Śledztwo klimatyczne redaktora Warzechy rodem z 13. Posterunku [POLEMIKA] | Energetyka24\nJakub Wiech 10.05.2021 09:43\nZupełnie naga broń\nW najnowszym numerze tygodnika Do Rzeczy znaleźć można tekst red. Łukasza Warzechy pt. „Klimatyzm obnażony”. Jest to okładkowy materiał tego wydania, reklamowany jako „śledztwo”, które ma obnażyć „wielkie zielone oszustwo fanatyków ocieplenia klimatu”. Niestety, materiał nie tylko nie obnaża niczego poza brakiem wiedzy red. Warzechy, ale też – ze względu na wysokie stężenie manipulacji oraz półprawd – stanowi niebezpieczny produkt medialny, mogący wprowadzać w błąd czytelników.\nAnalizę warto zacząć od stwierdzenia, że tygodnik, który opublikował ten materiał, znany jest z udostępniania swych łamów osobom kwestionującym w pozamerytoryczny sposób teorię antropogenicznego globalnego ocieplenia. Tak było m.in. w 2019 roku, kiedy to okładkowym artykułem DoRzeczy został komentarz Tomasza Cukiernika zdebunkowany tutaj.\nKlimatyczna Akademia Policyjna\nTekst Warzechy prowadzi czytelnika przez poszczególne „mity”, które – w większości – tworzy sam autor, posługując się taktyką tzw. stawiania chochołów (tzn. kreuje pewną kwestię, czyni z niej zarzut lub argument oponenta i bohatersko się z nią rozprawia). Pierwszy tego typu chochoł znajduje się już we wstępie do materiału. Red. Warzecha pisze, że gdy zima jest ciepła, to „klimatyści” krzyczą, że to wina globalnego ocieplenia, natomiast milkną, gdy trafi się zimny kwiecień. „Gdy zaś zimne miesiące ciągną się w nieskończoność, tak jak w tym roku, klimatyści milczą (...)” – wskazuje autor. To oczywista nieprawda – po pierwsze, żaden rozsądny i choć trochę obeznany w temacie człowiek (a tym bardziej naukowiec) nie wyciąga wniosków na temat klimatu z chwilowego układu pogody. Jeden zimny dzień, miesiąc czy rok w żaden sposób nie mogą służyć za argument w sprawie globalnego ocieplenia, tym bardziej, gdy chodzi o lokalne pomiary temperatury. Trend i zaawansowanie zmian klimatu oblicza się na podstawie średnich wieloletnich. Te zaś jednoznacznie wskazują na ocieplenie. Dekada 2011-2020 była najcieplejsza w historii pomiarów. Lata 2016, 2019 i 2020 były najcieplejszymi w historii pomiarów. 6 najcieplejszych lat w historii pomiarów to lata od 2015 roku. Rok 2020 był najcieplejszym w historii europejskich pomiarów – i to pomimo przymrozków w Polsce nawet w II połowie maja. W skali świata rok 2020 rywalizował o palmę pierwszeństwa z 2016. To właśnie na te dane patrzą „klimatyści”. Chwilowy układ pogody należy do arsenału argumentów drugiej strony, która zwykła pytać, jak to jest, że klimat się ociepla, skoro mieliśmy zimną majówkę.\nRedaktor Warzecha przygotował na potrzeby artykuły własną klasyfikację „klimatystów” zaznaczając na wstępie, że nie są to naukowcy. Trudno zrozumieć, dlaczego autor wyłączył tę grupę, zwłaszcza, że to właśnie w niej znaleźć można – procentowo – najwięcej głosicieli tych tez, z którymi się nie zgadza. Nie wiadomo też, jak red. Warzecha klasyfikuje ludzi, którzy nie są naukowcami, a którzy powtarzają kropka w kropkę to, co mówią naukowcy.\nNastępnie autor wymienia szereg postaci, które według niego robią interes na globalnym ociepleniu. Wskazuje m.in. na Ala Gore’a, Gretę Thunberg i Billa Gatesa. Do osób tych można mieć rozmaite pretensje i zastrzeżenia, ale trudno zrozumieć, co ich działalność zmienia w kwestii zmiany klimatu. Czy polityczne wypowiedzi Gore’a, aktywizm Thunberg albo przedsiębiorczość Gatesa jakkolwiek wpływają na potwierdzony naukowo fakt, że człowiek ociepla atmosferę przez emisję gazów cieplarnianych? Nie.\nPod ogień krytyki red. Warzechy trafia również portal Nauka o Klimacie (NoK) i prowadzący go zespół pod kierunkiem prof. Szymona Malinowskiego. „Chociaż redakcję portalu stanowią w większości naukowcy, to sposób argumentacji jest nierzadko publicystyczny” – twierdzi autor, w publicystyczny sposób argumentując przeciwko naukowcom. Trudno zrozumieć istotę tego zarzutu red. Warzechy. Czyżby miał on pretensje do naukowców, że przedstawiają fakty naukowe w publicystyczny, a więc przystępny i powszechnie zrozumiały sposób?\nDalej red. Warzecha krytykuje NoK, że obala mity „zestawiając ze sobą twierdzenia całkowicie w debacie uprawnione - np. zakwestionowanie przemożnego wpływu człowieka na zmiany klimatu ze stwierdzeniami (...) takimi jak rząd światowy kontroluje ludzi za pomocą chemtrails”. Takie twierdzenia są jednak zupełnie nieuprawnione. Po pierwsze, NoK w każdym ze swoich artykułów dokładnie i starannie wyjaśnia, dlaczego dany mit jest mitem. Publikowane tam teksty są opatrzone szeregiem przypisów oraz zawierają bardziej rozbudowane wersje dla zaawansowanych czytelników. Wszystkie materiały NoK powstają pod okiem naukowców, a zawarta w nich argumentacja nie jest oparta na chwytach erystycznych, tylko na faktach i logicznym wyprowadzaniu wniosków. Po drugie, kwestionowanie „przemożnego wpływu człowieka na klimat” w debacie naukowej jest uprawnione, gdy stoją za tym potwierdzone dowody naukowe. Tymczasem zgromadzony przez naukowców materiał dowodowy jasno wskazuje, że to człowiek i jego gospodarka odpowiadają za globalne ocieplenie. Dlatego też naukowcy uznają kwestionowanie dominującego wpływu człowieka na obecną zmianę klimatu za mit.\nŻandarm z St. Tropez i naukowcy\nBiorąc powyższe pod uwagę naprawdę trudno pojąć, dlaczego red. Warzecha jako mit zakwalifikował stwierdzenie „powodowane przez człowieka globalne ocieplenie jest faktem, a z faktami nie ma co dyskutować”. Dowodów na to, że człowiek odpowiada za obecną zmianę klimatu jest cała masa. Świadczyć może o tym chociażby wzrost stężenia CO2 (czyli: gazu cieplarnianego) w atmosferze, potwierdzony pomiarami wzrost temperatur w dolnych jej warstwach i spadek w górnych (co z kolei odpowiada mechanizmowi działania „kołderki”, jaką CO2 tworzy wokół planety, zatrzymując promieniowanie przy jej powierzchni), wzrost poziomu mórz, rekordy wieloletnie średnich globalnych temperatur itp. itd. Dla świata nauki antropogeniczne globalne ocieplenie (AGO) jest faktem potwierdzonym w tym samym stopniu, co istnienie grawitacji. Wątpliwości na ten temat wysuwane są już wyłącznie w mediach – nie dlatego, że ktoś nie dopuszcza jakichś naukowców do głosu, tylko dlatego, że na tezę przeciwną, tj. taką, która głosi, iż to nie człowiek odpowiada za ocieplenie, nie ma dowodów. Te są po stronie teorii AGO.\n„W przypadku domniemanego antropologicznego ocieplenia klimatu możliwości eksperymentalnego sprawdzenia oczywiście nie ma” – pisze red. Warzecha i znów mija się z prawdą. Oczywiście nie możemy – w ramach eksperymentu – sklonować Ziemi, ale wiemy (dzięki badaniom i eksperymentom), że CO2 to gaz cieplarniany, że ludzie wtłaczają gigatony tego gazu do atmosfery, że jego stężenie stale rośnie. To właśnie te stwierdzenia leżą u podstaw teorii AGO. Pewnego rodzaju eksperymentem są też modele klimatologów, zakładające wzrost średnich globalnych temperatur w miarę przyrostu emisji – te sprawdzają się całkiem dokładnie.\nRed. Warzecha nie widzi jednak takich subtelności. Nie dostrzega także szczegółów systematyki naukowej stwierdzając, że teoria AGO jest „wciąż jedynie hipotezą - jedną z kilku”. To nieprawda. AGO to teoria naukowa - efekt długiego i skomplikowanego procesu naukowego, który polegał na analizowaniu ton materiału dowodowego. W jego trakcie niczego nie założono apriorycznie, tylko wysuwano i obalano (posługując się metodą naukową, a więc najdoskonalszym narzędziem poznawania rzeczywistości, jakie znane jest człowiekowi) szereg różnych hipotez, aż ustalono, że to ludzie odpowiadają za globalne ocieplenie. Tymczasem redaktor Warzecha manipuluje i próbuje przekonać czytelnika, że jest kilka – potencjalnie równie prawdziwych - hipotez. To oczywista nieprawda. Wszelkie dowody zgromadzone przez naukę są po stronie AGO. Gdyby było inaczej, nie mówilibyśmy teraz o teorii AGO – nauka jest bowiem dyktaturą, dyktaturą dowodów.\nDalej red. Warzecha „atakuje” konsensus naukowy w sprawie GO. „Prawdy nie ustala się na mocy konsensusu” - racja, ale przecież nikt jej tak nie ustalił. Ten konsensus jest właśnie efektem tego, że za teorią AGO stoi przytłaczająca ilość materiału dowodowego (o czym było wyżej). „Jeżeli nie zgadzałoby się choćby 3% naukowców, to właśnie ich argumentom należy się przyglądać ze szczególną uwagą” – wskazuje red. Warzecha, najwyraźniej nie zdając sobie sprawy, że tak się właśnie dzieje. Tyle, że argumenty tych niezgadzających się nie wytrzymują sprawdzenia metodą naukową. Dobrym tego przykładem jest prof. Richard Lindzen. Wielokrotnie mylił się w swoich przewidywaniach dotyczących wzrostu średnich globalnych temperatur - co zostało już potwierdzone m.in. przez dokonane w przeszłości pomiary. Dlaczego zatem pochylać się nad tymi samymi jego argumentami, skoro wiadomo, że jest on w błędzie?\nRed. Warzecha nie ustaje jednak w krytyce konsensusu - stwierdza, że badanie Cooka z 2013 roku wykazujące 97-procentowy konsensus było nierzetelne, bo dotyczyło nie tylko prac klimatologów, ale też innych naukowców. Tymczasem wcześniejsze badanie Dorana z 2009 roku przeprowadzone tylko wśród „earth scientists” dało bardzo podobny wynik (97,4%).\nAutor chcąc podeprzeć swe tezy zewnętrznym autorytetem przywołuje postać Bjorna Lomborga. Ten duński politolog znany jest ze swoich książek, które – uznając odpowiedzialność człowieka za zmianę klimatu – kwestionują sens walki z tym zjawiskiem. Niestety, prace te obarczone są licznymi i poważnymi mankamentami – jest ich na tyle dużo, że powstał już portal, który wylicza błędy i manipulacje, jakie Lomborg zawarł w swoich publikacjach i wypowiedziach. Można zadać teraz pytanie, dlaczego red. Warzecha woli w kwestii klimatu słuchać mylącego się politologa, którym jest Lomborg, a pozostaje głuchy na głos klimatologów - czyli np. profesora Szymona Malinowskiego, którego pracę krytykuje.\nWybiórczy gliniarz z Beverly Hills\nNa potrzeby swojego artykułu red. Warzecha przytoczył cytat z raportu AR5 (2014 rok) Międzyrządowego Panelu ds. Zmiany Klimatu (IPCC) wskazując, że „dla większości sektorów gospodarki wpływ zmian klimatu będzie niewielki w porównaniu z wpływem innych czynników”. Nie jest to jednak pełne i wierne tłumaczenie tego fragmentu:\nŹródło: IPCC AR5\nIPCC wskazuje tu bowiem czynniki, które będą miały większy wpływ niż zmiana klimatu dodając jednocześnie, że mamy niepełne dane dot. ekonomicznych skutków GO, osadzając projekcje w scenariuszu wzrostu temp. o 2,5°C, przy czym maksymalny wzrost przewidywany przez IPCC do 2100 r. to 4,8°C. Poza tym, dość zabawnym jest, że red. Warzecha powołuje się na raport IPCC, czyli dokument, który dosłownie miażdży wcześniejsze tezy jego artykułu - np. te, że teoria AGO to wciąż hipoteza. Co więcej, o innych skutkach GO przewidywanych przez IPCC (wojny, głód, susze, migracje) red. Warzecha milczy.\nWarto tu podkreślić, że red. Warzecha cytuje sobie IPCC tak, jak mu wygodnie i tam, gdzie mu wygodnie. Wybierając sobie akurat takie fragmenty, jakie mu pasują do tezy i ignorując całą resztę. Anglosasi mają na to bardzo ładne słowo: cherrypicking.\nSytuacja jest tym zabawniejsza, że w dalszej części swojego tekstu red. Warzecha „obala” następujący „mit”: na zmiany mamy czas tylko do 2030 roku, w przeciwnym razie nastąpi klimatyczna apokalipsa - ten „mit” to bardziej brak zrozumienia m. in. raportów IPCC, na które autor sam się powołuje. 2030 rok to ustalona data dotycząca wykorzystania budżetu węglowego celem wyhamowania wzrostu średnich globalnych temperatur i utrzymania zmiany klimatu w przewidywalnych ryzach, zgodnych z międzynarodowymi postanowieniami (przede wszystkim: z Porozumieniem Paryskim). Jest to wyznaczony umownie termin, który powinien dać największe szanse na okiełznanie zmiany klimatu w stopniu uniemożliwiającym jego destabilizację. Nauka nie używa tu pojęcia „apokalipsy” – a to przecież na zdanie nauki powinno się patrzeć w pierwszej kolejności, gdyż inne źródła (np. media) mogą dostarczać informacji o wątpliwej jakości – czego tekst red. Warzechy jest najlepszym przykładem.\nW następnej części artykułu red. Warzecha sam powiela (świadomie lub nie) szereg mitów funkcjonujących od lat w kręgach kwestionujących globalne ocieplenie. Mówi m.in. o tym, że w latach 70. straszono globalnym ochłodzeniem. Tak, straszono – a konkretnie straszyły media, które do ustaleń nauki podchodziły tak samo, jak Łukasz Warzecha, tj. wybiórczo i apriorycznie. Innymi słowy mówiąc: red. Warzecha, sam będąc nierzetelnym w swoim tekście o klimacie podbudowuje swoją argumentację innymi przykładami dziennikarskiej nierzetelności.\nW ostatniej części tekstu red. Warzecha stawia tezę, że tak jak istnieje lobby paliw kopalnych, tak samo istnieje też „zielone lobby”. „Po drugiej stronie są interesy równie już w tej chwili potężne, jeżeli je zsumować” - pisze. Podpiera swą tezę trzema argumentami.\nPo pierwsze: AGO ma stanowić polityczny wehikuł dla polityków i aktywistów – cóż, nie jest to specjalne odkrycie, że jeśli coś staje się powszechnym i dotkliwym problemem, to pojawiają się partie i organizacje zajmujące się nim. Tak samo można powiedzieć o bezrobociu, opiece zdrowotnej, mieszkalnictwie itp. itd. Czy w jakikolwiek sposób podważa to istotę i wagę problemu bezrobocia, służby zdrowia czy kondycji mieszkalnictwa?\nPo drugie: media żyją z AGO i upraszczają przekaz – jest to naprawdę dość kuriozalny argument w ustach dziennikarza, który napisał właśnie potężny tekst na ten temat, z którego zrobiono następnie artykuł okładkowy. No chyba, że red. Warzecha napisał swój artykuł o GO za darmo, a DoRzeczy nie weźmie ani złotówki ze sprzedaży wydania? Czy może po prostu media są od tego, żeby pisać o sprawach istotnych? Red. Warzecha dotknął tu jednak istotnego problemu – ale tkwi on gdzie indziej, mianowicie w tym, że o ile nie ma nic złego w upraszczaniu przekazu nauki przez media, o tyle przekłamywanie tego przekazu jest już karygodne. A tymczasem przekłamuje go właśnie redaktor Warzecha. Czyżby ten argument był więc zawoalowaną samokrytyką?\nPo trzecie: za walką z klimatem stoją interesy finansowe. Za argument Warzechy służy tu firma Vestas, która instaluje turbiny wiatrowe. Warzecha wskazuje, że zainstalowała w 2020 r. 16 GW wiatraków. Robi wrażenie? Może ono osłabnąć, gdy czytelnik uświadomi sobie, że energetyka wiatrowa odpowiada jedynie za ok. 7% globalnej produkcji energii elektrycznej. Tymczasem energetyka węglowa za ok. 34%, a gazowa za ok. 23%. Ergo: te dwa paliwa kopalne to dalej ponad 50% światowej produkcji elektryczności. Warto też zwrócić uwagę na ranking najbogatszych firm Fortune Global 500. W pierwszej dziesiątce znajduje się bowiem aż 7 spółek, które są mniej lub bardziej pośrednio związane z wykorzystaniem paliw kopalnych. Czy naprawdę red. Warzecha ma swych czytelników za ludzi o tak wąskich horyzontach by uwierzyli, że siłę przemysłu kopalnego może zrównoważyć obecnie dopiero raczkujący przemysł odnawialny? Warto dodać, że historia zna wiele przypadków potężnych transferów finansowych między tym pierwszym sektorem a organizacjami kwestionującymi teorię AGO, ale żadnej historii klimatologa piszącego nieprawdę ze względu na pieniądze od spółek zajmujących się energią odnawialną.\nKapitan Sowa na złym tropie\nPodsumowując, red. Warzecha miał szansę napisać tekst, który będzie merytoryczną krytyką np. błędów czy niedostatków poszczególnych polityk klimatycznych lub organizacji – rzekomo – prośrodowiskowych. Nauka dostarcza wielu argumentów w tym zakresie. Niestety, wybrał on inną drogę – drogę kontrfaktycznej narracji, opartej nie na faktach, a na fantazjach.\nWarto zaznaczyć, że takie mieszanie w głowach czytelników w tym momencie jest już po prostu niebezpieczne. Polskę czeka forsowna transformacja energetyczna - długotrwała i kosztowna. Jej skala wynika z faktu, że przez ostatnie 30 lat nie zrobiono nic, by obniżyć polskie emisje np. z energetyki (pomimo sygnałów, że takie działania podjąć trzeba). Koszty tej transformacji w sporej części będą przerzucone na społeczeństwo (np. w formie wyższych rachunków za energię). To cena zaniedbań, braku myślenia, słabości instytucjonalnej i politycznej państwa. Ucierpią na tym wszyscy, a szczególnie ci najubożsi. To zrodzi opór. Tymczasem ludzie pokroju Łukasza Warzechy próbują ten opór przekuć w falę utrzymującą ich przy popularności. Będą zatem podważać sens transformacji, wskazując na brak podstaw dla tego procesu. I temu właśnie służą np. takie wstawki o „klimatycznym oszustwie”. Tylko, że towarzystwo to zapomina dodać, iż prowadzenie innej polityki w ramach UE nie jest możliwe. Bo UE od bardzo dawna sygnalizuje, że będzie dążyć do redukcji emisji. Bruksela czyni z polityki klimatycznej nowe spoiwo dla państw członkowskich. Abstrahując od technicznej oceny polityki klimatycznej UE (do niej można mieć szereg zastrzeżeń), to propozycje zachowania status quo w polskiej energetyce są nie do zrealizowania w ramach unijnego prawa. Dalsza bierność w temacie będzie nas kosztować jeszcze więcej.


