Jedenaście czakramów stosowany w uzdrawianiu pranicznym. - Uzdrawianie praniczne - Forum Ezoteryczne Ezodar\nJedenaście czakramów stosowany w uzdrawianiu pranicznym.\nJedenaście czakr głównych ma wpływ na psychiczny i fizyczny stan naszego ciała, jak również i ducha.\nznajduje się w okolicy kości ogonowej i składa się z prany czerwonej i pomarańczowej oraz bardzo niewielkiej ilość prany żółtej.\n- Kontroluje, energetyzuje i wzmacnia całe fizyczne ciało, zwłaszcza układ mięśniowy i kostny (w tym kręgosłup), pobudza proces wytwarzania krwi i odpowiada za jej jakość, wpływa na pracę gruczołów dokrewnych, kontroluje i energetyzuje wszystkie tkanki ciała i narządy wewnętrzne. Wpływa pobudzająco na pracę narządów płciowych. Odpowiada za utrzymanie stałej ciepłoty ciała, jak też za ogólną żywotność oraz rozwój niemowląt i dzieci.\n- Nieprawidłowe funkcjonowanie tej czakry może powodować artretyzm, dolegliwości kręgosłupa, choroby krwi i alergie, zaburzenia rozwoju, obniżenie witalności oraz zbyt powolne gojenie się ran, nowotwory (m.in. kości), białaczkę.\nPołożona jest w okolicy łonowej. Zawiera czerwoną (ma dwa rożne odcienie) i pomarańczową pranę.\n-Kontroluje i energetyzuje narządy płciowe oraz macicę, pęcherz moczowy, nogi oraz okolice gardła i głowy. Oddziałują na nią inne czakry: adźnia, gardłowa i podstawowa. Zaburzenia pracy którejkolwiek z wymienionych czakr mogą spowo-dować komplikacje w czakrze płciowej.\n-Nieprawidłowe jej funkcjonowanie prowadzi do zaburzeń w życiu seksualnym oraz w układzie moczowym.\nPołożona jest po tylnej stronie pępka. Składa się z prany pomarańczowej, trochę czerwonej, jeszcze mniej żółtej i niebieskiej. Odpowiedzialna jest za przesyłanie wzdłuż kręgosłupa do góry subtelnej energii z czakry podstawowej.\n-Kontroluje i energetyzuje nerki i gruczoły dokrewne oraz odpowiada za ciśnienie krwi.\n-Niewłaściwe funkcjonowanie tej czakry objawia się chorobami nerek, obniżoną witalnościa, nadciśnieniem i bólami pleców.\nNie należy energetyzować tej czakry u niemowląt, dzieci, kobiet ciężarnych i ludzi bardzo starych, ze względu na mogące wystąpić ujemne skutki (zajmuję się tą sprawa w książce o zaawansowanych metodach uzdrawiania). Zabiegi praniczne na tej czakrze powinni wykonywać jedynie doświadczeni i zaawansowani terapeuci.\n4. Czakra pępkowa\nZnajduje się w okolicy pępka. Składa się z prany żółtej, zielonej, niebieskiej, czerwonej i fioletowej oraz nie co pomarańczowej.\n-Kontroluje i energetyzuje jelito cienkie i grube oraz wyrostek robaczkowy. Ma wpływ na ogólną żywotność i wpływa na szybkość porodu.\n-Nieprawidłowe funkcjonowanie przejawia się w postaci zaparć, zapalenia wyrostka robaczkowego, trudności porodowych, obniżonej żywotności i innych chorób związanych z działaniem jelit.\n5. Czakra śledzionowa\nSkłada się ona z dwóch ośrodków: przedniego i tylnego. Czakra przednia znajduje się po lewej stronie brzucha, pomiędzy przednią czakra splotu słonecznego i czakra pępkową. Leży pośrodku długości najniższego lewego żebra. Jest to wejście, przez które prana z powietrza wchodzi do ciała. Energetyzuje pozostałe czakry i całe ciało. Tylna czakra spełnia podobną funkcję i znajduje się z tyłu za czakrą przednią. Czakra ta, wchłania z otoczenia białą prane rozbijając ją na prane czerwoną, pomarańczową, żółtą, zieloną, niebieską i fioletową.\n-Energetyzowanie tej czakry mocno wpływa na całe ciało dlatego nie wskazane jest jej energetyzowanie u dzieci i niemowląt. Zaleca się energetyzowanie tej czakry u osób osłabionych i wyczerpanych.\n-Nieprawidłowe funkcjonowanie przejawia się w postaci osłabienia całego ciała i obniżona witalności.\nZabiegi praniczne na tej czakrze powinni wykonywać jedynie doświadczenie i zaawansowani terapeuci.\n6. Czarka splotu słonecznego\nSkłada się ona z dwóch części. Przednia czakra znajduje się w okolicy splotu słonecznego w dołku między żebrami. W tyle za nią położona jest czakra tylna.Czakra ta zawiera pranę czerwoną,żółtą, zieloną i niebieską oraz małe ilości prany pomarańczowej i fioletowej.\n-Kontroluje ona i energetyzuje przeponę, trzustkę, wątrobę, żołądek oraz, w pewnym stopniu, energetyzuje jelita (cienkie i grube), wyrostek robaczkowy, płuca, serce i inne części ciała. Wywiera też wpływ na jakość krwi, ponieważ sprawuje władzę nad wątroba i zasila ją energią, a funkcją tego narządu jest, jak wiadomo, oczyszczanie krwi. Czakra ta również kontroluje mechanizm\n-Nieprawidłowości w jej działaniu powodują cukrzycę, wrzody przewodu pokarmowego, zapalenie wątroby, dolegliwości serca oraz inne choroby wymienionych wyżej narządów.\n7. Czakra sercowa\nKolejna czakra, która podzielona jest na przednią i tylną.Przednia czakra sercowa zawiera większość prany złotej i nieco jasnoczerwonej, znajduje się w centrum klatki piersiowej. Zasila i reguluje prace serca, gruczołu grasicy i układu krwionośnego. Czakra ta jest ściśle połączona z czakrą splotu słonecznego kilkoma dużymi kanałami energetycznymi i w pewnym stopniu korzysta z jej energii. Tylna czakra sercowa znajduje się po tylnej stronie serca i składa się z prany złotej, czerwonej, pomarańczowej i żółtej. Odpowiada za płuca, w mniejszym stopniu serce i grasicę. Energetyzowanie czakry serca zaleca się przeprowadzać przez tylną czakrę gdyż energetyzowanie przedniej bezpośrednio pobudza serce fizyczne co w nadmiarze może spowodować utworzenie się bloków. Przez tylną czakrę serca można zasilać całe ciało.\n-Nieprawidłowości w jej działaniu powodują choroby serca i układu krwionośnego ( przednia cześć ), choroby płuc ( tylna część ).\n8. Czakra gardłowa\nPołożona jest w środkowej części gardła. Składa ssię głownie z prany niebieskiej oraz odrobina zielonej i fioletowej.\n-Reguluje czynność gardła, gruczołu tarczycy i przytarczycy oraz układu limfatycznego, i dostarcza im energii. W pewnym stopniu oddziałuje na czakrę płciową.\n-Jej niedomaganie może powodować schorzenia w okolicy gardła, takie jak wole, bóle gardła, utrata głosu, astma itp.\n9. Czakra adźnia ( 3 oko )\nZnajduje się w okolicy między brwiami.U jednych prana głównie jasnożółta i jasnofioletowa inne osoby mają pastelową zieleń i jasny fiolet . W dodatku kolory te zmieniają się w zależności od stanu psychicznego danej osoby.\n-Kontroluje i energetyzuje czynnością przysadki mózgowej i innych gruczołów dokrewnych. Zasila je oraz w pewnym stopniu pobudza do działania mózg. Nazywana jest czakra władającą, ponieważ kieruje pracą pozostałych głównych czakr oraz odpowiadających im gruczołów i narządów w ciele fizycznym. Wpływa też na funkcjonowanie oczu i nosa.\n-Nieprawidłowe działanie tej czakry przejawia się chorobami zwanymi z czynnością gruczołów dokrewnych, jak na przykład cukrzycą,Nowotwór, alergie, astma.\n10. Czarka czołowa\nPołożona jest pośrodku czoła.Prana jasnofioletowa, niebieska, czerwona, pomarańczowa, żółta i zielona.\n-Dostarcza energii szyszynce i układowi nerwowemu i reguluje ich pracę. Zasilanie tej czakry powoduje zalanie całego ciała potopem energii ( podobnie jak w przypadku czakry ciemieniowej ).\n-Niedomaganie tej czakry może powodować utratę pamięci, niedowłady i padaczkę.\n11. Czakra ciemieniowa\nZnajduje się na czubku głowy. W centrum głównie złota prana, dalej prana jasnofioletowa, niebieska, żółta, zielona, pomarańczowa i czerwona.\n-Kontroluje i energetyzuje szyszynkę, mózg i całe ciało. Jest to jedno z głównych miejsc, przez które prana wchodzi do ciała.\n-Nieprawidłowe funkcjonowanie objawia się dolegliwościami związanymi z niedomaganiem szyszynki i mózgu. Mogą do nich należeć różne somatyczne i psychiczne choroby.\nJest to jedno z głównych miejsc, przez które prana wchodzi do ciała. Zasilanie czakry ciemieniowej powoduje napełnienie całego ciała energia, tak jak wlewanie wody przez lejek powoduje napełnienie butelki. I dlatego niektórzy uzdrowiciele energetyzują tę właśnie czakre, mimo że chore miejsce znajduje się gdzie indziej.\nŹródło: "Stara sztuka uzdrawwiania"-Choa Kok Sui\nTak naprawdę czakra znaczy z filozofii jogi - okrąg /wir energii - chodzi o energie Psycho - emocjonalne człowieka , a Prana to Hinduska nazwa energii życiowej ,tak jak według Chińczyków energia życiowa to Qi , w Japonii to Ki ,na Hawajach to Mana ,A W Europie ,Zachodzie To Bio-energia .\nI tak jak mamy pozytywne emocje (skumulowanie pozytywnych emocji to metaforyczne - archanioły ,anioły ,bogowie itp.).\nNatomiast skumulowane negatywne emocje ludzkie to metaforyczne - demony ,diabeł szatan ,złe duchy ,poltergeist ,itp .)\n,Szkoda że tak mało mądrych osób spotykam na co dzień ,a wiele mógłbym przekazać .A co do BOGA I SZATANA TO TAK NAPRAWDĘ -METAFORYCZNE / W PRZENOŚNI :\nBÓG ( I Anioły ) -TO SKUMULOWANE POZYTYWNE EMOCJE LUDZKIE - MIŁOŚĆ = Dobro ,Szacunek ,Tolerancja ,Cierpliwość ,Zrozumienie ,Wyrozumiałość ,Brak Strachu ,Brak Lęków , Brak Obaw ,Brak Pychy , Brak Egoizmu ,Brak Pożądania , Brak Zazdrości I Zachłanności ,Szacunek ,Altruizm / Bezinteresowność .\nSZATAN ( I Demony) -TO NEGATYWNE EMOCJE LUDZKIE - NIENAWIŚĆ = Gniew ,Złość ,Pycha ,Chciwość , Nieczystość , Zazdrość , Nietolerancja , Pożądanie , Uzależnienie ,Lęk ,Obawa , Paranoja , Lenistwo ,Zaniechanie ,Zaniedbanie , Zarozumiałość ,Egoizm , Interesowność / Materializm .


Arka Gdynia zawarła umowę transferu definitywnego, wykupując Michała Marcjanika z włoskiego Empoli FC. Wychowanek Arki podpisał kontrakt do 30 czerwca 2023 roku!\nWiosną 2008 trafił do Lecha Poznań, gdzie grał w Młodej Ekstraklasie. Od sezonu 2009/10 reprezentował barwy Zawiszy Bydgoszcz. Przebył z nią drogę od 2 ligi do Ekstraklasy i ma na koncie zdobycie Pucharu Polski (2014). Wiosną 2015 odszedł do Pogoni Siedlce (I liga).\nJesień 2015 spędził w Termalice grającej w Ekstraklasie, a w sezonie 2016/17 występował w I-ligowej Wiśle Puławy. Kolejne 2 sezony to gra w Bytovii. W poprzednim reprezentował barwy Chojniczanki. Zagrał jesienią w 8 meczach ligowych.\nArka Gdynia zawarła umowę transferu definitywnego Damiana Ślesickiego z KKS Kalisz. Po okresie testów zawodnik podpisał z klubem kontrakt. Umowa obowiązywać będzie do 30 czerwca 2023 roku i zawiera opcje przedłużenia o kolejny rok.\nUrodzony 9 czerwca 1999 roku w Mławie zawodnik KKS Kalisz był obserwowany przez nasz sztab od początku zgrupowania w Gniewinie, a także podczas sparingów. Jest prawym obrońcą.\nWychowanek MKS Mława w sezonie 2017/18 rozegrał 27 spotkań w 3 lidze w Ursusie Warszawa. Kolejne dwa sezony spędził w KKS Kalisz. W sezonie 2018/19 zagrał w 11 meczach, a w ubiegłym wystąpił w 8 meczach.\nArka Gdynia przeprowadziła transfer definitywny Rafała Wolsztyńskiego z Widzewa Łódź. Zawodnik podpisał 20 sierpnia kontrakt z klubem, który będzie obowiązywać do 30 czerwca 2022 roku.\nPo podpisaniu kontraktu z zawodnikiem prezes Michał Kołakowski powiedział: - Jesteśmy bardzo zadowoleni z faktu, że pozyskaliśmy Rafała. Był na szczycie naszej listy transferowej, jeśli chodzi o obsadzenie pozycji napastnika.\nCzytany 26413 razy


Jak funkcjonuje skup używanych samochodów? - Przewozy Duet\nHandel / By Halina Olszewska\nW sytuacjach, kiedy po dużej kolizji bądź ze względu na wiek, ktoś zamierza pozbyć się swojego samochodu, często napotyka ogromny problem. Aby móc całkowicie wyrejestrować pojazd, jedyną opcją jest oddanie auta do stacji demontażu, gdzie wystawiony zostanie odpowiedni dokument. Jednak coraz częściej znacznie lepiej jest udać się do miejsca, gdzie skupują samochody i rozbierają je na części pierwsze. Jest to korzyść zarówno dla właściciela, jak i osoby kupującej. Jak więc można legalnie skorzystać z usług skupu?\nZalety skorzystania ze skupu samochodów\nPierwszym krokiem, jaki powinien wykonać aktualny właściciel pojazdu, jest znalezienie miejsca w swojej okolicy, gdzie oferują taką usługę. Najlepiej dokładnie sprawdzić opinie oraz przede wszystkim czy działalność jest prowadzona legalnie. Jeśli tak, podczas sprzedaży auta powinien zostać wystawiony niezbędny papier, informujący o zbyciu samochodu w takim miejscu. Teraz skup samochodów używanych staje się coraz popularniejszy, dlatego można na nim znacznie więcej zarobić, niż na złomowaniu. Osoby prowadzące takie skupy chętnie podejmują się pełnego demontażu osprzętu oraz karoserii, którą mogą później sprzedać swoim klientom. Rynek części używanych dynamicznie się rozwija, ponieważ zakup nowych może znacznie przewyższać wartość pojazdu, zwłaszcza tego kilkunastoletniego. Powinni to wziąć pod uwagę właściciele pojazdu, podczas negocjacji ceny odkupu.\nNie dość, że będą mieli dość spory problem z głowy, bowiem nawet uszkodzony samochód musi posiadać ubezpieczenie OC, to jeszcze zarobią na tym nawet kilkaset złotych. Pozwoli im to zainwestować w zakup czegoś nowego, a może w przyszłości sami udadzą się po części do takiego skupu. Po podpisaniu umowy sprzedaży auta wystarczy poinformować o tym ubezpieczyciela. W tym przypadku zazwyczaj nie trzeba zajmować się wyrejestrowaniem auta, bowiem zostało ono zakupione na podstawie umowy kupna-sprzedaży. Dalszy obowiązek opłat składek OC leży po stronie osoby kupującej, czyli w tym przypadku skupu samochodów. Legalne pozbycie się pojazdu nie jest więc skomplikowanym procesem, który wymaga od właściciela mnóstwa dokumentacji. Wręcz przeciwnie, wystarczy jedynie podpisana umowa oraz przekazanie dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu nowemu właścicielowi.\nJedyną różnicą między tradycyjną sprzedażą a skorzystaniem z usług skupu samochodów jest to, że nie trzeba martwić się o stan techniczny. Auto prawdopodobnie nigdy nie wyjedzie już na ulice, a dobre części, jakie w nim pozostały, poratują innych kierowców w potrzebie.


