Kolejny "medyczny cud" gryzie piach - Wykop.pl\n@tmb28 nicprostszego.wordpress.com #nauka #ciekawostki #medycyna #dieta #silownia #biologia\nA to ciekawe, że komentarzy nie ma.\nNie znam się ale czy ostatnio doszło do jakichkolwiek istotnych przełomów lub postepów w medycynie? Jakie są najważniejsze odkrycia ostatnich, powiedzmy 10 lat?\norzel90 4 lata 5 mies. temu\n@wrrior: Prześledź sobie ostatnie 10 nagród nobla z dziedziny medycyny oraz nagrody Laskera to sobie odpowiesz na pytanie.\nWedług mnie potrzeba na gwałt czegoś nowego niż antybiotyki do walki z bakteriami wielolekoopornymi.\nsingollo 4 lata 5 mies. temu\n@wrrior: też się nie znam, więc się wypowiem. A myślę sobie, że w dobie coraz większej specjalizacji i uszczegółowienia poszczególnych nauk coraz trudniej o "istotny przełom", jeśli przez "istotny przełom" rozumiesz coś, co istotnie odbije się na życiu normalnych ludzi - takich jak ja i, być może, ty ;)\nAle suma licznych drobnych zmian istotnie odbija się na życiu ludzi. Oczekiwana długość życia powoli, ale stale rośnie, trochę lepiej leczymy trochę więcej chorób, trochę lepiej rozumiemy jak działa kilka więcej mechanizmów biologicznych i być może dzięki temu za 3 lata wprowadzimy trochę lepszy lek na katar.\nNie ma co liczyć na rewolucję, ale jest szansa, że naszym wnukom będzie lepiej niż nam :)\n@singollo: @orzel90: To co napisałem stawiam w kontraście do ciągłych przełomów i odkryć 'leka na raka' o których się cały czas czyta tu i ówdzie, a potem to wszystko gdzieś wsiąka i się rozwadnia.\nCelinka95 4 lata 5 mies. temu\n@wrrior: Zgodzę się z @singollo. Trudno teraz na taki wielki przełom jak wynalezienie szczepionki przez Pastoura czy promieni Roentgena. Jednak kolejne leki są udoskonalane. Przykład z mojego kręgu znajomych: można leczyć białaczkę szpikową lekami, a nie tylko przeszczepem szpiku. Przełomy są, ale mało widoczne.\nA problem jest taki, że dziennikarze każde badania rozdmuchują, jak gdyby odkryto lek na raka który wyleczy każdy nowotwór z 10 przerzutami w ciągu 2 dni od podania.\nPS. też się nie znam\n@wrrior: Uniwersalnego leku na raka nie będzie, rozwiązaniem mogą być terapie celowane bądź spersonalizowane pod konkretny rodzaj nowotworu u danej osoby. Problem z nowotworami jest taki, że nawet jak mamy raka np. glejak wielopostaciowy, to pod tą nazwą kryje się nieskończenie wiele wariantów danej jednostki chorobowej, którą leczy się odmiennie w zależności od wielu czynników np. zmian molekularnych, zmienności histologicznej, oporności na leki itd.\n@wrrior: jak dla mnie jednym z najważniejszych wyczynów w światowej medycynie w ostatnich latach było osiągnięcie dra Pawła Tabakowa z Akademickiego Szpitala Klinicznego we Wrocławiu, który połączył pacjentowi przerwany rdzeń kręgowy przy pomocy glejowych komórek węchowych. Operowany facet (który był dźgnięty nożem w plecy i miał sparaliżowane nogi), po niespełna 2 latach zaczął znowu chodzić. To jest medycyna, a nie jakieś tabletki na chudnięcie.\n@wrrior: bo ludzie oczekują rozwiązania ich problemów "tu i teraz, w całości, tanio i bez efektów ubocznych", dlatego tak chętnie łykają wiadomości o "cudownych lekach" na raka, na sraczkę, na otyłość, na łysinę, na problemy społeczne i gospodarcze...\nLepiej się faceta mówiącego "będzie dobrze zaraz", gorzej "mogę wam obiecać tylko pot, krew i łzy a później - jeśli wszystko pójdzie dobrze, może będzie trochę lepiej". Choć zazwyczaj ten drugi ma rację.\na potem to wszystko gdzieś wsiąka i się rozwadnia.\n@wrrior: to o czym piszesz bierze się z tego, że pomiędzy odkryciem obiecującego kandydata na lek (przedstawianego w mediach jako "lek na raka") a wprowadzeniem go do leczenia mija kilka-kilkanaście lat. Społeczeństwo zdąży zapomnieć o doniesieniu po miesiącu...\nA leków nowotworowych jest coraz więcej, są cały czas udoskonalane, powstają nowe i tańsze metody produkcji, wchodzą szczepionki przeciw nowotworom wywoływanym przez mikroorganizmy (HPV) i tak dalej. To pogoń za sensacją z dnia na dzień rozwadnia obraz ;)\n@orzel90: czyli "lek na raka" to taki współczesny święty Graal dziennikarstwa pop-medycznego.\n@wrrior: mniej więcej, tak samo jak lek na odchudzanie bez ćwiczeń i okrycie sekretu długowieczności. Co nie oznacza, że postęp nie idzie naprzód ;)\nmuchabzz 4 lata 5 mies. temu via Android\n@singollo: istotnie masz rację\n@wrrior: nic nowego nie odkryto bo już wiadomo od lat 40tych że raka można owszem ściąć czy załatwić chemia ale najważniejszą jest zmiana diety z cukrowo/mlecznej na bardziej warzywna bo inaczej rak, który jest objawem słabej odporności i zatrucia organizmu powróci i ta najważniejszą z prawd jest skutecznie zakrzykiwana\nwareg 4 lata 5 mies. temu\n@wrrior: rozwadnia się z prostej przyczyny jeśli chodzi o leki mianowicie jest pełno etapów badań na których mogą odpaść średni koszt stworzenia nowego leku (nówka sztuka nie nowa/inna/ulepszona wersja czegoś co już jest) to ok 1 mld $ w co oczywiście wchodzą koszty nieudanych projektów.\nI teraz czemu te cudowne leki znikają z mediów :D mówi się o nich zazwyczaj kiedy ktoś znajdzie jakąś substancję aktywną która jest obiecująca, przedstawia się ją jako cudowny lek na wszystko, żeby znaleźć $$$ na dalsze badania ewentualnie sprzedać komuś.\nKolejną sprawą jest czas badań i rozwoju technologii produkcji pokaże ci to na przykładzie który znam z pierwszej ręki\nprof. dr hab. inż. Ryszard Andruszkiewicz ten pan pojechał na staż doktorski i pracował w zespole tego pana http://en.wikipedia.org/wiki/Richard_Bruce_Silverman w trakcie stażu odkrył ciekawą właściwość substancji którą obecnie nazywamy http://en.wikipedia.org/wiki/Pregabalin lek wprowadzono do sprzedaży w 2005 lub 2004. Badania nad substancją aktywną wówczas jeszcze doktor Andruszkiewicz zakończył w 1989r.\nsamotnik 4 lata 5 mies. temu\n@aikonek: Pamiętam ojca pana Tabakowa z czasów studiów na PWr. Chyba z pięć razy podchodziłem do egzaminu z tych metod numerycznych, czy jak to się tam nazywało. ;-)\nbialy_nyga 4 lata 5 mies. temu via iOS\nLeki na raka juz dawno sa, ale nikomu z lobby farmacyjnego na tym nie zależy dlatego każda taka nowinkę od razu tłumią w zarodku...\njarek04 4 lata 5 mies. temu\n@bialy_nyga: Myślisz że Steava Jobsa by nie było stać aby kupić całą firmę farmaceutyczną aby móc żyć ?\nWielu innych miliarderów też zmarło na raka, jak by taki lek istniał z pewnością byłby dostępny dla nich.\n@bialy_nyga: oho, dokładnie tego postu nam tu brakowało w tej dyskusji, dzięki! Ps. Szczepionki powodują autyzm a globalne ocieplenie to mit\n@jarek04: Steve jobs nie wierzył w medycynę konwencjonalną i leczył sie na własna rękę inaczej zmarły jakieś 10 lat wczesniej cwaniaczku\nIlythiiri 4 lata 5 mies. temu\na globalne ocieplenie to mit\n@affairz: Akurat w tym wypadku prawdopodobne ,że mitem jest to w jaki sposób się nam je przedstawia.\nChodzi nie o fakt jego występowania - ale o przyczyny.\nDuża szansa ,że tzw. "globalne ocieplenie" alias "zmiany klimatu" (gdyż już były głosy ,że jednak temperatura może spaść) są spowodowane aktualnymi kaprysami słońca. Słońce ma swój cykl w którym zmienia się zakres promieniowania w którym energia jest emitowana. Zakres promieniowania ma znaczenie dla naszej atmosfery. Inny zakres - inny zakres odbioru - inne temperatury.\nNie ma co oczywiście porównywać ilości energii jaką dostarcza słońce a jaką ludzkość.\nKolejna rzecz to erupcje wulkaniczne etc. itd.\nPrzy okazji pewnej erupcji na Islandii wulkanu którego nazwy nie jestem w stanie z pamięci przytoczyć okazało się ,że prawdopodobnie wywalił w powietrze więcej CO2 i pyłów niż cały kontynent Europejski przez rok. Nie wiem czy nie porównywano go z globalnymi emisjami.\nStąd jest tylko jedno pytanie - czy tzw. "walka" serio jest sensowna ? ᶘᵒᴥᵒᶅ\n@bialy_nyga: Steve Jobs był na tym polu ideologiczny, wierzącym w cuda cymbałem. Ponieważ był bardzo bogaty i bardzo często badał się bardzo dokładnie u najlepszych lekarzy... wykryto u niego raka w bardzo, ale to bardzo wczesnym stadium. Tego raka niestety na ogół skutecznie leczyć się nie da. U niego się dało z powodu niezwykle wczesnego stadia. Mógł go zwyczajnie wyciąć mając ponad 90% pewności ,że nigdy nie wróci i kilka % szans na nawrót po X latach w okolicach... Steve Jobs wybrał magiczne tabletki od szarlatanów, diety naturalne, specyfiki medycyny alternatywnej. Dziś nie ma go z nami mimo ,że mógł żyć. Z tym rakiem żył długo mimo szarlatanerii którą uprawiał... ze względu na stadium w którym wiadomo ,że go wykryto.\nOgólnie chorował chyba 7 lat. Od ~2003/2004 do 2011 roku. Prawdopodobnie przez zwłokę którą poświęcił (9 miesięcy) na "metody naturalne" doszło u niego do rozrostu nowotworu, przerzutów i śmierci kilka lat później. Sami lekarze to stwierdzają po jego zachowaniu i decyzjach które podjął. Więcej tutaj.\ntmb28 dołączył 10 lat 2 mies. temu\n201\twykopali 1\tzakopali 6.1 tys. wyświetleń


