Nie rozumiem. CO mam udowadniać? Źe burubbźwiągiew nie ma sensu?\nCo masz innego, Konrado, poza doznaniami? Kiedy widzisz kamień, masz ten kamień w głowie?\nO polipsyzmie rozmawiamy zaś gdzie indziej (od dawna). Nie mieszajmy więc tematów.\nWysłany: Sob 21:55, 04 Kwi 2009 Temat postu:\nŻe sensu nie mają pojęcia, których desygnatem nie są doznania.\nCo masz innego, Konrado, poza doznaniami?\nZałóżmy, że mam kamień. Udowodnij, że go nie mam.\nKiedy widzisz kamień, masz ten kamień w głowie?\nCo znaczy, że "masz kamień"? Po czym poznajesz, że masz kamień?\nWysłany: Wto 20:50, 07 Kwi 2009 Temat postu:\nCo znaczy, że "masz doznania"? Po czym poznajesz, że masz doznania?\nWysłany: Wto 23:25, 07 Kwi 2009 Temat postu:\nPo tym, że doznaję. Dotykam klawiatury - to doznanie (z definicji). Kicham - to doznanie (z definicji). Wszystko, cokolwiek do mnie dociera, jest doznaniem.\nMogę się teraz tylko pytać, czy te doznania mogą być ode mnie niezależne. I okazuje się, że nie mogą, bowiem w każdym jestem obecny jako obserwator. Znów z definicji, bo to ja-obserwator jest z definicji tym, co łączy doznania w jedną całość i pozwala mówić "doznaję tego, doznaję tamtego, doznawałem owego". Ten wspólny czynnik jest bardzo dobrze określony doświadczalnie (w doświadczeniu subiektywnym, rzecz jasna), a innym słowem (publicznym) określającym go jest "samoświadomość". I to w sumie cała esencja spirytualizmu empirycznego. Sięga ona do podstaw obserwacji i trudno się do niej przyczepić, bo są to stwierdzenia o mocy tautologii: definicje przez wskazanie.\nDlatego właśnie mowa o empirycznym spirytualizmie. Podstawą są ostensywne definicje. I okazuje się, że to wystarcza do zbudowania pełnej ontologii. Więcej nie potrzeba - i całe szczęście, bo każde "więcej" czyni wypowiedź błędną językowo lub irracjonalną, i gdyby "więcej" było potrzebne, to nie dałoby się podać sensownej analizy żadnego światopoglądu.\nWysłany: Śro 16:02, 08 Kwi 2009 Temat postu:\nPo tym, że trzymam go w ręce.\nWszystko, cokolwiek do mnie dociera, jest doznaniem.\nJeżeli jesteś ciałem, to dociera do ciebie również kamień (jeżeli ktoś go rzuci w twoim kierunku). Nic nie pomoże twierdzenie "Nie wiem czym jest ciało", bo to wynika z tego, że sądzisz, że nie wiesz co znaczy "coś co nie odnosi się do doznań", a więc nie możesz uzasadniać twierdzenia "zrozumiałe jest to co odnosi się do doznań" tym, że "wszystko cokolwiek do ciebie dociera jest doznaniem", bo wtedy z góry uznajesz za prawdę to, że masz tylko doznania. A jeżeli powiesz, że "mieć do dyspozycji"="doznawać", to używasz słowa "mieć do dyspozycji" w innym znaczeniu niż w tym, że masz do dyspozycji komputer. Pewnie uznasz, że "znać znaczenie"="doznawać tego", ale to jest arbitralna definicja. Nie możesz sprawdzić czy znasz znaczenie jakiegoś słowa. Albo ustalasz, że mają znaczenie tylko słowa których desygnatem są doznania i wtedy nie znasz i nie możesz poznać znaczenia "czegoś co nie jest doznaniem" albo ustalasz, że wiesz czym jest coś co jest źródłem doznania i jest niezależne od obserwacji, ale wtedy nie możesz powiedzieć, że nie wiesz co to znaczy, bo równie dobrze możesz powiedzieć, że nie wiesz co to znaczy doznanie, a gdy powiesz, że "doznawać=wiedzieć co to znaczy", to tylko arbitralnie przyjąłeś, że "posiadać znaczenie=doznawać". W związku z tym nie możesz sprawdzić czy coś rozumiesz, tylko co najwyżej o tym zdecydować, że coś rozumiesz.\nOstatnio zmieniony przez konrado5 dnia Śro 16:30, 08 Kwi 2009, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Śro 22:52, 15 Kwi 2009 Temat postu:\nA konkretnie? Co masz na myśli mówiąc, że trzymasz go w ręce?\nJeżeli jesteś ciałem, to dociera do ciebie również kamień (jeżeli ktoś go rzuci w twoim kierunku).\nPrzede wszystkim: co znaczy, że "jestem ciałem"?\nPo drugie: to zdanie jest sprzeczne nawet z fizyką. Nawet w fizycie kamień nie jest w żaden sposób wchłaniany przez moje ciało; zachodzą oddziaływania, czyli przekaz informacji, a nie przekaz źródła tych informacji.\nAle nie zajmujmy się tutaj fizyką. Co znaczy, że "jestem ciałem"? Aby powiedzieć to z sensem, musisz przedem określić znaczenie pojęcia "ciało" w sposób pozwalający ci wypowiedzieć tezę "jestem ciałem". Dokonaj takiego określenia.\nNic nie pomoże twierdzenie "Nie wiem czym jest ciało", bo to wynika z tego, że sądzisz, że nie wiesz co znaczy "coś co nie odnosi się do doznań", a więc nie możesz uzasadniać twierdzenia "zrozumiałe jest to co odnosi się do doznań" tym, że "wszystko cokolwiek do ciebie dociera jest doznaniem", bo wtedy z góry uznajesz za prawdę to, że masz tylko doznania.\nTy mi nie mów, co ja sądzę, tylko zdefiniuj ciało tak, by ta definicja miała sens w oderwaniu od moich doznań. Ja tu nic nie zakładam, lecz uzasadniam niemożliwość. Zakładasz ty utrzymując, że podobno masz kontrprzykład pokazujący, że można zrobić to, co według mojego dowodu jest niemożliwe z przyczyn zasadniczych (czyli że mój dowód zawiera gdzieś błąd). Skoro można coś takiego zrobić, to zrób!\nWysłany: Sob 18:02, 18 Kwi 2009 Temat postu:\nA co masz na myśli mówiąc, że "masz doznania"?\nA co znaczy "doznawać"?\nZakładasz, że sens mają tylko definicje nieoderwane od doznań. Nie uzasadniłeś tego założenia w żaden sposób.\nWysłany: Wto 0:27, 21 Kwi 2009 Temat postu:\nTo, że doznaję: ciężar, chłód, chropowatość, twardość...\nWidzieć, słyszeć, myśleć, przypominać sobie, cieszyć się, być sennym...\nAleż tu nie ma żadnego założenia. To jest stwierdzenie wynikające bezpośrednio stąd, że doznaniem jest wszystko, co do mnie dociera. Jeśli coś do mnie nie dotarło, to nie mogę tego umieścić w żadnej definicji, bowiem tego NIE MAM. Jeśli zaś umieściłem, to znaczy, że to MAM - a to z kolei znaczy, że chodzi to o doznanie.\nTo jest stwierdzenie wynikające bezpośrednio stąd, że doznaniem jest wszystko, co do mnie dociera.\nco znaczy, że "jestem ciałem"?\nTo znaczy, że jesz, widzisz, dotykasz, podnosisz coś, śpisz, odsuwasz rękę, chodzisz, leżysz.\nOstatnio zmieniony przez konrado5 dnia Wto 21:39, 21 Kwi 2009, w całości zmieniany 2 razy\n"co to znaczy "jestem ciałem"?" to jedno z najgłupszych pytań jakie w życiu widziałem.\nWysłany: Śro 7:09, 22 Kwi 2009 Temat postu:\nMówimy; rozporządzam swoim ciałem, mój organizm........a więc Ty czy ja, to inna osoba a nasze ciało czy organizm jest jest czymś innym i napewno materialnym.\nZatem Ty czy ja to chyba jesteśmy niematerialni lub z nieznanej nam innej niewidzialnej materii .\nAle mówimy też; umieram, przewróciłem się, skaleczyłem się.....\nW tym wypadku MY jesteśmy samym ciałem a jednocześnie jesteśmy kimś kto tym ciałem dysponuje do własnych potrzeb i wygląda na niezniszczalnego, gdyż ciałem nie jest.\nNie ma więc głupich pytań ale odpowiedziałeś głupio.\nPostaraj się o mądrzejszą odpowiedź. :wink:\nZauważ; to nie mądrość odpowiedzi, to mądrość wypowiedzi.\nOdpowiedz Ty sam.\nOstatnio zmieniony przez bol999 dnia Śro 7:50, 22 Kwi 2009, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Czw 0:04, 23 Kwi 2009 Temat postu:\nAleż tu nie ma żadnego założenia. To jest stwierdzenie wynikające bezpośrednio stąd, że doznaniem jest wszystko, co do mnie dociera.\nJeśli coś do mnie nie dotarło, to nie mogę tego umieścić w żadnej definicji, bowiem tego NIE MAM. Jeśli zaś umieściłem, to znaczy, że to MAM - a to z kolei znaczy, że chodzi to o doznanie.\nAno właśnie. Czyli wszędzie w tej definicji ciała mamy tylko i wyłącznie doznania... Czy coś pominąłem?\nWysłany: Czw 3:12, 23 Kwi 2009 Temat postu:\nJeśli coś do mnie nie dotarło, to nie mogę tego umieścić w żadnej definicji, bowiem tego NIE MAM.\nTo tak jakbyś ktoś dał Ci wróbla. Niby dostałeś ale NIE MASZ, gdyż wróbel uciekł.\nJeśli zaś umieściłem, to znaczy, że to MAM - a to z kolei znaczy, że chodzi to o doznanie.\nMimo to tego wróbla umieściłeś- ale chyba tylko w Twojej wyobrażniwięc chodzi o doznanie- rozdwojenia jaźni?\nZabawny jesteś Wuju\nWysłany: Czw 16:09, 23 Kwi 2009 Temat postu:\nJa prosiłem o dowód tego, że docierają do ciebie tylko i wyłącznie doznania.\nJedzenie, podnoszenie nie jest doznaniem.\nWysłany: Pią 13:11, 01 Maj 2009 Temat postu:\nDefinicji się nie udowadnia .\nOczywiście, że jest doznaniem.\nJa prosiłem o dowód tego, że docierają do ciebie tylko i wyłącznie doznania\nJak ja miałem doznania, to majtki na żyrandolu a efekty na suficie.\nDo dziś można fotografować te dowody.\nTo nie powód żeby skakać do wody. :wink:\nDoznania nie docierają a doznaje się ich więc nie są rejestrowane nawet na filmach porno.\nWysłany: Pią 16:19, 01 Maj 2009 Temat postu:\nO jakiej definicji mówisz? Definicją "do mnie dociera" jest "jest doznawane"? Równie dobrze mogę zdefiniować "przedmiot" jako "coś co służy do siedzenia". Wykaż, że się mylę.\nNie jest doznaniem, tylko czynnością ciała.\nWysłany: Sob 2:55, 02 Maj 2009 Temat postu:\nA sex czym?\nWysłany: Pon 11:42, 04 Maj 2009 Temat postu:\nCzynność ciała jest doznaniem.\nWykaż, że podobnym przypadkiem nie jest twoja definicja wyrażenia "do mnie dociera". Domyślam się, że powiesz, że nie dasz rady umieścić w definicji "do mnie dociera" nic więcej niż doznania. Jednak wtedy powracamy do punktu wyjścia, bo twoim uzasadnieniem tego, że w definicji nie możesz umieścić nic więcej niż doznania jest to, że docierają do ciebie tylko twoje doznania. Zatem twoje uzasadnienie jest błędnokołowe.\nMogę równie dobrze stwierdzić, że doznawanie jest tylko jedną z wielu czynności ciała tzn. ja jestem ciałem, które doznaje. W żaden sposób nie możesz udowodnić, że jedyną czynnością jaką wykonujesz jest doznawanie.\nWysłany: Pon 15:54, 04 Maj 2009 Temat postu:\nCzynność ciała jest doznaniem\nOd doznań są zmysły; doznanie smaku- zmysł smaku-język, doznanie zapachu- nos, doznanie dźwięku/głosu-zmysł słuchu- uszy, doznanie łaskotania- zmysł JAKI I CZEGO? Połaskocz się sam i odpowiedz.\nMogę równie dobrze stwierdzić, że doznawanie jest tylko jedną z wielu czynności ciała\nCzy musisz ruszać językiem żeby poczuć smak a ruszać nosem czy uchem , nogama czy ręcyma? :wink:\nA czym musisz ruszać żeby poczuć łaskotanie?\nDoznawanie jest jedną z wielu czynności ciała\nCzynności czy zdolności ciała?- zdecyduj się. :wink:\nOstatnio zmieniony przez bol999 dnia Wto 9:04, 05 Maj 2009, w całości zmieniany 1 raz\nJest takim samym, jeśli tę definicję przedmiotu zastosować także do niezdefiniowanego jeszcze słówka "coś" . Aby uniknąć rekurencji w nieskończoność, musisz wtedy bowiem odwołać się po prostu do tego, co masz. A czy to nazwiesz "doznaniem", czy "przedmiotem", czy "łysym koniem na biegunach", to ma wpływ jedynie na jasność wypowiedzi, ale nie na jej treść (przy czym im jaśniejsza wypowiedź, tym łatwiej unika się błędów).\nW powyższym możesz słowo "doznanie" śmiało zastąpić poprawnie do tego kontekstu zdefiniowanym słowem "przedmiot" lub wyrażeniem "łysy koń na biegunach" (definicja jest na początku postu). Nie zmieni to sensu, ale uczyni go trudniejszym do zrozumienia, poprzez wywoływanie skojarzeń kierujących myśli na błędne, ekwiwokacyjne tory.