Woda wyrzuciła na plażę przerażającą rybę Foto: ENEX | Video: Katrina/Cosy Seaside Escape\nPortowe miasto Sánchez Magallanes w Meksyku zostało zalane przez pianę morską. Było jej tak dużo, że część mieszkańców musiała ewakuować się z domów. Zjawisko zbadają eksperci.\nMiejscowość dotknięta przez nietypowe zjawisko znajduje się w stanie Tabasco w południowej części kraju. Piana pojawiła się na ulicach w środę rano. Kiedy jej poziom wyraźnie przekroczył metr, niektórzy mieszkańcy zostali zmuszeni do opuszczenia swoich domów.\nNietypowe zjawisko ustąpiło bardzo szybko - około południa piany już nie było. Teraz sprawie przyjrzą się eksperci.\n- Pobraliśmy próbki. Przeprowadzimy testy, dzięki którym będziemy wiedzieli, z czym mieliśmy do czynienia - ogłosiła Narodowa Komisja ds. Zarządzania Wodą.\nNigdy nie widzieli tak dużych ilości\nList w butelce z 2015 roku na australijskiej plaży. Autorem jest Polak - 10-11-2019\nNa jedną z plaż australijskiej wyspy Macquarie morze wyrzuciło tajemniczy list w butelce. Aby go odczytać, konieczne było użycie niekonwencjonalnej metody. Wszystko wskazuje, że autorem treści jest Polak, który cztery lata temu płynął statkiem na jedną z wysp Oceanu Południowego. czytaj dalej\nPojawienie się piany morskiej jest związane z warunkami pogodowymi w południowej części Meksyku. W środę w stan Tabasco uderzył zimny front, a wraz z nim wiał silny wiatr osiągający w porywach prędkość do 60 kilometrów na godzinę. Za sprawą silnych podmuchów piana znalazła się na ulicach. Wiatr powodował również fale morskie o wysokości trzech metrów.\nMieszkańcy Sánchez Magallanes twierdzą, że tworzenie się piany morskiej wzdłuż linii brzegowej jest normalne w trakcie występowania zimnych frontów i wiatru z północy, jednak nigdy nie widzieli jej w tak dużych ilościach.\nPianę morską tworzą wzburzone fale morskie zawierające wysokie stężenie rozpuszczonej materii organicznej. Gdy woda się miesza i powstają fale, formowane są sprężyste pęcherzyki powietrza prowadzące do powstania gąbczastej substancji.\nŹródło: ENEX, Mexico News Daily\nMafie utylizowaly narkotyki jak nie jak tak.\n~kocica /2019-11-16 11:45\n16 13 17 18 17 18 12 10


Koniec z mandatami za brak papierowej wersji polisy OC - Biznes\nZbliża się koniec mandatów za brak papierowej wersji dowodu rejestracyjnego i polisy OC. Zamiast tego policja sprawdzi dane o pojeździe w systemie informatycznym - pisze poniedziałkowy "Dziennik Gazeta Prawna".\nGazeta przypomina, że zgodnie z obowiązującymi przepisami, jeśli osoba prowadząca pojazd na drodze publicznej nie ma przy sobie wymaganych dokumentów, podlega grzywnie do 250 zł lub naganie. "DGP" podaje, że z reguły za brak dowodu lub polisy OC policjanci wyznaczają po 50 zł kary.\n"DGP" wyjaśnia, że po zmianach policja będzie weryfikowała dane o aucie w Centralnej Ewidencji Pojazdów (CEP). "Już teraz znajdują się tam te same dane, które widnieją np. w papierowym dowodzie rejestracyjnym" - napisano. Gazeta informuje, że urzędnicy ministerstwa cyfryzacji nie precyzują, od będzie można jeździć bez papierowego dowodu rejestracyjnego i polisy OC. "Ale nie wykluczone, że stanie się to jeszcze w tym roku" - dodano.\nW artykule zaznaczono, że po zmianach nadal będą groziły kary za brak wymaganych dokumentów (np. prawa jazdy), ale nie będzie to już dotyczyło polisy OC i dowodu rejestracyjnego. Do polskich rejestrów nie będą jednak miały dostępu zagraniczne służby. "Dla nich jedyną formą weryfikacji danych o pojeździe nadal będą papierowe dokumenty, w tym dowód rejestracyjny i OC" - czytamy.\nOC polisy samochodowe\nPo 3 latach ceny OC przestają w końcu rosnąć


Kleen-flo smar do łańcuchów - MM Store - Chemia Samochodowa\n> Chemia warsztatowa>Kleen-flo smar do łańcuchów\nWszyscy producenciAMSOiLBilt-HamberBollBOSHCalifornia ScentsCeramizerColliniteColourlockContinentalDensoDetailer's Pro SeriesENEOSFILTRONFord OEK2Kleen-floLexolLiqui MolyMANN FilterMazda OEMeguiar'sMercedes OEMichelinMOJE AUTOMOPARMothersOpel OEPoorboy's WorldPrestoneStoner Car CareToyota OEValeoValvolineVolkswagen OE\nKleen-flo smar do łańcuchów\nSmar Honey-Goo Chain Lube jest przeznaczony do łańcuchów typu O-ring i do zwykłych łańcuchów stosowanych w motorach, skuterach, quadach, rowerach i innych pojazdach lub urządzeniach napędzanych za pomocą łańcucha. Smar ten nie zawiera silikonu, nie zamarza i jest bezpieczny dla powierzchni lakierowanych i elementów gumowych\nHoney-Goo Chain Lube smaruje, chroni, rozprasza wilgoć i odpycha brud. Jest odporny na zmywanie i czyści łańcuch podczas jazdy. Jest bardziej wytrzymały niż inne smary do łańcuchów. Specjalnie opatentowana nakrętka aplikatora zapewnia bezpieczne przechowywanie w schowkach na rękawiczki, sakwach, plecakach itp.\nPrzed zastosowaniem wstrząsnąć energicznie pojemnikiem, a następnie nanieść cienką warstwę smaru spryskując żądane miejsce preparatem. Produkt używać profilaktycznie lub gdy jest wymagane smarowanie łańcucha. Po zastosowaniu preparatu ustawić zakrętkę aplikatura w pozycji zamkniętej, aby bezpiecznie przewozić lub przechowywać produkt.


vidaXL Fotel klubowy, czarny, prawdziwa skóra - 11821562226 - oficjalne archiwum Allegro\nvidaXL Fotel, czarny, naturalna kozia skóra\nvidaXL Fotel klubowy, czarny, prawdziwa skóra (11821562226)\nKup teraz: 1 060,49 zł\noferta nr 11821562226\nvidaXL Fotel klubowy, czarny, prawdziwa skóra\nTen luksusowy fotel klubowy o stylowej formie będzie przykuwał wzrok w każdym pomieszczeniu. Jest on idealny do pogawędek z rodziną, czytania, oglądania telewizji lub po prostu do wypoczynku. Fotel ten obito miękką, prawdziwą skórą kozią. Ma on również grube wyściełanie dla zapewnienia komfortu. Nóżki z litego drewna mango są bardzo wytrzymałe i trwałe. Montaż mebla jest łatwy.\nWymiary: 63 x 58 x 58 cm (szer. x gł. x wys.)


Home – podrywaj parada – Garbage City\nLub będziesz ktoś na z złota złoty. In case you have just about any inquiries about where and also tips on how to make use of pijane dziewczyny rozkochac; http://tiny.cc/toxroy,, you can email us on our own web-page. i koleją grupa przyjaciół jej w ambiance. Ale pamiętajcie o, I jeszcze wierzy, że curbing osoba, sprawia, że  w należącym do (, który jest co monogamiczne związki związki naprawdę są), jest rzeczywiście szkodliwe. Idealny do wziąć może być uczynić jej eskalacji do ciebie z własnym na. Kiedy tylko masz znacznie większy sekwencję, oni są naprawdę aranżowane przez ojciec i matka i społeczności i w czasach znacznie wyższy wygoda wyzwolenie oni pracy amok przed skontaktować się z wiek era gdy one zastanawiają się nad ich pobłażaniach i rozwiązać prawego extra umiarkowane aranżuje.\nBierzesz dziewczyna palce oraz jej kontakt efekt. To było rzeczywiście, Jestem przekonany, dlaczego nawet większość twardy niskie- wiele razy przekształcone wkrótce po naprawdę jest poddane do środowisko w kościoła , a może , a nawet. OK … Wtedy pozwól nam dostać się toczenie.\n“Jezus, Jak działają jak? Tutaj jest jak każdy poprzedni kilka ważne rzeczy czynniki powoduje w:\nAle co to jest dobra rzecz o z przestrzeń w barach tawerny i kluby taneczne , a także inne zbieraj pozycje? Ostatni punkt, odejdziesz od wydaje punkty dostępne dla prawdopodobne wybrać z powrotem więcej a następnie Do zszokowany, wzbudzony, umysłowy grupa, ty biegle zaprzestanie coraz bardziej ty i rozpocznij proces okazuje się integralną częścią , który dokłada stado.\nDroga do sukcesu osiągnięcie wyników ssie. Cel z przemierzaniem dziewczyny fakt to to, że okazuje się być znacznie łatwiej przypomnienie jej na ścieżka chcesz-spać. Na przykład, można powiedzieć gal masz zrozumieć coś atrakcyjny podczas publikacja, wykrył to przez towarzysz lub zrozumiał to w szkole (, który był zasadniczo mój przypadek dotyczące Lacan!\nKontynuuj ten doświadczenie gdziekolwiek jesteś. to okazja zaskakująco satysfakcjonujące . , ale jest tylko bardzo znacznie możesz wykonać. Dodatkowo nie będzie tak podstawowe, jak poprzedni może być bardzo dobrze enli gnane dodatkowo byłoby głupców. Nie można być “płomieniem , że nie spalić”; nie ma absolutnie żadnego tego rodzaju płomieni od tego. doskonałe Argumenty łatwo po, razem z:\nInnymi słowy , opcja kobieta kobieta może również rozważa przyjąć (, na przykład umożliwiając jej mężowi hubby partner za pośrednictwem i rozwodu separacji) jako katalizator dla dramatyczne efekty, z tego powodu ograniczający jej możliwości perspektywy naprawdę być wolne do pozbawia w całym jej system. występowanie, I uwierzyć wydaje się być jasne to zdarza się być coś przy minimalnym powinien być przyniósł, w porównaniu z zignorowała poza kontrolą, cenzurowany i wyciszony w czysta do. Z wyjątkiem dla jednej rzeczy: bez potrzeby alternatywne opcje u kobiet i prawdopodobnie żyjąc na swoim własnym lub rozstrzygający dla coś mniej niż idealny kobieta. I wziął, że jako moje miejsce rozpoznaje i oparł w przeciwieństwie do pub, zamówił napój ingest i pojawił się poza w . Jeszcze jako, jedna rzecz , że nabyć musisz mieć być za każdym razem gdy w rzeczywistości większe\nCharles Bernays created the group podrywaj parada 6 days, 7 hours ago