Japonia: Rząd ustanawia zespół do walki z pornografią dziecięcą | Centrum Studiów Polska-Azja\n17 lutego 2010 16:38 / przez Domyślny dla witryny\nW łonie rządu japońskiego utworzony został zespół do walki z dziecięcą pornografią.\nPodczas pierwszego spotkania zespołu, Oshima Atsushi, wiceminister w Kancelarii Premiera, powiedział: „Należy się bardzo poważnie zająć tą sprawą. Również obce państwa domagały się, byśmy starali się z nią uporać.”\nPaństwowa Agencja Policyjna, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Komunikacji i tym podobne organa skompilują do czerwca pionierski plan walki z pornografią dziecięcą.\nDo zgłoszonych przypadków pornografii dziecięcej należały wizerunki wykorzystywanych seksualnie dzieci, a nawet niemowląt.\nPrawo dotyczące czynów związanych z prostytucją i pornografią dziecięcą zakazuje produkcji i sprzedaży takich wizerunków, ale internet znacznie zwiększył ich dostępność.\nWedług Państwowej Agencji Policyjnej, w 2009 najprawdopodobniej został pobity rekord zgłoszonych przypadków pornografii dziecięcej z 2008 roku (676 przypadków). W zeszłym roku aresztowano też kilka kobiet podejrzanych o sprzedaż nagich zdjęć swoich dzieci.\n„Kiedy coś zostanie opublikowane w internecie, trudno się tego później całkowicie pozbyć,” powiedziała na spotkaniu zespołu ambasadorka UNICEF-u, Agnes Chan. „A rany, które odniosły te biedne dzieci, nigdy się do końca nie zagoją.”\nPowołany zespół zamierza zakazać dystrybucji i oglądania w internecie pornografii dziecięcej oraz zająć się pomaganiem ofiarom i edukacją społeczeństwa na ten temat.\ntagi:Agnes Chan,internet,Japonia,Oshima Atsushi,pornografia dziecięca\nJaponia: Rząd ustanawia zespół do walki z pornografią dziecięcą Reviewed by Domyślny dla witryny on 17 lutego 2010 .\nW łonie rządu japońskiego utworzony został zespół do walki z dziecięcą pornografią. Podczas pierwszego spotkania zespołu, Oshima Atsushi, wiceminister w Kancelarii Premiera, powiedział: „Należy się bardzo poważnie zająć tą sprawą. Również obce państwa domagały się, byśmy starali się z nią uporać.” Państwowa Agencja Policyjna, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Komunikacji i tym podobne organa skompilują do


Smoleńsk 2010 - Gdzie Prawda ?: Rosjanie nie przekazali książki serwisowej Tu-154 ?\nRosjanie nie przekazali książki serwisowej Tu-154 ?\n"W szczątkach Tu-154 prawdopodobnie odnaleziono książkę z rejestrem przeglądów i napraw. Takiego dokumentu Rosjanie nam nie przekazali" - donosi "Rzeczpospolita".\nSzef warszawskiej Prokuratury Okręgowe pułkownik Ireneusz Szeląg ujawnił podczas wczorajszej konferencji, że widział, jak z wraku wydobyto książkę. Jego zdaniem może to być książka serwisowa Tupolewa, choć zastrzegł, że nie ma stuprocentowej pewności.\nWśród dokumentów, które przywiózł z Moskwy naczelny prokurator wojskowy, generał Krzysztof Parulski, nie ma jednak kopii tej książki. Materiały, które przekazali Rosjanie, nie stanowią przełomu dla śledztwa - uważa płk. Szeląg. Dostęp do protokołów przesłuchań kontrolerów lotów oraz zeznań świadków katastrofy polscy prokuratorzy mieli już od kwietnia.\nJak donosi "Rzeczpospolita", ABW udało się odzyskać część danych m.in. z telefonów komórkowych oraz aparatów fotograficznych ofiar katastrofy. "Wśród nich są zdjęcia z pokładu tupolewa wykonane w trakcie lotu do Smoleńska" - czytamy.\nW najbliższym czasie polscy prokuratorzy będą uczestniczyć w przesłuchaniach rosyjskich świadków dokonywanych przez rosyjskich prokuratorów - dodał Parulski. Ustalił to w Moskwie.\nSzef prowadzącej śledztwo Wojskowej Prokuratury Okręgowej płk. Ireneusz Szeląg ocenił, że materiał filmowy uzyskany w Moskwie jest dużo lepszej jakości niż ten dostępny w sieci. Jak powiedział, to nagranie znane w internecie pod hasłem "Samolot płonie".\nRosjanie zaproponowali także realistyczną propozycję zabezpieczenia wraku samolotu przez okrycie go brezentem i otoczenie miejsca trzymetrowym płotem. Zaakceptowaliśmy tę propozycję - oświadczył szef NPW gen. Krzysztof Parulski.\nOpublikowane przez Webmaster sobota, 21 sierpnia 2010 à l'adresse 22:10


o człowieku któremu towar poprawił jakość zycia - Forum SFD\no człowieku któremu towar poprawił jakość zycia\nsłowa kluczowe: człowieku , któremu , towar , poprawił , jakość , zycia\nIlość wyświetleń tematu: 6369\nNapisał(a) 25 January 2008 4:37 PM\no człowieku któremu towar uratował życie.\nostatnio odbyłem kolejna rozmowę z kolegą /jest on też obecny i tu w dopingu/ na temat skutków stosowania saa.\nno i tu kolejny raz moj kolega twierdził że saa mają tez pozytywny wpływ na jakośc zycia.\njako przykład podał siebie samego.\notórz nasz kolega wazył w wieku 18 lat 44 kg /słownie czterdzisci cztery kg !/\npo latach cięzkich cwiczeń na silowni, diety no i oczywicie kucia tyłka sterydami nasz kolega wazy 90 kg, nawet w ubraniu widać szerokie barki,plecy, wypukłą klatkę,... jednym slowem nawet laik dostrzeże po jego sylwetce człowieka mającego doczynienia ze sportami siłowymi.\ndodam że nasz kolega mimo stosowania saa jest cały czas usmiechniętym życzliwym i pozytywnie nastawionym do zycia człowiekiem, dobrze radzącym sobie w życiu osobistym jak i zawodowym.\njak widac po jego przykładzie mozna stosować saa i żyć >normalnie>\nKreatyna, HMB - teraz BIONABOL\nNapisał(a) 25 January 2008 4:39 PM\nTak, tylko ciekawe co będzie jak odstawi koks.\nNapisał(a) 25 January 2008 4:41 PM\nodstawi kox zacznie sie dooool\nznowu wejdzie na bombe\nodsawi i znowu dool\nwlasnie odstawil i wazy 90kg\ninaczej nie pisałbym o nim\nNapisał(a) 25 January 2008 4:43 PM\nMarku czy chodzi o skware?\nja juz dlugo nie stosowalem saa i jestem wiecznie usmiechniety wiec i jemu nie zaszkodzi\nNapisał(a) 25 January 2008 4:47 PM\nSzacuny 1 Napisanych postów 317 Na forum 14 lat Przeczytanych tematów 21266\nale jak mu tą jakość życia koks poprawił? zmiana z 44 na 90kg od razu polepszyła mu jakość życia? to ostro nisko chyba siebie cenił jak wyznacznikiem samooceny byly kg\nNapisał(a) 25 January 2008 4:49 PM\nwszystko dla ludzi z odpowiednia wiedza.\njesli malolaty po 15 lat na pierwszy kontakt zaczna wbijac po gramie testa (bo tak im kolega-dil kazał)to o skutki uboczne nie beda musieli dlugo czekac , ale jesli ktos ma wiedze nt diety, treningu, regeneracji i saa to nie widze powodow dla ktorych moglby sobie zrujnowac zycie.\nZmieniony przez - jordanwlkp w dniu 2008-01-25 16:51:26\nNapisał(a) 25 January 2008 4:52 PM\nto chyba oczywiste ze wyglad ma bardzo duze znaczenie w zyciu codziennym\nhormony plciowe, w przeciwienstwie do neuroprzekaznikow takich jak serotonina czy dopamina, nie maja mozliwosc bardzo gwaltownego wplywania na psychike, a jedynie poglebiania istniejacych tendencji/odchylen\nmowiac prosto - jesli ktos wewnatrz jest agresywnym d****em to koks to z niego wyciagnie, jesli jest normalny to i taki bedzie\nNapisał(a) 25 January 2008 4:54 PM\nkepy dodalo mu pewnosci siebie, samoakceptacji i na pewno sie to odbilo a zyciu codziennym. W ktore wkradl sie za pewne optymizm ktory z pewnoscia jest podstawa egzystencji\nNapisał(a) 25 January 2008 5:07 PM\nno koledzy oczywiscie ze kg nie sa wyznacznikiem jakosci zycia. ale jesli ktos ma ich tylko 44 to dla niego wlasnie te kg sa wyznacznikiem postrzegania jego osoby w spoleczenstwie. to jasne.\nDla mnie to sie stało juz chyba stylem zycia...\nNie zaluje niczego.\nSport Test niech żyje żyje nam %-) ZDROWIA\ntermin waznosci deca\ntowar w pudrze??