Jak to robią duchy? - Zjawiska Paranormalne\nDzisiaj jest 24 lis 2020, 6:44\nPostautor: PytajnikPytacz » 04 paź 2020, 9:13\nZakładając w 100%, iż duch jako dusza oddzielona od ciała istnieje, wpływa na świat materialny.\nW jaki sposób duchy poruszają przedmiotami?\nCzy wynikają w obiekt, jako cały i oddziałują na niego w całej jego bryle?\nCzy muszą przyłożyć siłę punktowo?\nA jeśli tak, to jak to się dzieję, że np. rzekomo nawiedzona lalka porusza zaledwie rączką? Gdy w tym czasie, człowiek chcący poruszyć właśnie rzeczoną rączką tejże lalki, oddziałuje na nią w całości i musi ją przytrzymać drugą ręką, bo w przeciwnym wypadku z pewnością albo poruszy lalkę całą.\nW ogóle nurtuje mnie też kwestia samego poruszania przedmiotów przez istoty niematerialne. Skoro duchy poruszają przedmioty, oddziałują fizycznie na materię i wykorzystują przy tym jakiś nieznany rodzaj energii, który kinetycznie wpływa na obiekty.\nTo ciekawie by było np. gdyby taki duch napędzał cylindry w generatorze?\nNo, może dynamo w rowerze?\nChociaz kłóci się to z zasadą zachowania energii, to duchy jako, że poruszaja przedmiotami w taki czy inny sposob, czerpiac tę siłe nie wiadomo skad. To mogłoby być niewyczerpalnym źródłem mocy.\nCóż, puki co to tyle, cześć.\nPostautor: danut » 28 paź 2020, 22:01\nBłędy poznawcze! Wynikają z wierzenia i jak sam(-a) zadajesz pytania stają się nierealne i kłócą się choćby z odkryciem Einsteina, z teorią względności wiążącą energię ciała z jego masą i prędkością. Energia jest efektem wykonywanej pracy w układzie. Nie można jej zniszczyć ani stworzyć z niczego, zatem żaden duch, czy byt niematerialny nie wchodzi tutaj w grę, kto tak wymyślił jest w całkowitym błędzie i widać, że te pojęcia religijne nie mają żadnych podstaw bytu. Zajmijmy się jeszcze tym pojeciem "byt niematerialny" - no cóż to znaczy? Byt jest bytem, a słowo "byt" pochodzi od "Być"- być istniejącą trescią kimś/ czymś co żyje, istnieje. Niematerialny, to zaś samo słowo oznacza coś nierzeczywistego, nierealnego, coś co nie istnieje, zatem jak te określenia się mają do rzeczywistych zdarzeń i o czym one w ogóle mówią, co nazywają? Ja zaś odpowiem ci jak to się dzieje, że można z innego środowiska czyli dokładnie z innej rzeczywistości wpływać na ludzi i przedmioty stąd. Nie jest sprawą łatwą i na czyjeś zawołanie, czy widzi mi się , ze np. jestem medium . Cały wywód trzebaby tu zacząć od tego czym jest rzeczywiście materia i jak udało się nauce sprowadzić ją do skupionych fal informacyjnych, które wydają się tylko być lokalne tam gdzie ktoś/coś (Świadomość ) przykuwa swoją uwagę. Piszemy tu szeroko o tym procesie, o tym jak to się dzieje, że pomiedzy różnymi rzeczywistościami można przenosić przedmioty, teleportować ludzi, jak istota stamtąd może np. uderzyć istotę stąd lub nawet poruszyć jej strunami głosowymi i je wykorzystać. To wszystko jest możliwe i jest efektem możliwości tworzenia rzeczywistości świadomością, to co się staje lub jest, jest wynikiem jej woli i jej chcę odpowiednio podłączone do ogólnej świadomości wszystkiego co jest. Informacje łączą się w pliki i wyświetlają odpowiedni obraz, jesteśmy w nim. Wymaga to bardzo powolnego tłumaczenia, bo nie opiera się o proste i puste hasełka, kryje w sobie dużo wiedzy i wartych uwagi szczególów, po nitce dopiero do kłębka.\nPostautor: fenikste » 04 lis 2020, 18:04\nrotfl przeczytaj się Danut od początku i edytuj odpowiedź merytorycznie please..\nStwierdzasz że duchy nie istnieją bo są nierzeczywiste a potem nazywasz je istotami z innej rzeczywistości jednocześnie nie odpowiadając na pytanie dlaczego ingerują w tę rzeczywistość i jak bo takie było pytanie.\nMogą być te byty duchy istoty jak je nie nazwiesz skąd sobie chcą tj. Innych faz rzeczywistości planów królestw i kazamatow. Kolega pyta co robią że maja wpływ na materię w naszej rzeczywistości bo to jednocześnie określa iż istnieją w tej i oddzialywuja na materię nam widzialną. Oczywiście stwierdziłaś iż są to wymysły odrzucając wpierw możliwość ingerencji niebytów potem mówiąc masło maślane iż za dużo by tłumaczyć...\n...uwielbiam jak humaniści gubią logikę...serio\nJuż pominę że teoria względności opisuje obiekty a kwantowa to o co pyta kolega więc chyba warto by zacząć od mniejszych rzeczy\nPostautor: fenikste » 04 lis 2020, 18:30\nOdpowiadając w takim razie koledze...dusza złożona jest również z pierwiastków, ludzkie oko nie widzi tak samo pary wodnej tak i duszy , i wcale nie są z innej rzeczywistości, sa ludzie widzący dusze , słyszący , względem tego odpowiedź jest dość prostą, oddziaływają na lalkę w ten sam sposób jak w ciele , różnica polega na przechodzeniu światła przez obiekt bez interferencji co można zaobserwować specjalnymi kamerami lub przez specjalnie wykonany obiektyw z naciskiem na wielokrotne ogniskowanie. Wchodzenie w obiekt konczy się tym samym efektem. Co do energii niewiadomo skąd, oczywiscie że wiadomo co to za energia tylko nie uczy się jej w szkołach a wiem to z własnego nauczania gdzie wątle się o niej wspomina i temat się urywa.\nNajlepszym przykładem z życia wziętym działania tej energii to wyładowania elektrostatyczne w trakcie burzy oraz fakt powstawania kul energetycznych nieświadomych, piorunów kulistych które zazwyczaj dążą do zespolenia i rozładowania się, przeciwnością w tym przypadku jest dusza która dąży świadomie do własnej indywidualności. Co do świadomego poruszania dynamem lub innym prądotwórczym urządzeniem, nikogo świadomego tak bym nie pokarał. Chociaż zawsze znajdzie się ktoś bezmyślny żeby go tam wsadzić dając mu nauczkę...\nCo ciekawsze dla ludzi stosowałbym teorię Einsteina co do duszy zainteresowałbym się pracą Tesli gdyż jego praca prowadzi finalnie do niewyczerpanego źródła energii o którą pytasz.\nPostautor: danut » 04 lis 2020, 18:52\nfenikste pisze: rotfl przeczytaj się Danut od początku i edytuj odpowiedź merytorycznie please..\nfenikste masz straszne błędy poznawcze, fakty o których piszę nazywasz masłem maślanym, bo zupełnie nie ogarniasz tej wiedzy. Szukaj tej logiki a ją znajdziesz. Teoria względności opisuje zachowanie obiektów a kwantowa mówi nam o tym czym te obiekty są! Jedna od drugiej nie odbiega, ale ją dopełnia. Materia nie jest czymś oderwanym od całego planu tworzącego rzeczywistość, jest skupieniem informacji wysyłanych przez ów plan, kształtowanych w odpowiedni obraz i stąd, i stamtąd. Pierwsze do Twojego zrozumienia ma być to - czym naprawdę jest materia. Nie ma jakichś obiektów jako lalek, w które wchodziłaby dusza jak jakiś motorek - nie ma czegoś takiego dla życia! Zycie zaczyna się tworzeniem go od zera, od całego cyklu tworzenia/ malowania obrazu danej istoty. Oczywiste jest to, że na to tworzenie ma wpływ całe spektrum innych rzeczywistości, emisje informacyjne z innych głębszych planów. Ale co Ty w ogóle piszesz i jak to ujmujesz? Chcesz prądem i piorunami poruszać życie jak Frankeinstain? To nie ma sensu, kiedy ludzie to zrozumieją, kiedy odejdą od tej taktyki sprowadzania życia, istot, ludzi do maszyny? Czym jest życie i jaki ma sens w takim ich ujęciu?\nPostautor: fenikste » 04 lis 2020, 19:01\nTy już Danuta przestań o tych innych rzeczywistościach bo lalka niepodważalnie porusza się w tej i niema to związku z innymi logicznie.\nNo widzisz życie chce prądem poruszać , to weź poczytaj wkońcu Danut na jakiej zasadzie działają twoje neurony i połączenia elektryczne między nimi.\nObcymi rzeczywistościami to Ty pewnie jeszcze byś chciała obalać działanie rezonansu magnetycznego mózgu... weź się ogarnij informacyjnie...rezonans działa w naszej rzeczywistości... dodam żeby nie było niedomówień.\nWeź pojmij że ludzie to maszyny , potrzebne Ci będzie trochę Biologii własnego organizmu...Dodam iż na NFZ leczy się mózg po urazach bioprądami...weź się zainteresuj... może?\nPrzezczaszkowa stymulacja mózgu prądem stałym (transcranial direct current stimulation – tDCS), zwana mikropolaryzacją, stanowi nową metodę nieinwazyjnego stymulowania mózgu, która ma zastosowanie w neurorehabilitacji chorych z różnorodnymi dysfunkcjami neurologicznymi i uszkodzeniami mózgu.\nhttps://neurochirurgwroclaw.com.pl/pl/p ... ZGU_-_tDCS\nLink wyjaśniający efekt Frankensteina w 21 wieku, już Naziści wiedzieli że prądem można równie łatwo zabić jak uleczyć, woleli tę pierwszą metodę.\nPostautor: danut » 04 lis 2020, 19:20\nSłuchaj, to że Ty chcesz zamknąć się w jakimś pudełku i odciąć od reszty świata to i tak nie znaczy, że dasz rady w tym pudełku żyć bez oddziaływania na niego reszty świata, światów, kosmosu itp. Nie dasz rady, bo nie wyłamiesz się z pod ich praw. Chcesz na siłę się wyłamać, no to próbuj? Ale żadna z takich opcji nie doprowadzi Cię do nazywasz "duchów" ani do życia poza to pudełko, zatem już mamy wielki zgrzyt na starcie. To, że istnieją pola elektryczne o niczym z tych rzeczy nie przesądza, istnieją, bo muszą spełnic swoją rolę w Systemie i ponadto bez tego systemu nie miały by w ogóle racji bytu. Wszystko jest całością , w niej działa i spełnia swoje funkcję, nie ucieknie i nie wyrwie się z niej. Weź się ogarnij, żaden człowiek nie stworzył żadnych praw fizycznych, ani ich nie wymyślił by działały według jego woli, mógł tylko i może dalej tylko odkrywać zasady ich działania i wykorzystywać je do jakichś swoich wynalazków. Żaden kosmita nie stworzył świata laboratoryjnie ani maszynowo. Byśmy się dobrze zrozumieli.\nPostautor: fenikste » 04 lis 2020, 19:49\nNiema jak wywijać kota ogonem przy przyparciu do muru faktami...Ogólnie panujący Obskurantyzm.\nPewnie że mamy zgrzyt bo jak ktoś opisuje nielogicznie swoje doznania z śmierci klinicznej a potem im przeczy to jest dość fantastyczne.\nDziwię się Danut że przeżyłaś wyjście z pudełka w wciąż przeczysz sama sobie, niezdecydowana jesteś co przeżyłaś czy jak? Masz problem z opisem?\nJackowski ma takie zacne podejście że brak jakiejś świadomości w całości powoduje że jej niema, no z punktu widzenia zgonu tej osoby tak tyle że całość po tym fakcie istnieje dalej...Co do duchów nazywa je tak każdy kto miał z nimi styczność , pewnie ten twój żołnierz to wg Ciebie wybryk twojej fantazji...pewnie tak...\nDalej koledze nie odpowiedziałaś .... poczytaj co to obskurantyzm...masz wiedzę podobno..więc gdzie odpowiedzi?\nCo odpaliłaś linka i zobaczyłaś co leczy u ludzi prąd? Czyżbyś nie była człowiekiem w tej materii? Pewnie nie... o tym już mówiłem na samym początku.\nPostautor: danut » 04 lis 2020, 19:55\nJackowski jeszcze za mało wie w tej sprawie, dopiero się uczy i próbuje przekazywać w podobny sposób do mnie, co i tak wychodzi mu kalecznie . Niech ludzie nazywają sobie jak chcą ale to ja rozpoznałam kim są, skąd przychodzą i jak zachodzą te zjawiska.\nPostautor: fenikste » 04 lis 2020, 20:11\nNo i mamy jakąś odpowiedź ale nie w temacie , zawsze coś. Oboje wiemy skąd jest Jackowski i to że operuje w ciele nie wskazuje tak naprawdę jego pochodzenia.\nOd wieków zło manipulowało masami rdzennych mieszkańców tej planety. Problem przybycia już napoczęłaś ale oboje wiemy iż tego wiedzieć nie możesz będąc ogłup\nPoczekioną przez nich rdzenną mieszkanką Ziemi duszą więc skąd? Retorycznie się robi i mam nadzieje że wiara w Twoją rzeczywistość Ci pomoże.\nOboje wiemy skąd przybyli czego tu chcą jak to robią ... większość tego nie wie , pozwolisz sobie opisać skąd jak i dlaczego tu przybyliście? Czy to dalej tajemnica?\nWyznanie wiary rzeczywistości obcej może być zaskakujące Przetrzyj szlak pokaż że się da sprzedać swoich zostaniesz tu królową w końcu chodzi o rządzenie tą czyż nie?


