Porównywarka ofert na instalacje fotowoltaiczne – powinieneś to poznać!\nPorównywarka ofert na instalacje fotowoltaiczne – ...\nFotowoltaika to branża, która cieszy się coraz większym zainteresowaniem zarówno na ryku polskim jak i światowym. Oprócz wielu programów rządowych, dofinansowań i dotacji, powstaje też bardzo dużo usług wspierających branżę fotowoltaiczną. Przyjrzymy się jednej z takich usług, która w swym założeniu wspiera w wyborze najlepszej oferty, każdego kto chce zamontować panele fotowoltaiczne na swoich dachu.\nRynek fotowoltaiczny- problemy\nWraz z szybkim rozwojem fotowoltaiki rośnie liczba firm, które niezbyt uczciwie i profesjonalnie podchodzą do swojej działalności, kierując się głównie zyskiem a nie dobrem klienta.\nListę otwierają przede wszystkim nowe firmy z niezbyt doświadczonymi ekipami, które liczą na szybki zysk w dynamicznie rozwijającej się branży. Oczywiście nikt nie chce być obiektem doświadczalnym takich firm. Dotacje napędzają ten rynek i takich firm jest dużo.\nNa drugim końcu stoją firmy duże, o wiele za drogie. Główną strategią takich molochów jest pozyskiwanie klientów nieświadomych, którzy nie zrobią rozeznania myśląc, że zaproponowana cena przez handlowca jest rynkowa. Niestety tak nie jest, ponieważ wysyłanie handlowców od domu do domu jest po prostu drogie, tak samo jak drogie jest utrzymanie tak dużych struktur sprzedażowych.\nOstatnim z problemów jest to, że w okresie boomu na montaż instalacji się po prostu czeka. Są sprzedawcy, którzy nie wspomną o tym podczas rozmowy z klientem a fakt ten jest jedynie przedstawiony drobnym druczkiem w umowie.\nJak ustrzec się przed przepłacaniem lub wyborem niekompetentnej firmy?\nO czym warto pamiętać? To, aby nie podpisywać zbyt wcześnie umowy z handlowcami, gdyż jest to jeden z najczęściej popełnianych błędów przez klientów. Powinieneś wiedzieć, że sytuacja w której ktoś wywiera nacisk aby podpisać w bardzo szybkim czasie umowę jest delikatnie mówiąc podejrzana, dlatego nie warto kierować się pośpiechem! Taka sytuacja jest równoznaczna z pozbawieniem się szansy na poznanie innych ofert firm, które mogą okazać się dużo korzystniejsze.\nTaka forma sprzedaży oprócz tego, iż może okazać się zbyt droga to opiera się również a może i przede wszystkim o manipulacje bazującą na niskiej wiedzy branżowej klienta. Handlowcy mają świadomość małej wiedzy klientów i często to wykorzystują na swoją korzyść. Trzeba pamiętać, iż przedstawiciel handlowy u naszych drzwi jest rozliczany prowizyjnie od każdej sprzedanej umowy, przez to nie ma motywacji do faktycznego doradzeniu klientowi optymalnego rozwiązania, bo czasami to wbrew interesom firmy.\nJak znaleźć rzetelną firmę i nie popełnić błędu?\nPrzed wyborem właściwej firmy zajmującej się fotowoltaiką warto zwrócić uwagę na kila istotnych czynników, między innymi:\nporównanie ofert kilku firm- pamiętaj aby przed wyborem w kwestii danej firmy zapoznać się szczegółowo z jej ofertą, takie zastosowanie pozwoli wybrać najlepsze rozwiązanie zarówno w aspekcie finansowym jak i technologicznym\njakość komponentów- warto zaznaczyć, iż jest to istotny czynnik, który powinien mieć wpływ na ostateczną decyzję, bowiem im większa jakość tym lepsze i skuteczniejsze działanie instalacji w przyszłości\nskorzystanie z usług doradcy- to rozwiązanie szczególnie polecane w przypadku nieznajomości danej branży, obecnie na rynku powstają firmy, które zajmują się niezależnym doradztwem dotyczącym fotowoltaiki. Przykładem takiej firmy jest Doradca Solarny (https://www.doradcasolarny.pl/), który zajmuje się profesjonalnym i kompleksowym doradztwem w dziedzinie fotowoltaiki.\nDoradcaSolarny.pl- w jaki sposób mogą pomóc?\nDoradcaSolarny to firma, która oferuje rzetelną pomoc w znalezieniu jak najlepszego fachowca zajmującego się instalacją fotowoltaiczną. Dużym plusem skorzystania z oferty jest fakt, iż można z niej skorzystać drogą online, co jest bardzo wygodne i komfortowe bez względu na miejsce zamieszkania. Jeszcze większą korzyścią wynikającą ze współpracy z firmą jest możliwość porównania między sobą kilku ofert. To doskonałe rozwiązanie dzięki któremu klient w prostszy sposób może znaleźć uczciwego i rzetelnego wykonawcę. Decydując się na DoradcęSolarnego zyskujesz nie tylko czas, ale również sporą ilość pieniędzy.\nDoradcaSolarny.pl- koszt usługi\nWarto zaznaczyć, że usługa dla klientów jest darmowa. W trakcie realizacji zamówienia DoradcaSolarny porównuje wiele ofert, spośród których najczęściej wybiera się trzy najlepsze propozycje współpracy. Czy wiesz, że najkorzystniejsze oferty mogą się znacząco różnić nawet około 10 tysięcy złotych za samą instalację? Jest to świetne rozwiązanie, bowiem już na samym początku klient może bardzo wiele zyskać. Usługa DoradcySolarnego obejmuje w swoim zakresie nie tylko szczegółowe wyceny ale także kompleksowe doradztwo i pełne wsparcie.\nJeśli pragniesz znaleźć firmę, która profesjonalnie zajmuje się fotowoltaiką warto skorzystać z usługi którą oferuje DoradcaSolarny.pl!


Allah - Szkolnictwo.pl\tuczę się z serwisem www.cousowy.pl\nAllah – Monoteizm\nMahomet – Pieczęć Proroków\nProrocy Islamu • Rezurekcja\nPraktyka i Duchowość\n5 filarów islamu\nWyznanie wiary • Modlitwa\nPost • Dobroczynność\nPielgrzymki • Sufizm • Dhikr\nHistoria i przywódcy\nAhl al-Bajt • Sahaba\nKalifowie Prawowierni • Imam w sunnizmie • Imam w szyizmie\nTeksty i prawo\nKoran • Sunna • Hadis\nFikh • Szariat • Kalam\nSunnizm • Szyizm • Charydżyzm\nSztuka • Filozofia\nKalendarz • Kobieta\nOzdobny napis "Allah" w piśmie arabskim\nAllah (z arab. ﷲ, IPA : [ʔaɫɫɑːh], ) – w języku arabskim słowo oznaczające Boga jedynego.\nPoczątkowo słowo Allah było wykorzystywane zarówno przez pogańskich Arabów do określania boga Księżyca - Sina , wywodzącego się od sumeryjskiego boga księżyca Nanny , jak i przez chrześcijańskich Arabów do określania Boga. Pomimo, że jest tradycyjnie związane z islamem, słowo Allah nie jest specyficzne dla tej religii. Także wśród przedislamskich i chrześcijańskich Arabów słowami Allah/Alihah oznaczającymi to samo co u żydów Eloh/Elohim określano Boga w rozumieniu monoteistycznym. Słowo Allah występuje między innymi na inskrypcji z Umm al-Dżimal. Od czasów Mahometa zaczęło ono oznaczać dla muzułmanów w języku arabskim wyłącznie Jedynego Boga, i dlatego chociaż posiada ono lingwistycznie liczbę mnogą i rodzaj żeński, to te formy gramatyczne nie są obecnie stosowane przynajmniej wśród muzułmanów.\n2 Allah w islamie\n2.1 Allah w chrześcijaństwie\n2.2 Sentencje arabskie\nArabskie słowo Allâh (alif-lam-lam-hah [ALLH]) oznacza: "Bóg Jedyny". Składa się z dwóch słów:\nal – będące rodzajnikiem określonym, ilāh – które znaczy bóg, całe zaś słowo Allāh – oznacza Boga w rozumieniu monoteistycznym .\nSłowo ilâh oznacza jakiegokolwiek boga, bóstwo , cokolwiek co jest czczone. Odpowiednikiem arabskiego ilâh jest hebrajskie słowo eloh ( alef - lamed - he , w liczbie mnogiej Elohim ). Napisane w pierwotnej formie paleohebrajskiej bądź aramejskiej czy w piśmie nabatejskim wymówić można na kilka różnych sposobów.\nW podstawowej formie słowo to (wymawiane alah), jest czasownikiem o znaczeniu "przysięgać" lub "składać przysięgę", jak również czasownikiem "ubóstwiać" lub "czcić."\nRdzeń tego słowa pochodzi od jeszcze starszego słowa – el, które znaczy bóg, bóstwo, moc, siła. Słowo to ma takie samo znaczenie jak arabskie słowo ilāh, aramejskie īl. czyli takie jak w języku polskim bóg, bóstwo.\nAlternatywną, także prawidłową pisownią w języku polskim , jest Allach. „Allah” jest jedynym arabskim słowem, w którym wymawiane jest /ɫ/ (stąd u Sienkiewicza pisownia „Ałłah”).\nAllah w islamie\nWedług muzułmanów Allah jest jedynym bytem samoistnym, stwórcą wszechświata i jego najwyższym władcą. Cały świat podlega ciągłym przemianom, ponieważ jest w każdej chwili tworzony na nowo. Wszystkie prawa świata wywodzą się z Jego woli i mądrości.\nNie ma bóstwa prócz Boga Jedynego, a Mahomet jest jego Prorokiem\nTo wyznanie wiary w jedynego Boga – Allaha jest jednym z pięciu filarów islamu . Każdy muzułmanin musi oddawać mu bezwarunkową cześć i bezwzględnie poddać się jego woli i wyrokom. Bóg jest jeden i jedyny, a jego wszechmoc i panowanie niepodzielne:\nZiemia i niebo, niezmierzone przestrzenie, cały świat, są Jego królestwem. Zarówno mu są wiadome czyny, które na jaw wydajesz, jak i te, które ukrywasz w tajemnicy; wie to co mówisz głośno i to co cicho. Nie masz Boga nad Niego. Najpiękniejsze imiona należą Jemu. [Koran 20:5-7]\nDla muzułmanów najcięższym grzechem , którego według islamu Bóg nigdy nie przebacza, jest szirk - oddawanie czci innym bogom oprócz niego:\nPan nie przebaczy bałwochwalcom. On odpuszcza podług swej woli wszystkie inne występki, lecz bałwochwalstwo jest jedną z największych zbrodni. [Koran, 4:48]\nIslam krytykuje chrześcijańskie poglądy o Jezusie jako Synu Bożym czy dogmat o Trójcy Świętej .\nIstotę Boga – Allaha określa w Koranie 99 przymiotników, nazywanych atrybutami lub imionami (nie w dosłownym tego słowa znaczeniu) Allaha; kolejność tych imion jest taka, w jakiej pojawiają się w Koranie, pierwszym z nich jest ar-Rahman ("miłościwy"). Zasadniczo muzułmanie uważają, że "imion" tych Allah posiada 100, jednak ostatnie z nich zna tylko On sam. Właśnie owym 99 atrybutom odpowiada 99 paciorków muzułmańskiego różańca ( subhy ).\nPomiędzy światem ludzi a Allahem muzułmańska kosmologia umieszcza świat bytów nadprzyrodzonych: aniołów – sług bożych i dżinnów , do których zalicza się też Szatan .\nWbrew obiegowym opiniom wyraz "Allah" nie oznacza tylko Boga u muzułmanów, bo nie jest imieniem własnym Boga. To arabskie słowo oznaczające Boga jest używane także przez arabskojęzycznych chrześcijan na określenie chrześcijańskiego Boga w Trójcy Jedynego. Arabskie słowa Allah i Alihah stanowią odpowiedniki hebrajskich słów Eloh i Elohim.\nAllah w chrześcijaństwie\nSłowo "Allah" jest używane przez arabskich chrześcijan jako naturalne, arabskie, przedmuzułmańskie i językowo uniwersalne (niezwiązane z zasady z żadną religią) słowo oznaczające po prostu Boga (ang. God, franc. Dieu), nie będące w żadnym aspekcie "imieniem własnym Boga w islamie" (jak błędnie uważa się czasami na Zachodzie). Arabscy chrześcijanie uważają ponadto, że ostatnie 100. imię Allaha to ath-Thaluth al-Muqaddas - Trójca Święta , będące zasadniczą istotą Boga jako Miłości.\nAllahu akbar = "Bóg jest wielki"\nAllahu mahabbah = "Bóg jest miłością"\nAllahu al-ahad = "Bóg jest jeden"\nBismillah = "W imię Boga"\nInsza'allah = "Jak Bóg da"\nAllahu arabos = "Bóg tak każe"\nMaszallah = "Bóg tak chciał"\n↑ słownik Milon Ben-Y'hudaah, Ivri-Angli (Ben Yehuda's Hebrew-English Dictionary)\n↑ "Illustriert Bibel Lexikon", Hugo Odeberg & Thoralf Gilbrant, str. 2103\n↑ Wielki słownik ortograficzny PWN\n↑ Inne wersje tłumaczenia: "Nie ma bóstwa prócz Boga Jedynego, a Muhammad jest jego Prorokiem", "Nie ma innego Boga prócz Boga Jedynego, a Mahomet jest jego Prorokiem"; więcej w: Szahada\nInne hasła zawierające informacje o "Allah":\n1962 stycznia – Olga Tokarczuk , pisarka, eseistka, autorka scenariuszy, poetka 30 stycznia – Abd Allah ibn Husajn , Abdullah II – Król Jordanii od 1999rokuLuty 2 lutego – ...\nAllah Islam MeczetWiaraAllah – Monoteizm Mahomet – Pieczęć Proroków Prorocy Islamu • RezurekcjaPraktyka i Duchowość 5 filarów ...\nMohammad Amin al-Husajni ...\nArchanioł Gabriel ...\nTransjordania urzędowy arabski Język używany arabski Stolica Amman Ustrój polityczny emirat , brytyjskie terytorium mandatowe Ligi Narodów Ostatnia głowa państwa Król Transjoranii (jedyny) Abd Allah Ibn Husajn Ostatni szef rządu Premier Transjordanii (ostatni) Tawfik Abu al-Huda Powierzchnia • całkowita92 300 km²Utworzenie emiratu ...\nAbbasydzi w więzieniu (według niektórych podań, został zamordowany). Jego brat, Abu al-Abbas Abd Allah, znany jako As-Saffah (ar. 'rozlewca krwi'), przejął zwierzchnictwo nad rebeliantami i ...\nRamallah Na mapach: 31°54'18″N 35°12'16″E / 31.905, 35.20444 RamAllahرام اللهRamAllahRamAllah Państwo Palestyna / Izrael Powierzchnia 16,3 km² Położenie31° 54' 18 '' N 35° 12' 16'' E Ludność • liczba ludności 25 500 Nr kierunkowy 413Położenie ...\nWzgórze Świątynne ...\nInne lekcje zawierające informacje o "Allah":\n024 Arabowie w czasach wczesnego średniowiecza (plansza 6) ...\n024 Arabowie w czasach wczesnego średniowiecza (plansza 15) ...\n09. Funkcje i formy państwa (plansza 7) le height=380 width=770 > Abd Allah bin Abd al - Aziz Al Saud Współczesne monarchie absolutne Arabia Saudyjska Od ...