Lech Samozwaniec | Niepoprawni.pl\nŹródłem tej plotki był nie kto inny, tylko rodzina Romanowów. Świadczy o tym wiele faktów - później skrzętnie ukrywanych przez tę rodzinę. Nie ulega wątpliwości, że byli oni tymi, którzy na dymitriadzie osobiście skorzystali, choć nie bez bolesnych tragedii rodzinnych, przygód i perturbacji. Cena jaką zapłacili Moskale za "transformację ustrojową" państwa Rurykowiczów w państwo Romanowów była wysoka. O ile Godunow próbował odbudować kraj po zniszczeniach dokonanych przez Iwana Groźnego, o tyle Fiodor (Filaret) Romanow wpędził kraj w wieloletni kryzys, którego skutki odczuwane były jeszcze w latach czterdziestych XVII wieku.\ncz. 1 - http://youtu.be/DQR8Wdbvhvo\ncz. 2 - http://youtu.be/iTQjiJ3pTW4\ncz. 3 - http://youtu.be/XJcsj3P1G-s\ncz. 4 - http://youtu.be/jMcjwndfBuw\ncz. 5 - http://youtu.be/B6puFVZ9xUg\ncz. 6 - http://youtu.be/MUzBhTSNa7Q\ncz. 7 - http://youtu.be/wkotyDNC9NI\ncz. 8 - http://youtu.be/1FwDGt5cdSM\ncz. 9 - http://youtu.be/qBJgz0pJnNo\ncz. 10 - http://youtu.be/cIKzTgu-b7I\ncz. 11 - http://youtu.be/mC0LEO2r9NE\ncz. 12 - http://youtu.be/cBermkg7giw\n(cykl jeszcze nie skończony - będą następne odcinki!)\nseawolf - 26 Lipca, 2012 - 21:13\nArcyciekawe, obejrzalem wszystkie czesci, czekam na wiecej!\nalchymista (niezweryfikowany) - 26 Lipca, 2012 - 21:38\nDziekuję, postaram się nie zawieść. Tylko teraz kilkudniowa przerwa - mam cos do zrobienia. Pozdrawiam serdecznie.\nJedna rzecz mnie męczy:\nHonic - 26 Lipca, 2012 - 22:42\nCzytam tekst z I części: "Przyroda nie kochała cara Borysa. 1601 roku eksplodował w Peru wulkan Huaynaputina. Wybuch wulkanu spowodowal w Moskowii anomalie klimatyczne - tzw. "wulkaniczną zimę". Nastała klęska głodu. Umarły setki tysięcy ludzi. Rząd Godunowa był bezsilny."\nChodzi mi o to, że "zima wulkaniczna" jest jako zjawisko wymysłem (wyłącznie) zimnowojennym powstałym w latach osiemdziesiątych ubiegłego stulecia na skutek działania sowieckiej agentury wpływu i amerykańskich (głównie) pożytecznych idiotów. Wspomniana klęska głodu z taką hekatombą ofiar, przypominającą klęskę głodu w latach 30-tych na sowieckiej Ukrainie pozostaje dla mnie niewyjaśniona lub niewłaściwie skomentowana.\nAle, oczywiście, i tak tekst oceniłem najwyżej jak mogłem.\nCo do plotek o nieżyjących że żyją i czują się dobrze - to nie tylko rosyjska specjalność, jeśli wspomnimy np. tezy dotyczące choćby Elvisa Presleya.\nRe: Jedna rzecz mnie męczy:\nalchymista (niezweryfikowany) - 27 Lipca, 2012 - 08:05\nDziękuję za dwie celne uwagi.\nTak, ja też się zastanawiałem czy z tym wulkanem to nie jest jakaś ściema. Oczywiście prezentacje komiksowe rządzą się pewnymi uproszczeniami, a ja nie jestem klimatologiem. Zwracam tylko uwagę, że po trzęsieniach ziemi na drugiej stronie ziemi zdarzają się u nas gwałtowne załamania pogody - np porywiste, trzydniowe wiatry. Nikt o tym nie mówi, nikt nie widzi związku - a jednak jest zbieżność czasowa. Może ktoś z niepoprawnych umiałby mi to naukowo wyjasnić.\nNie potrafię też sformułować "ogólnej teorii samozwańców"; samozwańcy pojawiali się też w innych krajach, np w XVI wieku był ktoś taki w Portugalii. Ale nigdzie w Europie nie wystąpiło to z taką siłą jak w Moskowii.\nMam wrażenie, że samozwańcy pojawiają się w sytuacji, gdy jakiś człowiek próbuje być pół-bogiem, co w przypadku kultury masowej i Elvisa doskonale pasuje. A więc bądź gwiazdą pierwszej wody, liderem mas, obiektem powszechnej zazdrości, podziwu i nienawiści, zgiń, a potem ożyj - to pewnie jest recepta na Samozwańca. To dlatego ustroje demokratyczne w zasadzie powinny być odporne na samozwańców w sferze polityki - jest ona zbyt nudna, zbyt przyziemna i ludzka aby budzić tak gwałtowne emocje. Natomiast kultura masowa niestety rządzi się prawami "rosyjskimi".\nRe: "Jedna rzecz mnie męczy:"\nHonic - 27 Lipca, 2012 - 13:52\nSprawa z pewnością wykracza poza tematykę artykułu. Ale też jest ciekawa i kiedyś chciałbym na ten temat zabrać głos.\nNazwa wulkanu wydała mi się żartem (z nazwiskiem Putin), dlatego sprawdziłem źródła. Taki wulkan rzeczywiście istnieje, a jego erupcja (głównie popioły) w lutym 1600 roku rzeczywiście miała miejsce. Polskojęzyczna wikipedia jest skrótem z wikipedii angielskojęzycznej, a ta w zasadzie wyjaśnia wszystko. Żródło tu: http://www.nature.com/news/2008/080411/full/news.2008.747.html. Kluczowe jest nazwisko cytowanego eksperta - Georgiy'a Stenchikova. Tak, to Rosjanin, od wielu lat osiadły w USA, jakkolwiek posiadający zdaje się podwójne obywatelstwo. W swoim czasie należał do grupy sowieckich "uczonych" którzy wprowadzili do światowych spekulacji "zimę nuklearną" - genialne oszustwo sowieckich służb które w czasie "zimnej wojny" próbowało wpłynąć na opinię społeczną zachodu przez wykazywanie, że wszelkie konflikty nuklearne muszą zakończyć się ogólnoświatową katastrofą, a więc - lepiej się rozbroić zaczynając od siebie... :-)))\nWidać, od 30 lat w dalszym ciągu kontynuuje tę samą, sowieckiego pochodzenia, zimnowojenną tezę.\nMam sporą wiedzę na temat, chciałbym kiedyś to napisać na NP.\nA co do "Nature", znanego na rynku czasopisma: opublikowali już tyle oszustw, że ich marketingowy sukces jest mi dokładnie obojętny.\nRe: Re: "Jedna rzecz mnie męczy:"\nalchymista (niezweryfikowany) - 27 Lipca, 2012 - 20:37\nBardzo ciekawy komentarz - czekam z niecierpliwością na tekst.\nChętnie zmieniłbym treść prezentacji, gdybym znał jakąś inną przyczynę owej "nuklearnej zimy" w 1600 roku. Bardzo ciekawe. A tak swoją drogą jaki był cel teorii nuklearnej zimy? Równie dobrze można było straszyć "nuklearnym latem", "nuklearną wiosną" czy "jesienią" i na to samo by wyszło. A więc dlaczego nazwali to zimą?\nOczywiście "inną przyczyną" klęski z 1600 roku może być całkowita niegospodarność w rolnictwie moskiewskim. Koneczny twierdzi, że oni masowo migrowali w poszukiwaniu bogactw łatwych do pozyskania, brzydzili sie rolnictwem. To był naród kupiecki i naród rabunkowej gospodarki zarazem - podobnie jak nowogrodzianie - ale inaczej zarządzany w centrum. Dodatkowo Godunow sporo namieszał chłopom w głowach (pisałem o tym w podlinowanym tekście nr 1 powyżej), więc zaczęli się szwendać tu i tam zamiast uprawiać rolę.\nMyśmy dbali o osadnictwo, o rolnictwo, a oni mieli to w nosie - szukali łatwego zysku w puszczy i na stepach. Tak rozumieli wolność. Może dlatego jej nigdy nie mieli...\nRe:Re:Re:"jedna rzecz mnie męczy"\nHonic - 27 Lipca, 2012 - 21:28\nPostaram się spróbować. Nie teraz. Powiem tylko że złożył się na to splot wielu zdarzeń, niektórych zamierzonych, a niektórych należy szukać nawet na Marsie. Po sowieckiej stronie tej idei znalazł się między innymi jeden z najbardziej hołubionych w swoim czasie przez media uczonych amerykańskich. Łatwo też na przykładzie wykazać jak bardzo "wikipedia" bywa czasem bezużyteczna czy wręcz szkodliwa jako źródło wiedzy (ciekawe czy Bul już to wie). A "zima" - dlatego, że miała zastąpić lato.\nCo do zapisu zjawisk pogodowych w czasach historycznych, on istnieje, ale jest specyficznym materiałem. Oczywiście klęski katastrofalnego głodu nie neguję. Brak danych.\nTo tak dla dodatkowego udramatyzowania sytuacji... :-)))\nNa razie powróćmy do tematu Moskowii.\nEch.. łza sie w oku...o potędze Polski która przeminęła...\nKUBA-1965 - 27 Lipca, 2012 - 13:25\nŁadnieś do przedstawił i wyjaśnił. Przyjemnie pomyśleć w kategoriach historycznych o Polsce. A w " realu " nie mamy praktycznie armii, a ruskie .....\nRe: Ech.. łza sie w oku...o potędze Polski która przeminęła...\nalchymista (niezweryfikowany) - 27 Lipca, 2012 - 20:57\nŁadna agitka! Szczególnie podobała mi się minuta 8:30, w której pokazują, że rakieta z Kaliningradu na Warszawę leci w dwie minuty - czyli że przysłowiowy Kowalski nie zdąży nawet umyć zębów.\nKomiczne jest to prężenie muskułów.\nPamiętajmy o tym, że Moskowia zawsze była od nas potężniejsza, nawet za czasów I RP. Dymitriada to nie świadectwo potęgi RP, ale świadectwo słabości Moskowii, jej słabego podbrzusza. Tym słabym podbrzuszem jest to, co daje Moskowii największą siłę strachu - centralizacja władzy. Pamiętajmy o tym, że niemal w każdej bitwie Moskali było 3-4 razy więcej niż Litwinów i Polaków. A jednak większość tych bitew Moskale przegrywali - słabe morale, skutecznie rozsadzone od wewnątrz. Zygmunt III wygrał tę wojnę nie dzięki sile armii, tylko dzięki umiejętnym wykorzystaniu ludzkich słabości. Szczególnie Filareta Romanowa.


