Jarek Możdżyński odszedł na wieczną wartę... Historia i Rekonstrukcje | dobroni.pl\nJarek Możdżyński odszedł na wieczną wartę...\nSRH AA7 13/05/2013 17:22\nW sobotę, w godzinach porannych, opuścił na zawsze nasze szeregi, kolega, przyjaciel, druh serdeczny Jarek Możdżyński. Pasjonat militariów, kolekcjoner, zwłaszcza US Army. Autor artykułów prasowych poświeconych militariom.\nOrganizator, pomysłodawca, i współtwórca cyklu rekonstrukcji historycznych dotyczących Szturmu na Berlin, organizowanych w modlińskiej twierdzy, wraz z Fundacją Park Militarny Twierdzy Modlin. Oraz wielu innych imprez o charakterze kolekcjonersko-rekonstrukcyjnym.\nWielka, niepowetowana strata dla naszego środowiska...\nOd jakiegoś czasu, Jarek zmagał się z chorobą nowotworową. Niestety, przegrał swoją ostatnia bitwę. Teraz św Piotrowi opowiada o swojej kolekcji amerykanaliów...\nW imieniu Redakcji Portalu, składamy rodzinie i bliskim Jarka, serdeczne wyrazy współczucia.\nUroczystości pogrzebowe odbędą się w czwartek o 10.30 w kościele przy ulicy Narutowicza w Żyrardowie.\nJarek Możdżyński odszedł na wieczną wartę... komentarze opinie\nPrzemysław Stępniewicz 2013-05-17 00:00:00\nPaweł Remlinger 2013-05-16 00:00:00\nandrzej Plaskota 2013-05-15 00:00:00\nKAMIL ZYDLEWSKI 2013-05-15 00:00:00\nGRH 8 ppleg składa wyrazy współczucia dla rodziny\nidą nasi czwórkami już 2 została powołana na tamten świat\nTOMASZ MAŃKOWSKI 2013-05-14 00:00:00\nRobert Karwan 2013-05-14 00:00:00\nSłoń 2013-05-14 00:00:00\nStanisław Malinowski 2013-05-14 00:00:00\nAdam Mazur 2013-05-14 00:00:00\nA co tu, taką smutną "nutą" wieje? Nie znałem Człowieka, ale pewnie "zjechałby" Was za gdybanie. Raczej pomyślmy jak bez Niego ten Berlin zrobić! Wszyscy jesteśmy tu "po drodze" i tyle z nas zostaje co w czynach, nie w słowach. (Od słów są politycy- wojny wygrywają szeregowcy).\nKrzysztof Szepiel 2013-05-14 00:00:00\nŻal kiedy odchodzą wartościowi ludzie. Twierdza Osowiec składa wyrazy współczucia rodzinie.\nPaweł Kubiczek 2013-05-14 00:00:00\nzostanie w pamięci jego serdeczny śmiech.... [*]\nDariusz Wróbel 2013-05-14 00:00:00\nByłem wielokrotnie w Modlinie na szturmach Berlina.Pan Jarek zawsze mówił, że to już ostatni raz bo ciężko wszystko zgrać, ale za rok znów był Berlin przed piekarnią i dalej na dużym placu. Wspaniały człowiek i organizator rekonstrukcji w Modlinie, jako jeden z pierwszych przecierał szlaki rekonstrukcji na tym terenie.Pozostały zdjęcia i filmy z tych wydarzeń.Dołączam wyrazy współczucia Rodzinie.Duża strata cóż więcej pisać...\nDamian Parzelski 2013-05-14 00:00:00\nEch! Już nam nie będzie dane pogadać o wspólnych tematach w zasadzie w nieskończoność!\nMariusz Maciaszczyk 2013-05-13 00:00:00\nNiech spoczywa w pokoju! Wyrazy współczucia dla rodziny.\nPaweł P 2013-05-13 00:00:00\nguenther fuchs 2013-05-13 00:00:00\nIch hat eine Kameraden.........................\nWojtek 2013-05-13 00:00:00\ndariusz bartosiewicz 2013-05-13 00:00:00\nMichał Głuski 2013-05-13 00:00:00\nAdam Salieri 2013-05-13 00:00:00\nŚpij kolego w ciemnym grobie... Współczuje rodzinie i przyjaciołom Jarka Możdżyńskiego... [*]\nHubert Synoś 2013-05-13 00:00:00\nŻycie jest okrutne :-( Odszedł na wieczną wartę kolejny wielki człowiek i wspaniały przyjaciel. Będzie nam brakowało tych wielogodzinnych rozmów "o starych karabinach"... Szczere wyrazy współczucia i żalu dla całej rodziny. Czołem Jarku... [*][*][*]\nBogdan Pawlak 2013-05-13 00:00:00\nWspaniały człowiek. Na zawsze pozostanie w naszej pamięci. Żegnaj, a raczej do zobaczenia Jarku.\nJacek Gralak 2013-05-13 00:00:00\nJakub Bernacki 2013-05-13 00:00:00\nPogrzeb odbędzie się w czwartek o 10.30 w kościele na ulicy Narutowicza w Żyrardowie.\nKrzysztof Goździk 2013-05-13 00:00:00\nDruhu,Wspaniały Towarzyszu do godzinnych,niekończących się "pogaduch".Ile to lat,Jarku,piętnaście,dwadzieścia?...Ech,potrafiłeś zaskakiwać,ale nie tak.Ja się nie żegnam...Do zobaczenia,Jarku!!\nWyrazy Współczucia i Żalu dla Najbliższych\nWojciech Dąbrowski 2013-05-13 00:00:00\nZnów odszedł wartościowy człowiek. Wielki żal... . Cześć Jego pamięci.


Limfocyty - eChirurgia.pl\n... limfocytów, a zmniejsza się produkcja przeciwciał. Dorota Kozera Bibliografia: - W. Noszczyk: Chirurgia, Tom 2. ...\n... limfocytopodobnych o umiarkowanym nasileniu. Czy jest to zmiana rakowa? Czy jest to bardzo groźne? Bardzo proszę o pomoc! To znaczy: Niespecyficzne zapalenie jelita grubego małego stopnia. A jakie objawy miała mama? Nie jest to zmiana rakowa. Niespec ...\n... limfocyty oraz erytrocyty. Jak to rozumieć? Określenie micro follicular cancer oznacza raka pęcherzykowego niewielkiego czyli do 1 cm. Leczenie chirurgiczne jest podstawowym sposobem postępowania w raku tarczycy. W przypadku - jednoogniskowego raka b ...\n... limfocyty zawyżone( 61% ). HGB, HCT, RBC i WBC w normie. Raz miał za mało żelaza. Pediatra do tej pory nie podjął żadnego leczenia. Zanim pójdę do lekarza chciałabym zrobić kompleksowe badania krwi. Proszę mi powiedzieć, co powinnam w nich ująć. Myśl ...\n... limfocyty ). Ponadto miejscami stwierdza się początki przebudowy guzkowej ( sieteczka+ ). Cech rozrostu złośliwego nie stwierdza się. Obraz sugeruje marskość. Badania krwi, markery w normie. Proszę o pomoc martwię sie ponieważ mój tato zmarł na raka ...\nTorbiel wargi dolnej i gruczoły ślinowe z naciekami zapalnymi\n... limfocytów. Lekarka powiedziała, ze mam to pokazać ordynatorowi, który mnie operował, ale on jest do końca sierpnia na urlopie. Czy ten wynik to coś poważnego? Wynik może sugerować zapalenie np. na tle autoimmunologicznym, wirusowym. A czy to coś pow ...\n... limfocyty w tle rozmazu.Obraz cytologiczny może odpowiadać thyreoiditis chronica lymphocytica. Cciałabym się dowiedzieć czy jest to groźne czy da się wyleczyć i w jakim czasie oraz sposobem czy będę mogła zajść w ciążę i urodzić zdrowe dziecko? Rozpo ...\n... limfocyty 3,46 1,3 - 1,9 limfocyty CD4+ 1,11 0,6 - 0,98 limfocyty CD4+[%] 32 43 - 54 limfocyty CD8+ 1,04 0,42 - 0,66 limfocyty CD8+[%] 30 28 - 37 stosunek CD4/CD8 1,1 1,1 - 1,9 limfocyty T CD3 2,35 1,0 - 1,5 limfocyty T CD3 [%] 68 71 - 79 limfocyty T ...


E-hulajnogi. Hive daje promocje, Miasto Jest Nasze protestuje\nO e-hulajnogach coraz głośniej. Operator kusi promocją, aktywiści przedstawiają propozycje zmian, a ministerstwo nadal milczy\nWarszawaBiznesFirmy i rynkiInfrastrukturaGospodarkaNauka i technikaTechnologieUrządzenia\nDodano: 5 czerwca 2019, 11:36 0\nHulajnogi elektryczne / Źródło: Hive\nJeden z operatorów rusza z promocją dla posiadaczy kart miejskich, a aktywiści z Miasto Jest Nasze przedstawiają zbiór zasad, dotyczących korzystania z e-hulajnóg. Wszystko to w tygodniu, kiedy Ministerstwo Infrastruktury, miało przestawić propozycje nowego prawa.\nHive, operator hulajnóg elektrycznych, należący do grupy FREE NOW, przedstawił dziś nową propozycję dla mieszkańców Warszawy i Wrocławia. Firma założona przez motoryzacyjnych gigantów – firmy Daimler i BMW, udostępni co miesiąc 20 darmowych minut przejazdu, dla każdego posiadacza karty miejskiej. Jak informuje Tristan Torres Velat, CEO hive, jest to jeden z pomysłów na uzupełnienie sieci komunikacji miejskiego i zapewnienie transportu na, tak zwanej „ostatniej mili”.\n– Przekazanie darmowych minut regularnym pasażerom komunikacji miejskiej, to nasz pomysł na wspieranie alternatyw dla korzystania z własnego samochodu przez mieszkańców miast. – mówi Tristan Torres Velat, CEO hive. – Naszą akcją udowadniamy, że jesteśmy prawdziwym partnerem dla obu polskich aglomeracji, w których działamy, a hulajnogi elektryczne stają się integralną częścią infrastruktury miejskiej. Im więcej użytkowników transportu publicznego, tym mniejsze korki i zanieczyszczenie powietrza. Hulajnogi elektryczne mogą stać się komplementarnym elementem miejskiego ekosystemu i sprawić, że pokonanie trasy z przystanku autobusowego lub metra do biura czy domu, będzie szybsze i wygodniejsze. Naszą promocją chcemy pokazać mieszkańcom, jakie to proste i zachęcić ich do poszukiwania tego rodzaju smart rozwiązań i wyboru ekonomii współdzielenia.\n– Naszym priorytetem jest działanie dla miasta oraz jego mieszkańców, a zarazem promowanie ekologicznego środka transportu, jakim jest e-hulajnoga. Jednocześnie chcemy wspierać korzystanie z transportu publicznego jako idealnego rozwiązania dla aglomeracji na ich odkorkowanie i oczyszczenie ze smogu. – mówi Łukasz Gontarek, City Manager hive w Warszawie\nAktywiści przedstawiają dekalog\nAktywiści ze stowarzyszenia Miasto Jest Nasze przedstawili 5 czerwca, przed siedzibą Ministerstwa Infrastruktury, „Ogólne zasady korzystania z hulajnóg elektrycznych oraz dekalog operatora”. Dokument ten zbiera pomysły społeczników, które mają wpłynąć na poprawę komfortu życia w mieście, którego coraz większą część stanowią e-hulajnogi. Propozycja MJN zawiera także szereg zasad, których – zdaniem aktywistów – powinni przestrzegać komercyjni operatorzy.\n– Mimo że wczoraj obchodziliśmy trzydziestą rocznicę 4 czerwca 1989 r., to na co dzień często czujemy się, jakby nadal były lata dziewięćdziesiąte. Często wielki biznes korzysta na braku regulacji i na tym, że państwo nie czuwa nad bezpieczeństwem obywateli. Przykładem są elektryczne hulajnogi, które byłyby dobrym rozwiązaniem, gdyby tylko zostały uregulowane. – powiedział na konferencji zorganizowanej przed Ministerstwem Infrastruktury Jan Mencwel, Prezes stowarzyszenia Miasto Jest Nasze.\nChodzi o bezpieczeństwo\nJak podkreślają aktywiści, głównym nacisk w nowych regulacjach powinien zostać położony na bezpieczeństwo pieszych. Podczas kolizji z osobą przemieszczającą się po chodniku - a takich zdarzeń było już w Warszawie kilka - to pieszy jest na przegranej pozycji. Elektryczne hulajnogi rozpędzają się bowiem nawet do 25 km/h. W Polsce nie doszło jeszcze po śmiertelnego wypadku z udziałem takiego pojazdu, ale jeśli przepisy nie zostaną uregulowane, takie zdarzenie, to tylko kwestia czasu.\n– W 2017 roku, we Francji, było siedem wypadków śmiertelnych spowodowanych przez elektryczne hulajnogi. Od tego czasu zaczęto wprowadzać tam regulacje. My od dawna o to apelujemy. Apeluje również Adam Bodnar, Rzecznik Praw Obywatelskich. Domagamy się tego, aby wreszcie takie regulacje zostały przez rząd przedstawione. Nie chcemy czekać na pierwszą ofiarę śmiertelną. – dodał Jan Mencwel.\nPo konferencji aktywiści zostawili ministrowi Adamczykowi prezent.\nRozwiązania niemal gotowe\nMinisterstwo Infrastruktury niebawem może przedstawić rozwiązania regulujące problem coraz bardziej powszechnych, zalewających miasta e-hulajnóg. Minister Andrzej Adamczyk zapowiedział, że projekt jest praktycznie gotowy. Minister zapowiedział, że w tym tygodniu resort ma zamiar przedstawić projekt rozwiązań.\nGdzie jeździć hulajnogą elektryczną?\nCo wybrać, gdy jedziemy e-hulajnogą? Chodnik, drogę dla rowerów czy jezdnię? Na to pytanie nie potrafi obecnie odpowiedzieć ani resort infrastruktury, ani policja. Rodzi to szereg problemów, szczególnie gdy dojdzie do kolizji z pieszym, a takich przypadków w ostatnich tygodniach było już kilka. Policja uważa, że osoba przemieszczająca się na e-hulajnodze jest... pieszym.\nW tej kwestii, w ostatnich dniach głos zabrała także minister przedsiębiorczości i technologii – Jadwiga Emilewicz. Uważa ona, że hulajnogi powinny jeździć po drogach dla rowerów. Ich użytkownicy powinni mieć też obowiązek noszenia kasku.\n– Co do hulajnóg, to już kilka miesięcy temu odbyliśmy rozmowę z ministrem Adamczykiem, by jeszcze przed sezonem wiosennym spróbować zająć się tym problemem. – mówiła minister Emilewicz. Jak widać, zapowiedzi resortu przedsiębiorczości i technologii, nie przyniosły zakładanych efektów.\nbiznes firmy i rynki infrastruktura gospodarka nauka i technika technologie urządzenia hive miasto jest nasze mjn elektryczne hulajnogi e-hulajnogi promocja hive kody promocyjne hive kody hive darmowe minuty hive\nSkąd najtaniej sprowadzić samochód?\nW Wiedźmina 3 na przenośnej konsoli zagramy jesienią. CDP ujawnił...\nElon Musk chce zrzucić bombę atomową na Marsa. Możesz kupić...\nGospodarkaFirmy i rynkiKraj PolskaŻycieTransport\nNa Forum Ekonomicznym w Krynicy o tym, co dzisiaj oznacza termin...\n19 sie 201922:11 60441\n19 sie 201917:15 44249\n19 sie 201914:39 23276\n18 sie 201920:00 20070\n19 sie 201915:13 19908\n19 sie 201910:06 19245\n19 sie 201921:50 17468\n19 sie 201910:46 15063\n29 lis 1998 0:00 14407\n19 sie 201914:55 14334\n19 sie 2019 7:08 12672\n19 sie 201918:57 12556\n19 sie 201916:58 12349\n19 sie 2019 8:26 12119\n18 sie 201920:15 12084\n19 sie 201916:07 11934\n20 sie 2019 6:53 10356\n19 sie 2019 7:35 9823\n18 sie 201921:01 9647\n20 sie 2019 9:48 9433\n19 sie 201920:18 9406\n18 sie 201916:03 9033\n19 sie 2019 6:20 8447\n25 maj 2001 9:14 8216\n20 sie 2019 8:32 8073\nSamorząd i biznes. XXIX Forum Ekonomiczne w Krynicy\nForum Ekonomiczne w Krynicy o współczesnej (kobiecej) twarzy lidera XXI wieku


