Opublikowano 29 września 2012 Autor: Carolina\nWeszliśmy do niewielkiej knajpki, gdzieś w centrum miasta. Jej wnętrze było dość przytulne. Ściany w ciepłym odcieniu brązu, kanapy przy nich miały czerwony kolor, tak jak obicia krzeseł. Stoły prawdopodobnie wykonane z mahoniu. Niewielki bar w lewym rogu naprzeciwko wejścia, natomiast na środku kominek, w którym się paliło. Ruszyłam do przodu, czując za sobą obecność Thony’ego i zajęłam się szukaniem odpowiedniego miejsca. Po chwili usiadłam przy dwuosobowym stoliku za kominkiem, a chłopak zabierając z baru dwie karty menu, przysiadł się do mnie, podając mi jedną z nich. Zajęłam się czytaniem jej i szukaniem czegoś na co miałabym ochotę.\n- Zdecydowali się państwo na coś? – przy naszym stoliku przystanęła młoda kelnerka, patrząc na nas wyczekująco.\n- Poproszę sałatkę grecką oraz herbatę – powiedziałam uśmiechając się do niej.\n- A dla pana? – zwróciła się do Cooper’a.\n- Duże frytki, hamburger i czarna kawa – dziewczyna zanotowała oraz odeszła podchodząc do baru.\n- Jak można to pić – mruknęłam do siebie, bawiąc się serwetką.\n- Normalnie, jak wszystko inne. To najlepszy napój, w końcu pili go sami bogowie. – zaśmiał się.\n- To nie zmienia faktu, że jest to okropne. – popatrzyłam na niego, krzywiąc się, a on zmrużył groźnie oczy, co sprawiło, że się zaśmiałam, a następnie rzuciłam w niego serwetką, którą zręcznie złapał, uśmiechając się do mnie.\n- No więc o czym rozmawiałeś z Sarah? – zmieniłam temat, chcą dowiedzieć się o czym Ci dwoje rozmawiali.\n- Sarah? Mówisz do swojej mamy po imieniu? – spytał zdziwiony, a na mojej twarzy pojawił się grymas.\n- To nie jest moja matka, chodź z pewnością wolałabym, żeby ona nią była. – mruknęłam z niezadowoleniem. Chłopak odchrząknął, jakby zmieszany i poprawił się na krześle.\n- Państwa zamówienie – niezręczną chwilę przerwała kelnerka, pojawiając się z jedzeniem i piciem, które przed nami postawiła, a ja jej podziękowałam.\n- Smacznego – zwróciłam się do Anthony’ego, zaczynając, jeść, a on mi odpowiedział tym samym.\nPosiłek jedliśmy w ciszy. Co jakiś czas czułam na sobie wzrok, sama na niego zerkałam, ale nic więcej. Gdy skończyliśmy, wstałam i podeszłam do baru prosząc o rachunek, słyszałam jak chłopak idzie za mną. Nim zdążyłam wyciągnąć portfel i zapłacić za siebie, Thony położył na blacie całą sumę.\n- Dziękujemy, jedzenie było pyszne – uśmiechnął się do starszej kobiety. – Chodźmy – zwrócił się do mnie.\n- Nie musiałeś za mnie płacić – powiedziałam, gdy wyszliśmy. Było to z jego strony miłe, lecz nie byliśmy parą ani nic.\n- Ale chciałem, to ja cię zaprosiłem. Przepraszam za to w restauracji. – powiedział, lekko zmieszany.\n- Nic nie szkodzi, nie wiedziałeś – uśmiechnęłam się delikatnie, ciągnąc go w stronę parku. Zaśmiał się.\n- Nie porywaj mnie! – krzyknął śmiejąc się oraz zwracając na nas uwagę innych ludzi. Puściłam jego rękę, a on klapnął na trawę. Spoważniał patrząc na mnie, a ja widząc, że się podnosi zaczęłam uciekać, śmiejąc się wniebogłosy. W jego towarzystwie czułam się zadziwiająco dobrze i swobodnie. Inaczej, lepiej. Gonił mnie przez chwilę, a potem złapał i wziął na barana. Objęłam go mocno rękami oraz oplotłam nogami, żeby nie spaść. Szedł przed siebie nucąc coś pod nosem. Położyłam głowę na jego ramieniu, przyglądając mu się z boku. Z nudów zaczęłam dmuchać mu w policzek.\n- Co chcesz więźniu? – spytał obracając głowę. Nasze twarze dzieliło niewiele, a jego oczy hipnotyzowały. Wbrew sobie, podniosłam głowę i nie mogąc się oprzeć musnęłam jego delikatny policzek ustami.\n- Na lody – wskazałam palcem na niewielką lodziarnię, podskakując lekko. Uśmiechnął się i ruszył w tamtą stronę biegiem ze mną na plecach. – Zwolnij – krzyknęłam, bojąc się, że mnie upuści. Nie posłuchał mnie i zatrzymał się dopiero przed niewielkim budynkiem. Wciąż mnie nie puszczając wszedł do środka.\n- Dzień dobry, co podać? – uśmiechnęła się do nas starsza pani w niebieskim fartuszku.\n- Dzień dobry – odpowiedzieliśmy jednocześnie.\n- To tak, ja poproszę trzy gałki lodów, czekoladową, jabłkową i może… jagodową, oczywiście w polewie toffi – powiedział z uśmiechem do kobiety, a ja się zaśmiałam. Kobieta podała mu jego zamówienie, a on puścił moje nogi i zabrał się za pałaszowanie loda. Zeskoczyłam z jego pleców, stając przy ladzie.\n- Poproszę dwie gałki, cytrynową i jabłkową, oblane chałwą. – Po chwili dostałam swoje zamówienie, a chłopak znów za mnie zapłacił. Pokręciłam tylko głową, kierując się do wyjścia. Usiadłam na ławeczce, która stała na przeciwko lodziarni, pod wielkim dębem, który dawał cień w ciepłe dni. Anthony klapnął koło mnie i zamruczał, co wywołało mój chichot.\n- Pysze są te lody. – westchnął, a ja kiwnęłam głową, nie kryjąc uśmiechu. Zamyśliłam się. Jedno, jedyne pytanie jakie mi się nasuwało… nie wiem czy chciałam poznać na nie odpowiedź. Ale chyba lepiej wcześniej, niż później się rozczarować i cierpieć bardziej.\n- Thony, dlaczego przyjechaliśmy do Pheonix? – chłopak popatrzył na mnie wyraźnie zaskoczony pytaniem.\n- Lubię cię, a nie chcę żeby ludzie gadali. Sama wiesz jaką mam opinię. Nie chcę zniszczyć twojej. Twój dziadek zmarł i już o tym plotkują. To wystarczy, nie potrzeba Ci tego więcej. – powiedział poważnie, a ja nie wiedziałam co zrobić. Wspomnie o dziadku wywołało ból, ale jego słowa, tak jakby się o mnie troszczył.\n- Idziemy? – spytałam, zmieniając temat. Cooper kiwnął głową, wstając. Szliśmy parkową alejką stykając się ramionami. Nie przeszkadzało mi to, jemu z resztą chyba też nie. Milczenie nie przeszkadzało, nie było żadnego napięcia, nic. Jakbyśmy znali się od dawna.\nPo dłuższej chwili zraniona stopa, o której już zdążyłam zapomnieć, przypomniała mi o sobie. Skrzywiłam się, zwalniając. Anthony po paru krokach, zorientował się, że przestałam dotrzymywać mu kroku i się do mnie obrócił.\n- Co się stało? – spytał, podchodząc do mnie.\n- Nie, nie – zaprzeczyłam szybko. On popatrzył, a jego wzrok jakby mówił ‚nie udawaj’. – No dobra – westchnęłam – stopa zaczęła trochę boleć. – Chłopak nic nie mówiąc, przykucnął przede mną.\n- Wskakuj na barana. – rzucił. Stałam nic nie robiąc. – No dalej – mruknął, obracając głowę w moją stronę. Przybliżyłam się i objęłam go, a on wstał, poprawił mnie i złapał pod kolanami.\n- Może już będziemy wracać? – spytałam – Przecież nie będziesz mnie cały czas nosił. – powiedziałam już bardziej do siebie, ale i tak byłam pewna, że to usłyszał.\n- Dla mnie to nie problem. Nie jesteś ciężka.\n- Jestem i nawet się nie kłóć. Wracajmy. – na moje słowa, westchnął ciężko i skierował się w stronę, z której przyszliśmy.\nOparłam głowę na jego ramieniu, patrząc przed siebie. Nie wiedziałam dlaczego, ale z nim czułam się cholernie dobrze, miałam to głupie poczucie bezpieczeństwa, którego od jakiegoś czasu brakowało. Tak jakbym w jego towarzystwie przenosiła się do innego świata, do bajki. Jednak wiedziałam, że ona skończy się tak szybko jak się zaczęła, magia zniknie, a wspomnienia pozostaną.\nZbyt słodko. Jak zaczynałam pisać\ntą historię to miało być inaczej.\nA wyszło jak wyszło i tyle.\nSzczerze to nie podoba mi się\nto jak piszę, ale cóż.\nOpublikowano 5 lipca 2012 Autor: Carolina\nSiedziałam na parapecie przy otwartym oknie, wpatrując się granatowe niebo obsypane milionem gwiazd. Była trzecia nad ranem, a ja od niecałych dwóch godzin nie mogłam zasnąć. To, co się wydarzyło, zdawało się być jedynie snem, który widzę jak przez mgłę, a każde odczucie z nim związane, tylko wydaje się tak realne. Jednak to nie był sen. Zamykając oczy wyobrażałam sobie jego wargi złączone ze swoimi w pełnym oddania i czułości pocałunku. Chciałam pozbyć się tego ze swoich myśli, ale nie potrafiłam. On zaprzątał je nieświadom niczego.\nPrzetarłam skronie, wzdychając.\n-Idiotka – szepnęłam do siebie. Zeszłam z parapetu, zostawiając otwarte okno. Wyciągnęłam z szafy dresy i koszulkę. Ubrałam je oraz cicho zeszłam na dół, gdzie założyłam trampki oraz wyszłam, zabierając z wieszaka bluzę i klucze od domu. Naciągnęłam kaptur na głowę, ruszając przed siebie. Chodź noga bolała, nie zamierzałam wracać do budynku. Musiałam pomyśleć w zupełnej samotności. Szłam, nawet nie myśląc dokąd chcę pójść. Jednak już po chwili zorientowałam się gdzie podświadomie się skierowałam. Wiedziałam, że czeka mnie długi spacer zanim tam dojdę. Mimo tego, że jest noc, a pół drogi biegło przez las, nie bałam się i nie potrafiłam tego wyjaśnić.\nGdy dotarłam na miejsce wszystkie emocje, które kłębił się we mnie już od bardzo dawna, znalazły ujście. Łzy niczym deszcz zraszały trawę, a ja leżałam skulona na ławce, trzęsąc się, bezbronna jak małe dziecko. Nie potrafiłam się opanować, a nawet tego nie chciałam. Najpierw śmierć dziadka, a teraz pojawia się on. Po co? Żeby namieszać mi w głowie i porzucić? Czy celem mojego życia jest cierpienie? Chyba tak, bo inaczej nie potrafię sobie tego wytłumaczyć. Ale…ja na prawdę chcę tak wiele? Szczęście to zbyt wiele, bym mogła je mieć? Jeśli tak, to chcę tylko spokoju. O nic więcej nie proszę. Miłość? Nie chcę jej. Ona niesie ze sobą jedynie ból, a ja go już więcej nie zniosę. Nie zniosę już cierpienia, to by było ponad moje siły.\nZ każdą minutą wyciszałam się. Myśli odbiegały daleko, a w głowie pozostawała pusta. Wpatrywałam się tępym wzrokiem w dal co jakiś czas mrugając. Popadłam w stan otępienia, a wszystko co robiłam ograniczało się do odruchów wrodzonych.\nPierwsze, blade promienie słoneczne przedzierały się przez korony drzew oraz gęstą mgłę, która ograniczała widoczność. Niebo rozjaśniało się, zapowiadając nowy dzień, lecz starą rzeczywistość. Wiedziałam, że muszę wrócić, lecz tego nie chciałam. Jeszcze kilka tygodni temu nie przejmowałabym się tym, ale teraz…teraz mam nową rodzinę. Sarah będzie się martwiła. Przynajmniej wiem, że jest osoba, która się zorientuje, że mnie nie ma, która będzie się tym przejmować. Zmusiłam się, żeby podnieść swe odrętwiałe z powodu bezruchu ciało. Stanęłam, opierając się o ławkę i przetarłam dłońmi twarz. Gdybym nie była tchórzem już dawno nie byłoby mnie na tym świecie, ale nigdy nie okazałam dość silna by to wszystko skończyć.\nGdy dochodziłam do terenów zabudowanych zaczęło padać. Naciągnęłam kaptur na głowę oraz objęłam się ramionami, próbując przyspieszyć kroku, jednak boląca stopa na to nie pozwoliła. Koło mnie przejechał samochód i zatrzymał się, cofając. Poznałam ten model. Auto Anthony’ego. Przednia szyba od strony kierowcy uchyliła się, ukazując chłopaka.\n-Wsiadaj, podwiozę Cię. – popatrzyłam na niego, pokręciłam przecząco głową oraz przyspieszyłam, mocniej kulejąc i krzywiąc się z bólu. Jechał za mną nie odpuszczając.\n-Daj spokój, zmokniesz, zachorujesz, po za tym twoja noga nie jest w najlepszym stanie – zaczął wyliczać, obstając przy swoim. Przystanęłam, obracając się do niego, a on zahamował. Patrzyłam mu w oczy, a obrazy w mej głowie zaczęły powracać do ostatniego wieczoru, ostatniej nocy. Przymknęłam oczy na chwilę oczy.\n-Nie, daj sobie spokój. – powiedziałam cicho lecz stanowczo.\n-Dobrze wiesz. – rzuciłam wymijająco.\n-O tamtej sytuacji zapomnij. Oboje byliśmy po paru drinkach. To nic nie znaczyło. Możemy się przecież tylko kolegować. Nic więcej. – mówiąc to patrzył mi w oczy. W jego tęczówkach coś się kryło, ale nie wiedziałam co. Kiwnęłam głową ze zrezygnowaniem oraz okrążając samochód, wsiadłam do niego.\n-Jedźmy. – mruknęłam, opierając głowę o szybę. Auto ruszyło, jednak jechaliśmy wolno, zbyt wolno.\n-Gdzie byłaś? – spytał nie odrywając wzroku od drogi.\n-Na spacerze – odpowiedziałam, ziewając.\n-O tej porze… w lesie? – zdziwienie w jego głosie było wręcz ogromne. Kąciki moich ust delikatnie uniosły się ku górze, ukazując coś na kształt uśmiechu.\n-Tak. Las to świetne miejsce na… – zmarszczyłam brwi nie mogąc znaleźć odpowiedniego określenia – na przemyślenie wszystkiego i poukładanie sobie tego.\n-Ale o tej porze? Nie bałaś się?\n-W sumie nie. A tak w ogóle, która jest godzina?\n-Szósta trzydzieści trzy.\n-Wcześnie – stwierdziłam na co on się zaśmiał – no co?\n-Nic, nic – mruknął, wciąż się uśmiechając i kręcąc głową.\n-Jesteśmy – powiedziałam, gdy chłopak stawał koło mojego domu. Podniosłam rękę, by otworzyć drzwi, lecz chłopak zatrzymał ją. Po moim ciele przebiegł dreszcz, a ja spojrzałam na niego.\n-Co powiesz na wspólne śniadanie za trzy godziny? – jego pytanie mnie zamurowało. Kompletnie nie wiedziałam co powiedzieć. Ciągle w szoku delikatnie kiwnęłam głową, dając mu pozytywną odpowiedź. Anthony uśmiechnął się. – Przyjadę po ciebie. – rzucił, gdy wysiadałam, a potem odjechał. Cicho weszłam do domu mając nadzieję, że wszyscy jeszcze śpią.