Odbitki 10x18 - Panoramiczne formaty odbitek - Obitki - Foto4u\nOdbitki 13x23 >>\nFoto4u oferuje unikalne formaty odbitek panoramicznych. Ten rodzaj zdjęć idealnie nadaje się do utrwalania wspomnień z naszych wypraw - obrazów pejzaży, panoram miast czy zachodów słońca. Dobrze sprawdzą się również w przypadku zdjęć grupowych. Podstawową opcją wywoływania odbitek panoramicznych, dostępnych w naszej ofercie jest wywoływanie odbitek w formacie 10x18. Wymiary te nadają się do obrazów, wykonywanych amatorsko, przez proste modele aparatów cyfrowych. Odbitki o rozmiarze 10x18 cm odpowiadają zdjęciom o proporcji boków 5:9, dlatego będą prezentować się atrakcyjnie na ekranach smartfonów, które w większości mają takie proporcje.\nJeśli zależy nam na ekonomicznej opcji wywoływania odbitek w formacie 10x18 cm, to warto skorzystać z linii papieru fotograficznego Standard. Jednocześnie nie musimy się obawiać, że zdjęcia stracą na jakości. Wydruk odbitek będzie charakteryzował się: wysokim nasyceniem kolorów, dobrym kontrastem oraz poprawnie oddawał ostrość zdjęcia.\nCeny za wywoływanie odbitek 10x18 w linii Standard uzależnione są od wielkości zamówienia:\nZ kolei najlepszą możliwą jakość zapewni wywoływanie odbitek o rozmiarze 10x18 cm na papierze fotograficznym Kodak Premier Professional z linii Premium. Grubszy papier zapewnia większą trwałość zdjęcia, a dodatkowo zdjęcia mają doskonałe parametry jakościowe takie jak: nasycenie kolorów, balans czerni i szarości, kontrast oraz ostrość.\nWywołanie odbitek w formacie 10x18 cm w linii Premium kosztuje:\nZamówienie od 300 zdjęć - 0,50 zł\nZamówienie 100 - 299 zdjęć - 0,52 zł\nZamówienie do 99 zdjęć - 0,53 zł\nBez żadnych dodatkowych kosztów, na wydruk odbitek 10x18 cm, możecie również wybrać jeden z dwóch typów papieru papieru fotograficznego. Popularny wśród miłośników fotografii papier błyszczący zachowuje doskonałe parametry obrazu. Z kolei wywoływanie odbitek na papierze matowym eliminuje odbicia światła i powstawanie na powierzchni zdjęcia odcisków palców.


Staw biodrowy - budowa, ćwiczenia, co oznacza ból? | TVN Zdrowie\nCzytasz: Staw biodrowy – budowa. Skąd się bierze ból w pośladku lub pachwinie?\nStaw biodrowy – budowa. Skąd się bierze ból w pośladku lub pachwinie?\nFot.: twinsterphoto / stock.adobe.com\nStaw biodrowy to jeden z największych stawów ludzkiego organizmu. Umożliwia np. utrzymanie prostej pozycji podczas stania. Ból w okolicach stawu biodrowego dotyka, szczególnie osoby po 60 roku życia, ale może pojawić się także u osób młodych – poniżej 35 roku życia. Najczęściej ma on związek z przeciążeniami, przykurczami lub chorobą zwyrodnieniową.\nPrzyczyną bólu stawu biodrowego może być nie tylko wiek, ale również choroba ogólnoustrojowa (np. nadwaga, cukrzyca), uraz lub wada anatomiczna. Wcześnie wdrożone leczenie (ćwiczenia i rehabilitacja) pomoże pozbyć się dolegliwości i przywrócić dawną jakość życia. W przeciwnym razie konieczne może się okazać przeprowadzenie operacji i wstawienie sztucznego stawu biodrowego.\nStaw biodrowy – budowa\nBudowa stawu biodrowego nie jest skomplikowana. Jest to staw kulisty, który składa się z głowy kości udowej oraz z panewki stawu biodrowego kości miednicznej. Oba elementy pokrywa chrząstka szklista, która umożliwia ruszanie stawem, a co najważniejsze pozwala to robić bezboleśnie i swobodnie. Anatomia stawu biodrowego umożliwia: odwodzenie, przywodzenie, zginanie, prostowanie i rotację. Ponadto wspierają go mięśnie i więzadła. Jest on duży, dlatego mięśnie na niego działające muszą stanowić solidną grupę. Zalicza się do nich m.in. mięsień prosty uda, mięsień biodrowo-lędźwiowy, pośladkowy wielki, przywodziciel wielki i wiele innych. Warto podkreślić, że również kość udowa, której głowa wchodzi w skład stawu, jest najdłuższa i najcięższa w ludzkim organizmie. Z kolei druga część, czyli panewka, to część miednicy, która wraz ze stawami tworzy obręcz kończyny dolnej. To właśnie te struktury zapewniają człowiekowi podstawową motorykę ciała.\nGdy staw biodrowy boli – ból w pośladku i pachwinie\nBól stawu biodrowego często jest nawracający i nasila się szczególnie po wzmożonej aktywności. Może występować również w nocy, podczas snu. Doskwiera szczególnie po wewnętrznej i zewnętrznej stronie biodra, a także promieniuje do pośladka, pachwiny i kolan. Może mieć wiele przyczyn. Najczęściej związany jest z przeciążeniem tkanek miękkich, np. poprzez dźwiganie, nadwagę, niewłaściwą lub nadmierną aktywność lub zbyt długie stanie. Nadwyrężenie stawu biodrowego jest jednak chwilowe i po odpoczynku mija. Nie jest groźne, jednak należy pamiętać, że regularne przeciążanie go może skutkować stanem chorobowym. Dotykają go także zwyrodnienia. W wyniku zmniejszania się lub całkowitej utraty chrząstki pojawia się nie tylko ból, ale również sztywność, a nawet ograniczenie ruchów. Choroba zwyrodnieniowa wiąże się z wiekiem i najczęściej dotyka osób starszych, ale może pojawić się także u osób przed 60 rokiem życia i być związana z przeciążeniami, urazami, a także czynnikami genetycznymi i chorobami ogólnoustrojowymi (np. cukrzyca, choroby endokrynologiczne). Ból w pośladku i w pachwinie związany ze stawem biodrowym może być też spowodowany przykurczami mięśni. Pojawiają się one głównie u osób, które pozostają unieruchomione przez dłuższy czas. Mogą dotyczyć także tych, którzy nie uprawiają regularnie sportu. Bolący staw biodrowy może także wynikać z dawnego urazu m.in. skręcenia lub zwichnięcia stawu. Ponadto może wskazywać także na inne choroby, np. dyskopatie. Ucisk przepukliny krążka międzykręgowego na nerw kulszowy powoduje ból stawu, a także inne objawy, m.in. drętwienie, mrowienie, zaburzenia czucia.\nStaw biodrowy – leczenie\nLeczenie stawu biodrowego jest konieczne, aby pozbyć się bólu, a także poprawić jego ruchomość, która w konsekwencji poprawi jakość życia osoby chorej. Najczęściej pierwszym zaleceniem specjalisty jest odpoczynek, który pomoże tym, u których ból wynika z przeciążeń. W leczeniu stosowana jest także farmakoterapia – leki przeciwbólowe, niesterydowe leki przeciwzapalne, a także te zawierające np. kwas hialuronowy, który odbudowuje chrząstkę stawową. Dużą rolę odgrywają także ćwiczenia na staw biodrowy. Ważny jest stretching, który polega na rozciąganiu przykurczonych mięśni. Takie działania skutecznie uelastyczniają i poprawiają ukrwienie. Ponadto stosowana jest także kinezyterapia i kinesiotaping, czyli plastrowanie. Na staw biodrowy wskazana jest rehabilitacja. Stosuje się najczęściej krioterapię, ultradźwięki, elektroterapię, laseroterapię oraz pole magnetyczne. Jednak gdy dolegliwości nie mijają, specjaliści decydują się także na sztuczny staw biodrowy. Operacja polega na wstawieniu endoprotezy, która umożliwia odzyskanie dawnej jakości życia. Taka protezoplastyka stawu biodrowego nie jest rozwiązaniem idealnym – endoproteza zużywa się i po kilku lub kilkunastu latach należy wykonać reoperację.\n1. mgr Agnieszka Witke, mgr Tomasz Kochański „Staw biodrowy”\nData aktualizacji: 20.02.2018 Opublikowano: 20.02.2018 r.\nStaw łokciowy – budowa (więzadła, mięśnie). Przyczyny bólu, leczenie i ćwiczenia TVN zdrowie


Donald Tusk wybrał się na spacer z żoną po Sopocie. Postanowili, że więcej tego nie zrobią - WP Kobieta\nkasia tuskmake life easier\nDonald Tusk wybrał się na spacer z żoną po Sopocie. Postanowili, że więcej tego nie zrobią\nDonald Tusk jest jednym z najpopularniejszych Polaków. Można go kochać lub nienawidzić, ale nie sposób go nie znać. Każde publiczne pojawienie się polityka wzbudza wielkie emocje, nie inaczej było podczas rodzinnego spaceru w Sopocie.\nDonald Tusk wspomina koszmarny spacer z żoną po SopocieŹródło: fot. East News\nDonald Tusk to nie tylko ceniony polityk, ale także kochający mąż, ojciec i dziadek. Od dzieciństwa związany jest z Pomorzem, urodził się, a potem studiował w Gdańsku. Nic więc dziwnego, że darzy Trójmiasto wyjątkowym sentymentem. Niestety okazuje się, że aktualnie nie może już swobodnie cieszyć się urokami rodzinnych stron.\nDonald Tusk - premier i dziadek\nDonald Tusk stawia rodzinę na pierwszym miejscu. Choć jego kariera polityczna rozwijała się w imponujący sposób, on zawsze potrafił znaleźć czas dla ukochanej żony, dzieci i wnucząt. Kasia Tusk jest doskonale znana czytelniczkom prasy kolorowej i wielbicielkom social mediów. Natomiast Michał Tusk lepiej czuje się z dala od blasku fleszy. Starsze dziecko premiera wychowuje dwóch synów, Mateusza i Mikołaja - ich zdjęcia można jedynie sporadycznie znaleźć w internecie.\nDonald Tusk może się także pochwalić rzadko spotykanym stażem małżeńskim. W tym roku będzie obchodził wraz z ukochana Małgorzatą 42. rocznicę ślubu.\nCzytaj też: Monika Mrozowska pozuje z mamą. Aktorka spędza wakacje w rodzinnym domu\nSpacer po Monciaku? Nic z tych rzeczy\nTrójmiasto to jeden z ulubionych wakacyjnych kierunków Polaków. Niestety, tłumy turystów to prawdziwa zmora dla rodowitych mieszkańców Sopotu. Donald Tusk przekonał się o tym już wiele lat temu. Jeden z sierpniowych spacerów premier opisał w swojej książce "Szczerze":\n"Raz spróbowałem w ciągu dnia pójść z Gosią na plażę, ale rozpętało się piekło. Ludzie mnie rozpoznają nawet w plażowym przebraniu, robią zdjęcia. Gosia zapowiedziała, że to był ostatni raz, kiedy dała się namówić. Będę więc pływał w morzu wcześnie rano, tak jak dziś: o szóstej bieg po plaży, o siódmej pływanie, jestem prawie sam. Pusta plaża o świcie ma w sobie coś z obrazów Hoppera, ten rodzaj leniwej melancholii, w której czasami lubię się zanurzyć, jak w Bałtyku" - pisał polityk.