List wzór klasa 3 - ayoy.pl\n24 kwietnia 2020 03:57Gotowce\nlist wzór klasa 3.pdf\nDokładnie odwzorowuję .Części mowy Dyktanda edukacja polonistyczna edukacja przyrodnicza informacja zwrotna klasa 2 Klasa 3 lektury liczby parzyste i nieparzyste list matematyka .Po angielsku - Język angielski dla każdego. Klasa 1-3 Prawidłowo trzymam narzędzie pisarskie. Charakterystyczne cechy listu 1. Moja praca jest estetyczna. Przykłady, zwroty, wzór i 7 najważniejszych rad na skuteczny cover letter.dyktanda do wydruku klasy 1 3 ewiczenia ortograficzne gimnazjum do dyktand dla kl 3 do druku temu sprawdziany kl 4 z jak zmniejszyć fsh , wzory tatuazy na ćwiczenia grafomotoryczne, wzory do ściagnięcia Klienci, którzy kupili: wzory dyktand graficznych Ćwiczenia nie tylko dla dyslektyków.Plansze z wybranymi sentencjami, Grafomotoryka do .Nowa lista lektur dla klas 1, 2 i 3 (dla klas I-III) szkoły podstawowej. (W tym akapicie następuje rozwinięcie tekstu, opowiadamy o tym, co chcieliśmy zamieścić w liście. )Na stronie zamieszczono zdjęcia i materiały własne oraz ilustracje, ćwiczenia i inne materiały pobrane z Google. Czerwone Krzesło, lektura klasa 4-6 Detektyw Pozytywka,klasa 3. b) Faza realizacyjnaDziękuję Ci za Twój ostatni list.Bardzo ucieszyła mnie wiadomość, że wyzdrowiałaś. Zastosuj wskazówki z tego artykułu, a zobaczysz, że częściej zaczniesz otrzymywać zaproszenia na rozmowy kwalifikacyjne.Wszystko co musisz wiedzieć, jeśli chcesz napisać idealny list motywacyjny po angielsku.\nKrótkie formy wypowiedzi: ogłoszenie, zaproszenie, notatka, pocztówka.\nSpis wzorów obowiązujących w klasie siódmej szkoły podstawowej.Opis jednostek występujących we wzorach. Środki dydaktyczne Materiały przygotowane przez nauczyciela. Rysuję po śladzie zgodnie z podanym kierunkiem. Piszemy .Wzór: Gdzie nadawca, gdzie adresat, gdzie znaczki? Szkoła podstawowa. W zależności od adresata (tzn. osoby, do której list jest kierowany) lub sytuacji życiowej nadawcy, list może przybierać .3. List jest pisemną formą wypowiedzi kierowaną do jednej osoby lub do kilku osób. Piszemy wypracowania. Edukacja wczesnoszkolna - Kozikowska Monika , tylko w empik.com: 10,35 zł. Zadania z matematyki, tabliczka mnożenia.LIST 1. w formie ustnej i pisemnej: kilkuzdaniową wypowiedź, krótkie opowiadanie, krótki opis, list prywatny, życzenia, zaproszenie .List do Świętego Mikołaja to poważna sprawa. Wersja A: Napisz list, wykorzystując podane informacje: List A-1 (Tematyka: obóz zimowy w okolicach Krakowa) List A-2 (Tematyka: pomoc w ogrodzie i prezent dla koleżanki) List A-3 (List do redakcji, bezpieczeństwo w Internecie) List A-4 (List do gości z zagranicy - Dlaczego warto .List do kolegi Mona Lisa. Teksty oparte na cyklu Tropiciele klasa 3 wydawnictwa WSiP, Ćwiczenia pobrane z Learnng Apps.Trudne zdania. Szalone Liczby to strona matematyczna, na której znajdziesz nie tylko wyjaśnienie zagadnień matematycznych, ale także ćwiczenia, sprawdziany i całą masę innych pomocy naukowych.Wszystkie wzory z fizyki, fizyka wzory klasa 7.\nlektura klasa 4-6 Magiczne Drzewo.\nKarta wzorów z fizykiList motywacyjny: nauczyciel muzyki, matematyki, chemii, biologii, wf, angielskiego.Wzór i przykład.Klasa 1-3 Prawidłowo trzymam narzędzie pisarskie. 4.Klasa 3 · Klasyfikuję obiekty, tworzę kolekcje i dobieram obiekty z serii. Wspólnie pisaliśmy opowiadanie o jesiennym spacerze, opis wiewiórki układaliśmy samodzielnie uzupełniając zdania zgromadzonymi wyrazami, natomiast listy uczyliśmy się pisać podczas pracy grupowej podzieleni na sześć zespołów.napisz list do koleŻanki lub kolegi .pamiĘtaj ze list ma wstep rozwiniĘcie oraz zakoŃczenie .niektÓre wyrazy ze wzglĘdÓw grzecznoŚciowych piszemy wielkĄ literĄ .niech w twoim liŚcie znajdĄ siĘ zdania pytajace i rozkazujĄce.podkresl te zdania dwoma rÓŻnymi kolorami. Obecnie żyjemy w świecie nowoczesnych technologii. Przebieg lekcji a) Faza przygotowawcza Nauczyciel inicjuje rozmowę z uczniami, pytając, czy pisali już kiedyś list, czy dostali od kogoś, czy wiedzą, do kogo można napisać list, w jakich sytuacjach pisze się listy. Cześć Patryk Na wstępie mojego listu, chciałbym Cię serdecznie pozdrowić i przesłać życzenia ze Szczecina. Kurs angielskiego online. Napisz list otwarty do mieszkańców dzielnicy lub miejscowości w sprawie planowanego festynu charytatywnego na rzecz najbliższego domu dziecka.Przedstaw argumenty przekonujące do aktywnego włączenia się w akcję.Najlepsza strona do nauki matematyki.\nDokładnie rysuję wzór po śladzie.\nklasa 3 na juŻLIST JAKO FORMA WYPOWIEDZI PISEMNEJ W KLASACH POCZĄTKOWYCH I. Przestrzegam wyznaczonych linii. Przeczytaj recenzję Trudne zdania. Oczywiście, każde dziecko, jeśli tylko ma taką możliwość, jednym tchem wymieniłoby masę prezentów,.Oczywiście, każde dziecko, jeśli tylko ma taką możliwość, jednym tchem wymieniłoby masę prezentów, których oczekuje w tym roku.Jak napisać list oficjalny? KALENDARZ I CZAS;. Cel: Potrafię pięknie odtwarzać wzory graficzne i literopodobne. Forma podstawową formą listu jest monolog - wypowiedź skierowana do konkretnego odbiorcy łączy w sobie elementy kilku innych form wypowiedzi: - opowiadania - przedstawienie zdarzeń przez nadawcęSprawdź jak napisać list, czym się różni list prywatny od listu oficjalnego, zapoznaj się ze wzorami i przykładami. Ma wstęp, rozwinięcie i zakończenie rozpoczynające się od nowych akapitów. Odejmowanie od 100, Obowiązki domowe, Układamy wzór, Skopiuj i kontynuuj wzór, MatMemorki - 12 elementów, MatMemorki .iron man 2 cały film lektor pl download jak napisać rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron wzór instrukcja obsługi vw golf 5 zeszyt 3.2 zad 13 str 89 matematyka 2001 druki ips cit 8 2012 rozwiązanie umowy blueconnect t-mobile zaświadczenie o zarobkach do dodatku mieszkaniowego wniosek o dowód osobisty tymczasowy pdf jak. Jak wiesz niedawno pojechałam na wycieczkę do Wieliczki. Długie formy .Jeszcze nie tak dawno głównym źródłem informacji była książka. Postanowiłem przesłać Ci opis pewnego obrazu, który miałem okazję niedawno oglądać i który mi się bardzo spodobał.3.a Uczeń tworzy wypowiedzi. Jesteśmy już w klasie trzeciej i coraz więcej czasu poświęcamy na redagowanie różnych wypowiedzi pisemnych. Zawiera wszystkie elementy listu a) Miejscowość (w prawym górnym rogu) b) Datę (w prawym górnym rogu) c) Nagłówek (na środku) d) podpis 3. · Wyprowadzam kierunki od siebie i innych osób, określam położenie obranego obiektu na płaszczyźnie i w przestrzeni.Zadania i ćwiczenia z matematyki - klasa 3. List liczy 6-8 zdań. Książkę systematycznie wypiera telewizja i komputer.List motywacyjny - Elektryk, elektronik, elektryka, elektromonter, elektromechanik .Gotowy przykład i wzór.list motywacyjny - wzór Cascade - zobacz inne szablony i stwórz list motywacyjny tutaj Teraz już wiesz, jak przygotować wzór listu motywacyjnego, który jest wart przeczytania..\nJak wystawić fakturę w euro dla polskiego kontrahenta\nWzór zaświadczenia ze spółdzielni mieszkaniowej\nJak napisać wniosek do banku o odroczenie spłaty kredytu\nWzór umowy przedwstępnej sprzedaży domu jednorodzinnego


Skuterowcy i motocykliści mają przepisy w du...? | Jednoślad.pl\nHome/Motocykle/Skuterowcy i motocykliści mają przepisy w du…?\nLeszek Śledziński27 maja 2012Zaktualizowano: 16 lipca 2015\nDuże skrzyżowanie w stolicy, godziny szczytu. Z dystansu 100 metrów widać żółte światło. Hamulec, stoję. Sąsiedni samochód podobnie. Od dwóch, trzech sekund czerwone. Nagle zza pleców wylatuje skuter. Pomiędzy pasami leciał z jakieś 60 km/h wraz z pasażerką. Mimo małych tablic na bank można stwierdzić, że nie była to zwykła pięćdziesiątka. Skuterowy tandem miał szczęście. Mimo trwającego od dłuższej chwili czerwonego nie wjechał w samochody z prostopadłego kierunku i nie zabił nikogo na przejściu. Jadących dopadł też pech. Całość wykroczenia widział tajniacki Passat. Zatrzymał ich 200 metrów za skrzyżowaniem. Mandat pewnie i spory, bo grzechy bardzo ciężkie (czerwone, wyprzedzanie na przejściu, linia ciągła, zmiana pasa bez kierunku), ale najpewniej bez punktów – kierowca na oko miał może z 16 lat. Mam nadzieję, że policja zabrała też dowód rejestracyjny ze względu na podejrzenie niespełniania obostrzeń dla motorowerów (odblokowanie, zmiana pojemności).\nWieczór, jedno z najniebezpieczniejszych skrzyżowań w stolicy – Al. Jerozolimskie z Ryżową. Nie ma tygodnia bez wypadku na tej krzyżówce. Trzy pasy. Dwa do jazdy na wprost oraz w prawo i jeden służący do lewoskrętu. Czerwone światło. Na lewy pas wpada kierowca małego Peugeot’a – przecinając skrzyżowanie na ukos poleciał prosto. Na miejscu nie było policji, a wykroczenie wyglądało na dokonane z premedytacją i bez większej spiny. Jakby tak robiło się codziennie i za każdym razem.\nPo co kask na skuter? "Ja panie władzo tylko kawałeczek".\nWeekend, okolice centrum handlowego. Po jednego z głównych ulic podwarszawskiej miejscowości na skuterze Yamaha leci ojciec z córką. Ten pierwszy ma na głowie czapeczkę baseballową, a pasażerka… nic. Ich średnia wieku wynosiła z 40 lat. Średnie IQ z pewnością poniżej normy. Kto jest głupszy? Ojciec czy córka?\nUrsynów. Skrzyżowanie KEN z jedną z większych ulic w okolicy. Północ. Dostawca lokalnej pizzerii widzi czerwone światło z odległości 300 metrów. Nie hamuje. Nie zwalnia. Wlatuje na skrzyżowanie, w jego osi zatrzymuje się, puszcza autobus i jedzie dalej, jak gdyby nigdy nic. Skuter nie ma tylnej lampy pozycyjnej. Nie, nie przepaliła się. Po prostu jej nie ma! Po dokładniejszym przyjrzeniu się na jednej z bocznych ulic dostrzegłem, że ten „pojazd” nie ma również kierunkowskazów i podstawki głównej. Kierowca tego skutera parkując po prostu kładł go na boku. Pierwszy raz widziałem coś takiego. Wiem, wiem stan techniczny to nie do końca wina dostawcy, a pracodawcy.\nWszystkie te zdarzenia miały miejsce w przeciągu maja. Wszystkie łączy wspólny mianownik: Brak wyobraźni i głupota. Bez względu na wiek. Autorzy takich „wystąpień” to moim zdaniem ludzie, którzy powinni być trwale usuwani z dróg publicznych, bo nie rozumiejąc ryzyka jakie popełniają wystawiając przy wszystkich świadectwo swojego trwałego upośledzenia. Upośledzenia, które może doprowadzić do tragedii…\nNa szczęście większość kierowców dwóch kółek jest normalna i oby ta grupa stawała się coraz liczniejsza…\n27 maja 2012 o 18:18\nWszyscy tacy cyrkowcy będą kozaczyć do pierwszego wypadku…później jak to zwykle bywa zaczną przestrzegać przepisów – mądry polak po szkodzie.\n27 maja 2012 o 18:22\nZgadzam się z Tobą w 100% To co się wyprawia na ulicach Warszawy (i nie tylko) czasami włos na głowie jeży. Lekceważenie przepisów przez młodych skuterowców jest zatrważające. Jedyna nadzieja że wprowadzenie prawa jazdy AM i możliwość jego utraty trochę przytemperuje zapędy młodych gniewnych…\nArczi, tylko że często ten pierwszy wypadek jest ostatni. Potem dębowe deski albo kalectwo i życie na koszt Państwa… Ostatnio często widuję takich spieszących którzy na siłę pchają się między jadące obok siebie 2 tiry. Mało brakuje, jakieś lekkie trącenie i wciąga po koła. Taki tir miażdży jak walec. W zeszłym roku tylko w Warszawie były 3 takie wypadki (nie tylko ze skuterami) Kurczę chyba lepiej poczekać parę sekund i spokojnie przejechać, aż tak nam się spieszy ?\nWitam was. Mam 13 lat i po przeczytaniu tego artykułu stwierdzam ze głupota lucka jest nieprzewidywalna czerwone a debil grzeje dalej, miał szczeście że skończylo sie na pasacie a nie na pokrowcu\n27 maja 2012 o 20:04\nZ tymi tirami to ciężkie życie.Ostatnio jechałem sobie a za mną od kilku kilometrów tir.Starałem się jechać blisko krawędzi jezdni i z trochę większą prędkością.Jezdnia dość wąska,tir zaczął mnie wyprzedzać i zarazem trąbić na mnie.Ale co ja złego zrobiłem? Miałem mu zjechać z drogi bo panisko jedzie? Wkurzają mnie te barany…\n27 maja 2012 o 20:07\nALe są też ładne zachowania na drodze tak jak 2 tygodnie temu koleś w piaggio zip przypomniał mi o kierunkowskazie.