Leipzig v Werder Bremen Typy - Analiza - 15.02.2020 - ognjen89\nLeipzig - Werder Bremen Typ i Analiza\nOpublikowane: 11.02.2020 09:14\nAnaliza: Wydarzenie sportowe (Piłka Nożna) odbędzie się 15.02.2020 w Bundesliga Germany gdzie Leipzig podejmą Werder Bremen. Typer ognjen89 prognozuje zwycięstwo dla Leipzig w Koniec Meczu. Jego stawka to 1 po kursie 1.3 z możliwą wygraną 0.30. Dla tego typu typer ognjen89 wybrał bukmachera SboBET.\n# 49 / 489 - Piłka Nożna - Wynik Końcowy\nLeipzig - Werder Bremen Typ i Analiza was last modified: 2020-09-29 by Bettors Club


Polityka prywatności | Najlepsze Przedszkole W Goleniowie\n511 500 398 ; przedszkolegoleniow@gmail.com\nDlaczego „Wesołe Smyki”?\nZajęcia W Ramach Abonamentu\nNiniejsza Polityka Ochrony Prywatności określa zasady przetwarzania i ochrony danych osobowych pozyskanych od Użytkowników podczas korzystania z witryny internetowej klisza-art-studio.pl, działającej pod adresem internetowym https://www.wesolesmyki.pl, (dalej „Serwis”). „Użytkownik” w rozumieniu Polityki Ochrony Prywatności oznacza osobę fizyczną korzystającą z Serwisu. Korzystanie z Serwisu jest równoznaczne z wyrażeniem przez Użytkownika zgody na zasady i warunki opisane w niniejszej Polityce Ochrony Prywatności.\nZajęcia taneczne w przedszkolu Wesołe Smyki\nOstatnio w Wesołych Smyk ...\nW tym miesiącu w naszym ...\nBal karnawałowy 2017. Wi ...\nDzień Babci i Dziadka 2 ...\nPasowanie na przedszkolak ...\nAdministratorem danych w powyższym formularzu jest właściciel marki Wesołe Smyki. Dane z powyższego formularza są przetwarzane w celu obsługi korespondencji. Więcej informacji na temat przetwarzania danych znajduje sięw zakładce Polityka Prywatności.\nCopyrights Wesołe Smyki ©2018 Polityka prywatności


polski youtube - wiadomości, informacje - ESKA.pl\nKim jest Maciej Jarema, znany wszystkim jako Big Jack? To internetowy celebryta, który zdobył rozgłos występując w produkcjach youtubera Kruszwila. Ile ma lat? Jakiego jest wzrostu i czy ma dziewczyn…\nLeksiu - wiek, wzrost, Team X 2, dziewczyna, piosenka, Instagram, TikTok, YouTube\nLeksiu - wiek, wzrost, Team X 2, dziewczyna, piosenka, Instagram, TikTok, YouTube. Kim jest uczestnik nowego Teamu X, który zrobił furorę w sieci? Już poniżej zebraliśmy dla was wszystkie najważniejs…\nMarcin Dubiel oświadczył się Lexy Chaplin?! Wyznanie youtuberów zaskoczyło internaut…\nRelacja Marcina Dubiela i Lexy Chaplin interesuje w ostatnim czasie bardzo dużo osób. To wszystko przez wzloty i upadki, których doświadczają youtuberzy i o których było cały czas bardzo głośno. Tera…\nYouTube - jak słuchać muzyki w tle? Ten trik jest banalnie prosty!\nYouTube to miejsce, w którym znajdziemy mnóstwo materiałów wideo oraz oczywiście muzykę. Niestety kiedy go minimalizujemy, to automatycznie materiał zostaje przerwany i zatrzymuje się w miejscu. Jak …\nNatsu - wiek, wzrost, waga, Team X 2, chłopak, TikTok, Instagram, YouTube\nNatsu - wiek, wzrost, Team X 2, chłopak, TikTok, Instagram, YouTube. Kim jest słynna Polska youtuberka, która pełni w nowym domu X rolę Stuu? Wszystkie najważniejsze, a tym samym najciekawsze informa…\nCzy druga najpopularniejsza ekipa na polskim YouTubie się rozpada? Czy to koniec słynnego Teamu X? W sieci pojawiły się informacje, które mocno zasmuciły fanów! Niestety podejrzewają oni najgorsze. O…\nPierwszy film na kanale Wersow wyglądał właśnie tak. Dziś mało kto o nim pamięta!\nNajpopularniejsza influencerka to Weronika Sowa, znana wszystkim jako Wersow i dziewczyna Friza. To właśnie od niego wszystko się zaczęło, lecz w pewnym momencie youtuberka zaczęła sama pracować na s…\nTeam X przegonił Young Leosie i Żabsona! Piosenka Głośno lepsza od Jungle Girl?\nInternetowi twórcy lepsi od raperki i rapera?! Kto by pomyślał! Od kilku dni w sieci ich nowe piosenki po prostu królują, a słuchacze szaleją z zachwytu. Youtuberzy z Teamu X stworzyli numer Głośno, …\nKinga Furtak 'Kindzxa' - kim jest była dziewczyna Friza? [Wiek, wzrost, chłopak, kar…\nByła dziewczyna Friza wróciła na YouTube. Kinga wraz ze swoim nowym chłopakiem stworzyła kanał, który powoli nabiera na popularności. Co musicie o niej wiedzieć? Ile Kindzxa ma lat? Jakiego jest wzro…\nPierwsza trasa koncertowa Teamu X została ogłoszona! Youtuberzy lada moment ruszą do siedmiu największych miast w Polsce i zaśpiewają swoje największe hity. Co ciekawe, w sieci ruszyła już sprzedaż b…\nYouTube - nowy przycisk Shorts. Co to jest i co oznacza?\nUżytkownicy YouTube'a z pewnością zauważyli, że w aplikacji mobilnej pojawił się całkowicie nowy przycisk Shorts. Nowa opcja zastąpiła klawisz, który służył szybkiemu sprawdzeniu, co znajduje się na …


Jezioro szczęścia - Agnieszka Krawczyk - ebook + książka - Legimi online\nJezioro szczęścia ebook\nDo doliny mgieł i róż zawitała jesień. Przyroda odpoczywa po długim i gorącym lecie. Sabina Dolecka jest szczęśliwa w swym ślicznym domu, w otoczeniu bliskich, ale wciąż ma jedno niezrealizowane pragnienie. Piękny sen może się jednak nie ziścić – pisarka ma problem z zajściem w ciążę. W Idzie pojawia się telewizyjna scenarzystka, Katarzyna Wimmer, która będzie wspólnie z Sabiną pisała serial według cyklu jej powieści. Niezależna i dumna Katarzyna od razu wpadnie komuś w oko, ale sprawy bardzo się skomplikują. Przeszłość dogoni też hrabinę Teklę Tyczyńską – odezwą się straszne wojenne\nwspomnienia, echa rodzinnej tragedii z okresu okupacji.\nPaździernik okazał się najpiękniejszym miesiącem tej jesieni. Wrzesień przyniósł niespodziewane ochłodzenie, smutne dni bez blasku, szare i przygaszone, październik zaś rozświetlił się wszystkimi barwami złota i czerwoności.\nW powietrzu pachniały nagrzane słońcem liście, ale czasami czuło się już prawdziwie zimowy, chłodny powiew. Ranki były zimne, a noc nadchodziła bardzo szybko, jakby czaiła się wśród gałęzi drzew, czekając, by objąć ziemię w posiadanie na dłużej.\nSabina Dolecka nie mogła się zmobilizować do pracy. Zamiast pisać kolejną książkę, która miała się ukazać wczesną wiosną, spędzała poranki na przyglądaniu się unoszącym się w górę jesiennym mgłom. Chodziła po swoim ogrodzie i obserwowała przebarwiające się liście oraz trawy. Uwodził ją ten charakterystyczny dla października aromat – ostry, ziemisty, a jednocześnie pełny dogasających już nieuchronnie letnich woni. Gdy rozcierała w dłoniach suchy żółty liść, jeszcze długo czuła na palcach jego roślinny, głęboki zapach. Miała wówczas wrażenie pełnego uczestnictwa w cyklu przyrody – wiosną widziała, jak ten liść zawiązuje się na drzewie, latem podziwiała go w chwale, teraz symbolicznie żegnała, krusząc w dłoni.\nRankiem, gdy wyprawiła już swego męża lekarza do pracy, a przysposobioną córkę Julinkę odwiozła do szkoły, wracała na ganek tego pięknego domu położonego na skraju doliny mgieł i niespiesznie pijąc kawę, patrzyła na migotanie powietrza. Bardzo często towarzyszyła jej Luna – biała kotka, którą przygarnęła latem. Szczupła i piękna, o marzycielskich oczach i nieco sennym wyrazie pyszczka, siedziała na parapecie lub poręczy ganku z niepowtarzalną gracją. Jej eleganckie i oszczędne ruchy zachwycały – była kwintesencją wyrafinowania oraz dobrego stylu.\nTej jesieni Sabina najbardziej lubiła chodzić do spółdzielni wiejskiej „Ida”, gdzie trwały prace przy marynatach, sprzedawanych potem w pobliskim pensjonacie Pod Graalem i Różą, ale i w wielu sklepach na terenie całego kraju.\nW tym roku absolutnym przebojem była cukinia.\nDolecka nie zdawała sobie sprawy, że z tego średnio efektownego warzywa da się wyczarować tyle niezwykle nęcących przetworów. Były tam oczywiście całkowicie banalne cukinie w marynacie lub w formie sałatki, ale gros przygotowanych przez członkinie potraw miało charakter absolutnie oryginalny. Sabina podziwiała więc cukinię w pomidorach i w wanilii, w zalewie musztardowej i curry, a nawet zielony dżem z cukinii z dodatkiem pomarańczy.\nTo ostatnie wzbudziło największe zainteresowanie pisarki, która długo oglądała słoiczek, zanim zdecydowała się spróbować jego zawartości. Produkt smakował całkiem dobrze, prawie tak jak galaretka agrestowa, również przygotowywana przez panie ze spółdzielni.\n– Mamy tego tyle, że trzeba będzie sprzedawać przez internet – cieszyła się Iwana, nazywana przez wszystkich Asią, która kierowała kooperatywą.\nInicjatywa ta oprócz domowych przetworów opartych na tradycyjnych wiejskich przepisach zajmowała się także wyrabianiem koronek i artystycznych tkanin. Na ostatnim zebraniu wszystkie spółdzielczynie doszły do wniosku, że nadszedł czas, aby uczyć się batikarstwa – rzemiosła trudnego, prawie już zapomnianego, ale na które był ogromny popyt.\n– Batikarstwo wywodzi się z wyspy Jawa w Indonezji – tłumaczyła Doleckiej Asia, pokazując cudowną tkaninę, która stanowiła wzór dla przyszłych prac. – To prawdziwa sztuka zdobienia jedwabiu, który też musi być określonego gatunku. Najlepszy jest robiony ręcznie w Tajlandii za pomocą naturalnych roślinnych farb. Na przykład indygo sprowadzanego z Laosu.\n– Brzmi cudownie. – Sabina rozmarzyła się, bo jak na pisarkę przystało, puściła już wodze fantazji i w wyobraźni widziała te wspaniałe wyroby malowane wyciągami z kwiatów, kory i traw.\n– Można również barwić przyprawami – dodała Asia. – Technika malowania jest bardzo skomplikowana, ale jaką przynosi satysfakcję. Zarys obrazka wykonujesz piórkiem, potem te miejsca, które nie mają być zabarwione, pokrywasz woskiem z lanoliną. Przygotowany w ten sposób materiał zanurzasz w barwniku, aż uzyska pożądaną głębię koloru. Czytałam, że aby uzyskać głęboką czerń swych tradycyjnych tkanin, kobiety w Tajlandii farbują batik w indygo aż kilkadziesiąt razy.\n– A te kolory nie zlewają się podczas barwienia? – Sabina była szczerze zachwycona oglądaną tkaniną, która czarowała bogactwem odcieni i delikatnością rysunków.\n– Nie. Dlatego to zajmuje tyle czasu. Każdy element pokrywasz woskiem i farbujesz wyłącznie pozostałe fragmenty. To takie drukowanie kolorów, tylko ręczne i wymagające wielkiej precyzji. Chciałybyśmy robić batiki z wizerunkami naszych rodzimych roślin, tutejszych róż, ziół i polnych kwiatów: maków, bławatków i dzwonków.\n– Fantastycznie! – Pisarka zapaliła się do pomysłu, bo wysoko sobie ceniła wyroby spółdzielni.\nJej ślubna suknia, uszyta właśnie tutaj z miejscowych koronek i ozdobiona piękną atłasową różą Souvenir de la Malmaison – o gęstych, stulonych płatkach w niespotykanym perłoworóżowym kolorze – zrobiła prawdziwą furorę. Dolecka wystąpiła w niej w sesji zdjęciowej dla magazynu „Elegancki Ogród”, a potem suknia ta regularnie pojawiała się na okładkach czasopism o modzie i urodzie.\nDzięki tym zdjęciom panie ze spółdzielni miały ręce pełne roboty. Musiały nawet odmawiać wykonania niektórych zleceń, ponieważ nie starczało już na wszystko czasu.\n– Późna jesień, listopad, to okres spokojniejszy, można więc wziąć się do czegoś nowego – skomentowała wesoło Asia, jakby myśląc o tym samym, co Sabina. Iwana nigdy nie siedziała z założonymi rękami, przekonana, że trzeba ciągle iść do przodu.\nSpółdzielnia nie tylko zarabiała na własne utrzymanie, lecz także przynosiła pewne dochody. Skrytym marzeniem Asi było wysłanie kilku pań do Indonezji, aby na miejscu mogły się uczyć batikarstwa.\n– Potrzebujemy też dostawców barwników, wszystko musi być najwyższej jakości – tłumaczyła pisarce, która wciąż nie mogła wyjść z podziwu nad jej przedsiębiorczością.\nZałożenie w tak małej miejscowości jak Ida wiejskiej kooperatywy, która prosperowałaby na znaczącą skalę, było prawdziwym osiągnięciem. A oprócz tego była tu jeszcze „Królowa Róż” – fabryczka wytwarzająca kosmetyki różane i zawierające wyciągi z miejscowych ziół.\nSabina była udziałowcem tej właśnie firmy. Oddała na potrzeby plantacji róż wielką łąkę przed swoim domem i wsparła przedsięwzięcie niedużym kapitałem. Jak się okazało, była to doskonała inwestycja. „Królowa Róż” nie przynosiła może kokosów, ponieważ jej prezes Marek Rokosz wszystkie zarobione środki inwestował w rozbudowę zakładu, ale miała znakomite perspektywy na przyszłość.\n– I za dziesięć lat okaże się, że ożeniłem się „z posagiem”, bo moja żona, niby to artystka, co nie potrafi do czterech zliczyć, jest współwłaścicielką kosmetycznego imperium – śmiał się mąż pisarki, Krzysztof.