Międzynarodowe ćwiczenie pk. "Sea Breeze 2021" na Ukrainie | Portal Stoczniowy\nFot. GNM 12.dTR\nPosted on 06/07/2021 |\tMarynarka, Bezpieczeństwo, Wiadomości\nSiedmiu marynarzy reprezentuje świnoujską 8. Flotyllę Obrony Wybrzeża w ćwiczeniu pk. “Sea Breeze 2021” trwającym od ponad tygodnia w Odessie na Ukrainie.\nPrzede wszystkim zaangażowana została Grupa Nurków Minerów, której żołnierze podczas ćwiczenia występują jako eksperci od neutralizacji przedmiotów wybuchowych i niebezpiecznych. Ćwiczenie potrwa do 10 lipca.\nNa tegoroczną edycję ćwiczenia zostali zaproszeni oficerowie Marynarki Wojennej RP oraz żołnierze Grupy Nurków Minerów 8. Flotylli Obrony Wybrzeża. Oficerowie zaangażowani w tzw. projekt “mentorski”, stanowiący wsparcie żołnierzy Ukraińskich w przygotowaniu i przeprowadzeniu ćwiczenia w oparciu o dokumenty zgodne ze standardami NATO. Brali także aktywny udział w planowaniu operacji ćwiczących sił, wspierając oficerów operacyjnych sztabu Centrum Operacji Połączonych (ang. Joint Operation Centre). Natomiast marynarze Grupy Nurków Minerów w trakcie “Sea Breeze 2021” występują jako eksperci od neutralizacji przedmiotów wybuchowych i niebezpiecznych oraz prowadzą praktyczne działania z zakresu:\n– poszukiwania obiektów różnymi sposobami, w tym sonarami podwodnymi;\n– sprawdzenia nabrzeży oraz podwodnej części kadłubów jednostek pływających;\n– poszukiwania, identyfikacji oraz neutralizacji przedmiotów wybuchowych i niebezpiecznych;\n– przeciwdziałania Improwizowanym Urządzeniom Wybuchowym (ang. IED);\nTagsSea Breeze 21grupa nurków minerówmarynarka wojenna rpmarynarzemorze czarnenatoukraina\nPoprzedniPrevious post:Pomorskie: z powodu sinic woda nieprzydatna do kąpieli na 7 nadmorskich kąpieliskach\nNastępnyNext post:Zełenski: Nord Stream 2 to zagrożenie i pułapka


Rewilding wyobraźni w niebezpiecznych czasach — InnerSelf.com\nImage by Michał Gajda\nW świecie, który często wydaje się dążyć do zniszczenia samego siebie, odkrywam, że jestem kuratorem piękna. Nie głębokie piękno, które zdobi okładki magazynów, ale korzenie piękna – tego rodzaju, który chwyta nas i wyrywa z narkotycznej, dystopijnej alienacji, przez którą drzemie współczesność.\nTyle piękna wokół nas w zapomnianych, ustronnych miejscach. Dzikie piękno przebija się przez pęknięcia w chodniku, gdybyś tylko uklęknął, żeby popatrzeć. Jest w kroplach deszczu na przedniej szybie, które zapalają się w popołudniowym słońcu, w elektrycznych tańcach naszych dzieci, wezwaniu do modlitwy przez trzaskające głośniki i cynamonu wyciekającym pod drzwiami piekarni.\nW pogoni za dzikim pięknem\nDzikie piękno jest wszędzie. Jednak my, jako współcześni ludzie, zrobiliśmy głównie nasz interes, aby tego nie widzieć.\nZamknęliśmy się w tabelach aktuarialnych, zestawieniach zarobków i różnych formach ubezpieczeń. Ograniczamy ryzyko, kontynuując edukację wyższą, pracując dla firm zapewniających stałą pensję i posyłając nasze dzieci do uznanych szkół. Zamykamy się w rutynę, kredyty hipoteczne i przewidywalność. Zabezpieczamy nasze zakłady. Tworzymy 5-letnie plany.\nW ten sposób odwracamy się od dzikiego piękna, które kryje się w nas: oryginalności, z jaką każdy z nas tu przybył.\nWiele lat temu badanie w Anglii wykazało, że każdy dwulatek jest geniuszem. Każdy jeden. A potem wyszkolimy z nich tego geniusza. Wygaszamy ich dzikie piękno.\nWild Beauty napędza innowacje\nAmerykański inżynier i architekt Buckminster Fuller, głęboko krótkowzroczny jako małe dziecko, budował trójkąty i piramidy z grochu i wykałaczek, ponieważ nie widział, jak inne dzieci budują kwadraty i sześciany. Trójkąty miały dla niego więcej sensu. Jego struktury się nie zawaliły. Ale wszyscy się z niego śmiali, nawet jego nauczyciele.\nJednak to dziecko zidentyfikowało matematyczny język natury i rozwinęło geometrię wektorową, która doprowadziła do postępu w materiałoznawstwie, budownictwie i chemii. Z własnego dzikiego piękna przekazał nam matematykę żywego świata.\nA jednak świat tak bardzo stara się to z nas wybić.\nCo powinniśmy zrobić w tej chwili, gdy świat stoi na krawędzi upadku?\nSzukaj dzikiego piękna — i uchwyć je, gdy je znajdziesz\nSpójrz na krawędzie. Przyjrzyj się marginesom, obcym, uciśnionym. Szukaj dzikiego piękna: czegoś nieznanego, dziwacznego lub wykraczającego poza horyzont twoich wyobrażeń.\nPotrzebujemy ludzi na tyle odważnych, by szukać ich dzikiego piękna, chwytać je, gdy je znajdą, i upierać się, że są honorowane. Dorośli, którzy zachowują się w tym konkretnym zakresie, są bardziej jak dzieci z nas, zanim wykształcono z nas geniusza.\nPękanie Otwórz drzwi\nJak zetknąć się z wdziękiem dzikiego piękna, które z definicji jest nieuchwytne? Oto pięć strategii otwierania drzwi:\n1. Wygaś wewnętrzną rozmowę w swoim umyśle.\nTa podstawowa instrukcja jest czasami najtrudniejsza, ponieważ wewnętrzna rozmowa jest jak świeczka sztuczka. Zdmuchujesz to; płomień natychmiast wraca. Ale kiedy nasza wewnętrzna rozmowa toczy się, nie mamy kontaktu z tym, co nas otacza ani z chwilą obecną, a chwila obecna jest bramą do wszystkiego, co następuje.\n2. Odwiedź dzikie miejsca.\nW dzikich miejscach kryje się magia i tajemnica, od dziewiczej dziczy po rozległą miejską dżunglę. Spędziłem lata, gdy miałem dwadzieścia kilka lat, odwiedzając olbrzymią skorupę budynku, w którym kiedyś mieściła się firma St. Louis Car Company. Było tam dużo dzikiego piękna.\nAby zasłużyć na otrzymanie prezentów z takich miejsc, musimy wyciszyć umysł, zmiękczyć stąpanie i nie zostawiać śladów. Przyjdź pobłogosławić, a nie wydobyć. Traktuj takie podróże jako pielgrzymkę.\n3. Masz skłonność do dzikich uczuć.\nW emocjonalnym skrócie współczesnego życia, czasami doświadczenie powoduje w nas złożoność, którą nie zajmujemy się właściwie, nie załatwiamy lub nie wykopujemy. Kiedy doświadczenie wywołuje głębokie uczucia — podziw, wstręt, zdradę, zachwyt, żal lub wściekłość — zajmij się nimi.\nZwróć uwagę, kiedy jesteś w uścisku dzikich uczuć. Pozwól sobie je poczuć. Zwracaj uwagę na wiadomości, które przynoszą, i przenoś je przez siebie. Potrząsnąć. Taniec. Twórz muzykę swoimi kośćmi. Zajmij swoje ciało.\n4. Słuchaj swoich instynktów.\nZwróć uwagę na miejsca, do których kierują Cię Twoje instynkty. Czy te miejsca różnią się od tego, czego cię uczono lub jak byłeś socjalizowany? To wytworzy napięcie.\nCo ginie, gdy poddajesz się socjalizacji? Co ryzykujesz, jeśli podążasz za swoimi instynktami? Kwestionuj socjalizację, która oddziela, dystansuje, zmniejsza, tłumi lub uciska.\n5. Podążaj za impulsami małych dzieci.\nNiemowlęta i małe dzieci są bliżej uniesienia dzikości. Pozwól sobie podążać za ich przykładem.\nĆwicz towarzyszenie im, a nie kierowanie ich z powrotem do uczęszczanych autostrad współczesnego umysłu. Są naszą przyszłością, a my mamy przyszłość tylko wtedy, gdy ich dzikość pozostanie nienaruszona.\nRegenerujące praktyki dobrego samopoczucia\nautorstwa Naturezy Gabriela Krama.\nW tym pionierskim tomie, fenomenolog ds. połączeń, Gabriel Kram, zajmuje się dwoma podstawowymi praktycznymi pytaniami: jak zaadresować traumę i rozłączenie, które są endemiczne we współczesnym świecie, oraz jak włączyć system połączeń? Łącząc najnowocześniejszą neurofizjologię z technologiami świadomości z szerokiej gamy tradycji i rodowodów, ta książka przedstawia nowatorskie podejście do tworzenia dobrego samopoczucia oparte na najnowocześniejszej nauce i najstarszej z praktyk świadomości. Uczy ponad 300 naprawczych praktyk dobrego samopoczucia, aby połączyć się z sobą, innymi i żyjącym światem.\nDla każdego, kto zmierzył się z trudnym dzieciństwem, dorastał z poczuciem, że czegoś brakuje we współczesnym świecie lub pragnie głębszego połączenia z Ja, Innymi lub Żywym Światem, ta książka zawiera mapę do (r)ewolucyjnego podejście do dobrego samopoczucia tak dawne, że nie zostało jeszcze wymyślone.\nNatureza Gabriel Kram jest fenomenologiem połączeń. W ciągu ostatnich 25 lat podjął zaawansowane studia i badania w dziedzinie neurofizjologii, stosowanej uważności, pedagogiki sprawiedliwości społecznej, głębokiego połączenia z naturą, lingwistyki kulturowej i rdzennych sposobów życia przy wsparciu ponad 50 mentorów z 25 dyscyplin z 20 kultur. Jest przewodniczącym Restorative Practices Alliance, założyciel i dyrektor generalny Applied Mindfulness, Inc.i współzałożycielem Akademia Stosowanej Medycyny Społecznej.\nJest autorem kilku książek, m.in Regenerujące praktyki dobrego samopoczucia, interaktywne kompendium ponad 300 praktyk, które przywracają pełnię i dobre samopoczucie. Dowiedz się więcej na restorativepractices.com/books.\n5 praktyk aktywowania, odżywiania i wzmacniania wrodzonego systemu połączeń (wideo)


Ulica "Łupaszki" nie zniknie z Białegostoku. Wojewoda unieważnił uchwałę Rady Miasta - Polsat News\nUlica "Łupaszki" nie zniknie z Białegostoku. Wojewoda unieważnił uchwałę Rady Miasta\n25.11.2019, 12:25 Polska\nRada Miasta Białystok przegłosowała zmianę nazwy ulicy im. mjr Zygmunta Szendzielarza "Łupaszki" na ulicę Podlaską\nZOBACZ: Spór o zmiany nazw ulic Fieldorfa i "Łupaszki". "Prowokacja" vs. "kontrowersyjne nazwiska" [WIDEO]\nW obecnej kadencji samorządu większość ma Koalicja Obywatelska, w skład której wchodzą radni Forum Mniejszości Podlasia; już wcześniej zapowiadali oni starania o zmianę nazwy tej ulicy i to z ich inicjatywy na sesję 28 października trafił projekt stosownej uchwały. Odnosząc się do działań "Łupaszki" wskazywali, że na szlaku jego oddziałów "były spalone wsie i ludność cywilna".\nBIAŁYSTOKŁUPASZKAPOLSKARADA MIASTAULICAWOJEWODAZYGMUNT SZENDZIELARZ