\nŚciągnęłam buty i ruszyłam do kuchni. Nastawiłam wodę, następnie zaparzając sobie waniliowe cappuccino. Usiadłam na wysokim krześle przy wysepce.\nMyślami odpłynęłam gdzieś daleko tracą kontakt z otaczającą mnie rzeczywistością, więc, gdy na ramieniu poczułam dłoń podskoczyłam prawie spadając na ziemię.\n-Boże kochany – mruknęłam.\n-Przepraszam, nie chciałam cię przestraszyć. – powiedziała Sarah, włączając ekspres do kawy, następnie parząc sobie małą filiżankę mocnej, czarnej. Nie wiedziałam jak można pić ten napój.\n-Nic się nie stało – ziewnęłam i przetarłam oczy.\n-Jak było na przyjęciu? – spytała.\n-Ciekawie. Dużo dorosłych, było też trochę osób w moim przedziale wiekowym. Trochę za dużo wypiłam. Jak szłam chodnikiem bez butów nadepnęłam na jakieś szkło i pomógł mi znajomy, który zaprosił mnie na śniadanie i o dziewiątej po mnie przyjedzie. – opowiedziałam w skrócie, pomijając parę zdarzeń. – A i twój wisiorek leży w łazience, zaraz ci go przyniosę. – wstałam i ruszyłam w tamtą stronę.\n-Scarlett, zaczekaj – powiedziała, a ja obróciłam się w jej stronę. – Za pół godziny będzie dziewiąta. Weź prysznic, ubierz się i pomaluj. Naszyjnik sama wezmę. – rzuciła, uśmiechając się lekko. Westchnęłam ciężko, następnie znikając za drzwiami wcześniej wspomnianego pomieszczenia. Wzięłam chłodny prysznic, który trochę mnie obudził. Wysuszyłam włosy i wyszłam owinięta czarnym ręcznikiem oraz zajrzałam do salony by sprawdzić godzinę. Jednak czekała mnie niespodzianka. Na sofie siedział Thony, prowadząc pogawędkę z Sarah.\n-Cześć – mruknęłam, zwracając na siebie uwagę. Chłopak popatrzył na mnie i otworzył delikatnie usta. – Daj mi chwilkę, zaraz zejdę gotowa.\nObudziłam się oraz ziewając przeciągnęłam się.\n-Dzień dobry – usłyszałam głos po lewej stronie. Obróciłam się i zobaczyłam Thony’ego. No tak. Wciąż byliśmy w samochodzie w drodze do Pheonix.\n-Jakieś dwie godziny. Zaraz będziemy na miejscu. – powiedział, a ja zdjęłam nogi z siedzenia i je rozprostowałam.\n-Tak w ogóle to przepraszam, że się dzisiaj spóźniłam. Jakoś tak straciłam poczucie czasu, usnęłam, nie wiem, bynajmniej nie kontaktowałam. – mówiłam gestykulując. Chłopak zaśmiał się, a ja spojrzałam na niego zdziwiona.\n-Wiesz, twój widok w samym ręczniku był bezcenny. – powiedział, po czym dostał ode mnie w ramię. – Auuuuu – zawył – Swoją drogą masz ładne nogi. – dodał.\n-Faceci – westchnęłam, z politowaniem kręcąc głową.\nRozdział dziesiąty za nami.\nNie jest on jakiś najlepszy, ani\nnawet dobry, ale nie jestem w formie.\nDopiero wraca mi chęć i wena na\nPrzez jakiś czas nie potrafiłam nic\nz siebie wykrzesać, ale rozdział jest,\nOpublikowano 17 czerwca 2012 Autor: Carolina\nWyszłam z posiadłości chłopaka, zdjęłam szpilki i ruszyłam szybkim krokiem w kierunku swojego domu. W mojej głowie roiło się od myśli, które przeplatały się wzajemnie oraz tworzyły jeden wielki mętlik.\n-Scarlett, zaczekaj! – usłyszałam krzyk Anthony’ego. Na dźwięk jego głosu, przyspieszyłam, tym razem już biegnąc. W gołą stopę coś się wbiło, sprawiając, że upadłam z jękiem. Nim zdążyłam się podnieść chłopak już stał przy mnie, przytrzymując za ramiona. Skrzywiłam się, przymykając powieki, gdy szkło, które wbiło się w nogę dotknęło chodnika, wbijając się głębiej. Thony wziął mnie na ręce, zawracając w kierunku swej willi.\n-Nie – powiedziałam – puść mnie. Muszę iść do domu. – jęknęłam, zaciskając zęby z bólu.\n-Scarlett nie bądź dziecinna. Tą nogę trzeba opatrzyć. – rzucił wchodząc do domu.\nZaniósł mnie do kuchni, w której byli jego rodzice.\n-Dobry wieczór – rzuciłam lekko speszona, a oni mi odpowiedzieli. Chłopak posadził mnie na bacie, a nogę lekko uniósł, przyglądając się ranie.\n-Mato boska! – krzyknęła kobieta – Co się stało?\n-Przez przypadek nadepnęłam na szkło. – powiedziałam cicho.\n-Wbiegła na szkło jak uciekała, bo ją wypłoszyłaś. – warknął niemiło Thony. Spojrzałam na niego zaskoczona, lecz on skupiony był na obmywaniu mojej stopy.\n-Anthony, przestań. To był przypadek. – ton mojego głosu wskazywał na prośbę. Szarooki spojrzał mi w oczy, lecz nic nie powiedział. Wyciągnął kawałek szkła z rany, a ja jęknęłam, zaciskając palce na brzegu blatu.\n-Przepraszam – mruknął w moją stronę – Teraz będzie piekło – ostrzegł i polał ranę wodą utlenioną. Zacisnęłam mocno powieki oraz wypuściłam przez zaciśnięte zęby powietrze. Spodziewałam się większego pieczenia, jednak ono ustało, gdyż chłopak podmuchał rozcięcie. Następnie wytarł je gazikiem, inny przyłożył oraz zaczął owijać stopę bandażem. Po chwili skończył, umył dłonie i zdjął mnie, stawiając na podłodze.\n-Dziękuję – powiedziałam z wdzięcznością. – Dobranoc – zwróciłam się do jego rodziców, a następnie skierowałam się ku wyjściu, kulejąc. Za sobą usłyszałam kroki, obróciłam głowę, napotykając spojrzenie Thony’ego.\n-Odwiozę cię – zważając na bolącą nogę nie stawiałam sprzeciwu. Szarooki wziął mnie na ręce.\n-Dam radę sama – zwróciłam się do niego, ale on nie zważył na to i zaniósł mnie do samochodu. Usiadł za kierownicą, odpalił samochód oraz ruszył w stronę przeciwną do mojego domu. – To nie w tą stronę. – zauważyłam, a on uśmiechnął się.\n-Wiem. Pojedziemy okrężną drogą. -powiedział, widząc, że chcę coś powiedzieć, dodał – Porozmawiamy.\nPrzez kilka minut jechaliśmy w ciszy, a ja nie zamierzałam jej przerywać. Nie wiedziałam o czym on mógł chcieć rozmawiać ze mną. Nie jestem przecież nikim z jego otoczenia. Tylko jakąś głupią laską, która napatoczyła się na przyjęciu.\n-Nie jestem aż taki straszny, co? – zaśmiał się, a ja spojrzałam na niego nic nie rozumiejąc. – Palenie w parku, kłótnia w klasie. - wyjaśnił, a ja wzruszyłam ramionami.\n-Czemu przede mną uciekałaś? – spytał poważniejąc.\n-Bo…bo chciałam jak najszybciej wrócić do rzeczywistości. – odpowiedziałam wymijająco patrząc przez boczną szybę. Chłopak prychnął pod nosem.\n-Kłamiesz – mruknął.\n-Wiesz, zdałam sobie sprawę, że lepiej będzie, gdy wrócę do domu i zapomnę o wszystkim co miało miejsce, bo inaczej robiłabym sobie złudne nadzieję, a ja nie potrzebuję bólu i cierpienia. – Powiedziałam, tym razem zgodnie z prawdą.\n-Dlaczego od razu złudną, co?\n-Jesteś typem, który dziewczyny traktuje jak zabawki, a ja nie chcę być jedną z nich! – uniosłam głos.\n-Może ty byłabyś tą, która by wszystko zmieniła? Wiem, że ci się podobało. Każdy pocałunek dawał ci radość. – odparł z irytacją.\n-Alkohol uderzył mi do głowy, nie wiedziałam co robię.\n-To ty to zaczęłaś! – krzyknął, uderzając dłońmi o kierownicę i ostro zahamował. Poleciałam lekko do przodu, ale pasy mnie przytrzymały. Lekko skołowana odpięłam je i szepcąc „Dziękuję za pomoc” wysiadłam. Weszłam na werandę, obróciłam się w jego stronę, a on odjechał z piskiem opon. Westchnęłam oraz weszłam do środka. Położyłam buty na szafce i weszłam do łazienki. Zdjęłam łańcuszek, kładąc go na półeczce. Zdjęłam ubranie i weszłam pod prysznic. Strumień chłodnej wody otulił me ciało, spłukując wszelkie troski.\nWracałem do domu nie wiedząc co mam myśleć. Wszystko mieszało się. Mimo wszystko jej pomogłem. Tańczyłem z nią, rozmawiałem, zabrałem do domu, a potem…potem tak po prostu złączyła nasze wargi, co pociągnęło za sobą wszystkie pocałunki, które przerwała moja matka, a wtedy ona uciekła. Wybiegłem za nią, a ona uciekała. Mimo to nie odpuściłem. Zająłem się nią. A później ona powiedziała, że nie chciała tego, mimo, że sama dała początek tym pocałunkom. W sumie sam nie wiedziałem czemu się tym przejmuję. Przecież to nie ma sensu. Nie jestem taki. Nie przejmuję się takimi rzeczami, nigdy.\n-Jakiś gorszy dzień widocznie – powiedziałem i zaśmiałem się sam do siebie, nie do końca wierząc w swoje słowa.\nRozdział 9 pojawił się dość szybko, bo po 11 dniach.\nWiem, że pod tamtym rozdziałem jest inna data, ale\npojawił się on 6 czerwca.\nOpublikowano 4 maja 2012 Autor: Carolina\nPo kilku godzinach chodzenia po sklepach w końcu kupiłam sukienkę, która zdaniem Mel jest idealna i świetnie do mnie pasuje, chodź ja byłam innego zdania. Teraz panna Dowell próbuje mi wmówić, że niebotycznie wysokie, czarne szpilki są wspaniałe oraz nieziemsko będą wyglądać z tą sukienką.\n-Nie – powiedziałam po raz kolejny.\n-Ale Scar one są idealne – jęknęła mi koło ucha.\n-Mel ja się w nich zabiję! – powiedziałam stanowczo.\n-Nauczę cię w nich chodzić, zrobię co będziesz chciała, tylko je weźmy. – błagającym tonem próbowała mnie przekonać. Westchnęłam ze zrezygnowaniem, uśmiechając się chytrze.\n-Dobrze, ale pod warunkiem, że ty przez miesiąc będziesz chodziła jedynie w trampkach. Zero szpilek, balerinek i tak dalej. Rozumiemy się? – dziewczyna patrzyła na mnie z szeroko otwartymi oczami, ale kiwnęła twierdząco głową. – Świetnie, więc bierzemy szpilki i idziemy po trampki dla panny Dowell.-zaśmiałam się, płacąc za buty.\n-Idź prosto i nie patrz pod nogi! – krzyknęła Melanie, a ja starałam się zastosować do jej rady, ale szłam krzywo, czułam to.\n-Najpierw szpilka, potem śródstopie, na końcu palce, a nie na odwrót!-znowu się wydarła, a ja jęknęłam, siadając. – Wstajesz! Raz, dwa. Nie mamy czasu.\nMinęło pięć godzin zanim zaczęłam chodzić w tych szpilach prosto i w miarę ładnie. Nogi bolały niemiłosiernie, ale byłam zadowolona, że Melanie w końcu dała mi spokój.\n-Zadowolona? – spytałam ją ściągając buty i rozmasowując stopy.\n-Cholernie – zaśmiała się perliście – w szpilkach zrobisz furorę.\n-Mel nie zapominaj, że to tylko coroczne przyjęcie twoich rodziców. – mruknęłam.\n-Taaak, ale będzie kilkanaście osób ze szkoły z rodzicami. – uśmiechnęła się, patrząc na mnie.\n-No i coooo? – powiedziałam przeciągając ostatnią literkę.\n-Wiesz – mruknęła okręcając się na fotelu obrotowym – to w sumie będzie bal, więc wieczór, klimat, wszystko się może zdarzyć.\n-Tobie na pewno, ale nie mi-zaśmiałam się, czując, że będę podpierała ściany.\n-Sukienka, buty, fajna fryzura i makijaż załatwią sprawę. Uwierz mi będziesz najlepszą sztuką na tej imprezie ze staruszkami.\n-Nie, ty będziesz błyszczeć – wskazałam na nią palcem.\nDelikatne promienie słońca wpadały do pokoju przy okazji mnie budząc. Przeciągnęłam się, następnie mocno przyciskając do siebie kołdrę, mruknęłam cicho, przymykając powieki. Usłyszałam, że drzwi pokoju się otwierają i zamykają. Tupot małych stóp rozległ się po pomieszczeniu, a chwilę później ucichł zaraz koło mnie. Nagle zerwałam się i łapiąc dziewczynkę w pasie szybko przeniosłam ją na łóżko. Maya najpierw pisnęła, a potem zaczęła się śmiać. Dołączyłam do niej, zakrywając się szczelnie pościelą, gdy próbowała mnie łaskotać. Po chwili mała zaprzestała swych prób, a ja wychyliłam głowę. Jej duże lazurowe oczka skierowane były na mnie, a ich właścicielka intensywnie nad czymś myślała.\n-Scallet, ty telaś bęcieś moją siostlą? – spytała, a ja uśmiechnęłam przytulając ją. Po tym pytaniu jakoś tak cieplej na sercu mi się zrobiło.\n-Jeśli tylko tego chcesz. – odpowiedziałam. Maya jeszcze mocniej objęła mnie rączkami, a ja się zaśmiałam. – Zaraz mnie udusisz skarbie.\nUbrana w czarną sukienkę stałam przed lustrem i przyglądałam się sobie. Delikatna koronka pokrywała cały materiał, a przy wykończeniu wykraczała trochę po za jego granice, odznaczając się. Kreacja przylegała do ciała jedynie w okolicach piersi. W tali przepasała ją gruba, aksamitna wstęga, która z tyłu tworzyła efektowną kokardę. Dalsza część spływała, falując przy każdym ruchu i kończyła się przed kolanami. Moje falowane włosy opadały lekko na ramiona, a grzywka zakrywała niemalże cała prawą brew. Rzęsy mocno wytuszowane, gruba czarna kreska na powiecie narysowana linerem, a kości policzkowe podkreślone różem. Całości dopełniały wysokie, czarne szpilki, dzięki którym nogi wydawały się naprawdę szczupłe oraz długie. Wyglądałam inaczej niż zwykle, nawet nie byłam podobna do siebie. To wszystko nie pasowało do mnie, to nie byłam ja.\n-Ślicznie wyglądasz – dobiegł mnie głos Sary. Obróciłam się do niej i uśmiechnęłam.\n-Dziękuję – odpowiedziałam. Kobieta podeszła do mnie z Leo na rękach i podała mi wisiorek. – Ale, co to…\n-Ubierz go, będzie pasował. Należał do mojej prababki. – powiedziała, przerywając mi.\n-Ja nie mogę tego wziąć. – odmówiłam, odsuwając jej rękę.