Wydzielina z odbytu u 20-latki - Na pytanie odpowiada lek. Jacek Ławnicki | WP abcZdrowie\nWitam Jestem 20 letnią dziewczyną i od jakiegoś czasu zmagam się z dosc krepujacym problemem. Otóż z odbytu sączy mi się jakas wydzielina, nie wiem co to jest ale mam calyczas wilgotny odbyt co powoduje bardzo duzy dyskomfort. Bóli brzucha nie miewam zbyt często. Odczuwam czasem parcie na stolec i wyproznienie koszuje duzo wysiłku. nie wiem co to moze byc ale ten mokry odbyt jest bardzo nieprzyjemny. prosze o odppowiedz. pozdrawiam\nGastroenterologia Proktologia Uczucie niepełnego wypróżnienia\nOpisane dolegliwości mogą być spowodowane zaburzeniami w obrębie dystalnego odcinka przewodu pokarmowego. Proszę udać się na wizytę do specjalisty proktologa, który wdroży odpowiednie postępowanie.\nKłucie i bóle odbytu po wypróżnianiu – odpowiada Prof. dr hab. Jarosław Leszczyszyn\nPrzyczyny nadmiernej potliwości okolic odbytu – odpowiada Lek. Jacek Ławnicki\nBól odbytu i krwawienie podczas oddawania stolca przy bilirubinemii – odpowiada Lek. Tomasz Stawski\nCo oznacza odczuwanie świądu odbytu? – odpowiada Lek. Tomasz Budlewski\nCzęste parcie na stolec a podrażnienie odbytu – odpowiada Lek. Izabela Ławnicka\nSzczelina odbytu • Rektoskopia • Chirurgia • Anoskopia • Rak odbytnicy • Żylaki odbytu • Zespół dźwigacza odbytu • Wrzodziejące zapalenie jelita grubego • Krew z odbytu • Choroba Leśniowskiego-Crohna • Kolonoskopia • Zapalenie trzustki • Zatrucia cyjankami • Lamblioza • Nietrzymanie stolca • Zapalenie przełyku • Toksyczne zapalenie jelit • Rak trzustki • Torbiel pilonidalna • Gastrostomia • Zakażenie Helicobacter pylori • Kamica żółciowa • Dieta dla chorych • Zatrucia ołowiem • Polipy przewodu pokarmowego • Przetoki okołoodbytnicze • Sigmoidoskopia • Luźne stolce • Żółtaczka • Wodobrzusze\nProktolog - kim jest i czym się zajmuje • Krew w kale - przyczyny, diagnostyka, leczenie • Przetoka odbytu - przyczyny, objawy, diagnostyka, leczenie • Myślała, że to objaw ciąży. Okazało się, że ma raka jelita grubego • Badanie proktologiczne (per rectum) i resekcja odbytnicy • Choroby odbytu - rodzaje, przyczyny, leczenie • Kał - prawidłowy kolor i konsystencja kału • Ból odbytu - charakterystyka, przyczyny • Rak jelita grubego atakuje coraz młodszych • Krew utajona w kale - wskazania do badania, rodzaje, wartości\nLek. Bernardeta Fryśna - Gastrolog, Wrocław • Lek. Urszula Białobrzeska-Woźniak - Gastrolog, Gdańsk • Dr n. med. Tomasz Wysocki - Gastrolog, Lubin • Lek. Zygmunt Walankiewicz - Internista, Rzeszów


w dniu lipca 02, 2020\nGully Foyle był zwykłym człowiekiem. Niezbyt lotnym, niemalże prostackim. Nie miał w sobie nic wyjątkowego, może z wyjątkiem odrobimy szczęścia. Do czasu. Pozostawiony na pewną śmierć znalazł w sobie pokłady sił i możliwości, które wykraczały poza wszystko, czego zdążył dokonać w życiu. W życiu, które nareszcie miało swój cel - zemstę.\nXXV w. Niemożliwe stało się realne. Loty w kosmos. Zasiedlenie innych planet i ich księżyców. Ekstremalne modyfikacje ciała, zmieniające człowieka w istotę o supermocach. A nawet... teleportacja za pomocą siły umysłu.\nTaką wizję przyszłości proponuje nam Alfred Bester, którego powieść Gwiazdy moim przeznaczeniem uznawana jest za klasykę science fiction. Książka liczy blisko siedemdziesiąt lat, niektóre z zaprezentowanych przez autora rozwiązań mogą wydawać się śmieszne, ale ogólna koncepcja “trzyma się kupy”. Zwłaszcza gdy mamy szansę na przyjrzenie się bliżej nowemu społeczeństwu, mocno zblazowanemu, mającemu dostęp do rzeczy, o których nam się nawet nie śniło, a przez to pozbawionego prawdziwych bodźców i naprawdę silnych emocji. Przynajmniej w przytłaczającej większości.\nDo owej grupy zdecydowanie nie należy wspomniany już Gully Foyle. Jedyne, co go nakręca to zemsta na pewnym okręcie i pilotujących go ludziach, którzy pozostawili go na pewną śmierć. Foyle dąży po trupach do celu. Najpierw używa jedynie przemocy, z czasem staje się bardziej wyrafinowany. Nie ma skrupułów, niszczy wszystko dookoła siebie i wszystkich, którzy stają mu na drodze. Bez zmrużenia oka poświęca ludzi, którzy uważali go za przyjaciela. Wartości takie jak empatia, przyjaźń, miłość nie istnieją w jego świecie. Nie mają prawa bytu. Liczy się tylko prywatna vendetta, szybko stająca się chorobliwą obsesją.\nPowieść czyta się bardzo szybko. Akcja jest dynamiczna, czasem wręcz ociera się o chaos. Nowe miejsca, nowe postaci, nowe tożsamości głównego bohatera mogą łącznie wywołać może nie zawrót głowy, ale przynajmniej chwilę konsternacji. O jednym mogę Was zapewnić - nudy nie będzie. Jednocześnie, trochę szkoda, że cała wizja świata nie została pogłębiona. Można odnieść wrażenie, że wraz z autorem i bohaterem prześlizgujemy się po powierzchni, ale nigdy nie zanurzając się głębiej. Wywołuje to niestety uczucie niedosytu...\nNiemniej, warto sięgnąć. Zwłaszcza jeśli jesteście fanami gatunku.\nBester Alfred fantastyka literatura amerykańska Rebis science fiction Wehikuł czasu


Mężczyzna zdewastował elewację budynku, a dwie kobiety przejście podziemne - wCzestochowie.pl - Twoja gazeta w Internecie\nSAS 07.12.2017 09:36\nSprawca namalował na ścianie przy al. Kościuszki duży napis. Jak się okazało, był pijany. Strażnicy miejscy ujawnili przy nim puszkę ze sprejem. Sprawca został umieszczony w OPOPA i pozostawiony do wytrzeźwienia oraz do dyspozycji częstochowskich policjantów.\nZ kolei we wtorek, 5 grudnia ok. godz. 18 na terenie Częstochowy wpadły kolejne osoby, które niszczyły mienie publiczne. Pracownicy Straży Miejskiej z referatu ds. miejskiego monitoringu zauważyli, jak dwie młode kobiety niszczą elewację przejścia podziemnego przy ul. Dekabrystów, umieszczając napisy markerem. Powiadomieni strażnicy miejscy szybko ujęli wandalki i przewieźli je na III komisariat policji.


Materace Mońki - Centrum Materacy - Sklep z materacami\nStrona główna / Materace Mońki\nMaterace Mońki – Centrum-Materacy.pl zaprasza do zapoznania się z największą ofertą materacy oraz łóżek w regionie. Do Państwa dyspozycji oddajemy ponad 150 modeli materacy najwyższej jakości z gwarancją do 10 lat oraz możliwością testowania materaca przez 30 dni.\nMońki materace z dostawą do domu kurierem również z wniesieniem to oferta skierowana dla osób ceniących sobie wygodny zakup materaca przez internet z możliwością zwrotu i szybką dostawą nawet w 24h.\nMaterace Mońki Promocje\nW ofercie Centrum Materacy Mońki znajdą Państwo bogaty wybór materacy dla najmłodszych. Polecamy materace dla dzieci w różnych wymiarach oraz w rozmiarze na indywidualne zamówienie.\nMaterace Mońki – opinie


Bose wprowadziła na rynek zestaw słuchawkowy Bose Bluetooth2 -\nPrzy użyciu tych słuchawek rozmowy są wyraźne i naturalne nawet w trudnych warunkach a także przy nagłych zmianach poziomu hałasu otoczenia. Zestaw Bose Bluetooth 2 integruje w sobie technologię Bose pełnego odtwarzania dźwięku oraz profil A2DP i jest dostarczany w wersjach do prawego i lewego ucha. Jest już dostępny bezpośrednio w salonach firmy Bose i u wybranych dilerów lub sprzedawców w Polsce.\nStruktura akustyczna Bose®TriPort® i technologia Bose Adaptive Audio Adjustment automatycznie reagują na zmiany poziomu głośności zapewniając dobrą słyszalność. Nie ma potrzeby ręcznego ustawiania głośności ani wytężania słuchu. Bez względu na to czy użytkownik jest w cichym biurze, czy w pociągu — lub nawet wychodzi ze spokojnego holu na ruchliwą ulicę — zestaw natychmiast dostosowuje się do nowych warunków i pozwala bez wysiłku doskonale słyszeć rozmówcę.\nZestaw słuchawkowy Bose®Bluetooth® Series 2 jest zgodny z urządzeniami opartymi na specyfikacji Bluetooth 2.1 (lub wcześniejszej) obsługującymi profile Bluetooth zestawu głośnomówiącego lub A2DP. Ma on także funkcję połączenia wielopunktowego. Umożliwia ona utrzymywanie aktywnego połączenia pomiędzy zestawem słuchawkowym i dwoma urządzeniami z interfejsem Bluetooth.


Co można jeść przy chorobie Leśniewskiego-Crohna? [Porada eksperta] - PoradnikZdrowie.pl\nMam bardzo poważną alergię na wołowinę, drób, cielęcinę, baraninę, jagnięcinę, ryby, owoce morza, jajka, mleko, cukinię. Ale to tylko kilka z produktów, na jakie jestem uczulony. Nie wiem już, co jeść, codziennie jem wieprzowinę. Dodatkowo mam chorobę Leśniewskiego-Crohna. Co mogę jeść?\nCzy piszesz o nietolerancjach pokarmowych, czy o stwierdzonych alergiach wynikających z chorego układu odpornościowego? Tego nie napisałeś. W twojej sytuacji przy chorobie Leśniowskiego-Crohna musisz jeść te produkty, które nie wywołają zaostrzenia objawów choroby - prowadzących do uporczywych biegunek.\nPowinny być to warzywa gotowane: marchew, dynia, korzeń - pietruszka, ziemniaki, batat, kasze: jaglana, gryczana (niepalona), owsiana, pieczywo np. z amaratusa albo gryczano-ryżowe, ryż, a z mięs - wieprzowina chuda, np. w postaci polędwiczki, w małej ilości. Wieprzowina jest ciężkostrawna i niewskazana przy Leśniowskim-Crohnie, podobnie jak wędzone wędliny, tłuste ryby.\nW zaostrzeniu objawów choroby przechodzisz na głodówkę, pijąc odpowiednie ilości płynów, albo korzystasz z żywności medycznej zaleconej ci przez lekarza prowadzącego. Warto też skorzystać z pomocy dietetyka, który jest na oddziale (albo powinien być) gastroenterologicznym. Tak jak jest to na pododdziale "jelitowym" szpitala na Szaserów. Kluczowe w przypadku ułożenia jadłospisu dla ciebie jest zapoznanie się z wynikami badań i wyeliminowanie z diety produktów alergizujących. Czy to są nietolerancje czy alergie. W przypadku nietolerancji pokarmowej eliminujemy produkty z diety na określony czas, aby układ odpornościowy, wzmocnił się. W alergiach, niestety tak nie jest.


SURÓWKA Z CHWASTÓW + ZASKAKUJĄCY DRESSING | Vi&Raw\non 5 stycznia 2017 SURÓWKA Z CHWASTÓW + ZASKAKUJĄCY DRESSING\n#dressing #raw #surówka Namawiam do wykorzystywania dzikiej zieleniny, kiedy jest na nią pora. Zrywaj ją za miastem, w parkach lub ogrodach. Przed konsumpcją wymocz w wodzie z octem jabłkowym, aby pozbyć się niechcianych towarzyszy. W tej surówce może znaleźć się większa gama warzyw i wytrawnych owoców. Wyrzuć to czego nie lubisz, a dodaj to co uwielbiasz. Możesz również dosypać ulubione ( namoczone ) nasiona lub orzechy oraz dodać kiełki!\n2 szklanki dzikich chwastów np. liści mniszka lekarskiego\n1⁄2 ogórka, pokrojonego w plasterki\n1 pałka selera naciowego, pokrojony w plasterki\nLiście mniszka poszatkuj, aby były łatwiejsze do schrupania. Pozostałe składniki przełóż do miski i wymieszaj. Polecam drewniane, bambusowe, szklane i ceramiczne miski. Unikaj plastików, bo wydzielają bardzo trujące związki chemiczne, które w kontakcie z surową żywnością są wchłaniane i przenoszone do naszych organizmów. Wystarczająco dużo wśród nas plastikowych elementów i promieniującej elektroniki, aby jeszcze sobie dokładać.\n2 świeże daktyle / lub namoczone suche 1 łyżeczka octu jabłkowego\n1 łyżeczka musztardy Dojin\n1⁄2 dojrzałego kiwi, obranego ze skórki 1⁄2 cytryny, obranej ze skóry\nWszystkie składniki zmiksuj ze sobą blenderem ręcznym, tworząc kremowy sos. Polej nim surówkę i dokładnie wymieszaj. Ewentualnie dopraw do smaku ziołami.\nORIENTALNY WITARIAŃSKI BUDYŃ KAROBOWY\nzucchinisweet spreadsnieaktywne drożdżeawokadomąka orkiszowamasło z orzechówsmoothieankietaeko studenttatarlutybilans 100% rawmakaronygrzyby portobellolemoniadałodyżka blogzielony groszekfeenel seedsspirulinaczekoladowe ciastokuchnia azjatyckawspółpracasok z trzciny cukrowejpraqueczy jestem weganką?jagody acaiayrandiynasiona malinbaby ananasblack lentilstagSoda Stream Polskaemmas little kitchenpapainaogórekkuchnia perskakasza jaglana z jadalnymi klejnotamiflaxseed mealEllemarta murawskasuper foodsdwutlenek siarkimozzarellachai karakcukiniavanilla protein powdercuminrawtill4woda kokosowa w proszku