Dziecko nie mówi głosek K i G. Co robić? | Logotorpeda\nDziecko nie mówi głosek K i G. Co robić?\nMamy taki problem: mój syn (trzy i pół roku) nie wymawia głosek K i G. Omija je zupełnie: mówi ot zamiast kot, otlet zamiast kotlet, o-o zamiast oko; mówi także fla-a zamiast flaga lub waon zamiast wagon. Ma tak od kiedy zaczął mówić, myślałam, że sam zaskoczy. Jak mogę mu pomóc?\nTaki sposób wymawiania wyrazów świadczy o opuszczaniu głosek tylnojęzykowych K i G (fachowo: kappacyzm, gammacyzm). Warto pamiętać o tym, że głoski tylnojęzykowe (K, G, H) pojawiają się jako początkowe w zasobie dźwięków małego dziecka, dlatego nie warto czekać, aż „samo się pojawi”. Najczęstsze wady wymowy polegają na opuszczeniu głosek podczas mówienia lub zastępowania ich głoskami T, D. Brzmi znajomo? Totet (kotek), domet (domek)… z pewnością znasz wiele innych takich zniekształconych słów.\nNajlepiej udać się do logopedy, który pokaże sposób ćwiczenia z maluchem. Jego działania będą polegały na zdiagnozowaniu przyczyny opuszczania głosek, wywołaniu K, G oraz zademonstrowaniu ćwiczeń utrwalających prawidłową artykulację. Nie zapomnij poprosić o zestaw ćwiczeń do domu!\nStosować się do zaleceń logopedy. Jeśli maluch potrafi już powiedzieć K, ćwicz tę głoskę w sylabach:\nKA, KO, KU, KE, KI\nAK, OK, UK, EK, IK\nAKA, OKO, UKU, EKE, IKI\nPodobne sylaby przygotuj do utrwalania głoski G.\nDodatkowo można bawić się w zabawy dźwiękonaśladowcze: kura, gęś, bocian, żaba.. wszystkie te zwierzęta wydają takie odgłosy, w których można ćwiczyć K, G!\nWarto pobrać też pomoc Logotorpedy:\nKURY – karta pracy, utrwalanie głoski K w sylabach\nMYSZKI – karty do gry, gra planszowa do utrwalania głoski K w sylabach\nGotowi do działania? Powodzenia!\nćwiczenia logopedyczne w domu dyslalia gammacyzm kappacyzm materiały terapia logopedyczna utrwalanie głosek wady wymowy\n[…] Moje dziecko nie mówi K, co robić? […]\nSkomentuj Czterolatek nie mówi K, czy ma jeszcze czas? | Logotorpeda X


Wampir [Wojciech Chmielarz] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00367 007030 20511640 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Wojciech Chmielarz Liczba stron: 328\nISBN: 9788380492097 Data wydania: 2015-11-18\nJuż w księgarniach: Lars Kepler Kontrakt Paganiniego Johan Theorin Smuga krwi Kjell Ola Dahl Czwarty napastnik Thomas Enger Bóle fantomowe Lotte i Søren Hammer Wszystko ma swoją cenę Matti Rönkä Przyjaciele z daleka Wojciech Chmielarz Podpalacz Kjell Ola Dahl Wierny przyjaciel Lars Kepler Hipnotyzer (wyd. 2) Bernhard Jaumann Godzina szakala Wojciech Chmielarz Farma lalek Johan Theorin Święty Psychol Friedrich Ani Ludzie za ścianą Lars Kepler Świadek Thomas Enger Żądza krwi Kjell Ola Dahl Lodowa kąpiel Bernhard Jaumann Kamienista ziemia Jean-Luc Bannalec Śmierć w Pont-Aven Lars Kepler Piaskun Johan Theorin Duch na wyspie Johan Theorin Zmierzch (wyd. 2) Wojciech Chmielarz Przejęcie Martín Solares Czarne minuty Jean-Luc Bannalec Sztorm na Glenanach Johan Theorin Nocna zamieć (wyd. 2) W serii ukaże się także: Anna Kańtoch Łaska Więcej informacji: czarne.com.pl\nWszelkie powielanie lub wykorzystanie niniejszego pliku elektronicznego inne niż autoryzowane pobranie w zakresie własnego użytku stanowi naruszenie praw autorskich i podlega odpowiedzialności cywilnej oraz karnej. Projekt okładki Magdalena Palej Fotografie na okładce © by Stone36 / Shutterstock, Paper Street Design / Shutterstock, Dinga / Shutterstock Projekt typograficzny Robert Oleś / d2d.pl Copyright © by Wojciech Chmielarz, 2015 Redakcja Tomasz Zając Korekta Malwina Błażejczak / d2d.pl, Sandra Trela / d2d.pl Redakcja techniczna Robert Oleś / d2d.pl Skład wersji elektronicznej Janusz Oleś / d2d.pl ISBN 978-83-8049-209-7\nSpis treści Seria Strona tytułowa Strona redakcyjna Motto Epilog. Kilka godzin wcześniej Podziękowania Przypisy Kolofon\nBut it was not your fault but mine And it was your heart on the line I really fucked it up this time Didn’t I, my dear? Mumford & Sons, Little Lion Man\nU Świętego Antoniego zabili w dzwony. Maria zastygła z nożem nad szykowaną właśnie kanapką. – Na którą to? – zapytała ciotka z sąsiedniego pokoju. – Na dziewiątą. – To mamy czas – stwierdziła ciotka, ale w jej głosie brzmiał i niepokój, i pretensja. Maria westchnęła i wróciła do przygotowywania śniadania. Pierwsze komunie zawsze budziły w niej złe wspomnienia. Ze swojej pamiętała głównie przyjęcie już po. Czerwony na twarzy ojciec podrzucał ją pod sam sufit. W głowie kręciło się jej od intensywnego zapachu wódki i przywiezionych ze wsi nalewek, a oczy łzawiły od wiszącego siwą chmurą dymu papierosów marki Sport. Zwymiotowała i na ojcowską twarz, koszulę oraz ulubiony krawat w prążki poleciał wielobarwny paw złożony ze zdobytych z trudem jajek, wędlin, ciast i czekolady. Później była komunia jej młodszego brata. Wspinali się na rosnącą na podwórku wierzbę i skakali z coraz wyżej położonych konarów na miękką, mokrą i pachnącą zmurszałymi liśćmi ziemię. Podczas jednego z tych skoków zahaczyła plecami o wystającą gałąź, porwała wyjściową sukienkę z falbankami i zerwała wisiorek. Łańcuszek odnalazła wśród korzeni, ale złoty krzyżyk zaginął na zawsze. Ojciec znowu był wtedy pijany, więc matka sama wyjęła mu pasek ze spodni (wśród chichotów i zachęcających okrzyków zebranych gości) i zamknęła się z Marią w jej pokoju, bijąc ją za karę zbyt długo i zbyt mocno. Wreszcie, najgorsza z tych wszystkich, komunia Mateusza. Czytał wtedy przejęty fragment Starego Testamentu. Ubrany jak pan młody, w śliczny malutki garnitur z białą muszką i kamizelką. Z włosami lśniącymi od żelu, zaczesanymi elegancko na bok. Jej mały skarb. Jak się przygotowywał do tej chwili. Ile razy czytał ten krótki fragment w domu! Zawsze wracał ze szkoły, rzucał plecak w kąt i ściągał z półki zakurzoną Biblię Tysiąclecia, a potem prosił, żeby pokazać mu „jego tekst”. Powtarzał go sobie tyle razy, że nawet Maria znała go już na pamięć. Straciła tę jego wielką chwilę. Nie potrafiła się skupić, bo trzy rzędy za nią, trochę po prawej, siedziała ONA. Maria czuła na swoim karku JEJ palący wzrok. Pełen wzgardy i lekceważenia. Czemu wtedy przyszła? Maria zauważyła JĄ jeszcze przed mszą. Prosiła, żeby sobie poszła, żeby nie psuła jej tego pięknego dnia. A ONA odpowiedziała obłudnie, że nie ma pojęcia, o co jej chodzi, i poparła te słowa teatralnym gestem. Maria, zdesperowana, ze łzami w oczach, błagała męża, żeby coś zrobił. Wzruszył ramionami, mówiąc, że przecież nie będzie nikogo z kościoła wyrzucał, a ONA ma prawo tam być. Najgorsze było jednak to, że koleżanki z pracy, z ulicy, ze szkoły od Mateusza, wszystkie matki, żony, ciotki, babki, wszystkie one wiedziały i szeptały między sobą, pomiędzy modlitwami, o Marii, o NIEJ i o niewiernym mężu. Maria nie mogła się skupić na liturgii, na Mateuszu, na jej małym, pięknym mężczyźnie, kiedy przystępował do tego najważniejszego z sakramentów. Nigdy w życiu nie czuła się tak upokorzona. Miesiąc później mąż od niej odszedł. Zostawił ją i zostawił Mateusza. Po następnych czterech miesiącach ONA przyszła do Marii zapłakana, przerażona i drżąca. Błagała, żeby ją wysłuchała, żeby dała jej numer do męża. Maria tylko łagodnie zatrzasnęła jej drzwi przed nosem. – No, gdzie jest Mateusz? – zapytała nerwowo ciotka, wchodząc do kuchni. Czuła się u Marii wyjątkowo swobodnie, czego dowodem było to, że nie włożyła koszuli. Obwisłe, pomarszczone piersi, nieudolnie zamknięte w poszarzałym od częstego prania biustonoszu, kołysały się w rytm jej kroków. – Przyjdzie – odpowiedziała Maria. – Kochanie, ale grubiej pokrój tę wędlinkę – rzuciła ciotka, spoglądając na talerz. – To nie ja pokroiłam, tylko w sklepie. – Oczywiście, kochanie. Ale jakby nie zdążył? – Zdąży. – Ale jakby. – To pójdziemy na piechotę. Ciotka skrzywiła się, sięgając po kanapkę. – Z moimi nogami? – To niedaleko. – Nie mówiłabyś tak, kochanie, gdybyś była w moim wieku. – To zamówimy taksówkę. – A zdążymy? I daj drugi talerzyk, kochanie. Dla Zdzisia zrobię śniadanko. I jakieś warzywko byś dokroiła. Dobrze, skarbie? A w ogóle to sama powinnaś zrobić prawo jazdy. Ja to już jestem za stara, ale kobiety w twoim wieku to mają prawa jazdy i same prowadzą samochody. Nie rozumiem, dlaczego ty byś nie mogła. Maria wyciągnęła ze zmywarki talerz, starając się ignorować przemowę ciotki. W lodówce znalazła pomidora. Skroiła go szybko i nałożyła. Ciotka wzięła porcję dla siebie i wuja. Wychodząc z kuchni, rzuciła jeszcze: – I kawki byś zrobiła, dobrze, skarbie? I żeby Mateuszek zdążył. Zadzwoń do niego może, co? Maria nie chciała mówić, że już dzwoniła. Trzy razy. Chłopak nie odbierał. Pewnie spał albo miał wyłączoną komórkę. W najgorszym razie zgubił, bo przecież nie wiadomo, gdzie się szlajał z kumplami. Ostatniej nocy miał spać u Szymona Majki, na Gwardii Ludowej. Niedaleko, zdąży wrócić. Tłumaczył, że chciał zrobić miejsce dla wujka i ciotki, żeby mogli u nich pomieszkać w komforcie i spokoju. Maria wiedziała, że ta nagła troska o wujostwo była tylko pretekstem, żeby spędzić noc na włóczeniu się po klubach, piciu albo graniu na komputerze. Dlatego się nie zgodziła. Odpowiedział jej, że skończył osiemnaście lat i nie może mu już rozkazywać. A ona automatycznie podniosła głos, że dopóki żyje pod jej dachem, to… W efekcie skończyło się na tym, że wrzeszczała na niego, kiedy się ubierał, a on wychodząc, trzasnął drzwiami tak mocno, że zadrżały szyby w oknach. Mateusz był kiedyś rozsądnym chłopakiem. Po rozwodzie, kiedy był jeszcze mały przecież, pięknie się nią opiekował. Pomógł jej stanąć na nogi. Nie rozumiała, co się z nim stało przez ostatnie lata. Jakby ktoś podmienił jej śliczne, grzeczne dziecko na wrednego i złośliwego gnoma. Podejrzewała, że to wina jego dziewczyny. Miała na niego zły wpływ. Maria zerknęła na zegarek. Było już piętnaście po dziewiątej. Mamy czas, uspokajała się. Na pewno zaspał. Komórka mu wysiadła, nawet nie zauważył kiedy, i