcia, rysują bądź tworzą plakaty, nagrywają krótkometrażowe filmy, na których pokazana jest bioróżnorodność. Zapewne zauważyliście wystawę albumów oraz zielników z zasuszonymi roślinami, która znajdowała się w bibliotece szkolnej. Uczestnicy programu etwinning mają również okazję do doskonalenia swoich umiejętności komputerowych, korzystają z kamer cyfrowych, edytują zdjęcia i teksty przy pomocy programów komputerowych. W ramach projektu powstanie elektroniczny przewodnik zawierający zdjęcia, opisy odwiedzonych miejsc, polsko-angielski słownik terminów botanicznych oraz informacje odnośnie Dnia Bioróżnorodności Roślin.\n6 6 Z życia szkoły Przezwyciężać granice W integrującej się coraz bardziej Europie, istotne jest, aby młodzież poznawała swoich europejskich sąsiadów poprzez zdobywanie osobistych doświadczeń. Wspólne rozumienie swego miejsca w przyszłości, przezwyciężanie stereotypów oraz poznanie kultury stanowią główny cel wymian uczniowskich. Część licealistów XCIX LO w dniach odwiedziło swoich kolegów w malowniczym miasteczku Backnang. Niemieccy uczniowie złożyli nam rewizytę niespełna miesiąc temu. W dniach maja nasi goście zwiedzili warszawską Starówkę, muzeum secesji w Płocku oraz muzeum wsi mazowieckiej w Sierpcu. Podczas spaceru wzdłuż Wisły wysłuchali legend o stolicy Polski. Zaprosiliśmy też naszych kolegów do Opery Narodowej na operę Verdiego Rigoletto. Czwartkowe przedpołudnie spędziliśmy ucząc się biologii z panią prof. Izabelą Wiśniowską i angielskiego z panią prof. Beatą Dudą. Po interesujących lekcjach poszliśmy na warsztaty związane z PRL-em i DDR-em do Domu Spotkań z Historią. Poszukiwaliśmy różnic i podobieństw między Niemcami i Polską w tym samym przedziale czasowym. W piątek pracowaliśmy nad projektem Wisła, tworząc prezentacje multimedialne, plakaty itp. Po ciężkiej pracy znaleźliśmy również czas na wypoczynek, gra w siatkówkę oraz spotkania towarzyskie dostarczyły nam wielu przyjemnych emocji. Wieczorem odbyła się młodzieżowa impreza pożegnalna. Sobota była dniem przeznaczonym na odpoczynek, czasem spędzonym z polskimi rodzinami. Sądzę, że wspólnie spędzony czas to najlepszy sposób na przezwyciężanie granic, tych rzeczywistych i tych wyimaginowanych. Marta Orłowska Zakończenie roku klas maturalnych Dnia 24 kwietnia miała miejsce uroczystość wręczenia świadectw uczniom klas trzecich. Na sali gimnastycznej zgromadzili się abiturienci, ich rodzice, grono pedagogiczne oraz przedstawiciele klas młodszych. Maturzyści zostali pożegnani przez Panią Dyrektor Bożenę Gromadzką, która życzyła im sukcesów i-co najważniejszeżeby byli dobrymi ludźmi. W imieniu klas pierwszych i drugich naszych starszych kolegów żegnała Karolina Bieniewicz, przedstawicielka samorządu szkolnego.\n7 Teatr Czerwiec Podczas spotkania Natalia Bednarczyk w imieniu wszystkich trzecioklasistów złożyła podziękowania dla Dyrekcji szkoły i nauczycieli. Chwilę zadumy wywołała recytacja Przesłania Pana Cogito w wykonaniu Karoliny Sokołowskiej, uczennicy trzeciej klasy. Potem przyszedł czas na nagrody, uczniowie otrzymali ich wiele- od książkowych po pieniężne- za osiągnięcia: sportowe, artystyczne, naukowe oraz sukcesy w olimpiadach i konkursach. Na zakończenie wszyscy abiturienci odebrali świadectwa ukończenia nauki z rąk Pani Dyrektor i wychowawców. Warto nadmienić, iż wśród świadectw znalazło się jedno z czerwonym paskiem! Otrzymała je Magdalena Saar z klasy 3D. Całej uroczystości towarzyszyła atmosfera wzruszenia. Świadomość ukończenia szkoły napawała zapewne nie tylko szczęściem i satysfakcją, ale być może też wywoływała lekkie uczucie żalu. Dołączając się do słów Pani Dyrektor, życzymy naszym starszym kolegom powodzenia oraz mądrości i rozwagi na drodze ich dalszego życia. Wiola Wiele hałasu o nic Jakiś czas temu wybrałem się z klasą do Teatru Narodowego na sztukę Wiliama Szekspira pod tytułem Wiele hałasu o nic. Początkowo byłem nastawiony sceptycznie do tego spektaklu - kolejnego wyjścia klasowego. Zdanie jednak zmieniłem - ale o tym później. Reżyserem spektaklu jest Maciej Prus, który ma w swoim dorobku poważne inscenizacje polskich dramatów romantycznych, jak Nie- Boska Komedia czy Kordian. Tym razem przeniósł na scenę komedię angielskiego mistrza romantyków. Sztuka Szekspira opowiada o miłości. Na dwór Leonata przybywa książę Aragonii Don Pedro, grany przez Artura Żmijewskiego. Wraz z nim przybywają Claudio i Benedick obaj zatwardziali kawalerowie, którzy przysięgli, że nigdy się nie ożenią. Sytuacja zmienia się diametralnie ale reszty nie będę zdradzał lepiej wybrać się i obejrzeć samemu. Warto nadmienić, że tekst przełożył z angielskiego Stanisław Barańczak i to jest wielki plus spektaklu - sztuka jest zrozumiała dla współczesnego widza i nie nudzi, a sami aktorzy nie muszą kaleczyć języka archaizmami i tak niezrozumiałymi dla większości widzów. Powiem więcej dowcipne dialogi bohaterów, cięte riposty, którymi obdarzają się flirtujące pary, to jeden z największych atutów przedstawienia. Scenografia, którą zaprojektował Marcin Jarnuszkiewicz, też była ciekawa, choć nietypowa. Ubóstwo dekoracji zapewne miało nawiązywać do tradycji teatru elżbietańskiego. Zastosowano jednak ciekawe rozwiązania, jak balkony, na których rozgrywają się niektóre sceny czy klapy w podłodze, z których wychodzą na scenę lub tylko wychylając się przemawiają bohaterowie. Trudno to opisać trzeba zobaczyć. Całości spektaklu dopełniała, podkreślająca nastrój kolejnych scen, muzyka i światło prowadzące wzrok widza w odpowiednie miejsce, ogromnej przecież sceny, podążające za kluczowymi w danym epizodzie postaciami.\n8 8 Teatr Obsadę aktorów również uważam za bardzo udaną. Szczególną uwagę przykuwał Grzegorz Małecki w roli Benedicka, który wprowadzał wątek komediowy. Mogliśmy też zobaczyć bardzo dobre role Artura Żmijewskiego, Macieja Kozłowskiego czy Patrycji Soliman. Reasumując spektakl przypadł mi do gustu i z czystym sumieniem mogę go polecić każdemu. Mikołaj Upiór w operze Minął już rok od polskiej premiery musicalu Upiór w operze w Teatrze Muzycznym ROMA i nic nie wskazuje na to, żeby UPIÓR szybko zszedł ze sceny. Spektakl w reżyserii Wojciecha Kępczyńskiego od początku był hitem. Polską inscenizacją zachwycił się sam kompozytor, król musicalu, Andrew Lloyd. Część uczniów naszej szkoły również podziwiała odtwórców głównych bohaterów - Edytę Krzemień w roli Christin oraz Damiana Bogdana Aleksandera w roli upiora. Na sukces, jednego z najsłynniejszych musicali świata, składa się wiele czynników. Po pierwsze prosta fabuła, czyli klasyczna opowieść o miłości, a właściwie archetyp wszystkich romansów, w którym wstępuje trójkąt miłości i zazdrości, po drugie niebywałe piękno i finezja muzyki Andew Lloyda Webbera, która porusza uczucia nawet tych najtwardszych, po trzecie śpiewane arie operowe na poziomie światowych twórców opery doby romantyzmu. Spektakl przyciąga tak liczną widownię, która wśród zgiełków, konfliktów i problemów codzienności pragnie spotkać się z romantycznym wytchnieniem.,,upiór w Operze to nie tylko piękna historia, ale jak już wcześniej wspomniałam zetknięcie z niezwykle poruszającą muzyką oraz sztuką śpiewu operowego. Ewidentnym plusem spektaklu jest profesjonalna i bogata scenografia Pawła Dobrzyckiego, która potwierdza fakt, że sztuka ta została przygotowana z niezwykłą precyzją. Podsumowując, aktorzy, muzyka, scenografia i klimat. Te wszystkie czynniki decydują o doskonałości,,upiora w Operze.Serdecznie polecam! Magda\n9 Teatr Czerwiec Słoneczni chłopcy W dniu 28 maja uczniowie naszej szkoły obejrzeli w Teatrze Powszechnym spektakl Neila Simona Słoneczni chłopcy. Reżyserem polskiej wersji jest Maciej Wojtyszko, który ma na swoim koncie kilkadziesiąt realizacji teatralnych znanych dramatopisarzy m.in. Thomasa Bernharda, Sławomira Mrożka czy Witolda Gombrowicza. Słoneczni chłopcy to duet aktorów, który tworzyli komicy - Willy Clark (Zbigniew Zapasiewicz) i Al Lewis (Franciszek Pieczka). Ich występy zawsze cieszyły się ogromnym powodzeniem, jednak sława dawno przeminęła. Clark bez powodzenia próbował utrzymywać się w zawodzie, natomiast Lewis został maklerem. Mając w pamięci numer sprzed trzydziestu lat, spotkali się, by wykonać go raz jeszcze. Zachętą było wysokie honorarium. Przy tej okazji odżyły zarówno stare konflikty, jak i stara przyjaźń. Widz mógł poczuć atmosferę małego apartamentu, w którym mieszka jeden z bohaterów. Możliwe to było za sprawą scenografii, wykonanej przez Małgorzatę Grabowską - Kozerę. Wcześniej wspomniani aktorzy, Franciszek Pieczka i Zbigniew Zapasiewicz, zaprezentowali swoje doskonałe umiejętności aktorskie. Obok nich w przedstawieniu zagrali także Krzysztof Stroiński w roli Bena Silvermana oraz Maria Robaszkiewicz jako pielęgniarka. I najwyraźniej magia nazwisk działa, widownia była wypełniona do ostatniego miejsca. W sztuce jest kilka zabawnych scen, które wprowadzają widza w doskonały nastrój. Aktorzy, którzy perfekcyjnie wcielili się w swoje role, przekonali mnie, że ich bohaterowie mimo ciągłych zwad, bardzo siebie potrzebują - zarówno jako przyjaciele, jak i jako komicy, którzy bez siebie po prostu nie istnieją. Z tym przedstawieniem trochę jest jak z życiem - trochę komedii, trochę dramatu - jak stwierdził sam autor sztuki. Inscenizacja została przyjęta owacyjnie przez publiczność. Spektakl poleciłabym wszystkim, którzy chcą się odprężyć i wprowadzić w doskonały nastrój niekoniecznie przed telewizorem. Karolina Bieniewicz\n10 10 Literatura Nowości w bibliotece szkolnej Dziewczynka w baśniowym lesie Nie jest to jeszcze jedna książka o baśniach, ale raczej poetyka baśni, w której autor - w przeciwieństwie do przedstawicieli psychoanalizy, a zwłaszcza B. Bettelheima, z którym otwarcie polemizuje - wystrzega się interpretowania za wszelką cenę cudownych i fantastycznych historii. Pierre Peju sugeruje raczej, byśmy wsłuchali się w ich głosy, podążyli zaznaczonymi ścieżkami, nieustannie kreśląc mapę dziwnych miejsc, magicznych działań, przeobrażeń. Możemy zanurzyć się w opowieści, dać się porwać narracyjnym nurtom, nie rozstrzygając raz na zawsze o ich znaczeniach. To książka budująca sieć powiązań pomiędzy tradycyjnymi baśniami, na przykład tymi, które zebrali bracia Grimm, a literackimi opowieściami niemieckich romantyków. Pojawiają się tu motywy cienia, automatów, mandragory, luster i straconego odbicia, wciąż żywe w naszej podświadomości. Przez gęstwinę leśną przedziera się dziewczynka - zagubiona lub uprowadzona: spotyka na swojej drodze wróżkę, czarownicę, krasnoludki, zaklinacza. W jej postaci przejawia się w całej swojej niejednoznaczności zepchnięta na margines dziecięcość. Książkę zamyka oryginalna bajka pióra Pierre a Peju: Rybo-kot. Pierre Peju, filozof, powieściopisarz i eseista, opublikował około piętnastu książek, takich jak Naissances (Galimard, 1998), Siostrzyczka Ewa od kartuzów (wyd. pol. 2005), Śmiech ogra (wyd. pol. 2006). Gra Anioła W mrocznej, niebezpiecznej i niespokojnej Barcelonie lat dwudziestych, młody pisarz, żyjący obsesyjną i niemożliwą miłością, otrzymuje od tajemniczego wydawcy ofertę napisania książki, jakiej jeszcze nie było, w zamian za fortunę i, być może coś więcej... Z niezwykłą precyzją powieściopisarską i w charakterystycznym dlań, oszałamiającym stylu, autor Cienia wiatru ponownie przenosi nas do Barcelony Cmentarzyska Zapomnianych Książek, by obdarować nas niezwykłą intrygą, romansem i tragedią poprzez labirynt tajemnic, gdzie czar książek, namiętności i przyjaźni splatają się w mistrzowskiej opowieści. Kiedy następnym razem będziesz chciał uratować jakąś książkę nie ryzykuj życia... Zaprowadzę cię do tajemnego miejsca gdzie książki nigdy nie umierają i nikt nie może ich zniszczyć. Gra anioła to jedna z najbardziej oczekiwanych książek na całym świecie już wkrótce pojawi się po polsku. Poznajmy fascynujący labirynt Carlosa Ruiza Zafona autora Cienia wiatru. Świat Barcelony wraz z jej tajemniczymi zakamarkami i mrocznymi sekretami. Świat zapomnianych książek, cudownych i wyklętych, ich autorów i czytelników, świat wielkich miłości, wielkich rozczarowań i wielkich nadziei.