Wielokulturowa i wieloreligijna rzeczywistość regionu śródziemnomorskiego - Papież Franciszek - Portal OPOKA\nWielokulturowa i wieloreligijna rzeczywistość regionu śródziemnomorskiego\n21 VI 2019 — Przemówienie na kongresie nt. «Teologia po ‘Veritatis gaudium'» w Neapolu\nW piątek 21 czerwca rano Papież Franciszek udał się do Neapolu, gdzie odbywał się kongres na temat: Teologia po «Veritatis gaudium» w kontekście śródziemnomorskim, który został zorganizowany przez Sekcję św. Alojzego Wydziału Teologicznego Papieskiego Uniwersytetu Południowych Włoch w dniach 20-21 czerwca. Wygłosił na nim przemówienie, które zamieszczamy poniżej.\nDrodzy Studenci i Wykładowcy, drodzy Bracia Biskupi i Kapłani, Księża Kardynałowie!\nCieszy mnie, że mogę spotkać się dzisiaj z wami i wziąć udział w tym kongresie. Z serca odwzajemniam pozdrowienie drogiego brata, Patriarchy Bartłomieja, wielkiego prekursora Laudato si' — od lat jest prekursorem — który zechciał wnieść wkład w tę refleksję przez swoje przesłanie. Dziękuję Bartłomiejowi, umiłowanemu bratu.\nRegion Morza Śródziemnego jest od zawsze miejscem tranzytu, wymian, a niekiedy także konfliktów. Znamy ich wiele. To miejsce dzisiaj stawia przed nami szereg kwestii, często dramatycznych. Mogą się one wyrażać w niektórych pytaniach, jakie postawiliśmy sobie na spotkaniu międzyreligijnym w Abu Zabi — jak chronić siebie nawzajem w jednej rodzinie ludzkiej? Jak umacniać tolerancyjne i pokojowe współistnienie, które wyrażałoby się w autentycznym braterstwie? Jak doprowadzić do tego, żeby w naszych wspólnotach dominowała akceptacja drugiego i tego, kto różni się od nas, ponieważ należy do innej niż nasza tradycji religijnej i kulturowej? W jaki sposób religie mogą być drogami braterstwa, a nie dzielącymi murami? Te i inne pytania domagają się interpretacji na wielu poziomach i wymagają wielkodusznego wysiłku słuchania, badania i konfrontacji, aby promować procesy wyzwolenia, pokoju, braterstwa i sprawiedliwości. Musimy być przekonani — chodzi o zapoczątkowywanie procesów, nie o określanie przestrzeni, zajmowanie przestrzeni... Zapoczątkowywanie procesów.\nW trakcie tego kongresu przeanalizowaliście najpierw sprzeczności i trudności występujące w obszarze śródziemnomorskim, a następnie zastanawialiście się nad tym, jakie są najlepsze rozwiązania. Odnośnie do tego zastanawiacie się, jaka teologia byłaby odpowiednia do kontekstu, w którym żyjecie i działacie. Powiedziałbym, że teologia, zwłaszcza w takim kontekście, winna być teologią akceptacji i rozwijać autentyczny dialog z instytucjami społecznymi i obywatelskimi, z ośrodkami uniwersyteckimi i badawczymi, ze zwierzchnikami religijnymi i ze wszystkimi ludźmi dobrej woli, w celu budowania w pokoju społeczeństwa integrującego i braterskiego, a także w celu ochrony świata stworzonego.\nKiedy we Wstępie Veritatis gaudium wymienia się pogłębianie kerygmatu i dialog jako kryteria odnowy studiów, chodzi o powiedzenie, że mają one służyć drodze Kościoła, który coraz bardziej stawia w centrum ewangelizację. Nie apologetykę, nie podręczniki — jak słyszeliśmy — lecz ewangelizowanie. W centrum jest ewangelizacja, co nie oznacza prozelityzmu. W dialogu z kulturami i religiami Kościół głosi Dobrą Nowinę o Jezusie i praktykę miłości ewangelicznej, którą On głosił jako syntezę całego nauczania Prawa, wizji proroków i woli Ojca. Dialog jest przede wszystkim metodą rozeznania i głoszenia Słowa miłości, które jest skierowane do każdego człowieka i które chce zamieszkać w sercu każdej osoby. Tylko gdy słucha się tego Słowa i doświadcza miłości, którą ono przekazuje, można rozpoznać aktualność kerygmatu. Dialog w ten sposób rozumiany jest formą akceptacji.\nChciałbym potwierdzić, że «rozeznanie duchowe nie wyklucza wkładu wiedzy ludzkiej, egzystencjalnej, psychologicznej, socjologicznej czy moralnej. Jednak je przekracza. Nie wystarczają też pełne mądrości zasady Kościoła. Zawsze pamiętajmy, że rozeznanie jest łaską — darem. (...) Podsumowując, rozeznanie prowadzi do samego źródła życia, które nie umiera, to znaczy do tego, 'aby poznali jedynego prawdziwego Boga oraz Tego, którego posłał, Jezusa Chrystusa' (por. J 17, 3)» (por. adhort. apost. Gaudete et exsultate, 170).\nSzkoły teologiczne odnawiają się przez praktykowanie rozeznania i przez dialogiczny sposób działania, zdolny stworzyć odpowiedni klimat duchowy i dla praktyki intelektualnej. Chodzi o dialog zarówno w kwestii stawiania problemów, jak i w poszukiwaniu razem sposobów rozwiązania. Dialog potrafiący zintegrować żywe kryterium Paschy Jezusa z ruchem analogii, która odczytuje w rzeczywistości, w świecie stworzonym i w historii powiązania, znaki i odniesienia teologiczne. Wiąże się to z hermeneutycznym przyjęciem tajemnicy drogi Jezusa, która prowadzi Go na krzyż i do zmartwychwstania oraz do daru Ducha. Przyjęcie tej logiki Jezusowej i paschalnej jest niezbędne, by zrozumieć, jakiej odpowiedzi od rzeczywistości historycznej i stworzonej domaga się objawienie tajemnicy miłości Bożej. Tego Boga, który w historii Jezusa objawia się — za każdym razem i w każdej sprzeczności — większy w miłości i pod względem zdolności naprawienia zła.\nObydwa ruchy są konieczne, komplementarne — ruch od dołu ku górze, który może prowadzić dialog, w sensie słuchania i rozeznania, z każdym wymogiem ludzkim i historycznym, uwzględniając całą głębię tego, co ludzkie; i ruch z góry ku dołowi — gdzie «wysokość» to wysokość Jezusa wywyższonego na krzyżu — który pozwala zarazem rozpoznawać znaki królestwa Bożego w historii i rozumieć w sposób profetyczny znaki antykrólestwa, które zniekształcają duszę i historię ludzką. Jest to metoda, która pozwala — w nieustannej dynamice — konfrontować się z każdą ludzką potrzebą i zrozumieć, jakie światło chrześcijańskie może oświecać zakamarki rzeczywistości i jakie energie Duch Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego wzbudza raz za razem tutaj i teraz.\nDialogiczny sposób działania jest drogą pozwalającą dotrzeć tam, gdzie tworzą się paradygmaty, sposoby odczuwania, symbole, wyobrażenia osób i narodów. Docierać tam — niczym «duchowi etnografowie» duszy ludów, powiedzmy — aby móc prowadzić głęboki dialog i, jeśli to możliwe, przyczyniać się do ich rozwoju przez głoszenie Ewangelii o królestwie Bożym, czego owocem jest kształtowanie się dojrzałej, coraz szerszej i coraz bardziej integrującej wspólnoty braterskiej. Ten dialog i to głoszenie Ewangelii mogą odbywać się w sposób wskazany przez Franciszka z Asyżu w Regola non bollata (Regule niezatwierdzonej), właśnie wkrótce po jego podróży na Wschód śródziemnomorski. Według Franciszka, istnieje pierwszy sposób, w jaki po prostu żyje się jako chrześcijanie. Jest to: «nie wdawać się w kłótnie ani w spory, lecz być poddanymi wszelkiemu ludzkiemu stworzeniu ze względu na Boga (...) i przyznawać się do wiary chrześcijańskiej» (XVI: FF 43). Jest też drugi sposób, a mianowicie, będąc zawsze posłuszni znakom i działaniu zmartwychwstałego Pana oraz Jego Duchowi pokoju, głosi się wiarę chrześcijańską jako objawienie w Jezusie miłości Boga do wszystkich ludzi. Robi na mnie duże wrażenie owa rada Franciszka dana braciom: «Głoście Ewangelię; gdyby było konieczne, także słowami». To jest świadectwo!\nTo posłuszeństwo Duchowi zakłada styl życia i głoszenia wolny od ducha podboju, od chęci uprawiania prozelityzmu — to jest zaraza! — i bez agresywnego zamiaru odrzucania. Jest to sposób wdawania się w dialog «od środka» z ludźmi i ich kulturami, z ich historiami, ich różnymi tradycjami religijnymi; to sposób postępowania, który, zgodnie z Ewangelią, obejmuje także świadectwo aż po ofiarowanie życia, jak pokazują świetlane przykłady Karola de Foucauld, mnichów z Tibhirine, biskupa Oranu Piotra Claverie i wielu braci oraz sióstr, którzy dzięki łasce Chrystusa pozostali wierni, z łagodnością i pokorą, i umarli z imieniem Jezusa na ustach i miłosierdziem w sercu. W tym miejscu myślę o niestosowaniu przemocy jako perspektywie i wiedzy o świecie, które teologia winna postrzegać jako swój element konstytutywny. Pomocą są tu dla nas pisma i sposób postępowania Martina Luthera Kinga oraz Lanzy del Vasta, a także innych «twórców» pokoju. Pomaga nam i dodaje otuchy pamięć o bł. Justynie Russolillu, który był studentem tego Wydziału, i ks. Peppinie Dianie, młodym proboszczu, zabitym przez camorrę, który również tutaj studiował. W tym miejscu chciałbym wspomnieć o groźnym syndromie, jakim jest «syndrom wieży Babel». My myślimy, że «syndrom wieży Babel» to zamieszanie, wynikające z niezrozumienia tego, co mówi drugi człowiek. To jest pierwszy krok. Jednak prawdziwy «syndrom wieży Babel» polega na niesłuchaniu tego, co mówi ktoś inny, i uważaniu, że ja wiem, co inny myśli i co powie. To jest zaraza!\nPrzykłady dialogu na rzecz teologii akceptacji\n«Dialog» nie jest formułą magiczną, jednak niewątpliwie teologia zyskuje pomoc w swojej odnowie, kiedy podejmuje go na poważnie, kiedy się do niego zachęca i mu sprzyja wśród wykładowców i studentów, jak również z innymi formami wiedzy i z innymi religiami, zwłaszcza z judaizmem i z islamem. Studenci teologii winni być kształceni do dialogu z judaizmem i z islamem, aby rozumieli wspólne korzenie i różnice naszych tożsamości religijnych i dzięki temu skuteczniej przyczyniali się do kształtowania społeczeństwa, które docenia różnorodność i sprzyja szacunkowi, braterstwu i pokojowemu współistnieniu.\nTrzeba wychowywać studentów w tym duchu. Ja studiowałem w czasach teologii dekadenckiej, scholastyki dekadenckiej, w czasach podręczników. Żartowaliśmy między sobą, wszystkie tezy teologiczne dowodziło się według tego schematu, sylogizmu: 1. Wydaje się, że sprawy mają się tak. 2. Katolicyzm ma zawsze rację. 3. Zatem... A więc teologia defensywna, apologetyczna, zamknięta w podręczniku. My żartowaliśmy w ten sposób, ale to były rzeczy, które nam przedstawiano w tamtych czasach scholastyki dekadenckiej.\nTrzeba dążyć do dialogicznego pokojowego współistnienia. Z muzułmanami winniśmy prowadzić dialog, aby budować przyszłość naszych społeczeństw i naszych miast; winniśmy uznawać ich za partnerów, żeby budować pokojowe współistnienie, również wtedy, kiedy dochodzi do wstrząsających wydarzeń, których sprawcami są ugrupowania fanatyczne wrogie dialogowi, jak tragedia z ostatniej Wielkanocy w Sri Lance. Wczoraj kardynał Colombo powiedział mi: «Po tym, jak zrobiłem to, co miałem zrobić, zorientowałem się, że pewna grupa osób, chrześcijan, chciała pójść do dzielnicy muzułmanów, żeby ich zabić. Zachęciłem imama, żeby wsiadł ze mną do samochodu, i razem pojechaliśmy tam, aby przekonać chrześcijan, że jesteśmy przyjaciółmi, że tamci to ekstremiści, że nie należą do naszych». To jest postawa bliskości i dialogu. Kształcenie studentów w duchu dialogu z Żydami oznacza uczenie poznawania ich kultury, ich sposobu myślenia, języka, aby lepiej rozumieć i przeżywać naszą relację na płaszczyźnie religijnej. Na wydziałach teologicznych i uniwersytetach kościelnych należy zachęcać do kursów języka i kultury arabskich i hebrajskich oraz wzajemnego poznawania się studentów chrześcijańskich, żydowskich i muzułmańskich.\nChciałbym podać dwa konkretne przykłady tego, jak dialog, cechujący teologię akceptacji, może być zastosowany do studiów kościelnych. Przede wszystkim dialog może być metodą studiowania, a nie tylko nauczania. Kiedy czytamy jakiś tekst, prowadzimy dialog z nim i ze «światem», którego jest wyrazem; a to dotyczy także tekstów świętych, jak Biblia, Talmud i Koran. Często również interpretujemy dany tekst w dialogu z innymi tekstami z tej samej epoki lub z innych epok. Teksty wielkich tradycji monoteistycznych w niektórych przypadkach są rezultatem dialogu. Można wskazać przypadki tekstów, które zostały napisane w odpowiedzi na pytania dotyczące ważnych spraw życia, postawione w tekstach, które je poprzedziły. To również jest forma dialogu.\nDrugim przykładem jest to, że dialog może być prowadzony jako hermeneutyka teologiczna w określonym czasie i miejscu. W naszym przypadku jest to region Morza Śródziemnego na początku trzeciego tysiąclecia. Nie sposób realistycznie odczytywać tej przestrzeni inaczej niż w dialogu i jako pomost — historyczny, geograficzny, ludzki — między Europą, Afryką i Azją. Jest to przestrzeń, w której brak pokoju spowodował wielorakie zaburzenia równowagi — regionalne, światowe, a gdzie doprowadzenie do zgody, poprzez praktykę dialogu, mogłoby natomiast w wielkim stopniu przyczynić się do zapoczątkowania procesów pojednania i pokoju. Giorgio La Pira powiedziałby nam, że chodzi, w przypadku teologii, o przyczynienie się do rozciągnięcia nad całym basenem śródziemnomorskim «wielkiego namiotu pokoju», w którym mogłyby współżyć we wzajemnym szacunku różne dzieci wspólnego ojca, Abrahama. Nie należy zapominać o wspólnym ojcu.