\n27 maja 2012 o 20:53\nmimo, że mieszkam w małym mieście (4tys. mieszkańców), to i tak debili nie brakuje. niektórzy parkują samochody tak, że jeden pas zajęty, a ludzie po takich drogach jeżdżą po 100km/h (pozdrawiam pana z audi a6). czasami trzeba po prostu się zatrzymać i przeczekać, jeśli się nie chce wpaść na maskę auta. a co do skuterzystów w tym mieście – większość swoje maszyny „tuninguje” i potem popisuje się na mieście – już kilka latarni na rynku miało spotkanie ze skuterem 🙂\n27 maja 2012 o 23:33\n@ CactusMan – na takich kolesi jest sposób. Ja nie jade grzecznie boczkiem jak najbardziej z boku tylko normalnie środkiem pasa. Jade 50km/h więc zgodnie z przepisami i każdy kto jedzie szybciej to łamie przepisy i może mnie cmoknąć w tyłek. Gdy jedziesz bokiem to każdy próbuje cię wyprzedzić jadąc swoim pasem i spychając cię na krawężnik, a jak jedziesz środkiem pasa to ten co chce cię wyprzedzić musi normalnie zmienić pas i wtedy ma duży odstęp od ciebie. U mnie to działa w 100% 🙂\nArczi i tak powinno się jeździć w Warszawie !!!!\nŚrodek prawego pasa żadnym skrajem tego pasa bo potem jak nagle wyskoczy dołek czy kratka to nie ma gdzie uciekać.\nA co do tych debili wymienionych w artykule to widzę takiego co raz na skrzyżowaniu Wałbrzyskiej z Puławską i też go światło czerwone nie obowiązuje ale do czasy.\nstudzienki to zmora polskich miast. W Niemczech jakoś tego problemu nie zauważyłem. A u nas, już kilka lat po remoncie drogi są studzienki pozapadane. Przykład – moja ulica. Kładziona była kanalizacja w 2010 roku, położono nowy asfalt. Już rok później studzienki były pozapadane, z jednym wyjątkiem. Jedna jedyna studzienka się nie zapadła. Ona się podniosła ! nie wiem jakim cudem ale jest wyżej niż asfalt. Chyba, że to asfalt tak opadł, nie wiem.\nW Warszawie raczej ciężko jechać przy prawej krawędzi, wszędzie pełno dziur, studzienek (niektóre pozapadane ponad 10cm…)Jedynie na nowych ulicach jest to możliwe, jednak ja zawsze staram się jechać środkiem pasa. Wtedy jestem wyprzedzany w sposób zaplanowany, a nie na milimetry bo komuś się śpieszy.\nU nas w Grójcu studzienki niestety są też na środku jezdni 🙁\n30 maja 2012 o 10:34\nJeździłem dosyć długo po Atenach, tam każdy przejeżdża na czerwonym i nikogo to nie dziwi.. Co kraj to obyczaj 😉\n4 czerwca 2012 o 23:45\nzgodzę się, niestety, że pomimo, iż przepisy nakazują trzymać się prawej krawędzi jezdni, dla bezpieczeństwa trzymam się środka pasa, bo wtedy auta wyprzedzają mnie w jakimkolwiek odstępie, a jeśli nie to mam gdzie uciec.\n16 września 2012 o 20:33\nu mnie w Poddębicach koleś jechał chyba gilerką na rądzie wyjachał przed tira NIEPSZEPISOWO bo tir miał pierwszejstwo a z drugiej strony radiowóz……


6 najczęściej popełnianych błędów przez początkujących - cz.II\nHome \_ Wyższa Szkoła BODYPAK \_ Trening \_ 6 najczęściej popełnianych błędów przez początkujących - cz.II\nBy Adam Suker\nBłąd nr 3: słuchanie zbyt wielu osób na raz.\nW dobie Internetu, dostępu do publikacji naukowych, artykułów itd. mamy wysyp specjalistów tak naprawdę znikąd. Każdy wszystko wie, każdy dobrze radzi. Do tego dochodzą znajomi z siłowni. Niestety metod, opinii, teorii jest multum i co chwila dostajemy nowe, często sprzeczne informacje. Bardzo często kończy się to tak, że nasz plan treningowy, dietetyczny i suplementacyjny to tzw. „misz-masz”. Nic ze sobą nie jest spójne i niestety, ale nie przynosi oczekiwanych efektów. To często nas dołuje, bo niby sporo wiemy, mamy sporo informacji, a mimo to postępy nie idą po naszej myśli.\nBłąd nr 4: zbyt częste zmiany.\nTo problem, który mocno łączy się z poprzednim. Zbyt wielu doradców oraz zbyt duży natłok informacji sprawią, że co chwile próbujemy nowego treningu, nowej metody, nowej diety, nowego suplementu. I to w sumie najgorsze, co możemy zrobić, ponieważ zbyt częste zmiany nie pozwolą naszemu organizmowi zareagować odpowiednio. A najgorsze w tym wszystkim jest to, że nawet jeśli robimy coś nieodpowiednio, to zbyt często zmieniając nasze działania, nie jesteśmy w stanie nawet obiektywnie ocenić, czy dana metoda się u nas sprawdza, czy też nie. Więc tracimy czas, bo nie mamy ani wyników, ani doświadczenia, ani nowo zdobytej wiedzy o swoim organizmie.\nTu moja rada jest taka, aby wybrać bardzo wąską grupę osób, lub 1-2 konkretne osoby, które wydają się nam najbardziej wiarygodne, sensowne. Po czym spróbować iść za ich radami. Ewentualna rezygnacja z danych metod, czy totalna zmiana planów, powinna nastąpić nie wcześniej niż po 4-5 tygodniach, czyli po około miesiącu czasu. Przynajmniej miesiąc czasu to już taki okres, po którym powinny nastąpić jakieś zmiany. Wówczas jesteśmy w stanie sensownie ocenić wprowadzone metody.\nBłąd nr 5: błędy i zaniedbania treningowe.\nCzęsto spotykanym błędem jest dublowanie ćwiczeń oraz ogólnie ich dobór pod trening danej grupy. Odpuszczanie np. treningu nóg, ponieważ nam na nich nie zależy. Czy też bardzo często spotykany problem, jak nadmierne przykładanie uwagi do klatki piersiowej i ramion, a odpuszczanie pozostałych części ciała.\nPo pierwsze jest to nie zdrowe, bo tworzy dysproporcje siłowe między poszczególnymi grupami mięśniowymi, a to z kolei prowadzi do wad postawy, a dalszej kolejności zwiększa ryzyko kontuzji.\nZaniedbaniach niektórych grup mięśniowych może nas w przyszłości ograniczyć w treningu grupy, na której nam zależy. Przykład – nie trenujemy nóg, ale chcemy mieć ładnie zbudowane mięsnie grzbietu. Słabe nogi, szczególnie mięsnie dwugłowe uda i mięśnie pośladkowe, utrzymują nas w stabilnej pozycji, gdy jesteśmy w opadzie tułowia z ciężarem. Plecy są silne, ponieważ są trenowane. Teraz chcemy wykonać przykładowo wiosłowanie sztangą w opadzie tułowia. Chcemy użyć ciężaru, który da odpowiedni bodziec do dalszego ich rozwoju, ale nogi są zbyt słabe, by utrzymać nas w opadzie tułowia z dużym ciężarem.\nBłąd doboru ćwiczeń i ich dublowanie też często spotykany problem. Dam przykład na mięśniach naramiennych. Każdy chce mieć ładnie rozbudowane, krągłe barki. Pełny, okrągły wygląd barków, a także odpowiednią ich szerokość, nadają boczne i tylne aktony mięśni naramiennych. Jednak spora grupa trenujących zaczyna trening od wyciskania sztangi siedząc lub stojąc, potem wyciskają sztangielki siedząc na ławce, potem albo wyciskają siedząc lub robią wznosy w przód. We wszystkich tych ćwiczeniach największą pracę wykonują przednie aktony barków, które dodatkowo mocno pracują podczas treningu klatki piersiowej. Na koniec treningu mięśni naramiennych trenujący wykonują kilka serii wznosów bokiem i jedno, niezbyt ciężkie ćwiczenie, na tylny akton. Przedni akton jest przepracowany aż nadto, natomiast boczny i tylny są mocno niedotrenowane. Finalnie barki wyglądają słabo, a my z każdym, kolejnym treningiem, tworzymy dysproporcje.\nRada? Ćwiczmy ciało kompleksowo, wszystkie grupy mięśniowe. Wiadomo, że wedle naszych upodobań można skupić się na jednej, czy dwóch grupach bardziej, niż na innych, ale żadnej nie powinniśmy mocno zaniedbywać. Tak będzie lepiej nie tylko dla naszej sylwetki, ale również dla naszego zdrowia.\nBłąd 6: chęć zrobienia czegoś dla innych, nie dla siebie.\nMusimy pamiętać, że trenujemy przede wszystkim dla siebie! Ma to wzbogacać nasze życie i sprawiać, że czujemy się lepiej.\nBardzo często spotykam się z tym, że ktoś trenuje pod presją otoczenia, znajomych. Mówią, że tak jest dobrze, a tak źle, że to powinno się robić tak, a nie inaczej. A taka, czy inna sylwetka jest wyznacznikiem, do którego powinno się dążyć. Narzucają nam swój tok myślenia. Gdy osoba początkująca ulegnie otoczeniu z siłowni, czy nawet temu „wirtualnemu światu”, będzie trenowała pod presją, będzie trenowała dla poklasku i po to, żeby przypodobać się innym. A jeszcze gorzej – trenują nie do końca tak, jak im się podoba, ponieważ boją się jakieś formy odtrącenia w danym otoczeniu. To duży błąd, który często rodzi presje i blokuje postępy. Trenujmy dla siebie! Czy więcej, czy mniej – trenujemy na tyle, na ile pozwala nam wolny czas nie zaniedbując innych, ważniejszych obowiązków. I przede wszystkim trenujemy na tyle, na ile sprawia nam to przyjemność! Lubimy robić dużo cardio, a tylko trochę „pobawić się ciężarami” – to tak robimy. Nie patrzymy na to, że plażowa sylwetka, czy też bikini fitness są w modzie. Każdy rodzaj treningu ma nam dawać przede wszystkim satysfakcje i swego rodzaju spełnienia. Treningi mają sprawiać, że czujemy się dobrze psychicznie i nie możemy być ich niewolnikami. A sylwetka i wysiłek – jak to w życiu – każdy lubi co innego! Od dań, przez kolory, ubrania, po treningi. Pasja, hobby, chwilowa zajawka – to wszystko ma wzbogacać nasze życie, a nie je utrudniać!\nAmbasador Bodypak, Mistrz Polski i Europy


Wyszukiwarka Firm - malowanie stali - Webtree.com.pl - strona 80\nBramy - stolbram\nW ofercie znajdą Państwo bramy, ogrodzenia. Bramy garażowe, przemysłowe, segmentowe, uchylne, bramy wiśniowski, bramy wjazdowe, bramy przesuwne, ogrodzenia, furtki, kraty, balustrady, barierki, pochw... czytaj dalej\nArmatura grzewcza, Logotermy, Logoterma mieszkaniowe stacje wymiennikowe, wymiennikowe stacje cieplne, grupy pompowe, wartowniki, rozdzielacze, grupy solarne, węże opanceżone Meiflex, rura ze stali ni... czytaj dalej\nProducent okuć do szkła ze stali nierdzewnej. Uchwyty i zamki do drzwi szklanych, daszki szklane, meble, sufity szklane, zabudowy szklane. czytaj dalej\nProducent okuć do szkła ze stali nierdzewnej. Uchwyty i zamki do drzwi szkalnych, drzwi szklane wahadłowe i przesuwne, daszki szklane, zabudowy, ścianki szklane, meble, stoliki, lustra czytaj dalej


Mała Stainberg - Krystyna Janda\nOpieka artystyczna: Zbigniew Brzoza\nPolska prapremiera 2 października 2001 w Teatrze STUDIO\nLee Hall jest jednym z najbardziej utalentowanych angielskich pisarzy, jedną ze sław literackich, a ostatnio, dodatkowo, autorem bardzo popularnym. Jego sztuka radiowa Spoonface Steinberg(polski tytuł Mała Steinberg) zdobyła trzy nagrody: nagrodęTALKIES , nagrodę Best Drama (najlepszy dramat) oraz nagrodę roku Talkie of the Year a także sztuka ta jest laureatką nagrodyWriters Guilds. Jest to nagroda za najlepszą sztukę radiową roku 1997.\nLee Hall przygotowuje się do realizacji nowych zamierzeń zarówno w tym jak i w przyszłym roku. Dla potrzeb RSC Goldonis zaadaptował sztukę Sługa dwóch panów. Inna jego sztuka Cookin with Elvis została przyjeta z dużym uznaniem na Festiwalu w Edynburgu. Sztuka ta została przekazana do WEST END na początku tego roku. Także jego adaptacja ksiażki B.Brechta Matka Courage została przedstawiona w New Ambassador i odniosła ogromny sukces. Jest to niezwykle wrażliwy, utalentowany pisarz. W Polsce Lee Hall znany jest przede wszystkim z filmu Billy Elliotdo którego napisał scenariusz. Film obsypany wieloma nagrodami na całym świcie przysporzył mu jako autorowi popularności i uznania. Drugi film Lee Halla I love you Jimmy Spud (został oparty na podstawie wielokrotnie nagradzanej sztuki radiowej pod tym samym tytułem) zaczęto kręcić przy współpracy z Michaelem Cainem.\nPo pierwsze – od dawna szukałam tekstu który by mnie obchodził bardziej jako człowieka niż jako aktorkę.\nPo drugie – teatr to tylko teatr, opowiedzenie historii już mnie nudzi, szukałam tekstu dla wieczoru podczas którego zapomnimy i ludzie i ja że jesteśmy w teatrze, podczas którego będzie chodziło o coś więcej, ale więcej w najprostszy sposób.\nPo trzecie – marzyłam o tekście który będzie ludziom potrzebny „osobiście” i po cichu.\nPo czwarte – boję się śmierci.\nPo piąte – jestem ciągle w szoku poporodowym i nic na świecie nie obchodzi mnie i nie wzrusza tak jak dzieci.\nPo szóste– co jakiś czas wkurza mnie artystowska postawa środowiska teatralnego.\nPo siódme – …a może udałoby się dzięki temu co rozumiem, umiem jako aktorka, dzięki dwudziestopięcioletniemu doświadczeniu zawodowemu, komuś pomóc?\nPo ósme – …a może warto połączyć siły teatru, fundacji, nasze, i niech sobie pomagają nawzajem w sprawie ludzkiej codziennej i powszechnej, a „SZTUKĘ” na chwilę wysłać do diabła?\nPo dziewiąte – Ten tekst mnie zachwyca i wzrusza z każdym dniem coraz bardziej.\nPo dziesiąte – lubię w nim i to że w dużej części go nie rozumiem tak naprawdę, tylko go przeczuwam.\nPo jedenaste – Uwielbiam jak śpiewa Callas.