Grand Hotel Sitea, Turyn, Torino, Włochy – Porównaj oferty\nVia Carlo Alberto, 35, Turyn, Torino, Włochy\nZnakomityNa podstawie 1 726 opinii\nGrand Hotel Sitea – najlepsze oferty\nOpinie o Grand Hotel Sitea\nGrand Hotel Sitea – informacje\nUsytuowany w ścisłym centrum miasta obiekt Grand Hotel Sitea daje łatwy dostęp do popularnych wśród turystów miejsc i rozrywek w Turyn. Bezpośrednim otoczeniem hotelu jest Region winiarski Piemontu, c...\nGrand Hotel Sitea – udogodnienia\nGrand Hotel Sitea - zdjęcia\nGdzie znajduje się Grand Hotel Sitea\nTuryn Piazza Castello0,6 km\nTuryn Porta Nuova0,7 km\nTuryn Turin C.So Giulio Cesare 101,6 km\nTuryn Autostazione di Corso Vittorio Emanuele II2,0 km\nTuryn Bus Station2,2 km\nCzęsto zadawane pytania (FAQ) rezerwujących noclegi w Grand Hotel Sitea\nIle wynosi czas dojazdu z hotelu Grand Hotel Sitea na lotnisko Turyn?\nLotnisko Turyn i Grand Hotel Sitea dzieli odległość 15,3 km. Czas przejazdu pomiędzy lotniskiem a hotelem przy standardowym natężeniu ruchu drogowego powinien wynieść 19min. Warto jednak wziąć pod uwagę ewentualne korki, szczególnie w przypadku większych miast.\nJak dojechać z lotniska Turyn do hotelu Grand Hotel Sitea?\nCzy Grand Hotel Sitea jest przyjazny zwierzętom?\nHotel Grand Hotel Sitea jest przyjazny zwierzętom. Jeżeli planujesz pobyt ze swoim pupilem, hotel Grand Hotel Sitea Ci to umożliwi.\nJaki jest numer telefonu do hotelu Grand Hotel Sitea?\nAby uzyskać informacje dotyczące Twojej rezerwacji w hotelu Grand Hotel Sitea, zadzwoń pod numer +39 011 517 0171.\nCzy Grand Hotel Sitea oferuje Wi-Fi?\nTak, Grand Hotel Sitea udostępnia swoim gościom Wi-Fi.\nCzy w hotelu Grand Hotel Sitea znajduje się siłownia?\nTak. Rozważ pobyt w hotelu Grand Hotel Sitea, jeżeli zależy Ci na dostępie do siłowni na miejscu.\nHotele podobne do Grand Hotel Sitea\nHotele w pobliżu Grand Hotel Sitea


Korepetycje informatyka Szczecin - Ogłoszenia korepetycji z informatyki\nOferuję korepetycje z informatyki na różnych poziomach Czytaj więcej\nArkusze Excel, bazy danych SQL, Access, programowanie w Python, Matlab (Octave), VBA. Czytaj więcej\nZachodniopomorskie Centrum Informatyki udzieli korepetycji w domu lub we własnej siedzibie: Przeprowadzamy korepetycje z zakresu obsługi wielu popularnych... Czytaj więcej\n1 - 3 zł/ 3 min\nPodejmę się nauczania informatyki z zakresu szkoły podstawowej i liceum. Zakres: - przygotowanie do matury, - nauka tworzenia stron internetowych, - nauka... Czytaj więcej\nUdzielę korepetycji z informatyki w zakresie podstawowej i zaawansowanej obsługi... Czytaj więcej\nBlender 3d od podstaw poziom podstawowy jak i zaawansowany. Czytaj więcej\nProgramowanie, obsługa komputera i oprogramowania - skutecznie, solidnie i w miłej atmosferze, tel.: 881 479 247. Czytaj więcej\nUdzielę korepetycji z informatyki w zakresie obsługi oprogramowania MS Excel, MS Word oraz wybranych pakietów statystycznych. Czytaj więcej\nArkusze kalkulacyjne (pakiet biurowy Office oraz inne pakiety), programowanie w c++, nauka tworzenia stron internetowych i wiele innych usług edukacyjnych. Czytaj więcej\nPomogę w zakresie korepetycji, projektów, szkoleń w zakresie budowy stron internetowych: HTML, CSS. Cena do uzgodnienia. Czytaj więcej\nWitam, jestem absolwentem inżynierskich studiów informatycznych. Oferuję korepetycje z podstaw informatyki, sieci komputerowych oraz podstaw programowania Czytaj więcej\nJestem w Technikum Informatycznym i oferuję korepetycje. Czytaj więcej\nKorepetycje z INFORMATYKI & SERWIS Komputerowy EXCEL Czytaj więcej\nKorepetycje informatyka i matematyka Szczecin Czytaj więcej\nC, C++, wiele języków skryptowych jak Bash, Batch, ANT, Python itd Czytaj więcej\nZawodowy architekt wnętrz uczy programów Archicad, Artlantis, Corel Draw. Pomagam również przy projektach. Uczę u siebie lub u studenta. Oferuję najniższe... Czytaj więcej\nKorepetycje z informatyki. Dostosowuję zajęcia do indywidualnych potrzeb ucznia. Zainteresowanych proszę o kontakt. Jestem studentem medycyny przed rokiem... Czytaj więcej\nPROGRAMOWANIE, PROJEKTY, APLIKACJE, ALGORYTMY. Ukończyłem studia inżynierskie z informatyki na UAM, od wielu lat zajmuję się programowaniem. Specjalizuję się... Czytaj więcej\nZAKRES: Podstawy technik informatycznych - dotyczący użytkowania i zastosowań komputerów. Użytkowanie komputerów - znajomość podstawowych funkcji... Czytaj więcej\nOferuję korepetycje z informatyki na poziomie gimnazjum i szkoły średniej. Jestem absolwentem informatyki na WIZUT. Proszę o kontakt poprzez portal lub... Czytaj więcej


Dom Sprzedaż, Tychy, Czułów, 195.00 m2, 545000 zł\n545 000 zł 2 794,87 zł/m2 Oblicz ratę kredytu\nUMOWA TYLKO W NASZYM BIURZE !!! NIŻSZA CENA !!!\nDo sprzedania dom wolnostojący wybudowany w 1994 r. na działce o powierzchni 1343 m2. Na parterze znajduje się kuchnia z bezpośrednim wyjściem na duży taras, jadalnia , salon , łazienka oraz średni pokój , który może pełnić funkcję biura. Dodatkowo jest duży przedpokój i dodatkowe pomieszczenie służące obecnym właścicielom jako spiżarnia. Następnie wchodzimy schodami na górę , gdzie znajdują się dwa duże pokoje z dodatkowymi pomieszczeniami służącymi za garderoby , średni pokój oraz przestronna łazienka , do której jest wejście z dwóch stron. Dom wymaga remontu co daje niewątpliwie duże możliwości przyszłemu właścicielowi.\nDom budowany z pustaka max i cegły, zastosowano technologię ław krzyżowych , wymieniona instalacja elektryczna , nowe przyłącze elektryczne , nowa kanalizacja( rury PP nowe) , gaz znajduje się w granicy działki. Ogrzewanie węglowe piecem tradycyjnym, centralne rozprowadzone w budynku. Dach pokryty blachą trapezową pod którą znajduje się papa i jest dodatkowo ocieplony krynoliną. Okna PCV, elewacja zewnętrzna - tynk zwykły bez ocieplenia.\nDom ogrodzony siatką , brama wjazdowa kuta o szerokości 5 m.\nDOM IDEALNIE NADAJE SIĘ NA PROWADZENIE WSZELKIEGO RODZAJU DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ!!!\nSZYBKI WYJAZD NA TRASĘ BIELSKO-KATOWICE.\nSymbol oferty LDR-DS-2624


Jaka podłoga na ogrzewanie podłogowe będzie najlepsza? - TechniartTechniart\nOgrzewanie podłogowe od kilku lat cieszy się bardzo dużą popularnością. Jeszcze do niedawna jedynym materiałem, jaki wykorzystywany był do ogrzewania podłogowego były płytki ceramiczne. Cechuje je bowiem bardzo dobre przewodzenie ciepła. Nie każdy jednak lubi płytki podłogowe, nie każdemu muszą się one podobać. Czy w takiej sytuacji należy zrezygnować z tego typu ogrzewania? Jakie nowoczesne rozwiązania możemy wykorzystać? Jaka podłoga na ogrzewanie podłogowe będzie najlepsza?\nJaka podłoga na ogrzewanie podłogowe? Niełatwe zadanie dla producentów\nWzrost popularności metody, jaką stanowi ogrzewanie podłogowe niejako wymusił na producentach konieczność znalezienia takiego rozwiązania, które pozwoli na montaż innego typu podłóg na ogrzewaniu podłogowym niż ceramika. Rodzaje podłóg są różne. Obecnie, wybierając, jaka podłoga na ogrzewanie podłogowe będzie najlepsza, możemy wybierać z materiałów takich jak:\nPanele laminowane od lat cieszą się ogromną popularnością wśród szerokiej grupy odbiorców, jako tańszy zamiennik podłogi drewnianej. Jakość paneli na przestrzeni lat uległa znacznemu polepszeniu. Panele o najwyższej klasie użyteczności stanowią obecnie podłogę o bardzo dużej odporności na ścieranie oraz uderzenia. Dokładając do tego bliskie realnemu oddanie charakteru drewna, otrzymujemy jego dobry sporo tańszy odpowiednik. Posiadają nawet niemałą przewagę nad swoim drewnianym pierwowzorem w trakcie użytkowania ich kolor nie ulega zmianie. Panele laminowane, które mogą zostać zamontowane na ogrzewaniu podłogowym, posiadają oznaczenia o tym informujące. Przy tego typu ogrzewaniu najlepiej sprawdzą się panele o najwyższej klasie ścieralności AC3 lub AC4, panele przystosowane do użytkowania ich przy tego typu ogrzewaniu znacznie lepiej znoszą zmiany temperatur niż, te takich właściwości nieposiadające.\nKoneserów podłóg drewnianych, których nie zraża konieczność jej konserwacji, zadowoli fakt posiadania podłogi unikalnej, bez powtarzalności wzoru jak to ma miejsce w przypadku np. paneli podłogowych, możliwej do zastosowania na źródle ciepła. Warunkiem koniecznym w przypadku deski podłogowej montowanej na ogrzewaniu jest jej warstwowość, nie nadają się do tego deski lite, są zbyt słabym przewodnikiem ciepła. Podobnie jak w przypadku innych typu podług posiadają oznaczenie określające możliwość montażu przy ogrzewaniu podłogowym.\nBardzo dobrym materiałem przystosowanym do użytkowania na ogrzewaniu podłogowym są podłogi winylowe. Ten typ podłóg z rok na rok, budzi coraz większe zainteresowanie osób dokonujących wymiany podłogi. Winyl jako materiał cechuje przede wszystkim całkowita wodoodporność, nie ma zatem ograniczenia miejsce montażu, podłoga tego typu może zostać zamontowana nawet w łazience. Podłogi wykonane z tego typu materiału posiadają niski opór cieplny, czyli ciepło łatwo przez nie przenika, co stawia je jako zwycięzcę, szukając zamiennika dla ceramiki przy ogrzewaniu podłogowym. Cechuje je odporność na uszkodzenia oraz zabrudzenia, podobnie jak panele w trakcie użytkowania nie zmieniają koloru. Akcesoria podłóg winylowych takie jak listwy posiadają te same właściwości co podłoga, są całkowicie wodoodporne.\nJaka podłoga na ogrzewanie podłogowe? Wybierz dla siebie najlepiej!\nPróba podążania producentów za trendami w aranżacji wnętrz, w tym wypadku wypada pomyślnie. Jeszcze niedawno nie mieliśmy alternatywy dla płytek podłogowych przy montażu ogrzewania podłogowego. Obecnie każdy, nawet najbardziej wymagający klient znajdzie idealny dla siebie materiał na podłogę przystosowany do ogrzewania podłogowego. Jednym z cieszących się coraz większą popularnością rodzajów wykończenia podłogi jest posadzka żywiczna. Wydawać, by się mogło, że nie jest to dobre rozwiązanie dla ogrzewania podłogowego – nic bardziej mylnego. Wystarczy zastosować się do odpowiednich zasad. W przypadku tego rozwiązania żywicę należy zastosować na podłoże betonowe, cementowe lub anhydrytowe, wewnątrz którego zatopione są przewody grzewcze. Żywicy nie leje się bezpośrednio na instalację ogrzewania podłogowego. Wykonanie posadzki z żywicy poliuretanowej połączonej z jednym z dostępnych systemów ogrzewania podłogowego nie należy już do zadań prostych w przeciwieństwie do samodzielnego wykonania posadzki żywicznej. Odsyłamy do artykułu, w którym przedstawiamy na czym polega wykonanie ogrzewania podłogowego pod posadzkę żywiczną.\nSpecyfikacja żywicy poliuretanowej zachęca\nWarto zwrócić uwagę na własności żywicy syntetycznej, czy mówiąc bardziej szczegółowo, poliuretanowej. Jej własności same w sobie są dosyć imponujące, bo żywica taka posiada:\nodporność na temperaturę (od -20 do nawet 80 stopni)\nodporność na ciecze, również niektóre kwasy i intensywne środki chemiczne,\nbezspoinowa konstrukcja, dzięki której można zapomnieć o czyszczeniu fug, a wilgoć nie przedostanie się pod posadzkę,\nantyelektrostatyczność – podłoga nie przyciąga kurzu, pyłków i zwierzęcej sierści, co jest szczególnie istotne dla alergików,\nantypoślizgowość – gwarancja bezpieczeństwa dla wszystkich mieszkańców.\nPowyższe właściwości sprawiają, że żywica poliuretanowa po prostu jest dobrym materiałem do posadzek, niekoniecznie tylko do podłóg z ogrzewaniem. Duża wytrzymałość materiału sprawia, że dobrze zniesie również ostre warunki atmosferyczne (np. grad), a przy odpowiednim przygotowaniu zniesie duże obciążenie. Jaka podłoga na ogrzewanie podłogowe sprawdzi się najlepiej? Posadzka z żywicy na pewno jest jedną z nich, jednak jej zastosowanie jest o wiele szersze i przydać może się w wielu miejscach od restauracyjnych kuchni przez sale gimnastyczne po hale magazynowe i hangary. Białe posadzki z żywicy są rozwiązaniem, które z powodzeniem można stosować w muzeach, więc jak widać opcji jest naprawdę sporo i żywica syntetyczna jest słusznie docenianym materiałem przez osoby, które zdecydują się na jej wykorzystanie.\nŹródło obrazu: https://pixabay.com/@Pexels


