Nr 2 - Głos Biznesu\nNumer 2• 2009• Magazyn gospodarczy •Dystrybuowany bezpośrednio do wielkopolskich przedsiębiorców\nCzy warto należeć\ndo organizacji biznesowej?\n6 16 lat WKK\n6 Gala w siodle\n7 Piknik golfowy LBC\n7 Wielkopolscy Liderzy Społecznej\nOdpowiedzialności Biznesu 2009\n8 Newsy e-poznan.pl\n9 Dobry żart tynfa wart\n10 Design zmieni biznes\nz Piotrem Voelkelem\n15 Czas zdefiniować nowe cele\n„Czy warto się organizować?”\n– pytamy wielkopolskich biznesmenów w redakcyjnej dyskusji\n22 Yes, yes, yes!\n23 Między słowami\n24 Kompleksowe zarządzanie transportem\nNarzędzia optymalizujące spedycję\n25 Ile kosztuje profesjonalna serwerownia?\nOutsourcing systemów informatycznych\nGŁOS BIZNESU │ Nr 2│2009\nTomasz Jurgielewicz, Waldemar Śliwczyński\n26 Zarządzanie ograniczeniami\nTeoria ograniczeń w biznesie\n28 Powiat poznański\nGdzie warto ulokować swój biznes?\n30 Straszy dwór\nWielkopolska traci swoje cenne zabytki\n32 Stworzyłem przestrzeń dla sztuki\nRozmowa z Andrzejem Kareńskim-Tschurlem\n34 Plan sukcesji w biznesie\nCzas zabezpieczyć swoją przyszłość\n35 Prestiż i elegancja\nPierwsza odsłona kącika motoryzacyjnego Andrzeja Roszkiewicza\n36 Czas na Oktoberfest\nŚwięto piwa w Monachium\n38 Gentleman z cygarem\nSylwetka Zino Davidoffa\n39 Relaks dla mężczyzn\nPierwszy numer „Głosu Biznesu” został przyjęty przez Państwa bardzo ciepło. Na spotkaniach biznesowych mogliśmy usłyszeć, że spodobała się nie tylko warstwa merytoryczna tekstów, ale także nowoczesna szata graficzna.\nMiejmy nadzieję, że drugi numer spodoba się jeszcze bardziej, szczególnie że postaraliśmy się dobrać zestaw ciekawych artykułów i autorów. Przeprowadziliśmy wywiad z Piotrem Voelkelem, który rzadko pojawia się w mediach. Rozmawiamy z nim nie tylko o jego najnowszym projekcie – Akademii Designu, ale także o skomplikowanych\nrelacjach między projektantami (designerami) a światem biznesu. W świecie innowacyjnej gospodarki designerzy\nbędą się liczyć coraz bardziej. W tym numerze zamieszczamy także zapis debaty „Czy warto się organizować?”\n– w ramach której wielkopolscy biznesmeni dyskutują nad rolą i nowymi zadaniami organizacji biznesowych. Polecamy\nrównież materiał o dworach i pałacach – zapomnianym dziedzictwie kulturalnym naszego regionu. Artykuł ilustrują\nzdjęcia Waldemara Śliwczyńskiego – profesjonalnego fotografa, a jednocześnie przedsiębiorcy z Wrześni. Temat dopełnia rozmowa z Andrzejem Kareńskim-Tschurlem, który przywrócił blask Podstolicom. Chcielibyśmy, aby „Głos Biznesu” nie był czasopismem, które po szybkiej lekturze odkłada się na półkę lub na stos dokumentów. Chcemy intrygować,\ninspirować i prowokować dyskusje. Czy nam się to uda? Ocenę pozostawiamy Wam, Szanowni Czytelnicy.\nNr 2│2009 │ GŁOS BIZNESU\nW Hotelu-Restauracji Meridian\nw Poznaniu 5 czerwca br. odbyło\nsię szesnaste rocznicowe spotkanie\nWielkopolskiego Klubu Kapitału.\nak co roku w uroczystości wzięli udział znakomici goście, wśród nich: JE Ric Todd (ambasador\nWielkiej Brytanii), Daniel Lissner (attaché Republiki Federalnej Niemiec w Polsce), Piotr Florek\n(wojewoda wielkopolski), Marek Woźniak (marszałek województwa wielkopolskiego), Ryszard\nGrobelny (prezydent miasta Poznania) oraz licznie przybyli\nparlamentarzyści, przedstawiciele korpusu dyplomatycznego\ni konsularnego, przedstawiciele świata nauki, kultury i mediów.\nHonorowy patronat nad spotkaniem objęli: JE Ric Todd, JE\nMarnix Krop (ambasador Królestwa Niderlandów) oraz Konsulat Generalny Republiki Federalnej Niemiec we Wrocławiu.\nPodczas uroczystości wręczono Odznaki Honorowe za Zasługi dla Województwa Wielkopolskiego. Otrzymali je: Angelika\nMenze – przedstawicielka kraju związkowego Brandenburgia\nw Wielkopolsce, członek zarządu Polsko-Niemieckiego Koła\nGospodarczego, oraz Cornelis Gerardus van Rijn – prezes Holendersko-Polskiego Klubu Biznesu Wielkopolska. Po Odznakach Honorowych przyszedł czas na wręczenie Wielkopolskich\nFilarów Biznesu, nagród przyznawanych przez WKK już od 10\nlat. Kapituła konkursowa wyłoniła trzech laureatów. W 2009\nroku statuetki otrzymali: Wyższa Szkoła Handlu i Rachunkowości, Bogdan Bartol (prezes zarządu BARTEX-Bartol sp.j.)\noraz Zdzisław Filary (prezes zarządu Zakładów Chemicznych\nUNIA Spółdzielnia Pracy). Uroczystego wręczenia statuetek\ndokonał prezydent WKK Jacek Cenkiel wspólnie z przewodniczącym kapituły konkursowej Andrzejem Łyko. \nPonad 500 przedsiębiorców, polityków, ludzi nauki, kultury i mediów bawiło się\nna tradycyjnym pikniku Loży Wielkopolskiej BCC.\npotkanie odbyło się w niedzielne popołudnie 31\nmaja w Zespole Pałacowo-Parkowym Wąsowo.\nPrzedwakacyjne imprezy BCC w Wielkopolsce\nstały się już tradycją. W tym roku zorganizowany został piknik jeździecki. Gala w siodle zgromadziła wiele wybitnych postaci. Przybyli: Piotr\nFlorek (wojewoda wielkopolski), Marek Woźniak (marszałek\nwojewództwa wielkopolskiego), Przemysław Pacia (wicewojewoda), Jerzy Stępień (zastępca prezydenta miasta Poznania),\nGrzegorz Ganowicz (przewodniczący Rady Miasta Poznania).\nPierwszy raz w roli gospodarza gali wystąpił Marian Nickel,\nkanclerz Loży Wielkopolskiej BCC. Na uczestników gali czekało\nmnóstwo atrakcji, między innymi pokazy konne, parady powozów, pokazy XVII-wiecznej jazdy, poczty węgierskiej, jazdy w\nsiodle, przejazdy bryczkami oraz zawody jeździeckie – konkurs\nGrand Prix o Puchar Kanclerza Loży Wielkopolskiej BCC. Dodatkową atrakcją pikniku był – tradycyjny już – wielki okazjonalny tort przygotowany przez poznańską Cukiernię Gruszecki.\nW trakcie trwania gali uczestnicy mogli wziąć udział w wielu\nloteriach przygotowanych przez sponsorów pikniku. \nmpreza odbyła się na terenie Poznań Golf Park przy\nulicy Wichrowej. Wśród zaproszonych gości znalazł\nsię również wiceprezes Lecha Poznań, Arkadiusz Kasprzak. Organizatorzy przygotowali dla swoich gości wiele atrakcji. Bez wątpienia największą z nich\nbyła możliwość wzięcia udziału w Akademii Golfa.\nZainteresowani mogli obejrzeć najnowsze modele samochodów\nmarki BMW, które zaprezentował partner LBC Dealer BMW\nSmorawiński, oraz przygotowaną na tę okazję pełną kolekcję\nakcesoriów BMW Golfsport.\nW słoneczną sobotę 20 czerwca przedstawiciele poznańskich firm mogli spędzić czas\nAtrakcją były również luksusowe auta pokazane przez Top\nCar Rental – pierwszą w Polsce wypożyczalnię luksusowych samochodów sportowych, która oferuje możliwość wynajmu szerokiej gamy samochodów Porsche oraz Ferrari. Specjalnie dla pań\nkonsultantki firmy Herbalife doradzały, jak zadbać o sylwetkę\ni urodę, oraz opowiedziały, w jaki sposób prowadzić zdrowy tryb\nżycia. W pikniku wzięły również udział makijażystki Perfumerii Douglas, które pomagały dobrać najlepsze kosmetyki pielęgnacyjne, wykonały najmodniejsze makijaże oraz prezentowały\nnajpiękniejsze zapachy. Organizatorzy nie zapomnieli również\no najmłodszych. Specjalnie dla nich przygotowano kącik animacyjny oraz trening piłkarski, który poprowadzili trenerzy ze\nSzkółki Piłkarskiej Wichniarek. Każde dziecko otrzymało też\ngadżety związane z klubem KKS Lech Poznań. \nZnamy liderów CSR\n5 czerwca 2009 Wielkopolski Związek\nPracodawców ogłosił wyniki konkursu\n„Wielkopolski Lider CSR”.\nrojekt „Wielkopolska Liderem CSR” realizowany przez Wielkopolski Związek Pracodawców od\ngrudnia 2008 roku, ma na celu upowszechnienie\nkoncepcji Społecznej Odpowiedzialności Biznesu (ang. Corporate Social Responsibility – skrót\nCSR) od pracodawców, organizacji pracodawców, pracowników przedsiębiorstw oraz społeczności lokalnej z\nterenu województwa wielkopolskiego. W tym celu zorganizowano\nKonkurs na „Wielkopolskiego Lidera CSR”, w kategoriach związanych z dbałością o lokalny rynek pracy, warunki pracy pracowników oraz środowisko naturalne, w którym wzięło udział kilkadziesiąt firm z całej Wielkopolski. W kolejnej części projektu, w\nokresie od czerwca 2009 do marca 2010, WZP zorganizuje 11\nkonferencji poświęconych Społecznej Odpowiedzialności Biznesu\nw wielkopolskich przedsiębiorstwach. A oto zwycięzcy konkursu:\nKATEGORIA „DBAŁOŚĆ O LOKALNY RYNEK PRACY”\n• I. nagroda\nOPAL RYSZARD SZULC, WACŁAW OLEJNICZAK S. J.\n• II. nagroda\n• III. nagroda\nKATEGORIA „DBAŁOŚĆ O ŚRODOWISKO NATURALNE”\nKATEGORIA „DBAŁOŚĆ O WARUNKI PRACY PRACOWNIKÓW”\nFIRMA KARLIK SP.J. \ninwestycje w HCP nie do Poznania\nSą szanse na polepszenie kondycji poznańskiego Ceglorza. Do końca tego roku\npowinien zostać podpisany kontrakt z ormiańskim inwestorem. Jeśli dojdzie on do\nskutku, kilkudziesięciu pracowników nie\nDo dziś pracownicy Ceglorza o Ormianach wiedzieli niewiele.\nAle już niedługo być może to się zmieni. W ciągu najbliższych\nmiesięcy ma bowiem ruszyć współpraca pomiędzy poznańską\nfabryką a inwestorem z Armenii. Chodzi o zawarcie kontraktu\nna budowę 120 wagonów. Być może budowa wagonów rozpocznie się już na początku przyszłego roku. Co więcej, wicemarszałek województwa Leszek Wojtasiak liczy, że na budowie\nwagonów współpraca z Ormianami się nie zakończy. Jeśli kontrakt dojdzie do skutku, część pracowników Ceglorza mogłaby\nznaleźć zatrudnienie przy jego realizacji. Niektórzy związkowcy do pomysłu prezesa podchodzą bez zbytniego entuzjazmu.\nPrzy tym kontrakcie zatrudnienie może znaleźć od 20 do 30\nosób spośród tych, które mogą obawiać się zwolnień. Poza tym\nMinisterstwo Infrastruktury zrezygnowało\nz planów budowy szybkiej kolei na trasie\nPoznań – Warszawa.\nMinisterstwo zamierza natomiast zbudować szybką kolej na trasie z Gdańska przez Warszawę do Krakowa. Już w 2012 roku\nnowoczesne pociągi na tej trasie będą kursować z prędkością 250\nkilometrów na godzinę. Jak podano, odrzucenie projektu budowy\nszybkiej kolei z Poznania do Warszawy wynika z kalkulacji przychodów. Koszt zakupów supernowoczesnych pociągów na potrzeby trasy Gdańsk – Warszawa – Kraków wynosi 400 mln euro.\nTrwa kampania informacyjna „Poznań odzyskuje energię”, połączona z konsultacjami\nspołecznymi na temat lokalizacji dla spalarni\nodpadów. Jej powstanie jest już przesądzone.\nwznowione zostaną rozmowy zarządu Cegielskiego ze związkowcami dotyczące zwolnień grupowych. Od kilku miesięcy zarząd negocjuje ze związkowcami wprowadzenie planu oszczędnościowego. Dlatego zostało wprowadzone tzw. postojowe,\nktóre zapewniało pracownikom 65% pensji. Przewidziano\ntakże 85 procent dotychczasowej pensji dla osób, które znajdą zatrudnienie przy porządkowaniu fabryki. W połowie lipca\nzostało podpisane kolejne porozumienie w sprawie zawieszenia\npunktu układu zbiorowego pracy w związku z odprawami emerytalnymi do 2010 roku oraz o wstrzymaniu funduszu nagród.\nWładze argumentują, że całe przedsięwzięcie wynika z realnych\npotrzeb lokalnej gospodarki odpadami. Spotkanie z przedstawicielami ekologicznych organizacji pozarządowych upłynęło w\nmniej nerwowej atmosferze niż poprzednie z mieszkańcami miasta. Dopytywano jednak o sens wielkich konsultacji w sprawie\nlokalizacji w chwili, gdy poza terenem Elektrociepłowni Karolin\nmiasto nie przygotowało żadnej realnej alternatywnej propozycji. Mający powstać w Poznaniu „Zakład Technicznego Przekształcania Odpadów Komunalnych” będzie kosztował 640 mln\nzł, z czego 352 mln zł pokryje dofinansowanie Unii Europejskiej\nTym razem w naszym „Dossier” prezentujemy\njednego z najbardziej znanych Wielkopolan\n– Zenona Laskowika.\nFOTO: SEBASTIAN fRĄCKIEWICZ\n ROZMAWIAŁ | Sebastian Frąckiewicz\nNigdy nie żartuję z…\nŻycie staje się kabaretem, kiedy…\nPolacy potrafią się śmiać…\nstojąc z boku.\nSłowo i język są dla mnie…\nSłowo jest po to, aby się dobrze wyrażać, kiedy trzeba.\nA język, by go trzymać za zębami, gdy tylko się da.\nJeśli mam wolną chatę…\nto wspominam z rozrzewnieniem bale na muzykę,\ntańce dzikie i pięć, sześć lal.\nDo płaczu doprowadza mnie…\nGdybym miał zostać biznesmenem, zająłbym się…\nhandlem bronią. Bo jak zarabiać, to miliony,\na jak kochać, to królową.\nSwoje poczucie humoru zawdzięczam…\nmojej żonie Aleksandrze. To ona odkryła we mnie talent.\nŻart, który zawsze bawi, brzmi…\nNie lubię kupować…\nOglądając polityków w telewizji, marzy mi się…\nzmiana kanału na erotyczny.\nNajgłupsze pytanie, jakie kiedykolwiek mi zadano, brzmiało…\nNajgłupsze jeszcze nie padło. Ale jedno z najdziwniejszych\nbrzmiało: „Panie Bohdanie, co tam słychać u pana Laskowika?”.\nKlasyk polskiego kabaretu. Wraz z Krzysztof Jaślarem założył w 1970 roku „Tey”. Przez wiele lat występował w duecie\nz Bohdanem Smoleniem. Zagrał także dwie epizodyczne role w filmach „Słodkie oczy” (1979 rok) oraz „Filip z Konopii” (1981 rok).\nW latach 90. zamienił mikrofon na torbę listonosza. Powrócił na scenę w 2003 roku. Obecnie prowadzi Kabareciarnię\nLaskowika w poznańskim kino-teatrze Apollo.\nO innowacyjnym biznesie w Wielkopolsce,\nstworzeniu międzynarodowej szkoły dla projektantów\noraz możliwościach konstruktywnego dialogu\nmiędzy przedsiębiorcami i designerami\nrozmawiamy z PIOTREM VOELKELEM\nJEST PAN OSOBĄ ZNANĄ Z TEGO, ŻE STRONI OD MEDIÓW I RZADKO SIĘ W NICH POKAZUJE. DLACZEGO\nPIOTR VOELKEL: To nie tak, że od nich stronię, ale chcę\nzachować umiar. Z jednej strony unikanie mediów budzi\npodejrzenia, że człowiek coś chce ukryć i ma coś na sumieniu. A ja mam czyste sumienie, więc nie chcę unikać\ndziennikarzy. Ale z drugiej strony nie warto się na mediach\nskupiać, ja nie jestem gwiazdą medialną. Zajmuję się biznesem, próbuję robić to, co do mnie należy. Wychodzę także z założenia, że lepszy jest brak informacji niż niepełna,\nALE DZIŚ SIĘ JEDNAK SPOTYKAMY, TYM BARDZIEJ\nŻE PROJEKT SZKOŁY DLA DESIGNERÓW W POZNANIU, KTÓRĄ PAN OTWIERA, JEST ZAKROJONY NA\nStopień wiedzy na temat tego projektu i jego sensu jest wciąż\nza mały. A jak czegoś nie wiadomo, to pojawiają się nieporozumienia. Uczelnia, pod roboczą nazwą Polska Akademia\nDesignu, ruszy na dobre w październiku 2010 roku. W tym\nroku akademickim – od listopada – rozpoczną się w Wyższej\nSzkole Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa podyplomowe studia menedżerskie dotyczące zarządzania designem\nw przedsiębiorstwie, pierwsze tego typu studia w Polsce.