SINISTER: września 2014\nAnd I wanna love you so more\n-Mów. – zachęciłam go łagodnie. Harry nadal uparcie skupiał wzrok na światełkach, które rozplątywał.\n-Mówiłem Ci już kiedyś, że nie mam z rodziną jako takiego kontaktu. Nie chcą mnie znać. Ale wiesz, nie wszyscy mnie nienawidzą. Są osoby, które mimo plotek nie unikają mnie za wszelką cenę. Niedawno, przyjechali do mnie… Moi dziadkowie. Oni nigdy nie wyrzekli się mnie wprost, pamiętam, że kłócili się z moimi rodzicami o to, jak mnie potraktowali. Zbliża się ich pięćdziesiąta rocznica ślubu. I robią przyjęcie i odnowienie przysięgi. Zaprosili mnie. Już widzę miny mojej rodziny jeśli mnie tam zobaczą- uśmiechnął się krzywo.- W każdym razie, mimo wszystko chciałbym tam być. Ale… - zawiesił się zaciskając palce na kabelkach łączących lampki. – kurwa, nie dam rady stanąć przed nimi wszystkimi sam. – warknął wyraźnie zły, puszczając te pieprzone lampki.\nZapadła cisza. Byłam w szoku. Harry Styles przyznał się przede mną, Julie Blackburn, że nie da rady, Nie da rady stanąc przed własną rodziną. To musiało go dużo kosztować. Targały mną sprzeczne emocje. Z jednej strony zapragnęłam przemówić do rozsądku jego rodzinie, przytulić go i wręcz na siłę z nim tam pójść, a z drugiej strony bałam się ruszyć gdy jest w takim stanie, a co dopiero znieść taką presję będąc z nim tam. Te spojrzenia jego rodziny co ja tu robię, kim jestem…\nMoje rozmyślania przerwał jego cichy głos.\n-Dlatego chciałem Cię prosić, żebyś pojechała tam ze mną. Nie będziemy tam długo, właściwie myślałem tylko o obecności podczas odnawiania przysięgi, życzeniach i zmyciu się, bo podejrzewam, ze szybko ktoś by mnie stamtąd wygonił. – znowu uśmiechnął się kpiąco sam do siebie. – Ale chciałbym tam być, z dziadkami. Czuję się im to winny, oni we mnie nie zwątpili, wspierali mnie. Chociaż tak mógłbym im okazać swoją wdzięczność. Nie wspominając, że babcia zwariowałaby ze szczęścia, że przyjechałem z dziewczyną. – tym razem uśmiechnął się szczerze. Widać, że łączyła go z dziadkami wyjątkowa więź. – Ale wiem, że nie dam rady stać tam i cały czas udawać, że nie rusza mnie nienawiść własnej rodziny. Wiem, że Cię wkurwiam, ale po prostu Cię o to proszę. Gdyby nie to zamieszanie ze ślubem to poprosiłbym Lucy, Niall zna sytuację i może by się nie wkurzył. Ale sama wiesz, jak jest. –w końcu podniósł wzrok i spojrzał na mnie.\nA mi zrobiło się gorąco, ciężko powiedzieć z jakiego powodu.\n-Pojadę z Tobą, Harry. – powiedziałam patrząc mi w oczy.\n-Szczerze spodziewałem się wszystkiego, ale nie, że tak po prostu się zgodzisz. Nawet nastawiałem się na błaganie na kolanach. – był wyraźnie zaskoczony.\n-Poczekaj, to jednak się zastanowię, klękaj, - powiedziałam starając się wywołać jego uśmiech. Ulżyło mi, gdy naprawdę się uśmiechnął. O Harry`m mogę powiedzieć wszystko, jest strasznie irytujący, denerwuje mnie do granic możliwości, ale na pewno nie zasługuje na takie traktowanie ze strony rodziny. Nadal byłam w lekkim szoku, że, cóż, tak jakby, otworzył się przede mną?\nTo aż dziwne że Harry nie zawsze jest arogancki, wkurzający, silny, pewny siebie i nie do pokonania. Cóż, nie mogę udawać, że to nie zrobiło na mnie wrażenia.\n-Dziękuję, Julie. Naprawdę. – uśmiechnał się do mnie. O MAMO, co się dzieje?\nObdarzył mnie szczerym uśmiechem, nie typowym dla niego, kpiącym, czy łobuzerskim, albo po prostu wesołym. Szczerym. OUH.\n-Nie potrzebowałeś przysługi, żebym z Tobą pojechała. Wystarczyło powiedzieć. – powiedziałam cicho.\n-Lubisz mnie. – wypalił nagle dalej uśmiechając się w ten zaskakująco miły i szczery sposób.\n-Co? – mruknęłam zaskoczona.\n-Lubisz mnie. – powiedział. – Gdybyś mnie nienawidziła czy coś, to choćby nie wiem jak byłoby Ci mnie żal, wykręciłabyś się. Ale się zgodziłaś bez problemu, czyli jednak lubisz mnie. Ale to dobrze, Shawty, bo ja Ciebie też. – puścił mi oczko. Oho, stary Harry wraca.\n-Czyli ten piękny moment, gdy byłes do zniesienia minął? – zapytałam krzywiąc się.\n-Oj nie wypieraj się Julce. Ty mnie po prostu lubisz.\nWywróciłam oczami. Ale przynajmniej zostawił szczery uśmiech, zawsze coś.\nZapadła cisza. Ale Harry dalej był uśmiechnięty w ten fajny sposób. Aż miło było popatrzeć.\nTo znaczy, nie to, ze się na niego patrzę, nie.\nMoże trochę zerkam. Czasem. Kątem oka. Tak.\n-Więc Julce, chyba czas najwyższy, żebym wyjaśnił Ci tą sprawę z Dylanem. – powiedział nagle a ja mało nie spadłam z krzesła.\nCholera, fakt. Zapomniałam z tego wszystkiego. Odłożyłam te pieprzone światełka na bok bo czułam, że to co usłyszę, może mi się niekoniecznie spodobać.\n-Mów. – westchnęłam.\n-Cóż, mówiąc szczerze, nienawidzę tego fiuta. – mruknął, na co się skrzywiłam. – Ale do rzeczy, znamy się od dobrych kilku lat, właściwie to od gimnazjum, tak myślę. Wtedy się nawet kumplowaliśmy, imprezy i tak dalej. Potem wiadomo, każdy układa sobie życie. Jak miałem 19 lat, sprawy z rozprowadzaniem towaru, bójkami, szantażami i wojną z Mike`iem Levinem zaczęły się rozwijać. Nie miałem na to wpływu, właściwie wpadłem w to żeby chronić moją siostrę, Gemmę, ale to inna historia. No więc się pewnie domyślasz, że nie było kolorowo skoro Cole był po stronie Mike`a, nie naszej i…\n-Zaraz. –przerwałam mu. – Jak Dylan mógł być po stronie Mike`a? –zmarszczyłam brwi.\n-No normalnie, przecież był jednym z jego ludzi. – wzruszył ramionami.\n-CO? – pisnęłam zszokowana.\nHarry patrzył na mnie przez chwilę.\n-Jak długo znasz tego sukinsyna?\n-Jeśli mówisz o Dylanie, to od dziecka. – zacisnęłam zęby.\n-Chcesz mi powiedzieć, że przez ten cały czas nie wiedziałaś nic, skąd ma kasę, że w ogóle zadaje się z Levinem? Sorry, Julie, ale czy ty jesteś ślepa? – zmarszczył brwi.\n-Nie. Nie wierzę. Nie ma takiej opcji.- powiedziałam twardo. – Nie Dylan, coś Ci się pomyliło.\n-Jak mogło mi się pomylić, chyba kurwa go znam.\n-Może zbieżność nazwisk, nie wiem! Ale Dylan w życiu nie zrobiłby takiej głupoty! O czym ty w ogóle gadasz! A poza tym, Levine cały czas był w Northland, a jakbyś nie zauważył Dylan w Brown Hill! – aż wstałam.\n-A w Brown Hill nikt nie słyszał o Mike`u? O pobiciach? Porwaniach? Szantażach?\n-Każdy znał Mike`a! Ale Dylan nie mógł go nawet znać, to niemożliwe! – pokręciłam głową. Nie słyszałam większej głupoty. Przyjaźniliśmy się od zawsze, chyba bym coś zauważyła!\n-Julie, wydzieranie się na mnie nic nie zmieni. – westchnął.- Nie chcesz to nie wierz. Nie tylko się znali, on był jednym z jego ludzi w Brown Hill. Co prawda nie robił tego co my, z tego co wiem, to on raczej zbierał informacje, czy coś tam. Ale nie tylko przez to się nienawidziliśmy. Kiedyś już zadarłem z Mike`iem. Jeszcze jak byłem szczeniakiem. Więc Mike szukał okazji, żeby mi zaszkodzić. I posłużył się Cole`em. Ten sukinsyn zarywał do Gemmy. Pamiętam jaka była szczęśliwa, że się nią zainteresował. Nie byli ze sobą jakoś specjalnie, raczej on się, starał…? Czy inne gówno. Nie wtrącałem się w to, chociaż wiadomo, brat Styles, chłopak od Levine`a… Ale moja rodzina jeszcze nic wiedziała, więc nic z tym nie robiłem. Kiedyś byłem z chłopakami na imprezie w Brown Hill.\nSpotkaliśmy tam Cole`a z kumplami. Wszystko było okej do momentu gdy nie usłyszałem jak gadają o Gemmie. Dylan wprost powiedział, że ma swój interes w byciu z Gemmą. Zorientowałem się, że chciał zbliżyć się do mojej siostry tylko po to, żeby dotrzeć do mnie. Mało tego, ci kolesie zaczęli o niej mówić w taki sposób… -zacisnął pięść. – Wkurwiłem się momentalnie i… no zrobiłem rozróbę. Wpierdoliłem im z chłopakami. Niestety Dylan dostał najmniej bo szybko uciekł. W każdym razie, nie wiedziałem co mam powiedzieć Gemmie. Jak mam jej wyjaśnić, udowodnić, że chłopak, którego lubi ją wykorzystuje, żeby mi zaszkodzić? Złamałbym jej serce. Ale nawet nie zdążyłem tego zrobić. – urwał. Chyba zaczynał wkraczać w te tereny swojej przyszłości, które go bolały, hm.\nCO NIE ZMIENIA FAKTU, ŻE TO ABSURD.\n-Czekała mnie niespodzianka, gdy wróciłem do domu. Gemma już mnie nienawidziła, bo rzekomo Dylan ją zostawił przeze mnie bo go pobiłem, a rodzice byli wściekli bo dowiedzieli się od niego co robię. Że to, że dostał ode mnie to nie wszystko, co robię. Wtedy się ode mnie odwrócili. Zabawne, uwierzyli obcemu kolesiowi, a nie własnemu synowi. – zaśmiał się gorzko. – W każdym razie, dlatego się nienawidzimy. Zranił moją siostrę i sprawił, że moja rodzina się ode mnie odsunęła. – wzruszył ramionami jakby go to nie ruszało.\n-To jest niemożliwe. – pokręciłam głową.\n-Nie chcesz, nie wierz. Możesz zapytać Niall`a, Liama, kogokolwiek. Znają tą historię. – mruknął najwyraźniej znudzony moim oporem.\n-Nie wierzę. – jęknęłam. Ukrywał to cały czas? Fakt, miał swoje życie, nie kontrolowałyśmy go przecież z Vic, co robi kiedy się nie widzimy.\nTeż faktem jest to, że rzeczywiście kiedyś przyszedł z rozwalonym nosem, ale mówił że miał wypadek na desce jak jeździł z chłopakami.\nCholera, niemożliwe. Okłamywał mnie przez ten cały czas?!\nMuszę z nim porozmawiać. Na pewno może to jakoś wyjaśnić, to głupi zbieg okoliczności. Na pewno.\n-Co robisz? – zapytał Harry.\n-Dzwonię do niego. – odparłam.\n-Serio chcesz się z nim teraz kłócić? Świetny pomysł, Blackburn. – mruknął i rozparł się na krześle.\n-Zamknij się. – syknęłam. Prychnął tylko.\n-Cześć, tu Dylan, nie mogę teraz odebrać. Zostaw wiadomość, oddzwonię. – CHOLERA NO.\nZła schowałam telefon i usiadłam na moim miejscu i uparcie szarpałam te pieprzone światełka.\n-Ej, Ej Blackburn, bo zaraz wszystkie popsujesz! – Harry zabrał mi je z rąk.\nWestchnęłam sfrustrowana, ale zostawiłam to w spokoju.\n-Ej, Shawty, nie denerwuj się tak. Jeszcze nie zauważyłaś, że często ukrywamy takie fakty przed osobami… - zawahał się chwilę. – na których… no, nam zależy. – wykrztusił.\n-Tak bardzo zależy, że przy okazji okłamuje się ich? Świetnie. – mruknęłam. Już nie byłam zła, ale rozczarowana, bo to by wiele wyjaśniało. Nawet nigdy nie doszukiwałam się głębszego sensu w niektórych sprawach jeśli chodzi o Dylana. A teraz? Układało się to w logiczną całość.\n-Chcemy ochronić bliskich i oszczędzić im tego. Nie zastanawiamy się nad konsekwencjami, nad tym co będzie jak wszystko się wyda. – mówił Harry. – Wiem z własnego doświadczenia.\nWłasnego doświadczenia? Pozwolę to sobie przemilczeć…\n-Po prostu jest mi przykro i tyle… - mruknęłam unikając jego wzroku.\n-Sam nie wierzę, ze to mówię, bo naprawdę nienawidzę sukinsyna, więc lepiej się zastanów nad moimi słowami, bo wcale nie jest mi łatwo to mówić.- skrzywił się. – Może najpierw pogadaj z nim, ale szczerze i na spokojnie bez krzyków, sarkazmu i wkurwów typowych dla Ciebie –tu przewrócił oczami- i dowiesz się czemu Ci nic nie powiedział. Daj szansę.\nChyba otworzyłam usta ze zdziwienia.\n-Harry Styles mówi o wybaczeniu, zrozumieniu… O UCZUCIACH? O mój…\n-WYSTARCZY. – przerwał moją uwagę z poważnym wyrazem twarzy. – Nie przyzwyczajaj się.\n-Oczywiście, Harry. – mruknęłam z ironią, na co skarcił mnie spojrzeniem.\n-Po prostu nie rób mu tego, co moja rodzina zrobiła mnie, bo mimo, że nienawidze gościa, to nikomu czegoś takiego nie życzę. – powiedział patrząc mi o dziwo w oczy.\n-Boże, nie mogę w to uwierzyć. Jak to się w ogóle stało… - jęknęłam i podciągnęłam kolana pod brodę.\nStyles był ostatnią osobą, której chciałabym się zwierzać ale beznadziejnie się czułam z myślą, jak długo Dylan mnie okłamywał. Kim był. Czy udawał tego Dylana, którego znam?\nCo do cholery było prawdziwe? W jak wielu sprawach mnie jeszcze okłamał?\nJeszcze pół godziny temu, jeśli mogłam być pewna czegokolwiek, to tego, że Dylan zawsze był, jest i będzie ze mną szczery. A teraz?\nKtoś lubi pieprzyć się z moimi uczuciami.\n-Julce, tak bywa. Zrobisz jak zechcesz, ale weź pod uwagę, ze mnie też ktoś odrzucił bez szansy na wyjaśnienia. – mruknął patrząc mi w oczy.\n-Może dlatego trzeba było być szczerym od początku? – zasugerowałam.