Analiza składu ciała - SEO TOLV 24 - .:Grupa SEO 24:.\nStron: 4043, Kategorii: 29, Podkategorii: 1091, Str. oczekujących: 3, Online: 20, Zaindeksowanych: 7480, Ost. moderacja: 21 09 2018\nDietetyk w Poznaniu nie byłby zdolny samodzielnie dużo pomóc, kiedy podopieczny nie będzie z nim współpracować, z tego powodu w ofercie świadczony jest dobry program zachęcający do pracy. W trakcie cyklu dietetycznego wymaga się, aby analiza składu ciała była regularnie robiona, cemel pomiaru wyników programu. Kluczem cyklu treningowego jest ustalenie pożywnego i smakowitego jadłospisu, dostosowanego na podstawie usług takich jak analiza składu ciała. Celem osoby pracującej na stanowisku dietetyk Poznań jest zwłaszcza dopasowanie właściwie zbilansowanej diety, dobranej do stylu życia osoby mającej zamiar zrzucić nadprogramowe kilogramy. Aby jak najskuteczniej dbać o wszystkich podopiecznych, dietetyk Poznań oferuje program żywieniowy, w konsekwencji czego osoba poznaje wiedzę w kwestii mądrego odżywiania oraz poprawia własne zwyczaje z dnia na dzień.\ndietetyk, analiza składu ciała, diet coaching\nWyświetleń: 1445\tKliknieć: 8\nkatalog stron www (32), kratki ściekowe (24), sklep internetowy (19), darmowy katalog seo (19), katalog stron (52), katalog (28), blog (25), baza firm (19), moderowany seo ktalog (19), portal (23), katalog firm (22), agencja reklamowa (19), wpusty podłogowe (25), zdrowie (18), Lodz (24), ślub (19), informacje (32), porady (35), katalog stron internetowych (28), odwodnienia liniowe (22)


Sprawne zarządzanie firmą humansoft HermesSQL wspomaga i koordynuje pracę osób zatrudnionych na różnych stanowiskach w firmie. Operacje wykonywane przez poszczególnych użytkowników rejestrowane są w jednej wspólnej bazie danych, co jest bezpośrednio związane z pełną integracją wszystkich modułów wchodzących w skład programu. . SoftwareStudio wybrało firmę Humansoft jako partnera w zakresie rozwiązań ERP. Postanowiliśmy wzmocnić relacje z Partnerami, a firma Humansoft z Radomia , aby ułatwić firmom partnerskim skuteczne działanie i dostarcza spójne i przewidywalne wsparcie przy sprzedaży i wdrażaniu systemów ERP. Program partnerski to zbiór zasad i reguł współpracy pomiędzy Humansoft a firmami posiadającymi podpisaną i ważną Umowę Dystrybucyjną. HermesSQL pozwala zarządzać firmą zgodnie z najnowszymi technikami i standardami europejskimi, dostarczając kompletnego rozwiązania informatycznego. humansoft hermes sql hermessql oprogramowanie erp sql.\nKontrahenci to lista kartotek firm dla których wykonywane są rejestracje związane z przyjmowaniem i wydawaniem towaru. Kontrahentem jest więc każdy podmiot dla którego świadczone są usługi związane z magazynowaniem..\nFunkcja - przycisk WYDRUK wyświetla podstawowe informacje o kandydacie. W górnym pasku okna dostępne są polecenia obsługi, które umożliwiają szybkie wyszukiwanie informacji bądź wyeksportowanie do pliku PDF, Worda czy Excela. Wyszukanie informacji w wyświetlonych informacjach wykonywane jest przez użycie polecenia FIND. Na wydruku zostaje zaznaczona informacja zapisana w polu obok polecenia. Odszukanie kolejnych wystąpień szukanego ciągu znaków wykonywane jest przez użycie polecenia NEXT. Zapisanie raportu w formacie pliku XML, CSV, PDF, MHTML, Excel, TIFF lub Word wykonywane jest przez polecenie EXPORT. Format zapisanego pliku wybierany jest ze skorowidza wyświetlanego przez przycisk listy rozwijanej w polu SELECT A FORMAT. Po wybraniu formatu należy potwierdzić wykonanie polecenia korzystając z funkcji EXPORT. Uruchomienie wydruku wymaga potwierdzenia ikony drukarki na panelu funkcji. Po wybraniu ikony wyświetlone zostaje okno drukowania. .\nBufor dziennika zawiera zwykle dekrety tworzone w przypadkowej kolejności, niechronologicznie z nieuporządkowaną numeracją. Często zdarzają się luki w ciągłości numeracji pozostające po usuniętych dekretach. Dekrety zapisane ostatecznie w dzienniku „na czysto” muszą być uporządkowane chronologicznie. Zatwierdzenie dekretów wymaga więc wcześniejszego uporządkowania bufora księgowań - renumeracji - i zaksięgowania wszystkich dekretów od początku okresu obrachunkowego do dnia wyznaczającego koniec pewnego okresu rozliczeo np. dzień, miesiąc, kwartał, półrocze, rok. Zaksięgowanie „na czysto” jest czynnością nieodwracalną (zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości), dlatego powinno być wykonywane, kiedy jesteśmy pewni poprawności i kompletności zapisów predekretowanych.\nW trybie uruchomienia z parametrem Job: „Nazwa zadania”> wykonywane jest zapisane zadanie. Zadanie wykonywane jest jednorazowo natychmiast po uruchomieniu aplikacji. Nazwa zadania musi być zgodna z parametrem NAZWA ZADANIA w pliku config.xml. W trybie uruchomienia z parametrem auto z pliku config.xml pobierane są wszystkie zadania poprawnie skonfigurowane, posiadające wartość dla parametru CYKLICZNOŚĆ. Minimalna wartość tego parametru dla zadań automatycznych to 900000ms, czyli 15 min. Po uruchomieniu aplikacji z parametrem auto aplikacja zostaje uruchomiona w Tray’u.


27-latek tym razem będzie ogrywał się w ekipie beniaminka Serie A.\nVenezia FC za pośrednictwem swojej oficjalnej strony internetowej poinformowała o pozyskaniu na zasadzie sezonowego wypożyczenia Mattii Caldary z AC Milanu. Środkowy obrońca po pozytywnym przejściu testów medycznych związał się z nowym pracodawcą kontraktem obowiązującym tylko do 30 czerwca 2022 roku.\nW umowie zawarto opcję transakcji definitywnej. Dwukrotny reprezentant Włoch, który ostatnio przebywał na czasowym transferze w swoim macierzystm zespole - Atalancie Bergamo, występował w barwach drużyny popularnych Rossonerich od sierpnia 2018 roku, kiedy to trafił na San Siro za niespełna 37 mln euro z Juventusu.\nMattia Caldara z powodu kontuzji podczas poprzedniej kampanii rozegrał zaledwie 9 meczów (bez gola i bez asysty). Fachowy niemiecki portal "Transfermarkt.de" wycenia tego defensora na mniej więcej pięć milionów euro.


Wysłany: Pią 14:20, 18 Lip 2008 Temat postu: Las...\nKiedy do niego wchodzisz ogarnia Cię ciemność i strach. Jeśli wejdziesz do samego serca lasu, zobaczysz dzicz, inne zwierzęta i ciekawe rośliny. Nie każdy dojdzie do samego końca.\nWysłany: Sob 17:17, 19 Lip 2008 Temat postu:\n<Skrobała pazurami korę jednego z drzew>\nWysłany: Sob 17:24, 19 Lip 2008 Temat postu:\nSzła jakąś leśną ścieżyną pewnie przed siebie. Mrok i ciemność jej nie przerażały. Należy bać się tego, co może czaić się za zakrętem, a na to ma już pazury i kły. I swoją furię.\nLustrowała spokojnie otoczenie, co jakiś czas przystawała, pochylała łeb by zobaczyć czy nadal idzie dobrą drogą. Obwąchiwała drzewa i opierając na nich swoje cielsko robiła znaki pazurami. Szła dalej, odważnie w przód.\n<Przyszła, nasłuchując i węsząc weszła śmiało do lasu> <Nie przerażał jej fakt, że las jest pełen niebezpieczeństw> <Nadal szła śmiało i czujnie, słyszała kazdy szmer i czuła każdy zapach>\n<Usiadła zrezygnowana pod drzewem> <Zastrzygła uszami>\nWysłany: Sob 20:06, 19 Lip 2008 Temat postu:\n<Podążała wgłąb lasu, nadal miała siłę do dożąnia do celu>\n<przyszedł w poszukiwaniu pawianów xD>\nWysłany: Sob 20:29, 19 Lip 2008 Temat postu:\n<Zauważyła owego samca, który zwał się... Yy... No tak ^^' > Ej Pan! xD <krzyknęła podbiegając do niego >\nWysłany: Sob 20:30, 19 Lip 2008 Temat postu:\nCzego?! xD <zapytał>\nWysłany: Sob 20:50, 19 Lip 2008 Temat postu:\nZnalazłam mandryla! <krzyknęła podekscytaowana, pokazując mu szympansa xD>\nOn jest mały i głupi xD <powiedział>\nJej pazury były świetnie naostrzone, jej ślepia lśniły w ciemności. Im dalej szła, tym ciemniej się robiło. Agresja przystanęła nagle nasłuchując, gdzieś w oddali z krzykiem rozeszło się stado małp, lwica zmrużyła oczy nasłuchując dalej.To ma być to niebezpieczne miejsce ? Pokręciła głową. Gdyby ktoś ją teraz zobaczył mógłby pomyśleć, że jest zwykłym lwiątkiem, ledwie "lwią młodzieżą", podlotkiem. Pomyłka byłaby śmiertelna...\nWysłany: Nie 12:42, 20 Lip 2008 Temat postu:\n<Zaszeleściła głośno liśćmi stapająć łapą na podłoże. Jeden ruch i wszystkie ptaki siedzące na drzewach rozproszyły się> <Jamaica szła dalej, czuła ze "coś wisi jej nad głową">\nWysłany: Nie 12:43, 20 Lip 2008 Temat postu:\n<dał sobie spokój z małpami, podszedł do jednego z drzew usiłując się na nie wgramolić xD>\nWysłany: Nie 13:21, 20 Lip 2008 Temat postu:\nPołożyła sie na środku lasu.