\nW TAKIM RAZIE POSTARAJMY SIĘ KILKA KLUCZOWYCH SPRAW POWYJAŚNIAĆ. NA POCZĄTEK\nCHCIAŁBYM ZAPYTAĆ O PAŃSKĄ DEFINICJĘ DESIGNU. W ŚRODOWISKU BIZNESOWYM TEN TERMIN\nKOJARZY SIĘ Z CZYMŚ ABSTRAKCYJNYM, ODERWANYM OD RZECZYWISTOŚCI I MAŁO PRAKTYCZNYM.\nJa chętniej używam słowa „wzornictwo”, albo nawet „wzornictwo przemysłowe”, bowiem wyraz „design” w świecie\nbiznesowym powoduje wiele nieporozumień. Design rozumiany jest opacznie jako projektowanie rzeczy abstrakcyjnych, często niewykonalnych, a jeżeli już wykonalnych, to\nnieużytecznych. Design czy też właśnie wzornictwo – naprawdę wolę używać tego drugiego terminu – nie ma na\ncelu zadziwiania świata niezwykłością projektu. To nie ma\nbyć kompletnie wolna działalność artysty, który eksperymentuje na szczytach własnej dziedziny. Nie o to tu chodzi.\nDesign to jest proces, w którym rozwiązuje się określony\nproblem. Projektant musi stworzyć przedmiot akceptowany przez użytkowników, funkcjonalny, dobrze przygotowany\ntechnologicznie (aby można go było wykonać) i dostosowany do możliwości finansowych grupy potencjalnych odbiorców. Ten projekt musi po prostu osiągnąć sukces biznesowy.\nI właśnie takich projektantów, którzy potrafią rozwiązać ten\nzestaw problemów, chciałbym kształcić w swojej szkole. Pro-\njektant musi umieć znaleźć kompromis między tymi, często\nAle czy każda gałąź biznesu potrzebuje designerów? Proces wprowadzania w życie\nprojektów jest często czasochłonny, a każdy chce oszczędzać czas.\nWszystkie produkty, przedmioty, którymi się otaczamy, zostały zaprojektowane. Dobrze lub źle. Zostały zaprojektowane uczciwie lub zostały skopiowane. Bardzo wielu ludzi\nbiznesu nie może znaleźć projektanta i dlatego albo sami\nmniej lub bardzie nieudolnie projektują, albo nieświadomie\nkopiują, bo nie zakładam, że są z natury oszustami.\nCzy w takim razie, zanim Pan zdecydował się\nna stworzenie szkoły dla projektantów, robił Pan rozeznanie na wielkopolskim rynku?\nPytał, czy biznesmeni potrzebują designerów i dobrych wzorów?\nŚwiadomość tego, czy biznes potrzebuje projektantów i dobrze zaprojektowanych produktów, jest na bardzo różnym\npoziomie we wszystkich branżach. W każdej są liderzy,\nktórzy rozumieją zalety dobrego projektowania. Niewykluczone, że wśród ludzi biznesu o mniejszej świadomości\nwiara w to, że warto dobrze projektować produkty i mieć\nwłasne, oryginalne wyroby i swój styl, jest niewielka. Oni idą\nw prymitywne, samodzielnie wymęczone wzory albo kopiują\ninnych. Doświadczenie z całego świata mówi, że drogę edukowania biznesu musiały przejść wszystkie kraje. Nawet te,\nktóre dziś uznawane są za ojczyznę projektowania przemysłowego, jak np. Dania. Zaczynały od zera.\nCzy u nas nie jest to trudniejsze ze względu na estetyczne zaległości związane\nz okresem komuny? Nie był to przecież czas,\nw którym oryginalność była w cenie. Wszyscy mieli takie same fiaty, telewizory i meblościanki.\nTu wkraczamy w inne zagadnienie – edukacji klienta. Ale\npod tym względem my, Polacy, jesteśmy bardzo elastyczni\ni szybko się uczymy. Warto popatrzeć, jak błyskawicznie\nwymieniliśmy rubiny na nowoczesne telewizory. Widocznie\ndrażniła nas ich brzydota. Ludzie są skłonni do zmiany,\nmają także swoje aspiracje. Moim zdaniem nie ma ludzi pozbawionych jakichkolwiek aspiracji. Oczywiście można je realizować na różne sposoby, w zależności od gustów. Jednak\ncoraz częściej najniższa cena nie jest decydująca podczas\nnaszych wyborów. Jesteśmy w stanie za te aspiracje płacić,\na dobrze zaprojektowany produkt nie musi być drogi.\nChciałbym jednak wrócić do tego, czy pytał\nPan swoich kolegów biznesmenów o ich aspiracje i potrzeby?\nZanim marszałek wielkopolski uruchomił projekt „Innowacyjna Wielkopolska”, w który powstanie szkoły dla projektantów się wpisuje, były robione badania. Analizowano to,\njak na świecie rozwijały się inne regiony. Jaka była droga od\nzacofania do nowoczesności. Badaliśmy np. części Brabancji\ni Eindhoven. 20 lat temu Philips zapowiedział, że przeniesie\nstamtąd całą produkcję do innej, tańszej części świata. Wobec tego rząd Brabancji stanął przed wyborem – zamienić\nswój region w jedno wielkie miejsce dla bezrobotnych albo\nprzestawić się na inne tory i zbudować region innowacyjny.\nW Eindhoven powstała też wtedy Akademia Designu. I w sumie\nw ciągu 20 lat intensywnej pracy zaowocowało to tym, że dzisiaj jest to region świata, w którym przypada najwięcej patentów na 1000 mieszkańców. Dlatego, tworząc szkołę dla designerów, idę przetartym szlakiem i uruchamiam sprawdzony\nscenariusz. A wracając do „Innowacyjnej Wielkpolski”, badania wykazały, że biznes i projektanci mają problemy komunikacyjne, nie potrafią się ze sobą porozumieć. Okazało\nsię także, że bardzo szybko rośnie świadomość konieczności\nposiadania produktów własnych, dobrze zaprojektowanych.\nInna sprawa, że często koszt produkcji przedmiotu dobrze\nzaprojektowanego jest niższy niż kiepsko zaprojektowanego.\nNie mówiąc już o satysfakcji ze sprzedaży.\nBardzo wielu ludzi biznesu\nnie może znaleźć projektanta i dlatego albo sami mniej\nlub bardzie nieudolnie projektują, albo nieświadomie\nkopiują, bo nie zakładam,\nże są z natury oszustami.\nJak chce Pan w takim razie doprowadzić do\nspotkania tych dwóch, zupełnie innych światów – biznesu i projektantów?\nPoza szkołą powstanie Centrum Designu, gdzie będzie miejsce na edukację i projektantów, i biznesmenów w taki sposób, aby potrafili się ze sobą porozumieć. Będą mogli przyjść\npo radę, na konsultacje itp. Obecnie obie strony nie potrafią\nsobie wyjaśnić podstawowych rzeczy: celu projektowania,\nnp. jakie funkcje ma spełniać dane opakowanie produktów\nspożywczych. Myślę, że uruchomimy centrum w ciągu półtora roku. Obecnie jest tak, że z jednej strony mamy artystę,\nktóry chce tworzyć unikatowe przedmioty, a z drugiej małego przedsiębiorcę, prostolinijnego człowieka. Ten drugi ma\nw nosie sztukę. On chce sprzedać swoje produkty, musi zapłacić za materiały, wypłacić pensje pracownikom…\nTo jak go przekonać, aby skorzystał z usług\nPo pierwsze, trzeba przedsiębiorcę nauczyć, jak się wdraża\nprodukty. Jaka jest technologia ich wdrażania i jak artyście\ndesignerowi określić zadania. Bardzo wielu ludzi kończących\nASP po pewnym czasie chce twardo stanąć na ziemi. Już nie\nchcą być designerami artystami, tylko designerami projektantami form przemysłowych i współpracować z biznesem.\nWielu z nich zaczyna się dostosowywać do rynkowej sytuacji\ni pojawia się coraz więcej udanych wdrożeń, ale ciągle za\nmało. Trzeba edukować jednych i drugich jednocześnie. I ta-\nkie szkolenia realizowane przez marszałka wielkopolski już\nmiały miejsce (trwający od maja bezpłatny cykl warsztatów\n„Zarządzanie designem”). Były to jednodniowe warsztaty\no tym, jak się zarządza designem w firmie. Mówiliśmy też\no roli nowych materiałów i rozwiązań, które pozwalają zmienić nasze przedsiębiorstwo z firmy lokalnej w firmę globalną. Na pierwsze warsztaty prowadzone przez Xenię Viladas\n– wieloletnią szefową Design Center w Barcelonie – przyszło\nponad 200 osób. Zainteresowanie tematem jest i wierzę, że to\nszybko przyniesie skutki.\nJest Pan niepoprawnym optymistą, jak widzę…\nMówię o tym z takim przekonaniem, bo sam musiałem się\ntego nauczyć. Nie wyssałem tego z mlekiem matki. Jestem\nz wykształcenia inżynierem, ale po studiach pracowałem\nw teatrze, gdzie praca z artystami była codziennością. Byłem szefem technicznym Polskiego Teatru Tańca. Odpowiadałem za przygotowania kostiumów, dekoracji itp. – i\nto wszystko produkowałem, więc musiałem poznać różne\nrzemiosła. Odpowiadałem też za światło i akustykę. Przy\ntworzeniu premier musiałem współpracować ze scenografami mającymi przeróżne, często fantastyczne wizje. Wszystko da się zrobić ale trzeba zdefiniować oczekiwania, czego dowodem są udane efekty naszej współpracy z młodymi\nprojektantami dla marki Meble Vox – projektują dla nas\nz powodzeniem kolekcje mebli, przedmioty użytkowe i dekoracyjne. Biznesmen tak naprawdę nie umie powiedzieć\ndziś projektantowi, czego od niego oczekuje. Designer często otrzymuje zlecenie, które brzmi: „Proszę zaprojektować\nkrzesło, widelec”. Ta swoboda w połączeniu z wyobraźnią\nkończy się klęską, bo artysta w efekcie może przynieść nam\nwidelec, którego nie da się wziąć do ręki. Artysta musi mieć\nwytyczne. Na przykład: widelec ma być tani w produkcji, pod\nwzględem estetyki nawiązywać do rozwiązań klasycznych,\nprzeznaczony dla klienta w określonym wieku, wykonany z\ntakiego, a nie innego materiału itd. Dobry projektant, mając\ncałą listę takich „ograniczeń”, potrafi się nimi inspirować i\nstworzyć dobry produkt, spełniający oczekiwania biznesowe\nzlecającego projekt. I to wcale nie jest żaden idealizm. A produkt nie musi być supernowoczesny, może być klasyczny czy\nstylizowany, byle trafić do odpowiedniego klienta.\nWspomniał Pan, że dzięki designowi firmy lokalne mają szansę zaistnieć w skali światowej. Czy w związku z tym wielkopolscy biznesmeni mentalnie są bliżej Berlina i Europy\nczy bliżej Warszawy?\nBardzo różnie, nie da się uogólnić. Są firmy praktycznie na\nświatowym poziomie, takie jak Solaris, i takie, które nie\npotrafią wyjść poza własne prowincjonalne ograniczenia.\nSą cały czas zamknięte w swoim świecie.\nW takim razie jak chce Pan dotrzeć do tych\nDla każdego biznesmena musimy stworzyć produkt dostosowany do jego potrzeb. Ja mam ogromny szacunek do biznesmenów, bo to są ludzie, którzy pewnego dnia postanowili zaryzykować. Zrezygnowali z ciepłych posadek i stałych pensji\ni stwierdzili, że zmienią swoje życie. Przedsiębiorca to z reguły człowiek bardzo prorozwojowy, poszukujący rozwiązań.\nWystarczy mu tylko pokazać lepsze, skuteczne narzędzie\ni dać kontakt z właściwie przygotowanym projektantem.\nOstatnia kampania promocyjna Poznania promuje miasto i region jako miejsca idealne\ndla tworzenia tzw. gospodarki wiedzy i innowacji. Wierzy Pan, że to się może udać, czy\nskończy się tylko na hasłach?\nPrzedsiębiorca, z wykształcenia inżynier, absolwent Politechniki Wrocławskiej (Wydział\nMechaniczny). Zasiada w zarządzie spółek\nGrupy Kapitałowej Vox (firm z branży budownictwa, wykończenia i aranżacji wnętrz),\ntwórca Fundacji Sztuki Współczesnej Vox-Artis, współzałożyciel Wyższej Szkoły Nauk\nHumanistycznych i Dziennikarstwa, inwestor\nSzkoły Wyższej Psychologii Społecznej, prezes Wielkopolskiego Towarzystwa Zachęty\nSztuk Pięknych. W budynku starej drukarni\nw Poznaniu stworzy wkrótce Centrum Designu, a przy WSNHiD – wydział wzornictwa\nMyślę, że to się uda – przy kilku założeniach. Musi zabrać\nsię za to wiele osób i środowisk. Na szczęście zajmuje się też\ntym władza, szczególnie marszałek województwa wielkopolskiego – zrobił w tym kierunku bardzo dużo. Zrozumiał to\nale jako wyzwanie i pokazanie kierunku rozwoju miasta.\nMy dopiero takim miastem możemy się stać i na szczęście\nwładze robią coraz więcej w tym względzie, organizując np.\nŚwiatowe Dni Innowacji.\nDesigner często otrzymuje\nzlecenie, które brzmi: „Proszę zaprojektować krzesło,\nwidelec”. Ta swoboda w połączeniu z wyobraźnią kończy się klęską, bo artysta\nw efekcie może przynieść\nnam widelec, którego nie da\nsię wziąć do ręki. Artysta\nmusi mieć wytyczne.\nW końcu nie możemy konkurować ceną z Chinami lub z jakimkolwiek państwem oferującym tanią siłę roboczą. Pozostaje nam tylko\nOczywiście. Inaczej Wielkopolska (i cała Polska zresztą) stanie się wielkim domem starców, bo młodzi ludzie stąd wyjadą.\nJestem pewny sukcesu Wielkopolski w dziedzinie innowacji.\nW Poznaniu mamy ogromny potencjał edukacyjny i dzięki\nwielkiej liczbie studentów jesteśmy bardzo młodym miastem.\nPoza tym argumentacja związana z wzornictwem jest bardzo\nlogiczna. To nie jest lot na Marsa, tylko jasna zależność. Dobry projekt – dobry produkt, dobry produkt – dobra sprzedaż.\nFirma, która zainwestuje we własne projektowanie, zwycięży\nna rynku. Szansą Poznania jest nowoczesność i innowacyjność.\ni wspiera na różnych obszarach także Urząd Miasta i prezydent Grobelny. Aktywnie w promocję dobrego wzornictwa\nangażują się MTP. Targi Arena Design były interesującą\nzapowiedzią wieloletniego projektu. Tradycyjnie dużo ciekawych działań podejmują ASP i Politechnika Poznańska.\nAle najważniejsze jest zaangażowanie biznesu. Jestem pewien, że ludzie biznesu szybko zrozumieją, że warto robić\ndobre produkty, z satysfakcją je sprzedawać i promować\ndobre wzornictwo. Przyjemnie jest zarządzać firmą z duszą. Uczymy tego na studiach podyplomowych z zarządzania Designem. To dziedzina wiedzy, która właśnie się rodzi,\nwięc rozwijajmy się razem z Europą. Z kolei „Poznań know-how” rozumiem nie jako chwalenie się stanem faktycznym,\nWobec tego na jakim etapie wprowadzania\ninnowacyjności jest dziś Wielkopolska?\nJa mogę mówić tylko o tych inicjatywach, które wspieram.\nPo pierwsze, jest to wspomniane już Centrum Designu, po\ndrugie, szkoła dla projektantów – Akademia Designu, którą\npokieruje Li Edelkoort – wieloletnia szefowa Akademii Designu w Eindhoven. W tym wypadku mamy wyjątkowe szczęście, udało się nawiązać współpracę z najlepszym fachowcem. W oparciu o doświadczenie Li i jej kontakty z czołowymi\nprojektantami powstanie świetna szkoła na światowym poziomie. Jestem pewien, że to wesprze przemysł i będzie dobrym\nwkładem w rozwój kreatywnego potencjału Poznania. Mam\nnadzieję, że w nurt rozwoju Wielkopolski jako regionu innowacji włączą się kolejni koledzy z biznesu.\nCzym będzie się różnić Pana szkoła od wydziału wzornictwa przemysłowego działającego na warszawskiej ASP?\nMoja uczelnia wchodzi w przestrzeń edukacyjną, która jest\nzupełnie niezagospodarowana – między Akademię Sztuk\nPięknych a Politechnikę. Akademia Sztuk Pięknych z natury rzeczy kształci artystów. Moja szkoła nie ma konkurować\nz Akademią Sztuk Pięknych, ale wypełnić lukę. Mamy\nkształcić projektantów pracujących w kręgu narzuconych\nograniczeń i przy wykorzystaniu wiedzy z wielu dziedzin.\nPrzy uwzględnieniu potrzeb klienta, ergonomii, kosztów,\nkalkulacji, marketingu, ograniczeń technologii i biznesu.