budzik nie zadzwonił. Zaraz sam się obudzi i za dwadzieścia minut, góra pół godziny wpadnie tutaj zdyszany, z przeprosinami. Oczywiście ich nie przyjmie. Spojrzy na niego lodowato i przez całą uroczystość i przyjęcie będzie dawała mu do zrozumienia, jak bardzo jest na niego obrażona i jak bardzo ją zawiódł. On będzie udawał, że niczego nie widzi, więc będzie musiała narobić mu wstydu. Opowie o wszystkim całej rodzinie. Albo pozwoli, żeby ciotka to zrobiła. Już ją przecież świerzbił język. Zaparzyła kawę. Z szafki wyciągnęła kubki i rozlała ją do nich. – Kawa gotowa! – krzyknęła w głąb mieszkania. Nikt jej nie odpowiedział. Jeśli ciotka z wujkiem sądzą, że przyniesie im do pokoju, to grubo się mylą. Wyjrzała przez kuchenne okno na podwórko. Nigdzie nie dostrzegła syna. Zaczęła sprzątać. Mateusz nie przepadał za rodzinnymi zjazdami. Tak samo jak ona, a komunia kuzynki była takim zjazdem, i to najgorszego rodzaju. Ale Mateusz bardzo lubił „Potwora”, jak nazywał dziewczynkę, i wprost uwielbiał wujka. Nie odpuściłby. Szczególnie, że wujek był dość bogatym człowiekiem i impreza też miała być na bogato. Wujek planował jakieś atrakcje, szwedzki stół i obiad we włoskiej restauracji urządzonej w starym spichlerzu. No i Mateusz chciał przecież zobaczyć, jakie prezenty dostanie „Potwór”. Wcześniej goście dostali listę życzeń. Czego na niej nie było! Lalki, konsole, tablety, komórki, aparaty, kamery i inne cuda. Maria czytała to z rosnącym niedowierzaniem. Za jej czasów wystarczał złoty łańcuszek i zegarek albo rower, jeśli ktoś miał szczęście. – Masz żelazko? Bluzka mi się pomięła – odezwała się ciotka, wchodząc do kuchni z pustymi talerzami. Wrzuciła je do zlewu, chociaż Maria prosiła poprzedniego wieczoru, żeby odkładała je od razu do zmywarki, i z dezaprobatą spojrzała na kubki. – Kawa? Ale już zimna! Czemu nie wołałaś? – Wołałam! – Nic nie słyszałam. To masz to żelazko, kochanie? Maria myślała, że się przesłyszała. Za kogo ciotka ją uważała? Oczywiście, że miała żelazko w domu. Pralkę i odkurzacz również. – Przynieś bluzkę. Już kilka minut później stała nad deską, prasując nie tylko bluzkę ciotki, ale także płócienne spodnie wuja i jego koszulę. Kiedy skończyła, dochodziło wpół do dziesiątej. Odniosła rzeczy wujostwu. Sama wróciła do sypialni. Wyjęła z szafy wcześniej przygotowany komplet i przebrała się w czarną spódnicę, białą koszulę i jasny żakiet. Dołożyła do tego cieliste rajstopy i srebrną biżuterię. Było za piętnaście dziesiąta, kiedy do jej pokoju zajrzała ciotka. – To może zadzwoń jednak po tę taksówkę. – Mamy czas. – No, ale taksówka musi dojechać. – Mateusz zaraz wróci – stwierdziła Maria, siląc się na spokój. Gdyby teraz zamówiła taksówkę, zdążyliby pewnie na uroczystość. Kiedy pojawiłby się wreszcie Mateusz, na jej pretensje wzruszyłby tylko ramionami i powiedział, że przecież świetnie poradzili sobie bez niego i że nie ma żadnego problemu. Nie zamierzała pozwolić mu na odpowiedź, że przecież nic się nie stało. Jeśli mieli się spóźnić i stać w kościele, to trudno. Spóźnią się i będą stać. Do tego Mateusz pewnie przez całą noc pił. I palił z kolegami. Nie zdąży się porządnie wykąpać. Pojedzie śmierdzący wyżłopanym piwem i papierosami. I dobrze. Niech się wstydzi. Niech świeci oczyma przed wujostwem. Niech tłumaczy „Potworowi”, dlaczego wali od niego tanią wódką. Była wściekła. Nie miał prawa jej tak zawieść. Dziesięć razy prosiła, żeby wrócił na dziewiątą. – To może chociaż zadzwoń do niego? – poprosiła ciotka. Maria wiedziała, że to bezcelowe, ale sięgnęła po komórkę. Zrobiła to tylko po to, żeby ciotka się wreszcie odczepiła. Wybrała numer. Słuchała sygnału nieodbieranego połączenia, kiedy rozległ się dzwonek do drzwi. Odrzuciła telefon na łóżko. – Widzisz, już jest – powiedziała, mijając ciotkę. Dopiero na korytarzu dotarło do niej, że Mateusz przecież miał swoje klucze. Nie musiał pukać. Nacisnęła klamkę. Zobaczyła dwóch mężczyzn. Jeden z nich był umundurowanym policjantem. Drugi nosił dżinsy i wpuszczoną w nie żółtą koszulę z krótkimi rękawkami. Z kieszonki na piersi wystawały mu okulary przeciwsłoneczne o lustrzanych szkłach. W pierwszej chwili Maria pomyślała, że Mateusz wpadł w jakieś kłopoty. Wdał się w bójkę czy coś i teraz siedzi w areszcie. Ale poważny wzrok tego nieumundurowanego sprawił, że nogi się pod nią ugięły. – Bardzo mi przykro – powiedział mężczyzna. – Bardzo mi przykro.\n1 Wypis z grupy na Facebooku „Znajdźmy Alicję!” Zwróćcie uwagę na mniej więcej 4:36. Postój taksówek, facet w szarym płaszczu. Idzie w stronę Zwycięstwa. Mija się z Alą. Co się dzieje później. Widzicie to? 4:40. Przystaje. Zastanawia się nad czymś. Zawraca. On idzie za ALĄ! Co się z nim dalej dzieje? Dlaczego nie ma go na innych filmach? Czyżby wiedział, gdzie na dworcu są kamery, jaki jest ich kąt widzenia? Potrafił się przed nimi chować? Kim jest człowiek w SZARYM PŁASZCZU?! Też zwróciłam na niego uwagę. W ogóle się nie pojawia nigdzie. Nikt o nim nie pisze, czyżby ktoś go chronił?! Chronił :D Jasne, od razu spisek. Powiem ci dlaczego. Bo to nasz PREZYDENT był. PREZYDENT był człowiekiem w szarym płaszczu! To nie jest śmieszne. Ciebie to nie dziwi? Jest człowiek, człowiek, który widział Alę, który za nią poszedł na sto procent, a który nagle zniknął. Nikt się nim nie interesuje, nikt nie wie, kto to był, skąd się tam wziął. Dokładnie! A musimy pamiętać, że dworce kolejowe, to często miejsce, w którym różni pedofile i zboczeńcy wypatrują swoich ofiar! Amerykanie nazywają ich predators – łowcy. Szukają dzieci, które uciekły z domu, zagubionych nastolatków, biednych dzieciaków. Mogło się zdarzyć, że to był właśnie taki predator. I Ala wpadła mu w oko. Dlatego za nią poszedł. Co więcej, tacy predatorzy zwykle działają w grupach. Często się zdarza, że oni są częścią lokalnego układu. Tak jak było w sprawie Klubu Pedofilów z Dworca Centralnego. Kogo tam nie było. U nas może być podobny klub. Dlatego nikt się nie interesuje człowiekiem w szarym płaszczu. Zadzwonił po prostu do swoich kolegów z policji, prokuratury i załatwił sprawę. Oni się właśnie tak chronią nawzajem. Uwaga! Uwaga! Predatorzy w Gliwicach! Dzwonić po Schwarzeneggera! No przecież mówiłem, że to sam PREZYDENT! Spieprzajcie, trolle! Tacy ludzie zwykle mają swoje „tereny łowieckie”. Podejrzewam, że ci, którzy pracują na dworcu, już ich tam doskonale znają. Kasjerzy, ochroniarze i przede wszystkim – taksówkarze. Czy ktoś ma kontakty w tym środowisku? Mógłby się rozpytać o człowieka w szarym płaszczu? Przypominam, że ona przecież kupiła bilet do Wrocławia! Wsiadła do pociągu, a potem z niego wysiadła. Mamy odczyty z billingów! Nie szukajcie sensacji tam, gdzie jej nie ma. Prawdziwe pytanie – do kogo ona jechała do Wrocławia?! A może przed kim uciekała? Przecież już powiedziane – przed PREDATOREM!\n2 Podszedł tak blisko krawędzi dachu, że pod stopami miał kilkunastometrową przepaść. W głowie Dawida pojawiła się nieprzyjemnie pociągająca myśl, żeby zrobić krok naprzód. Na dole, w miejscu, gdzie kilka miesięcy wcześniej odnaleziono ciało Mateusza Polaka, dostrzegał maleńką sylwetkę psa. Zwierzak z nosem przy ziemi szukał najlepszego miejsca, żeby się załatwić. Jego właściciel, mężczyzna w żółtej kurtce, stał kilka metrów dalej. Dawid pozwolił, żeby z ust wypłynęła mu kropla śliny i spadła na ziemię. Wychylił się nieznacznie, żeby sprawdzić, czy trafił w czworonoga. Ślina zniknęła mu z oczu gdzieś pomiędzy szóstym a siódmym piętrem. – Myślicie, że zdążył zmienić zdanie? – zapytał. Adwokat z dozorcą spojrzeli po sobie, nie rozumiejąc. – No wiecie – ciągnął – jak już skoczył. Tutaj jest dość wysoko. Trochę mu to zajęło, zanim sięgnął gleby. Może w trakcie pomyślał sobie: „O kurwa, co robię! Nie chcę! Jak to zatrzymać!”. A wtedy… Klasnął z całych sił w otwarte dłonie. Adwokat sapnął i otarł wierzchem dłoni czoło. Miał czterdzieści pięć lat, ale wyglądał co najmniej na pięćdziesiąt pięć. Jego mięsiste usta nieprzyjemnie kojarzyły się ze ślimakami, a nierówne, krzaczaste brwi upodobniały go do puchacza. Miał na sobie szary garnitur. Poły marynarki łopotały na wietrze, odsłaniając ciemne plamy potu pod pachami. – Tylko nie mów takich rzeczy matce. Dawid uśmiechnął się szeroko i odszedł od krawędzi. Wsadził dłonie w kieszenie spodni, bo mimo że świeciło wrześniowe słońce, tutaj, wysoko na szczycie bloku, było dość chłodno. Przeszedł kilkanaście kroków w prawo. Sportowe buty lekko odbijały się od nierówno ułożonej papy. Rozglądając się dookoła, widział dachy okolicznych bloków, potem smętną zieleń Lasu Łabędzkiego, a w oddali osiedle Waryńskiego i bryłę fabryki Opla. Po drugiej stronie dostrzegł drewnianą wieżę radiostacji gliwickiej, a dalej na horyzoncie dominowała już nierówna szarość reszty aglomeracji śląskiej. Pomyślał, że to nawet ładny widok. Ale pewnie wszystko jest ładne, jeśli się patrzy na to z odpowiedniego dystansu. Pod podeszwami poczuł coś śliskiego. Nachylił się i dwoma palcami podniósł kawałek gumy. Kiedy się zorientował, czym jest znalezisko, podkradł się do adwokata i znienacka potrząsnął mu tym przed nosem. Mężczyzna stęknął zaskoczony i uskoczył do tyłu. – Bierz to ode mnie! – krzyczał, równocześnie machając energicznie rękoma. Dawid zachichotał i pokazał zużytą prezerwatywę dozorcy. Ten wzruszył ramionami. Był niskim, drobnym mężczyzną, który cały tonął w roboczym kombinezonie. – Młodzi tutaj robili imprezy. Jak policja przyszła wtedy, to było tu pełno puszek po piwie, butelek. Kondomów też. Pozbieraliśmy wszystko, ale to musieliśmy przegapić. – Ale co, nikt ze spółdzielni nie wiedział, że macie na dachu imprezownię? – Dowiedziałem się dopiero, jak przyszła policja. Otwieram im kłódkę, otwieram właz, patrzę, a tutaj pełno śmieci. W pierwszej chwili myślałem, że to ci robotnicy, co kładli papę, ale remont mieliśmy dwa lata wcześniej. Od tego czasu tylko okresowe kontrole. Mężczyzna przerwał na chwilę, żeby pociągnąć nosem, i chciał mówić dalej, ale Dawid dał mu gestem znak, że wystarczy. – Wyrzuć to wreszcie – poprosił adwokat. – No co ty! – obruszył się Dawid. – To może być przełomowy dowód w sprawie. Ślad, który policja przeoczyła, a dzielny prywatny detektyw… – Wywal to! Dawid wypuścił prezerwatywę spomiędzy palców, a potem wytarł je w chusteczkę. Która zresztą zaraz potem wylądowała obok zużytego kondoma. – Robimy tutaj coś jeszcze? – zapytał adwokat. Dawid pokręcił przecząco głową. Ruszyli do wyjścia. Pierwszy schodził adwokat. Dyszał, próbując stopami wymacać drabinkę. Przez chwilę wydawało się, że zaklinuje się pomiędzy szczebelkami, ale wreszcie udało mu się uwolnić nogę. Przy okazji szarpnął zdecydowanie za mocno, tracąc równowagę i na wpół zleciał, na wpół zsunął się na dół. Za nim poszedł Dawid. Ostatni był dozorca. Zamknął prowadzącą na dach klapę i dołączył do mężczyzn. – Coś jeszcze panowie chcą pooglądać? – Nie. Dozorca spojrzał na nich znacząco, przesuwając wzrok od jednej twarzy do drugiej. Dawid trącił ramieniem adwokata i sam poszedł do windy. Kątem oka dojrzał jeszcze, jak mecenas wręcza dozorcy stuzłotowy banknot.