\n11 literatura/ nasze sprawy Czerwiec Czarny domek Czarny domek, usytuowany w niewielkim miasteczku w południowych Czechach, jest małą sceną wielkiej historii dwudziestego wieku. Losy zamieszkującej go z pokolenia na pokolenie rodziny biegną z pozoru swymi torami, jednak obserwowane z perspektywy wydarzeń skali światowej stanowią dla niej barwny kontrapunkt. Komárek z rozmachem opowiada mikrohistorię, z dowcipem i nutką ironii śledzi zmiany codziennych obyczajów, ale z drugiej strony także stałość ludzkiej natury. Pyta, czy kieruje nią przypadek, zrządzenie losu, czy też logika dziejów. Źródło: księgarnia internetowa Liber nem. Do wyboru takich wakacji przekonał mnie mój trener koszykówki, który od zimy zachwalał letni obóz w górach. Na początku byłam sceptycznie nastawiona do wyjazdu, lecz ostatecznie zapisałam się, a teraz nie mogę doczekać się końca lipca. Ośmiu na dziesięciu pytanych przeze mnie uczniów stwierdza, że woli tegoroczne wakacje spędzić bez rodziców. Co z wakacjami? Wakacje zbliżają się wielkimi krokami, a uczniowie ze zniecierpliwieniem czekają na ostatni dzwonek w tym roku szkolnym. Zamierzam sprawdzić gdzie na wakacje wybierają się moi rówieśnicy. Wakacje 2009 zamierzam spędzić razem ze znajomymi nad morzem. Planując swój wypoczynek kierowałam się powiedzeniem - nieważne gdzie, ważne z kim. Sądzę, że większość osób w moim wieku chce tegoroczne wakacje spędzić wspólnie ze znajomymi... - mówi Joanna Kowalczyk z Liceum im. Batorego. Zdaniem Alicji Włodarzewskiej z Liceum Mickiewicza najlepsze wakacje szykują się na obozie sportowym w Zakopa-\n12 12 Nasze sprawy Ci jednak często mają wątpliwości, czy swoje dzieci posłać na wyjazd bez opieki. Lecz nie należy się o to martwić, szczególnie kiedy oferta wszelakich obozów jest szeroka. Prawie każde liceum oferuje swoim uczniom wycieczki w najróżniejsze zakątki świata, biura podróży prześcigają się w coraz to nowych ofertach wakacyjnych, kluby sportowe proponują wyjazdy dla młodzieży. Obozy zorganizowane nie są drogie i stać na nie prawie każdego rodzica. Istotne znaczenie ma również to, że rodzice wiedzą za co płacą. Każdy rodzic zostaje poinformowany o warunkach uczestnictwa w obozie oraz przedstawione zostają mu warunki, za które płaci - mam na myśli opiekę, wyżywienie, dojazd oraz atrakcje dodatkowe. Wystarczy podpisać umowę i wpłacić zaliczkę, oraz kwotę pozostałą. Koszt wyjazdu można rozłożyć na raty mówi Beta Stosur z biura podróży DAMIS na Saskiej Kępie. Harcerz Liceum nr 19 zapytany o to, czy na wyjazdy harcerskie jeździ duża liczba uczestników - odpowiada: Z opowieści moich rodziców słyszałem, że kiedy byli w moim wieku cały rok czekali na obóz z drużyną harcerską, obecnie harcerstwo staje się coraz mniej popularne, a na wyjazdy wybierają się ci sami ludzie od lat. Nowych przybywa mało, ale jako zagorzały harcerz, zachęcam wszystkich do tego rodzaju zabawy, warto. Jak widać plany uczniów na wakacje 2009 są różne. Cieszmy się, że obecnie jest wiele opcji wakacyjnych wyjazdów, a biura podróży prześcigają się w coraz to nowych ofertach. Nie mamy się co martwić o brak pomysłów na wakacje. Zostaje nam teraz tyko odliczanie dni do końca roku szkolnego oraz niecierpliwe czekanie na upragniony dwumiesięczny wypoczynek. Magda Buchla


Groch - właściwości, witaminy i wartości odżywcze grochu\nGroch jest dobrze znany i powszechny w każdej europejskiej kuchni, a także na Bliskim Wschodzie, w Indiach i Chinach. Na stołach możemy spotkać groch w dwóch wersjach – niedojrzałej zielonej oraz w pełni dojrzałej, żółtej. Kupując groch, miejmy jednak na uwadze nie tylko jego walory smakowe!\nGroch - do wyboru, do koloru\nGroch w uprawie\nGroch i geny\nGroch - witaminy i wartości odżywcze\nGroch na stole i poza nim\nGroch zwyczajny (Pisum sativum L.) to pnąca roślina jednoroczna, zasilająca szeregi rodziny bobowatych. Liczy kilkanaście odmian,\nktóre dzieli się na dwie podstawowe grupy. Pierwszą z nich jest groch siewny cukrowy, drugą groch siewny łuskowy. Cechą charakterystyczną tego drugiego jest obecność wyściółki pergaminowej w strąkach. Groszek cukrowy jej natomiast nie posiada i może być spożywany w całości, razem ze strąkami. Groszek zielony za to – najczęściej spożywany jako konserwowy – to nic innego jak groch łuskowy w fazie zielonej. W naszej kuchni chętnie dodajemy go do sałatek, jaj, mięs, sosów. Jest wdzięcznym warzywem dekoracyjnym. Lubimy łączyć jego soczystą zieleń z karotenem zawartym w marchwi. Bardzo smaczna i odżywcza jest również dojrzała wersja grochu, choć wizualnie pozostaje mniej atrakcyjna. Niegdyś to ona właśnie dominowała stoły biedniejszej ludności, z kolei groszek zielony królował na ucztach arystokracji. Dziś doceniamy już obydwa typy groszku, a najlepszym dowodem na to jest niezastąpiona i uwielbiana przez wielu grochówka!\nGroch trafił do Europy z terenów Bliskiego Wschodu, podobnie zresztą jak pozostałe rośliny strączkowe, do których się zalicza – ciecierzyca, fasola, soja czy bób. Jest łatwy w uprawie i przetwarzaniu. Możemy uzyskać go w warunkach domowych, zapewniając mu niezajmowane wcześniej, widne (ale nie nazbyt silnie nasłonecznione) stanowisko i żyzną, dość dobrze nawodnioną glebę. Jeśli mamy zamiar uprawiać roślinę stricte w celu pozyskania zielonego groszku, musimy szczególnie postarać się o dobre warunki dla jej rozwoju. Ważne jest też rozpoczęcie siewu odpowiednio wcześnie, najlepiej już w marcu. Groch zasiany później skupi się na wydawaniu kwiatów, plon za to będzie mało owocny. Skutkiem tego zamiast bogatych w białko i błonnik nasionek, otrzymamy jedynie piękne kwiecie w kolorze białym, żółtym, fioletowym lub czerwono-różowym.\nWysuszony groch. fot. pixabay.com\nGroch zwyczajny w sposób dobrze nam znany zapisał się w historii rozwoju nauki. W XIX wieku, gdy nie istniało jeszcze pojęcie genu, austrowęgierski zakonnik Gregor Mendel sformułował podstawowe prawa dziedziczenia (nazwane później prawami Mendla) i stał się tym samym prekursorem genetyki.\nPomógł mu w tym groszek zwyczajny, za pomocą którego Mendel próbował ustalić, jak dochodzi do przekazywania cech dziedzicznych. Każdy pamięta lekcje biologii, na których do nauki o genach, chromosomach i allelach służyły rysunki czerwonych i białych kwiatów grochu. To właśnie tę cechę – barwę kwiatów – Mendel ustanowił punktem wyjścia dla swoich badań.\nZarówno dojrzały, żółty groch, jak i niedojrzały groszek zielony to źródła tłuszczów, białka, węglowodanów, błonnika i cukrów. Obie wersje zawierają też witaminy - witamina A, witaminy z grupy B (witamina B1, B2, B3, B6 i B9),\nDlaczego groszek zielony jest… konserwowy?\nZielony groszek jest zdecydowanie mniej trwały niż jego dojrzała wersja. Aby mógł przetrwać długie miesiące, musi zostać zakonserwowany lub zamrożony\nwitamina C, E i K, a także sole mineralne takie jak cynk, fosfor, magnez, potas, sód, wapń i żelazo.\nGroch pomaga odkwasić organizm oraz chroni przed zmianami w kierunku nowotworów, zwłaszcza nowotworu jelita grubego, trzustki, piersi i prostaty. Z uwagi na niski indeks glikemiczny powinien znaleźć się w diecie cukrzyków. Jeśli zaś idzie o kaloryczność grochu, nie należy ona do najniższych. W 100 g znajduje się około 90 kcal. Groch jest poza tym ciężkostrawny i powoduje powstawanie gazów w jelitach oraz w żołądku. Jeśli chcemy uniknąć tego przykrego efektu jedzenia grochu, przed ugotowaniem nasiona powinniśmy moczyć w wodzie przez 3 godz., a następnie gotować przez 30 min. Ta metoda obróbki wiąże się jednak z utratą części witamin i minerałów. Inny sposób na ograniczenie rewolucji żołądkowych po spożyciu potrawy z grochu to zastosowanie przypraw silnie wspomagających trawienie, np. kminku, majeranku, kolendry, pieprzu, curry i ostrej papryki.\nW kuchni polskiej groch to nie tylko grochówka, ale też wigilijna kapusta z grochem. Zielony groszek jest z kolei nieodzownym składnikiem sałatki jarzynowej, przyrządzanej z ziemniaków, marchwi, kukurydzy i majonezu. Żółty, dojrzały groch może zastąpić mięso w gulaszu lub farszu na gołąbki.\nNiegdyś nazywano go wszak „mięsem biedoty” – był tani, dostępny, łatwy w przechowywaniu i zasobny w wartości odżywcze. Grochu nie szczędzono nie tylko w gotowaniu, ale też w rozmaitych obrzędach. W folklorze słowiańskim pojawia się jako zapowiedź obfitości przyszłych plonów i roślina ofiarna. Wykorzystywano go również do przystrajania ubioru na okoliczność ważnych uroczystości i obrzędów (podczas święta Dziadów był strawą dla dusz umarłych).\nNa terenie Europy groch jest rośliną pospolitą i łatwo dostępną, chętnie wykorzystywaną w kuchni. To jedno z najdłużej uprawianych warzyw świata. Posiada bogaty zestaw aminokwasów, dużo błonnika oraz witamin. Jest podstawą wielu popularnych potraw tradycyjnej kuchni, chociażby grochówki czy świątecznej kapusty. Ciężkostrawność grochu można przełamać przyprawami, takimi jak kminek, imbir, majeranek, koper i papryka.\nJohn Refaat Fahim i in., Phytochemistry Reviews; “The phenolic profile of pea (Pisum sativum): a phytochemical and pharmacological overview”; data dostępu: 2019-06-06\nR.Cousin; “Peas (Pisum sativum L.)”; data dostępu: 2019-06-06\nGeoffrey Peter Savage; “The Nutritional Value of Peas (Pisum sativum). A Literature Review”; data dostępu: 2019-06-06\nHaymanti Saha i in.; “Evaluation of antioxidant activity of Pisum sativum (pod and grain) and detection of its bioactive compounds by GCMS analysis”; data dostępu: 2019-06-06\nF.J. Muehlbauer, Abebe Tullu; “Pisum sativum L.”; data dostępu: 2019-06-06\nekologia.pl Styl życia Zdrowa żywność Groch - właściwości, witaminy i wartości odżywcze grochu


Strony związane z hasłem: matura - strona 1 - Katalog stron www - nKatalog\nPerspektywy.pl - Matura, Studi\nTylko teraz tylko tutaj tylko na Perspektywy.pl znajdziesz wszystkie informacje jakich potrzebujesz. Studia, matura, uczelnie tym się interesujemy i o tym piszemy. Najlepsze informacje z świata edukac...\nSerwis geomatura.pl skierowany jest do maturzystów, oraz wszystkich innych zainteresowanych geografią. Znajdziesz tutaj kompendium geograficzne, czyli szczegółowo opracowany cały materiał szkoły średn...\nPortal poświęcony został tematyce prezentacji maturalnych z języka polskiego. Maturzyści odszukają tutaj porady i wskazówki jaki temat wybrać, jak stworzyć literaturę podmiotu i przedmiotu, bibliograf...\nZ pomocą doświadczonej kadry nauczycielskiej Akademii Matematycznej TORUS nowa matura z matematyki nie powinna być już koszmarem dla nikogo! Mamy bardzo duże doświadczenie w nauczaniu matematyki, a sw...\nSzkoła Języka Angielskiego OXB\nDziałamy w Proszowicach od roku 2001. Prowadzimy kursy języka angielskiego na wszystkich poziomach dla wszystkich grup wiekowych (dzieci, młodzież dorośli). Przygotowujemy do egzaminów Cambridge i mat...\nNa tej witrynie internetowej odszukasz szczegółowo wszystko co pomoże Ci w nauce języka niemieckiego. Co prawda musisz już znać już jakiekolwiek podstawy (takie jak przykładowo alfabet niemiecki) aczk...\nWypracowania z języka polskieg\nNa stronie wypatrzysz mrowie ciekawych i merytorycznych wypracowań z języka polskiego.Codziennie dodajemy wiele nowych opracowań. Nasze prace kierujemy zarówno do uczniów szkół podstawowych jak i uczn...\nMamy świadomość, że matura ustna z języka polskiego to niełatwy egzamin, który wymaga poświęcenia dużej ilości czasu i energii. Ponadto powinno się znać zasady pisania tekstów edukacyjnych, takich jak...\nLive School of English - Szkoł\nZ dnia na dzień zbliża się moment w którym uczniowie ostatnich klas szkół średnich przystąpią do egzaminu maturalnego. Ważną rzeczą dla abiturientów jest aby zdać maturę z jak największą ilością punkt...\nPortal Geograficzny - geografia, matura z geografii nie będzie problemem. Zadania maturalne, matura próbna, testy z geografii, kursy, informacje i galeria. Mapa konturowa Europy, testy online z geogra...\nKorzystając z witryny Prezentacje-Maturalne. pl, można bez żadnych opłat przeglądać setki zebranych w bazie prac z języka polskiego. Skategoryzowano je pod względem motywów, które wyodrębniono jako ka...\nAngielski - korepetycje 2 Andrzeja Michalskiego to innowacja w dziedzinie nauki języka angielskiego. Angielski-korepetycje 2 to obszerne (ponad 400 stron) repetytorium adresowane do maturzystów (pozio...\nW Warszawie ma swoją siedzibę Centrum Nauczania Języka Rosyjskiego. U nas każdy znajdzie bogatą ofertę kursów indywidualnych i grupowych na różnych poziomach zaawansowania. Oferujemy lekcje nie tylko ...\nPrzygotowania do egzaminów już wcale nie muszą być dla Ciebie problemem! Wystarczy, że już teraz skorzystasz z naszej bogatej oferty kursów i korepetycji. Znajdziesz u nas zarówno korepetycje z matema...