\nCieszy mnie, że na Politechnice moja inicjatywa jest bardzo\ndobrze postrzegana i już pojawiają się obszary współpracy. Z drugiej strony jestem umówiony z rektorem Akademii Sztuk Pięknych, aby razem szukać wspólnych interesów\ni rozwijać płaszczyznę porozumienia. Tak naprawdę nie konkurujemy ze sobą. Ja szukam trochę innych studentów.\nSkoro Pańską szkołą designu będzie kierować\nLi Edelkoort, to założę się, że docelowo ma\nodgrywać dużą rolę nie tylko w Polsce, ale\ni w Europie? Jaki jest Pana dalekosiężny cel?\nPlan, jaki wspólnie z Li Edelkoort przygotowujemy, zakłada że poza bardzo pieczołowicie dobranymi nauczycielami z Polski pojawią się „gwiazdy” z całej Europy.\nProjektowania mają uczyć praktycy – osoby, które na co\ndzień prowadzą pracownie współpracujące z firmami.\nJęzykiem wykładowym będzie angielski, żeby absolwenci\nod razu przestawili się na myślenie o swojej działalności\njako o działalności globalnej, żeby absolwent potrafił projektować nie tylko dla kolegi ze Swarzędza, ale także dla\nklienta z Finlandii czy Danii. Studenci będą mieli praktyki\nw najlepszych pracowniach Europy. Będą pracowali dla\nznanych firm i marek. To doświadczenie znacznie ułatwi\nim podjęcie współpracy z polskimi firmami. Ma to być pod\nkażdym względem szkoła międzynarodowa. Będziemy już\nw czasie studiów projektować na potrzeby firm, które przy\nokazji ocenią korzyści wynikające z takiej współpracy. Powstanie rynek na usługi projektowe. Taka szkoła będzie\nprzyciągała młodzież z naszej części Europy. Mam nadzieję, że Centrum Designu i Akademia Designu przyniosą realne i długotrwałe zmiany. Wzornictwo przemysłowe jest\ndziś tak samo ważne jako biotechnologia, nanotechnologia\nczy informatyka. Udało mi się przekonać minister nauki\ni szkolnictwa wyższego Barbarę Kudrycką, że wzornictwo nie jest dziedziną sztuki, tylko przemysłu – i dlatego\nmam szansę uzyskać wsparcie finansowe od rządu. Najważniejsze, żeby zmienić sposób myślenia o designie. Nie\nograniczać jego definicji do dziedziny sztuki, a pamiętać\no projektowaniu na potrzeby przemysłu i biznesu. Możemy mieć świetne technologie i fabryki, ale jeśli w efekcie\nwspółpracy z projektantem nie powstaną dobre produkty –\nto przegramy naszą batalię o światowe rynki. \nCzy warto się organizować?” – to pytanie, choć proste, wcale nie jest banalne i niepotrzebne. Spowolnienie gospodarcze postawiło przed organizacjami\nbiznesowymi nowe zadania. W jaki sposób powinny\npomagać swoim członkom? W jakim stopniu są w stanie wpływać na polskich polityków, a także na wizerunek biznesmena w\npolskim społeczeństwie? Czy wreszcie nadszedł czas na konsolidację i bardziej aktywną działalność, skuteczniejszy lobbing?\nNa te i inne pytania staramy się odpowiedzieć w debacie\n„Głosu Biznesu”. Wzięli w niej udział członkowie wielkopolskich organizacji biznesowych: Business Centre Club Loża\nWielkopolska, Polsko-Niemieckiego Koła Gospodarczego\n(DWK), Polskiej Izby Gospodarczej Importerów, Eksporterów i Kooperacji, Wielkopolskiego Klubu Kapitału oraz Wielkopolskiego Związku Pracodawców. Miejmy nadzieję, że ich\nopinie przełożą się wkrótce na nowe inicjatywy i działania. \nLucjana Kuźnicka-Tylenda, prezes TFP\nAndrzej Głowacki, prezes zarządu\nDoradztwa Gospodarczego DGA SA\nCzy warto należeć do organizacji biznesowej? Gdyby mieli Państwo nakłonić do tego\nswojego niezrzeszonego kolegę, jakich argumentów warto by użyć?\nLUCJANA KUŹNICKA-TYLENDA: Przynależność do organizacji biznesowej to szereg korzyści. Gdybym miała do\ntego namówić niezrzeszonego kolegę, to argumentem podstawowym byłby fakt, iż jest to spojrzenie na biznes z wielu\nperspektyw. Niezrzeszony stoi obok, wiele rzeczy do niego\nnie dociera. Wówczas tylko wydaje mu się, że jest OK. Dopiero przy wymianie zdań kilku osób widzimy rzeczywistość.\nANDRZEJ GŁOWACKI: Patrząc na Poznań, organizacje\nbiznesowe to Wielkopolska Izba Przemysłowo-Handlowa,\nWielkopolski Klub Kapitału czy Loża Wielkopolska BCC.\nSą reprezentacją przedsiębiorców, lecz skupiają ich zaledwie kilka procent. Czy warto być członkiem? Z jednej strony to możliwość nawiązania kontaktów biznesowych. Drugi\naspekt to poznanie głosu środowiska przedsiębiorców i jego\nproblemów. Trzeci czynnik to możliwość kontaktu, spotkań\nz władzami samorządowymi, politykami czy przedstawicielami różnych instytucji państwa. Czwarty argument to edukacja. Niektóre spotkania klubów, izb są bardzo ciekawe,\ngdyż zapraszani goście dzielą się swoją wiedzą, doświadczeniem i praktycznymi przykładami. Tych argumentów użyłbym, aby przekonać przedsiębiorcę, który jeszcze nie jest\nczłonkiem takiej organizacji.\nJAKIE KORZYŚCI UZYSKALI PAŃSTWO ZE SWOJEJ\nORGANIZACJI BIZNESOWEJ? JAK PRZYCZYNIŁO SIĘ\nTO DO ROZWOJU FIRMY?\nLUCJANA KUŹNICKA-TYLENDA: Wiele korzyści z pewnością przynoszą spotkania Loży Wielkopolskiej z władzami\nmiasta i ludźmi, którzy wpływają na biznes. To daje mi poczucie bezpieczeństwa. Wiem, że gdy będę miała problem\nz urzędem czy bankiem, mogę zwrócić się tam o pomoc.\nDzięki organizacji biznesowej firma bierze czynny udział\nw podnoszeniu jakości swoich usług. Doskonale sprawdza się\ntutaj konkurs „Lider polskiego biznesu”. Moja firma uzyskała w nim złotą statuetkę i sześć diamentów. Staramy się\no kolejne wyróżnienia, dlatego utrzymujemy wysoki poziom\nprodukcji i obrotów oraz dbamy o relacje z klientami.\nANDRZEJ GŁOWACKI: Uczestnictwo w organizacji biznesowej ułatwia prowadzenie firmy. Rozmowy z innymi przedsiębiorcami są bardzo pouczające, dają możliwość zdobycia\nwiedzy, doświadczenia oraz poznania tendencji w innych\nJakie wyzwania, Państwa zdaniem, stoją\nprzed organizacjami biznesowymi i jakie\nnajbardziej palące problemy polskiego biznesu powinny rozwiązywać?\nLUCJANA KUŹNICKA-TYLENDA: Nie mam wątpliwości,\nże jest to sprawa podatków. Nie może być tak, że najpierw\nsię je obniża, a po krótkim czasie podnosi. Przykładem może\nbyć chociażby VAT na samochody. Przepisy powinny być jednoznaczne i nie mogą się zmieniać z roku na rok. Dotyczy to\ntakże kodeksu pracy, kodeksu handlowego czy ZUS-u. Kolejną kwestią jest wprowadzenie euro. Uważam, że należy\nzrobić to jak najszybciej. Sytuacja, w której na początku\nroku europejska waluta kosztuje np. 4 zł, a pod koniec roku\n4,50 zł, nie jest dobra dla biznesu. Nie mówię już o opcjach\nwalutowych, które są zdecydowanie złym pomysłem.\nANDRZEJ GŁOWACKI: Bardzo wiele organizacji biznesowych powstało wraz z gospodarką rynkową w Polsce, czyli\nprawie 20 lat temu. Zmiany zachodzące w Polsce, prywatyzacje, powstawanie bardzo wielu nowych firm, okresy hossy\ni kryzysu, wreszcie wszechobecna informatyzacja stawiają\nnowe wyzwania. Także przed organizacjami zrzeszającymi\nprzedsiębiorców. Najważniejsze z tych wyzwań to nowy model działania – czyli wspierania w rozwiązywaniu problemów, dotarcie do zdecydowanie szerszego grona menedżerów prowadzących firmy i wreszcie wartość dodana z punktu\nwidzenia członka organizacji. Rok 2010 powinien przynieść\nw organizacjach biznesowych działania, nowoczesne metody\nkomunikacji oraz wymierne korzyści dla firm.\n ROZMAWIALI| Natalia Wrońska/ SF\nMareike Durst, head of MAN Accounting\nCenter w Poznaniu\nMarek Pływaczyk, manager\nds. marketingu i komunikacji firmy Remondis\nMAREIKE DURST: Dziś przynależność do organizacji biznesowych jest szczególnie istotna. Oferują one bowiem swoim\nczłonkom możliwość interakcji na różnych poziomach. W zależności od sytuacji te poziomy mogą się od czasu do czasu\nzmieniać. Poza tym organizacje stanowią również podstawę\nowocnej współpracy i są dobrym miejscem do podejmowania\nróżnorodnych aktywności biznesowych.\nMAREK PŁYWACZYK: Wychodzę z założenia, że warto\nnależeć do organizacji biznesowych, co więcej – Remondis\nnależy do kilku z nich. Warto przede wszystkim dlatego, że\ndzięki nim możemy nawiązywać bezpośrednie kontakty z innymi biznesmenami lub też wypracowywać wspólne stanowiska\nw danej branży, wprowadzać wspólne dla niej standardy czy\npodejmować rozmaite przedsięwzięcia.\nMAREIKE DURST: Organizacje biznesowe mogą wspierać\ntworzenie sieci w danym miejscu. Tworzą płaszczyznę porozumienia pomiędzy różnymi gałęziami przemysłu, a także umożliwiają wymianę wiedzy, jak również najlepszych praktycznych\nrozwiązań dla danego miejsca czy innych firm. Pomagają\nrównież wyznaczać wspólne cele. Poza tym inicjatywa na polu\nlegislacyjnym może mieć większą moc, jeśli interesy i cele są\nwskazywane wspólnie, przez silnie zjednoczoną organizację.\nMAREK PŁYWACZYK: Na spotkaniach DWK przekazywanych jest wiele merytorycznych informacji. Poza tym Remondis działa w specyficznej branży. Zajmujemy się nie tylko\nodpadami komunalnymi czy przemysłowymi, w tym niebezpiecznymi, ale także recyklingiem elektroodpadów, a nawet\nbezpiecznym niszczeniem dokumentów. Świadczymy kompleksowe usługi. Dlatego w naszym przypadku ważne jest zaufanie\nklienta. Kiedy na poznańskim rynku pojawia się nowa firma,\nkorzysta z rekomendacji i doświadczeń innych podmiotów,\nuzyskanych podczas spotkań biznesowych.\nOrganizacje powinny mieć\nwpływ na proces legislacyjny\ni stanowić organ doradczy\nw przypadku wprowadzania\nnowych ustaw. A także wspierać swoich członków, by mogli elastycznie dostosowywać\nsię do rynku.\nMAREIKE DURST: W czasie ekonomicznego kryzysu elastyczność – w mojej opinii – jest kluczowym czynnikiem.\nOstatnie zmiany w prawie możemy uznać za ogromne osiągnięcie. Elastyczne spojrzenie na regulację prawa pracy\nmoże stać się świetnym narzędziem do tego, aby pomóc\nprzemysłowi. Jedną z najważniejszych wspólnych inicjatyw powinno być także zmniejszenie biurokracji, co pomoże\nprzedsiębiorstwom przywrócić zdolność do osiągnięcia równowagi.\nMAREK PŁYWACZYK: Organizacje powinny mieć także\nwpływ na proces legislacyjny i stanowić organ doradczy\nw przypadku wprowadzania nowych ustaw. A także wspierać\nswoich członków, by mogli elastycznie dostosowywać się do\nrynku. Poza tym dziś, w czasie spowolnienia gospodarczego,\npotrzebne są wspólne działania, aby stymulować rynek.\n ROZMAWIAŁ| SF\nJarosław Szymkowiak, dyrektor\nzarządzający ESA Trucks Poznań Sp. z o.o.\nŁukasz Gogulski, właściciel firmy\nCzy warto należeć do organizacji biznesowej? Gdyby miał Pan nakłonić do tego swojego niezrzeszonego kolegę, jakich argumentów by Pan użył?\nJAROSŁAW SZYMKOWIAK: W LBC tak naprawdę mamy\nwszystko, czego szukamy: kontakt z potencjalnymi klientami (członkami klubu) i możliwość przyjemnego spędzania\nczasu na stadionie z naszymi dotychczasowymi klientami.\nIstnieje zapewne wiele organizacji zrzeszających ludzi\nz różnych branż, każdy jednak dobrze wie, gdzie powinien\nbyć, a gdzie nie. Samemu należy dokonać bilansu i na tej\npodstawie podjąć decyzję.\nŁUKASZ GOGULSKI: Przyszłość należy do tych stowarzyszeń, które z powodzeniem reprezentować będą interesy\nkonkretnych branż nie tylko na szczeblu lokalnym, ale także w ministerstwach i agendach rządowych, które decydują\no kształcie przepisów i uregulowań dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Z drugiej strony\nmożliwość nawiązania bezpośrednich kontaktów z innymi\nprzedsiębiorcami pozwala na szybszy i łatwiejszy przepływ\ninformacji i wymianę doświadczeń. Najważniejsze jednak\njest, by uczestnictwo w stowarzyszeniu nie ograniczało się\ndo płacenia składek i figurowania na liście zrzeszonych. Ma\nono sens tylko wtedy, gdy aktywnie uczestniczyć będziemy\nw życiu stowarzyszenia.\nJakie korzyści uzyskał Pan ze swojej organizacji biznesowej? Jak przyczyniło się to do\nJAROSŁAW SZYMKOWIAK: Korzyści, jakie wynikają\nz przynależności do Lech Business Club dla ESA Trucks Poznań, to przede wszystkim: idealny sposób rozpropagowania\ndziedziny naszej działalności, czyli serwisu i sprzedaży pojazdów marki DAF, a od niedawna również NISSAN Truck,\nnie tylko wśród członków organizacji, ale również kibiców\nLecha. Najważniejszym jednak aspektem członkowstwa\nw LBC jest możliwość spędzania czasu z naszymi lojalnymi\nklientami – bowiem emocje, jakie towarzyszą rozgrywanym\nna stadionie meczom, powodują, że zapominamy o szarej\ncodzienności i regenerujemy siły. Dużym atutem przynależności do Lech Business Club są również osoby zajmujące się\njego administracją, ludzie otwarci na propozycje, pomysły.\nŁUKASZ GOGULSKI: Przede wszystkim możliwość dotarcia do innych firm, z którymi łatwiej jest teraz nawiązać\nwspółpracę handlową. Poza tym poprzez osobistą znajomość\nz innymi przedsiębiorcami niektóre przedsięwzięcia można\nplanować i realizować wspólnie. Przy wysokiej specjalizacji\nnaszej firmy – oferowaniu produktów wpływających na zdrowie, komfort i poczucie luksusu naszych klientów w systemie sprzedaży bezpośredniej – zaistnieliśmy w świadomości,\nczyli zdobyliśmy rozgłos, reklamę i zainteresowanie naszymi\nproduktami ze strony firm stowarzyszonych oraz ich pracowników. Możemy pochwalić się, iż dzięki prezentacji, jaką\nprzeprowadziliśmy na spotkaniu Lech Business Club, zrealizowaliśmy zamówienie złożone przez innego członka LBC.\nJakie wyzwania, Pana zdaniem, stoją przed\norganizacjami biznesowymi i jakie najbardziej palące problemy polskiego biznesu powinny rozwiązywać?\nJAROSŁAW SZYMKOWIAK: Problemy polskiego biznesu\nupatruję w braku naprawdę ciekawych pomysłów, a jak już one\nsą – w braku możliwości wcielenia ich w życie przez młodych\nludzi. Organizacje biznesowe zrzeszają ludzi chcących rozpropagować swój biznes i metody jego prowadzenia, ludzi, którzy\nmają na to środki finansowe. Jest to dla wszystkich idealne\nmiejsce na wymianę spostrzeżeń i nawiązywanie kontaktów,\nktóre mogą zaprocentować w przyszłości owocnymi kontraktami. Dlaczego zatem nie umożliwić bezpłatnego dostępu do grona członków, np. LBC, młodym ludziom, którzy mają ciekawe\npomysły i problemy z rozpoczęciem swojego biznesu?\nŁUKASZ GOGULSKI: Stowarzyszenia przede wszystkim\npowinny występować jako silna organizacja, reprezentująca\n– jak w przypadku LBC – kilkaset wielkopolskich firm wobec\npodmiotów zewnętrznych. Stowarzyszenie ma przedstawiać\nwspólne stanowisko, z którym należy się liczyć, gdyż jest to\nstanowisko organizacji skupionej wokół jakieś idei. Jeżeli\nczłonkowie stowarzyszenia będą korzystali ze swoich produktów i usług, będą zadowoleni z ofert i jakości obsługi, darzyli\nsię zaufaniem, będą także stanowili najlepsze źródło rekomendacji dla odbiorców zewnętrznych. A w dobie wysokiej\nkonkurencyjności wiarygodność jest wysoce ceniona.