- powieść: Tymczasem gdzieś daleko stąd.. z autografem oraz imienną dedykacją,\n- zakładki papierowe oraz zakładkę magnetyczną przygotowaną specjalnie do powieści,\n- coś do picia (kawa, może herbata albo jeszcze coś innego. Paczka ok. 30-40 g, w oryginalnym bajecznym opakowaniu),\n- niespodzianki, minimum dwie (do każdej paczki dorzucam coś ekstra. Może to być kolekcjonerska świeca zapachowa, kubek, puzzle, dodatkowa zakładka magnetyczna, torba lniana - zależy, jak mnie poniesie fantazja!).\nKategorie: baśnie, fantastyka, komedia, legendy, przygodowa\nD. B. Foryś pokazała się już z kilku stron, potrafi pisać świetne romanse z dreszczykiem w tle i niebezpieczeństwem, które można było poczuć na własnej skórze. Była także fantastyka, cykl przygód Tessy Brown potrafił wykrzesać w czytelniku ogień i także złamać serce, by w końcu dać nadzieję na lepszy czas. Nie czytałam, co prawda wszystkich książek, ale jestem przekonana, ze są warte tego by dać im szanse. D. B. Foryś należy do autorek, które potrafią zaskakiwać, kiedy doszły mnie słuchy, że tworzy nieszablonową fantastykę, wiedziałam, że przeczytam tą książkę, choćby nie wiem, co. Autorka należy do moich ulubionych, więc mam nadzieję, że taka rekomendacja Wam wystarczy. Jeśli macie ochotę na komedię, w której znajdzie się i fantastyka i satyrystyczne momenty to trafiliście na odpowiednią książkę. Po ciężkich tygodniach pracy potrzebowałam oderwania i czegoś pozytywnego, dlatego niewiele się zastanawiając sięgnęłam po powieść „Tymczasem daleko stąd…” do czego Was zachęcam. Główną bohaterką książki „Tymczasem daleko stąd…” jest Fado, to dziewczyna o wielkim marzeniu, chociaż jest bardzo drobna to ma bardzo niewyparzony język. To niezwykle odważna istota, która pragnie być bohaterką, opanowała do perfekcji umiejętność ukrywania własnego lęku. To niesamowita postać, która jest heroiczna, nabuzowana i lubi, kiedy w jej życiu coś się dzieje. Dlatego też wyrusza w podróż po Krainy Pięciu Królestw w nadziei na przygody, nic, więc dziwnego, że tak się też dzieje. Kiedy ktoś czegoś bardzo pragnie, wtedy je odnajduje. Na swojej drodze spotyka Kryszczjana, jest arkadie rem, który wyrusza na poszukiwania zaginionej królewny. Co się z nią stało? Czy Senerity stało się coś złego? To idealna sytuacja, aby wykazać się brawurą i pomóc przystojnemu młodzieńcowi. Czy Kryszczjan jest tym, za kogo się podaje? Czy tak zawiązany sojusz ma szansę na powodzenie? Dodajcie do tego wiedźmy, syreny, piratów i jednorożce, będzie się działo! „Tymczasem daleko stąd…” to wyjątkowa podróż, w którą wkroczyłam bez wahania. D. B. Foryś stworzyła Krainę Pięciu Królestw, gdzie mamy najróżniejsze istoty, które zamieszkują odpowiednie jego części. Taką mieszaninę można sobie wyobrazić w obszernej krainie baśni, która jest wielka i potężna, a jej mieszkańcy mają różne priorytety. Wielki król mąci i układa złowrogie scenariusze, wiedźmy ochoczo tworzą coraz okropniejsze klątwy, a gdzieś w tym wszystkim trwają poszukiwania królewny, która być może wcale ni zaginęła. Co jeśli wcale nie chce zostać odnaleziona? „Tymczasem daleko stąd…” to świetna książka, która potrafi bawić, a także zaskakiwać swoją złożonością. To świat pełen magii, dobrego humoru, nonsensów i przede wszystkim wspaniała rozrywka. „Tymczasem daleko stąd…” to książka inna niż wszystkie i właśnie dlatego powinniście o niej pomyśleć, bo być może okaże się idealną dla Was.\nOpowieści zawarte w książkach mają to do siebie, że jeśli są dobre to wręcz wypadają z książki niczym jednorożec z pudełka... Takie przynajmniej otrzymałam ostrzeżenie od autorki na pudełku, że może wyskoczyć ze środka jednorożec więc bardzo ostrożnie otwierałam. "Tymczasem gdzieś daleko stąd..." autorstwa D. B. Foryś to książka gdzie historia jest żywa i atakuje nas ze środka. Wypada na nas i zasypuje swoim poczuciem humoru i pozytywnie zakręconymi postaciami i wydarzeniami. Fabułą Was zadręczać nie będę bo kto chciał już moją szczegółową recenzję na blogu przeczytał, a na drugim zdjęciu znajdziecie opis od autorki, która jest też wydawcą tej książki, za co należą jej się ogromne brawa! Zatem przejdźmy od razu do wrażeń z lektury i zachwytów, bo dziś narzekania nie będzie. Każdy kto kocha fantastykę i ma choć gram dobrego poczucia humoru będzie powieścią zachwycony. Dzięki specyficznemu narratorowi, który poniekąd zwraca się wprost do nas jakby na bieżąco zdradzał nam co widzi lecz my dojrzeć tego nie możemy, przez książkę się po prostu płynie. Piękna oprawa graficzna i dodatkowe grafiki do pomalowania na końcu książki zdecydowanie mi się spodobały aż mam ochotę malować po niej. Sama idea napisania książki satyrycznej z gatunku fantastyki to strzał w dziesiątkę! Mamy tu mnóstwo nonsensu i nawiązań do postaci i stworzeń znanych z popkultury. Jeśli macie ochotę na fajną i magiczną komedię to ta książka będzie dla Was idealna. Nie jest to raczej książka dla dzieci ale zdecydowanie młodzież czy dorosły czytelnik będzie zachwycony. Polecam z całego serca! Za egzemplarz do recenzji w ramach współpracy barterowej dziękuję bardzo autorce. Bardzo dziękuję również za wspaniała dedykację na początku książki i czekam na więcej takich powieści!\nTo moje kolejne spotkanie z literaturą D. B. Foryś, tym razem na lekturę poszła bajka-baśń "Tymczasem gdzieś daleko stąd..." zawierająca zarówno standardowe elementy gatunku, jak i parę współczesnych. Język historii stylizowany jest na taki, który można spotkać we wspomnianych bajkach i baśniach. Pod tym względem, jak i biorąc pod uwagę fabułę, książka może być skierowana do małego czytelnika, który potrafi samodzielnie czytać, natomiast młodszym historię może z powodzeniem czytać ktoś starszy. Cała fabuła jest bowiem spokojna, bez przemocy (pojawiają się wzmianki, że np. ktoś walczy na miecze czy różdżki), nie ma w niej krwi chyba poza jedną sceną, gdzie bohaterka nabywa skaleczeń podczas przedzierania się przez las. Nawet takie wydarzenia, jak podróż w zaświaty czy walka z piratami przedstawione są w sposób nadający się do czytania dla dzieci. Jednak dzięki licznym nawiązaniom do popkultury ("Jak wytresować smoka", "Gwiezdny pył", "Eragon", "Harry Potter", "Gra o tron", "Igrzyska Śmierci", "Odyseja", Alicja w krainie czarów" Burtona, "Piotruś Pan" – to tylko część przykładów) pozycja nadaje się także dla starszych czytelników. Będzie się przy niej dobrze bawić każdy, komu przypadły do gustu książki typu "Hobbit", "Opowieści z Narnii" czy "Baśnie Andersena". Na wstępie dowiadujemy się o mitologii wykreowanego przez Autorkę świata, jak i poznajemy legendy na temat powstawania poszczególnych krain mających swoich patronów. Powieść jest typową klasyczną fantasy drogi, która zaczyna się od buntu nastolatki. Bohaterowie, z czasem liczniejsi, przemierzają coraz do ciekawsze fantastyczne krainy, gdzie muszą się czegoś dowiedzieć albo zrealizować jakieś zadanie, by w finale, z nowymi siłami oraz doświadczeniem, zmierzyć się z antagonistą. Po drodze nie brakuje przygód, zarówno komicznych, jak i poważniejszych, fantastycznych istot typu smoki, latające elfiki (tych wielkich akurat nie ma), syreny, magowie, bóstwa czy feniks. Historia podzielona jest na kilka wątków, więc co rozdział albo podrozdział skupiamy się na innych bohaterach, chociaż tymi głównymi są Fado z Kryszczjanem. Chronologicznie także nie ma monotonii, bo następują przeskoki czasowe o dnie, tygodnie, nawet lata. Jest masa zwrotów akcji, postaci mają swoje tajemnice, które ujawniają w odpowiednim czasie (najbardziej zaskoczył mnie Daniau). Dzieje się bardzo dużo, akcja pędzi szybko naprzód. Wątek z poszukiwaniem samej siebie - rewelacja. Nowością i dużym plusem jest obecność komentatora, który w wesoły sposób relacjonuje wydarzenia pod koniec rozdziału, jak i wzbudza ciekawość czytelnika odnośnie tego, co może się wydarzyć dalej. W pewnym sensie wchodzi z nim w interakcję. Mimo podjętego śledztwa, aż do ostatniego rozdziału nie miałam pojęcia, kim on jest i mylnie założyłam, że to ktoś inny :) Z bohaterów najbardziej podobał mi się książę Kryszczjan, który został przedstawiony jako ideał mężczyzny: dobry, pomocny, gotowy do poświęceń, spokojny, kulturalny, szarmancki, a do tego mający władzę i bogactwo. Nie, że te dwie ostatnie rzeczy są szczególnie ważne, ale często reszta z wymienionych nie idzie z nimi w parze. Książka została zaopatrzona w ładne, klimatyczne ilustracje, inną na początku kolejnego rozdziału. Mam wersję e-book, ale czytałam, że w książce drukowanej na końcu są obrazki do pokolorowania. Uważam, że parę rzeczy mogło zostać bardziej dopracowanych. Poniżej pojawią się lekkie spoilery. Na początek smoki. Nie zostało określone dokładnie, jaka jest ich rola na linii smok-wybraniec. Brakowało mi tu rozwinięcia, bo to naprawdę było ciekawe. Kiedy bohater znajdował się w niebezpieczeństwie, smok się nie pojawiał, natomiast polatywał nad głowami podczas wędrówek, by wskazywać drogę. Przez większość książki smoków jednak nie było, a szkoda. Miałam też problem z wyobrażeniem sobie wielkości tych gadów, bo pojawiła się wzmianka, że kryją się one w krzakach, bohaterka, stojąc, mogła podrapać go za uszami, natomiast podczas lotu na nim pojawił się opis, że jeździec jest mały, a smok ogromny. Chyba że te smoki tak szybko rosły podczas trwania fabuły. Pojawienie się Oriona w połowie książki, obok Fado, wyszło jak deus ex machina. Gryzło się to z jego umiejętnościami magicznymi, że pożądany od lat cel osiągnął dopiero tak późno. Podobnie było z bóstwami i istotami nadprzyrodzonymi, które nie wiedziały, kim jest księżniczka i co dzieje się na powierzchni. Bohaterka nie była potrzebna do wojny wypowiedzianej Orionowi, królestwa mogły się zjednoczyć przeciwko niemu w każdej chwili. To samo ze zniknięciem Oriona – to także mogło odbyć się w każdej chwili, więc cała walka Fado z nim teoretycznie była zbędna. Nie pasowały mi niektóre słowa niecharakterystyczne dla światów fikcyjnych, jak "kaput". Ale wiem, że w fantasy to temat-rzeka. Po 70% czytania niektóre sceny się dłużyły i zwalniały akcję, jak bankiet w zaświatach. Także wzmianka, że bohaterka straciła pamięć, pojawiła się na kilku stronach aż cztery razy. Wątek LGBT. Uważam, że jest niepotrzebny, bo dotyczył bohatera mocno pobocznego, który nie miał żadnej roli w powieści i znamy tylko jego wzrost, kolor włosów oraz wiemy, że ma dwóch braci. Motyw pojawił się nagle, bez żadnej opisanej wcześniej chemii między bohaterami, którzy nawet się nie znali. Ogólnie wątek braci mógłby zostać rozwinięty, jak w np. w przypadku Kunegundy, bo mogłyby wyjść naprawdę komiczne sceny, biorąc pod uwagę ich podobieństwo i imiona. Niemniej odbiór całości zdecydowanie na plus. Od dawna nie czytałam klasycznej baśni, ale napisanej pod współczesne standardy, ze wszystkimi znanymi motywami, a jednak ponadczasowymi. Polecam miłośnikom baśni i bajek, którzy szukają czegoś komicznego, pełnego magii i przygód.\nKsiążka należy do gatunku fantasy, science fiction. Opowiada historie pewnej królewnie , która zostaje ukryta przed złym królem Orionem. Poznał on przepowiednię, która głosi, iż zostanie pokonany przez królewnę Serenity. Fado do młoda dziewczyna, która wkracza w dorosłość. Od zawsze marzy, by zostać bohaterem. Doskonale walczy mieczem, jest odważna i waleczna. Wraz z przyjacielem Daniau wyrusza na poszukiwanie przygód. Zanim jednak wyrusz zostaje wybrana przez czarnego smoka na swoją przyjaciółkę. Boo to potężny smok ale przy Fado staje się pieszczochem. Po drodze spotyka Kryszczjana i do tego momentu razem przeżywają serie przygód. Kryszczjan to młody następca trony Smoczogórdu. Za namową matki, wyrusza do zamku króla Oriona, by wkraść się w jego łaski i w razie czego uratować królewnę Serenity. Zanim jednak do tego dojdzie poznaje Fado, a także przeżywa szereg różnych przygód. Fabuła książki nie jest skomplikowana. Wszystko się kręci wokół odnalezienia królewny. Tylko że ona cały czas jest w centrum całej akcji. W książce mamy połączenie kilka różnych postaci, które możemy skojarzyć np. z innymi bajkami, książkami, legendami, opowieściami itp. Każdy coś znajdzie, z czym mu się jakaś postać skojarzy. Wiele scenek jest zabawnych, wiele wywołuje uśmiech. I ten tekst "za małą kępką trawy" mnie totalnie rozbawił. Bardzo fajnym akcentem a właściwej dwa to początek i koniec rozdziałów. Początkiem są opisy jakby z kronik pięciu królestw, poniekąd wprowadzające nas w zarys wydarzeń. Koniec rozdziałów to luźne notatki narratora powieści. Oj zabawne oraz pokazujące charyzmę narratora. Bohaterowie są zabawni, dobrze wykreowani choć nie każdemu czytelnikowi przypadną do gustu. W książce mamy połączenie magi, różnych dziwnych stworzeń, podróży do Zaświatów, władcy, smoki, wózki, biały feniks i inni bohaterowie. Sama fabuła jest dość dynamiczna, dużo się dzieje, nie ma niedociągnięć. Książka idealna i dla dorosłego i dla młodzieży, a nawet dzieci. Mnie się trochę skojarzyło z książkami np. "opowieści z Narni" czy książek o Harrym Potterze. I nie dlatego że historia podobna. Po prostu to ten gatunek, który jest dla wszystkich. Czytając przenosimy się do świata baśni, gdzie przeżywamy wraz z bohaterami przygody. Oczywiście dobro zwycięży zło i łzy król Orion zostanie pokonany. Autorka stworzyła bardzo fajną książkę, choć nie ukrywam, że mam lekki niedosyt po zakończeniu. Oczywiście jak to w bajce wszystko kończy się hucznym ślubem ale zakończenie jest owszem żyli długo i szczęśliwie ale nie do końca tak jak to tradycyjnie bywało. O co to, to nie . Fado i Kryszczjan to zupełnie nowocześni młodzi ludzie. Uciekają cichcem z przyjęcia weselnego w podróż pełna przygód. Oj z przyjemnością bym tych podróżach przeczytała.... Jeśli chodzi o szatę graficzną to jest obłędna. Do tego dochodzą rysunki w środku, które dodają całości bajkowy motyw. Mamy także mapkę bajkowej krainy, gdzie możemy sobie pośledzić trasę podróży. Sama książka podzielona jest na trzy części. Pierwsza to ta, gdy Fado wyrusza w drogę, poznaje swojego przyjaciela Boo i trafia na Kryszczjana. Część druga to ta, gdzie dójka naszych bohaterów wyrusza na poszukiwanie Serenity i przeżywa swoje największe przygody . Oraz trzecią, gdy już myśleli, że ich nadzieje są stracone. Ta jest chyba najlepszą nich wszystkich. Książka jest skierowana według mnie do młodszych czytelników. Ale i dorosłym przypadnie do gustu. Osobiście uwielbiam czasem wracać do takich książek, które przenoszą nas w zupełnie inny świat. Gorąco polecam