\n-Tak masz rację. ,,Hej mamo, hej tato, jestem w czymś w rodzaju gangu, wszczynam bójki, handluje narkotykami, zdarza mi się komuś wpierdolić do nieprzytomności, to ze mną i moimi przyjaciółmi nawet policja boi się zadzierać, więc udają, ze nie wiedzą co się dzieje. Co na obiad?” – powiedział z ironią.\n-Teraz jest Ci lepiej gdy Cię odrzucili? Wolisz żyć tak, niż być szczerym od początku mimo, że nie byliby zadowoleni?\n-Kurwa, Julie! – warknął, a ja się wzdrygnęłam. – Na jakim ty świecie żyjesz? – jego ton nieco złagodniał widząc moją reakcję na jego pierwsze słowa.\n-Na takim, na którym cały czas ktoś mnie okłamuje! – zawołałam.\n-Tak już jest, Julie. Nie zmienisz tego, tacy są ludzie. Ale jest różnica pomiędzy kłamaniem, żeby kogoś chronić, a oszukiwaniem celowo i perfidnie. Zapamiętaj to.\nWestchnęłam. Miałam mu jeszcze kilka słów do powiedzenia, ale nie chce mi się już z nim kłócić. Podejrzewam, że jeszcze zdążymy się jeszcze posprzeczać i to nie raz.\n-To jest po prostu przykre, wiesz? – mruknęłam.\n-Domyślam się, Shawty. – spojrzał na mnie.\n-Myślisz, że dogadasz się z rodziną? – wypaliłam śledząc jego reakcję.\nZawahał się chwilę z odpowiedzią.\n-Nie wiem… Ale chciałbym. Brakuje mi ich. – powiedział cicho.- Nigdy nie byliśmy jakoś specjalnie kochającą się rodzinką, ale jednak…. Poza tym, bardzo brakuje mi więzi z Gemmą.\nPokiwałam tylko głową na znak, że rozumiem.\nZapadła między nami cisza. Nie krępująca, ale mało wygodna. Smutna, wypełniona ciężkimi myślami i moimi i Harry`ego.\n-Chodźmy pozawieszać te pieprzone światełka. – rzuciłam krzywiąc się i wstałam energicznie.\nPrzez twarz Harry`ego przebiegł słaby uśmiech.\nWstał i wziął w dłonie te wiązki lampek.\n-Do dzieła, Shawty, chcę Cię zobaczyć na drabinie. – puścił mi oczko i wyszedł na salę. Wywróciłam oczami. Ale tym razem towarzyszył mi uśmiech na mojej twarzy.\nChyba miał rację i nawet nie zauważyłam kiedy go polubiłam.\nJak się okazało ta ekipa już wzięła się do pracy. Na parkiecie leżał rozłożony przeźroczysty materiał, stoły były poustawianie już w rządkach, krzesła pozdejmowane, a serduszka z obrączkami były porozwieszane na ścianach.\n-Dobrze, że państwo przynieśli te światełka, te pęki będą na ścianach i na scenie, a te na siatce trzeba będzie położyć na tym materiale i dopiero podpinać pod sufit. – mężczyzna, którego spotkaliśmy już wcześniej podszedł do nas. – I jeśli pani chce, mam ten plan Sali. – uśmiechnął się do mnie.\n-O, dziękuję. – odwzajemniłam uśmiech i wzięłam od niego kartkę. Hm, ciekawie.\nO cholera. Poczułam ciepły oddech przy moim uchu, na mojej szyi i ramieniu.\nTo Harry zaglądał mi przez ramię na plan. ALE CHOLERA, nawet nie zdaje sobie sprawy jak bardzo rozprasza mnie tym co robi. Kompletnie nie mogłam skupić się na tym, na co patrzę, gdy Harry praktycznie położył głowę na moim ramieniu. Czułam jego oddech, perfumy, ciepło. Jego loki łaskoczące mój policzek. UHHH.\n-Normalnie rzygam tęczą. – rzucił nagle a mnie przeszły dreszcz cze pod wpływem jego głosu tuż przy moim uchu.\nSKUP SIĘ BLACKBURN, SERIO.\nZacisnęłam powieki i je otworzyłam. Z planu wynikało że cała sala ma być urzadzona przestronnie ale słodko w chuj.\nNo cóż. Może i to aż nazbyt urocze, ale kurde.\nTeż bym tak kiedyś chciała.\n-Będzie pięknie. – powiedziałam pod nosem.\n-Nie wątpię. – mruknął Styles i odsunął się, pozostawiając nieprzyjemne uczucie chłodu po swoim ciele.\nPowstrzymałam się od westchnięcia.\n-Shawty, łap jeden koniec, porozkładamy to. – polecił brunet podając mi wiązkę lampek. Posłusznie stanęłam przy jednym końcu płachty lekko skrzącego się materiału. Cholerka to będzie wyglądało cudownie.\n-Dobra, połóżmy! – głos Harry`ego wyrwał mnie z zamyślenia. Zrobiłam to co mówił. Tą samą czynność powtórzyliśmy z kolejnymi wiązkami, aż materiał był nimi wyłożony. Ekipa wynajęta do przygotowywania zajęła się podpięciem materiału do sufitu. Nie mogłam się doczekać aż zobaczę efekt.\n-Wszystko jest gotowe zgodnie z planem, więc nic tu po nas. W razie gdyby coś było nie tak, czy coś trzeba było zmienić czy poprawić, proszę do nas dzwonić. – mężczyzna przewodniczący ekipie uśmiechnął się do nas serdecznie. Skąd ma tyle energii? Ja ledwo stałam. A to przecież on i jego ludzi odwalili większość roboty, ja właściwie jedyne co robiłam to rozplątywałam i układałam światełka, podpinałam materiały i sztuczne kwiaty, rozkładałam świeczniki i cóż… droczyłam się z Harry`m.\n-Dobrze, dziękujemy bardzo. – odwzajemniłam gest.\n-Do widzenia. – dodał Harry. Wyglądał na nieco zmęczonego. Cóż.\nGdy oprócz nas na sali, jak i w budynku nie było już nikogo Harry westchnął głośno i przeciągle po czym po prostu położył się na parkiecie. Spojrzałam na niego zaskoczona.\n-Nie patrz tak na mnie, tylko kładź się obok. Chyba ze masz na tyle energii żeby dłużej udawać silną i wyspaną, to proszę bardzo. – mruknął.\nSekundę później leżałam obok niego.\nPrzez kilka minut leżeliśmy w kompletnym milczeniu i jedyne co dało się słyszeć, to nasze głębokie i spokojne oddechy.\n-Muszę zadzwonić do Lucy. – jęknęłam w końcu.\nHarry westchnął tylko.\n-Jak sobie pomyślę, że pojutrze wesele…Powinienem się cieszyć, ze się najebę w trzy dupy z chłopakami, a tu masz, cały dzień na nogach i to na trzeźwo. – mruknął.\n-Masz rację Styles, to taaaki problem. – rzuciłam sarkastycznie.\nWywrócił oczami na mój ton. TO MÓJ NUMER, STYLES.\n-Tylko pamiętaj o obrączkach. – dodałam.\n-Jeszcze kurwa uważaj żeby obrączek nie zgubić. – prychnął.\n-Nie narzekam, cieszę się och szczęściem i tak dalej, ale padam już na ryj. Nie jestem stworzony do świadkowania.\n-Jakoś do tej pory odpowiadała Ci ta rola. – mruknęłam powątpiewająco.\n-Bo ograniczała się do luźnego spędzania czasu z Tobą.- wzruszył ramionami.\nCholera, mi też to odpowiadało.\nSpojrzałam na niego. Jego wzrok był cały czas utkwiony we mnie. Cholera.\nO dziwo nie odwróciłam wzroku. Nie wiem czemu, nie mam pojęcia.\nPrzez kilka chwil, może sekund, może minut, nie wiem, trwaliśmy w ciszy patrząc na siebie.\nNa usta Harry`ego wkradł się cień uśmiechu. To wystarczyło żeby mnie ożywić. Szybko uciekłam wzrokiem na materiał pod sufitem.\nPoczułam że się rumienię, cholera. To był chyba najdziwniejszy moment w moim życiu.\nNie miałam pojęcia co teraz zrobić. W przeciwieństwie do Harry`ego, który najwyraźniej nie był nawet w najmniejszym stopniu zażenowany tą sytuacją. Był totalnie zrelaksowany.\nNo tak. Blackburn, to że Styles na Ciebie popatrzył dłużej niż przez sekundę nic nie znaczy, nie wyobrażaj sobie niewiadomo czego. On to Styles, a ty to… Ty. Tylko ty.\nDlaczego mi w ogóle na tym zalezy? Dlaczego ja do cholery jasnej w ogóle zwracam na to uwagę i roztrząsam tą głupią sytuację?\nUniosłam wzrok ku górze. Momentalnie moje myśli zajęła zupełnie inna rzecz.\n-Hm? – mruknął. Czułam jego wzrok na sobie.\nTo znaczy, nieważne.\n-Możemy zobaczyć jak te światełka wyglądają? – skierowałam spojrzenie na niego.\n-Julieee… - jęknął.\n-Proszę, proszę, proszę, proszę! – usiadłam energicznie obok niego.\n-Shawty i tak to zobaczysz… - wykręcał się. Naprawdę tak wiele chcę? Żeby wszedł na drabinę i zapalił lampki?\nBurknęłam coś na jego niechęć i sama uparcie wstałam i ruszyłam w kierunku drabiny, którą z trzaskiem przytargałam pod włącznik.\nNawet mu się dupy nie chce ruszyć, no jasne!\nTaki z niego facet! Dupek!\nNIENAWIDZĘ GOŚCIA. Już ja z nim pójdę na przyjęcie jego dziadków, aż się zdziwi !\nCholerny…. Ciepłe duże dłonie wokół mojej talii, brak równowagi.\n-Taka uparta… - słyszę przy uchu zachrypnięty głos, przez który przechodzą mnie przyjemne ciarki.\nHarry objął mnie w pasie i zdjął z drabiny. Po chwili już stałam na własnych nogach. Co prawda nieco chwiejnie ze względu na to co przed chwilą miało miejsce, ale jednak.\nBrunet natomiast wchodził już po drabinie. Nerwowo założyłam włosy za ucho. Coś się ze mną dzieje.\nI to wcale mi się nie podoba.\n-Zgaś światło. – usłyszałam głos Harry`ego z góry.\n-Przecież na weselu będzie zapalone.\n-Zaufaj mi i zgaś, Shawty. – wywróciłam oczami na te słowa. Zaufaj.\nOdnalazłam włącznik i zgasiłam światła na sali. Momentalnie zapanowała ciemność.\n-Harry? – mój głos brzmiał zbyt piskliwie.\n-Mamy to. – usłyszałam gdzieś w ciemnościach i nagle zrobiło się jaśniej.\nPojedyncze płachty materiału udrapowane przy suficie w połączeniu z lampkami dawały niesamowity efekt. Zwłaszcza gdy oprócz lampek nie ma żadnego oświetlenia.\n-Całkiem nieźle to wyszło. – Harry pojawił się nagle obok mnie.\n-Całkiem nieźle? – prychnęłam. – Wyszło niesamowicie. – westchnęłam.\n-Zatańczysz? – zaskoczył mnie.\n-Co? – spojrzałam na niego. W odpowiedzi otrzymałam jego dłonie na mojej talii, które lekko mnie przysuwały do niego.\n-Zatańcz ze mną Shawty. – powiedział ciszej. O mamo.\n-Nie ma muzyki. – zauważyłam inteligentnie.\n-Wyobraźnia, kochanie. – pokręcił głową Harry, najwyraźniej rozbawiony moją reakcją. Oh, dzięki, ała.\n-Okey… - mruknęłam i ułożyłam dłonie na jego karku. Wolny bez muzyki, okey.\nMiałam nadzieję, że tylko ja tak wyraźnie słyszę moje walące serce. Swoją drogą, czemu aż tak mi wali?\nW ciszy kołysaliśmy się na boki. Jak słowo daję, ukradnę mu jego perfumy, a przynajmniej jakąś bluzę, cokolwiek.\nBiło do niego ciepło. Albo to tylko moje rumieńce i chora wyobraźnia, nieważne.\nDobrze że jest ode mnie wyższy i stoimy w taki sposób, że nie muszę mu patrzeć w oczy.\n-You look so beautiful In this light, you silhouette over me. - łagodny, głęboki głos.\nCZY HARRY STYLES WŁAŚNIE ZAŚPIEWAŁ FRAGMENT TENERIFE SEA?\nZ wrażenia aż się odchyliłam i na niego spojrzałam.\n(nie znalazłam zdj które odzwierciedlałoby moje wyobrażenia sali i tego sufitu)\nWiem, pisze na ostatnią chwilę.\nWiem, jest 22:13\na ja już padam na ryj\nszkoła w soboty tak bardzo na propsie\nwybaczcie błędy, ale nie mam siły sprawdzać.\nKońcówka pisana przed chwilą, wiem, chujowa, przepraszam, a nic więcej nie stać w tej chwili mojego mózgu, postaram się zrehabilitować.\nWiecie o Dylanie\nWiecie o co prosił Harry\nMacie true Hazzę\nMacie Hulie moments\nweselicho za pasem\nAutor: funnygalx o 22:18 10 komentarzy:\n21. It`s time to start.\nOdwróciłam się. Tom. Oczywiście.\n-Julie, co ty odwalasz? – zapytał z surową miną.\n-Mam lepsze pytanie. Co WY odwalacie? Czemu jesteście dla niego nagle tacy uprzejmi? Przecież mówiłam Ci, że się pokłóciliśmy! Mało tego, może mi wyjaśnisz, dlaczego ani ty, ani tata, nie jesteście zaskoczeni wizytą Harry`ego? Hm? – skrzyżowałam ramiona na klatce piersiowej.\nTom westchnął. Ha, dobrze uderzyłam.\n-Chcieliśmy tylko, żebyście się pogodzili…\n-TO BYŁ WASZ POMYSŁ?! – aż się zapowietrzyłam.\n-Jezu, nie, to znaczy Harry był u taty bo mieli jakieś sprawy związane z firmą, a ojciec mu wspomniał o obiedzie, Harry mówił że może wpaść, wiec ojciec go zaprosił i tyle. A ty jesteś sama sobie winna, bo nie powiedziałaś od razu tacie, że się pokłóciliście i dlatego nie przyjdzie. Sama sobie narobiłaś bałaganu, Julce.\n-NO OCZYWIŚCIE. – zaraz wyjdę z siebie. Zacisnęłam zęby i z głośnym\nSzczękiem wkładałam naczynia do zmywarki.\n-Julce… - Tom podszedł i zabrał mi z rąk naczynia.- Julce. – powtórzył zmuszając mnie tym samym, żebym spojrzała mu w oczy, co z niechecią zrobiłam.\n-Daj mu szansę. Sam fakt, że przyszedł, znaczy, ze mu zależy. Wziął kwiaty, wino. Czyli stara się. Podczas obiadu ani razu nie strzelił gafy. STARA SIĘ DLA CIEBIE. – powiedział dobitnie.\nAni jednej gafy, spojrzał byś pod stół na tym obiedzie, to byś zmienił zdanie i sam wywalał go z domu.\nOczywiście nie odezwałam się. Bo co miałam powiedzieć? Jak mu wytłumaczyć?\n-Julie. –spojrzał na mnie.- On chce to naprawić.\n-A co jeśli ja nie chcę? – w końcu wypaliłam.\n-Nie popełniaj tego błędu co ja. Jak widzisz, wcale nie jestem szczęśliwy dzięki temu co zrobiłem. Ty tez nie będziesz.\n-Tom, Harry to nie Agnes. Ja to nie ty. Nie możesz wiedzieć jak będzie, nawet nie wiesz jak jest. Nie wiesz co czuję. Czemu mam to ciągnąć skoro… - zawiesiłam się.\n-Skoro? – ponaglił mnie.\n-Po prostu nie wtrącajcie się w moje życie, okej? Sama mogę decydować o sobie. To ja będę po tym cierpieć a nie wy. Więc mnie nie wyręczajcie.