\nTomasz Szczepaniak, właściciel firmy Danbes\nRyszard Szulc, prezes firmy Opal\nTOMASZ SZCZEPANIAK: Izba przekazuje dużo informacji potrzebnych do prowadzenia biznesu. Są to zapowiedzi\nimprez targowych z Polski i zagranicy, a także – co ważne\n– informacje o możliwościach uzyskania dotacji unijnych.\nRYSZARD SZULC: Muszę powiedzieć, że jeśli chodzi o seminaria i konferencje, to w organizacjach dzieje się bardzo\ndużo. Mam natomiast złe doświadczenia z pozyskiwaniem\nśrodków unijnych. Przeszedłem przez trzy nieudane próby.\nChociaż organizacje bardzo chciały mi pomóc, nie udało się\nto. I to tak naprawdę nie z ich winy – organizacje bowiem\nnie mają żadnego wpływu na instytucje, które przydzielają\ndotacje. Dlatego nie wiem, czybym nakłaniał kogoś do zrzeszenia się.\nPrzed organizacjami biznesowymi stoi kilka wyzwań,\nale najważniejsze z nich\n(i mówi się o tym od lat) to\nodbiurokratyzowanie gospodarki i uproszczenie systemu\npodatkowego. Aby to zrobić,\nśrodowiska biznesowe powinny mieć jeszcze bardziej skuteczny lobbing.\nTOMASZ SZCZEPANIAK: Dzięki przynależności do Izby\nmogę brać udział w szkoleniach i spotkaniach biznesowych.\nBezpośredni kontakt, rozmowa z innymi przedsiębiorcami\nz Polski i zagranicy to dobre sposoby, żeby poszerzać swoją\nwiedzę oraz kontakty.\nKorzyściami płynącymi z przynależności do organizacji są\nprzede wszystkim różne formy\nRYSZARD SZULC: Korzyściami płynącymi z przynależności do tych organizacji są przede wszystkim różne formy\nzdobywania wiedzy. Uczestniczyłem w ciekawych spotkaniach na temat klastrów ekonomicznych, swoich pracowników wysyłałem na szkolenia dotyczące ISO czy systemów\norganizacjami biznesowymi i jakie palące\nproblemy polskiego biznesu powinny rozwiązywać?\nTOMASZ SZCZEPANIAK: Przed organizacjami biznesowymi stoi kilka wyzwań, ale najważniejsze z nich (i mówi się\no tym od lat) to odbiurokratyzowanie gospodarki i uproszczenie systemu podatkowego. Aby to zrobić, środowiska\nbiznesowe powinny mieć jeszcze bardziej skuteczny lobbing.\nRYSZARD SZULC: Sądzę, że w Polsce organizacji biznesowych jest zbyt dużo, są bardzo rozdrobnione (sam należę\naż do pięciu). W efekcie każda z nich, działająca w pojedynkę, nie ma zbyt dużej mocy. Gdyby nastąpiła konsolidacja,\nmiałyby większą siłę przebicia. Mogłyby także skuteczniej\nwpływać na państwo.\nZenon Michaś, prezes zarządu firmy Lazur\nZygmunt Garstecki, prezes firmy Pol-Car\nZENON MICHAŚ: Z własnego doświadczenia wiem, że\nczłonkostwo w organizacji biznesowej ma zarówno swoje\nzalety, jak i wady. Jest to względne i zależne od wielu czynników. Jeśli chodzi o drugą część pytania – nie należę do\nosób, które zmuszają kogoś do czegoś. Nie zakładam, że\nkażdy powinien być zrzeszony. Jestem daleki od nakłaniania\nZYGMUNT GARSTECKI: Oczywiście, że warto. Znajomemu powiedziałbym o możliwości poznania nowych ludzi.\nCiekawe biznesowe kontakty są konieczne, to wymiana doświadczeń. Dzięki temu można dyskutować na temat problemów i możliwości. Co więcej, te spotkania nie ograniczają\nsię do kilku firm. To także możliwość kontaktu z przedstawicielami innych branż.\nOrganizacje biznesowe muszą zająć się przede wszystkim oddziaływaniem na rząd\nw procesie tworzenia przepisów. Dzięki temu moglibyśmy\nosiągnąć np. poprawę warunków pracy.\nZENON MICHAŚ: Przede wszystkim informacje, cała strona merytoryczna. Przynależność do organizacji to dla mojej firmy także kontakty z innymi przedstawicielami świata\nbiznesu. Zrzeszenie zapewnia wsparcie wielu osób i ułatwia\nwzajemną integrację. Nie mam natomiast możliwości rzetelnego sprawdzenia, czy korelacja z organizacją przełożyła\nsię np. na wzrost sprzedaży.\nZYGMUNT GARSTECKI: Trudno mówić o konkretach. Na\npewno sprzedajemy samochody osobom, które poznaliśmy\ndzięki przynależności do organizacji. Korzyści ciężko jest\nzmierzyć, bycie zrzeszonym trudno przeliczyć na złotówki\nczy liczbę kontraktów.\nZENON MICHAŚ: Organizacje biznesowe muszą zająć\nsię przede wszystkim oddziaływaniem na rząd w procesie\ntworzenia przepisów. Dzięki temu moglibyśmy osiągnąć np.\npoprawę warunków pracy. Politycy jednak potrzeb przedsiębiorców nie rozumieją, a wzajemne przenikanie się tych\ndwóch światów budzi podejrzenia.\nZYGMUNT GARSTECKI: Myślę, że problemem jest mało\nelastyczny kodeks pracy. Za dużo w nim uprawnień wywalczonych przez związki zawodowe. Co gorsze, zamiast pomagać, często obracają się one przeciwko pracownikom. Na\nprzykład wcześniejsze emerytury to jednocześnie uprawnienie i kara. Związki zawodowe w ogóle działają w sposób\nnie do końca pożądany. Reprezentują interesy swoich władz,\na nie pracowników. To absurd, że angażują się politycznie. W efekcie jedne związki są najpierw na fali, a później\nw opozycji. Organizacje biznesowe są apolityczne i dzięki\ntemu działają dobrze.\n ROZMAWIAŁA| Natalia Wrońska\nLesław Wiatrowski, prezes firmy Wia-Les\nKazimierzem Zagozda, prezes Luvena SA\nLESŁAW WIATROWSKI: Generalnie warto należeć do\ntego typu organizacji. Trzeba jednak zastanowić się nad jej\nwizją i konkretnymi celami, jakie ma ona realizować. Obecnie istnieje wiele organizacji biznesowych, które powstawały\nw różnych warunkach. Dlatego należy zdefiniować, czemu\nkażda z nich ma służyć. Musimy zastanowić się, jak ma wyglądać organizacja, aby przyciągnąć ludzi. Nie mam jednak\nna myśli organizacji masowej. Powinna być ona elitarna.\nChodzi o to, aby przekazywać informacje kolegom o tym,\njak mają funkcjonować w nowych warunkach. Ta wzajemna\npomoc i wymiana doświadczeń jest głównym argumentem,\nktórego użyłbym w nakłonieniu kolegi do zrzeszenia się.\nKAZIMIERZ ZAGOZDA: Skoro istnieją organizacje biznesowe, to warto do nich należeć. Co roku rozpatrujemy możliwość przynależności do nich i co roku podejmujemy pozytywną decyzję. Co daje zrzeszenie w organizacji? Przede\nwszystkim możliwość lobbingu w zakresie tworzenia prawa\n(chodzi tu o lobbing z wielkiej litery, bez pejoratywnych skojarzeń). Ponadto przynależność do organizacji biznesowej\numożliwia wymianę doświadczeń między podmiotami, które\nłączą wspólne problemy i wspólna branża.\nLESŁAW WIATROWSKI: Moja firma zaistniała dużo\nwcześniej niż WZP. Korzyści, jakie uzyskuje z tytułu przynależności do organizacji biznesowej, nie są duże. Zrzeszenie gwarantuje mi przede wszystkim doradztwo prawne\ni zapewnia kontakt z rzeczoznawcami, co jest przydatne\nw przypadku reklamacji. To raczej drobne kwestie. Nie\nzmieni się to, dopóki nie określimy spójnej wizji działalności\nKAZIMIERZ ZAGOZDA: Niewątpliwie jedną z największych korzyści była dla mnie możliwość oddziaływania na\nkomisję trójstronną. Zostałem delegowany, aby reprezentować branżę chemiczną i uczestniczyć w procesie tworzenia\nprzepisów prawnych. Inną zaletą przynależności do organizacji jest oferowany pakiet szkoleń. Dzięki małym i szybkim\nkursom moi pracownicy zyskują szereg informacji, dotyczących np. przepisów księgowych czy unijnych. Zyskuję na tym\npodwójnie – mam nie tylko dobrze wyszkoloną kadrę, ale i nie\nponoszę dodatkowych kosztów związanych z wyjazdami, gdyż\nwszystkie szkolenia odbywają się na miejscu, w Poznaniu.\nLESŁAW WIATROWSKI: Musimy się dogadać, o co chcemy walczyć. Obecnie istnieje wiele organizacji, z których\nkażda ma swój cel i próbuje załatwić partykularne interesy\nkosztem innych. Wiele problemów rozwiążemy, gdy wszystkie organizacje biznesowe będą mówić jednym, wspólnym\nKAZIMIERZ ZAGOZDA: Po zawarciu umowy trójstronnej,\nprzełożonej na pakiet antykryzysowy, problemem organizacji i biznesu w ogóle jest brak działań z zakresu PR dotyczących tego projektu. Media głośno komentują zapisy zawarte\nw pakiecie, wytykając błędy. Gdy „Rzeczpospolita” ostro\ngo skrytykowała, środowisko biznesowe nie potrafiło odpowiedzieć. To duży problem, zwłaszcza w czasie, w którym\no biznesie mówi się tylko w kontekście upadających przedsiębiorstw. Społeczeństwo powinno wiedzieć, z czym zmaga\nsię biznes, jakie są jego problemy i potrzeby. Stworzenie\npozytywnego wizerunku w tym zakresie to sprawa kluczowa.\nMuszę przyznać, że bardzo łatwo\nbyło wybrać temat tego tekstu.\nTemat, który jednocześnie jest\nnajważniejszy dla Polski i dla Europy.\nTo wybór Jerzego Buzka na przewodniczącego Parlamentu Europejskiego.\nożna żartobliwie powiedzieć, że teraz,\njako Polacy, na szczytach Rady Europejskiej będziemy mieli dodatkowe krzesło.\nI to bez pomocy prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Przewodniczący Parlamentu jest bowiem zapraszany na wszystkie\nszczyty Rady i prezentuje tam stanowisko Parlamentu. Dystansowanie się PiS-u od kandydatury Jerzego Buzka było przykrym i żenującym doświadczeniem. Tym bardziej że odbywało\nsię to pod absurdalnym pretekstem braku formalnego zgłoszenia kandydata.\nW chwili gdy najważniejsi politycy w Europie rozważali atuty Jerzego Buzka, „życzliwi” z PiS-u obłudnie martwili się\no rzekomy brak zgłoszenia naszego kandydata. Zawodowi\nmalkontenci nie zadali sobie trudu przeczytania regulaminu\nParlamentu, który określa sposób wyboru przewodniczącego.\nW sensie politycznym kandydatura Jerzego Buzka była znana\nod miesięcy. W noc wyborczą 7 czerwca mówił o nim przewodniczący największej frakcji politycznej w Parlamencie – Joseph\nDaul. A mówił to w chwili, gdy żaden kandydat nie był formalnie zgłoszony. Na szczęście „pomoc” ze strony prezydenta\ni PiS-u nie zaszkodziła naszemu kandydatowi.\nNiektórzy dziwią się, że część polskich polityków ma złą\nopinię wśród polityków z innych krajów Unii Europejskiej.\nZ przykrością trzeba stwierdzić, że nie ma w tym nic dziwnego.\nSami pracujemy na taką opinię o sobie. Proszę wytłumaczyć\nkomuś z Włoch, dlaczego polski prezydent bardziej troszczy się\no swobodę wyrażania woli przez Irlandczyków niż o polityczny\ninteres własnego kraju. Szczerze mówiąc, nawet Irlandczy-\ncy nie rozumieją, skąd taka nagła sympatia do ich wolności.\nZ punktu widzenia innych krajów zachowanie Lecha Kaczyńskiego to nic innego, jak nieudolnie ukrywana niechęć do Traktatu Lizbońskiego. Prezydent nie może otwarcie kwestionować\nTraktatu, bo wcześniej chwalił ten dokument. Dlatego teraz\nwymyśla karkołomne konstrukcje. Tak samo było w przypadku\nkandydatury Jerzego Buzka.\nNie można też zrozumieć, dlaczego prezydent nie docenia\nfunkcji przewodniczącego Parlamentu Europejskiego, mówiąc,\nże jego kadencja jest krótka, a rola symboliczna. W Parlamencie od dawna jest praktykowana tradycja piastowania funkcji\nprzez połowę kadencji, a w tej symboliczności nie ma nic złego.\nJeżeli przewodniczący jest tylko symbolem, to dlaczego Michał\nKamiński (nieskutecznie zresztą) kandydował na jednego z 14\nwiceprzewodniczących Parlamentu? Nasza narodowa odmienność polega na tym, że w każdym innym kraju wszyscy politycy\ncieszyliby się z wyboru swego rodaka na tak ważne stanowisko.\nNikt publicznie nie kwestionowałby takiej decyzji. U nas, jak to\nzwykle bywa, naród jest mądrzejszy niż jego wybrańcy. Według\nbadań sondażowych sympatia dla Buzka gwałtownie wzrosła\ni pod względem popularności został liderem polskiej polityki.\nSukces jest tym większy, że zwycięstwo było bezapelacyjne.\nPierwszy w historii przewodniczący Parlamentu pochodzący\nz Europy Środkowej uzyskał poparcie 555 posłów. Zamiast\nokrzyku: „Yes, yes, yes!!!” moglibyśmy teraz krzyknąć: „Pięć,\npięć, pięć!!!”. Komunistyczna konkurentka zdobyła tylko 89\ngłosów. Wszystkie duże frakcje polityczne w Parlamencie Europejskim poparły naszego kandydata. Od dawna Polska nie\nmiała tak wspaniałego sukcesu. \nNiekonwencjonalne podejście do rozwiązywanego problemu i kompetencje językowe są niezbędne w przypadku\nskomplikowanych sporów prawnych.\nbrew powszechnemu przekonaniu,\nprawnicy nie stanowią jednolitej wewnętrznie grupy zawodowej o porównywalnych umiejętnościach, kompetencjach czy osobowościach. W wielu\nnietypowych sprawach, wymagających\nnowatorskiego podejścia i niekonwencjonalnych rozwiązań,\nstrategia i osobowość prawnika mogą decydować o wygranej.\nSpecyfika zawodu adwokata, ale również doświadczenie, wiedza i specjalizacja prawnika decydują o jakości świadczonych\nusług i sposobie podejścia do problemu. Z całą pewnością znajomość przepisów prawa materialnego i procedury stanowi podstawę wykonywania zawodu. Gwarantuje to prawidłowe prowadzenie sprawy i umożliwia poprawną ochronę interesów klienta,\na samego prawnika sprowadza do roli dobrego rzemieślnika.\nZdarza się jednak, że rzemieślnik nie wystarcza. Adwokat\nnie tylko winien znać zmieniające się przepisy, ale jednocześnie\nmusi umiejętnie posługiwać się słowem. Bez zdolności odpowiedniego interpretowania umów, dokumentów i wypowiedzi\nświadków trudno jest osiągnąć pożądany efekt. Dużym wyzwaniem dla prawnika są spory powstałe na gruncie interpretacji\numów cywilnoprawnych. Największą satysfakcją dla adwokata\njest wygranie sprawy, w której udało się tak zinterpretować\npostanowienia umowy, że ich rzeczywista treść całkowicie różni się od ich językowego brzmienia, na pozór oczywistego po\npierwszym przeczytaniu umowy. Cała finezja sztuki prawniczej\npolega bowiem na wykazaniu, że np. zapis umowny „cena wynosi 500 000 zł” nie jest kategoryczny i dopuszcza szereg odstępstw, o które stronom umowy chodziło, jednak wprost ich\nw umowie nie zapisały. Nie zawsze bowiem tekst umowy odzwierciedla rzeczywisty zamiar stron. Dopiero szeroka interpretacja postanowień umowy, wprowadzonych zmian oraz praktyki\nwymiany handlowej między kontrahentami pozwoliła ustalić\nrzeczywisty kształt umowy i uzyskać rozstrzygnięcie w całości\nna korzyść klienta. Zdarza się, że odtwarzany jest przebieg\nnegocjacji poprzedzających zawarcie umowy, aby dokładniej\nustalić, „co strony miały na myśli”. Wszystko to jednak wymaga pewnej wrażliwości lingwistycznej i nierzadko odwoływania\nsię do dorobku językoznawstwa. Umiejętność sprawnego posługiwania się słowem jest niezbędna nie tylko na sali rozpraw.