Czerwiec, 2015 | Adres nowego bloga: teresaozimek.wordpress.com\nOpublikowano 29 czerwca 2015 Autor: teresa.ozimek\nValerie przeniosła swój charakter liczykrupy na zawód wyuczony i wykonywany. Jako ekonomistka w państwowej instytucji powodowała w petentach obstrukcję, zanim jeszcze do niej dotarli. Otrzymywała wszystkie możliwe nagrody, a jej oddanie krajowi znane było nawet w kancelarii prezydenta. Dzieci wychowywała na wiernych obywateli i wyzywała od kosmopolitów, kiedy tylko planowały przekroczyć granicę. Jej mąż, dentysta, miał obowiązek skrupulatnie liczyć wyrwane zęby, bo każdy był dowodem na zwiększenie zasobów w domowej kasie. Nie rozliczał się tylko z panienek, które kolekcjonował, albowiem Valerie spała w pajacyku ściągniętym suwakiem we wszystkich nagich miejscach. Nie wiedziała o zdradach, bo nie chciała. Od Leontine przejęła mądrość postępowania z niewiernymi, którzy i tak umierają pierwsi. Tolerowała dentystę i może nawet po swojemu kochała, a on nie wymagał niczego poza jedzeniem i czystym ubraniem. Valerie miała sezonową pasję – przetwórstwo warzyw i owoców. Zbierała przepisy na sałatki i dżemy, co roku zmieniając smaki i testując je na rodzinie. Jej piwnica wyglądała jak laboratorium. W każdą sobotę odkurzała słoiki i gąsiory z winami, choć wystarczyło je przetrzeć przed otwarciem. Lubiła myśleć, że utrzymuje kontrolę nad porządkiem w każdej dziedzinie życia. Dla matki była obiektem bezustannego podziwu. Jej rzetelność i gospodarność stały się w rodzinie legendarne, choć samej Valerie nikt nie lubił. Istniała obawa, że zapyta o roczne rozliczenie z ojczyzną i stan posiadania w piwniczkach, w których zazwyczaj było pusto albo walały się zużyte sprzęty. Drobniutka jasnowłosa siostra milcząc przywoływała rodzeństwo do porządku. Nadawała ład myśleniu samym swoim pojawieniem. Była konsekwentna i nigdy nie zmieniała zdania. Wraz z chorobą Leontine przeżyła pierwszą w swoim życiu histerię. Płakała i złorzeczyła losowi, ale nie przeszkodziło to w trzeźwym przejęciu obowiązków opiekuńczych. W jej obecności otoczenie szpitalnego łóżka działało jak firma. Zobowiązała się do prania i każdego dnia przynosiła czystą bieliznę uprasowaną i złożoną w kostkę. Valerie nie przeżywała rozterek związanych z dzieciństwem. Była chuliganką i kiedy matka ją biła, zawsze wiedziała za co dostaje. Przyjaźniła się z chłopcami i jak oni nosiła finkę, paliła papierosy i wymyślała mrożące krew w żyłach zabawy. Nie lubiła majtek, które zawsze jej spadały i zakładała się ile czasu spędzi nago na drzewie. Przeważnie ściągał ją ojciec zaalarmowany zbiegowiskiem, bo Valerie dodatkowo wykonywała dla widzów odpowiednie akrobacje. Nie wnosiła pretensji o zasłużone lania, ale na każdą niesprawiedliwość reagowała agresją. Gryzła, kopała, drapała i nie dawała się ujarzmić. Kiedy dorosła, matka wykorzystywała jej dobre serce dla własnych celów i trudno było zrozumieć zależność emocjonalną między nimi. Cofnęły się w atawistycznym pojmowaniu wspólnoty i nie wiedziały, że miłość to zupełnie coś innego.\nCiąg dalszy nastąpi 5 lipca;\nOpublikowano 28 czerwca 2015 Autor: teresa.ozimek\nGenevieve nie ekscytowała się własną urodą i nie czerpała z niej korzyści. Lubiła przestrzeń, rośliny i wiedzę tajemną. Od dziecka pragnęła zamieszkać w cudnych ogrodach, które sama założy i spełniła marzenia. Jako ceniona ogrodniczka, porównywana do Semiramidy, tworzyła bajkowe enklawy pomiędzy budynkami w swoim mieście i uczyła mieszkańców gospodarowania zielenią. Znalazła podobnego sobie męża – leśnika, którego spotykała głównie zimą, bo w domu sortował nasiona dla szkółek leśnych. Ich cztery rozpustne córki zwykle miały dla siebie cały dom i ogród, gdzie wyprawiały harce bez umiaru. Genevieve nie lubiła zniszczonych sadzonek i podeptanej trawy, i o to miała pretensje. Nigdy jednak o sposób prowadzenia się małolat. Aż za dobrze pamiętała okrucieństwo Leontine, która własne córki wychowywała na mniszki i poniosła klęskę. Gdyby miały trochę więcej luzu nauczyłyby się jak żyć, a nie tego jak szybko opuścić nieprzyjazny dom.\nMąż nade wszystko cenił sobie spokój i las. Posiadał nieograniczoną potrzebę swobody i tak bardzo utożsamiał się z więzionymi w klatce papużkami, że wypuścił je zimą na wolność. Nie wtrącał się w domu do niczego. Z trudem pamiętał imiona swoich dzieci, nie wiedział jednak ile mają lat i jakie plany na przyszłość. Odwdzięczały się tym samym ignorując jego obecność, co mu było na rękę, zwłaszcza po suto zakrapianych imprezach wśród jałowców. Nikomu nie powiedział, kiedy ogólnie poczuł się źle. O świcie wychodził do lasu i wracał późno. Genevieve nie zauważyła choroby, jedynie ciche pojękiwanie przez sen. Umarł nad ranem, tak samo dyskretnie jak żył. W domu niczego to nie zmieniło, przybyły tylko nowe papużki, bo wszystkich cieszyło ich gadulstwo. Żal Leontine był bezwarunkowy. Wchodzące do rodziny osoby kochała bardziej niż swoje dzieci. Nie odczuwając wartości własnej, traktowała obcych jak coś lepszego. Przywiązywała się, a rozwody córek były jej osobistym dramatem. Śmierci nie brała pod uwagę, ale kiedy już się zdarzyła, mocno pogłębiła mistycyzm rozpaczającej teściowej. Widywała jego mglistą postać i życzyła sobie wiecznego spoczynku na tym samym cmentarzu.\nPrzy łóżku chorej matki Genevieve stawała się piętnastolatką z czarnymi lokami, naprężoną i gotową do ucieczki przed poszturchiwaniem i razami. Nienawidziła tej starej kobiety, nie chciała mieć z jej cierpieniem nic wspólnego. Towarzyszyła rodzeństwu i to było wszystko co mogła dla niej zrobić. Niczego matce nie zawdzięczała i nie miała za co dziękować. Równowagę życiową czerpała z ogrodów, zwłaszcza po śmierci męża. Rozmawiała z nim o różanych alejach, a on się nią opiekował. Pokazywał światło, w którym się schronił, zapewniał o wiecznej miłości. Czekała na te spotkania, modliła się o nie, a potem trwała w obezwładniającym szczęściu, choć w realnym życiu takich uczuć między nimi nie było.\nNiechętnie przyjęła do wiadomości, że ma zapewniać zaopatrzenie. Nie znała matki na tyle, żeby wiedzieć czego potrzebuje. Ale obowiązki miał każdy, wolała kupować niż prać. Nie lubiła dotykać rzeczy Leontine, ani jej samej i nigdy nie składała z tego powodu życzeń. Ręce matki nieodmiennie kojarzyły się z biciem. Dostawała w dzieciństwie i w młodości, aż któregoś dnia skatowana kijem uciekła z domu. Tym razem bił ojciec, a matka stojąc obok zimno wyliczała jej przewinienia.\nNigdy nie żałowała tej decyzji. Stworzyła normalny dom i cieszyła się nim. Matka nie szukała z nią kontaktu. Raczej ojciec przekazywał nieme przeprosiny, wnosząc niewielką pomoc materialną do biednego mieszkania. Nawet kiedy miała już własną rodzinę, czekała na jego wizyty. Dla ojca pozostała dzieckiem i tak się w głębi duszy czuła.\nCiąg dalszy nastąpi 29 czerwca;\nOpublikowano 22 czerwca 2015 Autor: teresa.ozimek\nAndre, który ambicje miał duże, a zainteresowań żadnych, towarzyszył siostrze w czasie wywiadów i teraz już z dwóch powodów bywał w szpitalu. Podśmiewał się z gangsterskich okularów Leontine, ale sławę traktował poważnie i reżyserował spotkania z dziennikarzami. Pracował nad wizerunkiem rodziny tak skutecznie, że czytelnicy i telewidzowie zaczęli brać przykład z solidarnego i opiekuńczego rodzeństwa, choć w głębi poczciwej duszy nie pojmował, dlaczego obcy ludzie interesują się takim dziwadłem jak Josephine. Choroba matki zachwiała jego bezpiecznym światem. Zagadywał czającą się śmierć i tylko on jeden nie wstydził się płakać. Przyjął na siebie obowiązki kierowcy, w każdej chwili gotów na wezwanie sióstr. Lubiły go wszystkie. Zajmowały się nim od dziecka i traktowały jak jeszcze jedną dziewczynkę. Bawił się ich szmacianymi lalkami, zamiast czapek nosił kolorowe chusteczki, był naiwny i słodki. Tak mu zostało, bo trudów życia nie zaznał. Pamiętał ojcowskie pouczenie, że ma się nie dać babom, ale zobaczył że lepiej się dać, żeby było wygodnie i przyjemnie. Żonę znalazł pracowitą, choć zanadto głośną. Była bazarową królową, właścicielką trzech straganów z warzywami. Rozgłaszała, że są ekologiczne i zapewniała rodzinie życie bez niedostatków. Cieszyła się, że ma przystojnego męża, ślicznego blondynka z elokwencją i osobistą kulturą. Leontine przyjęła synową jak największe dobro. Szybko złączyły się w przekonaniu, że najlepiej wiedzą czego potrzebuje Andre. Podziwiały go i hołubiły, a on obie sprawiedliwie cenił. Był niezwykle przyjazny, umiał się cieszyć i martwić i nigdy nikomu nie sprawiał przykrości. Zachwycały się jego bogactwem duchowym i broniły dostępu do każdej pracy w domu i poza domem.W młodości lubił uczyć się geografii i języków. Akurat tego, czego potrzeba do zwiedzania świata. Ale Andre nawet swojego miasta nie opuszczał, jeśli nie musiał. Podróże były męczące, a nie chciał robić na złość samemu sobie. Niebezpiecznie zaczęła go wciągać polityka, ale nie żeby kandydować i działać. Chodziło o to, żeby dyskutować. Prawicowe odchylenie syna zgodne było z polityczną linią Leontine. Populiści trafiali do Andre, a on przekonywał do nich każdego, kto chciał słuchać. Prowadził dysputy oparte na bezczelnych przemowach partyjnych liderów. Nie dostrzegał, że jego własne dzieci stawały się dorosłe i kolejno opuszczały gniazdo skażone ekologią matki i marną polityką ojca. Zakładały rodziny własne, po czym lgnęły do rodzin małżonków uznając toksyczność obiboka Andre i jego pazernej żony za nieuleczalne, bardziej zboczenie niż chorobę. Josephine uważała, że brat nie dorósł, bo matka nie dawała mu na to szansy. Współczuła i zachęcała do działań własnych, ale spotykała się ze zdziwieniem, gdyż Andre nie miał pojęcia, że coś takiego jak samodzielność istnieje. Sytuacja w szpitalu pokazała, że potrafi być udanym menadżerem. Miał jeszcze czas, żeby bierność zmienić w działanie i od nowa stworzyć siebie jako męża i ojca. Synem powoli być przestawał, bo niespodziewany kolejny kryzys odbierał Leontine szanse na życie i choć jeszcze patrzyła na dzieci, to nie wiadomo czy je widziała.\nCiąg dalszy nastąpi 28 czerwca;\nOpublikowano 21 czerwca 2015 Autor: teresa.ozimek\nPierwsza zorientowała się Josephine. Żeby uchronić siostrę przed konfrontacją z prawem, spowodowała jej nagły wyjazd do oddalonego o setki kilometrów domu. Od tego czasu nastąpił przełom i matka powoli wracała do zdrowia.\nWiadomość o chorobie Leontine zastała ją za granicą, ale bez wahania porzuciła własne sprawy i pojawiła się w szpitalu. Zobowiązała się do całodziennych dyżurów, zajęła miejsce na krzesełku i przyglądała się pobladłej twarzy. Wprawdzie połowę zasłaniały ciemne okulary, ale po ustach mogła odróżniać w jakim jest nastroju. Chwilami matka pragnęła mówić, przerywała ciszę nieśmiałymi pytaniami, a potem odważniej – opiniami na temat życia. Wyrażała zdziwienie, że wszystkie dzieci są przy niej, często była niesprawiedliwa, a jednak się nie odwróciły. Ośmielało ją milczenie córki i coraz bardziej pogrążała się w fantazjach. Tymczasem Josephine osaczyło i zatruło dzieciństwo. Matka zapewniała sobie kontrolę i tak wychowywała dzieci, aby nawzajem na siebie donosiły. Były przez to agresywne i nie trzymały się razem. Nienawidziła Leontine za wredny głos i paskudny charakter. Zamknęła się we własnym świecie jak w psychiatryku, najpierw zmyślała, a potem została pisarką. Czym prędzej uciekła do miłości swego życia, pozbawionego charakteru prymitywa, a do tego pijaka. Urodziła piątkę dzieci i to był pierwszy krok upodobnienia się do Leontine. Teraz także znienawidziła dom, który sama stworzyła. Szukała sobie kochanków, żeby odetchnąć i dotlenić szare komórki tęskniące za pisaniem. Dzieci były wyrozumiałe, za to małżonek opowiadał że pije, bo żona mu się nie udała. Jej pierwsza książka tak bardzo go załamała, że na stałe przeniósł się na melinę. W Josephine wstąpiła radość. Gasła tylko podczas spotkań z matką, która uczyła ją wszystkiego, choć sama niewiele umiała. Stworzyła nowy świat – pozbawiony agresji, mistyczny i tak bardzo nierealny, że ponaglane decyzją psychologów państwowe instytucje przekazały dzieci rodzinom zastępczym. W poszukiwaniu pokrewieństwa dusz trafiła na gniazdo gejów. Zazdrościła im miłości, a potajemne pocałunki mężczyzn wyzwalały w niej czułość i podziw dla niebywałych tajemnic świata. Leontine z daleka przyglądała się jej wariackim wyskokom i nigdy nie wiedziała jak zareagować. Ta córka przygnębiała ją i onieśmielała. Trudno było nawiązać kontakt z osobą, która milczała i zawsze miała smutne oczy. Cóż można powiedzieć dorosłej, kiedy się jej niczego nie miało do powiedzenia jako dziecku. Milczenie było ich wzajemnym stosunkiem i obie do tego przywykły. Dorastającą próbowała ujarzmić wyzwiskami, ale też się nie udało. Trwały w zawieszeniu i niczego nie można było z tym zrobić. Tymczasem Josephine znalazła sobie nowego męża, młodszego o ćwierć wieku kawalera, z żółtymi oczami zabójcy. Wkrótce po cichym ślubie wrócił do swego walczącego kraju i tam zginął w okolicznościach, których pogrążona w żałobie małżonka wolałaby nie znać. Okryta czarną peleryną roznosiła smutek jak zarazę i brawurowo grała rolę życia. Bycie wdową było ciekawsze niż pisanie książek. Pośpiesznie, od nowa stworzyła mit bohatera romantycznego, dla którego ojczyzna jest jedyną miłością. Współczuł jej cały świat, choć Leontine nie rozumiała dlaczego i osobiście nie miała nic przeciwko temu, że zginął.