Just one dream |\nPart 13 – Pożegnanie\nOpublikowano 16 czerwca 2012 Autor: TheSimpsonizer\nMówisz policji, że jesteś niewinny, wszyscy cię popierają, ale oni muszą uwierzyć jakiejś przekupionej wariatce. Dopiero po tygodniu odpuścili i mogłem wreszcie zobaczyć Stacey. Jednak nie było tak, jak oczekiwałem, bo ona z dnia na dzień była coraz bardziej zajęta i zamyślona, sam nie wiem czemu. Mam wrażenie, że jest coś, czego mi nie mówi, ale przecież jej nie zmuszę. Będzie chciała powiedzieć to powie. Widać ma poważny powód, by to ukrywać, bo przecież wie, że może mi zaufać. Przez to całe zamieszanie, mój manager musiał odwołać kilka koncertów, więc wychodzi na to, że zawiodłem moich fanów. Ale mam zamiar to nadrobić, choćby nie wiem co! Dlatego biorę się do pracy.\nWreszcie nastał ten dzień. Kończę 16 lat. Przez te niecałe 2 tygodnie sumiennie ćwiczyłam, ale widziałam w spojrzeniu matki, że moje szanse gwałtownie spadły przez ten szpital. Jednak ja się nie poddawałam, nawet przestało mnie obchodzić, że największy złoczyńca Świata Magicznego jest moim ojcem, że wyrzekł się mnie, gdy matka mu się sprzeciwiła, że chciał mnie zabić i że to w końcu ja wykończyłam jego. Ale to nie jest istotne, bo za 12 godzin albo umrę, albo będę jedną z najsilniejszych czarownic. Zero presji.\nZostałam zaprowadzona do pomieszczenia, które było specjalnie przygotowane do rytuału. Matka wszystko dokładnie zaplanowała. Kazała mi ubrać jakiś dziwny strój, granatowy w żółte gwiazdki. Miał ogromny kaptur, szerokie rękawy i sięgał prawie do podłogi. 8 godzin do finału, a ja nadal nie znam szczegółów. Po co mi była nauka gry na gitarze, taniec księżycowy i wykucie całej Księgi na pamięć? Bezczynnie chodziłam po pokoju. Szyby były zaciemnione, meble poodsuwane do ścian, a na środku stało tylko krzesło.\n7 godzin. Od tej pory nie wolno mi nic jeść. Szkoda, że wcześniej o tym nie wiedziałam, bo przynajmniej zjadłabym śniadanie. Z nudów zaczęłam wertować Księgę.\n5 godzin. Czuję się jak na haju. Kręci mi się w głowie i widzę wyostrzone kontury przedmiotów.\n4 godziny. Przyszła matka. Postanowiła wyjaśnić mi parę spraw.\n- Kiedy skończysz dokładnie 16 lat, co do sekundy, wtedy zaczniesz przyjmować pełną moc. Nikt nie wie, gdzie ona obecnie jest przechowywana, ale w odpowiednim czasie sama cię znajdzie. Możesz wtedy stracić kontakt ze światem zewnętrznym, ale jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, już po 10 minutach powinnaś być jak nowo narodzona. Natomiast jeśli pełna moc się nie przyjmie… wówczas umrzesz. – powiedziała i wyszła. Niezłe pocieszenie, dzięki.\n3 godziny. Wcale się nie stresuję. No skąd. Ręce trzęsą mi się z podniecenia, a brzuch boli, bo żyje tam mały kosmita.\n2 godziny. Teraz stresujemy się razem z matką. Jeszcze tylko 120 minut i wszystko się wyjaśni. Czy jestem wystarczająco silna? Myślę, że tak, chociaż teraz moje myślenie jest trochę ograniczone przez nieustające zawroty głowy. Jestem już na skraju wariactwa, no ile można czekać?