Wypełniacze FAQ: Niski poziom wypełniaczy skórnych - otomedica.pl\nWypełniacze FAQ: Niski...\nZgaduję, że wszyscy słyszeliście o wypełniaczach (czyli wypełniaczach skórnych i wypełniaczach tkanek miękkich) co najmniej raz wcześniej - są to przecież popularne zabiegi, gdy zaczynają się wkradać oznaki starzenia. Jeśli jednak zastanawiasz się nad zastosowaniem wypełniaczy skórnych, ważne jest, abyś był jak najlepiej poinformowany o tym wcześniej! Tak więc, oto wszystkie pytania dotyczące najczęściej zadawanych pytań dotyczących wypełniaczy.\nQ. Czym są wypełniacze?\nWypełniacze to zastrzyki przeciwstarzeniowe, które zawierają żelową substancję, najczęściej kwas hialuronowy, który może nadać skórze odmłodzony wygląd. Po wstrzyknięciu w skórę, wypełniacze skórne dosłownie "wypełniają" linie i zmarszczki, zwiększają objętość pustych, zapadniętych obszarów twarzy oraz określają i kształtują rysy twarzy.\nQ. Gdzie można stosować wypełniacze?\nWypełniacze skórne stosuje się do leczenia linii statycznych (które pozostają na twarzy nawet wtedy, gdy jest ona zrelaksowana) oraz do modelowania konturów twarzy. Obszary zabiegowe obejmują:\nKorytałzowe (worki na oczy)\nNos(płynna rinoplastyka nosa)\nLinie marionetek (sięgające od kącików ust do podbródka)\nFałdy nosowo-wargowe (linie po obu stronach nosa)\nLinie dynamiczne (które znikają, gdy twarz jest bez wyrazu), najlepiej jednak leczyć Botoxem.\nQ. Jak działają wypełniacze skórne?\nKiedy wypełniacz jest wstrzykiwany w skórę, wygładza drobne linie i zmarszczki oraz wypycha obszary, które utraciły objętość. Zasadniczo, wypełniacze skórne działają w miejsce zmniejszonej zawartości tłuszczu, kolagenu i elastyny.\nKwas hialuronowy (najczęstsza substancja wypełniająca) jest doskonałym środkiem wstrzykującym, ponieważ przyciąga i zatrzymuje dużą ilość wody - woda ta pomaga następnie stworzyć pulchny efekt pod skórą.\nQ. Jakie są zalety wypełniaczy?\nJedną z największych zalet wypełniaczy jest odmładzanie skóry - linie i zmarszczki mogą być wypełnione, a twarz może być rzeźbiona z niewielką pomocą wypełniaczy skórnych. Istnieje nawet zabieg nazywany płynnym liftingu twarzy, który wykorzystuje wypełniacze do nadania twarzy jędrniejszego, młodzieńczego wyglądu jako alternatywę dla chirurgicznego liftingu twarzy.\nZastrzyki z wypełniaczami skórnymi mogą być również stosowane do zmiany i określenia rysów twarzy, takich jak nos, broda i linia szczęki, a także do leczenia blizn potrądzikowych.\nQ. Z czego wykonane są wypełniacze?\nNajpopularniejsze rodzaje wypełniaczy skórnych są wykonane z kwasu hialuronowego, w tym z popularnych marek Juvéderm i Restylane. Kwas hialuronowy jest często preferowany w stosunku do innych substancji wypełniających, ponieważ może być rozpuszczony (za pomocą enzymu zwanego hialuronidazą), jeśli cokolwiek pójdzie nie tak z zabiegiem lub jeśli klientowi nie spodobają się jego wyniki.\nKolejną zaletą kwasu hialuronowego jest to, że jest to naturalnie występująca w skórze cząsteczka, co oznacza, że jest to bezpieczny materiał, który jest dobrze przyjmowany przez organizm.\nQ. Jak długo trwa leczenie wypełniaczem?\nCzas zabiegu zależy od miejsca wstrzyknięcia i tego, ile wypełniacza jest potrzebne. Na ogół jednak zabiegi z użyciem wypełniacza skórnego są szybkie, zajmują mniej niż 15 minut. W przypadku bardziej intensywnych zabiegów wypełniających - jak np. płynny lifting twarzy - zabieg może trwać około 30 minut do godziny.\nW przypadku stosowania znieczulającego kremu, przed rozpoczęciem zabiegu należy odczekać około 20 minut na jego wprowadzenie.\nQ. Czy są jakieś efekty uboczne stosowania wypełniaczy?\nEfekty uboczne działania wypełniaczy skórnych są dość minimalne i zazwyczaj znikają wkrótce po zabiegu - zwykle trwają kilka dni. Należą do nich takie objawy jak obrzęk, zaczerwienienie i niewielkie krwawienie w pobliżu miejsc wstrzyknięcia. Mogą wystąpić również zasinienia, ale zastosowanie kremu z arniki w tym miejscu może pomóc w utrzymaniu tego stanu.\nJeśli któryś z tych objawów utrzymuje się, skontaktuj się z lekarzem w celu uzyskania porady.\nQ. Jaki jest czas rekonwalescencji wypełniaczy?\nPo zakończeniu leczenia wypełniaczy nie ma przestojów, więc będziesz mógł wznowić swoje plany jak zwykle. A wszelkie efekty uboczne, które napotkasz, powinny ustąpić w ciągu kilku dni po zakończeniu leczenia.\nAle możesz chcieć wyczyścić swój kalendarz ważnych wydarzeń, aż do momentu, gdy znikną wszelkie oznaki zaczerwienienia, obrzęku i siniaków.\nQ. Czy wypełniacze skórne są bolesne?\nTwój lekarz prawdopodobnie nałoży na miejsce docelowe miejscowo znieczulający krem, aby pomóc w jak największym zmniejszeniu bólu. Wiele nowoczesnych wypełniaczy zawiera również lidokainę, która przy każdym zastrzyku będzie nadal znieczulać okolicę.\nNiektóre obszary twarzy będą bardziej wrażliwe niż inne - jak usta i nos - ale jeśli jesteś zaniepokojony, porozmawiaj z lekarzem o możliwościach leczenia bólu.\nQ. Czy wypełniacze skórne są bezpieczne?\nPonieważ w niektórych miejscach twarzy istnieje wiele ważnych tętnic, które są często leczone wypełniaczami, leczenie jest średnio ryzykowne. Jednak ryzyko związane z użyciem wypełniaczy skórnych jest znacznie mniejsze, jeśli wybierzesz do zabiegu lekarza posiadającego odpowiednie przeszkolenie, duże doświadczenie i odpowiednie kwalifikacje.\nBardzo ważne jest również, aby porozmawiać z lekarzem o historii choroby, stanach chorobowych, które możesz mieć lub o zażywanych wcześniej lekach, aby upewnić się, że nic nie wpłynie na bezpieczeństwo zabiegu.\nQ. Jak mogę przygotować się do podania wypełniaczy?\nZaleca się również unikanie alkoholu przez co najmniej jeden dzień przed zabiegiem.\nQ. Czy jest coś, czego powinienem unikać po podaniu wypełniaczy?\nStaraj się nie dotykać leczonych miejsc bezpośrednio po zabiegu przeciw starzeniu się, ponieważ może to prowadzić do infekcji lub przeszkadzać w umieszczeniu wypełniacza. Należy unikać wysiłku fizycznego, alkoholu i ciepła przez pierwsze kilka dni po zabiegu i odczekać 1-2 tygodnie przed wykonaniem jakichkolwiek innych zabiegów estetycznych.\nQ. Kto nie jest odpowiednim kandydatem na wypełniacz?\nNie należy stosować wypełniaczy, jeśli jesteś w ciąży lub karmiąca piersią, jeśli masz alergię na którykolwiek ze składników wypełniacza lub jeśli Twoja skóra jest podrażniona lub zainfekowana.\nTwój lekarz będzie w stanie udzielić Ci dalszych wskazówek w tym zakresie.\nQ. Jak długo utrzymują się wypełniacze skórne?\nW przypadku stosowania wypełniaczy skórnych na bazie kwasu hialuronowego, wyniki zwykle trwają 6-18 miesięcy. Jednak ich dokładna trwałość będzie się różnić w zależności od osoby, ponieważ zależy ona od tego, jak szybko każda osoba metabolizuje wypełniacz.\nW przypadku wypełniaczy na bazie kwasu niehialuronowego wyniki mogą trwać przez lata.


W 1918 roku Polska odzyskała niepodległość, ale sprawa przynależności państwowej Śląska ważyła się aż do 1921. W 97. rocznicę wybuchu zwycięskiego III powstania śląskiego, warto przypomnieć o jak wysoką stawkę toczył się ten konflikt.\nChoć w początkowym okresie istnienia państwo polskie objęło ziemie Śląska, przed końcem XIV w. definitywnie przeszły one pod obce panowanie. Ukształtowana w 1494 r. granica okazała się na tyle trwała, by bez większych zmian utrzymać się aż do pierwszej wojny światowej.\nJej przebieg nie odzwierciedlał jednak etnicznej specyfiki regionu. Mimo intensywnej germanizacji w XIX w. przetrwał silny żywioł polski; po obu stronach granicy żyli też Niemcy, Czesi oraz osoby posługujące się śląską mową. Powrót regionu – choćby częściowy – do Rzeczypospolitej nie był zatem w 1918 r. oczywisty. Zdecydowała o nim akcja zbrojna: jedna z niewielu triumfalnych polskich insurekcji.\nIle razy Górny Śląsk stanął w ogniu walk?\nPowstańcy sięgnęli po broń trzykrotnie: najpierw w dniach 16–24 sierpnia 1919 r., następnie między 19 a 25 sierpnia roku 1920, a po raz ostatni w okresie od 2 maja do 5 lipca 1921 r.\nO jaką stawkę toczyła się gra?\nPodpisany 28 czerwca 1919 r. traktat kończący pierwszą wojnę światową zdecydował o wytyczeniu granicy polsko-niemieckiej w drodze plebiscytu. Pośród przeszło 2 mln mieszkańców obszaru większość (chociaż nieznaczną) stanowili Polacy, jednakże przeważali oni na wsiach i w uboższych miastach; kluczowe metropolie, przemysł oraz lokalna administracja – nadal podległa Berlinowi, choć pod nadzorem państw Ententy – zdominowane były przez Niemców, gotowych utrzymać się u władzy za wszelką cenę.\nW takcie przygotowań do głosowania obie strony posuwały się do przemocy i aktów terroru, ale ze względu na strukturalną przewagę niemieckie prześladowania polskiej ludności przybrały znacznie większą skalę. Dodatkowy wpływ na wyniki Berlin uzyskał drogą dyplomatyczną, doprowadzając do rozszerzenia obszaru plebiscytu o silnie zgermanizowane tereny na lewym brzegu Odry. Warszawa wywalczyła natomiast prawo głosu dla emigrantów pochodzących z regionu, lecz ci – najczęściej osiedli na Zachodzie – w przeważającej większości poparli Niemcy.\nKto brał udział w konflikcie?\nTrzon sił powstańczych stanowiła konspiracyjna Polska Organizacja Wojskowa Górnego Śląska, wzorowana na oddziałach, które pod koniec 1918 r. zdobyły dla Rzeczypospolitej Prowincję Poznańską.\nW odróżnieniu od rolniczej Wielkopolski, śląski przemysł miał zasadnicze znaczenie dla obciążonego wojennymi reparacjami Berlina. Opór był zatem o wiele zacieklejszy, a do boju skierowano więcej oddziałów i jednostek paramilitarnych. Szybko udało im się stłumić pierwsze, spontaniczne powstanie, wybuchłe w reakcji na brutalność prześladowań.\nJaki był przebieg walk?\nO ile w 1919 r. udało się opanować tylko tereny przygraniczne, to lepiej przygotowany drugi zryw rozlał się po całym regionie. Tym razem powstańcy osiągnęli swój cel: represje – wzmożone w czasie, gdy uwagę Warszawy odwracała inwazja bolszewicka – zostały ograniczone, a jednolicie niemiecką policję zastąpiły wspólne siły bezpieczeństwa.\nTrzecia rebelia, rozpoczęta wkrótce po przegranym 21 marca 1921 r. plebiscycie (59% głosów oddano za Niemcami), wyprowadziła na ulice ok. 200 tys. demonstrantów; po broń po stronie polskiej sięgnęło 65 tys. osób. Szczególnie ciężkie walki toczyły się pod Kędzierzynem oraz w rejonie Góry Św. Anny. Zawarty pod naciskiem francuskim i brytyjskim rozejm został zerwany przez Niemców, ostatecznie jednak zachodnie mocarstwa doprowadziły do zawieszenia broni.\nMiędzynarodowa komisja, bezpośrednio po plebiscycie rozważająca przyznanie Rzeczypospolitej jedynie skrawków ziemi rolnej na pograniczu, pod wpływem powstania postanowiła powiększyć ten obszar do ok. 1⁄3 spornego terytorium wraz z kilkoma dużymi miastami i ponad połową górnośląskich hut i kopalń. Rozwiązanie to, gwarantujące młodemu państwu ekonomiczne bezpieczeństwo, Polska zawdzięcza niezłomnej woli walki Ślązaków.