\nDialog jako hermeneutyka teologiczna zakłada świadome słuchanie i go wymaga. Oznacza to również słuchanie dziejów i doświadczeń ludów, które żyją w obszarze śródziemnomorskim, aby móc zrozumieć ich koleje losów, które łączą przeszłość z dniem dzisiejszym, i aby móc dostrzec ich rany oraz ich potencjał. Chodzi w szczególności o zrozumienie, w jaki sposób wspólnoty chrześcijańskie i poszczególne profetyczne jednostki potrafiły — również niedawno — uobecniać wiarę chrześcijańską w sytuacjach niekiedy konfliktów, mniejszości i pluralistycznego współistnienia z innymi tradycjami religijnymi.\nMusi to być słuchanie głęboko sięgające w kultury i narody również z innego powodu. Morze Śródziemne jest właśnie morzem mieszania się — jeżeli nie rozumiemy tego mieszania się, nigdy nie zrozumiemy obszaru śródziemnomorskiego — jest morzem geograficznie zamkniętym w odróżnieniu od oceanów, ale kulturowo zawsze otwartym na spotkanie, na dialog i na wzajemną inkulturację. Jednakże istnieje potrzeba narracji odnowionych i podzielanych, które — wychodząc od słuchania o korzeniach i teraźniejszości — przemawiałyby do serca osób, narracji, w których byłoby możliwe uznanie się w sposób konstruktywny, pokojowy i rodzący nadzieję.\nWielokulturowa i wieloreligijna rzeczywistość nowego obszaru śródziemnomorskiego kształtuje się przez te narracje, w dialogu, który rodzi się ze słuchania osób i tekstów wielkich religii monoteistycznych, a zwłaszcza ze słuchania ludzi młodych. Mam na myśli studentów naszych wydziałów teologicznych, studentów uniwersytetów «świeckich» czy o innych inspiracjach religijnych. «Kiedy Kościół — i, możemy dodać, teologia — porzuca sztywne schematy i otwiera się na słuchanie młodych z uwagą i otwartością, to wówczas ta empatia go ubogaca, ponieważ 'pozwala młodym na wniesienie do wspólnoty ich wkładu, dopomagając jej w zrozumieniu nowych wrażliwości i postawieniu sobie nowych pytań'» (posynod. adhort. apost. Christus vivit, 65). Zrozumienie nowego rodzaju wrażliwości — to jest wyzwanie.\nPogłębiania kerygmatu dokonuje się poprzez doświadczenie dialogu, który rodzi się ze słuchania i który tworzy komunię. Sam Jezus głosił królestwo Boże, prowadząc dialog z wszelkiego typu i wszelkich kategorii osobami, reprezentującymi judaizm Jego czasów — z uczonymi w Piśmie, faryzeuszami, uczonymi w Prawie, celnikami, ludźmi wykształconymi, prostymi, rybakami. Pewnej Samarytance ujawnił On, podczas słuchania i w dialogu, dar Boży i swoją tożsamość — otworzył przed nią tajemnicę swojej komunii z Ojcem i przeobfitej pełni, która wynika z tej komunii. Jego boskie słuchanie serca ludzkiego otwiera to serce na przyjęcie pełni miłości i radości życia. Niczego się nie traci przez prowadzenie dialogu. Zawsze się zyskuje. Na monologu wszyscy tracimy, wszyscy.\nTeologia akceptacji, która jako metoda interpretacji rzeczywistości stosuje rozeznanie i szczery dialog, wymaga teologów, którzy umieliby pracować razem i w sposób interdyscyplinarny, przezwyciężając indywidualizm w pracy intelektualnej. Potrzebujemy teologów — mężczyzn i kobiet, kapłanów, świeckich i zakonników — którzy, będąc zakorzenieni w historii i Kościele, a zarazem otwarci na niewyczerpane nowości Ducha, potrafiliby wystrzegać się myślenia autoreferencyjnego, logik współzawodnictwa, w rzeczywistości zaślepiających, które często występują również w naszych instytucjach akademickich i niejednokrotnie ukryte w szkołach teologicznych.\nW tym nieustannym dążeniu do wychodzenia poza siebie i spotkania z drugim ważne jest, aby teologowie byli ludźmi współczującymi — kładę na to nacisk: aby byli ludźmi współczującymi — których porusza udręczone życie wielu osób, współczesne formy niewolnictwa, plagi społeczne, przemoc, wojny i ogromne niesprawiedliwości, jakich zaznają bardzo liczni ubodzy, żyjący nad brzegami tego «wspólnego morza». Bez komunii i bez współczucia, nieustannie umacnianych przez modlitwę — to jest ważne: teologię można uprawiać tylko 'na kolanach' — teologia nie tylko traci duszę, ale traci też mądrość i zdolność interpretowania rzeczywistości po chrześcijańsku. Bez współczucia, czerpanego z Serca Chrystusa, teologom grozi, że popadną w stan uprzywilejowania, jak ktoś, kto stawia siebie ostrożnie poza światem i nie dzieli niczego, co byłoby ryzykowne, z większością ludzkości. To teologia z laboratorium, teologia czysta i «przedestylowana», wydestylowana jak woda — woda destylowana, która nie ma żadnego smaku.\nChciałbym podać przykład, w jaki sposób interdyscyplinarność, która interpretuje historię, może być pogłębieniem kerygmatu i, jeżeli jest pobudzana przez miłosierdzie, może być otwarta na transdyscyplinarność. Odnoszę się w szczególności do wszystkich tych nastawień agresywnych i wojowniczych, które cechowały sposób zamieszkiwania obszaru śródziemnomorskiego, ludów, które nazywały siebie chrześcijańskimi. Należy wymienić wśród nich zarówno nastawienia i praktyki kolonialne, które w dużym stopniu ukształtowały wyobraźnię i politykę tych ludów, jak i usprawiedliwianie wszelkiego rodzaju wojen, czy też wszystkich prześladowań, jakich się dopuszczano w imię jakiejś religii bądź rzekomej czystości rasowej czy doktrynalnej. My także byliśmy sprawcami tych prześladowań. Pamiętam, jak w Pieśni o Rolandzie, po zwycięskiej bitwie, ustawiono muzułmanów w kolejce, wszystkich, przed chrzcielnicą, misą chrzcielną. Był tam człowiek z mieczem. I kazano im wybierać — albo przyjmiesz chrzest, albo do widzenia! Pójdziesz na drugą stronę. Albo chrzest, albo śmierć. Postępowaliśmy tak. W odniesieniu do tej skomplikowanej i bolesnej historii metoda dialogu i słuchania, której przyświeca ewangeliczne kryterium miłosierdzia, może wielce wzbogacić wiedzę i odczytanie na nowo interdyscyplinarne, wydobywając na jaw również, dla kontrastu, proroctwa o pokoju, których Duch nigdy nie przestał wzbudzać.\nInterdyscyplinarność jako kryterium odnowy teologii i studiów kościelnych wymaga nieustannego powracania do tradycji i poddawania jej badaniu. Powracanie do tradycji! I badanie na nowo. W istocie w przypadku teologów chrześcijańskich słuchanie odbywa się nie zaczynając od niczego, ale w oparciu o dziedzictwo teologiczne, które — właśnie w obszarze śródziemnomorskim — sięga korzeniami wspólnot Nowego Testamentu, bogatej refleksji Ojców i wielorakich pokoleń myślicieli i świadków. Właśnie ta żywa tradycja, która przetrwała do naszych czasów, może przyczynić się do oświecenia i rozszyfrowania wielu kwestii współczesnych. Pod warunkiem jednak, że będzie odczytywana na nowo ze szczerą wolą oczyszczenia pamięci, to znaczy z umiejętnością rozpoznania, co było nośnikiem pierwotnego zamysłu Boga, objawionego w Duchu Jezusa Chrystusa, a co, przeciwnie, było niewierne temu miłosiernemu i zbawczemu zamierzeniu. Nie zapominajmy, że tradycja jest korzeniem, który daje nam życie — przekazuje nam życie, abyśmy mogli wzrastać, rozkwitać i owocować. Często myślimy o tradycji jak o muzeum. Nie! W ubiegłym tygodniu czy innym przeczytałem cytat z Gustava Mahlera, który mówił: «Tradycja jest gwarancją przyszłości, nie strażniczką popiołów». To piękne! Żyjemy tradycją jak drzewo, które żyje, rośnie. Już w piątym stuleciu Wincenty z Lerynu dobrze to zrozumiał — pogłębianie wiary, tradycji, z tymi trzema kryteriami: annis consolidetur, dilatetur tempore, sublimetur aetate. To jest tradycja! Jednak bez tradycji nie możesz wzrastać! Tradycja służy wzrastaniu, jak korzeń w przypadku drzewa.\nTeologia po Veritatis gaudium jest teologią w sieci, a w kontekście Morza Śródziemnego — w solidarności ze wszystkimi «rozbitkami» historii. W teologicznej pracy, która nas czeka, pamiętajmy o św. Pawle i drodze chrześcijaństwa z początków, która łączy Wschód z Zachodem. Tutaj, bardzo blisko miejsca, do którego Paweł przybił, nie można nie wspomnieć, że w podróżach Apostoła były wyraźne momenty krytyczne, jak podczas rozbicia statku na Morzu Śródziemnym (Dz 27, 9 nn). Rozbicie to przywodzi na myśl zatonięcie Jonasza. Jednak Paweł nie ucieka, a wręcz może myśleć, że Rzym jest jego Niniwą. Może myśleć o skorygowaniu defetystycznej postawy Jonasza, rehabilitując jego ucieczkę. Teraz, kiedy chrześcijaństwo zachodnie nauczyło się na licznych błędach i z krytycznych sytuacji z przeszłości, może powrócić do swoich źródeł z nadzieją, że będzie mogło dawać świadectwo Dobrej Nowiny ludom Wschodu i Zachodu, Północy i Południa. Teologia — koncentrując umysł i serce na «Bogu miłosiernym i łagodnym» (por. Jon 4, 2) — może pomóc Kościołowi i społeczeństwu obywatelskiemu podjąć na nowo drogę w towarzystwie bardzo licznych rozbitków, zachęcając ludy obszaru śródziemnomorskiego do odrzucenia wszelkiej pokusy ponownego podboju i zamknięcia tożsamościowego. Jedna i drugie rodzą się z lęku, nim się karmią i wzrastają na jego podłożu. Teologii nie można uprawiać w kontekście lęku.\nPraca wydziałów teologicznych i uniwersytetów kościelnych przyczynia się do kształtowania społeczeństwa sprawiedliwego i braterskiego, w którym troska o świat stworzony i budowanie pokoju są rezultatem współdziałania instytucji cywilnych, kościelnych i międzyreligijnych. Jest to przede wszystkim praca w «sieci ewangelicznej», to znaczy w jedności z Duchem Jezusa, który jest Duchem pokoju, Duchem miłości, działającym w stworzeniu i w sercach ludzi dobrej woli wszystkich ras, kultur i religii. Podobnie jak język, którego używa Jezus, gdy mówi o królestwie Bożym, tak, analogicznie, interdyscyplinarność i tworzenie sieci mają sprzyjać rozeznaniu obecności Ducha Zmartwychwstałego w rzeczywistości. Poczynając od zrozumienia Słowa Bożego w jego pierwotnym kontekście śródziemnomorskim, można rozeznawać znaki czasów w nowych kontekstach.\nTeologia po Veritatis gaudium w kontekście śródziemnomorskim\nPołożyłem wielki nacisk na Veritatis gaudium. Chciałbym w tym miejscu podziękować publicznie — ponieważ jest tu obecny — abpowi Zaniemu, który był jednym z twórców tego dokumentu. Dziękuję! Jakie zatem jest zadanie teologii po Veritatis gaudium w kontekście śródziemnomorskim? Konkretnie, jakie jest to zadanie? Musi ona dostroić się do Ducha zmartwychwstałego Jezusa, do Jego wolności chodzenia po świecie i docierania na peryferie, także peryferie myśli. Zadaniem teologów jest sprzyjanie wciąż na nowo spotkaniu kultur ze źródłami Objawienia i Tradycji. Starożytne konstrukcje myślowe, wielkie syntezy teologiczne z przeszłości są kopalniami mądrości teologicznej, jednak nie można ich stosować w sposób mechaniczny do aktualnych kwestii. Trzeba je wykorzystywać do szukania nowych dróg. Dzięki Bogu, pierwotne źródła teologii, czyli Słowo Boże i Duch Święty, są niewyczerpane i zawsze owocne; toteż można i należy pracować z nastawieniem na «teologiczną Pięćdziesiątnicę», która pozwoliłaby ludziom naszych czasów słuchać «we własnym języku» refleksji chrześcijańskiej, odpowiadającej na ich poszukiwanie sensu i pełnego życia. Aby do tego doszło, niezbędne są pewne założenia.\nPrzede wszystkim trzeba rozpocząć od Ewangelii miłosierdzia, to znaczy od głoszenia przez samego Jezusa, i od pierwotnych kontekstów ewangelizacji. Teologia rodzi się pośród konkretnych ludzi, których spotkało spojrzenie i serce Boga, szukającego ich z miłosierną miłością. Również uprawianie teologii jest aktem miłosierdzia. Chciałbym tutaj powtórzyć, w tym mieście, gdzie nie tylko występują epizody przemocy, ale które zachowuje bardzo wiele tradycji i bardzo wiele przykładów świętości — oprócz arcydzieła Caravaggia na temat uczynków miłosierdzia oraz świadectwa świętego lekarza Józefa Moscatiego — chciałbym powtórzyć to, co napisałem do Wydziału Teologicznego Katolickiego Uniwersytetu Argentyny: «Również dobrzy teologowie, tak jak dobrzy pasterze, przeniknięci są zapachem ludu i ulicy i przez swoją refleksję wylewają olej i wino na rany ludzi. Oby teologia była wyrazem Kościoła, który jest ‘szpitalem polowym', który żyje swoją misją zbawienia i uzdrawiania w świecie! Miłosierdzie to nie tylko postawa duszpasterska, ale jest samą istotą Ewangelii Jezusa. Zachęcam was do badania, jak w różnych dyscyplinach — dogmatyka, moralność, duchowość, prawo i tak dalej — może się odzwierciedlać centralne miejsce miłosierdzia. Bez miłosierdzia zagraża naszej teologii, naszemu prawu, naszemu duszpasterstwu niebezpieczeństwo popadnięcia w biurokratyczną małostkowość albo w ideologię, która ze swojej natury chce oswoić tajemnicę» (list do Wielkiego Kanclerza Papieskiego Uniwersytetu Katolickiego Argentyny z okazji stulecia Wydziału Teologicznego, 3 marca 2015 r.). Teologia ze względu na miłosierdzie broni się przed oswojeniem tajemnicy.