\n-Oddasz mi go jak wrócisz. – wyciągnęłam dłoń, a kobieta mi podała biżuterię. Przyjrzałam się uważnie wisiorkowi. Był to średniej wielkości owal w kolorze miedziano brązowym z wypukłym ptakiem, który miał rozpostarte skrzydła. Zapięłam go na szyi, a następnie delikatnie przejechałam po nim opuszkami.\n-Jest śliczny, dziękuję – powiedziałam, całując Sarę w policzek, a następnie tak samo postąpiłam z Leonardem. Chwilę później Mel zeszła gotowa z góry wraz z Mayą. Dziewczynka ubrana była w śliczną, różową sukieneczkę, którą dostała od mojej przyjaciółki.\n-Obie pięknie wyglądacie, no a ty Mayu najpiękniej – powiedziała Sarah.\n-Dziękuję – odpowiedziałam równocześnie z Melanie.\n-My już pójdziemy. Do zobaczenia. – powiedziałam, zabierając torebkę oraz kurtką, a następnie wyszłam, uprzednio dając całusa pięciolatce. Panna Dowell pożegnała się i do mnie dołączyła. Szłyśmy wolno, kierując się w stronę domu dziewczyny. Była ona ubrana w czerwoną sukienkę za połowę uda oraz czarne wysokie szpilki z krwistą podeszwą. Włosy mocno nakręcone, a oczy świeciły się od czarnego, brokatowego cienia do powiek. Wyglądała niczym anioł ciemności. Czerń i czerwień.\nOgród ogarniał mrok, rozproszony przez światło bijące od lampionów. Melodia płynąca z głośników nadawała temu miejscu swego rodzaju magię. Jedni tańczyli przytuleni, inni rozmawiali siedząc przy stolikach, a ja siedziałam, pijąc kolejnego drinka oraz wsłuchując się w tekst piosenki.\nThat we might be alone, alone down here,\nZaśmiałam się lekko na te słowa, odchylając głowę do tyłu, gdzie napotkałam wzrok pewnego chłopaka. Patrzył mi prosto w oczy z nieodgadnionym wyrazem twarzy. Stał opierając się o drzewo, które rosło zaraz za moim krzesłem. Przerwałam kontakt wzrokowy, następnie wstając. Zachwiałam się prawie upadając, gdyż zakręciło mi się w głowie, ale złapał mnie ten chłopak.\n-Upssss… – powiedziałam przytykając rękę do ust. Czułam, że alkohol zaczął uderzać mi do głowy, lecz jeszcze byłam w pełni świadoma.\n-Myślałem, że mnie nie lubisz. – usłyszałam zachrypnięty, męski głos, a ja podniosłam głowę rozpoznając osobnika płci przeciwnej. Był to chłopak, z którym się wtedy kłóciłam.\n-Nie znam cię, ale głupio się zachowujesz. – dźgnęłam go palcem w klatkę piersiową na co się zaśmiał.\n-Zawsze możesz mnie poznać – mruknął, mocniej mnie przytrzymując, dzięki czemu staliśmy praktycznie przytuleni. A to wszystko przez to, że w tych cholernych szpilkach nie mogłam utrzymać równowagi. – Zatańczysz? – ciepły podmuch powietrza z jego ust omiótł moje ucho, delikatnie je łaskocząc. Uśmiechnęłam się co wziął za zgodę. Wziął mnie na ręce i przeniósł na parkiet, gdzie postawił i objął, zachowując pewną odległość. Poruszaliśmy się w takt wolnej melodii, dając ponieść się muzyce. Westchnęłam, opierając głowę o jego ramię. Usłyszałam jego melodyjny śmiech.\n-Ile wypiłaś? – zapytał.\n-Trzy…cztery drinki. – odpowiedziałam.\n-Niewiele, ale wystarczy, by zaczęło szumieć w głowie. – rzucił, przybliżając się do mnie i pozwalając bym mogła się oprzeć się bardziej. Po chwili piosenka się skończyła.\n-Zabierz mnie stąd. – jęknęłam. Chłopak objął mnie w tali, a ja kurczowo trzymając się jego ręki szłam z nim w kierunku jakiegoś domu, który stał w sąsiedztwie willi państwa Dowell. Blondyn otworzył drzwi, a następnie zaprowadził, a właściwie zaniósł mnie do pokoju, gdzie położył na łóżku.\n-Scarlett jestem – powiedziałam podnosząc się lekko i wyciągając dłoń.\n-Anthony – podał mi rękę, a ja nie mogąc dłużej utrzymać się w pozycji siedzącej, opadłam na poduszki nieświadomie ciągnąc go za sobą. Jego twarz znalazła się przy mojej, a usta kusiły niesamowicie. Podniosłam lekko głowę stykając nasze wargi, które po chwili zaczęły poruszać się powoli, pobudzając w nas pożądanie. Z każdą sekundą pocałunki przeradzały się w bardziej namiętne, głębokie oraz zachłanne. Moje ręce powędrowały na jego kark, a dłonie Thony’ego znajdowały się po obu stronach mej głowy podtrzymując go. Wyciągnęłam koniec koszuli chłopaka ze spodni, a następnie zaczęłam ją rozpinać. Gdy ukończyłam czynność przejechałam dłońmi po torsie. Blondyn przerwał pocałunek, dysząc, poniósł się i zdjął koszulę. Klęknęłam koło niego, wracając do smakowania jego wilgotnych, spierzchniętych warg.\nGdy Anthony przeszedł do całowania mnie po szyi, ktoś wszedł do pokoju. Speszona odsunęłam się od chłopaka, spoglądając w kierunku drzwi, gdzie stała kobieta w średnim wieku, prawdopodobnie matka szarookiego.\n-Co tu się dzieje? – spytała pani domu, a ja wstałam z łóżka i skierowałam się do drzwi.\n-Ja już pójdę. – powiedziałam drżącym głosem oraz zniknęłam im z oczu.\nPo długiej przerwie jest ósmy rozdział.\nTen rozdział pisało mi się nawet łatwo,\nbiorąc pod uwagę prawie 3 miesięczną\nprzerwę w pisaniu.\nOpublikowano 4 marca 2012 Autor: Carolina\nMrok osłaniał każdy zakamarek. Z głośników płynęła cicho, wolna melodia. Stawiałam powolutku kroki wtulona w jego tors. Obejmował mnie delikatnie w talii swoimi silnymi ramionami, jakby bał się, że zrobi mi krzywdę. Moje dłonie otaczały jego szyję, a palce łączyły się na karku. Czułam jego miarowe bicie serca i rytmiczne unoszenie się klatki piersiowej, w których rytmie prowadził mnie w tańcu. Nie myślałam nad krokami, całkowicie oddając się w jego ręce. Nic się nie liczyło, jedynie ja i on. My. Delikatnie odsunęłam się od niego, spoglądając w jego popielate tęczówki, będące odzwierciedleniem duszy. Każde uczucie widoczne jak na dłoni. Zniżył lekko głowę i musnął mnie ustami w czoło. Posłałam mu uśmiech, ponownie wtulając się w jego tors…\nPrzekręciłam się uderzając ręką w uporczywie dzwoniący przedmiot, aby go wyłączyć. Gdy budzik umilkł, jęknęłam w poduszkę, chcąc dalej spać. Chciałam by sen powrócił, jednak tak się nie stało. Westchnęłam ze zrezygnowaniem i podniosłam się, kierując do łazienki. Weszłam pod prysznic odkręcając kurek z zimną wodą. Pisnęłam cicho, gdy ciecz zetknęła się z moim ciałem, powodując na nim dreszcze. Zwiększyłam ciśnienie wody, bardziej wsuwając się pod strumień. Po chwili już całkowicie rozbudzona wyszłam z pomieszczenia, otulona czarnym, puchowym ręcznikiem. Szybko przemknęłam do pokoju, gdzie ubrałam ciemne, wytarte rurki z dziurami oraz bluzę z kapturem wciąganą przez głowę. Jej długie rękawy podciągnęłam przed łokcie. Podchodząc do okna, odsłoniłam krwistoczerwoną roletę, która posiadała identyczny kolor co ściany pokoju, ozdobione czarnymi wzorami. Słońce leniwie wznosiło się ku górze, a jego pierwsze, blade promienie wpadały do pokoju, oświetlając go. Westchnęłam , otwierając okno na oścież. Wychyliłam się, opierając o parapet oraz przymknęłam powieki, delektując się jasnymi smugami światła, które otulały moją twarz. Dało się usłyszeć śpiew ptaków, które jak co ranek pozwalały cieszyć się ich muzyką, kojącą zmysły. Uśmiechnęłam się lekko, otwierając powieki. Zamknęłam okno, wzięłam plecak i zbiegłam na dół. Weszłam do kuchni, chwyciłam jabłko oraz wyszłam na korytarz, gdzie ubrałam trampki i opuściłam dom. Zbiegłam ze schodków werandy, ruszając chodnikiem w kierunku posiadłości przyjaciółki. Słuchawki włożyłam w uszy, włączając muzykę. Przetarłam owoc o bluzę i ugryzłam go.\nPrzeszłam przez jezdnię, wybierając dłuższą drogę, mając ochotę na spacer.\nPo dłuższej chwili stałam pod domem przyjaciółki. Zadzwoniłam dzwonkiem, czekając, aż ktoś mi otworzy. Nie musiałam długo czekać. Drzwi otworzyły się ukazując małą, dobrze mi znaną osóbkę.\n-Scarlett!-krzyknęła rzucając mi się na szyję. Zaśmiałam się, ściskając ją.\n-Cześć Rose-dziewczynka oderwała się ode mnie z szerokim uśmiechem i wpuściła mnie do środka. Weszłam, stając zaraz za drzwiami. Kilkanaście sekund później z głębi domu wyłoniła się Mel jak zwykle wyglądając perfekcyjnie. Dziś ubrała śliczną zieloną sukienkę przed kolano oraz czarną skórzaną kurtkę, którą pozostawiła rozpiętą, a rude, wyprostowane włosy spięte miała w wysoki kucyk. Przytuliłam ją lekko na powitanie.\n-Ślicznie wyglądasz, jak zawsze-dziewczyna spojrzała na mnie lekko zdziwiona, ubierając wiązane szpilki w kolorze kurtki. Wzięła torbę i wyszłyśmy, kierując się do szkoły.\n-Humorek dopisuje?-spytała po chwili ciszy. Spojrzałam na nią, spotykając jej wzrok oraz kiwnęłam głową, uśmiechając się.-Wiesz, będziemy musiały iść na zakupy. Trzeba ci kupić jakąś sukienkę i ładne buty.-rzuciła, a ja spojrzałam na nią morderczym wzrokiem.\n-Nie-powiedziałam stanowczo, jednocześnie kończąc temat. Melanie westchnęła, kręcąc przy tym głową.\n-Uparciuch-rzuciła cicho pod nosem, a na moje usta wkradł się zwycięski uśmiech. Resztę drogi do placówki przeszłyśmy w ciszy delektując się prawdopodobnie jednymi z ostatnich tak ciepłych dni w roku.\n-Scarlett?-odezwała się moja przyjaciółka, gdy doszłyśmy do szkoły.\n-Tak?-zaciekawiona spojrzałam na nią.\n-Musimy iść na zakupy. Kupimy ci sukienkę i buty na wysokim obcasie. No i nowe trampki jak chcesz!-powiedziała bardzo szybko, dopiero później oddychając.\n-Po co?-spytałam-Chodź nowymi trampkami to bym nie pogardziłam.-Zaśmiałam się widząc jej znudzoną minę.\n-Trampki, trampki i trampki. Cały czas tylko one. Dziewczyno szpilki to moc!-mówiła mocno gestykulując rękami, a ostatnie zdanie prawie wykrzyczała, sprawiając, że wzrok uczniów spoczął na nas.\n-Ponowię pytanie. Po co mi one?\n-Moi rodzice znowu organizują to głupie przyjęcie. Musisz przyjść! Nie będę tam sama siedziała.-powiedziała rozżalonym głosem, jednocześnie błagając mnie bym z nią tam poszła.\n-Okay. Siła wyższa.-mruknęłam, wzruszając, a przyjaciółka rzuciła mi się na szyję. Zaśmiałam się lekko i poklepałam ją po plecach.\n-Dziękuję.-rzuciła szczerze, patrząc mi w oczy. Zadzwonił dzwonek i uczniowie ustawili się pod klasą, wygłupiając się. Po chwili zamiast nauczycielki od matematyki przyszła pani dyrektor, mówiąc, że mamy przejść do sali numer 35. Ma tam lekcje jakaś klasa, a my mamy z nią zastępstwo. Chłopcy ruszyli przodem wydurniając się i przeganiając. Jeden z nich biegnąc klepnął Mel w tyłek. Ona odmachnęła się uderzając go w głowę. Jego koledzy roześmiali się, a ona z nimi.\n-Następnym razem dostaniesz mocniej David!-zawoła, melodyjnie się śmiejąc. Pokręciłam głową z uśmiechem na ustach.-Co za niewyżyte małpiszony-powiedziała już ciszej zwracając się do mnie.\n-Mel oni są trzy lata w tyle za nami, także musisz to zrozumieć.\n-Scarlett!-powiedziała podniesionym głosem z wyrzutem, lekko uderzając mnie pięścią w ramię.\n-Oj daj spokój. Jesteś ładna, zgrabna to cię zaczepiają.-powiedziałam i ramię w ramię weszłyśmy do sali, w której była już jakaś klasa. Większość miejsc została już zajęta. Mel podbiegła do ostatniej wolnej ławki oraz zajęła nam ją. Pech chciał, że dosiadł się do niej jakiś chłopak. Przyjaciółka spojrzała na mnie przepraszająco, obracając się tyłem do kolesia, który próbował ją poderwać. Rozejrzałam się po klasie. Widząc ostatnie wolne miejsce, ruszyłam w jego kierunku. Przy ławeczce siedział, a właściwie leżał jakiś chłopak. Usiadłam obok niego, plecak rzucając obok. Osobnik podniósł głowę spoglądając na mnie nieodgadnionym wzrokiem.\nWidziałam już go gdzieś, tylko nie wiedziałam gdzie. Zmarszczyłam brwi, próbując sobie coś przypomnieć. Po chwili skojarzyłam, że to był jeden z tych dwóch frajerów, których spoliczkowałam. Chciałam coś powiedzieć, gdy usłyszałam głos nauczycielki. Odwróciłam się w jej stronę, słuchając.\n-Cisza!-wrzasnęła, a gdy w pomieszczeniu zapanowała cisza, kontynuowała-Dziś są tu dwie klasy, więc lekcja się nie odbędzie.-w pomieszczeniu przeszedł pomruk zadowolenia.-Możecie zająć się sobą, tylko nie za głośno!-skończyła i usiadła przy biurku, zakładając okulary.\nWestchnęłam, wstałam oraz podeszłam do ławki, gdzie siedziała Melanie, która kłóciła się z brunetem i nawet mnie nie zauważyła. Stwierdziłam, że zostawię ją.\nZ powrotem usiadłam koło farbowanego blondyna, który chyba spał. Wyciągnęłam z plecaka ipoda, włożyłam słuchawki w uszy oraz włączyłam muzykę. Zaczęłam sobie cicho nucić, kładąc głowę na bokiem na ławkę, przymykając powieki. Po chwili poczułam szturchanie w ramię. Podniosłam się i obróciłam w stronę blondyna. Wyjęłam słuchawki oraz spojrzałam na niego pytająco.\n-Nie jesteś w domu, więc się zamknij. Nie będę słuchał twojego jęczenia. Przez to myśli nie słyszę!-Warknął, patrząc na mnie złowrogo. Prychnęłam\n-Ty myślisz? Czym? Oświeć mnie!-powiedziałam, podnosząc głos.\n-Mózgiem, którego ty nie masz!- Ludzie w klasie cichli, przysłuchując się naszej kłótni.\n-Ty coś takiego masz?! Chyba w spodniach! A nie, sorry, tam nic nie ma!-usłyszałam stłumione chichoty.\n-Zamknij mordę szmato, ty mi możesz buty czyścić!