32981 • Strona 1751 z 2356 • 1 ... 1748, 1749, 1750, 1751, 1752, 1753, 1754 ... 2356\nprzez Lethality 05 cze 2014, 09:55\nPrzepiękna dziewczynka w autobusie na wycieczce szkolnej. Lat około 12. Jej uśmiech, zęby, mimika, rysy twarzy. Boże\nI inne słodkie, urocze dzieciaczki. Piękne kobiety. Pogoda\nprzez ladywind 05 cze 2014, 10:04\nCandy14 napisał(a): duzo mysle, za bardzo sie martwie\nNiestety mam podobnie. Jak przestać myśleć?\nCzasem nie sposób uwolnić się od myślowiska, ja staram sie wziąść na przeczekanie te negatywne myśli.\nprzez Cygnus 05 cze 2014, 10:28\nTrzeba się czymś zająć... :) Wiem, że łatwo powiedzieć, ale jednak pomaga. Książka, film, czy muzyka. Oczywiście ta, która nam się dobrze kojarzy. Ja mam swoją niszową, która zawsze mnie wyciągnie z dołka. A gdy jej nie ma, to się zwyczajnie modlę, tak po katolicku :)\nDziś sprawiło mi radość to, że wreszcie normalnie wstałem z łóżka. Od zawsze mam z tym ogromny problem z różnym nasileniem. Ostatnio się właśnie nasilił. Strasznie nie lubię się nigdzie spóźniać :/\nprzez terminal 05 cze 2014, 10:30\nPostanowienie że nie ma co jęczeć i narzekać, tylko wziąć się za siebie. Czuję to Czuję zmiany. I chcę tych zmian.\nprzez Candy14 05 cze 2014, 12:36\nno wlasnie..ja staram sie racjonalizowac ale jednak najgorzej jest w nocy\nterminal, tak trzymaj\nprzez deader 05 cze 2014, 13:16\nOK, zazwyczaj radochę przynoszą mi w pracy bliskie kontakty III stopnia z co zabawniejszymi głupolami, ale dzisiaj role się odwróciły i sam zrobiłem z siebie pacana\nPrzychodzi klientka - nauczycielka z pobliskiej szkoły podstawowej. Należy do specyficznego typu klientów, to znaczy jej wypowiedzi trzeba umiejętnie filtrować z niepotrzebnych informacji - gada zazwyczaj trzy razy więcej niż potrzeba. Idealnym przykładem była dzisiejsza sytuacja: kobieta bowiem przyszła z zamiarem wykonania naklejek które szkoła będzie rozdawać na pikniku z okazji końca roku szkolnego. Robiliśmy już pierwszą partię tydzień temu, więc teraz właściwie wpadła do nas tylko przekazać nam nowy tekst na naklejki. Zaczynam wprowadzać zlecenie do systemu, słuchając jej - mój błąd - jednym uchem, przyzwyczajony że kobieta zanim zdecyduje się na ostateczną treść naklejki, potrafi przez dobrych kilka minut na głos zastanawiać się nad ową treścią. Słyszałem więc właściwie mamrotanie, jednym uchem jej słuchając, drugim pilnując odgłosów moich maszyn czy drukują, oczy i ręce skoncentrowane na wprowadzaniu danych do kompa... No i nagle przebija się do mnie zdanie wyraźnie skierowane do mnie - niestety mózg zaskoczył dopiero w drugiej połowie zdania, więc usłyszałem coś takiego:\n- ...dziękują za... hmm, dziękują za... No, za co według pana mogą dzieci dziękować?\nJa - karp. I pierwsze co mi przyszło do głowy, co kojarzyło mi się ze szkołami w dzisiejszych czasach:\n- Za... dotacje z Unii..?\nDawno nie widziałem takiej miny u kogokolwiek. Okazało się że treść naklejki nad którą dumała nauczycielka brzmi mniej więcej: "Uczniowie klasy Y dziękują pani X za..." no i tu właśnie klientka kontemplowała nad wazeliną typu "dobre serce", "efektywne nauczanie" itd... Dotacje z Unii raczej niezbyt wpasowywały się w klimat\nprzez variable 05 cze 2014, 13:17\nprzez Candy14 05 cze 2014, 13:18\nprzez elo 05 cze 2014, 17:29\nkiedy siedzialam zamyslona czekajac na zbawienie z tylu zakradla sie maja i mnie utulila szepczac ze mam sliczna twarz a potem zaprosila mnie do teatru na premiere sztuki w ktorej gra awwwwwwwwwwww przekochana!\nprzez khaleesi 05 cze 2014, 17:31\nprzez izaa 05 cze 2014, 21:18\nKochajacyFacet, 12 letnia dziewczynka?! Ej Bo cos sobie pomyślę . A serio- dobrze, że znajdujecie coś co was cieszy.\nprzez na_leśnik 05 cze 2014, 21:23\nDziś przysali mi z alledrogo kupione za grosze 3 tomy sagi Millenium Larsona. Po angliczańsku . Zobaczymy czy podołam he he\nprzez Zebrec 05 cze 2014, 21:39\nWizyta u fryzjera. Jakoś lepiej się czuję z krótko obciętymi włosami.\nprzez na_leśnik 05 cze 2014, 21:46\nOoo to też . Z tą różnicą że ja to sam załatwiłem.\nJak mawiał poeta: "Sam sobie sterem, żeglarzem, okrętem, fryzjerem..."


Jon Jones pozbawiony pasa mistrzowskiego - Lowking.pl\nHome / UFC / Jon Jones pozbawiony pasa mistrzowskiego\nJon Jones pozbawiony pasa mistrzowskiego\nWpadka dopingowa przed UFC 200 mogła kosztować Jona Jonesa około 15 milionów dolarów – teraz natomiast stracił też tymczasowy pas mistrzowski kategorii półciężkiej.\nPo tym, jak Amerykańska Agencja Antydopingowa zawiesiła Jona Jonesa na rok po jego wpadce dopingowej przed galą UFC 200, głównodowodzący amerykańskiego giganta Dana White poinformował, że Bones został też pozbawiony tymczasowego pasa mistrzowskiego, który wywalczył na kwietniowej gali UFC 197, pokonując Ovince’a St. Preuxa.\nTo nie ma sensu. Był tymczasowym mistrzem, bo miał walczyć o pas w kwietniu. Daliśmy mu ten pas, mówiąc, że miał walczyć o pas, więc oto pas.\nAle biorąc pod uwagę wszystkie te rzeczy, które dzieją się wokół niego, nie ma sensu, aby był nadal tymczasowym mistrzem. Jon Jones rozwalił to w każdej formie i pod każdą możliwą postacią, w jakiej może to rozwalić gość z tak wielkim talentem. Największy talent w historii, który odwalił największą fuszerkę w historii.\nWcześniej w The Dan LeBatard Show White również odniósł się do osoby Jona Jonesa.\nJest jednym z gości, którzy mogliby zostać jednym z największych w historii.\nGdy popatrzy się na cały ten czas, gdy nie mógł walczyć, to prawdopodobnie zdążyłby w tym czasie kilka razy obronić pas. Teraz może walczyć w kategorii ciężkiej, kto wie… ale jak robisz to, co robi ten gość, to musisz za to zapłacić.\nStraciliśmy wiele pieniędzy, zostawiliśmy wiele pieniędzy na stole, a jeśli chodzi o jego dziedzictwo… powiem tak… w historii sportów walki nikt nigdy nie miał tak długiej przerwy, po której powróciłby i wyglądał jak wtedy, gdy był młodszy. Nawet Muhammad Ali. Więc to będzie ciekawe.\nWhite oszacował też pieniądze, jakie przeszły Jonesowi koło nosa z uwagi na jego wybryki.\nTo będzie jakieś… kto wie. Znaczy, gdyby przeszedł do kategorii ciężkiej i walczył o pas, to byłoby wielkie. Mogłoby to być warte w granicach $15-20 milionów.\nSzef UFC ocenił też, że ze wszystkich wielkich walk, jakich nie udało się zestawić w oktagonie, pojedynek Jonesa o pas mistrzowski kategorii ciężkiej jest najbardziej rozczarowujący.\nTo dlatego, że wszyscy patrzą na Jona Jonesa jako prawdopodobnie najlepszego gościa, który walczył. I ten cały jego potencjał… Kto wie, jakie walki przegapił z powodu swojego szaleństwa.\n← Previous Story UFC wróci do Londynu w marcu 2017\nNext Story → Joanna Jędrzejczyk: „Jeżeli chce się bić ze mną w stójce, serdecznie zapraszam”


Grudzień 25th, 2013 Author:\nWiększość młodych ludzi, którzy się pobierają, z czasem zaczyna myśleć o założeniu rodziny, czyli o dziecku. W związku z tym, muszą się na macierzyństwo i ojcostwo dobrze przygotować, ponieważ jest to jedyna możliwa droga do sukcesu w tym zakresie. A nie jest to zadanie tak łatwe, jak by się można było spodziewać, ponieważ przygotowania muszą zawierać w sobie aspekt psychologiczny, finansowy oraz techniczny. I jakkolwiek nie brzmi to sucho i teoretycznie, to w praktyce, przyszli rodzice muszą doskonale zdawać sobie sprawę z tego, z czym wiąże się posiadanie dziecka i ile wyzwań przed nimi. Przede wszystkim więc, warto się dobrze zastanowić, czy jesteśmy gotowi na najmłodszego członka rodziny. Bo to jest klucz do sukcesu. Ponadto, warto również zdać sobie sprawę z tego, że przyjście na świat potomka, to także duże koszty finansowe – urządzenie pokoju, wyprawka, pieluchy, wózek i tak dalej. Na to wszystko także musimy być koniecznie gotowi. A poza tym, to przygotowanie techniczne, a więc choćby i przygotowanie pokoju dla najmłodszego, czy też inne działania tego typu, bez których z całą pewnością obyć się nie można, chcąc mieć własnego potomka. Warto więc na pewno zdać sobie z tego w praktyce działania sprawę i mieć świadomość, że dziecko to nie zabawka.\nRodzina a spadek\nDom dla rodziny wielopokoleniowej Choć dziś w naszym kraju zdarza się to rzadziej, niż...\nNowe mieszkanie Marzenia o własnym mieszkaniu ma wielu z nas. Nie ma...\nNie ma to jak w domu… »\nWięzi rodzinne są zawsze najmocniejsze 20 listopada 2013\nMłodzi ludzie przebywając w gronie swoich kolegów często szukają nowych autorytetów. Jest to zupełnie normalne, że w pewnym wieku przyjaźnie stają się najważniejsze i to właśnie opinie i doświadczenia znajomych …\nZaprojektuj pokój dla dziecka 16 czerwca 2014\nProjekt pokoju dla dziecka może niejednokrotnie przysparzać nam wielu problemów. Kiedy oczekujemy narodzin pierwszego dziecka lepiej jest przygotować się na dwie ewentualności. Pod tym względem lepiej i bezpieczniej jest wybrać …\nWpływ wnętrza sypialni na życie małżeńskie 31 stycznia 2014\nSypialnia jest niezwykle ważnym pokojem w każdym domu. Należy pamiętać o tym, aby w kwestii tego pomieszczenia szczególnie dbać o szczegóły jak i również o całościowe wrażenie. Wnętrze mieszkanie to …


Testy i rankingi urządzeń elektronicznych – jak bardzo są przydatne i czy warto je czytać. | Newsy biznesowe i ciekawostki ze świata biznesu - awprom.com.pl\nJest wręcz przeciwnie, ludzie kupują i będą kupować bardzo dużą liczbę rozmaitych elektronicznych sprzętów, bo zwyczajnie one ułatwiają życie. I nie będzie tu tylko chodzić o telewizory, komputery i smartfony, które w większości domów od dawna są obecne, ale o wszelakie gadżety, takie jak alkomaty lub stacjonarne i przenośne kamery.\nPlanujesz zdobyć inne informacje na opisywany wątek? Zapewne notka z witryny (http://www.zcipajos.pl/oferta/rekuperacja) też je zawiera, zatem kliknij tu i poznaj je starannie.\nIch ilość w\nsklepach jest bardzo duża, co jednak w pewnej chwili może rodzić utrudnienia dla klientów.\nMoże się bowiem okazać często, że z powodu tego, że rynek zalewany jest wprost elektronicznymi urządzeniami, to coraz ciężej będzie właściwie wybrać.\nUważasz, że taki artykuł jest wartościowy? Jeżeli tak, to poznaj oprócz tego ten wciągający wpis (https://pkrajewski.pl/) – on też zwróci Twoją uwagę.\nNa szczęście wyjściem z tego problemu są rozmaite testy i rankingi, wykonywane przez specjalistów, dzięki nim da się sprawnie porównać i sprawdzić urządzenia danego rodzaju.\nTakie rankingi bardzo często są obecnie publikowane w sieci internetowej, powstają nawet serwisy które zajmują się tylko czymś takim. Cieszą się one niezwykle dużym zainteresowaniem kupujących, ponieważ są doskonałym źródłem informacji przez potencjalnym zakupem. Każdy nowy test kamer ip, jaki się pojawi, jest czytany setki razy, co bardzo dobrze będzie świadczyć o tym, jak wielkie są potrzeby konsumentów w tej kwestii. Jeszcze jednym plusem różnego rodzaju rankingów i testów prezentowanych w sieci jest to, że można je komentować.\nDlatego też użytkownicy piszą do nich własne opinie, które jeszcze lepiej pozwalają na zapoznanie się z tematem i dokonanie odpowiedniego wyboru. Dobrze przeprowadzony, wiarygodny blackberry z30 test będzie opisywał wszystkie ważne parametry urządzenia, jego wygląd i funkcjonalność. Autorzy tego typu testów najczęściej używają dany sprzęt przez jakiś okres czasu, aby jak najlepiej ocenić, jak się sprawuje w codziennych zastosowaniach.\n← Niby jak skutecznie finansować swoją działalność?\nWybór możliwości jest zaskakujący →


– Musi pan lecieć na statek – powiadomiła mnie nagle dyrekcja.\nI tak dobrze, że lot wypadał dopiero w poniedziałek, ale musiałem wrócić do domu, przepakować się, zabrać paszport… A przede wszystkim musiałem zostać w pracy dłużej żeby dokończyć sprawy, które dokończone miały byc po weekendzie.\n– Musisz się spakować, przygotować i wcześnie rano wstać. Ja nie moge już patrzec na te twoje życie w biegu. Wymuszę byś choć te parę godzin miał dla siebie.\nParę spraw do załatwienia miałem w sobotę, ale wieczór spędziłem w dawno nie spotkanym gronie licealnych kolegów. Nieplanowane wczesniej przeze mnie, zrealizowało się po jednym telefonie. Wesoło było, więc i impreza przeciagnęła się do pierwszej w nocy. W niedzielę znów grafik napięty. Miedzy innymi przygotowania do remontu łazienki.. Rozkładanie tektury na podłodze w pokoju, folii na meblach, zeby się nie zakurzyły… Kiedy skończyłem, minęła pierwsza w nocy. O drugiej odjeżdżał mój mikrobus na lotnisko Tegel w Berlinie. Szybkie mycie, zamknięcie walizek i po chwili znów w drodze.