\n5 minut. Przedstawienie się zaczyna. Tik-tak, tik-tak. W decydującym momencie muszę wyjść na scenę. Spektakl mego życia. Czas mija w ślimaczym tempie. Zbliża się ostateczny moment. Światła skierowane na mnie. Jeszcze jeden krok. Kilka sekund i wszystko się wyjaśni. Tylko, że coś jest nie tak. Kurtyna nagle opada…\n~ Cody (przyp. aut.: jak zwykle na zakończenie mały bonus xD) ~\nNagłe szarpnięcie we wnętrzu. Moja intuicja była niezawodna. Wiedziałem, że coś jest nie tak. Odłożyłem moją gitarę na bok i pobiegłem sprawdzić co z moją rodziną. Wszystko wydawało się być w idealnym porządku – mama oglądała brazylijską telenowelę, tata grał w szachy sam ze sobą, Alli pisała z kimś SMS-y, a Tom oglądał „Sponge Bob’a” na laptopie. Dzień jak co dzień. To mogło oznaczać tylko jedno. Stacey.\nWziąłem rower i jak najszybciej popędziłem w stronę jej domu. Było już dosyć ciemno, ale to nic. Z każdym przejechanym metrem napięcie wzrastało, co tylko utwierdziło mnie w fakcie, że stało się coś niedobrego.\nZapukałem do drzwi, ale nikt mi nie otworzył. W końcu sam się wpuściłem do środka i zacząłem szukać Stacey lub jej matki. Przeszukałem wszystkie pomieszczenia i nic. Byłem u szczytu desperacji, kiedy usłyszałem jakieś szmery za drzwiami do pomieszczenia, które oficjalnie robiło za schowek na miotły i inne środki czystości. Otworzyłem drzwi i zobaczyłem dziwny pokój, w którym było strasznie ciemno. Na środku paliła się jedna świeca, a niżej, na podłodze… siedziała matka Stacey, cała zapłakana. W rękach trzymała swoja córkę, chorobliwie bladą i… martwą.\nPrzepraszam za ponad miesiąc nieobecności, ale szkoła wypełnia mi strasznie dużo wolnego czasu, zwłaszcza, że trzeba solidnie pracować, bo to koniec szkoły.\nJak widzicie, Stacey nie przeszła przemiany. Minuta ciszy… Koniec minuty.\nMam do Was kilka spraw, więc chcecie to czytajcie – nie to nie.\nTo już koniec tego opowiadania. Jaki i pewnie tego bloga. Byliście ze mną 10 miesięcy (równo. pierwsza notka pojawiła się 16.08.11r.). Napisałam w tym czasie 2 opowiadania, z których osobiście wolę to pierwsze. Tutaj bohaterka strasznie mnie wkurzała.\nByło to moje pierwsze dzieło, które odważyłam się opublikować. I nie żałuję! Wcześniej pisałam głównie jednoparty, które nigdy nie ujrzą światła dziennego. Ten blog pozwolił mi się rozwinąć. Oczywiście w tym czasie zmienił mi się styl pisania, co oznacza, że jeszcze wielu rzeczy muszę się nauczyć. Tylko że teraz będzie już łatwiej.\nChciałabym wszystkim serdecznie podziękować, za to, że to czytaliście i komentowaliście. Bez Was to nie miałoby sensu. Poznałam dzięki temu kilka fajnych osób, co też jest dosyć budujące. Cieszę się, że znalazły się czytelniczki, ktróe wspierały mnie w pisaniu i wypytywały kiedy dodam nn. Dzięki, dzięki, dzięki! <3\nWiem, że pewnie są osoby, które były zawiedziona końcem (chcę wierzyć, że one istnieją), ale muszę Wam powiedzieć, że i tak napisałam ten odcinek na siłę. A musiałam to zakończyć, bo nie lubię zostawiać czegoś w połowie. Oczywiście tak miałam w planach koniec zaraz po przemianie, więc nie myślcie sobie, że coś pominęłam. Plan opowiadania został wykonany w 100%.