\n-Spokój!-Krzyknęła nauczycielka. Popatrzyłam groźnie na bruneta.\n-Z tym ryjem to pracy w cyrku szukaj.-Powiedziałam cicho, widząc, że nauczycielka się zbliża. Chłopak już chciał coś odpowiedzieć, ale uprzedziła go nauczycielka.\n-Anthony! Uspokój się i przeproś koleżankę.-powiedziała, a ja uśmiechnęłam się zwycięsko.\n-Marzenia.-Prychnął zabierając plecak i wychodząc z klasy, trzaskając drzwiami. Parę minut później zadzwonił dzwonek, obwieszczając, iż możemy opuścić pomieszczenie. Odetchnęłam z ulgą wychodząc.\nSiódemka gotowa. W końcu. Rozdziału nie skomentuje i zostawię to\nwam. Mam nadzieję, że chodź trochę się wam podoba.\nOpublikowano 19 stycznia 2012 Autor: Carolina\n-Jesteś tego pewna?-Gruby, niski głos wydobył się ze słuchawki.\n-Tak.-Odpowiedziałam bez zastanowienia oraz żadnych wątpliwości.\n-W takim razie dobrze. Jeśli skontaktujesz się z tą kobietą i coś ustalisz, zadzwoń. Przyjedziemy, podpiszemy umowę, no i oczywiście ustalimy wysokość wynagrodzenia miesięcznego.-Wszystko zostało wypowiedziane jednym, wyprutym z emocji tonem.\n-Dobrze-powiedziałam-dziękuję-dodałam po chwili. Usłyszałam westchnienie.\n-Nie ma za co. Zasługujesz na wiele więcej. Wiele więcej.-Jego głos w pewnym momencie jakby się załamał jednak nie dało się tego wyraźnie wychwycić.\n-Do widzenia.-Powiedziałam oraz czekałam na odzew z drugiej strony.\n-Do zobaczenia skarbie-powiedział i zawiesił głos-kocham cię, nie zapomnij o tym.-Dodał oraz rozłączył się. Popatrzyłam na komórkę. Na niewielkim ekraniku pojawił się wygaszacz ze zdjęciem roześmianych, przytulonych dziadków. Na moje usta wstąpił niewielki uśmiech. Opuszkami delikatnie przejechałam po szybce, patrząc jak obraz powolutku znika, a zastępuje go czerń.\nOtworzyłem drzwi i wszedłem do domu. Torbę rzuciłem na ziemię. Za mną pojawił się Travis. Rozejrzałem się. Wszystko było jak zawsze, idealnie posprzątane. W posiadłości panowała cisza, którą zakłócały odgłosy dochodzące z piętra.\n-Jest tu ktoś?-Zawołałem. Mój głos poniósł się w głąb domu. Na górze wszystko ucichło, a już po chwili mogłem zobaczyć mojego młodszego brata zbiegającego po schodach.\n-Thony!-Krzyknął i objął mnie w pasie, przytulając się. Uśmiechnąłem się delikatnie oraz rozczochrałem mu już dość długie włosy.\n-Siemasz mały-rzuciłem beztrosko, a gdy mały mnie puścił ruszyłem w kierunku kuchni. Otworzyłem lodówkę, lecz jej zawartość mnie rozczarowała. Gdzie są moje piwa? Zmarszczyłem brwi, lekko drapiąc się po karku. Zamknąłem ją odrobinę za mocno. Bez większego zastanowienia wbiegłem na górę do swojego pokoju. Otworzyłem szafkę koło łóżka i wszystko z niej wyrzuciłem. Nie było ich tam. Nie było moich fajek. Warknąłem oraz kopnąłem to wszystko wstając. Obróciłem się i zobaczyłem w drzwiach przyjaciela z bratem. Podszedłem do nich oraz schyliłem się lekko.\n-Thomas wiesz kto…-przerwałem szukając odpowiednich słów-wiesz kto sprzątał w moich szafkach?-Mały pokiwał głową, a na moje usta wstąpił chytry uśmieszek.\n-Mama robiła porządki. Mówiłem jej, że będziesz zły, ale ona powiedziała, że to robi, bo jesteś chory i chce ci pomóc. To prawda Thony? Jesteś chory?-Zapytał zmartwiony, a ja przeklnąłem pod nosem.\n-To prawda, ale nie martw się. Nic mi nie będzie. Prawda Travis?-Spojrzałem na przyjaciela.\n-No pewnie mały.-Poklepał go po ramieniu. Thomas uśmiechnął się.\n-To dobrze. Pójdziemy później do parku?-Spytał.\n-Zobaczymy. Leć się bawić.-Chłopiec pokiwał głową i pobiegł do swojego pokoju. Drzwi się zamknęły, a Adler spojrzał na mnie pytająco.\n-Suka wyrzuciła moje fajki-warknąłem cicho oraz walnąłem pięścią w ścianę.\n-Stary nie denerwuj się. Coś ci później podrzucę.-Powiedział.\n-Później? Nie paliłem od kilku dniu przez ten szpital.-Mruknąłem. Oparłem się o ścianę i przymknąłem powieki, biorąc kilka głębokich wdechów. Nie mogłem się denerwować. Nie teraz.\n-Idziemy-powiedział nagle Travis, a ja spojrzałem na niego pytająco-w domu zawsze trzymam coś na zapas.-Wyjaśnił, a ja się uśmiechnąłem. Zeszliśmy na dół oraz wyszliśmy kierując się do posiadłości Adler’ów.\nZjechałam na pobocze i zgasiłam samochód. Rozejrzałam wokoło. Obskurna dzielnica. Tynk odpadał od murów starych kamienic. Otworzyłam drzwi oraz wysiadłam. Przebiegłam przez drogę, ówcześnie zamykając pojazd i schowałam klucze do kieszeni spodni. Podeszłam do drzwi z których schodziła ciemnozielona farba. Wyszukałam odpowiedni przycisk na domofonie oraz go nacisnęłam. Chwilę odczekałam, ale nikt nie odpowiadał. Gdy już chciałam wcisnąć guzik ponownie usłyszałam kobiecy głos.\n-Kto tam?-domofon zaskrzeczał wydobywając z siebie dźwięk.\n-Scarlett, Scarlett Thompson.-Odpowiedziałam. Z aparatu dochodził szum, a po chwili już słyszałam sygnał oznaczający, że drzwi zostały otworzone. Weszłam do środka. Klatka schodowa była brudna, a na ścianach sprayem zostały namalowane różne rysunki. Niektóre z nich prezentowały się bardzo dobrze, ozdabiając to miejsce, inne zaś były zwykłymi bohomazami. Pokonywałam kolejne schodki, aż w końcu doszłam na drugie piętro, gdzie znalazłam drzwi z numerem sześć. Dłoń złożyłam w pięść i zapukałam. Po paru minutach zatrzeszczał zamek, a w małej przestrzeni między drzwiami a framugą ujrzałam śliczną dziewczynkę o blond loczkach i niesamowitych, lazurowych oczach. Maya.\n-Cześć aniołku. Pamiętasz mnie?-Spytałam, a ona pokiwała główką i się uśmiechnęła.\n-Mamusiu Scallet psysła-zawołała, odwracając się.\n-Zaproś ją do środka.-Usłyszałam z wnętrza mieszkania. Dziewczynka zwróciła się w moją stronę, otwierając drzwi szerzej. Weszłam do środka, zamykając je za sobą. Przykucnęłam, rozwiązałam sznurówki i ściągnęłam już lekko zniszczone, czarno białe trampki. Niewielki korytarz był zadbany. Jasno zielone, wyblakłe ściany z zaciekami. Widać, że kobieta starała się by mieszkanie wyglądało jak najlepiej, jednak nie miała funduszy. Poszłam za dziewczynką i znalazłam się w kuchni, gdzie jej mama coś gotowała. Po pomieszczeniu roznosił się niesamowity zapach domowej pomidorówki. Uśmiechnęłam się.\n-Dzień dobry.-Powiedziałam do kobiety. Odwróciła się w moją stronę.\n-Dzień dobry.-Odpowiedziała, uśmiechając się blado. Twarz miała zmęczoną, widniało na niej kilka zmarszczek. Pod oczami widniały tak zwane wory, jednak to wszystko nie miało znaczenia. Była szczęśliwa, że ma przy sobie córkę.\n-Mogłabym z panią porozmawiać?-Spytałam. Spojrzała na mnie i kiwnęła głową.\n-Maya mogłabyś pójść na chwilę się pobawić?-Zwróciła się do dziewczynki, a ta bez słowa opuściła pomieszczenie.\n-Maya jest jedynaczką?-Spytałam, a kobieta pokręciła przecząco głową z delikatnym uśmiechem.\n-Mam jeszcze małego synka.-Odpowiedziała.\n-Pięć miesięcy.-Westchnęła. Spojrzałam na nią. Była czymś zmartwiona, ale nie dała po sobie tego poznać.\n-A ojciec?-Spytałam niepewnie, wiedząc, że wchodzę na grząski teren.\n-Odszedł, gdy zaczęły się problemy finansowe. Jakieś osiem miesięcy temu. Od tamtej pory nie mam z nim kontaktu.-Odpowiedziała, a ja cichutko jęknęłam.\n-Jak daje sobie pani z tym radę? Dwójka dzieci i praca…-wzięłam oddech, chcąc coś jeszcze dodać, ale kobieta mi przerwała.\n-Nie pracuję. Utrzymujemy się z zasiłku. Ledwie wiążemy koniec z końcem. To mieszkanie nie jest najlepszym dla małych dzieci. Jest wilgoć, ale tylko to nam zostało.-Powiedziała zdejmując garnek z gazu i ocierając łzy rękawem swetra.\n-Mam dla pani propozycję. Sądzę, że jest korzystna, ale wiąże się z nią przeprowadzka.-Kobieta spojrzała na mnie niczego nie rozumiejąc.-Moi rodzice ze mną nie mieszkają. Do tej pory zajmowali się mną dziadkowie, ale umarli. Nie zgodziłam się przenieść do nich. Powiedzieli, że jeśli chcę zostać muszę mieć opiekunkę, która mnie przypilnuje i będzie zajmowała się domem. Pomyślałam, że byłaby pani zainteresowana. Oczywiście mogłaby pani zamieszkać w moim domu. Jest duży, są wolne pokoje. Miałaby pani stałą pensje. Jedyne co miałaby pani robić to gotowanie obiadów. Sprzątaniem zajmę się sama. Co pani na to?-Spytałam i popatrzyłam na kobietę, która wpatrywała się we mnie ze łzami w oczach.\n-Dobrze-powiedziała i mnie przytuliłam. Objęłam ją.-Dziękuję ci.\n-Będzie dobrze. Zobaczy pani. Urządzimy Mayi wspaniały pokój, no i malutkiemu oczywiście też. Jak ma na imię?-Spytałam patrząc na nią z uśmiechem.\n-Leonardo-odpowiedziała. W jej oczach widziałam szczęście, a to naprawdę mnie podnosiło na duchu.\nPo pysznym obiedzie wzięłam Mayę i Leo na spacer, aby Sarah mogła odpocząć. Jedną ręką prowadziłam wózek, a drugą trzymałam za rączkę dziewczynkę. Gdy doszliśmy do placu zabaw, pięciolatka pobiegła na zjeżdżalnię. Popchnęłam pojazd malucha jeszcze kawałek i zatrzymałam się, siadając na ławce. Kołysałam wózek, obserwując Mayę. Dziewczynka biegała z innymi dziećmi najwyraźniej świetnie się bawiąc. Mimo tego, że była jesień dzisiejszy dzień był ciepły i słoneczny. Przymknęłam powieki rozkoszując się ciepłymi promieniami słonecznymi. Po chwili poczułam szarpanie.\n-Scal, Scal-mówiła dziewczynka, ciągając mnie za rękę. Popatrzyłam na nią.-Zakjęć kajuzejlą. Pjoszę.\n-Dobrze, chodź.-Wstałam i ostatni raz zerkając na małego, odeszłam kawałek. Posadziłam pięciolatkę na karuzeli oraz mocno nią zakręciłam. Po chwili ponowiłam czynność. Obróciłam się, ruszając w kierunku wózka dziecięcego. Na ławce znajdującej się niecałe trzy mety od tej, na której siedziałam, palili dwaj chłopacy. Spojrzałam na nich z oburzeniem oraz podeszłam do nich. Popatrzyli na mnie głupkowato się uśmiechając.\n-Niszczcie sobie zdrowie ile chcecie, ale z dala od małych dzieci. Nie widzicie, że zaraz obok was stoi wózek z niemowlakiem? Chcecie mu zaszkodzić?-Powiedziałam, a oni się roześmiali.\n-Nie widzę w tym nic śmiesznego. Może mnie oświecicie?-Spytałam zadziornie, krzyżując ręce na piersiach.\n-Oj, chyba się wkurzyła-zadrwił brunet, a blondyn wypuścił mi dym prosto w twarz śmiejąc się. Zakaszlałam oraz uderzyłam w twarz najpierw jednego, a potem drugiego i odeszłam.\n-Maya, idziemy!-Zawołałam, a dziewczynka do mnie podeszła. Wzięłam ją za rękę oraz popchnęłam wózek, odchodząc.\n-Jest niesamowity.-Rzucił Travis, podziwiając mój nowy tatuaż. Duży, czarno biały orzeł na lewej łopatce. Musiałem jakoś odreagować, więc wybraliśmy się z Adlerem na małą wycieczkę do Tucson. Najbliższego miasta, w którym znajduje się studio tatuażu. Wcisnąłem przez głowę biały, przylegający do ciała podkoszulek, a na ramiona narzuciłem czarną skórzaną kurtkę. Podałem kilka banknotów mężczyźnie i wyszedłem.\n-To co teraz robimy?-Spytałem.\n-Idziemy na fajkę. Tam jest park-powiedział wskazując miejsce za drogą. Kiwnąłem głową i ruszyliśmy w tamtym kierunku. Koło placu zabaw była wolna ławka. Adler wyjął papierosy oraz podał mi jednego. Wyciągnąłem z kieszeni zapalniczkę i podpaliłem skręty, zaciągając się i wypuszczając dym z ust. Spojrzałem przed siebie. W naszym kierunku szła jakaś dziewczyna.\nPodeszła i stanęła przed nami.\n-Niszczcie sobie zdrowie ile chcecie, ale z dala od małych dzieci. Nie widzicie, że zaraz obok was stoi wózek z niemowlakiem? Chcecie mu zaszkodzić?-Powiedziała, patrząc na nas złowrogo. Travis się roześmiał, a ja razem z nim.\n-Nie widzę w tym nic śmiesznego. Może mnie oświecicie?-Spytała, krzyżując ręce na piersiach.\nWyglądała tak jakoś, aż za bardzo prostacko? Tak to dobre słowo. Ciemne, wytarte rurki, za duża dresowa bluza i włosy związane w niechlujny kucyk. Tak, zdecydowanie prostacko. Adler trącił mnie łokciem.\n-Oj, chyba się wkurzyła-zadrwił, a ja zaciągnąłem się oraz wypuściłem dym prosto w twarz brunetki. Zakaszlała, a już kilkanaście sekund później poczułem piekący ból w policzku. Ostra. Spojrzałem na nią. Oddalała się z jakimiś dzieciakami. Spojrzałem na przyjaciela, który zaskoczony spoglądał to na nią to na mnie.\n-Kur*a, tego to się nie spodziewałem.-Powiedział, wciąż będąc w szoku.-A wyglądała tak niewinnie.\n-Ta…Szybko się zdenerwowała su*a.-Mruknąłem, masując policzek.\n-Swoją drogą miała ładne oczy.-Wypalił po chwili ciszy Travis, a ja się roześmiałem.\n-Od kiedy zwracasz uwagę na oczy?-Spytałem rozbawiony. Rzuciłem na ziemię niedopałek oraz przygniotłem go butem.\n-Tak jakoś.-Wzruszył ramionami, wywołując u mnie większe rozbawienie. Pokręciłem głową z politowaniem i poklepałem go po ramieniu.\n-Co z ciebie będzie chłopie-rzuciłem wciąż się śmiejąc.\nZa nami już szósty rozdział. Nie wiem ile ich jeszcze będzie.\nNie sprawdzałam błędów, bo nie mam siły i czasu, także\nza jakiekolwiek przepraszam.\nKiedy następny? Nie mam pojęcia.