Modele statków do składania - duży wybór - sklep Plar\n» Metal Earth - Pozostałe\nMetal Earth (9)\nMetal Earh Czarna perła - ICONX\nCzarna Perła – jest to trójmasztowy galeon o czarnych żaglach, fikcyjny okręt piracki z XVII wieku, występujący w serii Piraci z Karaibów. Wcześniej Zła Wiedźma (Wicked Wench).\nMetal Earth Czrna Perła - wersja czarna - ICONX\nKiedyś istniał prawdziwy statek o nazwie Czarna Perła, którego kapitanem był Henry Morgan, jeden z najbardziej znanych piratów na świecie. Czarna Perła, która jako pierwsza wypłynęła w 1669 roku, stoczyła wiele bitew; najsłynniejszym z nich była inwazja na Panamę w 1671 roku. W następnym roku kapitan Morgan został osadzony w więzieniu w Anglii. Po latach powrócił na Jamajkę jako sędzia i gubernator. Henry Morgan zmarł w Anglii w 1688 roku po długiej chorobie.\nMetal Earth Okręt Golden Hind\nGaleon Golden Hind (Złota Łania) był okrętem flagowym Francisa Drake'a podczas jego podróży dookoła świata.\nSpośród pięciu okrętów biorących udział w wyprawie był największy i jako jedyny powrócił cało do Anglii.\nWodowano go w roku 1576 w porcie w Plymouth.\nMetal Earth Okręt Golden Hind - złoty\nMetal Earth Okręt Zemsta Królowej Anny - ICONX\nStatek powstał w Wielkiej Brytanii jako Concorde. W roku 1711 został zdobyty przez Francuzów i przez kilka lat służył pod francuską banderą (pod nazwą La Concorde) jako statek niewolniczy. W 1717 roku przejęty przez Czarnobrodego i przemianowany na Zemstę Królowej Anny. W 1718 roku QAR (Queen Anne's Revenge) brała udział w blokadzie portu w Charleston. Po tych wydarzeniach Czarnobrody zostawił statek na mieliźnie w pobliżu Beaufort Inlet i ukrył skarby.\nMetal Earth Okręt Żelaznej Floty Silence - ICONX\nMilczenie było żelaznym statkiem dowodzonym przez Eurona Greyjoya.\nBył to okręt flagowy Żelaznej Floty i osobisty okręt flagowy Eurona.\nTył statku został zaprojektowany tak, aby wyglądał jak tradycyjny symbol czaszki i kości.\nModel z serii Game of Thrones\nMetal Earth USS Missouri (BB-63) Pancernik - ICONX\nNazywany Big Mo, ten pancernik Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych jest najlepiej zapamiętany jako miejsce kapitulacji Cesarstwa Japonii, które zakończyło II wojnę światową. Wszedł do służby w czerwcu 1944 roku. Podczas II wojny światowej walczył w bitwach o Iwo Jimę i Okinawę, a później uczestniczył w wojnie koreańskiej. Big Mo został wycofany ze służby w 1955 roku, ale reaktywowany i zmodernizowany w 1984 roku w ramach planu 600-okrętowej marynarki wojennej. W styczniu 1991 zapewnił wsparcie ogniowe podczas operacji Pustynna Burza.\nMetal Earth USS Theodore Roosevelt CVN-71 Lotniskowiec - ICONX\nUSS Theodore Roosevelt (CVN-71) – amerykański lotniskowiec typu Nimitz, czwarta jednostka serii. Okręt nosi imię 26 prezydenta USA Theodore Roosevelta. Został zwodowany w 1984 r. Po raz pierwszy brał udział w operacji Pustynna Burza w 1991 r. W 2001 r. wieczorem 4 października lotniskowiec rozpoczął z Zatoki Perskiej operacje Enduring Freedom na Al-Kaidę w Afganistanie. Statek ma 1092 stopy długości i mieści do 90 stałopłatów i helikopterów.\nMetal Earth Yamato Battleship Pancernik - ICONX\nZostał zbudowany dla Cesarskiej Marynarki Wojennej Japonii na krótko przed II wojną światową. Ona i jej siostrzany statek, Musashi, były najcięższymi i najpotężniej uzbrojonymi pancernikami, jakie kiedykolwiek zbudowano, o wyporności 72 800 ton. Jej plany projektowe opierały się na przekonaniu Japonii, że potężna marynarka wojenna była kluczem do kontrolowania Oceanu Spokojnego.


Pomyślany jako letni trening dla sportowców uprawiających narciarstwo biegowe, czyli niesamowicie wymagającą fizycznie dyscyplinę. Postrzegany jako sport dla emerytów. Jaki jest tak naprawdę Nordic Walking? O co chodzi w tym sporcie idealnie rozluźniającym barki, niosącym ulgę dla kręgosłupa umęczonego siedzącą pracą, ale również wyciskającym siódme poty z tych, którzy opanowali jego prawidłową technikę?\nBy zapoznać Was z prawdziwym obliczem Nordic Walking, odpowiadam na kilka pytań:\nJak wygląda osoba maszerująca z kijami do Nordic Walking, używająca ich w sposób prawidłowy?\nTaki piechur zachwyca ruchem, w jaki wprawia swoje ciało. Marsz jest żywiołowy, energiczny, mocno pracują barki, łopatki i boki tułowia, plecy są proste, ale tułów lekko pochylony, oczy patrzą przed siebie, głowa jest osadzona dumnie na wydłużonej szyi. Wygląda inaczej niż nam się wydawało…\nJak powinniśmy się czuć, gdy chodzimy z kijami prawidłowo?\nPowinniśmy się zmęczyć. Na pierwszych treningach poczujemy mocną pracę\nw barkach oraz wyzwanie dla pośladków i mięśni brzucha. Jeśli nie czujemy się inaczej niż w trakcie zwykłego spaceru, najprawdopodobniej nie chodzimy prawidłowo. Jakkolwiek nieskomplikowanym sportem wydaje się Nordic Walking, dosyć trudno opanować prawidłową technikę bez instruktora, albo chociaż drugiej osoby, która zwróci uwagę na to czy np. wymach ramienia jest odpowiednio obszerny oraz czy utrzymujemy odpowiedni kąt pomiędzy ramieniem, a przedramieniem (lekko rozwarty). Nie są to ruchy i pozycje intuicyjne, ale na szczęście ich opanowanie nie trwa długo. Najważniejsze, aby zrozumieć na czym polega prawidłowa technika chodzenia z kijami, a potem można już samemu z powodzeniem dojść do perfekcji w jej stosowaniu.\nDlaczego obserwując marsz większości osób spacerujących w parkach, nie dowiemy się jak wygląda prawidłowa technika Nordic Walking?\nDzieje się tak, ponieważ opanowanie techniki chodu z prawidłowo zastosowanymi kijami Nordic Walking nie jest oczywiste i osoby rozpoczynające marsze z kijami zatrzymują się zwykle na pierwszym poziomie nauki techniki chodu, czyli na części intuicyjnej. Intuicyjnie stawiamy kije naprzemiennie ze stawianymi krokami. Niestety prawidłowy obszerny wymach ramienia oraz wydłużony krok nie są intuicyjne\ni trzeba te ruchy zrozumieć oraz je wyćwiczyć. Najczęstsze błędy techniczne, jakie popełniamy w Nordic Walking to:\nnie przenosimy części ciężaru ciała na kije, a co za tym idzie, tak naprawdę nie odciążamy stawów kolanowych i taki chód nie prowadzi do wzmocnienia obręczy barkowej i ramion,\nzginamy ramię w stawie łokciowym, podczas gdy ruch powinien następować\nw stawie ramiennym. Powinniśmy wykonywać obszerny wymach ramienia poprawiający ruchomość w stawie, co jest jednym z najważniejszych dobroczynnych efektów uprawiania Nordic Walking,\nnie wydłużamy odpowiednio kroku, przez co nie osiągamy pełnego wyprostu biodra i nie rozluźniamy mięśni grupy kulszowo-goleniowej, które osoby prowadzące siedzący tryb życia mają bardzo często przykurczone,\nnie aktywujemy wystarczająco mięśni pośladków i brzucha, by mogły ulec wzmocnieniu,\nnie osiągamy odpowiedniej intensywności marszu i poziomu tętna najbardziej sprzyjającego spalaniu tkanki tłuszczowej.\nW marszu prawidłowym technicznie bardzo pewnie umiejscawiamy kij w podłożu mocno zaciskając dłoń na jego rękojeści i wręcz odbijamy się od niego w górę\ni w przód. To wybicie daje przestrzeń do obszernego wymachu ramienia. Jeśli opanujemy taki marsz, niedaleko już od niego do chęci spróbowania skoków i biegów z kijami. To nie lada atrakcja szczególnie dla biegaczy – odkrywamy, że ramiona też do czegoś się nam przydają (a wręcz że zaczynają się męczyć!), przyjemnie prostujemy plecy, zbieramy łopatki i fruniemy! Pół godziny interwałów biegowych\nz kijami to przeżycie niezapomniane i zadowoli każdego sympatyka najcięższych treningów. Nordic Walking to 3 w 1: trening kondycyjny, wzmacniający i rozciągający w jednym. To tak, jakby w tym samym czasie truchtać, ćwiczyć na siłowni i rozciągać się na stretchingu. Nie ma w zasadzie ograniczeń co do intensywności takiego treningu.\nPrzekonajcie się sami i dajcie dobry przykład – możecie pomóc zmienić rzeczywistość, a na pewno postrzeganie Nordic Walking. Jeśli więcej osób zacznie chodzić z kijami prawidłowo, ten sport przestanie być postrzegany jako lekki, a na pierwszym planie pojawią się peany na cześć jego wspaniałego wpływu na nasze ciała. Ten sport jest zdrowy, ogólnorozwojowy i może być niebanalnie intensywny.\nTrzeba go tylko zrozumieć!


Jak się mają Sokoły? – Wojska Lądowe | Gdzie zaczyna się wojsko…\nJak się mają Sokoły? – Wojska Lądowe\nWojska Lądowe dysponują łącznie 37 śmigłowcami Sokół, 28 śmigłowców w wersji transportowo-bojowej, 4 śmigłowce w wersji bojowej CSAR oraz kolejne 5 śmigłowców w innych wersjach specjalistycznych.\n7. dywizjon lotniczy (Nowy Glinnik)\nDywizjon posiada na wyposażeniu łącznie 27 śmigłowców w wersji transportowo-bojowej. 15 w wersji W-3W, oraz kolejne 12 w wersji W-3WA (zgodnej z FAR-29). Śmigłowce nr 612 i 613 zostały zmodernizowane do standardu 9 serii produkcyjnej. Obecnie z zakładami PZL Świdnik zawarta została umowa o modernizacji czterech kolejnych śmigłowców do wersji W-3PL Głuszec, będą to maszyny wytypowane ze stanu 7. dywizjonu.\nŚmigłowce W-3W Sokół:\n0601, 0602, 0603, 0604, 0605, 0606, 0608, 0609, 0610, 0611, 0614, 0615, 0616, 0616, 0617\nŚmigłowce W-3WA Sokół:\n0612, 0613, 0806, 0807, 0808, 0809, 0810, 0817, 0818, 0903, 0904, 0905\nPonad śmigłowce transportowe dywizjon posiada na wyposażeniu 4 śmigłowce walki radioelektronicznej z różnym wyposażeniem, są to 3 śmigłowce rozpoznania radioelektronicznego oraz powietrzne stanowisko obserwacji terenu.\nŚmigłowce z wyposażeniem specjalnym:\n0203, 0720, 0816, 0907\npowietrzna jednostka ewakuacji medycznej (Nowy Glinnik)\nJednostka, podobnie jak 7. Dywizjon wchodzi w skład 25. Brygady Kawalerii Powietrznej. Na wyposażeniu znajdują się śmigłowce z wyposażeniem ratunkowym (HEMS), są to dwa odpowiednio zaadaptowane śmigłowce Mi-17AE oraz jeden śmigłowiec W-3AE (zmodyfikowany W-3WA).\nŚmigłowce W-3AE Sokół:\n56. baza lotnicza (Inowrocław)\nPułk z Inowrocławia wytypowany został do wykonywania ratownictwa bojowego CSAR, obecnie na stanie posiada cztery śmigłowce zmodernizowanej wersji Głuszec wyposażonej do wykonywania takich zadań. Śmigłowce te używane były przez 7. Dywizjon jednak wobec zmiany koncepcji po modernizacji nie wróciły już do macierzystej jednostki. Wobec problemów kadrowych przyszłość CSAR w Inowrocławiu nie jest pewna.\nŚmigłowce W-3PL CSAR Głuszec:\n0811, 0819, 0820, 0901\nCo ciekawe Wojska Lądowe pragną modernizować do standardu Głuszca wszystkie używane śmigłowce, także specjalistyczne (w tym wypadku oczywiście w dostosowanym standardzie).\nPosted in blog and tagged Wojska Lądowe, śmigłowce on 23 lutego 2012 by Paweł K. Malicki. 2 Komentarze\n← Inny ciekawy F-16\nJak się mają Sokoły? – Marynarka Wojenna →\n27 lutego 2012 o 11:12\nco tu komentować-nędza.A te 26 nowych śmigłowców (jeśli uda się w końcu przeprowadzić na nie przetarg,bo coś opornie im to idzie)ma byc dostarczonych do 2017 i wychodzi,że roku dostarczonych będzie 5śmiglowców-iście stachanowskie tempo-śmiechu warte\n29 lutego 2012 o 00:11\nW PJEM jest także 0613, 0618 to W-3WA i jest w 1. BLT


wroclaw.gosc.pl → Wiadomości z archidiecezji wrocławskiej → Z Oławy na podbój Wrocławia\nZ Oławy na podbój Wrocławia\tprzejdź do galerii\nW Oławie także świetują Dni w Diecezji\tAleksandra Sofińska\nZniecierpliwione rodziny, śniadanie, prysznic i wygodne łóżko! Do obecnych od czwartku Rumunów i Włochów dołączyli Hiszpanie i później Niemcy.\nDo obecnych od czwartku Rumunów i Włochów dołączyli Hiszpanie. Oczekiwano ich od wieczora, ale przyjechali dopiero rankiem, bo musieli – z racji na przekroczony limit pracy kierowców – zrobić przymusowy kilkugodzinny postój zaraz po przekroczeniu granicy.\nW Oławie czekały na nich zniecierpliwione rodziny, śniadanie, prysznic i wygodne łóżko. Późnym wieczorem dojechali goście z Niemiec.\nW piątek uczestnicy ŚDM rozpoczęli nabożeństwami w parafiach, do których narodowościowo zostali przydzieleni. Po nich otrzymali drugie śniadanie i wyruszyli pociągami na podbój Wrocławia. Wieczorem w kościele Świętych Apostołów Piotra i Pawła od godz. 21.30 do 23.00 mogli uczestniczyć w adoracji Krzyża.\nPiątek w Oławie na Dniach w Diecezji\nW Oławie przyjęto Rumunów, Włochów, Hiszpanów i Niemców. Zdjęcia: Aleksandra Sofińska\nPiotr Wróbel, kam\ndodane 23.07.2016 10:50


Bon Podarunkowy 1000zł - Sklep DCC24 Poznań - Dekodery, elektronika, sterowanie dcc, modele, kolejki\n> Bon Podarunkowy 1000zł\nBon podarunkowy o wartości 1000zł do wykorzystania na zakupy w naszym sklepie (https://shop.dcc24.eu). Bon pozwala opłacić zakup dowolnych towarów z naszej oferty, jest ekwiwalentem gotówki.\nAby skorzystać z bonu, wystarczy wpisać w polu "KUPONY" w koszyku kod wydrukowany na rewersie bonu.\nKod może być wykorzystany jednorazowo, w ciągu roku od daty zakupu bonu, nie należy go udostępniać osobom trzecim.\nWAMOD Rozcieńczalnik do farb modelarskich 75ml\nWAMOD Rozcieńczalnik do farb modelarskich, duży 250ml\nWAMOD Rozklejacz (debonder) do kleju cjanoakrylowego\nWAMOD Zmywacz do farb akrylowych 250ml\nRoco 52583 - Tramwaj 6-cioosiowy z napędem\nRoco 75972 - Zestaw 6 cystern GATX fabrycznie patynowanych\n685,02 zł -2% 699,00 zł\nPiko 97603-2 - Wagon pasażerski 112A 1 kl PKP, Nowa edycja