\n-Okej, rozumiem. Nie chcesz już z nim być.\nPokiwałam tylko niemrawo głową.\n-Ale możesz coś dla mnie zrobić i chociaż go wysłuchać, pogadać z nim na spokojnie?\n-Nie każę Ci się z nim godzić. Tylko z nim porozmawiaj. I błagam, bądź dla niego milsza przy nas. Nie jest tak łatwo wyjść z niezręcznej sytuacji, którą stwarzasz.\nWestchnęłam, ale potwierdziłam wszystko skinięciem głowy.\nWróciliśmy do jadalni, gdzie tata i Harry dyskutowali zawzięcie.\nNa nasz widok zamilkli. Harry chrząknął i wstał.\n-Cóż, myślę, że będę już się zbierać. Mam jeszcze kilka spraw do załatwienia i… - urwał na chwilę patrząc na mnie uważnie. – Na mnie już czas.\nTata i Tom również mi się przyglądali. CO WY WSZYSCY SIĘ TAK NA MNIE UWZIĘLIŚCIE?\nTo on to zaczął, a nie ja!\nTom wręcz krzyczał na mnie spojrzeniem: ZATRZYMAJ GO.\nAle pamiętając czego ode mnie chciał, wysiliłam się na uśmiech.\nMiałam wrażenie że widząc moje uniesione ku górze kąciki ust sprawiły, że wszystkie osoby w tym pokoju odczuły niewyobrażalną ulgę.\nOd kiedy to moja rodzinka jest taka zaangażowana w moje sprawy ,,sercowe”?\n-Julie, wracasz już do domu?- zapytał Styles.\nTaki miałam zamiar, torba leży spakowana w pokoju.\n-Hm, myślałam, żeby … - Tom nagle zakaszlał. Spiorunowałam go wzrokiem. To było jego ostrzeżenie skierowane do mnie. – Tak, myślę, że chcę już wrócić. – poprawiłam.\nTom był wyraźnie zadowolony.\n-Mogę Cię podwieźć. – ciągnął brunet.\n-Pewnie, dzięki. – powiedziałam nie chcąc kolejnych ataków kaszlu u Toma i posłusznie ruszyłam na górę po moją torbę.\nZa chwilę koniec tej chorej szopki.\nGdy byłam już z powrotem na dole, Harry od razu wziął ode mnie torbę. Wywróciłam oczami.\n-Cześć tato. – powiedziałam przytulając go mocno.\n-Cześć córeczko. Wpadaj częściej do domu.\n-Postaram się. – zapewniłam i objęłam Toma.\n-Grzeczna dziewczynka, tylko się na niego nie wydzieraj od razu jak otworzy usta. – wyszeptał mi do ucha żegnając się ze mną.\n-Zabiję Cię kiedyś. – odszepnęłam gdy udawałam, że całuję go w policzek.\n-Do widzenia. – Harry pożegnał się z moim ojcem i bratem uściskiem dłoni.\nNigdy nie czułam takiej ulgi.\nOdetchnęłam głęboko, gdy tylko drzwi się za nami zamknęły.\n-Naprawdę Cię nienawidzę. – jęknęłam do Harry`ego i wsiadłam od razu do samochodu.\nWidziałam jak ten wywraca oczami. Wrzucił torbę na tylne siedzenie i wsiadł za kierownicę.\n-Nie wiem czemu tak przeżywasz, Shawty. – mruknął od niechcenia i ruszył.\n-Harry, to zabrnęło za daleko. Żart, okej, ale to co się dzieje to już przegięcie, nie dociera to do Ciebie? Dlaczego przyszedłeś? – wyrzuciłam z siebie.\n-Dlaczego mi nie powiedziałaś, że jestem zaproszony?\n-Bo chciałam skończyć tą szopkę! – jęknęłam.\n-Dobra, już nie unoś się! Zresztą byłaś dla mnie na tyle wredna cały czas, że pewnie są przekonani, że mnie rzuciłaś. – parsknął.\n-Mam taką nadzieję. – burknęłam wlepiając wzrok w okno.\n-Szkoda, że nie zajrzeli pod stół, to byliby innego zdania. – dodał i wręcz wyczułam jak szczerzy się w ten swój głupkowaty sposób.\n-Wolałbyś, żebym zrobiła scenę przy moim ojcu i bracie?\n-Oh, przestań, Shawty. Oboje dobrze wiemy, że Ci się podobało. – mówił celowo niskim głosem.\n- Chciałbyś. – prychnęłam.\n-Okłamujesz sama siebie. Ale przypomnę Ci co teraz mówisz jak będziesz dzięki mnie dochodzić , ciekawe co wtedy powiesz.\n-Może nic, bo nie mam zamiaru dzięki Tobie dochodzić? –zasugerowałam wrednym tonem.\n-Może nic, bo nie będziesz w stanie zrobić nic innego niż jęczeć. –rzucił z głupim uśmieszkiem.\n-Jesteś nienormalny. – pokręciłam głową. Czułam palące ciepło na moich policzkach. Jezu, nie teraz.\n-Biorąc pod uwagę o czym teraz myślę, powiedziałbym, że nie tyle nienormalny, co podniecony. – parsknął.\n-JEZU, PRZESTAŃ! – jęknęłam chowając twarz w dłoniach. NIECH TA ŻENUJĄCA ROZMOWA SIĘ SKOŃCZY.\nUsłyszałam jego głęboki śmiech.\n-Czyżbyś się wstydziła? Czy ty się zaczerwieniłaś? – ożywił się jeszcze bardziej i odgarnął włosy z mojego policzka, na co szybko zareagowałam odwróceniem się w drugą stronę.\n-Powiedz lepiej o której jutro dekorujemy tą salę weselną. – powiedziałam dobitnie czując się gorzej niż zażenowana.\nHarry tylko się zaśmiał, ale na\nszczęście nie ciągnął tematu.\n-Wpadnę po Ciebie o 12. – powiedział z uśmiechem błąkającym się w dalszym ciągu po jego twarzy.\n-Okej. – westchnęłam. Wtedy coś mi zaświtało.\n-Hmmm? – mruknął zerkając na mnie.\n-Um… Skąd znasz Dylana? – zapytałam cicho. Nie wiem czy chcę znać odpowiedź biorąc pod uwagę to w jaki sposób Dylan potraktował moje pytanie czy zna Harry`ego.\nHarry spojrzał na mnie zaskoczony, ale gdy tylko nasze spojrzenia się skrzyżowały odwrócił wzrok ponownie na drogę przed sobą.\nCisza. No halo?\n-Harry? –ponagliłam go.\n-A czemu nie zapytasz Dylana czy mnie zna? – zapytał.\n-Nie odpowiedziałeś na moje pytanie. – przypomniałam nie chcąc mówić, że tak naprawdę mój przyjaciel mnie okłamał.\n-Ty na moje też nie. – opyskował.\n-Ale gdyby Ci powiedział, to nie pytałabyś mnie o to samo. A spytałaś go na pewno bo jak zwykle jestes na tyle wścibską i irytującą osobą, ze nie darowałabyś sobie tego. Czyli albo wcisnął Ci jakiś kit, w który nie wierzysz, albo nie powiedział Ci. – powiedział spokojnie.\nZignorowałam niewyobrażalną ochotę na obronę mojego honoru i wszczęcie kłótni na temat mojego osobliwego charakteru.\n- Więc, dowiem się? –spojrzałam na niego uważnie.\n- Co z niego za przyjaciel, że nie jest z Tobą szczery nawet w sprawie takiego gówna? – mruknął.\n-Powiesz mi? – zapytałam zirytowana.\n-Zależy co z tego będę miał. –spojrzał na mnie z głupim uśmieszkiem.\n-Na chuj robicie z tego taką tajemnicę? – wściekłam się.\n-Czyli ten sukinsyn nie chciał Ci powiedzieć? – zerknął na mnie od razu.\n-CO? –zmarszczyłam brwi.\nHarry tylko odchylił się z powrotem na fotel.\n-Co? – mruknął.\n-Możesz do cholery jasnej normalnie odpowiedziec na moje pytanie? –zapytałam wściekła.\n-Tak. Odpowiem na nie jutro, jeśli obiecasz coś dla mnie zrobić. – zatrzymał się. Byliśmy pod moim mieszkaniem.\n-Coś dla Ciebie zrobię… -powtórzyłam ostrożnie. To co się działo w mojej głowie na te słowa przyprawiały mnie o zawroty głowy.\n-Julie, uspokój swoje cycki, nie mam na myśli, zebyś mi od razu obciągała. – parsknął widząc moją minę.\nMoje policzki zapłonęły.\n-Przestań, nie miałam tego na myśli. – wycedziłam unikając jego wzroku.\n-Jasne, Shawty. Nie musiałaś tego sugerować, wystarczyło powiedzieć, jeśli masz ochotę…\n-JEZU NIE!- pisnęłam zakrywając jego usta ręką, na co odpowiedział mi tylko zduszonym chichotem.\n-Podoba mi się jak jesteś taka dominująca, mrr. – wymamrotał w moją dłoń.\n-UH, ZAMKNIJ SIĘ. – jęknęłam i zabrałam szybko dłoń z jego ust.\n-Wyluzuj skarbie, mogę pierwszy sprawić, że się odprężysz… - zniżył głos a mi żołądek podszedł do gardła.\n-HARRY. – wycedziłam. Znowu odpowiedział mi jego śmiech.\n-POWIESZ MI W KOŃCU O CO CHODZIŁO Z DYLANEM? – warknęłam.\n-Spokojnie, skarbie. Jak już mówiłem, mogę powiedzieć Ci jutro, jeśli obiecasz, że wyświadczysz mi przysługę. – uśmiechnął się.\n-A wal się. – mruknęłam i z furią wysiadłam z samochodu.\n-Do jutra, Shawty!- usłyszałam jego krzyk za plecami gdy szłam szybkim krokiem do domu.\nZatrzasnęłam za sobą drzwi. UGH.\nTak jak stałam, rzuciłam się na kanapę. Nigdy więcej takich dni, błagam.\nOdetchnęłam głęboko. A jutro jeszcze czeka mnie zapieprz przy dekoracjach, świetnie. I to jeszcze ze Styles`em, więc będzie to jeszcze bardziej męczące.\nJest coś czego Harry ode mnie oczekuje? Chce czegoś w zamian za wyjaśnienie tej sprawy z Dylanem. Swoją drogą, to musi być coś, skoro nikt nie mówi tego wprost.\nTylko co? Harry wyraźnie nie lubi Dylana. Dylan z kolei w ogóle nie przyznaje się do znajomości z Harry`m\nWięc co takiego się między nimi stało?\nChcę się tego dowiedzieć. Ale Styles oczywiście oczekuje czegoś ode mnie.\nGdyby tylko sytuacja między Dylanem a mną wyglądała inaczej, już bym z nim rozmawiała i wyciągała z niego o co chodzi. Ale teraz…\nUh. Dobra, zobaczymy jaką wersję przedstawi mi Styles. W razie czego, zawsze mogę się nie zgodzić na jego ,,oczekiwania”. Nie może mnie do niczego zmusić. Najwyżej się znowu pokłócimy i powyzywamy, nic nowego.\nZłapałam telefon. Dawno nie gadałam z Lucy. Ciekawe jak tam w Mullingar.\n-Halo? – usłyszałam jej głos kilka chwil po wybraniu numeru.\n-No cześć, Levine? Jak tam?\n-Jeju Julce! – pisnęła do słuchawki a ja automatycznie się uśmiechnęłam. Czyli jest dobrze. To super, kto jak kto, ale ona zasłużyła na bycie szczęśliwą.\n-Mam rozumieć, ze jest dobrze?\n-Jego rodzina jest wspaniała! Wszyscy są dla mnie mili i w ogóle chyba mnie zaakceptowali! I poznałam taką słodką dziewczynkę, Jade! W ogóle nawet nie wiedziałam jakie Niall ma podejście do dzieci! Jest taki kochany, awww. – rozpływała się. Zachichotałam.\n-Chłopak idealny, mąż idealny, nawet ojciec idealny! Ty to masz szczęście, Levine!\n-Nawet tak nie mów Julce. – mruknęła nagle tracąc entuzjazm.\n-Co jest Lucy? – aż usiadłam.\n-Uh… Niall coraz częściej wspomina o dzieciach… W ogóle jego rodzina czasami żartuje też na ten temat, to on niby się śmieje, ale podchodzi do tego… poważnie? Um, może jestem przewrażliwiona, ale … Tak jakby on chce mieć dziecko..? Nie wiem, ale obawiam się, ze tak.\n-Lucy, jeśli nawet, co w tym złego?\n-Julce, jestem za młoda na dzieci! Ślub w moim wieku to dosyć odważne posunięcie, a co dopiero dzieci! Moje dwudzieste drugie urodziny się dopiero zbliżają! Kto w tym wieku ma dzieci?\n-Wiele kobiet, Lucy.\n-Ale ja nie chcę ich mieć! To znaczy, jeszcze nie. To za szybko, zdecydowanie.\n-Rozumiem Lucy, ale w takim razie co ty jeszcze robisz? Powinnaś o tym pogadać z Niall`em na ten temat, być z nim szczera. Jeśli nic nie mówisz, a jemu faktycznie zależy na dzieciach, to twoje milczenie może odbierać jako zgodę. Tacy są faceci.\n-Lu, uspokój się. Przecież to nic złego. Zresztą, Niall jest starszy. Są faceci którzy w tym wieku tylko imprezują i zaliczają i tacy, którzy myślą o rodzinie, którą chcą założyć przed 30 rokiem życia.\n-Julie, skąd ty wiesz takie rzeczy? To aż niepokojące. – mruknęła Lucy.\n-Życie, mała. – parsknęłam. – Nie każdy facet jest taki jak Niall. Że zakochuje się w Tobie, nie widzi poza tobą świata, robi dla Ciebie wszystko i chce tylko być z tobą na zawsze jak w tandetnej komedii romantycznej. Taki Niall to wyjątek, skarbie.\n-Więc ruszaj tyłek Levine i idź z nim pogadać zanim w końcu Cię przepieprzy bez gumki i dopiero będziesz miała problem.\n-JULCE. – jęknęła Lucy. Mogłam przyrzec że się zarumieniła.\n-No żartowałam. –parsknęłam. – Ale serio, pogadaj z nim. To Niall, zrobi dla Ciebie wszystko.\n-Uh, okej. A jak u Was? Dajecie radę?\n-Pytasz o przygotowania?\n-Jest okej. Jutro dekorujemy.\n-Okej. Cholera, już się stresuję przed sobotą. – jęknęła.\n-Czego innego mogłabym się po Tobie spodziewać, Lu? – parsknęłam.\n-Oj… - zniecierpliwiła się, a ja zachichotałam. – Dobra Julce, zadzwonie jutro.\n-Pewnie. I nie martw się. Cześć Lucy.\nTorebka, klucze, perfumy, telefon, portfel… Chyba wszystko.\nHarry już czeka pod domem, co oznajmił mi dźwiękiem klaksonu.\nZłapałam pośpiesznie kurtkę i wyszłam z domu, zamykając go.\nSzybkim krokiem ruszyłam do samochodu.\n-Cześć, Shawty. – przywitał mnie gdy wsiadłam.\n-Hej, Harry. – odpowiedziałam zapinając pasy.\n-Powiem Ci, że nie mogę się doczekać. Aż wyślę Cię na drabinę. – zaśmiał się.\n-Co? – zapytałam nic nie rozumiejąc.\n-Zabijasz w tych legginsach, Julce. – mruknął wyraźnie zadowolony. UH.\nZakładając legginsy, trampki i zwykłą koszulkę kierowałam się raczej wygodą, biorąc pod uwagę że spędzę męczące godziny na dekorowaniu Sali weselnej. Nie pomyślałam, że Styles oczywiście będzie miał coś do mojego tyłka w tych legginsach. Cholera, mogłam chociaż założyć dłuższą koszulkę.