\nCóż, nie wiem, co mogę jeszcze napisać. Jeżeli chcecie to piszcie do mnie na gg (26388051) lub TT (@_TheSimpsonizer). To że skończyłam tego bloga, wcale nie oznacza, że znikam całkowicie. Póki co możecie czytać mojego kolejnego bloga -\n- tym razem o One Direction. Tylko nie myślcie sobie, że przestanę być przez to Simpsonizer!\nPart 12 – Retrospekcja\nOpublikowano 4 maja 2012 Autor: TheSimpsonizer\nŚwiat zawirował, ale nic nie było tak jak trzeba. Owszem, znalazłam się we właściwej sali, ale nadal byłam… duchem? Może widmem, albo zjawą? Sama nie wiem, ale to nie jest istotne. Widziałam siebie, całą podłączoną do różnych sprzętów. Wyszłam, a może raczej: wypłynęłam, na korytarz. Ktoś kłócił się z pielęgniarką.\n- Przychodzisz tu codziennie, a ja po raz setny ci powtarzam: NIE MOŻESZ TAM WEJŚĆ! – krzyknęła kobieta w bieli. Tym kimś z kim się kłóciła był Cody.\n- Ale ja muszę, nie rozumie pani tego?! – oznajmił podniesionym głosem.\n- Otrzymałam wyraźne polecenie, żeby cie tam nie wpuszczać. Może i dochodzenie jest już na półmetku, ale nadal jesteś jednym z podejrzanych więc nie możesz tam wejść. – powiedziała i odeszła. Chłopak wyszedł z budynku, ale dalej nie poszedł. Usiadł na ławce i czekał. Słońce już prawie zachodziło. To takie niesprawiedliwe, udało nam się… no nie wiem, odnaleźć bratnie dusze, czy coś, a ja nagle trafiłam do szpitala. Nawet nie wiem dlaczego. Jedyne co pamiętam to to, że najpierw byłam na dyskotece, a zaraz potem zrobiło mi się słabo i… no właśnie. Pielęgniarka mówiła coś o jakimś dochodzeniu i o tym, że Cody był jednym z podejrzanych. To przez niego tu trafiłam? Chyba nigdy w to nie uwierzę. Zaczęło się ściemniać. Gdy zaczęły pojawiać się pierwsze gwiazdy, a niebo było prawie czarne, Cody wstał i podszedł do schodów ewakuacyjnych. Były na zewnątrz, więc zaczął po nich wchodzić. Poszłam za nim z ciekawości. Wszedł na drugie piętro, po czym stanął przed zamkniętymi drzwiami. Mruknął coś pod nosem. Haa, tego nie przewidział. Wyjął z kieszeni kartę kredytową. Włożył ją między drzwi a framugę i zaczął ruszać nią we wszystkie strony, dopóki zamek nie ustąpił. Cwaniak. Ciekawe skąd zna takie sztuczki. Dużo podróżuje, więc może kilka razy zatrzasnął się w garderobie lub gdzie indziej, przed koncertem i musiał sobie jakoś radzić. Znaleźliśmy się w tym samym korytarzu, gdzie jest moja sala. Chyba się rozpłaczę, jemu naprawdę na mnie zależy! Wszedł przez drzwi z numerem 592. Przybliżył się do mnie, uprzednio ostrożnie i cicho zamykając drzwi. Usiadł na krześle obok łóżka, na którym leżało moje ciało. Wziął mnie za rękę. Nawet jako duch poczułam jego dotyk. Przez chwilę wpatrywał się w moje zamknięte oczy. Może miał nadzieję, że się przebudzę?