\nPo dwunaste– …..ja też uważam że smutne rzeczy są piękne i wypełniają człowieka w taki sposób w jaki wesołe nie są w stanie.\nPo trzynaste – szukanie sensu własnej śmierci jest piękną ideą.\nPo czternaste – ….wielką jest myśl że modlitwą może być wszystko co robimy byle robić to najlepiej jak potrafimy.\nPo piętnaste– …Pewnego dnia w odpowiedzi na moje wątpliwości i niewiedzę dostałam list :\nPani Krystyno, to jest niezwykły tekst! NIEZWYKŁY! Poważny, mistyczny – wręcz kabalistyczny i znać, że autor miał wiele do czynienia z autorami takimi jak Buber, Rozencweig i innych. Książeczka, którą dostała od dr Bernsteina to filozoficzno-mistyczne dziełko, wstęp do księgi Sefer Jecira czyli Księgi Stworzenia kabalistycznego dzieła o naturze stworzenia, w którym Iskry Boże – to fundamentalna zasada.\nSprawa Iskier Bożych jest w ogóle w judaizmie fundamentalną sprawą – mam wrażenie, że to klucz do tego tekstu. Każdy człowiek został stworzony tylko i wyłącznie do wypełnienia konkretnej misji dzieła czynu i niezależnie co będzie robił na świecie to wszystko zmierza do wyszukiwania świętych iskier i kierowania ich do Stwórcy. One mieszkają, tak jak mówi Mała – wszędzie w ludziach, przedmiotach wydarzeniach o ile człowiek jest w stanie dostrzec je i wydobyć – wypełnia się sens jego życia. To co Ona mówi to mały traktat w skrócie – o nich.\nCzłowiek może być autystycznym dzieckiem albo fizycznym pracownikiem – misja pozostaje ta sama. Przeczytałam tekst rabinowi, jeszcze chcąc się upewnić, znawcy kabały, który to samo mi powiedział, co i ja odczułam, że tekst ten, szczególnie trzy ostatnie strony to są głębokie rozważania brzmiące nie jak przemyślenia dziewczynki ale wielkiego mędrca, który zastanawia się w godzinie śmierci, czy jego misja została wypełniona. Sens i kształt tych przemyśleń wskazują na to że Mała osiągnęła bardzo wysoki poziom widzenia świata poprzez przyjęcie świętych iskier. Rabin dodaje, że NA PEWNO swoją misję wypełniła.\nWielki Magid z Międzyrzecza twierdził, że już samo uwierzenie w obecność świętych iskier (Mała uwierzyła) wyzwala naturalną możliwość ich wydobycia. (Wydobyła cierpieniem, takim pogodnym)\nW nazewnictwie mistycznym Bóg nie jest nazwany konkretnym imieniem. Jego imię brzmi Ein Sof co w wolnym tłumaczeniu brzmi – „bez początku i końca”. Rabin Szneur Zalman z Ladów stwierdził, że Bóg jest Wielkim Nic które wypełnia świat. Oznacza to, że człowiek musi się absolutnie oczyścić aby dostrzec święte iskry, niedostrzegalne dla innych. Pustka w tym rozumieniu jest czymś większym, potężniejszym od słowa „pustka” – rozumianegopotocznie, przez „nasze ubogie umysły”.\nZ tekstu wynika, że Mała przeskoczyła ten próg. Nic już nie stanowi dla Niej „Nic”- pustka nie stanowi dla niej „pustki”. Pieczęcią tego wszystkiego jest kadysz, którego słowa nie żałują zmarłego ale wychwalają potęgę Stwórcy. Każdy człowiek dochodzi do tych prawd poprzez osobiste doświadczenia jedni poprzez życie w cierpieniu inni w radości ważna jest intencja z jaką się żyje. Pogodzenie się jest również pewną formą intencji w życiu Małej. To, że ona wątpi, pyta samą siebie – w świetle mistycznego judaizmu, jeszcze bardziej podkreśla fakt dobrnięcia przez Nią do oświecenia, absolutu.\nW judaiźmie wyjątkowo hołubi się w pamięci rabinów, cadyków, mędrców, którzy zmagają się ze swoimi wątpliwościami, bólami. Było ich bardzo wielu!\nOstatnie trzy strony Małej – to jej moment oświecenia.\nTo jak ja, my – rozumiemy tę sztukę – to rozumienie to jest oparte na rozumieniu świata poprzez mistyczny judaizm. Mała Steinberg jest takim małym cadykiem, (caddik – sprawiedliwy) zmagającym się ze swoim zdrowiem, losem, pogodą i prostotą przyjęcia tego losu aby na końcu swej drogi, zagłębić się w rozważania o świętych iskrach szukając odpowiedzi na sens swojego istnienia i swojej śmierci. Ona właśnie jest przekaźnikiem tych Świętych Iskier, nie zdającym sobie nawet z tego sprawy, Ona nam przypomina, że one – są!\nTaka historia jeszcze a propos słów o panu Spud, że byłoby mu przykro gdyby pani Stud nie zauważała piękna i jego natury:\nPewnego razu Baal Szem (twórca chasydyzmu) stał w oknie swojego domu przy rynku. Patrzył na biegającego w kółko człowieka – zawołał go do siebie i zapytał: Co robisz? Biegam za interesami – odpowiedział tamten. A Baal szem spytał: Czy spojrzałeś dzisiaj choć raz w niebo? Tamten odpowiedział: Rebe ja nie mam czasu muszę biegać za interesami, za pieniędzmi! Baal Szem powiedział: Człowieku, za 100 lat nie będzie ciebie, tego rynku, domu, tych ludzi i co jest w tym tak ważnego, żeby nie mieć czasu choć raz spojrzeć w niebo”\nMała spojrzała w niebo – zajęła się książką, którą dostała od swojego lekarza Bernsteina, uwierzyła.\nZałączam kabalistyczną „definicję” iskier\n„Duch Boży przebywa obecnie na wygnaniu. Stało się to wskutek zniszczenia „naczyń” (rozpadu materii) pod wpływem promieniowania Ein Sof (mistyczne Imię Boga) Materia upadając na dno wszechświata skupiła w sobie moce zła. Emanacja Bożą (szechina) zanurza się w świecie materii. Boskie światło (iskry) popada w niewole mocy ciemności. Rzeczy świata znajdują się w stanie wygnania. Tworzą dramatyczny Izrael Bytów (naród obecności Bożej) w diasporze. I odtąd całe stworzenie wymaga odkupienia, powtórnego włączenia w nurt życia. W tym kosmicznym dziele najwazniejsza rola przypada człowiekowi. Jego posłannictwem i rolą każdej istoty we wszechświecie staje się restytucja porządku świata. Przywracanie mu jego struktury zamierzonej przez Boga. Zbieranie rozproszonych wśród materii iskier szechiny (Świętych Iskier) i oddzielanie ich od zła (o tym mówi Mała, ona oddziela dobro od zła swoim pogodnym przyjęciem losu)”\nTalmud twierdzi, że każda wydobyta święta iskra jest to cegiełka z której budowana jest świątynia w niebiosach. Mała przyczyniła się do tego swoim ja.\nNie wiem, na ile jasno się tutaj wyraziłam, tekst jest wzruszający niezwykle, bardzo mądry i piękny. Chętnie – jeśli nie wystarczająco jasno – wyjaśnię – może bardziej? Proszę napisać. Pozdrowienia przesyłam wielkie.\nPo piętnaste i pół – opowiadano mi że ten tekst był najpierw słuchowiskiem radiowym, nagrała ten monolog mała dziewczynka, kiedy go emitowano w radio w całej Anglii zjechały ciężarówki na pobocza bo kierowcy chcieli go w spokoju wysłuchać. Potem zrobiono film telewizyjny na podstawie tego słuchowiska, też z dzieckiem w roli głównej. Dopiero na końcu tekst trafił do teatru i tu odniósł prawdziwy sukces.\nPo szesnaste – Po kilku wizytach w ośrodku i obserwacji dzieci chorych ich zachowań i zachowań rodziców, zrozumiałam że porywam się na coś co daleko przekracza moje możliwości i kompetencje aktorki. A mimo to pomyślałam że może warto…\nPo siedemnaste – Agata- 17 letnia dziewczyna autystyczna z którą się zaprzyjaźniłam umyła pierwszy raz włosy od roku i zmieniła ubranie na cześć pójścia do teatru.\nPo siedemnaste– w ośrodku pomocy dzieciom autystycznym i ich rodzinom, ośrodku fundacji Synapsis, ośrodku podczas budowy którego byłam obecna przy wkopywaniu kamienia węgielnego, to ja z ówczesnym prezydentem Warszawy wieszałam wiechę na więźbie dachowej, i ja w końcu przecinałam wstęgę otwierając pierwszy skromny pawilon, w tym ośrodku spotkałam się na nowo ze światem ludzi dobrych, miłych, przychylnych światu i bezinteresownych. Dla których pomoc innym jest sensem życia. Za to spotkanie jestem bardzo wdzięczna bo zapomniałam już że taki świat, w tak czystej formie, istnieje.\nPo osiemnaste – Trafiłam przypadkiem interesując się tematem autyzmu, na angielski film dokumentalny „ Historia małego Tito” który moim zdaniem oglądał Lee Holl i zainspirowany nim napisał ten tekst. Film pokazuje zupełnie wyjątkowego, 12- letniego autystycznego chłopca, żyjącego w Indiach . Dziecko o nadzwyczajnych zdolnościach literackich, zdumiewająco rozwiniętego intelektualnie i o wielkiej wrażliwości. Jest to także film o jego matce. Postanowiłam wziąć za mój wzór przy pracy nad tą rolą Tito, a także jego matkę. To niezwykły film.\n– Mężczyźni i kobiety zachodzą w głowę co robię. Lekarze Używają różnych terminologii żeby mnie opisać. A ja po prostu się zastanawiam, lecz myśli mnie przerastają. Każdy mój ruch pokazuje jak bardzo jestem schwytany w pułapkę. Mój świat jest światem wątpliwości, ,światem zmierzającym pędem do zagubienia.\n– Kiedyś powiedział do mnie : -Mamo nie czuję swojego ciała….Miał problem z odczuwaniem bólu. Widziałam jak upadł i zranił się w kolano lecz kiedy go zapytałam gdzie go boli nie potrafił mi pokazać. Zrozumiałam że on nie ma żadnego wyobrażenia o swoim ciele i zaczęłam go uczyć przed lustrem gdzie jest jego twarz, ręka, dłoń. Innym razem poskarżył mi się : – Gdy widzę przestaję słyszeć, gdy słyszę nie widzę.\nOglądałem program o czarnych dziurach\nI porównałem je do pewnych obsesji mojego umysłu.\nGdy umysł jest tak bardzo zaabsorbowany jedną myślą\nInne jakby zostały schwytane w swoją własną czerń.\nGdy próbujesz myśleć na niebiesko\nA pojawia się kolor czarny\nWciąż mi się zdarza że jestem bezradny.\nAle wtedy wstaję i się obracam.\nObracanie porządkuje moje myśli\nPozwala odwirować te czarne\nIm szybciej się obracasz tym szybciej odrzucasz czerń.\nA gdy jestem pewien że znikła ostatnia plamka czerni\nZaczynam wirować w przeciwną stronę\nI wciągam w siebie myśli niebieskie.\nJeśli chcę mieć ich więcej musze obracać się szybciej.\nKłopot z tym że po zatrzymaniu moje ciało i myśli się rozsypują.\nTrudno znów je pozbierać.\n– On uwielbia muzykę , spędza całe godziny słuchając jej. Daje mu ona jakby poczucie bezpieczeństwa , spełnia rolę uspakajającą. Autystycy postrzegają świat zupełnie inaczej niż my, żyją w ciągłej obawie bo nie potrafią przewidzieć co będzie się działo w każdej kolejnej minucie. Pewnego dnia napisał:\nCałe to i nic tamtego.\n– Kiedyś nagle wyznał: – Kiedy marzenia się rozpadają to boli. Innego dnia powiedział :- Â¬le wyglądam . Nie mogę sprawiać żeby moja twarz wyglądała dobrze. Nie lubię zniekształceń a jestem zniekształcony. I pytał : – Czy ludzie się ze mnie śmieją? Czy jestem śmieszny? Czy wyglądam na wariata? Martwię się swoim wyglądem i sposobem mówienia.\nGdy jeszcze nic nie było\nA Bogu się nudziło\nWtedy zrobił wszystko.\nPotem znudził się\nCo było idealne\nI postanowił niektóre rzeczy zdeformować.\nZrobił trochę takich jak ja\nKtórzy podobno stracili rozum.\nOn ma problemy nie tylko z porozumiewaniem się ale także z wytworami swojej wyobraźni.A ja z kolei żyję w ciągłym leku że on się zamknie. U autystyków umysł może w każdym momencie się zatrzasnąć i przestać odbierać zupełnie bodźce z zewnątrz.\nPo dziewiętnaste – wstydzę się próbować te rolę. Wstydzę się przed samą sobą . Będę wstydziła się to grać. Jest w tym coś nienaturalnie, nieteatralnie intymnego.\nPo dwudzieste – widziałam spektakl londyński grany też przez aktorkę w moim wieku. Ludzie słuchali jej, śmiali się i płakali . Patrzyłam na tę salę zdumiona. Ona nie robiła nic specjalnego, właściwie nie w ogóle nie robiła nic tylko mówiła. Dlatego się odważyłam.\nPo dwudzieste pierwsze – kończę tę bezradną pisaninę, wierszem Tito. Bezradną wobec zadania które przede mną stoi.\nW miejscu zwanym „Gdzieś” mieszkało szczęście.\nTo „Gdzieś” było rajem.\nLecz pewnego dnia , do miejsca zwanego „Znikąd” przyszedł smutek.\nSzczęście porosiło smutek aby opuścił miejsce zwane „ Gdzieś” .\nSmutek wrócił do „Nikąd” i zamieszkał w sercach ludzi dobrych i litościwych.\nPonieważ oni nigdy nie odmawiają nikomu miejsca.\nJeśli więc czujesz cierpienie człowieka który stracił rozum.\nJeśli boli cię serce na temat łzy w czyichś oczach.\nJeśli jesteś gotów przyjąć taką osobę i jej pomóc.\nMożesz być pewien że nosisz w sercu smutek.\n4 września 2001 roku.\nNa 25 dni przed planowaną premierą.\nWarszawa. Mała Steinberg po raz setny\nKrystyna Janda [na zdjęciu] po raz setny wystąpi dw środę [22 czerwca] (godz. 20) w teatrze Studio, w słynnym monodramie „Mała Steinberg” Lee Halla – opowieści o dziesięcioletniej autystycznej dziewczyce.\n«Bohaterką sztuki brytyjskiego pisarza Lee Halla (to on jest autorem scenariusza m.in. do filmu „Billy Elliot”) jest dziesięcioletnia dotknięta autyzmem i tocząca walkę z rakiem dziewczynka. W tę tragiczną postać znakomicie wcieliła się (i przygotowała spektakl od strony reżyserskiej) Krystyna Janda.\nAktorka przez ponad godzinę snuje po dziecinnemu naiwny i do bólu szczery monolog o sobie, rodzicach, swojej inności oraz miłości do muzyki Marii Callas. Sama Janda od lat interesuj się dziećmi chorymi na autyzm i wspiera Fundację Synapsis.»