Napisany 03 czerwiec 2014 - 07:20\nCeny usług rolnych 2014 Wiesz, co niektórzy mają bardzo bujną wyobraźnię\nCeny usług rolnych 2014 Dzisiaj, 04:52\nWiecie, ceny są tak zróżnicowane bo tylu co Was tu pisze to i tyle różnych zestawów. Jak ktoś robi sipmą lub metal+fachem to może i brać 5 zł a i tak bym go nie wziął (proszę się nie obrażać) . Ja robię Claas Variant 385 bele 135 cm to w niej są śmiało trzy z takiej małej prasy. Ci którym robiłem słomę nie chcą innymi prasami już robić. I za słomę brałem 15 zł z moją siatką.\nja się nie obrażę ale robię sokółką z zetorem 80 km, jakoś do tej pory nikt nie narzekał na moje bele, kiepski operator najlepszego sprzętu może zmarnować wszystko, dobry operator zrobi bardzo dobrą belę i mniej markowym sprzętem. tylko nie ośmieszaj się mówiąc że 3 bele zmieścił byś moje w jednej swojej, może max 2 a i w to wątpię, tutaj różnicę robi właśnie te 15 cm średnicy bo na obwodzie to już się robi bardzo duża różnica czy robił taką czy taką prasą\nwczoraj głupotę totalną napisałeś: mulą ursusami czy zetorami\nco ma do rzeczy marka ciągnika? ogarniaj trochę temat, bo nie pracujesz marką a sprzętem, bardziej istotna (do pewnej granicy) jest moc a nie czy ursus, zetor czy fendt- piszesz jak byś miał -naście lat\ntylko bez obrazy ale tak to wygląda\nEdytowany przez daremw, 03 czerwiec 2014 - 08:13.\nCeny usług rolnych 2014 Chłopie jak się nie ma jak ma , wydajność hydrauliki - czas otwarcia/zamknięcia komory, biegi bez sprzęgła - szybkie zwalnianie albo przyspieszanie w zależności od wielkości pokosu, hydr-elektr. załączanie womu, .... itp itd. W ciągu godziny naprawdę sporo można zyskać... To samo z prasą, rób siatką a jednym sznurkiem...\nNapisany 03 czerwiec 2014 - 09:33\nCeny usług rolnych 2014 mam zetora, na hydraulikę nie narzekam, otwarcie zamknięcie komory... a ile ci to zajmuje? nie wiem jak ty ale u mnie jest zawór regulujący przepływ na wyjściu do belarki żeby opadanie nie było zbyt gwałtowne, oj na tym to pogonisz... no i tak się składa że i w sokółce mam siatkę. także w porówwnaniu do mnie na godzinę możesz zaoszczęddzić 2 minuty, papierosa nie zdążysz spalić xD\nNapisany 03 czerwiec 2014 - 16:44\nCeny usług rolnych 2014 Ja biore od bala 45 plus zaladunek na przyczepe 1zl od\nsztuki I na owijarke tak samo .dwa lata temu robilo sie po 56\nCeny usług rolnych 2014 Chodziło mi o sianokiszonkę że 3 bele małe wciągnę w swoją Baloty ważone paszowozem ważą tone i niejednokrotnie więcej , słomę się łatwo prasuje każdą prasą i tu dużej różnicy nie będzie.\nCeny usług rolnych 2014 Waga sianokiszonki zależy akurat od wilgotności zbieranego materiału. 3 normalne belki 120x120 z sipmy za nic na świecie nie wejdą w jedną 120x135 bodaj by stawał na głowie.\nChodziło mi o sianokiszonkę że 3 bele małe wciągnę w swoją Baloty ważone paszowozem ważą tone i niejednokrotnie więcej , słomę się łatwo prasuje każdą prasą i tu dużej różnicy nie będzie.\njak nie podsuszę tylko zielonkę bym zbierał to i ja mogę zrobić ważącą tonę a może i więcej\nNapisany 04 czerwiec 2014 - 10:32\nJak bela waży tonę to nie jest to sianokiszonka tylko kiszonka, sąsiad kiedyś zważył belę zrobioną warfamą to ważyła 890kg więc jak byś wsadził takie 3 do swojej jednej co waży tonę?\nNapisany 07 czerwiec 2014 - 14:45\nCeny usług rolnych 2014 A ile bierzecie za załadunek balotów siana i potem rozładunek do stogu?\nNapisany 08 czerwiec 2014 - 19:56\nCeny usług rolnych 2014 na razie po 5 zł.\nNapisany 12 czerwiec 2014 - 19:39\nCeny usług rolnych 2014 Koledzy Pytanie ile wziasc za usluge rozwozu Gnoju Ciagnik 100 km i rozrzutnik 10 ton Liczyć na kursy czy godziny moze ktos sie oriętuje?\nNapisany 12 czerwiec 2014 - 19:46\nCeny usług rolnych 2014 najlepiej to liczyć na godzinę załóżmy że masz spalanie 10l na godzinę czyli 50zł. Zatem cena usługi powinna wynosić od 100 do 150 zł. Chyba że dobry znajomy to butelka\nCeny usług rolnych 2014 Wlasnie dobry znajomy wiec Mysle policzyc Paliwo Plus np 20 zł na godzine za moj czas no i Jakaś Flaszeczka\nNapisany 26 czerwiec 2014 - 11:53\nCeny usług rolnych 2014 Aktualne ceny usług rolnych\nNapisany 26 czerwiec 2014 - 21:41\nCeny usług rolnych 2014 Cena koszenia zbóż 340 bez sieczkarni, 360 z sieczkarnią /ha. NH TC5070. Repki, mazowieckie.\nNapisany 26 czerwiec 2014 - 21:50\nCeny usług rolnych 2014 Belowanie: sianokiszonka, bela 120x120 bez noży, sznurkiem ale właściciela 17 zł od szt.siano/słoma 14 zł/szt.\nNapisany 26 czerwiec 2014 - 22:43\nCeny usług rolnych 2014 Brawo za założenie tematu bez sensu!\nW tym temacie http://www.agrofoto..../page__st__2960 wszyscy się wypowiadają i wszystkim pasuje, ceny zawsze aktualne.\nA jak już chcecie mieć na każdy rok nowy temat z cenami to może tak by w styczniu takowy zakładać a nie pod koniec czerwca... żenada.\nEdytowany przez janusz20, 26 czerwiec 2014 - 22:45.\nNapisany 08 lipiec 2014 - 23:33\nCeny usług rolnych 2014 Podpowiedzcie koledzy ile bierzecie za młócenie bizonem z sieczkarnia w kujawsko pomorskim? Nigdy nie jeżdziłem na usługi wiec nie mam pojęcia ile taka przyjemność kosztuje I jak policzyc koszty takiej uslugi??\nNapisany 15 lipiec 2014 - 21:14\nCeny usług rolnych 2014 Ile mogę wołać na h za kopanie ziemniaków Mtz 50 z Kombajnem Anną????\nEdytowany przez alan1604, 15 lipiec 2014 - 21:40.


Filmy Torne'a: czerwca 2009\n25-letni Tristan jest niczym dojrzały owoc, wystarczy wyciągnąć rękę, a sam w nią wpadnie. Na to właśnie liczył Sebastian, kiedy przypadek (nad którym cierpliwie pracował) postawił go na drodze Tristana. Lekkie pchnięcie i chłopak znów wpada w sidła narkotyków, daje sobą manipulować, ślepy na niebezpieczeństwo. Zgodnie z tytułem idzie na dno, lecz nie potrafi przejrzeć planu Sebastiana, aż jest już niemal za późno.\nSama fabuła, choć nie jest odkrywcza, mogła być zaczątkiem niezłego filmu. W wykonaniu serialowych gwiazdeczek jest to jednak tylko odbębnianie kolejnych scen. Wszyscy udają: twórcy, że mają coś do powiedzenia, aktorzy, że wierzą w swoich bohaterów i widzowie, którzy udają, że wierzą w historię. Podręcznikowa produkcja nie jest nawet na tyle zła, żeby wyróżnić się z tła. To film tak przeciętny, jak to tylko możliwe i jako taki szybko wyparuje z mej pamięci.\nEtykiety: Johnny Messner\nDawno już nie widziałem tylu znajomych twarzy w jednym filmie. Gwiazdy kina i telewizji połączyły siły, by opowiedzieć o feralnym dniu triumfu i upadku Roberta Kennedy'ego. Szkoda tylko, że nie są oni w pełni wykorzystani. 22 osoby jako równorzędni główni bohaterowie, to trochę za dużo. Żadna z osób nie ma wystarczającej ekspozycji, wątki traktowane są po macoszemu, a całość jest jedynie zbiorem impresji. Ma to swój urok, pod warunkiem wszakże, że Kennedy jest dla widza osobą ważną. Dla mnie takową nie jest, więc nie robiło to na mnie większego wrażenia.\nFilm jest w gruncie rzeczy sztampowy. Tylko scena zamachu wybija się, została naprawdę dobrze przemyślana i zrealizowana. Była zapewne pierwszą sceną w pełni napisaną w scenariuszu. Reszta jest tej kluczowej scenie niewolniczo wręcz poddana, co tu akurat się nie sprawdza. Spośród wszystkich aktorów jedynie Sharon Stone wybroniła się tworząc najciekawszą kreację. Reszta to tylko kwiaty na ściennej tapecie.\nEtykiety: Christian Slater, Demi Moore, Freddy Rodríguez, Heather Graham, Sharon Stone, William H. Macy\nKilka tygodni i sześć kilogramów – to wystarczy, by wywrócić życie nastolatka do góry nogami. Mickael jest całkiem niezłym judokiem, jednak po tym jak doprowadził przypadkiem do kontuzji jednego z kolegów, musi zbić sześć kilogramów i przejść do niższej kategorii wagowej. Do tego zbliżają się egzaminy, a jego rodzice mają problemy i finansowe i emocjonalne, co rodzi trochę napięć w domu. Wszystko to pewnie jakoś by zniósł. Jest jeszcze Vanessa, jego ukochana od siódmego roku życia. Ich związek nabierze pikanterii, kiedy z pary zmienią się w trójkąt za sprawą Clémenta. O ile dziewczyna jest zachwycona uprawianiem seksu z dwoma facetami na raz, o tyle Mickael nie potrafi przyzwyczaić się do zmiany.\n"Douches froides" to kolejny z serii filmów francuskich poruszających ten sam temat. Sercowe rozterki nastolatków. Wszystkie one układają się mniej więcej podobnie i w większości przypadków jest to układ dwóch chłopaków jedna dziewczyna. To ciekawy temat na głębszą analizę. Dlaczego na początku nowego wieku właśnie ten układ fabularny stał się tak często elementem filmowych opowieści. Obraz Cordiera na tle innych filmów o podobnej tematyce niczym specjalnym się nie wyróżnia zarówno na plus jak i na minus. Całość jest dość pretensjonalnie spointowana i w zasadzie nie wynika z niego nic, nawet odpowiedź na pytanie: po co został nakręcony. Ot, po prostu jeszcze jeden dowód na istnienie pewnego trendu i tyle.\nJeden z bohaterów filmu mówi w pewnym momencie, że prawa świata zewnętrznego nie mają racji bytu w więzieniu. To nie do końca prawda. Owszem, prawe narzucone przez cywilizację, mające na celu stłumienie naturalnych instynktów przestają działać, jednak prawa natury... te funkcjonują tu ze wzmocnioną siłą. Wszystkie one sprowadzają się zaś do prostej zasady: 'jedz lub zostań zjedzonym'. Uwe Boll doskonale to pokazał w swoim najnowszym filmie "Stoic".\nWszystko zaczęło się od Mitcha. Facet zdecydowanie nie jest samcem alfa, w kolejce dziobania zajmuje dość odległą pozycję. Jednak tego dnia było inaczej. W grze w pokera ogrywał współwięźniów pięknie aż się patrzy. Już samo to wystarczyło, żeby wzbudzić niezdrowe napięcie. Mitch jednak złamał podstawową zasadę: nie udawaj chojraka, jeśli nim nie jesteś. Upajając się swoim sukcesem postanowił pognębić lepszych od siebie... i przegrał. Cała para z niego uleciała w mgnieniu oka. Ze szczytu spadł na dno, choć mógł się zatrzymać, mógł pokazać, że potrafi przegrywać i zeżreć tę przeklętą pastę do butów, lecz on nie chciał, próbował się wymigać, wyślizgnąć, a każdy jego krok zrzucał go niżej w hierarchii. Był jak ranna foka w morzu pełnym rekinów. Kiedy tylko poczuły krew, ruszyły do walki. Taka jest natura drapieżnika. Jeśli tak nie postępujesz, drapieżnikiem nie jesteś.\nPierwszy był Harry, doskonale rozumiejący zasady panujące w więzieniu. To on pokazuje Mitchowi, gdzie jest jego miejsce i zmuszając go do zeżarcia pastę, pokazuje też pozostałym więźniom do czego jest zdolny, potwierdzając tym, że jest numerem jeden w stadzie. Natychmiast wyczuł to Peter i zareagował odpowiednio. Peter, który jest zwyczajnym tchórzem powiewającym jak chorągiewka na wietrze poszedł w ślady Harry'ego i też postanowił pogrążyć Mitcha. W ten sposób ustalił, że jest w hierarchii poniżej Harry'ego lecz wyżej niż Mitch. Na to musiał zareagować czwarty z współwięźniów. Wulkanem negatywnych emocji przebił pozostałą dwójkę, czym jasno wykazał, że w hierarchii jest wyżej niż Peter.\nWszystko rozeszłoby się po kościach. Mitch byłby odtąd stałym obiektem żartów w dzień, gwałtów w nocy, ale przeżyłby. Niestety on popełnił kolejny błąd – postanowił poskarżyć się strażnikom. Tego się nie wybacza. To, co nastąpiło potem było w warunkach więzienia nie do uniknięcia...\nCoś się niedobrego stało z Uwe Bollem. Zamiast kolejnego gniota, który potwierdziłby jego sławę najgorszego reżysera świata, zrobił film zaskakująco dobry. Udało mu się perfekcyjnie pokazać dynamikę grupy w warunkach więzienia, a cała czwórka bohaterów to postaci bardzo prawdziwe i psychologicznie wiarygodne. Niestety uważam, że pomysł kręcenia filmu bez scenariusza nie był do końca trafiony. Film, zwłaszcza w scenach wspólnych w celi, sprawia wrażenie ćwiczenia aktorskiego z improwizacji. Gdyby był tu scenariusz, można byłoby jeszcze bardziej podkreślić zwyczajność ludzi i ekstremalność (z punktu widzenia zewnętrznego świata) sytuacji. Mimo wszystko Boll tym razem nie ma się co wstydzić. Aktorsko również trzyma się nieźle, choć nie są to mistrzowie gry bez scenariusza. Pewnie dlatego najlepiej wypadają w scenach przesłuchań. Dotyczy to nie tylko Furlonga ale też Steffena Mennekesa czy Sama Levinsona.