\nW rodzinie się nie przyjął i nie było o kim myśleć, choć córka uważała inaczej. Dziennikarze zabiegali o wywiady z nią, nawet w szpitalu ich udzielała, przez co sławna stała się też Leontine. Uśmiechała się do kamery, a do niej Josephine i ze szpitalnej sali emitowano widowisko. Podłączało się odwiedzające rodzeństwo i wszyscy zaznali sławy, choć nawet o niej nie marzyli.\nCiąg dalszy nastąpi 22 czerwca;\nOpublikowano 15 czerwca 2015 Autor: teresa.ozimek\nSophie z wprawą przydzielała rodzeństwu zadania i wyrażała dezaprobatę za małe zainteresowanie jej osobą. To ona przywiozła matkę do szpitala i spędzała z nią noce, przysypiając na wolnym łóżku. Nie dopuszczała do rozmów chorej z lekarzami, sama była lekarką i lepiej wiedziała co jej dolega. W domu podawała staruszce psychotropy. Zadziałały po kilku dniach. Ciśnienie spadło, nastąpiły czynności fizjologiczne i uratowała ją szybka ingerencja lekarza z pogotowia. Sophie lubiła leczyć ludzi, bo przynosili prezenty. Szafę miała wypełnioną alkoholami i słodyczami. Lubiła obfitość i chętnie się nią przechwalała. Nie przyznawała się tylko do inkasowanej gotówki i dla zmylenia wykazywała braki w portfelu. Była nienasycona i nieufna, ale chętnie pomagała, kiedy widziała w tym korzyść dla siebie na długie lata. Od dziecka cierpiała na chroniczny brak urody, ale i tak miała więcej adoratorów niż jej piękna siostra Genevieve. Przed pierwszym ślubem spędzała pożegnalne noce z byłymi narzeczonymi, za dnia uczestnicząc jako dziewica w kościelnych nabożeństwach i gorliwie się spowiadając. Leontine widziała w niej zakonnicę i przymykała oczy na lekkie prowadzenie. Wiedziała też, że nie mają sensu uwagi, córka jest samowolna i idzie własną drogą. Nie udawały się jej małżeństwa. Każde zawarte było z miłości, ale szybko dochodziło do nienawiści, bo półkule z uczuciami są za blisko siebie. Pierwszy mąż był osiłkiem i wkrótce po ślubie odesłała go do mamusi, drugi nie lubił pomiatania i sam się ulotnił, trzeci – aktywista komunistyczny – wprowadził system totalitarny. Dopóki się nie rozkręcił można go było akceptować, ale na dłużej podwójna tyrania na małym metrażu była nie do zniesienia. Wreszcie bezślubnie zajęła się mężem koleżanki, a potem jej nieruchomościami. Jako konkubina i rezydentka zaznała dobrobytu i snuła intrygi dla utrzymania tego stanu. Nigdy jednak nie zaprzestała praktyk religijnych. W ekstazie uwielbienia rozjaśniała się, pierwsza padała na kolana i ostatnia się podnosiła. Za darmo leczyła opętanych chciwością księży, a oni się za nią modlili. Całowała im za to tłuste dłonie i pochylała głowę do błogosławieństwa, które ochoczo spełniali dobrotliwie głaszcząc ją po płowych włosach. Synowie, fizycznie podobni do swoich ojców, po matce odziedziczyli jej najważniejsze cechy. Szybko stanęli na własnych nogach, a potem czmychnęli do bogatego kraju i tam się urządzili. Nie przysyłali żadnych wiadomości, nawet życzeń na święta. Istniało ryzyko, że zachęcona Sophie przyjedzie i zakłóci im spokój. Jednego tylko zagranica zwykle zwracała w kajdankach. Gdziekolwiek się znalazł, stawał się znanym w okolicy oszustem. Jego twarz nigdy nie wyrażała emocji, choć ogólnie wrażenie sprawiał sympatyczne. Babcia Leontine przelała na niego miłość tym większą, im więcej goryczy doznawała od własnych dzieci. Sophie z radością przyjmowała taki stan rzeczy i umiejętnie go podsycała. Na wszelki wypadek organizowała co tydzień telefoniczne sesje motywacyjne, żeby matka pamiętała kogo ma finansować. Trzęsła się jej po tym głowa i lewa ręka, ale nie śmiała odmawiać córce – lekarce, która zawsze wiedziała co należy robić, a jeszcze bardziej co mówić. Należało mu też zapewnić mieszkanie. Sophie doznała powtórnej iluminacji przy szpitalnym łóżku matki. Przecież wystarczyły psychotropy by zatrzymać terapię, a potem skrytykować lekarzy za nieuctwo i brak należytych starań w leczeniu. W nocy dwukrotnie podawała Leontine malutkie białe tabletki. Potem zostawała na porannym obchodzie lekarskim i rozwiewała wątpliwości wynikające z bieżących badań.\nCiąg dalszy nastąpi 21 czerwca;\nOpublikowano 14 czerwca 2015 Autor: teresa.ozimek\nopowiadała mi niedawno swój sen. Stałyśmy w dwóch różnych kolejkach do wielkiego budynku, ale tylko jej pozwolono wejść. Chyba się spełnił, bo niespodziewanie znalazła się na łóżku w dużym szpitalu. Była z nią gromadka dzieci, z których najmłodsze skończyło właśnie pół wieku. Kazała sobie podać ciemne okulary i z tą swoją nieprzeniknioną twarzą wyglądała jakby właśnie planowała napad. Poddawała się leczeniu, bo dzieci prosiły, ale nie była przekonana że to ma sens. Czuła się zmęczona, całe życie ciągnęła za sobą całą piątkę z rodzinami i jeśli miałaby wyzdrowieć to dlatego, żeby ogród nie zmarniał. Tak myślała, choć dzieciom się zdawało, że nie myśli i nie czuje. Nie liczyła się z nimi i nie obchodziły jej. Były egoistami i sprawiały wrażenie zdziczałych przez chciwość.\nCo jakiś czas zapadała się w sobie. Wkraczała do lepszego świata, który na nią czekał, ale jeszcze nie przyjmował. Wychodziła na przeciw młodości, biegała po łące w jasnej sukience i wiatrem we włosach. Spotykała bliskich za którymi tęskniła – rodziców i rodzeństwo, a także jedynego mężczyznę w swoim życiu, znienawidzonego za zaniedbanie i zdrady. Nie lubiła kiedy przez wszystkie samotne lata przychodził w snach i obiecywał lepsze wspólne życie. Nie chciała go widywać ani z nim mieszkać, nawet na najpiękniejszej planecie.\nByła moją przyjaciółką, ale nie zwierzała się. Wygłaszała monologi – niezależne od jej życia historyjki i nigdy nie wiedziałam ile w nich Leontine. Zmieszałam się, kiedy w szpitalnych drzwiach usłyszałam swój śmiech. Zastałam obrazek jak z niemego filmu – okryta białą pościelą postać otoczona była wianuszkiem starych ludzi – jej dzieci. Brakowało tylko ich rąk pod kołdrą, nerwowo poszukujących skarbów.\nCiąg dalszy nastąpi 15. czerwca;\nOpublikowano 8 czerwca 2015 Autor: teresa.ozimek\nWyniszczała także tatusia. Nie był przygotowany na opiekę przez całą dobę. Mamusia miała pracę na etacie i wszystkie obowiązki w domu. On wychodził do pracy i to był jedyny wysiłek jaki przez całe życie pamięta. Poza tym miał potrzeby i wymagał. A teraz –„wyobraża pani sobie, sam muszę ze wszystkim radzić”. Wiem, jak tatusiowi jest ciężko. Nie przyzwyczajony. Mamusia nie była już mamusią, była ciężarem, a on go dźwigał. Nawet pokonany był wyniosły, z przylepionym grymasem pogardy. Nie miał w sobie ani rozpaczy, ani smutku. Miał pretensje. Do syna że umarł, do synowych że odeszły, do żony że chora i do świata że zły. W dalszym ciągu używał zdrobnień i gdybym uważnie nie słuchała, mógłby wprowadzić mnie w błąd. Wypowiadał złe rzeczy w ładny sposób.\nPomyślałam o równowadze w życiu. Smaki i barwy pokazują różnorodność. Nie może być tylko dobrze albo tylko źle. Nie warto też wierzyć, że jest się kowalem własnego losu. Wystarczy mała ingerencja spoza naszego pojmowania i przestajemy być piękni, mądrzy i dzielni. A życie zadba, żebyśmy doświadczyli wielu smaków i kolorów.\nTatuś jeszcze nie skończył. Przypomniał sobie, że ciągle jest ważny i chciał mi to uświadomić. Od nowa urządził życie młodszemu synowi, znalazł odpowiednią dziewczynę i kupił ciężarówkę, żeby zarabiał. Syn ma pięćdziesiąt lat, – „ale wie pani, Szymuś to dziecko jeszcze”. Teraz jego twarz była apodyktyczna, aż się bałam zaprzeczyć. Ulżyło mi, kiedy zostałam wezwana do gabinetu, a potem minęliśmy się obojętnie, jakby rozmowy między nami nie było. Zupełnie jak za dawnych czasów.\nOpublikowano 7 czerwca 2015 Autor: teresa.ozimek\nna nich okiem sąsiadki, która – po przejściach – wegetowała z dzieckiem w małym mieszkanku. Byli idealni. Doskonała rodzina w niedoskonałym świecie. Serdeczna, kochająca mamusia, przystojny, wyniosły tatuś, dwaj synkowie z żonami i jeden z nich z własnymi córkami jako dekoracją. Robili wrażenie zainteresowanych sobą nawzajem, innych ludzi nie potrzebowali i pewnie nawet nie znali. Zawsze posługiwali się zdrobnieniami, jakby bali się zwyczajnego języka. Kolacyjki codziennie, w niedzielę kościółek i wspólny obiadek. Wyniosłości tatusia nie rozumiałam, myślałam że to poza, żeby nikt nie wchodził na ich teren. Wyprowadziłam się i kontakt się urwał, wątpliwy zresztą, bowiem dzieliło nas wszystko. W rozmowy ze mną nie wdawali się nigdy, nie należałam do ich świata. Nawet nie wiem czy mi się wtedy tatuś kłaniał. Kiedy po latach spotkałam go w poradni chirurgicznej, złożył uszanowanie jakiego dawno nie widziałam. Potrafią to tylko mężczyźni „starej daty”, jeśli pochodzą z dobrych domów. Przeszedł operację i zgłosił się na usunięcie szwów. Podobnie zresztą jak ja i natychmiast staliśmy się wspólnikami. Opowiadał o życiu „po mnie”, kiedy ich świat się zawalił i nie powstał. Umarł starszy syn. Synowa poszukała sobie innego domu, a ponieważ wpadła w alkoholizm, przejęli opiekę nad wnuczkami. Odeszła też żona młodszego syna i mamusia całościowo sprawowała rolę opiekunki i kucharki. Bardzo się przejmowała, ale walczyła aż dziewczynki dorosły. Wreszcie, kiedy po latach miała czas na żałobę po swoim dziecku, straciła sprawność fizyczną i kontakt z otoczeniem. Degradacja była tak szybka, że nie dała się opanować.\nCiąg dalszy nastąpi 8 czerwca;\nOpublikowano 1 czerwca 2015 Autor: teresa.ozimek\nAlbina i Apolonia pochodziły z innych światów, a małżeństwo moich rodziców było mezaliansem. Obie zaledwie pamiętam i dziwię się teraz, że choć tak różne, jednakowo były obojętne na wnuki. Arystokratka Apolonia odwiedziła nas u schyłku życia. Ja siedziałam w kącie za kredensem, a ona przy stole. Poruszała bezzębnymi ustami i ponuro na mnie patrzyła. Rozpłakałam się, ale szybko musiałam zamilknąć, bo babcia kazała mamie zabrać „to dziecko”. Chłopka Albina była milsza, uśmiechała się, ale nie dostrzegała wnuków i nie rozmawiała z nami. Kiedyś uciekłam z jej domu drogą do pobliskiego lasu i podobno szukała mnie cała wieś.\nAlbina, kiedy została wdową wyjechała do Ameryki na zaproszenie własnego szwagra – wdowca i wyszła za niego za mąż. Wypełnił się stary zwyczaj, kiedy brat zmarłego musiał poślubić jego żonę, żeby się nią zaopiekować. Etapy starości są krótkie, babcia ponownie została wdową i kiedy potrzebowała pomocy po udarze, pojechała do niej moja mama. Wróciła odmieniona, utrzymywała mniejszy dystans, łatwiej się z nią rozmawiało.\nMama opowiadała o babciach, ale dopiero we własnej starości miała sympatię dla Apolonii, która jej nie akceptowała i nie lubiła.\nBabcie nie zapisały się dobrze w mojej pamięci i nie istnieją jako pierwowzór do pełnienia tej roli przeze mnie. Mama także nim nie jest więc sama muszę się uczyć. Korzystam z intuicji, ale czy to wystarczy? – nie wiem. Mam wrażenie, że nie umiałam być matką i nie umiem być babcią. Na szczęście nie do mnie należy ocena i tego się będę trzymała.