\nRozdział dedykuję niecierpliwej Marcie (Mary_Jo).\nOpublikowano 26 grudnia 2011 Autor: Carolina\nChłodny wiatr rozwiewał jej długie, kasztanowe loki. Pustym wzrokiem wpatrywała się w granitowy nagrobek. W okół niego poukładane zostały wiązanki i pojedyncze kwiaty oraz znicze, w których świeciły malutkie płomyczki, rozdzierając panujący dookoła mrok. Cisza mogłaby wydawać się straszna, jednak było w niej coś co ją uspokajało, co pozwalało spokojnie pomyśleć.\nWestchnęła ze zrezygnowaniem i przetarła załzawione oczy. Podniosła się z ławeczki oraz spoglądając po raz ostatni na grób ruszyła przed siebie, znikając w mroku nocy.\nTej nocy na niebie nie dało się dostrzec gwiazd i księżyca, które ukryte były za granatowymi chmurami. Przemierzałam uśpione miasto wolnym krokiem. Co kilkadziesiąt metrów stały lampy, oświetlając drogę, którą zmierzałam do domu. Była to kolejna nieprzespana noc, potęgująca moje wyczerpanie. Westchnęłam cicho, wbiegając po schodkach na werandę domu. Wyciągnęłam z kieszeni kurtki klucze, następnie otwierając drzwi. Weszłam do przedpokoju, zsunęłam buty ze stóp i ściągnęłam wiatrówkę, odwieszając ją na wieszak. Potarłam zmarznięte ręce i ruszyłam do kuchni, włączając wodę na herbatę. Wyciągnęłam z szafki kubek oraz wrzuciłam do niego torebkę z herbatą ekspresową. Czajnik wydał z siebie dźwięk oznaczający, że woda jest już gotowa. Wrzątek wlałam do naczynia i chwytając je w obie dłonie przeszłam do salonu. Zapaliłam niewielką lampkę i usiadłam na kanapie przykrywając się kocem. Włączyłam radio stojące na szafeczce obok lampki. Leciała piosenka Adele „Someone like you”. Przymknęłam powieki oraz wzięłam mały łyk herbaty. Ta piosenka sprawiła, że wszystkie bolesne wspomnienia wróciły.\nSiedziałam na parapecie wpatrując się w okno. Czekałam aż przyjadą. Wigilijna kolacja już dawno była przygotowana.\n-Skarbie, chodź usiądź z nami.-powiedziała babcia zmartwionym tonem. Ja tylko pokręciłam przecząco głową.\n-Babciu, poczekajmy jeszcze chwileczkę, zaraz przyjadą. Muszą przyjechać…muszą.-powiedziałam. Babcia popatrzyła na mnie z bólem w oczach i pokiwała głową z wymuszonym uśmiechem na ustach.\nNie przyjechali. Wtedy po raz pierwszy nie było ich na święta. Wytłumaczeniem była praca. Zawsze ta ich cholerna praca. Tylko ona się liczyła. Nic więcej. Ważna była kariera, a wychowanie córki to tylko strata czasu. Tamtego wieczoru zaczęłam ich nienawidzić.\nTo wspomnienie chyba najbardziej zaprzątało moje myśli.\nPotrząsnęłam głową chcą się jego pozbyć. Nie pomogło. Otworzyłam oczy i przetarłam je, nie chcąc by popłynęły z nich łzy. Spojrzałam na zegarek. Wskazywał szóstą pięćdziesiąt sześć.\nPodniosłam się, odstawiając kubek na stolik. Wyłączyłam radio oraz przeszłam do łazienki. Rozebrałam się i weszłam pod prysznic. Odkręciłam kurek z gorącą wodą, a już kilka sekund później czułam jak ciepłe krople opatulają moje ciało.\nW pewny sposób gotowa do funkcjonowania zeszłam z góry. Na prawym ramieniu zawieszony miałam plecak z książkami. Musiałam w końcu iść do szkoły. Opuściłam już parę dni, jednak już czas wziąć się w garść. Ubrałam kurtkę oraz trampki i wyszłam z domu zamykając go na klucz.\nRuszyłam chodnikiem w kierunku domu państwa Dowell.\nZapukałam do drzwi. Po chwili zza nich dało się usłyszeć kroki i szczęk kluczy w zamku, po czym zostały otworzone. Przede mną stanęła mama mojej przyjaciółki.\n-Dzień dobry-powiedziałam uśmiechając się blado do kobiety.\n-Witaj Scar.-Powiedziała, przytulając mnie.-Trzymasz się?-Spytała.\n-Jakoś daję radę. Jest Mel?-Ucięłam szybko temat, nie chcąc o tym rozmawiać. Lea pokiwała głową i zawołała swoją starszą córkę. Melanie zbiegła po schodach zapinając guziki w koszuli. Podniosła głowę i zauważając mnie, bez słowa, po prostu objęła mnie ramionami, gładząc dłonią plecy. Przez te kilka dni brakowało mi tego. Uśmiechnęłam się, przymykając powieki.\n-Idziemy?-Spytała lekko się ode mnie odsuwając. Kiwnęłam głową i pożegnałam się z jej rodzicielką. Uwielbiałam w Mel to, że nigdy nie pytała się mnie jak się czuję. Po prostu była, wspierając mnie.\nW sali rozległo się pukanie do drzwi, które otworzyły się ukazując głowę Travisa.\n-Można?-Spytał i wszedł nie czekając na odpowiedź.-Jak tam zdrówko stary przyjacielu?-zapytał wesoło, siadając na taborecie. Zacisnąłem pięści na pościeli, nie okazując zdenerwowania.-Co zrobiłeś, że tu leżysz?-Wziąłem parę wdechów i spojrzałem na niego z politowaniem.-Okeeej, czyli coś jest na rzeczy.-Powiedział powoli, poważniejąc.\n-No co ty nie powiesz?-zironizowałem.\n-Ej, zaczynam się o ciebie bać. Co jest?-spytał, lekko przestraszony.\n-Pikawa siada.-Westchnąłem, a on się roześmiał. Popatrzyłem na niego poważnie, a on zamilkł.\n-Nie ku*wa, żartuję sobie!-Warknąłem, a miarowe pikanie, zamieniło się w szybkie. Poczułem ucisk w klatce piersiowej. Złapałem się za serce, kuląc się przy tym. Adler stał i patrzył na mnie z przerażeniem w oczach. Wybiegł z sali i zaczął wołać lekarza. Po chwili do sali szybkim krokiem wtargnął ten stary doktorek. Podszedł do mnie.\n-Proszę głęboko oddychać.-Powiedział. Wziąłem wdech, krzywiąc się. Wydech. Wdech. Wydech. Wdech. Wydech. Chwilę później serce przestało mnie boleć.\n-Nie może się pan denerwować, nie mocno. To źle wpływa na serce.-Rzucił i wyszedł z sali uprzednio zapisując coś w karcie. Travis patrzył na mnie przerażonym wzrokiem.\n-I co żartuje?-popatrzyłem na niego spod byka, a on pokręcił przecząco głową. Westchnąłem oraz przymknąłem powieki.\n-Chciałbym żeby to był jakiś piep*zony żart.-powiedziałem cicho i poczułem na swoim ramieniu dłoń przyjaciela.\n-Jakoś damy sobie z tym radę.\nSiedziałyśmy na szkolnej stołówce, jedząc w ciszy drugie śniadanie, chodź w sumie ja tylko mieszałam widelcem w sałatce.\n-Jedz, musisz jeść.-Powiedziała Mel.\n-Nie mam apetytu.-Wzruszyłam ramionami.\n-Jedz!-Prawie krzyknęła, zwracając uwagę kilku osób, które siedziały nieopodal nas. Popatrzyłam na nią zdziwiona.-Jedz.-Powtórzyła, tym razem spokojniej. Wzięłam na widelec trochę jedzenia i włożyłam je sobie do buzi. Pogryzłam to oraz przełknęłam. Mel uśmiechnęła się, a ja westchnęłam i zaczęłam jeść dalej. Po dłuższej chwili cała sałatka zniknęła z miseczki.\n-Bardzo.-Uśmiechnęła się i wstała.-Idziemy pod klasę. Zaraz dzwonek.-Powiedziała, a ja przyznałam jej rację. Wiedziałam, że kiedyś jej za to podziękuję, ale jeszcze nie dziś, nie teraz.\nKrótki, ale szybko się pojawił także wiecie. Początek podoba mi się, a resztę pozostawię bez komentarza.\nSmuci mnie fakt, że WB traci czytelników, ale nic na to nie poradzę.\nOpublikowano 12 grudnia 2011 Autor: Carolina\nLudzie przechodzili obok siebie obojętnie. Gonili przez życie, nie zatrzymując się, nie przejmując się małymi sprawami, które tak wiele znaczą w życiu. Miałam wrażenie, że nacisnęłam jakiś przycisk ‚stop’ w swoim życiu i stoję pośrodku pędzącego świata. Wszystko zostało wielokrotnie przyspieszone, jedynie ja, niezmiennie, jestem w tym samym miejscu.\nOglądając trampki usłyszałam pewną rozmowę. Obróciłam się i spojrzałam na rozmówczynie. Była to matka z pięcioletnią bądź sześcioletnią córką. Przysłuchałam się ich rozmowie.\n-…ale dlaczego nie mogę mieć tych bucików?-Spytała dziewczynka o ślicznych blond loczkach. Matka popatrzyła na nią z bólem w oczach i pogładziła dłonią jej policzek.\n- Skarbie, nie mamy pieniążków. Nie stać nas.- Wytłumaczyła córce, jednak ona chyba nie za bardzo to zrozumiała.\n- A dlaczego tamta pani ma, a my nie?- Spytała wskazując na kobietę, która płaciła za buty. Kobieta chyba nie wiedziała, jak ma jej to wytłumaczyć. Kilka razy otwierała usta, by znów je zamknąć.\n- Po prostu tak jest.- Westchnęła zrezygnowana. Wzięła dziewczynkę za rączkę i poprowadziła ją do wyjścia. Blondyneczka szła odwrócona, a po jej policzkach ciekły łzy. Coś we mnie pękło. Podeszłam do nich.\n- Przepraszam.-Powiedziałam do kobiety. Ta obróciła się i spojrzała na mnie z pytaniem w oczach. Wyciągnęłam portfel, a z niego wyjęłam pieniądze. Miałam dwieście dolarów i wszystkie je jej podałam.\n- Proszę je wziąć i kupić córce buciki oraz wszystko, co pani potrzebuje. Wam się bardziej przydadzą.\n- Nie mogę. Zatrzymaj je.- Pokręciła przecząco głową. Wzięłam jej dłoń, której skóra była twarda i szorstka oraz włożyłam jej pieniądze. Spojrzała na mnie ze łzami w oczach i po prostu mnie przytuliła.\n- Dziękuję.- Powiedziała, a ja się uśmiechnęłam i ukucnęłam koło dziewczynki, która chowała się za mamą.- Cześć, jestem Scarlett. Jak masz na imię aniołku?-Spytałam, a ona wychyliła się lekko.\n- Maya- Powiedziała nieśmiało.\n- Ślicznie. Mamusia kupi ci teraz buciki, które tak bardzo ci się podobały.- Powiedziałam, a ona spojrzała na matkę, która pokiwała głową z uśmiechem.- Będę mogła cię kiedyś odwiedzić i sprawdzić czy je nosisz?- Spytałam, a dziewczynka pokiwała główką.\n- Ma pani kartkę i długopis?- Zapytałam wstając. Kobieta bez słowa wyciągnęła z torebki to, o co prosiłam. Zapisałam swój numer telefonu.- Mogłaby pani zadzwonić za kilka dni? Z chęcią poszłabym gdzieś z małą.\n- Dobrze. Dziękuję.- Uśmiechnęła się i poszła za Mayą, która przymierzała już buty. Westchnęłam i poczułam, jak ktoś obejmuje mnie ramieniem. Odwróciłam się i zobaczyłam uśmiechniętego Davida.\n- Jesteś niesamowita. Tyle ludzi przeszło obojętnie, jednak nie ty. Masz naprawdę wielkie serce.- Powiedział, a na moich ustach rozkwitł delikatny uśmiech.\nZszedłem do salonu Adlera. Dom wyglądał czysto, co oznaczało jedno. Była tu już ekipa sprzątająca. Ziewnąłem przeciągle i usiadłem koło niego na kanapie. Popatrzył na mnie oraz wybuchnął śmiechem, a ja spojrzałem na niego zdezorientowany.\n- Stary, ty chyba w lustrze się nie widziałeś.- Powiedział ze śmiechem.\n- Zejdź ze mnie.- Jęknąłem. Jedyne, co odczuwałem po wczorajszej imprezie to ból głowy. Kompletnie nic nie pamiętałem.\n- Ostro wczoraj zabalowałeś. Lepiej wracaj już do domu, bo twoja macocha zadzwoni i zrobi awanturę, tak jak ostatnio. Współczuję ci. Jak twój ojciec mógł ożenić się z takim czymś? -Spytał udając odruch wymiotny. Zaśmiałem się.\n- Nie wiem, ale ona mnie nie interesuje. Gówno mi może zrobić. Masz fajkę?- Spytałem. Travis bez słowa wyciągnął paczkę papierosów z kieszeni. Wziąłem jednego, podpaliłem i zaciągnąłem się wypuszczając dym nosem.\n- Jest z moim ojcem już trzy lata, a dalej próbuje mnie sobie podporządkować. Uparta suka.- Powiedziałem biorąc bucha, a następnie zgasiłem skręta.- Spadam. Spotkamy się jutro w szkole.- Rzuciłem i wyszedłem, kierując się w stronę domu.\n- Gdzie ty byłeś przez całą noc?- Dotarł do mnie krzyk macochy zaraz po tym, jak przekroczyłem próg domu. Zignorowałem ją oraz przeszedłem do kuchni, podchodząc do lodówki, a następnie wyciągając z niej butelkę piwa. Jak to mawiają, czym się strułeś, tym się lecz. Obróciłem się, a Sophia wyrwała mi z ręki napój.\n- Oddaj to- warknąłem. I wyciągnąłem w jej kierunku rękę. Przed oczami zrobiło mi się ciemno, moje nogi stały się wiotkie. Miałem wrażenie, że upadam, ale nie czułem bólu. Usłyszałem tylko głuchy huk i przeraźliwy krzyk.\nObudziło mnie jakieś uciążliwe pikanie. Otworzyłem oczy i ziewnąłem. Rozejrzałem się w okół siebie i zdawało mi się, że jestem w szpitalu, a koło mnie siedzi moja matka. Pokręciłem szybko głową oraz uszczypnąłem się mocno w rękę. Skrzywiłem, gdyż to zabolało. A już myślałem, że to tylko głupi sen.\n- Thony-powiedziała cicho matka głaszczą mnie delikatnie po policzku, a ja warknąłem. Nienawidziłem, kiedy tak robiła. Wiedziałem wtedy, że coś złego się stało.\n- Co ze mną? Czemu tu jestem?- Zapytałem. Sam nie wiedziałem, czego się spodziewać. Nie miałem pojęcia, co mogło się stać, że trafiłem do szpitala. Przecież ja nigdy nie leżałem w szpitalu.\n- Nic poważnego…- zaczęła uciekając wzrokiem. Kłamała. Nigdy nie patrzyła w oczy jak oszukiwała. Nie widziałem jej blisko miesiąc, nie miałem z nią dobrego kontaktu, aż sam sobie się zdziwiłem, że tyle o niej wiem.\n- Kłamiesz.- Powiedziałem opanowanym tonem. Poparzyła mi w oczy. Pod jej powiekami kłębiły się łzy.\n- Masz chore serce.- Powiedziała, a ja nie wiedziałem, co zrobić. Po prostu odebrało mi mowę. Zaśmiałem się nerwowo. Wszystko się zepsuło, posypało jak domek z kart. Co ja ze sobą zrobię? Nic już nie będzie takie samo. Nic, ku*wa.\n- Wyjdź – powiedziałem do matki.\n- Ale… – zaczęła, lecz nie pozwoliłem jej dokończyć.