Zespoły disco polo na Muzycznym Pożegnaniu Wakacji. Impreza po raz pierwszy jest biletowana – 24GLIWICE – Portal Gliwice | codziennie nowe informacje\nZespoły disco polo na Muzycznym Pożegnaniu Wakacji. Impreza po raz pierwszy jest biletowana\nTegoroczne, muzyczne pożegnanie wakacji miasto proponuje w rytmach disco polo. Tym, którzy nie gustują w tego rodzaju dźwiękach, pozostaje koncert Gliwickiej Orkiestry Kameralnej.\nW poniedziałek ruszyła sprzedaż biletów na Muzyczne Pożegnanie Wakacji. W tym roku nastąpiła zmiana miejsca tego koncertu – z placu Krakowskiego przeniesiono go do Areny Gliwice. Impreza po raz pierwszy jest też biletowana – w cenie 10 zł można wykupić miejsce na płycie, a za 5 zł miejsce w sektorze widowni. Promocyjne stawki obowiązują do końca sierpnia, później wzrosną, do odpowiednio 15 i 10 złotych, sam koncert odbędzie się natomiast 6 września.\nKto wystąpi? W programie znaleźli się twórcy disco polo – Miły Pan, Piękni i Młodzi, After Party i MIG.\n“Olśniewająca, najpiękniejsza za wszystkich dam\nZdumiewająca, 100 pomysłów na wszystko ma\nWłaśnie taka, której dziś potrzebuje świat\nKtórej na tym świecie nie było 1000 lat\nLa, La, La, Lalunia z niej!\nLa, La, La, Laleczka!\nChyba w niej zabujam się.\nDaję Ci słowo chcę być tylko z Tobą”\nOsoby, którym tegoroczna oferta na Pożegnanie Wakacji nie trafia w gust, mają jednak alternatywę – Gliwicka Orkiestra Kameralna zaprasza na koncert “Na Pożegnanie Lata”. GOK można usłyszeć m.in. podczas Otwartych Salonów Muzycznych Eleganza, Wiedeńskiego Ogrodu Muzycznego, Muzyki Wielkiego Ekranu i wielu innych koncertów, wśród których wiodącym motywem jest muzyka klasyczna.\nW tym roku, 15 września o godzinie 19:00 w Parku Chopina wraz z artystami z Gliwic wystąpi zespół „Affabre Conciniu”. W programie przewidziano przeboje muzyki popularnej, musicalowej, a także standardy jazzowe w opracowaniu na sekstet wokalny i orkiestrę. Wstęp na to wydarzenie jest wolny.\nW Gliwicach w minionych latach w ramach Muzycznego Pożegnania Wakacji zapraszano znanych i popularnych wykonawców – W 2018 roku na placu Krakowskim odbył się koncert Sylwii Grzeszczak i Kamila Bednarka, w 2017 roku występował tam Krzysztof Zalewski, zespół LemON oraz Kombii.\nW 2016 roku, również we wrześniu, podczas koncertu z okazji 20-lecia strefy ekonomicznej na scenie pojawili się Mateusz Ziółko, Margaret i zespół Perfekt. Co roku miasto zlecało organizację tych wydarzeń agencji, za co płaciło każdorazowo około 132 tys. zł.\nPodaż = popyt. Widać obecni mieszkańcy Gliwic wraz z decydentami gustują w tego typu muzyce ….. smutek!\nNie tak łatwo oderwać się od korzeni tkwiących w przysłowiowejj remizie strażackiej.\nTy jesteś żenada I smutek.\nW centrum miasta krążą traktory z przyczepami, czasem nawet kombajn przejedzie, to i kultura jest na wiejskim poziomie. Trudno się dziwić kiedy w urzędach pracują ludzie ze wsi.\nA co masz do ludzi ze wsi? Pracują niekiedy ciężej niż PAN miastowy.\nNic, ale oni jak widać mają coraz więcej do miastowych. Jeżeli ciężka harówka uszlachetnia, to powinni słuchać Mozarta i Coltrane’a zamiast Martyniuka i wymienionych w artykule. Ale są pozytywy: chociaż niewiele, to fani sieczki wreszcie zapłacą i nie będzie tego słychać w mieście.\nNie dość, że wkrótce skończą się wakacje to oni jeszcze będą uprzykrzać muzyką dla niewymagających.\nTo mnie upewniło tylko w tym, że poziom kultury w tym mieście jest na poziomie wyborcy pisu :(\n@christoph. Mogę Ci przypomnieć, że aspiracje z ramienia PO miał były Komendant Straży Miejskiej. Niechlubnie wsławił się bandyckimi wyskokami, dwoma które obejmowały §KK. Jedno to pobicie, drugie kradzież kostki brukowej w takiej skromnej ilości 30 ton. Też masz taką samą dewizę jak On ; “Czym chata bogata co zap*erdoli tata”?\nCzym jest kradzież jakiejś tam kostki brukowej przy cynicznym okradaniu przez PiS całego narodu z jego perspektyw na przyszłość przy jednoczesnym wciskaniu mu łgarstw przy każdym otwarciu ust…?\nA co do “dewizy” – nie słyszałem tego. Ale ty jak widać masz ją opanowaną do perfekcji. Gdzie tego uczono? Przy zap*erdalaniu 4 000 000 000,00 zł ze SKOKów?\nMasakra…a jak komuś nie pasuje disko polo ani koncerty kameralne tylko lubi np. rock lub hewi metal to nie ma czego posłuchać…dobrze, że są płyty CD…\nNo, ale jest to impreza muzyczna na miarę możliwości glajwic na wstecznym…czegoś lepszego nie można się spodziewać.(1032)\nWłaśnie wróciłem z koncertu Scorpions w Arenie. Była prawie pełna\nSuper. Przychód z biletów zapewni hali zysk co najmniej do końca roku.\nA okoliczne skupy złomu zanotują gwałtowny wzrost dostaw puszek z Vipa i Żubra.\nTo mamy KULTURĘ w tym mieście! Na BOGATO!\nA jakiej wszyscy Państwo wyksztalceni słuchają muzyki proponuje przetłumaczyć teksty z angielskiego przykre to czytać bo obrażać to ludzie na poziome potrafią\nDisco polo pod względem tekstów leży i kwiczy, natomiast od strony muzycznej stanowi coś w rodzaju odpadu-papki. Tu nie ma czego porównywać, tu się trzeba wstydzić.\nTwój wpis mnie upewnie,ze typowy lewak to jednak ameba\nTwoja odpowiedź na ten wpis również nie świadczy o Tobie najlepiej.\nPS, co to za moda na “lewaka”? żydzi i cykliści już się znudzili?\nPrzecież on powtarza tylko to, co dostanie od żoliborskiego padalca w “przekazie dnia”. Gdyby ktoś się pomylił i zamiast “lewak” wpisał “lewar” to on by to też powtarzał bez jakiejkolwiek refleksji czy tez próby zrozumienia czegokolwiek. Taki jest bowiem każdy neobolszewik, który nazywa siebie “prawicą”.\nkrzysztof o Gillner, Gornig, Moszyński i Neumann to oficjalnie zarejestrowani kandydaci na prezydenta Gliwic


Mniej utrudnień na dolnośląskich drogach - motogazeta mojeauto.pl\nmojeauto.pl > motogazeta > Polskie drogi > Mniej utrudnień na dolnośląskich drogach\n2010-06-09 źródło: UM Woj. Dolnośląskiego mojeauto.pl\nDobra wiadomość dla dolnośląskich kierowców - zakończyły się prace na trzech remontowanych dotychczas odcinkach dróg: w Jarkowicach, Zagrodnie i Zieleńcu.\nPrace w Zieleńcu, w ciągu drogi wojewódzkiej nr 389, zakończyły się 5 czerwca br. Naprawiono tam ścianki przepustu. Natomiast 7 czerwca robotnicy skończyli remont w Jarkowicach na drodze wojewódzkiej nr 369, gdzie zakończyła się modernizacja przepustu. Z kolei na moście w Zagrodnie - na drodze wojewódzkiej nr 363 - wymieniono balustradę.\nKolejny remont ma się zakończyć już w najbliższy czwartek (10 czerwca). Wtedy planowany jest koniec prac przy naprawie ścianki przepustu znajdującego się w ciągu drogi wojewódzkiej nr 358 w Szklarskiej Porębie.\nTematy w artykule: inwestycje drogowe dolnoslaskie most drogi wojewódzkie droga wojewodzka droga wojewodzka 358 droga wojewodzka 363 droga wojewodzka 389 utrudnienia w ruchu