\n„Mała Steinberg po raz setny”\nŻycie Warszawy nr 140/18-19.06\nZupełnie inna Janda\n«Wielu sponsorów ma to przedstawienie. Jest też dużo chętnych do jego oglądania. Ale mata scena Teatru „Studio” może pomieścić niewielu widzów. Nic więc dziwnego, że zajęty jest każdy centymetr teatralnej podłogi.\nMiesiące przygotowań poprzedziły to niewątpliwie wydarzenie teatralne, Krystyna Janda, reżyserka spektaklu przeczytała wiele książek na temat autyzmu. Spotykała się z chorymi dziećmi i ich rodzicami by dojrzeć do rozmowy z widzami na ten (jeszcze drażliwy w Polsce) temat na teatralnej scenie. Aktorka sama wybrała przepiękną muzykę, zagospodarowała scenę, wyreżyserowała tekst Lee Hall i zagrała „Małą Steinbearg”.\nBohaterką spektaklu jest dziesięcioletnia dziewczynka chora na autyzm, żyjąca w swoim sterylnym świecie. Ten świat tworzy skromna i oszczędna scenografia. Podest, trochę przezroczystej folii i bariera, która być może ma tu wymowę symboliczną ( odgradza bohaterkę od otaczającego świata ). Krystyna Janda bez śladu makijażu ubrana jest w kraciastą szaro-białą piżamę i czerwone skarpety. Na głowę ma mocno nasuniętą białą czapkę, spod której widoczny jest bandaż. Istotnie robi wrażenie chorej, zagubionej, wyalienowanej dziewczynki.\nAle świat bohaterki, który tworzy Janda, wcale nie jest smutny. Dziewczynka kocha wiatr i deszcz, wyciąga z poduszki piórka. One fruwają, imitują płatki śniegu i symbolizują lekkość trudnego dramatycznego życia. Bohaterka wielokrotnie powtarza, że trudne bywa piękne.\nI choć rodzinę spotkało nieszczęście z powodu narodzin niepełnosprawnej dziewczynki, choć ojciec znalazł kochankę i odszedł od rodziny, a tragizm zwiększył nowotwór mózgu, na który dziewczynka zachorowała, to co oglądamy na scenie nie wywołuje w nas uczucia litości. Mało tego, w wielu momentach tej dramatycznej opowieści uśmiechamy się. Zarówno autor jak i aktorka nie chcą przerażać widza chorobą, która dotyka dzieci. Z autyzmem trzeba nauczyć się żyć. I można się tego nauczyć. Ale wymaga to wiele pracy i cierpliwości.\nAktorstwo Krystyny Jandy sprawia, że nie tylko poznajemy ten dziwny, choć może niezwykły świat alienacji, ale przez blisko półtorej godziny uczymy się go zaakceptować i zrozumieć.\nSpektakl w „Studio” pokazuje zupełnie inną Jandę. Bez nerwowego rozedrgania, skupioną i wyciszoną. I choć biega, choć usiłuje wydobywać z siebie głośne operowe dźwięki, wszystko jest niezwykle ciche i ciepłe. Tak pokazany dramat przestaje być okrutny.\nIleż kunsztu aktorskiego zawarła Janda chociażby w nerwowym poruszaniu palcami. Jak dużo ciepła pokazuje w fascynacji muzyką. Ile humoru jest w opowieściach o zdradach rodziców…\nNic więc dziwnego, że spektakl grany jest z częściowym dochodem na rzecz Fundacji „Synapsis” zajmującej się dziećmi autystycznymi.\nSztuka na Zachodzie poruszyła widzów. Stanie się tak na pewno i w Polsce. Spektakl już stał się sukcesem frekwencyjnym. I nie pozostawia widzów obojętnymi.»\n„Zupełnie inna Janda”\nTygodnik Ciechanowski nr 44\n«Kolejny wieczór na VI Festiwalu Kultury Chrześcijańskiej dostarczył widzom kolejnej dawki niezapomnianych przeżyć. Sprawczynią teatralnego katharsis była tym razem KrystynaJanda, która na scenie Teatru im. Stefana Jaracza zaprezentowała monodram „Mała Steinberg” Lee Halla.\nPrzedstawienie zagrane i reżysersko przygotowane przez Jandę (pod artystyczną opieką Zbigniewa Brzozy) jest widowiskiem porażającym. Aktorka wciela się w 10-letnią dziewczynkę dotkniętą autyzmem, dodatkowo toczoną przez postępujący nowotwór. Przez ponad godzinę snuje po dziecinnemu naiwny i do bólu szczery monolog o sobie, rodzicach, swej inności i miłości do muzyki boskiej Callas, omijając rafy taniego sentymentalizmu i czułostkowości.\nPiekielnie trudny egzamin Krystyna Janda zdaje koncertowo i udowadnia, że wizerunek, do którego zdążyliśmy się przyzwyczaić, to tylko jedna z jej wielu twarzy i ma dla nas jeszcze niejedną niespodziankę. W „Małej Steinberg” przez ponad godzinę aktorka niemal nierusza-jąc się z miejsca przykuwa uwagę widzów, którzy w skupieniu chłoną każdy jej szept, grymas, tik, ruch ręki układającej pierze. Sama oszczędnie dozując swe emocje, wprawia publiczność w najwyższy stan uniesienia, pozwalając to przeżywać dramat, to znów odreagować wzruszenie śmiechem..\nW sztuce, której bohaterem jest człowiek cierpiący, nie da się uniknąć zewnętrznych oznak choroby. Janda od wielu lat wspiera ośrodek fundacji „Synapsis” dla dzieci niepełnosprawnych, gdzie miała możliwość obserwować zachowania zarówno pacjentów, jak i ich rodziców. Te doświadczenia pozwoliły jej wykreować na scenie dyskretną, ale jakże wyrazistą gamę zachowań człowieka dotkniętego autyzmem – aktorka przez cały czas przebiera palcami w nerwowym tiku, wodzi tępym spojrzeniem, zarzuca głową, zacina się, powtarza kwestie, wpada w podniecenie, by za chwilę zapaść w siebie. Nie jest to jednak epatowanie efektownymi scenkami rodzajowymi, ale niezbędny dodatek do tego, co jej bohaterka ma do powiedzenia.\nUstami małej dziewczynki Janda daje widzom przepiękną, bardzo prostą, a jednocześnie głęboko poruszającą lekcję tolerancji, miłości i zrozumienia. Przypomina, że pojęcie normalności jest bardzo szerokie, a zgoda na inność automatycznie tę inność oswaja i przyczynia się do jej akceptacji. „Mała Steinberg” to także opowieść o bólu i śmierci, o oswajaniu nieuniknionego i godzeniu się z wyrokami (Boga czy też losu).\nWidzowie nagrodzili Jandę burzą oklasków i owacją na stojąco. Wzruszona aktorka uciszyła publiczność i wyznała, że za-\nzwyczaj nie odbiera takich hołdów, ponieważ w stołecznym Teatrze Studio, gdzie zazwyczaj gra „Małą Steinberg”, po spektaklu z widzami spotykają się terapeuci i rozmawiają o autyzmie.»\nDziennik Łódzki nr 260\nJandy gra o wszystko\n«NAJPIERW JEST BUNT.\nPomysł, aby aktorka, nawet tak świetna, wcielała się w dziesięcioletnią dziewczynkę, wydaje się niestosowny. Co więcej, drażni, że aktorka naśladuje (przedrzeźnia?) chorą na raka autystyczną bohaterkę. Po co te nadruchy rąk, po co ząjąknienia, po co niespójne zachowania, biegnące swoim torem, niemal niezależnie od tekstu? Czy nie lepiej było opowiedzieć to wszystko „na biało”, bez żadnej charakteryzacji i udawania?\nPotem jest stan równowagi. Może rzeczywiście tędy droga. Teatr to nie radio. Ani film. Domaga się kreacji. Może właśnie ten „fałsz” jest prawdą? Może tylko tak można zbliżyć się do świata tak odrębnego, jak świat bohaterki sztuki Lee Hall „Mała Steinberg”?\nA potem widz się poddaje. Ten tekst i ten sposób grania, właśnie taki, obarczony szalonym ryzykiem, z niebezpieczeństwem osunięcia się w strefę dwuznacznego udawania, okazuje się najlepszą metodą zbliżenia do prawdy. Cisza na widowni przytłacza, coraz trudniej oddychać, coś ściska za gardło, chce się uciekać i chce się nadal słuchać tej wstrząsającej opowieści o świecie pełnym obezwładniającej samotności, szczerości aż do bólu, ale i radości życia.\nKrystyna Janda stworzyła wielki i ważny spektakl, który jest czymś więcej niż tylko zwykłym przedstawieniem. Jest rodzajem manifestu artystki, która chce zrozumieć i traktuje sztukę jako metodę zbliżenia się do zrozumienia innego człowieka. To spektakl o potrzebie tolerancji, o potrzebie wychodzenia naprzeciw wszystkim z pozoru „obcym”, którzy inaczej, po swojemu, odczuwają świat.\nMówi o tym wszystkim sama Janda w teatralnym programie, w którym w 21 punktach opisała swój pogląd na tę sztukę. W punkcie pierwszym powiada: „Od dawna szukałam tekstu, który by mnie obchodził bardziej jako człowieka niż jako aktorkę”. Widzów ten tekst obchodzi także bardziej niż teatr – bo jest wypowiedzią, bardzo osobistym przesłaniem. Nie to chciałem powiedzieć: widzów ten tekst obchodzi właśnie tak, jak teatr powinien obchodzić, kiedy nie jest sztuką zapatrzoną samą w siebie.\nMożna nie wiedzieć, że Krystyna Janda od lat wspiera tych wszystkich, którzy pomagają dzieciom autystycznym i ich rodzinom. Ale nie można nie zauważyć, że tym spektaklem aktorka otwiera przed nami pełen dramatu i pełen miłości świat autyzmu. I uczy pokory.»\n„Jandy gra o wszystko”\nTrybuna nr 243\n«Lee Hall, znany u nas głównie jako autor scenariusza filmu „Billy Elliot”, w 1997 r. napisał radiową sztukę „Spoonface Steinberg” (polski tytuł „Mała Steinberg”), która w Wielkiej Brytanii biła rekordy popularności i zdobyła wiele nagród. Dwa lata później została wystawiona w teatrze w Sheffield i na innych scenach świata. Z poruszającą historią, opowiedzianą z punktu widzenia dziewięcioletniej autystycznej dziewczynki umierającej na raka, w Polsce jako pierwsza zmierzyła się Krystyna Janda.\nNie jest łatwo uporządkować uczucia, które wiążą się z tym przedstawieniem. Podziw dla odwagi aktorki sąsiaduje z poczuciem pewnej niestosowności związanej z wchodzeniem w intymny świat człowieka bezbronnego, choć daleki jestem od radykalizmu „Daily Telegraph”, który zarzuca sztuce, że jest „obrzydliwie sentymentalna i manipulująca uczuciami aż do mdłości”.\nKrystyna Janda od lat interesuje się losem dzieci z autyzmem oraz pomaga Fundacji Synapsis, wspierającej rodziny z problemami zdrowotnymi, opiekuńczymi i edukacyjnymi. Wśród powodów, które zdecydowały o podjęciu przez nią wyzwania, na pierwszym miejscu wymienia poszukiwanie tekstu, który obchodziłby ją bardziej jako człowieka niż aktorkę. W ostatnim, 21punkcie przyznaje się do bezradności wobec zadania, które przed nią stoi.\nDo bezradności wobec autyzmu – choroby centralnego układu nerwowego, o tajemniczej i niejasnej etiologii – przyznają się nawet lekarze specjaliści. Powoduje ona uszkodzenie mózgu. Obraz choroby jest swoisty dla każdego przypadku. Typowym problemem osób autystycznych jest trudność nawiązania kontaktu z innymi. Są samotne, zamknięte w sobie, niekiedy wykazują nadprzeciętne zdolności plastyczne, muzyczne czy – jak Mała Steinberg – matematyczne.\nKrystyna Janda gra rolę dziewczynki nie zmieniając głosu na dziecinny. Opowieści jej bohaterki – o skłóconych rodzicach: ojcu filozofie i matce, która zaniedbała naukową karierę, topiąc bezradność w alkoholu, o swej fascynacji muzyką operową, o pobytach w szpitalach, o chemioterapii – wypowiada z wysiłkiem, jak człowiek wyniszczony chorobami, zacinającym się głosem. Beznamiętność, naiwna szczerość tych kwestii, czyni je odkrywczymi, porażającymi, wielkimi.\nSztuka miała dla mnie moc oczyszczającą, w sporej mierze dzięki niebanalnemu aktorstwu Krystyny Jandy. Bez wątpienia zagrała rolę, która stanowi przełomowy punkt w jej artystycznej biografii.»\nRzeczpospolita nr 232\nTo już nie jest dramat\n«”Mała Steinberg” została przez Lee Halla napisana zapewne z cynicznym założeniem, że podziała na ludzkie emocje i wrażliwość. Autystyczne żydowskie dziecko umierające na raka – to ludzie zawsze kupią. A kto nie kupi, ten jest zimnym sukinsynem.\nKrystyna Janda, może obawiając się posądzenia o manipulowanie emocjami widzów, snuje swą opowieść bardzo oszczędnie i bez efekciarskich chwytów. Podobno na londyńskich spektaklach ludzie płakali przeżywając historię zwykle pogodnej a okrutnie dotkniętej przez los dziewczynki. Na polskiej widowni nie słychać pochlipywania. Pytanie, czym staje się w takim wypadku inscenizacja „Małej Steinberg”?\nTekst, pomyślany jako materiał na słuchowisko, to artvstvczne zero. W jednym z wywiadów aktorka opowiadała, że w Anglii wstrząśnięci kierowcy tirów zjeżdżali na pobocza, by wysłuchać historii do końca. Z całym szacunkiem dla pogromców szos, ich żarliwy odbiór audycji nie oznacza jeszcze, że tekst wart jest teatru. Jest to bardzo prosty, naiwny monolog, miejscami niewiarygodnie brzmiący w ustach małoletniej, niedorozwiniętej bohaterki. Dzieci specjalnej troski są często wynagrodzone przez los jakimś szczególnym pojmowaniem świata, więc można ostatecznie zgodzić się na pewne kwestie przerastające intelekt zdrowej dziewięciolatki. Brak dramatyzmu i napięcia daje się jednak we znaki scenicznej realizacji. Jedynym wartym uznania pomysłem Lee Halla jest przełożenie ciężaru śmierci z dziewczynki na głos Marii Callas, której przepiękne arie „umierania” brzmią nad głową dziecka niezwykle przejmująco. Dzięki temu zabiegowi mała przeżywa zbliżającą się śmierć w sposób pogodny i czysty, choć nie pozbawiona jest świadomości swego odchodzenia.