\nPrzedsiębiorcy rozumieją potrzebę zabezpieczenia swoich interesów jeszcze przed nawiązaniem współpracy i coraz częściej\nzwracają się o pomoc już na etapie redagowania umowy.\nCała finezja sztuki prawniczej\npolega bowiem na wykazaniu,\nże np. zapis umowny „cena\nwynosi 500 000 zł” nie jest\nkategoryczny i dopuszcza szereg odstępstw, o które stronom\numowy chodziło, jednak wprost\nich w umowie nie zapisały.\nZłożone stosunki gospodarcze wymagają wieloaspektowej\nanalizy i umiejętności przewidywania możliwych scenariuszy\ntak, aby zagwarantować maksymalne bezpieczeństwo prawne planowanej inwestycji i silną pozycję klienta w razie sporu.\nW takich przypadkach cały kunszt polega na tym, aby w umowie\nwprowadzić maksymalne zabezpieczenia dla klienta, a jednocześnie nie przestraszyć drugiej strony ostrymi sformułowaniami.\nPotrzeba zatem dużego wyczucia językowego, aby zapisy nieprzyjemne dla drugiej strony odpowiednio ubrać w słowa, a jednocześnie zapewnić ich wykonalność w razie ewentualnego sporu\nsądowego. Jak widać, kultura słowa i wrażliwość językowa to nie\ntylko element savoir-vivre, ale również narzędzie pracy. \nW czasie walki o pozycję na rynku\nfirmy muszą dysponować sprawnie\ndziałającym systemem informatycznym.\nAby to osiągnąć, wprowadzono rozwiązanie ICG FOL. Właściciele przedsiębiorstw\notrzymali odpowiednie narzędzie optymalizujące spedycję.\n TEKST | Marcin Kuryłło\nuża konkurencja wymusza na firmach optymalizację działania poprzez zmniejszenie\nkosztów działalności, wzrost efektywności\noraz zapewnienie bezpieczeństwa pracownikom. Dotyczy to w znacznym stopniu zarządzania transportem w przedsiębiorstwach.\nPomocne w tej sytuacji może być wykorzystanie sprawnego\nsystemu informatycznego, uwzględniającego potrzeby firm\nw tym zakresie. Przedsiębiorstwa aspirujące do odgrywania\nważnej roli na rynku muszą posiadać pełne informacje oraz\nreagować w taki sposób, aby zdobyć przewagę konkurencyjną nad innymi.\nICG FOL to rozwiązanie w formie wygodnego serwisu internetowego, które w oparciu o system SAP dostarcza pełnych informacji o pracownikach w terenie oraz lokalizacji\ni wykorzystaniu środków transportu. Narzędzie pozwala na\nśledzenie zgodności planowanych i faktycznych działań oraz\nterminów realizacji dostaw zamawianych towarów.\n– W pojazdach monitorowane są urządzenia wykorzystujące najnowsze technologie. Zintegrowane w jednym module\npodzespoły zbierają i analizują wszystkie niezbędne dane,\ntakie jak sygnał GPS, w celu zlokalizowania pojazdu, i stan\naktywnych wejść (np. autoalarm, autoryzacja, temperatura,\nstan paliwa, etc.). Specjalnie zabezpieczone dane są transmitowane dalej z wykorzystaniem technologii GPRS, SMS\nlub CSD. Oprogramowanie urządzeń można aktualizować\nza pośrednictwem GPRS, zatem dodawanie nowych funkcji\noraz unowocześnianie oprogramowania odbywa się bez komplikacji dla użytkowników. Takie podejście daje użytkownikom gwarancję funkcjonowania systemu przez wiele lat –\nmówi Tomasz Krasiejko, dyrektor handlowy Finder S.A.\nRozwiązanie adresowane jest do firm handlowych, dystrybucyjnych, transportowych, produkcyjnych i logistycznych,\nktóre posiadają flotę samochodową i są zainteresowane\nzmniejszeniem kosztów oraz zwiększeniem efektywności poprzez wzrost liczby wykonanych zadań, a także skrócenie\n– Firmy, które zdecydują się na wdrożenie rozwiązania\nICG FOL, mogą optymalizować transport poprzez wybór kolejności dostaw i wyznaczanie tras dla transportów, dzięki\nczemu zmniejszą się przebiegi oraz ilość zużywanego paliwa.\nDodatkową korzyścią są pełne informacje, jakie otrzymują\nzarządzający flotą, o licznikach zużycia paliwa, poziomie\noleju, aktualnej prędkości i temperaturze w samochodach\nchłodniach itp. Wszyscy klienci mają dostęp do aktualnych\ninformacji przy użyciu przejrzystej i wygodnej w obsłudze\nprzeglądarki internetowej. Rozwiązanie może być w pełni\nzintegrowane z systemem SAP – mówi Marcin Bąkowski,\ndyrektor sprzedaży ICG Wdrożenia SAP. \npozwoli Twojej firmie\nednym ze znaczących obciążeń dla finansów\nfirm jest budowanie i utrzymywanie własnych\nserwerowni. Zbudowanie prywatnego data center to koszt od kilkudziesięciu do kilkuset tysięcy\nzłotych. Należy pamiętać o tym, że serwerownia\nskłada się nie tylko z pomieszczenia, ale także\nze specjalistycznych instalacji: elektrycznej, przeciwpożarowej, układu wentylacji i klimatyzacji. To wszystko plus opłaty za prąd, łącza internetowe, chłodziwo to niemałe koszty.\nNie można również zapominać o wynagrodzeniu dla wysoko\nkwalifikowanych pracowników, którzy taką serwerownię\nobsługują. Dlatego najlepszą alternatywą dla budowania\ni utrzymywania własnych data center jest skorzystanie z zewnętrznego, profesjonalnego centrum gromadzenia i przetwarzania danych. Firma ICG Wdrożenia SAP wychodzi\nnaprzeciw potrzebom firm w zakresie zarządzania środowiskiem IT, oferując gotowe rozwiązania dopasowane do wielkości przedsiębiorstwa oraz liczby użytkowników systemu.\nDecyzja o skorzystaniu z obsługi profesjonalnego data center okazała się idealnym rozwiązaniem dla Koszalińskiego\nPrzedsiębiorstwa Przemysłu Drzewnego. Firma wydzierżawiła pięć serwerów, na których pracuje system SAP,\nobsługujący ok. 150 użytkowników. – Podejmując decyzję\no współpracy z firmą ICG Wdrożenia SAP, kierowaliśmy się\nkilkoma przesłankami. Po pierwsze, chcieliśmy ograniczyć\nkoszty związane z budową, uruchomieniem i utrzymaniem\nwłasnych serwerów. Po drugie, zależało nam na dostępie do\nnajnowocześniejszych technologii: serwerów o najwyższych\nparametrach użytkowych przy możliwie niskim koszcie\nutrzymania. Wreszcie ostatni powód to bezpieczeństwo danych i jakość obsługi, jakie zapewnia nam partner projek-\ntu – mówi Marek Szutowicz-Włodarczyk, prezes zarządu\nKPPD. Umowa została podpisana na trzy lata. Miesięczny koszt utrzymania i dzierżawy serwerów jest niższy od\nwynagrodzenia administratora infrastruktury sprzętowej.\nDodatkową korzyścią jest usługa całodobowej administracji\ni utrzymania, ujęta w cenie dzierżawy: klient nie ponosi dodatkowych kosztów związanych z administracją.\nW ramach usługi Koszalińskie Przedsiębiorstwo Przemysłu\n• gwarancję bezawaryjnego działania serwerów (niezależne zasilanie z dwóch linii miejskich, zasilanie awaryjne na agregatach);\n• pełną i szybką obsługę serwisową, w tym czterogodzinny serwis awaryjny;\n• całkowite przeniesienie odpowiedzialności na dostawcę\n• bezpieczeństwo przechowywania i przesyłania danych;\n• dostęp do infrastruktury internetowej udostępnianej\nprzez pięciu niezależnych operatorów.\n– Wadami posiadania własnej serwerowni są przede wszystkim duże koszty związane z jej zbudowaniem i uruchomieniem, a następnie utrzymaniem oraz konieczność zatrudniania wysokiej klasy specjalistów. Zaletą jest dostęp do\nnajnowocześniejszych technologii za cenę dopasowaną do\nmożliwości przedsiębiorstwa. Chciałbym również zwrócić\nuwagę na bezpieczeństwo, jakie oferuje profesjonalne data\ncenter. Największe instytucje finansowe, sieci handlowe korzystają z podobnej usługi i chwalą sobie bezpieczeństwo,\njakie otrzymują –– mówi Tomasz Stępski, bussines solution\narchitect ICG Wdrożenia SAP. \nŁańcuch jest tak silny\njak jego najsłabsze ogniwo,\nczyli o teorii ograniczeń w biznesie.\n TEKST | Marcin Kuryłło, Małgorzata Janicka\nOC to akronim od „Theory Of Constraints”, co po\npolsku znaczy „teoria ograniczeń”. TOC stanowi\njedną z najskuteczniejszych filozofii zarządzania\ni doskonalenia organizacji. Metodyka teorii ograniczeń zawiera przejrzyste systemy planistyczne,\nnarzędzia analityczne oraz sprawdzone rozwiązania stosowane w biznesie. Znajdują one zastosowanie w różnych\ngałęziach gospodarki: przemyśle, wojsku, medycynie, usługach,\norganizacjach pozarządowych, edukacji. Z rozwiązań Teorii\nOgraniczeń korzystają m.in.: Intel, Boeing, ABB, Fabryka Mebli Klose. Poprzez swoje holistyczne podejście TOC jest otwartą\ndziedziną nauki o zarządzaniu, która obejmuje coraz nowsze\nobszary rzeczywistości gospodarczej. U podstaw TOC leży zasada, że organizacja lub firma jest tak silna jak jej ograniczenie. Podobnie w łańcuchu – jest on tak silny jak jego najsłabsze\nogniwo (ograniczenie). Zatem w każdym złożonym organizacyjnie systemie, w dowolnym momencie, istnieje zazwyczaj tylko\njeden obszar, który ogranicza zdolność do osiągania zdefiniowanego celu. Organizacja, aby uzyskać znaczącą poprawę, musi\nbyć zarządzana z uwzględnieniem tegoż ograniczenia i dlatego\nmówimy o „zarządzaniu ograniczeniami”. Tradycyjne metody\nzarządzania nie pokazują, jak rozwiązywać problemy w ujęciu\nholistycznym. Każde niepożądane zjawisko zidentyfikowane\nw organizacji jest zwykle rozwiązywane osobno, bez uwzględnienia problemów w innych obszarach oraz skutków, które one\npowodują. Autorem koncepcji zarządzania ograniczeniami jest\ndr Eliyahu Goldratt. Punktem wyjściowym do stworzenia i opracowania TOC było pytanie: „Jak szybko i sprawnie poprawić\nrentowność firmy?”. Głównym celem firm jest zarabianie pieniędzy dziś oraz w przyszłości – i temu powinny być poświęcone\ndziałania kierownictwa oraz wszystkich pracowników organizacji. Najlepiej zilustrować to przykładem: u producenta opakowań X proces produkcyjny obejmuje trzy etapy: zadruk tektury,\nsztancowanie oraz klejenie. Klasyczne podejście do zarządzania\nprodukcją oznacza planowanie produkcji w ujęciu liniowym.\nZ uwagi na brak zharmonizowania mocy produkcyjnych poszczególnych etapów powstają często: nadmierna produkcja w toku,\nzbyt wysokie stany magazynowe, brak punktualności dostaw.\nW takiej sytuacji kierownictwo podejmuje najczęściej decyzję\no inwestowaniu w najmniej wydajne ogniwo, co prowadzi do\nwzrostu kosztów. TOC zaleca, aby rozpocząć planowanie pro-\ndukcji od najmniej wydajnego ogniwa. Efektem są: płynna organizacja pracy, niższe koszty produkcji, większa wydajność załogi,\nmniejsza awaryjność maszyn.\nWięcej informacji na temat teorii ograniczeń będzie można\nuzyskać podczas konferencji „TOC receptą na rozwój Twojego\nbiznesu” organizowanej wspólnie przez firmy ICG Wdrożenia\nSAP, VENTO Consulting oraz INFOR Training. Konferencja odbędzie się w Poznaniu 27–28 października 2009 roku. Więcej\ninformacji na stronie www.icg.pl. Podczas konferencji firma ICG\nWdrożenia SAP przedstawi oprogramowanie wspierające zarządzanie przedsiębiorstwem według teorii ograniczeń. \nAksjomaty Teorii Ograniczeń:\n1. Rzeczywistość jest prosta.\n2. Jeżeli rzeczywistość wydaje się skomplikowana, to dlatego,\nże jej nie rozumiemy.\n3. Każdy problem można rozwiązać, ale najpierw trzeba go\nZarządzanie organizacją zgodnie z zaleceniami teorii ograniczeń daje wiele korzyści, które prezentuje poniższa tabela.\n• Niski poziom\n• Zbyt wysokie stany\n• Niska dostępność\nZ WDROŻENIA TOC\n• Punktualność dostaw\n• Czas dostaw krótszy\n• Niższe stany magazynowe\n• Wysokie stany magazynowe\n• Sprzedaż na siłę i zapychanie kanałów dystrybucji\n• Wysoka dostępność produktów powyżej 95%\n• Sprzedaż zrównoważona\ni współpraca z kanałami\n• Syndrom końca miesiąca/końca kwartału\n• Olbrzymia liczba kontaktów (czas)\n• Mała sprzedaż\n• Sprzedaż systematyczna\n• Mniej kontaktów,\n• Wysoka sprzedaż dzięki\n• Zbyt długi czas realizacji\n• Złe praktyki – zbyt wiele\n• Przekraczanie założonych budżetów\nkrótszy o 20 - 50%\nograniczona do minimum\nw założonym budżecie\nCzy warto inwestować w powiecie poznańskim? To pytanie kluczowe – zarówno dla\npotencjalnych inwestorów, jak i dla lokalnych samorządów. Zadanie nie jest łatwe,\ngdyż każdy region kraju właśnie u siebie\nstara się zapewnić lokatę pożądanego\npowiecie poznańskim, mimo kryzysu gospodarczego, pojawią się nowe\nmiejsca pracy. Powstaną one za sprawą budowanej właśnie fabryki farb w\nNiepruszewie (gmina Buk). Miejsce\nto uznała za optymalne duńska firma\nHempel Manufacturing. Inni również lokują tu swój kapitał:\nBaumit – austriacki producent materiałów budowlanych,\nktóry inwestuje w Pobiedziskach, czy amerykański koncern\nKimball Electronics, funkcjonujący w Sadach (gmina Tarnowo Podgórne). Każdy z tych nowych podmiotów gospodarczych oferuje miejsca pracy dla okolicznych mieszkańców. Inne renomowane marki, które zaufały terenom wokół\nstolicy Wielkopolski, to m.in. Volkswagen, MAN, Wavin\nMetalplast czy Raben. Rodzimi inwestorzy również uznali\nje za odpowiednie, tak jak Solaris Bus&Coach, mieszczący\nsię w Bolechowie. Zapotrzebowanie na wykwalifikowanych\npracowników nowych firm jest nasycane poprzez tworzenie\nkonkretnych szkół zawodowych przy wcześniejszym porozumieniu z przyszłym pracodawcą. W ten sposób wykształceni zostali np. mechatronicy dla firmy Volkswagen Poznań.\nSzacuje się, że w powiecie poznańskim jest około 41,5 tys.\nzarejestrowanych podmiotów gospodarczych (dane z marca\n2009 roku). W szerszym rozliczeniu stanowią one blisko 37 %\nwszystkich podmiotów działających na terenie województwa\nwielkopolskiego. – Dobrze jest inwestować w powiecie poznańskim, bo dobrze jest być w dobrym towarzystwie – kwituje Jan Grabkowski, starosta poznański.\nNa dobry początek – ulgi\nCo tak naprawdę przyciąga inwestorów w te strony? Bliskość ogromnego rynku zbytu (w samym Poznaniu liczbę\nstałych mieszkańców określa się na 600 tys., gminy przyległe natomiast zamieszkuje 310 tys. potencjalnych klientów),\nrozwinięta infrastruktura (autostrada A4 i drogi ekspresowe\nS-11 oraz S-5 w fazie budowy), dostęp do wykwalifikowanej kadry pracowniczej (ośrodek akademicki) czy zwolnienia\ni ulgi podatkowe. Jeśli chodzi o ten ostatni czynnik, sytuacja jest zróżnicowana. Warunki ich przyznawania nie są\njednolite, jako że zależą od skali danej inwestycji i wysokości poniesionych nakładów finansowych. Przykładowo: gmina Pobiedziska oferuje ulgi podatkowe w zakresie podatku\nod nieruchomości dla przedsiębiorców prowadzących swoją\ndziałalność gospodarczą w nowo wybudowanym budynku (tj.