Coś więcej niż gra? - maev - 17.12.2006 - Forum dyskusyjne gry filmy gra sprzęt fotografia PC online\nCoś więcej niż gra?\nJaka gra według Was zasługuje na miano "wyjątkowej"? Naprawdę, naprawdę wyjątkowej - perełki, która rusza wnętrze i przyćmiewa myśli. Przy której człowiek zapomina że to "tylko" gra, dziecinna zabawka stworzona ze zlepek często niezrozumiałych znaczków, warstw dźwięku i kilku szkiców na papierze.\nPrzede wszystkim nie mam tutaj na myśli osiągnięć technicznych, engine pisanego przez noblistów matematyki, shaderów programowanych na poziomie niższym od języka maszynowego czy zawiłej fabuły rodem z 'fight club'.\nBardziej atmosfery podobnej do filmów Weira, np - "piknik pod wiszącą skałą"\nI czegoś, co szarpie od pierwszej sesji.\nIco, Shadow of the Colossus (z jednego studia ..), Final Fantasy VII, Ocarina of Time, Wind Waker..\nFallout, Planescape: Torment ..\nNo właśnie - co jeszcze i dlaczego?\nDiablo, Diablo II i dodatki do obu czesci, jak zaczynam grac przestaje liczyc czas :)\nCo do MGS się zgodze, chociaż nie do końca pasuje mi klimat.\nDo pierwszej części Diablo też - niezapomniane intro z czarnym krukiem.\nAle z całym szacunkiem, druga część była brzydka i wtórna.. (pomijając świetnie zdubingowane filmy)\nHalf-life, Half-life 2...\nAle już nie episode one :)\nHeroes 3 mogłem całymi dniami przed tą grą siedzieć\nKotOR- co prawda nie od samego początku, ale gdy tylko zostałem Jedi nie mogłem się oderwać :)\nRez na PS2. Ciekawe, czy oprócz mnie ktoś w to grał :)\ngra jest kompletna pod kazdym wzgledem\nmaev -> to twoje zdanie, jak dlamnie dalej ma swoj klimat i grywalnosc i nawet po tylu latach, ciezko jest ja kupic w sklepie bez zamawiania.\nIde zagrac :) ciekawe czy na BN jest dalej moje konto :)\nUważam, że najbardziej w swój świat wciąga Fable: The Lost Chapters. Jest to zarazem jedna z moich ulubionych gier. Lubię jeszcze kilka, produkcji które zawładnęły na jakiś czas moimi myślami, ale najwięcej emocji było w Fable'u, choć w gronie moich ulubieńców były gry pod wieloma względami lepsze, to Fable miał najlepszą fabułę.\nmoje moje, dwójka nie wciągneła mnie tak jak część pierwsza\nPraktycznie bez grafiki, bez animacji,- sam tekst, liczby, wykresy, tabele. Nikt jeszcze nie zrozumiał, jak coś takiego może wciągać, a mimo tego tysiące tysięcy mężczyzn i chłopców na całym świecie zapomina o wszystkim innym. Ja też nie rozumiem i też zapominam. Nad poprzednią edycją spędziłem jakieś trzy tygodnie (biorąc pod uwagę fakt, że juz prawie w ogóle w nic nie gram, to b.dobry wynik ;)), nad wcześniejszymi jeszcze więcej, ta też zapowiada się nieźle. Ostatnio nawet myślałem, czy by nie rzucić studiów i nie zająć się FM profesjonalnie ;))\ngofer -> Ale czy ta gra rusza Twoją duszę?\nmaev --> czy episode one? Ja to ocenie jak wydadzą wszystkie epizody i zrobię sobie maraton i ocenie jako jeden dodatek...\nza fabule i klimat.\nNajlepsza gra w historii IMO, fenomenalne sterowanie ktore pozwala w ciagu sekundy zobaczyc swiat z odleglosci metra jak i wielu kilometrow, cos niebywałego\nmaev - > obecnie rzadko gram w gry komputerowe, ale nawet kiedy miałem okres manii grania, nie miałem takich akcji, żeby np. w autobusie myśleć przez pół godziny o ruchach transferowych, taktykach, itp.\nseria Close Combat\ngdy po raz pierwszy zobaczyłem u kumpla w biurze pracownika grającego w Close Combat 2, z rozkręconymi na pełny regulator głośnikami, usłyszałem chaos bitwy. Będąc od zawsze maniakiem drugiej wojny światowej stwierdziłem, że tę grę muszę zobaczyć. Cóż za przyjemnością było bronienie Nijmegen w sile plutonu, z jednym niedużym działem przeciwpancernym przed dywizją pancerną SS! Ustawianie owego działa przed bitwą, chowanie dwóch pancerzownic, które jako jedyne mogły powstrzymać wroga, potem ich przesuwanie jak w szachach (choć gra jest strategią (jedyną!) czasu rzeczywistego) i powtarzanie kolejnej mapy po pięćdziesiąt razy gdy Niemcom udało się przejrzeć pułapki, krzyki żołnierzy panikujących w ogniu walki i ich oficerów przywołujących do porządku. Ogień małokalibrowej broni i czekanie na ponowny strzał działa przeciwpancernego (jak ten czas przeładowywania się dłużył). Liczenie naboi w vickersie i chrzęst moździerzy dawały mi prawdziwą roadość grania. Potem pojawiła się trójka gdzie podbijałem Niemcami ZSRR, czwórka (Ardeny) i trochę słabsza piątka (Normadia). Do tego dodam setki godzin szukania map do modów i granie od pierwszej wojny światowej po pacyfik dzięki innym graczom tworzącym scenariusze, plansze, kampanie czy pełne mody i macie tu moją prawdziwą miłość wśród gier. Szkoda, że seria upadła na rzecz przygłupiastych strategii 3D, które nigdy nie niosą tego jedynego, niezapomnianego klimatu...\nPolecam nawet po latach.\nJakaś gra z "duszą"?\n-Fallout (czuć, jak dobrze bawili się panowie podczas jej tworzenia, i zaszczepiaja swój entuzjazm graczom)\n-Neverhood (czy to wymaga komentarza?)\n-Homeworld (strategia, która wzrusza i opowiada naprawde porywająca historię? Do tego sliczna jak pięć złotych prosto z mennicy? Tak, to jest możliwe. Do tego dochodzi ta muzyka... Az sobie chyba wróce do Homeworlda)\n-KotOR (arcydzieło fabularno-rozrywkowe. Pare błędów nie zmienia faktu, że twist fabularny w środku gry oraz niepowtarzalna galeria bohaterów z uwielbianym przez wszystkich HK-47 na czele czymni KotOra jedną z najlepiej opowiedzianych historii w grach)\n-Planescape Troment (scenariusz i dialogi lepsze niż w niejednej książce i ogrom pracy włozony weń... nic do dodania)\n-Nomad Soul (wyprzedziła swoje czasy o klilka epok. I nikt tego nie docenił)\n-Beyond Good & Evil (nigdy prosta zabawa nie była podana w tak smakowity sposób i z takim wdziękiem)\n-Half Life (jedynka to było cos, czego gracze wczesniej nie widzieli i do dziś trudno to znaleźć)\n-The Longest Journey (coś, co nazywa się klimatem, tutaj istnieje w nadmiarze. Jedynie koncówka rozczarowuje)\nBaludr's Gate 1&2, Fallout 1&2\nPrzy tych grach odpływa się w inna rzeczywistość :)\nSyberia. Tego nie da się opisać, trzeba zagrać :)\nJak dla mnie, to te warunki spełniają tylko dwie gry:\n- Chrono Cross - genialna przygoda, piękne lokacje i wspaniali bohaterowie\n- Grandia II - świetna fabuła i bohaterowie których się nie zapomina\n- Advent Rising - super klimat i autentyczna rządza zemsty\nNiestety nie grałem jeszcze w "Ocarina of Time", ani w żadnego "Finala" (chodź jestem maniakalnym fanem jRPGów), bo ta lista zapewne by się powiększyła.\nDiablo II i Fable :)\nJuż nie ma gier z duszą. Wszystko idzie w stronę ładniejszej grafiki, lepszej Sztucznej Inteligencji. Wszystko idzie na przód, tylko nie fabuła, nowe pomysły. Gry są coraz ładniejsze, ale nic nowego w nich nie ma. To tylko odgrzewane kotlety, np. Far Cry.\nSeria Gothic. Szczególnie pierwsza część. Nie ma drugiej gry, w której możnaby tak mocno zagłębić się w świat gry.\nSeria Thief. Klimat, klimat i jeszcze raz klimat...\npotwierdzam słowa infernusa.\nSeria Gothic wbija w ziemie, dobija z kolanka i nie pozwala się podnieść przez długi czas...\nChodz wg. mnie to własnie 2-ga cześć jest lepsza ;)\nMowimy raczej o grach, ktore "byly".\nZgodze sie w zupelnosci, najbardziej przy dwoch tytulach wymienionych przez Ciebie -> Nomad Soul i Neverhood.\nCiężko będzie opisać, bo to wszystko jest subiektywna ocena.\nFallouty (z wyjątkiem Tactics), Half-Life 1/2, Syndicate Wars, The Neverhood, TESIII: Morrowind, Omikron: The Nomad Soul, seria Thief, Silent Hill 2 (właśnie w tę część 1 raz zagrałem), seria C&C.\nNa pewno znalazłoby się jeszcze sporo gier. Te mi przyszły od razu na myśl.\nFahrenheit. Mało która gra pożera mnie tak, że odrywam się zupełnie od otaczającego świata. I choć krótka i prosta, to jedyna taka gra w swoim rodzaju. Niesamowity klimat, muzyka i fabuła. To również jedna z niewielu gier, w której tak zżyłem się z głównym bohaterem.\nintro i klimat z syndicate wars.. gdy wysadzalo sie budynki, albo inwestowalo w egzoszkielet swoich zolnierzy.. ze tez ktos to jeszcze pamieta\nja maev - i jeszcze UFO 1 i 2\nale swojego faworyta podałem wyżej\nSillent Hill - niesamowity nastrój grozy, szczególnie ta mgła.\nmirencjum --> tylko SH2 ujdzie.\nOgólnie gry Bullfroga wymiatały:) Theme Hospital i Dungeon Keper :)\nJak dla mnie Transport Tycoon, Tomb Raider I, Red Alert I, Starcraft, Fallout I i II, Diablo I, Heroes II i III :> Settlers II, Jagged Alliance 2, Baldurs Gate, Gothic I i II, Jedi Academy, Another World, Icredible Machine ;)\nWłasciwie to tych gier wracam do dzisiaj :)\nA w Gene Wars grałeś? Miało klimat.\nMax Payne 1 i 2. Przy końcówkach prawie się popłakałem.\nPlanescape Torment- nawybitniejsza gra wszechczasow, wszytko w tej grze jest idealne\nFable- klimat oraz fabula powalaja, az chce sie zwiedzc ten swiat\nFahrenheit- genialna fabula i muzyka\nResident evil 2- uwielbiam ten klimat horrorow klasy B\nBlade Runner- film i gra- nawet nie trzeba komentowac, obok Fahrenheit jedyna przygodowka ktora mna zawladnela\nFallout 1 i 2- komentarz niepotrzebny\nGothic 2 ( w jedynke nie gralem)- j.w.\nDiablo 1 i 2- w multi gralo sie oj gralo kupe czasu a i singiel znakomity, szczegolnie milo wspominam jedynke:)\nMafia- no comments\nChrono Trigger, Chrono Cross, Final Fantasy 7 i 8,Vandal Hearts 1, Mgs 1 i 2, Harvest Moon i Harvest Moon back to nature, Rez, Shenmue- czuc ten japonski dotyk, genialne gry\nStar Wars: Knights of the Old Republic- fabula i klimat\nSystem Schock 2- gesty klimat az mozna kroic nozem:)\nGun i Call of juarez- niedocenione gry ale ja uwielbiam klimaty dzikiego zachodu i wciagnely mnie na amen, tylko niestety sa za krotkie\nseria Total War- wszystkie czesci, te bitwy i zdobywanie nowych ziem :)\nDungeon Keeper 1- jedenz moich pierwszych oryginalow kupionych jzu wiele wiele lat temu, do tej pory nie zaluje ani zlotowki z tych 159 zl. :)\nCommand & Conquer: Red alert- przez chyba rok wyszyscy moi bracia i ja gralismy tylko w to, a moj egzeplacrz zwiedzil kupe Polski:)\nTheme Hospital i Transport tycoon deluxe- jedyne tycoony w ktore moge grac wiele godzin bez przerwy\nwiem ze powyzsza lista jest dosc duza ale wszytkie te gry musialy sie tam znalesc!!!\nDla mnie Mafia\nCałe serie: Silent Hill, Resident Evil, Fallout, Gothic, Baldur's Gate.\nPojedyncze części: Heroes III, Hitman II, Bloodrayne.\nI moi dwaj faworyci: Planescape: Torment i Deus Ex\nChampionship Manager/Football Manager\n... Half-life 2, genialna gra, zwyczajnie trudno opisać słowami jak ją uwielbiam ;).\nMoh: Wojna na Pacyfiku\nOczywiście jak przeczytałem post squall'a, to przypomniało mi się, że nie wymieniłem Blade Runner'a. Nie potrafię zliczyć ile razy przechodziłem tę grę. Pudełko z grą leży dokładnie za mną. :D\nJeszcze OPF zapomniałem dodać.\nPlanescape Torment - ta gra w jakimś stopniu mnie zmieniła\nFallouty - prawdziwe alternatywne życie, bez jednoznacznych wyborów\nBaldur's Gate 2 - wspaniałe przygody i starzy znajomi, z którymi los mnie związał jeszcze bardziej, do dziś kocham Viconię\nZelda Ocarina of Time - na jakiś czas znowu poczułem się dzieckiem, cudowna\nShogun TW - muzyka w tej grze działała na mnie jak narkotyk, świt mnie odganiał od komputera\nMax Payne - klimat, klimat, klimat + bullet time, zarywałem całe nocki\nDeus Ex - znakomita, klimatyczna pozycja\nHalf Life - jw.\nGobliins 2 - wracam do tego dziwacznego świata regularnie, moja pierwsza przygodówka na Amigę\nBlade Runner - najlepsza "growa" adaptacja filmu, byłem tam naprawdę\nRiven - inny, piękniejszy świat, nie nużyło mnie nawet bezproduktywne bieganie po nim\nSanitarium - głęboka psychoanaliza, niezapomniane przeżycie\nGrim Fandango - doskonały pomysł, arcysympatyczne postacie, niezrównane dialogi. A ż bolało jak ją skończyłem\nLast Express - niedocenione i zapomniane arcydzieło, niezwykłe poczucie relizmu i interakcja, doskonale budowany klimat i napięcie, perfekcyjne wykonanie - perła po prostu\nTroszkę już zapomniana:\nCzekamy na trójeczkę :P\nProChaoS [ Chorąży ]\nzapomniałem o Thief 3 i Max Payne 1, 2 to strasznie gie.\nZdecydowanie KotOR-żadna inna gra tak na mnie nie wpłynęła i w żadną nie grałem z taką przyjemnością. No i uczucie po zaciukaniu Malaka... bezcenne :) Ale za grę zapłacisz kartą Master card :D\nnikt nie wymienił CC\nJeżeli miałbym wymienić moje ulubione gry to w pierwszej kolejności poszłyby Unreale, Heroes III i Diablo II, ale to są tylko gry i są wyjątkowe na tle innych, tylko w sztywnych ramach pojęcia GRA. Czy istnieje natomiast gra, która przez swoją atmosferę i klimat sprawiła, że zapomniałem iż nie jest to gra, a moje uczucia skleiły się z uczuciami głównego bohatera? Czy istnieje gra, która pchnęła mnie w wirtualną schizofrenię?\nO tak! Caleb z wiadomej gry.\nJego odzywki, jego mowa i jego styl to było coś co mnie zabijało, a był moment, że nawet śniłem po nocach iż wybijam setki: jeden po drugim, wyznawców Tchernoboga i resztę ożywieńców, a w pewnym etapie gdy chodziłem wśród ogrodu niczym tego z Lśnienia Kubricka świat dla mnie nie istniał. Byłem ja jako Caleb, była zima, był ogród i mnóstwo niewiernych do... nawrócenia. Niesamowity okres. To była rzeczywiście wyjątkowa gra wychodząca ponad te schematy. Miaaazga (screen akurat z drugiej części).\nhm.. Diablo 2 - w jedynke pamietam jak gralem u kuzyna jak jeszcze nie mialem kompa... do dzis pamietam te 5min spedzone przy pierwszej czesci gry...\npamietam jak kiedys w playu byly settlersy 2 zlota edycja.. tez mnie wciagnela na spory czas\nMazio - Comand&Conquer? pamietam jak gralem tylko w C&C:Renegade ;] pozniej pozyczylem od kumpla generals ale juz mnie tak nie wciagnelo :P\nzapomnialbym... Unreal :P jakis pan przyniosl mi bodajze w CDA bylo... pamietam misje na jadacym pociagu, zawsze ginalem w takim waskim przejsciu.. ;]\nTylko i wylacznie saga Baldur's Gate\nThe Neverhood - Bajkowa z plasteliny, a humor ma. Arcydzieło\nHitman 1 - Wszystko jasne, rewolucja!\nMafia - Fabuła, fabuła i ... Paulie :D\nHalf-Life 2 - bez komentarza, prawda?\nCommand&Conquer: Red Alert 2 - moja strategia, moja... mojaa.....\nFahrenheit - Uwielbiam gry z możliwością wyboru... wiadomo ;)\nOriginal War - Taka cicha strategia, a śmiało mogłoby być hitem ...\nArxel ==> Maziowi chodziło o Close Combat chyba ;)\ntak, Close Combat :)\nczy na prawdę tylko ja w to grałem?\nBehemoth --> O tak, gra Blood miała klimat, a Caleb wymiata:)\n3. Dark Omen\nMafia, Baldur's Gate.\nI "najgorszy" z nałogów :P MMORPG zwane Ultima Online ^^. Przy UO spędziłem długie dni i noce. Niczym nie skrępowany rozwój postaci i fabuła ograniczona jedynie wyobraźnią mistrzów gry. Mimo grafiki 2d jest imo grywalna jak mało co. Ale ma jeden mankament... wciąga ;D\nSwego czasu też grałem dużo w UO, ale pożegnałem je raz na zawsze. Jaki shard?\nnie lubię takich wątków bo zawsze boję się, że pominę jakąś grę.\nZ tych "nowszych" to Fallouty, Neverhood, Gothic 1 i 2 (3 nadal nei ukonczylem, czekam na jakis lepszy sprzet bo nie chce sobie psuc wrazenia z gry), ale rowniez i Residenty Evile, Soul Reavery, Tomb Raidery (oprócz najwnowszych) i tak dalej i tak dalej.\nOgólnie to im starsza gra tym lepsza, niestety. Teraz juz sie nie czuje w grach tego co kiedyś, oczywiscie są wyjątki, ale jak wiadomo potwierdzają tylko regułę.\n@Vader -> NV, LZL, LWD, UOGamers, Dfi, CL. Ale to już historia. Niestety UO staje się coraz mniej popularne i pewnie za pare lat wszyscy zapomnimy, że taka gra była.\nFinal Fantasy VII, Fallouty, Baldur's Gaty, Torment - dzieki tym grom udalo mi sie chociaz na pare chwil przeniesc do swiata fantasy i zatracic poczucie rzeczywistosci :)\nUltima Online - dzieki tej grze udalo mi sie zatracic poczucie czasu (niestety nie na chwile ;P) ;), no i to dzieki niej poznalem piekno PvP i nauczylem sie czerpac przyjemnosc z PK'owania ;P.\nVader --> ooo, Arx Fatalis.\nMi gra też się bardzo podobała, ale ciekaw jestem co zdecydowało, że wrzuciłeś ją do swojej "top 4"?\nCall of Duty - całymi dniami w multiplayera gram.\nswoją drogą, kto w to nie zagrywał ten dupa!:D\nDeep --> Trzy powody, zaczne od najważniejszego w dół:\n1. Była to pierwsza gra, z tych ładnych-trójwymiarowych, która zmusiła mnie do pomyślunku dłuższego niż 30 sekund. Nad niektórymi zagadkami myślałem 10 min, nad innymi 3 dni, a do niektórych nie miałem cierpliwości i skorzystałem z solucji, przyznam się bez bicia.\n2. Bardzo dobry klimat i w ogole, ciekawy pomysł na świat. Klaustrofobiczno-katastroficzna otoczka, magia i miecz, zło i dobro, chaos i order -> wszystko ściśnięte w jednych podziemiach.\n3. Bardzo bardzo fajnie zrealizowany sposób czarowania. Znaki rysowane myszką na ekranie, jako odpowiednik właściwego złożenia rąk do czaru - bomba!\nGonsiur --> Imho, UO ma dosyć kiepskie pvp, ale lepsze takie niż zadne ;)\nRaziel --> grałem w to na amidze :)\n_Baryla_ [ Chorąży ]\nSeria Final Fantasy (nacisk na IX)\nWg. mnie najlepsze gry ever made. Szczególnie te na ukochanego Dreamcasta....\ngarbi --> ja w uo za bardzo nie gralem, ale z tego co się orientuję to z okazji jubileuszu powstania tej gry twórcy mają zamiar wypuścić nową odsłonę tego cyklu w 2007 roku z zupelnie nową szatą graficzną i w ogóle całą masą nowości. Także nie sądzę, żeby ludzie zapomnieli;)\nBylo tego cale mnostwo, ale w tym konkretnie momencie na wzmianke zasluguje przede wszystkim jedna: Gears of War.\nwolfeinstein enemy territory ;)\nno i nba 06,07\nGra moze Cie fascynowac,zabierac polowe zycia,odstresowac ale zawsze bedzie gra i tylko gra.Jesli gra jest czyms wiecej niz tylko gra...pora na wizyte u specjalisty:)\nPshemeck --> Nieprawda. Pasja nadaje życiu sens. Przecież nie można egzystencji sprowadzać do picia piwa z kumplami, pracy i seksu, bo to jest jakas wegetacja. To właśnie bardzo dobrze, że np gry albo każde inne "hobby" staje sie czyms wiecej niz zwykłą rozrywką :)\nVader-coz mozemy polemizowac do smierci :) Ja przezylem wielkie zauroczenie grami.Gralem prawie hmm "zawodowo" w pewne gry.Jezdzilem na turnieje,cos tam wygralem.Zwiedzilem kilka dalekich miejsc dzieki wlasnie umiejetnosci grania w dana gre.Jednak po czasie zmienia sie wszystko.Praca,kobieta,inne sprawy wazniejsze niz gra,zdrowie...itp itd :) Granie tzn trenowanie swoich umiejetnosci pozwolilo mi spelnic kilka materialnych marzen,zwiedzic kawalek swiata,odprezyc sie.Tyle z tego mialem,plus przyjemnosc.Teraz pogrywam dla odprezenia ale...sa tez inni ktorzy traktuja to powazniej.Grunt znac granice prawda? :)\nVader ---> masz szczęście;D\nPshemeck --> Racja :-)\nPshemeck --> także tzw. "normalne życie" powinno mieć swoje granice.\nKiedy wszystko wskakuje na swoje ściśle ustalone miejsca to życie staje się bezproduktywną, mechaniczną egzystencją. Pasja to esencja i energia życia, może się zmieniać jej obiekt, ale nie powinna stać się etatowa, mieścić się w jakieś szufladki. Dochodzimy wtedy do paradoksu gdzie przyjemność (np. granie) bez słowa sprzeciwu zastępujemy obowiązkiem (np. pracą), który staje się celem samym w sobie zamiast być srodkiem do osiągania przyjemności.\nbrałem udział w mistrzostwach Polski w RTCW online, doszliśmy nawet z klanem do finału, w którym niestety nie wziąłem udziału (Poison victa!), potem grałem półprofesjonalnie w AAO, spędziłem przy kompie trzy lata życia grając po wiele godzin dziennie. Niestety co za dużo to niezdrowo, wypaliłem się jako gracz. Teraz jedynie czasem siada do kompa z gierką na ekranie\nDeepdelver- masz racje,kazdy z Nas ma :) Jesli gra jest czyms wiecej-ok moze sobie byc,byle nie zamieniala Naszego zycia w sciezke "gram i gram i gram i gram", tak samo jak praca,sex,jedzenie,picie itp.Wszystko dla ludzi,byle z umiarem i odpowiedzialnoscia.\nSeria Close Combat ;p Pogrywam on-line do dziś na modach i zawsze powala mnie ten klimat, dźwięki, zachowania żołnierzy... Człowiek wyłącza komputer i zastanawia się jak rozegrać kolejną turę strategiczną :]\nMazio---> Stwierdzenie że seria upadła gdy na dniach ma wyjść remake CC3 pt. "Cross of Iron" jest przesadzone :P\nZ innych gier które mnie wessały mogę wymienić:\n-MoH (to cała era mojego życia, pierwsze klanówki w sieci :P)\n-Metal Gear Solid (pseudo-militarny klimat, filmowa fabuła... właśnie sobie tą grę odświeżam).\n-Operation Flashpoint (bo kiedyś grając dawno temu w demo wsiadłem do ciężarówki z grupą wirtualnych żołnierzy i stwierdziłem... wow to jest to, czegoś takiego jeszcze nie było :D).\nTbone - pierwsze słyszę!! :)\nratujesz mi życie\n(szkoda, że nie ma emotikonki "buziak") ;]\nPierwsze co mi przychodzi do głowy, ale to pewnie dlatego, że obecnie w to gram.\nStraciłem kilka dobrych lat mojego żywota na tą grę. I pewnie jeszcze stracę kolejne.\nMazio---> W naszym szarym kraju jest dość aktywna społeczność tej gry (wspomnę chociażby skromną ligę), sam aktualnie toczę pełną kampanię w CCV Stalingrad z żywym przeciwnikiem :P\na i jeszcze tony hawk's 2\nnie miałem okazji grać zbyt wiele Online - podasz jakieś namiary?\nkorzystałem jedynie wiele z closecombat.org Sulli\nMazio---> Wejdź na a drogę swą odnajdziesz :D\nTe gry wryły mi sie głęboko w pamięć\nCała seria Final Fantasy - szczególnie częśc IX i X. Ta gra ma duszę. Te epickie walki, niepowtarzalna fabuła, grafika wgniatająca w fotel... Uwielbiam tą serię :).\nnie będę oryginalny;)\nT_bone ==> Warto zacząć od 1 części? Czy skupić się na innych czy nie ma dużej różnicy oprócz czasów?\ngrafika wgniatająca w fotel w FFIX i X ? ciekawe:D\nDla mnie Final Fantasy sie skonczyło na siódemce...No, właściwie fabularnie to na ósemce. Dalej już tylko co raz większe naciąganie, ale co kto lubi w sumie.\nKazdy ma swoj gust,nie zapominajmy o tym :)\nDla mnie najlepsza gra jest...zycie.Najbardziej realna,najbardziej pasjonujaca,najbardziej niebezpieczna...\nPolecam te gre kazdemu kto spedza zbyt wiele czasu przed komputerem:)\nZycie zbyt cenne jest by spedzac wiekszosc czasu przed monitorem.Zycie szybko sie konczy,niestety.\nJak na tamte czasy, IX zadziwiało. X zadziwia do dzisiaj, lokacje nie są ogromnie duże, lecz grafika jest perfekcyjna. Lecz Ty fanem nie jesteś, i zapewne w to nie grałeś, tylko widziałeś na screenach - a to różnica.\nNie ma co sie sprzeczac.Kazdy lubi cos innego.Ja pamietam jak nie moglem spac po nocach gdy zasmakowalem "Sanitarium", ta gra zmienila moje zycie :) Klimat,slaba grafika,mocne dialogi,miod cieknacy z ekraniu i glosnikow.Tak samo jak za czasow c64...Zarwane noce,nastawianie glowicy by pograc w Giana Sisters i Ricka nie wylaczajac na noc komputera.To wspomnienia,cos co zmienia Nas chociaz w malej czesci.Nie wazne czy gra w ktora grasz podoba sie komukolwiek,wazne ze Ty dzieki niej czujesz to cos....nic dodac nic ujac koledzy.\nHitmanio--> Rozumiem że mowa o CC, więc najlepiej kupić CC5 (bo jest najłatwiej dostępna) i do niej ściągnąć jakieś dobre mody. Jak się spodoba warto skompletować CC3,CC4,CC2 w takiej kolejności aczkolwiek w sklepach już ich od lat nie ma ;p\nSingle/Multi - Diablo2\nMMO - Tibia\nDeus Ex - absolutny mega hit. Klimat, grafika, dzwiek, muzyka to absolutny killer.\nHomeworld - j/w.\nKotor - j/w.\nSerious sam 1 i 2 starcie\nGTA cała seria\nGrałeś w Team Poison??\nGratuluję umiejętności, ja gram Teraz w następce RTCW, ET :)\nOperation Flashpoint-nie ma to jak PORZĄDNA zabawa w żołnierza!\nBaldur's Gate I-bo w dwójkę nie grałem... Nie wymaga rekomendacji.\nShogun: Total War-ukochana...:)\nGothic I-klimat, klimat!\nMorrowind-a już nie wiem dlaczego. Po prostu uwielbiam tę grę.\nDeus Ex-grałem tylko przez chwilę, ale muszę stwierdzić, że jest naprawdę świetna.\nHeroes of Might & Magic III-jak dla mnie jedna z najlepszych gier które kiedykolwiek wydano.\nMoH:AA-Omaha Beach... Omaha Beach... Ale niestety tylko ten jeden etap...:(\nPS. To te które pamiętam. O, jescze coś. Pominąłem kilka gier, bo w nie nie grałem(przede wszystkim Torment, Fallouty i KotOR). No cóż, trzeba je będzie namierzyć:)\nJak dla mnie, to Final Fantasy, w szczególności IX-X (w XII jeszcze nie grałem :(), Metal Gear Solid 1-2-3 i Resident Evil 4. Teraz gram w Fahrenheita i też mogę powiedzieć, że to "coś więcej" niż gra.\nHmm, ciekawe, bo można powspominać :).\nGry wyjątkowe. No właśnie, chcemy podać ten jeden, może dwa tytuły fenomenalne, najlepsze w swojej dziedzinie... a po krótkich przemyśleniach dochodzimy do wniosku, że takich gier jest całkiem sporo i cała magia pryska.\nWiele było gier z duszą w momencie, gdy moje pokolenie zaczynało „raczkować” wokół komputerów. Mowa o Prince of Persia, Sokkoban, DynaBlaster, Suppaplex. Przez jakiś czas w Princie nie potrafiłem nawet skakać, a mimo to kilkadziesiąt razy powtarzałem grę I starałem się przeskoczyć przepaść. Albo jak idiota udawałem się w prawo, w stronę jakiegoś przeciwnika, chociaż nawet nie wiedziałem, jak z nim walczyć. Poziomy Supaplexa tłukłem ile tylko mama pozwoliła spędzić czasu przy komputerze. To była prawdziwa magia. To samo z Sokkobanem.\nPotem była platformówka. Mija miłość do dziś: Captain Claw. Dwa etapy i bos. Dwa etapy i kolejny bos. Znowu dwa etapy i boss. Dziecinne, no ale wtedy też byłem dzieckiem, toteż w pamięci mi magia Kapitana Pazura została.\nErę grier z porywająca historią, która sprawia, że gramy równie miło, jakbyśmy czytali książkę otwiera Baldur’s Gate. Do dziś pamiętam, jak pewnego wieczora wyszło się z Candlekeep, odwiedziło Pomocną Dłoń i udało do Nashkel. Następnego dnia w szkole podstawowej wszyscy kumple gadali tylko o Jaheirze i o swoich dzielnych walkach przeciw Hobgoblinom :).\nZostając przy temacie cRPG trzeba wspomnieć Baldur’s Gate 2. Historia tak genialna, że zgłębiamy się w nią bez opamiętania. Dość, że przy ostatnich chwilach Jona i całej końcówce gry byłem niesamowicie wzruszony. Był też pierwszy KOTOR – gra, która wyglądałem i budową nie potrafiła zachęcać (no, może poza animacją wykonywanych ciosów), lecz historia, towarzysze podróży i ogrom świata Gwiezdnych Wojen potrafił przykuć do gry na cały weekend (dwie zarwane pod rząd noce). Na koniec trzeba dodać Tormenta. Kto go nie zna? Najlepsza polonizacja? Najlepiej opowiedziana historia? Najbardziej dopracowane teksty? Gdzie indziej opisy wspomnień w Kamieniach Doznań potrafiły tak oczarować gracza?\nZwróćmy się w stronę gier pięknych. Beyond Good & Evil zasługuje na wyróżnienie. Gra jest tak banalna (arcade z elementami platformówki), a jednocześnie tak niesamowicie nowatorska. Sama idea robienia zdjęć, połączenie z zawodem dziennikarskim, wplecione w obcy świat, z FENOMENALNĄ muzyką oczarowuje. Od samego początku – od samego uganiania się za psem byłem grą zachwycony.\nOlśniewający był tez pierwszy Black & White. Co to, jak to, tak? Przeca tego jeszcze nie było! I chociaż grywalność wyparowywała gdzieś w połowie trzeciej Wyspy gra i tak zapisała się w historii.\nNiewątpliwie piękną grą są też Piraci Sida Meiera z roku 2005. Sam wydawałem okrzyk radości, jak mój bohater po pokonaniu pirata wskakiwał na burtę i wymachiwał szpadą. Rodzina tylko dziwnie się patrzyła :). Mało która gra daje taką możliwość oderwania się od rzeczywistości.\nTeraz nieco o tych, które zabiły nas swoim klimatem. Na czele wysuwa się oczywiście Fahrenheit. Możliwość wyboru w połączeniu ze świetną muzyką Angelo Badalamentiego (współpracował z Lynchem przy Muhholand Drive, Blue Velvet czy Lost Highway) i tymi zapierającymi dech w piersi scenkami zręcznościowymi czynią grę świetną. Dodajmy do tego kilka przygodówek: Najdłuższa Podróż, Teenagent, Podwóje Kłopoty Buda Tuckera (tak to szło?) czy Książe i Tchórz (pytasz rybę, czy umie pływać? Ptaka, czy umie latać?). Pierwsza powaliła klimatem i historią na kolana. Trzy pozostałe pozostałe są jednymi z najbardziej humorzastych i smacznych gier w historii :).\nMiejsce na liście musi mieć też Medal of Honor. To ta gra otworzyła drzwi dla Call of Duty. To ta gra miała jedno z najbardziej rozczarowujących zakończeń w historii. I to ta gra jako pierwsza na PCtach pokazała nam etap lądowania na plażach Normandii. Za pierwszym podejściem do tej misji drzwi transportowca się otworzyły, ja zdążyłem tylko wyskoczyć do wody, porozglądać się na boki i wydać zduszone „o ku***”, bo na nic więcej z wrażenia nie było mnie stać.\nI nieco masówki: seria Thief za całokształt. Heroes 2 i Civilization za syndrom „jeszcze jednej tury”. Max Payne, za bullet time. Prey – za innowacyjnośc w czasach wtórności. Etherlords 2 – świetnie wyważona gra, która oferowała nam coś, czego na PCtach nie mamy okazji oglądać (karcianka).\nI rodzynek: Devil May Cry 3. Niemal wyrwałem pada z gniazdka usb na pierwszych etpaach. Później przeklinałem świat, że nie mogę mieć w swoich łapach bezprzewodowego kontrolera. Wyginałem się w fotelu zabijając Dantem tysiące sługusów piekieł. No i ten cfaniacki humorek :).\nI na koniec o grach z duszą, których sercem są gracze. Enemy Teritory i World of Warcraft. Obie gry – sieciówki, posiadają grywalnosć wychodzącą ponad wszelką skalę.\nPS. Oczywiście to tylko moje typy. Nigdy nie grałem w Metal Gear Solid, zatem nie mogę go tu wymienić. To samo z Mafią, Diablo (hehe), CC czy Half Life.\nPS2. tylko dwoje ludzi wymieniło w tym wątku Morrowinda, ciekawe.\nGrałem w Poisonach jako [Poison]Maziomir, potem w klanie [BiA] jako Mazio\nOF też jest super\nKolczes --> fanem mozna by powiedzieć, że jestem. Znam obie gry ktore wymieniłeś i to bardzo dobrze, zapewniam. Dziewiątka nigdy nie powalała grafiką, była na dobrym poziomie jak na tamte czasy i możliwosci PSX'a. Natomiast dziesiątka była bardzo ładna jak wyszła, ale dzisiaj nie jest już jak dla mnie niczym szczególnym, ba nawet grałem ostatnio i pod tym względem żałuję bo o ile podniecalem się tą grafiką kiedyś o tyle teraz jest dla mnie przeciętna.\nNie prowokuj takimi tekstami w stylu "nie jesteś fanem i nie widziałeś gry na żywo" bo ja nie krytykuję gier, których nie znam.\nedit: żałuję tylko, że nigdy nie przekonalem się ani do baldurów, ani icewindów ani planescape. Niestety, nie lubię sterować dziesięcioma postaciami na raz, wolę rozwiązania w stylu fallouta gdzie jestes sam, utożsamiasz się z bohaterem, a towarzysze myślą sami. Ma to mankament w ich nieodpowiedzialnych zachowaniach, ale to jest nawet dodatkowy smaczek gry.\nPierwsze miejsce zajmuje oczywiście seria Championship Manager. Pamietam wracałem ze szkoły i pierwsze co robiłem to włączałem komputer i nie liczyło sie nic, i tak cały tydzień. tylko ja i moja drużyna. Teraz też oczywiście zagram sobie w Football Managera, ale to już nie to samo. Chyba sie starzeje :). W dalszej kolejności stawiam na Half Life'a 1 i 2.\nkevinek15 [ Pretorianin ]\nJak dla mnie seria Prince of Persia\nSeria Splinter Cell (chociaz bez Double agent bo mi nie chodzi bo mam radka 9600pro)\nWie ktos kiedy wyjdzie ten patch od UBI?????????\nWiele gier było super, ale są dwie, które mnie wciągnęły na dłuuuugi czas i do teraz je wspominam:\n1. "Tie Fighter"\nRaziel - nie mam zamiaru Cię prowokować. Jeżeli jesteś fanem , to dobrze. Ale w FF grafika była jakimś powiewem dla mnie zawsze. Może byłem głupi, ale wiesz :)\nDokończę jutro .\nMam podobną przypadłość jak Raziel - nie potrafię grać grupą, rozwijąć ją itp. Rozwiązanie tego typu jak w Marvel Ultimate Alliance, Dungeun Siege 2 były dobre dla mnie. Lubię się skupić na jednej postaci i to ją rozwijać. Dlatego nie przepadam za żadnymi grupowymi RPG'ami. A szkoda.\npotrafi wk*rwić :P\nCiężko opwiadać skoro grało się w tyle znamienitych gier.\nJednakże największą obecnie estymą otaczam serię Combat Mission. A dlaczego?\nJeszcze półtora roku temu nie potrafiłem odróżnić Pzkpfw V Panther od Pzkpfw VI Tiger :) Chciałem zrobić własną strone internetową, ale nie mogłem się do tego jakoś zmusić...\nA teraz. Nie dość, że w wiekszym stopniu poznałem dzieje II Wojny Światowej, to i dorobiłem się własnej strony o ulubionym hobby :).\nNo a przede wszystkim poznałem dzięki grze mnóstwo wspaniałych osób.\nFajnie powiem tylko. :)\nFallenFury [ Pretorianin ]\nX - com & UFO\nmoze Football manager? Jak by mi sie komp nie mulił, to bym w to nadal grał.\nmoze jeszcze diablo II? nie wiadomo kiedy dzien zleci, gdy sie w to gra