\n- Proszę wyjdź. Chcę być sam. – Tym razem mnie posłuchała i wyszła. Zakryłem twarz dłońmi oraz wziąłem głęboki wdech, co w tym przypadku wcale mi nie pomagało. Wyciągnąłem z pod głowy poduszkę i z całej siły rzuciłem ją w drzwi, mając nadzieję, że chodź trochę mi ulży. Nic to nie dało. Zamiast tego do pokoju wszedł lekarz. Poparzył najpierw na poduszkę, a potem na mnie, tak jakbym był przybyszem z innej planety.\n- Mógłby pan nie niszczyć własności publicznej? – Spytał patrząc na mnie znad okularów.\n- Oczywiście. Przepraszam. To z nerwów. – Zacząłem, mówiąc powoli każde słowo. – Bo wie pan doktor, ja chory jestem. – Dodałem energicznie. Starszy doktor popatrzył na mnie z politowaniem i pokręcił głową. Wziął moją kartę oraz uważnie się jej przyjrzał.\n- Zostaniesz dobę na obserwacji. Jak wszystko będzie dobrze wypiszemy cię i dostaniesz leki, które będziesz musiał codziennie przyjmować. Chyba, że chcesz wąchać kwiatki od spodu. – Spojrzał ja mnie oraz uśmiechnął się cynicznie, po czym wyszedł.\n- Co za stary ch*j. – Warknąłem. Moją złość potęgował brak Adlera w pobliżu. Nawet najlepszy przyjaciel olał mnie i zostawił na śmierć. Świat schodzi na psy.\nNie musicie mówić, bo wiem, że krótki. Nie mam aktualnie weny i w ogóle chciałam ten blog usunąć, ale mi się odwidziało.\nI mam taką prośbę. JEŚLI CZYTACIE TEGO BLOGA TO POZOSTAWCIE PO SOBIE CHODŹ KRÓTKI KOMENTARZ – znając życie i tak olejecie, ale co tam.\nW ogóle mi się nie podoba. Jest denny. Może kiedyś go poprawię.\nOpublikowano 22 października 2011 Autor: Carolina\nRozmowy…Mieszające się głosy. Wszystko zlewające się w jedną całość. Wielki szum. Pojedyncze słowa wyrwane z kontekstu, docierające do moich uszu z pewnym opóźnieniem. Jakbym była gdzieś daleko, będąc w centrum. Pragnęłam znaleźć się w oddali. W miejscu, które pozwoliłoby mi na samotność i dłuższą chwilę refleksji nad własnym życiem. Gdybym tylko mogła cofnąć czas, sprawiłabym, że oni znów by żyli. Byliby ze mną i wspierali na każdym następnym kroku ku własnemu życiu.\nWstałam od stołu, a odsuwające się krzesło zaskrzypiało, zwracając tym samym uwagę wszystkich na mnie. Odwróciłam się i ruszyłam do wyjścia, czując na sobie ciekawy wzrok gości. Otworzyłam drzwi, następnie wychodząc na zewnątrz. Chłodny wiatr otulił moją twarz oraz rozwiał włosy, które i tak były już w nieładzie. Wzięłam głęboki wdech, zamrugałam powiekami, próbując nie uwolnić żadnej łzy, lecz to było silniejsze ode mnie. Podeszłam do stojącej kilka kroków dalej ławki i oparłam się o nią. Wzniosłam głowę do nieba, następnie zamykając powieki. Spod jednej wymknęła się samotna łza, która szybko przepłynęła przez mój policzek, tworząc na nim wilgotny ślad, błyszczący w słabych promieniach słońca. Czując na twarzy czyjąś dłoń ocierającą pozostałość słonej cieczy, otworzyłam oczy i popatrzyłam na owego osobnika. David.\n-Nie płacz.-Powiedział cicho, opierając się o oparcie ławki, koło mnie.-Dziadek by tego nie chciał.-Popatrzyłam na niego. Wpatrywał się przed siebie w skupieniu. Też cierpiał, ale tego nie okazywał. Był silny.\n-Wiem.-Szepnęłam, podążając za jego wzrokiem. Ludzie spacerowali alejkami, pobliskiego parku ciesząc się swoim towarzystwem. Starsze małżeństwo z małym pieskiem, młoda kobieta trenująca bieganie czy dzieci zajęte zabawą. Każdy miał swoje problemy. Jeden większe inny mniejsze, lecz dla każdego z nich tak samo ważne.-Chciałabym, ale nie potrafię. Zostałam sama.-Wyszeptałam. Objął mnie bez słowa, a łzy same zaczęły wypływać spod powiek, by rozpocząć wędrówkę po mojej twarzy. Odsunęłam się od niego i pociągnęłam nosem, a David otarł kciukami moje policzki.\n-Ja już wrócę do domu.-Powiedziałam zachrypniętym głosem.\n-Pójdę z tobą.-Zaoferował, a ja tylko pokręciłam przecząco głową.\n-Przepraszam, ale chcę być sama. Odwiedzisz mnie jutro?-Spytałam z małą nadzieją w głosie. Pokiwał głową z lekkim uśmiechem na ustach i rozczochrał mi włosy. Na moich ustach wykwitł maleńki, ledwo zauważalny uśmiech.\n-Do zobaczenia Scar.-Powiedział i wszedł do restauracji. Odwróciłam się i wciskając dłonie w kieszenie spodni, wolnym krokiem ruszyłam do domu. Opustoszałego budynku, przesiąkniętego wspomnieniami.\nAlkohol. Litry alkoholu. Wszyscy goście byli lekko podpici łącznie ze mną. Puste butelki i puszki unosiły się na wodzie w basenie. Wszystko widziałem w wyraźniejszych barwach, za sprawą niewielkiej ilości narkotyków. Miał być grill, a wyszła popijawa. Zapaliłem kolejnego papierosa, mocno się zaciągając. Zakaszlałem i zaśmiałem się głośno. Travis podał mi kolejną butelkę piwa. Upiłem duży łyk, siadając na brzegu basenu. Beknąłem głośno tym samym wywołując śmiech u innych. Świat wirował przed moimi oczyma w tysiącach barw. Za jednym razem wypiłem alkohol do końca i wrzuciłem zieloną, szklaną butelkę do wody. Podniosłem oraz zachwiałem się, następnie upadając. Śmiechy dotarły do moich uszu, ale wszystko działo się jakby gdzieś z dala ode mnie.\n-Thony ma chyba już dość.-Usłyszałem jakiś głos, a potem została ciemność.\nWilgotna od łez poduszka, czerwone, podpuchnięte oczy i rozczochrane włosy. Od paru dni po prostu codzienność. Szara rzeczywistość oraz rutyna. Wszystko co miało sens już go straciło. Życie przestało cieszyć i stało się nic niewartą wartością. Kiedyś żyłam dla nich, a teraz jestem sama. Samotność jest najgorsza.\nNatarczywe dzwonienie dzwonka w drzwiach przywróciło mnie do rzeczywistości. Wstałam i wolnym krokiem zeszłam na dół. Przekręciłam klucz w zamku i otworzyłam drzwi. To, co ujrzałam sprawiło, że skamieniałam. Stałam jak słup soli i nie wiedziałam co zrobić. Przede mną stało dwoje ludzi, których tak nienawidziłam. Moje oczy wypełniły się łzami.\n-Może tak byś nas wpuściła?-Spytała zniecierpliwionym tonem. Odsunęłam się kawałek, a ona weszła do środka ciągnąc za sobą mego ojca. Jak zawsze wyglądała perfekcyjnie. Szara garsonka, wysokie czerwone szpilki i tego samego koloru dodatki. Włosy ciasno spięte w koka, natomiast oczy podkreślone grubą czarną kreską na powiece oraz tuszem do rzęs. On w granatowym garniturze znanej marki, błękitnej koszuli, której dwa górne guziczki zostały odpięte. Odstawałam. Zupełnie nie pasowałam do ich świata ani do nich.\n-Spójrz jak ty wyglądasz!-Zagrzmiała matka, a ojciec rozsiadł się na kanapie w salonie. Zamknęłam drzwi i weszłam do pomieszczenia, w którym przebywali. Usiadłam na skraju fotelu nieopodal małżeństwa. Związałam długie włosy gumką w wysoki, luźny kucyk. Stella zmierzyła mnie wzrokiem i zrobiła zniesmaczoną minię. Stary wyciągnięty dres oraz przyduża koszulka nie odpowiadały jej. Z kolei mi bardzo.\n-Po co przyjechaliście?-Spytałam, przerywając panującą od kilku minut ciszę.\n-Musisz wrócić do domu.-Odparł spokojnie Eric, rozglądając się po pomieszczeniu.\n-Nie.-Odparłam bez cienia emocji w głosie.-Jeżeli po to przybyliście to nie potrzebnie się fatygowaliście. Nie wyjadę stąd. Tu jest mój dom. Wy jesteście dla mnie nikim. Osobami, które nie zasługują na chociażby cień szacunku…-Nie zdążyłam nic więcej powiedzieć, gdyż po pomieszczeniu rozległ się głuchy dźwięk, a przez mój policzek przeszedł przeszywający ból. Matka patrzyła na mnie ze złością w oczach. Przyłożyłam dłoń do piekącego miejsca. Uderzyła mnie.\n-Nigdy więcej tak nie mów.-Wysyczała przez zaciśnięte zęby, a ja zaśmiałam się gardłowo.\n-Co prawda boli? Myślisz, że za pieniądze mnie kupisz? Mam gdzieś wasze pieniądze. Wolałabym być biedna, ale mieć kochających rodziców. Wy nie wiecie co to rodzina. Dla was najważniejszy jest prestiż. Nie liczą się najbliżsi.-Mówiłam, a z moich oczu zaczęły wypływać łzy.\n-Scarlett, więc chcesz tu zamieszkać?-Spytał ojciec opanowanym głosem. Zdziwiona jego pytaniem pokiwałam lekko głową.-Dobrze. Zostaniesz tutaj. Zatrudnimy pomoc domową, która zamieszka w jednym z pokoi i będzie sprawować nad tobą opiekę.\n-Dziękuję.-Powiedziałam cicho. Pierwszy raz w życiu byłam im wdzięczna, że mnie posłuchali, że dali mi prawo wyboru.\n-Idziemy Eric’u.-Powiedziała moja matka. Patrzyłam jak wychodzi, trzaskając drzwiami. Nic jej nie obchodzę.\n-Do zobaczenia Scar.-Powiedział ojciec, całując mnie delikatnie w czoło i podążając za moją rodzicielką opuścił dom. Mój dom. Uśmiechnęłam się lekko przez łzy i otarłam mokre policzki. Podeszłam do okna, a następnie przez nie wyjrzałam. Właśnie zniknęli za bramą. Cieszyłam się, że pozwolili mi tu zostać, ale wciąż nie potrafiłam pogodzić się z myślą, iż jestem dla nich nikim.\nPo raz kolejny tego dnia w domu rozległ się dźwięk dzwonka, sygnalizujący, że ktoś przyszedł. Podeszłam do drzwi, następnie je otwierając. Przede mną stał David. Ubrany był w ciemne jeansy, białą koszulkę, a na to narzuconą koszulę w czarno-niebieską kratę.\n-Cześć.-Powiedziałam lekko się uśmiechając. Chłopak patrzył na mnie ze smutkiem.\n-Hej.-Powiedział wchodząc, a ja zamknęłam za nim drzwi.-Scar, ja wiem, że cierpisz, ale musisz normalnie żyć. Doprowadź się do porządku pójdziemy na spacer i małe zakupy.-Powiedział. W jego oczach widziałam współczucie.\n-Ale…-Zaczęłam, lecz nie pozwolił mi dokończyć.\n-Proszę cię. Zrób to dla mnie.-Starał się mi pomóc. Pokiwałam lekko głową na znak zgody i weszłam na górę, aby chodź trochę się ogarnąć. Z szafy wyciągnęłam ciemne, prawie czarne jeansy i koszulkę w kolorze smoły. Rozebrałam się, następnie ubierając przygotowane ubranie. Zbliżyłam się do dużego lustra i wygładziłam bluzkę. Podeszłam do biurka i wzięłam z niego mały, niebieski portfel. Schowałam go do lewej kieszeni spodni, a do prawej włożyłam telefon. Powoli zeszłam ze schodów, które pod naciskiem moich stóp cicho skrzypiały. David stał przy kominku i oglądał poustawiane na nim zdjęcia. Weszłam do łazienki, zostawiając uchylone drzwi oraz podeszłam do umywalki. Odkręciłam kurek z zimną wodą, zamoczyłam dłonie i obmyłam twarz. Powtórzyłam czynność kilka razy, następnie zakręciłam kran oraz wytarłam buzię puchowym ręcznikiem. Wyglądałam na bardzo zmęczoną. Chodź chłodna ciecz troszkę ukryła opuchnięte oczy, to i tak było to widoczne. Wzięłam korektor i ukryłam pod nim wszystko to co chciałam. Tuszem delikatnie przejechałam po rzęsach, sprawiając, że oczy wyglądały znacznie lepiej, chodź nadal gościł w nich smutek i ból. Schowałam preparaty w szafce, a do ręki wzięłam szczotkę. Dokładnie rozczesałam włosy oraz związałam je w wysoki kucyk, po czym wyszłam z łazienki. Ubrałam czarne trampki i tego samego koloru skórzaną kurtkę. David wyszedł z salonu i uważnie mi się przyjrzał, następnie uśmiechając się.\n-Teraz wyglądasz świetnie.-Powiedział i otworzył przede mną drzwi. Wyszłam zabierając klucze z szafki. Chłopak wyszedł, a ja zamknęłam dom na klucz. Koło domu przed bramką stał czarny mercedes. McNillan obszedł samochód i otworzył mi drzwi. Podążyłam za nim i wsiadłam do pojazdu, zapinając się pasem. Chwilę później David siedział już na miejscu kierowcy i odpalał silnik. Wyjechaliśmy z podjazdu, włączając się do ruchu drogowego.\n-Gdzie jedziemy?-Spytałam widząc, że jedziemy w kierunku wyjazdu z miasta. Popatrzyłam na chłopaka, który skupiony był na prowadzeniu auta.\n-Do Tucson. Najpierw pojedziemy na obiad, przejdziemy się przez park i dojdziemy do centrum handlowego, gdzie pochodzimy po sklepach, a na koniec odwiozę cię do domu.-Wyjaśnił zerkając na mnie. Pokiwałam lekko głową oraz oparłam się o szybę, obserwując widoki za oknem. Z początku domy i ludzie chodzący chodnikami. Później drzewa i pola. Moje powieki robiły się coraz cięższe, a ja nie stawiając oporu, pozwoliłam im opaść.\nDelikatnie otworzyłem oczy, następnie je mrużąc. Przeszywający ból głowy nie pozwalał mi trzeźwo myśleć. Podniosłem się powoli, usiadłem na brzegu łóżka, które na pewno nie było moje. Oparłem łokcie na kolanach, a twarz ukryłem w dłoniach. Ktoś otworzył drzwi i wszedł do środka.\n-I jak się czujesz?-Zapytał ów osobnik, a ja jęknąłem. Miałem wrażenie, że rozsadza mi łeb. Każdy najcichszy dźwięk był niczym granat wybuchający w mojej czaszce. Uniosłem głowę i spojrzałem na chłopaka, którym okazał się Travis. Wyciągnął w moją stronę butelkę z wodą mineralną. Wziąłem ją i odkręciłem zakrętkę, następnie upijając dużego łyka. Przez ból nie zauważyłem nawet jak bardzo zaschło mi w gardle.\n-Nieźle wczoraj zabalowałeś.-Powiedział i się zaśmiał, a ja przeciągle jęknąłem łapiąc się za głowę.\n-Błagam ciszej.-Wyjęczałem, co wywołało u niego śmiech. Chwilkę później zobaczyłem jak wyciąga w moją stronę dwie tabletki na dłoni.-Co to?-Spytałem bardzo cicho.\n-Aspiryna. Bierz pomoże ci.-Zabrałem leki i wziąłem je popijając dużą ilością wody.-Przyniosę ci jeszcze z dwie butelki.