\ntakim, który został oddany do użytku po 1 stycznia 2006\nroku) lub jego części. Wysokość podatku wygląda tutaj następująco: w pierwszym roku zaistnienia obowiązku podatkowego – 1,2% wartości budowli, a następnie kolejno – 1,4%,\n1,6% i 1,8%. Okres korzystania z tego przywileju trwa od\nroku do czterech lat. Nie wyklucza się przy tym korzystania\nz innego rodzaju udogodnień oferowanych przedsiębiorcom.\nWarunkiem niezbędnym jest, aby łącznie nie przekroczyły\none granic wyznaczonych przez obowiązujące przepisy.\nStarostwo czy gmina? Kto i za co odpowiada\nPowodzenie polityki inwestycyjnej w dużej mierze uzależnione jest od prawidłowej współpracy wszystkich odrębnych\nWspomniane Centrum Promocji Biznesu oprócz prezentacji\nna międzynarodowych targach oferuje pośrednictwo w nawiązywaniu kontaktów z zagranicznymi przedsiębiorcami.\nOdbywa się to poprzez sieć kontaktów z partnerskimi samorządami z Austrii, Niemiec, Brazylii, Włoch czy Ukrainy.\nW Swarzędzu działa ponadto Centrum Logistyczno-Inwestycyjne, ciągle rozrastające się za sprawą lokacji firm\nw jego pobliżu. Oferuje ono głównie projektowanie i budowę hal, a także wynajem już gotowych pawilonów. Część\nterenów Centrum objęta jest specjalną strefą ekonomiczną.\nObecność takiej strefy może zapewnić inwestorom przygotowanie działek pod kątem uzbrojenia i mediów. Daje też możliwość zwolnienia firm z płacenia podatków na okres 12 lat\ni może nastąpić z dwóch przesłanek: poniesionych nakładów\ninwestycyjnych lub tworzenia nowych miejsc pracy. Istnieje\ntakże szansa czasowego anulowania podatków lokalnych.\nStrategia powiatu opiera się zatem na opracowaniu ofert\ngmin, pomocy w ich realizacji i powiększaniu palety udogodnień dla inwestujących podmiotów.\nSpośród siedemnastu gmin powiatu trudno wyodrębnić\nniekwestionowanego lidera na płaszczyźnie inwestycyjnej.\nKażda posiada inne walory i atuty, choć ze względu na\nstopień jakości ofert wyróżnia się gminy Pobiedziska, Buk\ni Tarnowo Podgórne. Oferty te są na bieżąco aktualizowane,\nzwłaszcza teraz, gdy zbliża się termin rozpoczęcia targów\nExpo Real 2009. Niektóre gminy przechodzą radykalną metamorfozę. Gmina Kleszczewo, którą do tej pory cechował\nprofil rolniczy, już niedługo może zmienić swój charakter za\nsprawą budowy w jej obrębie węzła wylotowego autostrady w kierunku Gniezna. Z kolei gmina Mosina niebawem\nnabierze rysu rekreacyjnego, gdyż w Krajkowie planuje się\nstworzenie trzeciego w powiecie pola golfowego. Teren pod\nten projekt w dalszym ciągu jest do nabycia. Jak wygląda\nprzygotowanie inwestycyjne powiatu w porównaniu z innymi\naglomeracjami, na przykład Wrocławiem?\n– Nie można porównywać aglomeracji poznańskiej z aglomeracją wrocławską. Działania Poznania są działaniami\n„u podstaw”, jednak prowadzącymi do konkretnego celu,\na działania Wrocławia są nacechowane medialnym rozgłosem. Choć moim zdaniem powiat poznański i gminy otaczające Poznań są silniejsze gospodarczo od wrocławskich\n– twierdzi Tomasz Morawski, dyrektor Wydziału Promocji\nStarostwa Powiatowego w Poznaniu. Jednakże o tym, kto\nw danej chwili będzie znajdował się na czele tego swoistego\npeletonu, zadecydują już sami inwestorzy oraz szeroko pojęty vox populi. \nW Krajkowie powstanie pole golfowe\norganów, jakimi są Urząd Marszałkowski, Starostwo Powiatowe i władze gminne. Jeśli chodzi o dofinansowanie danego projektu ze środków UE, leży to w kompetencji Urzędu\nMarszałkowskiego i to właśnie tam przedsiębiorcy powinni\nskładać wnioski. W przypadku poznańskich gmin obserwujemy nikłe dotacje w obrębie gospodarki, gdyż obszary\nte są już dobrze rozwinięte. Niemniej w takich dziedzinach\njak rozwój oświaty czy infrastruktury szanse na zdobycie\nfunduszy z unijnego źródła rosną. Kooperacja na linii starostwo – gmina opiera się natomiast na tym, iż starostwo\notrzymuje od gmin oferty terenów inwestycyjnych, które\npo odpowiednim przygotowaniu promuje na zagranicznych\ntargach nieruchomości, np. w Cannes czy na Expo Real\nw Monachium. Wszelkie informacje dotyczące tych terenów\nmożna otrzymać tak w urzędach gmin, jak i w Centrum\nPromocji Biznesu Powiatu Poznańskiego. Po nawiązaniu\nkontaktu z inwestorem negocjacje powracają do\nurzędu gminy, gdzie osoby upoważnione kontynuują dalsze rozmowy\nŚwiadectwo dawnej świetności wielkopolskiej szlachty\n– dworki i pałace – popadają\nw ruinę. Pasjonaci, na ogół lokalni biznesmeni, próbują je\nratować. Za kilka lat niektóre\nz nich zostaną już tylko na fotografiach.\n TEKST | Sebastian Frąckiewicz\n ZDJĘCIA | Waldemar Śliwczyński\nto zarazem przedsiębiorca i fotograf, na\nco dzień właściciel\ni wydawca „Wiadomości Wrzesińskich”.\nNa zamówienie Muzeum im. Adama Mickiewicza w Śmiełowie realizuje projekt „Topografia niepamięci”. Jego celem jest sfotografowanie opuszczonych, zaniedbanych\ndworów i pałaców Wielkopolski. Do tej pory\nodwiedził 40 obiektów, a to dopiero połowa\npracy. Pracuje przy pomocy aparatu wielkoformatowego,\na zdjęcia wywołuje na tzw. barytach. To klasyczny papier\nfotograficzny i klasyczna praca w ciemni. Śliwczyński musi\nsię spieszyć, bo szlacheckie siedziby tętniące przed wojną\nżyciem, są w opłakanym stanie. – Niektóre miejsca, które\nodwiedzałem, już nie istnieją – przyznaje.\nJego zdjęcia, bezpośrednie i oszczędne formalnie, przedstawiają dramatyczny obraz zniszczonego ziemiańskiego\nświata, który tak naprawdę tworzył podstawę kulturowego\ndziedzictwa Wielkopolski. Wiele obiektów czeka na ratunek. Dla takich, jak kompletnie zniszczony dwór w Kotlinie,\nszans praktycznie nie ma. Problem tkwi w prawie.\nNa podstawie Dekretu PKWN o reformie rolnej z 6 września 1944 roku w ręce państwa trafiły wszelkie majątki\nprzekraczające 50 ha powierzchni użytków rolnych lub 100\nha powierzchni ogólnej. W praktyce uwłaszczone zostały\ntakże mniejsze majątki. Na mocy innej ustawy upaństwowiono również posiadłości niemieckie, które przed wojną\nstanowiły w Wielkopolsce ok. 30%. Dziś większość obiektów zarządzana jest przez Agencję Nieruchomości Rolnych,\nktóra najchętniej pozbyłaby się niszczejących budowli, ale\nproblem stanowi brak ustawy reprywatyzacyjnej. Nawet jeśli mamy wystarczające pieniądze, możemy kupić tylko taki\nzabytek, do którego spadkobiercy nie zgłosili roszczeń lub\nroszczenia są nieuzasadnione. W Wielkopolsce w dużej mierze są to właśnie majątki poniemieckie, bowiem wielkopolscy Niemcy w 1939 roku na ogół zrzekli się obywatelstwa\npolskiego i w świetle prawa ich roszczenia się nie liczą (chyba że wówczas zostali przy obywatelstwie polskim). Ale nawet przypadku polskich majątków czasem roszczeń nie ma –\nw czasie wojny ginęły przecież całe rodziny. Natomiast\nw stosunku do wielu dworów, zostały one jednak zgłoszone.\nW świetle obecnej ustawy spadkobierca, który udokumentował swoje prawo do obiektu, może go jedynie kupić od\nAgencji na prawach rynkowych na zasadzie pierwszeństwa,\nbez przetargu. Nie odzyska go za darmo. I tu powstaje pat,\nbo nie każdy spadkobierca ma na to środki. Z kolei Agencja\nnie ma prawa odsprzedać takiego zabytku nikomu innemu.\nW efekcie przybywa ruin, bo państwa nie stać na niezbędne\nremonty. Obecnie w posiadaniu poznańskiego oddziału terenowego ANR znajdują się 124 zespoły dworsko-pałacowe\ni 58 zespołów pałacowo-parkowych z czego jedynie do 33\nnie zgłoszono żadnych roszczeń.\nMarcin Libicki, historyk sztuki i znawca tematu (a do\nniedawna także europoseł), nie jest optymistą i nie widzi\nna razie szans na reprywatyzację. To mało medialny temat,\na ostatnim razem projekt ustawy zgłoszono w kadencji sejmu 1997–2001 i został zawetowany przez prezydenta Kwaśniewskiego. Choć obserwuje coraz większe zainteresowanie\ndworami wśród wielkopolskich biznesmenów, to na Mazowszu sprawa wygląda lepiej. – Środowisko warszawskie ma\npo prostu więcej pieniędzy. Poza tym, niezależnie od regionu, to tak naprawdę wyścig człowieka z czasem. I człowiek\nw wielu przypadkach przegrywa – mówi naszej redakcji.\nNa pytanie, jakich argumentów użyłby, aby przekonać biznesmenów do inwestowania w dworki argumentuje: – Polska kultura zakorzeniona jest w tradycji szlacheckiej. Nie\nw chłopskiej, mieszczańskiej czy wielkopańskiej, ale właśnie\nw tradycji rodzinnych dworów i dworków, spójrzmy choćby\nna Soplicowo. Kultura szlachecka, o czym warto pamiętać,\nto także kultura indywidualizmu i demokracji. Ktoś, kto\nurządza się w dworze, wpisuje się bezpośrednio w tę tradycję. Poza tym to zupełny inny tryb życia, bliższy naturze.\nWielkopolscy biznesmeni, którzy kupują kompleksy dworskie i pałacowe (kompleksy, bo na ich terenie najczęściej\nznajdują się także park, staw czy pomniejsze zabudowania),\nrobią to z przeznaczeniem na własne siedziby lub wykorzystują jako obiekty rekreacyjne i hotelowe. I w jednym, i drugim przypadku wymaga to dużych pieniędzy, samozaparcia i\nzamiłowania do historii. Trzeba wygrać przetarg, mieć plan\nrenowacji tworzony przy udziale konserwatora zabytków,\na także tzw. program, który obejmuje pomysł na dany obiekt\nDworu nie kupuje się z racjonalnych pobudek. Piotr Olewiński, współwłaściciel pałacu Mierzęcin i firmy Novol\nnie ma co do tego złudzeń. – Z punktu widzenia biznesowego taka inwestycja praktycznie się nie zwraca, nawet\nw chwili obecnej, kiedy prowadzimy tu hotel, jest to trudne.\nOczywiście cały czas rozwijamy ofertę rekreacyjno-turystyczną: mamy stadninę koni, korty tenisowe, bowling, spa,\na obecnie trwają prace przy budowie basenu w jednym\nz zaadaptowanych budynków folwarku. Wierzymy, że kiedyś pałac Mierzęcin będzie przynosił dochody, choć jest\nto przede wszystkim pasja i mamy ogromną satysfakcją\nz tego, że udało nam się ten obiekt przywrócić do świetności.\nPostanowiliśmy kupić obiekt historyczny, bo takie miejsca\nmają duszę i charakter – opowiada. Kiedy Piot Olewiński\ni Piotr Nowakowski z Novolu kupowali Mierzęcin, był on\nzdewastowany, wcześniej zajmował go miejscowy PGR. Nie\nzniechęciło ich to jednak. Nie załamała się także Helena\nOsicka, właścicielka firmy Landbud i pałacu w Zalesiu (gmina Borek Wielkopolski), która kupując pałac, zastała go\nw 60% ruinie, ze zniszczonym dachem i kompletnie zniekształconym wnętrzem. Obszerne pomieszczenia zostały\npodzielone bowiem na mniejsze mieszkania ściankami działowymi. Trzeba było wszystko rekonstruować. – To ciężka\ni kosztowna praca, ale jej efekt wynagradza mi wysiłek włożony w renowację. Cieszę się z wszystkiego, co tu powstaje.\nTak naprawdę ja przy tym odpoczywam, bo to coś zupełnie\ninnego niż prowadzenie firmy. Gdybym mogła, uratowałabym wszystkie pałace – mówi Helena Osicka. Obecnie najwięcej pracy wkłada w renowację wnętrz. Kupiła już kolejny,\nUnia, powiat słupecki\nmniejszy zabytek. Narzeka jednak na tych nabywców, którzy\nkupują pałac, a potem nie przeprowadzają remontów. – To\njest straszne, konserwator powinien dawać kilka lat na to,\naby w obiekcie ruszyły prace, a jeśli budynek nadal niszczeje,\npowinien być odbierany – dodaje. Zarówno Piotr Olewiński,\njak i Helena Osicka potwierdzają słowa Marcina Libickiego\no innym, „dworskim życiu”. Jak mówią, pałacowe kompleksy\nstojąc na uboczu, tworzą enklawy ciszy i spokoju, czas płynie\ntu inaczej. Oby tych enklaw udało się ocalić jak najwięcej. \nBardo, powiat wrzesiński\nO sztuce, walce o odtworzenie zabytków i emocjach z nimi związanych\nopowiada w rozmowie z „Głosem Biznesu” Andrzej Kareński- Tschurl.\n ROZMAWIALI | Damian Nowak, Michał Cieślak\nHistoria obecności rodziny Kareńskich\nw dworku w Podstolicach sięga 1992 roku…\nWszystko zaczęło się znacznie wcześniej od sceny artystycznej i galerii, którą przy Starym Rynku w Poznaniu prowadziła\nmoja żona. Nasza galeria była jednak za mała, nie mogliśmy\naranżować tych spotkań tak, jakbyśmy chcieli. Stąd pomysł na\nto, by poszukać budynku gwarantującego swobodę, odpowiednią przestrzeń dla rzeźb, obrazów i spotkań. Wykorzystaliśmy\nfakt, że w tamtych czasach, mimo wielu ograniczeń, był jeden\nprzepis, który ułatwił nam starania o dworek w Podstolicach.\nCzłonkowie związków twórczych mogli ubiegać się o udostępnienie zabytków z list urzędów miast, pod warunkiem stworzenia w nich miejsca promującego kulturę. Moja żona, jako\npiosenkarka, skorzystała z tej możliwości.\nPoczątki nie były zapewne łatwe…\nZaproponowano nam siedem obiektów, niewątpliwie pięknych, ale bardzo dużych, wymagających kosztownych inwestycji. Mierząc siły na zamiary, wybraliśmy najmniejszy z nich\ni najlepiej położony, bez ryzyka, że pewnego dnia zgłoszą się\nz roszczeniami poprzedni właściciele. Dwór w Podstolicach,\npołożony w dobrym miejscu koło Wrześni, kilka kilometrów\nod obecnej autostrady, przed wojną był dzierżawiony (własność\nskarbu państwa). Zastaliśmy budynek w opłakanym stanie,\nw sali balowej przez dziurawy strop można było oglądać niebo.\nNaszym celem było stworzenie w tym miejscu sceny, galerii,\norganizacja wystaw i koncertów. Do tej koncepcji udało się\nprzekonać panią konserwator, która pozwoliła na adaptację\npomieszczeń. Działaliśmy po omacku, nie zachowała się żadna\ndokumentacja obiektu pozwalająca odtworzyć dawny wygląd,\nniewiele było też oryginalnych elementów zdobniczych czy\nsprzętów. Krok po kroku tworzyliśmy salę teatralną, salę galerii, urządzaliśmy piętnaście pokojów mieszkalnych, na pod-\ndaszu pomieszczenia konferencyjne. Cieszyliśmy się z tego, że\npark, mimo tego że zarośnięty, nie był zniszczony. Zachował\nsię staw, droga dojazdowa i przede wszystkim nienaruszony\nDlaczego tak ważne było dla Pana znalezienie miejsca poza miastem na działania artystyczne?\nW latach 90. byliśmy jedyną polską galerią biorącą regularnie udział w targach sztuki za granicą. Promując dzieła sztuki na targach we Frankfurcie, w Japonii czy na Art Cologne,\nmogłem bez problemów zaprosić klientów do odwiedzenia galerii, zaproponować plener rzeźbiarski czy zorganizować wernisaż. Moją intencją było stworzenie przestrzeni artystycznej.\nMógłbym oczywiście wybudować nowy budynek galerii. Ale to\ntrochę tak jak z dobrą porcelaną. Figurki miśnieńskie, mimo\nże od dwustu lat produkowane wciąż z tych samych materiałów, według tego samego wzoru, mają różną wartość. Także\nsymboliczną. Te starsze mają swoją historię, człowiek wiąże się\nz nimi emocjonalnie.