2 pokoje, mieszkanie na wynajem - Gdańsk - Stare Miasto - 55252448 • www.otodom.pl\nTo mieszkanie na wynajem (ID w Otodom 55252448) wydaje mi się interesujące. Chętnie poznam więcej szczegółów przed umówieniem wizyty. Pozdrawiam.\nKomfortowy apartament położony w prestiżowej inwestycji Kwartał Kamienic w sercu Głównego Miasta Gdańska. Budynek czterokondygnacyjny z cichobieżnymi windami. Inwestycja obejmuje kwartał ulic Świętojańskiej, Tandety i Szerokiej. Inwestycja położona jest na przeciwko kościoła św. Jana, zaledwie 300 m od historycznego Żurawia oraz 300 m od Bazyliki Mariackiej. Apartament oddalony jest 10 mil od gdańskiego lotniska Lecha Wałęsy . Specjalne wejście prowadzi do budynku oraz wewnętrznych ogrodów z fontanną i patio. Apartament składa się z salonu, aneksu kuchennego, dwóch sypialni i łazienki. Apartament wykończony jest w wysokim standardzie i w pełni wyposażony. W salonie znajduje się telewizor LCD, rozkładana sofa, stolik kawowy; w kuchni: elektryczna płyta ceramiczna, piekarnik, zmywarka, lodówko-zamrażarka, stół z krzesłami, niezbędny komplet naczyń oraz drobne AGD; w sypialni: podwójne łóżko z materacem, szafa, szafki nocne; biurko z krzesłem; w łazience: wanna z prysznice, pralka automatyczna. W budynku jest ochrona, monitoring, dwa poziomy hal garażowych, komórki lokatorskie. Na terenie inwestycji do dyspozycji mieszkańców strefa relaksacyjna: sauny, jazuzzi, siłownia, bilard. Apartament dostępny od 10 września.\n1 pokój śr. 1 910 zł\n3 pokoje śr. 3 448 zł\nNr oferty w Otodom: 55252448\nNr oferty w biurze nieruchomości: LX012951