4 lipca: Obwieszczenie RDOŚ ws. budowy ekranów akustycznych na Trasie Łazienkowskiej\nNa stronie Regionalne Dyrekcji Ochrony Środowiska ukazało się obwieszczenie dot. postępowania administracyjnego o wydanie decyzji środowiskowej ws. budowy ekranów akustycznych wzdłuż Trasy Łazienkowskiej (od ul. Bajońskiej do ul. Międzynarodowej). Zachęcamy mieszkańców do zapoznania się z treścią tego dokumentu.\n27 marca: Relacja z walnego zebrania z dn. 26.III.2019\nZa nami kolejne zebranie rady osiedla w tej kadencji. Na zebraniu obecni byli Sławomir Banaszkiewicz, Piotr Bartoszewski, Barbara Fryc, Tomasz Gac, Grzegorz Jaworski, Daniel Morończyk, Magdalena Piętka, Przemysław Popkowski, Tadeusz Rudzki, Ewa Szydłowska, Michał Śpiewak, Mirosława Terlecka, Jolanta Tworkowska-Pieńkosz, Katarzyna Wierzbicka, Czesław Wierzbowski, Andrzej Wyrożemski\nW czasie obrad udało się udało się między innymi:\n1. Przyjąć stanowisko ws. zamykania ulicy Francuskiej - większość osób opowiedziała się za zgodą na testowe zamknięcie ulicy (pod pewnymi warunkami) w trakcie dwóch lub trzech lipcowych weekendów.\n2. Przedstawić całej radzie relację ze spotkania przedstawicieli Samorządu Mieszkańców (Grzegorza Jaworskiego i Tadeusza Rudzkiego) z dyrekcją Zarządu Dróg Miejskich.\n3. Omówić sprawę "tramwaju na Gocław" i jeziorka Gocławskiego w świetle niedawnej rozprawy przed Komisją Weryfikacyjną. Jednocześnie przyjęliśmy stanowisko, w którym krytycznie odnieśliśmy się do kontynuowania przygotowań do budowy "tramwaju na Gocław" wskazując przy tym na inne możliwe rozwiązania niż prowadzenie trasy przez teren Rodzinnych Ogrodów Działkowych nad Kanałem Wystawowym.\n4. Przyjąć stanowisko ws. hałasu pochodzącego z lokali działających na lewym brzegu Wisły (wskazaliśmy na konieczność prowadzenia pomiarów hałasu także na terenie Saskiej Kępy).\n5. Przeprowadzić wstępną dyskusję na temat dostępności przystanków komunikacji miejskiej położonych przy Rondzie Waszyngtona. Wśród pomysłów poprawy tej sytuacji znalazły się m.in. budowa wind, przebudowa schodów i dodanie do nich pochylni lub też wytyczenie przejść naziemnych. Przy okazji padł także pomysł przywrócenia przystanków tramwajowych nad Wałem Miedzeszyńskim.\n6. Przyjąć uchwałę ws. poparcia wniosku mieszkańców o wydłużenie ulicy Argentyńskiej do ulicy Brukselskiej.\n7. Przyjąć stanowisko ws. MPZP obszaru Gocławia w rejonie Wału Miedzeszyńskiego (wbrew nazwie dotyczącego także fragmentu Saskiej Kępy).\n8. Przyjąć stanowisko ws. drzew na terenie Saskiej Kępy (opowiadamy się m.in. za poprawą opieki nad drzewami, a w przypadku wycinek za stosowaniem nasadzeń zastępczych drzew o większych obwodach pnia).\nWszystkie przyjęte stanowiska zostaną będą dostępne na naszej stronie po złożeniu ich w Urzędzie Dzielnicy.\n19 marca: Zapowiedź - zebranie Rady Samorządu Mieszkańców 26.III.2019\nNajbliższe posiedzenie Rady Samorządu Mieszkańców Osiedla Saska Kępa zostało zwołane na 26 marca 2019. Rozpocznie się o godz. 18:00 w siedzibie Samorządu, tj. przy ulicy Walecznych 42.\n12 marca: Relacja ze spotkania z przedstawicielami Zarządu Dróg Miejskich\n11 marca Grzegorz Jaworski i Tadeusz Rudzki jako przedstawiciele Samorządu Mieszkańców uczestniczyli w spotkaniu z kierownictwem Zarządu Dróg Miejskich. Spotkanie odbyło się w siedzibie ZDM przy ul. Chmielnej 120. W trakcie spotkanie udało się poruszyć następujące tematy:\n1. Remont ulicy Saskiej i Egipskiej - temat rzeka, który poruszaliśmy wielokrotnie w różnych naszych pismach. ZDM w pełni zgadza się, że remont jest konieczny. Okazało się jednak, że część tych ulic wymaga gruntownej przebudowy, co oznacza podniesienie kosztów oraz konieczność wyłączenia fragmentów nawet na 5-6 tygodni. Taki remont może zatem odbyć się tylko w okresie wakacyjnym - w tym lub w kolejnym roku. Największe szanse ma remont chodników po południowej stronie Trasy Łazienkowskiej + budowa drogi rowerowej (to jeszcze temat z budżetu partycypacyjnego sprzed kilku lat). Bardzo liczymy na to, że w końcu uda się przeprowadzić prace, bo ulica została bardzo obciążona w trakcie zamknięcia Mostu Łazienkowskiego i nie powinno się dłużej tego remontu odkładać.\n2. Budowa drogi rowerowej wzdłuż alei Waszyngtona - jest to stosunkowo prosta inwestycja, ale aby miała większy sens powinna być robiona wraz z powiązaniami z pasem rowerowym przy ul. Saskiej oraz drogą rowerową na tyłach ulicy Międzynarodowej. A to oznacza konieczność przebudowania sygnalizacji, co z kolei powinno być zrealizowane przy okazji modernizacji torowiska w alei Waszyngtona. Pozostaje mieć nadzieję, że Tramwaje Warszawskie zajmą się tym w pierwszej kolejności bez czekania na problematyczny "tramwaj na Gocław".\n3. Barierki chroniące zieleń przy ul. Francuskiej - ZDM wyraził nadzieję, że sytuacja ulegnie poprawie wraz z tegoroczną realizacją projektu z budżetu partycypacyjnego, który zakłada m.in. utworzenie zieleni w miejscach wyłączonych z ruchu. Oczywiście pokazywaliśmy zdjęcia aktualnego stanu barierek.\n4. Dostępność kładki pieszej nad Trasą Łazienkowską na wysokości Afrykańskiej i Międzynarodowej - niestety okazało się, że potencjalni wykonawcy zaproponowali w przetargach ceny znacznie przewyższające wstępne kosztorysy. Dlatego w ramach programu "Dostępna Łazienkowska" w pierwszej kolejności prowadzone będą prace przy pl. Na Rozdrożu - nasza okolica musi poczekać.\n5. "Konserwacja" latarń - poruszyliśmy problem stanu latarń na naszych ulicach - ZDM zapowiedział przyjrzenie się sprawie. Przekazaliśmy też kilka zdjęć, żeby pokazać jak to czasem wygląda - także na terenie objętym strefą ochrony konserwatorskiej.\n6. Zastawianie skrzyżowań - przekazaliśmy zgłaszaną stale przez mieszkańców sprawę skrzyżowania ulicy Jana Styki i Zwycięzców, gdzie notorycznie dochodzi do parkowania zbyt blisko skrzyżowania, co bardzo ogranicza widoczność (a niekiedy łączy się z niszczeniem zieleni).\n7. Remonty ulic dzielnicowych - pytaliśmy o możliwość wsparcia dzielnicy przy remontach ulic formalnie lokalnych, ale mających znaczenie znacznie większe, jak Lizbońska, Urugwajska i Brukselska - niestety z powodu m.in. ograniczeń budżetowych nie ma takiej możliwości, by ZDM wspierało dzielnicę w takich sytuacjach. Będziemy zatem przypominać o tej potrzebie, konieczne może być wsparcie radnych różnych szczebli.\n8. Przypominaliśmy także o dodatkowych pomysłach na wykorzystanie identyfikatorów SK w celu tworzenia stref ograniczonego parkowania, szczególnie w przypadku ślepych odcinków ulic. ZDM zachęca do szukania również innych niestandardowych rozwiązań, które można podpatrzeć w innych dzielnicach (np. ul. Szaflarska na Bielanach).\n9. Rozmawialiśmy również o możliwości powiększenia istniejącej na Saskiej Kępie strefy "tempo 30". W naszej ocenie warto do niej dodać przynajmniej ul. Francuską (czyli od pl. Przymierza do Ronda Waszyngtona), a także ul. Królowej Aldony - wówczas można by rozszerzyć strefę także o ul. Alfreda Nobla i Jana Styki, które już mają takie ograniczenia (+ włączenie fragmentów ulic dojazdowych do nich). Temat dotyczy kompetencji zarówno władz dzielnicy, jak i ZDM, gdyż ulice lokalne podlegają Urzędowi Dzielnicy, a Francuska ZDM. W przypadku Francuskiej ZDM ocenia, że konieczne mogłyby się okazać pewne zmiany w infrastrukturze - jak np. likwidacja części zatok autobusowych czy też "lewoskrętów".\n10. Przypomnieliśmy także o sprawie stanu drogi rowerowej na tyłach ul. Międzynarodowej - w czasie słynnej (czy raczej niesławnej) budowy przy ul. Zwycięzców 63 zniknął tam słupek uniemożliwiający wjazd aut. Urząd Dzielnicy odmawia jego przywrócenia sugerując, że nie było go uwzględnionego w organizacji ruchu (choć faktycznie się tam znajdował, co widać choćby na zdjęciach "Google Street View"). Liczymy tutaj na interwencję Pełnomocnik Prezydenta m.st. Warszawy ds. komunikacji rowerowej w tej sprawie.\nBardzo dziękujemy ZDM za poświęcony czas, a mieszkańcom za wszystkie przesyłane zgłoszenia, które przy takich okazjach możemy przekazywać. Trzymamy kciuki za możliwie szybkie i skuteczne rozwiązanie zgłaszanych problemów.\n2 stycznia: Nowe zasady segregacji odpadów\nPrzypominamy, że trwa proces zmiany systemu segregacji odpadów. Wszystkie niezbędne informacje znajdują się na stronie czysta.um.warszawa.pl.


Zoologia tom 2 część 1 Stawonogi (Okładka miękka) | CDP.pl\nZoologia tom 2 część 1 Stawonogi (Okładka miękka)\nNowoczesne kompendium świata zwierząt. Drugi z trzech tomów wyjątkowego i nowoczesnego podręcznika zoologii systematycznej opisującego różnorodność stawonogów będących najliczniejszym i najbardziej zróżnicowanym zarówno morfologicznie, jak i ekologicznie typem świata zwierzęcego. Dotychczas znanych jest ponad milion gatunków, a ciągle opisuje się nowe. Stawonogi odgrywają ważną rolę w gospodarce człowieka, będąc szkodnikami roślin oraz wektorami wielu chorób, przenosząc drobnoustroje, pierwotniaki czy wiele pasożytniczych robaków. Trudno sobie wyobrazić gospodarkę człowieka bez uwzględnienia pozytywnej bądź negatywnej roli stawonogów. Książka zawiera pełne dane o morfologii, anatomii, rozmnażaniu i rozwoju, a także rozmieszczeniu stawonogów na kuli ziemskiej. Treść podana jest w porządku systematycznym, opartym na filogenezie, z uwzględnieniem najnowszych badań molekularnych. Szeroki zakres opracowania, cała jego konstrukcja oraz uwzględnienie najnowszych danych dają w efekcie dzieło na najlepszym światowym poziomie. Jest to podstawowy podręcznik dla studentów biologii, biotechnologii, ekologii, ochrony środowiska, weterynarii, zootechniki, leśnictwa, rybactwa. Ta nowoczesna publikacja zainspiruje również doktorantów, pracowników naukowych uniwersytetów i placówek PAN do pogłębiania wiedzy zoologicznej. Po książkę tę sięgną nie tylko profesjonaliści, ale wszyscy pragnący poszerzyć wiadomości o zwierzętach. Ze względu na ogrom wiadomości dotyczących tej największej grupy zwierząt tom 2 podzielono na 2 części. Część 1 to omówienie typu stawonogi oraz podtypów: szczękoczułkopodobne (Cheliceromorpha) i skorupiaki (Crustacea). Część 2 będzie zawierała tchawkodyszne (Tracheata) obejmujący wije (Myriapoda) i owady (Insecta). Część 2 będzie jednocześnie największym polskim podręcznikiem entomologii. Tom 3 zaś dotyczył będzie kręgowców.\n"Zoologia tom 2 część 1 Stawonogi" wciąż czeka na pierwszą opinię.


Modne gadżety reklamowe - Luxlady.pl\nNapisane przez: Redakcja 18 września 2018 6 lutego 2020\nNowoczesne rozwiązania jakie obecnie się przygotowuje w zakresie reklamy sprawia, że coraz więcej firm chce z nich korzystać i w ten sposób walczyć o zdobycie nowych klientów. Jeśli chodzi o dostępne obecnie gadżety reklamowe to niekiedy możemy być zaskoczeni tym jak wiele różnych pomysłów pojawia się w głowach osób, które takie reklamy przygotowują. Wśród tych popularnych i często wykorzystywanych rozwiązań można wymienić taka propozycje jak torby reklamowe z nadrukiem. Okazuje się, że to taka propozycja, z którą dość często obecnie się spotkamy.\nTorby z nadrukami w rożnych firmach\nJeśli chodzi o torby bawełniane z nadrukami mogą one mieć rożną formę, różną kolorystykę. Nadrukiem może być logo firmy z nazwą. Mogą się także pojawiać różne informacje o danych kontaktowych do firmy. Możliwości jest rzeczywiście wiele i będzie można pomyśleć o tym, by torba z jednej strony wyglądała świetnie, z drugiej również, by stała się skuteczną reklamą, która będzie przez inne osoby zauważalna.\nAby gadżet reklamowy był udany musi przyjąć taką formę, w której kobieta będzie chciała go wykorzystywać. Nie będzie to jednak proste zadanie, ponieważ torby reklamowe z nadrukiem musza się rzeczywiście atrakcyjnie prezentować jeśli chce się stworzyć taka opcję, która będzie przez kobiety wykorzystywana. Tylko taka torba będzie rzeczywiście udaną reklamą, a w końcu o to chodzi, gdy przygotowuje się jakikolwiek gadżet reklamowy. Ma być on zauważalny przez klientów, dlatego musi być wykorzystywany.