\nPo drugie, konieczne jest poważne przyjęcie historii w teologii, jako przestrzeni otwartej na spotkanie z Panem. «Zdolność dostrzegania obecności Chrystusa i drogi Kościoła w historii czyni nas pokornymi i chroni nas przed pokusą ucieczki w przeszłość, aby unikać teraźniejszości. I takie było doświadczenie wielu uczonych, którzy zaczynali — nie powiem, że jako ateiści, ale trochę agnostycy, a znaleźli Chrystusa. Ponieważ historii nie można było zrozumieć bez tej siły» (przemówienie do uczestników kongresu Stowarzyszenia Wykładowców Historii Kościoła, 12 stycznia 2019 r.).\nPotrzebna jest wolność teologiczna. Bez możliwości wypróbowywania nowych dróg nie tworzy się niczego nowego i nie zostawia się miejsca na nowość Ducha Zmartwychwstałego. «Ludziom śniącym o monolitycznej doktrynie, bronionej bez żadnych wyjątków przez wszystkich, może się to wydawać niedoskonałym rozpraszaniem. Ale prawdą jest, że tego rodzaju różnorodność pomaga w ukazywaniu i lepszym pogłębianiu różnych aspektów niewyczerpanego bogactwa Ewangelii» (adhort. apost. Evangelii gaudium, 40). Oznacza to również odpowiednią rewizję ratio studiorum. Odnośnie do wolności refleksji teologicznej zrobiłbym pewne rozróżnienie. Uczeni winni postępować naprzód z wolnością; później ostatecznie wypowie się Magisterium, lecz nie można uprawiać teologii bez tej wolności. Jednak w głoszeniu ludowi Bożemu — proszę, nie należy ranić wiary ludu Bożego dyskutowanymi kwestiami! Kwestie dyskutowane niech pozostaną tylko między teologami. To jest wasze zadanie. Natomiast ludowi Bożemu trzeba dać treść, która będzie karmiła wiarę, a nie ją relatywizowała.\nWreszcie, niezbędne jest wyposażenie się w lekkie i elastyczne struktury, które by wyrażały przyznawanie pierwszeństwa akceptacji i dialogowi, pracy inter- i transdyscyplinarnej oraz w sieci. Statuty, wewnętrzna organizacja, metoda nauczania, system studiów winny odzwierciedlać oblicze Kościoła «wychodzącego». Wszystko winno być ukierunkowane — w zakresie rozkładu godzin i sposobów działania — na umożliwianie w jak największym stopniu udziału tym, którzy pragną studiować teologię — oprócz seminarzystów i zakonników także świeckim i kobietom, zarówno świeckim, jak i konsekrowanym. Zwłaszcza wkład, jaki w teologię wnoszą i jaki mogą wnieść kobiety, jest niezbędny, zatem należy wspierać ich udział, jak to robicie na tym Wydziale, gdzie jest znaczny udział kobiet, zarówno wykładających, jak i studiujących.\nTo piękne miejsce, siedziba Wydziału Teologicznego, nazwanego imieniem św. Alojzego, którego wspomnienie przypada dzisiaj, niech będzie symbolem piękna, którym należy się dzielić, dostępnego dla wszystkich. Marzę o wydziałach teologicznych, gdzie życzliwie traktowałoby się współistnienie różnic, gdzie praktykowałoby się teologię dialogu i akceptacji; gdzie doświadczałoby się modelu wielościanu wiedzy teologicznej zamiast statycznej i bezcielesnej kuli. Gdzie dociekania teologiczne byłyby w stanie promować trudny, ale fascynujący proces inkulturacji.\nKryteria zawarte we Wstępie konstytucji apostolskiej Veritatis gaudium są kryteriami ewangelicznymi. Kerygmat, dialog, rozeznanie, współdziałanie, sieć — dodałbym także parezję, która została przytoczona jako kryterium, a która jest umiejętnością bycia na granicy, wraz z hypomoné, ze znoszeniem, byciem na granicy, aby iść naprzód — to są elementy i kryteria, wyrażające sposób, w jaki Ewangelia była przeżywana i głoszona przez Jezusa i w jaki może być również dzisiaj przekazywana przez Jego uczniów.\nTeologia po Veritatis gaudium jest teologią kerygmatyczną, teologią rozeznania, miłosierdzia i akceptacji, która nawiązuje dialog ze społeczeństwem, kulturami i religiami, aby kształtowaać pokojowe współistnienie osób i ludów. Region Morza Śródziemnego jest matrycą historyczną, geograficzną i kulturową akceptacji kerygmatycznej, praktykowanej poprzez dialog i z miłosierdziem. Neapol jest szczególnym przykładem i laboratorium tego badania teologicznego. Pomyślnej pracy!\nData publikacji: 2020-03-06Inne materiały tego autoraInne materiały z tego źródła\nKliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: dialog ewangelizacja rozeznanie różnorodność Dobra Nowina wyzwolenie braterstwo prozelityzm racja kerygmat Morze Śródziemne podbój sylogizm Veritatis gaudium teologia akceptacji


geo-har Rzeszów • GEO-HAR Zakład Usług Geologicznych Ireneusz Hałoń w Rzeszowie\nGEO-HAR Zakład Usług Geologicznych Ireneusz Hałoń\n35-111 Rzeszów, Sportowa 8/57\n604 613... 145więcej\nGEO-HAR Zakład Usług Geologicznych Ireneusz...\nZajmujemy się badaniem gruntu do celów budownictwa. Robimy różnego rodzaju dokumentacje potrzebne do projektowania i zatwierdzenia w urzędach. Są to dokumentacje geologiczne, geologiczno- inżynierskie, hydrogeologiczne. Ponadto wykonujemy wiercenia m.in. wzmacniamy fundamenty iniekcjami betonowymi, robimy badania laboratoryjne gruntów, sondowania dynamiczne i statyczne. Obsługujemy kompleksowo geotechnicznie różnego rodzaju budowy. Zatrudnieni u...\nZajmujemy się badaniem gruntu do celów budownictwa. Robimy różnego rodzaju dokumentacje potrzebne do projektowania i zatwierdzenia w urzędach. Są to dokumentacje geologiczne, geologiczno- inżynierskie, hydrogeologiczne. Ponadto wykonujemy wiercenia m.in. wzmacniamy fundamenty iniekcjami betonowymi, robimy badania laboratoryjne gruntów, sondowania dynamiczne i statyczne. Obsługujemy kompleksowo geotechnicznie różnego rodzaju budowy. Zatrudnieni u nas geolodzy mają wysokie doświadczenie które gwarantuje najwyższą jakość usług!\nbadania gruntu (geolog)\nbadania gruntów niezbędne do ustalenia parametrów geotechnicznych gruntów dla obliczeń posadowień fundamentów\nGeodezja, geologia i kartografia w miejscowości Rzeszów\nWiercenia geotechniczne, geologiczno-inżynierskie, odbiory wykopów. Świadczy usługi w zakresie obsługi geologicznej budów.\n37-500\tJarosław, gen. Henryka Dąbrowskiego 17\nGeodezja Rzeszów Geodeta Rzeszów Obsługa inwestycji Osnowa geodezyjna Tyczenie budynku Mapa do celów projektowych Inwentaryzacja powykonawcza\n35-604\tRzeszów, Konwalii 6\n887 959... 947więcej\nBudownictwo mieszkaniowe (28)\nSpółdzielnie i wspólnoty mieszkaniowe (25)


Archiwa: audycja - Kolega Literat\nLiterat przegląda Internet #60\nOpublikowano 18 listopada, 2016\nJest piątek. Jedni wracają z imprez, inny przenoszą się do kolejnego klubu, a są także tacy, którzy siedzą i czytają. Tydzień różnie się układa, czasem sytuacja jest dynamiczna i do ostatniej godziny nie wiadomo, jakie rozwiązanie będzie najlepsze. Zamiast się zastanawiać nad znalezieniem dobrego wyjścia, postanowiłem poczytać.\nWrażenie zrobiły na mnie te rosyjskie grafiki.\nKwestia znikającej klasy średniej. Prawdziwy problem? A może tylko dziennikarze coś próbują napompować?\nProblem sztucznej inteligencji. Interesująca rozmowa wokół książki Martina Forda.\nKomponowanie muzyki do najnowszego DOOMa było wyzwaniem.\nCo z tą polityczną poprawnością?\nNaSłuch #2 – Fascynujący świat Gry o Tron\nOpublikowano 10 lipca, 2015\n//Muzyka: Grzegorz Pikuliński.\n//Obrazek wyróżniający: francois schnell / Podcasts anywhere anytime (CC BY 2.0)\n//Podcast można odsłuchać na Soundcloud lub pobrać.\nNaSłuch #1 – Startup w kulturze\nOpublikowano 2 lipca, 2015\n//Artykuły wymienione w podcaście:\nA. Wójcik, M. Czardybon, Mitologie start-upu, “Res Publica”,\nS. Koślińska, Fiasko innowacji?, “Res Publica”.\n//Obrazek wyróżniający: Dennis Skley / Startup (CC BY-ND 2.0)


pozytywnaluna | O pozytywnym szkoleniu adoptowanej suki\nO pozytywnym szkoleniu adoptowanej suki\nPosted on September 9, 2013 by pozytywnaluna\nPracuję z Lu od początku, odkąd ją mam nad posłuszeństwem. Od pół roku nad sztuczkami. Uczyłam ją naprowadzaniem, pokazując jakoś czego chcę i jak to robiła – mega chwaląc. Potem się naczytałam i w związku z tym zaczęłam frustrować, że Lunka nie uczy się tak jak inne psy, że nie kombinuje, że nie oferuje nowych zachowań. Że wszystko jej trzeba pokazać, na wszystko naprowadzić. I wiecie co? Moja suka po prostu tak ma i to jest cudowne. W tym jest najlepsza i tak właśnie się uczy.\nNie będzie zmuszania jej na siłę do myślenia, nie mam powodu tego robić, skoro uczy się przez naprowadzanie – to to jest ok. Z szacunku dla jej sposobu uczenia się i z potrzeby dopasowania się do niej tak właśnie będziemy pracować. I już.\ncoś, czego Wasz pies miał nigdy się nie nauczyć..\n.. macie to? taką rzecz, której na różne sposoby próbowaliście nauczyć swojego psa i w żadnej z tych opcji to się nie udawało? sztuczkę, czynność, ruch, którego Wasz pies NIE ROBI. Bo nie. I żadna zachęta nie pomaga, najlepsze smaki, rady behawiorystów/ek. Nie i już.\nNo to my tak miałyśmy z dawaniem łapy. Ba, z ruszaniem łapą przednią, jedną czy drugą. Myślą, że można COŚ zrobić łapą. “Luna jest niełapowa” mówiłam do wszystkich.\nFenka od szczeniaka uczona kombinowania jak robi coś nowego zrobi to nosem, łapą, całym ciałkiem i jeszcze Was obiegnie pięć razy. A potem znów pac łapą. A Lu nic.\nA od dziś moja suka.. “przybija” piątki. W ciągu jednej sesji, z wyłapania, Lunka nauczyła się czegoś, co przez dwa i pół roku było w żaden sposób nieosiągalne.\nJak to się stało? ano rozruszałam jej te łapy zupełnie przypadkiem. Zaczęło się od stawania przodem na deskorolce, potem oferowała stawanie na innych przedmiotach. Potem zaczęłam ją uczyć opierania się przednimi łapkami na komendę na mojej ręce (zgiętej w łokciu nad ziemią, równolegle do podłoża). A dziś jak to ćwiczyłyśmy suka zaczęła mnie pyrgać jedną łapą. No to bach, zakończyłam ćwiczenie z opieraniem się obiema łapkami, przerwa i ćwiczymy to pyrganie, które zostało zaoferowane. I w ciągu 10 minut miałyśmy to cholerne, wymarzone (tym bardziej, że nijak dotąd nieosiągalne) przybijanie piątek.\nPosted on September 1, 2013 by pozytywnaluna\nKończę właśnie czytać książkę Turid Rugaas “Sygnały uspokajające. Jak psy unikają konfliktów”, w której to autorka opisuje między innymi kilka historii z życia wziętych. Ja ku pamięci opiszę dwie zaobserwowane.\n1) To będzie o Lunie i tym jednym obszczekanym psie 😉 otóż Lu kiedy go zobaczyła – zwolniła kroku, następnie starannie obwąchała trawnik wokół siebie, siknęła (pies był wtedy z 15-20 m od nas) i dopiero jak się zbliżył bardziej zaczęła szczekać. Możliwy wniosek? na samo zbliżanie się psa, które uznała za zagrażające zareagowała serią mocnych sygnałów uspokajających. Być może tamten pies by wcale do nas nie podszedł, ale nie miał wyjścia, był na smyczy.\n2) Druga historia jest znacznie smutniejsza. Miałam okazję obserwować parę – mężczyznę z psem (rasy nie rozpoznałam), czekających na egzamin z posłuszeństwa. Człowiek stał, pies głównie siedział obok niego. Gdy tylko pies się ruszył, człowiek łapał za smycz i na obroży podwieszał psa w pozycji, w której ten tylko lekko zgiętymi tylnymi łapami dotykał ziemi. Trzymał go tak chwilę a potem sadzał. Pies w tym czasie zasypywał go CS’ami: oblizywał się, odwracał wzrok. Kiedy zostali zawołani na egzamin, pies mimo, że szedł przy nodze – był parokrotnie szarpnięty, chyba ‘dla zasady’ (na odległości jakiś 30-40 kroków). Jednym z elementów egzaminu było chodzenie przy nodze bez smyczy. Co zrobił ten pies spuszczony ze smyczy? dostał głupawki. Zaczął biegać w kółko i kompletnie zerwał kontakt z otoczeniem, biegał i biegał a kiedy wybiegał stres i się zmęczył, przywoływany ostrym tonem przez mężczyznę usiadł kilka kroków od niego, poza jego zasięgiem, znów nie patrząc mu w oczy, oblizując się, obwąchując ziemię. Siedział a potem leżał jak wmurowany ewidentnie próbując przeczekać aż jego przewodnikowi minie złość. Egzaminu oczywiście nie zdał.