Panele Nylofor 2D - Solex Śląsk\nMałgorzata Solipiwko "Solex" Zakład Produkcyjno - Handlowy\nul. Henryka Pobożnego 54, 42-450 Łazy, woj.śląskie\nTel. 796 610 441\nPanele Nylofor 2D\nPanele są bardzo sztywne dzięki zastosowaniu ciężkiej zgrzewanej siatki o podwójnych poziomych drutach. Nylofor® 2D Super posiada dodatkowo grube pręty poziome.\nNylofor® 2D, dzięki małym oczkom siatki oraz ciężkim prętom jest zalecany jako system ogrodzeniowy w miejscach, w których bezpieczeństwo jest sprawą podstawową. W połączeniu z koncepcją systemu Bekasport® jest idealnym rozwiązaniem dla boisk i placów zabaw.\nPanele wykonane są z ciężkiej zgrzewanej siatki o szerokości 2500 mm i o różnych wysokościach. Panele są bardzo sztywne i bezpieczne ze zględu\nna zastosowanie podwójnych prętów poziomych. Panele są jednostronnie zakończone ostrymi końcówkami o długości 30 mm, które można mieścić u góry lub na dole ogrodzenia. Średnica drutu: poziomy - 2 x 6 mm, pionowy: 5mm.


/ Systemy Sygnalizacji Włamania i Napadu / System Bezprzewodowy ABAX / Czujki (pozostałe) /\nPoznaj następcę ASD-150!\nCzujka ASD-150 umożliwia wykrycie wczesnego stadium rozwoju pożaru, gdy tylko pojawi się dym widzialny. Model ten może pracować w ramach dwukierunkowego systemu bezprzewodowego ABAX lub samodzielnie, czego potwierdzeniem jest certyfikat zgodności z normą EN 14604 dla czujek autonomicznych, wydany przez Centrum Naukowo-Badawcze Ochrony Przeciwpożarowej.\nDo wykrywania dymu widzialnego wykorzystywany jest czujnik optyczny umieszczony w specjalnej komorze, która dodatkowo przyspiesza detekcję. Kiedy stężenie dymu w komorze optycznej przekroczy określony próg, wywołany zostanie alarm.\nPraca autonomiczna: po wykryciu dymu czujka natychmiast informuje otoczenie akustycznie i optycznie o zaistniałym zagrożeniu.\nPraca w systemie ABAX: istnieje możliwość zaprogramowania systemu tak, aby wykrycie dymu przez jedną czujkę, wyzwalało sygnalizację jednocześnie w innych, wybranych egzemplarzach ASD-150 znajdujących się w obiekcie.\nASD-150 sprawdzi się w budynkach, w których zapewniona powinna być ochrona przeciwpożarowa na wysokim poziomie, lecz nie jest wymagana budowa kompletnego systemu PPOŻ.\noptyczny czujnik dymu widzialnego zgodny z normą EN 14604\nsygnalizacja optyczna (LED) i akustyczna (przetwornik piezoelektryczny) wykrytego dymu\nfunkcje autodiagnostyki (kontrola stanu baterii i komory optycznej)\nochrona sabotażowa reagująca na otwarcie obudowy i oderwanie od ściany\nzasilanie: bateria litowa 3 V CR123A\ndata aktualizacji: 2017-03-17\ndata aktualizacji: 2016-12-22\ndata aktualizacji: 2017-03-21


14 maja w czasie Nocy Muzeów będzie można poznać Browar Książęcy w początkach XX wieku. Ten fascynujący okres w Europie to narodziny kinematografii, wiara w postęp i zaczynające się zmiany obyczajowe. Zobacz, co wtedy działo się w browarze i na Śląsku. Zwiedzanie i inne atrakcje są tego wieczoru bezpłatne!\nWłaśnie kończyła się dekadencja końca XIX wieku i rozpoczynał się wiek XX, a razem z nim wiara w lepszą przyszłość. Miasta rosły, technika szła do przodu, a za nią zwyczaje i obyczaje ludzi. Co działo się w tym czasie w browarze i na Śląsku? – przekonaj się w czasie Nocy Muzeów.\nBrowar w początkach XX wieku: wystawa piwnych eksponatów z epoki


Kufel do piwa 0,4l - Do domu vintage - Vintage\n> Vintage > Do domu vintage > Kufel do piwa 0,4l\nKufel do piwa Sahm, sygnowany. Przeźroczyste szkło, ucho w kolorze miodowym. Wysokość kufla 15cm, średnica góry 7cm. Dostępne 3szt. Nasi klienci dokonują u nas zakupów od 2006 roku. Każdy z nich ma prawo do zwrotu w ciągu 14 od dnia otrzymania przesyłki.\nszklany kufel, prezent, kufel, dla niego, duży kufel


Wakacje w Egipcie - co warto zobaczyć i jakie miejsca odwiedzić? - Szlaki turystyczne\nEgipt od lat znajduje się na szczycie listy kierunków wakacyjnych podróży wśród Polaków. To szczególnie egzotyczne miejsce, idealne dla każdego, kto pragnie wyjechać poza Europę i jednocześnie nie wydać zbyt wiele. Koszty wycieczek Do Egiptu są bowiem na bardzo przyzwoitym poziomie, dzięki czemu nawet mniej zamożne osoby mogą sobie na nie pozwolić, a z pewnością warto. Znajduje się tu mnóstwo zabytków godnych uwagi. Nie zabraknie także bajkowych plaż.\nEgipt – kraj pełen atrakcji\nWakacje w Egipcie to pewność dobrze zrealizowanego urlopu, ponieważ nie sposób się tu nudzić. Osoby, które czują się przytłoczone zbyt dużą ilością turystów na publicznych plażach, mogą skorzystać z tych mniejszych, kameralnych. Dysponuje nimi zdecydowana większość egipskich hoteli, co stanowi nie lada zaletę. Kolejna z nich to mnogość sportów wodnych. To prawdziwy raz dla miłośników nurkowania. Widok raf koralowych zapiera dech w piersi, dlatego każdy powinien zobaczyć je przynajmniej raz w życiu. Skutery wodne, łodzie, windsurfing – możliwości jest bardzo wiele. Plaże są zazwyczaj piaszczyste więc okażą się doskonałym miejscem do odpoczynku.\nCo zobaczyć zwiedzając Egipt?\nBędąc w Egpicie koniecznie trzeba postawić na zwiedzanie. Jeżeli decydujemy się na zorganizowany pobyt, to dyspozycji mamy liczne wycieczki fakultatywne. Warto skorzystać choć z części, aby lepiej poznać kulturę tego kraju. Być w Egipcie i nie zobaczyć piramid, to dopiero strata. Grobowce faraonów, sfinkf – tego rodzaju widoki, do tej pory mogliśmy obejrzeć jedynie na ekranie. Na żywo widok jest wręcz niesamowity. Które zabytki czy miejsca są szczególne? Zazwyczaj do najciekawszych z nich zalicza się Egipskie Muzeum Starożytności, gdzie znajdują się mumie, posągi, a nawet sarkofagi. Mamy okazję zobaczyć tu skarby Tutanchamona. Muzeum mieści się w Kairze, podobnie jak bazar Chan al-Chalili. Koniecznie należy zaopatrzyć się na nim w zachwycające i oryginalne przyprawy, których na próżno szukać w polskich sklepach. Wrażenie na turystach wywiera także Sakkara, czyli najstarsze stanowisko archeologiczne. Co jeszcze musimy zobaczyć w Egipcie? Groby Perskie, piramida schodkowa Dżesera, krypta świętych byków Apisów. Długo można by tak wymieniać. To po prostu trzeba zobaczyć.\nCo jeszcze można robić w Egipcie?\nW chwilach wolnych od zwiedzania, można skorzystać z ciekawych atrakcji. Zalicza się do nich m.in. rejs Nilem. W czasie rejsu serwowane są tradycyjne egipskie przysmaki, dzięki czemu mamy okazję zapoznać się z tutejszą kuchnią. Ciekawym miejscem jest również fabryka alabastru, gdzie przekonamy się jak powstają ciekawe dzieła sztuki. Dzieciom przypadną za to do gustu ogromne parki wodne, zapewniające rozrywkę na cały dzień. Wyprawa safari także powinna znaleźć się na naszej liście rzeczy do zrobienia w Egipcie, jazda na wielbłądzie spodoba się zarówno najmłodszym jak i dzieciom. Do dyspozycji są także quady. Jak więc widać 2 tygodnie to optymalny czas trwania wycieczki.\n← Co robić na dwutygodniowych wakacjach w Bułgarii? Turcja – kierunek wakacyjnych podróży dla całych rodzin →


Hotele butikowe – Merida | Hotels.com\nHotele butikowe - Merida\nHotele butikowe – Merida\nMerida — wyszukaj hotele butikowe\nHotele butikowe w mieście Merida\nEkskluzywne hotele butikowe w mieście Merida stają się coraz bardziej popularnym wyborem dla tych, którzy szukają czegoś więcej niż standardowej obsługi klienta i „masowej” oferty dużych sieci hotelowych.\nHotele butikowe, położone w dogodnych miejscach blisko centrów biznesu i rozrywki, często w historycznie lub kulturowo znaczących miejscach w mieście Merida, pozwalają cieszyć się nietuzinkową, kameralną atmosferą oraz szansą lepszego poznania historii wybranej części miasta bądź danej epoki.\nJeżeli cenisz sobie kameralność, spokój i intymność, które oferują hotele butikowe w mieście Merida, skorzystaj z naszej bogatej oferty. Wybierz hotel, który spełni Twoje oczekiwania pod względem wystroju, wysokiej jakości obsługi i możliwości wypoczynku w miejscu jedynym w swoim rodzaju.\nPorównaj cenę hotelu z innymi oraz sprawdź udogodnienia, które oferuje, przejrzyj zdjęcia, a nawet opinie osób, które w nim nocowały wcześniej. Polecamy także wyszukiwanie hoteli na mapie, aby wybrana lokalizacja w mieście Merida była dla Ciebie najdogodniejsza!