Modelarska 22-28 w Katowicach – Termoexpert S.A.\nOpracowanie audytu energetycznego oraz projektu technicznego docieplenia ścian zewnętrznych budynku mieszkalnego Wsp. M. przy ul. Modelarska 22-28 w Katowicach.\nTermoexpert SA opracowuje audyt energetyczny oraz projekt techniczny wraz z przedmiarem i kosztorysem inwestorskim na potrzeby docieplenia ścian zewnętrznych wielorodzinnego budynku mieszkalnego Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. Modelarska 22-28 w Katowicach.\nPoprzedniePoprzedni wpis:Długa 51-53 w ZabrzuNastępneNastępny wpis:Górnicza 17 w Woli


śmietanka | Czoch\n18 lipca 2013 czask\tDodaj komentarz\nNa pełnię smaku leśnych grzybów musimy jeszcze trochę poczekać…poza jednym, jakże chlubnym wyjątkiem w postaci kurek. Najłatwiej je znaleźć z racji koloru, nie bywają robaczywe, są stosunkowo twarde i suche zatem jak na grzyby dość trwałe. W towarzystwie masła, śmietany, szalotki i świeżych ziół stają się wspaniałym daniem.\nCategory: Bez glutenu, Kolacje, Obiady, Wegetariańska\tTags: kurki, śmietana, śmietanka\nNajpierw jesień, potem długa zima, wczesna wiosna, aż wreszcie następuje przełom kwietnia i maja – zjawiają się one: białe szparagi – podstawa jednej z moich ulubionych zup. Choć jestem entuzjastą zdecydowanych smaków i piewcą chilli, to ta delikatna i aksamitna zupa to jedno z moich kanonicznych i obowiazkowych, majowych dań. Spieszmy się zjadać szparagi, tak szybko odchodzą.\nCategory: Bez glutenu, Kolacje, Obiady, Wegetariańska, Zupy\tTags: śmietana, śmietanka, szparagi\nWykwintna przystawka z grillowanych, zielonych szparagów, podanych z prażonymi pistacjami, polana wybornym, kremowym sosem ze słodkawego sera Bursztyn. Bezmięsne acz treściwe i niesamowicie pyszne.\nCategory: Bez glutenu, Dipy, sosy, pasty, dodatki, Przystawki, Wegetariańska\tTags: pistacje, ser, śmietanka, szparagi


Psychiatria po Dyplomie - Schizofrenia – problemy związane ze zmianą i kombinacją l...\nTabela 7. Szybkość dysocjacji LPP od receptorów D2 (za Howes i in.)\nRyzyko HP zwiększa równoczesne z LPP stosowanie innych leków stymulujących wydzielanie prolaktyny. Należą do nich niektóre leki stosowane w nadciśnieniu (metylodopa, spironolakton, werapamil), leki przeciwwymiotne (domperydon, metoklopramid), niektóre przeciwdepresyjne (klomipramina, IMAO), analgetyki opioidowe, blokery receptora histaminowego (cymetydyna, ranitydyna) i estrogeny.\nWczesnymi objawami klinicznymi HP są: mlekotok, amenorrhea i zaburzenie funkcji seksualnych, ale poważniejszymi są objawy późne, do których należy hipogonadyzm, osteopenia i osteoporoza oraz zwiększone ryzyko wystąpienia złamania szyjki kości udowej i raka sutka.\nWystąpienie klinicznych objawów HP wymaga poszerzenia diagnostyki. Poza fizjologiczną HP w ciąży i w okresie karmienia piersią znaczna HP występuje w przypadku prolaktynomy, towarzyszy pierwotnej niedoczynności tarczycy, uszkodzeniom klatki piersiowej (oparzenia, półpasiec), przewlekłej niewydolności nerek, marskości wątroby, przerzutom nowotworów, zespołowi policystycznych jajników.\nWpływ LPP na prolaktynemię zestawiono w tabeli 8.\nTabela 8. Wpływ LPP na wydzielanie prolaktyny.\nLPP znacznie zwiększających prolaktynemię nie należy stosować u pacjentów z rakiem sutka, prostaty, guzem prolaktynowym oraz u chorych z osteoporozą i u kobiet planujących ciążę.\nWykluczenie przyczyn somatycznych HP jest przesłanką do zmiany LPP na inny, słabiej wpływający na wydzielanie prolaktyny. Pacjentki, u których występowały zaburzenia miesiączkowania, należy przy zmianie leku uprzedzić o ryzyku nieplanowanej ciąży.\nJeżeli zmiana leku nie jest możliwa (np. pacjent nie wyraża na nią zgody lub istnieje znaczne ryzyko pogorszenia stanu psychicznego), w przypadku hipogonadyzmu można stosować suplementację hormonów płciowych, zlecić bisfosfoniany dla zmniejszenia ryzyka osteoporozy, zmniejszać prolaktynemię poprzez dołączenie agonisty dopaminy (bromokryptyna, kabergolina, chinagolid, amantadyna).\nPóźne dyskinezy (PD) są stosunkowo częstym i niekiedy trudnym do opanowania działaniem niepożądanym występującym przy długotrwałym stosowaniu LPP.\nPrawdopodobnym mechanizmem PD jest zaburzenie wpływu GABA na substancję czarną w wyniku powstania nadwrażliwości receptorów dopaminergicznych wskutek ich blokowania. Do niej usposabia długotrwałe, zwłaszcza przerywane, leczenie LPP i istnienie uszkodzenia organicznego ośrodkowego układu nerwowego. PD występują częściej u pacjentów, u których na początku leczenia LPP pojawiły się wczesne polekowe objawy pozapiramidowe. Toteż u pacjentów, u których na początku leczenia wystąpią ostre objawy pozapiramidowe, nie należy zalecać klasycznych neuroleptyków, zwłaszcza o dużym powinowactwie do receptorów D2, tylko LPP II (z wyjątkiem rysperydonu). Poza tym należy maksymalnie redukować dawkę leku i szczególnie dbać o utrzymywanie ciągłości leczenia. U pacjentów szczególnie wrażliwych na działanie pozapiramidowe leków bezpieczniejsze jest zalecanie benzamidów, arypiprazolu, leków słabo wiążących receptory dopaminergiczne (kwetiapiny, klozapiny, a spośród KN perycjazyny). Niekiedy możliwa jest zmiana LPP na tiapryd lub dużą dawkę buspironu (120 -240 mg/dz.).\nW bardzo nasilonych PD utrudniających funkcjonowanie (zaburzenia mowy, połykania, zaburzenia postawy i chodu) można uzyskać poprawę po dołączeniu antagonisty wapnia (diltiazem, nifedypina, werapamil). Można podjąć próbę dołączenia agonisty GABA (kwas walproinowy, baklofen, progabid), niekiedy poprawę przynosi dołączenie działających antyoksydacyjnie witamin (pirydoksyna 200 mg/dz., wit. E 400-1600 j.m/dz.), melatoniny.\n7. Prowadzenie leczenia podtrzymującego\nWielu chorych nieustannie dopytuje o możliwość zakończenia leczenia. Często są to pytania zadawane stereotypowo. Wtedy wyjaśnienie lekarza o dalszej konieczności leczenia wystarczy do uzyskania akceptacji kontynuacji leczenia. Jeśli jednak farmakoterapii towarzyszą działania niepożądane, trzeba rozważyć potrzebę redukcji dawki leku.\nZawsze wielkość dawki leku należy ustalać indywidualnie poprzez bardzo ostrożne i powolne jej obniżanie, obwarowane częstszymi wizytami kontrolnymi, po uprzedzeniu pacjenta o możliwych prodromach nawrotu i konieczności szybkiego wówczas powrotu do uprzednio stosowanej dawki. Jeśli dobry wynik uzyskano w politerapii, to korzystniejsza jest redukcja obu stosowanych leków, niż przejście na monoterapię.\nMamy dowody na to, że redukcja dawki o ponad połowę dawki skutecznej w zaostrzeniu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem nawrotu. Toteż należy uprzedzić pacjenta o tym, że możliwa jest tylko bardzo stopniowa i niezbyt radykalna redukcja dawki leku, ostatecznie nieprzekraczająca obniżenia dawki o połowę.\nZnajomość tych ogólnych zasad postępowania farmakoterapeutycznego u chorych na schizofrenię powinna pozwolić na unikanie decyzji terapeutycznych, które mogą mieć związek z pogorszeniem stanu pacjenta, gdyż wystąpienie wielu objawów może wynikać z pochopnej lub niewłaściwej zmiany w leczeniu, gdy zgłaszane przez chorego objawy są mylnie interpretowane przez lekarza jako nasilenie objawów choroby. Niezbędne jest sięganie do podręczników omawiających efekty interakcji lekowych oraz poświęcanie większej uwagi omówieniu z pacjentem zmian w jego życiu, jeśli dotychczas skuteczne leczenie zawodzi lub gdy chory zgłasza jakiekolwiek nowe objawy.