\nEtykiety: Sam Levinson, Steffen Mennekes, Uwe Boll\nSmutne, jak bardzo technika może działać korupcyjnie na twórców. To, co pół wieku temu w filmie noir z powodzeniem kreowano przy pomocy scenariusza, kamery i światła, dziś próbuje się odtworzyć za pomocą komputerów. Rezultatem jest makabryczna groteska będąca tanią podróbką. John Moore najwyraźniej nie zrozumiał, że wygląd filmu noir to tylko jeden z elementów, ważny ale nie najważniejszy. Tymczasem "Max Payne" jest tylko i wyłącznie konstrukcją, stylizacją i to z rodzaju tych pozbawionych smaku, 'oczojebnych' (pardon my frencz) jakie spotkać można w podrzędnym klubie drag-queen a nie na wybiegu mody w Mediolanie.\nNajdziwniejsze z tego wszystkiego jest to, że film nie ma tak naprawdę żadnej fabuły. Tylko patrząc z daleka i to przy olbrzymiej wadzie wzroku, można uwierzyć w iluzję, że jest to historia detektywa, który wciąż próbuje rozwiązać zagadkę śmierci swojej żony i wplątuje się w spory spisek wokół nowej substancji psychotropowej. Kiedy jednak przyjrzeć się całości dokładniej okazuje się, że fabuła rozpada się na kawałki. Poszczególne wątki zostały poszatkowane, wrzucone do bębna maszyny losujące, a potem wybrane i sklecone na chybił trafił.\nMiałem nosa, że nie poszedłem na to do kina. Szkoda, że dałem skusić się płycie.\nEtykiety: Mila Kunis\nNo cóż, David Ondaatje chciał zrobić dreszczowiec w starym stylu. Nie do końca mu się to jednak udało. Film jest zrealizowany sprawnie, ale za bardzo podręcznikowo. Nie ma w nim polotu, prawdziwej atmosfery. Największym problemem jest jednak sama konstrukcja opowieści. Wprowadzając dwa równoległe wątki, od razu zdradza całą historię. Owszem, na końcu jest wprowadzony twist, który jednak wydaje się próbą na chama wykiwania tych, którzy zgadli od razu o co biega. Ta konstrukcja mogłaby się udać, gdyby sprawa kryminalna zeszła na drugi plan, a zamiast niej spróbowano wniknąć w psychikę bohaterów. Ondaatje mnoży jednak niepotrzebnie problemy, przez co wszystko jest potraktowane pobieżnie.\nAktorsko film również stoi na dość przeciętnym poziomie. Lubię Shane'a Westa i Alfreda Molinę, ale naprawdę słabo się tu postarali. Jedynie Hope Davis trzyma poziom, lecz trzeba powiedzieć, że mając najbardziej efektowną postać, miała też najłatwiejsze zadanie.\nEtykiety: Alfred Molina, Hope Davis, Shane West, Simon Baker\nNie potrafię dokładnie wskazać, co w tym filmie nie wyszło. Wiem jednak, że coś nie wyszło. Miało być zabawnie, było nudnie. Miało być efektownie, wyszło efekciarsko. Te sztuczki montażowe zupełnie do mnie nie przemówiły. Przez większość filmu się nudziłem. Dopiero końcówka do mnie dotarła i naprawdę się wzruszyłem. Niestety emocje przyszły trochę za późno, by cokolwiek zmienić.\nJedyna, co mnie w tym filmie zainteresowało, to Jesse Bradford. Przypomina mi on zabawkę Potato Head. A jednak ma w sobie pewien urok. Jest jak młody Matthew Broderick i obawiam się, że czeka go podobne balansowanie na granicy gwiazdorstwa, zanim wpadnie w odmęty kina klasy B.\nEtykiety: Elisha Cuthbert, Jesse Bradford\nChoć film ten dotyka polityki MPAA dotyczącej przyznawania kategorii wiekowej, w rzeczywistości jednak podejmuje on kilka istotniejszych kwestii związanych z rosnącym problemem korporacjonizmu. "This Film Is Not Yet Rated" nie odkrywa Ameryki, lecz warto sobie przypomnieć, czym jest film. Otóż film jest produktem konsumpcji. Produkt ten ma trafić do jak najszerszego grona odbiorców nie w celu zapewnienia im rozrywki, przyjemności, doznań estetycznych czy intelektualnych – to są tylko efekty uboczne przyjemne, jeśli rzeczywiście pojawiają się, lecz nie najistotniejsze. Ich celem jest pomnożenie stanu posiadania studia, które z kolei jest częścią większego koncernu. I tu jest pies pogrzebany. Film Dicka dotyka bowiem coraz bardziej palącego problemu korporacjonizmu i ukrytego monopolu.\nW teorii mamy bowiem sporo wytwórni filmowych, które konkurują o wpływy. W rzeczywistości walka ta jest na drugim miejscu, ważniejsze jest zachowanie status quo, spokoju i bezpieczeństwa koncernów. Tym zajmować ma się MPAA, które pod szyldem dbania o dobro twórców walczy z internetowym piractwem, a pod szyldem dbania o dobro dzieci ogranicza wolność twórczą poprzez kategorie wiekowe. Ponieważ w teorii system kategorii jest dobrowolny, MPAA powiewa flagą 'sprawiedliwości' i 'uczciwości'. Ponieważ rynek kontrolują studia, rating oznacza zgodność filmu z polityką wytwórni. Im wyższy tym bardziej odstaje od standardów, a NC-17 lub wersje unrated są tak obrazoburcze, że choć twórca może je puścić, prawie żadne kino nie będzie ich chciało puszczać, co oznacza finansową klapę. A ponieważ wartość filmu liczy się w zielonych banknotach, to film z kategorią NC-17 jest filmem bezwartościowym.\nWszyscy o tym wiedzą (a przynajmniej wiedzieć powinni), dlatego też nie do końca przekonują mnie narzekania twórców na MPAA. Kiedy Kevin Smith, John Waters czy Matt Stone jęczą, jak ich źle potraktowano karząc ich kategorią NC-17, to mnie ogarnia śmiech i chęć walnięci ich po łbie. 'Widziały gały, co brały' powiada stare przysłowie. Wszyscy oni podpisali kontrakt ze studiem na zrealizowanie filmu zgodnie z wytycznymi studia... po czy zrobili film po swojemu i teraz mają pretensję, że ktoś śmiał im na to zwrócić uwagę. Chcieli mieć wolność twórczą? Niech sobie sami sfinansują film. Robią film za cudze pieniądze, to niech stosują się do reguł, na które się zgodzili przyjmując kasę. Przez to film stracił w moich oczach. Nie udało się bowiem twórcom wzbudzić mojego współczucia wobec pokrzywdzonych twórców. Ale choć nadal uważam, że piractwo jest złe, to będę je popierał, ponieważ MPAA jest organizacją jeszcze gorszą i osadzoną tak naprawdę w mentalności lat 30 ubiegłego stulecia. Przemysł filmowy musi zmienić model postępowania, musi w końcu zrozumieć czym jest globalizacja w kontekście dostępu do mediów i filmu i musi zacząć zachowywać się odpowiednio. Piraci – gdyby się zjednoczyli, gdyby byli w stanie stworzyć wspólną ideologię – mogą być siłą, która MPAA i wytwórnie zmusi do metamorfozy.\nKevin Smith już "Clerks II" udowodnił, że odzyskał formę po nieszczęściu, jakim była "Jersey Girl". Teraz potwierdził swoją klasę kręcąc przezabawną, miejscami aż za ostrą komedię o tym, że facet z kobietą nie może się tylko przyjaźnić. Jednak kiedy 20 lat temu udowodnić to można było przy pomocy rozmów, teraz potrzeba do tego ostrego rżnięcia i to koniecznie przed sporą ekipą filmową... 'o tempora! o mores!' chciałoby się zakrzyknąć, ale ponieważ "Zack i Miri" od "Clerks II" tak znowuż mocno nie odbiega, zatem byłby to krzyk mocno spóźniony.\nCo najmniej pół najnowszego filmu Smitha to komedia na najwyższych obrotach powodująca ostre odwodnienie i kolkę spowodowaną płaczem ze śmiechu. Druga połowa to już jednak niestety ciepłe kluchy, trochę nazbyt sentymentalne i idące po najmniejszej linii oporu. Najbardziej czuje się to tuż przed końcówką. Jakby Smith doznał przedwczesnego wytrysku i musiał na nowo zebrać siły. Kiedy jest jednak w pełni sprawny, serwuje naprawdę kilka rewelacyjnych sekwencji.\nSmith ma u mnie dużego plusa za obsadę. Traci Lords śmieje się z własnej porno przeszłości, a mnie przypomniała się jej rola w "Profiles". Justin Long znów udowadnia, że jest intrygującym aktorem. Podoba mi się też Brandon Routh bawiący się swoim supermanowym wizerunkiem. Nie można też zapomnieć o drobnym, ale jakże ognistym epizodzie Tishy Campbell-Martin.\nEtykiety: Brandon Routh, Elizabeth Banks, Justin Long, Kevin Smith, Traci Lords\nRzadko zdarza się, by reżyser dostarczył do kin dokładnie to, co obiecał. Takim wyjątkiem jest właśnie drugi "Transformers". Miało być więcej wybuchów, akcji, robotów, piersi Megan, homoerotycznego patosu i militarnej ekstrawagancji i to rzeczywiście dostałem. "Zemsta upadłych" to wielkie łubudu z namiastką fabuły, co jednak zostaje tak sprawnie zrealizowane, że pomimo posiadania niemal wszystkich wad "Terminatora: Ocalenie" jest to film o niebo lepszy. Bay jest jak dziecko, które nie ma dość zabawy swoimi robocikami i samochodzikami. Jedynym ograniczeniem był tylko i wyłącznie budżet i czas. I trochę żałuję, że Bayowi dano aż tak dużą kasę.\n"Transformers" bardzo zyskałby na mniejszym budżecie. Byłoby wtedy mniej efektów specjalnych, mniej eksplozji. Teraz przysłaniają one fakt, że tak naprawdę film ten jest godnym następcą trylogii Indiany Jonesa. Mamy tu tę samą konwencję bajkowo-komiksową, mieszankę awanturnictwa, nabuzowanego testosteronu, szczyptę topornego humoru i sporo akcji. Jednak o ile Spielberg znalazł jakiś złoty środek, Bay znalazł raczej złoty członek, którym rozoruje delikatną materię fabuły. Całość przypomina próbę uprawiania przez słonia seksu z mrówką. Efekty naprawdę przytłaczają tak, że pod koniec całkowicie mi już zobojętniały. W pamięci to nie wielkie rozpierduchy zapiszą się na dłużej, lecz zapożyczenia przez Baya kultowych wręcz scen z innych filmów/seriali: Megan Fox biegająca w zwolnionym tempie a la Baywatch i Sam w scenie z Prime'ami przypominającą spotkanie Supermana ze swoimi przodkami.\nJest jedna rzecz, która zaintrygowała mnie w "Transformers". Ten film jest wręcz apoteozą amerykańskiego stylu życia, amerykańskiej filozofii, której symbolem jest Bush. Oto:\n1) wojna z terrorem (deceptikonami) zostanie przeniesiona daleko poza granice kraju\n2) wojna rozgrywać się będzie w kraju arabskim o starożytnych korzeniach\n3) pretekstem do wojny jest źródło paliwa/energii\n4) Ameryka ma prawo wymagać od innych pomocy, niezależnie co robi, gdzie robi i jak bardzo sama jest sobie winna\n5) Amerykanie nie liczą się z cudzym dziedzictwem kulturowym, piramidy są tylko scenografią i pretekstem do rozpierduchy, a ponieważ wszystko dzieje się poza granicami można nadużywać materiałów wybuchowych, bo zginą i tak tylko kozy i paru nieszczęsnych pilotów\nJednak o ile Bush budzi aktualnie i na świecie i u siebie w domu raczej negatywne skojarzenia, o tyle historia w Transformers przyjęta zostanie bezkrytycznie, a zapewne i z wielkim entuzjazmem. Bay posunął się nawet do tego, że wspomina Obamę, czym zyskał w moich oczach, bo jest to jak lewy sierpowy wymierzony w nadzieje tych, którzy wierzą, że demokrata w Białym Domu naprawdę coś zmieni.\nPs. Ramon Rodriguez mało podobny jest tutaj do siebie z serialu "Day Break"\nEtykiety: Ramon Rodriguez, Shia LaBeouf\nMuszę powiedzieć, że jestem zdziwiony, że "Kac Vegas" przez dwa tygodnie okupował pierwsze miejsce amerykańskiego box office'u. Bo też choć odwołuje się do bardzo cenionej w Ameryce komedii kumpelskiej, to jednak twórcy nie przebierają w środka i jadą ostro, bardzo ostro. Ale to dobrze, znaczy się, że Amerykanie już na dobre odzyskali humor. Mnie to cieszy tym bardziej, że przy całej sympatii dla Apatowa, jego komedie zaczynały mnie już nużyć – wszystkie były robione na jedno kopyto.\nTodd Phillips tymczasem ma naprawdę niewiele hamulców, a jednocześnie trzyma się pewnego staromodnego trzonu, co sprawia, że jego komedyjka jest sympatyczna, nawet kiedy stara się być chamska. Humoru mniej lub bardziej zadziornego jest w tym filmie sporo. Mnie szczególnie ubawił stały bywalec komedii Apatowa Ken Jeong, który właśnie w "Kac Vegas" stworzył postać najbardziej wyrazistą. Każda kwestia 'Leslie Chowa' to powód do śmiechu pełną gębą i do utraty tchu.\nCo do głównych bohaterów to ciekawe jest, że poziom ich zabawności spadał wraz ze wzrostem ich atrakcyjności. Justin Bartha pojawia się na chwilę, Bradley Cooper nie ma naprawdę nic do zagrania, za to Galifianakis i Helms ścigają się o palmę pierwszeństwa w wygłupach.\n"Kac Vegas" mocno przypomina "Old School". Jest jednak zabawniejszy i lepiej pomyślany.\nEtykiety: Bradley Cooper, Bryan Callen, Heather Graham, Justin Bartha, Ken Jeong\nJak na produkcję przeznaczoną bezpośrednio na rynek DVD "Motel 2" jest zaskakująco spójną produkcją. Widać, że twórcy poświęcili czas, żeby wszystko przemyśleć. Szkoda tylko, że zapomnieli, co naprawdę liczy się w tego rodzaju produkcjach. Nikt tu nie szuka sensu czy wartości artystycznych, liczy się pomysłowość i widowiskowość scen mordów. A tu twórcy "Motelu 2" nie popisali się. To jedna wielka nuda, bez wyobraźni, bez pomyślunku, bez bohaterów. Szkoda, bo "Motel" dawał możliwość pofolgowania sobie, a biorąc pod uwagę, że prequel i tak nie miał trafić do kin, swoboda była większa. Raz jeszcze sprawdziła się stara maksyma, że to co nas ogranicza, wzmaga pomysłowość.