\nOna tylko wesoło wzruszała ramionami. Sprawiało jej przyjemność przebywanie w manufakturze, którą kierowała Tekla Tyczyńska, starsza dama, potomkini dawnych właścicieli Idy. Pani hrabina wykształciła się w perfumiarskich zakładach Grasse, w szkole samego Fragonarda, i ze swych europejskich wojaży przywiozła tradycyjny sprzęt do destylacji różanych płatków – miedziany alembik.\nWykonane na bazie olejku różanego wyroby cieszyły się niesłabnącym powodzeniem. Jak wyliczył Rokosz na cokwartalnym zebraniu udziałowców, mieli już serie: „Laura Rossa” – nazwaną tak od literackiego pseudonimu Sabiny, „Złota Róża” oraz „Rose de Nuit” – nocną różę, najnowszy produkt firmy: zestaw kosmetyków zainspirowany ogrodem księżycowym pisarki. Główny zapach tej serii bazował na białych kwiatach, ze szczególnym uwzględnieniem róż, wzbogaconych o mirt i berberys. I oczywiście o supertajny składnik pani Tekli, którego nigdy nikomu nie zdradziła.\n„Królowa Róż” tej jesieni prosperowała znakomicie, co było doskonałym prognostykiem na przyszłość. Naturalne kremy z nagietka i lipy, lawendowe mydła, pudry, wody oraz sole do kąpieli w przepięknie stylizowanych opakowaniach sprzedawały się świetnie.\nMarek postawił na jakość i wykwintność swoich wyrobów. Nie zależało mu na tym, żeby marka stała się popularna. Starał się, by była elitarna, a dzięki temu pożądana.\nSabina i pozostali udziałowcy obserwowali jego poczynania z radością. Dolecka od początku użyczała cytatów ze swoich książek na etykietki perfum oraz kremów. Przedsiębiorca był wdzięczny, że nikt nie usiłuje wpływać na jego decyzje ani przeszkadzać mu w zarządzaniu firmą. Ostatnio poświęcił się biznesowi bez reszty, praktycznie przez cały czas przebywając za granicą, gdzie nawiązywał nowe kontakty.\nJego przepiękny dom, przerobiony z odrestaurowanego młyna, już od miesiąca czekał na powrót właściciela. Rokosz kontaktował się wyłącznie z kierującym produkcją inżynierem i czasami z Sabiną. Przesyłał jej zdjęcia nowych flakonów perfum lub opisy zapachów, które można byłoby jeszcze stworzyć. Dolecka czytała te listy Tekli, która siedziała w swej pracowni perfumiarskiej, paląc papierosa w kryształowej lufce, i kiwała ze zrozumieniem głową.\n– Ach, Marek! On mnie będzie uczył komponowania zapachów. Powiem ci, Sabino, że ja właściwie to nie chcę tego słuchać. Jeszcze się czymś zasugeruję i stracę swój indywidualny styl. Dobrze, że on nie wysyła tego do mnie. Musiałabym mu odpisać tak, żeby mu w pięty poszło. Zaraz zacznie podsuwać Iwanie przepisy na marynaty. Powinien już wracać do domu, chyba jest bardzo samotny.\nPisarka także uważała, że przedsiębiorcy dokucza samotność. Oprócz pracy czas zajmowało mu jedynie czytanie książek. W swoim domu miał wielką bibliotekę, złożoną głównie z angielskiej klasyki, którą szczególnie lubił. Klub Powieściowy z nieodległych Brzózek Wielkich próbował go włączyć w swoją działalność, ale Rokosz grzecznie i stanowczo odmówił. Z biegiem czasu stawał się coraz większym odludkiem, małomównym i skupionym wyłącznie na swoich obowiązkach.\nMiała jednak nadzieję, że Marek spotka na drodze swego życia kogoś, kto odmieni jego samotne dni. Jeszcze kilka miesięcy temu myślała, że będzie to Kalina Olczak, właścicielka dużego centrum ogrodniczego w Lipniku. Doskonale się rozumieli i dzielili wspólne zainteresowania. Przedsiębiorca jednak ograniczył ich znajomość do sfery czysto zawodowej, czym bardzo zniechęcił piękną i dumną kobietę. Sabina zauważyła, że od jej ślubu z doktorem Doleckim, który odbył się w połowie sierpnia, Marek i Kalina nie widują się prawie wcale. Wszelkie sprawy związane z sadzonkami, nawozami i leczeniem chorób roślin załatwiał zatrudniony w „Królowej Róż” zarządca.\n– Trzeba mu dać czas – tłumaczyła Tekla, zaciągając się z lubością swoim papierosem.\nPoza kawą był to jedyny nałóg, któremu ulegała, i nie potrafiła zeń zrezygnować, mimo że – jak sama mawiała – dym tytoniowy stępia zmysł powonienia, więc prawdziwy perfumiarz absolutnie nie powinien palić. – Musi się uporać ze swoimi demonami. – Tu zerknęła na Sabinę znacząco, a ona uciekła wzrokiem w bok.\nMarek Rokosz oświadczył się jej przed blisko rokiem, a ona go odrzuciła, bo kochała już wtedy Krzysztofa. Wciąż jednak miała wrażenie, że przedsiębiorca nie pogodził się z tym do końca, choć twierdził, że jest zupełnie odwrotnie. Podczas ślubu Doleckich uczestniczył wyłącznie w uroczystości w kaplicy pałacu Pod Graalem i Różą, a potem z trudem dał się namówić właścicielce pensjonatu, Mili Mossakowskiej, która zorganizowała ślub, jedynie na powitalny toast. Wręczył Sabinie niezwykle drogi i cenny prezent – a był to srebrny komplet do herbaty – i wykręcił się od dalszego uczestnictwa w przyjęciu koniecznością pilnego wyjazdu.\nMila uznała, że to niepoważne i dziecinne, ale Sabina go rozumiała. Dostrzegała niezręczność tej sytuacji i była mu wdzięczna za delikatność oraz wyczucie.\nMoże tam, w Anglii, pozna jakąś księżniczkę i zakocha się w niej bez pamięci? – rozmyślała pisarka, której przyszłość przyjaciela bardzo leżała na sercu. Tak, angielska księżniczka, to byłoby coś w sam raz dla niego. Nie miała jednak pojęcia, czy, po pierwsze, któreś z nich są wolne, a po drugie, czy i Marek ma na to ochotę.\nWłaścicielka pensjonatu, której zwierzyła się z tego pomysłu podczas herbaty pewnego popołudnia pod koniec października, wybuchnęła śmiechem.\n– Księżniczka! Przepraszam cię, Sabino, ty chyba na głowę upadłaś. Wyobrażasz sobie arystokratkę tutaj, w naszej Idzie i, z przeproszeniem, w Brzózkach Wielkich?\n– Wyobrażam sobie doskonale. Mamy tu już jedną. Teklę.\nMila dolała herbaty, wciąż chichocząc.\n– Ale to jest nasza tutejsza arystokratka. Napływowa kompletnie nie ma tu racji bytu. Co ona by tu robiła? Przechadzałaby się po polach z ziołami, a może kręciła kremy pod światłym kierownictwem inżyniera Popieli?\n– Mogłaby się z nami zaprzyjaźnić – odparła pisarka z prostotą. – Przyznaj, że jesteśmy zabawnym towarzystwem.\n– Tak, zwłaszcza moja szwagierka Carmen Rojas – mruknęła właścicielka, krojąc ciasto porzeczkowe.\nCarmen Rojas była najmłodszą siostrą pierwszego męża Mili i agentką literacką Sabiny na kraje Ameryki Południowej i Środkowej. Charakteryzowała się ogromną bezpośredniością oraz dość oryginalnym podejściem do języka polskiego. Choć była wybitnie uzdolniona lingwistycznie – sama nie potrafiła zliczyć, iloma językami posługiwała się poprawnie – nie rozumiała idiomów. To znaczy, starała się je pojąć, znaleźć dla nich logiczne wytłumaczenie, co sprawiało, że przekręcała je niemiłosiernie, doprowadzając towarzystwo do łez ze śmiechu. Gustowała także w literaturze staropolskiej i uwielbiała kwiecisty sposób wysławiania się rodem z epoki baroku. Z drugiej strony, jako wielbicielka telewizji, swym bezbłędnym uchem wyłapywała różne potoczne wyrażenia, które skojarzone z językiem literackiej klasyki dawały dosyć komiczny efekt. Tak, Carmen z pewnością stałaby się doskonałym towarzystwem dla księżniczki, zwłaszcza sztywnie respektującej zasady właściwe wyższym sferom.\n– O czym my w ogóle mówimy? O jakich księżniczkach? – Mila załamała ręce. – Dzięki spółdzielni i „Królowej Róż” będę miała mnóstwo gości w lecie, gdy zaczną się warsztaty tkackie i perfumiarskie, ale co ja zrobię zimą?\nBył to poważny problem Graala i Róży. Hotel umiejscowiony w przepięknym pałacu, niegdyś należącym do rodziny Tyczyńskich, potem przekształconym w PGR, a wreszcie odkupionym przez męża Mili, Witolda, musiał zarobić na siebie. Poprzedniej wiosny obie kobiety wymyśliły warsztaty literackie, które poprowadziła Sabina, ale teraz nie miała już na to za bardzo ochoty. Chciała pracować nad swoją książką, a nauczanie innych odciągało ją od tego zajęcia. Co prawda bardzo się cieszyła, że jedna z jej kursantek, Emilia Bejart, opublikowała wkrótce po zakończeniu warsztatów swój debiutancki kryminał, który odniósł spory sukces, ale nie chciała już tego kontynuować.\nWestchnęła więc tylko, przysłuchując się temu, co mówiła przyjaciółka. Pensjonat Pod Graalem i Różą był naprawdę cudownym miejscem. Mieścił się w niezwykle stylowym parku, a starannie odrestaurowane wnętrze budynku mogło zadowolić najwybredniejsze gusta. Mila dbała o to, żeby było tu elegancko i z klasą, a jednocześnie ciepło i domowo. Stąd kosmetyki z „Królowej Róż” w każdej łazience, a w kredensach w salonie wyroby spółdzielni wiejskiej „Ida”. Nie dało się jednak ukryć, że późna jesień i zima to był dla pensjonatu zupełnie martwy okres.\n– Nie załamuj się – pocieszyła ją Sabina. – Zawsze tak jest, że wszystkie problemy nagle się rozwiązują.\n– Albo przybywają nowe. – Właścicielka się zaśmiała. – Muszę jednak coś wymyślić, bo przestaniemy się rozwijać, a to byłoby bardzo źle.\n– Mało kto słyszał o Idzie, miejscowości na końcu świata. Pewnie to dlatego.\nWestchnęły obydwie i zapatrzyły się w jesienny krajobraz za oknem. Park powoli zasypiał. Czerwone liście zaścielały trawniki i mąż gospodyni z pensjonatu, pan Kowal, toczył z nimi nierówną walkę. Teraz też, gdy kobiety umilkły, słychać było tylko miarowe szuranie grabi zgarniających liście w pachnące sterty. Mała córeczka Mili, Ida Sabina, lubiła turlać się w liściach i wskakiwać na starannie ułożone pagórki. Nikt nie miał jej tego za złe, bo dziecko to było uwielbiane przez wszystkich\n– Nie przejmuj się – po raz kolejny powtórzyła pisarka. – Czuję, że już niedługo coś się wydarzy i zmieni wszystko.\nNie miała tylko pojęcia, że zmiany nastąpią tak prędko, podobnie jak szybko przepiękny październik zamienił się w słotny listopad.\nKrzysztof wrócił z gabinetu w Brzózkach Wielkich w doskonałym nastroju. Nie miał wielu pacjentów i nie trafiła mu się żadna wizyta domowa. Julinka została w Lipniku, u swej przyjaciółki Niki Olczak, więc Doleccy mogli zjeść obiad w samotności.\nPisarka snuła się po domu, przydeptując kapcie, co było u niej oznaką smutku i zniechęcenia.\n– Co się dzieje, kochanie? – zapytał doktor, a ona wzruszyła ramionami. – Może masz już dosyć życia w małżeństwie? – Roześmiał się. – Nie są to takie miody, jak opisują w książkach.\n– No właśnie. W książkach. – Sabina siadła przy stole i z ponurą miną patrzyła, jak Krzysztof nalewa zupę. – Nie chce mi się zupełnie pisać. A termin goni.\nMąż poklepał ją po dłoni, podsuwając jej talerz.\n– Zjedz pożywnej zupki, od razu zobaczysz świat w innych kolorach. Zaraz ci postawię diagnozę, jeżeli chcesz, i to zupełnie gratis.\n– Myślisz, że coś mi dolega? – zaniepokoiła się, a on pokręcił głową ze śmiechem.\n– Masz charakterystyczną przypadłość nastolatków. Jesteś chora na lenia.\nObruszyła się. Nie uważała się za osobę leniwą, wręcz przeciwnie. Pracowała dużo i z zaangażowaniem. W ciągu ostatniego roku nie tylko napisała książkę, lecz także wyremontowała dom, założyła słynny w całej okolicy ogród i przeprowadziła warsztaty literackie. No i wyszła za mąż. Trudno zatem podejrzewać ją o nieróbstwo.\n– No właśnie – zgodził się Krzysztof. – O tym mówię. Ty działasz całkiem sprawnie, gdy masz mnóstwo obowiązków. Wtedy realizujesz plan z żelazną konsekwencją. Gdy nagle pojawia się za dużo czasu, liczba spraw do zrobienia maleje, wszystko ci się rozłazi w rękach. To bardzo typowy problem ludzi – że się tak wyrażę, w stylu minionych epok – czynu. Człowiek czynu działa. Gdy nie ma pola do popisu, to więdnie i usycha.\n– Brednie – stwierdziła żona, biorąc do ręki łyżkę. – Mam zacząć remontować inny dom albo zapisać się do spółdzielni i uczyć batikarstwa?\n– Doskonały pomysł. W Brzózkach i w Lipniku jest kilka malowniczych ruin wymagających troski. A co do prac kooperatywy, ich marynaty są po prostu fantastyczne.\nSabina nie wyglądała na pocieszoną. Doktor sięgnął do kieszeni i wyciągnął kopertę.\n– Uważam, że powinnaś na chwilę zmienić otoczenie, zobaczyć wszystko z innej perspektywy. I oto trafia się okazja.\n– Co to jest? – zapytała zaciekawiona.\n– Zobacz sama.\nOtworzyła kopertę. Na eleganckim kartoniku wydrukowano zaproszenie na wernisaż wystawy Karoliny „Loli” Adamskiej zatytułowanej Ogród dzienny i ogród nocny.\nPisarka aż pokręciła głową ze zdziwienia. Lola Adamska była szwagierką Krzysztofa i na stałe mieszkała w Anglii. Parę miesięcy wcześniej przyjechała do Idy, przysparzając Doleckim, wówczas jeszcze parze narzeczonych, wielu zmartwień. Przez cały swój pobyt dziewczyna malowała, a właściwie wykonywała rysunki piórkiem i tuszem, z których powstał przepiękny cykl przedstawiający dom i ogród Sabiny. Teraz prace doczekały się prezentacji.