3-gwiazdkowe hotele w lokalizacji Bideford\nHotele z wanną z hydromasażem w Bideford\nTanie hotele w Bideford\nParki rozrywki i parki wodne w lokalizacji Bideford\nParki tematyczne w lokalizacji Bideford\nWypoczynek na świeżym powietrzu w lokalizacji Bideford\nPlaże w lokalizacji Bideford\nPola golfowe w lokalizacji Bideford\nSzlaki górskie w lokalizacji Bideford\nZoo w lokalizacji Bideford\nRejsy w lokalizacji Bideford\nSporty wodne w lokalizacji Bideford\nWypożyczalnie sprzętu w lokalizacji Bideford\nSurfing, windsurfing i kitesurfing w lokalizacji Bideford\nJazda na nartach wodnych i skuterach wodnych w lokalizacji Bideford\nWycieczki ekstremalne w lokalizacji Bideford\nWycieczki wspinaczkowe w lokalizacji Bideford\nWycieczki turystyczne i pod namiot w lokalizacji Bideford\nZjazdy tyrolką i parki linowe w lokalizacji Bideford\nInne formy wypoczynku w lokalizacji Bideford\nLokale czynne w nocy w lokalizacji Bideford\nBary i kluby w lokalizacji Bideford\nKluby i bary bluesowe w lokalizacji Bideford\nBary country i western w lokalizacji Bideford\nKluby i bary jazzowe w lokalizacji Bideford\nNatura i parki w lokalizacji Bideford\nWyspy w lokalizacji Bideford\nPlace zabaw w lokalizacji Bideford\nOgrody w lokalizacji Bideford\nParki w lokalizacji Bideford\nWycieczki w lokalizacji Bideford\nWycieczki segwayami w lokalizacji Bideford\nPiesze wycieczki w lokalizacji Bideford\nZakupy w lokalizacji Bideford\nGalerie sztuki w lokalizacji Bideford\nSklepy z antykami w lokalizacji Bideford\nCentra handlowe w lokalizacji Bideford\nSklepy specjalistyczne i z pamiątkami w lokalizacji Bideford\nZabytki i ciekawe miejsca w lokalizacji Bideford\nObiekty architektury w lokalizacji Bideford\nMosty w lokalizacji Bideford\nMiejsca historyczne w lokalizacji Bideford\nBazy i obiekty wojskowe w lokalizacji Bideford\nPomniki i posągi w lokalizacji Bideford\nKrajobrazowe tereny spacerowe w lokalizacji Bideford\nOkręty w lokalizacji Bideford\nCharakterystyczne obiekty i ciekawe miejsca w lokalizacji Bideford\nKościoły i katedry w lokalizacji Bideford\nGry i zabawy w lokalizacji Bideford\nCentra gier i rozrywki w lokalizacji Bideford\nKompleksy sportowe w lokalizacji Bideford\nPola do minigolfa w lokalizacji Bideford\nPracownie malarskie i garncarskie w lokalizacji Bideford\nRejsy i sporty wodne w lokalizacji Bideford\nMuzea w lokalizacji Bideford\nMuzea historyczne w lokalizacji Bideford\nMuzea wojskowe w lokalizacji Bideford\nZajęcia i warsztaty w lokalizacji Bideford\nLekcje i warsztaty w lokalizacji Bideford\nWellness i spa w lokalizacji Bideford\nSpa w lokalizacji Bideford\nTransport w lokalizacji Bideford\nPromy w lokalizacji Bideford\nKoncerty i pokazy w lokalizacji Bideford\nZoo i akwaria w lokalizacji Bideford\nCzęsto wyszukiwane atrakcje w lokalizacji Bideford\nNr 3 wśród 27 atrakcji w lokalizacji Bideford\nAbbotsham Rd, Bideford EX39 5AP Anglia\n2 811recenzji13pytań z odpowiedziami\nUżytkownik mona-stu napisał recenzję sie 2017\nLetchworth12 przesłanych treści7 podziękowań\nCo rodzina park wybrać?\nMiał wspaniały rodzinny dzień. rollercoaster był hitem zarówno z 4-letnim i 8-letnim. Ponieważ nie było kolejki, wszyscy udaliśmy się na ponad dwadzieścia razy i pół tuzina idzie na wahliwej krzesła. Jestem zadowolony z kaczki wersje próbne i owiec wyścigi. Personel był bardzo przyjazny i było dużo nas zajęte przez cały dzień. Wolałem duże owiec na lunch i mojego 4-letniego dziecka zgadza się ze mną. Moja 8-letnia mocy nie jest zgodne ze względu na to, że podobał mi się na przejażdżki w inne miejsce.…\nUżytkownik Littlebeeme83 napisał recenzję sie 2017\nWaterlooville, Wielka Brytania28 przesłanych treści20 podziękowań\nCo za wspaniały dzień! Odwiedzamy Bideford i okolicy ponad 20 lat, ale to była nasza pierwsza wizyta w duże owiec i to było fantastyczne! Byliśmy w grupie 3 osób dorosłych i 4 dzieci w wieku 6 - 10 i było coś dla każdego. Z karmienia Baranki są na drugą połówkę poduszki i owiec wyścig do kolejek górskich, wszyscy świetnie się bawiliśmy. Pracownicy byli super - uprzejma i zabawni i znalazł czas, aby upewnić się, że byli bardzo zadowoleni z wycieczki. Zjedliśmy lunch, co było w rozsądnej cenie na tak dużą część i było naprawdę smaczne. Na pewno wrócimy w przyszłości!…\nUżytkownik Tracy M napisał recenzję sie 2017\nTak dobre, że wrócimy kiedy Nana wizyt!\nNiesamowity dzień! Nawet deszcz tłumił. Mój 3-letni syn miał absolutnie wspaniałą zabawę i nie przestaliśmy o tym mówić. Jedzenie było bardzo rozsądne ceny i smakowało wspaniale. Polecam ostre Wołowina hamburgery! Personel, który poznaliśmy na 2. sierpnia był tak przyjazny i zabawny! Nawet pod koniec dnia, nadal byli uśmiechnięci i zachęcający. To był mój synów pierwsza jazda kolejką i człowiek pracy to było niesamowite. Pani, która obsługiwać ciągnik jazdy "wycieczki" było zabawne! Mój synek naszych najbliższych przyjaciół jadło cały czas! Nie ma żadnych negatywów z naszego dnia. Wracamy w 2 tygodnie, gdy Nana wizyt! Dziękuję za wspaniały dzień cały czas!…\nUżytkownik EvEast napisał recenzję sie 2017\nOxfordshire, Wielka Brytania6 przesłanych treści4 podziękowania\nOdwiedziliśmy z dwóch osób dorosłych i dwoje dzieci w wieku 7 i 3 na 2. i 3. sierpnia i było coś dla każdego. Pokazy były wspaniałe i ciekawe (John i Pete są zabawne), jest dużo do zrobienia i dorosłych byli zachwyceni odkryj browar :) . Jedynym minusem był deszcz przestał grać na rollercoaster wczoraj i dziś był zamknięty na czas remontu więc najstarszy był nieco rozczarowany przegapić. Nie umniejsza dwa wspaniałe dni jednak i na pewno wrócimy jeśli kiedykolwiek wakacje, to sposób. Co tak naprawdę sprawia, że jest to miejsce wyróżnia się jednak jest pogodny, przyjazny i pomocny personel. Co za piękne grono ludzi tam pracujących - wielkie dzięki dla nich wszystkich, ale szczególnie urocza młoda kobieta z uruchomieniem źrebaku przejażdżki wczoraj i dziś kto był tak dobry z moją córką nerwowy i pamiętał o nas jeszcze raz dzisiaj. Również zobaczyć nabiału opcje do jedzenia i picia (zwłaszcza ciasto! ) tak wielu miejsc nie uwzględnia tego w ogóle. W sumie bardzo polecam to miejsce na wspaniały rodzinny dzień nawet wtedy, gdy pogoda nie jest dobra.…\nUżytkownik rubymurray40 napisał recenzję sie 2017\nowiec wyścigi nie są złe, ale naprawdę dobra zabawa dla dzieci. owiec prowadzą bardzo szybko. Jest tam świetny sheepy sklep! Są tam pyszne lody - kremy na sprzedaż. wózków są wibbly - chwiejne i dużo zabawy. W spinny krzesło jazdy jest super - szybko! karmienia Baranki są to ciężka praca jak pociągnąć za butelkę ale są bardzo ładne. owiec show jest bardzo zabawne bo owiec zjeść siebie jest jedzenie!…\nCzęsto zadawane pytania dotyczące obiektu The Big Sheep.\nKiedy otwarta jest lokalizacja The Big Sheep.?\nObiekt The Big Sheep. jest otwarty w następujących godzinach:\nJakie hotele są w pobliżu The Big Sheep.?\nHotele w pobliżu The Big Sheep.:\nZobacz wszystkie hotele w pobliżu The Big Sheep. na stronie Tripadvisor\nJakie restauracje są w pobliżu The Big Sheep.?\nRestauracje w pobliżu The Big Sheep.:\nZobacz wszystkie restauracje w pobliżu The Big Sheep. na stronie Tripadvisor


Miedź, pływające cewki objętość wymiennika ciepła przemieszczenia Snaitary wymiennik ciepła producentów i dostawców - Chiny Factory - JIEMA\nPływające objętość wymiennika ciepła\nSkładnik wymiany ciepła i wysokiej efekt--pływające zwinięty tube jest przyjęte w objętości wymiennik ciepła do podgrzewania wody w zbiorniku warstwa po warstwie, aż do temperatury wylotu osiąga wartość ustawień domyślnych i generuje ciepłej wody. Pojemność wymiennika ciepła z pływające rury spiralne jest rodzajem nowe urządzenie, który jest szeroko stosowany w wody użytkowej, ogrzewania w szkołach, szpitalach i hoteli do podgrzewania wody.\nZwinięty tube: 1.6MPa\nCoiled rury: ze stali nierdzewnej nr. 304 i czerwona miedź\nZbiornik: ze stali nierdzewnej nr 304 i węgla stali\nDzięki szczególnej budowie tego produktu gorąca woda generowane z niego można szybko dotrzeć na wylocie ciepłej wody na górze zbiornika, a zatem może dostarczyć ciepłej wody bez konieczności ogrzewania większość części zimnej wody.\nZ high wpływ ciepła przeniesienie elementu cechuje wysoki współczynnik i ciągłego roztrząsania mikro pływające rury zwinięte w procesie wymiany ciepła pływające rury zwijane można realizować dynamiczne ciepła i znacznie zwiększyć wydajność wymiennika ciepła.\nMożliwość zdalnego zakleszczenia:\nJak pływające rury spiralne jest przyjęte w wymienniku ciepła, a płyn, który łatwo tworzy turbulencje ma dość silne uderzenia gorąca efekt na ścianie powierzchni wymiany ciepła rury, możliwość zakleszczenia jest znikoma.\nNie strefy zimnej wody:\nStawka wysoka wykorzystania sześciennych: ten produkt nagrzewa zimnej wody na dnie zbiornika cały czas. Gdy wielkość dostaw wody jest niższe niż pojemność cytowany zaopatrzenia w wodę, będzie stopniowo ciepło wszystkie zimnej wody w zbiorniku bez opuszczania dowolny obszar zimnej wody, aby zachować maksymalny zapas gorącej wody. Gdy wielkość zaopatrzenia w wodę jest wyższy od potencjału cytowany zaopatrzenia w wodę, gorąca woda przechowywana w zbiorniku i woda ogrzewana wszystkiego będzie dostarczone do wytrzymać maksymalne zużycie wody.\nWarunki sanitarne wody:\nWiele grup pływające rury zwijane są ustawione w wymienniku ciepła. Pagoda unikatowy struktura pozwala na szybkie ogrzewanie, jednolitą temperaturę i stała temperatura wody wprowadzaj± bez powstawania martwych Woda powierzchnia. W związku z tym gorąca woda nie wygeneruje bakterii w wymienniku ciepła i niniejszym można zapewnić czystość i sanacja wody.\nSystem aplikacji wykresu wielkość wymiennika ciepła\nZałożona w 2005 roku, JIEMA jest jednym z wiodących miedzi pływających cewki objętość wymiennika ciepła przemieszczenia snaitary wymiennik ciepła producentów i dostawców w Chinach jego doskonałe usługi i produkty wysokiej jakości. Zapraszamy do zakupu dostosowanych wymiennika ciepła na tanie ceny z naszej fabryki. Proponujemy również konsultacje cudzysłowu, jeśli potrzebujesz.\nHot Tags: pływające miedzi coil objętość wymiennika ciepła przemieszczenia snaitary wymiennik ciepła, Chiny, fabryki, producenci, dostawcy, dostosowane, oferta, Tanie, Kupię


Żygadło: Nasi siatkarze byli zestresowani. Muszą się odblokować - Polsat Sport\nŁukasz Żygadło pojawił się na PGE Narodowym na meczu Polska - Serbia (0:3), by dopingować podopiecznych Ferdinando De Giorgiego. Jego zdaniem, o wyniku mogły przesądzić nerwy związane z występem przed tak dużą publicznością. - Bardzo mi zależy, żeby chłopaki się odblokowali. Widziałem, że byli trochę zestresowani - powiedział siatkarz irańskiego Sarmayeh Bank Teheran.\nAleksandra Szutenberg: Nie było cię trzy lata temu podczas otwarcia mistrzostw świata na Stadionie Narodowym. Jak ci się teraz podobało?\nŁukasz Żygadło: Nie powiem niczego nowego. Było fantastycznie. Atmosfera była niesamowita. Pierwszy raz byłem na stadionie, gdzie gra się w siatkówkę. Jeśli będzie jeszcze organizowany mecz na PGE Narodowym, to gorąco polecam.\nSześćdziesiąt tysięcy kibiców, atmosfera tego miejsca... To mogło mieć wpływ na wynik?\nCzęsto słyszałem porównania tego meczu do otwarcia mistrzostw świata 2014. Jest to zupełnie inna drużyna. Ciężko cokolwiek porównywać. Nie dziwię się młodym chłopakom, że mieli pewne kłopoty, ale myślę, że to takie przepalenie nerwów.\nCała rozmowa z Łukaszem Żygadło w załączonym materiale.\nEUROVOLLEY POLAND 2017 LOTTO EUROVOLLEY POLAND 2017 ŁUKASZ ŻYGADŁO ME MĘŻCZYZN REPREZENTACJA MĘŻCZYZN SIATKÓWKA


tempura | Przepisy, potrawy, porady\nByła lżejsza wersja kalmarów w cieście francuskim, to teraz czas na przeciwieństwo! Kalmary w tempurze to propozycja rodem z dalekiej Azji. I ważna uwaga: to danie możemy zrobić na dwa sposoby: łatwiejszy wymaga od nas kupienia gotowej tempury, zaś trudniejszy – sami przygotowujemy ciasto do smażenia. Sos koperkowo-czosnkowy idealnie dopełni smak tego dania. Kilka uwag… Więcej Kalmary w tempurze


Boni: stanowisko ws. uboju przekażemy rabinom w Brukseli - Polska\nDodano: 18-07-2013, 09:08\nStanowisko Polski ws. uboju rytualnego zostanie przedstawione w czwartek podczas spotkania europejskich rabinów w Brukseli - poinformował w środę szef MAC Michał Boni. Oświadczył, że w Polsce nie ma intencji ograniczania dostępu do rytuałów.\n- Będę przekazywał przedstawicielowi przy Komisji Europejskiej, panu ambasadorowi Prawdzie (polski ambasador przy UE Marek Prawda-PAP), wszystkie dokumenty i materiały, bo chcę, żeby na jutrzejszym spotkaniu w Brukseli rabinów europejskich zostało przedstawione stanowisko Polski. Chcemy, żeby nie było takiego wrażenia, że jest to jakiekolwiek ograniczanie praw religijnych wspólnot; nie ma takich intencji, na pewno takiego ograniczania dostępu do wszystkich rytuałów nie będzie - powiedział Boni, który w środę gościł w miejscowości Zdrój w Kujawsko-Pomorskiem.\nJak zaznaczył, już we wtorek rozmawiał z ambasadorem Prawdą o tym, "aby wszystkie kwestie wyjaśnić".\n- Te nadmiernie emocjonalne nastroje trzeba uspokoić - podkreślił Boni.\nMinister przypomniał, że wystąpił do Rządowego Centrum Legislacji o interpretację kwestii dopuszczalności uboju rytualnego na własny użytek mniejszości wyznaniowych.\n- Jeśli ta interpretacja będzie pozytywna, to będziemy poszukiwali logistycznego rozwiązania; uważam, że trzeba znaleźć jakieś porozumienie między osobami, które chcą uniknąć cierpienia zwierząt, a potrzebami religijnymi - zapowiedział Boni.\nBoni pytany w środę przez dziennikarzy, dlaczego rząd nie przeanalizował przepisów dot. uboju, przed podjęciem decyzji w tej prawie przez Sejm, Boni podkreślił:\n- Te analizy były. (...) Rozumiem, że intencja była taka, żeby znaleźć rozwiązanie szersze, (ws. uboju) także z ekonomicznego punktu widzenia ważne, a ponieważ parlament nie przyjął tego rozwiązania, to moim obowiązkiem, jako odpowiedzialnego za kontakty z mniejszościami religijnymi, jest znalezienie takiego rozwiązania, żeby spełnić wszystkie wymogi ich poczucia swobody realizowania swoich potrzeb religijnych.\nOdniósł się również do tego, że w sprawie decyzji Sejmu dot. uboju polski ambasador został w poniedziałek zaproszony do izraelskiego MSZ.\n- Nikt z polskich władz nie musi się tłumaczyć; polski parlament tak zdecydował, jak zdecydował. To suwerenna decyzja, nikomu nic do tej decyzji - powiedział.


Vichy Dercos, czyli na ratunek skórze z ŁZS | Perfect Foundation\nŁZS maska do włosów odżywka do włosów pielęgnacja-ciało i włosy szampon do włosów\nMilena M 14 października 2015 20:43\nTeż mam ŁZS. Nic nie pomaga, mam przepisany szampon Stieprox, niby jest odrobinę lepiej, ale spodziewałam się czegoś lepszego. Jeśli znasz jeszcze jakieś specyfiki godne polecenia to podziel się proszę.\nsabinka.emm 14 października 2015 20:51\nCena nie zachwyca... ale skoro efekt zadowalający to można kupić ;)\nKaprysek 14 października 2015 22:01\nAkurat produkty Vichy są u mnie spalone.\ninterendo 15 października 2015 01:30\nvichy się u mnie sprawdza i to bardzo :) lubię ich produkty :)\nsisi 15 października 2015 07:12\nUzywalam szamponu vichy, ktory miał poskromić moje lecące w nadmiarze włosy - efekt był świetny, cena nieco mniej.\nNataliaZarzycka 15 października 2015 08:41\nZ łupieżem problemu nie mam,ale z przetłuszczającymi się włosami i owszem, grr! zgroza! Buziaki\nCosmetiCosmos 15 października 2015 13:54\nCo prawda ja nie mam LZS, ale łupież swędzący się zdarza. Nie spodziewałam się aż takiego działania :)\nWhite Zephyr 15 października 2015 14:24\nZ Vichy posiadam antyperspirat w kulce i jest najlepszy jak dla mnie, mama posiada krem i też sprawdza się dobrze. Za to kiedyś miałam taki sztyft pod oczy (nie pamiętam, ale chyba na opuchnięte) i nic, nie sprawdził się kompletnie.\nWhite Zephyr 15 października 2015 14:27\nI fakt ceny mają trochę wysokie, kosmetyki są dobre, ale jednak aż takich cudów nie czynią\nanieszkaw 15 października 2015 22:35\nja jeszcze nigdy nie mialam nic z vichy :D az dziwne\nEvelinn 16 października 2015 00:53\nZainteresował mnie, bo też mam ŁZS...\nMoja mama ma podobny problem, ale wynika on bardziej z wrażliwej skóry. Od czasu, jak zaczęła używać kosmetyków wyłącznie ekologicznych bez SLESu i innych dziadostw problem zniknął. Razem używamy Logony miód i piwo, albo pokrzywa, szampony Natura Siberika, albo Skin Blossom angielskiej produkcji. Radzę w przypadku ŁZS unikać szamponów z alkoholem, który dodatkowo wysusza i podrażnia skórę. Vichy nigdy nie używałam, bo ma straszną chemia w składzie.\nBy Perfect Foundation Blog o 10/14/2015


Google Chrome 79 - informacje i artykuły na tablety.pl\n11 grudnia 2019 11 grudnia 2019 Marcelina Poznańska 1009 odsłon 0 komentarzy aplikacje, Chrome, Chrome 79, co nowego, Google, Google Chrome 79, nowości, phishing, przeglądarki internetowe\nChrome 79 to najnowsza odsłona przeglądarki Google. Jeśli zastanawiacie się nad tym, co nowego znajdziemy w tym wydaniu, to mamy odpowiedź. W Google Chrome 79 umieszczono nowe narzędzia, które ochronią przed phishingiem. Jest też zamrażanie kart, które są nieaktywne. Rzućmy sobie okiem na dostępne nowości.