Jaką szczoteczką myjecie zęby? - forum dyskusyjne - forum, forum wielotematyczne, forum młodzieżowe,forum ogólnotematyczne,forum zarabianie,forum nieruchomości,forum samochodowe,forum sportowe,forum zdrowie\nDzisiaj jest 07 lip 2020, 02:12\nJaką szczoteczką myjecie zęby?\nPostautor: Biegusia » 16 sty 2019, 12:28\nRe: Jaką szczoteczką myjecie zęby?\nPostautor: Majeczk92 » 16 sty 2019, 12:35\nU mnie w domu wszyscy mają elektryczne szczoteczki. Każdy trochę inną, dopasowana do siebie. Warto podpytać stomatolog o to, jaka szczoteczka w Waszym przypadku sprawdzi się najlepiej. W sieci są też fajne poradniki, jak ten: https://www.shop-dent.pl/pl/c/Szczotecz ... yczna/1639 Poczytajcie sobie, można duzo przydatnych informacji znaleźć. Szczoteczka elektryczna nie jest tania, więc tym bardziej wcześniej trzeba zasięgnąć języka\nPostautor: niebieskiorzel » 17 sty 2019, 11:15\nCałkiem niedawno zainwestowałem w szczoteczkę elektryczną i serdecznie polecam!\nPostautor: PiotrW » 24 sty 2019, 22:29\nRównież postawiłem na szczoteczkę elektryczną. Gdybym wiedział jak dobre mają działania to myłbym zęby od 1 roku życia haha Naprawdę- rewelacja i też pod kątem komfortu. Wybierając produkt, korzystałem z równie dobrego rankingu szczoteczek elektrycznych: https://szczoteczka-elektryczna.edu.pl Super serwis- polecam\nPostautor: Mateo 77 » 28 sty 2019, 14:54\nAkurat jeśli chodzi o takie kwestie, to zawsze warto radzić się profesjonalnych dentystów. Bez tego ciężko będzie odpowiednio dobrać szczoteczkę do Waszych dziąseł i zębów. Na podstawie http://stomatologia-dentica.pl/uslugi-dentystyczne/ sami możecie się przekonać, dlaczego warto podejść do tematu właśnie w taki sposób.\nPostautor: PaulinkaMik » 17 lut 2019, 17:46\nJa na święta sobie kupiłam szczoteczkę elektryczną i pięknie domywa zeby! do tego stosuje pastę i płyn do płukania Iwhite - pewnie kojarzycie firmę. I to taki idealny zestaw moim zdaniem bo ząbki są sporo jasniejsze niż w grudniu\nPostautor: dexter27 » 12 lip 2019, 03:45\nPaulinkaMik pisze: Ja na święta sobie kupiłam szczoteczkę elektryczną i pięknie domywa zeby! do tego stosuje pastę i płyn do płukania Iwhite - pewnie kojarzycie firmę. I to taki idealny zestaw moim zdaniem bo ząbki są sporo jasniejsze niż w grudniu\nNie znam firmy Iwhite, używam płynu do płukania listerine. Mi się marzą bielsze zęby. Jest nawet kilka domowych sposobów na uzyskanie lepszej bieli. Wyczytałem o tym w artykule https://www.listerine.pl/bielsze-zeby-czesto-zadawane-pytania Niestety zdarza się też tak, że możesz mieć po prostu genetyczne predyspozycje do bardziej żółtego koloru zębów i nic na to nie poradzisz. U mnie problem jest przez duże ilości kawy.\nRejestracja: 26 lip 2019, 22:48\nPostautor: Nyro21 » 26 lip 2019, 22:52\nCo jeszcze polecacie?\nRejestracja: 28 maja 2019, 11:07\nPostautor: paula34 » 09 sie 2019, 10:45\nMy Eco Brush to rodzina ekologicznych oraz biodegradowalnych szczoteczek do zębów. Linia produktów My Eco została zaprojektowana do zastosowań wielokrotnego oraz jednorazowego użytku. Szczoteczki od https://myecobrush.pl zostały wykonane w 100% ze składników biodegradowalnych takich jak bambus, włókna oraz masy bambusowej.\nRejestracja: 29 kwie 2018, 08:35\nPostautor: Greysowa » 19 sie 2019, 14:09\nJa mam szczoteczkę soniczną z Philipsa i bardzo sobie chwalę:) Najlepiej według mnie postawić na elektryczne szczoteczki do zębów, szybko i bardzo dokładnie będziecie mogli codziennie umyć zęby. Wiadomo, że też bardzo ważny jest sam dobór pasty do zębów. Co do takich rzeczy to firma https://www.sunstargum.com/pl/ może zaproponować wam bardzo dobre produkty. Również zainteresujcie się nićmi dentystycznymi. Te stosuje już od dawna, każdy dentysta mi je zalecał u którego byłam.\nPostautor: martuszek » 22 sie 2019, 20:24\nJa używam szczoteczki sonicznej od xiaomi kupionej tutaj https://www.skynet.pl/category/do-higieny-i-pielegnacji. Mój stomatolog już jakiś czas temu polecił mi właśnie soniczne szczoteczki i to jedna z lepszych, jakie używałam\nRejestracja: 25 sie 2019, 11:33\nPostautor: Felikks » 25 sie 2019, 11:34\nZwykłą, ręczną, manualną, analogową, jak zwał, tak zwał. Nigdy nie miałem elektrycznej i nie zamierzam mieć


rozmawiał Tomasz Osowski 26.12.2014 17:01\n- Szkoda, że w Lechii jest tak mało ludzi, którzy są emocjonalnie związani z klubem. Nie będę używał wielkich słów, bo większość tych chłopaków na pewno chce, zależy im, ale podejrzewam, że są też wśród nich ludzie, którzy nawet nie wiedzą, co to jest Lechia. Jaki to jest klub, jak był odbudowywany i jaka historia się za tym kryje. W zespole brakuje gościa, który trzymałby to wszystko za jaja - mówi w rozmowie z Trojmiasto.sport.pl Paweł Pęczak, były piłkarz Lechii, z którą w 2008 roku wywalczył awans do ekstraklasy.\nTomasz Osowski: Wie pan, co skłoniło mnie do przeprowadzenia tej rozmowy?\nPaweł Pęczak: Nie mam pojęcia.\nZastanawiałem się, jakiego typu osobowości brakuje w szatni dzisiejszej Lechii. Od razu przyszedł mi na myśl pan. "Stalowy Paweł", czyli najprościej mówiąc człowiek z charakterem, lider, przywódca, trochę zakapior.\n- Wiem, co się dzieje w zespole, bo przyjaźnię się z Maćkiem Kalkowskim [obecnie jeden z asystentów trenera Jerzego Brzęczka], utrzymuję też stały kontakt z Piotrkiem Wiśniewskim. Rozmawiamy bardzo często na temat dzisiejszej Lechii. Szkoda, że w drużynie jest tak mało ludzi, którzy są emocjonalnie związani z klubem, to dla funkcjonowania szatni bardzo ważne. Nie będę używał wielkich słów, bo większość tych chłopaków na pewno chce, zależy im, ale podejrzewam, że są też wśród nich ludzie, którzy nawet nie wiedzą, co to jest Lechia. Jaki to jest klub, jak było to wszystko budowane i jaka historia się za tym kryje. Brakuje rodowitych gdańszczan, albo takich jak ja, co prawda spoza Gdańska, ale bardzo zżytych z tym miastem i zaakceptowanych przez miejscowych. Od lat mieszkam w Gdańsku i mogę chyba powiedzieć, że jestem gdańszczaninem. Zresztą tu mam większy szacunek niż w swoim rodzinnym mieście [Tychy], ale to już inna historia...\nCzego potrzebuje Lechia najbardziej?\n- Potrzebuje gościa, który - mówiąc w naszym żargonie - trzymałby to wszystko za jaja. Mocnego charakteru, który jak jest dobrze to może poklepać po plecach, ale jak jest źle to naprawdę zatrzęsie szatnią.\nPamiętam, że jak pan grał w Lechii [lata 2005-2009], między zawodnikami była niesamowita chemia, ale istniało też coś takiego jak hierarchia.\n- Jak do zespołu wchodził jakiś nowy zawodnik to musiał zyskać szacunek piłkarzy, którzy coś tam już wcześniej osiągnęli. Teraz te wartości gdzieś się zatraciły, bo młodzież jest bezkarna. Ona zaczyna przygodę z piłką od..., no, żeby nie mówić brzydko, nie od tej strony co trzeba. Naśladując najlepszych zawodników dzieciaki zwracają uwagę przede wszystkim na ich wygląd, chcą mieć takie same fryzurki, buciki. A liczy się przecież coś innego.\nDzisiejszej młodzieży brakuje charakteru? Pan może coś o tym powiedzieć, bo trenuje 12-letnich chłopaków w Gdańskiej Akademii Piłkarskiej Sparta.\n- Cóż, wygląda to jak wygląda... Naprawdę z tym charakterem jest słabo. Powtarzam im: macie wszystko, PlayStation, Xboxy i inne bajery. Ja wychowywałem się na podwórku, skakałem po drzewach i ganiałem za piłką. A teraz co? Dzieciak przyjdzie do domu, odrobi lekcje i do komputera. Rodzice muszą go wypychać na trening. Ja musiałem prosić rodziców, żeby puścili mnie na trening, teraz jest odwrotnie. Czasami rodzice przesadzają, bo nic nie można robić na siłę, a taki dzieciak chodzi i na piłkę, i na judo, i na tenis, i ma przez to mętlik w głowie. Najgorzej, jak dziecko nie chce, a jest do tego zmuszane. Dla mnie to czysta głupota, jak nie chce uprawiać sportu, to nie, nic na to nie poradzisz.\nMusi się pan czasami hamować w pracy z tymi młodymi chłopakami?\n- Hamuję się, ale "suszarkę" to mają cały czas. Jak przegrają to nie ma wybacz, jednak oni są już przyzwyczajeni, że dużo wymagam. Lekki w obyciu nie jestem, ale nikt z mojego powodu nie zrezygnował z treningów. Oni są w takim wieku, że można już kształtować ich charakter, ale jest mega, mega, mega ciężko. Opowiem pewną historię: byliśmy na obozie na Mazurach, załatwiłem im mecz jak na Lidze Mistrzów. Światełka, super boisko. Chłopaki 12 lat, gdzie ja w ich wieku mogłem grać przy jupiterach, na dywanie. Wieczorem po kolacji patrzę, a wszystkie kibelki są zapchane papierem toaletowym. Taka szczeniacka zabawa. Strasznie się wkurzyłem i uznałem, że trzeba pokazać im szkołę, bo zwyczajnie mają za dobrze. Spytałem się organizatorki naszego pobytu, gdzie tu mają najgorsze boisko w okolicy. Zaprowadziła mnie, trzeba było iść dobre 30 minut. Popatrzyłem - jedna bramka przewalona, druga stoi krzywo, wygięta poprzeczka, trawa po kostki. Idealnie, tego szukałem! Pokażę młokosom, w jakich warunkach kiedyś człowiek musiał pracować, żeby do czegoś dojść. Na drugi dzień zabrałem ich na to boisko, zanim doszli, to już byli zmęczeni. No, ale oczywiście wszystko było przygotowane jak na normalny trening, woda itp. Żebym nie wyszedł na nie wiadomo jakiego kata. No i zrobiłem krótkie zajęcia. Mówię do jednego chłopaka: - Uderz piłkę, daj pasa. On na to: - No jak trenerze, trawa jest za wysoka, nie da się. Ja odpowiadam: - Jak za wysoka. Trzeba trochę więcej energii włożyć w uderzenie i pójdzie. No i jakoś poszło. Po treningu ich zebrałem i mówię: - Patrzcie. Macie superboiska, równa trawa, światełka, buciki, różowe, żółte, seledynowe i jakie tam jeszcze są kolory. Nie korkotrampki ze Stomilu jak za moich czasów. Doceńcie to! Przeszli wtedy niezłą szkołę życia, pamiętają tę lekcję do teraz i szanują to, co mają. Na pewno dzieciakom to w głowie zostanie. Jak bym tylko pokrzyczał, to szybko by zapomniały.\nJak trafił pan do Sparty? Podobno wcześniej były jakieś wstępne rozmowy dotyczące pracy w Lechii?\n- Była propozycja, żeby popracować z młodzieżą, ale ja jestem konkretnym człowiekiem, który oczekuje konkretnego postawienia sprawy. Rozmawiałem z Tomkiem Borkowskim [koordynator grup młodzieżowych Akademii Piłkarskiej Lechii], miał się do mnie odezwać. Czekałem, czas mijał, a ja nie lubię się o nic prosić. W międzyczasie dostałem konkretną propozycję ze Sparty i z niej skorzystałem. Chociaż na początku długo się zastanawiałem, bo nigdy bym nie pomyślał, że z moim charakterem i podejściem nadaję się do pracy z dzieciakami. Pukałem się w czoło i myślałem - co ja robię? Bałem się tego, ale namówił mnie Krzysiek Brede [wychowanek, a potem trener w Lechii, obecnie asystent Michała Probierza w Jagiellonii]. Szybko dogadałem się z prezesem Sparty Rafałem Płockim, nadajemy na tych samych falach, nasza współpraca świetnie się rozwija. Jestem bardzo zadowolony, mocno zżyłem się z chłopakami [roczniki 2002 i 2003]. Gramy w niższej lidze, ale wiadomo oni dopiero debiutują. Jesteśmy w czubie tabeli, mamy szanse na awans.