-Rzucił i ruszył ku wyjściu, a ja lekko pokiwałem głową. Wypiłem resztę cieczy, odłożyłem pusty pojemnik na bok oraz opadłem na materac, zamykając powieki.\nW ciszy jedliśmy pizzę. Już po dwóch kawałkach miałam dość. Przez rurkę sączyłam sok pomarańczowy. Kwaskowy smak, który uwielbiałam. Powoli w ustach nie czułam już posmaku pizzy. David dokończył nasz posiłek i dopił swoją colę. Zawołał kelnera, a ten przyniósł rachunek. McNillan zapłacił i wyszliśmy z restauracji. Koło niej znajdował się park. Spacerowaliśmy po nim w ciszy. Właściwie to on próbował rozmawiać, ale ja wolałam milczeć. Wkoło nas było mnóstwo ludzi. Było w miarę ciepło jak na jesień. Wprawdzie były to dopiero jej początki, jednak liście już zaczęły zmieniać swą barwę i opadać z drzew. Po trawie, między drzewami biegały małe dzieci, zbierając niektóre liście. Usiałam na ławce i wpatrywałam się w ich zabawę. Koło mnie przysiadł David.\n-Co jest mała?-Spytał. Jak byłam młodsza to drażniło mnie kiedy tak do mnie mówił. Teraz to lubiłam. Przez krótką chwilę nic nie mówiłam.\n-Wiesz chciałabym znowu być małą dziewczynką, która nie ma problemów, niczym się nie przejmuje i po prostu cieszy się życiem.-Powiedziałam cicho. Będąc dzieckiem również byłam pozbawiona obecności rodziców, lecz wtedy tego tak nie odczuwałam. Niegdyś zastępowali mi ich dziadkowie, jednak w późniejszych latach już nie byli w stanie, a w moim sercu była pustka, której do tej pory nie wypełnił jeszcze nikt.\nJest trzeci rozdział. Miała znaleźć się w nim jeszcze jedna scena, lecz stwierdziłam, że jeśli zakończę to w tym momencie będzie lepiej. Długo go pisałam, bo jest szkoła i nawał obowiązków, a jednak jest rozdział. Nie sprawdzałam błędów, bo już nie mam na to siły.\nDedykuję go Mary_Jo, która bardzo mi pomaga przy tym blogu. Między innymi zatwierdziła kilka części tego rozdziału, których nie byłam pewna i wytknęła mi w nich parę błędów.\nOpublikowano 22 września 2011 Autor: Carolina\nLeżałam wspak na łóżku i tępo wpatrywałam się w sufit. Przez całą noc nawet nie zmrużyłam oka. Miałam wrażenie, że wszystkie emocje oraz uczucia ze mnie wyparowały. Czułam się pusta. Wiedziałam, iż muszę wstać i normalnie funkcjonować, ale nie potrafiłam. Moje życie w tym świecie nie jest wiele warte. Jestem tylko nic nieznaczącym człowiekiem, bez którego można funkcjonować. Zbędnym elementem układanki, której nie ma sensu układać, bo brakuje już zbyt wielu części.\nUsiadłam, ale od razu z powrotem opadłam na łóżko, zamykając powieki. Delikatnie zacisnęłam pięść na poszewce kołdry. Westchnęłam i wstałam. Niepewnym krokiem podeszłam do toaletki oraz oparłam się o nią, spoglądając w lustro. Podpuchnięte i zaczerwienione oczy, potargane włosy, które zostały niedbale związane w wysoki kucyk. Wyglądałam jak wrak człowieka, co nie było dla mnie niespodzianką, gdyż tak właśnie się czułam. Wyszłam z pokoju i zeszłam na dół, opuszkami palców muskając poręcz schodów. Przeszłam przez hol, następnie otwierając ciemnobrązowe drzwi łazienki. Weszłam do niewielkiego pomieszczenia utrzymanego w kolorystyce beżu i brązu. Ściągnęłam z siebie ubranie, a stając pod prysznicem odkręciłam kurek z zimną wodą. Pierwsze krople uderzyły o moje ciało, powodując na nim dreszcze. Nalałam na dłoń trochę brzoskwiniowego żelu i zaczęłam się myć. Po chwili wyszłam delikatnie osuszając się niebieskim, puchowym ręcznikiem. Owinęłam się nim oraz pozbierałam z podłogi brudne ubranie, następnie wrzucając je do kosza na pranie. Wróciłam do pokoju i podeszłam do szafy, otwierając ją. Wyciągnęłam z niej czarną, luźną bluzkę oraz spodnie tego samego koloru. Z niewielkiej komody wygrzebałam bieliznę o barwie smoły. Zsunęłam z siebie ręcznik, położyłam go na szafce i ubrałam przygotowane chwilę wcześniej ciuchy. Wilgotne włosy rozczesałam szczotką i związałam w wysoką kitkę. Spojrzałam na zegarek, który wisiał koło łóżka. Wskazywał on godzinę dziesiątą czterdzieści osiem. Zeszłam na dół i usiadłam na sofie w salonie. Nogi podciągnęłam pod brodę, następnie oplatając je ramionami. Wpatrywałam się pustym wzrokiem w przestrzeń. W tym momencie życie nie miało dla mnie najmniejszego sensu.\n-Thony?-Zapytał Thomas, delikatnie uchylając drzwi od mojego pokoju. Przeniosłem na niego wzrok i uśmiechnąłem się niemrawo. Lekko poklepałem miejsce na łóżku obok siebie. Chłopiec podszedł oraz usiadł koło mnie, uprzednio zamykając drzwi. Siedział ze spuszczoną głową, bawiąc się palcami. Domyśliłem się, że chce porozmawiać. Podniosłem się i usiadłem, opierając się o poduszki.\n-Wiesz, że możesz mi o wszystkim powiedzieć i w każdej sprawie się poradzić?-Spytałem poprawiając opadającą na oczy grzywkę. Prawie niewidocznie pokiwał głową. Otworzył usta, ale prawie od razu je zamknął. Wiedziałem, że zbiera się w sobie, więc cierpliwie czekałem. Po kilku minutach niepewnie zaczął, wciąż nie podnosząc głowy.\n-Wiesz…jest taka dziewczyna-zaczął, a na mojej twarzy pojawił się nikły uśmiech.-Ładna dziewczyna…a ja nie wiem ja do niej zagadać.-Wyjaśnił, a ja poklepałem go lekko po ramieniu. Spojrzał na mnie ukradkiem.\n-No, no. Mój mały braciszek powoli dorasta.-Zaśmiałem się lekko.-Wiedziałem, że to kiedyś nadejdzie. Tak więc proponuję, abyś zaprosił swoją, jak mniemam, koleżankę na bajkę do kina. Jeśli będzie taka konieczność będę wam towarzyszył.-Mały, rozpromieniony rzucił mi się na szyję. Objąłem go i poklepałem po plecach.\n-Dzięki, dzięki, dzięki.-Zawołał radośnie i w podskokach opuścił mój pokój. Zaśmiałem się i z powrotem położyłem się, wpatrując w sufit.\nMoje rozmyślania przerwała melodyjka wydobywająca się z telefonu domowego. Niechętnie podniosłam się i podeszłam do aparatu. Podniosłam słuchawkę, a następnie przyłożyłam ją do ucha.\n-Dzień dobry, Scarlett. Wysłałam po ciebie limuzynę. Spakuj się i napisz ogłoszenie o sprzedaży domu. Teraz musisz zamieszkać z nami.-Usłyszałam głos matki i zacisnęłam rękę na słuchawce.\n-Pomyślałaś w ogóle o mnie?!-Krzyknęłam nagle.\n-Przestań się buntować.-Odparła znudzonym tonem.\n-To ty przestań. Nie masz prawa mówić mi co mam robić!-Wciąż mówiłam podniesionym głosem.\n-Jestem twoją matką…-Zaczęła mówić lekko wzburzona moimi słowami.\n-Nie! Ja nie mam matki. To, iż mnie urodziłaś nie znaczy, że nią jesteś. Zrozum to wreszcie. Nawet nie rusza cię to, że twój tato nie żyje. Dla mnie jesteś nikim. Zerem. Kobietą, która nie interesuje się swoją rodziną. Osobą bez uczuć. Bardzo chciałabym mieć rodziców, którzy chodź trochę się o mnie martwią, lecz to tylko marzenia. Nie zmusisz mnie do tego bym z wami zamieszkała. Tu jest mój dom. Tu jest cmentarz, na którym dziś spocznie druga najbliższa dla mnie osoba. Nie masz prawa.-Na początku prawie krzyczałam, ale z każdym słowem mój głos coraz bardziej się łamał i ściszał, a po policzkach ciekły łzy. Po drugiej stronie odpowiedziała mi tylko głucha cisza, którą przerywał mój szloch. Usłyszałam pikanie, oznaczające odłożenie słuchawki. Płacz wzmógł na sile, a ja puściła słuchawkę oraz zjechałam plecami po ścianie. Miałam dość. Brakowało mi siły i wsparcia by udźwignąć ten ciężar. Po prostu byłam słaba. Mogłam się starać to ukrywać, ale nie miało to najmniejszego sensu. Mogą myśleć, że jestem żałosna, lecz mam to gdzieś.\n-Thony, podaj mi butelkę!-Krzyknął Travis, przewracając kiełbaski na grillu. Adler parę godzin temu postanowił, że zrobi małą imprezę, na którą zaprosi tylko elitę. Jego rodzice wyjechali na weekend, a on wykorzystuje wolną chatę. Znajdowało się tu około dwudziestu osób. Dziś królowały stroje kąpielowe, ze względu na basen przy willi. Z głośników wydobywała się szybka rockowa muzyka. Jedni tańczyli, drudzy pluskali się w wodzie, a inni rozmawiali sącząc swoje drinki lub po prostu piwa. Podniosłem ze stolika butelkę z zielonego szkła.\n-Łap!-Krzyknąłem do przyjaciela, a gdy na mnie spojrzał rzuciłem mu butelkę. Złapał ją i otworzył, następnie upijając kilka dużych łyków. Zaczęła się kolejna piosenka, a ja postanowiłem się zabawić. Ostatnio za dużo myślę o swoim życiu. Wypiłem pół piwa, które mi zostało. Ściągnąłem koszulkę na co kilka dziewczyn zagwizdało. Rozpędziłem się i wskoczyłem do basenu. Usłyszałem krzyki i oklaski.\n-No to teraz możemy uznać imprezę za rozpoczętą.-Krzyknął Travis. Czułem, że ta noc dopiero się zaczyna i jeszcze długo potrwa.\nStary kościół z bukowego drewna, otoczony niewysokim murkiem. W okół niego niedawno skoszona trawa, która zaczyna już żółknąć. Ścieżką prowadzącą do wnętrza świątyni szła dziewczyna. Wiatr rozwiewał jej długie, lekko falowane, kasztanowe włosy, ukazując czerwone, opuchnięte od płaczu oczy. Ubrana była na czarno. Wolno kroczyła przed siebie, jakby nie chcą znaleźć się w środku. Doszła do budynku. Drzwi stały przed nią otworem. Zawahała się i weszła do środka. Było mnóstwo ludzi, a wszyscy ubrani na czarno. Organista grał smutną, przytłaczającą melodię. Na środku przed ołtarzem stała trumna. Pozłacane ramy obrazów i kolumny, a ławki ozdobione czarnymi kokardami. Dziewczyna ruszyła do przodu, tym samym zwracając na siebie uwagę mijanych osób. Kobiety cicho szlochały, zaś mężczyźni starali się stłumić emocje. Podeszła do trumny i stanęła przyglądając się twarzy zmarłego mężczyzny. Z jej oczu zaczęły płynąć łzy. Delikatnie ujęła jego dłoń w swoje i leciutko ją ścisnęła. Drgnęła, ale nie ruszyła się z miejsca. Podeszła do niej kobieta i położyła rękę na ramieniu brunetki, a następnie powiedziała jej coś do ucha. Ta tylko pokręciła przecząco głową.\nStałam przy trumnie dziadka, trzymając go za rękę. Z moich oczu leciały łzy. Znów czułam to co trzy lata temu. Poczułam rękę na swoim ramieniu.\n-Usiądź.-Usłyszałam cichy, kobiecy głos przy uchu. Nie poznałam głosu, ale nie zagłębiałam się nad tym. Pokręciłam przecząco głową. Kobieta zabrała rękę i odeszła. Stałam przy ciele do momentu wejścia księdza. Wszyscy podchodzili chcąc pożegnać się z moim dziadkiem. Ja stałam na końcu i czekałam na swoją kolej.\nMsza rozpoczęła się. W tle słychać było pogrzebową melodię. Duchowny coś mówił, ale nie słuchałam. Tępo wpatrywałam się w trumnę. Nawet nie zauważyłam kiedy ją zamknęli. Ksiądz nie mówił dużo. Każdy wiedział, że nie trzeba wielu słów, by opisać to co czujemy lub się nad tym zagłębiać. Wynajęci panowie w mundurach podnieśli trumnę i skierowali się ku wyjściu z kościoła. Za nimi ruszyli wszyscy bliscy. Odbył się przemarsz na cmentarz. Kroczyliśmy wolno w towarzysząc mojemu dziadkowi w jego ostatniej drodze. Do moich uszu wciąż docierała melodia marszu pogrzebowego, która jeszcze bardziej mnie dołowała. Po kilkunastu minutach dotarliśmy na miejsce. Ksiądz mówił o bardzo bliskim mi człowieku same dobre rzeczy. Wymieniał jego dobre cechy. Ja nie znałam żadnych złych i chyba nikt z obecnych tutaj też. Poczułam jak ktoś mnie obejmuje. Obróciłam głowę i załzawionymi oczami spojrzałam na owego osobnika. Był to mój starszy o rok kuzyn. Przytuliłam się do niego, mocniej płacząc. Pogładził mnie po plecach. Poczułam pewną ulgę. Uczucie, że jednak jeszcze ktoś się mną przejmuje, sprawiło, że poczułam się odrobinę lepiej.\nTrumnę zaczęli spuszczać do wykopanego dzień wcześniej dołu. Mój szloch z cichego przerodził się w głośny oraz przepełniony bólem płacz, który zwrócił uwagę wszystkich zgromadzonych. Do moich uszu dobiegł głuchy trzask uderzającego o ziemię drewna. Wyrwałam się z objęć kuzyna i podeszłam do dziury, padając przy krawędzi na kolana. Rzuciłam białą różę i garść ziemi, wciąż klęcząc. Po kilku minutach poczułam ręce na swoich ramionach.\n-Chodź.-Usłyszałam głos dziewiętnastolatka. Podniosłam się, a on objął mnie ramieniem i poprowadził na bok.\nKu mojemu zaskoczeniu skończyłam dziś. Błędy są, bo ich nie sprawdzałam. Mógł być lepszy, ale wyszedł jaki wyszedł.\nWszystkich wizyt: 2606


Karol Sokołowski szesnasty w Mistrzostwach Polski w Słupsku | Express Ilustrowany\nKarolina Brózda 6 października 2020, 11:31\nW Słupsku o tytuły mistrzowskie w LA walczyło ponad 800 najlepszych zawodników w tej kategorii wiekowej.\nPo trwających przez kilka miesięcy eliminacjach Karol z czasem 2:47,78 wywalczył 14. miejsce i udział w finale Mistrzostw Polski w biegu na 1 km. Bieg odbył się w drugim dniu zawodów. Karol wystartował w drugiej serii na drugim torze, pierwsze 200 metrów było w bardzo szybkim tempie. Niestety nie zdołał go utrzymać i po przebiegnięciu 800 metrów spadł na ostatnie miejsce.\nSilna wola i mocny finisz pozwoliły na zajęcie (z nowym, poprawionym o ponad sekundę rekordem życiowym 2:46,70) szóstego miejsca w serii i 16. w klasyfikacji generalnej.