\nNie odezwałam się do końca drogi. Bez słowa wysiedliśmy z auta i weszliśmy do środka budynku, w którym miało się odbyć wesele Lucy i Niall`a. To miejsce było niewątpliwie urocze. Sama sala była duża i przestronna, na ścianach królowała biel i bordowe akcenty. Trochę czerwieni, lekkiego kremowego odcienia. Długie stoły były już ustawione w części wielkiego pomieszczenia. Parkiet był wielki.\nStanęliśmy na środku parkietu nie bardzo wiedzac co teraz. Dekoracje były przywiezione tutaj, tylko nie wiadomo, gdzie są. Jest tu ktoś kto mógłby nam pomóc?\nJak na zawołanie do dali wszedł wysoki i szczupły mężczyzna w średnim wieku.\n-Oh, państwo do strojenia Sali?\n-Tak. – Harry odpowiedział za nas oboje.\n-Młoda para? – zapytał nas wesoło.\n-Nie. –odpowiedziałam szybko nie chcąc, żeby Harry znowu prowokował głupie sytuacje.\n-Ah, rozumiem. Cóż, dekoracje są na zapleczu, a nasi ludzie, którzy państwu pomogą zaraz powinni być. Wszystko jest opłacone, państwo będą musieli właściwie tylko wszystko nadzorować, chyba że mają państwo życzenie pomagać. W każdym razie, nasi ludzie są opłaceni, myślę, że nie powinno być problemów.\nCzyli nie będziemy musieli zasuwać? Jak miło.\nHarry wyraźnie też był ucieszony. Żadnych drabin, żadnego gapienia się na mój tyłek.\n-Dziękujemy. – odpowiedziałam, na co mężczyzna skinął głową i wyszedł.\nOdetchnęłam i ruszyłam w kierunku zaplecza.\n-Dobrze, że nie będziemy tego musieli robić. – powiedział wyraźnie zadowolony Harry.\n-Co nie znaczy, że nie możemy pomóc. – mruknęłam otwierając pudełka.\n-Serio Julce, chce Ci się? – zapytał marudnym tonem.\n-Nie, ale korona nam z głowy nie spadnie, nie sądzisz? – westchnęłam.\n-Cokolwiek powiesz, Shawty. – rzucił a ja wywróciłam oczami.\n-Przydałoby się rozwinąć te światełka. – powiedziałam bardziej do siebie widząc w kartonie pęk ciasno zaplątanych światełek. Jest tego mnóstwo.\n-Więc, rozplątujemy? – zapytał Harry, stawiając dwa krzesła obok mnie.\nSkinęłam tylko głową i wyciągnęłam pierwszy pęk. Usiadłam wygodnie na krześle i zaczęłam szukać jednego końca wiązki lampek.\n-Znajdę drugi. – mruknął Harry. Usłyszeliśmy kroki i głosy rozmowy. To pewnie Ci ludzi wynajęci do dekorowania. Chwilę potem na zaplecze wszedł postawny mężczyzna w średnim wieku.\n-Oh, dzień dobry. Państwo będą nadzorować te dekoracje? – upewnił się.\n-Pomagać też będziemy. – uśmiechnęłam się życzliwie do mężczyzny, na co ten odwzajemnił uśmiech.\n-W takim razie, jaką opcję mamy najpierw? Bo światełka to dopiero po tych szczegółowych dekoracjach. Były zamawiane jakieś materiały do podwieszania u sufitu?\nCO ? Serio, nawet materiały pod sufitem?\n-W tamtym pudełku widziałem jakiś przeźroczysty materiał. – powiedział Harry wskazując jeden z kartonów.\n-Oh, czyli jeszcze światełka będą tam kładzione. – mruknął mężczyzna.\nJAKIE SWIATEŁKA, CO?\nMężczyzna widząc moją minę roześmiał się.\n-Nie wie pani, jak ma wyglądać sala? – zapytał rozbawiony.\n-Szczerze, nie. – mruknęłam.\n-Jeden z pomocników ma chyba plan całej Sali, nie widziałem go jeszcze, ale skoro materiał jest prześwitujący, to prawdopodobnie na nim będą jeszcze lampki. Wie pani, taki jakby świecący sufit, te bajery. – parsknął.\n-Czego ten Horan nie wymyśli. – mruknął Harry kręcąc głową.\n-Oh, okej. – powiedziałam nieco zaskoczona. Czyli impreza będzie konkretna.\nMężczyzna wziął trzy kartony naraz i wyniósł je z zaplecza na salę.\n-Zaszaleli. – parsknął Harry gdy zostaliśmy znowu sami. Rozplątywaliśmy powoli wiązkę światełek.\n-Taa… - mruknęłam.- Harry… -zaczęłam nieco niepewnie.\n-Czego ode mnie chcesz w zamian za powiedzenie, co jest między Tobą a Dylanem?\n-Julie…- moje pełne imię w jego ustach nadal brzmiało dziwnie –zrobisz, jak będziesz chciała, nie mogę Cię zmusić. Właściwie, to jest bardziej prośba niż jakieś żądanie… - zaczął nie patrząc mi w oczy. Chyba zaczynam się bać. Zrobił się poważny i niepewny. HARRY STYLES. On nie jest niepewny.Czyli to coś poważnego.\njak Wam piąteczek mija? :3\nWiem, umawiałyśmy się na soboty, ale że w soboty nie będę mogła, to prawdopodobnie zostanie piątek, chyba że coś się zmieni.\nKto jeszcze pamięta Lucy i Niall`a? :')\nJeeeju jak sobie przypomnę to omfnausWUYFD <33\nJak widzicie, sprawa ,,związku" nierozstrzygnięta XD\nAle za to dowiecie sie niedługo co z tym naszym Dylanem XD\nNo i co takiego Harry potrzebuje od Julie ?^^\nNanananana see you next time babes <3\nKOMENTARZE MOTYWUJĄ, AMEN :3\nAutor: funnygalx o 18:20 12 komentarzy:\n20. You have to go, NOW!\nObudziłam się prawie nie czując nóg. Jezus Maria, co się dzieje?\nPrzetarłam oczy i powoli dźwignęłam się do siadu. Ah tak.\nNa moich nogach spał Tom.\nWczoraj gdy wrócił z piwem gadaliśmy praktycznie do rana. Głównie o tym co działo się u niego, no bo…\nCóż, mój brat i ojciec są przekonani, że jestem z Harry`m. Chociaż teoretycznie dawałam sygnały, że prawdopodobnie nasze rozstanie niedługo nastąpi.\nTak bardzo chciałam się poradzić Toma w sprawie Dylana.\nAle nie mogłam. Powiem mu wszystko a on co?\n,,Ale jak to, jaki Dylan, przecież ty jestes z Harry`m, to czemu się całowałaś z Dylanem”\nByłoby o wiele łatwiej gdyby Harry nie zaczynał tej głupiej gry. Albo gdybym o wiele wcześniej to przerwała.\nSpojrzałam z czułością na Toma. Biedactwo. Wczoraj dowiedziałam się konkretnie o co chodziło z tą Agnes.\nMój biedny zakochany brat.\n*wspomnienie, poprzedni wieczór*\n-Tata dał Ci piwo? – zaśmiałam się widząc Toma rozwalającego się na moim łóżku z kilkoma piwami w dłoniach.\n-Z relacjami brata z siostrą nie pogadasz. – parsknął otwierając dwie butelki i podał mi jedną.\n-No dobra, to mów, co się stało z Agnes. –usiadłam wygodniej i wzięłam łyk.\nTom westchnął pociągnął dużego łyka z butelki i dopiero zaczął mówić.\n-Byliśmy razem od 7 miesięcy. Właściwie rzecz biorąc pomijając okresy gdy byliśmy na siebie śmiertelnie obrażeni i nie odzywaliśmy się do siebie, to pewnie wyszłoby jakieś 5 miesięcy. Cóż, sama wiesz jaki mam charakter. Zresztą to rodzinne, ty też taka jesteś. A Agnes jest z kolei zawsze spokojna, wrażliwa, delikatna. I wszystko bierze do siebie. Do momentu aż wybuchnie i wtedy wścieka się, krzyczy, przeklina… No a biorąc pod uwagę mój charakter, nie trudno się domyślić, że bardzo często doprowadzałem do sytuacji, kiedy wybuchała. Nawet nie wiedziałem, że jakaś głupota może ją dotknąć. Nie panowałem nad tym. A kiedy już straciła cierpliwość i się kłóciliśmy, to też się nie hamowałem, znasz mnie. Jedyne co mogłem zrobić to błagać ją o wybaczenie jak już emocje opadły. Przez dłuższy czas, jeszcze jak dzwoniłaś, wszystko się układało. Naprawdę byliśmy szczęśliwi. Chciałem ją zabrać tutaj, do domu, żebyście ją poznali. Traktowałem to poważnie. – głos mu nieco zadrżał.- Byliśmy na imprezie. Nasze grono znajomych, zwykłe spotkanie.\nPoszedłem po piwo i jak wróciłem, usłyszałem jak gada z Quinnem, Paige i Noelem. Quinn wyskoczył z jakimś żartem, że tak długo się nie kłócimy, że to jakiś cud i znak, że czas na ślub. Śmiała się. Ja też od razu się uśmiechnąłem, bo sam często o tym myślałem. Nie raz oglądałem pierścionki… - w tym momencie aż pisnęłam z zachwytu, ale szybko się opanowałam widząc jego smutny uśmiech. – w końcu niedługo 30 urodziny. Myślę o rodzinie. Pragnę tego. I wtedy ona powiedziała coś w stylu, że co on w ogóle gada, jaki ślub, niech tak nawet nie żartuje, że w naszym przypadku ślub to najgorszy pomysł z możliwych. Poczułem się wtedy jakby ktoś mi przypierdolił. Kurwa, to najgorsze uczucie w życiu, Julie, serio. – pokręcił głową i urwał.\nPrzysunęłam się do niego i wzięłam go za rękę.\n-Co wtedy zrobiłes? –zapytałam łagodnie, powoli głaszcząc jego knykcie, chcąc dac mu wsparcie.\n-Poczekałem do końca imprezy. Udawałem że nic nie słyszałem. Jak wszyscy się rozeszli i zostaliśmy sami, miałem nadzieję, że jest pijana i po prostu powiedziała to pod wpływem nie wiem, emocji? Ale była trzeźwa. Wtedy spytała mnie chyba czy nie pojechałbym z nią do jej siostry, na chrzciny jej dziecka. Ja wypaliłem, że po co. Wściekła się, miała pretensje, że nie traktuję jej poważnie, że czym my w ogóle jesteśmy. Zadałem te same pytania i dodałem, że słyszałem co powiedziała o małżeństwie. Zatkało ją. Przestała krzyczeć. Zaczęła mówić coś, że po prostu kłócimy się co chwila i że małżeństwo nie ma sensu dopóki się nie dotrzemy, nie poznamy na tyle, żeby żyć razem bez kłótni co chwilę. Ale wtedy to ja krzyczałem. Byłem wściekły, byłem… zraniony… - po raz kolejny głos mu zadrżał.\n-W każdym razie, w końcu powiedziałem, ze skoro małżeństwo nie ma sensu, to jaki sens ma nasz związek. Powiedziała, że… Że może nie ma. I to mi wystarczyło, żeby stamtąd wyjść. Nie dzwoniłem, nie przepraszałem, jak zawsze. Ona też nie. I do tej pory nie miałem z nią żadnego kontaktu. – skończył z wyraźną ulgą.\n-Jejku Tom. – jęknęłam i przytuliłam go mocno. Wtulił się we mnie z całej siły. Mój biedny braciszek. Tak bardzo było mi go szkoda. Nadal mu na niej zależy, to pewne. Ale …\n-Nie ma szans, żebyście się spotkali, pogadali na spokojnie?- zapytałam ostrożnie.\n-Nie wiem, Julce. Nie wiem. – mruknął.\n-Kochasz ją. – bardziej stwierdziłam, niż zapytałam. Odpowiedziała mi wymowna cisza.\n-Jeszcze się ułoży Tommy. – mówiłam cicho głaszcząc go po plecach.\n-Błagam Julce, tylko nie Tommy. – jęknął, ale zaśmiał się lekko więc chyba udało mi się trochę go odciążyć.\n-Okej, wybacz.- zachichotałam.\n-A ty i ten Harry? – zapytał odsuwając się trochę.\n-Co? – zapytałam nie wiedząc o co chodzi.\n-No o co poszło konkretnie?\nO cholera. Zupełnie zapomniałam.\n-Nie bardzo mam ochotę o tym gadać. – wycedziłam, nie wiedząc co wymyślić.\n-No dalej Julce,mów co się dzieje.- trącił mnie łokciem.\n-Po prostu… To bardzo podobnie jak z Tobą i Agnes. Nasze charaktery… Wszystko… Po prostu… Tak myślę, ze… Um, że to.. koniec. – wydusiłam z siebie.\n-Ale jak to? – drążył, najwyraźniej zaskoczony tym co powiedziałam.\n-Ja… My po prostu do siebie nie pasujemy. Nie sądzę, żebyśmy mogli być razem. – powiedziałam w końcu coś konkretnego.\n-Nie zależy Ci na nim?\n-Zależy! – zaprotestowałam od razu. Zaraz, co?\n-To czemu nie dasz wam szansy?\n-Czemu ty nie dasz szansy sobie i Agnes? – odpowiedziałam pytaniem na pytanie.\n-Nie powiedziałem, ze nie dałbym nam szansy.\nKurwa, ja też nie.\n-A ja tak. – powiedziałam. – Nie gadajmy o tym, okej? Niektóre rzeczy muszą się skończyć i umrzeć śmiercią naturalną. Jestem z tym pogodzona. – ucięłam ku jego zaskoczeniu.\n-Hm, okej. To twoje życie.\nSkinęłam głową. Jezus Maria, jakim cudem to zaszło tak daleko…\n-Opowiadaj lepiej jak z pracą, w ogóle, jak u Ciebie poza ta sprawą z Agnes. – zmieniłam od razu temat.\nUdało się. Do rana gadaliśmy o tym jak nam się układa, co u naszych wspólnych znajomych i innych pierdołach.\nCo chwilę wybuchaliśmy śmiechem albo się przepychaliśmy.\nJakby czas wcale nie mijał. Jakbyśmy nie byli dorosłymi ludźmi.\nNiesamowicie gryzło mnie sumienie. Naprawdę.\nTom tak bardzo przeżywał rozstanie z Agnes, a ja wciskam mu taki kit i udaję zranioną, a potem niezależną, gotową ruszyć dalej bez chłopaka. JEZU.\n- Julie, zaniesiesz sztućce? Ja przypilnuję sosu. – zawołał tata wchodząc do kuchni.\n-Pewnie. –uśmiechnęłam się i oddałam mu łyżkę, a sama wzięłam sztućce i zaczęłam rozkładać w jadalni.\nDzwonek do drzwi. Kogo tam niesie w takim momencie?\n-Otworzysz Julcy? – zawołał tato.\n-Okej! –odkrzyknęłam i ruszyłam do drzwi. Myślałam, ze ten obiad ma być w naszym rodzinnym gronie. Może zaprosił ciocię Lydię? Albo… może tata ma kobietę?\nZaintrygowana przejrzałam się tylko w lustrze i otworzyłam pośpiesznie drzwi.\n-Witaj, Julie. – przede mną stał Harry.\nHarry Styles w swojej własnej pieprzonej, kurwa, osobie.\nZamrugałam dla pewności. Harry. Zamknęłam oczy. Otworzyłam. Harry.\nTO JEST HARRY W ELEGANCKIEJ KOSZULI, MARYNARCE, SPODNIACH I KWIATAMI I WINEM W DŁONI.\n-Co ty tu do cholery robisz? – mój głos mnie zawiódł i wyszło na to, że wypiszczałam to co miałam zamiar powiedzieć ze złością.\n-Rodzinny obiad, kochanie. Twój tata mnie zaprosił, a ja się zgodziłem. Swoją drogą, nieładnie tak za moimi plecami odrzucać w moim imieniu zaproszenie. – mrugnął do mnie i wszedł bezceremonialnie do środka.