\nTaka praca daje satysfakcję?\n- To jest zupełnie inna robota niż trenerów w Lechii, gdzie są wyselekcjonowani zawodnicy, najlepsi z regionu. Ja mam chłopaków z osiedla. Orunia, Orunia Górna, dzieciaki z bloków. Cieszymy się z każdego wygranego meczu.\nPrzyjmuje pan każdego, kto się zgłosi?\n- Oczywiście. Czasy są teraz takie, że trzeba płacić, żeby dziecko grało w piłkę nożną. I to jest straszne, bo później masz dylematy. Wiadomo, że rodzic chce, żeby jego dzieciak grał w każdym meczu ligowym, a przecież nie ma na to szans. Ale wytłumacz to mamie lub tacie, którzy mówią: - Przepraszam, ale ja płacę parę złotych miesięcznie za dziecko, czemu ono siedzi na ławce i nie gra?\nZa pana młodzieńczych czasów było inaczej.\n- Sytuacja była prosta: albo byłeś dobry i grałeś, albo byłeś słaby i nie grałeś. To przede wszystkim ja sam chciałem trenować, poprawiać się, eliminować mankamenty. Teraz dzieciaki wszystko mają na tacy i im się nie chce. No, ale skoro do wyboru jest 40 innych zajęć.\nNosi pan jeszcze w sobie żal, że latem 2009 roku musiał odejść z Lechii.\n- Na pewno nie mam żadnych pretensji do kierownictwa klubu. Może mogę mieć trochę żal do Tomka Kafarskiego [ówczesny trener Lechii], że nie dał mi prawdziwej szansy po kontuzji. Wiadomo, miał swoją politykę kadrową i w tym swoim zespole niby mnie nie widział. Jednak prawda jest taka, że co innego mówił mi, kiedy wracaliśmy z Gliwic, po wygranym 2:0 meczu z Piastem, który dał nam utrzymanie. Podkreślał, że nie mam się martwić i że zostaję w zespole. Takie słowa padły, było mnóstwo świadków, koledzy z drużyny też je słyszeli. No, ale minęło już dużo czasu, czas goi rany. Nieraz widziałem się z Tomkiem przy okazji mojej gry w Kaszubii Kościerzyna, mieliśmy okazję porozmawiać.\nPodobno przyczyną takiej decyzji Kafarskiego był...\n- ... zatarg między nami?\nA tak to można nazwać?\n- Wszyscy, którzy mnie znają wiedzą, jaki miałem charakter i mam do teraz, chociaż wykorzystuję go w innej formie. Może nie był to zatarg, kiedyś padły między nami pewne słowa. Może o to Tomek miał do mnie żal i chciał w jakiś sposób mnie ukarać, albo pokazać, że to on jest trenerem i panem? Wielka szkoda, że tak się stało, bo po odejściu z Lechii wszystko zaczęło kuleć. Trudno, tak się życie potoczyło.\nDuży wpływ miała kontuzja, którą złapał pan po awansie drużyny do ekstraklasy.\n- Nie mogłem grać przez całą pierwszą rundę. Tam był jakiś błąd w sztuce przy leczeniu, straciłem pół roku, nie chcę do tego wracać i grzebać w trupach. Sam jestem ciekaw jakby się to potoczyło gdybym przy tej dyspozycji normalnie zaczął sezon, bo naprawdę byłem w gazie.\nAle wiosną 2009 roku trzy mecze w ekstraklasie w barwach Lechii zdążył pan rozegrać?\n- Z tego się najbardziej cieszę i to jeszcze w roli kapitana. Tego nigdy nie zapomnę, to było dla mnie wielkie przeżycie. Zawsze będę miał ten klub najbardziej w sercu, mam nadzieję, że w niedalekiej przyszłości znów będę w Lechii i wówczas zrobię wszystko, żeby w jakiś sposób jej pomóc.\nJakie są pana najlepsze wspomnienia z Lechii? Może strzelone bramki, szczególnie te z Kmitą Zabierzów albo Piastem Gliwice?\n- Tych moich goli było mało, ale wszystkie były ważne. Pamiętam tę bramkę z Kmitą, zdobytą w ostatnich sekundach doliczonego czasu gry. Zwycięstwo 1:0 dało nam dość komfortową sytuację w tabeli. Gole z Piastem to też fajna historia, czasami je sobie wspominamy z Arturem Andruszczakiem. "Andrus" niedawno na facebooku wystawił swoją bramkę z tego meczu [zdobytą po fantastycznym rajdzie i minięciu kilku rywali], od razu dałem ripostę - zobacz gola na 3:0 [Pęczak zdobył ją lobując bramkarza z okolic linii środkowej]. Odpisał: piękniejsza Pawle. Fajnie, że ludzie o tym pamiętają.\nNajbardziej pamiętają dający awans do ekstraklasy zwycięski mecz ze Zniczem, po którym popłakał się pan przed kamerami. Dziś rzadko zdarzają się takie reakcje.\n- Rzeczywiście, w czasie rozmowy się popłakałem. Zrobiliśmy wówczas kawał dobrej roboty, cały ten sezon we mnie siedział, emocje się skumulowały. Piękne chwile.\nTo był rzeczywiście niezwykły sezon, bo kiedy Dariusz Kubicki obejmował zespół, byliście dopiero na 12. miejscu w tabeli.\n- Co by się nie działo, zawsze będę Darka miło wspominał. Wydaje mi się, że on do dziś mnie tak samo szanuje, jak ja jego, chociaż między nami relacje różnie się układały. To on ukształtował mnie jako człowieka, utemperował. W tamtym sezonie dostawałem mniej żółtych kartek, bo to się zwyczajnie nie opłacało. Jak wypadłeś ze składu mogłeś już nie wrócić. Jak przychodził, to akurat "wisiałem" za czerwoną kartkę na Motorze Lublin, zresztą niesłuszną. W związku z tym, nawet kiedy kara już minęła, na początku na mnie nie stawiał, a we mnie wręcz buzowało. Jak to, ja podstawowy zawodnik i nie gram? Ale to właśnie dzięki temu wówczas spokorniałem. On sam potem mi powtarzał: widzisz, wychowałem sobie "Pękiego" i ile potem dał drużynie. Zresztą tworzyliśmy wówczas taki zespół, że mógł wystawić dwie różne jedenastki i nie było widać różnicy. Jak graliśmy środowe gierki, to iskrzyło niesamowicie, bo każdy walczył o miejsce w składzie. Taka była rywalizacja.\nWracając na moment do wspomnianego meczu ze Zniczem. Pamięta pan, kto wówczas biegał w ataku zespołu z Pruszkowa?\n- Oczywiście. Jak dziś pamiętam tę akcję, kiedy Robert Lewandowski "wkręcił" Huberta Wołąkiewicza i trafił w słupek. Z tego poszła kontra, zagrałem w pole karne do Pawła Buzały, "Buzi" był faulowany, a Maciek Rogalski strzelił z karnego zwycięską bramkę. Gdyby "Lewy" był wówczas precyzyjniejszy...\nJak wy odbieraliście go z boiska. Nikt, oczywiście, nie był w stanie przewidzieć, że zrobi taką wspaniałą karierę, ale czuliście, że coś w sobie ma?\n- Już wtedy było widać, że to chłop, który będzie grał w poważną piłkę. To nie przypadek, że w II lidze strzelił tyle goli. Ponad 20 bramek w sezonie bez względu na szczebel rozgrywek, to już jest materiał na klasowego napastnika. Ja za bardzo na niego nie wpadałem w trakcie meczu, ale Hubert czy "Manek" [Jacek Manuszewski], podkreślali jak ciężko go było kryć. Mówili, że jest silny jak tur i bardzo ciężko zabrać mu piłkę, przepchać. Dziś to już klasa światowa.\nUchodzi pan za "kartkowego" rekordzistę Polski. Wie pan, ile dostał w karierze żółtych i czerwonych kartek.\n- Sam jestem ciekawy.\n78 żółtych i pięć czerwonych.\n- Nie za dużo chyba, co? Szczerze mówiąc myślałem, że więcej. Te pierwsze kartki jeszcze w ekstraklasie za młodego, to była głupota. A potem leciało już za nazwisko. Po incydencie z Mietkiem Agafonem [były piłkarz m.in. Górnika Zabrze], kiedy złamałem mu nos podczas sparingu, sędziowie zaczęli mnie traktować w specjalny sposób. Co bym nie zrobił, to na dzień dobry dostawałem żółtą. Wtedy już mieli z Pęczakiem spokój, mieli go ułożonego na cały mecz. Ale wiele z tych kartek było niesłusznych. Z tych 78 żółtych i pięciu czerwonych, żadnej nie dostałem za faul z premedytacją. Nigdy nie chciałem w sposób złośliwy unieszkodliwić rywala. Tak jak Vinnie Jones, który nawet wydał na ten temat specjalny podręcznik.\nAlbo pana przyjaciel z GKS Katowice Adam Ledwoń.\n- "Ledek"... Jemu zawdzięczam bardzo dużo, on dla nas młodych był kimś, chociaż nie był ode mnie dużo starszy [trzy lata]. Został kapitanem w wieku 21 lat, w zespole gdzie był np. Janusz Jojko. Zresztą wtedy wchodziłeś do szatni i na osiemnastu gości, piętnastu miało wąsy. To były takie czasy, a on jako młokos został kapitanem tej ekipy. Można sobie wyobrazić, jaki musiał mieć charakter. Dla mnie był idolem, uczył mnie wszystkiego, tych dobrych zagrań i tych łokci też. Jak ktoś mu się naraził to nie było zmiłuj. Ale wtedy miał łatwiej, bo nie było Canal+, nie było tylu kamer, powtórek. Gdyby grał w obecnych czasach, to podejrzewam, że dużo by sobie nie pograł, większość czasu by pauzował.\nA może niektóre pana kartki wynikały jeszcze z innych rzeczy? Wówczas w lidze szalała korupcja, czasami sędziowie mogli z premedytacją kartkować zawodników.\n- Ciekawa teoria. To co powiedział młody Dziurowicz, po tym wszystkim, co on nawywijał. Szkoda gadać. Jego świętej pamięci ojciec Marian to był wielki człowiek i mam wielki szacunek dla niego, ale jego syn... Nie chcę już do tego wracać, do tej machiny z sędziami. Czy ja kiedyś dostałem żółtą kartkę z przekrętu? Możliwe, że niektóre były pokazywane specjalnie, żeby przeciwnik mógł łatwiej wygrać. Nie chcę gdybać, bo tego nie wiem.\nGrał pan kiedyś w meczu, podczas którego zdał pan sobie sprawę, że ewidentnie coś jest nie tak?\n- Nigdy czegoś takiego nie odczułem. Zresztą ja nie muszę się niczego obawiać, nigdy nie brałem w czymś takim udziału, dlatego śpię spokojnie.\nZatem większość pana kartek była efektem ogromnego zaangażowania, ambicji, chęci zwycięstwa?\n- To jest śląskie wychowanie. Nawet jak grałem w Lechii, mówiłem do chłopaków: ja was kiedyś zabiorę na Śląsk, zobaczycie, jak tam jest, jak się trenowało na żwirze, gdzie liczył się przede wszystkim charakter. W moich młodzieńczych czasach nie było lekko. Rodziców nie interesowało, o której mam trening. Byle bym przyszedł do domu i miał lekcje odrobione, to było najważniejsze. Ja nie mówię tego z wyrzutem. Dziękuję rodzicom za to, że w moim domu nie liczyła się tylko piłka. Warunkiem było to, że musiałem się dobrze uczyć, dopiero potem mogłem jechać na trening do Katowic. Szósta klasa podstawówki, a ja zapierniczałem autobusem 22 km w jedną stronę. To była szkoła życia, nie ma porównania z dzisiejszymi czasami. Jako juniorzy graliśmy w piłkę na bosaka w hali zapaśniczej. A potem pod Spodkiem nie przechodziłeś, tylko biegłeś. Raz, dwa, trzy i "szpula", żeby cię nie złapali. Nie to co dzisiaj, podwózka na trening i te sprawy. Tamte czasy już nie wrócą, ale przez to te charaktery gdzieś się zatracają, nie kształtują tak jak powinny.\nPrzez te lata zmieniło się rzeczywiście bardzo wiele. Jak wypada porównanie poziomu ekstraklasy, z czasami, kiedy pan w niej grał?\n- Pod względem umiejętności technicznych zawodników, według mnie liga była lepsza za moich czasów. Teraz, oczywiście, też są dobrze wyszkoleni piłkarzy, ale biorąc pod uwagę całokształt, to średnia umiejętności wszystkich zawodników wówczas była wyższa. Jak rozmawiam ze starszymi kolegami to wszyscy podkreślają, że za naszych czasów młodym było bardzo ciężko. Musiałeś być naprawdę dobry, żeby się przebić i grać. Jak debiutowałem w ekstraklasie w wieku 19 lat, to był dla mnie taki zaszczyt, że minuta czy dwie spędzone na boisku były wielkim przeżyciem. Teraz nastolatki często grają, bo są młodzi, a nie dlatego, że są dobrzy. Zagrają trzy niezłe mecze i już za chwilę tłum menedżerów się kręci, skauci, zagraniczne kluby. Potem następuje zderzenie z rzeczywistością.