vectra 2.0 dth 00r tryb awaryjny - elektroda.pl\nedward.iskra 16 Jun 2009 22:07 7136 14\n#1 16 Jun 2009 22:07\nWitam! vectra b. 2.0 dth wchodzi w tryb awaryjny i zaświeca sie CHECK, który po zgaszeniu silnika sam sie resetuje, i tak w kolo. po przejechaniu ok. 2 km\nodcina turbo, po podpięciu OP-COM-a wykazuje błąd p0190 a czasami p0400. Korzystając z wskazówek forum wyczyściłem EGR na którym było dużo nagaru, po założeniu turbo wogole nie chodzi. Na zimnym silniku kopci raczej na biało, w miarę nagrzanie się dymienie ustępuje. Sprawdziłem przepływke i kilka czujników, wydaja się być dobre, przynajmniej rezystancją, a nie pokoi mnie to ze zimnym silnikiem bardzo trzęsie. Proszę o jakieś sugestie.\n#2 16 Jun 2009 22:32\nZrobić diagnostyke czymś porządnym np. Tech2 i wtedy szukać przyczyny.\n#3 16 Jun 2009 22:40\nRobiłem też Techem kody błędów są takie same, a co do dymienia podejrzewam że może turbo się rozszczelniło\n#4 16 Jun 2009 22:49\nNo ale co w podglądzie parametrów bierzących masz?\nOczywiście o tech2 nie mówisz o programie tylko testerze zewnętrznym ?\nBo program to dziadostwo.\n#5 16 Jun 2009 22:57\nPomierzę jeszcze raz i podam parametry\n#6 17 Jun 2009 16:47\nmoże ktoś rzuci fachowym okiem na te pomiary\nSelected model>,2000,Vectra-B,Silnik,X 20 DTH\nNapięcie systemu,13.67 V\nPrzełącznik położenia biegu jałowego,Aktywny\nPrzepływomierz powietrza,444.9 mg/suw\nSensor barometru,1.00 bar\nżądanie ciśnienia ładowania,1.85 bar\nCiśniemnie ładowania,1.02 bar\nTemperatura powietrza wlotowego,45 °C\nTemperatura cieczy chłodzącej,102 °C\nTemperatura oleju silnika,96 °C\nTemperatura paliwa,59 °C\nPoczątek dostawy,21.46 CA\nPożądany początek wtrysku,3.84 CA\nRzeczywisty początek wtrysku,4.18 CA\nPożądana masa paliwa,13.64 mg/suw\nMasa paliwa,11.92 mg/suw\nZawór elektromagnetyczny stosunku pul- sów ciśnienia ładowania,30.0 %\nżądanie EGR (recyrkulacji gazu wydechowego),399 mg/suw\nStosunek impulsów EGR (Recyrkulacja Gazu Wydechowego),3 %\nPożądane jałowe,840 obr/min\nPrędkość silnika,813 obr/min\nPrędkość pompy,435 obr/min\nKlawisz (I) (Nastaw/Przyspiesz),Nieaktywny\nKlawisz (R) (Nastaw/Zwolnij),Nieaktywny\nKlawisz (0) (Wyłącz),Aktywny\nżądanie prędkości pojazdu,0 km/h\nWysokie cisnienie diagnoza 1,26 Liczba\nWysokie cisnienie diagnoza 2,3 Liczba\nchciałem jeszcze dodać ze niezależnie czy turbo chodzi czy nie, samochód wchodzi w stan awaryjny zawsze po 1km jazdy, niezależnie od temperatury silnika\n#7 17 Jun 2009 16:53\nKrótko-Tech 2 i kontrola\n-kontrola EGR i patrzeć na wskazanie przepływomiera\n-kontrola klap zawirowania\n-i regulacji doładowania (patrzeć na wskazanei sensor barometru)\nPoza tym sprawdzić czy vacum daje te 0,8bara\nTe czyszczenie EGR to pic na wode, nic to nie da jak nie ściągniecie dekla i porządnie wyczyścicie, podobnie jak kolektor.\nJa już widzę że MAF ma wskazania złe.\n#8 17 Jun 2009 17:14\n#9 17 Jun 2009 21:04\npoz.8 i 9 sprawdź sterowanie turbo i egr\n#10 18 Jun 2009 08:30\nCzy wskazania przeplywki sa poprawne\n#11 18 Jun 2009 14:50\nWacum raczej dziala podcisnienie jest znalazlem jeszcze uszkodzone zaworki plastikowe tuz nad kolem nowych jeszcze nie mam\n#12 18 Jun 2009 22:41\nMoże ktoś z forumowiczów czuje jakieś dobre używane zawory? bo nowe są bardzo drogie\n#13 22 Jun 2009 08:56\nCzy jest jakas 100 procentowa metoda na sprawdzenie tych zaworkow\n#14 28 Jul 2009 10:32\nElektrozawór vacu podciśnienia najlepiej sprawdzić :\n-ODpinamy zawor i ustami zasysamy powietrze gdzie pisze vacu, nie powinno byc przejscia.\nJeżeli możemy zassać powietrze na vac- zawo uszkodzonu.\nMozna zassac powietrze na vac- jak jest napiecie podane.\n-na oucie powinniśmy zasysac powietrze z zewnątrz czyli z grzybka lub z trzeceigo wyjscia na którym jest osłonka gumowa(zalezy w jakim aucie)- bez napięcia\n-Po podlaczeniu baterii 9V do zaworu powino być przejscie pomiedzy vacu a out. Nie może zawór zasysać powietrza z zewnątrz. Zatykamy wiec out palcem , zaciągamy powietrze vacu i słyszymy czy zawór przepuszcza.\n#15 13 Jan 2010 19:02\nPowrócę jeszcze do tej usterki a może komuś się przyda żadne podpinanie kompa nic nie wnosiło totalna załamka dopiero pomiar ciśnienia w garach wykazał ze na jednym z nich jest za małe po ściągnięciu głowicy okazało się ze jeden z zaworów był nadpalony temat zamykam\nSimilar topics to vectra 2.0 dth 00r tryb awaryjny\nastra 3 2008r 1.3 dth 90km tryb awaryjny\nmam problem z astra 3 1.3 dth samochód był po wypadku jest naprawiony ale po kazdym uruchomieniu właczaja sie awiatla awaryjne jak to usunąć ?,Wymaza... (5)\nKupiłem Opla Vectre C 2.2 diesel 125KM. Zauważyłem że na 1szybm biegu jest troche mułowaty, poprzednie punto 1.2 sporting to był pocisk w porównaniu... (7)


„Dobre wychowanie” – nowe wydanie kultowej powieści – Teatr dla Wszystkich\nKsiążka poszukiwana w księgarniach i na internetowych aukcjach ukaże się ponownie nakładem wydawnictwa Znak Literanova!\nDobre wychowanie to kultowa powieść Amora Towlesa, autora Dżentelmena w Moskwie. Porywa w świat burzliwych lat 30. Nowego Jorku. To czarująca opowieść w stylu retro o miłości, zdradzie i wierności swoim zasadom.\nProza dla wielbicieli Śniadania u Tiffany’ego i Wielkiego Gatsby’ego. Przeczytało ją ponad milion osób na całym świecie.


Pobierz Slim Driver po rosyjsku\nOd sterowników zainstalowanych na komputerze zależy od tego, ile można wycisnąć z wydajności, nie wspominając już o tym, że niektóre składniki mogą w ogóle nie działać. Od aktualizacji zbyt wiele zależy, ale określenie, jakie oprogramowanie na komputerze jest, a które warto zaktualizować, jest bardzo trudne, aw niektórych przypadkach nawet niemożliwe.\nAle dzięki Slim Driver możesz na zawsze zapomnieć o tych problemach, ponieważ pozwala wykryć i zainstalować niezbędne oprogramowanie, dzięki któremu praca z komputerem stanie się o wiele przyjemniejsza.\nUaktualnij i zainstaluj\nPrzywróć z kopii zapasowej\nPobierz Slim Driver za darmo\nW głównym oknie programu można zobaczyć liczbę sterowników wymaganych do aktualizacji (1) i przycisk "Rozpocznij skanowanie" (2), który skanuje komputer i wykrywa brakujące oprogramowanie.\nPo sprawdzeniu systemu przez system pojawi się okno ze statystyką (1), znacznikiem wyboru (2), twoją (3) i nowymi (4) wersjami sterowników. Można również aktualizować oprogramowanie pojedynczo (5), co można wykonać jednocześnie Rozwiązanie DriverPack i w Driver Booster .\nOprócz instalowania poprawnych sterowników, program ma funkcję usuwania ich, co pozwala pozbyć się niepotrzebnych komponentów ( używaj bardzo ostrożnie, możesz wyrządzić wiele szkody systemowi ).\nAby uniknąć problemów z systemem po nieudanych próbach instalacji lub aktualizacji sterowników, możesz utworzyć kopię zapasową oprogramowania w określonej lokalizacji.\nPo utworzeniu kopii zapasowej można użyć jej do przywrócenia sterowników.\nW przeciwieństwie do Rozwiązanie DriverPack w tym programie można skonfigurować automatyczne sprawdzanie i aktualizowanie sterowników, dzięki czemu nie musisz się martwić o ciągłe sprawdzanie siebie.\nMała baza sterowników (rzadko znajduje to, co jest potrzebne)\nSlimDrivers to proste i bardzo wygodne narzędzie do instalowania i aktualizacji oprogramowania, ale niewielki zestaw funkcji i niewielka baza sterowników sprawiają, że program jest prawie niepotrzebny, ponieważ bardzo trudno jest znaleźć oprogramowanie dla niezbędnych komponentów.\nPobierz najnowszą wersję z oficjalnej strony internetowej.\n← SDFormatter 4.0\nAstroburn 4.0.0.0233 →\nCyberLink PowerDirector 16.0.2313.0\nSprawdzanie pisowni 2.1.0.115\nSony Acid Pro do pobrania za darmo\nPobierz Sound Forge Pro\nSumatra PDF do pobrania za darmo\nPobierz najnowszą wersję Hamachi 2.2.0.579


28% Brytyjczyków to dziś fleksitarianie. Przeczytaj skąd to wiemy!\nKampania społeczna zapoczątkowana przez brytyjskiego piosenkarza Paula McCartneya zbiera żniwa. Firma Mintel opublikowała właśnie raport pod nazwą Meat Free Foods 2017. Mówi w nim wprost, że w przeciągu ostatnich sześciu miesięcy aż 28% mieszkańców Wielkiej Brytanii świadomie zredukowało ilość spożywane mięsa. To oznacza, że prawie 1/3 Brytyjczyków to fleksitarianie.\nBrytyjczycy to fleksitarianie?\nRaport potwierdza, że ważną rolę w tej dietetycznej zmianie ogrywają kampanie społeczne takie jak Bezmięsne Poniedziałki (Meat Free Monday). 39% osób, które zredukowały spożycie odzwierzęcych produktów uznaje, że ich wzrost świadomości w tym temacie zawdzięczają właśnie takim kampaniom, jak ta prowadzona przez rodzinę McCartneyów.\nZa to prawie połowa Brytyjczyków (49%) wśród tych zainteresowanych redukcją mięsa lub już będących fleksitarianami twierdzi, że najważniejsze są dla nich powody zdrowotne. 29% tej grupy za równie ważny powód podaje możliwość utraty wagi, a 24% zwraca uwagę na kwestie środowiska naturalnego oraz praw zwierząt.\nWśród młodych mieszkańców Wielkiej Brytanii kwestie świadomości ekologicznej wyglądają naprawdę dobrze. Raport wspomina, że 29% osób poniżej 25 roku życia dobiera swoją dietę uwzględniając kwestie zmian klimatu!\n„Pojawił się wyraźny trend wśród ludzi redukujących ilość spożywanego mięsa. Fleksitarianizm jako zupełnie nowy termin w dietetyce, ukuty został by opisać ruch podkreślający jego niepodważalne znaczenie we współczesnej opinii publicznej. Fleksitariański trend tworzy bardzo dostępną i nierestrykcyjną przestrzeń między zwykłymi mięsożercami a osobami nie jedzącymi w ogóle mięsa, przy jednoczesnym świadomym wysiłku w redukcji spożycia mięsa” – mówi Emma Clifford, analityk żywności z firmy Mintel.\nJak podkreśla kampania Bezmięsne Poniedziałki, wartość bezmięsnego rynku żywności dotarła w Wielkiej Brytanii w 2016 roku do 572 milionów funtów i ma wzrosnąć do 660 milionów do 2021 roku!\n„Trend napędzany jest przez konsumentów, który stają się coraz bardziej poinformowani o tym co wkładają do sklepowych wózków i nakłuwają na swoje widelce, a także przez zwiększającą się dostępność smacznych i pożywnych bezmięsnych pokarmów” – czytamy na stronie Meat Free Monday.\nTrzymam kciuki za takie kampanie i Brytyjczyków!\npreviousPasta słonecznikowo-fasolowa z olejem z konopi\nnextPomidor pełen zdrowia