\n– Pojedziemy na ten wernisaż? – zapytał lekarz, a pisarka zastanowiła się przez chwilę. Wizja odwiedzenia Warszawy po roku mieszkania na wsi była bardzo kusząca. Krzysztof miał rację, dobrze by jej zrobiło oderwanie się na chwilę, może wówczas jej powieść ruszy z miejsca.\n– Czemu nie – zareagowała więc, a doktor przytulił ją do siebie.\n– Znakomicie. Zamieszkamy sobie w jakimś ładnym hotelu i pożyjemy jak turyści!\n– Julinka oczywiście jedzie z nami? – Sabina się zaniepokoiła, bo bardzo dbała o swoją przybraną córkę. Były ze sobą niezwykle związane, a ponieważ mała była dotknięta zespołem Aspergera, Dolecka starała się otoczyć ją jak najlepszą opieką. Krzysztof uważał nawet, że trochę przesadzała, najważniejsze było bowiem wyrabianie w dziewczynce samodzielności.\n– No jasne – przytaknął. – Mam nadzieję, że będzie miała ochotę.\nJulinka, wróciwszy późnym popołudniem do domu, podwieziona przez Kalinę Olczak, była pełna entuzjazmu.\n– Fantastycznie! Nie mogę się doczekać. Pójdziemy do kina i do galerii handlowej.\n– Może zwiedzimy jakieś muzeum? – podsunął Krzysztof, ale córka natychmiast zaprotestowała:\n– Przecież będziemy już na wystawie cioci. To chyba wystarczy?\n– I to byłoby na tyle, jeżeli chodzi o sztukę wysoką – skomentował z uśmiechem doktor. Sabina machnęła ręką. Postanowiła zatelefonować do swego wydawcy, pana Arenda, by go poinformować o swoim przyjeździe i umówić się na kawę.\n– Po prostu genialna intuicja, pani Sabino – usłyszała, gdy następnego dnia rano wykręciła numer biura wydawnictwa Driada. – Sam miałem do pani dzwonić.\n– Czy coś się stało? – zaniepokoiła się, od razu zastanawiając się, czy chodzi o nową książkę. Do upływu terminu pozostało jeszcze sporo czasu, a ona zazwyczaj nie dawała wydawcy niczego wcześniej, więc raczej nie powinien mieć powodów do obaw. Prawdopodobieństwo, by odkrył, że jego ulubiona autorka zmaga się z rozleniwieniem, było znikome. A może jednak?\n– Ależ nic się nie stało. Wszystko jest w najlepszym porządku. Wręcz jest lepiej, niż można się spodziewać, proszę się nie martwić. Chciałbym przy okazji pani przyjazdu omówić pewien projekt, moim zdaniem bardzo interesujący. Kiedy pani będzie w Warszawie i na jak długo?\nPisarka wyjaśniła, że wyjeżdżają w najbliższy weekend, gdyż wernisaż zaplanowano na niedzielę.\n– To doskonale, pani Sabino. Proszę zarezerwować dla mnie czas w poniedziałek w okolicach obiadu. Spotkamy się i wszystko pani wyjaśnię.\nDolecka nie mogła nic więcej z niego wyciągnąć. Zdziwiła się, bo jej wydawca nigdy nie był taki tajemniczy. Lecz cóż robić – chciała się z nim spotkać, żeby wybadać, czy nie dałoby się nieco przesunąć terminu publikacji najnowszej książki. Wciąż trudno się jej było zabrać do pracy.\nMilę, której zakomunikowała nowinę o wyjeździe, natychmiast pochłonęły kwestie techniczne.\n– Nie ma sensu wydawać pieniędzy na hotel, choć oczywiście tam serwują śniadania i to jest w porządku. Lepiej wynajmijcie sobie apartament.\n– Apartament? Przecież to sporo kosztuje? – Przyjaciółka nie rozumiała.\nMąż Mili, Witold, także zgłosił zastrzeżenie, tylko innego rodzaju:\n– I to doradza właścicielka hotelu? Wstydziłabyś się.\n– Jestem właścicielką obiektu na prowincji, a mówimy o Warszawie. Tam się wszystko inaczej liczy. A poza tym nie przeszkadzaj. Sabina – zwróciła się do przyjaciółki – apartamenty to takie małe mieszkania do wynajęcia, zwykle zarządzają nimi firmy hotelarskie. Są urządzone bardzo elegancko, a mają na ogół dwa pokoje, kuchnię i łazienkę. Dużo większy metraż niż pokój w hotelu, no i niezależność.\nPisarce aż zaświeciły się oczy. Swoje warszawskie mieszkanie musiała sprzedać, gdy zabrakło jej na remont Bluszcza, jak nazywano jej dom ze względu na oplatające ściany pnącze. Perspektywa mieszkania w hotelu w rodzinnym mieście wydawała więc się jej dosyć nietypowa, a taki apartament był jednak bardzo dobrym rozwiązaniem.\nMila przyniosła komputer i pokazała jej jedną ze stron, na których można było dokonać internetowych rezerwacji.\n– Popatrz, możesz wynająć coś w ścisłym centrum miasta i to bardzo niedrogo.\nPrzyjaciółka podzielała jej entuzjazm. Zdecydowała się dokonać wstępnej rezerwacji, a potem uszczęśliwiona pobiegła do domu. Rozpierała ją nowa energia.\nLuna, jej księżycowa kotka, wskoczyła na okno i przyglądała się jej uważnie.\n– Wyjeżdżamy na kilka dni – powiedziała Sabina, dotykając jej aksamitnego futerka. – Zaniosę cię do Mili, zaopiekują się tobą.\nKotka prychnęła pogardliwie, dobitnie wyrażając swe niezadowolenie z otrzymanej propozycji. Luna chodziła własnymi ścieżkami i potrafiła zatroszczyć się o siebie. Pisarka doskonale rozumiała swoją podopieczną. Postanowiła zostawić jej zapas jedzenia i nie zabierać z Bluszcza.\nTe kilka dni do wyjazdu minęło w radosnym oczekiwaniu. Szczególnie cieszyła się Julinka, dla której była to miła odmiana od szkoły w małym miasteczku.\n– Może uda mi się spotkać z Rafałem… – zwróciła się do przybranej matki, gdy siadali do ostatniej przed wyjazdem kolacji, a Krzysztof był zajęty wyciąganiem zapiekanki z pieca, co pochłaniało całą jego uwagę.\nSabina się uśmiechnęła. Rafał był synem jednego z uczestników jej wakacyjnego kursu. Chłopak, który bardzo przeżył rozwód rodziców, powtarzał pierwszą klasę liceum, ale z tego, czego pisarka dowiedziała się od jego ojca, w nowej szkole szło mu dużo lepiej. Młody człowiek bardzo zmienił się tego lata, o czym był przekonany jego rodzic. Sabina miała wrażenie, że zmienili się obaj – pan Wojciech starał się zrozumieć syna, a Rafał bardziej zbliżył się do świata dorosłych. No i zainteresował się też czymś innym niż komiksy i gry na tablecie – dzięki Mili i jej wielkiej bibliotece zakochał się w powieściach Juliusza Verne’a.\nDolecka wiedziała, że jej przybrana córka i nastolatek polubili się tego lata. Julinka miała niespotykany dar zjednywania sobie ludzi. Była bardzo spontaniczna i bezpośrednia, ceniono sobie jej szczerość. Początek znajomości z Rafałem nie okazał się zresztą łatwy, dopiero później zaprzyjaźnili się ze sobą. To określenie nie oddawało zresztą istoty ich relacji. Jako autorka poczytnych romansów Sabina musiała zauważyć, że jest w tym jednak coś więcej. Błyszczące oczy córki i te delikatne muśnięcia rąk przypominały jej czasy, kiedy sama była nastolatką.\n– Możecie się umówić do kina – oznajmiła więc, stawiając na stole dzbanek z herbatą. Zapachniało malinami.\nJulinka pisnęła cicho i z radością, rozkładając talerze i szklanki.\n– Co tak cudownie pachnie, żono? – odezwał się Krzysztof.\n– Nie żono, tylko najdroższa małżonko – poprawiła go Sabina, naśladując nieco nosowy głos wójta Kręcichwosta, który właśnie tak zwykł mówić o swojej połowicy, pani Izie.\n– O przepraszam, już nadrabiam braki. Co tak pachnie, najdroższa małżonko?\nJulinka ciekawie zajrzała do garnka, który został na kuchence.\n– Tu się jakieś patyki gotowały – mruknęła z pewnym powątpiewaniem.\n– Patyki? – Doktor się zdziwił. – Mamy herbatę z patyczaków?\n– Nie z patyczaków, tylko z gałązek krzewów malinowych. Asia mi podsunęła ten pomysł. Podobno jest znakomita. Trzeba zagotować pokrojone gałązki, potem odcedzić i jeszcze raz zagotować wywar. Nabiera pięknego koloru, popatrzcie.\n– I jaki aromat – dodał Krzysztof z uznaniem. – Osobiście nie mam nic przeciwko zjadaniu gałęzi, ale kiedy Iwana namówi cię na zrobienie kotleta z mchu, chciałbym o tym wcześniej wiedzieć, żeby się duchowo przygotować.\n– Gałązki malin to naturalne źródło witamin – pouczyła go Sabina. – To ponoć świetna herbata na zimę. Jeśli nam zasmakuje, będę ją częściej gotowała.\n– I w ten sposób do wiosny objemy wszystkie krzaki do korzeni – podsumował wesoło Krzysztof, mrugając do córki. – Zrobimy konkurencję zającom szarakom.\n– Naprawdę będziemy jeść kotlety z mchu? – zapytała Julinka, która jak wszystkie osoby z zespołem Aspergera traktowała żarty poważnie. – To smaczne?\n– Nie sądzę – oceniła Sabina. – Tata żartował, ale chciałam tylko powiedzieć, że czasami bardzo dziwne przepisy okazują się strzałem w dziesiątkę. Ta herbata jest po prostu pyszna.\nNie myliła się. Napój miał przepiękną, głęboką barwę i równie intrygujący smak. Na plan pierwszy wybijały się maliny, ale lekko przełamane roślinną świeżością. Sabina uświadomiła sobie, że kiedyś chętnie piła herbaty z rumianku czy napary z lipy. Warto byłoby wrócić do tych przyzwyczajeń.\nNastępnego dnia wyruszyli w drogę do Warszawy. Pisarka, wyglądając przez okno, przypominała sobie dzień, kiedy po raz pierwszy zawitała do Idy. Przyjechała tu szukać inspiracji do książki, a znalazła dom na całe życie.\nCzy to nie dziwne? – pomyślała, uśmiechając się do siebie. Czasem znajdujemy zupełnie coś innego niż to, czego szukamy. To dobrze, że życie potrafi tak zaskakiwać, bo inaczej byłoby bardzo nudne i przewidywalne, a tak staje się pasjonującą przygodą.\nStolica przywitała ich deszczem. Julinka zasnęła w samochodzie, a Sabina patrzyła na miasto szeroko otwartymi oczami. Wszyscy się gdzieś spieszyli, migały reflektory przejeżdżających samochodów. W oknach biurowców paliły się światła, a ludzie pochylali się nad papierami lub wpatrywali w ekrany komputerów. Dolecka miała nadzieję, że choć trochę lubią swoją pracę i że czerpią z niej satysfakcję. Ona nie potrafiłaby tak żyć. Miała nawet wątpliwości, czy umiałaby z powrotem mieszkać w wielkim mieście.\n– Chciałabym zobaczyć mój dawny dom – poprosiła niespodziewanie, a Krzysztof skinął głową i zawrócił. Przepychali się przez korek dobre pół godziny i pisarka gotowa była nawet zrezygnować, ale w końcu nigdzie się nie spieszyli. Były to magiczne słowa jej życia w Idzie: „wcale się nie spieszę”. Coś niewyobrażalnego w tym miejskim świecie. Tutaj człowiek, choćby nie musiał nigdzie gnać, czuł pewien przymus, by to robić. Wszystko działo się tak szybko, samochody trąbiły na siebie, ludzie chodzili nerwowym krokiem.\nPrzydałaby im się nalewka na pigwie pani Tekli albo herbatka z echinacei na nerwy – pomyślała z rozbawieniem kobieta.\nPrzejechali ulicą, przy której kiedyś mieszkała. Dolecką zdumiało, jak mało jest tutaj drzew. Kiedyś wydawało się jej, że jest to bardzo zielona i wesoła dzielnica. Teraz kilka pokrzywionych drzewek i zadeptany trawnik robiły na niej przygnębiające wrażenie. Sam budynek też wyglądał dosyć smutno – wielka szara bryła, pozbawiona wdzięku i wyrazu. Nigdy nie przyglądała mu się w ten sposób, bo gdy tu mieszkała, to po prostu był jej dom i nie zastanawiała się nad jego wyglądem.\n– I nawet bluszczu nie ma – stwierdziła z westchnieniem, a jej mąż się roześmiał.\n– Zachowujesz się jak prowincjusz, co pierwszy raz w życiu odwiedził metropolię. Wszystkiemu się dziwi i ciągle czuje niesmak.\nUśmiechnęła się. W rzeczywistości było w tym trochę racji, reagowała jak przybysz z dalekich stron. Brakowało tylko tego, żeby się gdzieś zgubiła we własnym mieście.\nPodjechali pod kamienicę w centrum, w której wynajęli apartament. Tak jak mówiła Mila, było to wygodne lokum dla trzech osób. Z okien roztaczał się przepiękny widok na pobliskie ulice.\nJulinka okręciła się z zadowoleniem wokół własnej osi.\n– Zamówmy pizzę. Jesteśmy na wakacjach.\nDoleccy się roześmiali.\n– Julinko, może pójdziemy gdzieś na kolację? – zapytał doktor.\n– Jesteśmy w Warszawie, tu trzeba rezerwować stolik z wyprzedzeniem.\n– A kto ci powiedział, że tego nie zrobiłem? – odparł z dumą. – Masz mnie za mało zapobiegliwego, zdaje się?\nPisarka oczywiście zaprzeczyła, a Julinka zaczęła wypytywać, gdzie jest ta restauracja.\n– Tu, niedaleko, pod domem. Jako sprawny organizator wziąłem mapę i opracowałem plan. Drogie panie, kolacja, kino i spacer, wszystko dopięte na ostatni guzik.\n– No proszę – powiedziała Sabina z uznaniem. – Kto by się spodziewał!\n– Ty się powinnaś spodziewać. To w końcu nasza podróż poślubna. – Krzysztof się roześmiał, a Julinka zaczęła klaskać w dłonie.\n– Podróż, podróż! Wspaniały pomysł, Krzysiu.\nWyszli prosto w noc wielkiego miasta. Ulicami ciągnęły sznury samochodów, a w błyszczących od deszczu kałużach odbijały się neony i światła ulicznych latarni. Kolację zjedli w niewielkiej afrykańskiej knajpce, a potem poszli do kina. Sabina długo nie mogła zasnąć przez hałas dobiegający zza okna apartamentu.\nCo się ze mną dzieje? – zadumała się. – Naprawdę zrobiła się ze mnie wieśniaczka z końca świata. Jak mi świerszcz nie gra za kominem, nie mogę spać.\nPomyślała z czułością o swoim pięknym domu w dolinie mgieł i róż. Tam księżyc zaglądał jej przez okno, a gwiazdy szeptały do snu tajemne opowieści.