\n3 Na dworze Dawid stanął tuż pod ścianą bloku i spojrzał w górę. Wyobraził sobie lecące w dół ciało, krzyczącego w noc chłopaka młodszego od niego zaledwie o kilka lat. A może nie było tak. Może chłopak nie krzyczał. Miał zamknięte usta i wpatrywał się z dziką stanowczością w zbliżającą się ziemię. Albo jeszcze inaczej. W ogóle nie patrzył. Nie krzyczał. Tylko się śmiał, rozkładając szeroko ramiona i wyobrażając sobie, że jest aniołem. – Co znowu? – spytał adwokat, który niecierpliwił się przy samochodzie. Patrzył na zegarek, a w drugiej dłoni trzymał paczkę papierosów. Obracał ją, niezdecydowany, czy zapalić, czy nie. – Farta miał chłopak. – Farta? – Bo zleciał tylko na trawnik, prawda? – Tak. – Poleciałby trochę w prawo albo zwiałoby go i roztrzaskałby sobie łeb o wejście do klatki schodowej. Trochę w lewo i wpadłby na drzewo. – Dawid wskazał na rosnącą na trawniku brzozę. – A on idealnie środeczkiem. Nawet jakby celował, to nie trafiłby lepiej. Adwokat spojrzał w górę. – I co z tego wynika? – Pewnie nic. Ale ciekawe, nie? – E tam – mruknął adwokat, chowając paczkę papierosów do kieszeni – cuda się zdarzają, młody. Wsiadaj do wozu. Dawid zajął miejsce pasażera w mercedesie. Wnętrze pachniało cytrynowym odświeżaczem powietrza dyndającym pod lusterkiem. Wyciągnął nogi i ułożył się wygodnie. Przymknął powieki. Nawet nie poczuł, kiedy samochód ruszył. Zorientował się, że jadą, dopiero wtedy, kiedy wóz podskoczył lekko na ustawionym na parkingu progu zwalniającym. – Po co tu w ogóle przyjechaliśmy? – zapytał adwokat. – Chciałem zobaczyć na własne oczy, jak to wszystko wygląda. Żeby mieć o czym z babką rozmawiać. – I coś zobaczyłeś? Dawid przez chwilę zastanawiał się nad odpowiedzią. – No rzeczywiście, trochę dziwna sprawa. Facet tutaj nie mieszkał. Ale przyszedł w środku nocy, dostał się jakoś do klatki… Bo zauważyłeś, że mają domofon? – Zauważyłem. – No właśnie. Ktoś mu musiał otworzyć. Pijanemu. Mówiłeś, że ile miał? – Półtora. – Jak go badali. Cholera wie, ile to było, kiedy skakał. – Albo go zepchnęli. Pijanego łatwo zepchnąć. – Ano – zgodził się Dawid. – No i ten jego idealny lot. Prosto na trawę. Niby możliwe, ale dziwne. Adwokat nie odpowiedział. Wyjechał na Toszecką i przyspieszył, łamiąc przepisy drogowe. – Jaka ona jest? – zapytał Dawid. – Kto? – Matka skoczka. Adwokat poruszył wargami, szukając odpowiedniego słowa. – Trudna – powiedział wreszcie. Dawid skrzywił się. Nie podobało mu się to określenie. Zwiastowało kłopotliwego klienta, a od takich wolał się trzymać z daleka. Dalsza jazda zajęła im kilkadziesiąt minut. Chociaż zamiast „jazda” lepiej było użyć słowa „przebijanie się”. Gliwice były sparaliżowane z powodu budowy DTŚ-ki, czyli Drogowej Trasy Średnicowej, która przechodziła przez centra śląskich miast i miała usprawniać transport. Ale na razie generowała tylko gigantyczne korki. Jedyny pożytek z niej do tej pory polegał na tym, że na placu budowy znaleziono jakieś starożytne szkielety z obciętymi głowami i przez chwilę o Gliwicach zrobiło się głośno. Według archeologów celem tego nietypowego pochówku było to, żeby zmarli nie zmienili się w wampiry. Wreszcie udało im się przejechać przez centrum i dotarli do Wójtowej Wsi. Chociaż ta nazwa wprowadzała w błąd. Dzielnicę na połowę przecinała mała rzeczka – Ostropka. Jej południowa część faktycznie miała charakter wiejski. Z krowami, kurami i polami. Chociaż i te musiały ustępować nowej zabudowie jednorodzinnej. Północna to było już normalne miasto ze szkołą i Biedronką na miejscu dawnej pętli tramwajowej. Adwokat wjechał wąskimi uliczkami na ulicę Damrota. Przejechał ją całą, szukając miejsca do zaparkowania. Niby była dwukierunkowa, ale jeden pas w całości zajęły samochody. Dojechali do ulicy Słowackiego. Zawrócili. Za drugim podejściem adwokat wypatrzył kawałek wolnego placu. Zaparkował skosem na chodniku i wskazał palcem na niski, dwupiętrowy blok pomalowany na pastelowy zielony. – To tutaj – powiedział. Dawid wyjrzał przez okno. – Chodziłem niedaleko do podstawówki. Do dziesiątki – oznajmił. – Tak? To może znałeś tego Mateusza? Dawid zastanowił się. Policzył coś na palcach. – Nie. Za duża różnica wieku, Kiedy ja kończyłem, on chyba jeszcze nie zaczął nawet pierwszej. Może ma starszego brata, siostrę? – Jedynak – wyjaśnił adwokat i klepnął Dawida w ramię. – Wysiadaj. Niechaj cię przedstawię naszej chlebodawczyni. Tylko błagam. Żadnych głupich numerów, głupich tekstów albo odzywek, jasne? Wystarczy, że się ubrałeś w te szmaty. – Wskazał na skórzaną kurtkę i bluzę z kapturem. – Sorry, ale garnitur mam w praniu. Adwokat wycelował w niego palcem. Był tak blisko, że jeszcze kilka centymetrów i wydłubałby mu oko. – Właśnie o tym mówiłem, mały. Właśnie o tym.\n4 Wpatrywała się w kartkę z podręcznika do kryminologii, po raz dziesiąty próbując zrozumieć to, co przed chwilą przeczytała. Ostatnio miała duże trudności ze skupieniem uwagi. Obok na stole stał kubek z zimną herbatą. Od śmierci Mateusza niewiele wychodziła z kuchni. Bo po co? Wszystko tutaj miała. Lodówkę z jedzeniem, stół do pracy i radio, które cicho grało w kącie. Reszta mieszkania mogła się kurzyć. Musiała tylko pamiętać, żeby wieczorem choć trochę się umyć i położyć do łóżka, którego nigdy nie ścieliła. A potem śnić męczące sny. Nie pamiętała ich po przebudzeniu, ale nad ranem oczy miała zapuchnięte od łez. Za dnia nie płakała. Nigdy. Nawet na pogrzebie. Ludzie dziwnie na nią patrzyli tamtego dnia. Szeptem dzielili się bredniami o tym, jaka jest nieczuła, że wcale nie kochała syna, że stoi teraz jak słup, pusta w środku, martwa. Zła matka. A ona chciała się rozpłakać. Nie dla nich i nie z powodu ich słów, ale dla siebie. Zalać łzami, wyć i wrzeszczeć, aż opadnie z sił. Aż będzie niezdolna do żadnej myśli, zatopiona w żałości, pozbawiona pamięci. Ale nie potrafiła. Czuła tylko piekącą suchość w gardle i coś, co przypominało zgagę. Zorientowała się, że od kilku sekund ktoś energicznie puka do drzwi. Oderwała wzrok od gęstych linijek tekstu i podniosła się z krzesła. Powłócząc nogami, przeszła do przedpokoju. W lustrze na ścianie ujrzała kobietę, w której ledwo rozpoznała siebie. Bladą, zmęczoną, z włosami w nieładzie. Pukanie stawało się coraz natarczywsze. – Zaraz – szepnęła, ale uzmysłowiła sobie, że ktokolwiek tam był, nie słyszał jej. Zmusiła się do krzyku. – Zaraz! Chwyciła za szczotkę do włosów. Przeczesała się kilkoma ruchami, wyrywając przy okazji skołtunione kępki, a resztę splotła w koński ogon. Pod oczy i na policzki wklepała odrobinę kremu Nivea. Włożyła wyjściowe okulary w grubej oprawie. Odetchnęła i dopiero wtedy podeszła do drzwi. Po drugiej stronie czekał na nią grubawy adwokat. Za nim stał mężczyzna, dość młody, trochę poniżej trzydziestki, ale ubrany tak, że chciało się o nim powiedzieć „chłopak”. Miał na sobie czarną kurtkę, spod której wystawała bluza z kapturem, sprane dżinsy i brudne sportowe buty. Kilkudniowy zarost domagał się golenia, a zapuszczone długie włosy – wizyty u fryzjera albo chociaż porządnego grzebienia. Ręce trzymał w kieszeniach spodni, ale na jej widok wyciągnął je i wykonał ledwie widoczny ruch tułowiem, który prawdopodobnie miał oznaczać ukłon. – Pan Rosolski. – Dzień dobry pani – przywitał się adwokat. – Mam nadzieję, że nie przeszkadzamy? – Nie. Raczej nie. – Tak. – Adwokat chrząknął, a potem zrobił krok w bok, żeby odsłonić stojącego za nim Dawida. – To pan Wolski. Detektyw, o którym kiedyś pani wspominałem. Zmrużyła oczy i raz jeszcze obrzuciła mężczyznę badawczym spojrzeniem. Za drugim razem robił jeszcze gorsze wrażenie niż za pierwszym. Pomyślała, że gdyby mijała go na ulicy, przycisnęłaby mocniej torebkę do ciała. Tak na wszelki wypadek. – Możemy wejść? – zapytał adwokat. Zawahała się, ale Rosolski już zrobił krok do przodu i przepychając się, wmaszerował do przedpokoju. – Gdzie możemy? – Do kuchni – powiedziała, kapitulując. – Zna pan drogę. Adwokat kiwnął dłonią na Dawida, który ruszył za nim. Maria Polak zamknęła drzwi. Kiedy weszła do kuchni, obaj siedzieli już na taboretach przy kuchennym stole. Adwokat zamknął podręcznik do kryminalistyki, nie kłopocząc się z zaznaczeniem strony, na której skończyła, i odłożył książkę na parapet. Powstałe w ten sposób miejsce wykorzystał, żeby rozłożyć swoje dokumenty. Dawid z kolei wyciągnął z wewnętrznej kieszeni kurtki kilka zmiętych kartek. Rozprostował je i położył przed sobą. Przez chwilę szukał czegoś, ale zrezygnował, kiedy