\nMuszę powiedzieć, że oglądałem "Męską grę" z pewną chorą fascynacją. Zastanawiałem się, jak długo można robić film niezgodnie ze sztuką, zanim ten rozpadnie się na kawałki. Ku mojemu zaskoczeniu, obraz Clémenta Virgo dotrwał do końca i choć daleko mu do kina wyrazistego, zapadającego w pamięć, gniotem jakim być powinien się jednak nie okazał.\nHistoria boksera, który po 10 latach wychodzi z więzienia jest naiwna i grubymi nićmi szyta. Wszyscy bohaterowie bardzo łatwo i zgrabnie wpadają w przypisane im fabularne przegródki, tak że od początku jest jasne kto przetrwa, a kto jest przeznaczony do odstrzału. Virgo buduje film na wielokrotnych powtórzeniach, dość specyficznych, bo trójkowych – każda scena pojawia się w filmie trzykrotnie (jak choćby szlochający w łóżku faceci, odwiedziny miejsca zbrodni, teksty o tatuażach).\nOdrębną kwestią jest Rossif Sutherland, syn Donalda Sutherlanda. Cały film przetrwał na jednej minie zbolałego psa zamkniętego w schronisku. Jest to tak kiczowate i absurdalne, że aż nie mogłem od niego oderwać oczu. To niewiarygodne, że można być aktorem nie posiadając praktycznie żadnej mimiki. No ale ma za to urok i przypomina młodego Billy'ego Zane'a, więc pewnie na ekranie pojawi się jeszcze nie raz. Sam chętnie zobaczę go w innym filmie, choćby po to, by sprawdzić, czy naprawdę nie ma w repertuarze żadnej innej miny.\nEtykiety: Rossif Sutherland\nRomero jest niekwestionowanym mistrzem, jeśli chodzi o opowiadanie historii o zombie. Problem w tym, że on sam ugrzązł w pewnych ramach, poza które nie potrafi się już wyrwać. Stąd też jego kolejne filmy nie wnoszą nic nowego, choć przecież mogłyby.\nOt choćby "Kroniki żywych trupów". Pomysł jest naprawdę niezły – historia opowiedziana z punktu widzenia studentów filmówki. Nie mają pojęcia co się dzieje, po prostu próbują przeżyć. Jeden z nich wszystko rejestruje. Niestety na pomyśle się kończy. Romero wykorzystuje Internet, media, politykę jako pretekst do wygłaszania kolejnych kazań o kondycji ludzkości. Brzmi to pretensjonalnie i nawet u nastolatka sprawiałoby wrażenie nadmiernej egzaltacji. Kolejne sceny są dość nudne i tak naprawdę brakuje tu napięcia. Bez niego zaś film o zombie nie ma większego sensu. Do tego postaci są dziwnie niedopracowane, zwłaszcza Jason. Jego obsesja jest kompletnie niewiarygodna i wydaje się raczej chwytem komediowym, niż realną cechą osobowości.\nTrochę szkoda, ale wciąż wierzę, że Romero powróci do świata zombie w wielkim stylu.\nEtykiety: Shawn Roberts\nThe Cinematograph (2009)\nNa "Kinematografa" wybierałem się wielce ciekaw, czy Tomek Bagiński po raz trzeci mnie oczaruje. "Katedra" była piękna, zaś "Sztuka spadania" absolutnie bezbłędna, więc szanse były duże. Teraz już jednak wiem, że tym razem Bagiński do mnie nie trafił.\nNie wiem, czy to wina gry "Wiedźmin", która go zmanierowała, czy też fakt, że jest to swego rodzaju wprawka przed animacją pełnometrażową (co powtórzył kilkakrotnie podczas prezentacji filmu), ale w "Kinematografie" zabrakło twórczej dyscypliny i wyczucia proporcji. Widać, że twórcy bawią się formą i jej poświęcają najwięcej miejsca. Historia zeszła nieco na plan dalszy i powstała rozwlekła powiastka pozbawiona emocjonalnego ciężaru, jaki mieć powinna. Przysłowiowa flegma brytyjska jest tu doprowadzona do absurdu, przez co niestety psuje kulminacyjną scenę.\nOsobiście drastycznie skróciłbym film, z 12 minut zostawiając może 4-5. W zasadzie jedna sekwencja jest w "Kinematografie" świetna: konstrukcja kolorowej taśmy i to właśnie bym zostawił plus los żony. Wszystko zaś pod wspólną melodią właśnie ze sceny kolorowej taśmy (mocno 'rubikowej', ale akurat tutaj dobrze pasującej). Byłoby krótkie, smutne, gorzkie i mocno cyniczne.\n"Laska" to zabawna impresja z dość okrutnym morałem opowiadająca o damsko-męskich relacjach. W 5-minutowej animacji trudno o dużo treści, ale też nie ona jest najważniejsza. Liczy się co innego: pomysł, wyrazistość wykonania i mocne spointowanie. Michał Socha najwyraźniej doskonale to zrozumiał i stworzył bardzo dynamiczny, nieco surrealistyczny filmik, który ogląda się naprawdę znakomicie.\nCzym ten film nie jest? Mamy tu elementy fantasy (człowiek-delfin), kino gangsterskie Echo), buddy movie, road movie, komedię zaangażowaną społecznie i trochę campu, a wszystko podlane sosem 'na serio'. "The Fruit Machine" jest filmem przerysowanym na Maksa, absolutnie 'over-the-top'. Pełno w nim kiczu, ale tego dobrego, który bawi i śmieszy, a nie irytuje. Trudno brać ten film na poważnie, ale jako rozrywka jest po prostu świetny.\nNiezapomniany jest w tym filmie przede wszystkim Bruce Payne w roli Echo – zabójcy z maczetą. Parodiuje tu samego siebie i choć nie wypowiada ani jednego słowa i tak kradnie każdą scenę. Rewelacja! A przecież jest jeszcze drapieżna Clare Higgins, jest zabawny Robbie Coltrane i w końcu jest Hans Zimmer, który skomponował do filmu muzykę. Dwójka młodych aktorów również dzielnie sobie radziła, choć nie dziwi mnie fakt, że kariery kinowej jednak nie zrobili.\n"The Fruit Machine" to z jednej strony film głupi i naiwny, z drugiej jednak strony inteligentny i nie bojący się poruszać kontrowersyjnych tematów (i to kontrowersyjnych do dziś!). Jeśli jednak ktoś nie łapie konwencji kina nie powinien go oglądać, bo po prostu zmarnuje swój czas.\nSwoją drogą kino jest zabawne. Philip Saville reżyser tego filmu będącego kwintesencją kina queer, prawie 20 lat później reżyseruje "Opowieść o Zbawicielu". Coltrane przebiera się za drag queeen, a dekadę później przebiera się dla Harry'ego Pottera. To możliwe tylko w kinie :)\nSą filmy, które wiem, że są złe, oczekuję, że są złe, a i tak je oglądam (bo tak, co... nie można?). Są jednak i takie, które wiem, że arcydziełami nie będą, ale choćby sama obsada gwarantuje przynajmniej film przeciętny, które po obejrzeniu okazują się śmierdzącymi produktami, które natychmiast należy dać do procesu utylizacji ścieków. Do tego rodzaju należy właśnie 'komedia' "Nieszczęścia chodzą parami".\nPomysł historii faceta, któremu do domu zwalają się nieproszeni członkowie rodziny, a żona nie myśli o niczym innym, tylko o zajściu w ciążę, nie jest oryginalny. Daje jednak możliwość nakręcenia zabawnej komedyjki. Do tego Liv Tyler czy Diane Keaton w obsadzie dawały nadzieje na przynajmniej odrobinę śmiechu.\nTymczasem śmiać się mogłem tylko z siebie, że byłem takim durniem i dałem się nabrać na wypożyczenie filmu. Żadna ze scen w tym filmie nie była śmieszna. Dwie czy trzy miały potencjał (jak choćby pogrzeb), ale zostały zmasakrowane. Do tego Diane Keaton, która cieszyła się chyba chwilą przerwy pomiędzy kolejnymi kuracjami botoksem i szczerzy się niczym kobyła podczas pierwszego razu z ogierem. Liv Tyler zaś udowadnia jedynie, że mogłaby zagrać bardzo ładne zwłoki. W jej grze nie ma nawet cienia życia. Co więcej, Tyler nie ma nawet tyle przyzwoitości, by udawać, że gra. Jakim cudem zgodziła się w tym wystąpić, skoro wiedziała, że to gówno??? Zostaje tylko Dax Shepard. Ku mojemu zdumieniu on jeden zdawał się naprawdę grać w tym filmie. I jest oczywiście najlepszym aktorem. Jego sceny są chwilami nawet lekko zabawne, ale do prawdziwego humoru im daleko. Mimo wszystko dziękuję za jego obecność w tym filmie, bo inaczej byłaby to totalna katastrofa.\nEtykiety: Diane Keaton, Liv Tyler\nWiększość z nas żyje w przekonaniu, że współcześnie mamy do czynienia ze swobodą, jaką nie cieszyliśmy się nigdy wcześniej. Wystarczy jednak obejrzeć "Taxi zum Klo", by przekonać się, jak bardzo pruderyjne jest współczesne społeczeństwo (albo też o ile rozsądniejszej). To, co pokazano na ekranie jest miejscami mocno szokujące i kontrowersyjne. Nawet w mainstreamowych pornosach nie zobaczy się niektórych ze scen (ich nieodpowiedzialność na początku lat 80. dziś może mrozić krew w żyłach, wtedy krew tę mogło zarazić). Jednak jako całość film ten kompletnie nie przypadł mi do gustu i z notą na IMDb trudno jest mi się zgodzić.\nRipploh nie czyni praktycznie żadnej granicy między sobą jako twórcą i sobą jako bohaterem. Fakt, że jest to film autobiograficzny jest tutaj małym usprawiedliwieniem. "Taxi zum Klo" ma wszystkie grzechy amatorskiej produkcji: podziurawiona fabuła pełna dziwnych przeskoków, brak zakorzenionych w fabule bohaterów i straszliwie drewniane aktorstwo, sztywność którego wykorzystać można w pełni tylko w scenach seksu.\nPo film sięgnąłem w związku z "Mala Noche" Van Santa. Film Ripploha podawał on jako inspirację dla swojego debiutu. Jedyne, co mogło na młodym Van Sancie zrobić wrażenie to otwartość, z jaką Ripploh podchodzi do tematu homoseksualizmu, pokazując gejów w sytuacjach w jakich mainstreamowi kino rzadko kiedy godzi się ich pokazywać nawet dziś. To musiało robić wrażenie. Ale tylko to, bo z artystycznego punktu widzenia jest tu więcej dobrych chęci niż wykonania.\nDavid Mamet i film o sztukach walki? Cóż, po obejrzeniu "Mistrza" nie jest to aż tak zadziwiające, jak się mogło wcześniej wydawać. Film wyszedł mu naprawdę solidny. Świat mieszanych sztuk walki, a w szczególności jujitsu, został tu odwzorowany całkiem wiernie, choć przecież walki nie są w nim najważniejsze. To, co liczyło się dla niego najbardziej to kodeks honorowy, filozofia życia. W dodatkach do DVD cały czas słuchać odniesienia do 'samurai movies' i rzeczywiście "Mistrz" w dużej mierze odwołuje się i do kina samurajskiego i do tradycji westernu – jeśli chodzi o kreowanie bohaterów). Mnie jednak film ten skojarzył się głównie z Księgą Hioba.\nMike uczy jujitsu, nie tylko walki ale również zasad postępowania w życiu codziennym. Sam stara się być im wierny. W normalnych warunkach jest to dość łatwe. A jeśli okoliczności się zmienią? Mike'owi łatwo przychodzi uczenie Laury, ofiary gwałtu, że z każdej sytuacji jest wyjście i nie można się poddawać. Nie jest mu jednak już tak łatwo zastosować je w praktyce, kiedy okazuje się, że wpada po uszy w długi, został wykiwany przez Hollywood, a jego podopieczny popełnia samobójstwo, a w końcu okazuje się, że wierzyć nie może nawet najbliższym. Mike zatriumfuje, jak Hiob pozostając wierny swojej filozofii. Jego triumf jest zarazem wyrazem miłości jaką Mamet darzy MMA.\nNiestety ta miłość trochę zaślepiła Mameta. Film jest dobrze zrobiony, lecz jednak zbyt toporny. Ma kilka wspaniałych scen (jak choćby 'dźgania gwałciciela'), ale z jakichś powodów emocjonalnie to nie brzmi dobrze, czegoś brakuje. Podobnie w zakończeniu, które powinno być swoistego rodzaju katharsis, a jest dość ckliwe i przewidywalne. Dobrze za to prezentują się aktorzy, nawet Tim Allen w roli mało komediowej.\nEtykiety: Alice Braga, Chiwetel Ejiofor, David Mamet, Emily Mortimer, Rodrigo Santoro\nDziwna rzecz z tymi rodzinami. Niby prawda, że najlepiej wychodzi się z rodziną na zdjęciach, ale z drugiej strony nie można (w większości wypadków) się bez niej obejść. Przez większość życia walczymy z ograniczeniami narzuconymi nam przez wychowanie, chcąc być sobą, nie zdając sobie sprawy, że tak naprawdę buntujemy się przeciwko sobie, bo ty czego chcemy czy nie, rodzina do pewnego stopnia nas definiuje. Zrozumienie tego uwalnia nas od negatywnych emocji... do tego przynajmniej próbuje przekonać widza reżyserka "Narzeczonej" Vanessa Parise.\nPo "Narzeczoną" sięgnąłem bez powodu, od tak po prostu. Seans nie okazał się stratą czasu, ale film żadnym odkryciem nie jest. Podobnych historii wałkowanych na wszystkie możliwe sposoby było już setki, tysiące, a może i miliony. Jednak bohaterowie są sympatyczni, całość znośnie zlepiona, więc jakoś daje się to obejrzeć. Film idealny na zabicie czasu.\nEtykiety: Alyssa Milano, Johnathon Schaech, Johnny Whitworth\nVon Triers otwiera otchłań bezdennej samotności i obcości, wynikającej z totalnej alienacji człowiek od siebie samego i od świata, w którym żyje. Współczesny człowiek żyje w kompletnym oderwaniu od natury, z której pochodzi, negując tym samym fakt bycia jej częścią, fakt posiadania w sobie fragmentu natury. Wolność od władzy popędów jest jednak iluzją i to bardzo cienką, gdy tylko zbliżamy się do jej granic pojawia się przemożny strach, panika, chęć ucieczki.