\nKolejny raz Janda uwiarygodnia grafomanię świetnym aktorstwem. W tym wypadku jest to techniczna wirtuozeria. Czy da się zapomnieć o tym, że dojrzała kobieta wciela się w rolę dziewczynki? Trzeba. Inaczej rodzi się w widzu poczucie zażenowania, że bierze udział w projekcie mającym może szczytny cel, ale przekraczającym „wszelki teatralny rozsądek” (słowa Krystyny Jandy). Aktorka siedzi pośrodku przeszklonego podestu, wyglądającego jak ogromne, szpitalne łóżko, którego część gdzieś umyka, jakby znajdowała się już „po drugiej stronie”. Pusta, zasnuta folią, niebieskawa przestrzeń wokół sprawia, że postać na nim wydaje się bardzo drobna i bardzo samotna. Mała Steinberg ubrana jest w obszerną piżamę, czerwone skarpetki i głęboko naciągniętą na oczy białą czapeczkę, spod której wyziera bandaż. Przez cały spektakl bawi się piórkami wyciągniętymi z dużej, nieprzytulnej poduszki, jedynego, bardzo ładnie zresztą ogrywanego, rekwizytu. Janda doskonale opracowała zachowanie dziecka lekko upośledzonego – jego w pół urwane gesty, paroksyzm ukryty w ciele, chowanie się w sobie. Poszła jeszcze dalej: historię krótkiego, kruchego życia mała opowiada zacinając się i jąkając, co na widzu wymusza pokorę i cierpliwość – w teatrze mało kto jest na to przygotowany. W ten sposób znika Janda, którą tak doskonale znamy i której żywiołowa osobowość nieraz góruje nad odgrywaną przez nią postacią.\nWypracowana przez lata pozycja pozwala aktorce na prezentowanie widzom tego, co jej się żywnie po doba. Niepokojące jest jednak wy- znanie, że kompletnie nie interesuje jej ocena artystyczna spektaklu. Nie można zapomnieć, że rzecz się dzie je w teatrze, do którego widzowie są wpuszczani na podstawie zakupionego w kasie biletu. Wyjęte z portfela pieniądze nie są datkiem na cele charytatywne.»\n„To już nie jest dramat”\nŻycie Warszawy nr 236\nJanda ma dziesięć lat\n«Krystyna Janda zagra dziesięcioletnią dziewczynkę. Premiera „Małej Steinberg” 2 października w warszawskim Teatrze Studio.\nKatarzyna Szczerbowska: W „Małej Steinberg” Lee Halla, autora m.in. scenariusza do filmu „Billy Elliot” wcieli się Pani w autystyczną dziewczynkę. Jaka jest ta dziewczynka?\nKrystyna Janda: Po pierwsze chora, po drugie radosna, po trzecie inteligentna i zabawna. Po czwarte w cudowny dziecięcy sposób rozumie swoją chorobę i ten świat. Lubię ją nadzwyczajnie, a tekst jest jednym z tych, które zrobiły na mnie wrażenie piorunujące i dlatego postanowiłam się nim zająć. Już nie mogę się doczekać, kiedy w imieniu tej małej opowiem to wszystko, co ona ma do opowiedzenia ludziom.\nJak to jest grać dziecko, będąc dojrzałą kobietą?\nTu nie chodzi o dziecko, a raczej o kolejną charakterystyczną rolę w moim repertuarze. Nie zamierzam realistycznie grać ani dziecka, ani autyzmu. Najważniejsza jest sprawa, o której mówię i sposób w jaki to dziecko formułuje swój los i przeznaczenie.\nStałą garderobę ma Pani w warszawskim Teatrze Powszechnym. Czy są jakieś przedmioty, które musiała Pani stamtąd zabrać do Teatru Studio? Czy takie przedmioty dające bezpieczeństwo nosi Pani na przykład w kieszeni albo w torebce?\nOd jakiegoś czasu gram też dość często w warszawskim Teatrze Komedia. Tak naprawdę jednak częściej występuję gdzieś w Polsce niż w Warszawie. Dlatego też mam od dwóch lat metalowe, profesjonalne pudło walizkę na szminki, pudry, talizmany. Podpisałam ją Krystyna Janda i tam schowałam się cała ze swoimi przedmiotami. Ale w Powszechnym mam ciągle tę kanapę, poduszkę, koc i miejsce, gdzie uczę się tekstów do innych teatrów także.\nGra Pani ze swoją córką w „Opowiadaniach zebranych” Donalda Marguliesa, sztuce, którą sama Pani reżyserowała w Teatrze Komedia. Czy dobrze mieć w rodzinie aktorkę? Jak się z nią pracuje? Czy wspólna praca pomaga bardziej poznać swoje dziecko?\nTo dużo poważniejszy dla mnie temat niż sugeruje pytanie. Nie umiem na nie odpowiedzieć ot tak sobie. Ale jedno jest jasne, to wspaniale móc pracować razem, że zmagania nie są daremne i że oczywiście poznałyśmy się nie tyle lepiej co inaczej.\nJakiej najważniejszej wskazówki jej Pani udzieliła, a czego nauczyła się od niej?\nO, wielu wskazówek, ale myślę, że największą dla niej nauką była obserwacja moich zmagań z rolą i mojej bezradności związanej z tym tematem. Od niej nie nauczyłam się niczego, ale podoba mi się jej stosunek do pracy, zawodu i swojego miejsca w naszym świecie, środowisku. Z zachwytem patrzyłam na jej gotowość do wszelkich poświęceń, oddanie sprawie, rzetelność i zaniżone poczucie własnej wartości i talentu. Z tego może być chleb, jak się to ładnie mówi. Nauczyłam się wiele o niej, ale to zupełnie inna sprawa.\nPo pracy nad Pani „Pestką” Daniel Olbrychski, który grał jedną z głównych ról, powiedział o Pani: „Jest na pewno zawodowcem, szalenie czułym dla swoich aktorów. Myślałem, że będzie ostra, nerwowa. A ona zaskakiwała nas łagodnością, wyrozumiałością i nieprawdopodobną wiedzą o zawodzie reżysera”. Czy rzeczywiście jest Pani łagodnym reżyserem? Dlaczego poszła Pani tą drogą?\nJestem, myślę, reżyserem, który po pierwsze wie, czego chce, a to od razu jest prościej dla aktorów. Umiem im to wyłożyć, wyeksplikować precyzyjnie i wyraźnie, wobec czego nie ma tu niedomówień, a w związku z tym konfliktów wynikających z niewiedzy . Dlaczego reżyseruję? Bo mam coś do powiedzenia od siebie i czasem dzielenie się tym czymś z innym reżyserem jest mi nie po drodze. Chcę coś naprawdę opowiedzieć sama.\nCzy uważa Pani, że zawód aktorki jest dobry dla kobiety?\nTak samo jak każdy inny. Myśli Pani, że dla mężczyzny jest lepszy?\nGrała i gra Pani wiele bardzo różnych kobiet. Była Pani Medeą, Heleną Modrzejewską, Agnieszką z „Człowieka z żelaza”. Bywa Pani Marleną Dietrich, Marią Callas, Shirley Valentine i Karlą z „Nocy Helvera”. Które z tych kobiet najbardziej Pani lubi i dlaczego?\nNie spodziewa się chyba ani Pani, ani czytelnicy, że na tak sformułowane pytanie zacznę wyczerpująco odpowiadać, bo na „dlaczego?” nie wystarczyłoby miejsca w tym wydaniu. Lubię wszystkie, bo to po części moje jakby twory, odpryski mnie. Uformowałam je tak, żeby mi się podobały, z jednymi mi to wyszło lepiej z innymi gorzej, ale w każdej jestem częściowo ja.\nBardzo rzadko się zdarza, żeby kobiety lubiły kobiety? Czy jest Pani wyjątkiem?\nW „Shirley Valentine” na scenie smaży Pani jajka. Co najczęściej gotuje Pani w domu? Słyszałam, że lubi Pani warzywa i że robi Pani wspaniale sałatki.\nW ogóle nie gotuję w domu, bo ciocia która się tym u nas zajmuje, odebrałaby to jak zniewagę. Raz chciałam coś ugotować, to mimo że mi się niespecjalnie udało, ciocia i tak popłakiwała po kątach.\nProwadzi Pani internetowy dziennik. Podobno zdradza w nim Pani anegdoty ze sceny teatralnej, opisuje życie w domu w Milanówku, pisze o ludziach, którzy są Pani bliscy. Dlaczego Pani to robi i gdzie szukać tego pamiętnika?\nNajlepiej to przeczytać www. krystyna-janda.com\nBardzo dużo Pani pracuje. W jaki sposób regeneruje Pani siły? Czy umie Pani oszczędzać energię? Jeśli tak, to jak Pani to robi? Czyli innymi słowy: co zwykle robi Pani w weekend?\nRegenerując się w innej pracy, np w innym teatrze, na.innych próbach. Nie umiem oszczędzać energii, bo jestem we wszystko zbyt zaangażowana emocjonalnie. W weekend? Często pracuję, jak to aktorka. Odpoczywam z dziećmi i rodziną. Wyjeżdżamy reguralnie na półtoramiesięczne wakacje letnie i dwa razy do roku na narty. To dużo. Nie znam nikogo w moim otoczeniu kto sobie na takie wakacje i tak reguralnie pozwala.»\n„Janda ma dziesięć lat”\n«Janda i Teatr Studio robią teatr w szlachetnej sprawie. Ale w teatrze najważniejsza jest sztuka.\nTematem sztuki „Małej Steinberg” jest autyzm, wyobcowanie i śmiertelna choroba czternastoletniej dziewczynki. „Oxford Student” dojrzał w niej „wywierający wrażenie scenariusz i poruszające aktorstwo”. W teatralnym sprawozdawcy „New Ambassadors” dramat „pozostawił dziwne uczucie szczęścia i smutku”. I tylko recenzent „Daily Telegraph” okazał się w tym gronie czarną owcą. „Uważam tę sztukę za nie do przyjęcia. Jest obrzydliwie sentymentalna i manipulująca uczuciami aż do mdłości” – brzmiał wyrok teatralnego outsidera. Jak każdy odstępca i on miał rację.\nRadio z podświetloną podłogą\n„Mała Steinberg” pierwotnie przeznaczona była dla radia. Ten radiowy charakter czuje się w przedstawieniu Teatru Studio, w którym podjęto się realizacji monodramu. Radio miewa magiczną moc zmuszania odbiorcy do współpracy. Słuchacz musi stworzyć sobie do końca świat, o którym właśnie mu się opowiada, który sugeruje się tylko – głosem, dźwiękiem, szeptem.\nNiestety, w Teatrze Studio zdecydowano, że widzowi trzeba wszystko pokazać. I dlatego, aby uatrakcyjnić opowieść umierającej dziewczynki, zainstalowano na scenie futurystyczną scenografię z podświetlaną podłogą, kojarzącą się z dyskoteką z „Gorączki sobotniej nocy”. Bardzo to nawet ładne, tylko że taka dekoracja może służyć do wszystkiego i niekoniecznie trzeba mieszać w to autystyczne dzieci. Jarzeniówki skutecznie odwracają uwagę od monologu Krystyny Jandy, która w Studio gra swoją, jak wielokrotnie zaznaczała w wywiadach, wymarzoną rolę.\nTrzeba przyznać, że aktorka robi co może, by wypełnić widzom tę godzinę spędzoną w teatrze: drobi pierze z rozprutej poduszki, przewraca się po świecącej podłodze, obchodzi scenę intensywnym marszem, a nade wszystko – jąka się, zacina, powtarza nieskładnie wyrazy. Są to oczywiście naturalistycznie odtworzone objawy dysfunkcji mózgu, scena nie jest jednak podręcznikiem medycyny.\nNaturalizm tej roli niczego nie otwiera. Krystyna Janda pozostaje na poziomie klinicznej obserwacji określonego przypadku chorobowego, co nie może wzbudzić niczego poza obojętnością. Przez większą część spektaklu monologowi Jandy towarzyszy w dodatku śpiew Marii Callas. Z tej mimowolnej konfrontacji obronną ręka wychodzi jednak wielka operowa diwa.\nIstnieje pewna kategoria działań, które mimo wątpliwego artystycznego wyniku z góry skazane są na sukces. Wrzawa uczyniona z odpowiednim wyprzedzeniem w mediach, kilka wypowiedzi artystki – to wszystko ma wytworzyć swoistą „zasłonę dymną”. Niegdyś mówiono: „To słabe, ale jakie słuszne!”. „Mała Steinberg” jest taką właśnie „sztuką słuszną”, choć dziś lepiej nazwać ją „przedsięwzięciem bardzo bezpiecznym”. Janda i Teatr Studio robią teatr w szlachetnej sprawie: uwrażliwiają na cierpienie, wzbudzają litość i wzruszenie, a pewnie i wołają o tolerancję. W ten sposób wytrącają broń z ręki wszystkim tym, którzy będą w razie klapy zgłaszali swoje wątpliwości. Niestety, w teatrze najważniejsza jest sztuka. Pamiętając o tym, po warszawskiej premierze z przykrością wypadnie mi przyznać rację krytykowi „Daily Telegraph”, który swego czasu oskarżył autora „Małej Steinberg” o manipulowanie uczuciami widzów. Może jestem skończonym łotrem, ale ja się zmanipulować nie dam!»\nPrzekrój nr 44\n«Jak grać na scenie niepełnosprawnych? Naśladować chorych?\nCzy tylko opowiadać o chorobie, pozostawiając resztę wyobraźni widzów?\nTakie pytania rodzi najnowsza rola Krystyny Jandy w sztuce Lee Halla\nJestem zdania, że realistyczne udawanie w teatrze kalectwa jest zawsze podszyte fałszem. Przekonali mnie o tym niepełnosprawni aktorzy z teatru Workshop w Edynburgu, którzy co roku wystawiają na festiwalu spektakle o swoim życiu. Jeden z nich, Mat Fraser, aktor cierpiący na niedorozwój kości (ma ręce o połowę krótsze niż zdrowy człowiek) powiedział mi kiedyś, że gardzi hollywoodzkimi artystami, którzy otrzymują Oscary za role niepełnosprawnych na przykład w filmach ,,Moja lewa stopa” czy, „Rain man”. – Dlaczego mi nie dadzą, jestem od nich znacznie lepszy – mówił, machając kikutami.\nDlatego spektaklu Krystyny Jandy „Mała Steinberg” nie potrafię ocenić w kategoriach artystycznych. Janda gra w nim siedmioletnią dziewczynkę chorą na autyzm. Na scenie demonstruje objawy tej strasznej choroby, która izoluje dziecko od otoczenia – nieskoordynowane ruchy, jąkanie się, powtarzanie w kółko tych samych gestów i czynności takich jak zabawa pierzem z rozdartej poduszki czy bieganie w kółko. Na ogół jednak siedzi nieruchomo i tylko nerwowe ruchy palców świadczą o nasilającej się chorobie.