\nOstatni przykład z gdańskiego podwórka to Paweł Dawidowicz.\n- Szkoda chłopaka, zapowiadał się bardzo fajnie. Przy tym wzroście miał świetny odbiór piłki, dokładne podanie, potrafił jednym pasem rozerwać linię obrony rywala. Naprawdę dobrze wyglądał, ale w tej Benfice, póki co, mu nie idzie.\nNie lepiej mając 17-18 lat zostać jeszcze na dwa sezony w ekstraklasie, okrzepnąć i dopiero potem wyjeżdżać, już jako gwiazda naszej ligi?\n- Zależy, jak kto będzie do tego podchodził. Czy przez pryzmat pieniędzy, czy wiary we własne umiejętności, kiedy wiesz, że prędzej czy później swoje zarobisz. Zaryzykować zawsze można, bo jak wyjedziesz za granicę i ci się nie uda, polski klub z ekstraklasy zawsze przyjmie cię z powrotem z otwartymi rękoma.\nTylko że kiedyś piłkarze wracali w wieku 32-33 lat, a teraz dużo szybciej.\n- I to jest problem.\nZa pana czasów ekstraklasa stała może na wyższym poziomie sportowym, ale wszystko wokół było mocno przaśne.\n- Czasami tak sobie myślę - szkoda, że człowiek nie urodził się te 8-10 lat później. Nie dane mi było pograć na tych wszystkich nowych, pięknych stadionach. Ominęła mnie ta cała otoczka medialna, zainteresowanie mediów. Ale co zrobić. Ja się cieszę, że po zakończeniu tej przygody z piłką w miarę mi się poukładało i zderzenie z rzeczywistością mnie nie zabiło.\nPrzygody, nie kariery? Uważa pan, że mógł wycisnąć z niej więcej?\n- Powiem tak: gdyby nie te kontuzje, głównie mięśniowe, to mogło być inaczej. Wiadomo, dziś od strony opieki medycznej, fizjologii wszystko poszło mocno do przodu. Mój organizm już w młodym wieku był strasznie eksploatowany - grałem non stop, czy to w ekstraklasie, czy w juniorskich reprezentacjach Polski. Gdzieś to wszystko musiało się odbić, zresztą nie tylko na mnie. Wielu chłopaków miało podobne problemy.\nMówił pan o juniorskich reprezentacjach Polski, potem była młodzieżówka, ale w tej dorosłej kadrze nie udało się zagrać.\n- Tak wyszło. U trenera Janasa w młodzieżówce grałem praktycznie cały czas, potem zaczął wchodzić "Baszczu" [Marcin Baszczyński] i to on się załapał do reprezentacji narodowej. Z tego naszego rocznika 77 było dużo chłopaków, którzy fajnie się rozwinęli, wyjechali na zachód.\nPan nie wyjechał...\n- Nigdy nie miałem menedżera, bo wychodziłem z założenia, że jak dobrze grasz, to go nie potrzebujesz. Może dlatego. Były zapytania, ale czasami człowiek nawet o tym nie widział. Jak grałem w Katowicach interesował się mną Maastricht, który wtedy grał w holenderskiej II lidze. Oglądali mnie w meczach ligowych, była konkretna propozycja, ale ja dowiedziałem się o tym pół roku później. Takie to były czasy, interesował się tobą zagraniczny klub, a ty nawet o tym nie wiedziałeś, bo twój aktualny klub nie raczył cię o tym poinformować. To było chore. Jednak najbardziej przeżyłem historię z 2008 roku. Pojechaliśmy z Lechią do Katowic na mecz z GKS. Na tym spotkaniu był Adam Ledwoń, który wówczas występował w austriackiej Bundeslidze, w zespole Austria Kärnten. I on przyjechał ze swoim prezesem oglądać jakiegoś zawodnika GKS. Po meczu dzwoni telefon, po drugiej stronie "Ledek": - Słuchaj, mój klub cię chce, pakuj się i dawaj do Austrii. Ja na to: - Chwileczkę, czekaj, w autokarze jestem. Zadzwoń jutro, porozmawiamy na spokojnie. Na drugi dzień znów dzwoni. - Prezes mówi, że bierze cię w ciemno, po jednym meczu. Oglądali kogoś innego, ale tak im się spodobałeś, że chcą ciebie. Ja dałem rekomendacje, przyjeżdżasz do Austrii i podpisujesz. Trzeba tylko podopinać szczegóły, wszystko dograć.\nTo była dla mnie ostatnia szansa na wyjazd zagraniczny, miałem już 31 lat. Chciałem ją wykorzystać. Dosłownie kilkanaście dni później Adam popełnił samobójstwo... Kiedy dowiedziałem się o tym od Grzegorza Szamotulskiego, nie uwierzyłem. Do tej pory nie mogę zrozumieć, dlaczego tak to się wszystko potoczyło.\nMiał pan również ofertę egzotyczną, z Chin.\n- Jakiś menedżer się zgłosił, za bardzo nie wierzyłem w to wszystko i dobrze, że w to nie brnąłem. Był kiedyś taki piłkarz Mariusz Nosal. On się skusił i pojechał. Potem mi opowiadał: "Pęki, Boże święty, dobrze żeś tam nie pojechał. Wysiadłem na lotnisku, tysiące takich samych ludzi, stoją jacyś goście z tabliczkami, na tabliczkach krzaczki, a ja nie wiedziałem, o co chodzi. Czy ktoś po mnie wyszedł czy nie? Telefon nie działa, masakra jakaś." Cud, że się tam nie zgubił na amen. Kiedy przyjechał, zespół miał akurat roztrenowanie, więc on nie trenował, do tego jakieś dziwne jedzenie. Kompletna porażka, zwiał stamtąd po tygodniu.\nMimo że nie występował pan w żadnym zagranicznym klubie, z kilkoma świetnymi zawodnikami miał pan okazję stanąć oko w oko. Chociażby, kiedy z Amicą Wronki grał pan w europejskich pucharach. Którzy z nich byli najlepsi?\n- Irański napastnik Ali Daei z Herthy Berlin oraz Jose Mari z Atletico Madryt [potem grał m.in. w Milanie]. Muszę też wspomnieć o jednym Polaku, z którym zresztą miałem okazję grać w Amice. To Paweł Kryszałowicz, po prostu niesamowity gość. To co wyprawiał z nami na treningach, to się w głowie nie mieści! Niby szedł na ciebie na wprost, ale tak pokręcił tymi swoimi krzywymi nogami, że nie wiedziałeś, co się dzieje. Miał niesamowitą technikę, świetną lewą nogę, którą tak specyficznie zamiatał. No i jeszcze coś: był niesamowicie charakterny. Co my się na treningach poobijaliśmy [śmiech]. Ja mu z łokcia, on mi z łokcia, ja wślizg, on jeszcze ostrzejszy. Oj, nie odpuszczaliśmy sobie. On zresztą nigdy nie odpuszczał, bardzo go za to ceniłem. W ogóle kapitalna osoba. Teraz realizuje się jako działacz, a ile on zrobił dla swojego Gryfa Słupsk, to mała bania. No i nie mogę jeszcze raz nie przypomnieć Adama Ledwonia. To był kawał zawodnika...\nPiękne wspomnienia, ale - tak jak pan mówił po zakończeniu kariery - odnalazł się pan w codziennej rzeczywistości. Oprócz zajęć z młodymi piłkarzami jest jeszcze praca w siłowni.\n- Muszę w tym miejscu podziękować Krzysztofowi Kozłowskiemu, który wyciągnął do mnie rękę, kiedy przestałem grać. Jak wróciłem do Gdańska z Tychów, byłem bezrobotny, wtedy zadzwonił do mnie z propozycją pracy. Poznałem go, kiedy miałem kontuzję, on mnie postawił wówczas na nogi, dzięki niemu zagrałem w barwach Lechii w ekstraklasie. Krzysiek zadzwonił, że jest praca w siłowni Aquarius na Suchaninie, dał mi swoje rekomendacje. Mnie zawsze ciągnęły te klimaty. Trzeci rok tu pracuję i jestem bardzo zadowolony. Zresztą zapraszam wszystkich chętnych, zapewniamy naprawdę profesjonalną obsługę.\nCzęsto spotyka pan w siłowni kibiców Lechii?\n- Często i to jest bardzo fajne, że ludzie mnie pamiętają. Od razu zaczyna się 1000 pytań do "Pękiego" [śmiech]. Dlaczego jest tak źle, co trzeba zmienić itd. I od razu dodają: gdybyś ty był w zespole, z twoim charakterem, to by było inaczej. W takim momencie człowiek ma takie uczucie, że chyba coś dla tej Lechii zrobił. To dla mnie budujące.\nCały czas nie ma pan prawa jazdy?\n- Nie mam, dzięki temu utrzymuje formę. Samochód ułatwia życie, ale i rozleniwia. Komunikacja miejska mi wystarcza.\nA co z karierą trenerską, nie chciałby pan kiedyś popracować z seniorami?\n- Myślę o tym. Mam papiery uprawniające do prowadzenia zespołów do III ligi włącznie. Chcę robić kolejne kursy, na wyższą kategorię, fajnie byłoby kiedyś poprowadzić seniorów. Ale to też jest duże ryzyko. Bierzesz jakąś drużynę, rzucasz pracę i za chwilę klub cię zwalnia. Jako trener rezerw GKS Tychy zrobiłem awans do ligi okręgowej, ale potem zostałem potraktowany jak śmieć. Jak w twoim rodzinnym mieście robią z ciebie szmatę, to wszystkiego się odechciewa. Zraziłem się do GKS, zresztą Radek Gilewicz może coś o tym powiedzieć. Jednak, kiedy wracam na święta do Tychów, to zawsze zbieramy się starą dobrą ekipą. Bartek Karwan, Andrzej Szłapa, Wojtek Szala, Albin Wira, właśnie Radek Gilewicz. Bez względu na pogodę - czy śnieg, czy mróz, czy deszcz, spotykamy się i gramy. Jaka tam jest walka, jakie kłótnie. Ale o to chodzi! Na "wjazd" jest krata piwa i butelka wiśniówki, więc po meczu atmosfera też jest niczego sobie [śmiech] Jednak swoją przyszłość wiążę z Gdańskiem, tu jest moje nowe miejsce na ziemi.\nJesień Lechii Gdańsk w liczbach. Różowo nie było\nLechia chciała reprezentanta Luksemburga. Ten wolał ligę belgijską


Tanie Domki całoroczne Szczyrk - Domki całoroczne w Szczyrku Od 20 zł\nDomki całoroczne Szczyrk\nDomki całoroczne, 34-371 Szczyrk, soblówka\nDomki całoroczne, Rybarzowice, 6 km od miejscowości Szczyrk\nDomki całoroczne, Lipowa, 7 km od miejscowości Szczyrk\nDomki całoroczne, Brenna, 9 km od miejscowości Szczyrk\nDomki całoroczne, Wisła, 14 km od miejscowości Szczyrk\nDomki całoroczne, Ustroń, 15 km od miejscowości Szczyrk\nDomki całoroczne, Istebna, 19 km od miejscowości Szczyrk\nDomki całoroczne, Koszarawa, 28 km od miejscowości Szczyrk\nDomki całoroczne, Korbielów, 29 km od miejscowości Szczyrk\nDomki całoroczne, Rabka-Zdrój, 69 km od miejscowości Szczyrk\nDomki całoroczne, Kościelisko, 78 km od miejscowości Szczyrk\nIle kosztuje wynajem typu Domki całoroczne w miejscowości Szczyrk?\nCzy Domki całoroczne w Szczyrku przyjmują płatność Bonem turystycznym?\nCzy w Szczyrku zarezerwuję tanio Domki całoroczne?\nIle obiektów oferuje Domki całoroczne w Szczyrku?\nW miejscowości Szczyrk oferujemy 11 obiektów z typem Domki całoroczne.\nCzy w Szczyrku można znaleźć Domki całoroczne które akceptują zwierzęta?\nDomki całoroczne Rybarzowice ~ 6 km\nDomki całoroczne Brenna ~ 9 km\nDomki całoroczne Ustroń ~ 15 km\nDomki całoroczne Koszarawa ~ 28 km\nDomki całoroczne Rabka-Zdrój ~ 69 km\nDomki całoroczne Kluszkowce ~ 97 km\nDomki całoroczne powiat bielski


Nigdy niczego nie załatwiam pisaniem | Polska Ma Sens\nNigdy niczego nie załatwiam pisaniem\nJACEK KACZMARSKI: Nigdy nie piszę z poczucia obowiązku, że coś załatwiam tym pisaniem, tylko wtedy gdy coś tam siedzi we mnie. Ale nie jest to żadne posłannictwo, tylko taka moja wewnętrzna potrzeba, taka niemal jak każda potrzeba fizjologiczna.\n(źródło cytatu: rozmowa z Witoldem Beresiem, jesienią 1987 roku w Monachium)\nJacek Kaczmarski (ur. 22 marca 1957 w Warszawie, zm. 10 kwietnia 2004 w Gdańsku) –poeta, prozaik, kompozytor, piosenkarz, twórca tekstów piosenek, autor ponad 600 wierszy, pięciu powieści i dwóch librett. Jeden z najwybitniejszych przedstawicieli piosenki autorsko-poetyckiej, zwany też „bardem Solidarności”. Prócz wielkiej piosenki – dziś uznawanej już za klasykę piosenki społeczno-politycznej („Mury”, „Nasza klasa”, „Obława”), ceniony był także za piosenki o tematyce historycznej („Rejtan, czyli raport ambasadora”, „Sen Katarzyny II”, „Lekcja historii klasycznej”). W stanie wojennym i latach po jego wprowadzeniu poezja Kaczmarskiego jednoznacznie identyfikowała całą opozycję antykomunistyczną.