Rosolski podał mu jeden ze swoich długopisów. – Napiją się czegoś panowie? – zapytała. – Herbatki, jeśli można – poprosił adwokat. – A pan? – zwróciła się do Dawida. – Niczego. Wyciągnęła z szafki kubek i wrzuciła do niego torebkę herbaty Saga. Do elektrycznego czajnika dolała świeżej wody. Włączyła go. Czekała, aż woda się zagotuje. Czuła, że mężczyźni ją obserwują. Żałowała, że ma na sobie starą, poplamioną spódnicę i jedną z koszulek Mateusza. Nie zarzuciła na siebie nawet żadnej bluzy czy sweterka. Wolałaby, żeby nikt jej nie oglądał w takim stroju. Dobrze, że przynajmniej miała stanik. Bezskutecznie próbowała sobie przypomnieć, czy była na dzisiaj umówiona z adwokatem, czy nie. Wreszcie czajnik wyłączył się z cichym pstryknięciem. Zalała herbatę wrzątkiem i podała kubek Rosolskiemu. – Dziękuję pani serdecznie. – Proszę. Usiadła naprzeciwko niego. Rosolski chrząknął, przewracając leżące przed nim kartki. Wiedziała, że próbuje w ten sposób dodać sobie powagi, bo nie było na nich niczego ważnego. Adwokat jednak lubił takie puste gesty, które Marię z kolei tylko męczyły. – Zgodnie z ustaleniami z naszego poprzedniego spotkania pozwoliłem sobie przyprowadzić prywatnego detektywa, który od tej pory, o ile oczywiście pani się zgodzi, głębiej wejdzie w naszą sprawę. – Nie jest pan za młody na prywatnego detektywa? Zamyślony Dawid początkowo nie zorientował się, że te słowa były kierowane do niego. Wyrwany do odpowiedzi, spojrzał na adwokata, szukając u niego pomocy. Rosolski już otwierał usta, kiedy rozległ się dzwonek telefonu. Dawid wyciągnął z kieszeni komórkę, spojrzał na wyświetlacz i uśmiechnął się przepraszająco. – Muszę odebrać – powiedział i wyszedł.\n5 – Gdzie jest moja żona? – W domu. – Na pewno? Kolega widział ją w centrum handlowym, w Forum. Dawid zaklął bezgłośnie. – No bo była w Forum. Wróciła jakieś pół godziny temu. Teraz siedzi znowu w domu i nigdzie nie wychodzi. Zaczęło mu się robić gorąco. Co ten Baliczka kombinował? Sprawdzał go? I jaki kolega? Facet nie miał kolegów. Był smutnym patafianem, którego nikt nie lubił i którego każdy omijał szerokim łukiem. Ale ten patafian od kilkunastu tygodni zapewniał Dawidowi blisko połowę dochodów i głupio byłoby go stracić. – A pan jest…? – Przed pańskim domem. Na obserwacji, tak jak było to umówione. Dawid z mocno bijącym sercem czekał na reakcję. Miał nadzieję, że nic ani nikt go teraz nie zdradzi. Kiedy odebrał telefon, wszedł do pierwszego pokoju z brzegu. Przypadkiem trafił na sypialnię Mateusza. Ściany pomalowane były na chłodny niebieski kolor. Pod jedną stała meblościanka z biurkiem i komputerem. Na drugiej, nad łóżkiem, wisiał szalik Piasta Gliwice i plakat z piłkarzami pierwszej drużyny, kupiony w klubowym sklepiku. Na krześle ciągle leżały ubrania, które chłopak pewnie przygotował sobie na komunię kuzynki – biała koszula i nowe niebieskie dżinsy. Do tego bokserki w paski i czarne skarpetki. Dawid szukał wzrokiem rzeczy osobistych. Znalazł dwa zdjęcia. Oba w ramkach, oba blisko siebie. Na jednym z nich na oko dziesięcioletni Mateusz w objęciach matki. Kobieta, nawet młodsza o kilkanaście lat, sprawiała nieprzyjemne wrażenie. Jej uścisk też był dziwny. Nienaturalny i agresywny. Jakby próbowała zmienić swoje ramiona w łańcuchy. Na drugiej fotografii był dorosły Mateusz. Teraz to on obejmował całkiem ładną blondynkę. Co dziwne, powtarzał zaborczą pozę matki. Uśmiechał się krzywo. – A to dobrze – odezwał się wreszcie przepraszającym tonem Baliczka. – Myślałem, że może się panu wymknęła. Dawid zaśmiał się nieszczerze. – Nie, to niemożliwe. Nikt mi się nie wymknie. Nikt. Mam pana żonę na oku. Jeśli tylko będzie próbowała się spotkać z jakimś mężczyzną, to natychmiast wszystko udokumentuję. Będzie pan miał piękne fotki dla sądu. – Dziękuję i przepraszam, że zajmuję czas. Skoro pan wszystkiego pilnuje. – Proszę się o nic nie martwić – uspokoił Baliczkę Dawid i rozłączył się. Schował telefon do kieszeni. I wtedy zorientował się, że w drzwiach stoi matka Mateusza. Zastanawiał się, ile słyszała. – Proszę tutaj nie wchodzić – powiedziała ostro. – Nie wolno! – Musiałem… Musiałem odebrać. Ważna sprawa. Osobista. Już wychodzę. Minął ją i wrócił do kuchni. Usiadł obok Rosolskiego, który spiorunował go wzrokiem. Dawid zmusił się do zrobienia przepraszającej miny. – To o czym rozmawialiśmy? – zagaił, kiedy dołączyła do nich kobieta. – Że wydaje się pan za młody na detektywa – powiedziała po ciągnącej się w nieskończoność chwili milczenia. – Uznaliśmy, że w tych okolicznościach wiek pana Dawida jest zaletą. Będzie mu łatwiej nawiązać kontakt z kolegami i koleżankami pani syna. Być może dzięki temu dotrze do nowych tropów, które nam umknęły – wtrącił się Rosolski. Kobieta nie wydawała się przekonana. Założyła ręce na piersiach, a jej usta zmieniły się w cienką czarną kreskę. – Ale mimo wieku pan Dawid ma już duże doświadczenie – dodał adwokat. – Właśnie słyszałam – mruknęła w odpowiedzi. – Dlaczego wybrał pan ten zawód? – Pan Dawid… – zaczął Rosolski. – Pana Dawida właśnie pytałam – przerwała mu ostro. Dawid zastanawiał się przez moment, co powinien odpowiedzieć. Postanowił skłamać. – Narkotyki – zaczął i poczuł, jak adwokat kopie go pod stołem. – Studiowałem prawo w Krakowie. Wpadłem w złe towarzystwo. Zacząłem ćpać. Nawet nie wiem, jak wyleciałem ze studiów. Ale od dwóch lat jestem czysty. Żadnych dragów. Żadnego alkoholu. Czasami papieros, ale też staram się rzucić. Przez nałóg nie ukończyłem studiów. Na pracę w policji z moją przeszłością nie miałem co liczyć. Wiedzy prawniczej starczyło akurat na licencję detektywistyczną. Teraz staram się zarobić trochę pieniędzy i wrócić. Zrobić magisterkę. Potem, jeśli się uda, aplikację. Adwokat wstrzymał oddech, czekając na reakcję klientki. Kobieta, początkowo napięta jak struna, niepostrzeżenie rozluźniła się, a kąciki jej ust wygięły się w grymas, który można by uznać za zapowiedź uśmiechu. – Przynajmniej jest pan szczery – przyznała. – I kto wie. Może pan, z pańską przeszłością… Nie dokończyła. Dawid powstrzymał się, żeby nie posłać Rosolskiemu triumfującego spojrzenia. – Wprowadził pan pana Dawida w tę sprawę? – zapytała. – Oczywiście, pani Mario – przytaknął adwokat. – Skoro tak, to rozumie pan, dlaczego uważam, że mój syn nie popełnił samobójstwa? – Tym razem kierowała swoje słowa do Dawida. – Przeglądałem akta, które dostarczył mi pan Rosolski. Rzeczywiście, istnieje w tej sprawie wiele bardzo dziwnych okoliczności, które nie zostały wyjaśnione ani przez prokuraturę, ani policję. – Przykładowo? Zrozumiał, że go sprawdzała. Przymknął powieki, przypominając sobie wszystkie fakty dotyczące śmierci Mateusza Polaka. – Nie znamy dokładnego przebiegu ostatniej nocy jego życia. Wiemy, o której wyszedł z domu. Wiemy, gdzie miał spać tamtej nocy. Wiemy, że spotkał się ze znajomym, ale szybko opuścił jego towarzystwo. Nie wiadomo za to, co się z nim działo przez co najmniej dwie godziny przed śmiercią. Kolejna sprawa to stan zwłok. Były w za dobrym stanie jak na upadek z tej wysokości. Miały za to obrażenia, które sugerują pobicie. Nie jest wykluczone, że pani syn zginął gdzie indziej, a jego ciało tylko podrzucono pod budynek, żeby zasugerować policji samobójstwo. Udało mu się zdać test. Maria Polak zupełnie zapomniała o tym, że bez pozwolenia wpakował się do pokoju jej zmarłego syna. Kilka razy przytaknęła energicznie, niemalże wbijając sobie brodę w pierś. – Tak, tak, tak – powtarzała – tego wszystkiego nie sprawdzono. Nie sprawdzono. Prawda, mecenasie? – Prawda – potwierdził adwokat. – Ale pan to zbada? – zwróciła się do Dawida. – Najlepiej, jak tylko potrafię. – Dobrze. Proszę to w takim razie zrobić. Niech pan znajdzie zabójców mojego syna.\n6 – Co ci odbiło z tymi narkotykami? – No co? Przecież zadziałało. Poza tym co miałem powiedzieć? – Może prawdę? To taka romantyczna historia. Powinieneś z niej zrobić swój selling point. Dawid, romantyk i detektyw. – Adwokat wykonał ruch, jakby rozwieszał banner reklamowy. – Klientce by się spodobało. Dawid zmusił się do krzywego uśmiechu. Nie lubił tej historii. Nie lubił tego, że Rosolski robił sobie z niego jaja. Chociaż i tak było lepiej niż jeszcze parę lat wcześniej, kiedy śmiało się z niego pół Gliwic. Bo to taki dobry powód do żartów – naga Iga, leżąca w płytkim grobie, przykryta niechlujnie paprociami i nadgniłymi liśćmi. Ze zmiażdżoną czaszką i połamanymi żebrami. O tym, co było niżej, nie chciał nawet myśleć. Naoglądał się policyjnych zdjęć z oględzin zwłok. Był taki czas, że potrafiłby je pewnie narysować z pamięci. Adwokat oparł dłonie na kierownicy. – Gdzie? – zapytał. – Wilcze Gardło. – Chyba cię posrało. – Przecież to blisko. – Blisko?! Za Ostropą. – No i? Spieszy ci się gdzieś? – Co tam masz do załatwienia? – Swoje rzeczy. – Myślałem, że zajmiesz się sprawą Mateusza. – Bo się zajmę. Ale później. Rosolski tylko machnął z rezygnacją dłonią i przycisnął pedał gazu. Jechali w milczeniu. Adwokat skupiony na drodze, detektyw na mijanych budynkach. – Muszę jeszcze raz przejrzeć akta. Przygotować plan działań. Wyślę ci to dzisiaj wieczorem mailem – przerwał ciszę Dawid, kiedy przeszła mu złość. – Jak chcesz – mruknął adwokat. – Ej no, nie obrażaj się teraz na mnie. – Nie obrażam się. Adwokat włączył migacz i ominął stojący na przystanku żółty dwuczłonowy autobus. – To chcesz posłuchać, jakie mam pomysły na śledztwo? – Przecież mówiłeś, że mi wyślesz dzisiaj mailem. Zacisnął usta, żeby nie wybuchnąć. Rosolski wydawał się bardzo zadowolony z siebie i już czekał na okazję, kiedy będzie mógł przywalić Dawidowi. W normalnych okolicznościach Dawid chętnie wdałby się z nim w pyskówkę. Nawet jeśli miałby to zrobić tylko po to, żeby pokazać, że nie można z nim tak pogrywać. Ale teraz postanowił się powstrzymać. Po pierwsze, nie chciał stracić tego zlecenia. Po drugie, bał się, że adwokat wysadzi go gdzieś pośrodku pieprzonej Ostropy. Tej dziury, gdzie psy szczekały dupą, a zdecydowanie zbyt dużo osób mówiło po niemiecku. Dojechali na miejsce. Zatrzymali się niedaleko dawnego Domu Wspólnoty, który pełnił równocześnie funkcję domu bramnego na osiedle. Rosolski przytrzymał Dawida za kołnierz kurtki, kiedy ten szykował się do wyjścia z samochodu. Ten zamarł, zgięty wpół z jedną nogą już na ulicy i wykrzywiony tak, żeby móc patrzeć na adwokata. – Pamiętaj, synek, że dostałeś to zlecenie tylko ze względu na moją przyjaźń z twoim ojcem, dobra? – Dobra. – I pamiętaj, wystarczy, że pstryknę palcem, a znajdę trzech innych, tańszych i lepszych od ciebie. – Pamiętam. Reszta tekstu dostępna w regularniej sprzedaży.