\n-Nie, nie, nie, NIE. Musisz stąd wyjść. TERAZ, Harry, ja nie żartuję. – powiedziałam tym razem normalnie. Przecież to niemożliwe. O mój Boze, przecież my mieliśmy zerwać!\nTo znaczy… My w ogóle nie..\n-HARRY! – syknęłam zatrzymując go siłą w pół kroku. – Nie rozumiesz? Nie możesz tu być, MUSISZ wyjść, błagam Harry, naprawdę, chociaż raz mnie posłuchaj, PROSZĘ. – panikowałam coraz bardziej.\n-Skarbie, spokojnie. – zachichotał i wręczył mi bukiet pięknych róż. Przy okazji objął mnie luźno i pocałował w policzek. – Mnie tez jest miło Cię widzieć, kochanie. – szepnął mi do ucha, niby przypadkiem muskając jego płatek. JAKIE TO TYPOWE.\n-Ty nic nie rozumiesz Harry, nie możesz zostać, powiedziałam im, że się pokłóciliśmy, zerwiemy, rozumiesz Harry?! - mój głos stał się przeraźliwie cienki.\n-Czyli jednak się w to bawisz. – stwierdził z zadowoleniem.\n-Kurwa, Harry! – syknęłam jak najciszej umiałam. – Nie dociera?! MY ZRYWAMY, rozstajemy się, break kurwa up, koniec, kumasz? A przynajmniej dla mojej rodziny, której wmówiłeś, że jesteśmy razem!\n-Nie protestowałaś, skarbie.\n-HARRY. –jęknęłam z bezradności.\n-Tak kochanie, idealnie. Tylko poczekaj z tymi jękami do wieczora, jak zabiorę Cię do domu. Wtedy będziesz mogła jęczeć moje imię ile tylko będziesz chciała. – szepnął uśmiechając się jak idiota.\n-I przy okazji, nie poinformowałaś mnie, ze masz zamiar ze mną zerwać. Ale jakbyś nie zauważyła też mam coś w tej sprawie do powiedzenia, cóż, będę walczył, kochanie. – mrugnął, wziął mnie za rękę i pociągnął w głąb domu. Wyrwałam się od razu.\n-Przestań, to nie jest śmieszne! To się musi skończyć, wyjdź, błagam Cię Harry, teraz!\n-Harry! – usłyszałam nagle głos mojego taty wchodzącego do pokoju. Cholera jasna, no!\n-Panie Blackburn. – Harry z uśmiechem uścisnął dłoń mojego ojca.\nTom patrzył na mnie i uśmiechał się porozumiewawczo. JAKIM CUDEM, PRZEPRASZAM BARDZO, NIE DZIWI ICH, ZE HARRY TU JEST?\n-Jestem Tom. – wyciągnął dłoń w kierunku Harry`ego, którą ten uścisnął.\n-Harry. – odpowiedział i objął mnie w pasie. ZABIERZ TE ŁAPY STYLES, BO CI JE POURYWAM.\nOstentacyjnie się odsunęłam i bez słowa ruszyłam po wazon, wychodząc z pokoju. Nie obchodziło mnie, jak bardzo niezręczną sytuację stworzyłam zostawiając ich tam po moim wymownym geście.\nCo ja mam teraz robić, Boże.\nUsiadłam na krześle, na którym zaczęłam się monotonnie obracać wznosząc oczy w górę. Błagam, niech ktoś mnie zabije.\nPróbowałam skupić jakoś myśli, cokolwiek.\nAle kręcenie się w kółko nie pomagało. A czas mijał.\nDzwonek do drzwi. Oho. Romeo naszej Julie w czarnym BMW przybył.\nZszedłem pośpiesznie na dół do kuchni posyłając w stronę taty porozumiewawcze spojrzenie.\n-Dajmy im może chwilę na rozmowę. – szepnął tata. Kiwnąłem tylko głową i staliśmy jak idioci w kuchni czekając na ewentualne krzyki, trzaski, brzęk tłuczonego szkła, albo coś w stylu:\n-Oh, Julie, kocham Cię!\n-Oh, Harry, ja Ciebie też !\nI mlaskanie oznaczające wymienianie śliny. Ale nic nie nastąpiło. Tylko niewyraźne głosy rozmowy. Miałem szczerą nadzieję, że się pogodzą. Jeśli Julie czuła się tak jak ja po kłótniach z Agnes, to trzeba wykorzystać każdą, nawet najmniejszą szansę na ich pogodzenie.\nZbliżyłem się po cichu do korytarza, ciągnąc za sobą ojca.\n-…cóż, będę walczył, kochanie. – usłyszałem głęboki głos.\n-Przestań, to nie jest śmieszne! To się musi skończyć, wyjdź, błagam Cię Harry, teraz! – rozhisteryzowany ton Julce zaważył.\n-Wchodzimy, tato. – rzuciłem tylko i wparowaliśmy do pokoju.\nJulie najwyraźniej była przerażona. Pewnie po naszej rozmowie, fakt, że ten cały Harry tu jest narobił jej bałaganu w głowie.\nChłopak witał się z moim ojcem. Ja posłałem tylko Julie uspokajające spojrzenie i za chwilę sam witałem się z gościem.\nSpojrzałem na niego wymownie. Wymownie, czytaj: jestem starszym bratem twojej kobiety, skrzywdź ją, a urwę Ci jaja.\nZrozumiał moje intencje bo tylko skinął mi porozumiewawczo. No i bardzo dobrze, że się rozumiemy.\nBrunet od razu objął Julie w pasie. Po jej minie widać było, że jest wściekła. Stanowczo się odsunęła i wyszła bez słowa z kwiatami w ręku. Cóż, zrobiło się niezręcznie. Ten Harry też chyba był zbity z tropu.\n-Cóż, chodźmy może do jadalni. – tata uratował sytuację. Harry uśmiechnął się z wdzięcznością i podążył za nami. W końcu dołączyła do nas Julie z grymasem niezadowolenia na twarzy.\nBez słowa usiadła na swoim miejscu obok Harry`ego.\n-Więc, czym się zajmujesz Harry? – zapytałem nie chcąc niezręcznej ciszy.\n-Zajmuję się współpracą w firmie. Mam na myśli dbanie o umowy, przetargi, negocjacje, wszelkiego rodzaju interakcje między korporacjami.\n-Fajna sprawa. – stwierdziłem.\n-Nie narzekam. – uśmiechnął się.\n-Hm, a… jak się poznaliście? – pytałem dalej, mając nadzieję na wciągnięcie Julie do rozmowy.\nTa jednak tylko spiorunowała mnie wzrokiem i dalej milczała.\nAle Harry nie miał nic przeciwko mówieniu, był spokojny i opanowany.\n- W kancelarii, gdzie pracowała Julce. Miałem sprawę do jej szefa, przyszedłem tak, spotkałem ją no i tak się w sumie poznaliśmy. – uśmiechnął się pod nosem.\n-Hm, a… jak się poznaliście? – zapytał jej brat, wyraźnie próbując zwrócić uwagę uparcie milczącej Shawty, siedzącej obok mnie.\nPomijając fakt, ze byłem zaniepokojony tym, że jest na mnie obrażona, to dobrze się bawiłem. Mimo nietypowej sytuacji, miałem wrażenie, że zyskałem sympatię jej ojca i brata.\nCo do pytania postanowiłem pominąć nasz spotkanie w klubie.\n- W kancelarii, gdzie pracowała Julce. Miałem sprawę do jej szefa, przyszedłem tak, spotkałem ją no i tak się w sumie poznaliśmy. – uśmiechnąłem się sam do siebie.\nWczuwałem się w swoją rolę. Nie powiem, gdybym rzeczywiście był z Julie, to rodzinne spotkania nie stanowiłyby najmniejszego problemu.\nPo chwili już przestałem grać. Wciągnąłem się w rozmowę z jej bratem i ojcem o samochodach, polityce, firmach. Czułem się jakbym rzeczywiście był na obiedze u rodziny mojej dziewczyny. Jak dla mnie, tak może być zawsze.\nStarałem się w naszej rozmowie dawać okazje Julie do dołączenia do konwersacji, ale ta uparcie milczała. Postanowiłem działać inaczej. Podczas gdy Tom mówił o tym jak bardzo niesprawiedliwy był sędzia na meczu jego ulubionej drużyny (swoją drogą mamy podobny gust jeśli o to chodzi), ja nie postrzeżenie wsunąłem dłoń pod stół, tak, że zakrywał mnie obrus. Odnalazłem dłonią gładką skórę kolana Julie.\nGdy dziewczyna poczuła mój dotyk wzdrygnęła się. Oczy jej ojca i brata od razu zwróciły się na nią. Próba. Jeśli chce mnie ostatecznie udupić i to skończyć, ma okazję. Ale ona tylko poprawiła się jak gdyby nigdy nic na krześle i wzięła kieliszek do ręki.\nUśmiechnąłem się tylko do siebie w duchu. Czyli nie jest na mnie aż tak zła. Cóż, mam zamiar ją dzisiaj trochę odstresować. Ponownie odszukałem jej kolano i ułożyłem delikatnie na nim dłoń. Wyczułem, że przeszły ją dreszcze, co mnie usatysfakcjonowało.\nUdawałem że słucham z przejęciem jej brata, skupiając się na tyle, żeby wiedzieć o czym mówi, a opuszkami palców powoli zacząłem kreślić małe wzorki na jej nagiej skórze. Siedziała spokojnie, o dziwo, co jakiś czas wtrącając słowo do dyskusji.\nTeraz jej tata mówił o współpracy naszej firmy opowiadając anegdoty, a ja lekko przesunąłem dłoń wyżej, do jej uda. Spięła się nieco. Nie odtrącała mnie, ale już nie była zrelaksowana.\nPowtórzyłem czynność, tym razem na jej udzie. Powoli masowałem jej skórę, aż znowu poczułem, że się odpręża i udziela w rozmowie.\nTym razem małe kroczki. Nie przestawałem, ale przesuwałem powoli dłoń wyżej. Milimetr po milimetrze. Poczułem na dłoni materiał jej sukienki. Gładziłem jej udo, zahaczając o wewnętrzną stronę uda.\nKurwa coś zaczyna się dziać w moich bokserkach. Jak na razie Julie mnie nie odtrącała. Pozwoliłaby mi, gdybym zaczął dotykać ją jeszcze wyżej? …O mój Boże, Styles ogarnij się.\nJak tak dalej pójdzie to dojdę podczas obiadu z jej ojcem i bratem.\nOdrzuciłem wszystkie mało odpowiednie myśli i dalej masowałem jej udo. W pewnym momencie gdy to ja mówiłem, nie skupiłem się i musnąłem ręką materiał jej bielizny na jej biodrze. Poczułem jak robi mi się gorąco, gdy dotarło do mnie co zrobiłem. Julie też natychmiast zareagowała. Poczułem jej dłoń na swojej, zsunęła moją rękę w dół nogi, przed kolano. Ale nie strąciła jej.\nKontynuowałem muskanie jej delikatnej skóry aż w końcu poczułem, że wstaje. Zabrałem rękę jak gdyby nigdy nic.\nObiad zjedliśmy już dawno, od ponad godziny toczyła się zagorzała rozmowa.Na początku denerwowało mnie to, że Harry tak szybko zyskał sympatię taty i Toma i uparcie nie odzywałam się przez cały czas. Ale z czasem mi przeszło. To było nawet miłe. A byłoby świetne, gdybyśmy faktycznie byli razem…\nW końcu się zrelaksowałam i zaczęłam się udzielać w rozmowie.\nI TO WCALE NIE DLATEGO, ŻE HARRY TRZYMA RĘKĘ NA MOIM KOLANIE.\nW pierwszym momencie musiałam powstrzymać pisk przerażenia gdy poczułam jego dotyk. Ale od razu się zreflektowałam i udałam, ze tylko siadam wygodniej.\nMój mózg i cało wysyłało mi mnóstwo sprzecznych sygnałów.\nAle poddałam się i przestałam myśleć. Siedziałam spokojnie i rozluźniałam się stopniowo pod wpływem jego dotyku.\nByło w cholerę przyjemnie. Zapomniałam, ze mam się na niego gniewać.\nAle kiedy jego dłoń zaczęła wędrować wyżej, spięłam się momentalnie. Przerażenie mnie ogarnęło. CO ON ZAMIERZA.\nAle trzymałam dłonie na stole. Zacisnęłam zęby i czekałam na rozwój wydarzeń. Pominę fakt, ze nie miałam pojecia o czym wszyscy rozmawiają, bo nie mogłam skupić się na niczym więcej niż przyjemność jaką daje mi dotyk Harry`ego.\nKolejny moment mrożący krew w moich żyłach nastąpił niedługo potem.\nDłoń Harry`ego wylądowała ZBYT wysoko, zahaczył palcami o moją bieliznę na biodrze. Wtedy ledwo powstrzymałam się przed jęknięciem.\nZamiast tego pierwszym odruchem było zabranie dłoni Styles`a z niebezpiecznego obszaru. Ale nie strąciłam jego ręki, tylko zsunęłam ją niżej. Dlaczego?\nSama nie wiem. Chyba za bardzo mi się to spodobało. Najgorsze jest to, że nie przewidziałam co powiem Stylesowi po obiedzie. Na bank zapyta o to, czemu go nie odpchnęłam, nie uderzyłam, nie wyzwałam, nie wywaliłam z domu.\nNie mogę powiedzieć mu, ze tak po prostu mi się podobało, bo nie da mi spokoju. To w końcu on.\nDobra, myślę, że Harry, Tom i mój tata zaprzyjaźnili się wystarczająco.\nWstałam chcąc zebrać naczynia ze stołu. Ku mojemu niezadowoleniu poczułam jak ciepło dłoni chłopaka znika z mojego ciała.\n-Pomogę Ci. – Harry poderwał się z miejsca i wziął resztę talerzy.\n-Nie potrzebuję pomocy. – powiedziałam. Nie byłam wredna, najzwyczajniej mu odmówiłam. Brunet spojrzał na mnie uważnie, tak samo jak mój ojciec i brat. Cholera, zapomniałam, że oni myślą, że się pokłóciliśmy. Cóż, trzeba to w takim razie doprowadzić do końca i tyle.\n-Daj spokój, Julce. – rzucił Harry.\n-Nie potrzebuję TWOJEJ pomocy. – powiedziałam sucho. Skoro mamy się ,,rozstawać” to się ,,rozstajemy” i już.\nWzięłam naczynia i bez słowa poszłam do kuchni.\nOdetchnęłam. Niech ten dzień się już skończy.\nUsłyszałam za sobą kroki. Jak to Harry, to nie będę się bawić tylko go wywalę i powiem wszystkim prawdę, niezależnie od tego co mogą sobie pomyśleć.\nHej Lejdis ♥\nHERI SIĘ POJAWIŁ XD\nTeamHarry może się jarać sytuacją pod stołem xd\nHahahah w ogóle nie wierzę, że ciągnę tą sytuację dalej, serio :D\njeśli się Wam podoba, to mi wystarczy :P\nJak myślicie, co będzie dalej? Jak skończy się ten obiad? Julie pęknie i wszystko wyjaśni?\n,,Zerwie"? Czy może wręcz przeciwnie?\nPasowałoby Wam jakby sinister był dodawany w soboty a YTR w środy?\n>> KLIKAMYY <<\nWcześniej 11 komentarzy pojawiało się już po kilku godzinach.\nTeraz 8 pojawia się po tygodniu :c\nNaprawdę zależy mi na tym, żebyście pokazywały mi swoją obecność.\nNie mówię tu o niewiadomo jakich koemntarzach, kropka, przecinek WYSTARCZY.\ncóż, miłego dnia kochane <3\nAutor: funnygalx o 15:13 11 komentarzy:\n19. Did he hurt her?