Choroba jako wyzwolenie | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Magazyn literacki "Książki w Tygodniku" » Choroba jako wyzwolenie\nChoroba jako wyzwolenie\nVirginia Woolf to mistrzyni kłopotliwych pytań. We "Własnym pokoju" pytała, dlaczego w historii literatury tak skromne miejsce zajmują kobiety. W eseju "O chorowaniu" zadaje pytanie zbliżone: dlaczego tak mało uwagi poświęca się w literaturze chorowaniu. Nie chorobie, zewnętrznej, zobiektywizowanej sile, ale właśnie chorowaniu jako reakcji ciała i umysłu na chorobę.\nWoolf podsuwa, jak zwykle, kilka odpowiedzi. Niechęć do zajmowania się tym tematem wynika po części z nieufności naszej kultury do ciała, ale też z językowej niemożności opisania tego tymczasowego stanu rozmycia i bezpostaciowości. To ulubione terytorium twórczości Woolf. Jej esej nie jest medyczną historią choroby ani opisem związanego z nią cierpienia. Mimo deklarowanego zainteresowania cielesnością, pisarka nie jest tu obserwatorem procesów zachodzących w ciele chorego. Wydaje mi się, że dużo bardziej interesuje ją związek chorowania z czytaniem. Interesuje ją chorujący czytelnik.\nNiewielu autorów potrafiłoby tak przekonująco przejść od analizy umysłu chorującego człowieka do wierszy Mallarmégo. Woolf nie dopatruje się, broń Boże, oznak choroby w twórczości tego poety. Raczej zbliża wspomniany stan rozmycia do sposobu funkcjonowania poezji i w tym właśnie stanie dostrzega istotę poetyckości. Chorowanie to licencja na transgresję.\nDzięki niemu bowiem słowa zrywają się z uwięzi sensu, umykają spod kurateli racjonalnej argumentacji, co nie znaczy, że rozsypują się bezładnie. Chorowanie pozwala słowom zaistnieć na innej, pozaracjonalnej płaszczyźnie, a wtedy docierają one do nas nie przez intelekt, ale "przez podniebienie i nozdrza". Ożywają pełnią swojej zmysłowej istoty, "wydzielając wonie i destylując smaki". Hermetyczne wiersze otwierają się przed chorującym czytelnikiem, gdyż intelekt ustępuje miejsca rozregulowanym (chciałoby się powiedzieć po rimbaudowsku) zmysłom i pozwala czytelnikowi znajdować przyjemność w brzmieniach, smakach czy woniach słów. Otwiera się możliwość pozaracjonalnego ich doświadczania, spowinowaconego z radością kontemplowania chmur, a więc z tą czynnością tak bardzo charakterystyczną dla leżącego bezczynnie chorego, a opisaną we wcześniejszych fragmentach eseju. Chorowanie jest dla Woolf błogosławieństwem, za które trzeba zapłacić, ale które odpłaca się nam w dwójnasób, pozwalając dostrzegać w słowach ich wymiar - tu Woolf nie boi się przesady - "mistyczny". Ta mistyka nie jest wycieczką w stronę transcendencji, ale wiąże się z wyemancypowaną - paradoksalnie, bo przez chorobę - cielesnością. Jest to też mistyka bez patosu, bo czy całkiem serio można potraktować słowa autorki, że w obcowaniu z naszą literaturą obcokrajowcy, nieznający języka, "mają nad nami przewagę"?\nStan choroby pozwala także na niezapośredniczony i intymny kontakt z arcydziełami. Choroba pozbawia nas balastu wiedzy, jaką mamy, na przykład, na temat Szekspira. A wtedy, złożeni chorobą, możemy przeczytać "Hamleta" po raz pierwszy - niewinnie i naiwnie, ale dzięki temu odkrywczo.\nTo prawda, że w eseju Woolf odzywają się modernistyczne ciągoty do mitologizowania choroby, ale nie one są tu najważniejsze. Traktuję ten esej jako opowieść o nieoczywistym czytaniu, które, jak styl tego eseju, kłębi się i meandruje, chmurzy i przejaśnia, łazi po opłotkach i zatrzymuje się w zachwyceniu nad drobiazgiem, któremu zadufany świat odmawia wartości. Jeśli dajemy się urzec temu stylowi, nie zapominajmy, że esej czytamy w znakomitym przekładzie Magdy Heydel.\nZdanie bez kropki\nO rozmaitych kontekstach "Utz" Chatwina napisano już wiele. Dla mnie ta filigranowa opowieść o tajemniczym kolekcjonerze porcelany, który swoje bezcenne zbiory potrafił uchować przed zawieruchą historii i kolejnymi politycznymi trzęsieniami ziemi, by po swojej śmierci pozwolić kolekcji tajemniczo zniknąć, jest opowieścią otwieranych i zrywanych wątków, wprowadzania nowych postaci i wymazywania ich z narracji, sugerowania interpretacyjnych kluczy, jak i podsuwania ewidentnie mylnych tropów.\nTo także powieść, której zasadą konstrukcyjną jest reguła rządząca każdą kolekcją - dopisywania, dodawania i dorzucania elementów, z których każdy jest na swój sposób wyjątkowy i bezcenny, ale żaden nie tworzy z poprzednimi czy następnymi elementami - dającej nam wyobrażenie trwałości i porządku - hierarchii. Tak jak przedmioty należące do kolekcji, piękne i intrygujące same w sobie, nie budują jednej, spójnej całości, tak słowa powieści Chatwina (a przez słowa rozumiem tu epizody, wątki, postaci i tematy), jakkolwiek fascynujące, nie tworzą zamkniętego kropką zdania.\nChatwin buduje swoją powieść na wzorcu powieści detektywistycznej, oczekując od czytelnika, by chwytał liczne, podsuwane mu tropy i łączył je w spójną, wyjaśniającą narrację, a tym samym docierał - w swoim mniemaniu - do sedna tajemnicy. Ale tej tajemnicy nie ma, bo po prostu nie ma sedna. "Utz" to słodki owoc bez pestki, powieść bez środka, poddana sile, która wiedzie czytelnika gwiaździście w różnych kierunkach coraz dalej od domniemanego centrum. Rozlewa się licznymi strumieniami, które mienią się tak uwodzicielsko, że czytelnik podczas lektury całkiem zapomina o ich hipotetycznym źródle. Wystarczy garść przykładów: jeśli wierzyć narratorowi, informacją wielkiej wagi jest posiadanie lub nieposiadanie przez tytułowego bohatera wąsów. Sposób, w jaki narrator kilkakrotnie wraca do tej kwestii, sugeruje wręcz, że to w niej może tkwić rozwiązanie zagadki, zwłaszcza że jeden ze znajomych Utza utwierdza go w tym przekonaniu, oświadczając, iż "wąsy to był klucz do jego osobowości".\nNie tylko narrator zajmuje się marginalnymi kwestiami, jakby miały one rangę kwestii zasadniczych. Jedna z powieściowych postaci, niejaki Orlik, trawi długie lata swojego życia na pisaniu pracy na temat muchy w martwych naturach holenderskich i flamandzkich malarzy siedemnastego wieku, a zaprzyjaźnionego narratora prosi, by sprawdził w dostępnych mu albumach, czy na obrazach interesujących go mistrzów znajdują się muchy. Absurd? Pewnie tak, bo przecież jest on jednym z tematów tej prozy. A czy podobnego, absurdalnego charakteru nie ma wystawa, na którą trafił przypadkowo narrator w poszukiwaniu prawdy o Utzu w praskim Muzeum Artystyczno-Przemysłowym? Wystawa ta nosiła tytuł "Nowoczesne krzesło", a wśród eksponatów znaleźć można było wykonane przez studentów kopie krzeseł projektu Mondriana oraz "grupę składających się jedno na drugie krzesełek ze szklanego włókna". Cały świat Utza, podobnie jak świat tej znakomitej powieści, jest światem składających się jedno na drugie krzesełek, światem much na holenderskich płótnach i porcelanowych nitek makaronu. Arcydzieło!\nJęzyk narodu czy naród języka?\nSzkic Woolf odwracał pozornie oczywisty porządek rzeczy, dopatrując się w chorobie stanu, który umożliwia pozaracjonalny namysł nad światem, a tym samym otwiera niedostępne umysłowi rejony rzeczywistości. Łukasz Sommer, wędrując zupełnie innymi drogami, także zrywa z prawdami uświęconymi statusem oczywistości.\nMowa ojców potrzebna od zaraz" ma wiele innych wymiarów, ale dziś tak właśnie proponuję ją czytać - jako niezgodę na dyktat oczywistości. To książka, mówiąc językiem poety, "stykowa". Zajmuje się stykiem szczególnym, w którym koncepcje narodu spotykają się ze wspólnototwórczym charakterem języka. Związek ten może wydawać się czymś oczywistym, zawiera się bowiem w samej definicji narodu jako zbiorowości określanej między innymi przez wspólny język. Tymczasem jest on nie tylko wieloznaczny, ale przede wszystkim - historyczny. Podobnie jak samo pojęcie narodu, które, jak przypomina Sommer, pojawiło się w określonym czasie europejskiej historii i ma swoje uwarunkowane socjo-politycznie podłoże.\nNaród nie różni się pod tym względem od innych pozornie oczywistych pojęć, takich jak choćby dzieciństwo czy szaleństwo - nie znajduje podstawy ani uprawomocnienia w naturze czy biologii, a jego pojęcie zostało wypracowane w wyniku długotrwałych procesów zachodzących w kulturze. Krótko mówiąc: jest kulturową, historyczną i ideologiczną konstrukcją.\nAle równie historyczną konstrukcją jest pojęcie języka narodowego. Daleki od niewinności, staje się nie tyle odzwierciedleniem, ile środkiem kulturowych i politycznych zmian, a jego odgórnie nierzadko dekretowane normy, wprowadzające podział na odmiany i dialekty, znajdują bezpośrednie przełożenie na rzeczywistość społeczną, odpowiadając podobnym podziałom na zbiorowości posiadające prawo do samostanowienia i tego prawa pozbawione, na klasy uprzywilejowane i upośledzone, na dysponujące władzą centrum i ubezwłasnowolnione peryferie. W nieunikniony sposób rozważania te prowadzą Sommera do myśli niemieckich romantyków: Herdera, Fichtego, Humboldta, którzy wpłynęli na dyskusje o języku narodowym.\nW swojej zasadniczej części książka Sommera dotyczy sporów o język narodowy w Finlandii pierwszej połowy XIX wieku. Niech jednak nikogo nie zraża ten nazbyt z pozoru wąski czy specjalistycznie brzmiący temat. Przypadek Finlandii wydaje się szczególnie ciekawy, jako przykład kraju peryferyjnego, przez długi czas pozbawionego własnej państwowości i przez wiele lat dwujęzycznego, w którym elita posługiwała się niemal wyłącznie językiem szwedzkim. Był to więc kraj pozbawiony cech, które - w potocznej perspektywie - pozwalałyby bezproblemowo mówić o zamieszkującej go ludności jako narodzie. Na początku XIX wieku Finlandia dostała się pod panowanie carskiej Rosji, w ramach której uzyskała ograniczoną autonomię. Zerwanie wielowiekowych więzi ze Szwecją, które do tej pory - paradoksalnie - nadawały Finlandii tożsamość, doprowadziło do pytań o odrębność kultury fińskiej, w tym o jej narodowy język.\nPrzypadek Finlandii, jakkolwiek ciekawy sam w sobie, został potraktowany przez autora jako przypadek modelowy, a zarazem punkt wyjścia do dużo ogólniejszej dyskusji nad problemami o fundamentalnym znaczeniu, o których tu tylko wspomniałem, a którym poświęca Sommer początkową część swojej frapującej książki. A frapować ten autor naprawdę potrafi. Jego imponująca erudycja, z jaką porusza się po rozległych obszarach historii, socjologii, filozofii i językoznawstwa, nie jest przeszkodą w lekturze, wprost przeciwnie: sprawia czytelnikowi intelektualną frajdę.\nPrzekonanie o niewyrażalności doświadczenia, które leży u podstaw opisywanej przez Artura Przybysławskiego filozofii buddyjskiej, jest także jednym z fundamentów twórczości Woolf, a próba ukazania buddyzmu jako nauki uwalniającej umysł od brzemienia przesłaniających rzeczywistość filozoficznych przekonań w pewien sposób współgra z opisywaną przez Woolf oczyszczającą funkcją choroby, która pozwala spojrzeć na tekst bez nabytej zawczasu wiedzy.\nZnany wiersz Larkina, "Wysokie okna", bezlitośnie ujawniając iluzyjność ludzkich mniemań o świecie, kończy się obrazem tytułowych okien, za którymi rozciąga się "głęboki błękit, który mówi o niczym, jest nigdzie i jest bez końca". Obraz ten odczytywano jako wyraz nihilizmu poety, niepozostawiającego nadziei. Mnie jednak te słowa zawsze zjednywały swoim afirmatywnym tonem i krystalicznym pięknem. Ta pustka wydawała się czymś dalekim od nicości - wyzwoleniem, pozytywną odpowiedzią na odkrycie iluzoryczności naszych przekonań, przeciwwagą dla ułomności słów i myśli, obietnicą rzeczywistości wykraczającej poza ograniczenia języka, cielesności i naszych władz poznawczych. To "nic" wypowiadało się w zdaniu twierdzącym, którego fundament stanowił czasownik: "jest". Słyszę w wierszu Larkina dalekie echa teologii negatywnej i, tak!, buddyzmu.\nCzy była to trafna intuicja, mogłem się przekonać, czytając pracę zupełnie wyjątkową - rozprawę Artura Przybysławskiego dotyczącą filozofii pustki w buddyzmie. Książka wydana w serii monografii naukowych bywa lekturą wymagającą, ale jest źródłem licznych czytelniczych satysfakcji. Przybysławski pisząc o pustce w nauce "środkowej drogi" Czandrakirtiego i Nagardżuny, zestawia ją z greckim sceptycyzmem, wykazując nie tylko możliwą genetyczną zależność obu tych nurtów, ale też ich ideowe powinowactwo wyrastające z jakże bliskiego współczesnemu odczuwaniu poczucia niewyrażalności doświadczenia.\nPustka Przybysławskiego, czy raczej pustka buddyzmu, jest także, choć nie tylko, milczeniem, a mówiąc konkretniej: zawieszeniem sądów, wynikającym z przeświadczenia, że cokolwiek powie się o rzeczywistości, będzie tylko jej zafałszowaniem. Wynika to stąd, że podstawowe pojęcia filozofii, takie jak rzecz czy istnienie, nie dają się utrzymać. Rzeczywistość jest znacznie bogatsza i wykracza poza charakterystyczną dla filozofii Zachodu opozycję bytu i niebytu. "Budda milczy, bo wie".\nOczywiście, Przybysławski nie milczy, a pisze. I to z dużym wdziękiem, przytaczając liczne anegdoty, obficie cytując na pół poetyckie teksty źródłowe. Choć ani na moment nie porzuca dyscypliny wywodu, potrafi się - do siebie? do czytelnika? do pustki? - uśmiechać. Gdy w trakcie dyskusji nad problematyką iluzorycznego podmiotu cytuje słowa jednego z indyjskich mędrców: "Ponieważ nie jestem już kimś, jestem wszystkim", dorzuca przypis: "W tym przypadku podawanie nazwiska autora byłoby, co zrozumiałe, zupełnie nie na miejscu", i choćby tym wtrąceniem, "co zrozumiałe", przydaje chłodnemu z natury rzeczy dyskursowi nieoczekiwanego ciepła. W tej rozmowie o pustce ujawnia się nie tylko jako kompetentny autor, ale też osoba, która po przytoczeniu pewnego filozoficznego dialogu potrafi wykrzyknąć: "Jak piękne są dialogi, gdy ktoś, kogo nie ma, mówi coś, czego nie ma, do kogoś, kogo nie ma!".\nTybetański buddyzm, który jest bardziej praktyczną postawą życiową niż filozofią, nazywa pustkę radością. Nic dziwnego więc, że autor dedykuje książkę "wszystkim, którzy potrafią cieszyć się pustką". Mądra i radosna książka.


Druki, pieczątki, banery inne materiały reklamowe. - Vintage Guitars\nLinki sponsorowane? Sprawdź naszą ofertę!\nHome » Publikacje » Materiały Reklamowe » Druki, pieczątki, banery inne materiały reklamowe.\nPotrzebujesz reklamy firmy w formacie jakim są banery? Warszawa i okolice to główne rejony, gdzie prowadzimy naszą działalność od wielu lat. U nas możesz zamówić różnego rodzaju druki, ulotki wizytówki, pieczątki czy właśnie banery. Warszawa to wielkie miasto, gdzie każdego dnia na twoje banery może trafić wielu potencjalnych klientów. Jeśli potrzebujesz baneru, który będzie wyróżniał Cię na tle konkurencji oraz dzięki któremu zareklamujesz firmę i przyciągniesz klientów, to tego typu banery pomogą Ci stworzyć nasi doświadczeni i wykwalifikowani pracownicy, którzy w branży reklamowej działają już od wielu lat. Oferujemy również inne materiały reklamowe, a nasze usługi kierujemy zarówno do małych firm, jak i do dużych przedsiębiorstw potrzebujących reklamy.\nStale poszerzana oferta firm wykonujących gadżety reklamowe sprawia, że czasami przedsiębiorcy lub osoby odpowiedzialne za marketing mają problem z wybraniem odpowiedniego rozwiązania. Na szczęście można wybrać coś z najchętniej wybieranych artykułów, dzięki czemu będzie się miało pewność, że takie...\nHandymedia - agencja reklamowa w Warszawie\nHandymedia to profesjonalna agencja reklamowa Warszawa, dzięki której dasz się poznać klientom z jak najlepszej strony. Posiadamy wieloletnie doświadczenie w marketingu i nowoczesnych formach reklamy, które przyciągają zainteresowanie rynku. Dokładamy starań, by współpraca z naszą firmą była niezwykle pr...\nDzisiejszy świat oferuje nie tylko możliwość wyrażania siebie na sposób artystyczny przez obrazy, muzykę czy książki, ale również przez swojego prywatnego bloga. Dla potencjalnych klientów zainteresowanych wysokiej jakości tekstami na swojego bloga oferujemy profesjonalne usługi, pisząc artykuł na bloga...\nWydarzenia Pomorze, które odbywają się w tamtym rejonie praktycznie codziennie możesz znaleźć w jednym miejscu! Chcesz być na bieżąco z modą, kulturą, polityką czy sportem w swojej okolicy? Mieszkasz na Pomorzu? W takim wypadku będzie to oferta idealna dla Ciebie. Jeśli szukasz wiarygodnego serwisu, któr...