\nBywały momenty trudne. Większość z nich wynikała z braku\nwłaściwej informacji. Nikt nie zajmował się wyliczeniem rzeczywistych kosztów całej inwestycji. Wydawało mi się, że z naszej\ndziałalności uda się wyremontować i utrzymać pałacyk. Rzeczywistość nie raz okazała się trudniejsza. Relatywnie tanio kupuje\nsię taki obiekt – to jest pułapka, w którą człowiek sam wpada.\nTrzeba sobie uświadomić skalę, dla przykładu zwykła wymiana okien nie dotyczy czterech sztuk, tylko od razu czterdziestu.\nTakie przedsięwzięcie trudno jest traktować jako wykalkulowany\nprojekt biznesowy. Obawialiśmy się pułapki kredytowej, dlatego nie rozpoczęliśmy wielkiego remontu, działaliśmy ostrożnie,\nadaptując pokój po pokoju. Dworek nie jest miejscem przynoszącym zysk, zresztą nie miał pełnić takiej funkcji. Środki z organizacji imprez, szkoleń, konferencji mają wystarczyć na pokrycie\nbieżących kosztów oraz pensje zatrudnionych osób. Oczywiście\nnie chciałbym z mojej działalności biznesowej dofinansowywać\ndziałania tego miejsca (poza wyjątkowymi sytuacjami).\nCieszę się, że dzisiaj Podstolice stały się miejscem, gdzie\nmożna odciąć się zupełnie od świata, zrelaksować się w pięknym parku ze starymi drzewami. Organizacja szkoleń i konferencji pomaga nam w utrzymaniu obiektu, bo jako prywatna\ninstytucja kultury nie jesteśmy dotowani przez żaden urząd. Na\nszczęście od jakiegoś czasu udaje nam się do organizacji koncertów, wystaw pozyskać firmę wspierającą. Czerpię z tego wiele\nsatysfakcji – z obcowania z ładnymi przedmiotami, przebywania w wyjątkowych wnętrzach, spotykania wyjątkowych ludzi.\nTo wszystko daje realizowanie takiego projektu. A ludzi chcących uczestniczyć w naszych inicjatywach jest coraz więcej.\nDla Pana dwór w Podstolicach stał się pasją,\nprzestrzenią dla sztuki. Czy poleciłby Pan\nkomuś innemu zainteresowanie się opuszczonymi dworkami, których w Wielkopolsce\nGdyby ktoś mnie zapytał czy osiemnaście lat temu podejmowałem decyzję o zakupie dworku w pełni świadomie, odpowiem, że nie. Ale nie żałuję tego. Natomiast jeśli ktoś teraz chce budować duży dom w mieście, faktycznie polecałbym\nzaadaptowanie któregoś z zaniedbanych pałacyków. Dzisiaj\nnajbardziej pożądanym dobrem jest przestrzeń. Miejski dom\nz miniaturowym ogródkiem nie zapewnia takiego komfortu.\nPałacowe ogrody mają nierzadko dziesiątki tysięcy metrów\nkwadratowych powierzchni. Na koniec podkreśliłbym to, co\ndla mnie jest ważne – emocje związane z danym miejscem. \nM. A. Kareński-Tschurl\nkonsul honorowy Republiki Federalnej Niemiec w Poznaniu,\nprzedstawiciel Rosenthala w Polsce, promotor polskiej sztuki\nwspółczesnej i artystów na licznych targach na świecie.\n90 pokoi  Klimatyzacja\n Bar  Wellness\n Business Corner\n 4 sale konferencyjne (153 m2 )\nŚw. Marcin 67  61-806 Poznań\n T. +48 624 88 00\n F. +48 624 88 01\nOstatnie 20 lat w Polsce to okres, który\nwielu przedsiębiorczych ludzi wykorzystało\ndo tworzenia i rozwijania własnych firm.\nTeraz czas je zabezpieczyć na przyszłość.\nażdy biznes, jak statek na morzu, potrzebuje wyznaczonego kursu, silnej ręki kapitana\noraz ciągłości dowodzenia. Dla przyszłości\nfirmy konieczna jest wizja rozwoju na następne lata i następne pokolenia. Plan sukcesji powinien uwzględniać, że kiedyś przyjdzie\nczas, gdy ster biznesu przejmie kolejne pokolenie. Warto już\ndziś zastanowić się, jak nasi bliscy i nasz biznes są do tego\nprzygotowani. Czy wiedzieliby dziś, co zrobić, gdyby wczoraj\ndoszło do takiej zmiany przywództwa?\nUwarunkowania historyczne i ustrojowe spowodowały, że\nznaczna część dużych majątków firmowych i osobistych w Polsce pochodzi z ostatnich 20 lat. Brakuje nam tradycji i pozytywnych przykładów dziedziczenia dużych majątków. Plan\nsukcesji w firmie oraz testament kojarzą nam się z ostatnim\ndokumentem, jaki będziemy podpisywać w życiu. Z tego powodu rzadko sporządzane są z odpowiednim wyprzedzeniem. Często, niestety, życie pisze inny scenariusz, a wtedy nie zdołamy\njuż podpisać odpowiedniego dokumentu.\nWobec braku ostatniej woli spadkodawcy zawartej w testamencie stosuje się „plan sukcesji” napisany przez ustawodawcę. Nasz majątek zostanie podzielony zgodnie ze wskazaniami\ndziedziczenia zapisanymi w przepisach prawa. Tryb dziedziczenia ustawowego rodzi często wiele problemów. Szczególnie w stosunku do składnika majątku, jakim jest firma. Kluczowy staje się problem czasu i braku możliwości sprawnego\npodejmowania decyzji biznesowych. Działanie zgodnie z takim\nplanem (nie przez nas pisanym!!!) bardzo często kończy się\nlikwidacją dobrze dotąd prosperującego biznesu, a nierzadko\nrównież zepsuciem dobrych relacji w rodzinie.\nKto będzie kierował firmą, gdy nas zabraknie? Wspólnicy\nczy rodzina? Kto będzie po nas dziedziczył? Czy osoby te mają\nodpowiednie predyspozycje, przygotowanie i doświadczenie, by\nsprostać takim wyzwaniom? Czy mają osobowość i hart ducha,\nby realizować naszą misję i wizję rozwoju? To trudne pytania.\nDobry plan sukcesji wymaga nie tylko stawiania trudnych pytań, ale przede wszystkim znajdowania na nie właściwej odpowiedzi. Odpowiedzi, która wymaga od nas odwagi i rozwagi.\nJednak kto wie, czy nie okaże się ona najważniejszą decyzją\nbiznesową w naszym życiu? Czy jako przedsiębiorcy możemy\nod niej uciekać, oczekując, że podejmie ją za nas sędzia w asyście nierzadko skłóconej rodziny i wspólników?\nStworzenie dobrego planu sukcesji wymaga przemyśleń oraz\nwspółdziałania ze specjalistami w dziedzinie finansów i prawa.\nOd ponad dwóch lat współpracą przy tworzeniu takich rozwiązań zajmuje się grupa doradców Aviva, członków MDRT skupionych wokół Biura Regionalnego Ubezpieczeń Grupowych\nw Poznaniu. Działając na terenie północno-zachodniej Polski, nawiązaliśmy współpracę z regionalnymi kancelariami\nprawnymi specjalizującymi się w obsłudze przedsiębiorców.\nW opinii naszych klientów wdrożone rozwiązania pozwoliły im\nna uzyskanie pewności, że w każdym przypadku panują nad\nkierunkiem rozwoju ich firmy, a obrana misja działania i wizja\nrozwoju firmy nie umrze wraz z nimi.\nWszystkich, których postawione tutaj pytania skłaniają do\nzastanowienia się nad swoim biznesem i zagadnieniami sukcesji, zapraszamy do współpracy. \nPawlak & Szubert\ntel.: 061 22 11 838\nOferujemy kompleksowe rozwiązania i elastyczne produkty – Ubezpieczenia Grupowe, już dla dwóch osób, „szyte\nna miarę” rozwiązanie dla przedsiębiorstw niezależnie od\nprofilu ich działalności.\nUbezpieczenie może obejmować ochroną wszystkich pracowników lub tylko wybrane grupy, łącząc w sobie część\nochronną z elementem inwestycyjnym.\nDobrze skonstruowany, dopasowany do specyfiki danej firmy, program ubezpieczenia grupowego może być elementem polityki personalnej przedsiębiorstwa i dodatkowym\nskładnikiem sytemu wynagrodzeń.\nSkontaktuj się z nami, a nasi specjaliści i pracownicy Biura Regionalnego przygotują odpowiednie rozwiązanie.\nDyrektor Regionalny ds. Ubezpieczeń Grupowych\nAviva Tow. Ubezpieczeń na Życie S.A.\nBiuro Regionalne ds. Ubezpieczeń Grupowych\nul. Zeylanda 3/6, 60-808 Poznań,\ntel.: 061 662 74 35, 061 662 74 36\nRolls-Royce Phantom II to auto\nstworzone dla zamożnych indywidualistów.\nPrawdziwy rarytas. Każdy egzemplarz\ntego modelu posiada indywidualnie\n TEKST | Andrzej Roszkiewicz\namochody produkowane przez fabryki Rolls-Royce budziły zawsze emocje i pożądanie\nbogatych arystokratów, przedsiębiorców i ludzi, których pozycja społeczna wymagała\nzewnętrznych oznak przynależności klasowej. Fabryki RR przyjmowały indywidualne zamówienia na wykonanie poszczególnych egzemplarzy.\nW pierwszych latach funkcjonowania ograniczano się głównie do produkcji kompletnych jeżdżących podwozi, na które\nnabywca mógł zamontować karoserię wykonaną według własnego życzenia w jednej z wielu firm powozowo-karoseryjnych\nfunkcjonujących na początku XX wieku i później, w latach 20.\ni 30. Było to bardzo istotne. Im bardziej indywidualnie wykonana karoseria, tym większe budziła uznanie. Z technicznego\npunktu widzenia samochody posiadały znacznie różniące się\nod siebie nadwozia. Połączenie jednostkowych nadwozi z doskonałą mechaniką dawało efekt niezawodności i elegancji.\nJednym z takich przykładów jest samochód, który znajduje\nsię w mojej kolekcji. Jest to Rolls-Royce model Phantom II\nz roku 1936, z typowym dla brytyjskich pojazdów lat 30. nadwoziem wykonanym przez firmę Thrupp&Maberly. W latach\n1929-1936 wyprodukowano ogółem 1402 sztuk Phantom II,\nw tym 278 Phantom II Continental. Egzemplarz tego auta,\nktóry trafił do mojej kolekcji, pochodzi ze Szwecji. Gdy go\nkupowałem, był w stanie kompletnym i posiadał pełną dokumentację: od zakupu w fimie Rolls-Royce począwszy, skończywszy na ostatnim przeglądzie z roku 1968. Przywrócenie do świetności takiej jak na fotografiach zajęło mi dwa\nlata. Pierwszą właścicielką tego samochodu była żona Roberta Petera Fleminga (kupiła go w styczniu 1936 roku),\nsłynnego brytyjskiego pisarza i podróżnika, który zasłynął\njako redaktor „The Times” i autor książki „Brazilian Adventure”, opisującej własne brawurowe przygody w Ameryce\nPołudniowej. Egzemplarz Phantom II pani Fleming posiada\nkaroserię wykonaną z aluminium. Ma to niebagatelny wpływ\nna osiągi auta. Aluminium jest bowiem lekkie, co umożliwia\nrozwijanie większej prędkości i mniejsze zużycie paliwa. Poza\ntym tworzywo to charakteryzuje się lepszą plastyką i dzięki\ntemu wykonawca karoserii mógł uzyskać bardziej opływowy kształt nadwozia. Auto otrzymało, zgodnie z zamówieniem, skórzaną tapicerkę w kolorze beżowym na siedzeniu\ndla kierowcy oraz tapicerkę welurową na siedzeniach dla\npasażerów. Dokumentacja opisuje bardzo szczegółowo wyposażenie, takie jak typ klaksonu, lamp zderzaków, lusterek\ni wszelkich innych detali. Skąd wiem, że dokumentacja jest\nautentyczna? Sprawdziłem ją w Królewskim Klubie Rolls-Royce (Wielka Brytania), który prowadzi swego rodzaju\n„kartoteki” wszystkich aut tej marki. Dzięki temu każdy posiadacz starego Rolls-Royce’a może dowiedzieć się, kto był\njego pierwszym właścicielem, i wręcz odtworzyć całą historię\nauta. Już wkrótce sam zamierzam to zrobić. Nie ma bowiem\nnic lepszego niż piękny samochód z ciekawą historią. \nZ zawodu energetyk, pasjonat i kolekcjoner starych aut.\nW swojej kolekcji posiada 42 samochody, w tym 26 całkowicie odrestaurowanych.\nMonachium, zwane ze\nwzględu na swój potencjał gospodarczy drugą\nstolicą Niemiec, jest\nsukcesu gospodarczego naszych zachodnich\nsąsiadów. Słynie także\nze znanego na świecie\n TEKST | Andrzej Zuba\niasto wraz z całą Bawarią stanowi\nsiłę pociągową niemieckiej gospodarki opartej na doskonale rozwiniętych\nsektorach usług i finansów. Świetnie\nradzi sobie również przemysł. W Monachium swoje centrale posiadają między innymi: Siemens, BMW, Munich Re (jeden z największych\nreasekuratorów na świecie), Allianz, czy też MAN. Pozycję\ngospodarczą aglomeracji umacnia jej położenie geograficzne, przyciągają również atrakcje turystyczne oraz dogodna\nkomunikacja. Autostrady, szybka kolej ICE oraz jedno z największych i najnowocześniejszych lotnisk Europy – słowem:\nmamy czego Monachium zazdrościć. Powodów (oprócz tych\nbiznesowych) do odwiedzenia Monachium może być wiele.\nPasjonaci sztuki znajdą tutaj między innymi Starą Pinakotekę ze zbiorami malarstwa od XIV do XVIII wieku, Nową\nPinakotekę z kolekcją sztuki europejskiej od klasycyzmu\ndo art nouveau i Gliptotekę – muzeum sztuki starożytnej.\nBogactwo i różnorodność architektoniczną miasta reprezentują trzy bramy (pozostałość po średniowiecznych fortyfikacjach), gotyckie kościoły św. Piotra i Ducha Świętego,\nkatedra – wizytówka miasta – z charakterystycznymi cebulastymi hełmami na wieżach oraz Nowy Ratusz. Uzupełnia\nje architektura nowoczesna, której znakomitymi przykładami są Muzeum Brandhorstów, a także nowe, wielofunkcyjne\nBMW Welt. To miejsce, gdzie oprócz starych modeli można\nna żywo oglądać proces konstrukcji samochodu, a sam budynek zachwyca bryłą. Kibice piłkarscy z pewnością wybiorą\nsię na jeden z meczów czołowego klubu Niemiec – Bayernu\nMonachium. Allianz Arena (bo taką nazwę nosi budowla) jest\nobecnie najnowocześniejszym stadionem Europy.\nNiewątpliwie najbardziej znaną na świecie, a jednocześnie\nnajbardziej widowiskową i masową atrakcją Monachium jest\nOktoberfest – organizowany co roku w drugiej połowie wrze-\nśnia festiwal piwa. Na dźwięk słowa „Oktoberfest” niejednemu piwoszowi serce zaczyna bić mocniej. Monachium w tym\nczasie przeżywa prawdziwe oblężenie amatorów złocistego\ntrunku oraz dobrej zabawy. Skąd nazwa i pomysł? Pierwszy\nOktoberfest miał miejsce w 1810 roku z okazji ślubu bawarskiego księcia Ludwika, późniejszego króla, i jego wybranki\n– księżniczki Theresy von Sachsen-Hildburghausen. Uroczystość, na którą byli też zaproszeni mieszczanie, odbyła się\nprzed bramami Monachium – na łąkach, które potem nazwano Theresienwiese (Łąkami Teresy – od imienia wybranki).\nImpreza udała się na tyle, że postanowiono na cześć pamiętnego ślubu powtarzać ją co rok w tym samym miejscu.\nTradycja nakazuje, że w ostatnią wrześniową sobotę,\nw samo południe, burmistrz Monachium, uderzając drewnianym młotkiem, wybija szpunt w wielkiej beczce, z której wylatuje strumień legendarnego monachijskiego piwa Märzenbier.\nPo otwarciu beczki głośny krzyk oznajmia: „Ozapf is, Angezapft ist”, czyli: „Oktoberfest roku uważam za otwarty!”.\nW trakcie imprezy w ogromnych, specjalnie na tę okazję\nprzygotowanych namiotach (każdy pod patronatem innego lokalnego browaru) goście piją piwo w litrowych kuflach\nzwanych „mass”, zagryzają lokalnymi specjałami i śpiewają\nregionalne bawarskie piosenki z akompaniamentem orkiestry.\nObowiązuje strój miejscowy: dla panów bawarskie skórzane\nspodenki na szelkach, dla pań sukienka chłopka z dopasowaną górną częścią, marszczoną spódnicą i fartuszkiem.\nFestyn trwa w najlepsze pół miesiąca, a dodatkową atrakcją\njest położone tuż obok wesołe miasteczko, które spragnionym\ninnego typu emocji pozwala podziwiać nocną panoramę miasta z perspektywy rollercoastera. Radzimy jednak zachować\nodpowiednią kolejność: najpierw rollercoaster, potem piwo.