\nNatura jest bytem kompletnie obcym. Można się nią zachwycać, kiedy jest piękna, soczyście zielona z milutkimi jelonkami skaczącymi dookoła. Jednak częścią natury jest też śmierć, rozkład, zgnilizna. To wszystko stało się jednak anatemą. Ból tłumimy lekami, żałoba jest chorobą, a śmierć nie istnieje, bo przecież jest życie wieczne. Thanatos umarł. A co z naturą człowieka? Ta stała się grzeszna. Popędy – zwłaszcza te seksualne – należy wygnać precz jako dzieci Szatana, owoc grzechu pierworodnego. Ten, kto się im oddaje jest czcicielem diabła, piewcą zdrożności, kapłanem rozpusty i zgorszenia. Anton Szandor LaVey przez lata namawiał ludzi, by uznali to za dobre i właściwe. Chrześcijaństwo zaś od wieków wmawia nam, że to jest grzech, z którego oczyścić można się na stosie.\nVon Trier wyraźnie wskazuje na Kościół jako źródło ludzkiej alienacji. Psychoanaliza miała stać się świeckim pomostem przerzuconym nad przepaścią Logosu i Mythosu. Jednak Von Trier odrzuca ją, jako zbyt racjonalną, a zatem nie mogącą pojąć ani ogarnąć natury popędów. A te, ignorowane, tłumione jednak żyją. Co więcej nauczyły się przybierać formy akceptowalne przez co szaleństwo zdradliwie przecieka, zarażając w ukryciu, a kiedy zostaje ujawnione, jest już za późno na rozgrzeszenie. W tej sytuacji można już tęsknie wyśpiewywać za Almierną z opery Handla:\nVon Trier nie zaskakuje wskazując na winnych tego stanu nie tylko Kościół ale w szczególności mężczyzn – championów racjonalizmu. Kobieta jest bardziej 'wrażliwa' na naturę świata, a przez to bardziej skażona, zdradliwa, 'zła'. Mężczyzna i kobieta są tu zatem wrogami, ale to mężczyzna zwycięża. Czy jednak na pewno? Anima jest w każdym samcu homo sapiens, podobnie jak i animus w każdej samicy. Można próbować zniszczyć je w sobie, lecz dopóki nie zniszczy się samego siebie całkowicie, dopóty każde zwycięstwo będzie pyrrusowe, a duchy 'zmarłych' gotowe w każdej chwili powstać z martwych.\nLars Von Trier raz jeszcze udowodnił, że jest twórcą jedynym w swoim rodzaju. Jak mało który reżyser potrafi pobudzić do intelektualnych rozważań i to nawet wtedy, kiedy – jak to jest w przypadku "Antychrysta" – tworzy dzieło całkowicie grafomańskie. Film jest lekcją poglądową na temat procesu psychoanalizy w ujęciu klasycznym, ze szczególnym uwzględnieniem relacji (przeciw)przeniesieniowych i teorii seksualności. Von Trier okrasza to wszystko komentarzem zaczerpniętym z "Inferno" Strindberga i "Zwierciadła" Tarkowskiego. W przypadku 15-latka, który właśnie odkrywa relatywizm świata dorosłych i przeżywa kryzys tożsamości pomysł realizacji "Antychrysta" byłby całkiem zrozumiały. W przypadku doświadczonego twórcy (nawet pogrążonego w depresji) budzi to zdziwienie. Bufoniasty i nadęty scenariusz pełen sloganów cytowanych zupełnie bez pomyślunku w niejednym miejscu wywołuje niezamierzony śmiech. Von Trier nie balansuje na graniczy kiczu, on się w nim tapla wyprawiając szalone farmazony. Jeszcze do sceny z mówiącym lisem całość trzyma jakiś poziom. Później jednak pozostaje już miazga z mózgu.\n"Antychryst" ma jednak kilka naprawdę wspaniałych momentów. Cała otwierająca sekwencja do muzyki z opery "Rinaldo" to majstersztyk, arcydzieło w miniaturze. Szkoda, że jest to najlepszy moment w całym filmie...\nEtykiety: Lars Von Trier, muza, Willem Dafoe\nCóż, z całą pewnością jest najlepszy film Van Damme'a od bardzo dawna, może nawet od 20 lat. Ale to wcale nie znaczy, że jest to naprawdę dobry film. Doceniał tę całą pseudowiwisekcję, parodiowanie samego siebie, czym wystawia się na pośmiewisko ale i przed nim się broni. A jednak ten film w moich oczach byłby dobry, gdyby JCVD i twórcy poszli na całość, poszaleli tak, jak choćby Statham w "Adrenalinie". Surrealistyczne alter-ego Van Damme'a.\nNiestety film jest dość spokojny, z kilkoma fajnymi momentami, ale ogólnie mający większe ambicje niż rezultaty. Stosuje fajne zabiegi formalne, ale za rzadko i szybko je porzuca na rzecz bardziej konserwatywnej formy narracji. Owszem historia najbardziej pechowe dnia w życiu Van Damme'a jest na swój sposób ciekawa. Jednak ten wyraźnie postmodernistyczny temat jest ledwie pociągnięty. Trochę szkoda. Mimo wszystko może Van Damme doczeka się comebacku. Byłoby mi miło. "Krwawy sport" czy "Kickboxer" do dziś nieźle się ogląda, a w każdym razie lepiej niż "JCVD".\nŁo matko! Co też ta Fontaine najlepszego zrobiła?! Zamieniła Coco z kobiety intrygującej, wyjątkowej, odważnej, w nudną bohaterkę bezbarwnego melodramatu. Po autorce "Dziewczyny z Monako" spodziewałem się jednak czegoś więcej.\n"Coco Chanel" nie jest portretem nietuzinkowej postaci, lecz raczej adaptacją XIX wiecznego dramatu. Oto biedna dziewczyna, wychowywana przez zakonnice zostaje utrzymanką arystokraty. Rola ta ja uwiera i kiedy pojawia się przystojny, z pozoru niezależny Anglik, w jej głowie rodzą się różne fantasmagorie. Ten film jest jak wyblakła kopia Dickensa albo Prousta. Te same dekoracje, tylko życia zdecydowanie mniej. Relacja Coco i z Balsanem i z Boyem odbiegają od rutyny, lecz nie w tym filmie. Obraz jest całkowicie wyprany z emocji, co tylko podkreśla niezła w sumie gra aktorów. I Tautou, i Poelvoorde i nawet Nivola starają się jak mogą, ale ich gra jest pusta, nie kryje się za nimi nic poza ogranym trójkątem.\nNie przyjmuję tę wizji i czekam na to co pokaże Jan Kounen, reżyser równie chimeryczny co Fontaine.\nEtykiety: Alessandro Nivola, Audrey Tautou\nDebiut reżyserski córki Clinta Eastwooda to historia trójki osób, których połączyła śmierć. Tom jest motorniczym, który ucieka do pracy, by nie patrzeć na umierającą na raka żonę. Jednak śmierć tak łatwo mu nie ustąpi. Na drodze jego pociągu staje samochód, którego właścicielka postanawia zakończyć swoje życie. Chce zabić siebie i syna, lecz ten uciekł w porę. Tom zabił jednak kobietę. Teraz chłopak przychodzi do niego, szukając winnego ale i rozgrzeszenia, znajdując miłość i dając spokój ducha tak potrzebującym tego Tomowi i jego żonie.\nJak na debiut "Więzy życia" to film nawet niezły. Alison trochę za bardzo stara się iść w ślady ojca, jednak ten "Million Dolar Baby" nakręcił, kiedy był dwukrotnie starszy niż córka i to czuć. Film jest zbyt uproszczony i sentymentalny. Dobrze zagrany, jednak mimo wszystko nieco fałszywy. Nie do końca kupuję tę historię, która zbyt łatwo wpada w znajome koleiny. Mimo wszystko Alison Eastwood może jeszcze wyrosnąć na ciekawą reżyserką, pod warunkiem wszakże że będzie mówić własnym głosem.\nEtykiety: Kevin Bacon, Marcia Gay Harden\nCóż jak na film edukacyjno-propagandowy "Clapham Junction" wypada całkiem nieźle. Jedynie dyskusja przy stole po zabraniu Alfiego do szpitala jest za bardzo ideologiczna, reszta wypada całkiem wiarygodnie, choć przygnębiająco.\nTa telewizyjna produkcja pokazuje, jakie niebezpieczeństwa czyhają na gejów w niby tolerancyjnym Londynie. Mamy więc parę, której jeden z panów młodych już na weselnym przyjęciu zabawia się z kelnerem, mamy przypadkowy seks, który zamienia się w nawalanie zbyt naiwnych gejów, mamy małolata, który podrywa starszego faceta, ku wielkiemu niezadowoleniu matki i pedofila, który próbuje żyć, jest i kilku kryptogejów i gej otwarty ale samotny tęskniący za rodziną.\nW tym filmie nie ma żadnego optymistycznego zakończenia. "Gay" na pewno nie jest tu określeniem człowieka wesołego. Nie wszystkie historyjki wypadają równie dobrze. Najciekawsza jest opowieść o Theo, 14-latku, który podrywa dwukrotnie od siebie starszego faceta podejrzewanego przez sąsiadów (w tym matkę Theo) o pedofilię. Obaj grający ten wątek aktorzy wypadają nadspodziewanie dobrze, a i matka znakomicie się prezentuje.\nMuzyczka jest też niezła, ale strasznie monotematyczna, w kółko leci to samo.\nEtykiety: David Leon, Joseph Mawle\nJest rok 1942, Francja znajduje się pod niemiecką okupacją, jednak wojna niejednakowo wszystkich dotyka... przynajmniej na początku. Jean żyje w miarę normalnie dzieląc czas pomiędzy dom i rodzinny interes, a miłość swojego życia. Tragedia wojny zastuka do jego drzwi, kiedy spotka Sarę, przyjaciółkę z dzieciństwa. Jako Żydówce grozi jej śmierć, o czym przekonała się widząc, jak zdradliwie zabita zostaje cała jej rodzina. Jean postanawia jej pomóc. Nie wie jeszcze, że w ten sposób podpisał wyrok śmierci na kilka osób.\nSara jest w Jeanie ślepo zakochana, z czego on zdaje sobie sprawę. I choć bardzo mu na niej zależy, jego serce należy do kogoś innego – Philippe'a. Całą trójka po niezbyt miłym początku dochodzi do porozumienia i ich życie mogłoby potoczyć się harmonijnie, gdyby nie wojna, a przede wszystkim, gdyby nie brat Jeana Jacques, który chciałby zagarnąć Sarę dla siebie. Jak ostatni idiota zdradza brata, nie zdając sobie sprawy z konsekwencji. Kiedy aresztowanie Jeana przeradza się w tortury i decyzję o deportacji do obozu koncentracyjnego, jest już za późno na wyrzuty sumienia. Zresztą wyrzuty te szybko zagłusza Sara, bezbronna bez obecności Jeana, w końcu w zasięgu ręki Jacquesa.\n"Un amour à taire" to piękny i wzruszający film, który łamałby serca, gdyby został zrobiony jak należy. Niestety jest to produkcja telewizyjna i odziedziczyła wszystkie grzechy małego ekranu. Montaż, poprowadzenie niektórych scen zdradza telewizyjny rodowód, jednak to co najbardziej irytuje w filmie, to muzyka. Banalna, pozbawiona choćby cienia emocjonalnego wydźwięku, jaki znajdujemy w fabule. Jest wręcz irytująca w swojej ilustracyjnej namolności. Szkoda filmu, bo muzyka naprawdę mocno psuje krew. Na szczęście fabuła, skonstruowana według klasycznego wzorca greckiej tragedii broni się sama.\nEtykiety: Bruno Todeschini, Jérémie Renier, Louise Monot, Nicolas Gob\nPretensjonalność jest jednak w modzie. Tylko tym mogę wyjaśnić wszystkie nagrody, jakie zdobył "Los bastardos". Miałka historyjka dwóch nielegalnych emigrantów, którzy wynajęci zostają do czegoś i włamują się do domu pewnej Amerykanki. Co dokładnie było ich zadaniem, tego się nie dowiemy. Za to boleśnie dokładnie widzimy, jak to się wszystko skończyło.\nFilm jest bardzo powolny. Nie dzieje się w nim praktycznie nic. Nawet kiedy włamują się do mieszkania kobiety i budzą jej ze snu, tempo nie wzrasta. Całość sprawia wrażenie jakby została nakręcona w psychiatryku przez osoby pozostające pod wpływem końskiej dawki psychotropów.\n"Los bastardos" natychmiast skojarzyło mi się z "Cieniem". Tam jednak końcówka była mocniejsza (choć mniej dosłowna) i całkowicie cyniczna. Tu przebija przez mroczną naturę promień nadziei i skrucha czy też żal ostatniej sceny psuje całkowicie zakończenie.\nGdyby nie jedno pif, można byłoby ten film przespać w całości i naprawdę nic by się wielkiego nie stało.\nAuć, co za bolesne rozczarowanie. Nowy film Andrésa Wooda w niczym nie przypomina wcześniejszego "Machuca". To pretensjonalne wypociny, które mogą podobać się, jeśli tworzy je 15-latka w ciąży, ale nie dorosły facet z filmowym doświadczeniem.\nIdeą "Dobrego życia" jest właśnie uchwycenie samego życia. To film "bez fabuły", po prostu się toczy. Kilka równolegle prowadzonych historii opartych jest na rzeczywistych wydarzeniach. Każda z nich byłaby sympatyczną anegdotą, lecz opieranie na nich całej konstrukcji do duża przesada. Jak dla mnie ten film jest kompletnie pusty, niespójny i łopatologiczny. Wybroniła go pojawiająca się na drugim planie historia zmarłej dziewczyny i jej synka.\nNiezłe aktorstwo, muzyka i zdjęcia to również duże plusy, dzięki którym nie skreśliłem tego filmu kompletnie.\nEtykiety: Andrés Wood\nNie, amerykański horror nadal leży i kwiczy. Po "Nieznajomych" (który technicznie horrorem nie jest) i "Nocnym pociągu z mięsem" (który z kolei nie został wyreżyserowany przez Amerykanina) wydawało się, że coś drgnęło w sztuce przerażania. Przy "Udręczonych" wciąż drga, ale nic ponadto. W porównaniu z europejskimi produkcjami (nawet brytyjskimi), jest to rzecz mocno przeciętna.