Rewolucja moralna na Uniwersytecie Jagiellońskim | Przegląd\nAutor: Jarosław Dobrzański\t| Grudzień 31, 2005\nW wolnej Polsce donos stał się cnotą moralną\nKiedy w lutym tego roku na naszych oczach dokonano chuligańskiego wybryku polegającego na umieszczeniu w internecie wykradzionej z IPN listy nazwisk rzekomych agentów bezpieki, twierdziłem, że kraj opanowała mania prześladowcza polowania na agentów. Haki wyciągane z ubeckich teczek stały się narzędziem walki politycznej, a “historycy-prokuratorzy” z IPN okazali się depozytariuszami największej władzy w Polsce – byli oni w stanie bez sądu, ale za to z pomocą nadgorliwych i rwących się do tego, jakże przyjemnego, zadania dziennikarzy wykończyć każdego, komu można było przylepić jakieś śmieci wygrzebane z dna szuflad ubeckich szaf i biurek. Jak pokazuje przypadek p. Przewoźnika, zwykłe pomówienie mogło wystarczyć do przekreślenia jednej kariery oraz do wywindowania drugiej. I nic tu nie pomogło obalenie tego fałszywego oskarżenia wyrokiem sądu. Szef oddziału IPN, z którego fałszywe oskarżenie (eliminujące Przewoźnika z gry o szefowanie IPN) wyciekło, ma teraz zostać, jako prezes tej organizacji, głównym inkwizytorem kraju i jest popierany w swoich eleganckich zabiegach o to stanowisko przez “liberałów” z PO i partię, która w nazwie odwołuje się do idei prawa i sprawiedliwości. Mamy oto zapowiadaną odnowę moralną, jak się patrzy.\nSprawa Przewoźnika jest symptomatyczna jeszcze z innego powodu. Nie jest on pierwszym poszkodowanym przez tę zinstytucjonalizowaną formę zemsty politycznej, jaką jest zalegalizowane polowanie na czarownice, ale nie jest też zwykłym Kowalskim z ulicy, pozbawionym wszelkich środków obrony przed tego rodzaju atakiem. Przewoźnik jest osobą dobrze ustosunkowaną w pewnych kręgach i za sprawą swych powiązań politycznych jednak uprzywilejowaną. W jego obronie wystąpiły osoby reprezentujące różne opcje polityczne, partie i środowiska. Poza jego politycznymi współwyznawcami bronili go także prezydent Kwaśniewski, szef SLD Olejniczak – z zapałem godnym lepszej sprawy – oraz abp Życiński. Ten ostatni, który w przeszłości za rzekome wspieranie totalitaryzmu piętnował, i to w nieprzystającej do stanu duchownego formie, pełnej sarkazmu i tonów poniżenia, ludzi z innej formacji, tym razem napisał w obronie uprzywilejowanego pokrzywdzonego list otwarty. Dziwnie zachował się Sąd Lustracyjny, który zanim wydał Przewoźnikowi glejt czystości, wahał się, czy sprawa podpada pod ustawę lustracyjną, czy nie, i wypowiadał sprzeczne opinie w tej sprawie. Wcześniej inni uprzywilejowani, którzy znaleźli się na liście Wildsteina, skorzystali, jak np. Jadwiga Staniszkis, z nadzwyczajnych i nieformalnych metod oczyszczenia. Innym pomówionym, mniej równym niż najrówniejsi i jak tamci nieuprzywilejowanym, pozostało wywieszanie w miejscu pracy kopii swoich teczek (jeśli mieli szczęście je dostać) lub obszernych wyjaśnień w trybie usprawiedliwienia swojego postępowania i pokajania się przed kolektywem. Kiedy w lutym myślałem o drodze samooczyszczania się z zarzutów, jako w praktyce jedynej dostępnej dla większości pomówionych osób metodzie obrony swojej godności i dobrego imienia, nie sądziłem, że naprawdę ludzie będą doprowadzeni do takiej desperacji. Dziś już wiemy, że takie przypadki miały miejsce (np. posądzony o bycie tajnym agentem profesor fizyki na UJ, podczas wielokrotnych przesłuchań zmuszany szantażem i zastraszaniem do współpracy z SB, w ramach samooczyszczenia odczytuje przed 80-osobową radą wydziału własną “spowiedź” i umieszcza oświadczenie na tablicy ogłoszeń instytutu. Zgroza!).\nTak oto w wolnej Polsce, demokratycznym państwie prawa, republice parlamentarnej, 15 lat od przemian ustrojowych i 25 lat od powstania “Solidarności”, parę lat po wstąpieniu do Unii Europejskiej, w kraju\ndo papieża Polaka i uznającym najwyższy autorytet jego nauk moralnych donos stał się cnotą moralną i obywatelską powinnością. Na podstawie donosu zbierają się najwyższe gremia kierownicze najstarszego w Polsce i jednego z najstarszych w Europie Środkowej uniwersytetu i podejmują działania, które przywodzą na myśl zachowania ludzi w najczarniejszych okresach dziejów – zachowania niezgodne z podstawowymi zasadami etyki, z poszanowaniem podstawowych praw człowieka i z zasadami ochrony wolności i godności osoby ludzkiej, zachowania oprawców i ofiar czystek stalinowskich. W stalinowskiej Rosji w latach 1937-1938 w trakcie wymuszanych w sfingowanych procesach politycznych zeznań ofiary wielokrotnie “przyznawały się” do współpracy – sprzed kilkudziesięciu lat – z carską ochraną lub do szpiegowania na zlecenie wywiadu brytyjskiego. W obecnej Polsce nikt na szczęście nie ma władzy wymuszania zeznań torturami i groźbami kierowanymi do rodzin osób wytypowanych na ofiary, ale atmosfera terroru psychicznego, jaka zapanowała w środowisku akademickim, nie jest oddalona od atmosfery tamtych niesławnych doświadczeń. Występuje tylko różnica stopnia – nie niszczy się ludzi fizycznie, ale łamie psychicznie i eliminuje ze sfery zawodowej i publicznej poprzez zbiorowe osądy i ostracyzm. Podobny horror był udziałem wielu Polaków w latach 50. i w roku ’68.\nKrytykowany w “Gazecie Wyborczej” rektor UJ zasłania się rzekomymi prasowymi przeinaczeniami jego wypowiedzi. By nie dać mu szansy zastosowania tego samego wybiegu, zacytuję słowo po słowie jego własną wypowiedź, pod którą się podpisał wraz ze wszystkimi swoimi, zapewne bardzo zasłużonymi, tytułami naukowymi. Jest to rozumowanie tak kuriozalne, zwłaszcza jeśli wziąć pod uwagę to, kto i w czyim imieniu te zdania wypowiada, że nie można nad nim przejść do porządku dziennego:\n“Społeczność akademicka Uniwersytetu Jagiellońskiego oczekuje, że osoby, których nazwiska znalazły się na “liście 21” opublikowanej w “Gazecie Polskiej”, korzystając z dostępnych procedur, wyjaśnią swój status [sic! – JD].\nW celu ułatwienia [sic!] przygotowania wyjaśnień nauczyciel akademicki z “listy 21″ może zwrócić się\ndo Rektora o urlop\nnaukowy [sic!] do końca zimowego semestru bieżącego roku akademickiego. Byłoby to połączone z zawieszeniem sprawowania funkcji kierowniczych [sic!] na ten okres.\nPo przygotowaniu pisemnych wyjaśnień z własnej inicjatywy lub na zaproszenie [sic!] należy je przedstawić Komisji ds. Etyki (lub innej, jeśli taka zostanie powołana) w terminie nie dłuższym niż do końca stycznia 2006.\nZachęcamy również do przedstawienia tych wyjaśnień bliskiemu otoczeniu [sic!] (na przykład członkom Rady Instytutu lub Wydziału)”. “Odpowiedź na list otwarty Andrzeja Romanowskiego”. Cytuję za “Gazetą Wyborczą” z dn. 5. grudnia 2005 r., s. 25.\nJak by tego było jeszcze mało, rektor Musioł myli bezinteresowne szukanie prawdy właściwe naukowym dociekaniom z powodowanym niskimi instynktami i motywami polowaniem na agentów: “Mówimy, iż pracownicy uniwersytetu winni poszukiwać prawdy i ją odkrywać”. Grzebanie w ludzkich sumieniach, poniżanie ludzi, zaglądanie w zakamarki duszy – kolegów, współpracowników (wśród nich także osób z wieloletnim i niekwestionowalnym dorobkiem naukowym i dydaktycznym) – to nie jest szlachetna powinność naukowego i obiektywnego odkrywania prawdy, przeciwnie – to najbardziej cyniczna perwersja i wypaczenie misji akademickiej.\nAż trudno uwierzyć, że to prymitywne etycznie i prawnie rozumowanie przedstawione zostało jako… “zasady naszego postępowania w tej trudnej sprawie”. Oto na podstawie donosu (bo “lista 21” nie ma żadnej wartości dowodowej – została udostępniona Barbarze Niemiec, na zasadzie równie pokrętnego wnioskowania, jako lista osób, które były rzekomo tajnymi współpracownikami SB) pracownicy, którzy nie dopuścili się żadnego wykroczenia pracowniczego, są wezwani do “wyjaśnienia swojego statusu”, w dodatku na podstawie nieistniejących “dostępnych procedur”. Pomijając mglistość tego żądania (co właściwie ma znaczyć wyjaśnienie swojego statusu?), okazuje się za chwilę, że nie chodzi nawet o oczyszczenie z zarzutów za pośrednictwem IPN lub Sądu Lustracyjnego, lecz usprawiedliwienie się lub pokajanie w formie pisemnych wyjaśnień przedłożonych odnośnej komisji uniwersyteckiej oraz współpracownikom. Nie stoją więc te osoby pod żadnym konkretnym zarzutem, mieszczącym się w kodeksowych przepisach, jakim podlegają jako pracownicy UJ. Co więcej, nie mogą skonfrontować swojego oskarżyciela, nie mają dostępu do materiałów, na podstawie których ich “oskarżono”, a zatem nie mogą poddać ich własnej interpretacji, krytyce, badaniu wiarygodności (obie te okoliczności są zaprzeczeniem podstawowej zasady prawidłowego i sprawiedliwego procesu, jaką jest adwersaryjność i kontradyktoryjność, zapewniająca dwóm stronom sporu równy dostęp do zebranego materiału dowodowego oraz prawo do poddania go weryfikacji) i są zmuszeni, by dostarczyć (“z własnej inicjatywy” lub “na zaproszenie”) niesprecyzowanych pisemnych “wyjaśnień”. Są to żądania, które sprowadzają się w praktyce do wymogu udowodnienia własnej niewinności. Mogą osoby te oczywiście wybrać drogę alternatywną, która sprowadza się do przedstawienia samooskarżenia, samokrytyki i pokajania się przed “bliskim otoczeniem”. Aby im jedno lub drugie zadanie “ułatwić”, wyrozumiały i łaskawy pan rektor udzieli im do końca semestru “urlopu naukowego”. To już chyba nadmiar perfidii – urlop na czas pisania “spowiedzi”, udzielony na prośbę zainteresowanego jako\npretekst do odsunięcia nauczyciela\nakademickiego od zajęć, wobec braku jakiejkolwiek podstawy prawnej do takiej decyzji. A jakież to naukowe zadania realizować będą w trakcie tego nagłego urlopu naukowego owi nieszczęśnicy z “listy 21”, jakkolwiek by było, za pieniądze podatnika? Ponadto, dla ich większej wygody, “będzie to połączone z odsunięciem od sprawowania funkcji kierowniczych”. Jest to wysoce cyniczne, ale zrozumiałe i sprytnie pomyślane – skoro innej podstawy do ich dymisji nie ma, w tym żadnej podstawy prawnej, zainteresowani będą odsunięci od stanowisk na własne żądanie.\nJakiż to uniwersytet kończyli autorzy tych “zasad naszego postępowania”, kto im nadawał te doktoraty, habilitacje i profesury? W jakiej to cywilizacji pobierali nauki etyki i podstaw praworządności, bo chyba nie w śródziemnomorskiej ani judeochrześcijańskiej, ani tym bardziej europejskiej. Z porad której to kancelarii prawnej korzystali?\nW jakim trybie i na jakiej podstawie prawnej rektor może żądać od tych osób jakichkolwiek “wyjaśnień” w związku z publikacją czarnej listy w politycznie tendencyjnej gazecie? Wobec jakich zarzutów mają się tłumaczyć przed Komisją ds. Etyki oraz “bliskim otoczeniem”? Na jakiej podstawie UJ miałby zostać uznany – jak domaga się rektor – za “instytucję pokrzywdzoną”(TK podważył nawet pojęcie osoby pokrzywdzonej w świetle Ustawy o IPN i ograniczył dostęp do jego zasobów instytucjom, np. prasie, telewizji – czy rektor UJ o tym nie wie albo nie rozumie konsekwencji prawnych tego orzeczenia?), na jakiej podstawie prawnej rektor, komisja taka czy inna i bliski kolektyw mieliby uzyskać prawo czytania spisanego ręką pracownika UJ, na bezprawne polecenie rektora, rachunku sumienia za domniemane czyny sprzed 20-30 i więcej lat (w dodatku niestanowiące ani wtedy, ani dziś wykroczenia czy przestępstwa) lub prawo wglądu do ubeckich teczek tych osób? Nawet gdyby te czyny były nieetyczne, to jakie prawo do wdawania się w oceny ludzkich sumień, po dziesiątkach lat, ma rektor i jego komisje? Jakim człowiekiem trzeba być, żeby pożądać takiej władzy? Na szczęście sytuacja osób z inkryminowanej czarnej listy nie jest dziś tak patologiczna, jak to miało miejsce przed wydaniem w październiku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, uznającego arbitralne różnicowanie przez Ustawę o IPN ludzi na pokrzywdzonych i pozostałych za niezgodne z konstytucją. Wtedy bowiem najbardziej zainteresowanym – tzn. pomówionym lub posądzonym – można było w świetle prawa (dziś już niekonstytucyjnego) odmówić prawa dostępu do zgromadzonych na ich temat materiałów, podczas gdy dostęp taki mieli np. dziennikarze, historycy oraz osoby uznane za pokrzywdzone, które mogły te materiały bezkarnie upowszechniać. Tak właśnie stało się z “listą 21” udostępnioną przez IPN działaczce LPR, Barbarze Niemiec. Trzeba koniecznie dodać, że teczki z inwigilacji Niemiec nie zachowały się\ni nie ma żadnych dowodów,\nże którakolwiek z osób z “listy 21” w jakikolwiek sposób zaszkodziła właśnie jej. Listę jednak udostępniono jej na tej zasadzie, że osoby te miały jakoby działać na szkodę podziemnej organizacji “Solidarność” na UJ. Niemiec była współpracowniczką tejże organizacji i w tym sensie – dowodzi nielogicznie decydent z IPN – osoby te, pośrednio, szkodziły również Barbarze Niemiec. IPN stanął na stanowisku domniemania winy wobec braku bezpośrednich jej dowodów.\nW jednym i tym samym dokumencie rektor Musioł deklaruje chęć dochowania wierności zasadzie domniemania niewinności i jednocześnie domaga się odsunięcia podejrzanych od zajęć i rezygnacji przez nich z funkcji kierowniczych, nie dostrzegając sprzeczności między jednym a drugim. Przecież przymusowe urlopowanie połączone z odsunięciem od zajęć i funkcji kierowniczych (wcześniej mówił o “zawieszeniu” i popierali go w tym liberalni publicyści, tacy jak np. Adam Szostkiewicz, który widział w tym “mały krok” i minimum tego, co trzeba w tym wypadku zrobić) jest już formą publicznego napiętnowania, potępienia i kary. Natomiast domaganie się pisemnego wyjaśnienia wobec niesprecyzowanych i niemieszczących się w prawie pracy zarzutów stanowi szykanę, która nie mieści się w kanonach zwykłej przyzwoitości i praworządności. Jak na razie nie istnieje jeszcze jako nowa jakość ustrojowa IV RP i w Polsce wciąż obowiązuje kodeks pracy. Nie daje on podstaw do zwalniania, zawieszania, sugerowania “dobrowolnego” urlopowania, odsuwania od zajęć i wymuszania rezygnacji ze sprawowania funkcji kierowniczych za bycie umieszczonym na czarnej liście rzekomych współpracowników bezpieki sprzed kilkudziesięciu lat. Poszerzona na bazie modelu prawa unijnego ochrona prawna pracowników daje podstawy wniesienia pozwu o mobbing, gdyby podobne praktyki miały na uniwersytecie się upowszechnić i nasilić wobec wyselekcjonowanych osób.\nTrzeba o tym mówić zwłaszcza teraz, kiedy oddelegowany do lustracji pracowników prof. Gąsowski publicznie zapowiada ogłoszenie kolejnej czarnej listy, obecnie kompilowanej przez IPN i obejmującej następnych rzekomych donosicieli, w liczbie 51, a naiwna i głodna “prawdy” dziennikarka z prowincjonalnej telewizji publicznej pyta tylko o to “kiedy poznamy nazwiska?” Na poparcie swych racji Gąsowski, wnosząc swój twórczy wkład w rozwój myślenia o roli uniwersytetu, odwołuje się do pojęcia “instytucji zaufania publicznego”, jaką ma być, w jego mniemaniu, UJ. A więc okazuje się, że UJ jest – jeśli połączyć pomysły pana rektora Musioła i Gąsowskiego – “poszkodowaną instytucją zaufania publicznego”. Zaufanie do tej instytucji zapewne dramatycznie wzrośnie, kiedy ludzie\nwzywani przed laty przez SB,\nzmuszani przez tę instytucję do różnych działań, w tym do podpisywania lojalek, pisania oświadczeń i wyjaśnień, umieszczeni na jej kwitach i listach, dziś rozszyfrowanych i odtajnionych przez pracowitych historyków z IPN, staną w styczniu przed wysoką uniwersytecką Komisją ds. Etyki, by odczytywać kolejne oświadczenia, wyjaśnienia i wyznawać lojalność wobec uczelni i bliskiego kolektywu.\nCzy tak trudno zrozumieć, że ludzie wybijający się czy jakoś wyróżniający, pod względem intelektualnym lub pod względem zaangażowania politycznego lub innego, ludzie, którzy wywierali wpływ na innych lub mogli się stać wpływowi, musieli znaleźć się na celowniku bezpieki? W latach 60. i 70. ludzie tacy prędzej czy później wpadali w sidła ubeckie (w latach 80. zakres wolności był daleko większy, więc wielu miało szczęście uniknięcia trudnych sytuacji i niemożliwych do rozstrzygnięcia wyborów moralnych) – zanotowani na jakimś nieoficjalnym odczycie, złapani na jakimś spotkaniu dyskusyjnym czy wykładzie poza terenem uczelni byli potem wzywani na przesłuchania. Wykorzystywani byli także i ci, którzy mieli jakieś problemy lub których można było jakoś zaszantażować, np. ujawnieniem wstydliwych lub kompromitujących informacji, nieistotne czy prawdziwych. Takich też wzywano. Czy mogli się nie stawić? Czy mogli odmówić udzielania odpowiedzi? Czy mogli złożyć jakąś skargę lub protest? Czy mieli kontrolę nad treścią zapisków ubeka? Czy mogli je zweryfikować, zaprzeczyć im lub je potwierdzić? Czy jeśli cokolwiek tam mówili, to trzeba to uznać za dowód donoszenia i zdrady? Zdrady kogo? Przecież wobec cynicznego aparatu przymusu, niepoddanego żadnym ograniczeniom prawnym ani etycznym, stawały osamotnione i bezbronne jednostki, a nie żołnierze lub zaprzysiężeni członkowie jakiejś organizacji. Czy jest to możliwe, że niektórzy mogli dać się złamać, wciągnąć w jakąś grę? Czy jest możliwe, że inni mogli próbować jakąś grę sami prowadzić? Czy istniała jakaś strategia wyjścia z tej opresji przy zachowaniu bezpieczeństwa, godności i honoru? Czy wolno ich poddawać arbitralnym ocenom jakiejś grupy? Czy wolno zmuszać ich dziś do wyznań i rachunku sumienia? Czy w ogóle wolno nam ich oceniać, a w szczególności potępiać? Czy możemy dziś odsłonić intencje i wszystkie mechanizmy, jakie były w to wplątane? Czy można piętnować ludzi, których zastraszano, szantażowano, zmuszano lub którzy po prostu się bali? Czyżby nie było czego się bać? Jakie prawa mieli ci ludzie wobec aparatu bezpieki w państwie bezprawia? Czyż nie byli oni właśnie ofiarami bezpieki? Czy stawiając ich dziś pod pręgierzem, nie wiktymizujemy ich powtórnie i nie narażamy na podwójne upokorzenie i cierpienie? Czy etyczne jest nadawanie byłym ubekom prawa do oceniania ich ofiar pod względem moralnym – to przecież ich zapiski i zeznania są dla IPN-owców wyrocznią w sprawach winy? Czy wolno nam dziś, w innych warunkach, wymagać od ofiar heroicznej postawy i potępiać, że nie było ich stać na heroizm? Jeśli chcecie koniecznie rozliczać, rozliczcie wpierw katów, ich świadomych i gorliwych współpracowników oraz politycznych zleceniodawców tych działań, a nie znęcajcie się nad ofiarami. Spróbujcie, na dobry początek, odróżnić jednych od drugich.\nPostawmy pytania zasadnicze. Czy cząstkowy – i, podkreślmy, bezprawny – zapis fragmentu jakiegoś życiorysu sporządzony ręką ubeka ma być wystarczającą podstawą do oceny czyjejś postawy życiowej i dorobku całego życia? Czy można się zgodzić na to, by los wielu ludzi został uzależniony od czyjejś niepewnej interpretacji zawartości teczek, co do których muszą przecież istnieć uzasadnione rozbieżności? Co począć z osobami, których teczek nie ma już w zasobach IPN, a które są zarejestrowane jako współpracownicy gdzieś w kartotekach? Na jakiej podstawie wolno odróżnić tych ubeków lub agentów, którzy czynni są dziś w strukturach ABW, od pozostałych i uwalniać ich od odpowiedzialności moralnej, od której nie uwolnimy ich ofiar? To tylko kilka pytań i wątpliwości, których jest dużo więcej.\nNajważniejsza wątpliwość: czy w wolnym kraju, w państwie prawa gwarantującym swobody konstytucyjne, może funkcjonować w obiegu społecznym bezprawny zapis fragmentarycznych i niepewnych\nfaktów z prywatnego życia\ntysięcy obywateli, znanych z imienia i nazwiska i w pełni identyfikowalnych, z którego zasobów mogą czerpać celowo wytypowane czy też uprzywilejowane grupy? Czy można wyobrazić sobie większe pogwałcenie praw jednostki?\nArgument na rzecz ujawnienia teczek wywodzony z rzekomej dążności do poznania prawdy jest jawnie nieszczery, a nawet cyniczny. Każdy wgląd do teczek nieuzasadniony potrzebami rzetelnej pracy naukowej (spełniającej wymogi prawa o ochronie danych osobowych) lub zgodną z konstytucją procedurą prawno-sądową byłby łamaniem praw obywatelskich i musiałby postawić IPN w jednym szeregu z SB. Nie przejęzyczył się prof. Kieres, gdy powiedział, “gdyby lista wyniesiona z IPN przez Wildsteina była listą ubecką, to IPN byłby instytucją ubecką.” Jeżeli jednak teczki, otwierane wbrew konstytucyjnym zasadom, posłużą do upokorzenia tysięcy ludzi, to IPN stanie się taką właśnie instytucją.\nDla ludzi związanych z tym uniwersytetem, którzy nie zatracili elementarnego wyczucia sprawiedliwości, to, co się wyprawia na UJ, musi być zjawiskiem i widowiskiem szczególnie przygnębiającym. Zapewne pamiętają oni inny uniwersytet. Uniwersytet funkcjonujący w dawnym ustroju, w obliczu ograniczeń dużo większych niż dziś i w obliczu groźby zemsty władz na niesubordynowanych profesorach znacznie poważniejszej niż obecne ryzyko. Dziś przecież uczelnia działa w porządku prawnym państwa prawa i jest dobrze chroniona przed nielegalnymi zakusami władzy politycznej. A jednak wówczas władze tej uczelni, rektorzy, dziekani, profesorowie, adiunkci i asystenci potrafili w trudnych sytuacjach stanąć na wysokości zadania, zachować się z godnością, potrafili bronić autonomii uniwersytetu, bronić pracowników, bronić prześladowanych studentów i nawet w najgorszym okresie lat 50. – wiem to z wiarygodnych przekazów – zachować względną odporność na próby indoktrynacji i politycznego podporządkowania nauki i dydaktyki. Umieli też skutecznie blokować ingerencje czynnika ideologicznego w strukturę naboru studentów i w programy nauczania. Oczywiście, że nie wszystko i nie wszystkich można było zawsze uratować. Postawy i zachowania jawnie nieetyczne, które też występowały, należały jednak do rzadkości. Zdarzały się oczywiście osoby zaprzedane bezpiece, zdemoralizowane, cyniczne i skorumpowane. W wielu podobnych przypadkach pozycja, jaką ludzie ci mieli w strukturach ówczesnego establishmentu, zapewniła im bezpieczeństwo na tyle skuteczne, że dziś nie odnajdziemy ich na żadnych ubeckich listach, mimo że to właśnie oni gorliwie podpowiadali ubekom, kogo trzeba inwigilować. Nie dość, że nic im już nie grozi ze strony inkwizytorów rewolucji moralnej, to jeszcze zdarzyć się może, że to oni właśnie będą rozliczać z rzekomych win ówczesne ofiary systemu ucisku.\nZ kolei wielu spośród uczciwych pracowników posiadało w tamtych czasach legitymację partyjną i w ten sposób zapłaciło osobistą cenę za możliwość zachowania większej swobody działania i stworzenia, także dla studentów, prawdziwej\nenklawy wolnego myślenia\ni poszukiwania prawdy w niesprzyjającej dochodzeniu prawdy rzeczywistości realnego socjalizmu. Jest to po części także ich zasługą, że kiedy absolwenci tej uczelni znaleźli się – jako studenci, doktoranci, stypendyści czy wykładowcy – na zagranicznych uniwersytetach, nie musieli leczyć się z kompleksów niższości i wstydzić niedouczenia, wręcz przeciwnie – na tle międzynarodowego grona studentów i pracowników najlepszych uniwersytetów amerykańskich i europejskich wypadali zwykle korzystniej, zarówno pod względem zakresu wiedzy i jakości wykształcenia, jak i umiejętności analitycznych, metodologii, pomysłowości, odkrywczości, poziomu argumentacji. Dziś dużo trudniej odebrać na tych zatłoczonych polskich uniwersytetach z maksymalnie ułatwionym i pozbawionym selekcji dostępem do studiów, rozwodnionymi kryteriami ocen i płynnymi standardami naukowymi równie dobre wykształcenie, jak w tamtych trudnych czasach. Byłoby dobrze, gdyby rektor na jakości wykształcenia, pracy dydaktycznej i naukowej koncentrował się bardziej niż na odległej przeszłości i powikłanych losach pracowników i byłych studentów. Podziały na ludzi uczciwych i kanalie nie są tak łatwe do przeprowadzenia, jak się wydaje prostaczkom żądającym po latach sumarycznej sprawiedliwości i linczu na kozłach ofiarnych wedle uproszczonych reguł wypływających z bezrefleksyjnych kolektywnych odruchów moralnych jednomyślnego środowiska, spojonego nostalgicznym sentymentem wspólnej podziemnej działalności opozycyjnej. Nie można w czasach odzyskanej wolności i demokracji oceniać ludzi wedle niesprawiedliwych kryteriów etyki walki. Nie można w nowych realiach wobec byłego wroga stosować metod z jego arsenału.\nKogo więc dziś boją się włodarze uniwersytetu? Jakiej to władzy się lękają? Demokratycznej? Pochodzącej z wolnych wyborów? Boją się władzy, która może odebrać niosące splendor stanowiska, apanaże, pozycję społeczną, możliwości finansowe, jakie za tym idą? Czy to znaczy, że w wolnym kraju wybrano do władz uczelni ludzi gorszych, etycznie miałkich, mniej niezależnych od politycznych zawirowań, nastawionych bardziej serwilistycznie do władzy politycznej, zmotywowanych etyką oportunizmu i pomyślnością własnej kariery niż wtedy, kiedy wybór był ograniczony przez nadzorców z komitetów partyjnych PZPR? Gdyby tak było naprawdę, byłaby to porażka ostatnich 15 lat, powód do wstydu dla obecnych władz uczelni i wielki zawód dla rzesz absolwentów, którzy także należą do tej samej wspólnoty akademickiej, choć trudno się im dziś w niej rozpoznać. Jeżeli zaś powodem moralnie wadliwej postawy władz uczelni wobec donosu na grupę pracowników jest zwykły brak zrozumienia problemu, to jeszcze gorzej, bo okazuje się, że na czele szacownego uniwersytetu stoją ludzie niemający pojęcia o podstawowych zasadach, jakie rządzą cywilizowanym społeczeństwem.