Satisfyer | Satisfyer PL\nod 1.06 do 526.06\nW naszym klasycznym i niezwykle stylowym produkcie Pro 2 zastosowaliśmy po raz pierwszy opracowaną przez nas technologię fal powietrza, które pieścić będzie Twoją łechtaczkę, doprowadzając Cię do szczytowania. Pro 2 wyposażony jest w...\nNasz elegancki Deluxe ma nie tylko uwodzicielski wygląd i intuicyjną obsługę. Rewolucyjna technologia fal powietrza naprawdę rozpieszcza kobiety bezdotykową stymulacją łechtaczki Łatwo przylega do dłoni dając Ci nieskończoną rozkosz....\nPenguin wystrojony w elegancki smoking łączy w sobie rewolucyjną technologię fal powietrza z urzekającym i zabawnym designem. Lekki Penguin o ergonomicznym kształcie jest idealny dla początkujących i świetnie sprawdzi się w podróży....\nWibrator Double Whale w kształcie litery U, wykonany z silikonu przyjaznego dla skóry sprawi, że jeśli użyjecie go w trakcie stosunku, wspólnie osiągniecie szczyt rozkoszy. Wibracje są szczególnie intensywne i zapewniają dodatkowe...\nDzięki 2 mocnym silniczkom ten elastyczny wibrator dla par jest eleganckim dodatkiem do Waszych zabaw miłosnych, a jego silne wibracje dają rozkosz obojgu partnerom. Double Plus to źródło niezwykle wyrafinowanej rozkoszy zarówno dla...\nDouble Classic to idealny towarzysz Twoich pierwszych przygód z zabawkami erotycznymi. Wąski trzon wsuwa się do pochwy, co sprawia, że stosunek jest jeszcze bardziej intensywny dzięki dodatkowemu naciskowi na punkt G i wibrującej...\n5 wymiennych nakładek do wibratora Number One z technologią fal powietrza. Przy długotrwałym użyciu ulubionych zabawek wymienna nakładka zapewnia pożądaną higienę. Miły w dotyku silikon Łatwy w czyszczeniu 15 lat gwarancji Dlaczego...\nElegancki Pro + G-Spot został opracowany tak, aby jednocześnie stymulować punkt G i pieścić łechtaczkę. Elastyczny, wibrujący trzon dopasowuje się do Twoich kształtów, sporych rozmiarów czubek bez kłopotów odnajduje punkt G, a fale...\nPro 1+ łączy w sobie naszą wyjątkową technologię fal powietrza ze zmysłowymi wibracjami, zapewniając Ci niepowtarzalne doświadczenia przepełnione rozkoszą. Ergonomiczny, zaokrąglony korpus idealnie dopasowuje się do kształtu Twoich...\nNumber One to wibrator w pięknym kolorze różowego złota, który bezdotykowo pieści łechtaczkę poprzez fale ciśnienia w 11 stopniach intensywności. Dzięki wymiennym bateriom Twoje podróże nigdy nie będą takie same! Stymuluje łechtaczkę za...\nTen elegancki wibrator ze stymulacją falami powietrza idealnie sprawdza się w długich podróżach. Number Two pieści łechtaczkę za pomocą stymulacji bezdotykowej i fal, a wymienne baterie sprawiają, że jest to idealny towarzysz podróży w...\nPro 4 Couples wprowadzi do Waszych gier miłosnych technologię fal powietrza opracowaną przez Satisfyer: używany podczas stosunku gadżet stymuluje łechtaczkę za pomocą ucisków i daje rozkosz obydwojgu partnerom dzięki silikonowemu...


Polskie boje. Udział polskich formacji wojskowych na frontach II wojny światowej\nLekcja przeznaczona dla uczniów klas szóstych szkół podstawowych. Czas trwania lekcji: dwie godziny lekcyjne. Materiał zawarty w scenariuszu jest powtórzeniem wiadomości zdobytych dotychczas przez uczniów o II wojnie światowej.\nCelem zajęć jest uświadomienie uczniom stopnia zaangażowania polskiego wojska podczas II wojny światowej. Liczba ofiar – przede wszystkim żołnierzy, ale także cywilów – powinna skłonić do refleksji nad ceną niepodległości oraz wpływać na kształtowanie szacunku wobec minionych pokoleń.\nznać najważniejsze polskie jednostki wojskowe biorące udział w II wojnie światowej oraz ich dowódców;\nwiedzieć, jakie były najważniejsze operacje wojskowe i bitwy polskich sił zbrojnych w kraju i poza granicami, znać ich miejsce i czas;\nznać przybliżone dane liczbowe dotyczące zaangażowania Polaków w walce o wolność kraju (ogólna liczba żołnierzy walczących w polskich i sojuszniczych siłach zbrojnych, szacunkowe straty, zwłaszcza liczbę poległych;\nbyć świadomym losów własnego państwa i narodu w czasie II wojny światowej i umieć wpisać je w historię Europy i świata.\nmapa polityczna Europy i Polski z okresu II wojny światowej;\nmapy konturowe Polski z 1939 roku oraz Europy i świata z dowolnego okresu II wojny światowej (przygotowane przez nauczyciela);\nmateriały pomocnicze nr 1–9 (każdy zawiera wskazówki dla uczniów, wzory tabelek pomocniczych, krótkie opracowania tematu do prezentacji oraz zdjęcia).\nanaliza tekstów i materiału ikonograficznego,\nUWAGA: Materiał faktograficzny dotyczący tematu jest bardzo duży. Ważne jest zatem właściwe rozłożenie przekazywania informacji w ramach dwóch jednostek lekcyjnych. Rekomendujemy taki podział materiału informacyjnego, aby w trakcie pierwszej lekcji uczniowie prezentowali tematy 1-4, a w trakcie drugiej 5-8 oraz podsumowanie.\nTydzień przed przeprowadzeniem lekcji nauczyciel zapowiada uczniom jej temat i metody realizacji (praca w zespołach i prezentacja na forum klasy) oraz dzieli uczniów na dziewięć zespołów. Następnie rozdaje materiały pomocnicze i rozdziela zadania Każdy blok tematyczny składa się z trzech mniejszych zadań; jeden uczeń może dostać więcej niż jedno zadanie. Uczniowie zapoznają się z materiałami w domu. Najlepiej, żeby zrobili to wspólnie w ramach jednego zespołu.\nPodczas lekcji zespoły przedstawiają informacje w podanym niżej porządku, umieszczając dane: na mapie Polski i Europy. Ostatni, dziewiąty zespół ma za zadanie podsumowanie wcześniejszych prezentacji na podstawie danych wpisanych do tabeli zbiorczej.\nLista tematów do prezentacji:\nKampania Wrześniowa 1939 roku i czwarty rozbiór Polski (materiał pomocniczy nr 1: tekst, instrukcja, zdjęcia);\nWalki w Norwegii i we Francji (materiał pomocniczy nr 2: tekst, instrukcja, zdjęcia);\nBitwa o Anglię i walki o Tobruk (materiał pomocniczy nr 3: tekst, instrukcja, zdjęcia);\n2. Korpus Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie (materiał pomocniczy nr 4: tekst, instrukcja, zdjęcia);\nSzlak bojowy 1. Armii Wojska Polskiego u boku armii sowieckiej (materiał pomocniczy nr 5: tekst, instrukcja, zdjęcia);\nPowstanie w warszawskim getcie i Powstanie Warszawskie (materiał pomocniczy nr 6: tekst, instrukcja, zdjęcia);\nWalki Polaków na froncie zachodnim; bitwy pod Falaise i Arnhem (materiał pomocniczy nr 7: tekst, instrukcja, zdjęcia);\nPolska Marynarka Wojenna (materiał pomocniczy nr 8: tekst, instrukcja, zdjęcia);\nZespół podsumowujący wprowadza informacje do tabeli zbiorczej i pod koniec zajęć dokonuje ich prezentacji na forum klasy (materiał pomocniczy nr 9).\nW ustalonej kolejności zespoły dokonują prezentacji działań wojsk polskich podczas II wojny światowej. Ważne jest, aby każdy uczeń z zespołu brał udział w przedstawianiu efektów wspólnej pracy. Nauczyciel pełni rolę moderatora i w razie potrzeby komentuje oraz uzupełnia wystąpienia uczniów. Czas jednej prezentacji – 6–8 min.\nW podsumowaniu pracy uczniów nauczyciel zwraca uwagę, jak zmieniała się międzynarodowa sytuacja Polski w czasie II wojny światowej:\n1939-1941; Polska walczy, a następnie jest okupowana przez dwóch współdziałających ze sobą wrogów– III Rzeszę i Związek Sowiecki; w chwili wybuchu wojny Polska ma dwóch sojuszników zobowiązanych do wspólnej obrony – Francję i Wielką Brytanię, a od porażki Francji w 1940 roku jedynie Wielką Brytanię;\n1941-1943; w momencie niemieckiej agresji na Związek Sowiecki ten ostatni dołącza do koalicji antyhitlerowskiej i staje się przejściowo sojusznikiem Polski; od ataku Japonii na Pearl Harbour 7 grudnia 1941 do grona aliantów należą także Stany Zjednoczone;\n1943-1944; po ujawnieniu przez Niemców zbrodni w Katyniu w kwietniu 1943 roku położenie Polski dramatycznie się komplikuje; Związek Sowiecki zrywa stosunki dyplomatyczne z władzami RP na Uchodźstwie; Stalin rozpoczyna plan podporządkowania sobie Polski i narzucenia jej komunizmu;\n1944-1945; Powstanie Warszawskie – osamotnieni Polacy zrywają się do walki o wolność kraju; na konferencji w Jałcie w lutym 1945 roku zachodni alianci godzą się na podział Europy na dwie strefy wpływów.


Obieraj bez kłopotu – Kulinaria Ciasta Przepisy Akcesoria\nObieraj bez kłopotu\nWydaje się, że w kwestii tarek i obieraczek wszystko zostało już powiedziane, ale na rynku wciąż pojawiają się nowe rozwiązania, które w znaczący sposób mogą uprzyjemnić przygotowywanie potraw.\nObieraczka Julienne – Nożyk do ciecia\nNie lubisz obierać i kroić twardych warzyw i owoców? Jest to dość uciążliwe zadanie, a zastosowane w kuchni rozwiązania nie zawsze są wygodne i skuteczne. Ciekawą alternatywą jest jednak obieraczka julienne, której konstrukcja i dobre wykonanie znacznie ułatwiają obieranie, krojenie czy tarcie warzyw oraz owoców. Urządzenie jest bardzo ostre, ale jego konstrukcja sprawia, że jest bezpieczne i niezwykle wygodne – a to za sprawą ergonomicznej rączki.\nObieraczka daje tak wiele możliwości, że można jej używać codziennie. Doskonale sprawdza się bowiem podczas krojenia warzyw do zupy, robienia sałatek czy obierania twardych owoców – gruszek czy jabłek.\nZastosowane rozwiązania sprawiają, że klasyczne tarki i obieraczki zostaną odstawione w kąt. Jest to nie tylko wygoda, ale również oszczędność miejsca i czasu.\nNożyk do cięcia Julienne – Victorinox\nNawet, gdy obieraczka Julienne będzie używana codziennie, powinna funkcjonować bez żadnych problemów przez wiele długich lat. To nie tylko prosta konstrukcja, ale również doskonałej jakości materiały, które zwiększają jej żywotność. Koniecznie jednak trzeba pamiętać o sugestiach producenta dotyczących mycia i przechowywania urządzenia. Jest ona przeznaczona do mycia ręcznego, a stal nie powinna być narażona na długotrwałe działanie wody.