\nTo był ‘piękny’ przykład pracy człowieka z psem, w której człowiek nie zadał sobie ani grama trudu, żeby zrozumieć co pies do niego mówił. Co gorsza jego to chyba kompletnie nie interesowało a pies wysyłający sygnały uspokajające był moim zdaniem traktowany jako nieposłuszny i zapewne za to karany.\nPosted in Uncategorized\t| Tagged sygnały uspokające\t| Leave a comment\nsuk mi się zepsuł do reszty :)\nPosted on August 30, 2013 by pozytywnaluna\nJa nie wiem o co chodzi, serio serio.. ale.. Lu na jakieś 50 psów miniętych przez nas w ostatnich kilku dniach obszczekała JEDNEGO! jednego. W dodatku dziś wyskoczył do nas mocno agresywny choć malutki sznaucerek (czy coś w typie) i Lu wyrwała do niego ale w ciszy a odwołana skupiła się natychmiast.\nTak wiem, ten wstęp ani literacki ani składny ale.. no po prostu – nie obszczekała! 7 czy 8 miesiąc pracy nam idzie i już tak ogromny efekt. Może to zasługa obozu, na którym tyle czasu była blisko psów i jakoś się oswoiła? wypróbowałam też dwie metody zalecane przez dwie różne osoby szkolące psy: jedno to lekkie ukłucie psa w bok – i to nie jest metoda pozytywna oraz na Lu działała tylko na początku a druga to rzucanie smyczy i odchodzenie od psa gdy tylko zaczyna ujadać (czyli zabieranie mu wsparcia). I to właśnie (mam wrażenie) podziałało. Zrobiłam to ze 3 razy w sumie i Lu bardzo szybko się zorientowała, że znacznie bardziej opłaca się nie szczekać i za to żreć niż szczekać i tracić mnie,\nznów o klatce\nPosted on August 21, 2013 by pozytywnaluna\nGdy opisywałam klatkowanie, napisałam też, że wiem, że Lu może przez miesiąc zostawać sama i spokojna aby potem nagle znów mieć problemy, płakać, niszczyć itd. No i się doczekałam tego właśnie po 2 miesiącach klatkowania i tygodniu spokojnego zostawania samej na obozie w pokoju, w klatce. Od pewnego momentu Lu zaczęła zgryzać pręty w klatce, powyginała je solidnie. Wróciłyśmy do domu i przedwczoraj zostawiona na parę godzin z rodzeństwem wygryzła pręty tak, że mogła wystawić z klatki głowę. W zasięgu znalazły się drewniane krzesło i noga od stołu. Krzesłu zszatkowała poprzeczny drążek stabilizujący, nodze wygryzła efektowną dziurę.\nDziś zostawiona w nieco mniejszej klatce Fenki, okryta kocem i z poduszką w środku wciągnęła kocyk, ale poduszki nie poszatkowała.\nPosted in Uncategorized\t| Tagged klatka\t| Leave a comment\nJeszcze w lipcu poszłam z Lunką na testy predyspozycji do dogoterapii w Stowarzyszeniu Zwierzęta Ludziom. Okazało się, że Lu wypadła na tych testach super – jako suka ostrożna, ale łagodna, nie bojąca się nowych zjawisk i ludzi, ale też nie szalejąca na ich widok z radości, zrównoważona.\nJednocześnie już po testach było wiadomo, że dogo może być dla nas opcją dodatkową, ale nie czymś, co Lu będzie robić w dużych ilościach. Tak czy siak byłam i jestem przeszczęśliwa bo bardzo chciałam, żeby Lunka pracowała z ludźmi.\nJako efekt testów zrobiłam podstawowy kurs dogoterapii a potem pojechałyśmy całym stadem na obóz dogoterapeutyczny. Ja na II stopień, A. na III, Fenka przygotowywać się do egzaminu PT i zdawać elementy na Psa Terapeutę a Lu nabywać pierwsze szlify w pracy, Karolek zaś towarzysko i ku uciesze :)) (ostatecznie i młody załapał się na szkolenia psie z grupą podstawową więc całe stado pracowało).\nPierwsze czego się obawiałam to kontakt Lu z innymi psami (a to nie lada gratka bo na obozie były 24 psy!). Pierwszego dnia Luna ogarnęła kontakt ze sforą w sposób nieźle akceptowalny. Przywitała się w miarę spokojnie z labkiem Rabanem ale wyskoczyła trochę do Tobiego i Ozzy’ego. Resztę psów obszczekiwała trochę z daleka. Potem socjalizowała się również z daleka. Pracowała na placu pięknie mimo bliskości tylu nowych kolegów i koleżanek. Co więcej w efekcie pracy, mimo braku bezpośredniego kontaktu prawie nie skakała do psów, a jednego ewidentnie polubiła (ot goldenia siła spokoju). Dodatkowo po pierwszych trzech dniach regularnych zajęć praktycznie przestała szczekać na psy.\nDruga sprawa to sama praca i to czego się obie nauczyłyśmy (w tym też o sobie nawzajem). Po pierwsze mamy zaczętych kilka nowych sztuczek i umiejętności:\n1) jeżdżenie na deskorolce – Lu najpierw wcale na nią nie stawała, byłam przekonana, że to jest nie do ogarnięcia. Cierpliwie próbowałam najpierw z małą a potem z dużą deską. I co się okazało – duża deskorolka była strzałem w dziesiątkę. Lu na nią staje, gdy odblokowuję kółka podjeżdża pół kroku – krok do przodu.\n2) ósemki między nogami – zaczełyśmy od absolutnej podstawy czyli zrozumienia, że przechodzi się pod nogami bezpiecznie, że za to jest żarcie i w ogóle jest spoko 🙂 obecnie Lu kręci ósemki prowadzona przez moje ręce nawet jeśli nie ma w nich smaczka.\n3) dostawianie się do nogi, ósemki tyłem (aka świadomość zadu) – to ćwiczenie było dla nas najtrudniejsze. Ze 4 sesje trwało zanim Lu zaczęła przechodzić zadem więcej niż 1 krok w bok (przednie łapy powinny być w tym samym miejscu). Cierpliwie jej pokazywałam o co mi chodzi i jesteśmy na etapie, w którym Lu potrafi na smaka dostawić się do lewej i prawej nogi oraz przechodzi tyłem pod moimi nogami. Wchodzi też tyłem na krawężnik.\nĆwiczenia z deską i dostawianiem pokazały mi coś ważnego – Lu czasem potrzebuje dużo czasu, aby zrozumieć o co mi chodzi. Ale nie było na obozie sytuacji, żebym musiała zrezygnować z ćwiczenia – pręcej czy później załapuje w czym rzecz!\nJest bardzo chętna do pracy, potrafi się pięknie nakręcać mimo naprawdę dużej intensywności jaka tam była, na każdym szkoleniu Lu dzielnie pracowała.\nNo i rzecz najważniejsza to zajęcia. Poszłyśmy z Lu na pierwszy ogień – Luna jako pierwszy pies z naszej grupy była ‘u dzieci’. Stresowałam się ogromnie, ona trochę też. Jednocześnie chwilę po tym jak weszła do sali, obwąchała ją i obejrzała – położyła się obok mnie z miną: ‘skoro mama mówi, że tu jesteśmy, to znaczy, że tak jest bezpiecznie’ i ucięła sobie drzemkę 🙂 niespecjalnie dziwiła się dzieciom poruszającym się w inny niż dotąd jej znany sposób, trochę się stresowała (ale bez przesady), zrobiła dokładnie wszystko to, o co ją poprosiłam i niczego o co poproszona by nie była (kiedy nie byłyśmy przy dzieciach leżała obok mnie, skupiając się na każdą moją komendę ‘uwaga’). Na omówieniu zajęć behawiorysta powiedział, że jest pozytywnie zaskoczony jej pracą na zajęciach, pokazał na co zwracać uwagę, mnie superwizorki pochwaliły za prowadzenie psa i ogólnie spuchłam z dumy.\nPo raz kolejny zobaczyłam jak procentuje więź wypracowana z Lu przez te dwa lata, nasz kontakt, szkolenie, wszystko to czego się razem nauczyłyśmy. No i fakt, że Luna jest niesamowicie mądrą i dobrą suką też pomógł i mam nadzieję – będzie pomagał.\nA na koniec anegdotka: Lu zyskała jeszcze przed obozem ksywę ‘baronowa’ oraz ‘Lucyna’ a na obozie została po prostu ‘baronową Lucyną’ gdyż mina z jaką patrzy na kotłujące się rodzeństwo jest miną arystokratki, która ‘do tego poziomu się nie zniża’. Chyba muszę ją zabrać na psie zajęcia antydyskryminacyjne 😛\nPosted in Uncategorized\t| Tagged dogoterapia\t| Leave a comment\nPosted on July 12, 2013 by pozytywnaluna\nNie pamiętam, czy pisałam o tym tutaj wcześniej czy nie, ale.. nie byłam specjalną fanką klikera na początku mojej przygody z Luną. Ani nawet później. Było tak głównie z powodu tego, że miałam wrażenie, że dla Lu kliker nie robi żadnej różnicy. Tzn jak jest to ok, jak go nie ma – pracuje tak samo.\nGadałam o tym z A., obserwowałam też Fenkę i Cha jak na kliker reagują i wyszło nam, że po pierwsze Lu nie ma ‘włączonego’ klikera (czyli skojarzenia, że klik=smakołyk) a po drugie, że warto próbować jednak go włączyć bo bardzo ułatwia pracę.\nNo więc zaczęłam od karmienia Lu ‘za darmo’ ale po kliknięciu oraz używam klikera jak ćwiczymy różne rzeczy i olewam czy ma go ‘włączonego’ czy nie, po prostu klikam. Dziś na spacerze zauważyłam, że kiedy klikałam dobre zachowanie, Lu zwracała natychmiast głowę w stronę saszetki, znaczy, że kojarzy już chyba, że klik oznacza żarcie. Na ile ma skojarzenie, że oznacza to zaznaczenie prawidłowego zachowania to nie wiem, ale będziemy nad tym pracować.\nA w między czasie nauczyłam Lu komendy ‘noga’ a raczej odświeżyłyśmy to, bo młoda znała tę komendę jeszcze ze szkoły psiej, oferowała jej wykonanie jak bardzo się czymś podnieciła, ale na samą komendę słabo do nogi przychodziła. Szło opornie, naprowadzana smaczkiem robiła co trzeba, ale bez szału. Parę dni temu dałam jakąś inną komendę, nie pamiętam jaką, a Lu nie wiedząc co ma zrobić zaoferowała ‘nogę’. Czyli SAMA Z SIEBIE mnie obeszła i przy nodze usiadła! no to ja natychmiast zaczęłam z nią tę komendę ćwiczyć dodając do tego gest pokazujący gdzie ma pójść – ręka z wyciągniętym palcem naprowadzająca młodą. Jeszcze się ociąga, potrafi przysiąść idąc, ale coraz piękniej mnie obchodzi i powoli uczy się zatrzymać i usiąść przy nodze (z moją pomocą robi to bezbłędnie, sama zwykle ląduje znów przede mną).\nPodlinkuję tylko bo podróż już opisana przez A. :))\nto jak Lu sie zmienia i ogarnia jest nieustajaco fascynujace\nIdziemy sobie dziś do pracy z Lu, idziemy na piechotę, przez park. Jeszcze na osiedlu spotykamy psa (na kolczatce :(( ), który po drugiej stronie ulicy ujada na nas zajadle, wyrywając się swojej przewodniczce. A Lu na to: jeden szczek, podskok jakiś taki śmieszny i nagle.. suka patrzy na mnie. Ja jej mówię cicho i spokojnie ‘nie’ a ona na to: ‘a ok, to idźmy dalej, będę cicho’. Klik smakołyk.\nW parku wielki golden przecina naszą drogę, jest bez smyczy. Widzę, że Lu się zasapała, ale nie reaguję, czekam co będzie a ona.. idzie, sapie i nagle: spojrzała na mnie! klik i smakołyk. Ani jednego szczeknięcia.\nKolejna próba: mały kundelek bez smyczy, chce podejść. Lu spokojna, uspokajam ją dodatkowo jak się wita. Wprawdzie ogon na napinie w górze i lekko sztywne łapy, ale bez żadnych wyskoków itego ogromnego napięcia, które w niej widzę czasami w kontaktach z psami. Obwąchała się grzecznie a kundelek się znudził i pobiegł.\nJak widzicie pracujemy teraz z klikerem na zewnątrz i to bardzo pomaga, Lu sie lepiej skupia i lepiej zachowuje jak kliker jest w ruchu.\nPosted in Uncategorized\t| Tagged kliker\t| Leave a comment\nz życia stada\nPosted on June 21, 2013 by pozytywnaluna\nPorcja nowych dysków dla Fenki (po cichu liczę, że uda się też Lunkę nakręcić na frisbee):\nFenek się tuli. U niej jest tak, że wpada na krótkie sesje tulactwa na kanapę, po minucie sobie idzie, ale pewnie znów wróci 🙂\nLu i Charlie zostali ze mną, A. z Fen w pracy. Jesteśmy na łączce na spacerze i ćwiczymy zostawanie na komendę. Mina Cha :DD Charlie to jeden z mądrzejszych i bardziej starających się w pracy psów jakie widziałam. On po prostu stoi i kombinuje: ‘co chciałaś? co mam zrobić? hmm… siad? jupiii to chciałaś! ciamk ciamk pyszny smaczek!’ (to jak Cha ogarnął komendę ‘delikatnie’ i pobiera wargami smaczki jest naprawdę wzruszające przy jego sile, szczękach):\nA to zrobiły sobie suki same w czasie sesji głasków. Nazywam to psim dominem 😀 żadna psa nie ucierpiała w czasie robienia tego zdjęcia 😀 Fena wygina się tak 100 razy dziennie dając brzuch do głaskania, albo.. zasypiając 😀\nnieustająco się klatkujemy i inne niusy\nPosted on June 20, 2013 by pozytywnaluna\nTo będzie długi wpis więc podzielę go nagłówkami dla uporządkowania.\nJesteśmy z używaniem klatki na takim etapie, że Lu zostaje w niej u A. już na ponad 4 godziny. Miałyśmy jedną skargę sąsiadki, że pies szczeka. I że na pewno to Lu (mimo, że w mieszkaniu zostały wszystkie trzy potwory). Sprawdziłyśmy z jeszcze jednymi sąsiadami. Każdy powrót do domu to nasłuchiwanie. Psy nie szczekają. Żadne z nich.\nJak pisałam najpierw została ze 2 razy na paręnaście minut sama w domu (tzn z innymi psami). Była tak spokojna, że nawet się nie kręciła. Kolejny krok to było zostawienie jej na godzinę. Okryłam jej klatkę prześcieradłem dla większego komfortu. Po moim powrocie prześcieradło było wciągnięte do klatki, ale nawet go nie zgryzła. Kolejnym razem została z poduchą, którą dostała od Deksia. Zrobiła confetti z jednej jej części plus wciągnęła prześcieradło. Przy kolejnym zostaniu – confetti z drugiej części poduchy i pożarty kawałek kanapy, który nieopatrznie znalazł się w zasięgu jej zębów wystających z klatki plus ponownie prześcieradło wciągnięte do klatki.