\nPrzypisy  W dzielnicy Ostropa aktywnie działa koło mniejszości niemieckiej w Gliwicach. Prowadzony jest m.in. chór Stroppendorfer Heimatchor, a miejscowa szkoła przykłada dużą wagę do nauki niemieckiego jako języka mniejszości. Równocześnie, w przeciwieństwie do pozostałych dzielnic Gliwic, Ostropa ma charakter raczej wiejski niż miejski.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Wampir-ebookRO/p95676i151406" target="_blank" title="Wampir [Wojciech Chmielarz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Wampir [Wojciech Chmielarz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Laluna kompromituje się tłumaczeniami po porażce na FAME 14! Mocna odpowiedź Jaroniewskiej - Super Express\nAutor: Instagram Wiktorii Jaroniewskiej / YouTube FAME MMA ZRZUT EKRANU Wiktoria Jaroniewska, Laluna\n"Laluna" z Królowych Życia TTV przegrała walkę na gali FAME MMA 14. Wiktoria Jaroniewska w ostatniej chwili wskoczyła do pojedynku i mimo krótkich przygotowań, wygrała po niejednogłośnej decyzji sędziów. "Laluna" postanowiła wytłumaczyć się z wtopy w ringu. Skompromitowała się swoimi słowami. Jaroniewska mocno jej odpowiedziała.\nTakiego początku gali FAME MMA 14 nikt się nie spodziewał. Niemal cała krakowska Tauron Arena gorąco dopingowała jedną zawodniczkę - Wiktorię Jaroniewską. Szczypiornistka i studentka dietetyki wygrała po niejednogłośnej decyzji sędziów i podbiła serca kibiców. Jej zachowanie z szacunkiem do "Laluny" z Królowych Życia spodobało się fanom.\nFAME MMA 14: Laluna nie może pogodzić się z porażką?\nLaluna z Królowych Życia nie potrafi nadal pogodzić się z porażką na FAME MMA 14. Kontrowersyjna celebrytka opublikowała obszerny wpis na Instagram Stories. Żaliła się na taktykę obraną przez Jaroniewską.\nNIE PRZEGAP! Po 10 latach znowu mamy medale MŚ w boksie. Dwie Polki na podium\n- Wiedziałam od początku, że przegram i tak się stało. Stres, który federacja mi zrobiła z hejtem, spalił mnie całkowicie. Szykowałam kondycję na 3 rundy uciekania przędzenie miała przeciwniczka, a ja miałam pełną kondycję na 3 rundy, aby iść za nią i się bić, a nie ją gonić i dlatego przegrałam tę walkę. Nie byłam w stanie zadać ciosu, ani jej sprowadzić, bo miała taktykę uciekania - napisała na Instagramie.\nJaroniewska ostro odpowiada Lalunie po FAME 14\nJaroniewska postanowiła odpowiedzieć Lalunie za pośrednictwem Instagrama. - Wygrywa ten, kto walczy mądrze i trzyma się planu, a nie leci do przodu na wariata. Wiedziałaś, kogo wybierasz. Nie jest trudno się domyśleć, że miałaś mnie za łatwy cel i chciałaś wygrać tę walkę, ale ja też chciałam i w ten sposób pokazałam swój charakter. Ja na szczęście pamiętam wszystko. Miałam ogromną świadomość wyjścia do walki i samego przebiegu tego pojedynku. Trzeźwo myślałam przed, w trakcie i po walce - napisała.\nNIE PRZEGAP! Na jaw wyszło, ile zarabiają gwiazdy FAME MMA. Bajońskie kwoty, niektórzy na taki majątek muszą pracować wiele lat\nNajlepszy Koncert Świata 2022: ognista zabawa w Warszawie trwa! Zobacz naszą relację…


Justyna Święty-Ersetić zdobyła dwa złote medale! | Party.pl\nWczoraj zakończyły się mistrzostwa Europy w lekkoatletyce! Polacy wrócili z Berlina łącznie z dwunastoma medalami, w tym, z aż siedmioma złotymi! Choć złoto wywalczyli: Michał Haratyk, Wojciech Nowicki, Paulina Guba, Adam Kszczot, czy Anita Włodarczyk, to głównie o niej piszą wszystkie zagraniczne i polskie media! Poznajcie Justynę Święty-Ersetić.\nKim jest Justyna Święty-Ersetić?\nTo ona jest na językach wszystkich fanatyków sportu. Nasza reprezentantka Justyna Święty-Ersetić wróciła do Polski z... podwójnym złotem.\nJak tego dokonała? Sprawdźcie i poznajcie bliżej naszą dumę narodową na następnej stronie.\nDwa złota w 1,5 godziny! Justyna najpierw pobiegła na 400 metrów i uzyskując czas 50,41 sekund, zapewniła sobie drugi w historii Polski wynik w tejże konkurencji tuż po Irenie Szewińskiej (zmarła w lipcu tego roku) z rekordem z 1978 roku (49, 28 sekund).\nJustyna zasłynęła olbrzymią determinacją i wytrwałością! Chwila odpoczynku, kolejny bieg - sztafeta 4 x 400 metrów razem z Igą Baumgart-Witan, Patrycją Wyciszkiewicz oraz Małgorzatą Hołub-Kowalik i znów zwycięstwo:\nJustyna była nieżywa po swoim finale. Leżała i wstała dopiero 15 minut przed startem sztafety. Byłem przy mecie i zaraz po biegu Justyna powiedziała mi, że nie da rady, że nie ma siły - wyjawił trener Aleksander Matusiński.\nZapewne mało kto słyszał wcześniej o naszej finalistce, mimo że odnosi sukcesy i bardzo aktywnie prowadzi swoje konto na Instagramie! Zdjęcia z pracy przeplatają się ze zdjęciami z życia prywatnego!\nJustyna stale pracuje nie tylko nad kondycją, ale i sylwetką, czym chętnie się chwali. Możecie znaleźć tam także posty z profesjonalnych sesji zdjęciowych. Na jednym z nich nasza reprezentantka zapozowała nawet nago!\nJustyna pochodzi z Raciborza. Od dziecka była zafasynowana lekkoatletyką i marzyła o sukcesach sportowych! I jak widać - ciężka praca popłaca!\nJej życie prywatne również jest bardzo owocne! W zeszłym roku wyszła za mąż, za Dawid Ersetićia, zapaśnika MZ Unia Racibórz, który kilka dni temu tak bardzo cieszył się zwycięstwa żony, że uronił kilka łez:\nDopiero drugi raz w życiu widziałam, jak mój mąż płacze. Pierwszy raz zdarzyło mu się rok temu, kiedy zdobyłyśmy brąz MŚ w Londynie w sztafecie.\nOglądaliście poczynania naszej złotej medalistki?\nLwy ( jak Robert Lewandowski) z szansą na miłość, Bliźnięta będą miały dobrą passę w pracy - sprawdź swój HOROSKOP!\n13 zdjęć 12 sierpnia 2018


Podczas gdy wyszperać miejsce do parkowania obok lotnisku | qaz\nWiększa część parking niedaleko lotnisku postaci zwiedzających alkierzy niemedyczne oczekuje natychmiastowego podejścia swojego ambarasu rekonwalescencyjnego. Medyk cokolwiek zarządza, pozażywam cokolwiek zaś wyprzedzi. I o ile nie, chirurg sfinalizuje operację i sytuacja będzie w ów metoda ukatrupiona. Chociaż takie intencjonalność w trafie mnogości schorzeń istnieje spośród podkładu fałszywe. Atoli niejako od zawżdy nie ulega wątpliwości, że niedosyty witamin, makro- a mikroelementów w układzie, konsekwentne ze byle zbyć skomponowanej diety, przysparzają się aż do postępowania wielu infekcyj, dopiero od chwili niestaroświecka w wyższym stopniu kieruje się notatka na korelację między złym karmieniem natomiast zachorowalnością na moc choróbsk, zwłaszcza cywilizacyjnych. W tym samym czasie zwie się niwę poprawnego, dobranego aż do potyczek nierozbitego zabawiania w charakterze ogólnego scalaku leczenia chorób, przede całkowitym przeciągłych. Rzadziej przerabiają robotę, ostają dłużej w niekosmicznym kancie, łatwiej a szybciej nastrajają się do innowacyjnych warunków tudzież są w wyższym stopniu zmotywowani do wytwórczości. Na sekundę teraźniejszą bez trudu odnaleźć posadę oparom w ogrodnictwie, bez niezbędności znajomości języka. Odmiana nawyków żywieniowych istnieje niejaką z najprostszych solucyj zastrzeżenia niebezpieczeństwa zachorowania na choroby takie jak nadciśnienie tętnicze jednakowoż moczówka cukrowa. Należałoby w tym miejscu podkreślić, że w tym obrębie dieta rozumiana istnieje nie w charakterze platforma żywieniowy obowiązujący się z zastrzeżeniami tudzież wyrzeczeniami, jednak jako tryb karmienia stosowany nie przelotnie, ale nieustająco. Sposób odżywiania się w tym kontekście może znajdować się parking przy lotnisku w charakterze jędrnego odżywianie zbilansowane, naznaczone, niewakującego odkąd drobnych rzadkich odstępstw, wyśmienitego a zachęcające.\nWszelako to guzik zewnętrznego jak takie konstruowanie miejsce do parkowania niedaleko lotnisku jadłospisu, żeby przynieść systemowi bladego całkowitych owocnych kawałków, natomiast równocześnie zabić takie posiłki, jakiego przyczyniają się aż do zaostrzenia choroby natomiast pogorszenia poziomu nieobolałego. Kuracja usprawiedliwia się plus na implementowaniu takich strawów, które maja wykazane, tymczasem podobnie przypuszczalne własności lekarskie przy pacjentów zmagających się z informacją chorobą. Bytuje multum chorób, jakich leczenie nie przypadkiem znajdować się rzutkie bez fuzji farmakoterapii tudzież terapii. Jako przykład wolno podać cukrzycę choróbsko cywilizacyjna, a chorobę rakowatą. W tej chwili zostało owszem ciężko tudzież gruntownie przytwierdzić splecenie z obu stronicy i zdecydowane! Twoje nowiutkie dorobek, które całkiem nie było takie uciążliwego aż do sporządzenia. W tym poprzednim przypadku ćwiczeniem diety istnieje m.in. posiłki pacjenta w procesie walki z infekcją tudzież w czasie rekonwalescencji. Jeżeli kroczy o cukrzycę, stabilizowanie etapu węglowodanu we posoce nie istnieje stosownie możliwe, jeżeli pacjent nie egzekwuje zaleceń dietetycznych, wszelako w kazusu Słusznie skomponowana dieta wpływa niezatarty przyspieszenie nieabstrakcyjny, przechowuje poprzednio groźnymi dla pacjenta infekcjami i powściąga ich kurs, dowodzi przyzwoitego humor oraz reperuje stan życia.