\nWstała z łóżka i przez wielkie okno patrzyła na miasto, które nigdy chyba nie zasypiało. W oknach pobłyskiwały światła, wciąż było widać ruch na ulicach. Z budynku naprzeciwko mrugał wielki neon reklamowy. Metropolia, ogromna przestrzeń, w której można się zgubić, zostać anonimowym. Kiedyś bardzo jej to odpowiadało, gdy taiła swoją prawdziwą tożsamość, identyfikując się z Laurą Rossą. Miasto było wówczas jej parawanem, bezpiecznym schronieniem. Teraz gdy swoje życie związała z Idą, nie odczuwała tej potrzeby zniknięcia, stopienia się z tłem.\nDawniej uważała, że ukrycie się gwarantuje wolność. Dzisiaj wiedziała, że daje ją nieograniczona przestrzeń, horyzont bez kresu.\nRozejrzała się za kotem, by go pogłaskać, co zawsze koiło jej nerwy. Niestety Luna została tam, a ona była tutaj.\nWernisaż wystawy Loli odbywał się w modnej galerii w centrum. Krzysztof i Sabina ruszyli tam pieszo, bo nie opłacało im się jechać samochodem. Julinka odmówiła wzięcia udziału w wyprawie. Po południu przyszedł po nią Rafał i po raz kolejny poszli do kina.\n– A wie pani co? – zagadnął chłopak, gdy zostali z pisarką sami, bo dziewczynka wciąż nie mogła się zdecydować, jaką założyć apaszkę. – Przeczytałem tę książkę, co mój ojciec pisze. Nawet nie jest nudna, aż się zdziwiłem.\nJego rozmówczyni się uśmiechnęła. Wojciech Cichy podczas warsztatów pisał powieść historyczną w stylu Aleksandra Dumasa, opartą zresztą na autentycznych wydarzeniach dotyczących jego rodziny. Po zakończeniu kursu nadal korygował swe dzieło, które bez mała przerodziło się w jego opus vitae. Do końca było jednak wciąż daleko, ale najwyraźniej pan Cichy znalazł sobie miłe hobby.\n– Ja co prawda z klasyki wolę Juliusza Verne’a, ale przeczytałem coś tego Dumasa. Królową Margot. Bardzo mi się podobało. Ten pomysł zabijania zatrutą księgą, no klasa. Myślę, że niejeden współczesny autor kryminału mógłby się od niego uczyć.\n– Jeden się już nauczył – odparła wesoło. – Umberto Eco w Imieniu róży wykorzystał ten motyw.\n– Muszę przeczytać – podsumował chłopak. – Ja się ogólnie zainteresowałem historią, wie pani. Najpierw historią wynalazków przez Verne’a, a potem to historią w ogóle…\nByłby tak gadał bez końca, ale z pokoju wyszła Julinka w szmaragdowej apaszce i nastolatek natychmiast stracił zainteresowanie rozmową z Sabiną. Krzysztof przestrzegł jeszcze Rafała, że dziewczynka ma zostać odprowadzona z powrotem przed dwudziestą pierwszą, i młoda para ruszyła do kina.\nDoktor patrzył za nimi takim wzrokiem, że żona poklepała go po dłoni.\n– Powinieneś jeszcze wyciągnąć polaroid, jak w amerykańskim filmie z lat osiemdziesiątych, i zrobić im pamiątkowe zdjęcie.\n– A żebyś wiedziała. – Doktor się zaperzył. – To zawsze jest tragiczny moment dla ojca, gdy jego córkę zabiera do kina jakiś pryszczaty smarkacz.\n– Nie ma pryszczy – oceniła żona. – A my musimy już iść, bo się spóźnimy.\nWiadomo było, że Dolecka nie znosiła się spóźniać.\nDrogę do galerii przeszli więc dosyć szybkim krokiem i trafili właśnie na powitanie gości przez artystkę.\nSabina musiała przyznać, że przez te kilka miesięcy Lola bardzo się zmieniła. Wciąż była pewna siebie, ale teraz jej poczucie własnej wartości miało wyłącznie pozytywny wyraz. Emanowała zadowoleniem z życia, co było widoczne na jej twarzy. Gdzieś zniknęły charakterystyczne dla niej napięcie i nerwowość. Wyglądała jak królowa udzielająca swych łask zachwyconemu ludowi.\nA było się czym zachwycać. Pracę, którą wykorzystano jako motyw plakatu informującego o wydarzeniu, pisarka rozpoznała od razu, choć nigdy jej wcześniej nie widziała. Znała jednak doskonale miejsce, które przedstawiała. Był to jej księżycowy ogród nocą. Obraz utrzymano w ciemnych barwach kobaltu i granatu, a rozjaśniały go blade plamy światła księżyca i migotliwe odblaski gwiazd. Na tle nieba rysowały się kwiaty i krzewy z tego ogrodu, a nawet sadzawka z białego kamienia o kształcie półksiężyca. Pejzaż był niezwykle nastrojowy i trudno było oderwać od niego wzrok. Dolecka dostrzegła zresztą od razu oryginał we wnętrzu. Wisiał na osobnej ścianie i gromadziło się wokół niego najwięcej widzów.\n– Sabina! – wykrzyknęła Lola, gdy ich tylko zobaczyła. Stała z jakąś niewysoką, szczupłą kobietą o kruczoczarnych włosach, starannie ułożonych w grube fale.\n– To wręcz arcydzieło – pochwaliła pisarka, witając się z gospodynią. Na twarzy Loli widać było dumę.\n– Cieszę się, że ci się podoba, i jestem szczęśliwa, że przyjechaliście. – Uścisnęła dłoń Krzysztofa. – Nie mogę się teraz bardziej wami zająć, bo muszę witać gości.\nŻona doktora skinęła głową na znak, że doskonale to rozumie, i przecisnęła się bliżej obrazu przedstawiającego jej ogród.\n– Piękne miejsce, wprost magiczne – usłyszała obok siebie lekko zachrypnięty głos. – Mnie też ten najbardziej przypadł do gustu.\nOdwróciła się i ujrzała kobietę, która stała przedtem obok Loli. Z bliska jej włosy aż lśniły, jakby spryskane były gwiezdnym pyłkiem. Miała wielkie fioletowe oczy, podkreślone starannym makijażem. Stylowa – pomyślała pisarka i się uśmiechnęła.\n– Nie wiedziałam, że Karolina potrafi tak malować – zauważyła kobieta. – Zdaje się, pobyt w Anglii doskonale jej zrobił.\n– Chyba tak – odparła oględnie pisarka. Lola miała wiele problemów ze sobą i wyjazd do Anglii był czymś w rodzaju ucieczki. Odnalazła się dopiero, wróciwszy do Polski, gdzie pogodziła się ze swoją przeszłością. Tego jednak Dolecka nie mogła powiedzieć nieznajomej kobiecie, która przypatrywała się jej ciekawie.\n– Jestem Katarzyna Wimmer, bardzo interesuję się sztuką – oznajmiła, wyciągając do pisarki rękę.\n– Sabina Dolecka. Jestem krewną artystki – wyjaśniła po chwili namysłu. Właściwie nie były w żaden sposób spowinowacone, ale jak inaczej miała to określić?\n– Od razu wiedziałam, że jest pani z nią blisko – podsumowała Wimmer, popijając wino z kieliszka. – Tak się ucieszyła na pani widok, że mogła być pani tylko kimś z rodziny albo marszandem z Nowego Jorku.\nRoześmiały się, a pisarka znowu spojrzała na obraz.\n– Wieś – stwierdziła Katarzyna. – Nieco mnie przeraża, a panią?\n– Mnie nie. Mieszkam na podobnej wsi.\n– Tak? To pasjonujące – oświadczyła tamta z entuzjazmem.\n– Bo tak się składa, że niedługo będę musiała spędzić na wsi parę miesięcy. Trochę to dla mnie straszne. Boję się zapadłych dziur i ludzi o ciasnych umysłach. Wie pani, kogut pieje, wstają do obrządku, potem kogut pieje, kładą się spać. Nie ma z kim porozmawiać, pustynia intelektualna.\nSabina popatrzyła na nią z rozbawieniem.\n– No wie pani, czasy Konopielki już dawno minęły. Nie wiem, czy znajdzie pani gdzieś równie przaśny skansen.\n– Jestem świadoma, że wieś to nie kosa i chodzenie za pługiem, ale co ja, nieszczęśliwa, będę robić w takiej zabitej dechami dziurze przez kilka tygodni? I to jeszcze zimą.\n– Może się pani wprosić na darcie pierza z gosposiami – zaproponowała z humorem pisarka. – Albo robić wycinanki łowickie. Chyba że to inny region kraju, wtedy malowidła na szkle. Po co pani tam jedzie, skoro nie ma ochoty?\n– Muszę. Taką mam pracę.\nSabina chciała jeszcze zapytać, jakiego rodzaju jest to zajęcie, ale nie zdążyła, bo ponownie u jej boku pojawiła się Lola.\n– O, poznałyście się już z Kasią, to znakomicie – zagaiła swobodnie. – Katarzyna robi mi świetną reklamę wśród różnych ważnych ludzi. Kupują moje obrazy jak ciepłe bułki.\nWimmer zaśmiała się dyskretnie i lekceważąco poruszyła ręką. Ruchy miała oszczędne i pełne stonowanej elegancji, charakterystycznej dla francuskich gwiazd filmowych z lat sześćdziesiątych.\nLola rozgadała się na temat wystawy oraz swoich prac. Wprost kipiała energią i entuzjazmem. Trudno było w niej poznać tamtą zgorzkniałą i pełną pretensji dziewczynę. Pisarka doszła do wniosku, że poprzednie wcielenie zniknęło kompletnie, a teraz ma przed sobą zupełnie inną osobę. Adamska zwróciła się właśnie w jej stronę, jakby przenikając jej myśli.\n– Ten obraz, Sabino, to mój ślubny prezent dla was. Nie dostaliście niczego ode mnie i bardzo mi z tego powodu głupio. Malowałam go z pamięci, więc to raczej wizerunek mojej wyobraźni niż odwzorowanie rzeczywistości, ale mam nadzieję, że i tak ci się spodoba.\n– Jest przepiękny – pochwaliła Dolecka ze wzruszeniem.\n– Gratuluję – dodała Wimmer ze szczerym podziwem. – Myślałam, że go kupię, ale niestety…\n– Ogród Sabiny musi należeć do Sabiny, bardzo ci dziękujemy, Karolina. – Krzysztof się uśmiechnął.\n– Pani jest właścicielką tego miejsca? – zdumiała się Katarzyna, a Dolecka skinęła głową.\n– Owszem. To mój ogród księżycowy. Specjalne założenie, zaprojektowane dla mnie przez właścicielkę centrum ogrodniczego w naszej okolicy. Ogród ma kształt łuku i rosną w nim wyłącznie białe rośliny, poza perłową różą Souvenir de la Malmaison, moją ulubioną. Światło księżyca i gwiazd wydobywa niezwykłe kształty i podkreśla niewidoczne w dzień odcienie bieli. Teraz w ogrodzie kwitną chryzantemy. Wyglądają wręcz zjawiskowo, gdy matowy blask przesącza się przez ich postrzępione płatki. W centralnej części ogrodu jest sadzawka, nad którą przez całe lato zbierały się nocne motyle. Proszę sobie to wyobrazić: dziesiątki ciem wirujących nad wodą i muskających jej powierzchnię skrzydłami…\n– Niezwykłe – stwierdziła przyjaciółka malarki z zachwytem. – Opowiada pani w tak sugestywny sposób, że aż się chce to wszystko zobaczyć. Zresztą obraz Loli daje pewne wyobrażenie o urokliwości tego miejsca.\nSabina uśmiechnęła się z zadowoleniem. Nie była próżna, ale uważała, że jej dom i ogród są po prostu perfekcyjne. Włożyła wiele trudu w to, by wyglądały dokładnie tak, jak sobie to kiedyś wymarzyła. Idealne miejsce do codziennego życia i pracy. Nie chciała żadnego innego.\n– Tak właśnie jest. Obraz doskonale oddaje klimat tego miejsca – potwierdził Krzysztof z uśmiechem.\n– Pożegnam już państwa, bo jutro mam ważne spotkanie, do którego muszę się jeszcze przygotować – oznajmiła piękna Katarzyna i wyciągnęła rękę do Sabiny. – Miło było panią poznać. Wspaniała wystawa, Karo – rzuciła jeszcze do Loli, która wywiązując się z obowiązków gospodyni, wołała już o przyniesienie płaszcza wychodzącej. – Robisz ogromne postępy, wkrótce będziesz gościła w każdym domu w kraju.\n– Jak to mówi jedna z moich przyjaciółek: „z twoich ust do uszu Boga” – roześmiała się malarka.\nKatarzyna skinęła głową.\n– Też znam to powiedzenie, pochodzi z Grecji. A więc, żeby utrzymać się w klimacie, cheréte. Do widzenia.\n– Intrygująca osoba – stwierdził Krzysztof.\n– Tak. Skończyła archeologię, ale teraz pracuje w mediach – wyjaśniła artystka. – Naprawdę strasznie się cieszę, że daliście radę przyjechać – zmieniła nagle temat.\n– No, jakże by mogło być inaczej. – Doktor gromko się zaśmiał. – Nie mogliśmy przepuścić okazji oglądania cię w pełnym blasku sławy.\nLola uśmiechnęła się, po czym usiadła na najbliższym fotelu i zdjęła swe niewiarygodnie wysokie szpilki.\n– Zaraz mi nogi odpadną – poskarżyła się. – Nie miałam pojęcia, że taka wystawa wymaga tyle zachodu. Trzeba wszystkiego dopilnować, być zawsze na miejscu, witać gości, z każdym rozmawiać…\n– Być miłą – dorzucił przekornie Krzysztof, ale ona tylko parsknęła śmiechem.\n– Tak. To dla mnie jest najgorsze. Tysiąc razy mam ochotę posłać kogoś do diabła, ale nie mogę, bo to nie wypada i może zaszkodzić karierze, tak mówi moja agentka. – Wskazała ręką kobietę, która w drugim końcu sali rozmawiała z grupką ludzi.\n– Po prostu dorastasz – ocenił doktor wesoło.\n– À propos. Gdzie jest moja siostrzenica? Nie zabraliście jej?\n– Namawialiśmy ją na ten wernisaż, ale pojawił się Rafał Cichy, ten chłopak, który był w Idzie razem z ojcem, i porwał ją do kina – wyjaśniła Sabina.\n– Rafał… – Lola zmarszczyła nos, co robiła zawsze, gdy intensywnie się nad czymś zastanawiała. – To ten, który spadł z konia podczas przejażdżki i musiałeś mu nastawiać rękę czy nogę? Niezdara taki?\n– Niczego mu nie nastawiałem. Miał krwiaka. Ale rzeczywiście, to o niego chodzi – potwierdził Krzysztof. – W każdym razie, jeśli masz jutro czas, mogę ci przysłać Julinkę. Sabina idzie na spotkanie ze swoim wydawcą, a ja mam pewne sprawy w szpitalu. Mogłybyście pójść na obiad, porozmawiać.\n– Doskonały pomysł. – Lola była pełna entuzjazmu. – Chętnie spędzę z nią trochę czasu. Za kilka dni wracam do Anglii, a potem… – zawiesiła głos i spojrzała niepewnie na Sabinę.