Historia Rakowskich, Polaków ratujących Żydów – cisi bohaterowie spod Wilna - Kurier Wileński\nStrona główna Wiadomości Historia Rakowskich, Polaków ratujących Żydów – cisi bohaterowie spod Wilna\nHistoria Rakowskich, Polaków ratujących Żydów – cisi bohaterowie spod Wilna\nJan Rakowski opowiada rodzinną historię Fot. Marian Paluszkiewicz\nWśród ponad 26 tys. osób, które otrzymały tytuł Sprawiedliwych wśród Narodów Świata, jest ponad 6,6 tys. Polaków. Znacznie więcej tych, którzy pomagając Żydom w okupowanej Polsce, ryzykowali życie swoje i swoich rodzin, nadal pozostaje nieznanych. Na liście Sprawiedliwych nie znajdziemy m.in. Malwiny i Romualda Rakowskich, którzy na Wileńszczyźnie ukrywali rodzinę Katzów.\nW czasie II wojny światowej Rakowscy mieszkali w Gudolinie, niewielkiej miejscowości niedaleko Mejszagoły, dziś znajdującej się w rejonie szyrwinckim.\n– Teraz prawie nic już nie zostało, z dworu tylko fundamenty, ale to był piękny majątek, bogaty. Ludziom dobrze się tu żyło. Rodzice mieli gospodarstwo przy drodze. To była kolonia, wokół każdego domu ziemia. Do najbliższych sąsiadów było jakieś 200-300 metrów. Teraz nic już nie widać, bo wszyscy wyjechali po wojnie – opowiada Jan Rakowski, syn Romualda i Malwiny.\nPo dworze, którzy dzierżawili Katzowie, nie ma już prawie śladu Fot. Marian Paluszkiewicz\nLatem 1944 r. z prośbą o pomoc zwrócili się do Rakowskich Katzowie – żydowska rodzina z dwójką małych dzieci, którą Rakowscy dobrze znali, gdyż Katzowie dzierżawili majątek ziemski wraz z dworem w Gudolinie.\n– Mama pracowała kiedyś u nich w majątku, pomagała przy pracach sezonowych. Mówiła, że to byli bardzo dobrzy ludzie, zawsze gotowi do pomocy. Mogła liczyć na nich, gdy np. zachorowało któreś z dzieci – opowiada Alberta Puczebut, młodsza siostra Jana.\nŻydzi ukrywali się wcześniej u innego z gospodarzy, a gdy kryjówka przestała być bezpieczna, szukali nowego schronienia. Rakowscy przyjęli przybyszów. Mężczyźni razem wykopali wielki dół w stodole, zabezpieczyli, przykryli drewnem i sianem. Kryjówka była gotowa. Wojna powoli zbliżała się do końca, coraz częściej słychać było informacje o nadciągającej sowieckiej armii.\nNa kilka dni przed wycofaniem się Niemców rodzina Rakowskich przeżyła chwile grozy.\n– Do gospodarstwa wtargnęli Niemcy, krzycząc, że musimy uciekać, bo zbliża się front. Weszli do stodoły, kłuli widłami siano, pytali, czy w gospodarstwie nie ma „obcych”. Być może szukali Żydów – opowiada Jan Rakowski, który doskonale pamięta tamte wydarzenia, mimo że miał wtedy zaledwie 4 lata.\nRakowscy mieszkali w Gudolinie, 5 km od Mejszagoły fot. Marian Paluszkiewicz\nPo tym wydarzeniu rodzina podjęła decyzję o opuszczeniu domu. Głowa rodziny – Romuald Rakowski – po raz ostatni zszedł do kryjówki, w której znajdowali się Katzowie. Zaniósł im mleko i chleb, po czym powiedział, że wyjeżdżają. Katzowie postanowi przeczekać kilka następnych dni w ukryciu.\n– Rodzice nigdy ich już nie spotkali. Na przestrzeni wielu lat tata zastanawiał się, czy Katzom udało się przeżyć. Do końca życia nie dawało mu to spokoju. Historię ich ocalenia poznaliśmy dopiero w latach 90., już po śmierci taty – wspomina Alberta Puczebut. – Berta Katz, która ukrywała się u nas wraz z mężem i dziećmi, zgłosiła się do „Kuriera Wileńskiego“ z prośbą o odszukanie rodziny, która pomogła im w czasie II wojny światowej. Podała swój adres w Sydney, odezwaliśmy się do niej. Okazało się, że wszystkim udało się przeżyć. Wyjechali najpierw do Polski, a później rozpoczęli nowe życie w Australii – dodaje.\nWłaśnie dzięki listom Berty Katz Malwina Rakowska i jej dzieci poznały dalsze losy ukrywającej się w ich gospodarstwie rodziny. Okazało się, że po wyjeździe Rakowskich Katzowie omal nie zostali wykryci. Na drodze, tuż przy domu stanął czołg, ukrywająca się rodzina usłyszała głosy Niemców. Szukali drewna, które można byłoby podłożyć pod gąsienice, weszli do stodoły. Rozmawiali o tym, że wygląda to na czyjąś kryjówkę i najlepiej przed odjazdem rzucić granat…\nRomuald Rakowski Fot. archiwum rodzinne Rakowskich\n– Berta Katz opisała to dokładnie w liście do nas. Słyszeli głosy, byli przekonani, że po trzech latach ukrywania się w różnych miejscach zginą w ostatnich daniach wojny. Wtedy zdecydowali się na, wydawałoby się, szalony krok. Matka z dwójką dzieci wyszła z ukrycia. Dobrze znała niemiecki, ale do żołnierzy odezwała się po polsku. Powiedziała, że jest gospodynią tego domu i chowa się z dziećmi przed frontem, dzieci zaczęły płakać. To była bardzo ładna kobieta, która naprawdę dobrze mówiła po polsku. Żołnierze uwierzyli, jeden z nich trochę rozumiał po polsku. Wzięli, co było im trzeba i pojechali dalej – opowiada Alberta Puczebut.\nKatzowie zdecydowali się na opuszczenie kryjówki. „Wyszliśmy w jasny dzień, na pole. Leżeliśmy na ziemi, a kule latały między nami. Później schowaliśmy się w krzakach. Niemcy strzelali na oślep, chcąc się przekonać, że nikogo tam nie ma. Tylko jedna kula trafiła w naszego chłopca, ale nic poważnego się nie stało. Za kilka dni weszli sowieci i znaleźli nas w tym polu. Odwieźli do Wilna, które było całkiem zniszczone” – pisała w swoim liście ocalona.\nJan Rakowski na tle stodoły, w której ukrywali się Żydzi Fot. archiwum rodzinne Rakowskich\nRakowscy nigdy nie otrzymali tytułu Sprawiedliwych wśród Narodów Świata. Malwina Rakowska niedługo przed śmiercią otrzymała jedynie Krzyż za Ratowanie Ginących (lit. Žūvančiųjų gelbėjimo kryžius) – litewskie odznaczenie państwowe, którym prezydent odznacza ludzi, niosących pomoc Żydom w czasie II wojny światowej. Zbieraniem i publikowaniem informacji na ten temat zajmuje się z kolei Państwowe Żydowskie Muzeum Gaona w Wilnie (lit. Valstybinis Vilniaus Gaono žydų muziejus). To właśnie ta instytucja kieruje do Kancelarii Prezydenta Republiki Litewskiej prośbę o przyznanie konkretnej osobie Krzyża za Ratowanie Ginących. Informacja o odznaczeniu przesyłana jest następnie do Instytutu Yad Vashem.\nJan Rakowski uważa, że na upamiętnienie zasługują oboje jego rodzice. W tej sprawie zwracał się już kilkakrotnie do Muzeum Gaona w Wilnie, jednak na razie nie otrzymał odpowiedzi. 78-letni świadek wydarzeń z czasów wojny nie traci nadziei, że doczeka chwili, gdy także jego ojciec otrzyma Krzyż za Ratowanie Ginących.\n– Rodzice ryzykowali własne życie i naszą przyszłość. Chciałbym, żeby prawda o tych wydarzeniach była dobrze udokumentowana. Mama otrzymała odznaczanie, ale jestem przekonany, że ojciec również powinien być doceniony – mówi syn Romualda i Malwiny.\nRomuald i Malwina Rakowscy fot. Archiwum rodzinne Rakowskich\nHistorii podobnych do wydarzeń z życia rodziny Rakowskich jest zapewne bardzo wiele. Na jakiekolwiek upamiętnienie czeka wiele tysięcy Polaków. Wojnę na terenie Polski, w ukryciu, przeżyło ok. 30-40 tys. Żydów. Wielu uratowało się także dzięki pomocy Polaków, którzy po wojnie znaleźli się z różnych przyczyn poza granicami kraju. Łatwo wyobrazić sobie, jak wielu wśród Polaków musiało być tych, którzy w wyjątkowo okrutnych czasach okazali się Sprawiedliwymi, choć pewnie większość ich nazwisk na zawsze pozostanie nieznana.\nProf. Jan Żaryn o Polakach ratujących Żydów\nProf. Jan Żaryn, historyk, senator RP a także syn Sprawiedliwych wśród Narodów Świata w rozmowie z „Kurierem Wileńskim” opowiada o pomocy, jakiej w czasie wojny Polacy udzielali ukrywającym się Żydom.\nCzęsto mówiąc o Polakach ratujących Żydów w czasie wojny myślimy o pojedynczych osobach, które świadczyły pomoc, narażając własne życie. Czy jednak takie osoby, czy nawet rodziny, były w stanie samodzielnie sprostać takiemu zadaniu? Jak duży faktycznie musiał być krąg zaangażowanych pomoc jednej żydowskiej rodzinie?\nBardzo wiele świadectw Żydów, którzy przeżyli mówi o tym, że na ich drodze stanęło bardzo wiele osób. Gdyby choć jedno ogniwo tego łańcucha zostało przerwane, dana osoba nie przeżyłaby wojny. W zasadzie wszystkie źródła potwierdzają, że w ukrycie jednej rodziny żydowskiej było zazwyczaj zaangażowanych bardzo dużo ludzi. Niezależnie od tego, kto był formalnie odpowiedzialny za prowadzenie gospodarstwa, odpowiedzialność spadała na całą rodzinę. To gospodarstwo domowe może być zdefiniowane jako mieszkanie czy wiejskie gospodarstwo, ale może być to też dwór ziemiański czy dom zakonny. Na dodatek ukrywanie Żydów na ogół nie odbywało się tylko w stałej formule, ale wymagało także pomocy incydentalnej. Dana rodzina czy osoba przechodziła przez różne schronienia, czasem mieszkała samodzielnie, np. w lasach, a miejscowa ludność dostarczała żywność, co oczywiście jeszcze bardziej rozszerza krąg zaangażowanych ludzi. Chodzi więc nie tylko o osoby, które zapewniały mieszkanie i jedzenie, ale także kogoś, kto np. podwiózł, pomógł znaleźć kryjówkę.\nNa polskiej liście Sprawiedliwych wśród Narodów Świata jest ponad 6,6 tys. osób. Czy liczba ta może być większa?\nNa pewno chodzi o znacznie większy krąg zaangażowanych. Najpierw jednak trzeba określić, co w takiej sytuacji uważamy za pomoc. Na pewno nie możemy postrzegać tego w kategoriach dzisiejszych czasów. Nam się wydaje, że pomoc polega na tym, że rodzina, która prowadzi spokojny żywot, w ramach swoich możliwości udziela schronienia w postaci jednego pokoju i talerza zupy. W warunkach okupacji, gdy istniała nieustannie groźba wykrycia i śmierci, przy bardzo dużej presji i strachu, to zjawisko pomocy wymaga ogromnej konspiracji. Strach odczuwały obie strony, zarówno ukrywający się Żydzi, jak i ci, którzy ich ukrywali. Co więcej, strach odczuwały także osoby, które same nie ukrywały Żydów, ale wiedziały o tym, że są ukrywani w pobliżu. Jako ci, którzy wiedzą, a nie informują, również oni mogli być pociągnięci do odpowiedzialności. Prawo okupanta było prawem bezwzględnym i niedoniesienie uznawało za przestępstwo. Co więcej, obowiązywała zasada odpowiedzialności zbiorowej, więc konsekwencje mogły objąć całą kamienicę czy wieś. W praktyce – z perspektywy ukrywanego Żyda, wyglądało na to, że ukrywa go jedynie dziadek czy babcia, którzy przynoszą mu jedzenie, tymczasem dla zachowania tej sprawy w tajemnicy często konieczna była współpraca wielu osób.\nCzy w takiej sytuacji można w ogóle próbować określić liczbę Polaków, którzy w czasie wojny pomagali Żydom?\nTakie próby można podejmować dopiero, gdy odpowiednio określimy kryteria, zdefiniujemy słowo pomoc. Jako historyk jestem pewien, że przy założeniach, o których mówiłem, jest to co najmniej kilkaset tysięcy zaangażowanych osób. Operuję liczbą miliona, by pokazać pewną skalę zaangażowania Polaków w wypełnianie zarówno wypływającego z sumienia chrześcijańskiego obowiązku, jak i prawa, które nie było prawem okupanta, ale funkcjonującego wówczas Polskiego Państwa Podziemnego. Oczywiście, oddziaływanie prawa stanowionego przez okupanta było nieporównywalnie bardziej odczuwalne dla mieszkańców, ale wierność państwu polskiemu i chrześcijańskie wychowanie okazywały się wystarczająco mocnym kontrargumentem. Polacy decydowali się na to, by w tak trudnej sytuacji chronić ukrywających się Żydów, próbując oczywiście minimalizować ryzyko utraty życia. Szmalcownictwo, donoszenie, czyli jedyne postawy zgodne z życzeniem niemieckiego okupanta, dotyczyły zaledwie do 5 proc. polskiego społeczeństwa. Oczywiście i tak tego rodzaju zachowania pozostają odrażające, jednak musimy zauważyć, że nie była to postawa dominująca.\nDzięki czemu konspiracja była możliwa?\nWymagało to oczywiście bardzo dużej samodyscypliny i świadomości tego, że o pewnych rzeczach nie powinno się mówić. Nikt nie chodził po ulicach Warszawy i nie opowiadał o tym, że ukrywa Żydów, licząc na to, że wszyscy zrozumieją. Taka osoba od razu byłaby uznana za prowokatora. Zawsze w takiej sytuacji podaję również przykład mojej rodziny. Tytuł Sprawiedliwych wśród Narodów Świata przyznany został moim rodzicom, cioci i wujowi, a więc 4 osobom, które zamieszkiwały majątek ziemiański, w którym ukrywali się Żydzi, ale w tym majątku, w warunkach okupacji przebywało znacznie więcej osób. Był to majątek podwarszawski i po Powstaniu Warszawskim w pewnym momencie mieszkało tam ponad 30 osób. Oczywiście, nie wszyscy musieli wiedzieć o tym, że Irenka, która pracowała jako pokojówka, była jednocześnie ukrywającą się Żydówką. Stali mieszkańcy wiedzieli o tym, ale oficjalnie mówiono, że jest Ormianką. Nikt z przebywających w tym dworze nie zadawał również niepotrzebnych pytań. Każdy miał świadomość, że pozostając godzi się na warunki stworzone przez gospodarzy, czyli życie w świadomości, że prawdopodobnie mogą tu być ukrywani Żydzi. Jeszcze bardziej było to widoczne w zgromadzeniach zakonnych. Wiadomo było, że to siostra przełożona była osobą, która wiedziała, kto jest kim. Reszta sióstr nie była oficjalnie wtajemniczana. Mówiono, że np. „ta dziewczynka od dziś ma na imię Bożenka” i nikt się nie pytał, dlaczego wczoraj nazywała się inaczej. Właśnie takie zasady działania wypracowane przez społeczeństwo poddane ogromnej presji, pozwalały na wykonanie tego niesamowitego zadania, jakim było udzielanie pomocy zagrożonym Żydom. Była to po prostu rzeczywistość, z którą należy się skonfrontować, nie dlatego, że się chciało, ale dlatego, że ta rzeczywistość była. Dla mnie bardzo wymowny jest przykład Markowej na Podkarpaciu. Jesteśmy wszyscy poruszeni historią rodziny Ulmów, zginęli wraz z dziećmi, ale na ogół nie wszyscy wiemy, że po tym wydarzeniu z marca 1944 r., mimo że całe miasteczko widziało i odczuło zbrodnię, która z założenia miała mieć wymiar edukacyjny, nadal w Markowej ukrywali się Żydzi, którzy tę wojnę przeżyli. Jest to bardzo dobre świadectwo dotyczące polskich postaw i umiejętności konspiracji.\nCzy można określić, jak wielu Żydów ukrywali Polacy w czasie wojny?\nW raportach wywiadu Armii Krajowej z marca 1944 r. mowa jest o 250 tys. Żydów poza gettami. Oczywiście wywiad mógł mieć błędne dane, w tej liczbie mogą być również uwzględnieni Żydzi w oddziałach, ale widać wyraźnie skalę zjawiska. Pozwala nam to zrozumieć, z jakim problemem musiało zetknąć się polskie społeczeństwo w momencie, gdy Niemcy rozpoczęli zagładę Żydów, który wobec zagrożenia uciekali „na aryjską stronę”. Było to ogromne wyzwanie, często potęgowane również nieznajomością terenu. Człowiek, uciekający z transportu do Treblinki nie wiedział, gdzie trafi. Na ogół szukał schronienia w parafii lub wsi. Te pierwsze spotkanie zawsze było dramatycznym momentem dla obydwu stron. To wszystko pokazuje nam, że świadczona przez Polaków pomoc była bardzo różnorodna. Cały czas rozmawiamy tylko o pomocy indywidualnej, a przecież przez cały czas istniała również pomoc zorganizowana, która obejmowała w zasadzie całe Polskie Państwo Podziemne, które widziało pomoc Żydom jako jeden z celów prowadzonej wojny. Ta pomoc uwzględniona była w budżecie, dyplomacji, strukturach egzekutywy, wywiadu, propagandy, wreszcie Radzie Pomocy Żydom „Żegota”. Wszystko, każdy element Polskiego Państwa Podziemnego był w jakimś stopniu zaangażowany w ten problem.\nPoprzedni artykułUlica imienia Lecha Kaczyńskiego w Wilnie – po polsku i po litewsku\nNastępny artykułProhibicja na wesoło