Zastosowane kryterium: Pismo: Polityka - Kultura\n1. artykuł: Głowiński Michał: Dzieło literackie a demokracja. Polityka - Kultura 1993 nr 12 s. I-II szczegóły\n- recenzja: Borkowska Grażyna: Brzydkie sprawy. Polityka - Kultura 1995 nr 4 s. 7 szczegóły\n- recenzja: Markiewicz Henryk: Losy słów. Polityka - Kultura 1993 nr 7 s. VI szczegóły\n4. artykuł: Głowiński Michał: Stalin-czarodziej (O baśni totalitarnej). Polityka - Kultura 1995 nr 5 s. 3 szczegóły\n5. artykuł: Górnicka-Boratyńska Aneta: Brzoskwinia z miodem. Polityka - Kultura 1994 nr 8 s. VIII (nt. tzw. romansu brukowego...) szczegóły\n6. artykuł: Ankudowicz Janusz: Urok "normalności". Polityka - Kultura 1994 nr 3 s. V (nt. bieżącej struktury czytelnictwa i preferencji czytelniczych...) szczegóły\n7. artykuł: Janicki Mariusz: Cegły w wydaniu przyjaznym. Polityka - Kultura 1995 nr 4 s. 3 (nt. wydawania dzieł klasyki literatury w wersji skróconej i uproszczon...) szczegóły\n8. artykuł: Kardaś Barbara, Paliwoda Marzena, Radtke Maciej: Lektury licealistów. Polityka - Kultura 1993 nr 6 s. VIII (omów. wyników ankiety przeprowadzonej przez studentów polonistyki...) szczegóły\n9. artykuł: [Sarzyński Piotr] P. Sa.: Bestsellery. Polityka - Kultura 1995 nr 1-9 (wykazy książek najbardziej poczytnych na rynku wydawniczym, z koment....) szczegóły\n- recenzja: Piasecki Jan: Polityka - Kultura 1993 nr 11 s. VIII szczegóły\n- recenzja: Mencwel Andrzej: Według Miłosza. Polityka - Kultura 1993 nr 9 s. I-II szczegóły\n12. artykuł: Borkowska Grażyna: Kobiecym piórem. Polityka - Kultura 1993 nr 7 s. I (o polskiej literaturze kobiecej od XIX w....) szczegóły\n- recenzja: Władyka Wiesław: Wielki posąg z jednej bryły. Polityka - Kultura 1995 nr 1 s. 2 szczegóły\n- recenzja: Piasecki Marcin: Polityka - Kultura 1994 nr 3 s. VII (not....) szczegóły\n15. artykuł: Sosnowski Jerzy: Młoda Młoda Polska. Polityka - Kultura 1993 nr 12 s. V szczegóły\n- recenzja: Czubaj Mariusz: Teczki pisarzy. Polityka - Kultura 1995 nr 3 s. 4 szczegóły\n18. artykuł: Matuszewski Ryszard: Stulecie skamandrytów. Polityka - Kultura 1994 nr 2 s. I szczegóły\n20. artykuł: Drewnowski Tadeusz: Pamiętnik z płomieni. Polityka - Kultura 1994 nr 7 s. III (o micie litarackim Warszawy i środowisku młodych poetów w okupowanej s...) szczegóły\n- recenzja: Piasecki Marcin: Polityka - Kultura 1993 nr 10 s. VIII szczegóły\n- recenzja: Komendant Tadeusz: Nowy Brzozowski?. Polityka - Kultura 1993 nr 2 s. III szczegóły\n- recenzja: Piasecki Marcin: Polityka - Kultura 1994 nr 2 s. IV szczegóły\n- recenzja: H.M.: Ferdynand Goetel i faszyzm. Polityka - Kultura 1993 nr 7 s. VIII (polem. ze szkicem "Ferdynand Goetel: Myśleć samodzielnie"...) szczegóły\n- artykuł: Borkowska Grażyna: Przewietrzanie kanonu. Polityka - Kultura 1995 nr 5 s. 4 szczegóły\n26. artykuł: Borkowska Grażyna: Oswojeni barbarzyńcy (Czy mamy w polskiej literaturze nowy turniej pokoleń?). Polityka - Kultura 1995 nr 3 s. 1, 4 szczegóły\n27. artykuł: Co w szufladzie?. Polityka - Kultura 1994 nr 9 s. 3 (wypowiedzi w ankiecie nt. bieżącej twórczości: Dariusz Bitner, Julia H...) szczegóły\n28. artykuł: Drewnowski Tadeusz: Dość urodzajny kryzys (Na powierzchni literatury i w głębi). Polityka - Kultura 1994 nr 10 s. 1, 4 (stan obecny lit....) szczegóły\npolemika: Koźniewski Kazimierz: Nie ma Prusa, nie ma Manna. Polityka - Kultura 1994 nr 11 s. 5 szczegóły\n29. artykuł: Drewnowski Tadeusz: Nowa całość, nowa jakość. Polityka - Kultura 1993 nr 6 s. I, IV szczegóły\n30. artykuł: Komendant Tadeusz: Wieża z kości słoniowej. Polityka - Kultura 1993 nr 5 s. 6 (charakt. literatury ostatnich 10 lat...) szczegóły\n31. artykuł: Kraj nie przedstawiony?. Polityka - Kultura 1995 nr 3 s. 3 (ankieta nt. co w Polsce dzisiejszej stanowić może wielki temat dla lit...) szczegóły\n32. artykuł: Mencwel Andrzej: Zapowiedź tryumfu (Bardzo by się chciało mieć "przełom" w literaturze). Polityka - Kultura 1994 nr 4 s. 4 (literatura w bieżącej sytuacji społecznej i politycznej...) szczegóły\n33. artykuł: Raczyński Krzysztof: Literatura zza krat. Polityka - Kultura 1994 nr 10 s. 5 (nt. lit. tworzonej przez więźniów; wyw., rozm. Mariusz Urbanek...) szczegóły\n34. artykuł: Tatarkiewicz Anna: Przemiany, podziały, pożegnania (Inne spojrzenie na krajobraz literacki). Polityka - Kultura 1993 nr 7 s. 7 szczegóły\n35. artykuł: Z emigracji do kraju. Polityka - Kultura 1993 nr 1 s. 1, 4 (ankieta nt. udostępniania i wydawania literatury emigracyjnej w kraju;...) szczegóły\n36. artykuł: Inne i zupełnie inne bajki - młodzi krytycy o młodej literaturze. Polityka - Kultura 1994 nr 1 s. 4-5 ([dyskusja; wypow.:] Paweł Dunin-Wasowicz, Jarosław Klejnocki, Radosław...) szczegóły\nnawiązanie: Cztery głosy o dyskusji. Polityka - Kultura 1994 nr 3 s. 8 (wypow.: Piotr Bratkowski, Janusz Drzewucki, Rafał Grupiński, Tadeusz K...) szczegóły\n37. artykuł: Sosnowski Jerzy: Wejście aksamitnego smoka (Literatura trzydziestolatków). Polityka - Kultura 1994 nr 5 s. 1, 6 szczegóły\n39. artykuł: Borkowska Grażyna: W gąszczu tytułów (Rzut oka na literaturę popularną). Polityka - Kultura 1994 nr 3 s. 1, 4 szczegóły\n40. artykuł: Bugajski Leszek: Za pięć dwunasta (Czy pisarze nauczyli się czytać naszą rzeczywistość). Polityka - Kultura 1994 nr 9 s. 1 (nt. stanu prozy współczesnej...) szczegóły\n41. artykuł: Mencwel Andrzej: Bajecznie kolorowe. Polityka - Kultura 1993 nr 7 s. III (nt. tzw. literatury kobiecej; na przykładzie: Anna Iwaszkiewicz: Dzien...) szczegóły\n42. artykuł: Merta Tomasz: Proza stanu wojennego. Polityka - Kultura 1993 nr 2 s. 5 szczegóły\n43. artykuł: Nasiłowska Anna: Pożegnanie prowincjonalizmu. Polityka - Kultura 1994 nr 11 s. 1, 4 (nt. prozy lat ostatnich...) szczegóły\n44. artykuł: Borkowska Grażyna: Krępująca szczerość (Młoda poezja przekracza smugę cienia). Polityka - Kultura 1995 nr 1 s. 3 szczegóły\n45. artykuł: Ham: Komentarze i wycinki. Polityka - Kultura 1995 nr 2-9 szczegóły\n- recenzja: Władyka Wiesław: Dziady marcowe. Polityka - Kultura 1995 nr 4 s. 2 szczegóły\n47. artykuł: Błeszyński Jan: Kompromisy i kontrowersje (Prawo autorskie utkwiło w Sejmie). Polityka - Kultura 1993 nr 6 s. VI szczegóły\npolemika: Straszewski Ryszard: Kto będzie mrówką, kto słoniem. Polityka - Kultura 1993 nr 8 s. VII szczegóły\n- artykuł: Budrecki Lech: Świadomość zbuntowana (Juror o debiutantach). Polityka - Kultura 1994 nr 10 s. III szczegóły\n- artykuł: Komunikat. Polityka - Kultura 1993 nr 6 s. 3 szczegóły\n- artykuł: Reportaż dla "Arkusza". Polityka - Kultura 1993 nr 12 s. VI szczegóły\n51. artykuł: Górnicka-Boratyńska Aneta: Polskie nagrody literackie '94. Polityka - Kultura 1994 nr 12 s. 6 (omów....) szczegóły\n52. artykuł: Bodnar Izabella: Folguj swej młodości szczątkom (Ci poeci byli kiedyś waleczni jak Ajaks). Polityka - Kultura 1995 nr 2 s. 4 (spraw. ze spotkania poetów pokolenia Nowej Fali, Kraków, 3 II 1995...) szczegóły\n- recenzja: Górnicka-Boratyńska Aneta: Feminizm encyklopedysty. Polityka - Kultura 1995 nr 1 s. 7 szczegóły\n- recenzja: Makowiecki Andrzej Z.: Błogosławieni dokumentaliści literatury. Polityka - Kultura 1994 nr 5 s. II (dot. T. 1...) szczegóły\n55. artykuł: Borkowska Grażyna, Bugajski Leszek: Słownik nowych nazwisk. Polityka - Kultura 1995 nr 6 s. 6 (biogramy aut.: Hubert Adamowski, Marcin Baran, Andrzej Bart, Miłosz Bi...) szczegóły\n56. artykuł: Bugajski Leszek: Słownik nowych nazwisk (2). Polityka - Kultura 1995 nr 7 s. 6 (biogramy aut.: Arkadiusz Bichta, Marek Bieńczyk, Anna Bolecka, Piotr C...) szczegóły\n57. artykuł: Bugajski Leszek: Słownik nowych nazwisk (3). Polityka - Kultura 1995 nr 8 s. 5 ( biogramy aut.: Izabela Filipiak, Marek Gajdziński, Jacek Giszczak, Ha...) szczegóły\n58. artykuł: Bugajski Leszek: Słownik nowych nazwisk (4). Polityka - Kultura 1995 nr 9 s. 4 (biogramy aut.: Marek Sieprawski, Jan Sobczak, Andrzej Stasiuk, Grzegor...) szczegóły\n- recenzja: Klejnocki Jarosław: Inny Parnas. Polityka - Kultura 1995 nr 9 s. 7 szczegóły\n- recenzja: Musiołek Katarzyna: Słownik kompromisów językowych. Polityka - Kultura 1994 nr 9 s. 7 szczegóły\n- recenzja: Radgowski Michał: Słowniki mają duszę. Polityka - Kultura 1994 nr 7 s. V szczegóły\n- recenzja: Saloni Zygmunt: Hasła bez odzewu. Polityka - Kultura 1995 nr 8 s. 8 szczegóły\npolemika: Zgółkowa Halina: Odzew na hasło. Polityka - Kultura 1995 nr 9 s. 8 szczegóły\n- artykuł: Klejnocki Jarosław: Nowe spojrzenie ("Czas Kultury", czas sztuki). Polityka - Kultura 1995 nr 4 s. 4 szczegóły\n66. artykuł: Górnicka-Boratyńska Aneta: Wybór kobiety. Polityka - Kultura 1995 nr 8 s. 3 (motyw miłości lesbijskiej we współczesnej literaturze i filmie...) szczegóły\n67. artykuł: Pieszczachowicz Jan: Mit Wielkiego Chama. Polityka - Kultura 1995 nr 4 s. 1, 4 (rola postaci chama w lit....) szczegóły\n- recenzja: Borkowska Grażyna: Grzech zaniechania. Polityka - Kultura 1995 nr 1 s. 7 szczegóły\n69. artykuł: Kuziak Dariusz: Popiwek od snobizmu (Jak sobie radzą stare firmy wydawnicze). Polityka - Kultura 1994 nr 8 s. I, IV szczegóły\n70. artykuł: Sarzyński Piotr: Ludzie z oficyn. Polityka - Kultura 1995 nr 5 s. 1, 2 (nt. nowego ruchu wydawniczego...) szczegóły\n71. artykuł: Sarzyński Piotr: Wielkie kiwanie. Polityka - Kultura 1994 nr 6 s. I, VII (nt. zjawiska "pirackiego" wydawania książek...) szczegóły\n72. artykuł: Bilska Anna: Książki pod osłoną. Polityka - Kultura 1995 nr 2 s. 6 (nt. dotowania wyd. książek...) szczegóły\n73. artykuł: Górnicka-Boratyńska Aneta: Poeta za dwadzieścia milionów. Polityka - Kultura 1993 nr 12 s. VIII (nt. działaln. oficyn w zakresie wydawania poezji...) szczegóły\n74. artykuł: Sarzyński Piotr: Czytadła na poziomie (Nowe serie wydawnicze). Polityka - Kultura 1994 nr 9 s. VII szczegóły\n- artykuł: Piasecki Paweł: Realizm ma się dobrze. Polityka - Kultura 1994 nr 11 s. 4 (omów. serii Klub Ciekawej Książki "Salamandra"...) szczegóły\nnawiązanie: Ambros Aleksandra: "Realizm ma się dobrze". Polityka - Kultura 1995 nr 3 s. 3 szczegóły\n- artykuł: Klejnocki Jarosław: "bruLion": drugie rozdanie. Polityka - Kultura 1994 nr 4 s. V (omów. ostatnich edycji tomików poetyckich...) szczegóły\n- artykuł: Ołdakowska Małgorzata: KKKK - od rana do wieczora. Polityka - Kultura 1994 nr 2 s. VI-VII szczegóły\n78. artykuł: Kuziak Dariusz, Wołkowycka Marta: Na powierzchni. Polityka - Kultura 1994 nr 5 s. I, IV, V (losy oficyn w obiegu oficjalnym...) szczegóły\n79. artykuł: Sarzyński Piotr: Wieszczem być... (Przy Uniwersytecie Jagiellońskim rusza pierwsza w Polsce Szkoła Pisania). Polityka - Kultura 1994 nr 10 s. 6 szczegóły\n80. artykuł: Klejnocki Jarosław: Książki jak kamienie (Młodzieżowi idole uciekli z lektur obowiązkowych). Polityka - Kultura 1994 nr 9 s. I, IV (nt. lektur szkolnych...) szczegóły\n81. artykuł: Urbanek Mariusz: Ściągi dla Gałkiewicza. Polityka - Kultura 1995 nr 9 s. 5 (nt. książek - zbiorów gotowych wypracowań szkolnych...) szczegóły\n- recenzja: Makowiecki Andrzej Z.: Najkrótsza synteza. Polityka - Kultura 1993 nr 10 s. V szczegóły\n- recenzja: Łopuchowa Helena: Zachwyt i lekceważenie. Polityka - Kultura 1993 nr 7 s. IV szczegóły\n85. artykuł: Zawistowski Władysław: Kraj "tysiąca poetów". Polityka - Kultura 1993 nr 1 s. 5 (nt. pracy nad przygot. wydania antologii "Sto najpiękniejszych wierszy...) szczegóły\n86. wiersz: Disco Polo. Polityka - Kultura 1994 nr 3 s. III szczegóły\n87. wiersz: Nie mów nic.... Polityka - Kultura 1994 nr 3 s. III szczegóły\n88. artykuł: Sarzyński Piotr: Poezja biurowa. Polityka - Kultura 1994 nr 12 s. 8 (o aforystyce pracowników biur...) szczegóły\n- recenzja: Rodak Paweł: Polityka - Kultura 1994 nr 1 s. VI (not....) szczegóły\n90. wiersz: Biedrzycki Miłosz: Klub. Polityka - Kultura 1994 nr 1 s. IV szczegóły\n91. wywiad: Łęcka Gabriela: Na razie jestem wściekły. Polityka - Kultura 1994 nr 9 s. IV szczegóły\n92. wiersz: Bieńkowski Zbigniew: Ucho. Polityka - Kultura 1993 nr 2 s. I szczegóły\n93. artykuł: Głowiński Michał: "Póki słowa nie kłamią..." (O Zbigniewie Bieńkowskim 1913-1944). Polityka - Kultura 1994 nr 3 s. I,II szczegóły\n94. artykuł: Rodak Paweł: Firma Bieńkowski. Polityka - Kultura 1993 nr 9 s. IV szczegóły\n95. wywiad: Rodak Paweł: Co mi tam Miłosz. Polityka - Kultura 1993 nr 1 s. I-II szczegóły\nnawiązanie: Mencwel Andrzej: "Co mi tam Miłosz"?. Polityka - Kultura 1993 nr 2 s. IV szczegóły\nnawiązanie: Rodak Paweł: Zamist polemiki. Polityka - Kultura 1993 nr 3 s. VI szczegóły\n- recenzja: Bugajski Leszek: Pożegnanie z młodością. Polityka - Kultura 1995 nr 9 s. 7 szczegóły\n- recenzja: Jakubiszyn-Tatarkiewiczowa Anna: Prawda czy "plotka" o Boyu. Polityka - Kultura 1993 nr 4 s. VIII (list do red....) szczegóły\n- recenzja: Mencwel Andrzej: Polityka - Kultura 1993 nr 7 s. IV szczegóły\n- recenzja: Rodak Paweł: Polityka - Kultura 1994 nr 4 s. VIII szczegóły\n- recenzja: Bichta Arkadiusz: Kurzajka w głowie kosmosu. Polityka - Kultura 1995 nr 8 s. 7 szczegóły\n- recenzja: Władyka Wiesław: Co było, minęło. Polityka - Kultura 1995 nr 8 s. 2 szczegóły\n- recenzja: Nyczek Tadeusz: Na jawie i w malignie. Polityka - Kultura 1995 nr 3 s. 7 szczegóły\n105. wiersz: Chabrowski Tadeusz: Na wysoki procent. Polityka - Kultura 1993 nr 3 s. 1 szczegóły\n106. wiersz: Chabrowski Tadeusz: Podanie o pożyczkę. Polityka - Kultura 1993 nr 3 s. 1 szczegóły\n107. artykuł: Wróblewski Bogusław: Nowojorski latarnik. Polityka - Kultura 1993 nr 3 s. 1 szczegóły\n- recenzja: Koźniewski Kazimierz: Polityka - Kultura 1993 nr 6 s. V szczegóły\n- recenzja: Mencwel Andrzej: Polityka - Kultura 1993 nr 8 s. IV szczegóły\n- recenzja: Rodak Paweł: Polityka - Kultura 1993 nr 9 s. VI szczegóły\n112. proza: Dąbrowska Maria: Dzienniki [fragm.:] Z dzienników - nieznane zapiski. Polityka - Kultura 1993 nr 8 s. III szczegóły\n113. artykuł: Niecikowska-Płotek Olga: Ludzie stamtąd. Polityka - Kultura 1993 nr 4 s. III (problematyka żydowska w twórcz....) szczegóły\n- recenzja: Klejnocki Jarosław: Chichot postmodernistyczny. Polityka - Kultura 1995 nr 3 s. 7 szczegóły\n- recenzja: Kurz Iwona: Inicjacja Marianny. Polityka - Kultura 1995 nr 7 s. 7 szczegóły\n- recenzja: Garlicki Andrzej: Sprawozdanie Jerzego Giedroycia. Polityka - Kultura 1994 nr 12 s. 2 szczegóły\n117. proza: Giszczak Jacek: Szosa warszawska [pow., fragm.]. Polityka - Kultura 1994 nr 10 s. 3 szczegóły\n118. tekst paraliteracki: Głowiński Michał: Stalin-czarodziej. Polityka - Kultura 1995 nr 5 s. III szczegóły\n- recenzja: Piasecki Marcin: Rozpadam się. Polityka - Kultura 1994 nr 5 s. VIII szczegóły\n120. artykuł: Filipowicz Halina: Proste postulaty. Polityka - Kultura 1994 nr 2 s. VIII (wypow. w ankiecie polsko-amerykańskiego czas. 2 B [Dwa B...) szczegóły\n- recenzja: Rodak Paweł: Polityka - Kultura 1993 nr 8 s. IV szczegóły\n122. proza: Gretkowska Manuela: Rękopis nieodnaleziony, czyli zalety szubienic. Polityka - Kultura 1995 nr 1 s. V szczegóły\n123. artykuł: Borkowska Grażyna: Cyganeria paryska. Polityka - Kultura 1994 nr 8 s. V (o twórcz....) szczegóły\n124. wywiad: Górnicka-Boratyńska Aneta: Piszę ciałem. Polityka - Kultura 1994 nr 11 s. 1, 5 szczegóły\n125. wiersz: Groński Ryszard Marek: Tango '94. Polityka - Kultura 1994 nr 12 s. III szczegóły\n126. wiersz: Groński Ryszard Marek: Zemsta '95. Polityka - Kultura 1995 nr 1 s. V szczegóły\n- recenzja: Górnicka-Boratyńska Aneta: Sen ledwo to potrafi. Polityka - Kultura 1995 nr 5 s. 7 szczegóły\n- recenzja: Górnicka-Boratyńska Aneta: Stan zapalny wyobraźni. Polityka - Kultura 1995 nr 9 s. 7 szczegóły\n129. proza: Hen Józef: Ligia. Polityka - Kultura 1994 nr 12 s. III szczegóły\n- recenzja: Grzybkowska Teresa: Ogród bez barbarzyńcy. Polityka - Kultura 1993 nr 7 s. IV szczegóły\n- recenzja: Rodak Paweł: Struna czasu. Polityka - Kultura 1994 nr 11 s. 7 szczegóły\n- recenzja: Florczak Zbigniew: Galeria Herlinga-Grudzińskiego. Polityka - Kultura 1994 nr 4 s. IV szczegóły\n133. proza: Herling-Grudziński Gustaw: Rosyjski Niedźwiedź. Polityka - Kultura 1993 nr 12 s. I-III szczegóły\n134. wywiad: Łęcka Gabriela: Eco mnie nudzi. Polityka - Kultura 1994 nr 12 s. 1, 4 szczegóły\n- recenzja: Klejnocki Jarosław: Obecność tajemnicy. Polityka - Kultura 1994 nr 7 s. V szczegóły\n136. artykuł: Wójcik Tomasz: Dialog poetów: Iwaszkiewicz - Miłosz. Polityka - Kultura 1994 nr 4 s. III szczegóły\n- artykuł: Matuszewski Ryszard: Po Stawisku. Polityka - Kultura 1994 nr 3 s. II szczegóły\n- recenzja: Varga Krzysztof: Autoportret prześmiewczy. Polityka - Kultura 1994 nr 7 s. V szczegóły\n- artykuł: Mencwel Andrzej: Dokąd pędzi trojka. Polityka - Kultura 1993 nr 5 s. I-II szczegóły\n140. wiersz: Karasek Krzysztof: Święty związek. Polityka - Kultura 1993 nr 5 s. VI szczegóły\n- recenzja: Baranowska Małgorzata: Wystarczy śnić. Polityka - Kultura 1995 nr 8 s. 7 szczegóły\n142. wiersz: Kielar Marzanna Bogumiła: Sacra conversazione. Polityka - Kultura 1994 nr 1 s. IV szczegóły\n143. proza: Kofta Krystyna: Pamiętnik starego subiekta. Polityka - Kultura 1994 nr 12 s. III szczegóły\n144. wiersz: Kozioł Urszula: Dwaj panowie z Wiednia. Polityka - Kultura 1995 nr 6 s. I szczegóły\n145. tekst paraliteracki: Koźniewski Kazimierz: Piórem czy jajem?. Polityka - Kultura 1995 nr 8 s. 1 szczegóły\n- recenzja: Bijak Jan: Syndrom ocalonych. Polityka - Kultura 1995 nr 7 s. 7 szczegóły\n- recenzja: Sawicka Jadwiga: Stworzył siebie. Polityka - Kultura 1993 nr 3 s. VI szczegóły\n- recenzja: Rodak Paweł: Polityka - Kultura 1993 nr 5 s. VIII szczegóły\n149. artykuł: Władyka Wiesław: Mocne tezy, jasny ton. Polityka - Kultura 1995 nr 5 s. 3 szczegóły\n- recenzja: Władyka Wiesław: Zarozumiali, pyszni i obraźliwi. Polityka - Kultura 1994 nr 8 s. II szczegóły\n151. artykuł: Janicki Mariusz: Łysiak oczywisty. Polityka - Kultura 1994 nr 7 s. I, VII szczegóły\n152. wiersz: Malinowski Kazimierz: Srebrny połysk upadł.... Polityka - Kultura 1994 nr 1 s. V szczegóły\n- recenzja: Drewnowski Tadeusz: Życiowy temat. Polityka - Kultura 1994 nr 2 s. IV szczegóły\n154. listy: Mickiewicz Adam: Nieznany list poety. Polityka - Kultura 1993 nr 11 s. I (tekst niedatowanego listu do Eustachego Januszkiewicza, z not. koment....) szczegóły\n- recenzja: Komendant Tadeusz: My z niego wszyscy. Polityka - Kultura 1993 nr 11 s. IV szczegóły\n156. artykuł: Odrowąż-Pieniążek Janusz: Wieszcz na co dzień. Polityka - Kultura 1993 nr 11 s. III (obecność poety w świadomości powszechnej...) szczegóły\n157. artykuł: Stefanowska Zofia: Trzy panny na wydaniu. Polityka - Kultura 1993 nr 11 s. I (wyw. nt. przygot. nowych wydań dzieł wszystkich poety w wydawn. Czyte...) szczegóły\n158. artykuł: Treugutt Stefan: Mickiewicz - domowy i daleki. Polityka - Kultura 1993 nr 11 s. VII szczegóły\n- artykuł: Tatarkiewicz Anna: Być lwem i lisem. Polityka - Kultura 1993 nr 11 s. II szczegóły\n160. wiersz: Międzyrzecki Artur: Defilada. Polityka - Kultura 1995 nr 4 s. VI szczegóły\n161. wywiad: Pietrasik Zdzisław: Będą nas leczyć dni mijające. Polityka - Kultura 1995 nr 4 s. 1, 6 szczegóły\n- recenzja: Mencwel Andrzej: Zagadka faktur. Polityka - Kultura 1993 nr 3 s. VIII szczegóły\n- recenzja: Górnicka-Boratyńska Aneta: Odchodzę z moją epoką. Polityka - Kultura 1994 nr 11 s. 7 szczegóły\n164. artykuł: Wójcik Tomasz: Dialog poetów: Iwaszkiewicz - Miłosz. Polityka - Kultura 1994 nr 4 s. III szczegóły\n- recenzja: Górnicka-Boratyńska Aneta: Ostatni błysk (Pośmiertne życie "Trędowatej"). Polityka - Kultura 1994 nr 4 s. VII szczegóły\n- recenzja: Stępień Marian: Czysty ton. Polityka - Kultura 1994 nr 1 s. VI szczegóły\n167. wywiad: Maniszewska Małgorzata: Literatura to nie żarty. Polityka - Kultura 1995 nr 9 s. 1, 5 szczegóły\n- recenzja: Górnicka-Boratyńska Aneta: Bez zimnej krwi. Polityka - Kultura 1994 nr 9 s. VII szczegóły\n- recenzja: Sadkowski Wacław: Akt heroicznego sprzeciwu. Polityka - Kultura 1994 nr 12 s. 4 szczegóły\nsprostowanie: "Akt heroicznego sprzeciwu". Polityka - Kultura 1995 nr 2 s. 5 (podp. Red....) szczegóły\n170. artykuł: Komendant Tadeusz: Parnicki, jak pismem sięgnąć. Polityka - Kultura 1994 nr 5 s. VIII szczegóły\n- recenzja: Rodak Paweł: Polityka - Kultura 1993 nr 6 s. V szczegóły\n- recenzja: Górnicka-Boratyńska Aneta: Córka demona. Polityka - Kultura 1994 nr 10 s. II szczegóły\n173. artykuł: Sosnowski Jerzy: Powrót meteoru. Polityka - Kultura 1994 nr 3 s. IV (nt. egzystencjalnej i kulturowej filozofii pisarza...) szczegóły\n174. tekst paraliteracki: Redliński Edward: Zamiast cedeenu. Polityka - Kultura 1994 nr 12 s. III szczegóły\n175. wywiad: Pietrasik Zdzisław: Byłem szczuropolakiem. Polityka - Kultura 1994 nr 4 s. I, II szczegóły\nnawiązanie: Brejdygant Stanisław: Wirus Greenpointu. Polityka - Kultura 1994 nr 5 s. VII szczegóły\nnawiązanie: Esden-Tempski Stanisław: Odrzucony przez Amerykę. Polityka - Kultura 1994 nr 5 s. VII szczegóły\nnawiązanie: Panek Stefan: Samo życie. Polityka - Kultura 1994 nr 5 s. VII szczegóły\nnawiązanie: Siejak Tadeusz: Kto jest szczuropolakiem?. Polityka - Kultura 1994 nr 7 s. VII szczegóły\nnawiązanie: Urbański Tadeusz U.: Gdyby nie socjalizm. Polityka - Kultura 1994 nr 5 s. VII szczegóły\nnawiązanie: Wiśniewska Jolanta: Kto jest szczuropolakiem?. Polityka - Kultura 1994 nr 7 s. VII szczegóły\n- recenzja: Drewnowski Tadeusz: Zapomniana moc prowincji. Polityka - Kultura 1993 nr 3 s. VI szczegóły\n177. proza: Rudnicki Adolf: Nie umiem żyć, nie umiem spać. Polityka - Kultura 1994 nr 6 s. I, IV (wybór, oprac. i koment. "Materia życia z rodzynkami" Józef Wróbel, s. ...) szczegóły\n- recenzja: Klejnocki Jarosław: Skurcze wrażliwości. Polityka - Kultura 1995 nr 2 s. 7 szczegóły\n- recenzja: Rodak Paweł: Polityka - Kultura 1993 nr 7 s. IV szczegóły\n- recenzja: Władyka Wiesław: Kresy, wojna i miłość. Polityka - Kultura 1994 nr 12 s. 7 szczegóły\n181. artykuł: Parowski Maciej: Wiedźmin tragiczny i nowoczesny. Polityka - Kultura 1994 nr 12 s. V szczegóły\n- recenzja: Bugajski Leszek: Inny Siejak. Polityka - Kultura 1995 nr 4 s. 7 szczegóły\n183. artykuł: Bugajski Leszek: Tadeusz Siejak (1949-1994). Polityka - Kultura 1994 nr 6 s. VII szczegóły\n184. proza: Skałka-Langier Izabella: Przekleństwo dwóch rzek. Polityka - Kultura 1994 nr 3 s. VII szczegóły\n185. wywiad: Pietrasik Zdzisław: Biłem dziewice po twarzy. Polityka - Kultura 1993 nr 12 s. I-II szczegóły\npolemika: Korzeb Mirosław: "Biłem dziewice po twarzy". Polityka - Kultura 1994 nr 1 s. VII (list do red....) szczegóły\nnawiązanie: Pliszkiewicz Tadeusz: Konkurs na sztukę. Polityka - Kultura 1994 nr 1 s. VII szczegóły\n186. wywiad: Łęcka Gabriela: Wymyśliłem zbrodnię doskonałą. Polityka - Kultura 1995 nr 7 s. 1, 6 szczegóły\n- recenzja: Klejnocki Jarosław: Jeszcze mniejsza apokalipsa. Polityka - Kultura 1995 nr 1 s. 7 szczegóły\n188. artykuł: Klejnocki Jarosław: Pustelnik i komiwojażer. Polityka - Kultura 1995 nr 7 s. 5 szczegóły\n189. artykuł: Micińska Anna: Powrót nie zauważony. Polityka - Kultura 1993 nr 2 s. II szczegóły\n190. proza: Strońska Anna: Sennik galicyjski [fragm.:] Rżnij powoli, bo dobry był pan. Polityka - Kultura 1993 nr 4 s. VII szczegóły\n191. wywiad: Maniszewska Małgorzata: Moje grzechy. Polityka - Kultura 1994 nr 8 s. I szczegóły\n- recenzja: Kaniewska Bogumiła: Casanovy portret własny. Polityka - Kultura 1994 nr 3 s. VI szczegóły\n193. artykuł: Bieńkowski Zbigniew: Wawrzyn Szlosarka. Polityka - Kultura 1994 nr 2 s. IV (o twórcz. poetyckiej...) szczegóły\n- recenzja: Rodak Paweł: Polityka - Kultura 1993 nr 10 s. VIII szczegóły\n- recenzja: Matuszewski Ryszard: Zachwyt i rozpacz. Polityka - Kultura 1993 nr 6 s. II szczegóły\n- recenzja: Rodak Paweł: Polityka - Kultura 1994 nr 3 s. VII (not....) szczegóły\n- recenzja: Klejnocki Jarosław: Samotnik dojrzewa. Polityka - Kultura 1994 nr 12 s. 7 szczegóły\n198. wiersz: Świetlicki Marcin: Tryb życia. Polityka - Kultura 1994 nr 1 s. I szczegóły\n199. tekst paraliteracki: Toeplitz Krzysztof Teodor: Bit jest zawsze bitem. Polityka - Kultura 1993 nr 8 s. I szczegóły\n200. tekst paraliteracki: Toeplitz Krzysztof Teodor: Inteligent na targowisku. Polityka - Kultura 1993 nr 2 s. I, III szczegóły\n201. tekst paraliteracki: Toeplitz Krzysztof Teodor: Kto kształtuje gusty?. Polityka - Kultura 1993 nr 10 s. III szczegóły\n202. tekst paraliteracki: Toeplitz Krzysztof Teodor: Spóźnione, niepotrzebne. Polityka - Kultura 1993 nr 39 s. I szczegóły\npolemika: Mencwel Andrzej: Trzecia świeżość. Polityka - Kultura 1993 nr 44 s. IV szczegóły\n- recenzja: Górnicka-Boratyńska Aneta: Dorastanie Erny. Polityka - Kultura 1995 nr 6 s.7 szczegóły\n204. wywiad: Urbanek Mariusz: Zdarzyło się i już. Polityka - Kultura 1995 nr 5 s. 1, 6 szczegóły\n205. wiersz: Trawiński Stanisław: Na więziennym szlaku. Polityka - Kultura 1994 nr 10 s. V szczegóły\n206. wiersz: Tryzna Tomek: Bilans song. Polityka - Kultura 1995 nr 4 s. 1 szczegóły\n207. tekst paraliteracki: Tryzna Tomek: Coś więcej o "Syloe". Polityka - Kultura 1995 nr 2 s. VI szczegóły\n208. tekst paraliteracki: Tryzna Tomek: Wejście Edzia. Polityka - Kultura 1995 nr 3 s. 1 szczegóły\n209. wywiad: Urbanek Mariusz: Zostanę dzieckiem. Polityka - Kultura 1995 nr 2 s. 1, 6 szczegóły\nsprostowanie: Tryzna Tomek: "Zostanę dzieckiem". Polityka - Kultura 1995 nr 3 s. 3 szczegóły\n- recenzja: Odojewski Włodzimierz: Kulą w płot. Polityka - Kultura 1995 nr 1 s. 1, 6 (wyw., rozm. Dorota Krzywicka...) szczegóły\n- recenzja: Górnicka-Boratyńska Aneta: Miasto nieprywatne. Polityka - Kultura 1995 nr 2 s. 7 szczegóły\n- recenzja: Rodak Paweł: Polityka - Kultura 1993 nr 11 s. VIII szczegóły\n213. artykuł: Burska Lidia: Cały Tyrmand (Był pisarzem sentymentów i moralnych emocji). Polityka - Kultura 1995 nr 6 s. 1, 6 szczegóły\n214. artykuł: Mencwel Andrzej: Wyzwalanie umysłu. Polityka - Kultura 1994 nr 2 s. V szczegóły\n- recenzja: Radgowski Michał: Drugi powrót Wańkowicza. Polityka - Kultura 1993 nr 1 s. V szczegóły\n217. wiersz: Wencel Wojciech: Listopad. Polityka - Kultura 1994 nr 1 s. V szczegóły\n- sprostowanie: Koźniewski Kazimierz: To nie jest prawda. Polityka - Kultura 1993 nr 9 s. VI (list do red....) szczegóły\n219. proza: Zadrzyńska Ewa: Kufer. Polityka - Kultura 1993 nr 7 s. VII szczegóły\n- recenzja: Mencwel Andrzej: Polityka - Kultura 1993 nr 9 s. VI szczegóły\n- recenzja: Górnicka-Boratyńska Aneta: Czytanie ojca. Polityka - Kultura 1994 nr 6 s. V szczegóły\n223. artykuł: Matuszewski Ryszard: Żukrowski i jego sobowtór. Polityka - Kultura 1993 nr 8 s. II szczegóły\npolemika: Koźniewski Kazimierz: Na przykład Żukrowski.... Polityka - Kultura 1993 nr 9 s. V szczegóły\npolemika: Matuszewski Ryszard: Wierność czemu?. Polityka - Kultura 1993 nr 10 s. IV szczegóły\n- recenzja: Władyka Wiesław: Trele morele. Polityka - Kultura 1994 nr 9 s. II szczegóły\n225. artykuł: Komorowski Adam: Oceny i przeceny (Czy pisarze latynoscy znów staną się modni?). Polityka - Kultura 1994 nr 2 s. VII szczegóły\n- recenzja: Zaleski Marek: Stygmat rewolucji. Polityka - Kultura 1995 nr 2 s. 2 szczegóły\n227. artykuł: Komorowski Adam: Polak krąży nad światem. Polityka - Kultura 1994 nr 5 s. III (literacki portret Polaka w literaturze światowej....) szczegóły\n228. artykuł: Papuzińska Joanna: Dziewczynka z zapałkami podpala świat (Stare i nowe mity dzieciństwa). Polityka - Kultura 1995 nr 6 s. 3 (mit dzieciństwa w literaturze XIX i XX w....) szczegóły\n229. artykuł: Maurer Jadwiga: Co się czyta w Ameryce?. Polityka - Kultura 1993 nr 8 s. V (charakterystyka bieżącej twórczości prozatorskiej...) szczegóły\n230. artykuł: Maurer Jadwiga: Rodzynek na słońcu. Polityka - Kultura 1993 nr 10 s. I-II (nt. literatury murzyńskiej...) szczegóły\n231. artykuł: Varga Krzysztof: Czytadła o śmierci. Polityka - Kultura 1995 nr 2 s. 5 szczegóły\n234. artykuł: Maurer Jadwiga: Przewracanie kartek. Polityka - Kultura 1994 nr 9 s. V (o twórcz. powieściowej...) szczegóły\n- recenzja: Górnicka Aneta: Dom w słowach. Polityka - Kultura 1995 nr 4 s. 7 szczegóły\n- recenzja: Budrecki Lech: Polityka - Kultura 1993 nr 8 s. IV szczegóły\n237. artykuł: Dasko Henryk: "Komentarze i wycinki". Polityka - Kultura 1994 nr 89 s. V (list do red....) szczegóły\n- recenzja: Ziętara Maciej: Polityka - Kultura 1993 nr 10 s. VIII szczegóły\n239. artykuł: Engelking Leszek: Gra z czytelnikiem. Polityka - Kultura 1995 nr 7 s. 3 szczegóły\n- recenzja: Górnicka-Boratyńska Aneta: Apetyt na życie. Polityka - Kultura 1995 nr 7 s. 7 szczegóły\n241. artykuł: Górnicka Aneta: Pozorny labirynt (Zjawisko: Danielle Steel). Polityka - Kultura 1995 nr 4 s. 5 szczegóły\n242. artykuł: Varga Krzysztof: Nie chcę być ptakiem. Polityka - Kultura 1994 nr 5 s. IV szczegóły\npolemika: Grochowska Nora: "Nie chcę być ptakiem". Polityka - Kultura 1994 nr 8 s. V (list do red....) szczegóły\n- recenzja: Ziętara Maciej: Polityka - Kultura 1994 nr 1 s. VI (not....) szczegóły\n- recenzja: Ziętara Maciej: Polityka - Kultura 1993 nr 11 s. VIII szczegóły\nAshbee Henry Spencer\n- artykuł: Szygiel Jerzy: Pamiętnik obsesji seksualnej. Polityka - Kultura 1995 nr 1 s. 6 (rec. przekładu francuskiego z 1995 r....) szczegóły\n- recenzja: Klejnocki Jarosław: Kryminały z morałem. Polityka - Kultura 1995 nr 6 s. 7 szczegóły\n248. wywiad: Krzemiński Adam: Życie jest zdradą. Polityka - Kultura 1995 nr 1 s. 1, 4 szczegóły\n249. artykuł: Gibson Rex: Szekspir w szkole angielskiej. Polityka - Kultura 1993 nr 11 s. III szczegóły\n250. wywiad: Fronczak Zbigniew: Życie jest zabawą. Polityka - Kultura 1995 nr 3 s. 1, 6 szczegóły\n- artykuł: Szczygiel Jerzy: Potęga dziury (Milan Kundera po francusku). Polityka - Kultura 1995 nr 7 s. 8 (rec. oryg....) szczegóły\npolemika: Godlewski Piotr: Kundera po polsku. Polityka - Kultura 1995 nr 9 s. 4 szczegóły\n253. artykuł: Budrecki Lech: Powrót i obecność Celine'a. Polityka - Kultura 1993 nr 5 s. VII szczegóły\n- recenzja: Ziętara Maciej: Polityka - Kultura 1994 nr 4 s. VIII szczegóły\n- recenzja: Ham: Komentarze i wycinki. Polityka - Kultura 1995 nr 6 s. 8 szczegóły\npolemika: Zabłocki Krzysztof: "Komentarze i wycinki". Polityka - Kultura 1995 nr 7 s. 2 (list do redakcji...) szczegóły\n256. artykuł: Kałużyński Zygmunt: Zdrada jako dzieło sztuki. Polityka - Kultura 1994 nr 11 s. III szczegóły\n257. artykuł: Komorowski Adam: Japonia jak druga Polska. Polityka - Kultura 1994 nr 10 s. I szczegóły\n- recenzja: Komorowski Adam: Miłość, starość i śmierć. Polityka - Kultura 1994 nr 6 s. V szczegóły\n259. proza: Garcia Marquez Gabriel: Miłość w czasach zarazy [pow., fragm.:] Oduroczenie. Polityka - Kultura 1994 nr 1 s. VII szczegóły\n- recenzja: Ziętara Maciej: Polityka - Kultura 1994 nr 3 s. VII (not....) szczegóły\n- artykuł: Krzemiński Adam: Niemiecki paternoster. Polityka - Kultura 1995 nr 8 s. 1, 4 (rec. oryginału...) szczegóły\n262. artykuł: Krzemiński Adam: Filozof to jeszcze nie mędrzec. Polityka - Kultura 1995 nr 3 s. 5 szczegóły\n263. artykuł: Koźniewski Kazimierz: Zaklinanie tęsknoty (Literatura żydowska - po polsku). Polityka - Kultura 1995 nr 1 s. 4 szczegóły\n264. artykuł: Mroziewicz Krzysztof: Ryba w wodzie. Polityka - Kultura 1993 nr 9 s. I, VII szczegóły\n- recenzja: Ziętara Maciej: Polityka - Kultura 1994 nr 2 s. IV (not....) szczegóły\n267. artykuł: Vojjnovich Vladimir: Związki pisarzy w Rozwiązku Radzieckim. Polityka - Kultura 1993 nr 5 s. IV (z not. tłumacza: List z Moskwy (via Waszyngton)...) szczegóły\n268. artykuł: Chlipalski Krzysztof: Dostojewski jest prosty. Polityka - Kultura 1993 nr 5 s. III szczegóły\n269. artykuł: Podgórec Zbigniew: Na co nas stać. Polityka - Kultura 1993 nr 5 s. III (wyw. z red. nowego wydania dzieł pisarza, rozm. Marian Pilot...) szczegóły\n- recenzja: Budrecki Lech: Polityka - Kultura 1993 nr 5 s. 18 szczegóły\n271. wywiad: Sieradzki Jacek: Ani obcy, ani swój. Polityka - Kultura 1993 nr 4 s. IV szczegóły\n- recenzja: Kurz Iwona: Bezsilność słowa. Polityka - Kultura 1994 nr 11 s. VII szczegóły\n273. artykuł: Kuligowska Farida: E + C + O (Umberto Eco to trzy różne osoby). Polityka - Kultura 1995 nr 5 s. 5 szczegóły\n- recenzja: Kurz Iwona: Portret rozmyty. Polityka - Kultura 1994 nr 6 s. V szczegóły\n- artykuł: Krotoski Stanisław, Osiński Zbigniew: Na innym biegunie. Polityka - Kultura 1993 nr 6 s. II-III (wyw. nt. działaln. Ośrodka Badań Twórczości Jerzego Grotowskiego i Pos...) szczegóły\n- recenzja: Odojewski Włodzimierz: Spod obcego pióra. Polityka - Kultura 1995 nr 8 s. 4 szczegóły\n277. artykuł: Groński Ryszard Marek: Śmierć czeka na brawa (Teatr w getcie warszawskim). Polityka - Kultura 1993 nr 9 s. III szczegóły\n279. artykuł: Allain Paul: "Gardzienice" w imperium Suzuki. Polityka - Kultura 1993 nr 12 s. VII (nt. występów w Japonii...) szczegóły\n- artykuł: Sarzyński Piotr: Różne odcienie miłości. Polityka - Kultura 1993 nr 3 s. V szczegóły\n- artykuł: Pietrasik Zdzisław: Brawa dla teatru rzemieślników. Polityka - Kultura 1993 nr 2 s. I szczegóły\n282. artykuł: Barba Eugenio: W drodze przez teatr. Polityka - Kultura 1993 nr 10 s. VI (nt. działalności Odin Teatret w Holstebro...) szczegóły\n283. artykuł: Mencwel Andrzej: Utopia Barby w gminie Holstebro. Polityka - Kultura 1993 nr 1 s. III (nt. działaln. Odin Teatret w Holstebro...) szczegóły\n284. artykuł: Matuszewski Ryszard: Fingowane dyskusje (Kilka uwag o telewizyjnych portretach naszych pisarzy i artystów). Polityka - Kultura 1994 nr 4 s. 6-7 szczegóły\n285. artykuł: Szołajski Konrad: Poradnik recenzenta. Polityka - Kultura 1993 nr 7 s. VIII szczegóły


Wolsztyn też za mocny – ws-24.pl\nWolsztyn też za mocny\nZ kolejną wysoką przegraną wrócili z wyjazdu szczypiorniści ŚKPR-u Świdnica. Tym razem podopiecznych Krzysztofa Terebuna rozgromił Wolsztyniak.\nWolsztyniak – ŚKPR Świdnica 29:15 (14:8)\nPrzebieg meczu: 5′ 2:2, 10′ 4:6, 15′ 6:6, 20′ 9:6, 25′ 11:6, 30′ 14:8, 35′ 16:9, 40′ 18:11, 45′ 22:12, 50′ 24:13, 55′ 25:15, 60′ 29:15\nŚKPR: Wasilewicz, Olichwer, Bajkiewicz – Chaber 3, Krzaczyński 2, Grochowski 2, P. Rogaczewski 2, K. Rogaczewski 1, Piędziak 1, Bieżyński 1, Bruy 1, Kijek 1, Dziwiński 1, Macyszyn, Jarząbek, Czerwiński\nKarne: Wolsztyniak 4/4, ŚKPR 2/2\nKary: Wolsztyniak 6 minut, ŚKPR 8 minut\nPrzed meczem oba zespoły dzieliły w tabeli dwa miejsce i tylko jeden punkt. Wprawdzie faworytem pojedynku byli gospodarze, to wydawało się, że ŚKPR stać będzie na nawiązanie walki i być może pokuszenie się o niespodziankę. Początek spotkania nawet to potwierdził, bo po dziesięciu minutach świdniczanie prowadzili 6:4. Niestety potem było już znacznie gorzej. Kolejną bramkę Szare Wilki zdobyły dopiero w 27. minucie. Wówczas Wolsztyniak miał już pięć bramek przewagi…\nPo przerwie goście próbowali jeszcze odrabiać straty, ale kolejne błędy i kontry przeciwników odebrały jakąkolwiek nadzieję. – Nie można marzyć o zwycięstwie jeśli w całym meczu popełnia się w sumie około trzydziestu własnych błędów – przyznał po meczu Arkadij Makowiejew, trener odnowy biologicznej ŚKPR-u.\nOstatecznie Wolsztyniak wygrał 29:15 na dobre osadzając ŚKPR w nizinach ligowej tabeli.\nZa tydzień Szare Wilki podejmą we własnej hali lidera tabeli – Warmię Traveland Olsztyn i w kontekście wyniku z Wolsztyna można poważnie obawiać się tej konfrontacji…


Odpust zupełny za zmarłych - Gwiazdka Cieszyńska\nNawiedzając z modlitwą kościół w uroczystość Wszystkich Świętych oraz w Dniu Zadusznym, możemy pod zwykłymi warunkami uzyskać odpust zupełny, czyli darowanie kar dla w czyśćcu cierpiących. Spełniając określone warunki, możemy uzyskać odpust zupełny w dniach od 1 do 8 listopada za za modlitewne nawiedzenie cmentarza.\nAby nasz odpust, czyli darowanie kar dla dusz cierpiących w czyśćcu, był pełny, nie możemy zapomnieć o kilku podstawowych punktach, decydujących o jego wypełnieniu. Trzy warunki: spowiedź św., Komunia św. i modlitwy mogą być dopełnione w ciągu wielu dni przed lub po wypełnieniu danej czynności nagradzanej otrzymaniem odpustu, ale musi być między nimi łączność.\n- Odpust zupełny można zyskać i ofiarować za dusze w czyśćcu cierpiące od południa w uroczystość WW. Świętych i w Dzień Zaduszny przez nawiedzenie kościoła, odmówienie Ojcze nasz i Wierzę w Boga, modlitwę w intencjach Ojca Św., spowiedź i Komunię Św oraz wolność od przywiązania do grzechu, a w dniach od 1 – 8 listopada przez nawiedzenie cmentarza, modlitwę za zmarłych i spełnienie zwykłych warunków odpustu - czytamy na stronie cieszyńskiej parafii pw. św. Marii Magdaleny.\nZ przyjęciem jednej komunii świętej wiąże się jeden odpust zupełny. Warto dodać, że w dniach od 1 do 8 listopada w pierwszej kolejności możemy nawiedzić cmentarze i odmówić modlitwę w intencji zmarłych, a dopiero później przyjąć Komunię świętą w tej konkretnej intencji.\nMusimy zdawać sobie sprawę z tego, że odpust to wykonanie pewnych określonych czynności, które wyznaczył Kościół po to, aby zadośćuczynić za dusze cierpiące i znieść karę.