\nDlaczego wieszam jej prześcieradło mimo, że je wciąga do środka, wygryza w nim dziury? dlaczego daję jej poduszkę mimo, że robi z niej confetti? ano właśnie dlatego 🙂 jest to jedna z dwóch metod, których czytałam na blogu Białego Jacka: zachowania zastępcze – czyli dawanie psu do klatki czegoś co może sobie mamlać/lizać, zeby rozładować stres. Lu póki co jest niezabawkowa. Nie interesuje się zabawkami wcale (ok, poza opisywaną już skarpetą, co oznacza, że zachęcona i podkręcona może się bawić wszystkim – to mamy do ogarnięcia jeszcze). Skoro wciąga sobie prześcieradło, to znaczy, że to jej zajmuje czas i uwagę. Skoro tnie gąbkę na confetti zębami to znaczy, że jednocześnie nie ma szans szczekać – proste i skuteczne 🙂 oczywiście komuś może przeszkadzać sprzątanie po niej. Ja się tylko cieszę, że to ją zajmuje. Zresztą – dziś była w klatce jakieś 3,5 godziny i zgadnijcie co? prześcieradła nie ściągnęła, żadnych skarg na szczekanie nie ma. Może mamy kolejne sukcesy w sklatkowaniu? (inna sprawa, że znam ją i wiem, że może przez miesiąc zostawać sama spokojnie a potem będzie miała gorszy dzień i znów coś rozwlecze, zmemła itd).\nInną rzeczą o której pisze autorka Białego Jacka, a która wydała mi się mocno aplikowalna do przypadku Lu to zobojętnianie jej na bycie w zamkniętej klatce. Jak pisałam od początku – Lu potrafi w zamkniętej klatce przespać całą noc jeśli jestem w domu. Zdarzyło mi się ją zamknąć i zapomnieć, że jest zamknięta, kręcić się po domu bez jej żadnej, ŻADNEJ reakcji, o ile byłam w mieszkaniu. Kładzie się po chwili od zamknięcia i drzemie.\nKiedy wciągnęła prześcieradło, zsiekała poduszkę, poskarżyła się sąsiadka, zaczęłam się martwić, że Lu może jednak źle znosi zostawanie w tej klatce sama w domu. Tyle, że po moim powrocie, po pierwszym ataku mega emocji, pies jak się uspokoi, wchodzi do klatki sam albo zachęcony i nawet w niej zamknięta po chwili się kładzie. Wniosek: traumy klatkowej brak, za to pępowina trzyma nas mocno.\nZobojętniam ją więc na fakt siedzenia w klatce, zamykam ją też jak wychodzę a A. zostaje, raz na dłużej raz na krócej. Psy dostają też pyszne kongi, żeby się nie rozdarły jak wychodzimy i żeby im wyjście człowieka z domu skojarzyć z pysznym żarciem. Działa rewelacyjnie.\nOstatnia rzecz, to coś co stosuję we wszsytkich mieszkaniach, w których się da a więc niekorzystanie z automatycznego otwierania drzwi do budynku domofonem na kod, gdyż domofon ten charakterystycznie piszczy i psy wiedzą, że wraca człowiek. Kończy się to wielkim a bezsensownym nakręceniem się zanim wejdę do mieszkania. Lu i tak szaleje jak wracam, ale wyeliminowanie kodu skraca ten czas do minimum. Próbowałam czekać aż przestanie w klatce drobić, popiskiwać itd jak wejdę do domu. Na razie mi się nie udało tego przeczekać. Od A. wiem, że przy jej powrocie aż tak nie szaleje. A więc znów pępowina i rzecz do pracy.\nnadal o klatkowaniu\nPosted on June 11, 2013 by pozytywnaluna\nPrzeniosłyśmy wczoraj klatkę Luny do pokoju, w którym swój mały domek ma Fenka. Lu ma klatkę pod stołem skoro okazało się, że dobrze jej służy osłonięta klatka prześcieradłem. Kiedy położyłam się do łóżka przyszła na swoje stałe miejsce, chyba szukała klatki. Nie znalazła jej więc położyła się na podłodze. Po chyba godzinie odprowadziłam ją do klatki do drugiego pokoju z komendą na miejsce. Lu całą noc przespała w otwartej klatce (albo większość nocy, w każdym razie nie spała na panelach w sypialni).\nZostawiona rano na jakieś 15 czy 20 min w domu z innymi psami (również w klatkach) ‘nawet nie skopała kocyka’. Efekty i łatwość klatkowania oraz jej spokój mnie zadziwiają i też cieszą. Przy jej skłonnościach do ‘bobrowania’ po całym domu gdy zostaje sama, zjadania dziwnych rzeczy, rozwlekania ich itd – oswojona i akceptowana klatka jest bardzo bezpiecznym rozwiązaniem.\nPosted on June 10, 2013 by pozytywnaluna\nJako, że spotykanie Fen i Cha na zewnątrz po okresie niewidzenia się powodowało awanturki postanowiłyśmy zmienić system i jednak witać psy w domu. Z moich obserwacji Lu spokojniej wtedy reaguje na psy. I faktycznie to się sprawdziło. Najpierw spróbowałyśmy powitania gdy F i Ch były luzem w mieszkaniu a kolejnym razem zostały wypuszczone z klatek dopiero po naszym wejściu. Mamy pełen sukces, żadnego awanturowania się.\nJeśli chodzi o klatkę to wczoraj Lu dostała nową/używaną pożyczoną od Deksia i dodatkowo okryłam jej górę i bok prześcieradłem. Młoda przespała w niej większość nocy chowając się w tej osłoniętej części, w dodatku sama, niezachęcana dwukrotnie do klatki poszła się położyć. Zaczynamy ćwiczyć zostawanie w klatce samodzielnie w mieszkaniu.\nDodatkowo odkryłam, że Lu mocno się ode mnie odkleiła. Zdarzało się, że zostawiałam ją w pracy na chwilę i szłam do sklepu. Kończyło się to zwykle jej płaczem pod drzwiami. Ostatnio dwukrotnie została w fundacji na parenaście/paredziesiąt minut i było super. Dziś została z A. i psami na cały dzień i wcale nie płacze, jest wyluzowana i nawet jeśli tęskni to tego nie okazuje. Bardzo mnie to cieszy, bo jest szansa, ze będzie spokojnie zostawać tam w klatce sama w domu i ogólnie będzie jej łatwiej gdy wychodzę dokądkolwiek.\nPosted in Uncategorized\t| Tagged klatka, stado\t| Leave a comment\npsie relacje społeczne\nPosted on June 5, 2013 by pozytywnaluna\nObserwowanie jak trzy skrajnie różne psy funkcjonują ze sobą jest ostatnio jedną z moich ulubionych zabaw. Ich błyskawiczne przechodzenie od darcia się na siebie i zębów przy powitaniu, po to, żeby 20m dalej iść już razem na zupełnym luzie, jeszcze mnie zadziwia. Już się ogarnęły, już w domu nie ma żadnych zębów na wierzchu, żadnej obsesyjnej zazdrości i awantur, a jak się widzą po niedługiej nawet przerwie to znów kłótnia (to głównie Luna).\nFenka kocha Lunę. Kocha ją miłością wielką choć krótką. Przychodzi do niej co chwilę, trąca noskiem, obwąchuje, zdarza jej się nawet położyć obok i przytulić (a Fenka nie jest psem, który się przytula do ludzi i innych psów). Potrafi leżeć przed nią i pokazywać jej swoją najnowszą zdobycz a jednocześnie obecnie ukochaną zabawkę czyli pogryzioną skarpetę. Wygląda jakby zachęcała Lu do zabawy.\nFenka za skarpetę zrobi każdą sztuczkę jaką zna. Luna widząc nasz zachwyt nad Fenkowymi sztuczkami bardzo zaczęła się interesować skarpetą uznając, że ten dziwny obśliniony przedmiot jest źródłem uwagi ludzkiej i zachwytów. Pobrała więc skarpetę kilkakrotnie i nawet ją obżuła. Fen przygląda się uważnie, ale nie robi awantury o ten zasób 😉\nCharlie nadal statecznie obchodzi Lu, choć już mniej. Już nie dostaje batów za każde wpadnięcie na nią. Lu się przyzwyczaiła i przestała na to reagować, więc też Charlie choć nadal uważny – przestał się aż tak bać przechodzić obok młodej.\nZ tych opisów właściwie wygląda na to, że Lu sterroryzowała oba psy, ale to nieprawda. Są oba na nią uważne, pilnują się, żeby jej nie zaczepiać, ale ona też cudownie przestała reagować na wpadanie, obijanie się, chodzenie po pokoju 15 razy tam i z powrotem, ekscytację psią, ciasne przejścia z trzema psami na powierzchni metra kwadratowego itd. 🙂\nDodam jeszcze tylko, że nadal się klatkujemy i obecnie Lu śpi w zamkniętej klatce a z jedzeniem i w zamkniętej spędza sama w pokoju po kilkanaście minut.\nPosted in Uncategorized\t| Tagged klatka, stado\t| 1 Comment\nstado w obiektywie\nChwilę po pierwszym wspólnym wejściu do domu – bo współpraca się opłaca i dają za nią żreć 😀 (od lewej Charlie, Luna, Fenka)\nByć przewodniczką dwóch suk na raz to dopiero wyzwanie.. no chyba, że TAKICH suk 🙂 Luna po lewej, Fenka po prawej.\nJeszcze się ogarniamy (zdjęcie z 2go wspólnego dnia), ale już wiemy, że najbardziej na świecie opłaca się siedzieć obok siebie bez awantur bo za to dają żarcie:\nW mieszkaniu funkcjonujemy już na totalnym luzie (Fena w stadium ducha, Luna wypatruje żarcia a Charlie przytula się do nas tyłkiem):\nPosted in Uncategorized\t| Tagged stado\t| Leave a comment\no stadzie z innej perspektywy\nPosted on June 3, 2013 by pozytywnaluna\nPisałam o tym, że charakter i zachowania poszczególnych psów w stadzie zasługują na osobny wpis. I oto proszę, okazuje się, że ich mama napisała podsumowanie tych 4 dni ze swojej perspektywy. No to zapraszam do lektury Krzaka Turlaka (i koniecznie zobaczcie zdjęcia Fenutki z czasów jak była maluteńkim szczeniorkiem).\nDodam tylko, że Charlutka uważne i powolne chodzenie po domu i ewidentne zapamiętywanie, gdzie leżała Lu oraz Fenki próby zabawy z nią i przyjazne obwąchiwanie co chwilę rozbrajały mnie kompletnie 🙂\nPosted on June 2, 2013 by pozytywnaluna\nW ostatnich dniach kontynuowałam pracę nad zaakceptowaniem przez Lunę klatki. Robię to bardzo małymi kroczkami, całe szczęście, że A. jest i mnie w tej kwestii pilnuje 😉\nLu dostawała w klatce jeść (małe porcje, bo reszta nadal na spacerach) 2x dziennie. Na początku dawałam jej jeść w otwartej klatce. Potem Lu całą noc w otwartej przespała, więc w kolejnym kroku jadła w zamkniętej ale przy mnie. Tzn byłam w pokoju, nie zwracałam na nią uwagi, klatka była zamknięta przez około 10 min, Lu grzecznie siedziała i czekała aż ją wypuszczę. Po wypuszczeniu masa głasków i zachwytów.\nW następnym kroku dawałam jeść, zamykałam klatkę i wychodziłam z pokoju zostawiając otwarte drzwi. W tej opcji Lu już całkiem długo wytrzymuje. Ostatnia próba dziś rano polegała na zamknięciu jej w klatce i zamknięciu drzwi do pokoju – na krótko, parę minut dosłownie.\nKluczowe jest dla mnie to, żeby Lu się nie zdenerwowała, nie zaczęła szczekać, prosić o wypuszczenie. Na razie przerywamy pracę bo w domu nie mamy klatki, ale zamierzam takową kupić i próbować dalej. Jak na razie ewidentnie Lu klatkę akceptuje, choć zachwycona nią nie jest.\nPosted in Uncategorized\t| Tagged klatka\t| 2 Comments\nLu, Cha i Fen spędziły razem 4 doby. Były ze sobą non stop, głównie w mieszkaniu, w którym sporo jest okazji do bliskiego mijania się psów plus spacery.\nPo pierwszej dobie Lu i Fen mocno się pokłóciły. Nie pogryzły ale ‘pożarły’ głosowo, z zajadłością godną większej sprawy 😉 rozdzieliłyśmy je, ofuczałyśmy mocno, ja się bardzo zdenerwowałam co laski natychmiast wyczuły. Obchodziły się potem jak zgniłe jajo, nas przepraszały. Był to ostatni poważny incydent w stadzie. Od tego czasu psy miewały momenty powarkiwania, nawet wyskakiwania z zębami, ale częstotliwość się zmniejszyła, w dodatku zdarzało się też Fen wyskakiwać do Charliego mimo, że jest jej ukochanym bratem i mieszkają razem od paru miesięcy, więc ja przestałam ich pilnować, uznając, że tak po prostu czasem będzie i już.\nCharakter i zachowania każdego z psów zasługują na osobny opis, ale na ten moment dla sprawy oswajania Lu z dwójką nowych psów ważne jest to, że Charlie nie widzi. To oznacza, że zdarza mu się wpadać na sprzęty w domu (ale tylko jeśli się je nieopatrznie przestawi, bo ogólnie pamięta ich układ), na ludzi oraz na psy. To ostatnie właśnie było jedną z przyczyn awantur między nim a Lu, która jeszcze nie rozumiała, że Cha tak ma.\nDrugi powód do kłótni to zabieganie o uwagę człowieka. Na początku była to bardziej zazdrość: mamo nie głaszcz jej/jego, Ty jesteś moja! (i tu mam wrażenie, że Lu głównie robiła o to awantury odganiając zębami Charliego i Fenkę). Z biegiem czasu ‘nie głaszcz innego psa’ zamieniło się w ‘głaszczesz ją/jego? pogłaszcz i mnie!’, a zęby pozostają schowane.\nInne potencjalnie drażliwe momenty okazały się mniej istotne (wychodzenie na i powrót ze spaceru, karmienie, poranne wypuszczanie z klatek i pokoi gdyż psy spały porozdzielane). Tzn te sytuacje nie były trudne chyba, że w ich trakcie wystąpiło jedno z powyższych, czyli wpadnięcie Cha na Lu bądź jej zazdrość o moją uwagę skierowaną do innego psa. Nauczyłyśmy się z A. ostrzegać Charliego, że Lu jest na jego drodze a ja z kolei zawsze kiedy chciałam pogłaskać Fenkę albo Cha, drugą ręką dotykałam Luny i nie pozwalałam psom się w tym czasie za bardzo do siebie zbliżać. No i za każdym razem gdy choć ząb się pojawił na horyzoncie psy dostawały jasne ostrzeżenie, że to ‘źle’ i że mają ‘ogarnąć d***py’.\nCo ciekawe nie było chyba ani jednej walki o jedzenie. Psy skupiały się na osobie rozdzielającej smaczki i nie było sytuacji, żeby próbowały sobie żarcie wyrywać, tylko każde grzecznie czekało na swoją kolej (a dostawały wszystkie po równo zawsze).\nW trzeciej dobie psy funkcjonowały obok siebie praktycznie bez warków. Wpadanie Charliego przestało robić na Lu wrażenie, Fena odczuliła jej swoje łażenie po pokoju w te i wewte po 16 razy.