Rip Curl Polish Surfing Challenge 2011 – surfing.com.pl\n18 września 2011,\nW tym roku Mistrzostwa Polski zostaly podzielone na dwie części. Zaczeliśmy 10 sierpnia w środę od 6 heatów eliminacyjnych w których wystartowało po czterech zawodników i po dwóch awansowało dalej. Następnie wystartowały dziewczyny w liczbie pięciu. Wygrała Kasia Szukalska przed Karoliną Varvą i Moniką Hałoń. Potem wystartowały 3 heaty ćwierćfinałowe z których do półfinałów awansowali Janek Korycki, Łukasz Koński, Paweł Molik oraz Łukasz Bromski, Jurek Kijkowski i Mikołaj Molenda. Fale były wypasione, Janek Korycki zaliczył kilka wspaniałych ponad 100 metrowych jazd.\nPod wieczór odbyla się sesjia pokazowa. W wodzie było ponad 20 osób. Następnego dnia do akcji na sesję wave ruszyli skimboardziści. Wygrał Tomek Wojciechowski, drugi był Filip Wendland, a trzeci Piotr Lisowski.\nPółfinały i finał rozegraliśmy w sobotę 20 sierpnia. Wystartowaliśmy dopiero o szóstej po południu, ponieważ wcześniej był bardzo silny prąd, który uniemożliwiał rozegranie zawodów. Do finału awansowali Janek Korycki, Jurek Kijowski i Łukasz Koński. Dużą niespodzinką było odpadnięcie w półfinale, ubieglorocznego Mistrza Polski Łukasza Bromskiego. Zwycięzcą piątej, jubileuszowej edycji Polish Surfing Challenge został Jurek Kijkowski, który w finale miał więcej szczęścia i pokonał Janka Koryckiego oraz Łukasza Końskiego. Poziom sportowy zawodników podnosi się z roku na rok i naprawdę było na co popatrzeć.\nZawody byly rozgrywane na prognozę, także doczekaliśmy się świetnych fal, na których\nzawodnicy mogli się wykazać. Obie części i eliminacje i finały odbyły się na Półwyspie Helskim na wysokości kempingu Solar. W niedzielę następnego dnia, rozegraliśmy tradycjny już dla PSC longboardowy downhill we Władysławowie.\nWielkie podziękowania dla sponsorów: Rip Curl, Surfround, Sector 9, Skull Candy, Pakalolo, Cartel, Madness, dla Maćka Krystosiaka który zajął się organizacją całej imprezy, i Michała Nowackiego za longboard downhill.


Dodane: 11-01-2019 04:32\nStudia prawnicze od wielu lat są obiektem zainteresowania coraz większej rzeszy studentów. Wynika to z faktu przekonania, że dają one ogromne zarobki i są możliwością zarobienia bardzo dużej ilości pieniędzy. Generalnie jest w tym prawda, ale żeby zacząć zarabiać duże pieniądze jako prawnik, trzeba koniecznie odbyć staże zawodowe, a bardzo cz\nO aspektach technicznychO taksówkach i taksówkarzach. Transport osobowy taksówkąMelaminowe talerzyki jak ozdoba, czemu nie!Co to są nagrzewnice i kilka ciekawych faktów o ogrzewaniuLiczy się dobra zabawaImplanty zabrzeAutokary czyli transport grupowyArtykuł o prawieNie działająca klima w aucie? O serwisie klimatyzacjiJaka jest wartość Twojej nieruchomości?Co to są tłumaczenia?Ciuchy, nowe czy używane?Moving electric connectors? How it works?Dobre strony domu spokojnej starościPrawo i prawnicyPrawo jest po twojej stronie!Ulubiony temat pań - kosmetykiCo to jest styl prowansalski? Jak umeblować wnętrze w tym stylu.Płoty, ogrodzenia i wszystko wokół tegoO zabawkach dla dziewczynekBruk i wykończenie wokół budynkuPrzydomowy ogród - kilka radPrzeczytaj ten wpis a dowiesz się jak uczyć się hiszpańskiegoPorady na temat klimyCewka, zawód mechanika, warsztat - rozważania o motoryzacji We go to the dentist Dlaczego warto oszczędzać wodę?Article about plumbers and plumbingBHP WarszawaCzy można optymalizować panele solarne w nocy?


Beat Battle – donguralesko\nPosty z tagami: donguralesko\n15.03 na MaxFloRecTV pojawił się 2. singiel zwiastujący nową płytę Pokahontaz. Utwór „Średniowiecze” nagrany został wspólnie z donGURALesko. Równolegle nawww.MaxFloSklep.pl ruszyła przedsprzedaż albumu „Renesans”. Wydawnictwo ukaże się w czerwcu.\nPolski hip-hop czekał na to 10 lat… donGURALesko i Matheo wracają po przeszło dekadzie z kolejną odsłoną legendarnej serii wspólnych mixtape’ów, które są w zasadzie pełnoprawnymi, autorskimi albumami. Szalony flow, bezkompromisowe teksty, bujające bity oraz plejada gości sprawią, że będzie to obowiązkowa pozycja na półce każdego miłośnika rapu!\nWhite House Connection: PlanBe / donGURALesko w nowym klipie\nDuet White House Records zaprezentował drugi klip promujący ich najnowsze wydawnictwo „White House Connection”. Obraz został zrealizowany do dwóch numerów, „Wszystko jedno” gdzie swoją zwrotkę wrzucił PlanBe oraz do „Więcej” z udziałem donGURALesko.


Wizz Air w grudniu wznawia kolejne połączenia z Polski - wGospodarce.pl\nOpublikowano: 8 grudnia 2020, 13:50\nWęgierska linia lotnicza Wizz Air zapowiedziała we wtorek wznowienie w grudniu lotów z Polski m.in. do Bergamo we Włoszech, Billund w Dani, Lizbony w Portugalii czy na Teneryfę w Hiszpanii\nWizz Air (…) wznawia w grudniu loty z Polski m.in. do takich miejsc jak: Bergamo (Włochy) z Gdańska, Billund (Dania) z Krakowa, Teneryfa (Hiszpania) z Katowic, Lwów (Ukraina) z Wrocławia czy Lizbona (Portugalia) z Warszawy - poinformował przewoźnik we wtorkowym komunikacie.\nFirma przekazała, że stworzyła nową, aktualizowaną mapę do planowania podróży Wizz Airem, by pasażerowie mogli na bieżąco sprawdzać, do których miejsc z siatki połączeń Wizz Aira można w danym momencie latać. „To także źródło informacji na temat obowiązujących ograniczeń w podróżowaniu spowodowanych koronawirusem” - wskazała linia.\nPasażerowie powinni odprawiać się drogą elektroniczną oraz dokonywać płatności online za usługi (m.in. wykupując dodatkowy bagaż), aby zminimalizować zbędny kontakt fizyczny na lotnisku. W celu prób powstrzymania rozprzestrzeniania się możliwych infekcji, pasażerowie są proszeni o przestrzeganie nowych zasad dotyczących dystansu fizycznego zarówno podczas wchodzenia jak i schodzenia z pokładu - czytamy w komunikacie.\nCzytaj też: Lublin: wróciło połączenie do Doncaster


Stowarzyszenie Podlaskie Hospicjum Dziecięce "Obok Nas" – 1% z PITax.pl – KRS 0000332692\nStowarzyszenie Podlaskie Hospicjum Dziecięce "Obok Nas"\nObok nas są potrzebujący, którzy nie potrafią prosić o pomoc\nStowarzyszenie Podlaskie Hospicjum Dziecięce „Obok Nas”\nObok nas znajdują się osoby chore i cierpiące. Rodzice, którzy walczą o kolejny oddech ich śmiertelnie chorego dziecka. Obok nas są ludzie, którzy wymagają stałej pomocy, wsparcia, troski i uwagi. Są również osoby starsze, zamknięte w swoich mikroświatach, dla których samotność jest gorsza niż niejedna choroba…\nObok nas jest wiele osób, które nie potrafią głośno poprosić o pomoc...\nW 2018 roku z połączenia miłości do drugiego człowieka, wrażliwości na los i potrzeby nieuleczalnie chorych dzieci oraz ich bliskich, a także osób starszych, powstało Stowarzyszenie Podlaskie Hospicjum Dziecięce „Obok Nas”. Tworzą je lekarze Uniwersyteckiego Dziecięcego Szpitala Klinicznego im. L. Zamenhofa w Białymstoku, duchowni z Parafii Przemienienia Pańskiego w Białymstoku, wolontariusze oraz osoby z bogatym doświadczeniem w zakresie organizacji opieki i pomocy dla osób cierpiących, przewlekle i nieuleczalnie chorych, gotowe nieść bezinteresowną pomoc wszędzie tam, gdzie ich wsparcie może być potrzebne.\nZobacz, dlatego Twój 1% podatku jest dla nas tak ważny...\nDzięki Tobie możemy:\n1. Zorganizować stacjonarną - dzienną i całodobową - opiekę senioralną\n2. Prowadzić domowe hospicjum dla dzieci śmiertelnie chorych\n3. Stworzyć profesjonalną opiekę wyręczającą i wytchnieniową\n4. Aktywnie wspomagać dzialalność Kliniki Chirurgii i Urologii Dziecięcej Uniwersyteckiego Dziecięcego Szpitala Klinicznego w Białymstoku\nPodstawowym celem Stowarzyszenia jest organizacja opieki nad nieuleczalnie chorymi dziećmi w ramach domowego hospicjum. To bowiem dom, a nie szpitalna sala jest jedynym miejscem do tego, aby dziecko mogło godnie od nas odchodzić. Otoczone miłością rodziców i profesjonalnym wsparciem zespołu medycznego może, bez bólu i cierpienia, stawiać czoła każdemu kolejnemu dniu.\nPodlaskie Hospicjum Dziecięce wspiera rodziny z całego regionu. Zespoły medyczne są do dyspozycji hospicyjnych rodzin przez 24 godziny na dobę i 365 dni w roku. Nasi podopieczni, o każdej porze, mogą liczyć na pomoc medyczną i wsparcie w pielęgnacji. Hospicjum dziecięce to jednak nie tylko opieka medyczna, to również niezbędna rehabilitacja, wsparcie duchowe i psychologiczne.\nKolejnym celem Stowarzyszenia jest aktywna obecność w Uniwersyteckim Dziecięcym Szpitalu Klinicznym im. L. Zamenhofa w Białymstoku. „Obok Nas” chce na co dzień być obecne w życiu małych pacjentów Kliniki Chirurgii i Urologii Dziecięcej. Chcemy zrobić wszystko co w naszej mocy, aby poprawić komfort przebywających w Klinice małych pacjentów oraz towarzyszących im rodziców. Nasza uwaga skupia się przede wszystkim na wsparciu psychologicznym i emocjonalnym pozwalającym eliminować stres jaki towarzyszy maluchom i ich rodzicom podczas pobytu na oddziale.\nOpieka Wyręczająca i Wytchnieniowa\nOpieka nad dzieckiem w hospicjum domowym, wymaga od rodziców 24-godzinnego poświęcenia. Jest wyczerpująca fizycznie i psychicznie. Często prowadzi to do sytuacji, w której oni sami wymagają pomocy lekarskiej – badań, wizyty u specjalisty czy rehabilitacji… Jeśli mogą liczyć na pomoc to sytuację można opanować, ale zdarza się tak, że są kompletnie sami. Dlatego tak ważne jest zorganizowanie opieki wyręczającej. Miejsca, do którego można przywieźć podopiecznego hospicjum, w którym znajdzie on czułą, pełną ciepła i troski opiekę. W tym czasie rodzice mogą zająć się swoim zdrowiem czy załatwić pilne sprawy. Często warunki mieszkaniowe podopiecznych hospicjum wymagają natychmiastowego remontu czy dostosowania do potrzeb nieuleczalnie chorego dziecka. Wówczas cała rodzina może skorzystać z opieki wyręczającej, co umożliwi i bardzo przyśpieszy wykonanie w domu koniecznych zmian.\nJednak nie tylko podopieczni hospicjum wymagają czasowej opieki. Dotyczy to również osób starszych. W polskich, wielopokoleniowych domach ciężar opieki nad seniorem spoczywa na barkach ich dzieci. Zdarza się, że z uwagi na wiek, stan zdrowia lub dolegliwości, osoba starsza nie może pozostać w domu sama nawet na chwilę. W takich momentach z pomocą przychodzi opieka wyręczająca, miejsce, w którym senior może czuć się dobrze, otoczony uwagą, miejsce w którym zawsze może liczyć na pomocną dłoń.\nStacjonarna dzienna i całodobowa opieka senioralna\nSamotność bywa gorsza niż niejedna choroba. Zamknięci w czterech ścianach, z ograniczonym kontaktem z innymi , ze sporadycznymi odwiedzinami bliskich , trwający w biernym oczekiwaniu na kres, pozbawieni radości i chęci życia - seniorzy. Receptą dla wielu z nich jest klub seniora. Szczególne miejsce, w którym osoby starsze zyskują wyjątkową okazję do tego, aby spotkać się z innymi, spędzić razem czas, porozmawiać, zaangażować, a być może odkryć w sobie nowe pasje. Miejsce, w którym zespół wolontariuszy gotowych na każdym kroku im pomóc, organizuje zajęcia, dzięki którym każdy kolejny dzień w Klubie przynosi nowe doświadczenia i miłe wspomnienia. W planach Stowarzyszenia jest również stworzenie senioralnej opieki całodobowej, w której pomoc znajdą osoby starsze, którymi z różnych powodów czasowo nie mogą zająć się najbliżsi.\nKonto:34 116 0 22 02 0 000 0001 435 0 66 48\nAdres:Białystok 15-274, ul. J. Waszyngtona 17\nTelefon:570 700 155\ni przekazać 1% organizacji o numerze 0000332692.