\nTermin tegorocznego Oktoberfest: 19 września-4 października. Warto więc zarezerwować sobie czas na podróż do\nZ Poznania do Monachium latają bezpośrednio 2 linie lotniczeLufthansa i LOT, aktualnie są to 4 połączenia dziennie.\nBawarskie specjały są proste, ale oryginalne, opierają się głównie\nna wieprzowinie, baraninie i drobiu, a królują Weiswurst czyli\nbiałe kiełbaski, pieczona golonka podawana z sosem, knedlem\ni kapustą po bawarsku i tradycyjny brezl (precel). Do większości\npotraw dodaje się ocet winny, co nadaje im specyficzny kwaśnowinny posmak.\nPolecane bawarskie restauracje\n(poza kuchnią w obrębie Oktoberfest)\nLöwenbräukeller – flagowa restauracja i pijalnia piwa browaru\nAugustiner Großgaststätten – www.augustiner-restaurant.com\nHofbräuhaus – „matka” wszystkich piwiarni,\nZum Franziskaner – doceniona przez Michelin\nPolecane hotele w obrębie Oktoberfest\nNazwisko Zino Davidoffa wymawiają\nz czcią nie tylko wielbiciele i znawcy\ncygar. Historia jego życia to biografia\nbez pęknięć – od pierwszego do ostatniego\ndnia konsekwentnie związana z tytoniem.\n TEKST | Maciej Kasprzak\nrodzony 11 marca 1906 roku w Kijowie\nZino wspominał, że pierwszym zapachem,\njaki zapamiętał, był aromat tureckiego\ntytoniu. Nic dziwnego, jego ojciec Henri\nDavidoff, mimo surowego zakazu, skręcał\nw mieszkaniu cygara dla swoich przyjaciół.\nTen aromat związał życie Zino – piątego dziecka w rodzinie\nDavidoff – na zawsze z tytoniem.\nW wyniku narastających konfliktów etnicznych (Dawidoffowie byli Żydami) i coraz bardziej napiętej sytuacji politycznej\nw carskiej Rosji rodzina Davidoff wraz z pięcioletnim wówczas Zino podejmuje decyzję o ucieczce. Po wielu perturbacjach i przygodach docierają do celu – neutralnej Szwajcarii, gdzie już legalnie mogą kontynuować rodzinną tradycję.\nW 1911 roku Henri Davidoff zakłada w Genewie na Place\ndes Philosophes pierwszy butik z cygarami. Choć nie jest\nlekko, bo siedmioosobowa rodzina Davidoff musi pomieścić\nsię w dwóch niewielkich pokojach, to po latach Zino dobrze\nwspomina tamte czasy: „Żyliśmy w dwóch małych pokojach,\nwspólnie ze szczurami i myszami. Ale było to piękne dzieciństwo, bo wszystko było fascynujące, nowe i piękne”.\nSzkoła podstawowa znajduje się niedaleko od domu, ale po\nlekcjach Zino nie gra z kolegami w piłkę – wraca szybko do\ndomu, by razem z braćmi i siostrami sortować liście tytoniu\ni przygotowywać mieszanki. Pierwsze cygaro Zino wypala,\nmając lat 12. Czy miało złotą opaskę (charakterystyczny\nznak cygar Davidoff) – nie pamięta, ale jak wspomina wiele\nlat później – smakowało mu.\nPo kilkunastu latach ciężkiej pracy i studiowaniu gustów\nklientów rodzinnego sklepu młody Zino wyrusza w świat\nw poszukiwaniu nowych doświadczeń. Wyposażony jedynie\nw smoking i listy polecające do przyjaciół – sprzedawców tytoniu – wypływa statkiem do Ameryki Południowej.\nJedź na Kubę, synu\nOd 1925 roku przez pięć lat Zino ciężko pracuje na plantacjach tytoniu i w fabrykach cygar w Argentynie. Z Buenos Aires\nprzenosi się do Brazylii, gdzie poznaje czarny tytoń. Doznaje\nolśnienia. „Wielkie, mocne liście to szlachectwo naszego rzemiosła” – pisze w pamiętniku. Jego fascynację tytoniem zauważają\nteż inni. Kiedy pracuje na plantacji w Bahia, pewnego dnia stary\nbrazylijski plantator mówi mu: „Ty, synu, kochasz tytoń. Jedź na\nKubę, na czerwoną ziemię. Odkryjesz Puro, które będzie dla ciebie wszystkim”. I tak też Zino czyni. Przez kolejne dwa lata obserwuje produkcję najlepszych hawańskich cygar – od pikowania\nsadzonek tytoniu, przez zbieranie liści, ich suszenie, fermentację, zwijanie, aż po sortowanie i pakowanie gotowych produktów.\nKiedy w 1930 roku powraca do Genewy, rozszerza natychmiast\nsklep ojca o dział cygar ze specjalną „piwnicą”, w której mogą\nbyć przechowywane najlepsze liście tytoniu bez uszczerbku dla\nnajwyższej jakości. Ten prototyp dzisiejszego humidora jest wówczas prawdziwą nowością i sprawia, że cygara Davidoffa wyróżniają się wśród innych swym smakiem i aromatem. Kiedy lata\n30. przynoszą wielki kryzys gospodarczy, butik w Genewie jest\njuż znany jako najważniejszy adres dla fanów kubańskich cygar.\nTo pozwala mu przetrwać nadchodzące ciężkie czasy. W 1940\nroku Davidoff otrzymuje rozpaczliwy telegram – dwa miliony\nkubańskich cygar może wpaść w Paryżu w ręce Niemców. Nie\nzastanawia się. Organizuje transport i cały skład cygar zostaje\nprzerzucony do Szwajcarii. Kubańczycy bez wahania powierzają\nmu cały ładunek, a „aficionados” (miłośnicy cygar) przez cały\nokres wojny jeżdżą wyłącznie do Genewy, by kupować swoje ulubione cygara.\nZino Davidoff nigdy nie stracił\nz oczu swojego celu – wzbogacania życia poprzez przyjemność. W zaawansowanym\njuż wieku zwykł mawiać: „Kocham wszystko, co oddziałuje\nna zmysły: cygara, wino, kobiety. Te ostatnie już tylko teoretycznie”.\nImperium dobrego smaku\nW 1946 roku Zino wpada na genialny pomysł. Studiując kartę win w ulubionej restauracji, postanawia stworzyć pierwszą\nwłasną serię cygar i nadać jej te same fascynujące nazwy, które\nnadano winom. W ten sposób powstaje słynna seria <<G.C.>>\n(Grand Cru): Château Haut Brion, Château Lafitte, Château Latour, Château Margaux i Château Yquem, pakowana w drewniane skrzyneczki, zachwycająca każdego konesera bogactwem\nsmaku i aromatu. Chociaż Zino kreuje swoje marki bez żadnej\nlicencji, nawet po latach renomowani producenci win nie protestują. Wysoka jakość cygar robi swoje. Przekonuje ich idea\npowstania serii: wino i cygaro to dwa ukojenia dla duszy. Wraz\nz jej powstaniem rozpoczyna się budowa imperium Zino Davidoffa – który zostaje nieformalnym królem cygar i zarabia\nmiliony. Imperium pozostaje niezachwiane nawet w obliczu rewolucji kubańskiej w 1959 roku. Amerykańskie embargo wobec\nKuby zmusza Zino Davidoffa w połowie lat 70. do poszukiwania\ndobrego tytoniu w Hondurasie. Z niego powstaje marka Zino.\nKubańscy przyjaciele nadal wspierają Davidoffa i ułatwiają mu\nw 1970 roku budowę fabryki w Hawanie, w której powstają\nnowe rodziny cygar: seria Davidoff No 1, Davidoff No 2 i Ambasadrice. Pali je sam Fidel Castro, choć do jego spotkania z Zino\nnigdy nie dochodzi.\nW szczytowym punkcie swojej kariery Davidoff podejmuje życiową decyzję i sprzedaje firmę bogatej szwajcarskiej,\nrodzinnej firmie Oettinger z Bazylei, której szef – dr Ernst\nSchneider – nadal ściśle współpracuje z zaprzyjaźnionym\nZino i czyni tego charyzmatycznego patrona ambasadorem\nW 1989 roku dla wielbicieli cygar Davidoff nadchodzi wielka niespodzianka. Z początkiem lat 90. przyjaciele decydują się na zmianę miejsca uprawy tytoniu. Wybrane zostają\nnajlepsze plantacje Dominikany, w dolinie Cibao. Ta zmiana\nwiąże się z dużym ryzykiem. Dla „aficionados” jest to kraj\nprawie nieznany. Ale wierni amatorzy cygar Davidoff nie zawodzą. Nowa odmiana tytoniu szybko zdobywa serca koneserów. Doceniają, że każde z tych cygar ma swój indywidualny\ncharakter. Gdy 14 stycznia 1994 roku w wieku 88 lat umiera\nZino Davidoff, świat opłakuje człowieka, który całe swoje życie – od pierwszego do ostatniego dnia – poświęcił tytoniowi\ni cygarom. Konesera z doskonałym poczuciem humoru i wyczuciem piękna. Estetę, który rozumiał ludzi i respektował\nich potrzeby. Zino Davidoff nigdy nie stracił z oczu swojego\ncelu – wzbogacania życia poprzez przyjemność. W zaawansowanym już wieku zwykł mawiać: „Kocham wszystko, co\noddziałuje na zmysły: cygara, wino, kobiety. Te ostatnie już\nPozostawił potomnym firmę zarabiającą rocznie 1,5 mld\neuro, 2700 pracowników, 53 sklepy firmowe – od Londynu po\nBeverly Hills. Pod marką Davidoff sprzedawane są koniaki,\nwyroby skórzane, okulary, wieczne pióra i perfumy – wszystko\nnajwyższej klasy. Świat zapamiętał go jako starszego pana\nz cygarem, zawsze w krawacie i z tysiącem franków w portfelu, który mawiał:\n”Eat less but only the best;\nDrink less but only the best;\nSmoke less but DAVIDOFF”. \nSklep w Genewie\n Więcej na temat cygar Davidoff\nZabiegów relaksacyjnych i odprężenia\npotrzebują nie tylko panie, ale także panowie.\nTym bardziej, że pracują coraz dłużej\ni w coraz bardziej stresujących warunkach.\nDlatego warto, aby odwiedzili CitiSPA\ni odprężenie, a nie mają\nochoty tracić czasu na\ndojazdy jest więcej. Po\nkilku latach pomysł\nprzerodził się we własny biznes – CitiSPA,\nktóre znajduje się w kamienicy przy ulicy Długiej. Kilka kroków od\nul. Półwiejskiej i Kupca\nPoznańskiego. Ma to\ndzięki temu bowiem\nklientami są pracownicy dużych firm zlokalizowanych w centrum\nPoznania. Również panowie, których pojawia\nomysł na zlokalizowanie SPA w centrum miasta narodził się kilka lat temu. Monika Makosz i jej mąż chcieli kontynuować zabiegi,\nz których korzystali będąc w różnych ośrodkach na wakacjach. Jak się okazało, po przyjeździe do Poznania nie mogli tego robić, bo\nwszystkie gabinety zlokalizowane były na obrzeżach miastach, co zabierało mnóstwo czasu. Doszli do wniosku, że\nosób takich jak oni, które mają ochotę na prawdziwy relaks\nPrzerwa na SPA\nDla większości panów SPA to trochę\nwiększy i bardziej luksusowy gabinet kosmetyczny, jednym słowem\nprzestrzeń dla kobiet, którą nie ma sensu się interesować.\nNic bardziej mylnego. SPA ( z łaciny Sanus Per Aquam)\nznaczy „leczenie przez wodę” i tak naprawdę jest miejscem\ngdzie relaksujemy nasz umysł i ciało, dbamy o nie kompleksowo. Namiastką dzisiejszego SPA były rzymskie łaźnie,\na kąpieli zdrowotnych nie wstydzili się nawet krzyżowcy, którzy podpatrzyli ten zwyczaj w świecie islamu. Dziś do CitiSPA\nMoniki Makosz panowie przychodzą w przerwie pomiędzy\nswoimi zajęciami. Menadżerowie, prawnicy i inni przedsta-\nwiciele wolnych zawodów (stałym klientem jest Ray Wilson),\nktórych dzień pracy często się wydłuża, postanawiają znaleźć godzinę, by zająć się na chwilę sobą. Tym bardziej, że\nczęsto nie mają czasu na sport. W trakcie stresującego dnia,\nzabieg w SPA przynosi uspokojenie, odprężenie i daje energię\ndo dalszej pracy. Nic więc dziwnego, że ostatnio dużą popularnością cieszą się wszelkiego rodzaju masaże relaksacyjne\ni rozluźniające, likwidujące napięcie. Panowie biorący udział\nw licznych spotkaniach biznesowych coraz większą uwagę\nprzywiązują do swojego wyglądu zewnętrznego, dbają nie\ntylko o sylwetkę, i dobre samopoczucie, ale także o dłonie\ni skórę twarzy.\nDla większości panów SPA to trochę większy\ni bardziej luksusowy gabinet kosmetyczny,\njednym słowem przestrzeń dla kobiet, którą\nnie ma sensu się interesować. Nic bardziej\nmylnego. SPA tak naprawdę jest miejscem\ngdzie relaksujemy nasz umysł i ciało, dbamy\no nie kompleksowo.\nW CitiSPA znajdziemy szereg zabiegów przeznaczonych specjalnie dla mężczyzn. Obok wspomnianych już wyżej masaży możemy zdecydować się na Ocean Treatment for Men, który regeneruje skórę drażnioną podczas częstego golenia czy Mer&Sens\nteratment – ekskluzywny zabieg z wykorzystaniem gorących\ni zimnych kamieni, który neutralizuje negatywną energię, likwiduje napięcia i przywraca dobre samopoczucie. Popularnością\ncieszą się także zabiegi w specjalnej kapsule Dermalife SPA Oceana (hydroterapia) przynoszące pełne odprężenie i relaks. Ciekawym doświadczeniem są także zabiegi ajurwedyjskie, oparte\no starohinduską medycynę naturalną. Monika Makosz zamierza wprowadzić wkrótce także specjalne masaże niwelujące ból\nkręgosłupa, bardzo powszechne wśród mężczyzn prowadzących\nsiedzący tryb życia. CitiSPA ciągle ewoluuje i oferuje nowe usługi. Mając do dyspozycji obiekt o powierzchni 300 metrów kwadratowych, złożony z 10 specjalistycznych gabinetów, a także\nwykształconą kadrę CitiSPA nie bez powodu może nosić miano\n„azylu w centrum miasta”. \nImprezy biznesowe i gospodarcze\n„Fiesta Mexicana” - impreza meksykańska dla członków\nLech Business Club w hotelu Sheraton Poznań.\nSeminarium Wielkopolskiego Związku Pracodawców\n„Ubezpieczenia społeczne w obliczu kryzysu gospodarczego”\n– Zakład Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu I Oddział,\nul. Dąbrowskiego 12.\nOd 21.10.2009 do 24.10. 2009\nTour Salon. Targi Regionów i Produktów Turystycznych\n„Fortuna kołem się toczy” Impreza w kasynie Casinos Poland\ndla członków Lech Business Club.\nKonferencja Wielkopolskiego Związku Kapitału „TOC receptą na rozwój biznesu” z udziałem Dr Alex Klarman, jednego\nz współtwórców TOC i prezesa Goldratt Institute – Hotel Trawiński w Poznaniu.\nOd 3.09 do 25.10\n„Ireneusz Zjeżdżałka (1972-2008). Fotografie”.\nWystawa prac jednego z najciekawszych dokumentalistów\npolskich w CK Zamek.\n6.10 – 17.10\nArt& Fashion Festiwal w Starym Browarze\nKoncert Kazik na Żywo w klubie Eskulap\n– koncert legendy polskiego metalu w kinie Apollo\n26.09.2009, godz. 20.30\nKoncert Doroty Miśkiewicz w klubie Blue Note\n„Ochrona majątku osobistego i firmowego.\nZachowanie ciągłości firmy” - spotkanie organizowane\nprzez Lożę Wielkopolską BCC oraz Aviva CU,\nmiejsce - Nickel Technology Park Poznań.\nSzczegóły (program i termin) w Loży Wielkopolskiej BCC.\ndeblowy Turniej Tenisowy - impreza dla członków\nLech Business Club.\n13.10. 2009, godz. 18.00 - 22.00\nForum produktów DWK, Pawilon z Iglicą,\nFirmy członkowskie DWK oraz firmy należące do regionalnych kół gospodarczych\nzaprezentują się wybranej grupie odwiedzających na nieformalnych stoiskach targowych Celem imprezy będzie budowanie\nregionalnych sieci i prezentacja produktów.\nTegoroczne Forum Produktów będzie stało\npod znakiem regionalnej współpracy z Brandenburgią.\n16.10.2009, godz. 20:00\nKoncert braci Waglewskich - Fisz & Emade w klubie Eskulap\n22.09.09, godz. 20.00\nWidowisko plenerowe „Rabin Maharal i Golem”\nw wyk. Teatru Asocjacja 2006.\nDziedziniec Różany CK Zamek.\nImpreza Lech Business Club. Wspólne oglądanie meczu AC\nMilan - Real Madryt w Multikinie. Mecz skomentują specjalni\ngoście - trener oraz zawodnicy Lecha.\n24. 11.2009 – 27.11.2009\nDzień Polsko-Niemiecki pod patronatem Konsulatu Generalnego Niemiec we Wrocławiu na Targach POLEKO, kraj partnerski – Brandenburgia, Sala Niebieska, teren Międzynarodowych\ni na wszystkim\ntel./fax 0-61 860 00 00