Zupa z ciecierzycy zachwyca intensywnym smakiem, oto pomysł na szybkie pierwsze danie | Styl życia Radio ZET\nZupa z ciecierzycy zachwyca intensywnym smakiem. Zrobisz ją szybko\nMasz ochotę na pyszną, rozgrzewającą zupę? Ta z dodatkiem ciecierzycy zachwyci cię swoim intensywnym smakiem i zapachem. Oto sprawdzony przepis.\nCiecierzyca ze względu na swoje walory smakowe i odżywcze jest chętnie wykorzystywana w branży kulinarnej. Przepisy na dania z jej dodatkiem cieszą się dużą popularnością nie tylko wśród osób będących na diecie wegetariańskiej. Można przyrządzić z niej lekkie kotlety, burgery oraz smaczny pasztet. Warto również sięgnąć po zupę z ciecierzycy, która idealnie rozgrzeje cię w zimowe dni.\nZupa z ciecierzycy – sprawdzona receptura\nAromatyczna zupa z ciecierzycy to znakomity pomysł na pierwsze danie. Tajemnica jej smaku to zasługa intensywnych przypraw. Doskonale sprawdzą się w tym przypadku zioła prowansalskie, curry oraz tymianek. Ciecierzycę należy przygotować już dzień wcześniej. Najlepiej wsypać ją do dużego garnka, zalać zimną wodą kilka centymetrów nad jej powierzchnią i zostawić ją w takiej formie na całą noc.\nCebulę i czosnek drobno kroimy i wrzucamy do garnka z dodatkiem oliwy z oliwek i dusimy pod przykryciem.\nDo tego dodajemy ciecierzycę oraz pokrojone w kostkę ziemniaki.\nWlewamy bulion warzywny i wszystko gotujemy przez ok. 20 minut na małym ogniu.\nPod koniec dodajemy passatę pomidorową i trzymamy na gazie jeszcze kilka minut.\nZupę przyprawiamy do smaku.\nZupa z ciecierzycy – jak ją serwować?\nZupę z ciecierzycy warto przed podaniem udekorować natką pietruszki. Można również polać ją słodką śmietanką lub jogurtem naturalnym. To sycące danie, które zawiera również wiele witamin i składników odżywczych. Ciecierzyca to przede wszystkim bogate źródło łatwo przyswajalnego białka. Znajdziemy w niej również błonnik, który znakomicie wpływa na pracę układu trawiennego.\nPrzepisy kulinarne przepisy obiad ciecierzyca zupa


Ogłoszenia usług,odchudzanie,przeprowadzki,pozyczki,opieka nad dźiećmi,ubezpieczenia Ogłoszenia 8201 do 8220 z 34284\nOgłoszenia 8201 do 8220 z 34284\nJako firma specjalizującą się w doborze najlepszej oferty kredytowej dla klienta oferujemy państwu szybki i tani kredyt gotówkowy na dowolny cel. Nie wymagamy zaświadczenia o zarobkach. Nie sprawdzamy baz! Nie pobieramy opłat! Pożyczki udzielamy na możliwie najdłuższy okres spłaty z dogodną dla klienta ratą. Jeśli jesteś zainteresowany przyjdź do nas ... więcej »


Obiektyw CANON CN-E20mm T1.5 L F | Bemixmedia.pl\nObiektyw CANON CN-E20mm T1.5 L F\nNr katalogowy:CN-E20mm T1.5 L F\nNiezwykle jasny obiektyw filmowy 4K 20 mm do pełnoklatkowych kamer cyfrowych i kamer z matrycami Super35mm.\nJakością optyczną wyższą niż 4K\nSzkło o anomalnej dyspersji redukujące aberrację chromatyczną i duża średnica elementu asferycznego sprawiają, że ten wspaniały obiektyw filmowy 20 mm umożliwia rejestrowane obrazów w wysokiej jakości 4K w całym kadrze.\nZaawansowane parametry optyczne\nDzięki szkłu o anomalnej dyspersji redukującym aberrację chromatyczną oraz dużym elementom asferycznym ten obiektyw umożliwia rejestrowane obrazów w wysokiej jakości w całym kadrze.\nObsługa kamer z matrycami pełnoklatkowymi i Super35mm\nObiektyw zapewnia szeroki wybór opcji dla profesjonalnych filmowców korzystających z kamer pełnoklatkowych, Super35mm oraz kamer APS-C i APS-H.\n11-listkowa przysłona zapewnia naturalny efekt „bokeh”\nUmożliwia uzyskiwanie efektów kinematograficznych i intensywniejszego efektu głębi pola.\nBardzo łatwa obsługa i duża niezawodność\nObiektyw ma solidną oraz łatwą w obsłudze konstrukcję, która sprawdza się w wymagających warunkach produkcyjnych. Oznaczenia punktów ostrości i wartości przysłony są wytłoczone na płaskich powierzchniach obiektywu, co ma ułatwić odczyt parametrów.\nDoskonała łączność i integracja\nObiektyw przesyła do kamery dane dotyczące oświetlenia otoczenia i aberracji chromatycznej oraz inne informacje o obrazie. Może być również używany z akcesoriami wykorzystywanymi w branży filmowej.


Noclegi Mielno | Apartamenty Sun & Snow Kwiatowa\nCena od: 462.00 PLN\nObiekt Apartamenty Sun & Snow Kwiatowa zlokalizowany jest w Mielnie, 28 km od Ustronia Morskiego. Obiekt ten oferuje bezpłatne WiFi oraz taras, a z jego okien rozpościera się widok na jezioro.W naszej ofercie m.in.: parking,pokoje rodzinne,całkowity zakaz palenia,bezpłatne WiFi,zwierzęta domowe są akceptowane,ogrzewanie,dostęp do Internetu,parking na miejscu,WiFi,pokoje dla niepalących,bezpłatny parking. Doba hotelowa zaczyna się od godziny: 15:00 a kończy o godzinie: 11:00. Depozyt na poczet zniszczeń w wysokości PLN 300 jest wymagany po przyjeździe. Opłaty dokonuje się kartą kredytową. Zapłacona kwota powinna zostać zwrócona w ciągu 14 dni od wymeldowania. Całość depozytu zostanie zwrócona na konto karty kredytowej po sprawdzeniu stanu obiektu. W obiekcie obowiązuje zakaz organizowania wieczorów panieńskich, kawalerskich itp. Prosimy o wcześniejsze poinformowanie obiektu Apartamenty Sun & Snow Kwiatowa o planowanej godzinie przyjazdu. Aby to zrobić, możesz wpisać treść prośby w miejscu na życzenia specjalne lub skontaktować się bezpośrednio z obiektem, korzystając z danych kontaktowych widniejących w potwierdzeniu rezerwacji. Miejsca parkingowe przydzielane są w zależności od dostępności. Zameldowanie i odbiór kluczy odbywają się przy ul. Piastów 1A/B, 76-032 Mielno (od poniedziałku do piątku w godzinach 09:00–17:00).\nOferta partnera Booking.com - BG-3535850\nTagi: noclegi, oferta #BG-3535850, wolne-miejsca, nadmorzem, spanie, wczasy, tanie noclegi, BG, Mielno i Unieście


Zużycie Internetu w święta 2018 – oficjalne dane od Virgin Mobile\nTransfer danych – wszystko, co musisz wiedzieć o zużyciu Internetu!\nPonad połowa ludzi na całym świecie jest dostępna online – najnowsze raporty pokazują, że z roku na rok liczba internautów powiększa się o kolejne kilkaset milionów. Najszybszy wzrost odnotowuje Afryka, gdzie liczba użytkowników rośnie średnio o 20% każdego roku.\nWiększe zużycie Internetu to z pewnością zasługa przystępnych cenowo smartfonów, a także coraz tańszego transferu danych. Nic dziwnego – w końcu ponad połowa działających sprzętów to inteligentne smartfony, dzięki którym łatwiej korzystamy z sieci – i to w dowolnym miejscu na świecie. Jak na bieżąco sprawdzić, ile zużywamy Internetu? Jak ustawić limit komórkowej transmisji danych? O tym w dzisiejszym artykule.\nJako ciekawostkę warto dodać, że zużycie danych podczas Świąt Bożego Narodzenia w 2018 roku wzrosło w stosunku do poprzedniego roku. Tylko podczas Wigilii nasi użytkownicy wykorzystali aż 30028,45 GB danych! Dla porównania w 2017 roku było to 28440,63 GB.\nZobacz także: Duży wzrost wykorzystania Internetu mobilnego w Polsce\nZużycie Internetu – co pobiera najwięcej danych?\nIntensywne korzystanie z aplikacji online i wszelkich sieciowych dobrodziejstw może być bardzo kosztowne – szczególnie w sytuacji, gdy wyjeżdżamy za granicę i nie posiadamy zbyt dużego pakietu internetowego. Jak zatem sprawdzić, ile zużywamy Internetu i jak skutecznie zredukować licznik danych?\nPo pierwsze, konieczne jest ograniczenie automatycznego odtwarzania każdego pliku w wysokiej rozdzielczości. Chodzi tu o głównie klipy wyświetlane na YouTube z wykorzystaniem mobilnej transmisji danych. Co jeszcze pobiera najwięcej internetu? Oprócz filmów są to różnego rodzaju grafiki, muzyka, gry oraz wyszukiwanie sygnału GPS. Nie wspominamy już o samym korzystaniu z aplikacji online typu Messenger czy WhatsApp, które nie dość, że zwiększa licznik transferu danych, to również szybciej rozładowuje baterię. Dlatego, jeśli chcemy korzystać z sygnału GPS w ramach Map Google, to nawigujmy offline! Wystarczy, że włączymy mapę, korzystając z połączenia bezprzewodowego i zaplanujemy całą trasę, by kolejno skorzystać z opcji „Kliknij” – dzięki temu zostaną pobrane potrzebne nam dane, a połączenie online w trakcie nawigacji nie będzie potrzebne.\nZobacz także: Gdzie i jak oglądać mecze piłkarskie online na żywo?\nOsoby, które mają dostęp do sieci bezprzewodowej, mogą nazwać się prawdziwymi szczęściarzami. Praktycznie z każdego zakątka świata mogą bez przeszkód korzystać z mediów społecznościowych i z innych usług internetowych. Oprócz niewątpliwych plusów ma to jednak swoje minusy, dlatego warto na bieżąco sprawdzać zużycie transferu danych. Na początek możemy to zrobić przez internetowy panel klienta. Wystarczy, że zalogujemy się na swoje konto, a zobaczymy aktualny stan zużycia danych oraz środków pozostałych do wykorzystania.\nPonadto, każdy Android ma wbudowany automatyczny licznik danych, który pozwala na całkowitą kontrolę! Gdzie go znaleźć? Oczywiście w ustawieniach, w których wyszukamy zakładkę „Licznik danych”. Możemy tam włączyć, ale i wyłączyć licznik transferu, a także ustawić limit sieci komórkowej. Na czym to polega? Gdy przekroczymy zaznaczony wskaźnik, korzystanie z Internetu zostanie ograniczone do minimum.\nDla niecierpliwych mamy jednak dobrą wiadomość! Średnie prędkości połączeń mobilnych wzrosły w ciągu ostatniego roku o ponad 30%. W praktyce oznacza to szybsze połączenie i mniejsze zużycie Internetu.\nZapewne już za kilka lat, wraz z popularyzacją nielimitowanego LTE, nie będziemy musieli przejmować się licznikiem zużycia Internetu. Zanim do tego dojdzie, pozostaje nam oszczędnie gospodarować transferem i cieszyć się każdą chwilą spędzoną w sieci. Jak głoszą eksperci, brak dostępu do sieci wywołuje w użytkownikach poczucie nieuzasadnionego lęku, utrzymującego się na poziomie podobnym do tego, który odczuwamy podczas oglądania horroru lub rozwiązywania skomplikowanego zadania logicznego. A tego chciałby uniknąć chyba każdy z nas!