Aktualny czas: 26-10-2021, 16:11 Witaj! (Logowanie — Rejestracja)\nBiegnie spóźniony pracownik do pracy, a w drzwiach stoi kierownik i pyta:\n- co tam Malinowski.. znowu spóźniliście się..\n- .... a spóźniłem się Panie Kierowniku..\n- a w wojsku Malinowski - byliście??\n- no byłem Panie kierowniku..\n- a jak spóźnialiście się, to co sierżant do Was mówił??\n- no .. w sumie.. to tylko trzy słowa..: " Dzieńdobry Panie Majorze"\n(11-07-2012 21:18 )Wiktor napisał(a): Biegnie spóźniony pracownik do pracy, a w drzwiach stoi kierownik i pyta:\n.....kierownik Biedronki?? czy Tesco????\nCoś w tym jest http://www.sadistic.pl/o-skutecznosci-pe...124897.htm\nOto dowcip na czasy kryzysu\nKomendant Głowny SG postanowił sam pojechac do placówek granicznych i sprawdzić jak funkcjonariusze pełnią służbę i chciał to zrobić incognito bez zapowiedzi. Przyjechał do miejscowości przy granicy pociągiem i zamówił taksówkę do centrum miasta. Taksówkarz przyglądał się jakis czas komendantowi i po chwili mówi: to gdzie pan Komendant Główny sie wybiera? Zmieszany komendant odpowiada- a skąd pan mnie zna? Przecież jestem po cywilnemu? A znam- mowi taksówkarz- kiedyz byłem funkcjonariuszem sg, ale teraz to mi się nieżle powodzi i jestem taksówkarzem. Zmieszany komendant zaplacil za uslugę i ponieważ był głodny udał sie do restauracji. Podchodzi kelner i pyta sie- co podac dla pana komendanta? Znowu zmieszany komendant pyta - a skad pan mnie zna? Kelner na to- a kiedyś byłem funkcjonariuszem sg ale teraz jestem kelnerem i całkiem dobrze mi sie teraz powodzi jako kelner. Komendant zamowil obiad zjadł i wyszedl. Udał sie w kierunku placówki sg aby podpatrzec jak tam funkcjonariusze pełnią służbę. Podchodzi pod placówke a tam słyszy jak ktoś grzebie w śmietniku przed budynkiem cały zanurzony w tym śmietniku, chciał przejśc już obok kiedy to wynurzył się jakiś lump i krzyczy do komendanta- a dzień dobry panie komendancie! co tu pana sprowadza? Komendant zmieszał się kompletnie i odpowiedział- wiem wiem- pan kiedyś był funkcjonariuszem i stąd pan mnie zna a ponadto teraz to się panu dopiero powodzi! Na to owy lump odpowiada- nie nie panie komendancie wcale mi się nie powodzi bo nadal jestem funkcjonariuszem i służbę zaczynam po południu\n(13-07-2012 13:17 )fresher napisał(a): Oto dowcip na czasy kryzysu\nTrafnie ujęte no cóż coś w tym jest... Pozdrawiam\nStare ale dobre http://www.youtube.com/watch?v=Bg14rkThRck\n(03-08-2012 22:24 )quasimodo1 napisał(a): Stare ale dobre http://www.youtube.com/watch?v=Bg14rkThRck\nPodniosła, otarła z brudu, a tu wyskakuje Duszek. Panienka pyta: Czy będę miała trzy życzenia?\nDuszek popatrzył na mapę i mówi: Kobieto bądź rozsądna, te kraje się biją i nienawidzą od tysięcy lat, a ja po 1000 lat siedzenia w butelce też nie jestem w najlepszej formie. Jestem DOBRY ale nie aż tak dobry. Nie\nNo dobrze, przez cale życie chciałam spotkać właściwego mężczyznę, żeby wyjść za niego za mąż. Wiesz, takiego który\nbędzie mnie kochał szanował, bronił, dobrze zarabiał i odpowiednie pieniądze, nie pił, nie palił, pomagał przy dzieciach, w gotowaniu i sprzątaniu, byl świetny w łóżku, był wierny i nie patrzył tylko w telewizor na programy sportowe. Takie mam życzenie......\nk***a pokaż mi jeszcze raz tę mapę...\nnowy model wykrywacza kłamstw może już niedługo w SG http://www.youtube.com/watch?v=hFmPRt_B3Tk\nzasłyszane od policjanta o Policji ale można przerobić na dowolną grupę zawodową:\nJaka jest różnica między balkonem a strażnikiem granicznym ???\nBalkon jest w stanie utrzymać czteroosobową rodzinę.\n28-10-2012, 22:14 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 29-10-2012 13:10 przez devil_667.)\nTo nie dowcip, to prawda... Jeśli kilka lat temu z jednej pensji można było JAKOŚ żyć we trójkę, to dziś nie ma o tym mowy. Mówię z autopsji... pozdro\nOstatni sukces ABW jest bezdyskusyjny i mówię to na serio . A tak z drugiej strony z przymrużeniem oka https://www.youtube.com/watch?feature=pl...Xgk2nF4TX0\nTo ja może też podzielę się branżowym dowcipem:\nMożna i pod branżę podpiąć.\n"Dlaczego zwolniłem swoja sekretarkę..?\nDwa tygodnie temu były moje czterdzieste urodziny, ale nikt tego nie zauważył\n-Dzisiaj jest taki piękny dzień, w dodatku są pana urodziny, może zjemy gdzieś razem obiad?\nNo to chodźmy do mnie - zaproponowała .\nPoszła do sypialni, a po kilku minutach wyszła.....\n...niosąc tort urodzinowy razem z moja żona, dziećmi i teściową.\nWszyscy śpiewali "Sto lat". a ja kurwa, siedziałem na kanapie...\n... w samych skarpetkach"\n"Pani przedszkolanka pomaga dziecku założyć wysokie, zimowe butki. Szarpie się, męczy, ciągnie…\n- Ale mam buciki odwrotnie…\n- Ale to nie moje buciki….\n- No dobrze – mówi wykończona pani – a gdzie masz rękawiczki?\n- W bucikach."\nGenialny kawał nawiązujący do strugania służb mundurowych z uprawnień:\nZalajkujcie sobie na FB konto suchar codzienny. Codziennie wrzucają pełno dowcipów, które nie raz są lepsze od pozostałych postów znajomych.


Innym sposobem leczenia jest używanie DDT w proszku. DDT używać trzeba 2- lub 3-krotnie w odstępach 8-10-dniowych, zasypując głowę na noc i odpowiednio ją zawiązując, a rano myjąc i wyczesując. Leczenie wszawicy jest przeważnie skuteczne, jeżeli dość prędko zostało podjęte i systematycznie prowadzone. Wreszcie trzecia choroba zakaźna, która atakuje włosy, to grzybica. Choroby tej grupy występują głównie u dzieci do okresu dojrzewania, a ...\nW niektórych, stosunkowo rzadkich przypadkach, nie udaje się stwierdzić wyraźnych zaburzeń w działalności gruczołów wewnętrznego wydzielania. W takich razach winę za nadmierne owłosienie ponoszą czynniki miejscowe (drażnienie) lub inne nieznane przyczyny. Jak można leczyć nadmierne owłosienie? Jeżeli niepożądane włosy występują w wielu miejscach i towarzyszą im inne wyraźne objawy zaburzeń hormonalnych, należy natychmiast udać się do ...\nPrzedstawiona podomka ma krój prosty, jest lekko wcięta, z tyłu ma kontrafałdę przytrzymaną patką lub wiązaniem. Kieszenie nakładane, o zaokrąglonych narożnikach, kołnierz o podobnej linii, mały, na stójce. Rękawy „wyrośnięte”, tzn. nieco skrócone dla zapewnienia większej swobody, dołem nieco poszerzone. Tkaniny najodpowiedniejsze na podomkę to: flanela, dzianina, cienkie frotte, kreton. Modelujemy podomkę na formie sukienki pod...\nNadmiernemu owłosieniu sprzyjać może szereg innych spraw jak wady układu nerwowego, miejscowe, chemiczne i mechaniczne drażnienie brodawek włosowych oraz działanie promieni słonecznych. Są to jednak zwykle tylko czynniki drugorzędne. Wreszcie nadmierne owłosienie zależeć może od wrodzonej skłonności w tym kierunku. z którą dziecko się rodzi. Zwykle obok nadmiernego owłosienia, np. w okolicy lędźwiowej, spotyka się u takich dzieci...


Rycerzowa z Soblówki – Uroda Podróży\nBlog podróżniczy o szukaniu piękna w drodze.\nRycerzowa z Soblówki\nPosted on 16/08/2018 08/05/2020 by urodapodrozy.blog\nSzlak na Rycerzową jest niemal pusty, podczas gdy Zakopane w lecie ( i nie tylko) przeżywa oblężenie. Na szczęście w Beskidzie Żywieckim są miejsca, gdzie na szlaku można minąć zaledwie kilka osób. Jeżeli poszukujecie spokoju, ciszy i pięknych widoków, wybór jest prosty: Wielka Rycerzowa.\nŻółty szlak z Soblówki na Rycerzową\nWakacje, a szczególnie okolice 15 sierpnia, to czas, kiedy rusza szturm na najpopularniejsze szlaki w Zakopanem. Tymczasem są miejsca, gdzie nie trzeba czekać w kolejkach, stresować się czy podążać na szczyt w tłumie. Znalazłam w Beskidzie Żywieckim trzy takie miejsca. Pierwsze to na mojej prywatnej liście Wielka Racza, kolejne: uwielbiana przez wszystkich Rysianka. Trzecie zajmuje bohaterka tego wpisu, czyli Wielka Rycerzowa. Stąd, przy dobrej widoczności, jeśli ktoś bardzo za nimi tęskni, też można zobaczyć Tatry. O Rycerzowej napisano dużo i wszystko potwierdzam: że to jedno z najpiękniejszych i najmniej tłumnych miejsc w Beskidach, z cudownym widokiem i urokliwą Bacówką PTTK, że „prąd tu raczej bywa, niż jest”, a z „komórki nie zawsze tu skorzystasz” (NPM). Jak się dostać do tego górskiego raju?\nNa przykład z Rycerki Dolnej czerwonym szlakiem, z Ujsoł zielonym lub z Soblówki, gdzie my zaczęliśmy wędrówkę spod parkingu pod drewnianym kościółkiem pw. Niepokalanego Poczęcia NMP. Tu możliwości są dwie: szlak żółty lub czarny – oba zaprowadzą nas na Rycerzową w 1.45 godz.\nWidoki na Małej Rycerzowej\nSzlakiem żółtym idziemy prosto przed siebie, początkowo szeroką ścieżką szutrową, następnie, po przejściu strumienia, zarośniętą wąską ścieżyną pośród krzewów jeżyn. Na ten dzień prognoza zapowiadała się jak na koniec świata, nawałnice z gradem… i chociaż zagrzmiało tylko raz, i to gdzieś w oddali, motywacja i siła w nogach była jakby większa. Dzięki temu szybciej udało się dotrzeć do Bacówki PTTK na Rycerzowej. Zboczyliśmy nawet na zielony szak, żeby przejść przez Małą Rycerzową:\nW drodze do Bacówki przez Małą Rycerzową\nGdy zbliżaliśmy się do Hali Rycerzowej, widmo burzy rozwiało się już zupełnie, więc przed rozbiciem namiotu poszliśmy jeszcze na szczyt Wielkiej Rycerzowej, jakieś 20 minut od Bacówki. Niepozorne to miejsce, żadnych tablic i wielkich znaków (podobno kiedyś takowe tam były). To jednak Bacówka i jej okolice są gwoździem programu.\nBacówka PTTK na Hali Rycerzowej\nBacówka powstała w ramach projektu budowy kameralnych schronisk w górach w latach 70. W czasach rajdów i wszelkich zjazdów schroniska te (między innymi na Maciejowej i na Krawcowym Wierchu) były raczej nastawione na indywidualnego, doświadczonego turystę, któremu trzeba tylko tyle i aż tyle, by odpocząć i zregenerować się do dalszej wędrówki.\nDziś Bacówka nadal pozostaje miejscem kameralnym, ale oferuje znacznie więcej niż ówczesne skromne warunki – odbywają się tu turnieje siatkówki, wieczory „Gitarą i grulem”, a na bardzo strudzonych czekają hamaki. Jest tu też pole namiotowe, gdzie znaleźliśmy schronienie.\nO Rycerzowej napisano dużo, na przykład że „prąd tu raczej bywa, niż jest”, a z „komórki nie zawsze tu skorzystasz”, a także, że to jedno z najpiękniejszych i najmniej tłumnych miejsc w Beskidach, z cudownym widokiem i urokliwą Bacówką PTTK.\nBacówka na Rycerzowej\nNasz namiot pod Bacówką\nNiebieskim szlakiem do schroniska na Przegibku\nNa Hali Rycerzowej, powyżej schroniska, znajduje się rozwidlenie szlaków. Wybraliśmy jako następny punkt Schronisko PTTK na Przegibku, skąd jak zapewnia znak, niebieskim szlakiem dojdziemy tamże w 1.20 godz. Szliśmy i szliśmy, ale drogi nie ubywało i przejście zajęło nam ok. 1.45 godz.\nWyjątkowe miejsce w Beskidzie Śląskim: Malinowska Skała\nNiebieski szlak jest wąski i sporo tu przedzierania się przez zarośla jeżyn (trochę udało się podjeść w marszu). Mnóstwo tu poprzewracanych drzew, konarów, a dodatkowo dość stromo. Od miejsca zbiegu ze szlakiem czerwonym do schroniska PTTK na Przegibku jest już rzut beretem. Najpierw jednak polecam zajrzeć do urokliwej kapliczki (odbicie w lewo niedaleko schroniska… I tak – droga prowadzi przez czyjeś podwórko) i kupić przepyszny serek owczo-kozi w pobliskiej bacówce. Dowiadujemy się tu, że owce, które rano przemaszerowały przez Rycerzową, mają w nim swój udział.\nTak docieramy do skrzyżowania ze szlakiem zielonym na przełęczy Kotarz i idziemy ścieżką lekko w prawo. Dalej lepiej zachować czujność, bo oznakowanie staje się niejasne. Może zwiodło nas piękno przyrody? Zatrzymaliśmy się nawet na chwilę, by podziwiać uciekającą sarnę. A później… zeszliśmy w dół korytem strumienia, a nie szlakiem. I to dość stromo, przez powalone drzewa i błoto. Zaniepokoił nas brak znaków i coraz piękniejsze błoto na moich nogach. Powrót z dołu kosztował dużo energii.\nNa szczęście po powrocie do miejsca, gdzie widzieliśmy ostatni znak, i odbiciu w prawo w niepozorną ścieżkę już bez dzikich przygód udało się dotrzeć do zbiegu szlaków niebieskiego i żółtego, by wrócić do Soblówki. I wiecie co… Nie zamieniłabym tych kilku godzin na stanie w kolejce pod Kasprowym 🙂\nPolecam Wam serdecznie wyprawę na Wielką Rycerzową!\nDołącz na Facebooku i Instagramie!\nKrawców Wierch – Żółtym szlakiem do bacówki na Krawculi\nKrawców Wierch to wyjątkowe miejsce, które oferuje widoki na Małą Fatrę i Beskid Żywiecki. Czytaj dalej Krawców Wierch – Żółtym szlakiem do bacówki na Krawculi →\nby urodapodrozy.blog\t 30/09/2020 30/09/2020\nZamek Olsztyn i rezerwat Sokole Góry\nZamek Olsztyn oraz rezerwat Sokole Góry, czyli Jura dla każdego! Polecam ciekawe miejsca na Jurze oraz atrakcje na Szlaku Orlich Gniazd!Czytaj dalej Zamek Olsztyn i rezerwat Sokole Góry →\nby urodapodrozy.blog\t 30/08/2020 31/08/2020\nGóra Klimont – pomysł na wycieczkę rowerową z Katowic\nPomysł na wycieczkę rowerową z południa Katowic: góra Klimont w Lędzinach. Jak dojechać?Czytaj dalej Góra Klimont – pomysł na wycieczkę rowerową z Katowic →\nby urodapodrozy.blog\t 19/08/2020\nPodoba Ci się? Podziel się:\nPosted in Góry, Z namiotemTagged Beskid Żywiecki, Beskidy\nFilolog i fotograf amator, podróżuję, szukając piękna. Staram się odkrywać i opisywać miejsca niezwykłej urody.\tZobacz wszystkie wpisy, których autorem jest urodapodrozy.blog\nPoprzedni wpisTarnowskie Gory – silesian parks and palaces worth seeing\nNastępny wpisVarenna – a paradise by a glacier lake\n2 myśli w temacie “Rycerzowa z Soblówki”\nAustria – Grossglockner i okolice – Uroda Podróży\t 14/09/201812:49 pm\n[…] Beskidy i Tatry, to było wejście na inny poziom turystyki górskiej. Od tamtej pory chyba tylko w Beskidzie Żywieckim doświadczyłam wędrowania godzinami bez spotykania żywej […]\nTurbacz z Rabki-Zdroju – cz. 1 – Uroda podróży\t 30/08/201812:33 pm\n[…] Dla tych, których przeraża dystans na Turbacz, mam dobrą wiadomość – trasa prowadzi przez dwa schroniska – do pierwszego z nich, Schroniska PTTK na Maciejowej, można dotrzeć już w ok. 1.15 godz. bardzo spokojnego marszu. Przy dobrej widoczności idealnie widać stamtąd Tatry. Jeśli wydaje się Wam, że gdzieś już widzieliście takie miejsce, to macie rację – bliźniacze schronisko znajduje się w Beskidzie Żywieckim (zobacz: Rycerzowa z Soblówki). […]\nLecco - jezioro Como\nPustynia Błędowska rowerem\nAustria - Grossglockner i okolice\nZamek w Mosznej - bajkowy czy diabelski?\nTurbacz z Rabki-Zdroju - cz. 1\nAlpy Austria Balaton Beskid Mały Beskidy Beskid Śląski Beskid Żywiecki Czechy Fotografia Gorce Hala Długa Islandia Italia Italy jaworzno Jura Katowice Kraków lato Lecco Lombardia Lombardy Luhacovice Maciejowa make up makijaż Morawy Narty Polska Słowacja Słowenia Tyrol Węgry Śląsk