\nFena zaczęła w pewnym momencie zachęcać Lu do zabawy oraz chciała bawić się z Cha. Nie pozwalałyśmy na to, bo ich zabawy polegają na obgryzaniu się i bieganiu po domu a nie miałyśmy pewności co na to Luna. Dziś jednak pozwoliłyśmy im zadecydować kto i co chce zrobić w ramach zabawy. Fen zachęcała Lunę, ta to ignorowała 😉 Cha swoim zwyczajem rozwarł paszczę i objął nią pysk Luny, ona znów ignor ale na luzie, gdy Fen i Charlie zaczęli się szarpać, Lu podbiegła do nich ze swoim charakterystycznym burczeniem (zawsze jak się podnieci zabawą wydaje z siebie burki, które dla niewprawnego ucha brzmią jak warczenie, ale nim nie są). Na to Fen i Cha przestali na chwilę ale gdy Lu odeszła oni pobiegli truchtem za nią. Pięknie wszystkie próbowały choć na razie im to nie wychodzi 🙂 i jak znam relację Lu z Deksiem (Borderem, którego Lu zna od szczeniaka), młoda raczej w zabawy nie wejdzie, no chyba, że ta zwariowana dwójka ją tego nauczy 🙂\no tym jak powstało stado i o klatce\nPosted on May 30, 2013 by pozytywnaluna\nLu poznała Fenkę i dogadała się z nią. Lu i Charlie doszli do etapu spokojnego dotykania się, mijania, bycia obok siebie w zgodzie. Przyszedł czas na spotkanie we trójkę. Tym razem postanowiłyśmy zrobić skok na głęboką wodę – wszystkie trzy psy na raz i od razu. I udało się! były pojedyncze wyskoki, warki, napięcie, ale po jakiś 15 minutach na dworze wszystkie trzy psy weszły razem do domu. Było kilka kłótni, głównie między Lu i Cha, ale psy ogarniają się właściwie bez naszej pomocy.\nPrzy okazji zaczęłam próbować sklatkować Lu. Czyli przyzwyczaić ją do przebywania w klatce. Różne są na ten temat teorie, ale wiele mówi, że pies akceptujący klatkę, spokojnie spędza w niej czas, łatwo się w niej wycisza i jest mu latwiej ogarnąć emocje.\nZrobiłyśmy pierwszą sesję, tzn Lu zachęcona smakami weszła do klatki, na końcu której była mała miseczka jedzenia (nadal jesteśmy w trybie jedzenia na zewnątrz w trakcie pracy więc tutaj mamy wyjątek). Po zjedzeniu wyszła. Zachęcona ponownie jedzeniem weszła jeszcze raz do środka, zasłoniłam jej sobą wyjście prosząc, żeby usiadła. Usiadła a potem wyszła. Na tym etapie nie ma mowy o próbach zamykania psa, na razie oswajamy samo bycie w środku.\nLuna i Charlie – spotkanie 2\nPosted on May 28, 2013 by pozytywnaluna\nDrugie spotkanie z Cha nastąpiło kilka godzin po pierwszym. Charlie wyszedł z budynku z A. Lu lekko rozhisteryzowana ale bez większych jazd. Szliśmy w sporym oddaleniu od siebie na początek. Na łączce się zbliżamy. Lu spokojna, nie robi wyskoków, Cha tym bardziej, zresztą to nie on tutaj jest od wyskakiwania i zaczepiania zębnego. Decydujemy się spuścić Lu ze smyczy, z Charliem nie jest tak prosto – nie widzi, nie może chodzić bez kontroli w terenie, na którym są płotki, drzewa itd. Zresztą on nie jest smyczowym terrorystą.\nLu z własnej woli nie podchodzi do niego, A. kusi ją smaczkiem. Przy jedzeniu dochodzi do poważnego spięcia. Lu wyskakuje do Charliego, ten jej oddaje mocno na tyle, że młoda przychodzi do mnie się poskarżyć. Ale nie ma pocieszania, sama wyskoczyła – takie są konsekwencje. Lu zaczyna go omijać. Chodzi bez smyczy, ewidentnie obawia się podejść. Drepczemy tam i z powrotem po łączce obserwując krążącą wokół nas Lu. Młoda wysyła pojedyncze CSy, co jest niesamowite, nie widziałam jej CSującej przy nowym psie. Zawsze była reakcja konfrontacyjna, wyskoki itd. Ale może też dawno nie przetrzymałam tej konfrontacji i nie pozwoliłam na dalsze interakcje. Panika jej minęła i zdecydowała się podejść blisko. Charlie zjeżył się na całym grzbiecie, ale totalnie dzielnie wytrzymał tę bliskość. Rozeszły się, ale Lu ewidentnie zaczęła dążyć do kontaktu, trochę jakby sprawdzała czy jak podejdzie blisko to dostanie w skórę czy nie. Ale nie z Charliem takie numery. Pozwalał jej podchodzić, wcale nie zaczepiał, ona też przestała! nagle, w przeciągu sekund i minut psy zaczęły być obok siebie bez awantur.\nRuszyłyśmy w stronę mieszkania A., żeby odstawić Charliego i pobrać Fenkę. Lu ewidentnie chciała iść z A. i Charliem. Parła za nimi do przodu, do budynku, wykorzystałyśmy to, weszłyśmy na klatkę. Pod mieszkaniem A. Luna odtańczyła hopki galopki pięć razy obchodząc A. i Charliego w kółko, ósemką i co tam jeszcze się dało. I nic. Cisza, spokój, psy na luzie.\nNie wiem gdzie i kiedy nastąpił przełom. Czy to był ten moment, kiedy spuściłam Lu ze smyczy, ona zaczepiła Cha, ten jej przyłożył jasno mówiąc: nie podskakuj a potem ja jej jasno zaznaczyłam, że ja jestem w stadzie (stojąc z A. i Cha) i ona też może być o ile przestanie atakować? A może Cha w sposób totalnie przez nas niezauważalny powiedział jej: laska, wyluzuj, nie zjem Cię tylko nie mnie nie gryź.\nPosted in Uncategorized\t| Tagged stado, sygnały uspokajające\t| Leave a comment


Lusterko Blog: (zapowiedź) essence hot winter drinks LE\nD 15 września 2012 00:02\nZrobili takiego smaka, a u nas kremów nie będzie? Co za niesprawiedliwość... :(\nNici 15 września 2012 00:05\nRoxyRoach 15 września 2012 00:07\nJa w zeszłym roku napaliłam się na tą serię, a tu nic... Może uda mi się załatwić w tym roku z Niemiec, ale to też nie jest pewne... Essence jest w drogeriach dm, prawda?\nNici 15 września 2012 00:12\nRoxy w Müllerze tez jest :)\nLusterko Em 15 września 2012 00:13\nMegara 15 września 2012 00:21\nGingerbread Chai Latte <3\nSkoro w zeszłym roku były kremy [ do tej pory męczę mandarynkę], to czemu teraz miało by nie byc ?\nMmm, bez wahania wzięłabym wszystkie! Będzie wielka szkoda, jak do nas nie dotrą...\nlagriotte 15 września 2012 08:26\nNawet nie mogłabym się zdecydować który wybrać, chyba wzięłabym wszystkie trzy. :D\na. 15 września 2012 08:30\nNazwy i zapachy urocze, a jak jest z własciwościami pielęgnacyjnymi? Kremy Essence dadzą radę strasznie przesuszonym dłoniom? :)\nxkeylimex 15 września 2012 08:34\nNo nie... Jak mogli pominąć Polskę?!\nZapachy zapowiadają się mega kusząco! Ja kupiłabym chyba wszystkie wersje :)\nRegi 15 września 2012 09:03\nJak to u nas nie będzie? A już chciałam je wszystkie...\nEdyta 15 września 2012 09:34\nMam nadzieję że będą tak samo nawilżające i odżywcze jak smakowicie wyglądają :3\nLusterko Em 15 września 2012 09:58\n@Megara, jeśli męczysz mandarynkę, to znaczy, że masz krem z serii sprzed dwóch lat.\nLusterko Em 15 września 2012 10:00\n@a., bardzo przesuszonym na pewno nie dadzą rady. To jedne z moich ulubionych kremów, ale nie ma się co oszukiwać, że zapewniają oszałamiającą pielęgnację. Tu o nich pisałam: http://lusterko-em.blogspot.com/2011/08/kremy-do-rak-essence-seria-limitowana.html\naxi_1099 15 września 2012 10:35\nCzemu jak zwykle ominęli Polskę? >.<\nCrumbs of Beauty 15 września 2012 10:43\nSmakowite zapachy ale u mnie te kremy się nie sprawdzają więc nie żałuję.\napteka marzenie 15 września 2012 11:03\ncieknie, cieknie ! oby pojawiły się chociaż na allegro :D\nCharlotte♥ 15 września 2012 11:40\nja chcę wszystkie ;d\nmhm cudownie się zapowiadają\npatrycjaa-wardrobe 15 września 2012 12:24\nUnknown 15 września 2012 12:28\njak zwykle, jak coś się ciekawie zapowiada to w Polsce tego nie będzie\nm_and_z 15 września 2012 14:30\njakie zapachy! :))\nEjbii 15 września 2012 15:38\noj, przygarnęłabym wszystkie! :)\nmixoflife 15 września 2012 17:06\nMuszą pachnieć bosko!\nnatalia 16 września 2012 11:05\nMam nadzieje, że wprowadzą je do Polski... ;)\nMilky chocolate 16 września 2012 20:15\nMam nadzieję, że będą w Polsce! Zapachy świetnie się zapowiadają, mniam!\nBella 17 września 2012 20:46\nKremy wyglądają smakowicie :) Kurde, czy my jesteśmy gorsi, że takie dobrocie nas omijają?


Protokół Nr 30/3/2021 z dnia 22 marca 2021 r. - Urząd Miejski w Sandomierzu\nProtokół Nr 30/3/2021\nPani Aneta Przyłucka – Sekretarz Sandomierza,\nPani Tamara Socha- Dyrektor Centrum Usług Wspólnych w Sandomierzu (czyt.: CUW),\nPan Waldemar Gosek- Dyrektor Szkoły Podstawowej Nr 1 w Sandomierzu (czyt.: SP1),\nPani Elżbieta Sobolewska- Dyrektor Szkoły Podstawowej Nr 2 w Sandomierzu (czyt.: SP2),\nPan Grzegorz Socha- Dyrektor Szkoły Podstawowej Nr 3 w Sandomierzu (czyt.: SP3),\nPani Małgorzata Szuba- Dyrektor Szkoły Podstawowej Nr 4 w Sandomierzu (czyt.: SP4),\nPan Michał Leszczyński- Telewizja STV.pl\n3.Realizacja punktu z planu pracy komisji pn. stan obiektów sportowych na terenie miasta Sandomierza i plany ich przebudowy: stadion miejski, pływalnia kryta „Błękitna Fala”.\n4.Realizacja punktu z planu pracy komisji pn. ocena stanu nauki zdalnej w sandomierskich szkołach podstawowych.\n5.Rozmowa nt. przyszłości szkolnictwa w mieście- informacje z Centrum Usług Wspólnych dot. wydanej negatywnej opinii Świętokrzyskiego Kuratora Oświaty w sprawie przeniesienia SP2 do SP4 przy ul. Mickiewicza 39 w Sandomierzu.\nBez udziału w głosowaniu radnej Agnieszki Frańczak-Szczepanek.\nRealizacja punktu z planu pracy komisji pn. stan obiektów sportowych na terenie miasta Sandomierza i plany ich przebudowy: stadion miejski, pływalnia kryta „Błękitna Fala”.\nDo obrad komisji dołączył radny Marek Strugała.\nPrzewodniczący komisji powiedział, że w kolejnym miesiącu podczas obrad komisji zostanie poruszony temat pozostałych obiektów sportowych administrowanych przez MOSiR.\nPan Paweł Wierzbicki oznajmił, że gmina w tegorocznym budżecie posiada ujętą kwotę dot. nadbudowy i modernizacji stadionu miejskiego. Obecnie jest to etap uzgodnień dokumentacji. Fachową obsługą inżynieryjną zajmuje się Referat Techniczno Inwestycyjny Urzędu Miejskiego. MOSiR, jako administrator obiektu jest strona wspierającą. Oprócz projektów dot. nadbudowy są również prace związane z analizą części przyziemia/podłoża utrzymującego nadbudowę. Około miesiąca czerwca powinien zostać ogłoszony przetarg. Istnieje szansa, że powyższa inwestycja zostanie rozpoczęta w bieżącym roku.\nZ kolei, dokumentacja modernizacji/przebudowy/rozbudowy krytej pływalni została przygotowana w poprzednich latach. Jednak ze względu na brak środków finansowych zadanie nie zostało zrealizowane.\nObecnie Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji pracuje nad inwentaryzacją obiektów sportowych z aplikacji ministerialnych po to, aby gmina mogła wystąpić z akcesem o środki finansowe w konkursie „Sportowa Polska” na rozwój lokalnej infrastruktury sportowej. Tegoroczny program przewiduje zadania z zakresu modernizacji i remontu obiektów. Problemem jest pozyskanie pieniędzy.\nW pozostałym zakresie MOSiR wykonuje na bieżąco drobne naprawy/remonty/przeglądy w obiektach sportowych.\nRadny Robert Kurosz rozpoczął dyskusję w powyższym punkcie porządku obrad.\nRadny Andrzej Lebida zapytał czy Dyrektor MOSiR-u pozyskuje samodzielnie fundusze zewnętrzne? Kiedy ostatnio były prowadzone rozmowy z Burmistrzem Sandomierza w celu aplikacji o środki zewnętrzne?\nPan Paweł Wierzbicki oznajmił, że tylko raz ośrodek jako jednostka budżetowa gminy pozyskała tzw. „fundusze szwajcarskie”. Jednak MOSiR nie może samodzielnie zabiegać o programy, ponieważ na każde zadanie musi być zapewniona kwota w budżecie miasta (wkład własny). Ostatnia rozmowa z Panem Marcinem Marcem - Burmistrzem Sandomierza, Panem Piotrem Wójtowiczem - Naczelnikiem Wydziału Rozwoju, Promocji i Inwestycji oraz Panem Krzysztofem Kwiecińskim - Kierownikiem Referatu Techniczno-Inwestycyjnego odbyła się na początku marca i dotyczyła kwestii inwestycji, pozyskiwania środków zewnętrznych i rozwojem.\nPrzewodniczący komisji wobec braku pytań przeszedł do kolejnego punktu porządku obrad.\nRealizacja punktu z planu pracy komisji pn. ocena stanu nauki zdalnej\nw sandomierskich szkołach podstawowych.\nRadny Robert Kurosz poprosił o wypowiedzi dyrektorów szkół podstawowych, aby przedstawili ocenę nauki zdalnej uczniów.\nKażdy z dyrektorów przyznał, że zdalne nauczanie przebiega prawidłowo, a podstawy programowe są realizowane na bieżąco. Rodzice oraz opiekunowie prawni nie zgłaszają zastrzeżeń i uwag. Jednak, uczniowie klas 4-8 są znużeni, przemęczeni taką formą nauki. Widać dużą obojętność wśród młodzieży co w większości przypadków prowadzi do zaburzeń psychologicznych/psychicznych.\nPani Elżbieta Sobolewska powiedziała, że uczeń w SP2 korzystał z niezbędnej pomocy specjalisty - psychiatry. Istotnym problemem jest wydłużony czas oczekiwania na wizytę do lekarza. Dzieci nie radzą sobie z trudnościami oraz brakiem kontaktu z rówieśnikami.\nPani Elżbieta Sobolewska dodała, że zdalne nauczanie nie zastąpi jej tradycyjnej formy bezpośredniego kontaktu z wychowawcą/nauczycielami czy dziećmi.