BÓG POWRACA DO RZĄDU W WARSZAWIE - Eugeniusz Sendecki - NEon24.pl\nPOLITYKA - ŚWIAT 29.03.2015 13:35 27 komentarzy\nDzielny przywódca chłopski Gabriel Janowski postanowił dokonać rekonstrukcji właściwej tablicy z frontonu URM-u. Ten film pokazuje jak gromadzi się lud przy Krzyżu i tej tablicy, i za chwilę Ksiądz Gryciuk z Tłuszcza tę tablicę poświęci.\n29 marca 2015 - Niedziela Palmowa w Warszawie - za chwilę będzie poświęcona tablica "BÓG HONOR OJCZYZNA". Masoneria przedwojenna po zamachu stanu w Warszawie w roku 1926-tym usunęła Krzyż i Boga z polskiej przestrzeni publicznej. Ten stan utrwalili Hitler i Stalin - w generalnej Gubernii (GG) i Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (PRL), a teraz masoni po-okrągłostołowi powrócili również do stanu sprzed wojny i likwidują naród katolicki w Polsce.\nJednak opór w narodzie narasta, trwa protest rolników przed URM-em w obronie ziemi i lasów polskich. Dzielny przywódca chłopski Gabriel Janowski postanowił dokonać rekonstrukcji właściwej tablicy z frontonu URM-u. Ten film pokazuje jak gromadzi się lud przy Krzyzu i tej tablicy, i za chwilę Ksiądz Gryciuk z Tłuszcza tę tablicę poswięci.\ntablica na gmachu urm\nksiądz jan gryciuk\nDopiero 27 odsłona i już zajrzał tu ktoś polskojęzyczny komu Pan Bóg przeszkadza i dał "jedynkę".\nJózef Pustułka 29.03.2015 14:42:34\n@moher 14:42:34 - NIE PRZEJMUJMY SIĘ...\n...kiedyś dopadniemy Wroga i go załatwimy. Słuszną i sprawiedliwą wymierzając karę. W duchu Niewiadomskiego.\nWłaśnie się odbyło poświęcenie tablicy. Wgrywam film.\nEugeniusz Sendecki 29.03.2015 14:52:10\n@Eugeniusz Sendecki 14:52:10 --- Któż jak nie Bóg!---\nJózef Pustułka 29.03.2015 15:18:12\nChwała dr-owi Sendeckiemu!\n"A teraz masoni po-okrągłostołowi powrócili również do stanu sprzed wojny i likwidują naród katolicki w Polsce."\nW NEon'ie byliby to Wojtas, Kosiur, eonmark, ALIK, NUS, Stara Baba, PAPuga TASSmanska, ninanonimowa, ratus, roux, Zawisza Niebieski, Pope Nimrod, interesariusz z PL, Stanislas Balcerac, i mecenas.\nZdzich 29.03.2015 15:21:19\n@Zdzich 15:21:19 - BLISKO, BLISKO...\nBardzo starannie trzeba przeanalizować KAŻDEGO.\nCo do Wojtasa - to myślę, że on jednak nie jest masonem, lecz prawdziwym Polakiem. O ile się orientuję, to się spowiada i do Komunii Świętej przystępuje. Jego sformułowania w obronie polskości czasem są zbyt ostre jeśli chodzi o sprawę Wiary Świętej, ale anty-katolikiem Wojtas nie jest.\nCo do Kosiura (Dariusz Kosiur z Łodzi) to też uważam, że nie jest anty-katolikiem. Ostatnio pięknie rozszyfrował pod względem masońskości rodzinę Kandydata Brauna i chwała jemu za to! Jakby Kosiur agentem był - to by masonerii nie ujawniał.\nTak samo Zawisza Niebieski - myślę, że masonem nie jest, lecz nieco egzaltowanym Polakiem. Bardzo ładnie broni polskości przed Trzema Esbecjami (Starsi Bracia, Służby Bertone, Służba Bezpieczeństwa PRL).\nA reszta towarzycha, którą Pan Szanowny tutaj umieścił - to jak najbardziej. FF-stręciuchy z forum Frondy, pro-WASP-owscy hasbarowcy, dudowcy, anonimowe anodiny i w ogóle - przykro czytać. Omijam ich starannie jak krowie placki.\n[tutaj nos swój endecki zatkał, nos czujny, nochal co się zowie!]\n[nochal w duchu Niewiadomskiego]\n@ // Chwała dr-owi Sendeckiemu! // "A teraz masoni po-okrągłostołowi powrócili również do stanu sprzed wojny i likwidują naród katolicki w Polsce." // W NEon'ie byliby to Wojtas, Kosiur, eonmark, ALIK, NUS, Stara Baba, PAPuga TASSmanska, ninanonimowa, ratus, roux, Zawisza Niebieski, Pope Nimrod, interesariusz z PL, Stanislas Balcerac, i mecenas. // nadużycie link skomentuj usuń // Zdzich 29.03.2015 15:21:19\nEugeniusz Sendecki 29.03.2015 15:35:20\n@Netwalker 15:36:31 - A SKĄD PAN PISZE? GDZIE WYEMIGROWAŁ?\nWy tam wśród Polonii też działajcie. Wyduście anty-polską hydrę gdzie się da. Niech wielcy wielkich duszą, a mali - malich! No i oglądajcie TELEWIZJĘ NARODOWĄ, żeby się dowiedzieć - na czym obecna sytuacja w Kraju polega. Obecnie siedzimy przed URM-em i chłopom pomagamy grochówkę gotować, ziemi i lasów polskich bronimy. Jesteśmy trochę jak Tea Party, trochę jak Al-Kaida. Fajni i sprawni. :)\nPowiedzcie Polakom, że my tu w Polsce żeśmy się z Generałem Grudniewskim zwrócili do Jana Kobylańskiego o poparcie do JKM-a i NA RAZIE wszystko jest na dobrej drodze. Żadnym antysystemowym kandydatom się nie dajemy nabrać, tylko egzekwujemy swoje, polskie sprawy. Generał zawezwał JKM-a na strzelnicę, żeby nas wsparł, i ten przyszedł. No to my jego wspieramy za to. Cuś-Za-Cuś - Pan rozumi, hehehe. Tylko tak.\nEugeniusz Sendecki 29.03.2015 15:44:33\n//Dzielny przywódca chłopski ------Gabriel Janowski postanowił dokonać rekonstrukcji właściwej tablicy z frontonu URM-u. Ten film pokazuje jak gromadzi się lud przy Krzyżu i tej tablicy, i za chwilę Ksiądz Gryciuk z Tłuszcza tę tablicę poświęci.// ---------To chłopi z Witosem i Kościół (Ksiądz Skorupka) uratowali Polskę i być może Świat pod Warszawą przed zarazą bolszewicką, głoszącą, że idzie po trupie Polski do światowej rewolucji, A Bóg im Błogosławił, czego ziemskim znakiem była postawa reprezentanta naszego Kościoła. -------------Pius XI, łac. Pius XI, właśc. Ambrogio Damiano Achille Ratti podczas bitwy warszawskiej 1920 r. pozostał w Warszawie jako jeden z dwóch (obok przedstawiciela Turcji) przedstawicieli dyplomatycznych obcych państw.\nJózef Pustułka 29.03.2015 15:44:44\nTrzeba jeszcze modlić się i przywrócić Polskiemu Godłu Krzyż w Koronie, a wtedy Polska będzie WWW (Wielka, Wolna i Wspaniała!)\nJózef Pustułka 29.03.2015 16:06:20\nJózef Pustułka 29.03.2015 16:10:01\n@Eugeniusz Sendecki 15:35:20\nJa nie mówię, że są to masoni! Są to tylko maniakalnie wściekli nienawistnicy Katolikówi, z głębszym podtekstem nienawiści do Chrześcijaństwa.\nPrzeanalizowalem ich bardzo starannie i mam ich wypowiedzi zarejestrowane. Jeśli trzeba, mogę wkleić. Proszę tylko wybrać czyj dowod i na jaki temat mam wybrać.\nZdzich 29.03.2015 16:14:30\nJózef Pustułka 29.03.2015 16:16:47\n@Netwalker 15:36:31 O to Ci chodzi?\nJózef Pustułka 29.03.2015 17:09:41\n@Eugeniusz Sendecki 14:52:10 //..kiedyś dopadniemy Wroga i go załatwimy.\nSłuszną i sprawiedliwą wymierzając karę. W duchu Niewiadomskiego.// ---------------------------------------------------------------------------------------------A nie lepiej by było w Duchu Swiętym? Modlitwą, jak Pan Jezus przykazał?\nJózef Pustułka 29.03.2015 17:33:15\n@Eugeniusz Sendecki 15:44:33\nPanie Dr. Sendecki, czy nie widzi Pan sprzeczności w tym, że stoicie razem z polskimi rolnikami (bardzo słusznie, powinna tam stać cała Polska) w obronie polskiej ziemi i lasów i stoicie murem za JKMem, który tą ziemię i te lasy sprzedałby i to najlepiej w dużych kawałkach?\nJan Paweł 29.03.2015 17:36:07\n@Zdzich 16:14:30 - Pomieszanie z poplątaniem.;)))\nTylko modlitwa może Polskę uratować. Trzym się Zdzichu!\nJózef Pustułka 29.03.2015 17:57:40\n@Jan Paweł 17:36:07 -Jeszcze raz mówię. Tylko modlitwa może nas uratować. Szczególnie modlitwa o zdrowie...\nJózef Pustułka 29.03.2015 17:59:48\n@Jan Paweł 17:36:07 - NIE MA W TYM ŻADNEJ SPRZECZNOŚCI\nJKM jest kandydatem antysystemowym - jednym z sześciu. Pragmatycznie od wielu lat opisuje jak nas System okrada - i w tym ma największą zasługę. To jest pewne - JKM od zawsze mówił prawdę, że podatków jest za dużo, i że Rządzący kradną. Oczywiście nie bagatelizuję faktu, że chodził z gwiazdkami Dawida na pagonach - czyli robił sobie jaja z polskiego munduru. Jakkolwiek był to mundur PRL-owskiego LWP. Tak samo nie bagatelizuję jego przynależności do komucho-masońskiego Stronnictwa Demokratycznego za komuny. Jednak doceniam jego rolę w destruowaniu układu komuno-okrągłostołowego po roku 1989-tym. No i doceniam jego dzielną walkę z aborcją. O swoich nieślubnych dzieci nie wyabortował, a to jest piękny gest - na rzecz życia. No i lubią się z Generałem Grudniewskim. I Jan Kobylański JKM-a poparł, życzliwość jemu okazał, na Teneryfę zapraszając.\nPozostali antysystemowcy (również niewiarygodni) są młodsi, więc jeszcze bardziej niebezpieczni, mniej pewni od JKM-a. Ja tak w ogóle - to nie ufam żadnemu z nich, ale widzę w nich jakiś sens anty-systemowy, więc po rozpatrzeniu ich plusów i minusów - wybieram najstarszego, bo ten umrze najszybciej. Czyli nie zawłaszczy mojego poparcia na długo. Chłodna logika. W polityce grunt to logika. I miłość Ojczyzny.\nA oskarżanie Korwina, że "tą ziemię i te lasy sprzedałby i to najlepiej w dużych kawałkach" to nadużycie intelektualne jest. Korwin to panisko z miasta, a chłopy to wiadomo - wieśniaki. Pięknie się różnią, po polsku. Jak doprowadzimy do spotkania - będzie piękna, chwytająca za serce scena. Jak wtedy ze strzelcami na strzelnicy. To będzie hit kampanii!\nEugeniusz Sendecki 29.03.2015 19:28:16\nMasz rację, jak to wszystko oglądam to jestem już przekonany, że TYLKO I WYŁĄCZNIE MODLITWA DO NASZEJ KRÓLOWEJ O WSTAWIENNICTWO U PANA BOGA.\nJan Paweł 29.03.2015 23:06:59\n@Jan Paweł 23:06:59 Tak jest.\nTylko Pan Bóg. Nie Putin z koleżanką Merkel i nie Obama. Daj Boże rozum Rodakom, a wszystko Będzie dobrze!\nJózef Pustułka 30.03.2015 00:48:21\nliberalkonserwatywny 30.03.2015 07:33:01\nZawsze kiedy przejeżdżałem/przechodziłem koło GISZ-u (URM-u) patrzyłem na to hasło i dziwiłem się czemu ono takie "niepełne".\nNie wiedziałem że to piłsudczycy tak je okroili, myślałem że zrobiła to komuna po wojnie.\nPtasznik z Trotylu 30.03.2015 07:43:16\n-----------bardziej ROZUM aniżeli Bóg --jest potrzebny tym w ludziom\nninanonimowa 30.03.2015 10:29:29\nRozum jest od Boga. Tobie wyraźnie odmówił.\nZdzich 30.03.2015 19:59:32\n@Lord of Admiralty 22:35:03 - KOCHANECZKU... PRZESTAŃCIE KŁAMAĆ, ŻE JA KŁAMIĘ...\nO tym, że w XX-leciu międzywojennym działała antypolska WASP-owska masoneria, która rugowała Boga z życia publicznego - wiele razy pisałem. Przytoczony przez Was przykład jest dowodem na działanie tej masonerii w Sejmie Ustawodawczym, a nie dowodem - że ja kłamię. Oczekuję przyznania się do winy i poprawki/sprostowania. Bardzo mi przykro.\n@Eugeniusz Sendecki 19:28:16 // Tak sobię gębę wycieracie Panem Bogiem, a tak perfidnie kłamiecie. // Dewizę Wojska Polskiego ''HONOR I OJCZYZNA'' wprowadził Sejm Ustawodawczy ustawą z 1 sierpnia 1919 roku , ustawą o godłach i barwach RP. // W Sejmie Ustawodawczym przewagą miała prawica ''narodowa'' (w różnych ugrupowaniach) z siłami chłopskimi i konserwatystami. // Dewizę ''BÓG HONOR OJCZYZNA'' wprowadził dekretem z 15 pażdziernika 1943 Prezydent Rzeczpospolitej Władysław Raczkiewicz dla Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Dewiza ta została ponownie wprowadzona po komuniżmie w 1993. // Raczkiewicz początkowo zbliżony do endecji, związał się z sanacją. Był kilkakrotnie ministrem przed wojną, w tym sanacyjnym ministrem spraw wewnętrznych, poza tym senatorem BBWR, marszałkiem senatu 1930-35, kilkakrotnie wojewodą. // PRAWDA JEST TAKA, ŻE SZEROKA KOALICJA PRAWICOWO-NARODOWO-LUDOWA WPROWADZIŁA DEWIZĘ ''HONOR I OJCZYZNA'', A SŁOWO ''BÓG'' DODAŁA SANACJA W OSOBIE PREZYDENTA RACZKIEWICZA. // PRZESTAŃCIE KŁAMAĆ!!!!!!!! // POBOŻNISIU.:)))))) // nadużycie link skomentuj usuń // Lord of Admiralty 30.03.2015 22:35:03\nEugeniusz Sendecki 30.03.2015 23:25:08\n@Lord of Admiralty 00:14:02 - NO I ŻEŚCIE SIĘ W KOŃCU PRZYZNALI!