\nKunszt aktorski Jandy, która zmienia się na scenie z pięknej kobiety w skulone, zamknięte w sobie dziecko, stawia recenzenta w niewygodnej sytuacji. Czy mam oceniać, na ile to, co pokazuje aktorka, jest bliskie autentycznej chorobie? Krytykować za nie dość częste jąkanie się i zbyt sprawne ruchy? Lepiej by było dla sztuki, gdyby Janda odrzuciła ten naturalizm, ktory zamiast pomagać przeżyć i zrozumieć historię autystycznej dziewczynki, zasłania ją teatralną formą. Bo choroba w teatrze w wykonaniu zdrowych aktorów jest tylko formą, udawaniem.\nA sztuka Lee Halla wcale nie jest formalna. Została napisana jako słuchowisko radiowe i w tej formie wyemitowana w radiu BBC w 1997 roku. Surowy, oszczędny kształt słuchowiska najlepiej pasuje do wstrząsającego monologu chorego na autyzm i raka dziecka, które więcej rozumie ze swojego losu, niż podejrzewają opiekunowie. Jest to bowiem nie tyle pamiętnik choroby, ale mały traktat o śmierci z punktu widzenia dziecka. Mała Steinberg opowiada o kolejnych wyniszczających terapiach, stawiając pytania, na które odpowiedzi szukają od wieków filozofowie i teolodzy: po co żyjemy, jaki sens ma cierpienie, co się z nami stanie po śmierci. Tym samym siedmioletnia dziewczynka zmienia się we współczesnego Hioba niezasłużenie doświadczanego przez Boga. I to w epoce, w której wydawałoby się, rozwiązaliśmy wszystkie problemy, złamaliśmy kod genetyczny i zbudowaliśmy tomografy komputerowe. Ten świetny tekst uzmysławia nam kruchość cywilizacji, którą tak się szczycimy.\nO ile kształt teatralny”Małej Steinberg” w Studio jest kontrowersyjny, o tyle sama idea wystawienia takiego dramatu nie podlega dyskusji. W kraju, w którym kalectwo wyklucza ze społeczeństwa, nigdy dość powtarzania, że niepełnosprawni są także ludźmi. Janda daje kolejny raz dowód artystycznej i obywatelskiej odwagi – po roli Karli, opiekunki niepełnosprawnego chłopca w sztuce Ingmara Villqista „Noc Helvera”, sięga po kolejny społeczny dramat, który odsłania bogactwo duchowego i emocjonalnego życia chorego dziecka. Razem z innymi wstałem więc, kiedy aktorka wyszła do oklasków, bo za odwagę i zaangażowanie po stronie słabych i odrzuconych należy się jej uznanie.»\nGazeta Wyborcza nr 232\n«W programie, w którym Krystyna Janda uzasadnia wybór sztuki Lee Halla pt.”Mała Steinberg”, jako pierwsze pada takie oto zdanie: „od dawna szukałam tekstu, który by mnie obchodził bardziej jako człowieka niż jako aktorkę”.\nJuż samo to sformułowanie zwiastuje temat dramatu, a zaraz za nim i przedstawienia pokazywanego w Teatrze Studio, jego wagę i rangę, artystyczną jakość przesuwając niejako na dalszy plan. Nie sposób nie uznać gestu sięgnięcia po sztukę o autystycznej dziewczynce, której upośledzenie pozostaje wielką niewiadomą dla medycyny, a dla rodziny i społeczeństwa -trudnym do zaakceptowania wyzwaniem. W Polsce problemu osób dotkniętych autyzmem przez lata nie dostrzegano. W rzeczywistości był skrzętnie skrywanym i zrzucanym na margines społecznych zainteresowań wstydliwym problemem wąskiego grona najbliżej zainteresowanych.\nW tym kontekście (choć i tak kontekst na szczęście trochę się ostatnio zmienił i zmienia wciąż na lepsze) i wobec społecznej obojętności monodram Krystyny Jandy wydaje się, jak już powiedziałam, faktem nie do przecenienia. Jednocześnie też w jakimś stopniu zamyka usta krytykom.\nByłam ciekawa przedsięwzięcia w Teatrze Studio bardziej jako człowiek niż jako krytyk. Świat autystycznego dziecka ukazany w poprawnie skrojonej sztuce bulwarowej wydał się niestety nieco uproszczony. Spiętrzenie nieszczęśliwych wypadków (autyzm, choroba nowotworowa dziewczynki, rozbita rodzina, matka-alkoholiczka) niosło coś niepokojąco sztucznego i niepotrzebnie melodramatycznego. W gęstej od wydarzeń, relacjonowanych urywanym głosem przez Steinberg, historii życia brakowało chwilami tajemnicy, która najlepiej określa istotę autyzmu. Ów wręcz mistyczny sekret, noszony często przez genialne, lecz pozbawione (przynajmniej z pozoru) kontaktu z otoczeniem dziecko, jest granicą -najbardziej dramatyczną, bolesną i fascynującą zarazem – bo nie do przekroczenia – dzielącą dwa światy. Z drugiej jednak strony myślę, że jeśli choć cząstka albo zarys nieznanego, obcego zwykłym ludziom świata została oddana w naturalistycznej grze w sposób szczery i przejmujący i jeśli choć jedna myśl czy emocja przeniknęła do świadomości przypadkowego widza, to Krystyna Janda dopięła swego, torując drogę do ludzkiej wrażliwości ważkiej sprawie. Odważnie, z niezwykłą siłą, wręcz z determinacją. Nie bojąc się ukazania twarzy ateatralnej, pozbawionej charakteryzacji, w mlecznym świetle jarzeniówek ujawniającej chorobliwie poszarzałą skórę. Jej postać była niezgrabna, tragicznie śmieszna w po- wtarzających się tych samych ruchach, w skupieniu wzroku na unoszących się wokół płatkach pierza; odziana w kraciastą piżamę i zarazem jakby naga, skulona w embrionalnej pozycji, skazana na nieustanne podglądanie, „prześwietlenie” od dołu i od góry – najbardziej bezbronna i nieatrakcyjna figura, jaką można sobie wyobrazić. Chwała za to aktorce! Można mieć nadzieję, że cel ludzko-aktorskiego wysiłku został osiągnięty: widzów, którzy przyjdą na przedstawienie, opuści lęk przed niepoznanym, a obojętność zastąpi uwaga. Dochód ze stu przedstawień zostanie przekazany Fundacji Synapsis.»\n«Niektórym pomysł pokazywania na scenie umierającego dziecka może wydać się niesmaczny. Łatwo przecież popaść w skrajny sentymentalizm i drażniącą naiwność. Na szczęście wzięła się za to aktorka o dużym doświadczeniu.\nDziewięcioletniej Steinberg los nie oszczędza. Choruje na raka. W dodatku jest autystycznym dzieckiem, a jej rodzice rozeszli się. Dziewczynka uwielbia śpiew Marii Callas i ma niezwykły zmysł obserwacji. Bezbłędnie odczytuje relacje między dzicami, trafnie osądza rzeczywistość i nad wyraz dojrzale pojmuje świat.\nTemat sztuki jest dość ryzykowny, bo jak tu przekonująco pokazać umierające autystyczne dziecko? Krystyna Ja nda mimo to podjęła się tego trudnego zadania i trzeba przyznać, że wyszła z niego obronną ręką. Zaryzykowała wiele, bo jakże łatwo wpaść w takiej sytuacji w banalną ckliwość. Aktorka zrezygnowała z dosłownego udawania chorego dziecka, postanowiła jedynie zasugerować stan Małej – nerwowe ruchy dłoni, powtarzalne gesty, problemy z artykulacją.\nAkcja przedstawienia rozgrywa się w przestrzeni przypominającej szpitalną salę – chłód koloru i materii, sterylna czystość, jasne światło. Na środku sceny stoi podświetlany podest, który może uchodzić za wielkie szpitalne łóżko z metalowymi poręczami. Leżąca na nim aktorka wydaje się niezwykle mała, krucha i drobna. Ubrana w kraciastą piżamę, z naciągniętą na oczy czapką, opowiada historię swojego krótkiego życia. Sztuki, chociaż nie pozbawionej celnych i zabawnych spostrzeżeń oraz wzruszających momentów, nie można jednak zaliczyć do wielkich dzieł dramatycznych. Sporo tu powierzchowności i odkrywania prawd dawno odkrytych. Bohaterka wyidealizowana jest ponad miarę – pomimo swoich dziewięciu lat wdaje się w dyskurs z Bogiem, rozumie istotę śmierci i życia. Jednak spektakl jest wielką lekcją tolerancji, szacunku i pokory. Zwraca uwagę na obszary, o których zdajemy się na co dzień zapominać, które pomijamy milczeniem i obojętnością. I chociażby dlatego trzeba docenić wysiłek twórców przedstawienia oraz aktorki, której mimo wszystko udało się stworzyć kolejną wartą zauważenia kreację.»\nGazeta w Katowicach nr 249\n«Mam na imię Kasia. Uczę się pracy operatora filmowego. Ja i moi dwaj koledzy dostaliśmy w szkole zadanie: zrobić film o niezwykłym spektaklu teatralnym Krystyny Jandy pt. „Mała Steinberg”. To było przeżycie, którego długo nie zapomnę. Opowiem Warn całą historię.\nWszystko zaczęło się dość niewinnie: interesowałam się filmem, pracą w operatora i dlatego postanowiłam studiować na Akademii Filmu i Telewizji w Warszawie.\nZ 200 OSÓB WYBRALI MNIE\nChodziłam na zajęcia, zrobiłam kilka amatorskich filmów dokumentalnych… Nic wielkiego. Cały czas marzyłam o czymś poważnym. Aż pewnego dnia zadzwonili do mnie ze szkoły. W pierwszej chwili nie mogłam uwierzyć, że to dzieje się naprawdę. Spytano, czy nie chciałabym nakręcić filmu dokumentalnego o spektaklu teatralnym, w którym główną bohaterką jest dziewczynka autystyczna umierająca na raka. Gra ją Krystyna Janda. Film ma być wyemitowany w telewizji publicznej. Do tego zadania wybrano trzy osoby: Adama, Tomka i mnie. Pamiętam jak dziś, byłam zaskoczona, dumna, szczęśliwa, wszystkie te uczucia mieszały się we mnie. Rany! Przecież w szkole uczy się około 200 osób. Z pewnością wiele z nich jest bardziej doświadczonych niż ja. Poza tym operator, to męski zawód. Zawsze ktoś kto ma do wyboru między kobietą a mężczyzną operatorem, decyduje się na mężczyznę. Zgodziłam się więc bez wahania. Po chwili radości, dotarło do mnie jak wielka to odpowiedzialność. Zaczęłam obawiać się, czy poradzę sobie ze wszystkim, na przykład z ustawieniem światła. Nie wiedziałam czy będę miała statyw, jaką kamerę.\nSPOTKANIE Z JANDĄ\nDręczyło mnie pytanie, jak będzie się pracowało z Jandą – doświadczoną aktorką, która na co dzień ma do czynienia z najlepszymi profesjonalistami. Jak potraktuje nas amatorów? Dodatkowo paraliżowała mnie świadomość, że film ma zostać wyemitowany przez telewizję publiczną. W ciągu dnia chodziłam oszołomiona, a w nocy nie mogłam spać. Wreszcie mam coś poważnego do zrobienia. Nie miałam wiele czasu na strach. Wszystko działo się tak szybko… Nadszedł dzień, którego najbardziej się obawiałam: pierwsze spotkanie z Krystyną Jandą. Ona: energiczna, zdecydowana, ale spokojna i opanowana. Ja: podniecona, sparaliżowana strachem. Tymczasem wystarczyła mi i kolegom krótka rozmowa z aktorką, żeby poczuć jak rozluźniają się nam napięte mięśnie. Pomyślałam sobie: „Ona rzeczywiście traktuje nas poważnie!” Nie było czasu na sentymenty. Jan da, krótko wyjaśniła o co chodzi jej w tym filmie, a my mieliśmy zabrać się do roboty. Jednym słowem: rzucili nas na głęboką wodę. Przed wejściem na scenę z kamerą wyobrażałam sobie siebie podczas pracy, wszystkie dekoracje, grę świateł. Wychodzę… i co? Znowu szok. Pusta scena, na środku poduszka i kilka rozrzuconych piórek. Jak tu kręcić, kiedy nie ma żadnego tła? Ale po chwili wiem, że najważniejsza jest Janda, czyli mała Steinberg, jej twarz, mimika.\nPoczątek był dla mnie koszmarny. Janda miała próbę, kolega kręcił kamerą ze statywu, ja z ręki. Przez cały czas musiałam trzymać sprzęt, który stawał się coraz cięższy. To co nakręciłam tego dnia było do niczego. Obraz się trząsł tak jak moja zmęczona ręka. Ale wrażenia po zobaczeniu próby spektaklu nie zapomnę. Wyszłam z teatru i czułam kołatanie serca, ogromny smutek i samotność tej dziewczynki. Ma 12 lat, jest autystyczna i umiera na raka. Wrażenie jest piorunujące. Szłam do domu jakbym była w amoku. Drugi dzień był już lepszy. Po wspólnej naradzie wiedzieliśmy jak lepiej ustawiać lampy, jak powinniśmy poprowadzić kamery. Wszystko szło sprawniej. Musieliśmy jeszcze dobrze nagrać dźwięk, wywiad z aktorką i nakręcić premierę. Wydawać by się mogło, że wszystko to jest proste, wystarczy ustawić kamerę i już. Jednak podczas pracy wcale nie było różowo i nie była to tylko jedna wielka przygoda. Wszystkie pomysły omawialiśmy wspólnie. Konsultacje bywały burzliwe. Wyszło to na dobre i nam, i filmowi. Cały materiał był już zabrany, ale ja wiedziałam, że czegoś jeszcze nam brakuje. Czułam niedosyt. Nagle doznałam olśnienia: ważne są przecież reakcje publiczności po premierze i spotkanie Jandy z widzami oraz zaproszonymi dziećmi autystycznymi. By złapać najciekawsze ujęcia i wypowiedzi, biegaliśmy z kamerą wśród tłumu znanych ludzi, terapeutów, chorych dzieci, ich rodziców. Nagle, ku zaskoczeniu wszystkich, na środek sali wyszła autystyczna dziewczynka i zaczęła śpiewać coś pięknym, czystym głosem. Wszyscy znieruchomieli, ja miałam gęsią skórkę. Pomyślałam: „Teraz mamy już cały materiał, możemy pakować sprzęt.” To tyle? Nie! Przecież wszystko musimy zmontować w całość. Czeka nas jeszcze wiele godzin pracy przy stole montażowym. Ale już wiem, że było warto.\nZ Jandą o spektaklu i autyzmie…\nCzy wcześniej interesowała się Pani autyzmem?\nSześć lat temu zwróciła się do mnie Fundacja Sinapsis, która zajmuje się osobami autystycznymi. Są w niej ludzie, którzy poświęcili życie, by stworzyć jedyny w Polsce szpital, w którym chore dzieci mogłyby otrzymać pomoc. Najpierw kładłam kamień węgielny pod ten szpital, potem wieszałam wiechę, a na końcu otwierałam pierwszy pawilon.\nSkąd pomysł na wystawienie „Małej Steinberg”?