Data: 1 marca 2019 Dział: Narty i snowboard\nChcesz wykorzystać ferie na wypad w góry? Cały rok czekałeś na sezon narciarski, a kiedy wreszcie nastał, musisz tylko wybrać dogodną lokalizację, spakować walizki i można wyruszać. Ale, ale, zaczekaj! Upewnij się, że zadbałeś o wszystkie kwestie bezpieczeństwa. Przeczytaj nasz poradnik i odhacz na liście ... PRZECZYTAJ WIĘCEJ\nData: 18 grudnia 2018 Region: Góry Dział: Narty i snowboard\nZimowisko to świetna forma spędzenia aktywnie czasu. Obozy zimowe realizowane są głównie podczas ferii zimowych. Organizatorzy proponują terminy wszystkich województw, aby każde dziecko mogło skorzystać z takiego wyjazdu. Dostępne są wówczas dojazdy kolonijne z większych miasto Polski. Nie każdy rodzic może pozwolić ... PRZECZYTAJ WIĘCEJ\nData: 1 marca 2018 Region: Beskidy Dział: Narty i snowboard\nTowarzystwa ubezpieczeniowe wskazują, że snowboardziści dwa razy częściej niż narciarze doznają urazów na stoku. Przyczyną większości wypadków jest zbyt szybka jazda na desce. Aby zminimalizować przykre konsekwencje odniesienia kontuzji, warto posiadać ubezpieczenie turystyczne.Wokół snowboardu krążą mity, że ... PRZECZYTAJ WIĘCEJ\nData: 26 lutego 2018 Region: Góry Dział: Narty i snowboard\nNie możesz doczekać się zimowej olimpiady? Sen z powiek spędzają ci wyczyny Justyny Kowalczyk? Chciałbyś skakać jak Adam Małysz? Problem w tym, że nigdy nie miałeś na sobie nart… Podpowiadamy, od czego zacząć dobór ekwipunku narciarskiego! Dobrej jakości sprzęt narciarski jest podstawą każdego udanego ... PRZECZYTAJ WIĘCEJ\nWraz z nadejściem narciarskiego sezonu pojawia się pytanie – kupować własny sprzęt czy wypożyczyć na miejscu? Oba te rozwiązania mają wiele zalet, jednak wiążą się one również z różnymi ograniczeniami. Sklep narciarski czy wypożyczalnia – jaka decyzja przyniesie ci najwięcej korzyści? Sprzęt na ... PRZECZYTAJ WIĘCEJ