Hurija: Skończyłaś ćwiczyć? Rozciągnij się!\nSkończyłaś ćwiczyć? Rozciągnij się!\nWłaśnie skończyłaś męczący trening. Jedyne na co masz teraz ochotę to przeleżeć na macie resztę dnia. Mimo to musisz się rozciągnąć!\nZapominanie o rozciąganiu po treningu to jeden z bardzo często popełnianych błędów. Niestety niesie to za sobą pewne konsekwencje.\nTwoje mięśnie pozostaną przykurczone po treningu, przez co ograniczy się Twoja zdolność ruchowa przez najbliższe doby. Przez to kolejny trening będzie zdecydowanie mniej efektywny. Rozciąganie skutecznie temu zapobiega rozkurczając mięśnie i przyprowadzając je do wyjściowego stanu. Zmniejszasz też potencjalne zakwasy następnego dnia.\nTwoja sylwetka może wydawać się też większa niż jest w rzeczywistości, bo przykurczony mięsień jest bardziej krągły. Dlatego masz często wrażenie, że np.: "urosły" Ci uda po przysiadach. To właśnie efekt zbyt intensywnego lub braku rozciągania.\nJeśli chcesz cieszyć się smukłą sylwetką rozciągaj się. Dzięki porządnemu i długiemu rozciąganiu po treningu Twoje mięśnie wydłużą się, nabiorą elastyczności, a Twoja sylwetka będzie wyglądać zdecydowanie smuklej.\nRozciągaj się zawsze po treningu. Nigdy nie rozciągaj się prze treningiem, na zimnych mięśniach, bo możesz doprowadzić do kontuzji, jak np.: naderwane czy nawet zerwane ścięgno! Rozciągamy się zawsze na rozgrzanych mięśniach. Więc jeśli w planach masz danego dnia tylko rozciąganie lub jogę, pamiętaj o rozgrzewce.\nRozciąganie powinno trwać minimum 10 minut i obejmować wszystkie grupy mięśniowe. Dobrze jest zacząć tak jak przy rozgrzewce od szyi i skończyć na stopach. W każdej pozycji powinniśmy wytrzymać ok.1 minuty i w tym czasie głęboko i spokojnie oddychać. To bardzo ważne.\nW czasie rozciągania powinniśmy czuć lekki dyskomfort, ale nigdy niezdrowy ból. Nie róbmy nic na siłę, a jedynie do granic naszych osobistych możliwości.\nMam dla was dwie propozycje,ale w internecie znajdziecie ich zdecydowanie więcej.\nBardzo fajny zestaw po polsku. Zmieniłabym jedynie kolejność ćwiczeń.\nDługie i bardzo porządne, relaksujące rozciąganie.\nMam nadzieję, że już nigdy nie zapomnicie o rozciąganiu po treningu.\nkeep dreams close 18.03.2014, 21:39\nO rozciąganiu zawsze pamiętam. Zdarzyło mi się może ze dwa razy po bieganiu ją odpuścić, gdy się śpieszyłam, bo przeholowałam z czasem. Teraz wolę skrócić dystans, a się porozciągać.\nZauważyłam też, że rozciąganie bardzo wpłynęło nie tylko na moją sylwetkę, ale również i osiągi :)\nfitblogerka 18.03.2014, 21:45\nTo jest straszne, ale na mojej siłowni rozciągam się ja i kilka osób, które mogę policzyć na palcach dwóch rąk. No tragedia, a potem się dziwią skąd urazy i dlaczego w przysiadzie dupą nawet do wysokości kolan nie mogą zejść. A chciałoby się podnieść 200kg ass to grass ;)\nGohs 19.03.2014, 08:13\nO widzisz, u mnie to samo ;) Panowie i kobitki po siłowym chyba nigdy się nie rozciągają, jak już, to widzę osoby, które schodzą z bieżni ;)\nPaulina Hurija 20.03.2014, 20:57\nPewnie tak samo kiepska jest rozgrzewka. Słów brak. Tak swoją drogą to gdzie trenerzy? Ktoś powinien być zawsze na sali i pomagać, korygować błędy itp.\nMaggie W 18.03.2014, 21:47\nU mnie joga musi być! :) Uwielbiam to uczucie odprężenia po porządnym stretchingu... :)\nsetterka 18.03.2014, 23:20\nJa staram się coraz bardziej przykuwać uwagę do rozciągania bo do tej pory różnie to bywało:D A tak jak piszesz takie przykurcze to ani estetyczne ani dobre.\nbodybuildingisalifestyle 18.03.2014, 23:34\nrozgrzewka to element treningu i nie można o tym zapominac :)\nProjekt Matka-Polka 19.03.2014, 11:08\nrozciąganie po treningu robię zawsze aczkolwiek wiem,że jest zbyt krótkie a potem narzekam,że mam zakwasy w tylnej części ud :)\nPaulina Hurija 20.03.2014, 20:58\nTo teraz wiesz,że musisz się bardziej przyłożyć ;)\neM 19.03.2014, 11:20\nrozciąganie jest bardzo ważne muszę zwracać na nie większą uwagę jednak zawsze mi się nie che:( to mój błąd:(\nKarolina Ole 19.03.2014, 15:53\nMi nawyk rozciągania został jeszcze po czasach, kiedy tańczyłam i rozciąganie było tak ważne, że jeśli ktoś się spóźnił, to nie mógł brać udziału w próbie, bo najpierw była rozgrzewka, potem streching, tańczenie i znowu rozciąganie. Jako nastolatka nie miałam problemów z gibkością, szkoda, że to już minęło i tak ciężko jest to odbudować.\nRudzieNka Agata 20.03.2014, 00:07\nZ tym rozciaganiem zawsze jest problem, nawet na zajeciach w fitness klubach nie zawsze sie "zdaży" a to przeciez tak samo istotne jak trening! :)\nParyska88 20.03.2014, 10:47\nNie wyobrażam sobie braku rozciągania po treningu, zawsze staram się robić przynajmniej taki 10-minutowy. Ciekawe propozycje w tych filmikach, z chęcią włączę niektóre ćwiczenia do mojej stretchingowej rutyny:)\nNebeskaa 20.03.2014, 19:01\nprzyznaję, że kiedyś w ogóle nie przywiązywałam do tego wagi, na szczęście teraz jest zupełnie inaczej, moje rozciąganie trwa minimum 15-20 minut :)\nJustyna J 20.03.2014, 21:50\nmoim ulubionym jest pies z głowa w dół :) yoga wspaniale rozciąga


Smycze klasyczne - SFORA\nSmycz stała się nieodłącznym atrybutem zarówno psa, jak i jego przewodnika, a przy tym ważnym narzędziem do komunikacji. Klasyczna, prosta smycz świetnie sprawdzi się na miejskim spacerze oraz podczas nauki chodzenia na luźnej smyczy. Przepinana smycz umożliwia regulację jej długość, a tym samym pozwala odpowiednio dostosować się do zaistniałych warunków podczas wędrówki. Jeśli uprawiasz bieganie, zainteresuj się smyczą z amortyzatorem. Jako że smycze wykorzystujemy na co dzień - również ich wygląd powinien być atrakcyjny. Wybierz tę, która jest zbieżna z Twoim indywidualnym stylem.


Etap 14 - Fabryka konserw (cz.3) | Opis przejścia Wolfenstein - Wolfenstein - poradnik do gry | GRYOnline.pl\nEtap 14 - Fabryka konserw (cz.3)\nEtap 14 - Fabryka konserw (cz.3) | Opis przejścia Wolfenstein poradnik Wolfenstein\nNastępna Opis przejścia Etap 15 - Centrum Poprzednia Opis przejścia Etap 14 - Fabryka konserw (cz.2)\nNie próbuj nawet atakować czołgu, bo byłoby to skazane na porażkę. Zamiast tego obiegnij maszynę od prawej strony, tak by znaleźć się poza jej zasięgiem rażenia. Możesz teraz na spokojnie zbadać okolicę. Po tym jak się już rozejrzysz skorzystaj z drabiny przyległej do budynku zlokalizowanego bezpośrednio za czołgiem.\nPomieszczenie kontrolne jest pilnowane przez dość liczną grupkę żołnierzy wroga i tradycyjnie już najbardziej uważaj na przeciwnika z artefaktem. Po wygranej bitwie zbliż się do panelu kontrolnego by przejąć kontrolę nad czołgiem. Przystąp do ostrzału pojawiających się w oddali nowych nazistów.\nTo jeszcze nie koniec. Ostrzelać musisz również cztery obiekty odpowiedzialne za dostarczanie prądu do pobliskiego pola siłowego. Dopiero teraz opuść działo. Obróć się w prawo i skorzystaj z nowo odblokowanego przejścia. Wyjdź tu po schodach na górę, otwierając po drodze kolejne drzwi.\nPo znalezieniu się w większej hali pozostań na górnym balkoniku i skieruj się w stronę pokazanego na pierwszym screenie pomieszczenia kontrolnego. W środku skorzystaj z przełącznika. Możesz już zejść lub zeskoczyć na dół i skierować się do narożnego pomieszczenia, które poprzednio było otoczone polem siłowym.\nOdszukaj wyjście z pomieszczenia i skieruj się na dół. Do celu prowadzi tylko jedna ścieżka, tak więc nie musisz się zbytnio rozglądać. Po dotarciu do zbrojowni koniecznie uzupełnij zapasy amunicji do obu pistoletów maszynowych. Skieruj się w stronę podwójnych drzwi, a po dotarciu do nowej lokacji przygotuj do stoczenia pojedynku z bossem tej lokacji - generałem Zettą.\nWalka ta jest już nieco trudniejsza od wcześniej toczonych potyczek. Użyj Woalu i zacznij atakować przemieszczającego się w Twoją stronę węża. Za każdym razem zachowuj bezpieczny dystans, bo jedno uderzenie potwora/generała może Cię zabić. Na niedługo przed wyczerpaniem paska mocy wycofaj się do jednego ze świetlistych okręgów by uzupełnić energię.\nMusisz się teraz bardzo pośpieszyć by uniemożliwić generałowi odbycie podobnego procesu leczenia. Gdy tylko boss ustawi się przy jednym z okręgów wyceluj w świetlistą kopułę nad nim, która w Woalu otrzyma kolor czerwony. Szybko przystąp teraz do ponownego atakowania potwora, nie dając szans bossowi na powrót do pełni sił.\nCała zabawa polega na umiejętnym balansowaniu między ładowaniem własnego paska mocy, a blokowaniem możliwości regeneracji przez bossa. W dalszej części pojedynku musisz ponadto unikać jego specjalnych ataków, między innymi kul ognia (biegaj na boki) i fal uderzeniowych (kucaj lub skacz). Walcz tak długo aż generał zostanie pokonany. Możesz już skorzystać z płonącego przejścia by uciec z fabryki.\nMusisz teraz powrócić do kryjówki ruchu oporu w Zachodnim śródmieściu. Tradycyjnie już porozmawiaj z Caroline, a zostaniesz wysłany do nowej dzielnicy - Centrum. Przejście odnajdziesz w północnej części tego sektora. Wskocz do kanałów i otwórz sobie drzwi. Po drodze dobrze byłoby się dozbroić. W okolicy właściwego przejścia uważaj natomiast na zmutowane stwory.


Wspólne podróże przez świat – Wspólne podróże przez świat\nHomeŚwiat NaliWspólne podróże przez świat\nUpdated on 21 sierpnia 2021 12 lipca 2021\nPodróżowanie to wspaniała sprawa. Dzięki podróżom można dowiedzieć się wielu zaskakujących rzeczy. Zdecydowana większość osób kocha wyjazdy na wakacje. Niektórzy podróżują tylko po Polsce, a inni skupiają się na zagranicznych krajach. Z każdej takiej podróży na pewno przywozimy fascynujące wspomnienia. Są osoby, które nie mają okazji do tak częstych podróży, ale za to skupiają się oni na książkach odnoszących się do takiej tematyki. Jedną z takich niezwykłych książek, dotyczących podróży napisał Dean Nicholson. Oto jego “Świat Nali. Człowiek, kot i ich podróż rowerem dookoła świata” (https://www.taniaksiazka.pl/swiat-nali-czlowiek-kot-i-ich-podroz-rowerem-dookola-swiata-dean-nicholson-p-1520287.html).\nO czym jest dokładnie ta książka? Trudno powiedzieć. Ktoś może przypisać ją faktycznie do kategorii podróże. Ktoś powie, że odnosi się ona bardziej do przyjaźni i psychiki ludzkiej oraz…zwierzęcej. Dlaczego w ten sposób? Dean Nicholson na co dzień mieszkał w Dunbar, we wschodniej Szkocji. Jeżeli ktoś byłby dokładnie zainteresowany tym, gdzie owe miasto jest, musiałby spojrzeć na mapę. To właśnie stamtąd we wrześniu 2018 roku Dean wyruszył w swoją podróż na rowerze, aby móc poznawać świat. Sam chyba nie był świadomy tego, co go czeka w czasie drogi. Chociażby tego, że w Bośni przyjdzie mu uratować kotkę z rąk śmierci. Kotkę, która od tej pory stanie się jego najlepszym przyjacielem i towarzyszem podróży.\nNala (bo takie imię otrzymała kotka) i Dean od tej pory wspólnie podróżują po różnych krajach. Kotka ufa swojemu wybawcy i chętnie podziwia świat, wtulona w jego szyję. Dean w serwisie The Dodo (specjalna witryna poświęcona zwierzętom) umieścił filmik, który jest dowodem na ich niezwykłe przygody. Został on wyświetlony “tylko” 130 milionów razy. Konto Deana na Instagramie śledzi ponad 1 milion osób. Prawda do książki “Świat Nali. Człowiek, kot i ich podróż rowerem dookoła świata” zostały sprzedane do ponad 20 krajów, a już zgłaszają się kolejne. Jeżeli ktoś chciałby poznać świat, to tylko z tą niezwykłą dwójką.\nTags: Dean kotka książka podróżowanie świat


Rap Biznes Blog: RECENZJA: Sarius "Blisko leży obraz końca"\nNa początek standardowo trochę statystyk. "B.L.O.K." to szesnaście utworów plus jeden bonusowy remix. Dodatkowo pięć gościnnych zwrotek (O.S.T.R, Hades, Żyto, Żurek, Sensi) oraz trzech różnych beatmakerów (DJ Eprom, Emade, O.S.T.R.), choć znakomitą większość wyprodukował właśnie Eprom. Na koniec dodam, że materiał nagrano w Otrabarwa Studio u Deszcza w stolicy, a okładkę zrobił Forin. Styka!\nOd początku do końca album zrealizowany został w konwencji klasycznych brzmień lat '90. Samplowane bity i mocne bębny budują charakter tej produkcji. Wiadomka, w stylistyce tej DJ Eprom jest fachowcem. Natomiast tytułowy bohater - Sarius doskonale odnajduje się w takim klimacie. Płynie po bitach bezwzględnie i emanuje pewnością siebie pomimo młodego wieku i krótkiego stażu na scenie. Często stosuje porównania oraz coraz rzadsze wśród raperów powtórzenia.\nCoraz powszechniejsze na polskiej scenie są dwupłytowe wydania albumów, gdzie drugi kompakt wyposażony jest w instrumentale. Zdarza mi się słać bluzgi w kierunku wydawców takiego shitu ponieważ bardzo często ich celem jest osiągnięcie złota, srebra, platyny, brązu czy innego rodzaju kolorowych metali. Tymczasem tutaj trafił się LP idealnie wpisujący się w wydania typu 2CD, niestety tylko na jednym krążku bez osobno dodanych bitów. Szkoda.\nMerytorycznie "B.L.O.K." w znakomitej większości to niestety/stety bragga, wzbogacone o stosunkowo bogatą charakterystykę osiedlowych rozkminek zalanych falą krytyki na temat naszego społeczeństwa. Sarius często bardzo trafnie uderza w czułe punkty otaczających mas pędzących za sianem. Z drugiej mani jak zapytałem zioma, który katuję tą pozycję dłuższy czas "jaki jest ten album?" odpowiedział: "kurwa taki, że Sarius jest najlepszy". I dopiero jak osłuchałem się z Sariusem zrozumiałem co koleżka miał na myśli. Ilość przechwałek czy jak wolisz bragga po piątym odsłuchu jest po prostu przytłaczająca i faktycznie można odnieść wrażenie, że Sarius to megakozak, a wszyscy do okoła to wacki. No nie, za długo w tym siedzę, żeby w to uwierzyć.\nChcesz wiedzieć jak młody raper z Częstochowy widzi przyszłość rodzimej rap branży? Dowiesz się w "2040". To mocno fatalistyczna wizja świata według, której rap znika z osiedli kosztem ponownego pojawienia się w mediach, a rozczarowany "takim jutrem" autor "pozdrawia" połowę społeczeństwa.\n"żywi ludzie mówili o byciu pierwszym\ni że przepis na przepych zabiera w chuj energii\nżywi, co drugi to Kopernik\nbada gwiazdy na sieci - ruch ciał kurewskich"\nSarius równie negatywnie odnosi się do współczesnych gwaizdorów/celebrytów w utworze "Elita". Tutaj zawsze przybiję piątkę takim reprymendom mierzonym w kierunku tego środowiska. Generalnie rzecz ujmując album nie jest łatwy do recenzji, ponieważ o ile bity są z górnej półki i właściwie same wystawiają sobie ocenę celującą to lirycznie Sarius wrzuca wszystko do jednego worka. Żongluje wątkami niczym scenarzyści "Ukrytej prawdy". Zakładam, że wynika to z faktu, iż jest to debiutanci album młodego częstochowianina i może być tylko lepiej...