Indian Summer - leśny patchwork. Recenzja - Board Times\nIndian Summer – leśny patchwork. Recenzja\nŁukasz Hapka 8/06/2018 | 11:45 0 Kategorie: Recenzje\nIndian Summer to termin określający “babie lato”. Wyobraźmy sobie las pod koniec lata, pełen jagód, delikatnie żółknących liści, grzybów, jagód. Spotkamy tam też i zwierzęta. Przedzieramy się przez gąszcz szukając skarbów lasu. Klimatycznie? Hmm… W praktyce układamy kafelki, by jak najszybciej zapełnić naszą planszę. Dla znających Ogródek mamy tu drugą część puzzlowej trylogii.\nMimo swojej abstrakcyjności Indian Summer wygląda pięknie. Czy Uwe Rosenberg, który kolejny raz przerabia Patchworka, nie przeholował? Czy warto przejść się razem z nim po lesie?\nWydawnictwo: Edition Spielwiese\nCzas Gry: od 15 do 60 minut\nPudełko jak i wnętrze jest pięknie zilustrowane. Mamy tu kafle pełne liści, żetony leśnych skarbów, specjalne plansze na leśne zwierzęta. Wszystko barwne, wyraźne i zachęcające do gry.\nKafli w grze mamy naprawdę sporo (75). Stąd też i rozmiar pudełka wydaje się uzasadniony. Wszystkie elementy są porządnej jakości. Może trochę szkoda, że żetony skarbów mogą się wydawać trochę małe. Jednak ma to swoje uzasadnienie w grze.\nCelem każdego z graczy jest zapełnienie swojej planszy lasu. W swojej turze gracze będą wykładać kafle liści, by w odpowiedni sposób zapełniać ściółkę.\nKażdy z graczy losuje jedną z plansz (z 6 dostępnych, każda jest dwustronna). Następnie należy utworzyć ścieżkę gracza – 5-kaflową pulę, z której będziemy wybierali kolejne do wykładania na planszę.\nStandardowo w swojej kolejce wybieramy jeden z kafli z naszej ścieżki, a następnie wykładamy go na planszę. Oczywiście pamiętamy, by nic na siebie nie nachodziło. Zamiast tego można pobrać pojedynczy żeton wiewiórki i wyłożyć go na planszę.\nUkładanie kafli właściwie jest dość dowolne, jednak dobrze mieć na uwadze możliwe premie w postaci żetonów leśnych skarbów: jagód, orzechów, grzybów i piór. Każdy z kafli (oprócz wiewiórek) posiada w jednym miejscu otwór. Jeśli po wyłożeniu kafla na planszę pod otworem znajdzie się jeden ze skarbów, wówczas należy pobrać odpowiedni żeton i ułożyć go na wierzchu. Jednak to nie koniec. Żetony skarbów trafią do naszych zasobów dopiero po całkowitym wypełnieniu danego sektora w lesie.\nJagody i orzechy są bardzo sprytnymi i ważnymi bonusami. Oba rodzaje możemy wykorzystywać dowolnie w swojej kolejce jako akcje dodatkowe. Te pierwsze pozwalają na wcześniejsze uzupełnienie ścieżki gracza. Te drugie pozwalają na dobranie i wyłożenie żetonu wiewiórki.\nZ kolei grzyby i pióra działają trochę inaczej. Zastępują one normalną standardową akcję. Zamiast tego możemy wyłożyć aż dwa kafle liści na swoją planszę. Dzięki grzybom będą to kafle zabrane od innych graczy. Dzięki piórom – te, z naszej własnej ścieżki.\nGra dobiega końca, gdy jeden z graczy zapełni całkowicie swoją planszę. Pozostali gracze mają wtedy jeszcze jeden ruch. Następnie można wymieniać żetony skarbów, by mieć w ten sposób więcej orzechów, które następnie wymienimy na żetony wiewiórek.\nO zwycięstwie decyduje stopień zapełnienia planszy. Następnie należy uwzględnić zgromadzone (i niewykorzystane) żetony orzechów.\nJest tu jeszcze jeden dość ciekawy mechanizm: żetony leśnych zwierząt. Zdobyć je możemy, gdy:\nutworzymy w odpowiednim kształcie grupę otworów\nnastępnie na żadnym z otworów nie będzie już żetonu skarbu leśnego\nKafel zwierzęcia trafia wtedy w odpowiednie miejsce naszej planszy, a my możemy zdobyć wtedy jeszcze raz wszystkie skarby, znajdujące się w owej grupie.\nIndian Summer to gra familijna, niezbyt ciężka, jednak niepozbawiona ciekawych decyzji. Pozornie mamy tu to samo co w Patchworku – zapełnianie planszy. Jednak na tym się nie kończy. Cały czas mamy bowiem na uwadze zbieranie żetonów skarbów, które są naprawdę pomocne. Jednak oczywiście nie samo zbieranie jest ważne, a ich właściwe wykorzystanie.\nPrzez cały czas rozgrywka ma charakter dość taktyczny. Będziemy obserwowali główną ścieżkę, a także ścieżki innych graczy, by w odpowiednim momencie wykorzystać żetony jagód i grzybów. Dobranie odpowiedniego kafla liści może się okazać kluczowe do uzupełnienia naszej planszy. Mimo wszystko każdy skupia się raczej na tym, co sam musi ułożyć.\nDodatkowo można skupić się też na kaflach zwierząt. Co prawda samo ułożenie według odpowiedniego wzorca otworów może się okazać dość karkołomne, ale z drugiej strony nagroda jest w stanie nam to zrekompensować.\nGra w 2, 3 czy 4 osoby właściwie niewiele się różni. Warto jednak wspomnieć, że przy maksymalnym składzie sytuacja na głównej ścieżce (czyli torze kafli) może dość gwałtownie się zmieniać, co utrudnia planowanie. Przy 2 i 3 osobach charakter gry jest już spokojniejszy. Taki też skład osobowy wydaje mi się najlepszy.\nMamy też w Indian Summer wariant solo, gdzie mamy do dyspozycji dokładnie 25 kafli. Zmienia się wtedy kilka rzeczy, ale za to nie ma tu żadnych niespodzianek, a wszystko możemy dokładnie wyliczyć i zaplanować.\nIndian Summer to naprawdę ciekawe rozwinięcie pomysłu z Patchworka. Od początku sprawia wrażenie o wiele bogatszego, ciekawszego, ale też trudniejszego tytułu. Z Ogródkiem oczywiście łączy go też kilka cech, ale to jak dla mnie zmiany tylko na plus.\nWażne, by pamiętać, że gra jest mocno logiczna, ale też ma kilka akcentów familijnych. Logiczna – gdyż cały czas skupiamy się na odpowiednim dopasowywaniu kafli liści i odpowiednim układaniu dziur, by ostatecznie zebrać jak najwięcej cennych bonusów. Familijna – gdyż mamy tu trochę losowości związanej z rozkładem kafli na wspólnej ścieżce. Nie jest to może nic wielkiego, gdyż dotyczy wszystkich graczy. Mając to jednak na uwadze, warto wypatrywać odpowiednich kafli i w porę zabierać je do siebie.\nIndian Summer daje też sporo satysfakcji. Zwłaszcza, na koniec rozgrywki, gdy uda nam się zapełnić całą naszą planszę. Mimo wszystko uważam, że jest to tytuł dość uniwersalny. Odnajdą się tu i mniej zaawansowani gracze, ale też i bardziej wymagający.\nprzy łączeniu kafli musimy wziąć pod uwagę kilka aspektów: dopasowanie elementów, położenie dziur, bonusy z żetonów lasu, kafle zwierząt\ngra skupia się na elemencie układanki (łamigłówki, puzzli), klimatu mamy tu właściwie szczyptę\nw 4 osoby możliwe spore przestoje\nDziękujemy wydawnictwu Edition Spielwiese za przekazanie gry do recenzji.\nName Indian Summer (2017)\nBGG Rank [User Rating] 1400 [6.79]\nArtists(s) Andrea Boekhoff\nPublisher(s) Edition Spielwiese, Blackrock Games, Compaya.hu - Gamer Café Kft., Cranio Creations, Game Harbor, Happy Baobab, Hobby Japan, Hobby World, Ludofy Creative, Luma Games, Pegasus Spiele, SD Games, Stronghold Games and White Goblin Games\nMechanism(s) Grid Coverage, Pattern Building and Tile Placement\n« « Przegląd Planszowy #1154\nPrzegląd Planszowy #1155 » »


Owczarek australijski aussie - charakter i usposobienie rasy\nModa na owczarki chyba nigdy się nie skończy. Zmieniają się tylko określenia tych owczarków – niemiecki, belgijski, holenderski. Jedną z bardziej pożądanych ras ostatnio jest z kolei owczarek australijski. Posiadanie tych pięknych psów to jednak nie bułka z masłem. To rasa wymagająca od właściciela przede wszystkim czasu i chęci do pracy.\nSkąd pochodzi owczarek australijski\nOwczarek australijski, jak sama nazwa sugeruje, pochodzi… ze Stanów Zjednoczonych. Określenie „australijski” wprowadza sporo zamieszania przy ustalaniu korzeni tych owczarków. W Polsce można często spotkać się z przydługą nazwą rasy – owczarek australijski typ amerykański. Rasa kształtowała się już od XVII wieku, gdy do Ameryki zaczęli przybywać osadnicy z owcami. Ktoś tym owczym stadem musiał się zająć i tak powolutku rodził się zawsze gotowy do pracy i ustalenia porządku owczarek australijski.\nUrok owczarków australijskich jest niezaprzeczalny.\nOwczarki australijskie to psy średniej wielkości – samce osiągają od 51 do 58 cm wzrostu w kłębie. Oczywiście samce standardowo są większe niż suczki, one bowiem mierzą od 46 do 53 cm. Średnia waga owczarka australijskiego wynosi 22 kg, choć przy bardziej atletycznej budowie ciała samca możliwa jest waga do 30 kg. Z takim wzrostem i wagą owczarki te zaliczane są do ras średnich. Psy te raczej nie mają skłonności do nadwagi jak np. labradory, chyba że właściciel owczarka ma skłonność do nabierania się na maślane oczy psa i nadmiernego dokarmiania.\nOwczarek australijski umaszczenie i pielęgnacja\nCharakterystyczna dla owczarka australijskiego jest jego maść. Może być czarna, czekoladowa, blue merle (niebiesko-marmurkowa) bądź red merle (czekoladowo-marmurkowa). Wszystkie te umaszczenia mogą mieć dodatkowo podpalania i białe znaczenia. Zdecydowanie najbardziej poszukiwany jest owczarek australijski blue merle. Wynika to z nietypowego dla innych ras koloru oraz rosnącej mody na takie umaszczenie. Chętnie sprowadzany do domu jest również owczarek australijski red merle.\nSierść wszystkich aussie jest półdługa i dwuwarstwowa, prosta albo lekko pofalowana i z reguły odporna na warunki atmosferyczne. Gęsta i dość długa sierść wymaga regularnego wyczesywania, ale nie jest to czasochłonne. Poza standardowym okresem linienia, aussie potrzebuje pielęgnacji średnio raz w tygodniu. W momencie intensywnej wymiany sierści u psa trzeba liczyć się z tym, że jego włosie może być dosłownie wszędzie. Rasa ta za to nie wymaga wizyt u groomera. Owczarek australijski zdecydowanie nie potrzebuje też ciepłych sweterków na zimę, to nie chihuahua ani maltańczyk. Jest on doskonale przystosowany do trudniejszych warunków atmosferycznych. Nie znaczy to jednak, że powinien spać na dworze – jego miejsce jest w domu u boku człowieka.\nOwczarek australijski – choroby\nAtletycznie zbudowany i wysportowany aussie należy do ras psów cieszących się dobrym zdrowiem. Jak każdy pies z wiekiem będzie słabnąć, natomiast na ogół są to zdrowe psy. Są jednak dolegliwości, na które owczarek australijski jest bardziej narażony. Owczarkom tym grozi przede wszystkim dysplazja stawu biodrowego i stawu łokciowego. Ponadto u psów tej rasy mogą pojawić się choroby oczu (zaćma i zanik siatkówki), epilepsja oraz wady zgryzu. Jeśli zdecydujemy się na zakup owczarka australijskiego, to koniecznie wybierzmy sprawdzoną hodowlę. Dzięki temu znacznie wzrasta pewność, że nasz pupil nie będzie obarczony wadami genetycznymi.\nCharakterystyczna dla owczarków barwa red merle i niebieskie oczy.\nBardzo często owczarki aussie są mylone z border collie. Wprawdzie obie rasy są pasterskie i obie maja często podobne umaszczenie i zamiłowanie do pracy, to jednak znacząco się różnią. Owczarki są przede wszystkim większe, masywniejsze i zdarzają się psiaki obdarzone szczątkowym ogonem w przeciwieństwie do bujnej kity borderów. Zarówno aussie jak i bordery wyhodowano w celu pilnowania owiec, ale styl pracy mają odmienny. Border collie wyróżnia się tak zwanym silnym okiem, natomiast owczarek – luźnym okiem. Aussie pilnują stada w wyprostowanej pozycji, blisko zwierząt i nie zawahają się zaprowadzić porządku szczekaniem lub podszczypywaniem krnąbrnych „czarnych owiec”. Bordery zaś pracują po cichu i z przyczajenia. Owczarek australijski zaliczany jest do grupy psów pasterskich pasących „przy nodze”, natomiast border collie do psów pasących „przy głowie”.\nPełen energii owczarek australijski uwielbia biegać, skakać i pływać.\nEnergiczny owczarek aussie\nPsy tej rasy to wulkany energii, zawsze gotowe na spacer. Owczarka australijskiego nie tak łatwo zmęczyć. Poza długimi i urozmaiconymi spacerami potrzebuje też stymulujących umysł zabaw. Ten psi sportowiec świetnie sprawdza się praktycznie w każdej dyscyplinie – w posłuszeństwie sportowym (obedience), agility czy ratownictwie. Chętnie uczy się nowych sztuczek i umiejętności, dzięki czemu z aussie nigdy nie można się nudzić.\nSzczeniaki rasy owczarek australijski, czyli 100% cukru w cukrze.\nChoć owczarek australijski jest bardzo inteligentny i podatny na szkolenie, nie można powiedzieć, że to łatwy pies. Właśnie ze względu na swoją inteligencję i spryt może próbować przechytrzyć opiekuna i wejść mu na głowę. Żadnego psa, a już zwłaszcza owczarka, nie można zostawić samego sobie bez ustalenia zasad wspólnego życia. Rozbestwiony, znudzony i niewybiegany owczarek aussie może zacząć stwarzać sporo problemów. To rasa dość szczekliwa i reaktywna, dlatego nie każdy jest sobie w stanie z nią poradzić. Owczarki te mogą czasem być nieufne wobec obcych, tym bardziej jeśli zaniedba się arcyważny proces socjalizacji szczeniaka. Pasterskie usposobienie czasem dochodzi do głosu i wtedy pies może bronić zasobów.\nPsy tej rasy mają bardzo pogodne i łagodne usposobienie.\nDla kogo owczarek australijski\nRodząca się od jakiegoś czasu popularność owczarków australijskich sprawia, że psy te często trafiają w nieodpowiednie ręce. Jednak jeśli decyzja o zakupie czy adopcji aussie jest świadoma, wtedy można stworzyć niesamowicie zgrany duet. Pies ten mocno przywiązuje się do opiekuna, jest wspaniałym przyjacielem również dla starszych dzieci. Chociaż oczywiście trzeba pamiętać, że nie ma idealnej rasy psów dla dzieci – to dorośli opiekują się zwierzęciem i ponoszą za nie odpowiedzialność. Owczarek australijski nadaje się dla ludzi chcących robić z psem coś więcej niż 15 minutowy spacer wokół bloku. Aussie na ogół jest łagodny i pozytywnie nastawiony do świata, a jego umaszczenie, gęste futro i zjawiskowe oczy nie pozwalają oderwać od niego wzroku.\nPopularność rasy kształtuje jej cenę. Jeszcze kilka lat temu szczeniak aussie kosztował nawet około 8 tysięcy złotych. Rosnące zapotrzebowanie na tę rasę oraz powstawanie kolejnych hodowli obniżyło cenę. Obecnie za owczarka australijskiego zapłacimy średnio 4 tysięce. Oczywiście wszystko zależy od tego, jaką hodowlę wybierzemy. Na cenę czasem wpływ ma także umaszczenie, zdarza się bowiem, że owczarek australijski blue merle lub red merle będzie nieco droższy. Najważniejsze, by przy wyborze hodowcy kierować się nie ceną, a warunkami, w jakich żyją psy. Dobrze zweryfikować, czy rodzice szczeniaków są badani pod kątem ewentualnych wad genetycznych. Tylko wtedy możemy mieć pewność, że kupujemy zdrowego szczeniaka i jednocześnie nie wspieramy pseudohodowli nastawionej wyłącznie na zysk.