\nPan Grzegorz Socha dodał, że są duże zaległości i braki w edukacji. Trudno rozliczać dzieci za wyniki nauki zdalnej.\nMinister Edukacji Narodowej jest w trakcie przygotowywania tzw. zajęć wyrównawczych dla klas 4-8 oraz ponadpodstawowych. W momencie otrzymania rządowych pieniędzy zostaną one prawdopodobnie przeznaczone na realizację „wyrównywania szans w nauce dzieci” w postaci dodatkowych godzin lekcyjnych.\nDyrektor SP3 wyjaśnił, że nauczyciele nie mogą wymagać od ucznia włączenia kamery do zajęć lekcyjnych, gdyż nie wynika to z żadnych zapisów prawnych.\nPani Małgorzata Szuba dodała, że kadra pedagogiczna prowadząca zajęcia w trybie zdalnym zachęca dzieci do włączenie kamery.\nDyrektorzy wspólnie oznajmili, że większość rodziców współpracuje z pedagogami i jest w stałym kontakcie.\nPrzewodniczący komisji podziękował za wszystkie wypowiedzi.\nRozmowa nt. przyszłości szkolnictwa w mieście - informacje z Centrum Usług Wspólnych dot. wydanej negatywnej opinii Świętokrzyskiego Kuratora Oświaty w sprawie przeniesienia SP2 do SP4 przy ul. Mickiewicza 39 w Sandomierzu.\nRadny Robert Kurosz przystąpił do kolejnego punktu porządku obrad komisji i przypomniał, że Centrum Usług Wspólnych co roku przedstawiało kwoty oszczędności wynikające z przekształcenia ww. szkół poprzez zmianę siedziby.\nŚwiętokrzyski Kurator Oświaty wydał negatywną opinię w sprawie przeniesienia SP2 do budynku SP4 przy ul. Mickiewicza 39, od której Burmistrz Sandomierz się nie odwołał.\nPrzewodniczący komisji poinformował, że wystosował pismo do burmistrza (znak: Or.0012.3.2.2021.ML) z prośbą przedstawienia m.in. informacji, jakie zapisy oraz dokumenty przekazane po podjęciu uchwały intencyjnej\nNr XXXI/333/2021 z dnia 10 lutego 2021 r. były sprzeczne z ustawą Prawo oświatowe oraz kto opracował i przekazał powyższe dane?\nRadny Robert Kurosz zacytował fragment odpowiedzi pisma, znak: SEK.0003.3.2021.APR z dnia 19.03.2021 r. na ww. pytanie: „według naszej oceny żadne z przekazanych dokumentów nie były sprzeczne z ustawą Prawo oświatowe”. Mówca zwrócił się z prośbą do Pani Tamary Sochy o uzupełnienie danych dot. sprzecznych zapisów z ww. ustawą. Ponadto, Przewodniczący komisji skierował do kuratora pisemną prośbę o wyjaśnienie negatywnej opinii. W zwrotnej informacji telefonicznej otrzymał, że głównym powodem wydania negatywnej opinii był plan sieci szkół publicznych: „zgodnie z zapisem art. 88 ust.1 ustawy Prawo oświatowe wynika, że żadna szkoła określonego typu nie miała siedziby tożsamej z siedzibą innej szkoły tego samego typu co potwierdza przepis art.91 ust.1 Prawo oświatowe. Zgodnie\nz tą regulacją organ prowadzący szkoły różnych typów lub placówki może je połączyć w zespół”.\nPani Tamara Socha powiedziała, że CUW nie jest decyzyjnym organem w sprawie przeniesienia SP2 do budynku SP4. Oszczędności wynikające ww. zmiany siedziby szkoły sięgałyby ok. 200.000 zł/rocznie. W ubiegłym roku ew. oszczędności wyniosłyby ok. 700.000 zł ze względu na odejście pracowników na emeryturę.\nDyrektor CUW-u oświadczyła, że posiłkuje się na opiniach wydanych przez radców prawnych. Według mówczyni uchwała intencyjna była dobrze przygotowana.\nRadny Andrzej Lebida zaapelował o pozostawienie SP2 przez kolejne 100 lat w spokoju. Zapytał, czy zależność pełnienia obowiązków Pani Tamary Sochy jako Dyrektor CUW, a Panem Grzegorzem Sochą – Dyrektor SP3 jest właściwa, mając na względzie podległość służbową?\nPani Tamara Socha odpowiedziała, że ustawa o pracownikach samorządowych nie ma zastosowania w stosunku do osoby Pana Grzegorza Sochy, ponieważ ustawa wyklucza tylko i wyłącznie bezpośrednią podległość. Bezpośrednim pracodawcą jest burmistrz. Praca przebiega w dwóch niezależnych od siebie jednostkach gminy.\nRadna Agnieszka Frańczak-Szczepanek zapytała, dlaczego Dyrekcja SP4 musiała w ciągu 2 dni zwolnić dwie klasy na potrzeby budowy monitoringu skoro do tej pory nie widać żadnych działań?\nMówczyni sprzeciwiła się, aby centrum monitoringu znajdował się w szkole. Zasugerowała, aby gmina zaadaptowała inne miejsce na ten cel.\nPani Aneta Przyłucka powiedziała, że od 2016 r. był planowany monitoring wynikający z programu rewitalizacji miasta. Pomieszczenia należy udostępnić firmie, która wygrała przetarg. Szkoła nie traci swojej głównej funkcji nadal jest obiektem oświatowym. SP4 należy do Gminy Sandomierz.\nRadny Robert Kurosz wyraził swoją niepewność w kwestii umieszczenia centrum monitoringu w placówce oświatowej. Dodał, że być może należy zaczerpnąć informacji w powyższym temacie u Świętokrzyskiego Kuratora Oświaty.\nRadna Agnieszka Frańczak-Szczepanek oznajmiła, że brak sal dydaktycznych znacznie utrudni pracę nauczycieli. Roboty budowlane i hałas uniemożliwi nauczanie dzieci. Zapytała, ile osób zostanie zatrudnionych do obsługi monitoringu? Czy zwiększenie zatrudniania osób jest ujęte w budżecie miasta na bieżący rok?\nPani Aneta Przyłucka powiedziała, że nie można realizować inwestycji na nieruchomościach, które nie są własnością gminy tym bardziej, jeśli środki pochodzą z funduszy unijnych. Program rewitalizacji miasta został przyjęty\nw określonej formie. Nikt od 2016 r. nie wniósł zastrzeżeń w kwestii lokalizacji monitoringu.\nPan Grzegorz Socha dodał, że szkoły jak i placówki oświatowe są jednostkami organizacyjnymi Urzędu Miejskiego. Właścicielem tych obiektów jest burmistrz. Natomiast, dyrektorzy szkół mają oddane budynki w trwały zarząd.\nDecyzje o wynajęciu dwóch szkolnych pomieszczeń nie odbędzie się kosztem dzieci i ich nauczania.\nPani Małgorzata Szuba powiedziała, że SP4 wynajmuje pomieszczenia w zamian za pokrycie wydatków placówki. W budynku szkoły przy ul. Cieśli 2 usytuowane jest siedziba CUW-u (nieodpłatnie udostępnione sale na zasadzie porozumienia z burmistrzem).\nDyrektor SP4 oznajmiła, że nie było prowadzonych rozmów w zakresie lokalizacji monitoringu w siedzibie szkoły. Uszczuplenie o dwie sale dydaktyczne placówki oświatowej znacznie utrudni organizację zajęć szkolnych. Pani Małgorzata Szuba dodała, że na podstawie przeprowadzonych konsultacji z Panem Krzysztofem Kwiecińskim – Kierownikiem Referatu Techniczno – Inwestycyjnego prace budowlane mają odbywać się w godzinach popołudniowych oraz w weekend. Zostaną zamontowane podliczniki prądu na czas remontu. Jednak najważniejszym zadaniem będzie dobre zabezpieczenie robót budowlanych przed dziećmi oraz zapewnienie higienicznych warunków pracy kadrze pedagogicznej.\nRadny Andrzej Lebida zgodził się wcześniejszą wypowiedzią radnego Roberta Kurosza i zasugerował, aby wystąpić do kuratora oświaty z pytaniem czy zasadnym jest, aby centrala monitoringu znajdowała się w SP4?\nMówca wymienił inne lokalizacje monitoringu, które spełniłyby swoją rolę np. biblioteka oraz stadion.\nRadny Robert Kurosz w piśmie zwracającym się do burmistrza nie otrzymał informacji na dwa punkty odnośnie: wykazu szkół prowadzonych w innych gminach w powiecie sandomierskim oraz wydatków szkół w 2020 roku w rozbiciu na paragrafy sprawozdania finansowego Rb28.\nPrzewodniczący komisji powiadomił wszystkich, że po otrzymaniu wszystkich odpowiedzi na zadane w piśmie pytania, członkowie komisji otrzymają je do wglądu celem zapoznania z treścią.\nPani Tamara Socha odniosła się do słów Przewodniczącego komisji informując, że CUW nie prowadzi statystyk oraz informacji o sąsiednich gminach. Z kolei, w kwestii Sprawozdania finansowego Rb-28 w rozbiciu na poszczególne paragrafy jest ogólnodostępne na stronie internetowej Centrum Usług Wspólnych (główna księgowa wyśle link).\nPan Grzegorz Socha wyraził swoją aprobatę w kwestii wynajmu szkolnych pomieszczeń dydaktycznych pod warunkiem, że prace nie kolidowałyby z zajęciami dzieci. Jako Dyrektor SP3 nie widzi ku temu zastrzeżeń, jeśli takie działania przyniosłoby korzyści dla gminy bądź oszczędności.


Jutro rusza CRYOSPACE BIKE ADVENTURE – 4 dni ścigania - Szklarska Poręba Nawigacja\nJutro rusza CRYOSPACE BIKE ADVENTURE – 4 dni ścigania - Szklarska Poręba\nOd 29 czerwca do 2 lipca. Gdzie? Oczywiście w Szklarskiej Porębie.\nJedyna polska etapówka, na której można zdobyć punkty do rankingu UCI startuje w sobotę, 29 czerwca. Jedziemy na dwóch dystansach (CLASSIC – krótszy, PRO – dłuższy), ścigamy się indywidualnie, w kategoriach wiekowych, open oraz w klasyfikacji kolarskich teamów.\nNa liście startowej zawodnicy z Czech, Niemiec, Rosji, Holandii, Danii, ale też z USA, Kataru, Namibii i Japonii.\nPierwszy etap (sobota, start o 11) to konkretna rozgrzewka w Górach Izerskich. PRO ma 72 km i przewyższenie ponad 2000 m. CLASSIC pojedzie za to tylko 26 km z przewyższeniem prawie 700 m. W niedzielę PRO da trochę oddechu, bo dystans jest krótszy – 58 km i 1500 m w pionie, a trasa przeniesie się z głównego grzbietu Gór Izerskich we wciąż nie odkryte zakamarki Grzbietu Kamienickiego. CLASSIC zaproponuje tego dnia 30 km i 900 m przewyższeń.\nTrzeci dzień to już podnóże Karkonoszy. PRO tego dnia będzie mieć 62 km i przewyższenie 1750 m, a na trasie czeka niespodzianka – świeże, nowiutkie i jeszcze mało „objechane” karkonoskie single tracki w rejonie Jagniątkowa i Przesieki. Jeśli komuś będzie mało (a pewnie będzie), to na etapie nr 4 organizatorzy dołożą jeszcze trochę singli.\nDystans CLASSIC tego dnia będzie miał 28 km rozłożone na 770 m w pionie. Czwarty dzień krótkiego dystansu nie będzie ulgowy – 1000 m przewyższeń i 34 km. Na medal i koszulkę finishera trzeba sobie przecież zasłużyć! W sumie CLASSIC da prawie 120 km na czterech etapach. Długi dystans zafunduje ostatniego dnia prawie 50 km, przewyższenie 1400 m i jeszcze więcej singli!\nProfile wysokościowe etapów wyścigu Bike Adventure\nW bazie wyścigu Bike Adventure działać będzie strefa regeneracji, której hitem będzie pewnie kriokomora Cryospace, ale dostępnych zabiegów będzie znacznie więcej. Nad masażami i zabiegami przywracającymi zawodników do formy po trudach każdego etapu będzie także czuwał Wielospecjalistyczny Szpital Orthos. Będzie oczywiście serwis, pyszne posiłki po każdym etapie, codzienne dekoracje, kolarskie party dużo dobrej kolarskiej zabawy.\nTo nie koniec kolarskich wrażeń i emocji w Szklarskiej Porębie! 6 lipca wyjątkowa edycja Bike Maratonu czyli Ultra Bike Maraton z dystansem 100 km na dystansie GIGA, a dzień później Szosowy Klasyk!\nSezon na etapówki otwarty – najwyższy czas na kolejną edycję Cryospace Bike Adventure!


Profilaktyka raka piersi: nagroda dla sanepidu z Mazowsza | Infoprzasnysz\nProfilaktyka raka piersi: nagroda dla sanepidu z Mazowsza\nWojewódzki program edukacyjny dla młodzieży mazowieckich szkół ponadgimnazjalnych w zakresie profilaktyki raka piersi „Zdrowe piersi są OK.!” zdobył II miejsce w ogólnopolskim plebiscycie Know Health 2013. Autorem i głównym realizatorem inicjatywy jest zespół pracowników Oddziału Oświaty Zdrowotnej i Promocji Zdrowia Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Warszawie.\nGłównym celem programu jest kształtowanie wśród uczennic szkół ponadgimnazjalnych nawyku pielęgnacji oraz samokontroli piersi. Nagrodę wręczono podczas III Międzynarodowego Forum Promocji i Profilaktyki Zdrowotnej Know Health, odbywającego się we Wrocławiu w dniach 12-14 listopada 2013 r. „Jesteśmy pierwszą Wojewódzką Stacją Sanitarno-Epidemiologiczną w Polsce, która otrzymała tak prestiżowe wyróżnienie” – powiedziała Małgorzata Czerniawska-Ankiersztejn, dyrektor Wojewódzkiej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w Warszawie. „To motywuje pracowników do dalszej pracy, podejmowanej z myślą, że edukacyjne działania długofalowe przynoszą dużo większe korzyści w kształtowaniu postaw prozdrowotnych niż pojedyncze działania akcyjne„.\nW edycji pilotażowej przedsięwzięcia w roku szkolnym 2012/2013 wzięło udział 39 szkół ponadgimnazjalnych z 36 powiatów województwa mazowieckiego. Edukacją zostało objętych: 3305 uczniów, 3804 rodziców i opiekunów, 613 nauczycieli i pedagogów. WSSE w Warszawie kontynuuje realizację programu w bieżącym roku szkolnym.\nPartnerami przedsięwzięcia są: Wojewódzki Ośrodek Koordynujący Populacyjne Programy Wczesnego Wykrywania Raka Piersi oraz Profilaktyki i Wczesnego Wykrywania Raka Szyjki Macicy w Warszawie, Urząd Marszałkowski Województwa Mazowieckiego, Mazowieckie Samorządowe Centrum Doskonalenia Nauczycieli – Wydział w Warszawie. Patronat honorowy nad programem sprawuje Mazowiecki Kurator Oświaty.