Ludzie do wyeliminowania? | Gazeta Częstochowska\nWedług badań przeprowadzonych przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Częstochowie w nocy z 13 na 14 lutego 2019 r. doliczono się 351 bezdomnych. Wielu z nich przebywało w placówkach typu schroniska i noclegownie, ale dla pewnej części miejscem „zamieszkania” były lokalne śmietniki, pustostany czy przestrzenie pod mostami. Jest to jeszcze jakoś do wyobrażenia latem, ale zimą, kiedy temperatury spadają poniżej zera? Niestety wtenczas wielu zasypia, nie budząc się kolejnego ranka.\nNa szczęście są też ludzie, którzy chcą bezinteresownie pomagać. Do nich należą m.in. wolontariusze częstochowskiej Fundacji Ufam Tobie. Już od kilku lat przygotowują i wydają obiady oraz w okresie szczególnych mrozów odwiedzają z ciepłym posiłkiem miejsca niemieszkalne na terenie Częstochowy. Przy tym monitorują stan zdrowotny tych osób, niekiedy nawet w ostatniej chwili ratując ich przed zamarznięciem. Ostatniego razu, korzystając z informacji streetworkerów na swojej mapie, mieli zaznaczone prawie 50 takich lokalizacji. Każdego dnia swoją podróż zaczynali ok. godz. 20, a kończyli niekiedy nawet o 3 nad ranem.\nObraz, który zapisuje się w głowie wolontariuszy, mocno zmienia myślenie o osobach bezdomnych i ich położeniu. Już nigdy nie spojrzą na żebrzącego na ulicy w ten sam sposób, co kiedyś. To, co ważne, to w pierwszej rozmowie nigdy nie pytają o powód takiego stanu rzeczy, ale przede wszystkim o imię, bo to ono pozwala traktować człowieka jako jednostkę, a nie anonimową masę. – Do dziś pamiętam konkretne osoby, które poznałem nawet kilka lat temu. Cieszę się, jak dojdzie do mnie informacja, że ktoś wyszedł z bezdomności – znalazł pracę i wynajął pokój, albo nawet całe mieszkanie i powoli staje na nogi – zdradza Paweł Depta, wiceprezes Fundacji, który prawie każdej zimy jeździ z tzw. nocnymi patrolami rozwożącymi ciepłe posiłki. Bez względu na porę roku, w każdy weekend i święta, czyli w dni, kiedy wszystkie inne placówki tego typu w naszym mieście są zamknięte, wolontariusze z Fundacji Ufam Tobie przygotowują i wydają obiady. Jest to sztuką, żeby w ciągu zaledwie kilku godzin wykarmić tych, którzy zgłaszają się każdego dnia i zawsze dostają też dodatkową porcję do zjedzenia wieczorem. Sama ilość obieranych warzyw, przygotowywanych klusek, czy obranych porcji rosołowych robi niezwykłe wrażenie. Tam nikt nie operuje ilościami rzędu gram, czy pojedynczych sztuk, ale wszystko liczone jest w dziesiątkach kilogramów, czy litrów. Bo po latach doświadczeń już wiadomo, że np. gotując zupę, należy przygotować każdego dnia ok. 200 jej litrów. Dlatego wolontariusze swoją pracę zaczynają już w piątek, a niekiedy i w czwartek. Jedną z takich osób jest Maciej Kowalski, który każdą wolną chwilę poświęca na pracę w kuchni. I chociaż wygląda na twardziela, to z dużym wzruszeniem wyjaśnia, że dla niego najważniejszą zapłatą za ten wysiłek jest fakt pomocy komuś biednemu i słabemu: – Ci ludzie potrafią być wdzięczni za każdy przejaw życzliwości – za smaczny i dobrze doprawiony obiad i dodatkowo jeszcze podany z uśmiechem, a niekiedy nawet i żartem – wyjaśnia Kowalski.\nWielu wolontariuszy słyszy często tekst o tym, że bezdomnym nie warto pomagać, gdyż sami zapracowali sobie na to, że znajdują się na ulicy. Ich jednak to nie zniechęca. A z odpowiedzią na pytanie „dlaczego im pomagać?” nie ma problemu proboszcz z częstochowskiej Doliny Miłosierdzia, czyli miejsca, gdzie Fundacja Ufam Tobie ma swoją siedzibę, ks. Andrzej Partika, który tłumaczy: – Miłosierdzie polega na tym, że jeśli ktoś czyni zło, to nie traktujesz go jako złego, tylko jako słabego. Złego trzeba karać, a słabemu trzeba pomóc. Doświadczamy tego wszyscy w konfesjonale, kiedy Bóg traktuje nas jako słabych, a nie jako złych. Tak samo winno być z naszą postawą wobec bezdomnych. Pallotyn zgadza się, że w zdecydowanej części przypadków ci ludzie sami są sobie winni, niemniej warto w każdym z nich dostrzec zwyczajnie osobę potrzebującą, bez oceniania czy w tej potrzebie znalazł się z własnej winy, czy też nie. – Beze mnie być może sobie nie poradzi – nie mogę go zatem zostawić – kończy ks. Partika.\nCzas na pytanie o powody bezdomności przyjdzie później. To podczas takiej rozmowy pojawi się okazja, by wspólnie zastanowić się, jak można zmienić ten stan rzeczy. Bo to nie jest tak, że jak ktoś raz wylądował na ulicy, to musi tam zostać do końca swojego życia. Wielu z nich udaje się wyjść z bezdomności. Potrzebują tylko wyciągniętej pomocnej dłoni. I tutaj właśnie jest miejsce dla takich ludzi, jak wolontariusze Fundacji Ufam Tobie. I oby nigdy ich nie zabrakło, i było ich jak najwięcej. Bo to właśnie tacy ludzie zmieniają ten świat.\nfot. Patrycja Kowalska


Czy przygotowanie fizyczne do porodu miało wpływ na jego przebieg? Prawdopodobnie tak, choć może też “mam dobre geny”. Tego nie wiemy na pewno. Niezła kondycja i dobre nawyki oddechowe nie zaszkodziły. Chociaż sam poród jest procesem bardzo nieprzewidywalnym i nie da się go zaplanować i przygotować się w 100%.\nMówiąc “specjaliści”, mam na myśli fizjoterapię urynoginekologiczną. Jestem po pierwszej konsultacji fizjoterapeutki z tą specyficzną specjalizacją i uważam, że każda kobieta w połogu powinna o siebie zadbać w ten sposób. To inwestycja w twoje zdrowie – na zawsze.


Miechunka w DecoBazaar - galeria sprzedawcy\nW DecoBazaar od 28.06.2016 Wystawionych produktów: 77Z wykształcenia i zawodu jestem architektem a moje niespokojne ręce z zamiłowania plączą wyjątkową biżuterię.Tworzę biżuterię ze srebra i minerałów techniką wire wrapping. Każda sztuka jest niepowtarzalna, powstaje od podstaw ręcznie z wykorzystaniem najlepszych materiałów i dbałością o każdy szczegół.\n"PLANETY SREBRNA BRANSOLETA Z DRUZAMI TYTANOWYMI"\nBardzo oryginalny produkt,\ndobry kontakt ze sprzedawcą,\n"GYNVAEL SREBRNY PIERŚCIEŃ Z KWARCEM TYTANOWYM"\nSam pierścień bardzo dobrze wykonany, wygodny i przede wszystkim prześliczny. Bardzo sprawny i miły kontakt, szybka wysyłka.\nZdecydowanie polecam artystę :)


Strona główna / Artyści / Chór Opery i Filharmonii Podlaskiej\nChór Opery i Filharmonii Podlaskiej – Europejskiego Centrum Sztuki w Białymstoku powstał w marcu 2006 roku z inicjatywy prof. Violetty Bieleckiej, obecnie kierującej zespołem oraz Marcina Nałęcz-Niesiołowskiego, ówczesnego dyrektora Opery i Filharmonii Podlaskiej w Białymstoku.\nZespół, uznawany za jeden z najlepszych chórów w Polsce, ma w swoim repertuarze wykonania koncertowe oper Georges’a Bizeta, Stanisława Moniuszki, Giacomo Pucciniego, Giuseppe Verdiego, a także największe dzieła muzyki sakralnej różnych epok oraz utwory kompozytorów współczesnych – m. in. Krzysztofa Pendereckiego, Stanisława Moryto, Pawła Łukaszewskiego, Miłosza Bembinowa.\nChór dokonał wielu nagrań – m. in. Sacred Music z kompozycjami Pawła Łukaszewskiego (nagroda Fryderyka, 2008), Pieśni kurpiowskie Karola Szymanowskiego, utwory Stanisława Moryty, Henryka Mikołaja Góreckiego (nagroda Fryderyka 2009), kantaty Zygmunta Stojowskiego: Modlitwa za Polskę i Wiosna z towarzyszeniem Orkiestry Opery i Filharmonii Podlaskiej pod batutą Marcina Nałęcz-Niesiołowskiego (nagroda magazynu Gramophone ). Zespół wziął także udział w rejestracji radiowej oratorium Feliksa Nowowiejskiego Znalezienie Krzyża Świętego, z towarzyszeniem Polskiej Orkiestry Radiowej pod dyrekcją Andrzeja Straszyńskiego.\nZa album Quo vadis Feliksa Nowowiejskiego, nagrany z Orkiestrą Filharmonii Poznańskiej oraz Wiolettą Chodowicz – sopran, Robertem Gierlachem – baryton, Wojtkiem Gierlachem – bas i Sławomirem Kamińskim – organy, pod batutą Łukasza Borowicza, został laureatem jednej z najbardziej prestiżowych nagród płytowych świata ICMA 2018 (International Classical Music Award).