\n– Co potem? – zainteresowała się pisarka, wciąż nie mogąc się nadziwić, jak bardzo zmieniła się szwagierka Krzysztofa. Z odpychającej, wiecznie nadąsanej księżniczki przeobraziła się niczym motyl z poczwarki w tryskającą energią młodą kobietę.\n– Myślałam o pewnym projekcie, który mogłabym zrealizować w Idzie na wiosnę. Chciałabym namalować serię portretów mieszkańców wioski, ale mają to być nie takie całkiem klasyczne podobizny, raczej coś bardziej symbolicznego, związanego z okolicą i tym, czym się dana osoba zajmuje.\n– Cudowny pomysł – uznała żona lekarza, myśląc o swoich sąsiadach i ich życiu. Było ono bardzo barwne, co mogło niektórym wydawać się dziwne. Szczególnie takim osobom jak Katarzyna Wimmer.\n– Jak tylko załatwię wszystkie swoje sprawy, od razu do was zadzwonię – obiecała Lola. – Mam nadzieję, że moje prace szybko się sprzedadzą. – Zatoczyła ręką koło.\n– Może przyjedziesz do nas na święta? – zaproponowała cicho Sabina, a artystka skierowała na nią roziskrzony wzrok. – O ile nie masz innych planów…\n– Obawiam się, że nie będę mogła z powodu pracy, ale dziękuję ci za pamięć – oznajmiła pełnym emocji głosem. Od dawna nie miała poczucia, że gdzieś przynależy i ktoś się o nią troszczy. Wspomniała Idę oraz osoby, które tam spotkała, i się uśmiechnęła. Tak, to było miejsce, do którego chciała wracać.\n– Julinka już chyba przyszła z kina – zaczął Krzysztof, patrząc na zegarek. – Będziemy się powoli żegnać.\n– Musisz mu to wybaczyć – skomentowała Sabina. – Pierwszy raz pozwolił córce wyjść na randkę i już tego żałuje.\n– Nieprawda – obruszył się jej mąż. – Wcale nie.\nObie kobiety roześmiały się z pełnym zrozumieniem.\n– Podjadę po Julinkę jutro koło południa – powiedziała na pożegnanie malarka. – Pójdziemy na obiad i na zakupy, no i oprowadzę ją po mojej wystawie. Niech przywilejem ciotki z Anglii będzie rozpuszczanie siostrzenicy.\n– Bardzo słusznie – przyzwoliła pisarka z powagą, klepiąc uspokajająco Krzysztofa po dłoni, bo już chciał protestować.\nWyszli na zalaną światłem ulicę. Sabina czuła się tak, jakby porzuciła miasto wieki temu. Z ciekawością wpatrywała się w neony i rozświetlone witryny sklepów. Mijali ich ludzie pochłonięci swoimi sprawami, gadający przez telefony lub po prostu idący w pośpiechu ze wzrokiem wbitym w chodnik. Nagle zrozumiała, jak bardzo jest szczęśliwa – zrealizowała swoje marzenia i życzyła tego samego wszystkim, których spotkała na tej ulicy. Przepełniało ją poczucie spełnienia i wielka wdzięczność.\n– O czym myślisz? – spytał Krzysztof, biorąc ją za rękę. – Zawsze gdy się nad czymś zastanawiasz, masz taki specyficzny wyraz twarzy.\n– Głupi, prawda? – Pisarka się uśmiechnęła. Mówiono już jej o tym w szkole. Gdy się głęboko zamyśliła, jej twarz nabierała lekko nieobecnego, zagubionego wyrazu. Przyzwyczaiła się do tego.\n– Nie, wcale nie – zaprotestował. – Wyglądasz, jakbyś odprawiała jakieś misterium w swojej głowie.\nWesoło się roześmiała i przytuliła do niego.\nZaczął padać drobny listopadowy deszcz, pierwsza zapowiedź zbliżającej się zimy. Jego kłujące jak małe igiełki krople były przedsmakiem przyszłych śnieżyc, mroźnych i przenikających lodowatym chłodem.\n– Nie lubię późnej jesieni – oznajmił doktor. – Wszystko jest takie szare, nieostre, jakby świat odchodził w mrok.\nSabina nie przepadała za zimnem, ale każda pora roku była dla niej na swój sposób atrakcyjna. Także ta na pograniczu jesieni i zimy. Miała wrażenie, że właśnie w te listopadowe krótkie dni widzi świat spoza zasłony, jak pokazuje prawdziwe oblicze. Gałęzie drzew stawały się nagie, jakby odsłaniały swoje kontury. Uschnięte trawy, leżące na ziemi, ujawniały rzeczywiste kształty powierzchni. To, co w lecie było utajone, teraz ukazywało się w całej okazałości. Najważniejsza stawała się ziemia i jej niezwykły wygląd.\nListopad był w Idzie porą mgieł. Już nie tylko rano, lecz także do wczesnego popołudnia otulały dolinę, rozpełzając się na całą okolicę jak szary dym. Jeszcze wciąż płonęły jesienne ogniska, napełniając otoczenie niezwykłym aromatem. Gdy Sabina wychodziła na werandę, czuła ich korzenny, lekko drażniący zapach. Ogniska, gnijące liście, zapach pieczonych kartofli i chłodny powiew zimy – tego brakowało jej w mieście. Tutaj w powietrzu nie odróżniało się barw ani zapachów. Wszystko roztapiało się i ginęło w ogólnym zgiełku.\nWestchnęła nieznacznie, ale była już myślami przy jutrzejszym spotkaniu z wydawcą. Gdy to załatwi, będą mogli wracać do domu.\n Konopielka – powieść E. Redlińskiego z 1973 r. Przedstawia wieś Taplary, gdzie ludzie żyją z dala od cywilizacji, kultywując tradycyjne rolnictwo i zasady społeczne; nie korzystają ze zdobyczy cywilizacji. W 1981 r. nakręcono film wg powieści w reż. W. Leszczyńskiego.\nCopyright © by Agnieszka Krawczyk, 2015\nZdjęcie na okładce: © Magdalena Wasiczek/Arcangel


MEZE by Teo Vafidis & Sons - Grecka\nDostępny 11:30 - 15:00\nL1 Lunch Poniedziałek - Zestaw I Salata Manouri - mix sałat z greckimi serem manouri i pomidoremMix Grill Lunch - mix mięs podawany z ziemniakami, tzatzikami oraz pitą 30.00 L2 Lunch Poniedziałek - Zestaw II Salata Manouri - mix sałat z greckimi serem manouri i pomidoremGiouvetsi me midia - orzo z warzywami oraz mulami duszonymi w czerwonym winie 30.00 L3 Lunch Wtorek - Zestaw I Salata Halloumi - sałatka ze świeżych ogórków i pomidorów z serem halloumi Souvlaki - tradycyjny grecki szaszłyk z kurczaka lub wieprzowiny podawany z ziemniakami oraz pitą z tzatziki 30.00 L4 Lunch Wtorek - Zestaw II Salata Halloumi - sałatka ze świeżych ogórków i pomidorów z serem halloumi Briam - pieczone warzywa w sosie winno-pomidorowym 30.00 L5 Lunch Środa - Zestaw I Feta Psiti - zapiekana feta z pomidorami Musaka - tradycyjna greckia musaka 30.00 L6 Lunch Środa - Zestaw II Feta Psiti - zapiekana feta z pomidorami Tiganita kolokithakia kai melitzana - smażona cukinia z bakłażanem oraz ziemniakami, podawane z pitą z tzatzikami 30.00 L7 Lunch Czwartek - Zestaw I Horiatiki - sałatka greckaGiouvetsi Hirino - makaron orzo z wieprzowiną, warzywami podawane z czerwonym sosem 30.00 L8 Lunch Czwartek - Zestaw II Horiatiki - sałatka greckaMakaronada Epohis - makaron fussili z warzywami sezonu 30.00 L9 Lunch Piątek - Zestaw I Bugatsa Manouri - chrupiące ciasto filo z serem manouri Kalmary - chrupiące kalmary podawane z makaronem orzo oraz tzatzikami 30.00 L10 Lunch Piątek - Zestaw II Bugatsa Manouri - chrupiące ciasto filo z serem manouri Pita Halloumi- ser halloumi i warzywa z grilla zawijane w grecką pitę 30.00\n1 Tzatziki Dip jogurtowy z ogórkiem i czosnkiem. 17.00 2 Favasantorinis Pasta z grochu ze świeżą cebulą i oliwą z oliwek. 16.00 3 Elies Mix greckich oliwek. 15.00 5 Melidzanosalata Pasta z bakłażana z warzywami i świeżymi, aromatycznymi ziołami, czosnkiem oraz oliwą z oliwek 18.00 6 Tirokafteri Lekko pikantny dip na bazie sera feta i papryczek. 19.00\n10 Dolmades Liście winogron faszerowane ryżem, mięsem i ziołami podawane z jogurtem 24.00 11 Patates Meze Smażone ziemniaczki w mundurkach z musem z serem feta. 13.00 12 Spanakotiropitakia Pierożki z ciasta filo faszerowane szpinakiem i serem feta. 23.00 13 Piperia Florinis Grillowana papryka Florinis faszerowana serem feta. 29.00 14 Pita Grecka pita z oregano. 8.00 15 Garidesstofourno Krewetki zapiekane w sosie pomidorowym, aromatyzowane ouzo i oprószone serem feta. 37.00 16 Halloumi Grillowany ser halloumi 25.00 17 Feta Psiti Grillowany ser feta z pomidorami, papryczką macedońską i czerwoną cebulą 25.00\n18 Krewetki królewskie Soczyste, grillowane krewetki królewskie (4 szt, rozm. 8/12.) . Podane z kritharoto (makaron orzo z duszonym z warzywami) 78.00 19 Souvlaki z wieprzowiny Grillowany szaszłyk z wieprzowiny. Podawany z pitą, ziemniaczkami Meze, pomidorami, cebulą oraz tzatzikami. 39.00 20 Souvlaki z kurczaka Grillowany szaszłyk z kurczak. Podawany z pitą, ziemniaczkami Meze, pomidorami, cebulą oraz tzatzikami. 39.00 21 Musaka Tradycyjna grecka musaka zapiekana razem z ziemniakami, bakłażanem,, cukinią, mięsem mielonym oraz sosem beszamelowym. 38.00 22 Sutzukakia sharas by TEO Podłużne klopsiki z indyka owinięte w cukinie polane czerwonym sosem i oprószone serem feta. Serwowane z kritharoto. 39.00 23 Gyros hirinos Wieprzowy gyros z pitą, pomidorem, ziemniaczkami Meze z cebulą i tzatzikami. 42.00 24 Gyros Metaxa Zapiekany gyros z fetą oraz sosem metaxa serwowany z kawałkami pity. 45.00 25 Bifteki Special Grillowany biftek 220g (wołowo-wieprzowy) nadziewany serem feta oraz papryczkami macedońskimi. Podawany z kritharoto (orzo w sosie pomidorowym z suszonymi pomidorami) i małą sałatką grecką. 39.00 26 Kalmary Chrupiące kalmary w glęboko smażone. Podawane z tzatziki i kritharoto (makaron orzo duszony z warzywami). 38.00 27 Ośmiornica Grillowane macki z ośmiornicy na Fava Santorinis (puree z łuskanego grochu z oliwą z oliwek aromatyzowaną szczypiorkiem) 72.00 28 Paidakia Grillowany comber jagnięcy serwowany ze smażonymi ziemniaczkami w mundurkach z musem z sera feta i grillowanymi warzywami 84.00\n29 Gyros Pita Wieprzowy gyros zawijany w grecką pitę wraz z pomidorem, cebulą, ziemniakami oraz tatzikami. Podawany z grecką sałatką. 28.00 30 Pita Suvlaki z wieprzowiny Szaszłyk Suvlaki wieprzowy zawijany w grecką pitę wraz z pomidorem, cebulą, ziemniakami oraz tatzikami. Podawany z grecką sałatką. 28.00 31 Pita Suvlaki z kurczaka Szaszłyk Suvlaki drobiowy zawijany w grecką pitę wraz z pomidorem, cebulą, ziemniakami oraz tatzikami. Podawany z grecką sałatką. 28.00 32 Wege Pita Halloumi Grecka pita z serem halumi zawijana wraz z pomidorem, cebulą, ziemniakami oraz tatzikami. Podawana z sałatką grecką. 28.00 33 Vegan Pita Grecka pita zawijana z pomidorem, cebulą, ziemniakami, bakłażanem, cukinią oraz pastą z grochu (favasantorinis). Podawana z sałatką grecką (bez sera feta). 26.00 34 Pita Bifteki Soczyste, mięso wołowo-wieprzowy (150 g) z grilla, podany w greckiej picie z dodatkiem pomidora, cebuli, smażonymi ziemniakami oraz tzatzikami. Podawany z grecką sałatką. 32.00 35 Pita Krewetki Grillowane krewetki Black Tiger (3 szt. rozm. 16/20) marynowane w czosnku i bazylii, podane w greckiej picie, z dodatkiem jogurtu greckiego, grillowanych warzyw i sera manouri. 34.00 36 Skepasti Gyros Długo marynowane mięso wieprzowe, zapiekane w autorskim sosie z dodatkiem dużej ilości serów (feta i gouda), świeżych pomidorów i cebuli. Porcja na duży głód lub dla 2 osób. 46.00 37 Skepasti Bifteki Soczysty, mielony wieprzowo-wołowy befsztyk z grilla, zapiekany z duża ilością sera, z dodatkiem karmelizowanej cebulki, świeżego pomidora oraz papryki florinis. Porcja na duży głód lub dla 2 osób. 49.00 38 Skepasti Halloumi Tarty i grillowany ser Halloumi zapiekany z chrupiącymi warzywami z grilla i karmelizowaną cebulką. Porcja na duży głód lub dla 2 osób. 46.00\n40 Meze 1 - średnie Średni zestaw polecamy dla 2osób. Zestaw greckich przekąsek i dań w skład którego wchodzą: - Mix greckich oliwek, - Tzatziki, - Tirokafteri (pasta z fety i czerwonej papryki), - Fava, - Papryczki Macedońskie, - Horiatiki (Sałatka Grecka), - Dolmades (Liście winorośli faszerowane ryżem i mięsem), - Pita. 90.00 40a Meze 1 - duże Średni zestaw polecamy dla 4osób. Zestaw greckich przekąsek i dań w skład którego wchodzą: - Mix greckich oliwek, - Tzatziki, - Tirokafteri (pasta z fety i czerwonej papryki), - Fava, - Papryczki Macedońskie, - Horiatiki (Sałatka Grecka), - Dolmades (Liście winorośli faszerowane ryżem i mięsem), - Pita. 160.00 41 Meze 2 - średnie Średni zestaw polecamy dla 2osób. Zestaw greckich przekąsek i dań w skład którego wchodzą:- Gyros wieprzowy, - Suvlaki (szaszłyk z kurczaka oraz z wieprzowiny), - Ziemniaki MEZE (smażone ziemniaki z musem z fety), - Mix greckich oliwek, - Tzatziki, - Tirokafteri (pasta z fety i czerwonej papryki), - Papryczki Macedońskie, - Horiatiki (sałatka grecka), - Pita. 120.00 41a Meze 2 - duże Duży zestaw polecamy dla 4osób. Zestaw greckich przekąsek i dań w skład którego wchodzą:- Gyros wieprzowy, - Suvlaki (szaszłyk z kurczaka oraz z wieprzowiny), - Ziemniaki MEZE (smażone ziemniaki z musem z fety), - Mix greckich oliwek, - Tzatziki, - Tirokafteri (pasta z fety i czerwonej papryki), - Papryczki Macedońskie, - Horiatiki (sałatka grecka), - Pita. 220.00 42 Meze 3 - średnie Średni zestaw polecamy dla 2osób. Zestaw greckich przekąsek i dań w skład którego wchodzą: - Musaka, - Gyros Metaxa (zapiekany w autorskim sosie z warzywami), - Kritharoto (makaron orzo w sosie pomidorowym z suszonymi pomidorami), - Halumi (grillowany ser), - Mix greckich oliwek, Tzatziki, Tirokafteri (pasta z fety i czerwonej papryki), - Horiatiki (sałatka grecka), - Pita. 140.00 42a Meze 3 - duże Duży zestaw polecamy dla 4osób. Zestaw greckich przekąsek i dań w skład którego wchodzą: - Musaka, - Gyros Metaxa (zapiekany w autorskim sosie z warzywami), - Kritharoto (makaron orzo w sosie pomidorowym z suszonymi pomidorami), - Halumi (grillowany ser), - Mix greckich oliwek, Tzatziki, Tirokafteri (pasta z fety i czerwonej papryki), - Horiatiki (sałatka grecka), - Pita. 250.00\n44 Fakes Zupa z soczewicy z pomidorami i aromatycznymi przyprawami. Serwowana z grecką pitą. 19.00 45 Giuvarlakia Zupa na bazie sosu avgolemono z greckimi klopsikami. 22.00 46 Psarosupa Zupa rybna z przyprawami i świeżymi warzywami. 25.00\n47 Melitzanes saganaki Pieczony bakłażan z sosem pomidorowym, serem feta i oregano. 30.00 48 Kritharoto lachanikon Makaron kritharaki z marchwią, cebulą, papryką, suszonymi pomidorami, sosem pomidorowym i bulionem. 28.00 49 Briamlacanikon VEGAN Bakłażan, cukinia, pomidor, cebula, czosnek, papryka, ziemniaki, sos pomidorowy wszystko zapiekane w piecu. Opcjonalnie serwowane z serem feta. 32.00\n53 Horiatiki Sałatka grecka z fetą, pomidorami, cebulą, ogórkiem, oliwkami, papryką. 27.00 54 Kritikisalata Sałatka kreteńska z serem graviera, pomidorem, ogórkiem, cebulą, oliwkami, gotowanym ziemniakiem oraz jajkiem, oliwą z oliwek podawana z kreteńskimi sucharkami.c 29.00\n58 Galaktobureko Ciasto filo przekładane kremem waniliowym. 18.00 59 Portokalopita Ciasto filo z pomarańczą i greckim jogurtem. 17.00 60 Saragli Ciasto filo nadziewane orzechami zamoczonymi w słodkim syropie. 19.00