\nTo, co w "Udręczonych" fascynuje najbardziej to to, że całość oparto na autentycznej historii. Ta jest naprawdę niesamowita. Umierający na raka chłopak, dom z mroczną przeszłością, magnetyzm, spirytualizm, nekromancja. Daje pole do popisu dla osób obdarzonych wyobraźnią. Niestety żadna z nich nie pracowała przy tym filmie. Obraz jest za długi, nudny i mało przekonujący. Próbują budować napięcie, a tymczasem zachęcają do smacznej drzemki. To co zrobili, gdyby zostało wykastrowane z wszystkich dłużyzn, idealnie pasowałoby na odcinek "Strefy mroku" czy "Z archiwum X".\nTrochę szkoda mi aktorów. Przede wszystkim Virginii Madsen, którą jakoś ominęła sława na jaką zasłużyła. Żal mi też Eliasa Koteasa, ale ten ma na swoim koncie tyle słabych filmów, że jeden więcej naprawdę nie robi już różnicy. Nie ważne i tak go lubię. Cóż z "Armii Boga" wciąż się nie wyleczyłem :) Irytował mnie za to Kyle Gallner. Lepiej pasowałby do "Zmierzchu" niż tutaj.\nEtykiety: Elias Koteas, Virginia Madsen\nGdy bieda i desperacja pukają ci do drzwi – on tam jest.\nKiedy pragnienie lepszego życia stawia cię przed moralnym dylematem – on jest u twego boku.\nGdy pragnienia serca domagają się spełnienia – on trwa przy tobie.\nZawsze na wyciągnięcie ręki, nieustannie wskazuje drogę prostą, łatwą i przyjemną. A kiedy już nią podążysz, będzie na jej końcu, by pobrać opłatę. A jest nią oczywiście życie.\nZnany jest pod wieloma imionami: Legion czy też Szatan. Jednak w przypadku "Szatana" lepsze byłoby chyba imię Samael. Kusi on, lecz nigdy nie wyłącza sumienia - jest ono cały czas obecne, człowiek ma możliwość, by powiedzieć "nie", by się cofnąć, by odrzucić propozycję. Kiedy jednak nie znajduje w sobie siły, Samael - anioł śmierci - przybywa wydać wyrok i ogłosić jedyną prawdę piekła: nihil veniae.\nTo, co zrobił Andrés Baiz to prawdziwy majstersztyk. Inspirowany prawdziwymi wydarzeniami, zrealizowany w modnej teraz formule wielowątkowej historii (zupełnie jak "Babel" czy "Miasto gniewu") pozostaje tworem wyjątkowym i wewnętrznie spójnym. Wykorzystuje wszystkie silne strony latynoamerykańskich kinematografii rozkręcając się powoli, ale nie leniwie (jak to bywa, chociażby w "Lake Tahoe"). Kulminacja jest mocna i pozbawiona sentymentu. Jedyny zarzut jaki mam to decyzja Baiza, by w pewnym momencie prawie wskoczyć w konwencję horroru. Nadaje to całości charakter wyjątkowy, tymczasem dla mnie wymowa tego filmu byłaby o wiele silniejsza, gdyby tej wyjątkowości nie było, gdyby to było całkiem normalne. Ale cóż, odrobina optymizmu reżyserowi była potrzebna i biorąc pod uwagę całą resztę, jestem mu to w stanie wybaczyć.\nZ całą pewnością baczniej teraz będę przyglądał się twórczości Baiza.\nEtykiety: Andrés Baiz, Blas Jaramillo\nPrawda i fałsz, jakże małe mają znaczenie w codziennym życiu. Liczy się to, co los nam przyniósł i co my z tym zrobimy. Analizy są dobre ale dla sądu, życie jest o wiele bardziej skomplikowane.\nJulia budzi się pobita, zakrwawiona, zdezorientowana. Myje się, wychodzi (starannie zamaskowawszy siniaki i zadrapania). Kiedy wróci do domu, dwa ciała leżą w jej mieszkaniu. Dzwoni na policję i... zostaje aresztowana za morderstwo i usiłowanie morderstwa. Co się zdarzyło w jej mieszkaniu? Tego nigdy się nie dowiemy. Poznamy dwie wersje zdarzeń, żadna z nich nie jest do końca prawdziwa, obie przygotowane zostały specjalnie na potrzeby sądu. Prawda nie ma jednak żadnego znaczenia. Czy prawda przywróci życie Nahuenie? Czy Julia będzie przez to mniej w ciąży? Czy pogodzi się z matką? Nie. Znalazłszy się w ekstremalnej sytuacji, Julia zaczyna rozumieć, że przeszłość się nie liczy. Ważna jest chwila obecna i to, jak się ją wykorzysta – ona bowiem kształtuje przyszłość.\nJulia na początku ma problemy z przyswojeniem tej lekcji. W końcu jednak dotrze do niej co jest ważne i jak to zatrzymać. Z zahukanego dziewczątka, przekształca się w kobietę mającą jeden cel i jak lwica będzie go bronić, bez względu na cenę.\n"Lwica" to kawał znakomitej roboty filmowej. W filmie pojawiają się wszystkie sceny z kanonu kina więziennego, lecz zostały tutaj pokazane z zupełnie innej perspektywy. Proces śledczy i sądowy pojawia się tu mimochodem. Przez długi czas to samo życie w więzieniu jest głównym bohaterem. Niezbyt dyskretne ale i nie nachalne 'rzuty oka' odsłaniają przed nami całą złożoność i ekstremalność pobytu w więzieniu nie tracąc przy tym z oczu głównego wątku. Pablo Trapero w końcu nakręcił film, który mi się spodobał.\nEtykiety: Rodrigo Santoro\nBrazylijskie kino ostatnio bardzo mnie zaskakuje, a przynajmniej to kino, które do Polski dociera. Widać, że twórcy z tego kraju nie boją się eksperymentować z formą, wyginając filmową materię na wszystkie możliwe sposoby. Czasem pudłują (jak było z "Filmefobia"), czasem trafiają (jak było z "Cleópatrą"), a czasem strzelają w dziesiątkę – i to jest przypadek "Machiny".\nFilm powstały w duchu Françoisa Rabelaisa to baśń, przypowieść filozoficzna, farsa i komentarz socjologiczny w jednym. Prości bohaterowie prowadzą dyskusje na najwyższym poziomie złożoności, filozoficzne dywagacje na temat czasu sąsiadują z telenowelową powiastką o miłości. Wszystko to jest dynamiczne, podane z werwą, sprawnie i z pomysłem. Świetni bohaterowie, jeszcze lepsze dialogi i całość tak zmiksowana, że nie można oderwać oczu od ekranu.\nFilm jest historią Antônio, dziecka spokrewnionego z samym czasem. Przez pierwsze pięć lat swego życia nic nie robił tylko płakał. Przez kolejne kochał się w dziewczynie, która marzy o wyrwaniu się z wioski. Dla zdobycia ukochanej Antônio nie waży się zaryzykować życie i podróż w czasie. Całość ujęta jest w ostre ramy umowności. Tytułowa wioska jest niczym więcej jak sceną. Może nie aż tak skąpą jak u Von Triera w "Dogville", ale jednak. Dodaje to tylko 'pieprzu' całej historii i film jest mocno odjechany, choć nie aż tak szalony jak "Survive Style 5+". Niemal idealna rozrywka dla mnie.\nEtykiety: Gustavo Falcão, Vladimir Brichta\nFascynujące studium poczucia winy i szaleństwa ubrane w szaty religijnego fanatyzmu.\nGdyby Boga nie było, Elías musiałby go wymyślić. Tylko w ten sposób może nadać swojemu cierpieniu, poczuciu winy strukturę i sens. Lata 20-te ubiegłego stulecia w Meksyku były czasem dość burzliwym. Władze zakazały w tym czasie praktyk religijnych, czemu chłopi się sprzeciwiali. Elías mimo nalegań matki nie przyłączył się do zbrojnego oporu. Kiedy jednak jego ciężarna żona uległa wypadkowi, nie zważając na niebezpieczeństwo sprowadza księdza. Za nim przyjdą żołnierze, czego skutkiem będzie rozstrzelanie księdza i kilkunastu mieszkańców wioski, powieszenie syna Elíasa oraz śmierć żony przy porodzie. Sam Elías też miał zginąć rozstrzelany, ale jakimś cudem przeżył. Jednak wewnątrz został całkowicie wypalony, pozostała pustynia, czarna dziura, którą porównać można tylko z omnipotentnym Bogiem.\nElías wycofuje się wraz z resztą dzieci na pustynię, gdzie tworzy swoistą sektę wokół wizerunku rozsierdzonego Boga, który za grzech ojca karać śmiercią będzie jego potomstwo. Obsesja Elíasa jest niczym samospełniające się proroctwo. Jednak stopniowo granica między nim a Bogiem zaciera się, gdyż w rzeczywistości to nie Bóg nie chce mu przebaczyć lecz on sam. Utwierdzając się w swojej straszliwej naturze winnego wielkiego grzechu nieświadomie prowadzi kolejne dzieci na śmierć.\n"Pustynia we mnie" to znakomite kino, przemyślane, dopracowane i do tego jakże dojrzałe. Rodrigo Plá uniknął pułapki stronniczości. Jego osobiste poglądy da się wyczuć, lecz nie przyćmiewają filmu, co nadaje całość większej niejednoznaczności. Oceniłbym film jeszcze wyżej gdyby nie fakt, że "Pustynia we mnie" mocno przypomina mi "Twierdzę cnoty" Ripsteina. W każdym razie na Plá będę miał teraz oko. Może wyjść z niego naprawdę ciekawy twórca.\nEtykiety: Rodrigo Plá\nSpodobał mi się ten film. Czwórka bohaterów, ograniczona przestrzeń i bardzo teatralna historia. Jednak Andrés Tambornino dobrze wszystko przemyślał i choć może niebezpiecznie blisko balansuje banału, to jednak stworzył ciekawy dramat, z dynamicznymi interakcjami.\nSiłą filmu nie jest fabuła. Ta jest dość standardowa: czwórka osób: dwóch facetów i ich byłe dziewczyny wybiera się na rejs jachtem. Burza spycha ich z kursu i zamiast kilku godzin spędzą na wodzie kilka dni. To czas zamknięcia kilku spraw i odkrycia tajemnic.\nFilm ogląda się dobrze głównie za sprawą aktorów. Ich kreacje są na tyle dobre, że kiedy reżyser bawi się zdjęciami, miałem wrażenie, że niepotrzebnie próbuje przedobrzyć to, co żadnego udoskonalenia nie potrzebuje. Szkoda tylko, że Tambornino nie ma tak naprawdę nic do powiedzenia. Refleksja jest tu płytka i wtórna. No ale przynajmniej oglądają film w ogóle się nie nudziłem.\nSzczerze przyznaję się do tego, że nie zrozumiałem tego filmu... a przynajmniej mam nadzieję, że nie zrozumiałem. Wynika to głównie z faktu, że XIX-wieczna historia Argentyny jest mi praktycznie nieznana. O Sarmiento wiem tylko tyle, że był prezydentem Argentyny, o de Rosas i Uruquiza równie niewiele. Tymczasem postaci te cały czas są obecne w filmie. Cytuje się ich, pokazuje związane z nimi miejsca. Mam nadzieję, że Matías Piñeiro miał tu jakąś metodę, że dawna historia i współczesność uchwycona na kamerze łączy wspólny język, wspólna symbolika. Jak dla mnie bowiem jest to jedynie pretensjonalna, bo czarno-białą i gruboziarnista wersja "Beverly Hills 90210", gdzie dziewczyny nie robią nic tylko podkradają sobie chłopaków.\nZe zdumieniem przeglądałem stronę IMDb poświęconą filmowi. Nie mogę zrozumieć, skąd tyle nominacji i nagród dla obrazu, który sam nie wie czym chce być. Niby jest to film komercyjny, ale jego konstrukcja (i długość) sugerują, że twórcy chcą pokazać coś więcej. Jak na komercję, ma film za dużo przestojów, jest za bardzo moralizatorski, a ostatnia część jest wyraźnie doszyta pod przymusem. Jak na poważne studium, za bardzo ślizga się po powierzchni, sprytnym montażem unikając rzeczywistego zagłębienia się w problem.\nMauro Lima opowiada inspirowaną prawdziwymi wydarzenia historię João Guilherme Estrelli, który nie pogodził się z chorobą ojca (a w końcu z jego śmiercią). Ból zagłusza balangami i narkotykami. Do tego dochodzi przerażenie śmiercią, więc żyje zgodnie z ideą carpe diem. I tak wplątuje się w przemyt narkotyków na wielką skalę.\nFilm ma swój urok, ale jest za długi, przez co niestety pozostaje gorzki posmak nudy.


10 grudnia 2014 | 13:40\nWarszawa, 10.12.2014 (ISBnews) - Sąd Okręgowy w Warszawie w podtrzymał wyrok Krajowej Izby Odwoławczej w sprawie przeprowadzenia przetargu na zakup drukarek, oprogramowania i usług serwisowych dla Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ZUS). Tym samym sąd odrzucił skargę firmy Galaxy Systemy Informatyczne. Zamawiający, czyli ZUS, zarezerwował na ten przetarg 50 mln zł.\nW związku ze skargą tej firmy na przetarg na dostawę ok. 1,2 tys. drukarek i 2,1 tys. urządzeń wielofunkcyjnych wraz z 45-miesięcznym serwisem i wdrożeniem systemu zarządzania drukiem dla ZUS-u, Krajowa Izba Odwoławcza 4 września br. orzekła, że nie było zmowy cenowej między uczestnikami postępowania. Spółka Galaxy Systemy Informatyczne odwołała się od wyroku do kolejnej instancji. Sprawę rozpatrzył Sąd Okręgowy w Warszawie, który podtrzymał dziś wcześniejszy wyrok KIO.\nWedług sądu okręgowego, KIO słusznie w całości odrzuciła zarzut Galaxy dotyczący czynu nieuczciwej konkurencji w postaci złożenia przez wykonawców ofert w porozumieniu czy składaniu nieprawdziwych informacji. Wszystkie podniesione przez Galaxy argumenty zostały odrzucone przez KIO w sposób prawidłowy, uznał sąd.\nJednocześnie sąd orzekł, że firma Galaxy nie jest już stroną postępowania przetargowego, ze względu na liczne uchybienia formalne i merytoryczne w złożonej ofercie. W związku z wydaniem wyroku ustało zabezpieczenie nałożone 18 września 2014 r. Do dnia dzisiejszego wyroku ZUS nie mógł zakończyć postępowania przetargowego. Zdjęcie zabezpieczenia oznacza, że zamawiający może podpisać umowę z wykonawcą, który przedstawił najkorzystniejszą ofertę.\nJak wskazywał wcześniej "Dziennik Gazeta Prawna", trzy pierwsze miejsca w przetargu zajęły: Arcus, Teneo Systems oraz Decsoft.