Zestaw dekoracyjny Mariposa - Nowoczesne Akcesoria \_ dekoracyjne Umbra - cena: 39,00 zł - D2. www.dkwadrat.pl\nMenu kategorii Akcesoriakuchennełazienkowe dekoracyjne organizery biżuteriiorganizery / pojemnikido wina wieszakigazetnikipoduszki dekoracyjnepoduszki na krzesłapółki na książkiramki na zdjęcia kosze na śmieci wycieraczki zegaryinne zapachySzkłokieliszkikarafkiszklankidzbankimaselniczkimisyBiurkanarożneprostekonteneryDywanyFoteleFotele biuroweKomodyKrzesładrewniane metalowetapicerowane z tworzywaLampysufitowepodłogowestołowe plafonykinkiety LeżankiLeżakiLustrastojącewisząceMeble dziecięce krzesłasiedziskafotelestolikiPodnóżkiPufySofynie rozkładanerozkładaneStolikikawowekonsolebaroweStołkiStołki barowebez oparciaz oparciemStołyrozkładanenie rozkładaneOutletOutdoordrewnianemetalowerattanoweJesteś tu: Strona głównaAkcesoriadekoracyjne Zestaw dekoracyjny Mariposa Zestaw dekoracyjny Mariposa pokaż wszystkie zdjęciazwiń Kliknij na zdjęcie, aby je powiększyć\nProducent: UmbraKod produktu: 028295277679Kolormasz pytania?napisz do nas, a niezwłocznie udzielimy Ci odpowiedziA może by tak zamienić “motyle w brzuchu” na motyle na ścianie? Nietuzinkowa dekoracja ścienna ozdobi wnętrze Twojego mieszkania. Mariposa to zestaw składający się z 9 motyli mocowanych do ściany przy pomocy taśmy montażowej. Idealne rozwiązanie nie tylko do domu, czy mieszkania, ale także do lokalu usługowego. Designerski akcent gwarantowany!\nWymiary: najmniejsze: 5 x 6 x 1 cm;; największe: 9 x 10 x 3 cm\nOd (e-mail) Temat Treść listuPodaj dane kontaktowe, a my damy Ci znać kiedy towar będzie dostępnyZestaw dekoracyjny Mariposa Kod produktu: 028295277679Kolor: białyRozmiar: Wprowadź swój adres e-mail, na który wyślemy Ci jednorazowe powiadomienie, gdy ten towar będzie ponownie w sprzedaży.\nProducent:UMBRAPodane ceny zawierają podatek VAT. Cena nie zawiera kosztu transportu, więcej na temat kosztu transportu znajdziesz tutaj. Zobacz również Zestaw dekoracyjny Chrysalis59,00 zł\n59 PKTZestaw dekoracyjny Chrysalis59,00 zł\n59 PKTZestaw dekoracyjny Mariposa39,00 zł\n39 PKTWaza Pure109,00 zł


Globalny Podcast Podcast - Listen, Reviews, Charts - Chartable\nW przestrzeni medialnej codziennie jesteśmy bombardowani krótkimi komunikatami z zagranicy. Rzeczywistości nie da się jednak opisać prostymi słowami, jest to mozaika charakterów, kultur, zjawisk, wydarzeń oraz różnych perspektyw. W Globalnym Podcaście pragniemy wydobyć ich bogactwo, starając się przy tym uwrażliwiać i czynić otaczający nas świat bliższym. Z tego powodu gośćmi naszych odcinków będą najlepsi tłumacze rzeczywistości — naukowcy, praktycy, dziennikarze, aktywiści czy podróżnicy. Globalny Podcast to inicjatywa realizowana przez zespół projektu Globalna Wioska.\nNie tylko Abba i "Euphoria", czyli Eurowizja z politycznej perspektywy. [odcinek #5]\nNaszym drugim gościem w Globalnym Podcascie jest Kuba Borowiec, który jest wielkim fanem Eurowizji. Wspominamy o tym nieprzypadkowo, ponieważ w tym odcinku staramy się odpowiedzieć na pytanie, czy Eurowizja jest polityczna? Będzie o relacjach ormiańsko-azerskich i o tym, ile państw...\nCzy Joe Biden wycofał się z wojny, którą popierał? [odcinek #4]\n29 kwietnia 2021 roku minęło dokładnie 100 dni od kiedy Joe Biden rozpoczął swoją prezydenturę. W trakcie tych trzech miesięcy, 46. Prezydent Stanów Zjednoczonych dokonał wielu decyzji- tych o znaczeniu krajowym, ale także takich, które wpływają na porządek międzynarodowy. Od uchwalenia...\nSer halloumi jako kość niezgody - czyli opowieść o podzielonym Cyprze. [odcinek #2]\nMamy dla Was pierwszy odcinek z gościem spoza Globalnej Wioski! Dzisiaj porozmawiamy o tym co dzieli, a co łączy Cypryjczyków, dlaczego Turcja dokonała inwazji ma wyspę w 1974 roku, a także zadamy sobie pytanie — czy Cypr kiedykolwiek się zjednoczony? Towarzyszy nam prof. Przemysław...


Pomocy! Nie wiem już, co robić. • Forum Psychologiczne - Depresja - Nerwica\nPomocy! Nie wiem już, co robić.\nprzez ComfortablyNumb 15 sie 2015, 11:05\nPostanowiłem, że napiszę, bo nikt tak naprawdę nie jest w stanie pomóc mi w mojej sytuacji, a tutaj czas nie leczy ran.\nOd lutego tego roku nie potrzebowałem żadnej pomocy, bo poznałem kogoś, kogo sobie wyśniłem. Wspaniałą kobietę, która mówiąc najprościej – dała mi życie. Teraz się rozstaliśmy, zostawiła mnie, bo miała już dość moich zachowań, bierności. 3 razy zrywaliśmy ze sobą od czerwca, ostatni raz tydzień temu. Przez pierwsze 2 miesiące było cudownie, bylismy dla siebie, ciekawi siebie, było jej przykro, że mało o sobie mówię. Nigdy nie umiałem. Nigdy nie poznała moich znajomych, a moją matkę, której tak się obawiałem i o której tutaj pisałem, poznała raz. To nie przez to, że jej się wstydziłem, czy że nie traktowałem jej poważnie. Po tych dwóch miesiącach spadło na mnie wszystko co tylko mogło – nie miałem pracy, a dostałem kilkutysięczny dług do spłacenia na rzecz osób, które rozdzieliły mnie z ojcem, mam jednopokojowe mieszkanie razem z matką, która w tamtym okresie ciężko chorowała (i nadal choruje, ale tego tak już nie widać) i trafiła później do szpitala, gdzie omal nie umarła. Kiedy moja kochana przyjeżdżała pod mój dom, nie mogłem jej zaprosić, bo moja matka albo miała napady depresji, albo leżała cała obolała. Nie umiałem tego wyjaśnić mojej kochanej, powiedzieć prawdy. Teraz nawet nie wiem, dlaczego tak sie wzbraniałem, przeciez by zrozumiała, ale tłumaczyłem to sobie, że będzie dobrze, że to minie, ja zarobię, zamieszkamy razem i odetnę się od problemów. Fakt, poszedłem do pracy. Teraz wiem, że bardzo cierpiała, czuła się odsunięta, często była zdołowana i załamana tym wszystkim. Mówiła mi, że chciałaby poznać moja matkę i poznać ludzi których znam. To przecież normalna sprawa. Poznała ją w końcu po naszym pierwszym rozstaniu, które jak się potem okazało (dowiedziałem się od jej przyjaciółki i zresztą sam do tego doszedłem) było po to, żebym w końcu coś zrobił z tym problemem. Poznały się, a spotkanie wyszło dobrze, moja matką dobrze ją potraktowała, a Ola była szczęśliwa... Kolejne rozstania były już chyba tylko efektem narastającej frustracji i bezsilności, bo dalej nie znała moich przyjaciół. Każdy czułby się odsunięty... Ostatnio zeszliśmy się miesiąc temu..no 17go lipca. Przyszedłem do niej wieczorem, żeby porozmawiać o nas, rozmawialiśmy przy piwie, byliśmy tak zmęczeni tygodniem, że byliśmy podpici, poszliśmy na spacer, przytuliła się wtedy do mnie tak, jak na początku, tak jak przytula się kogoś, kogo nie widziało się dużo czasu, zostałem u niej w domu, wiadomo, co się działo... Dowiedziałem się od jej przyjaciółki, której wierzę, że czuła się przedmiotowo, myślała, że chodzi mi tylko o seks, a ja po prostu nie umiałem ogarnać swojego bajzlu, a przy niej czułem się potrzebny. Gotowałem jej, odbierałem z pracy, rozmawialiśmy. Czułem się silny, czułem, że z nią mogę wszystko, a teraz znów czuję się jak gówno bez sił. Nie chciałem mojej najdroższej osoby wprowadzać w taki burdel, mimo, że teraz wiem, że powinna wiedzieć o wszystkim. Ponoć, jeśli nie mówi się tej "kochanej" osobie o wszystkim, to się jej nie kocha. Ona była i jest dla mnie wszystkim, chciałem jej dać to szczęście, nie umiem przestać o niej myśleć i nie chcę, mimo, że bardzo cierpię. Mamy po 20 lat, ona jest moją pierwszą miłością, ale i pierwszą osobą, której potrafiłem zaufać. Między tymi rozstaniami czasem czekałem aż wróci z pracy, żeby z nią porozmawiać, ponoć czuła sie nachodzona, ale ja nie chciałem do tego doprowadzić. Miałem tylko nadzieję, że to nam pomoże, ta rozmowa. Wtedy pomogła w końcu, bo się przecież zeszliśmy ten ostatni raz... Podoba mi się to, że nie odpuściłem wtedy. Że walczyłem do końca. Nigdy tak nie umiałem, zawsze się poddawałem. Sni mi się tak realnie, że dzisiaj myślałem, że normalnie z nią rozmawiam. Przed naszym rozstaniem mieliśmy pojechać na urlop na mazury do jej rodziny. Przepraszała mnie, że mnie nie może zabrać, ale nie jest na to gotowa, zrozumiałem, bo przecież nie było zbyt dobrze między nami i może jeszcze nie czuć się zbyt pewna. Tam jest jej przyjaciel, którego zna już pare dobrych lat.Ona poczuła do niego tam coś, czego już do mnie nie czuła. Dał jej poczucie bezpieczeństwa, poznał ze wszystkimi..byl otwarty, czuła się potrzebna. Nie są razem, bo to 600km trasy, ale zrozumiała, że mnie nie kocha. Nie zdradziła mnie tam, najwyżej się przytulili, pocałowali – tego się dowiedziałem od przyjaciółki i wolę w to wierzyć.\nNic mi nie pomaga, jestem cały czas poza domem, spotykam się z ludźmi, ale to nie pomaga. Ja nawet nie pragnę, żeby mnie od razu kochała. Chcę tylko z nią się spotkać nawet na ten spacer czy piwo, nie mogę jej wyrzucić z życia. Nie mogę pozwolić, żebym pamiętał nasz ostatni pocałunek, czy moment, kiedy wchodzi do winy, jedzie do mieszkania, a ja stoję w drzwiach klatki i widzę jej smutne spojrzenie do mnie. Nie mogę się z tym pogodzić. Proszę was o radę, co mogę zrobić, żeby się z nią spotkać. Nie będę jej ranił, po prostu nie mogę z tym sobie poradzić. To nie jest dla mnie tydzień od rozstania, to 3 miesiące walki i kurczowego łapania traconego szczęścia. Napisała mi, że woli się ze mną nie kontaktować, ale ja nie mogę! Nie umiem zacząć żyć normalnie. Pomóżcie, proszę. Chcę tylko wrócić do normalności, a przecież sama powiedziała mi, że nie chce ze mną zrywać kontaktu...\nprzez filip133 15 sie 2015, 11:29\nEhhh no ja Ci nie pomogę... Ale mogę stwierdzić, że przeżywam teraz coś podobnego, podobny wątek, choć pewnie dużo różnic jest między tymi sytuacjami, z tego co przeczytałem tutaj u Ciebie...\nWięc rozumiem Cię, jak się czujesz. Jakie to szczęście poznać kogoś tak bliskiego, kto przynosi tyle ulgi i szczęścia, daje odsunąć od siebie wiele bólu jaki przynosi ten świat. I ile to przynosi bólu jak ta osoba zaczyna widzieć tyle wad w tym wszystkim i stwierdza że to już nie ma dalej sensu :/ A my chcielibyśmy strasznie żeby to trwało, żeby dać jej szczęście... Tu jest właśnie taki duży problem: z jednej strony to ja niby wiem, że miłość to uszczęśliwianie drugiej osoby, więc jeśli ona nie czuje się ze mną szczęśliwa, to niech szuka szczęścia gdzie indziej, dla mnie to będzie radość jak znajdzie kogoś kto da jej więcej szczęścia. Ale właśnie problem w tym że się cierpi, że to szczęście nie jest jej dawane ode mnie, że bardzo ogranicza kontakt, że już nie chce być taka szczera jak kiedyś... Najgorsze jest dla mnie że ona się zachowuje tak jakby nigdy nas nic nie łączyło bliskiego, jakbym był jej tylko takim "śmieciowym kolegą", który nic dla niej nie znaczy, ale coś tam może napisać mi z raz na tydzień, ale nie warto ze mną coś więcej piać i rozmawiać... Te wszystkie wspólne spacery, pocałunki, wyjazdy na koncerty i wyjazdy do innych miast, puściła w niepamięć i woli całkowicie myśleć że to się nigdy nie stało. Jakbym nie wiem, ja ją zdradził i przespał się z kimś innym, albo pobił ją - zrobił coś tak drastycznego i ciężkiego, że nie można mi wybaczyć i łatwo jej bardzo przyszło wbić sobie do głowy że ja już nie istnieję. Wydaje mi się że woli chyba nie żałować że w ogóle w taki "fatalny" związek weszła i woli nie myśleć o tych miłych i szczęśliwych chwilach które razem spędziliśmy, jakbym ja był nie warty wspominania tego, albo też woli nie wspominać dobrych rzeczy żeby mniej żałować...