Wiosenno-letnia kolekcja 303 Avenue - Moda - sophisti.pl\nsophisti.pl » Moda » Wiosenno-letnia kolekcja 303 Avenue\nDodano 21 kwietnia 2016 01:04, przez Informacja prasowa\nWraz ze zmianą siedziby, 303 Avenue postanowiło reaktywować szycie miarowe, od którego Marzenna Niemoczyńska rozpoczęła pracę nad marką w 2009 roku. Nowa, miarowa linia będzie nosiła nazwę 303 Avenue ART. Na kolekcję składać będą się ubrania wieczorowe, wypracowane kurtki, spódnice i płaszcze. Każda rzecz będzie wyjątkowa i wykonywana w jednym lub maksymalnie 3 egzemplarzach, z najlepszej jakości włoskich, francuskich i hiszpańskich tkanin.\nWszystkie ubrania będą wykonywane indywidualnie z klientką, w Pracowni ART, pod czujnym okiem Marzenny Niemoczyńskiej i jej doświadczonego zespołu krawieckiego, który pracuje z nią od kilkudziesięciu lat. Miejsce stanowić będzie swoiste uzupełnienie flagowego butiku przy Mokotowskiej 28. Nowy Showroom przy Mokotowskiej 40 ma być również miejscem spotkań dla stylistek, stylistów, dziennikarzy oraz sympatyków marki. Pragniemy, aby ten adres stał się ulubionym i znanym miejscem modnej Warszawy.\nKolekcja wiosna-lato 2016 charakteryzuje się inspiracjami stylem Hiszpanii i lat 70. Jest lekka, zwiewna i bardzo kobieca. Długie spódnice, wiązane bluzki z bufiastymi rękawami, jedwabne sukienki oraz kurtki w stylu bomber to wiodące elementy tego sezonu. Nowością są delikatne printy i soczyste kolory, które pojawiały się bardzo rzadko w poprzednich kolekcjach marki. Mocnym akcentem jest elektryzujący i odważny pomarańcz. W tym sezonie marka postawiła szczególny nacisk na wykończenie. Każda rzecz uszyta jest z niezwykłą starannością, z użyciem doskonałych dodatków krawieckich (taśmy, lamówki, suwaki, guziki). Wszystkie kurtki wykończone są naturalną skórą, a użyte podszewki są z dodatkiem jedwabiu. Lato 2016 to również nowe fasony i długości spódnic. Znak rozpoznawczy 303 Avenue - mini spódnica, dzieli w tym sezonie swoje podium z długością midi i maxi. Tkaniny (bawełna, len, jedwab, wełna, wiskoza, modal) pochodzą od włoskich, francuskich i greckich producentów.


Księga Rodzaju (1-11) - Gianfranco Ravasi | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\nprehistoria biblijna księga Rodzaju biblistyka teologia biblijna Biblia\n"Pan Bóg nie dał nam słów martwych, aby je zamknąć w małych i dużych pudełkach, albo zakonserwować w zjełczałym oleju jak mumie egipskie. Pan Bóg absolutnie nie dał nam do przechowania konserw ze słowami, lecz dał nam żywe słowa, aby nas karmiły i byśmy się nimi sycili". Słowo Boże pragnie pociągnąć ludzi i nimi wstrząsnąć. Zadaniem duchowym komentarzy biblijnych jest wydobycie z tekstu Pisma Świętego całej siły i aktualności jego przekazu, tak aby stał się "lampą dla stóp i światłem na ścieżce życia".\nPierwszych jedenaście rozdziałów Księgi Rodzaju należy do jednych z najpiękniejszych kart Biblii, a także do najczęściej komentowanych, ponieważ ukazują one największe napięcie, jakie istnieje pomiędzy nauką a wiarą.\nOtwórzmy zatem stronice Bożej księgi. Żydzi nazywają ją hebrajskim słowem "Bereshît", "na początku", które jest pierwszym słowem księgi, którą my nazywamy Księgą Rodzaju. Jest to "początek" Pisma Świętego, "początek" Pięcioksięgu, czyli Tory (Prawa), tzn. pierwszych pięciu ksiąg szczególnie świętych i cennych w oczach Izraelitów, które do dziś stanowią centrum i serce każdej synagogi. Jest to również "początek" owego nieprzerwanego łańcucha słów i wydarzeń składających się na jeden wątek, który określamy mianem historii zbawienia. Dalej jest to "początek" istnienia wszystkiego, co stworzone oraz "początek" dialogu Boga z człowiekiem. "Początek", który swe kolejne i ostateczne wydanie mieć będzie w Janowym: "Na początku było Słowo".\nWyrzeźbić dusz... Gianfranco Ravasi\nSiedem słów Je... Gianfranco Ravasi\nTrudne miejsca... Gianfranco Ravasi\nSpotkanie. Odn... Gianfranco Ravasi\nDodaj cytat z książki Księga Rodzaju (1-11)


• surowe srebrne kolczyki z karneolem - grey line project\n♡biżuteriakolczykisurowe srebrne kolczyki z karneolem 079 - srebro wiszące\nGrey line project - Na-biglach-zamkniętych kolczyki\nna biglach zamkniętych\nna biglach zamkniętych wiszące kolczyki\nkarneol srebro wiszące-kolczyki surowe na-prezent na-biglach-zamkniętych pomarańczowe kolczyki srebrne kolczyki\nKolczyki na biglach zamkniętych, wykonane ze srebra próby 925 oraz naturalnego karneolu.\nPomiędzy kołami zawiesiłam urocze intensywnie pomarańczowe łezki karneolu. Kamienie mają wielkość ok. 8x8 mm.\nDługość od szczytu bigli : 4,5 cm.\nKolczyki słoneczniki. Ręcznie malowane kolczyki, zostały zabezpieczone lakierem wodoodpornym, Materiały, Drewno39,00 zł Kolczyki księżyce. Kolczyki księżyc Biżuteria artystyczna dziki królik w całości wykonana ręcznie od podstaw70,00 zł\nSrebrne kolczyki z białymi muszelkami. Zapinane na bigle angielskie, Całość wykonana ze srebra 925, 4,1 cm, Muszelka ok, 24 mm99,00 zł Kolczyki qvevri z bursztynami. Kolczyki gronka Oryginalne, wiszące kolczyki w stylu boho z młotkowanego srebra, 2,2 cm180,00 zł\nKolczyki z bryłką cytrynu 155. Kamienie mają kształt nieregularnej, fasetowanej bryłki, Mają wielkość ok163,00 zł Kolczyki wiszące z błękitnym szkłem antycznym 120. Kółeczka i przekładki zostały wykonane ręcznie, co sprawia, 5mm, 6,9 cm185,00 zł


Sklep Sklep z obrazami na płótnie - Świat zakupów - najlepsze sklepy internetowe!\nDodano: 04 12 2017 Wyświetleń: 96\nSkontaktuj się z właścicielem tego wpisu Strona WWW: ale-fotoobrazy.pl Link nie działa/spam ?\nW ofercie sklepu znajdą Państwo wiele tysięcy obrazów na ścianę. Tak duży wybór produktów potrafi przyprawić o zawrót głowy, dlatego dla wygody użytkowników oferta została podzielona na kategorie tematyczne. Dzięki temu szybko znajdą Państwo grafiki, których poszukujecie. Wszystkie oferowane w sklepie obrazy są drukowane na płótnie canvas, jest to materiał stosowany do druków fotograficznych i gwarantuje wysokie nasycenie barw. Do druku wykorzystywane są ekologiczne, bezwonne pigmenty, a ramy obrazów są wykonane z naturalnego drewna. Obrazy na płótnie są sprawdzonym sposobem na upiększenie wnętrza. W naszym sklepie z pewnością znajdą Państwo coś dla siebie.\nobrazy na płótnie, obrazki, obrazy, obrazy na ścianę, foto obrazy, fotoobrazy, obrazy ścienne\nDeska Barlinecka, Baltic Wood, Kleje i Lakiery SALON MODY XXXL odzież dla puszystych duże rozmiary 44 - 64 Żarówki LED Tanie bilety lotnicze Skup aut Gliwice Hurtownia wentylacyjna Drzwi Sosnowiec Wózki spacerowe Okulary korekcyjne, oprawy okularowe EasyBED - kołdry, prześcieradła


Znaleziono 562, aktualnie od 275 do 300\nAnda-Gold Zakład Złotniczy [wyroby ze złota]\n41-800 Zabrze ul. Sienkiewicza 23 Zabrze tel.: (032) 271 55 59 woj: śląskie\nAmpol Metaloplastyka i Złotnictwo [wyroby ze złota]\n81-850 Sopot ul. 3 Maja 56 Sopot tel.: (058) 551 68 84 woj: pomorskie\nAmetyst Firma Stefan Abram [wyroby ze złota]\n50-447 Wrocław ul. Hauke- Bosaka 9A Wrocław tel.: (071) 372 47 83 woj: dolnośląskie\nAmetyst [wyroby ze złota]\n44-238 Czerwionka-Leszczyny ul. Parkowa 4 Czerwionka-Leszczyny tel.: (032) 431 28 26 woj: śląskie\nAmberg Trade [wyroby ze złota]\n00-137 Warszawa ul. Elektorna 5/7 Warszawa tel.: (022) 620 84 55 woj: mazowieckie\nAmadeus Firma Jubilerska Bogusław Staszewski właściciel [wyroby ze złota]\n00-095 Warszawa Plac Bankowy 2 Warszawa tel.: (022) 531 23 06 woj: mazowieckie\nPolecamy wykonaną ręcznie biżuterię złotą z opalami australijskimi i innymi kamieniami szlachetnymi.\nAleksandra Maria Kowalska prokurent [wyroby ze złota]\n73-110 Stargard Szczeciński ul. Lechicka 14 Stargard Szczeciński tel.: 0-501 651 777, (091) 573 01 23 woj: zachodnio-pomorskie\nProdukcja srebrnej i złotej biżuterii. Biżuteria autorska.Indywidualne zamówienia dla firm handlowych. Pierwowzory z wdrożeniem do produkcji.\nAkant [wyroby ze złota]\n80-156 Gdańsk ul. Marsz. Focha 7/2 Gdańsk tel.: (058) 306 29 70, 306 34 54 woj: pomorskie\nAg-Art Zakład Złotniczy [wyroby ze złota]\n80-298 Gdańsk ul. Lutniowa 33 Gdańsk tel.: 0-601 659 288 woj: pomorskie\nAgat Zakład Wyrobów z Metali Szlachetnych Kochanowscy S.C. Lutomir Kochanowski współwłaściciel [wyroby ze złota]\n57-300 Kłodzko Pl. Bolesława Chrobrego 19 Kłodzko tel.: (074) 647 53 82 woj: dolnośląskie\nRok założenia 1972. Producent biżuterii ze złota i srebra z udziałem kamieni naturalnych. Sklep internetowy www.agat-carat.com.pl\nAgat S.C. Jubiler Piotr Wójcik i Henryk Pluta [wyroby ze złota]\n32-590 Libiąż ul. Oświęcimska 50 Libiąż tel.: 0-604 332 075, (032) 627 45 93 woj: małopolskie\nAdam Warchoł Złotnictwo [wyroby ze złota]\n80-462 Gdańsk ul. Dywizjonu 303 Nr.6 Gdańsk tel.: 0-602 253 802, (058) 551 54 52 woj: pomorskie\nAd Art Silver Andrzej Drozdowski [wyroby ze złota]\n80-125 Gdańsk ul. Kartuska 271 Gdańsk tel.: 0-602 618 232, (058) 306 40 68 woj: pomorskie\nW naszej ofercie znajdą Państwo wiele wzorów zarówno tradycyjnych jak i nowoczesnych. Oferujemy konkurencyjne ceny i najlepszą jakość.\nFHU BIUKOM [usługi]\n43-100 Tychy Filaretów 21 tel.: (032) 327-41-09 woj: śląskie\nFPH\_"JANTAR\_" [wyroby z bursztynem]\nGDAŃSK.ul.Dworska 24/61 tel.: 0 502 240 893 woj: pomorskie\nDAMAR [wyroby ze srebra]\n41-500 Chorzów Żołnierzy Września 15/28 tel.: (32) 2411124 woj: śląskie\nDamroka biżuteraia z bursztynem. [wyroby z bursztynem]\n84-120 Władysławowo Chłapowo ul.Władysławowska 56 tel.: (058) 674 24 00 woj: pomorskie\nArt-Pol Amber - półfabrykaty z bursztynu [półfabrykaty]\n80-298 Gdańsk- Kokoszki ul.F Ceynowy 5 tel.: (058) 685-84-40 woj: pomorskie\nProdukcja i sprzedaż hurtowa: wyroby i półprodukty bursztynowe, kulki kalibrowane, kaboszony ( cabochons ). Oferta skierowana do producentów biżuterii srebnej, złotej i z bursztynu. Bursztyn, kamienie szlachetne, kaboszony.\nARSGEMINI JAN TYRK PRACOWNIA ARTYSTYCZNA [biżuteria artystyczna]\n81-855 SOPOT ul. Rzemieślnicza 38 tel.: 5511295 w 345 woj: pomorskie\nSzkło dekoracyjne z bursztynem, biżutria srebrna\n02-690 Warszawa Bokserska 27/29 tel.: 857 37 37 woj: mazowieckie\npokrywanie galwaniczne metalami szlachetnymi ; złocenie, srebrzenie, palladowanie, rutenowanie\nŁazur [biżuteria autorska]\n38-200 Jasło Jasło tel.: 013-448-51-11 woj: podkarpackie\nPOD TRZEMA GRACJAMI [galerie]\n80-828 GDAŃSK Długi Targ 7/8 tel.: (0-58) 301 63 90, 0-602 259 043 woj: pomorskie\nOFIR GALERIA BIŻUTERII [galerie]\n31-021 KRAKÓW Floriańska 12 tel.: (0-12) 421 98 85 woj: małopolskie\nMUSZLA GALERIA Dorota i Zbigniew Hilenbrand [galerie]\n65-034 ZIELONA GÓRA Bohaterów Weslerplalte 13 tel.: (0-68) 327 24 71 w.140 woj: lubuskie\nMILANO GALERIA Elżbieta Kochanek [galerie]\n03-910 WARSZAWA Waszyngtona 2A tel.: (0-22) 6175403 woj: mazowieckie