\nJakkolwiek żeście mnie nazwali masonem francuski - gotów jestem Wam to wybaczyć wspaniałomyślnie. Albowiem żeście się expressis verbis przyznali do masońskości WASP-owskiej, hehehe! Miałem nosa, że mi się od razu Wasz pseudonim nie spodobał. Pachnący mordercami - piratami napadającymi na nasze galeony hiszpańskie. Ma się ten nos!\n[i tu głasnął swój nos polski, nos czujny, antymasońki.\nNos endecki, w duchu Niewiadomskiego!]\nJa nie będę się z Wami licytował na masonerie. Dla mnie jest wystarczające, że Sejm uchwalił dewizę. Ani ona nie uwłacza Panu Bogu, ani żadnej wartości. Dewiza poprawiona w 1943 roku przez Prezydenta Raczkiewicza, brzmi ''Bóg Honor Ojczyzna'' i w takiej formie obowiązuje prawych Polaków od tego czasu.\nKażdy nacjonalizm to dziecko masonerii francuskiej:)))))\nNo więc jak, powiecie wreszcie coś o tym Wielkim Wschodzie? Jak musicie milczeć, to ja to rozumię. Sam też bym milczał na Waszym miejscu, tylko nie przesadzajcie tak z tym Panem Bogiem, Bracie:))))))))\nEugeniusz Sendecki 31.03.2015 10:07:24\n@Mason czyli Katolik 10:30:53 - NIC WAM TO NIE POMOŻE\nPrawdy nie stłamsicie. Anonimowa Osobo.\nEugeniusz Sendecki 01.04.2015 11:05:33\n@Jan Paweł 17:36:07\nBardzo słuszna uwaga-JKM to syjonistyczny prowokator i typowy naganiacz -sprzedać wszystko co się da ad majorem diaboli gloriam-a pan Sendecki jak typowy mieszaniec jednego dnia pracuje dla Polaków a drugiego dla Żydów, oczywiście w zależości od aktualnej koniunktury.\nMarienburg 01.04.2015 20:59:55\n@Marienburg 20:59:55 - I PO CO TA MOWA BRZYDKA? MOWA PRZECIWKO NASZOŚCI?\nKampania się skończy, a wstyd zostanie. JKM jest prawdziwym Polakiem. To, że wypomina rządzącej w Polsce masono/gestapo/ubecji, że więcej by było korzyści z publicznych licytacji małej części majątku narodowego niż z pokątnych sprzedaży całego tego majątku za bezcen - to ŚWIĘTA RACJA jest. Trzeźwy osąd spraw gospodarczych jest bardzo ważny. JKM na gospodarce się zna. Głosuj sobie Pan na kogo chcesz, ale ja Panu mówię prosto i na temat - z antysystemowych kandydatów JKM ma najdłuższy staż i najmniej nam wstydu przyniesie, bo najstarszy. Pana Prezesa poparł nasz król na uchodźstwie, nasz generał strzelców, nasi libertarianie, nasz Deska, nasz Korab-Karpowicz - wszyscy nasi, polscy, kochani. A Pan? Chce Pan wierzgać przeciwko Polsce, naszej ukochanej ojczyźnie?\nEugeniusz Sendecki 02.04.2015 09:19:56\n@Eugeniusz Sendecki 09:19:56\nNiech Pan nie macha tyle tymi rękoma tylko przejdzie do konkretów: Jaki jest stosunek JKM do wyprzedaży polskiej ziemi i lasów?Oczekuję jednoznacznej odpowiedzi a nie pustej i długiej gadaniny -jak mówi Pismo: ,, Sit sermo vester est, est , non , non , quod autem amplius est , a malo est''-,, Niech mowa wasza będzie tak , tak , nie , nie, a co ponad to jest , od złego pochodzi.'' A na wybory nie chodzę bo prawdziwi polscy patrioci z konkretnym programem nie mają pieniędzy na realizację swojej kampanii-demokracja jest fikcją , monarchia jest dużo od niej starsza, jak mówi generał Striełkow. Korwin ma za zadanie zagospodarować opozycję pozaparlamentarną , namieszać młodym i niedoświadczonym ludziom w głowach i tyle-on ma tyle wspólnego z prawdziwą opozycją co ja pokrewieństwa z rodziną Rotschildów-pan się zwyczajnie kompromituje, panie Sendecki-kaftan z dłuuuuugimi rękawami to najlepsze dla pana ubranie.\nMarienburg 02.04.2015 20:27:16\nALLELUJA!!! i chwała Bogu za to :)))\n- a SSowietom na POhybel ;)))\nsosenkowski 04.04.2015 11:30:09


Marsylia | deMarseille.pl | Olympique Marsylia - Didier Deschamps\nUrodzony 15 października 1968 roku w Bayonne we Francji. Były piłkarz występujący na pozycji pomocnika w europejskich klubach, oraz reprezentacji Francji. Po zakończeniu kariery piłkarskiej został trenerem. Od 2009 roku trenuję zespół Olympique Marsylii.\nSwoją karierę sportową zaczynał jako zawodnik rugby w klubie Biarritz Olympique. Jednak szybko rozumiał, że jego powołaniem jest piłka nożna i rozpoczął grę w amatorskim klubie Aviron Bayonnais. W 1982 roku został zauważony przez szkółkę FC Nates, ciesząca się jedną z najlepszych opinii w kraju. Po debicie w Nates, Deschamps okazał się graczem dobrze poukładanym zarówno technicznie, jak i taktycznie, był niestrudzony, przy czym miał silną osobowość. Zagrał on swój pierwszy mecz w Ligue 1 27 wrześnie 1985 roku. Jako defensywny pomocnik odznaczał się wieloma przechwytami i instynktem lidera.\nW 1989 roku trafił do Olympique Marsylii. Spędził on sezon 1990/91 na wypożyczeniu w Bordeaux, po czym wrócił do Marsylii. Wraz z OM zdobył wiele tytułów, oraz został kapitanem. Dwa razy zdobył tytuł mistrza Francji (1990 i 1992), w 1993 roku zwyciężyli, jako jedyny do tej pory zespół z Francji, Ligę Mistrzów, po meczu z AC Milanem.\nW 1994 roku jego osobą zainteresował się Juventus Turyn, gdzie ostatecznie trafił. Od razu stał się liderem zespołu, prowadząc Juve trzykrotnie po tytuł mistrza Włoch, oraz zwyciężając w wielu krajowych pucharach. Stara Dama stała się krajową i europejska potęgą. Występował obok kolegi z reprezentacji Zinedine Zidane.\nW 1999 roku przeniósł się do Chelsea Londyn, gdzie udało mu się zwyciężyć jedynie w pucharze Anglii. Karierę zakończył w Hiszpanii, a konkretnie w Valencii. Został wybrany najlepszym piłkarzem XX wieku przez francuski dziennik L'Equipe.\nW kwietniu 1989 roku Michel Platni powołał go do kadry na mecz z Jugosławią. Deschamps miał wówczas 20 lat. W czerwcu 1996 roku został kapitanem reprezentacji Francji. Dechamps potrafi świetnie współpracować z nowym trenerem, Aime Jacquetem co później procentuje. W 1998 roku Francja zostaje Mistrzem Świata. Deschamps jest głównym twórcą tego tytułu. Zdobył również tytuł Mistrza Europy w 2000 roku, lecz zwycięstwo nie przyszło mu łatwo. Przez nieregularne występy w Chelsea liczba jego krytyków rosła. Wraz z Laurentem Blancem i Bernadem Lamą ogłosił koniec kariery reprezentacyjnej.\nW 2001 roku został trenerem AS Monaco. Pierwszy sezon był fatalny, lecz już kolejne lata przynoszą jego zmiany taktyczne i kadrowe, co obfituje w zdobycie Pucharu Ligi w 2003 roku, a następnie w 2004 dojście do finału Ligi Mistrzów gdzie ulegli zespołowi FC Porto. 19 września 2005 roku został zwolniony, a jego miejsce zajął Włoch, Francesco Guidolin.\n10 lipca 2006 roku został zatrudniony prze Juventus Turyn. Za jego kadencji, pod decyzji sądu, za uczestnictwo w aferze korupcyjnej Juventus spadł do Serie B. Deschaps szybko zdołał doprowadzić Starą Damę do Serie A. Jednak 26 maja 2007 roku, Francuz zrezygnował z pełnionej funkcji, decyzje uzasadniając trudnymi stosunkami z prezesem, Alessio Secco.\n1 czerwca 2009 roku otrzymał nominację, na podstawie której związał się z Olympique Marsylią na dwa lata. W dniu 27 marca 2010 roku OM zwyciężyła, pod jego wodzą, z Bordeaux w finale pucharu Ligi. Był to pierwszy tytuł od pamiętnego zwycięstwa Marsylczyków w Lidze Mistrzów z 1993 roku. Jednak nie było to ostatnie trofeum zdobyte przez Dechampsa w tym sezonie. 5 maja 2010 roku Olympique Marsylia zdobyła odpowiednią ilość punktów by zapewnić sobie tytuł mistrza Francji. Został jednym z czterech najlepszych trenerów ligi w sezonie 2009/10. Na początku sezonu 2010/11 wywalczył, po meczu z PSG, superpuchar Francji. Wygrał trofeum France Football na najlepszego trenera roku 2010. W sezonie 2011/12 sięgnął po raz drugi z rzędu po puchar Ligi, oraz zajął 2. miejsce w Ligue 1, po czym przedłużył kontrakt z OM o kolejny sezon.


Często zadawane pytania - Shandong Nitai Electromechanical Co., Ltd.\nW przypadku próbek czas realizacji wynosi około 7 dni. W przypadku produkcji masowej czas realizacji wynosi 20-30 dni po otrzymaniu wpłaty. Czasy realizacji stają się skuteczne, gdy (1) otrzymamy Twoją wpłatę i (2) otrzymamy Twoją ostateczną zgodę na Twoje produkty. Jeśli nasze terminy realizacji nie odpowiadają Twojemu terminowi, sprawdź swoje wymagania przy sprzedaży. We wszystkich przypadkach postaramy się dostosować do Twoich potrzeb. W większości przypadków jesteśmy w stanie to zrobić.\nZapisz się do naszego newslettera aby być na bieżąco z naszymi promocjami, rabatami, wyprzedażami i ofertami specjalnymi\nAdres: nr 32 Huanhe road, strefa High-Tech, miasto Liaocheng, prowincja Shandong, Chiny


Pięć minut złotego - Inwestycje.pl\nPoprzedni artykuł RPP, kwestia oprocentowania, kwestia PKB Następny artykuł Minutki FOMC nie zmienią oczekiwań na grudniową podwyżkę stóp\n11.10.2017 10:47 Komentarze walutowe\nZawężanie się różnicy rentowności pomiędzy obligacjami Niemiec i Hiszpanii to kolejny dobry omen dla ryzykownych aktywów. Nastroje na rynkach są naprawdę pozytywne, o czym może świadczyć flirtowanie indeksów giełdowych z rozmaitych zakątków świata z historycznymi bądź wieloletnimi szczytami (chociażby Dow Jones, Nikkei 225, czy Kospi). Pozytywny rozwój wypadków na scenie politycznej Hiszpanii to naszym zdaniem zdecydowanie za mało, żeby przedłużyć wzrosty eurodolara, ale obecne otoczenie rynkowe sprzyja np. odreagowaniu w notowaniach mocno przecenionych ostatnio walut emerging markets. EUR/PLN powinien kontynuować mozolne osuwanie się w kierunku 4,26.\nOczywiście przeważają czynniki o charakterze globalnym, ale odłożenie do sejmowej zamrażarki tzw. ustawy antyspreadowej, czy pasmo dobrych danych na pewno nie przeszkadzają złotemu. Jeśli chodzi o dane to w drugiej części tygodnia poznamy źródła wrześniowego wyskoku inflacji do 2,4 proc. rok do roku. Spodziewamy się, że jednym z nich będą ceny bazowe, których dynamika rok do roku w naszych prognozach przyśpiesza z 0,7 proc. w sierpniu do 0,9 proc. we wrześniu.\nWydarzeniem dnia jest protokół z posiedzenie Fed we wrześniu, któremu towarzyszyła publikacja nowych projekcji oraz konferencja Yellen. Z tego względu uwaga będzie skierowana przede wszystkim na układ sił pomiędzy frakcją zwolenników tezy, że słabość inflacji jest przejściowa a decydentami sugerującymi zwlekanie z kontynuacją zacieśniania. Reakcja nie powinna być mocna, gdyż rynek skupia się na kwestii następcy Janet Yellen w fotelu prezesa Fed. Wiodącymi kandydatami są Powell i Warsh a swój werdykt Trump ma zakomunikować nawet w najbliższy piątek. Drugie z wymienionych nazwisk byłoby korzystniejsze dla dolara, gdyż Warsh postrzegany jest jako zacięty krytyk ilościowego luzowania i osoba zaniepokojona nadmiernie luźnymi warunkami finansowymi w gospodarce.\nNiezależnie od tego czynnika pozostajemy pozytywnie nastawieni do dolara, głównym motorem jego aprecjacji będzie odbicie wskaźników inflacyjnych. W przypadku EUR/USD scenariuszem bazowym pozostaje wyhamowanie zwyżki przed oporem 1,1870 a największy potencjał do silnego ruchu widzimy w przypadku USD/JPY (powinien zmierzać do 114,35). W szerszym horyzoncie bardzo dużo przestrzeni do spadków ma również AUD/USD.\nx WIG20 2 134,99 1,01 +0.05%