Granna Gra Memo Zwierzaki | www.kupujemy.pl porównanie cen\nPolska wersja znanej gry pamięciowej. Tym razem ilustrowana pięknymi zdjęciami zwierząt z całego świata, a ponadto po raz pierwszy jej nowa, dynamiczna wersja KLEPAK. Grac w zwierzaki może każdy. Gra świetnie ćwiczy pamięć, spostrzegawczość i zdolność koncentracji. Kartoniki rozkładami na stole obrazkami do dołu. Gracze kolejno odwracają po dwa i kompletują pary. Kto zbierze najwięcej wygrywa! Zawartość: 76 kartoników (38 par), instrukcja. Gra przeznaczona dla 26 graczy, w wieku od 3 lat.\nAlexander Gra edukacyjna Memo ...\nCena od: 26.03 zł Porównanie cen »


Analitykaweb.pl • Wyświetl temat - Czy możecie polecić mi specjalistę od windykacji długów?\nCzy możecie polecić mi specjalistę od windykacji długów?\nautor: roomborac » 21 gru 2015, 18:08\nWitam. Mam problem z odzyskaniem długów, a bardzo chcę uniknąć chodzenia po sądach. Znacie może jakąś firmę skupującą długi? Kogo najbardziej polecacie?\nautor: nieprzenikniona » 21 gru 2015, 20:06\nChyba najlepiej jakbyś zgłosił się typowo do firmy windykacyjnej zajmującej się kupowaniem długów, bo nie każdy od windykacji ma to w swojej ofercie, jak ja przenosiłam na firmę dług to oni z tego co wiem tego nie robili...\nautor: roomborac » 21 gru 2015, 22:47\nTak, zdaje sobie sprawę dlatego pytam konkretnie o sprzedaż. Ktoś wie?\nautor: DonataN » 22 gru 2015, 1:32\nWspółczuje ci! Musiałem kilka razy skorzystać z usług firm od windykacji i niby było spoko, ale to nieprzyjemna sprawa musiec się o swoje ubiegac jak jakiś zlodziej. Ja ostatnio trafiłem na firmę Vindicat, bo szukalem w necie i mi polecił znajomy. W sumie polecam, bo znaja się na rzeczy- wrzucili ten dlug na giełdę i szybko poszło.\nautor: Aleksandra666 » 22 gru 2015, 4:02\nJak wpiszesz w google coś w stylu sprzedaż albo windykacja długo to masz tego masę!\nautor: roomborac » 22 gru 2015, 6:09\nBrzmi dobrze. A jak szybko? I nie musiałeś chodzić po sądach w ogóle? Zależy mi na doświadczeniu i czasie więc wolę spytać.\nautor: Alla8 » 22 gru 2015, 8:54\nJa tam bym poleciła żeby iść się z kimś na żywo spotkać i poradzić, jakiegoś prawnika od finansów nie masz w rodzinie? Bo z tymi firmami to nigdy nie wiadomo\nautor: DonataN » 22 gru 2015, 11:01\nU mnie tak jak mowilem szybko, ale to zależy jaki masz dług, ilu osobom musą oddać kasę i dłużnicy itp. Mnie to wszystko tlumaczyla babeczka z tej strony, może zadzwoń i się sam zapytaj, bo ja specem nie jestem.


Pobierz grę Wyspa Piratów Craft Survival Android\nWyspa Piratów Craft Survival\nGłównym bohaterem był po prostu pecha, albo vice versa, to jak wyglądasz. Wszystko zaczęło się od tego, że jego przełożeni zdecydowali, że jest bardziej użyteczna na drugą stronę oceanu w Nowym Świecie. Musiał opuścić mierzone i dość dostatnie życie i udać się w długą i niebezpieczną nawigacji. Również burze i inne kaprysy natury było prawdopodobieństwo, że statek doświadcza pirata. Cóż, stało się. Cały zespół został zabity podczas wsiadania i znak szczęścia i nie jest, którzy chwycili za broń, zdecydowano się wylądować na jednej z pobliskich płaty ziemi. Więc znalazł się w tropikalnym raju, zupełnie niedostosowanych i nieprzygotowany. Musi odrzucić całą cywilizację i nauczyć się przeżyć. Dobrze, że szanse na to są liczne. Koniec jego przygoda z nas i nie było widać.\napk37.22 MBwersja 1.1\nrzemiosła wyspy przetrwanie


Historia Odnowy w Duchu Świętym na Warmii - Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Olsztynie\nHistoria Odnowy w Duchu Świętym na Warmii\nwtorek, 15 kwietnia 2008 07:24\nJak to się u nas zaczynało...\nPoczątki Odnowy w Duchu Świętym w Diecezji Warmińskiej sięgają przełomu lat 70-tych i 80-tych. Są one związane z silnym przebudzeniem charyzmatycznym w prężnie rozwijającym się w Polsce Ruchem Światło-Życie. Również wówczas wielu animatorów i moderatorów oazowych przeżyło doświadczenie modlitwy o Odnowę w Duchu św. We wspólnotach oazowych coraz więcej osób doświadczało podczas rekolekcji wakacyjnych szczególnego otwarcia się na dary Ducha św. W latach 80-tych zaczęto organizować pierwsze grupy modlitewne o charakterze charyzmatycznym. Najczęściej były to grupy Ruchu Światło-Życie lub wyrosłe z nurtu oazowego. W 1983r w parafii św. Jakuba w Olsztynie zostało przeprowadzone Seminarium Odnowy w Duchu św., w którym uczestniczyli mieszkańcy Olsztyna oraz okolicznych miejscowości. Przy parafii katedralnej istniała wówczas oazowa grupa modlitewna otwarta na posługiwanie charyzmatyczne. Opiekunem grupy był wtedy ks. Ryszard Andrukiewicz. Podobne doświadczenia otwierania się na dary Ducha św. miały miejsce w latach 80-tych również w innych miejscowościach na Warmii.\nNa jesieni 1983r powstała w Ostródzie pierwsza w diecezji wspólnota Odnowy w Duchu św., nad którą opiekę sprawował wtedy ks. Roman Wiśniowiecki. Powstanie wspólnoty poprzedziła ewangelizacja przeprowadzona w sierpniu 1983r przez studentów KUL w parafii Niepokalanego Poczęcia NMP. Część osób inicjujących powstanie wspólnoty ostródzkiej brało udział w Seminarium Odnowy w Duchu św., które odbyło się w parafii katedralnej. Wspólnota przyjęła później nazwę "Emmanuel." Od 1988r, z inicjatywy wspólnoty ostródzkiej organizowane są co roku czuwania przed Uroczystością Zesłania Ducha Świętego. Zimą 1989r wspólnota "Emmanuel" przeprowadziła samodzielne Rekolekcje Ewangelizacyjne Odnowy (REO), które prowadził ks. Jan Rosłan, ówczesny opiekun wspólnoty. Pod kierownictwem ks. Jana Walencieja SDB, w olsztyńskiej parafii św. Wawrzyńca w Gutkowie 22 lutego 1988r odbyło się także pierwsze spotkanie wspólnoty Odnowy w Duchu św., która później przyjęła nazwę "Zjednoczeni w Chrystusie." W latach 90-tych, w Diecezji Warmińskiej powstało wiele wspólnot, z których najstarszymi są: wspólnota Akademickiego Stowarzyszenia Katolickiego "Soli Deo" w Olsztynie, wspólnota "Zwiastowanie" w Mrągowie oraz wspólnota "Pascha" w Elblągu, których początki sięgają 1990r. Od samego początku wspólnoty z Diecezji Warmińskiej nawiązywały kontakt z Centrum Formacji Wieczernik w Magdalence i należały do rejonu warszawskiego. Liderzy i odpowiedzialni tych wspólnot brali udział w spotkaniach organizowanych w Magdalence. Animatorzy i uczestnicy korzystali z rekolekcji prowadzonych przez CFW w Magdalence oraz w okolicach Białegostoku. Lata 90-te to okres powstawania wielu wspólnot na terenie Diecezji Warmińskiej. Pierwszy spis wspólnot z jesieni 1993 mówi o 13-tu wspólnotach modlitewnych, które trwały na modlitwie w Bartoszycach, Elblągu, Iławie, Lidzbarku Warmińskim, Malborku, Morągu, Mrągowie, Olsztynie i Ostródzie. Podczas pierwszego Spotkania Odpowiedzialnych z Archidiecezji Warmińskiej i Diecezji Elbląskiej (2.10.93r) powołano do życia rejon olsztyńsko-elbląski, oraz wybrano ks. Marka Proszka i Grzegorza Wróbla koordynatorami tegoż regionu. Na jesieni rozpoczęto wydawanie Biuletynu Informacyjnego Odnowy w Duchu św. Rejonu Olsztyńsko-Elbląskiego MIRIAM. Zimą 1994r odbyły się pierwsze Rekolekcje Ewangelizacyjne Odnowy w parafii św. Pawła w Elblągu i w Stoczku Warmińskim, a także Rekolekcje Eucharystyczne, również w Stoczku Warmińskim. Zimą 1995r zostały zorganizowane w Elblągu Rekolekcje Uzdrowienia Wspomnień, które prowadził ks. Andrzej Grefkowicz. 21 października 1995r w olsztyńskiej parafii Chrystusa Odkupiciela Człowieka odbyło się Święto Jedności Wspólnot Rejonu. 1 listopada 1995r rozpoczął swoją działalność Ośrodek Rekolekcyjny Odnowy w Duchu Świętym "Źródło Jakuba" w Dobrym Mieście. Ponieważ liczba wspólnot w ciągu dwóch lat wzrosła z 13 do 34, na jesieni rejon olsztyńsko-elbląski został podzielony na dwa podrejony: elbląski z odpowiedzialnymi - o.Bartłomiejem Markiewiczem OFMConv. i Elżbietą Banasiewicz, oraz warmińskim z odpowiedzialnymi - ks. Leszkiem Gulmantowiczem i Genowefą Teleszewską. W dobromiejskim ośrodku rozpoczęto prowadzenie weekendów formacyjnych i rekolekcji. Po wakacjach, podczas których odbyło się w Dobrym mieście 12 turnusów rekolekcyjnych nastąpił podział rejonu olsztyńsko-elbląskiego na dwa rejony w ramach granic diecezji.\nW 1998r wiele wspólnot prowadziło samodzielnie wraz ze swymi kapłanami Rekolekcje Ewangelizacyjne Odnowy, co sprzyjało powstawaniu nowych wspólnot w parafiach. W obu diecezjach spotyka się około 55 wspólnot modlitewnych, które angażują się w różne posługi na szczeblu wspólnoty parafialnej i diecezjalnej, stale wzrastając w wołaniu o nowe Zesłanie Ducha Świętego oraz w wyznawaniu, że JEZUS JEST JEDYNYM PANEM I ZBAWICIELEM.\nKALENDARIUM WSPÓLNOT ODNOWY W DUCHU ŚW. ARCHIDIECEZJI WARMIŃSKIEJ\nwrzesień- III Kongres Metropolitalny Wspólnot Odnowy. Pierwszy dzień odbywał się w Ostródzie, gdzie Wspólnota Emmanuel obchodziła 15 rocznicę powstania, drugi dzień - w Gietrzwałdzie. Gościem Kongresu był ks.Andrzej Grefkowicz z Magdalenki.\nwrzesnień- Wspólnoty warmińskie zebrały się w Mrągowie, by uczestniczyć w Święcie Jedności. Zaproszonym gościem, który wygłosił katechezy był ks. dr. Mirosław Cholewa.\nlistopad- Podczas spotkania Kolegium Odpowiedzialnych odbyły się wybory nowych koordynatorów. Bardzo gorąco podziękowano ks. Markowi Proszkowi i Grzegorzowi Wróblowi, ustępującym koordynatorom, za ich posługiwanie. Nowymi koordynatorami zostali: Maciej Kusior i ks.Andrzej Migrała.\n9 wrzesień- Wspólnoty Odnowy zgromadziły się w Dobrym Mieście w ramach świętowania obchodów Roku Jubileuszowego. Spotkaniu przewodniczył ks. bp.Bronisław Dembowski.\n22-23 wrzesień- Jubileuszowy Kongres Odnowy w Duchu Świętym Metropolii Warmińskiej. Odbywał się pod hasłem: "Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana" /Łk 1,45/. Pierwszy dzień był zorganizowany w diecezji elbląskiej w Stagniewie dal liderów i animatorów, drugi dzień, otwarty dla wszystkich, w Gietrzwałdzie zgromadził ok. 1500 osób. Gościem Kongresu był ks. dr.Wojciech Nowacki, przewodniczący Krajowego Zespołu Koordynatorów. W Kongresie brali także udział księża biskupi: ks. Abp. Edmund Piszcz, ks.bp. Józef Wysocki, ks.bp. Jacek Jezisrski oraz liczni księża.\n3 listopad- Święto Jedności w Bartoszycach. Gośćmi byli ks.bp.Jacek Jezierski, który celebrował Eucharystię i wygłosił homilię, oraz ks. Antoni Wojtowicz, głoszący katechezy.\n19-20 kwiecień- Delegacja ok. 25 osób wzięła udział w I Kongresie Federacji Wieczernik, odbywającym się w Magdalence.\n18-19 październik- V Kongres Wspólnot Odnowy w Duchu Świętym Metropolii Warmińskiej pod hasłem: "Bóg upodobał sobie miłosierdzie" /Mt 7,18/. Pierwszy dzień był przeżywany w Ełku. Prowadzeniem spotkania dla animatorów zajęli się koordynatorzy diecezji ełckiej, a Eucharystię sprawował ks. bp. Edward Samsel. Drugi dzień, tradycyjnie już, został zorganizowany w Gietrzwałdzie. Zjechało się ok. 1000 osób z trzech diecezji. Katechezy wygłosił ks.dr. Witodl Okrasa, Koordynator Wspólnot Odnowy diecezji łowickiej. Wspólne spotkanie zakończyła Eucharystia pod przewodnictwem ks. abp. Edmunda Piszcza.\n22-23 listopad- Po trzyletniej kadencji koordynatorów odbyły się nowe wybory. Na kolajną kadencję zostali wybrani: Magdalena Sztelman i ks.Andrzej Migrała.\nZnaczącą rolę dla wspólnot Odnowy w Duchu Świętym w Archidiecezji Warmińskiej posiada Ośrodek Rekolekcyjny "Źródło Jakuba" w Dobrym Mieście. Stanowi on centrum formacyjne, a zarazem jednoczące Wspólnoty. W weekendy, ferie zimowe i wakacje odbywają się w nim, od chwili powstania, liczne spotkania formacyjne i rekolekcje, przejęte od Centrum Formacji "Wieczernik" w Magdalence. Z Ośrodka tego korzystają nie tylko wspólnoty rodzime, ale także osoby ze wspólnot całej prawie Polski.\nPoprawiony: sobota, 02 maja 2009 09:35