Dogadać się z dzieckiem: 2016\nDo rodziców w nieustannej fazie rozwoju\nPrzyznam, że nie wierzyłam w powiedzenie "małe dzieci to małe wyzwania, duże dzieci to duże wyzwania". Mówiłam sobie, to zależy…. Podobała i nadal mi się podoba metafora rodzicielstwa jako walizki: co włożymy od najmłodszych lat, to też wyjmiemy na dalszych etapach budowania relacji rodzic-dziecko.\nWierzyłam, i nadal wierzę, że patrzenie sercem, uważność na swoje i dziecka potrzeby wpiera budowanie kontaktu. A gdy jest kontakt łatwiej się dogadywać. Można nawet pójść krok dalej. Miałam nadzieję, że taki kontakt, o jakim marzę (rozmowa, wspólne poranki i wieczory spędzone z dziećmi na pogaduchach), będą towarzyszyły mi w relacjach z dziećmi - zawsze, bez względu na wiek czy fazę rozwojową. Miałam, też nadzieję, że kontakt i wzajemne dogadanie pozwolą nam łatwiej przejść czas dorastania.\nChcę w to nadal wierzyć a jednocześnie wiem, że potrzebuję odejść od oczekiwań. Nie zakładać, że zawsze będzie kontakt, nie zakładać, że nie będzie buntu, nie zakładać, że będzie łatwiej… Po prostu nic nie zakładać, nie oczekiwać. Po prostu być z otwartym sercem dla siebie i dla moich dzieci, gdziekolwiek nas życie zaprowadzi.\nCzasem są chwile czy dni, że moje matczyne serducho płacze, tęskni za bliskością czy intensywnością kontaktów, które mieliśmy kiedyś. Wtedy chcę i otulić to serce akceptacją i ciepłem. Być z nim tu gdzie jest, zauważać swoje uczucia i potrzeby. Nazywać to co się dzieje, jak bardzo moje dzieci są dla mnie ważne, jak bardzo cenię kontakt z nimi a nawet jak bardzo lubię (i w sumie przyzwyczaiłam się) do tego jak do tej pory okazywaliśmy sobie bliskość i ważność i jak czasem nowe sposoby mnie zaskakują a nawet są dla mnie trudne.\nObecnie jako mama nastolatki i nabieram nowej perspektywy na macierzyństwo, na siebie, i na moją rolę. Nie wiem czy moje wyzwania są większe niż gdy dzieci były małe, lecz to co ważne stale się zmienia, coraz to przychodzą nowe i czas zaakceptować, że tak właśnie jest i będzie.\nZ uważnością obserwuję moje dzieci, szczególnie nastolatkę, lecz i inne dzieci wokół siebie w wieku nastoletnim. I nawet jeśli nadal część mnie nie zgadza się z przytoczonym powiedzeniem, to czasem, gdy zmagam się z dylematami rodzica dorastającego młodego człowieka, to na chwilę miałabym gotowość wybrać się w podróż do momentów, gdy wyzwaniami było dzielenie się (lub nie) zabawkami w piaskownicy, zapewnianie bezpieczeństwa ruchliwym niemowlakom czy nawet zmaganie się z kolkami maluszków.\nNie mam jednak na razie:) wehikułu czasu i chcę świadomie i krok po kroku pielęgnować relacje z dorastającymi dziećmi. Chcę cieszyć się tym, co było i jednocześnie otworzyć się na to, co jest - a jest inaczej.\nDorastanie nie jest wcale prostym procesem. To poszukiwanie siebie w sobie, swojej tożsamości w momencie, gdy ciało się zmienia, zachodzą kluczowe zmiany w mózgu, hormony, kolokwialnie mówiąc, szaleją. To również czas sprawdzania, gdzie przynależę a gdzie chcę przynależeć, co to tak naprawdę znaczy być akceptowanym, jak można mówić o swoich granicach i jak inni to robią.\nRodzice nastolatków potrzebują siły, spokoju i cierpliwości a jednocześnie ich dzieci również. Dla obu stron i rodziców i dorastających dzieci dorastanie to czas intensywnych zmian a niejednokrotnie towarzyszą temu silne emocje.\nW relacji z nastolatkiem bardzo ważną rolę ma wzajemne zaufanie. Nam podoba się i inspiruje nas to, co Jasper Juul pisze o zaufaniu:\n"Zaufanie to nie przekonanie, że nasze dzieci robią tylko to, co my, rodzice, uważamy za słuszne. Zaufanie którego nastolatki potrzebują, to wiara, że dadzą z siebie wszystko, aby stać się takimi ludźmi, jakimi chcą się stać."\nWięcej w temacie budowania relacji z nastolatkami na nowym blogu: http://dorastacznastolatka.blogspot.com\nAutor: Joanna Berendt o 19:39\n"Przecież 1/5 dnia w szkole to zabawa!"\nInspirację do tego artykułu jest rozmowa, którą miałam z nauczycielką I klasy SP w czasie warsztatów z Porozumienia bez Przemocy w jej szkole.\nNauczycielka: Jak mam uspokoić grupę? Tylko tak bez krzyczenia, bo nie chcę krzyczeć.\nJa: Ile czasu mają na zabawę?\nNauczycielka: 20 minut.\nJa: Co by było, gdyby mieli więcej tego czasu?\nNauczycielka: Nie zatrzymam już tego. Ale przecież 1/5 czasu w czasie dnia mają na zabawę. No i zajęcia są też często przez zabawę.\nJestem osobą, która dość mocno stoi za potrzebami dziecka i ma tendencję do zachęcania innych by regularnie porównywali świat dziecka ze światem dorosłych.\nWolna zabawa i nauka przez zabawę to nie jest to samo. Poprosiłam grupę, aby wyobraziła sobie, że teraz najbliższą niedzielę zamiast spędzić czas tak jak lubią (co jest ekwiwalentem zabawy w świecie dziecka) - czyli poszli na rower, spotkali się przy piwie ze znajomymi, poszli na zajęcia z tańca, itp., spędzą go na świetnym szkoleniu, prowadzonym aktywnie, na wesoło (pozwoliłam sobie na to porównanie, gdyż wcześniej grupa wyraziła opinię, że dobrze się bawi).\nNo i jednak to nie to samo. Świetnie się uczyć przez zabawę. I dzieciaki to robię genialnie właśnie w wolnej zabawie. A jednak jak ktoś prowadzi tę "naukę przez zabawę" to ona jest trochę o innym odcieniu. Też jest fajnie. Ale jednak...\nTak moje pytanie czy 1/5 wolnej zabawy na cały dzień szkolny (a nierzadko na cały dzień, bo potem są jeszcze zajęcia dodatkowe, prace domowe) czy to pokrywa się z priorytetami 6-7 latka?\nJest sporo książek, które pokazują nam, iż wolna zabawa jest podstawą świata dziecka, choćby Peter Gray "Wolne dzieci".\nMnie jednak również ciekawi odpowiedź, którą dorośli szybką mogą dostać wchodząc w buty dziecka. Spróbujcie przez 10-15 minut być naprawdę tym dzieckiem:\n(nie mów: Kajtek widzi nauczycielką, która stoi nad nim i kiwa głową. Tylko: Widzę jak stoi przy mnie pani i kiwa głową.)\nZobacz co, jako dziecko widzisz, co z tego, może być dla ciebie jasne? czego powodów w ogóle może nie rozumiesz? Co możesz czuć w tej sytuacji? Za czym tęsknisz? Czego najbardziej pragniesz tu i teraz? Jaką mógłbyś mieć prośbę?\nTakie wejście w buty dziecka nierzadko kończy się wspaniałymi wglądami i nowymi strategiami, które mają większe szanse na zaspokojenie potrzeb i dziecka i dorosłego.\nPodzielę się z Wami taką sytuacją:\nTata na warsztat przyszedł z wyzwaniem, jakie stawiał przed nim jego nastoletni syn. Rodzice byli już dawno po rozwodzie, niemniej jednak byli nadal w dobrych relacjach. Chłopak natomiast w szkole co i rusz coś nabroił. Były rozmowy, ustalenia i nic. Tata wszedł w buty chłopaka. Był przerażony tym, co zobaczył, poczuł. W skrócie taki był wgląd "Do cholery jasnej, czemu jeśli rodzice się tak dobrze dogadują, do Pani dyrektor czy nauczycielki zawsze przychodzą razem, uśmiechnięci, niemalże pod rączkę, to czemu ja nie mam pełnej rodziny. Nic z tego nie kapuję. A im więcej broję, tym więcej mam ich razem."\nTata był przekonany (i na pierwszy rzut oka wydaje się to bardzo zrozumiałe), że jak będą jednym, życzliwym acz wspólnym frontem, to będą lepiej wspierać syna. Będąc w butach chłopaka poczuł, iż przesadzili w tym budowaniu szczęśliwych rozwiedzionych rodziców. Oczywiście nie chciałabym, aby to było odczytane, iż lepiej być wrogim do siebie po rozwodzie. Dobrze jednak być uważnym jak bardzo to może być niezrozumiałe dla dziecka. A przede wszystkim przez podane tego przykładu chcę podkreślić, jak ważna jest empatia, bo powoduje, iż do każdego możemy podjeść indywidualnie i według jego potrzeb a nie sztywnych ram.\nDruga część, która mnie w tym poruszyła, to słowa nauczycieli "Nie chcę krzyczeć."\nMarshall B. Rosenberg, twórca PBP, podkreślał, że przemoc dzieje się dlatego, iż nie mamy dopasowanych społecznych struktur do potrzeb dzieci. Gdyby szkoły była bardziej dopasowane, nie potrzebny byłby krzyk ze złości a potem poczucie winy, że się krzyknęło. Owszem pewnie jest potrzebny od czasu do czasu podniesiony głos, o czym wie każdy rodzic, opiekujący się większą gromadą niż... jestem gotowa nawet napisać jedno dziecko. Bo dzieci to ruch, często hałas, nierzadko chaos. Więc czasami by być usłyszanym, krzykniemy. Ale nie po to by ich tym krzykiem ukarać, zawstydzić, poniżyć - ale po prostu z wielkiej chęci bycia usłyszanym i zauważonym. I oczywiście nie tylko podniesiony głos jest na to sposobem. O tym w innym artykule.\nA jak bardzo zabawa jest ważna w życiu w ogóle człowieka, pewnie każdy: i ten co wykonuje pracę z pasją i ten co wykonuje jej bez pasji - wie. Wie to dzięki swoim emocjom, które mu towarzyszą w tym pracowaniu. Jednym towarzyszy entuzjazm, drugim zniechęcenie. Co wolisz?\nPamiętam moje spotkanie z Andre Stern'em, sam siebie przedstawia - chłopiec, który nigdy nie chodził do szkoły -dziś ma lekko ponad 40 lat. Tłumaczyłam z francuskiego jego wykład na Ogólnopolskim Spotkaniu Edukacji Alternatywnej w Warszawie. Pierwszą rzeczą jaką mi powiedział po "Bonjour!", było "Tylko się bawmy, ok!"\nCały stres z jakim przyszłam, spłynął ze mnie. Tak, w zabawie nie da się pomylić. Ale da się uczyć na własnych błędach z entuzjazmem, który - jak mówi Andre - jest nawozem* dla mózgu.\nZatem bawcie się i dajcie bawić się dzieciom. I pewnie bez waszej zgody na zabawę dla was, będzie wam trudno pozwolić się bawić dzieciom.\n* Kto był na wykładzie mógł usłyszeć i widzieć jak bardzo weszłam w zabawę. W czasie tłumaczenia nie mogłam znaleźć poprawnego słowa na słowo engrais (nawóz), więc powiedziałam do publiczności: "Zabrzmi to śmiesznie, ale nie znajduję innego słowa teraz, więc przetłumaczę jak przychodzi: Entuzjazm to obornik dla mózgu!\nRodzicu, pracuj nad sobą, będziesz mieć szczęśliwe dziecko!\nBadania neurobiologiczne pokazują, iż sposób w jaki interpretujemy czy przeżywamy, nawet po latach, własne doświadczenia z dzieciństwa w dużym stopniu decyduje jak wychowujemy dzieci. Dlatego tak ważne jest by będąc rodzicem pracować nad własną samoświadomością - umiejętnością zauważania i rozumienia swoich myśli, emocji i potrzeb oraz nawiązywaniem ciepłego życzliwego kontaktu z samym sobą.\nGeny, które przekazujemy naszym dzieciom są ważne, lecz równie ważne jest to, czego doświadczają w relacji z nami jako najbliższym środowiskiem.\nW książce "Życie emocjonalne mózgu" autorzy Richard J. Davidson i Sharon Begley opisali badania przeprowadzone na szczurach (1989 r., Meaney i współpracownicy). Zaobserwowano, że spokojne szczurze matki dają swoim małym czułość, niespokojne szczurze matki są nerwowe i nie otaczają czułością małych. Co więcej badacze zauważyli, że niektóre dorosłe szczury mają dużo większą łatwość niż inne w otrząsaniu się ze stresu w trudnych dla nich sytuacjach. Szczegółowe badania pokazały, iż w stresujących sytuacjach mózgi szczurów "spokojnych" produkują mniej hormonów stresu. Dzieje się to dzięki temu, że w części mózgu zwanej hipokampem mają więcej receptorów tych hormonów. Jak piszą autorzy książki - to jest taka sytuacja jakby nastolatek miał trzy pary uszu – mniej trzeba mówić i powtarzać i szybciej dociera:)\nAle wracając do szczurów, większa ilość receptorów powoduje, że do procesu przekazania organizmowi informacji nie trzeba wywarzać tak dużo hormonów stresu. To, co miało wpływ na ilość receptorów w hipokampie to ciepło i bliskość, które małe szczury doświadczyły od matek. Choć wcześniej naukowcy uważali, iż to geny determinują jak zachowują się dzieci, czyli nerwowe szczurze mamy rodzą nienerwowe szczurze dzieci i odwrotnie. Jednak gdy zorganizowano "szczurzy adopcyjny ośrodek", w którym nerwowe szczurze mamy wychowywały szczurze dzieci spokojnych szczurzych mam i odwrotnie, okazało się, że małe szczury odziedziczyły czy powiedzmy przejęły zachowania od matek, które miały inne geny. Jak to określili badacze" był to trumf wychowania nad naturą.\nGen, jak piszą autorzy wspomnianej publikacji, który sprawia, iż szczury są niespokojne, wytwarza wspomniane wcześniej receptory hormonów stresu w hipokampie – łagodne szczury mają ich więcej a niespokojne mniej. Ten gen odpowiedzialny za wytwarzanie receptorów hormonu stresu ulega zmianom pod wpływem doświadczeń z początkowego okresu życia – u szczurów wychowanych przez troskliwe matki gen wykazał około dwa razy większą aktywność niż u tych, których matki były zestresowane.\nTo badanie pokazało, iż otoczenie w którym wzrastamy i żyjemy może uaktywniać lub wyciszać nasze geny. Od badań na szczurach naukowcy przeszli do badań na próbkach tkanek mózgowych ludzi, z których również wyszło, iż ciepło i bliskość w dzieciństwie miały bezpośredni wpływ na ilość receptorów hormonów stresu w hipokampie mózgu ludzkiego.\nJaka nauka dla nas rodziców? Ważnym jest by rodzic miał poczucie, że jest bezpieczny, ważny i ma znaczenie, bo wówczas to samo poczucie budowane jest u dzieci. Bardzo przemawia do mnie metafora użyta w książce, że nasz kod DNA przypomina bogatą kolekcję muzyki – to że mamy jakąś płytę nie oznacza, że będziemy ją odtwarzać, a to, że mamy jakiś gen nie oznacza, że jest on aktywny. Dzieje się tak bowiem na ekspresję genu wpływa znacząco otoczenie.\nNawiązanie więzi emocjonalnej z dzieckiem, w której podstawą jest bliskość, zaufanie i dialog, wymaga przede wszystkim samoświadomości tego, co się dzieje w rodzicu - jego myśli, uczuć i potrzeb. A dopiero w następnym kroku gotowości do zrozumienia i uszanowania świata dziecka - jego myśli, uczuć i potrzeb.\nJak więc rozwijać samoświadomość swoich myśli, uczuć i potrzeb? My proponujemy chwile uważności. Na najbliższy tydzień nastaw sobie budzik w telefonie na 3 losowo wybrane momenty w ciągu dnia. A gdy alarm zadzwoni:\n• Zatrzymaj się na chwilę i weź kilka świadomych wdechów i wydechów\n• Następnie sprawdź co wówczas zajmuje Twoją głowę, jakie myśli. Pozwól sobie je tylko obserwować i nie rozwijać ich.\n• Przy kolejnych oddechach zauważ co, dzieje się w twoim ciele, może gdzieś są napięcia, uciski, może Twoje serce bije szybko, a może ledwo je wyczuwasz.\n• Zobacz, co w danym momencie mógłbyś zrobić dla swojego ciała, abyś się poczuł spokojny i uważny - może to będzie zmiana pozycji ciała, może przeciągnięcie się, może coś jeszcze innego?\nA następnie zapytaj siebie: co teraz czuję? czego potrzebuję?\nZauważ, że nie chodzi o to by koniecznie coś zmieniać. Chodzi bardziej o to by zauważyć. Jest to ważny pierwszy krok do nawiązania pełnego życzliwości i uważności kontaktu z samym sobą, by potem móc takiej jakości kontakt oferować dzieciom.\nRodzicu, pracuj nad sobą, będziesz mieć szczęśliwe...