Organizacja wesela w 10 punktach\nOrganizujemy inne wydarzenia\nZorganizowanie wesela jest tylko trochę trudniejsze od wyprawy w kosmos i, podobnie jak ona, nie może odbyć się bez odpowiedniego planu. Poniżej zamieszczamy więc instrukcję dla opornych – dla ułatwienia w punktach, aby móc odfajkować poszczególne sukcesy:)\nPunkt 1: Oficjalne spotkanie narzeczonych i przyszłych teściów. Tak, pewnie już kiedyś wiedzieliście swoje teściowe i one was, ale chodzi o to, żeby spotkać się RAZEM i ustalić wspólnie dalsze kwestie – np. kto i za co będzie płacić, kto o czym decyduje i dlaczego synowa nie musi wystąpić w sukni swojej teściowej.\nPunkt 2: Planowanie budżetu. Jeśli myśleliście, że punkt pierwszy był ciężki, teraz dopiero będzie hardcore. Na pocieszenie – jeśli szczęśliwie przebrniecie przez tą kwestię, będzie już tylko łatwiej :)\nPunkt 3: Rezerwacje terminów ślubnych, a więc zgranie w jednym czasie sali weselnej, księdza, fotografa, orkiestry i manicurzystki.\nPunkt 4: Załatwianie formalności, a więc urocza wizyta w USC, kościele, synagodze czy innym meczecie oraz załatwianie związanych z tym dokumentów i zaświadczeń. Przy okazji warto zabookować sobie miejsce na kursie przedmałżeńskim.\nPunkt 5: Zakupy: będzie wam potrzebna suknia ślubna, garnitur i obrączki. Ponieważ wszystkie te elementy są wykonywane na miarę (może czasem uda się kupić pasujący garnitur), należy pomyśleć o tym przynajmniej kilka miesięcy przed ślubem.\nPunkt 6: Wybór świadków i zapraszanie gości weselnych. Czeka was pielgrzymka i poznawanie krewnych-i-znajomych waszej drugiej połówki. Sorry, sami tego chcieliście, ale może być wesoło.\nPunkt 7: Obmyślenie podróży poślubnej, a więc ustalenie, gdzie,kiedy i za ile jedziemy. Przynajmniej wiadomo z kim :)\nPunkt 8: dogranie szczegółów wesela: pierwszy taniec, muzyka, ewentualne atrakcje weselne (tylko, litości, darujcie sobie przeciskanie jajka przez nogawkę!), kwiatów i wystroju sali.\nPunkt 9: Rezerwacja odpowiednio wypasionej limuzyny oraz zamówienie tortu weselnego.\nPunkt 10: Skoro dotarliście aż tutaj, należy wam się nieco rozrywki, a więc – czas na wieczór kawalerski i panieński :)\nJeżeli zastanawiasz się nad prezentami dla gości weselnych, sprawdź nasze najbardziej popularne pomysły na prezenty!\nOrganizacja wesela krok po kroku- część 1.\nO co pytać managera sali weselnej?\nJak zorganizować fajne urodziny dla dziecka?\n8 pytań do zadania przed ślubem\nOrganizacja konferencji – jak znaleźć idealny lokal?\n© Copyright palaczelazno.pl All Rights Reserved.


live while we're young: stycznia 2014\n#131 Harry PART~1~\ndodaje pomimo, że nie było 10 komentarzy pod ostatnim postem.\nno ale, to już inna bajka :(\nPiątka przyjaciół. Przyjaźń trwająca od ich najmłodszych lat. Najwcześniejszym wspólnym wspomnieniem może być odkopywanie razem skarbów zakopanych przez piratów w piaskownicy na jednym z placów zabawach na przedmieściach Nowego Yorku.\nHarry, Niall, James, Andy i [T.I]. Piątka niezwyciężonych przyjaciół. Piątka ‘najlepsiejszych’. Tak właśnie kazali na siebie mówić. Nigdy o nic się nie kłócili, dzielili się tym co od kogoś dostali, bronili siebie nawzajem. Byli dla siebie kiedy któryś potrzebował wsparcia. Dorastali razem. Mieli niezniszczalną więź.\nNiestety jak to bywa w przyjaźniach z dziewczynami, zdarzają się też miłosne wątki. Harry od początku szkoły ponad podstawowej podkochiwał się w jego przyjaciółce. Nie wyznał jej tego. Zbyt bardzo się bał. Był przecież wtedy tylko zwykłym trzynastolatkiem. Nie potrafił jej wtedy nic zaoferować poza pokazem żonglerki. Poza tym był zbyt młody, żeby zrozumieć, że kto długo na coś czeka, a co jest na wyciągnięcie ręki może to stracić. Prędzej czy później…\n~10 lat później~\nWrócił wyczerpany do domu. Rzucił pęk kluczy na komodę, a torbę upuścił na ziemię. Powędrował do wielkiej kuchni. Z lodówki wyciągnął schłodzone już wcześniej piwo. Otworzył butelkę otwieraczem i od razu wziął wielkiego łyka orzeźwiającego napoju. Otwieracz rzucił na blat stojący przed nim. Przypadkowo przedmiot wylądował na statywie telefonu domowego i nacisnął jedyny przycisk znajdujący się na nim.\n„Masz jedną nową wiadomość głosową” – oznajmił głos w urządzeniu, na co chłopak westchnął od niechcenia i wziął następny łyk piwa. Cierpliwie czekał aż usłyszy wiadomość pozostawioną na jego sekretarce. Gdy w końcu usłyszał głos dziewczyny, na jego twarz mimowolnie wkradł się uśmiech.\n„Cześć Harry! Dzwonię do ciebie, bo nie rozmawialiśmy już od dłuższego czasu, a muszę ci naprawdę wiele opowiedzieć. Pozmieniało się odkąd wyjechałeś do Miami. Wiele zmian zaszło w życiu każdego z nas. Mam na myśli to, że James przeniósł się do Detroit, a Niall został w Nowym Yorku. Ale myślę, że sam będziesz mógł się o tym przekonać. A wracając do głównego tematu to chciałam powiedzieć ci jedną ważną rzecz. Harry, ja… aż dziwnie mi to mówić, ale... Wychodzę za mąż. Jestem strasznie podekscytowana, bo ślub już w czerwcu. I właśnie dlatego dzwonię. Ja i Andy chcieliśmy zaprosić cię na nasze wesele. Niall i James już wiedzą. Zaproszenia w prawdzie są wysłane, ale chciałam to sama wam oznajmić. Mam nadzieję, że znajdziesz czas. Do zobaczenia w czerwcu.”\n„Nie masz więcej nowych wiadomości głosowych”\nJego ciało wolno osunęło się na podłogę. Do połowy pełna butelka turlała się po ziemi co chwila ulewając odrobinę napoju. Nie wiedział co ma zrobić ze sobą. Chciał krzyczeć i płakać jednocześnie. Czekał, aby powiedzieć jej o swoich uczuciach bardzo długo. Chciał to zrobić przy następnej możliwej okazji. Teraz nic nie mógł zrobić. Jedynie pogodzić się z faktem, że miłość jego życia wchodzi za mąż za ich wspólnego przyjaciela. To jeszcze bardziej go bolało. Chciał ją tylko na własną wyłączność. Chciał cieszyć się nią, ale nie mógł, bo ktoś inny był szybszy. Oznaczało to też, że ona go kochała. Kolejny ucisk w klatce piersiowej. Każda następna myśl o ich dwójce bolała go jeszcze bardziej. Musiał wybić sobie jakoś wszystko z głowy. Zapominając o zmęczeniu wyszedł z domu. Chciał utopić swój smutek w alkoholu. W dużej jego ilości.\n„Serdecznie chcieliśmy zaprosić Cię na nasz ślub,\nktóry odbędzie się 19. czerwca 2013 roku\nw St. John’s Cathedral w Los Angeles. Liczymy na to,\nże będziesz uczestniczył także w późniejszych obrzędach weselnych.\nUroczystość rozpoczyna się o godzinie 1:00PM.\nProsili byśmy o potwierdzenie obecności,\n[T.I] i Andy”\nNie chciał tam jechać. Nie chciał cierpieć. Jednak z wielkim bólem serca zadzwonił do państwa młodych i potwierdził swoją obecność.\n-No kogo to moje piękne oczy widzą? – wykrzyknął ucieszony Andy. – Kope lat stary! Zapraszam w moje skromne progi. – mówiąc ‘skromne progi’ miał na myśli dwupiętrowy luksusowy dom z basenem i siłownią. Harry westchnął widząc przepych budynku. Jego prosta kawalerka nawet w małym stopniu nie dorównywała wielkiej posiadłości Andy’ego. Ale to nic dziwnego. Chłopak jest prezesem w firmie jego ojca\ni przynosi ona im obu nie małe zyski. Styles miał przynajmniej pewność, że jego ukochana nie musi klepać biedy.\nAndy poklepał Harryego po plecach i zaczął prowadzić go w głąb domu. Z kuchni unosiły się wspaniałe zapachy. Styles był pewny, że to właśnie [T.I] przyrządza coś w kuchni. Wiedział, że potrafiła świetnie gotować. – [T.I] pomyślała, że będziecie głodni po podróży i postanowiła coś przyrządzić. – BINGO. Harry się nie mylił. – Nialler i James już są. Czekaliśmy tylko na ciebie. Rozgość się w salonie. – McGether posłał mu przyjazny uśmiech i skierował się w zupełnie nieznanym Harryemu kierunku. Chwile rozglądał się po pomieszczeniu w którym stał. Na ścianach wisiało pełno fotografii. Znalazły się takie, które przedstawiały całą ich piątkę w dzieciństwie. Kąciki ust Bruneta mimowolnie drgnęły w góry gdy przypomniał sobie te beztroskie czasy.\nOn i ona siedzieli razem w stołówce szkolnej. Na stole leżał już lunch Harryego, kiedy to [T.I] wytrwale przeszukiwała swój plecak.\n-Cholera jasna. – zaklęła cicho.\n-Stało się coś? – zapytał zdziwiony doborem słów dziewczyny. Spojrzał na zmartwioną twarz swojej przyjaciółki i od razu odłożył swoje jedzenie.\n-Zapomniałam wziąć lunch z blatu. – Harry uspokoił się i jednocześnie wydobył z siebie chichot. – Z czego się śmiejesz? Nie ma w tym nic zabawnego.\n-Mówisz to tak jakbyś nie miała przyjaciela, który by się z tobą podzielił. – uśmiechnął się do niej. – Bierz. Nie krępuj się.\n-Wiesz, że tego nie lubię, Haz. – chłopak spojrzał na nią badawczo, próbując wydobyć z niej wytłumaczenie jej słów. – Nie lubię kiedy muszę być zależna od was.\n-Daj spokój. Po prostu weź. Starczy dla nas obojga. – podsunął jej tackę i z powrotem zabrał się za jedzenie. Po chwili poczuł jak usta dziewczyny szybko stykają się z jego policzkiem. Był to pierwszy raz gdy [T.I] pocałowała kogokolwiek w policzek. Przez jego ciało przeszedł przyjemny dreszcz, a na policzkach pojawiły się ledwo widoczne rumieńce.\n-Dziękuję. – odparła.\nNa samo wspomnienie na jego usta wkradł się uśmiech. Przyglądał się zdjęciu, które uwieczniało tylko jego i [T.I]. Uwielbiał kiedy mógł spędzać z nią czas tylko sam na sam. Kochał spędzać czas z całą resztą przyjaciół, ale to z dziewczyną czuł się najlepiej. To ona rozumiała go najlepiej i znała najwięcej jego sekretów. Oczywiście poza tym, że kochał ją bezgranicznie. Tego nikt nie wiedział. Tylko Harry.\nChwilę później poczuł jak czyjeś drobne ręce zakrywają mu oczy. Miał stuprocentową pewność kto to może być. Po jego ciele przeszedł taki sam dreszcz jak wtedy gdy go pocałowała w policzek.\n-Zgadnij kto to. – wyszeptała do jego ucha sprawiając tym samym, że po jego ciele przebiegł kolejny przyjemny dreszcz...\nnie wiem ile będzie części.\nwiecie co robić.\nAutor: martha styhorpaymalson. o 12:27 AM\n#130 Niall PART~3~\nPowoli wsadziła klucz do zamka w drzwiach. Przekręciła go i jak najciszej jak potrafiła starała przedostać się do swojego pokoju. Zamykając drzwi usłyszała głośne dźwięki w salonie. Po krótkiej chwili zastanowienie doszła do wniosku, że to telewizor. Nie była w stanie logicznie myśleć. Uprzedniej nocy sporo wypiła, a karą za to był poranny kac. Przechodząc obok wejścia do pomieszczenia zobaczyła siedzącego na kanapie blond chłopaka. Przystanęła na chwilę słysząc jego głos.\n-Jak było? – odezwał się nawet nie odrywając wzroku od ekranu. – Musiało być miło skoro wróciłaś blisko sześć godzin po czasie, który sama sobie ustaliłaś. - tym razem uraczył ją spojrzeniem. Na jej ciele dostrzegł kilka razy za dużą męską bluzę, która niewątpliwie należała do Johna. – Fajne wdzianko. - w ogóle nie dał jej dojść do głosu. Chłopak wstał z kanapy i podszedł do niej. Nie potrafiła wydusić z siebie słowa. Potrafiła tylko wpatrywać się w jego oczy, które w tamtym momencie były trudne do odczytania pod względem\nemocji. – Kochaliście się? – dziewczyna szerzej otworzyła oczy ze zdziwienia. – Dobry był? – była zaszokowana jego bezpośredniością.\n-Ja… - chciała coś powiedzieć, ale zamiast tego zaczęła się jąkać. – Ja nie… - nie potrafiła wydusić z siebie kompletnie nic. Niall przybliżył się do niej jeszcze bardziej. Większym szokiem dla niej było kiedy przyłożył swoje usta do jej szyi i zaczął mocniej ssać jej skórę. Muskał każdy fragment jej skóry przyprawiając ą tym samym o drżący oddech. Jego dłonie powędrowały na końce bluzy Johna. Jednym ruchem sprawił, że materiał leżał obok nich na ziemi. Jego usta tym razem bliżej powędrowały do warg [T.I]. Ucałował ich prawy kącik po czym od razu musnął środek jej pełnych ust. Delikatnie pieścił je swoimi wkładając w pocałunek jak najwięcej czułości, która kłębiła się w nim. Dłonie Horana odnalazły delikatne ręce dziewczyny. Uniósł je do góry i umiejscowił je na swoim karku. Ona, już wtedy pewniej, wsunęła swoje palce w jego puszyste włosy. On natomiast zjechał ze swoimi na wysokość jej talii.\n-Pokażę ci, że mogę być lepszy od niego. – wymruczał w jej usta. Uniósł jej ciało ponad ziemię i szybko skierował się w stronę swojego pokoju. Położył dziewczynę na wysokim łóżku po czym sam wspiął się po nim i nachylił się nad nią. Tym razem w pocałunek wkładał jeszcze więcej determinacji i namiętności. Wsunął w jej usta swój język, który od razu zaczął wolno ocierać się o język [T.I]. Jedną wolną dłonią podwinął w górę materiał jej sukienki. Tym razem w pocałunek wkładał więcej pasji, determinacji i namiętności. Wsunął swój język w usta dziewczyny, który niemal od razu zaczął ocierać się o jej język. Z jej gardła wydobył się pierwszy, cichy jęk wywołany przyjemnością. W tym samym czasie dłoń chłopaka wolno jeździła wzdłuż\nbioder [T.I]. Swoimi palcami zataczał koła na nagiej skóry jej ud. Ze swoimi pocałunkami zjechał na szyję dziewczyny. Ssał mocno w kilku miejscach. Chciał zostawić chociaż jedną pamiątek po sobie, dlatego delikatnie przygryzł skórę [T.I]. Przejechał językiem wzdłuż jej linii szczęki równocześnie próbując w delikatny sposób ściągnąć w dół dolną część bielizny, swoją a następnie jej. Jedną ręką było mu naprawdę trudno, ale on bezproblemowo uporał się z dwiema przeszkodami.\nPowoli wsunął w nią dwa swoje palce. Dziewczyna niemal natychmiast dała chłopakowi znać, że czuje się dobrze. Mocniej zacisnęła swoje palce będące wplecione we włosy Blondyna, który cały czas całował jej szyję i dogadzał swoimi palcami. Wolno wypuszczała powietrze ze swoich płuc kiedy Niall jeździł palcami w górę i w dół . Czuła się nieziemsko. Nie był to jej pierwszy raz, ale podczas żadnego innego stosunku z innym mężczyzną nie czuła się tak jak teraz z Horanem. Jego ruchy były wolniejsze, delikatniejsze i z większym wyczuciem. Miała wrażenie jakby bał się, że w każdej chwili może jej zrobić jakąś krzywdę. Ufała mu. Gdyby nie to na pewno nie pozwoliła mu w ogóle na taki kontakt ich ciał.\n-Ni…agh. – tylko tyle potrafiła z siebie wydobyć. Nie była w stanie powiedzieć mu jak wspaniale się czuje pod wpływem jego dotyku. Ale on to wiedział. Chwilowo nie potrzebował jej słów.\nZatrzymał na chwili swoje dłonie. Wyciągnął z niej swoje palce. Złożył delikatny pocałunek w kąciku jej ust. Zaczesał jeden kosmyk jej włosów za ucho [T.I]. Przez chwile podziwiał jej twarz z drobnym uśmiechem na ustach.\n-Jesteś taka piękna. – mówił gdy wchodził w nią. – Zachwycająca. – dziewczyna sapnęła. – Urocza. – z każdym słowem wychodził i wchodził co raz głębiej. – I jesteś moja. – wyszeptał nad jej uchem co spowodowało, że nie mogła powstrzymać się od jęku. – Moja i tylko moja. – przyspieszył. Oboje czuli przyjemność z ich wspólnej czynności. Byli w swoim małym wspólnym świecie przyjemności, z którego nikt nie mógł ich wytrącić. Sami decydowali kiedy skończą. Czerpali jak najwięcej z ruchów ich ciał. Kochali się aż brakło im sił.\nObudziła się po krótkim śnie. Na jej twarz wkradł się uśmiech na myśl tego co się wydarzyło. Poczuła w końcu to co chciała poczuć. Nie mogła się powstrzymać się i przygryzła dolną wargę. Cały czas czuła jego ciepły oddech na swoim karku, który przyprawiał ją o dreszcze. Odwróciła się tylko na chwilę, żeby spojrzeć na jego uśmiechniętą twarz. Spał, ale wciąż na jego twarzy widniał uśmiech. Ucałowała czubek jego nosa i próbując delikatnie odplątać się z rąk Niallera, podniosła się z łóżka. Pozbierała wszystkie swoje ubrania z ziemi i ostatni raz obejrzała się na śpiącego chłopaka, który nie udolnie próbował przytulić do siebie poduszkę w taki sposób jak przytulał [T.I]. Dziewczyna cicho zaśmiała się na jego czynność i wolnym krokiem wyszła z pokoju. Skierowała się do siebie, żeby wybrać jakieś czyste ubranie. Wzięła szybki prysznic. Nie nałożyła makijażu, a włosy zostawiła bez związywania, aby pozwolić im wyschnąć. Zeszła po schodach do kuchni, by móc przygotować kawę. Włączyła ekspres do kawy. Przygotowała jeden kubek - nie miała pewności kiedy Niall wstanie, a nie chciała go budzić po wysiłku jaki przeszedł. Uśmiechnęła się znowu. W jej głowie przebłysnęło kilka momentów z ich wspólnego uniesienia. Wyciągnęła cukiernicę z szafki. Nalała do kubka kawy, nalała mleka i gdy miała wsypać cukier poczuła jak para rąk oplata się dookoła jej talii. Wkrótce potem zaspany jeszcze Nialler złożył delikatny pocałunek na jej szyi i ułożył głowę na jej ramieniu.\n-Obudziłem się, a ciebie nie było obok mnie. – wyszeptał do jej ucha powodując tym samym, że [T.I] ponownie się uśmiechnęła. – Czy mi także zrobiłabyś kawy?\n-Może. – odparła.\n-A jakbym cię ładnie poprosił?\n-Spróbuj. – chłopak bezzwłocznie połączył swoje wargi ze skórą jej szyi. W niektórych miejscach zasysał ssał mocniej, a w niektórych składał tylko delikatny pocałunek.\n-Jak ci się podobało dzisiaj? – mówił nie przerywając swojej czynności. – Było lepiej niż z nim? – oczy dziewczyny, które przez cały czas były przymrużone otworzyły się wraz z ostatnim zdaniem Blondyna. Odwróciła się do niego przodem, aby móc spojrzeć mu w oczy.\n-Nie mam porównania.\n-Co masz na myśli? – zapytał unosząc delikatnie brew.\n-Mam na myśli to, że do niczego wczoraj nie doszło. – objęła kark Nialla swoimi rękami. Zbliżyła się do jego ucha i wyszeptała: - Ale i tak ty jesteś najlepszy. – tym razem na jego twarzy pojawił się uśmiech. Przytulił dziewczynę mocno do swojego ciała. Stali tak kilka minut. Napawając się swoim zapachem i swoją obecnością.\nno to mamy 3 i ostatnią część.\nogólnie to muszę Wam powiedzieć, że mam dość sporo uzbieranych pomysłów na imaginy,\nale niestety (albo stety) są one głównie o Niallu i Harrym.\nnie poradzę nic na to, że jak pojawia mi się jakiś pomysł w głowie to też pojawia mi się od razu\npostaram się coś jeszcze wykombinować :)\nAutor: martha styhorpaymalson. o 1:55 AM