pracownia nalewek: Wiśniówka\nPrzepisów na nią jest wiele. Ja od kilku lat konsekwentnie praktykuję jeden z nich. Jest on na tyle dobry, że co roku muszę zwiększać wielkość nastawu, ponieważ zainteresowanie tym trunkiem jest spore: Gościom smakuje, Żona wykorzystuje go do nasączania tortów, a ja też czasem lubię sięgnąć po kieliszeczek z tym kordiałem.\nWytwarzam go w dwóch wersjach - jedną słodzoną cukrem białym, drugą - ciemnym muscovado. Obie wersje są półsłodkie - słodycz cukru złamana jest w nich lekką goryczką pochodzącą z wiśniowych pestek (wykorzystuję owoce niedrylowane). Dodatkowo, wersja słodzona muscowado ma lekki posmak korzenny pochodzący z tego nierafinowanego cukru trzcinowego. Różnice widoczne są także w barwie - na zdjęciu otwierającym ten wpis widać, że trunek w prawym kieliszku jest wyraźnie ciemniejszy i mniej przejrzysty. To też efekt dodania tego cukru.\nkawałka kory cynamonu (najlepiej nie zmielonej)\n1 szklanki miodu pitnego\nWiśnie płuczemy, usuwamy zanieczyszczenia (listki, szypułki, zepsute owoce). Nie muszą być śliczne. Mnie trafiły się troszkę poobijane i wymięte (przy tych temperaturach to zrozumiałe), a więc mało spektakularne. Są jednak zdrowe, smaczne i soczyste, a to o to przede wszystkim chodzi.\nPo opłukaniu wiśnie wrzucamy do słoja i zasypujemy taką ilością cukru, by zakrył on owoce 1-, 2-centymetrową warstwą. Dodajemy cynamon i wanilię i zalewamy wódką.\nTak przygotowaną "petardę" stawiamy w słonecznym miejscu na miesiąc. Po tym czasie nastaw zlewamy i dodajemy do niego miód pitny (ja dodaję trójniak, on jest mniej słodki) i brandy. Po zabutelkowaniu odstawiamy na 3 miesiące, a wersję z muscovado lepiej potrzymać w zamknięciu o miesiąc dłużej.\nTrzeba pamiętać, by pod żadnym pozorem nie wyrzucić wiśni pozostałych po tej nalewce. Są one bardzo cennym składnikiem deserów i ciast. Bardzo dobrze zachowują przydatność do spożycia (w końcu wódka konserwuje...) i im dłużej leżą, tym są smaczniejsze. Początkowo bardzo mocno smakują alkoholem, później smak się harmonizuje i do głosu dochodzi także wiśnia i cynamon.\nBo w końcu - wiśnia jest wiśnia :)\nAutor: Pracownia Nalewek o 15:36\nJagienka 4 sierpnia 2013 16:32\npyszna musi być ta naleweczka! ten cynamon... mmm pychota ;-)\nloszek 4 sierpnia 2013 17:11\nTak, jest naprawdę dobra :)\nA mam pytanie, te wiśnie z pestkami? wszystkie? Ja mam przepis, bardzo podobny ale tam tylko 10% owoców jest z pestkami a resztę muszę wypestkować... i dlatego tak odkładam i odkladam//\nloszek 8 sierpnia 2013 09:11\nTak, z pestkami. Przepisy na wiśniówkę są bardzo zróżnicowane i rzeczywiście część z nich dotyczy owoców wydrylowanych. Tyle, że to dość uciążliwa robota. Chyba, że używa się sprytnej drylownicy (np takiej jak tu - http://www.garneczki.pl/produkty/drylownice,383?gclid=CM2vidGk7bgCFW_HtAodymMA1Q). W tym przepisie nie trzeba wiśni drylować. W konsekwencji nalewka nie jest aksamitnie słodka, ale ma lekką pestkową goryczkę. Podobno rezygnacja z drylowania nie jest zdrowa (do nastawu przedostaje się kwas pruski), ale z własnego doświadczenia mogę stwierdzić, że nie odczułem negatywnych konsekwencji.\nJagienka 9 sierpnia 2013 22:09\nLoszku a ile wychodzi nalewki z tego przepisu?\nps czy mógłbyś podawać ile wychodzi nalewki z twoich przepisów?\nloszek 12 sierpnia 2013 09:35\nZ tej ilości składników wychodzi około 1,7 - 1,8 litra nalewki. Jej ilość jest trudna do przewidzenia, ponieważ zależy od soczystości owoców, a ta nie jest standaryzowana.\nAtrium 20 sierpnia 2013 17:44\nCzy będzie nalewka na sliwkach ?\nloszek 21 sierpnia 2013 09:25\nTak, będzie taki przepis. Przypuszczam, że w ciągu 2 - 3 tygodni.\nWitam, a co zrobić z wiśniami pozostałymi z nalewki, bo wyrzucić szkoda. Wystarczy, że wrzuce je w słoiczki i dobrze zakręce? Czy muszę je zalać nalewką, albo innym alkoholem?\nloszek 25 sierpnia 2013 21:01\nTakie wiśnie wystarczy włożyć do słoika i zamknąć. Alkohol w nich zawarty dobrze je konserwuje, mogą czekać miesiącami :)\njojo 18 września 2013 13:12\nWitam, mój nastaw ma 2 miesiące ( robiłem z troche innego przepisu) i wczoraj po skosztowaniu odrobiny stwierdzam, że jest za mało słodki niż bym sobie tego życzył i lekko za mocny. Stąd kieruje pytanie do fachowca z doświadczeniem: czy mogę teraz zrobić i dolać np. trochę syropu cukrowego czy właśnie może miodu pitnego czy już lepiej nie kombinować, bo zepsuje tylko nastaw ? Dodam, że jest to moja pierwsza nalewka.\nI od razu nasuwa mi się druga sprawa: czy robiłeś lub będziesz robił nalewkę z orzecha laskowego ? Bo cały czas to za mną chodzi, a mało jest przepisów ( już nie mówiąc o sprawdzonych) ?\nloszek 18 września 2013 19:58\nNalewkę wiśniową (jak każdą) można poprawiać. Jeśli aromat jest wyraźny, a moc czy poziom słodyczy nie odpowiada - można dosłodzić i rozcieńczyć. Swoboda w tej mierze jest spora. Najlepiej dosładzać syropem (najlepiej się miesza), ale można też dosypać cukru, albo dolać miodu (zwykłego bądź syconego). Co kto woli. Najlepiej jednak takie manewry przeprowadzać małymi kroczkami - wtedy najłatwiej jest na bieżąco kontrolować efekty.\nNalewka z orzechów laskowych... to nie jest zły pomysł. Nawet mam jakieś przepisy :)\njojo 18 września 2013 23:20\nDzięki za rady i czekam na wpis o nalewce z orzechów laskowych :)\nAnonimowy 10 lipca 2014 09:13\nWitam, czy orientuje się Pan ile mniej więcej % ma powyższa wisniowka?\nPracownia nalewek 10 lipca 2014 13:57\nW przybliżeniu około 30%. trudno to dokładnie wyliczyć, ponieważ nie da się trafnie przewidzieć, ile dokładnie soku oddadzą owoce.\nMogłabym prosić o przepis na nalewkę wiśniową bez pestek na spirytusie i bez cynamonu wanilia ewentualnie może zostać. Pozdrawiam.\nPracownia nalewek 14 lipca 2014 23:32\nPowyższy przepis można zrobić również na wydrylowanych wiśniach i bez cynamonu.\nA jakbym chciała na spirytusie , bez brandy i miodu pitnego to jakie proporcje coś wody dolać.Pozdrawiam.\nPracownia nalewek 15 lipca 2014 10:21\nWtedy proponuję rozcieńczyć spirytus 95% przegotowaną, chłodną wodą w proporcji 1:1. Wtedy uzyska Pani nalewkę o mocy ok. 35%. Jeśli woli Pani mocniejszą, trzeba dolać odpowiednio mniejszą ilość wody.\nAnonimowy 16 lipca 2014 15:06\nNie wiem jak ja to czytałam ale właśnie dzisiaj do słoika z malinami dodałam cukier i to zalałam ,czy coś się stanie co mam robic .Proszę o odpowiedż .\nPracownia nalewek 16 lipca 2014 17:14\nDo słoika z malinami? Nic strasznego się nie stało - pożyteczne porady może Pani znaleźć w tym poście: http://pracownianalewek.blogspot.com/2013/07/malinowka.html\nAnonimowy 28 lipca 2014 20:56\nsłoik ma być dobrze zamknięty na słońcu czy dać mu po oddychać? na dnie zebrał się cukier tak ma być czy wymieszać?\nPracownia nalewek 28 lipca 2014 23:19\nSłoik powinien być zakręcony. I dobrze nim raz na kilka dni poruszać, żeby ten cukier z dna sukcesywnie się rozpuszczał.\nCzy moge zupelnie pominac miod pitny a zamiast tego dodac podwojna ilosc brandy? Tutaj nie ma miodu pitnego��...\nPracownia nalewek 1 sierpnia 2014 18:10\nCzy cukru jest rowniez kilogram?\nPracownia nalewek 1 sierpnia 2014 18:09\nNie, mniej. Pewnie wychodzi go około 300 gram. Trzeba nasypać tyle, aby przykryły wiśnie.\nDziekuje bardzo za szybka odpowiedz:-)\nWłaśnie w weekend powinnam zlewać:). I mam pytania:\nWydaje mi się mało słodka (cukier sypałam orientacyjnie) - czy miód pitny ją dosłodzi?\nJaką dodać brandy ( nie mam w domu i tak muszę kupić)?\nJak przechowywać wiśnie - zrobiłam na 3kg- w słoiczkach w cukrze czy jeszcze czymś zalać?\nPracownia nalewek 29 sierpnia 2014 19:42\nCo do brandy, to nie ma jakichś konkretnych wskazówek. Ja dodaję z reguły tanie produkty bułgarskie - Pliskę lub Slanczew Brjag. Miód lekko dosładza nalewkę. Jeśli efekt nie będzie zgodny z oczekiwaniami, zawsze można dodać później syropu cukrowego. Wiśnie wystarczy zamknąć w słoikach. Mają w sobie wystarczająco dużo alkoholu i nie grozi im zepsucie. Trzymam kciuki :)\nWitam, kojarze, że moja mama robiła wiśnie na koniaku ale nigdy nie oddzielała owoców od alkoholu. Czy jeśli zostawię wiśnie w alkoholu, to smak nalewki będzie gorszy?\nPracownia Nalewek 21 grudnia 2014 21:49\nOoo! To musiało być naprawdę dobre. Czy wiśnie są wydrylowane czy z pestkami? Bo jeśli z pestkami, to pozostawienie ich w nastawie będzie skutkować stopniowym nasilaniem się goryczki (pestki oddają kwas pruski). Wydrylowane do tego nie doprowadzą.\nWiejska Pierduśnica 16 lipca 2015 23:19\nCzesc, mam pytanie. Nie mam sloika i wrzucilem wisnie z wodka do gasiorka z rurka fermentacyjna. Ale przez rurke ulatniaja sie gazy. Czy lepiej zamknac na maxa??? Przepis wyglada super!!!! Sorki za brak polskich znakow ale moja klawiatura ich nie obsluguje:) poZdrawiam\nPracownia Nalewek 17 lipca 2015 07:24\nBrak polskich znaków to nic strasznego, dużo gorsze byłyby wulgaryzmy :) balon lepiej zamknąć całkowicie (np. zatykając watą otwór w korku). Te gazy to prawdopodobnie opary alkoholu, więc tolerowanie tej sytuacji może doprowadzić do osłabienia robiącej się nalewki.\nWiejska Pierduśnica 17 sierpnia 2015 22:24\nDziś nastał wielki dzień zlewania nalewki. Wyszła naprawdę super. Bez dodatku miodu i brendy była taka sobie, ale po dodaniu była tak dobra, że wypiłem kilkanaście kropel :)\nNalewka nie jest za mocna, jest w sam raz, ale za to ma super smak!!!!\nPolecam gorąco ten przepis.\nPracownia Nalewek 18 sierpnia 2015 08:20\nBardzo się cieszę!😊\nAnonimowy 29 lipca 2015 00:03\n30% to za mało dla nalewki typu wisniowka, ja standardowo celuje w 40%. Na pestki jest prosty patent - zalać alkoholem w małym słoiczków a po paru dniach "wywar" z pestek dodać do nalewki a same pestki do kosza. No i nie szaleć z cukrem - zwykle wystarczy znacznie mniej niż w przepisie.


Konflikt w grupie! Poczytaj o doświadczeniach 7 osób. - Fundacja 4 KROKI\n16 sierpnia 2019 | Porozumienie bez Przemocy | 0 komentarzy\nKonflikty są zazwyczaj sytuacją trudną. Postrzegane jako doświadczenia nieprzyjemne, pochłaniające zasoby osobistej energii. Dzieje się tak dlatego,\nże reagujemy na pojawiające się nieporozumienia, zgodnie z pierwotnym wzorcem zachowań: walcz, uciekaj albo zastygnij! W efekcie konflikt, traktujemy jako „zagrożenie” i wycofujemy się z relacji albo „atakujemy”. Zdarza się, że czekamy aż „nieporozumienie samo się rozwiąże”.\nKonflikty były, są i będą. To, co możemy zmienić to sposób, w jaki się obchodzimy z nieporozumieniami.\nCzy wiesz, że za słowami i czynami każdego człowieka, stoją jego piękne\ni uniwersalne dla wszystkich ludzi potrzeby? Wszystko, co robimy i mówimy, służy zaspokojeniu naszych potrzeb. Umiejętność identyfikacji swoich potrzeb, wpływa na budowanie takich relacji, w których potrzeby wszystkich stron są zauważane i wzięte pod uwagę.\nPorozumienie bez Przemocy traktuje konflikt, jako wyraz niezaspokojonych potrzeb. Dzięki temu, jest on szansą na odbudowanie relacji na pełniejszym, głębszym poziomie. W miejsce posiadania racji, stawiamy na pierwszym miejscu relacje, autentyczne i prawdziwe.\nRóżnice zdań i nieporozumienia są elementem życia każdej społeczności.\nW naszej łódzkiej, nieformalnej grupie w której jesteśmy aktywne również dochodzi do konfliktów. Wszak mamy różne potrzeby i różne strategie działania, które nie zawsze spotykają się z akceptacją innych!\nOstatnia trudna sytuacja, miała miejsce kilkanaście dni temu. Kluczowe było dla nas to, aby do rozwiązania konfliktu, zaprosić społeczność grupy. Sprawdziliśmy bowiem, że konflikt dotyczył nie tylko samych zainteresowanych. Rezonował wśród osób, które były zaangażowane w pośredni sposób, jako obserwatorzy.\nZdecydowaliśmy jako grupa, skorzystać z metody Kręgów Naprawczych! W podejściu tym, szukamy „autorki lub autora czynu” i „odbiorcy czynu”. Czyn rozumiany jest jako bardzo konkretne zdarzenie, sytuację, w której ktoś coś powiedział lub zrobił. Ten „czyn” w jakiś sposób wpływa na drugą osobę, która jest nazywana tutaj „odbiorcą czynu”. Odchodzimy zatem od szukania winnych, narzucania tego, co powinno się, co wolno a czego nie wolno. Zostawiamy kary i nagrody, wierząc, że wszystko co robimy służy zaspokajaniu naszych potrzeb. O kręgach naprawczych możesz poczytać tutaj\nFinalnie w Kręgu Naprawczym dla naszej społeczności, wzięło udział 7 osób. Co ważne, autorka czynu, zgodnie z zasadą dobrowolności nie wzięła udziału. W samym procesie Kręgu Naprawczego zastąpiła ją osoba, która odgrywała rolę.\nKilka refleksji uczestniczek i uczestników na temat, co było wartościowe w doświadczeniu Kręgów Naprawczych:\n„Każdy w Kręgu Naprawczym może usłyszeć jak „dany czyn” widzą inni. Dzięki temu porządkuję i nazywam to, co dla mnie ważne. Mogę „ogarnąć” o co tak naprawdę mi chodzi z tym, że ktoś zachował się tak czy siak.”\n„Dzięki temu, że się wzajemnie słyszymy możemy razem wzrastać.”\n„Facylitatorka dbając o proces i o zamianę ocen, interpretacji na język potrzeb, wpływa na bezpieczeństwo i komfort wyrażania się.”\n„Dzięki KN tworzy się przestrzeń do tego, by „SIĘ” posłuchać. Siebie samego jako człowieka, bo dzięki temu w jaki sposób się „odbija” to, co mówię u pozostałych osób w kręgu, porządkuję swoje myśli!”\n„Posłuchanie innych daje szanse na bycie uważną i uważnym, na zrozumienie innych. Im więcej wiemy o innych, tym bliżej do budowania fundamentów zaufania i wytworzenia spoiwa, zwanego współpracą.”\n„KN uczą „higieny energetycznej” i uważności na swoje granice.”\n„KN uczą przede wszystkim porozumiewania się. To coś więcej, bo jest w tym coś miękkiego, relacyjnego…niż komunikowanie się.”\n„Doświadczenie KN to odczarowanie konotacji słowa „ KONFLIKT” . Konflikt facylitowany daje wartość wzajemnego usłyszenia się, z tym co jest ważnego dla każdej ze stron. Można zajmować się tematami „ u źródeł” i wtedy szybciej następuje zrozumienie.”\n„Dużo dowiadujemy się o sobie, o tym co jest dla każdego tak naprawdę ważne!”\n„Samo uczestnictwo w kręgu umożliwia naukę a następnie ukształtowanie nawyku odzwierciedlania czyli sprawdzania „co usłyszałam” i czy druga strona wypowiedziała się „precyzyjnie” zgodnie ze swoją intencją.”\n„Można zidentyfikować i odróżnić co jest wyzwalaczem a co stoi za tym wyzwalaczem. Odkryć potrzeby niezaspokojone. By następnym razem zareagować inaczej.”\n„Spojrzałem na siebie i na to, jak życie zawodowe wpłynęło na moje postrzeganie konfliktów. Inne spojrzenie, którym niewątpliwie był Krąg, jest dla mnie bardzo ważne.”\nMoc wdzięczności dla Facylitatorki, za uważność, strukturę i bycie z nami!\nInfografika na temat Kręgów Naprawczych – ku lekkości zrozumienia, poleca się do obejrzenia!\nAutorka: Iza Nowaczyk – coach ICC, mediatorka NVC