\nTrafiłam na sztukę Lee Halla „Mała Steinberg”. To monolog dziecka autystycznego. W Anglii było takie słuchowisko radiowe. Gdy je emitowano, kierowcy zjeżdżali na pobocza i słuchali. Potem dowiedziałam się, że wystawia to jeden z brytyjskich teatrów, a bohaterkę gra aktorka w moim wieku. Wsiadłam w samolot, by to zobaczyć. Ogromne wrażenie. Publiczność była jak zahipnotyzowana. Co więcej, zobaczyłam, że po spektaklu nikt nie wychodzi z sali.\nDlaczego ludzie tak reagują na tę sztukę?\nTen tekst niesie ze sobą optymizm i wiedzę, które są im potrzebne. W „Małej Steinberg” moim zadaniem jest, by widownia wyszła ze spektaklu poruszona. Używam do tego tekstu, który jest prosty, nawet banalny i naiwny. Ta sztuka nie ma „wyższych ambicji”. Ma tylko jedną, by ludzie zrozumieli problem tego dziecka, z czym się zmaga i z czym w końcu się godzi – z chorobą i śmiercią.\nSkąd pomysł na takie środki wyrazu jak czapka, drżące dłonie…?\nSkąd czapka? Bo dziewczynka chora na raka jest łysa. Z kolei drżenie rąk zaobserwowałam u kilkorga chorych dzieci w szpitalu. Jest to bardzo trudne do zagrania, bo ruchy te nie są połączone z pracą mózgu. Pierwsze próby, w czasie których musiałam odłączyć ciało od głowy, były straszne. Dzieci autystyczne mają też inne natręctwa, np. przekładają coś z miejsca na miejsce, liczą. W Anglii przez cały spektakl aktorka układała 30 łyżek. Ja zamieniłam je na piórka.\nRozmowa na podstawie materiałów Akademii Filmu i Telewizji.»\nFilipinka nr 1\n«Dla dojrzałej aktorki rola dziesięcioletniej, autystycznej dziewczynki to ogromne wyzwanie. Sztuka jest monodramem. Jak zamierza pani wiarygodnie przedstawić małą Steinberg?\nKRYSTYNA JANDA: Nie zamierzam udawać dziecka. Nie będę też starała się precyzyjnie przedstawiać choroby. Ma ona tak indywidualny przebieg i obraz, że myślę, iż moje starania byłyby bezcelowe. Widziałam dużo autystycznych dzieci, uważnie się im przyglądałam. Przestudiowałam też filmy dokumentalne. I stwierdziłam, że realistyczne potraktowanie tego tematu jest niemożliwe i niepotrzebne. Ważne jest, co ta mała mówi oraz jaki ma stosunek do ludzi, świata, Boga i swojej choroby. To jeden z najcudowniejszych tekstów, jakie miałam w ręku.\nKtóre z przemyśleń bohaterki najbardziej panią zaintrygowały, urzekły?\nTekst jest afirmacją przeznaczenia, wiarą, że śmierć ma sens. To nieprawdopodobne zadanie dla aktorki, w zasadzie wybiegające poza zwykłe obowiązki zawodowe. Ale myślę, że wielu ludziom potrzebne są te słowa, że po wysłuchaniu ich będzie im lżej, lepiej, jaśniej, spokojniej. Takie jest zresztą moje marzenie. Po to to robię. W tym widzę sens swojej pracy.\nJak sztukę Lee Halla przyjmowano w Anglii?\nNiezwykle. Najpierw była przedstawiana jako słuchowisko radiowe. Podobno, gdy czytano monodram na antenie, samochody zjeżdżały na pobocza dróg. Kierowcy chcieli wysłuchać go w spokoju. W radiu tekst mówiła dziewczynka dziesięcioletnia. Potem był film telewizyjny, w którym też grało dziecko. Ja widziałam „Małą Steinberg” w dużym teatrze londyńskim New Ambassadors, graną przez aktorkę mniej więcej w moim wieku, wspaniałą Kathryn Hunter. Widownia na przemian śmiała się i wzruszała. Mnie najbardziej poruszyła prostota tego tekstu. Ma siłę sam w sobie.\nCzy w Polsce sztuka może spotkać się z podobnym przyjęciem?\nNie wiem. Wiele zależy ode mnie, ale nie wszystko. Autyzm jest chorobą bardzo mało znaną. To nie będzie zwykłe przedstawienie teatralne. Nie chodzi o mnie i moją rolę, ale o pomoc całej sprawie, chorym dzieciom, fundacji. Pomoc, na jaką stać teatr jednego wieczora, więc chociażby próbę zapoznania publiczności z problemem. Powiedziano mi, że liczba dzieci chorych na autyzm w Polsce jest trudna do ustalenia, ponieważ to choroba bardzo trudno rozpoznawalna, często nawet przez lekarzy. Pewnie takich biednych, cierpiących dzieci, gdzieś na wsiach i w małych miasteczkach, jest wiele i nikt ich nie r


FAQ - często zadawane pytania n.t. masażu erotycznego i spotkań GFE\nOgólne i najczęstsze pytania\nGdzie przebywasz na stałe?\nNa stałe jestem w Warszawie.\nMoim bazowym miastem jest Warszawa, ale mogę spotkać się w innych polskich lub europejskich miastach.\nCzy jesteś niezależna?\nTak, działam niezależnie – moja oferta jest w 100% prywatna.\nMogę dostać jakieś dodatkowe zdjęcia?\nOpublikowałam wiele zdjęć różnego typu na mojej stronie, w ogłoszeniach i na social mediach. Jeśli chciałbyś mieć dostęp do dodatkowych zdjęć, zachęcam do obserwowania moich profilu tutaj.\nCzy twoje zdjęcia są autentyczne?\nTak, moje zdjęcia są prawdziwe i autentyczne. Wszystkie swoje zdjęcia robię sama – sprawia mi to dużo przyjemności. Nie edytuję swoich zdjęć w dużym stopniu – zazwyczaj poprawiam delikatnie jasność, kontrast i kolory zdjęcia i, jeśli jest potrzeba, zakrywam drobne niedoskonałości na skórze. Nie zmieniam jednak kształtów ani proporcji mojego ciała ani twarzy w żaden sposób.\nCo to znaczy, że jesteś "zweryfikowana"?\nOznacza to, że administratorzy strony (eurogirlescort.com) otrzymali zdjęcie mojego dowodu osobistego oraz moje zdjęcia w celu potwierdzenia, że jestem realną osobą, a moje zdjęcia faktycznie należą do mnie i są autentyczne.\nMasz social media, które mogę obserwować?\nTak. Mam 2 profile naTwitterze (Twitter-EN, Twitter-PL) i na Instagramie. Mam też profile na JustFor.Fans i OnlyFans.com. Wszsytkie szczegóły odnośnie profili znajdziesz tutaj.\nChciałbym dać Tobie na spotkaniu prezent. Co wybrać?\nBardzo miło, że o tym pomyślałeś. Jeśli potrzebujesz inspiracji co do prezentu, możesz zapoznać się z moją wishlistą tutaj.\nCzy wymagasz zadatku przed spotkaniem?\n– spotkań w Warszawie w hotelu\n– spotkań z klientami, których już znam\nZadatek jest wymagany w przypadku spotkań:\n– w Warszawie w miejscach innych niż hotel (przy pierwszym spotkaniu z nowym klientem)\n– w innych miastach niż Warszawa (przy pierwszym spotkaniu z nowym klientem)\nJak długo pracujesz już jako masażystka?\nJako profesjonalna masażystka pracuję od 2015r. Od 2016r. zajmuję się masażami erotycznymi.\nOferuję masaże z dojazdem w Warszawie. Mogę spotkać się u ciebie w hotelu lub mieszkaniu/apartamencie.\nPracujesz dla salonu masażu czy jesteś prywatną masażystką?\nMasaż w domu lub hotelu: Krótko przed moim przybyciem weź prysznic. Jeśli zatrzymujesz się w hotelu i chciałbyś przygotować się jeszcze lepiej, możesz skorzystać z jacuzzi lub sauny.\nPamiętaj, aby przygotować 1 duży ręcznik do położenia na łóżku, aby zabezpieczyć je przed poplamieniem oliwką oraz 1 ręcznik dla mnie do użycia po prysznicu. Jeśli masz chusteczki w pudełku, dobrze jeśli położysz je koło łóżka.\nI to wszystko. Nie musisz przygotowywać nic więcej. Olejek do masażu będę miała ze sobą.\nŻeby stworzyć przyjemną aurę, zawsze przynoszę ze sobą mały głośnik i włączam relaksacyjną playlistę.\nJakiego olejku używasz do masażu?\nUżywam naturalnego olejku ze słodkich migdałów, który jest neutralny i zdrowy dla skóry. Olejek migdałowy jest bezzapachpwy, a tym samym ‘dyskretny’. Olejek z migdałów łatwo zmywa się pod prysznicem.\nIle kosztuje masaż?\nCeny wszystkich masaży znajdziesz tutaj.\nPotrzebuję mocnego masażu na redukcję bólu mięśni. Czy możesz mi w tym pomóc?\nOczywiście. Moje masaże są profesjonalne i pomimo tego, że są bardzo odprężające i zmysłowe, dobrze działają na mięśnie i całe ciało. Jeśli odczuwasz ból mięśni, mogę zaoferować tobie mocniejszy masaż, który przyniesie tobie ulgę i pomoże pozbyć się bólu mięśni.\nPamiętaj jednak, że mięśnie, które bolały i spinały się już przez dłuższy czas, potrzebuję też trochę czasu na rozluźnienie i regenerację. Jedna sesja masażu z pewnością im pomoże, ale możliwe, że będziesz potrzebował kilku sesji, aby poczuć się w pełni dobrze.\nWybór mocniejszego masażu nie musi wykluczać się ze zmysłowością. Jeśli masz taką potrzebę, możemy połączyć mocny, solidny masaż klasyczny z delikatnym, zmysłowym masażem erotycznym.\nJak liczony jest czas masażu?\nCzas liczony jest od początku masażu do jego końca – oznacza to, że jeśli rezerwujesz na przykłąd godzinny masaż, otrzymujesz minimum godzinę masażu z finałem. Dodatkowo masz czas, aby przygotować się do masażu, wziąć prysznic i czas, żeby odpocząć po masażu, napić się wody i wziąć prysznic bez pośpiechu.\nJeśli bierzemy razem prysznic lub kąpiel przed masażem lub po nim, ten czas również wliczany jest do czasu masażu. Jeśli korzystasz z dodatkowych opcji (np. podwójny finał), to również jest to wliczane w czas masażu.\nCo to jest masaż Lingam?\nLingam to masaż intymnych miejsc mężczyzny. Jest bardzo zmysłowy i prowadzi do silnej, niezwykłej ekstazy, ale orgazm nie jest głównym celem tego masażu. Masaż Liingam ma na celu sprawienie mężczyźnie wiele przyjemności i niecodziennych doznań, aby mógł poczuć więcej, celebrować seksualność i chwile intymnej bliskości.


PO: prokuratura powinna zbadać podwójną licytację Emiry / Aktualne wiadomości z Polski, informacje rolnicze z kraju, wydarzenia / Agropolska\n16-08-2016,14:50\tAktualizacja: 16-08-2016,15:22\nEmira została najpierw wylicytowana za 550 tys. euro, ale nabywca się nie zgłosił. Ostatecznie pochodząca ze stadniny w Michałowie klacz została sprzedana za 225 tys. euro.\nLicytacja Emiry wzbudza wiele kontrowersji. Foto_PAP/Wojciech Pacewicz\nZła organizacja aukcji koni podczas Święta Konia Arabskiego w Janowie Podlaskim spowodowała mniejsze zainteresowanie inwestorów - ocenił Jan Grabiec, rzecznik PO. Jego zdaniem "wpadkę" polegającą na podwójnej licytacji klaczy Emira powinna zbadać prokuratura.\nW niedzielę na głównej aukcji Pride of Poland, na której oferowane są najcenniejsze okazy, sprzedano 16 koni za kwotę 1 mln 271 tys. euro. Zdobywczyni wielu tytułów w kraju i za granicą, 16-letnia siwa klacz Emira była licytowana dwukrotnie. Najpierw została wylicytowana za 550 tys. euro, ale nabywca się nie zgłosił. Ostatecznie pochodząca ze stadniny w Michałowie klacz została sprzedana za 225 tys. euro nabywcy z Francji.\nPrawie 1,7 mln euro przyniosły dwie aukcje koni podczas Święta Konia Arabskiego w Janowie Podlaskim. Na poniedziałkowej Letniej Aukcji sprzedano 18 koni za 409 tys. euro, a w niedzielę na aukcji Pride of Poland - 16 koni za 1 mln 271 tys. euro....\nGrabiec zaznaczył, że przed rokiem aukcja w Janowie Podlaskim przyniosła przychód 4 mln euro. Dodał, że zamierzenia resortu rolnictwa w tym roku były szacowane na 2-2,5 mln euro, tymczasem ostatecznie realne przychody związane ze sprzedażą podczas aukcji Pride of Poland wyniosły "zaledwie 1 mln 260 tys. euro".\n- Znacznie mniej niż nawet te pomniejszone oczekiwania ministerstwa rolnictwa. To jest najmniejsza kwota od kilkunastu lat, jaką udało się uzyskać w tego rodzaju aukcjach - zauważył Grabiec. Jak podkreślił, polskie konie arabskie nie są gorsze, niż przed w rokiem, ale aukcja nie wzbudziła dużego zainteresowania zagranicznych inwestorów przez sposób jej organizacji.\nKarol Tylenda, wiceprezes Agencji Nieruchomości Rolnych powiedział, że bardzo dobrze ocenia organizację Święta Konia Arabskiego.\ndni konia arabskiego pride of poland janów podlaski karol tylenda konie jan grabiec anr


Razem na straży czystego powietrza - Straż Miejska w Białymstoku\nRazem na straży czystego powietrza\nBy Emilia Zajkowska 7 lutego 2020 Uncategorized 0 Comments\nEdukowanie i informowanie jest istotnym elementem działań Straży Miejskiej nakierowanych na poprawę jakości powietrza w naszym mieście. Z tego względu walkę ze smogiem należy rozpocząć od uwrażliwienia najmłodszych.\nZ tą myślą wyruszyliśmy w tym tygodniu do białostockich placówek. Nasz SMOGOBUS odwiedził uczniów ze Szkoły Podstawowej Nr 21, Szkoły Podstawowej Nr 12, Społecznej Szkoły Podstawowej Nr 4 oraz Szkoły Podstawowej Nr 4.\nCelem spotkania był jeden ! Podnieść świadomość ekologiczną uczniów, uświadomić ich o zagrożeniach płynących ze spalania szkodliwych substancji, ale również zachęcić do wspólnych działań na rzecz ochrony środowiska w naszym mieście.\nUczniowie EKOspotkań dowiedzieli się m. in. do czego służy specjalistyczny pojazd, w co jest wyposażony oraz jak pomaga nam w walce z „trucicielami” powietrza. Mobilne laboratorium zawsze wzbudza ogromne zainteresowanie. Ze strony dzieci nie brakowało ciekawych pytań dotyczących prezentowanego smogobusa, jak i pracy funkcjonariuszy z Referatu Ekologicznego. Dziś naszym specjalnym gościem był Prezydent Rafał Rudnicki, który razem z nami inspirował jak być EKOodpowiedzialnym. Na koniec EKOsłuchacze otrzymali elementy odblaskowe.