Pavlova z truskawkami – Słodko-wytrawnie\nBlog, Torty bezowe, Wykorzystanie białek\nPavlova to prawdziwa królowa wśród bez.\nDzisiaj w wyjatkowo pięknej odsłonie, a do tego w doskonałym połączeniu smakowym.\nMamy tutaj 2 blaty Pavlovej (chrupiące z zewnatrz, piankowe w środku) powstałej w niezwykle uroczy wianek z różyczek, przełożone kremem budyniowym, konfiturą truskawkową i ozdobione świezymi truskawkami i borówkami z odrobiną mięty.\nCałość jak widzicie stanowi przepiekny tort bezowy! Do tego wyśmienicie podzielny przez formę w jakiej jest zrobiona.\nDodatkowo dla testów wykonałam ją z białek w płynie z Farmy Białka, wyszła idealna, nie tylko w wyglądzie ale i w smaku.\nKonfiturę oraz budyń do kremu warto przygotować dzień wcześniej aby schłodziły się porządnie.\nBlaty bezowe także dobrze przygotować dzień przed podaniem.\nJak na bezę przystało idealna od razu po złożeniu, bo potem łapie wilgoć i nie jest już tak chrupiąca z zewnatrz, nie mniej jednak na drugi dzień także do zjedzenia, choć znam i takich którzy mówią, że drugiego dnia jeszcze lepsza…\nTo kochani do dzieła\n240 g białek (z 6 sztuk dużych jaj)\nPiekarnik rozgrzać do temperatury 130*C (termoobieg)\n2 blachy z piekarnika wyłożyć papierem do pieczenia i na spodniej stronie papieru narysować 2 okręgi o średnicy 23 cm (najlepiej odrysować od talerza :)), ostawić.\nBiałka umieścić w misie miksera, dodać od razu szczyptę soli i 1/4 cukru, ubijać na wysokich obrotach do uzyskania sztywnej piany i następnie dodawać po woli pozostały cukier, łyżka po łyżce, zachowując odstępy pomiędzy dodawaniam około 30 sekund (ważne aby dodany cukier został dobrze wmieszany w białka). Po dodaniu całego cukru wciąż ubijać przez kolejne 3 minuty do uzyskania błyszczącej piany. Dodać sok z cytryny, dalej ubijać, na koniec, wciąż ubijając dodać przesianą skrobię ziemniaczaną. Wmiksować w białka.\nOtrzymaną masę przełożyć do rękawa cukierniczego z końcówką 1M (Wilton) i wyciskać róże (ścisło obok siebie) po wewnętrznej stronie narysowanego wcześniej okręgu.\nTo samo zrbić z drugim blatem.\nOba blaty wstawić do piekarnika i od razuzmniejszyć temperaturę do 110*C. Bezy suszyć przez 2h, nastęnie ostudzić w lekko uchylonym piekarniku.\n130 g truskawkowego puree\n25 g malinowego puree\n7 g masy żelatynowej (żelatyna w proszku namoczona w zimnej wodzie 1:5)\n1 g soku z cytryny\nPektynę wymieszać z cukrem, odstawić.\nPuree wraz z glukozą podgrzać do 50*C. dodać pektynę z cukrem, wymieszać, podgrzać do 70*C, zdjąć z ognia, dodać żelatynę, wymieszać do rozpuszczenia. Dodać pokrojone w kostkę truskawki, wymieszać. Ostudzić, przykryć folią kontaktowo i do lodówki.\nDodatkowo: truskawki, borówki, liski miety (lub inne owoce do zodoby)\nBudyń ugotować w 250 ml mleka i 3 łyżkami cukru zgodnie z instrukcją na opakowaniu, przełożyć do miseczni, przykryć folią kontaktowo, ostudzić i schłodzić w lodówce.\nPrzed złożeniem tortu przygoptować krem.\nMascarpone włożyć do misy miksera i ubić przez chwilę następnie dodawać po łyżce zimnego budyniu i wciąż ubijać do uzyskania gładkiego i pszystego kremu.\nJeśli przygotowany wcześniej przetrzymywać w lodówce.\nPierwszy blat (ten brzydszy ;)) położyc na paterze, wyłożyć na niego połowę przygotowanego kremu (ja użyłam rękawa ponownie z tylką 1M). Na krem wyłożyć konfiturę.\nPołożyć drugi blat bezowy, na niego wyłożyć pozostały krem, ozdobić truskawkami. Podawać.\n2021-08-22 at 09:46 Odpowiedz


Wyspy Paprykarzowe - Aneta Skarżyński - porównaj zanim kupisz\n„Wyspy Paprykarzowe” Anety Skarżyński to kontynuacja życiowych perypetii i historii Anety z poprzedniej części - „Wyspy Naftalinowe”. Autorka po raz kolejny daje nam porcję niesamowitych przygód obciążonej nadpobudliwością psychoruchową dziewczynki.\nPowieść stanowi kolejny etap w życiu Anetki. Bohaterka ma piętnaście lat i uczęszcza do liceum. Jednak nauka nie stanowi dla niej spraw priorytetowych, za to chętnie skupia się na lekcjach muzyki i plastyki, a z reguły na budowaniu niebanalnych znajomości. W liceum pedagogicznym, wspólnie z dwiema przyjaciółkami tworzy grupę, która swymi działaniami przyprawia o ból głowy nauczycieli i rówieśników. W tym czasie znajduje także swoją pierwszą, prawdziwą miłość. „Wyspy Paprykarzowe” kończą się, gdy bohaterka wyjeżdża z rodzinnego Szczecina na studia. Autorka zapowiada, iż to nie koniec przygód Anety.\nTo powieść z reguły familijna, pełna śmiesznych historii, napisana lekkim, kolorowym i pełnym neologizmów językiem. Nostalgiczna łza może zakręcić się wszystkim dzisiejszym czterdziestokilkulatkom, dorastającym w drugiej połowie lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku, gdyż akcja powieści toczy się w tym właśnie okresie. Każdy czytelnik, niezależnie od wieku, odszuka w tej książce godziwą rozrywkę, lecz i garść mądrych refleksji.\n16,24zł Wyspy paprykarzowe\n17,01zł Wyspy paprykarzowe - aneta skarżyński (mobi)\n17,01zł Wyspy paprykarzowe - aneta skarżyński (epub)\n17,01zł Wyspy paprykarzowe - aneta skarżyński (pdf)\nKleszcz - Krzysztof Piotr Łabenda\nDrugie życie rzeczy - Grażyna Krynicka (MOBI)