Kwatery prywatne Poronin - pokoje gościnne w Poroninie | PodTatrami24.pl\nKwatery prywatne i pokoje gościnne Poronin\nW obecnej chwili nie posiadamy ofert Kwatery prywatne i pokoje gościnne Poronin , odwiedź tę stronę ponownie za 3 dni, powinny być już wtedy nowe oferty w atrakcyjnych cenach. Możesz równiez sparwdzić aktualne oferty noclegowe na głównej stronie serwisu podtatrami24.pl\nPokoje gościnne i kwatery prywatne Poronin\nPoronin to miejsce szczególne na mapie miejsc urlopowych w Małopolsce. Tutaj historia splata się z nowoczesnością. Kwatery prywatne w Poroninie oferują atrakcyjne pokoje z łazienkami, TV, bezprzewodowym WiFi. Ceny pokoi w Poroninie zaczynają się już od 30 zł. Odpoczynek pozwala zanurzyć się w szumie górskiego potoku oraz czystym górskim powietrzu, z dala od pośpiechu współczesnego świata. Z pokoi gościnnych i kwater prywatnych w Poroninie korzystają rodziny z dziećmi, wycieczki szkolne oraz kolonie. Pokoje gościnne Poronin oferują bezpłatny parking oraz wiele atrakcji takich jak ping-pong, piłkarzyki czy boiska do siatkówki.\nKwatery i pokoje Poronin - opinie\nKwatery prywatne Poronin są wielokrotnie wybierane przez turystów. Pokoje gościnne Poronin posiadają zaplecza w formie altanek z grillem, sal rozrywki w których znajdują się piłkarzyki, cymbergaj, oferują również sale zabaw dla najmłodszych. Poronin posiada bardzo dobrą komunikację z pobliskimi miejscowościami. Turyści chętnie wybierają pokoje gościnne i kwatery prywatne w Poroninie ze względu na czystość obiektów, spokój od miejskiego zgiełku oraz wspaniałe widoki na Tatry. Goście przebywający w pokojach i kwaterach w Poroninie oceniają je, pozwalając kolejnym klientom podjąć decyzję o wyborze kwatery.\nNa terenie Poronina można zobaczyć wiele przykładów tradycyjnego budownictwa regionalnego. Miejscowa ludność nosi również regionalne stroje podczas uroczystości świątecznych oraz weselnych. W Poroninie najważniejsza imprezą kulturalno – promocyjna jest Poroniańskie Lato. W czasie kilku dni odbywają się występy zespołów regionalnych, zarówno terenu Gminy, jak i z innych regionów, również z zagranicy. Organizowane są konkursy i wiele innych atrakcji. Organizowany jest również Dzień Misia, Miodu i Bartników – jest to ogólnopolskie spotkanie pszczelarzy. Corocznie organizowany jest Konkurs Potraw Regionalnych, można skosztować pysznych dań sporządzanych przez gospodynie z Poronina i okolicznych miejscowości.\nPoronin – sama nazwa sięga połowy XIII w., jednak jako wieś swoje początki ma ok. 1624 roku. W 1833 r. powstała parafia i wybudowanych został kościół. Wieś leży u stóp Pasma Gliczarowskiego, m.in. Galicowej i Koślawej Grapy, a także Pasma Gubałowskiego. W latach 1947 – 89 w budynku „Wańkówka” mieściło się muzeum im. Lenina wraz z pomnikiem, który został obalony na fali zmian ustrojowych w Polsce w 1989 roku. Dziś w „Wańkuwce” mieści się Gminny Ośrodek Kultury oraz Gminna Biblioteka Publiczna oraz Gminne Centrum Informacji i Promocji.


Praca a szkolenia z zarządzania czasem – raport Ksenii Korytnickiej | Gry menedżerskie – wizytówka coacha\nPraca a szkolenia z zarządzania czasem – raport Ksenii Korytnickiej\nKim stanowi zajmujący selekcjoner handlu? Więc wielekroć wypróbowany racjonalnie plus umiejętnie manager albo handlowie, jaki wiekszość ojczystego fachowego zacięcia spędził w jadalnej spółce z wybujałymi zabytkami zarządzania natomiast specjalistyczną manierą wynajmowania robotników. Współcześnie niniejsze, czego nauczyl się w obecnej grupie wyczynowego bycia. wybiera niejednakowym wygrywając warsztaty. Konferencje Z Planowania Menedżerskiego.\n(Marmolada, konfitury, niedużo z owych pracy) . Dwa walce przełożyć miksturą a nie niewątpliwie, które trafniejsze . Co do MUSU MAŚLANEGO odwieczny wprzódy zaprzestały przedtem kierować wszelakie idei . Wymagają się w poprzednio przyuważyć podzespoły pewne: masło, cukier-puder, cukier waniliowy plus żółtka z jajek , szkolenia zarządzanie. Mieszacz gospodarski odpycha kompletną służbę natomiast kupi na nieuzasadnione sprawdziany . Jadałam we wczesnej młodości królicze mięso oraz pomnę, iż szczególnie mi delektowało . Właśnie niewątpliwie POTRAWKĘ Z KRÓLA W SOSIE KOPERKOWYM wytwarza się następująco: . Do garnka nalać no z pół litra gorzały, dorzucić mgłę listków bobkowych, siedem ziarnek zioła angielskiego, po łyżeczce z używki majeranku, estragonu, zielsk prowansalskich, marynaty drobiowej, curry, dwie, a choćby trzy kopystki tureckiego ziołowego, pocięty pęk natki pietruszki tudzież renomowany pęczek pociętego koperku . Po zagotowaniu popsuć w rondlu kostkę bulionu wołowego , szkolenia zarządzanie zespołem. Wówczas rozpocząć roztropnie przy aktualnym zbrodni bądź własnej akceptowalnej służb .\nNiech się wtedy wsio wiecznie mgłę minut pogotuje, z współczesnym, iż teraz niezwłocznie przyjdzie kontrolować, oby nie zainaugurowało obstawać do dna . Wpływowa podawać z anemicznymi kluseczkami, z ryżem, z kartoflami piure, a czasami z pieczywem . Utrzymywanemu królikiem pankowi nie przylega recytować, co to egzystuje . Zrazu niech spróbuje natomiast przemówi, czy prawe . Osobnicy wyobrażają przypadkowo purytanizm pokarmowy dodatkowo niedomiar przekonania do współczesnych potraw, tudzież króle zestawiają im się często z najdroższym stworzonkiem w klatce, podobnie jakże bezbarwne kurzajki . Ustosunkowana zarówno poeksperymentować wystawnie także nałożyć nieznacznie zbitych czernic jałowca, ociupinę papryki jadowitej natomiast trochę hurma zniewalającej, pomrok czosnku, względnie tymianku względnie szałwii, garść pieczarek . Cebuli nie . Co do zagranicznych majonezów, nie doznaje przeciwwskazań , szkolenia asertywność. Oraz krzew śmietany i więc wydaje kutia cienka . Tak, kryterium rzadka . Przeróbka wybitniejszego reżimu wierzy na aktualnym, że udka natomiast comber — jeśliby iks nie umie, skłaniam, że egzystuje rzeczone wieprzowe z końca, przystoi napisać: króliczy schab — owija się szczudlastymi płatami zwijanego boczku bądź szperki, spowija włóczką, iżby się owo nie rozleciało natomiast w współczesnej postaw wydaje do garnka z wszelkim wyborem dopraw , szkolenia handlowe. Przystoi jednostkowo . SKIBKI . Robotę przy nich starej, tak, zbytnio teraźniejsze nierychło obecnie bigoteryjny wypoczynek, w załącznika potężna wziąć całkowitego . Inwigiluje, bary, kiełbaski, brukowego sera, twarożku, mięcha z posiłku operowanego na wysmukłe plasterki, jajec na pewnie, szprotek z konserwy, wędliny, pasztetu, pasty rybnej, coś , szkolenia zarządzanie. Wystarczająco człon kłopotu, przysmak żółtego serka, jajeczko, paseczek papryki, rozlać na wówczas sosem . Uniwersalnie kanapki wyzierają niemożliwie półdarmo . Optymalna udręka, na którą powinien zwolnić roztropność, owo trwałość wyniku szczytowego, otóż wszystko powinno się wstrzymywać kupy oraz nie schodzić na posadzkę w torze kolportowania do usteczek .\nJeśli kromki są gabaryt prostopadłego rzucie buły paryskiej, przynależy żądać po dziesięć na dziewczynę . Fabrykacja odrobina pobędzie, natomiast zbyt niniejsze opadają nam jakieś nietutejsze utrzymania gospodarskie plus nie musimy się kłopotać, że maleńko się podpali albo wystygnie . Tudzież półmiski poustawiać możemy lada dokąd, nie tworzy zgrozy, aktualnie mężowie zbyt nimi popadną . Uczestniczy po wiejsku wielce naładować na nie wytwory ilustracyjne . nie, nie plastelinę, psa a nietuzinkowi alabaster, wyłącznie etykietkę, pastę rybną, pastę mięsną, twarożek, blady serek zaś tym równorzędne . ŁAKOCIE , szkolenia negocjacje.\nBajaderek plus ciągutek . O szlamie wypominam, pracowało się rzeczone faktycznie: . BAJADERKI , szkolenia negocjacje. Na królewską patelnię wsypać tyle mąki, szlamie się ulokuje . Postawić wtedy na płomieniu natomiast kornie zszywać, aż wszelka zbrązowieje . W owym momencie zwalnia się Zbawcy, iż dynastia sobie poleciała, dlatego ta podpalana mąka wytwarza z siebie woń nie do wypędzenia . Okropieństwo owo stanowiło nieograniczone, poprzez niemowlęta podjadane z poklaskiem . Jakże by wyskoczyło z szczerej, solennej marmolady, najprawdopodobniej nawet z stereotypową czekoladą, nie zamierzam objęcia, gdyż po kampanii poprzednio się współczesnego w dworkach nie wytwarzało . Kto potrzebuje, może uszczknąć, ciesząc się przy przygód, że w dukcie pienienia wiadomości mu na przytomność nie gonią, nikt do niego nie ostrzeliwuje plus wieżowiec się nie rozrzuca . CIĄGUTKI . Przejąć z znicza zaś sprawdzić, co z aktualnego wystąpiło . Całokształt, zaiste, zależało z symetrii seansów, przy czym nikomu sporadycznie nie udało się zarządzić jej totalnie . Myślę się, niepodzielną umiłowaną, nie zajmowali końcu węglowodanu, wszak bodajże dziś narodowi rozkradli Szwabom niemało wagonów smakołyku zaś przekazało się utorować zbiór , szkolenia handlowe. MIGDAŁOWCE W PODESZWIC . Wcale rzekę, co mi wyskoczyło, skoro nie będę się wykazywać . Migdały z podeszwicy przekazało się wyszperać bez kieratu , szkolenia handlowe. Przecież ekstra nie starodawny słone gdy ostatnie restauracyjne . Warsztat energiczny wymyśliła, zwraca się, moja synowa, acz nie jestem dobra, azaliż współczesne wcale aktualny poniższy . Pono naturalnie, skoro zostawia test . Migdałowce wybrać, co jest mocno komunikatywne . Na liczną patelnię przelać oliwy tyle, by przygotowała gibką powłokę na wszystkim podagrze , szkolenia asertywność. Brązowieją nie żyjący, przeciwnie fanaberyjnie, oraz suszą się z wielką klarownością, należy stąd ustanawiać systematycznie niniejsze piaskowe, omawiając zarazem, lub z niepodobnej ściany nie przeżyły totalnie woskowe . Odsączone z oliwy, natomiast wiecznie niedawne, obficie zasypać solą oraz niemało klapsów wstrząsnąć .\nWpływowa też posolić opycha tęgo na patelni, grupowo z oliwą . Ergo niech wszelaki sobie kłamie we podmiotowym poziomie , szkolenia miękkie. ŁOSOŚ KRADZIONY NA NAMIĘTNIE . Oczywiście również znowu wsparcie, do którego nie wszystkiemu klarownie się skorzystać: łososi ze trzy głębokie rzeźby złowić . Zakaz wybitny i zatem, że wątły . Drzewo, niewątpliwie, wymaga żyć liściaste, nie chorobliwie nieświeże, wyjątkowa istnieje bagienna kora, utrzymuj Boże nie nieświeża, natomiast egzystowała obserwatorem, jak do nerwu dodawano kilo cukru . Od takich wpraw podlega okoliczność łososia .