Polecane | Apetyt na film – blog filmowy\nśroda, 9 maja 2018, godzina 20:00\nLubicie filmy niezależne? Ja bardzo. Zawsze urzeka mnie bijąca z nich prawda – o życiu, o człowieku, o rzeczywistości, w której żyjemy, codzienności, jaka jest naszym udziałem. Ale też odwaga – w stawianiu pytań i niesileniu się na odpowiedzi, w mówieniu o tym, co boli, cieszy lub odpycha, wreszcie – w zabawie formą i konwencją w bezpretensjonalny, niepodszyty chęcią zysku, a raczej (nie)zwykłą radością tworzenia sposób.\nTwój Vincent [recenzja]\nWtorek, 26 września 2017, godzina 16:56\nOryginalny pomysł na projekt i cierpliwość reżysera w walce o niego to dla mnie najcenniejsze wartości filmu. Doprowadzenie realizacji do końca, mimo częstej niewiary, a nawet kpin innych w stosunku do ciężkiej pracy i marzeń twórcy, wymaga niezwykłego samozaparcia, cierpliwości i pokory. To dlatego zawsze będę uważała Boyhooda za film niepowtarzalny, mimo iż fabularnie nie wyróżnia się niczym niezwykłym – poświęcenie 12 lat życia na film przedstawiający dorastanie bohatera, bez gwarancji (dla reżysera i aktorów), że ten odniesie jakikolwiek sukces, to rzecz niebywała i godna ogromnego szacunku. I to dlatego Twój Vincent zachwycił mnie tak bardzo, że o jego formie, ale też treści i pracy nad nim mogłabym mówić godzinami.\nPtaki śpiewają w Kigali [recenzja]\nPiątek, 22 września 2017, godzina 00:07\nPtaki śpiewają w Kigali był jednym z najbardziej oczekiwanych filmów na festiwalu w Gdyni. Nic dziwnego. Nie dość, że film podejmuje niezwykle trudną tematykę, w dodatku wykraczającą poza nasze polskie granice (ludobójstwo w Rwandzie), to jeszcze jego powstanie naznaczyła śmierć dwóch ważnych dla niego osób: reżysera, Krzysztofa Krauzego, i autora zdjęć, Krzysztofa Ptaka. Pozostawionej niejako samej Joannie Kos-Krauze udało się nie tylko doprowadzić projekt do końca, ale i stworzyć film ważny, wyróżniający się na mapie polskiej kinematografii. Czy spełniający pokładane w nim nadzieje widzów? I tak, i nie.\nPiątek, 21 lipca 2017, godzina 19:35\nCzas. Ten bez wątpienia naczelny motyw twórczości Christophera Nolana jest w Dunkierce pełnoprawnym, być może jedynym głównym, bohaterem. Utkana z trzech perspektyw narracyjnych i temporalnych historia ewakuacji Brytyjczyków z oblężonej przez Niemców francuskiej Dunkierki to klaustrofobiczna, desperacka i zatrważająca walka nie tylko z żywym przeciwnikiem, ale i właśnie czasem. To on determinuje działania żołnierzy i przebieg ewakuacji, ale i odbiór filmu. Pomyślana jako oszczędny, chwilami wręcz kameralny thriller Dunkierka, którego siła rażenia tkwi w unoszącym się nad bohaterami od pierwszej do ostatniej minuty widmem upływającego czasu, wgniata w fotel tak, jakby ucieczka dotyczyła nas wszystkich.\nFilmy niezależne warte obejrzenia – cz. II\nPoniedziałek, 8 maja 2017, godzina 18:02\nPrawda, świeżość, wolność – to trzy wartości, które są największą siłą kina niezależnego. Nie ma tu częstego w wysokobudżetowych produkcjach fałszu, który każe kolorować rzeczywistość, by stała się bardziej uniwersalna i lepiej się sprzedała. Rzadziej pojawiają się tu utarte schematy – twórcy stawiają sobie za punkt honoru powiedzieć o świecie i ludziach jeśli nie więcej, to inaczej niż poprzednicy. Wreszcie swoboda twórcza, na którą mogą sobie pozwolić autorzy filmów niezależnych, bo nie są związani umowami ze sztabem producentów i wielką wytwórnią, którzy mają w akcie twórczym ostatnie słowo. To są też wartości, których poszukuję w kinie, dlatego twórców, którzy idą pod prąd i dysponując niewielkim budżetem są w stanie pokazać mi świat, jakiego nie znam lub jakiego nie mogłam czy nie chciałam do tej pory poznać, będę zawsze podziwiać, a ich projektów wyglądać i pożądać.\nNiedziela, 4 grudnia 2016, godzina 19:16\nNie mogę nazwać się wielką fanką filmów Clinta Eastwooda. Niby nic do reżysera nie mam, szanuję ogromnie jego pracę i niegasnącą energię do tworzenia, kilka jego filmów autentycznie mnie poruszyło (Rzece tajemnic dałam nawet najwyższą punktację, a Co się wydarzyło w Madison County uważam za jeden z najlepszych melodramatów w historii kina), ale ostatnie tytuły – Invictus, Medium, J. Edgar, Snajper – mimo doborowej obsady i świetnej realizacji zupełnie mnie nie porwały. Mimo to do Sully’ego podeszłam bez uprzedzeń i także bez oczekiwań. Choć i z nimi, myślę, spodobałby mi się tak bardzo jak się spodobał, bo to naprawdę sensownie pomyślany film.\nNiedziela, 20 listopada 2016, godzina 19:49\nCzy może być coś piękniejszego od filmu, który hipnotyzuje obrazem, czaruje dźwiękiem, zachwyca grą aktorską i jeszcze absorbuje swoją historią? Tom Ford po raz kolejny udowodnił, że sztuka nie kończy się dla niego na modzie, a projektowanie ubrań to doskonały punkt wyjścia do kreowania fikcyjnych światów, w których sceneria, kostiumy, charakteryzacja, rekwizyty i światło mają równorzędne prawo bytu co historia czy jej bohaterowie. Zwierzęta nocy to prawdziwa uczta dla zmysłów, choć przyjemność uczestniczenia w niej ma zdecydowanie mało wspólnego z psychicznym, a nawet fizycznym komfortem.\nWtorek, 15 listopada 2016, godzina 20:09\nRyszard Bugajski nie boi się podejmować w kinie trudnych tematów. Poczynając od obsypanego wyróżnieniami Przesłuchania z 1982 r., obnażającego działania SB, przez mocno politycznych Graczy, filmową biografię gen. Fieldorfa „Nila” aż po niedawny, wstrząsający Układ zamknięty, w którym reżyser wziął pod lupę polski wymiar sprawiedliwości, wszystkie jego filmy pozostawiają wyraźny ślad nie tylko w polskiej kinematografii, ale i publicznej dyskusji. Zaćma – rzucająca światło na kontrowersyjną postać Julii Brystygierowej, byłej funkcjonariuszki Ministerstwa Bezpieczeństwa – konsekwentnie ten trend realizuje.\nCzwartek, 3 listopada 2016, godzina 18:37\nW filmie, jak w życiu, historię tworzą ludzie. Czasem może być ona zupełnie nieciekawa, chaotyczna i niezdradzająca żadnych oznak celowości, ale napędzający ją bohaterowie mają w sobie taką charyzmę, że kupujemy wszystko bez zająknięcia. Albo dokładnie w taki sam sposób odrzucamy, bo nie widzimy w nich – ani w historii, ani bohaterach – nic, czego moglibyśmy i chcieli się uchwycić. I właśnie taki będzie odbiór wchodzącego właśnie do kin debiutu Michała Marczaka Wszystkie nieprzespane noce.


Piękna Biżuteria Wire Beaders: Creative Projekty Wirework na wszystkich poziomach\nMożliwość komentowania Piękna Biżuteria Wire Beaders: Creative Projekty Wirework na wszystkich poziomach została wyłączona\nPiękna Biżuteria Wire Beaders cech projektów, które łączą w sobie umiejętności wireworking z paciorkami projektowania biżuterii. Książka jest technika-driven, Continue reading »\nPosted by www.metrumevent.pl at 22:20\nMożliwość komentowania Czego można się spodziewać w pierwszym roku (Czego można się spodziewać (Publishing Workman)) została wyłączona\nCzego można oczekiwać ROKU 1st jest kompleksowe i praktyczne miesiąc po miesiącu przewodnik, który jasno wyjaśnia rodzicom wszystko, co trzeba wiedzieć – lub mogą się martwić – w pierwszym roku z nowym dzieckiem. Posiada kilkadziesiąt Q u0026amp; A działy, jak również pierwszy przewodnik pomocy i wykresy dotyczące miesięcznego wzrostu i rozwoju, karmienia i spanie Continue reading »\nPosted by www.metrumevent.pl at 22:06\nMożliwość komentowania Drogowskazy została wyłączona\nPrawda w pierwszej osobie opowiadania na co dzień ludzi i znanych osobistości. Będziesz przeniósł i zainspirowany ich wzruszające historie pełne nadziei i Continue reading »\nPosted by www.metrumevent.pl at 22:02\nWeber 7534 Bary Grill Gas Flavorizer\nMożliwość komentowania Weber 7534 Bary Grill Gas Flavorizer została wyłączona\nWymiana porcelany emalią barów flavorizer do grilla Weber gazu są wykonane z grubych stalowych prętów pokryta specjalnie opracowane szkliwa porcelany. Akcesoria Weber są do świadczenia tych samych wyników, jak Continue reading »\nPosted by www.metrumevent.pl at 21:26\nRachael Ray Narzędzia 2-Piece „Lil u0026#39;Ciemnozieloni” Tong Ustaw, Zielony\nMożliwość komentowania Rachael Ray Narzędzia 2-Piece „Lil u0026#39;Ciemnozieloni” Tong Ustaw, Zielony została wyłączona\nPrzyczepne uchwyty i wysokie głowy silikonu ciepła pomóc trzymać nawet śliskie żywności, takich jak kukurydza. Grab tych na wszystko, od sałatka Continue reading »\nPosted by www.metrumevent.pl at 21:18\nMożliwość komentowania Serce Ser Winsconsin i Suasage Paddle Board Gift Set w / mini Cleaver – Wielka Przekąski na Dzień Ojca została wyłączona\nZ Serca Wisconsin, drewnianą deską do krojenia kiełbasy wiosła Lato Wołowina i serem, który z pewnością należy. Zaczynamy asortyment smaku serów z państwa Badger i dodać czosnek Continue reading »\nPosted by www.metrumevent.pl at 21:00\nStreetwise London Mapa – Laminowane City Center ul Mapa Londynie\nMożliwość komentowania Streetwise London Mapa – Laminowane City Center ul Mapa Londynie została wyłączona\nAmazon Sales Rank: # 4212 w Brand Książki: Streetwise Opublikowany: 2010-01-01 Data wydania: 2011-02-01 Format: Folded Mapa Język oryginału: angielski Ilość Continue reading »\nPosted by www.metrumevent.pl at 20:34\nMożliwość komentowania Mojo została wyłączona\nMagazyn dla ludzi, którzy kupują muzykę – winylowe, płyty CD, nowy, stary, i\nPosted by www.metrumevent.pl at 20:12\nMożliwość komentowania Fat Flush Plan została wyłączona\nZ jednym z najlepszych specjalistów od żywienia w Stanach Zjednoczonych jest rewolucyjny plan diety.\nAmazon Sales Rank: # 990626 w Książki Opublikowany: 08.05.2003 Format: Skrócony, Audiobook Język oryginału: angielski Ilość przedmiotów: 4 Oprawa: Audio CD\nPosted by www.metrumevent.pl at 19:54\nŻółty Musztarda Plochman to Squeeze, 19-Ounces Barrel Squeeze (zestaw 6)\nMożliwość komentowania Żółty Musztarda Plochman to Squeeze, 19-Ounces Barrel Squeeze (zestaw 6) została wyłączona\nŁagodne, płynne żółty musztarda tylko z prawej smak pikantny.\nNajbardziej pomocne Opinie klientów 2 z 2 osób uznało tę recenzję za pomocną. Plochmanu0026#39; w Musztarda By Yancey Ron Continue reading »\nPosted by www.metrumevent.pl at 18:44\nKompresja Kelty Sack Stuff (rabarbaru, Medium)\nMożliwość komentowania Kompresja Kelty Sack Stuff (rabarbaru, Medium) została wyłączona\nSack Kelty w Rzeczy kompresji zwiększyć cenę w plecaku, kompresując śpiwory, ubrania i inne narzędzia.\nRozmiar: Kolor Medium: Rabarbar Marka: Model Kelty: 39008781 Materiał Opis: wodoodporny nylon ripstop NR210T z wykończeniem DWR Cztery paski pionowe kompresji szybkiego uwalniania klamry Może być zapięta na zewnątrz paczki kieszeni ukryty Continue reading »\nPosted by www.metrumevent.pl at 18:30\nNajnowsze wpisy\tPiękna Biżuteria Wire Beaders: Creative Projekty Wirework na wszystkich poziomach\nWordPress.org\t© 2016 metrumevent.pl