\nTo wszystko jest ogromnie skomplikowane i przynosi bardzo dużo bólu, widzę że i Tobie i mi. Nie bardzo potrafię sobie wyobrazić żebym mógł przestać o niej myśleć i zająć się czymś innym, tak samo jak Ty piszesz... Może to dojdzie za tydzień, za dwa, albo nie wiadomo kiedy, ale teraz to się myśli że lepiej byłoby jakbym się zabił kiedyś jak próbowałem, a nie poznał jej.\nprzez aguskaguska 15 sie 2015, 15:21\nNa pewno musisz trochę mniej uzależniać swoje życie od innych. Bo właśnie wtedy boli, jest się z drugą osobą nie dlatego, że sprawia to przyjemność, tylko dlatego, że nie ma się nic poza nią, a w każdym razie tak się czuje. A to nie prawda, bo każdego z nas otacza bardzo dużo wartościowych osób, dla których warto żyć. Pomyśl o tym, kto taki mógłby być w Twoim otoczeniu? Nie chodzi mi o to, żeby przestało Ci zależeć na tej dziewczynie, tylko o to, żeby na niej nie kończyło się całe życie. Zastanawiam się jeszcze, za co się obwiniasz. W jaki bajzel ją wprowadziłeś?\nprzez zima 15 sie 2015, 15:35\nuno: nie ma związków na odległosć.\nduo: oboje jestescie jeszcze niedojrzali- a laska zamieniając Ciebie na jakiegos goscia oddalonego 600km wykazala się młodzieńczą głupota.\ntres: niedopasowanie charakterologiczne-jesli mowila prawde (ze ją tłamsisz) to najwyraźniej inaczej pojmowała związek. szukaj kogos komu bedzie odpowiadac częstsza bliskość w związku.\npo czwarte: Twoja eks wykazala się brakiem decyzyjnosci lub skurwysyństwem- jak sie wie ze z tego nic nie bedzie to sie komus nie daje nadziei.\npo piate-powinienes definitywnie zerwac kontakt z nią i z jej przyjaciółką, ktora Ci opowiada to co chce opowiedziec.\npo szoste - jestes młody- zdziwisz się jak bardzo wyjdziesz kiedys na prostą i znajdziesz kobietę która na Ciebie zasłuzy.\nprzez aguskaguska 15 sie 2015, 15:47\nzima napisał(a): uno: nie ma związków na odległosć.\nNie zgodzę się. Znam związki na odległość które przetrwały, aczkolwiek wiązały się z późniejszą przeprowadzką. Co do trzeciego punktu - nie ma dwóch idealnie do siebie dopasowanych osób. Związki są po to, żeby się trochę podocierać. Tylko, że żeby to zrobić, trzeba sobie powiedzieć parę rzeczy wprost. Powymieniać poglądy, pokłócić się, może poobrażać na siebie. Niekoniecznie od razu zrywać.\nprzez zima 15 sie 2015, 15:50\nsą pewne kluczoowe róznice między ludźmi które nie rokuja dobrze na przyszłość.a kobiety wierząc w zwiazek na odległośc są po prostu naiwne.\nprzez ComfortablyNumb 15 sie 2015, 15:58\nTo nie tak, że nie miałem nic oprócz niej, bo mam przyjaciół, z którymi mam świetny kontakt. Związek z nią dawał mi wielką przyjemność. Żal mi, że nie dałem jej tego poczucia, że jest potrzebna. Nie mówiła mi o tym, a teraz widzę że tak było.\nMówiąc bajzel mam na myśli mój dom. To, że moja matka twierdziła zanim ją poznała, że to grzech bez ślubu spać u siebie, potem jej choroba, ataki depresji, agresja, moje wybuchy przez to wszystko. Chciałem poczekać na lepszy moment, a balem się o tym z Ola rozmawiać. Chciałbym to naprawić. Bardzo chcę. Chce się z nią spotkać i porozmawiać, ale mam obawy, bo dała mi do zrozumienia, że sama się kiedyś odezwie. A ja tak nie mogę...Tak czekać. Chciałbym móc z nią normalnie porozmawiać. Macie pomysł jak to zrobić?\nNie zgadzam się. To nie chodzi o związek, bo ona ma pracę i studia, których nie zostawi. Chodzi o bliskość i poczucie bycia potrzebną, której nie znalazła u mnie, bo uzeralem się ze sobą i swoją sytuacją. Jestem uparty i nie zostawię tak tego, bo to ktoś dla mnie wyjątkowy i nie mam sił tego puścić w niepamięć. Nie chcę. Chce mieć z nią kontakt, tylko nie wiem jak do tego podejść. A uwierz, jest cholernie dojrzała osoba.\nprzez NN4V 15 sie 2015, 16:35\nAno. 10-letnich raczej nie.\nprzez filip133 15 sie 2015, 20:49\nMyślałem sobie że związek na odległość ma taki plus, że ja przyjeżdżam do niej albo ona do mnie co jakiś czas i spędzamy ze sobą całe dnie, po 5-10 dni, śpimy razem i w ogóle. A jak związek z kimś blisko, to byśmy się widywali często, ale na 3-4 godziny dziennie... Ale nie wiem, ten mój związek na około 190 km nie był dobry.\nprzez ComfortablyNumb 16 sie 2015, 13:14\nLepiej mieć kogoś blisko, bo takie niby-wakacje na kilka dni tylko we dwoje są ok, ale raz, dwa, trzy. Później któraś strona może czuć się przytłoczona. Oczywiście są wyjątki jak we wszystkim. Przynajmniej ja bym tak nie umiał.\nprzez aguskaguska 22 sie 2015, 21:53\nzima napisał(a): a kobiety wierząc w zwiazek na odległośc są po prostu naiwne.\nZima, w te związki mogą wierzyć tak kobiety jak i mężczyźni. Ale mnie nie chodziło o wiarę tylko o coś czego miałam okazję doświadczyć.\nprzez aguskaguska 22 sie 2015, 22:02\nComfortablyNumb napisał(a): "\nMówiąc bajzel mam na myśli mój dom.\nCiężko, żebyś będąc z dziewczyną w związkunie wprowadził jej "w swó dom". Na dobrą sprawę to właśnie wtedy gdybyś tego nie zrobił mogłaby poczuć się źle, ale to zależy od charakteru dziewczyny.\nComfortablyNumb napisał(a): Chce się z nią spotkać i porozmawiać, ale mam obawy, bo dała mi do zrozumienia, że sama się kiedyś odezwie. A ja tak nie mogę...Tak czekać. Chciałbym móc z nią normalnie porozmawiać. Macie pomysł jak to zrobić?\nCzemu nie możesz poprosić o to wprost?\nprzez ComfortablyNumb 26 sie 2015, 18:10\nCiężko, żebyś będąc z dziewczyną w związkunie wprowadził jej "w swó dom". Na dobrą sprawę to właśnie wtedy gdybyś tego nie zrobił mogłaby poczuć się złe, ale to zależy od charakteru dziewczyny.\nPróbowałem. Mówi, że nie chce i chce być fair wobec tego gościa. Twierdzi, że tylko podnoszę jej ciśnienie mimo, że rozmawiam opanowany.\nWiecie, nie chodzi o powrót, bo nie chcę tego po tym co widziałem. Widziałem bliską mi niedawno osobę idącą za rękę z tym gościem - przyjechał do niej. Temat między mną a nią jest zamknięty i muszę lecieć dalej, ale potrzebuje podsumować to wszystko, wylać to, co myślę o takich wahaniach. Nie musi mnie dobrze zapamiętać. Ma mnie zapamiętać takiego, jaki jestem - szczerego. Po to potrzebuję tego spotkania. Jej przyjaciółka mi pomoże w przekonaniu jej do rozmowy, jeśli to nie wypali, to znajdę sposób, by do spotkania doszło. Nie jestem jakiś nienormalny. Po prostu robię coś, co mało kto robi, zamykam do końca rozdział w życiu.


Maradona o golu Luisa Fabiano: To nie była 'ręka Boga'! Sport\nMaradona o golu Luisa Fabiano: To nie była "ręka Boga"!\npcs, fourfoutwo 22.06.2010 13:18\nZdobywając drugą bramkę w meczu Brazylii z Wybrzeżem Kości Słoniowej Luis Fabiano pomógł sobie ręką. Rodacy 29-letniego napastnika błyskawicznie ochrzcili tego gola "ręką Boga" porównując trafienie Luisa Fabiano do wyczynu Diego Maradony z 1986 roku. - Nie zgadzam się, to było ramię - śmieje się Maradona.\nNa mundialu organizowanym w Meksyku w 1986 roku Anglia i Argentyna zmierzyły się w ćwierćfinale. Albicelestes wygrali 2:1 po dwóch golach Maradony. Pierwszego z nich legendarny zawodnik strzelił ręką, co nazwano potem "ręką Boga".\n- Po pierwsze trzeba zauważyć jedną rzecz. On użył swojego ramienia - tłumaczył Maradona. - Wydaje mi się, że piłka uderzyła w jego ramię dwukrotnie. To tak śmieszne, że nawet sędzia się uśmiechał - żartował selekcjoner reprezentacji Argentyny przechodząc powoli w poważniejszy ton.\n49-letni trener uważa, że postawa arbitra była skandaliczna. - Kiedy zdobyłem bramkę ręką w meczu z Anglią arbiter się nie śmiał. Miał mnóstwo wątpliwości, patrzył się pytająco na liniowego. Wtedy nie było czwartego sędziego. Musiał spoglądać na trybuny, ale nikt nie wskazywał na rękę - wyjaśniał Maradona.\n- W niedzielę sędzia odgwizdał bramkę i zaczął biec w kierunku środka boiska. Śmiał się. To tragikomiczne. Oglądaliśmy ten mecz w grupie i byliśmy zaszokowani. Jeżeli widział rękę to czemu uznał gola? - pytał się kontrowersyjny szkoleniowiec.\nSpotkanie Brazylii z Wybrzeżem Kości Słoniowej prowadził pochodzący z Francji Stephane Lannoy.\nSzwajcarzy też wściekają się na arbitra ?\nMŚ 2010. Rząd Francji wkracza do akcji, rozpaczliwy apel pani minister\nMŚ 2010. FIFA może zawiesić Villę


💐 KWIATY Z DOSTAWĄ AL KŪT - KWIACIARNIA ONLINE AL KŪT\nKwiaty dla Al Kūt Kwiat dostawy dla Al Kūt - twój Al Kūt Kwiaciarnia\nAl Kūt Kwiatów przy okazji\nAl Kūt Kwiatów przez typ\nAl Kūt Kwiaty w kolorze\nAl Kūt Kwiaty w cenie\nKwiaty i kosze upominkowe dla Al Kūt\nAl Kūt Kwiaciarnia i prezenty\nNiech kwiaty dla Al Kūt zadbają o twoje kwiatowe zamówienie przy okazji; urodzinowe bukiety, kwiaty na Dzień Matki, kwiaty na Walentynki, nowo narodzonego dziecka i wiele innych. Oferujemy szeroki wybór kwiatów, roślin kwiatowych i kosze w bardzo konkurencyjnych cenach, które można będzie dostarczyć gdziekolwiek w Al Kūt. Zamówienia dokonaj online i twoje kwiaty zostaną dostarczone do Al Kūt przez kwiaty dla Al Kūt.\nNasze biura są OTWARTE, a nasza lokalna kwiaciarnia w Al Kūt jest również OTWARTA NA DOSTAWY.\nOferujemy dostawy kwiatów w Al Kūt - Al Kūt Kwiaciarnia\nZobacz nasz wybór koszyka prezentów dla Al KūtWybór czekoladek dla Al Kūt\nWybór czekoladek dla Al KūtWybór czekoladek dla Al Kūt\nWyślij kwiaty i prezenty do Al Kūt z kwiatami w Al Kūt. Specjalizujemy się w dostarczaniu kwiatów, bukietów, koszów, prezentów i ciast w Al Kūt.\nKWIATY Z DOSTAWĄ W AL KŪT - KWIACIARNIA W AL KŪT, OFERUJĄCYCH TEN SAM DZIEŃ DOSTAWY KWIATÓW\nKwiaty dla Al Kūt - kwiaciarni, który zapewnia ten sam dzień dostawy kwiatów w Al Kūt . Używamy rozległą sieć lokalnych Al Kūt kwiaciarnie i twój bukiet kwiatów dostarczony w Al Kūt.\nPOZWÓL NAM ZADBAĆ O TWÓJ KWIATY W AL KŪT\nNiech kwiaty dla Al Kūt dbaj o swoje kompozycje kwiatowe z okazji; w tym bukiety na urodziny, kwiaty, Dzień matki, Walentynki kwiaty, noworodka i wiele innych. Oferujemy duży wybór kolorów, roślin, bukietów i koszy w bardzo niskich cenach, że nie będzie pasował w każdym miejscu w Al Kūt. Zamów online, i twoja dostawa kwiatów do Al Kūt dbają kolorów Al Kūt.\nDOSTAWA KWIATÓW W AL KŪT\nDrużyna internet kwiaciarnia stara się zapewnić państwu wysoką jakość kolorów, roślin i prezentów dostępnych w Al Kūt, najlepsza cena. Każdy klient jest dla nas bardzo ważne i staramy się dać naszym największym profesjonalnym uwagę do każdego zamówienia. Wszyscy nasi pracownicy zapewniają wysoki poziom obsługi klientów dla twojej dostawa kwiatów w Al Kūt.\nLOKALNYCH KWIACIARNI W AL KŪT\nDostarczamy bukiety kwiatów w ponad 900 miast na całym świecie. W każdym mieście współpracujemy z zaufanymi lokalnych kwiaciarni jak w przypadku Al Kūt. Pracy z tej sieci lokalnych kwiaciarni, możemy zagwarantować, że dostarczamy wysokiej jakości bukietów i że twoje kwiaty pozostaną świeże. Możemy dbać o swoje last minute zamówień kolorów lub można zamówić piękny bukiet kwiatów, kilka miesięcy.\nKwiaty dla Al Kūt\n© Kwiaty dla Al Kūt • 2020