Blog kulturalny: lutego 2016\nMiłość jest lekarstwem - Elton John\nTytuł oryginału: Love is the cure: On life, loss and the end of AIDS\nEtykiety: Autobiografia, Pamiętnik\nKonkurs do wygrania "Układ" Elle Kennedy\nDo wygrania w konkursie są 3 nowe egzemplarze\nKsiążka premierę będzie miała 29 lutego. "Układ" to jedna z najchętniej czytanych powieści 2015 roku przez użytkowników największego portalu literackiego GOODREADS.\n1. Fundatorem nagród jest wydawnictwo Zysk i Ska. Organizatorem konkursu jestem ja.\n2. Nagrodą są 3 nowe egzemplarze książki Elle Kennedy "Układ"\n3. Konkurs trwa od 26 lutego do 31 marca 2016 roku.\n5. Jak widać szansę na nagrodę rosną wraz ze spełnieniem powyższych zasad (można uzyskać 7 losów w losowaniu nagród)\n9.Losowanie zwycięzców odbędzie się 01.04.2016. Po wylosowaniu zwycięzców prześlę im info o wygranej emailem.\n10. Na odpowiedź z adresem do wysyłki czekam do 7 dni od powiadomienia zwycięzcy.\nWybór mapy - trudna sprawa\nDziś chciałabym opowiedzieć Wam o moich perypetiach związanych z wyborem odpowiedniej mapy. Jadę niedługo (przy końcu maja) na wakacje na Teneryfę i z racji tego, że lubię mięć wszystko wcześniej zaplanowane to już teraz postanowiłam zaopatrzyć się w mapę. Okazało się, że wybór tej jednej nie jest taki znów prosty. Wiele wydawnictw ma w swej ofercie mapy Teneryfy. W trakcie "przeczesywania" zasobów internetu trafiłam na dość sporo różnych map tej wyspy. Zatem zrobiłam listę cech jakie potrzebna mi mapa powinna spełniać. Kandydatek było aż 6. Można je wszystkie odnaleźć na stronie księgarni podróżniczej - ArtTravel.pl. Znacie tą księgarnię? Ja wcześniej o niej nie słyszałam.\nZatem oto 6 moich kandydatek\nDla mnie najważniejszymi cechami była: niska cena, wodoodporność i małe wymiary (kieszonkowa). Zatem w moim rankingu wygrała mapa 4.\nGdy ją otrzymałam okazało się, że w opisie na stronie księgarni nie wspomniano o jej wielu zaletach. Mianowicie mapa jest dwustronnie laminowana, legenda a także opisy atrakcji na tylnej stronie mapy są aż w 10 językach (także w polskim). Na tylnej stronie mapy można odnaleźć "the big five" - czyli wykaz 5 najważniejszych atrakcji turystycznych, przyrodniczych, kulturalnych, dla tych, którzy lubią przygodę a także i dla tych, którzy cenią sobie dobre jedzenie. Ponadto jest indeks miejscowości i szczegółowy plan stolicy wyspy - Santa Cruz de Tenerife. Znajdziemy tu także naniesione na mapę szlaki turystyczne, autostrady z numerami zjazdów (i nazwami głównych miejscowości do których prowadzą te zjazdy), drogi dwujezdniowe, regionalne, lokalne, gruntowe. Zaznaczono również kościoły, latarnie morskie, porty lotnicze, porty jachtowe, plaże, place golfowe, fortece, muzea, groty, ruiny, jaskinie, punkty widokowe, szpitale, punkty informacyjne, campingi, schroniska. Dzięki mapie można także trafić do obserwatoriów astronomicznych, wybrać szczyty górskie do zwiedzenia (znając wcześniej ich wysokość) i miejsca wypoczynku w drodze na szczyt. Znaleźć tu można także informację o liczbie ludności, powierzchni wyspy, telefon do mechanika samochodowego, do informacji turystycznej, na radiotaxi, policję, pogotowie, straż pożarną. Mówiąc szczerze jestem bardzo zadowolona z wyboru.\nA Wy z jakich map najczęściej korzystacie?\nEtykiety: Mapa, Podróżnicze\nAutorka tej książki urodziła się w Iranie i spędziła tam wczesne dzieciństwo. Jej matka była Żydówką a ojciec muzułmaninem. W 1984 roku, podczas wojny iracko-irańskiej, jej rodzina wyjechała z ojczyzny. Przez jakiś czas byli w drodze. Mieszane małżeństwo jej rodziców oddaliło ich od wielu krewnych, a także naraziło na nienawiść ze strony wyznawców obu religii. Jednak pisarka nie przedstawia w swej debiutanckiej powieści historii swych rodziców. Cofa się aż do pierwszej połowy XX wieku, żeby przybliżyć czytelnikom losy pewnego rodu, wplatając fakty z życia swych dawnych przodków.\nW "Dziewczynie z ogrodu" poznajemy zamożną rodzinę perskich Żydów. Aszer Malakuti pragnie męskiego potomka, niestety jego młoda żona, Rachela, nie może zajść w ciążę. W ich związku biorą górę desperacja i rozpacz. Wreszcie mężczyzna dokonuje wyboru, który zmienia diametralnie życie jego i żony. Historię "zbieramy" ze wspomnień jedynej jeszcze żyjącej ich potomkini, Mahbube, obecnie starszej kobiety mieszkającej w Los Angeles. Trzeba też dodać, że narratorka spędza dużo czasu "rozmawiając" z roślinami w swoim ogrodzie. Jednak to ostatni żyjący świadek tamtych czasów.\nJest to opowieść o braterstwie, znaczeniu więzi rodzinnych w kulturze Iranu, wartości męskiego potomka, statucie bezpłodnej żony, małoletnich matkach, tajemnicach rodzinnych. O zmowie milczenia. Z kart tej powieści wyziera pogarda i niechęć, która zniekształca i manipulacje relacjami międzyludzkimi. Także rola magii w sytuacjach kryzysowych nie została tu pominięta. Nie można nie zauważyć, że zdominowane i kontrolowane przez mężczyzn środowisko popycha płeć piękną do licznych poświęceń i walki pomiędzy sobą. Można powiedzieć, że u podstaw tej powieści leży wola bohaterek do tego, aby wieść życie z honorem mimo izolacji i prześladowań. Samotność i tragedia to stałe towarzyszki życia kobiet w tym kraju. Każdej z nich od maleńkości wpaja się całkowite oddanie i lojalność wobec rodziny. Konsekwencją tego jest "uwięzienie" ich przez tradycję.\nNie mogę powiedzieć, że poruszone tu tematy mnie nie zainteresowały, ale liczyłam na to, że autorka nakreśli tu choć trochę jak wpłynęło obalenie szacha na sytuację tych irańskich Żydów. Niestety próżno szukać tu choćby krótkiej o tym wzmianki. Ograniczenie się do bardzo wnikliwego opisu folkloru, tradycji religijnych i zwyczajów nie usatysfakcjonowało mnie całkowicie. Choć powieść ma mniej niż 300 stron wydaje się być jednak bardziej obszerną. Może to wynikać z faktu, że napotkać tu można powtarzające się opisy zdarzeń. Nieraz trudno też zorientować się czy narratorka mówi o przeszłości czy o teraźniejszości. Liczne retrospekcje (dzisiejsza Mahbube, Rachela jako młoda kobieta, Mahbube jako dziewczyna) mogą spowodować niemały zamęt. Dodatkowo trzeba podkreślić, że ilekroć historia powraca do teraźniejszości to znacznie spowalnia i traci na swej atrakcyjności. Momentami można nawet odnieść wrażenie, że podeszły już wiek narratorki powoduje że wszystko jej się zlewa w jedną całość. Często czułam się zagubiona. Początkowo miałam także problem z zapamiętaniem obcobrzmiących imion i nazwisk. Dodatkowo poetycki styl pisania Foroutan trochę drażni, a płynność jej prozy słabnie kiedy próbuje związać poszczególne elementy zbyt starannie...\nDawno temu książka ta była bestsellerem. Trudno zakwalifikować ją do obecnie nam znanych gatunków literackich, ponieważ autorka połączyła tu melodramat, powieść gotycką i nawiązała do dość głośnej w owych czasach sprawy Constance Kent. Część "Tajemnicy Lady Audley" ukazywała się w odcinkach w czasopiśmie "Robin Goodfellow" od VII do IX 1861 roku. Braddon sprzedała prawa do publikacji niepełnej wersji powieści irlandzkiemu wydawcy Johnowi Maxwellowi, z którym była w nieformalnym związku przez 14 lat (była macochą dla jego 5 dzieci) i urodziła mu kolejnych 6 dzieci (jego żona przebywała w tym czasie w szpitalu psychiatrycznym). Podczas gdy Maxwell publikował kolejne odcinki jej powieści - pisarka tworzyła nadal. Ostatnią (trzecią) część tej historii napisała w ciągu niecałych dwóch tygodni. Dodatkowo należy wspomnieć, że nieco później (od I do XII 1862 roku) cała powieść została opublikowana w odcinkach w "Sixpenny Magazine" a w kolejnym roku po raz kolejny (od III do VIII w 1863) ukazała się w całości w odcinkach w "Londyn Journal". W międzyczasie została opublikowana w całości w 1862 roku w 3 tomowej wersji książkowej przez Williama Tinsleya i dołączyła do grona powieści sensacyjnych epoki wiktoriańskiej.\nTen gatunek powieści jako pierwszy spopularyzował Charles Dickens. Nie będę jednak porównywać tu stylu Braddon do warsztatu tak wybitnego powieściopisarza. Daleko mu także do pióra Wilkie'go Collinsa czy Anthony'ego Trollope'a. Nie widać też podobieństw do języka jakiego używały siostry Brontë czy George Eliot. Styl Braddon można nazwać stabilnym i jakby kontrolowanym. W niektórych fragmentach wydaje się być niespodziewanie nowoczesny. Wydaje mi się, że najbardziej adekwatnym określeniem będzie tu scenariuszowy. Ponadto można napotkać tu sporo powtórzonych zdarzeń. (Może wiąże się to z faktem, że jej powieść była publikowana w odcinkach?). Trzeba też zaznaczyć, że historia jest bardzo melodramatyczna. Niekiedy powieść jest także zbyt przewidywalna, a duża ilość długich opisów trochę przytłacza. (Chwilami czułam się jakbym czytała ponownie "Nad Niemnem" Elizy Orzeszkowej). Na szczęście brak tu moralizatorstwa i usprawiedliwiania decyzji podjętych przez bohaterów. Objętościowo pozycja sprawia wrażenie bardzo obszernej (aż 568 stron), ale na szczęście powodem tego jest dość duża czcionka i stałe rozpoczynanie nowych rozdziałów od parzystej strony. (Mimo że poprzednia pozostaje często pusta). Końcówka (jak dla mnie) jest tu zbyt przegadana. Pragnę jeszcze dodać, że może w epoce wiktoriańskiej opisane tu zdarzenia były skandaliczne, jednak w moim odczuciu "skandal" został tu bardzo stonowany przez tematykę społeczną...\nDomniemywa się, że legenda o Tristanie i Izoldzie powstała wśród plemion celtyckich znad kanału la Manche. Później dość szybko rozprzestrzeniła się po Europie. Trzeba jednak zaznaczyć, że wędrując tak z ust do ust zmieniała się nieco. Dopiero w XII wieku została spisana i to przez wiele osób. Niestety nie wszystkie wersje przetrwały. Dwie z nich (autorstwa Chretiena de Troyes i La Chèvre) przepadły bezpowrotnie. Z pozostałych (spisanych przez Thomasa i Béroula) zachowały się jedynie fragmenty. Na ich podstawie Gotfryd ze Strasburga i Eilhard z Obergu stworzyli swe poematy. Poza tym ocalały jeszcze inne krótkie, anonimowe fragmenty.\nEtykiety: Klasyka, Legenda\nTytuł oryginału: These Foolish Things / The Best Exotic Marigold Hotel\nEtykiety: Literatura współczesna, seria "Salamandra"\nCzwarta śmierć świętej Doroty - Andrzej Swat\nTytuł: Czwarta śmierć świętej Doroty\nSkusiłam się na książkę autorstwa Andrzeja Swata z kilku powodów. Po pierwsze zaintrygował mnie jej tytuł. Pomyślałam, że nawet w przypadku świętej zagadkowo brzmi jej czwarta śmierć. Kolejnym wabikiem okazał się napis na przedniej okładce o treści "Komisarz Grosz, kobiety i psychopatyczny morderca". Nie będę ukrywać, że moją uwagę zwrócił szczególnie psychopatyczny morderca. To element obok którego nie potrafię nigdy przejść obojętnie. Dodatkowo dowiedziałam się, że Andrzej Swat jest autorem scenariusza do jednego z moich ulubionych seriali "Tulipan". Wszystkie powyżej wymienione elementy spowodowały, że mimo iż nie znałam twórczości tegoż pisarza zaczęłam pokładać w tej lekturze dość spore oczekiwania. Nie zniechęciła mnie nawet notka, że "Czwarta śmierć świętej Doroty" to już trzeci część z serii o komisarzu Groszu.\nStyl Andrzeja Swata nie przyspiesza tempa czytania. Niektóre zdania brzmią dziwnie ("O rycerzu zamknięta w przeszklonej gablotce, zdeformowana czasem i wilgocią, zapisana ręcznym pismem kartka papieru nie wspominała ani słowem"; "Na jej twarzy błąkał się dyskretny uśmiech zażenowania lub ulgi i było jej z tym bardzo do indiańskiej twarzy"; "Ochroniarz przełknął kilka kawałków, jeden dał psu i zaszczycił kucharkę spojrzeniem" czy "Marta spała przez całą drogę, tylko chwilami udawała, że śpi"). Nie da się ukryć, że autor próbował przekazać poprzez tę powieść wiele. Momentami można odnieść wrażenie, że trochę przesadził. Niektóre informacje (np. o tym ile wierzchołków ma płatek śniegu) nie mają znaczenia dla fabuły. Można by je pominąć i niczego nie stracilibyśmy. Jednak trzeba dodać, że gdyby powykreślać te wszystkie nieistotne (bardzo szczegółowe) opisy to ubyłoby dość sporo treści. Dodatkowo lektura obfituje we fragmenty, które miały (takie odniosłam wrażenie) śmieszyć czytelnika (np. "Facet, który czekał na Martę w prosektorium, przypominał wędzonego śledzia, w handlu detalicznym występującego pod nazwą pikling"). Jednak humor ten zaliczyłabym raczej do grupy niecodziennych. Nie sądzę, aby ubawił wielu. Na koniec muszę jeszcze wspomnieć o tym, że pisarz nie pozostał tu bezstronny. Bezustannie wartościuje, ocenia wydarzenia ze świata kultury, polityki. Nie pomija także sfery wiary...\nEtykiety: Kryminał, seria "Grosz"\nW styczniu wylosowałam:\n(Felix Muchowicz. Restaurator i kupiec warszawski z XIX wieku i Arcanus arctica)\n(Miasta niknących świateł i Za wszelką cenę)\nw lutym czeka na Was wiele książek do wyboru w