Okiem Julii: recenzje : Iperfumy: włosomaniactwo- recenzje part I\nCześć Słonka. Mam nadzieję, że Święta mijają Wam szczęśliwie i że spędzacie je spokojnie w rodzinnym gronie. Mnie jak widać prześladuje nuda w związku z czym postanawiam dla Was napisać kilka słów o produktach, jakie widzieliście dwa posty wcześniej, gdzie pokazywałam swoje zakupy z Iperfumy. Post postanawiam podzielić na dwie części- teraz o produktach pielęgnacyjnych do włosów, wieczorkiem o reszcie. Na następne dni przewidziałam też post o produktach Rimmela, gumach do żucia (tym razem kochanych Orbitkach) oraz olejku do włosów... ze śluzu ślimaka. Cóż, eksperymenty górą.\nA o czym teraz kilka słów?\nMaska Kallos Honey do włosów suchych i zniszczonych- 10.10/275 ml\nNie miałam wcześniej styczności z tą maseczką, ale kiedyś w domu przygotowywałam własną na bazie odżywki i miodu. Efekt mi się podobał, toteż postanowiłam sprawdzić jak spisuje się ta kallosowa. Konsystencja dość gęsta, ale dobra do nałożenia na włosy. Zapach mocno słodki, miodowy. Żadnych trudności w zmyciu jej z włosów, pomimo obaw, jakie miałam na początku ;-). Po kilku zastosowaniach włoski zdecydowanie bardziej miękkie, przyjemne w dotyku i błyszczące. Być może ostatni efekt spotęgował fakt, iż używałam jej po umyciu włosków szamponem, o którym niżej.\nSzampon Kallos Shine Vanilla do włosów suchych i zniszczonych- 12.55/1000ml\nPrzyznam się, że do nabycia szamponu skusiła mnie przede wszystkim cena. Niecałe 13 zł za litr to moim zdaniem świetna oferta. Przeczytawszy recenzje na wizażu doszłam do wniosku, iż wybór może być nie do końca trafny (ponoć nic nie robi, tylko pachnie). Rzeczywiście- pachnie intensywnie, słodką wanilią. Buteleczka wielka, jednak nie leje się z niej- dobry aplikator. Pieni się całkiem zacnie. I co się okazało? Że i Wizaż się myli, bo z kim nie rozmawiałam, to mnie zaczepiał co z włosami robiłam, że się tak błyszczą. ;-) :Polecam. Świetnie, że jest w tak wielkiej butelce, mam nadzieję, że mi jeszcze sporo posłuży.\nMaska Kallos All Latte do włosów zniszczonych zabiegami chemicznymi- 15.55/1000 ml\nZ tą maską miałam do czynienia już wcześniej, jednakoż w mniejszym wymiarze. Byłam ciekawa, czy dalej będę z niej tak zadowolona jak kiedyś, ano i jestem. Pachnie tak, że wprost trzeba się powstrzymywać, aby jej nie zjeść. Oczywiście, jeśli ktoś lubi kokos ;-). Konsystencja rzadsza, aniżeli wersji miodowej. Luźno kremowa, jednak dobrze utrzymuje się na włosach. Często używam jej w formie kompresu (na włosy, czasem nawet wymieszana z olejkiem, pod folię i ręcznik i tak na dwie godziny). Włoski wyglądające bardziej zdrowo. Ano i, co dla mnie palacza istotne, zapach utrzymuje się cały następny dzień po myciu. Mniam!\nSzampony Lavera Basis Sensitiv- niestety nie widzę ich obecnie w sklepie, więc powiem Wam, że nie pamiętam ceny, ale chyba coś około 14-15 zł/250 ml\nWybrałam je raczej drogą- a, spróbuję, co mi szkodzi. Jeden sprezentowałam mamie ;-). Zapach dużo łagodniejszy, niż poprzednich kosmetyków. Konsystencja lekko żelowa, pomimo tego łatwo doprowadza się do stanu piany. Wydawał mi się bardziej delikatny- jakby oczyszczający. Włoski bardzo dobrze się po nim rozczesują i wyglądają na bardziej wygładzone. Mama również jest z niego zadowolona- mówi, że jest leciutki i dodaje włosom objętości (a ma krótkie włosy, raczej rzadkie). Reasumując, myślę że będzie dobry do włosków słabych, cienkich, łamliwych.\nReasumując, dokonałam zdecydowanie dobrych wyborów. Mam nadzieję, iż kolejne będą co najmniej tak samo udane, pora wybrać do włosków kolejne specyfiki.\nZnacie coś z powyższych produktów, lubicie? ;-)\nKróliczek Doświadczalny31 marca 2013 17:57Maski Kallos mają fajne zapachy i kolory, ale działanie moim zdaniem nie wyróżnia ich ponad inne tego typu produkty. Ot takie zwyklaki. Teraz właśnie zmyłam z włosów Kallos Fruta. Przepięknie pachnie owocami. OdpowiedzUsuńKamiluŚkaa31 marca 2013 18:09nie miałam żadnego z tych produktów ;)OdpowiedzUsuńPaula31 marca 2013 19:53cały czas czaję się na tą maskę Kallos All Latte :)OdpowiedzUsuńoutside-glass31 marca 2013 20:04Ciągle za mną ten Kallos Latte chodzi :DOdpowiedzUsuńAktualnaa31 marca 2013 20:18Maski Kallosa bardzo lubię. Mam 3 litry na tę chwilę ;D ale nie lubię ich nakładać na skórę głowy. Wysuszają i jakoś mnie swędzi skóra.OdpowiedzUsuńPo prostu Dżoana :)))31 marca 2013 21:01Maska miodowa z kallosa, jak dla mnie zapach to totalna pomyłka, jak dla mnie śmierdzi... Ale maskę mleczną bardzo lubię! :)OdpowiedzUsuńMalgoska Malgosienka1 kwietnia 2013 00:12tych 2 masek z checia bym wyprobowala,wydaja sie byc dobre,ale zaczekam na twoja recenzje :)OdpowiedzUsuńmoooni-que1 kwietnia 2013 00:19ja nie znam nic, ale kilkoma mnie jak najbardziej zachęciłaś! :)))OdpowiedzUsuńKatsuumi1 kwietnia 2013 11:08Ja nie mialam ani jednego. Ale ciesze sie, ze jestes zadowolona ;) Pozdrawiam i zapraszam na nową notkę ;) OdpowiedzUsuńshellmua1 kwietnia 2013 12:23Nie miałam jeszcze żadnego z tych kosmetyków. Maski z proteinami mlecznymi niestety się u mnie nie sprawdzają więc ta niebieska odpada choć pachnie przepięknie. PozdrawiamOdpowiedzUsuńMonika Ozdoba1 kwietnia 2013 13:50Mokrego Dyngusa! :-)OdpowiedzUsuńAnita2 kwietnia 2013 00:03O kurcze miodowe ;p nie lubię miodu a chętnie bym wypróbowałaOdpowiedzUsuńPamircia14 kwietnia 2013 19:01ta maska Kallos jest super, uwielbiam ją :)OdpowiedzUsuńDodaj komentarzWczytaj więcej...


Robertson Beach (Port Albert, Australia) - opinie - TripAdvisor\nRobertson Beach opinie, Port Albert\nNr 5 wśród 9 atrakcji w lokalizacji Port Albert\nRobertson Beach Rd, Port Albert, Wiktoria 3971, Australia\nPiękne miejsce, aby zatrzymać się na chwilę. Bez urządzeń. Nie ma toalet. Piękny widok na Port Albert. Czarne łabędzie często wody. Nie jest to pływanie plaży, ale gdy nie ma przypływu jest trochę piasku na spacer do przebrnąć młode rekiny. mieszkaniowej i wakacje.\nBird watcher's rozkosz\nJest to urocze małe miasteczko ... spokój jest model. Po zatrzymaniu się samochodu i pójść na spacer ... zauważysz tam są tablic informacyjnych wzdłuż wody. Jest tam mnóstwo ptaków dla wszystkich fanów fotografów. Widzieliśmy kilka ludzi łowiących ryby w okolicy ... i mogę sobie tylko...wyobrazić, jak spokojny, by być ... tak jak ja na pewno nie Fisher. :) mogę z pewnością zobaczyć atrakcyjność chcąc łowić po obejrzeniu przez kilka chwil. Podczas gdy nie ma wiele w tym mieście ... miasto jest bardzo schludny i czysty, a to mieszkańcy wiązał się były miłe.Więcej\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Robertson Beach.


Wsparcie niepełnosprawnego sportowca dzięki wirtualnym zawodom | Śląska.tv\nWsparcie niepełnosprawnego sportowca dzięki wirtualnym zawodom\nZostawanie w domu wcale nie musi być tożsame z leniwymi dniami przed ekranem komputera. Fundacja Votum namawia do aktywności fizycznej w ramach wirtualnych zawodów.\nŁukasz to osoba po amputacji, która udowadnia, że nic nie stoi na przeszkodzie, by codziennie jeździć na rowerze. – teraz Łukasz wykorzystuje rower stacjonarny. Ponad rok temu uległ wypadkowi w pracy, spadł wtedy z dużej wysokości. W wyniku doznanych urazów doszło do amputacji nogi, co więcej po wypadku występuje pourazowy zespół stresowy. Łukasz wymaga rehabilitacji oraz zaopatrzenia ortopedycznego. Pozostaje jednak niezwykle aktywny, dlatego to na jego rehabilitacje przeznaczona będzie część opłat startowych.\nŹródło: Fundacja Votum\nfundacja votumkonkurencjaorganizacja zajęć sportowychpraca przy komputerzepraca zdalnawirtualne zawodywirtualne zawody sportowewolne zawodywsparcie osób niepełnosprawnychzawody sportowe


Prime Gaming oferuje darmową zawartość do Fall Guys, GTA i LoL-a | Gaming Society\nStrona główna Gry Prime Gaming oferuje darmową zawartość do Fall Guys, GTA i LoL-a\nPrime Gaming oferuje darmową zawartość do Fall Guys, GTA i LoL-a\nKolejny miesiąc, kolejne darmowe rzeczy do zgarnięcia w ramach Prime Gaming. Tym razem usługa oferuje kilka gratisów do popularnych multiplayerów.\nPrime Gaming to dla weteranów Twitcha chleb powszedni. Każdego miesiąca dostajemy darmową subskrypcję do podarowania dowolnemu streamerowi. Oprócz tego abonament od pewnego czasu rozdaje darmowe gry oraz ekskluzywne przedmioty kosmetyczne.\nZobacz: Techland traci zasłużonego pracownika, odpowiedzialnego m.in. za Dying Light\nStyczniowa oferta zyska sobie prawdopodobnie wielu fanów. Cały czas do odebrania jest zimowy zestaw do Fall Guys. W jego skład wchodzą trzy korony oraz specjalny, zimowy kostium.\nPonadto w ramach Prime można uzyskać kilka gratisów do GTA i League of Legends. Fani GTA Online odbiorą aż milion dolarów i Sonar Station. Jest to najwyraźniej niespodzianka z dla społeczności z okazji premiery nowego napadu. Riot ruszył z kolei z następną ofertą darmowych skin shardów do LoL-a. Co miesiąc gracze mogą dostać aż trzy shardy z losowymi skinami.\nNajszybciej odebrać można wszystkie powyższe rzeczy na oficjalnej stronie Prime Gaming.\nPoprzedni artykułNajlepsze gry roku 2020 według redakcji Gaming Society\nNastępny artykułDying: 1983 – Twórcy gry zaprojektowali rozgrywkę pod funkcje DualSense PS5\nStan Cyberpunka 2077 na niektórych platformach i komputera zachęca wciąż refundy. Niektórzy po odzyskaniu pieniędzy nie tracą jednak gry z konta. Zwroty pieniędzy za Cyberpunka...\nRośnie cena Xbox Live Gold. Microsoft ocenił sytuację na rynku i postanowił zacząć liczyć nieco więcej za swoją popularną usługę. Ostatni raz podwyżkę ceny Xbox...\nDo sieci trafiła grafika koncepcyjna przedstawiające Johnny’ego Sliverhanda. Została stworzona zanim CD Projekt zatrudnił Keanu Reevesem. Grafika koncepcyjna CD Projekt RED ujawniła, jak mógł wyglądać...