Chcesz przeżyć niezapomnianą podróż -\n"Wakacje na miarę" czekają ☼ ➨\nPierwszą wycieczkę z Jimena de la Frontera odbyliśmy do Rondy. Jest to jedno z najpopularniejszych miast Andaluzji.\nTurystów przyciąga tutaj przede wszystkim głęboki na 100 metrów wąwóz El Tajo, dzielący starą i nową część miasta i przewieszony nad nim most - Puente Neuvo. Domy zbudowano tutaj bezpośrednio nad przepaścią, a widoki z okien zapierają dech w piersiach.\nPonieważ tuż po naszym przyjeździe do miasta rozpętała się tropikalna burza, czas ten wykorzystaliśmy na zjedzenie pysznego obiadu, a gdy znowu wyszło słońce udaliśmy się na spacer po starym mieście. Skusiliśmy się na wizytę w Palacio de Mondragon - zbudowanej w XIV w. siedzibie mauretańskiego króla.\nZwiedza się w nim małe muzeum, liczne i bogato zdobione dziedzińce oraz piękny ogród, do którego prowadzi przejście w kształcie podkowy. Ogród jest położony na skalnym tarasie i dzięki temu rozpościerające się z niego widoki długo pozostają w pamięci.\nJeżeli ktoś ma ochotę na zejście na dno wąwozu może wykorzystać do tego wycięte w skale średniowieczne schody La Mina, ale oprócz pewnego wysiłku fizycznego kosztem dodatkowym jest niewielka cena biletu za wstęp. Nie zdecydowaliśmy się na zmierzenie się z 365 schodami, chociaż przyznaję, że obejrzenie z dołu wspaniałego mostu i domów położonych na szczycie wąwozu kusiło niezmiernie.\nW zamian obejrzeliśmy kościół Iglesia de Santa Maria la Mayor, wybraliśmy się na spacer wokół miasta wzdłuż murów miejskich ścieżką, która prowadzi do niezwykłych łaźni arabskich.\nRonda to także miejsce gdzie znajduje się jedna z najbardziej znanych w Hiszpanii aren do walki byków.\n,Polecam odwiedziny w tej "świątyni corridy", ponieważ oprócz samej areny i miejsc dla publiczności można tu zobaczyć pomieszczenia dla byków, cały przemyślny system wypuszczania zwierząt na arenę. Ciężkie zapadnie, grube drzwi i mroczne korytarza naprawdę robią wrażenie. W cenie biletu jest również wizyta w muzeum, w którym przestawione są zakrwawione niekiedy stroje torreadorów oraz szkice Goi przestawiające walkę człowieka z bykiem.\nRonda niewątpliwie na długo pozostanie w naszej pamięci.\nWracając do domu zatrzymaliśmy się w punkcie widokowym, z którego w zachodzącym słońcu dojrzeliśmy cel naszej kolejnej wycieczki - Gibraltar.\nAutor: sarenka o 07:33 1 komentarz:\nSantiago Bernabeu i Camp Nou\nOglądając ostatnio w telewizji EL Classico czyli wojnę dwóch futbolowych potęg Hiszpanii przypomniał mi się pobyt w Barcelonie w czasie trwania jednego z takich widowisk. Każda bramka strzelona przez graczy "blaugrany" powodowała drżenie szyb w oknach, a po ostatecznym zwycięstwie kibice przejeżdżali ulicami miasta przy głośnych dźwiękach klaksonów. Takie mecze to w obu miastach święto i wojna jednocześnie. Nasze następne wizyty w Hiszpanii nigdy już nie zbiegły się w czasie z takim widowiskiem, w związku z tym zdecydowaliśmy się na odwiedziny na stadionach tych odwiecznie rywalizujących ze sobą potęg. Na pierwszy ogień poszedł Santiago Bernabeu w Madrycie. Do stadionu można łatwo dojechać metrem. Po wyjściu ze stacji od razu rzuca się w oczy olbrzymia bryła stadionu umiejscowionego wśród miejskiej zabudowy.\nBilety wstępu na Santiago Bernabeu Tour to koszt 19 Euro za bilet normalny i 13 Euro - ulgowy.\nZwiedzanie rozpoczyna się od spaceru po muzeum klubu gdzie w szklanych gablotach błyszczą puchary zdobyte przez piłkarzy Realu. Dla nas ważne było odnalezienie polskich śladów. Wśród fotografii zawodników odkryliśmy Jerzego Dudka oraz jego rękawice bramkarskie.\nKto miał ochotę mógł zrobić sobie zdjęcie z podobizną ulubionego zawodnika i trzeba przyznać, że takowe na tle boiska wyglądało bardzo sugestywnie. Jednak początkowy zapał może ostudzić fakt, że za taką fotkę trzeba niestety dodatkowo zapłacić.\nPo obejrzeniu muzeum trasa prowadzi na trybuny gdzie można zasiąść na wygodnych krzesełkach i spróbować wyobrazić sobie tłum kibiców wokół i grających na dole piłkarzy.\nMożna zejść również na poziom płyty boiska jednak wstęp na trawę jest już niemożliwy. Za to można zasiąść w super wygodnych fotelach dla zawodników rezerwowych. Następnie stamtąd tunelem, z którego wyprowadzane są drużyny przechodzi się do szatni i pomieszczeń wypoczynkowych zawodników Realu.\nCała wycieczka zajęła nam około 2 godzin i zakończyła się oczywiście w sklepie klubowym pełnym najróżniejszych pamiątek. Dla każdego coś miłego.\nW Barcelonie od stacji metra do Camp Nou doprowadził nas około dziesięcioletni kibic drużyny. Okazało się, że tego dnia wielu innych turystów zdecydowało się na zwiedzanie stadionu, musieliśmy odstać więc swoje w kolejce do kasy. Dlatego też wygodniej jest kupić bilety wcześniej za pośrednictwem Internetu. Bilety są tu droższe niż w Madrycie i kosztują odpowiednio 23 Euro - bilet normalny i 17 Euro - ulgowy.\nPo przejściu głównego wejścia dochodzi się do miejsca gdzie na ścianie budynku wisi tablica upamiętniająca mecze grupy, w której grała reprezentacja Polski w Mistrzostwach Świata w 1982 roku.\nZwiedzanie rozpoczyna się również od muzeum. W jednej z gablot wyłożona jest opaska kapitańska byłego zawodnika Jose Marii Bakero znanego również z pracy na stanowisku trenera w dwóch klubach polskiej Ekstraklasy.\nSą też oczywiście pamiątki po najbardziej znanych zawodnikach i trenerach tej jednej z najznakomitszych drużyn piłkarskich świata, jest złota piłka zdobyta przez Lionela Messiego i mnóstwo innych pamiątek.\nDalej trasa prowadzi przez trybuny stutysięcznika. Można zejść również na płytę boiska, odwiedzić szatnie zawodników oraz zasiąść na miejscach przeznaczonych dla komentatorów telewizyjnych i wysłuchać fragmentów pełnych emocji relacji sprawozdawców w różnych językach europejskich. Zawodnicy mają dla siebie także niewielką kaplicę.\nNa zakończenie trasy każdy może wcielić się w rolę trenera i zawodników odpowiadających na pytania dziennikarzy w Pressroomie.\nOba stadiony robią niezwykłe wrażenie chociaż nam bardziej przypadł do gustu ten w Madrycie.\nMyślę, że odwiedziny na stadionach Madrytu i Barcelony dla kibiców piłkarskich i nie tylko będzie pełnym wrażeń spotkaniem z dwoma najsłynniejszymi klubami piłkarskimi w Hiszpanii.\nTeide czyli najwyższy szczyt Hiszpanii, a tym samym Wysp Kanaryjskich jest widoczny z wielu miejsc wyspy. Wznoszący się na 3718 m n.p.m. wierzchołek najpiękniej wygląda w wieczornym słońcu, kiedy na dole zapada już powoli zmrok, a na szczycie odbijają się jeszcze promienie słoneczne.\nO wejściu na szczyt zdecydowaliśmy jeszcze przed wyjazdem na Teneryfę. Każdy kto o tym myśli musi pamiętać, że Teide leży w obrębie parku narodowego i wejście na samą górę jest ściśle limitowane. Dlatego też przed wyjazdem należy wejść na stronę internetową parku i wyrobić sobie bezpłatne pozwolenie na zdobycie wierzchołka. Należy wybrać datę i przedział czasowy prawdopodobnej wspinaczki , podać nazwisko, numer paszportu i z wydrukowanym pozwoleniem wyruszyć na szlak. Nie wiem czy rzeczywiście jest to regułą, ale nasze pozwolenia były dokładnie sprawdzane i z tego co dowiedzieliśmy się na miejscu bez takiego dokumentu wejście na szczyt jest niemożliwe.\nJeżeli ktoś ma dobrą kondycję i lubi wspinaczkę, to może zdobywać górę od samego jej podnóża. Jest kilka szlaków, którymi w ciągu kilku godzin da się pokonać sporą przecież różnicę wzniesień. Dla bardziej wygodnych czy może mniej przygotowanych pod względem wytrzymałościowym - polecam kolejkę linową czyli Teleferico del Teide. Cena biletu normalnego w górę i w dół 25 Euro, a ulgowego 12,50 Euro.\nObok dolnej stacji kolejki znajduje się parking i mimo że nie jest zbyt duży udało nam się znaleźć wolne miejsce nieco poniżej budynku. Ponieważ jednak jest to bardzo popularna forma dostania się na górę musieliśmy odstać w kolejce ok. 1,5 godziny.\nMimo to warto było. Kiedy już szczęśliwie ulokowaliśmy się w wagoniku i ruszyliśmy im wyżej wagonik się wspinał, tym piękniejsze widoki oglądaliśmy przez okno.\nKolejka pokonuje różnicę wzniesień od 2356m n.p.m do 3555m n.p.m. w ciągu zaledwie 8 minut, po czym dociera do górnej stacji na wysokości niższej od szczytu tylko o 170 m. Niby niedużo, ale zapewniam, że na takiej wysokości nic nie przychodzi tak łatwo jak na nizinach.\nTak więc po minięciu budki gdzie skontrolowano nasze pozwolenia wyruszyliśmy w drogę. Szlak prowadzi zakosami , cały czas pod górę w krajobrazie dosyć księżycowym. Żadnej roślinności; tylko skały i piasek wulkaniczny. Ponieważ mamy już swoje lata wspinaczka zajęła nam trochę czasu, a ostatnie metry były dodatkowo ciężkie ze względu na cuchnące wyziewy z krateru.\nJednak to, co zobaczyliśmy po dotarciu do celu wynagrodziło nam w pełni spory wysiłek. Pod nami rozpościerała się cała wyspa, widać było błękitne w słońcu wody oceanu, z których w oddali wynurzały się pozostałe wyspy archipelagu. Byliśmy z siebie bardzo dumni bowiem mimo iż kolejką wjeżdżało bardzo dużo ludzi na szczyt udawali się tylko nieliczni.\nNa górze było dość chłodno ale byliśmy ciepło ubrani, a poza tym wysiłek poniesiony podczas wspinaczki spowodował, że jeszcze długo nie czuliśmy chłodu. Po krótkim odpoczynku i małej przekąsce w postaci banana, ruszyliśmy w dół z zadowoleniem mijając tych, którzy byli dopiero w drodze na szczyt.\nNiestety poza wejściem na Teide nie wystarczyło nam czasu na wędrówki szlakami przecinającymi park narodowy. A jest ich naprawdę sporo. Sam park obfituje w ciekawe miejsca, a liczne tablice rozmieszczone w wielu miejscach pozwalają na zapoznanie się z fauną i florą tego regionu. Zainteresowani przyrodą mogą wstąpić do Centro de Visitantes gdzie obejrzeć można film przedstawiający Park narodowy Teide oraz wiele ekspozycji i makiet prezentujących w skrócie to co w parku najciekawsze.\nTereny w masywie Teide mają często księżycowy krajobraz ; podobno w tych okolicach kręcono wiele filmów science fiction m.in. Planetę Małp.\nAutor: sarenka o 07:32 Brak komentarzy:\nSalamanka - muszle , kamienny byk i z czego znane są zakonnice\nPo długim i niestety mało samodzielnym odnalezieniu ukrytej we freskach żaby bardzo już głodni udaliśmy się na jeden z najpiękniejszych placów w Europie, czyli - jak w większości hiszpańskich miast - Plaza Mayor. Plac otoczony jest gąszczem wąskich, zatłoczonych uliczek, z których większość jest wyłączona z ruchu samochodowego, zatem sporą ich część zajmują porozstawiane stoliki kawiarniane.\nSam plac powstały w XVIII wieku jest rzeczywiście wspaniały, otoczony 88 arkadami, z majestatycznym ratuszem i wieloma wyrzeźbionymi portretami licznych znanych postaci przyciąga rzesze turystów i studentów.\nWokół placu królują oczywiście ogródki, do których zapraszają kelnerzy kusząc wyszukanymi potrawami i konkurencyjnymi cenami. Ponieważ nie wszyscy mają ochotę na wygodne krzesełka część grup młodzieży siedzi po prostu na wygrzanych chodnikach i tam albo dyskutują z ożywieniem lub zwyczajnie wygrzewają się na słońcu.\nPo krótkim odpoczynku wyruszyliśmy na spacer po Starym Mieście. Jednym z najbardziej znanych budynków Salamanki jest Casa de las Conchas czyli Dom Muszli. Jego fasadę zdobi 400 wyrzeźbionych muszli małży będących symbolem pielgrzymów, udających się do Santiago de Compostela. Można wejść do środka budynku i przejść się po wewnętrznych balkonach, na których sezonowo odbywają się wystawy fotograficzne.\nW pobliżu na Plaza de Anya wznosi się majestatyczna katedra, która w Salamance składa się z dwóch budowli Catedral Nueva i Catedral Vieja - czyli nowej i starej części.\nNowa katedra została dobudowana do starej kiedy wskutek rozwoju Salamanki wierni nie mieścili się już podczas nabożeństw wewnątrz kościoła.\nPostanowiono nie wyburzać starej katedry i tak postała świątynia o części starej - romańskiej i nowej, która z powodu przeciągającej się na przestrzeni wielu lat budowy jest mieszaniną stylów gotyku, renesansu i baroku.\nCatedral Nueva jest olbrzymią budowlą pełną strzelistych łuków, olbrzymich kolumn i licznych kaplic ze Złotą Kaplicą jako jedną z najpiekniejszych na czele.\nPolecam przy zwiedzaniu katedry zaopatrzyć się w dobry przewodnik aby nie przegapić najbardziej fascynujących miejsc.\nKilkaset metrów od kościoła znajduje się Convento de San Esteban z funkcjonującym obok żeńskim klasztorem Convento de las Duenas.\nNiestety żadnego z tych zabytków, z powodu późnej pory, nie udało nam się obejrzeć. Trochę szkoda, bo podobno mieszkające w klasztorze zakonnice sprzedają przepyszne domowe ciasta. Ja, jako osoba uzależniona od słodyczy naprawdę żałuję, że taka uczta właściwie przeleciała mi koło nosa.\nZamiast wizyty w klasztorze udaliśmy się nad rzekę, na most rzymski, z którego roztacza się ciekawy widok na miasto.\nSam most jest interesujący także z tego powodu iż 15 jego przęseł pochodzi z czasów Trajana. Mostu strzeże nadgryziony już przez czas kamienny byk.\nSalamanka jako miasto młodych ludzi studiujących tutaj na Uniwersytecie nie może też nie posiadać miejsca, w którym zakochani w dowód uczuć mocują kłódki ze swoimi imionami. Ile takich związków przetrwało? Tego nie wie nikt, ale metalowa pergola, na której kłódki są mocowane ugina się pod ich ciężarem.\nWieczór spędziliśmy popijając Cuba Libre i chociaż bardziej niż alkohol ściął nas z nóg rachunek zań, to po powrocie do naszego hotelu uznaliśmy, że czas spędzony w Salamance na pewno długo będziemy pamiętać.\nAutor: sarenka o 07:27 Brak komentarzy:\nTarifa - z widokiem na Afrykę\nChcesz przeżyć niezapomnianą podróż - "wakacje na miarę" czekają ☼ ➨ Tarifa to najbardziej wysunięta na południe część H...\nChcesz przeżyć niezapomnianą podróż - "Wakacje na miarę" czekają ☼ ➨ Będąc na Costa de la Luz nie można pomi...\nChcesz przeżyć niezapomnianą podróż - "Wakacje na miarę" czekają ☼ ➨ Skała Gibraltaru odcinająca się wyraźnie na tle nie...\nRajskie plaże Costa de la Luz\nChcesz przeżyć niezapomnianą podróż - "Wakacje na miarę" czekają ☼ ➨ U nas teraz...\nFuente De i Potes\nChcesz przeżyć niezapomnianą podróż - "Wakacje na miarę" czekają ☼ ➨ Przebywając w Picos de Europa nie można przegapić ...\nChcesz przeżyć niezapomnianą podróż - "Wakacje na miarę" czekają ☼ ➨ Katalonia pozostawiła po sobie niezapomniane wrażen...\nAsturia na ochłodę\nChcesz przeżyć niezapomnianą podróż - "Wakacje na miarę" czekają ☼ ➨ Po dłuższym pobycie na upalnym południu, zap...\nNerja i Malaga\nChcesz przeżyć niezapomnianą podróż - "Wakacje na miarę" czekają ☼ ➨ Aby zażyć kąpieli morskiej zdecydowaliśmy się na wi...\nChcesz przeżyć niezapomnianą podróż - "Wakacje na miarę" czekają ☼ ➨ Do Tarragony przyjechaliśmy podczas obchodów dni świ...\nKordoba miasto kwiatów\nChcesz przeżyć niezapomnianą podróż - "Wakacje na miarę" czekają ☼ ➨ Można śmiało powiedzieć, że Kordoba to miasto kwiat...\nIbiza - "raj na ziemi"\nFormentera 2020 - gdzie kupić bilety, cena, zmiany covid19\nMalta, ach, Malta\nSalamanka - muszle , kamienny byk i z czego znane ...\nMajorka - Arta, Capdepera i Petra\nAlmeria , a może nad morze