\n- Stacey.. – zaczął szeptem. – Kochanie, proszę, musisz żyć. Wiesz, oni podejrzewają, że ja ci to zrobiłem. Przecież wiesz, że bym nie mógł. Ja… dopiero teraz zdałem sobie sprawę, ile tak na prawdę dla mnie znaczysz. Wtedy, na tej dyskotece, kiedy byłaś ledwo przytomna, myślałem, że cię stracę. Później jakaś wariatka zaczęła się drzeć, żebym cię zostawił, a policji powiedziała, że chciałem… że chciałem cię wykorzystać. Jeden z milszych policjantów powiedział mi, że ta dziewczyna to koleżanka Tiffany. One… one to uknuły. Tiff chciała się na mnie zemścić. To ona cię otruła. Przez nią mogłaś… – nie skończył, bo nie powstrzymał łez. Biedny chłopak, ile on musiał przejść przeze mnie. Gdybym tylko mogła cofnąć czas i…\n- Co ty tu jeszcze robisz?! – usłyszałam krzyk za sobą. Jake stał niedaleko i wpatrywał się we mnie z niedowierzaniem. – Jeśli teraz nie wnikniesz w ciało, umrzesz przy przyjmowaniu pełnej mocy!\n- Niby jak mam to zrobić? – zapytałam wkurzona. On coraz bardziej mnie irytował.\n- Mogę wiedzieć jakim cudem się tu znalazłeś?! – krzyknęła pielęgniarka. – Natychmiast dzwonię po ochronę! – Cody szybko zerwał się z miejsca. Otworzył okno i… nie no, on jest chyba nienormalny. Wyskoczył z 2. piętra? Szybko znalazłam się w miejscu, gdzie zniknął. Zauważyłam, że ucieka dalej lekko utykając na prawą nogę. Brawo, panie inteligencie. Ochroniarze wparowali do mojej sali, ale nie znaleźli intruza, więc wrócili do pełnienia swojej służby gdzie indziej. Pielęgniarka podeszła do mojego ciała. Czy ona sprawdzała, czy nic mi nie zrobił? No już szczyt wszystkiego, niech no się tylko obudzę, to tak im nagadam, że pożałują. Nagle maszyna koło mojego łózka zaczęła bardzo szybko pikać. Pielęgniarka pobiegła chyba po lekarza. Nie miałam pojęcia, co się dzieje. Przybiegło kilkoro ludzi w białych ubraniach, a wtedy maszyna zaczęła zwalniać. Pikanie było coraz wolniejsze, aż w końcu całkowicie ustało, a zastąpił je ciągły dźwięk. Lekarze zaczęli robić masaż serca, wyciągnęli defibrylator… Stałam oniemiała i patrzyłam, jak moje ciało umiera.\n- Stacey, szybko! – krzyknął Jake i popchnął mnie. Wylądowałam oko w oko z samą sobą. Zaczęłam wnikać we własne ciało. Usłyszałam, jak lekarze mówią do siebie coś typu: „Wróciła”, a potem pielęgniarka dodała mi coś do kroplówki. Swoją drogą, to ciekawe co Tiffany mi dodała… Pewnie wrzuciła mi to do picia, tam w łazience. Fałszywa szuja. Jak można był tak podłym człowiekiem? Moja wiara w ludzi zaczyna słabnąć. Ciągle się na nich zawodzę. No, może nie na wszystkich, są przecież wyjątki.\nNie mogłam poruszyć żadną częścią ciała, ale nie chciałam ryzykować z ponownym wychodzeniem duszy. Jake mówił, że to mnie osłabia przed urodzinami. Ale przecież jestem silna, przeżyję przyjęcie pełnej mocy, choćby po to, by im to udowodnić. Oraz oczywiście dla Cody’ego, żeby nie sprawiać mu więcej zmartwień. Powinien skupić się teraz na karierze, a nie na kłopotach ze mną. Mam nadzieję, że szybko oczyszczą go z zarzutów i będzie mógł znowu mnie odwiedzić. Musze szybko dojść do siebie. Nawet nie wiem, ile czasu zostało mi do urodzin. A jeszcze nie tak dawno narzekałam, że muszę się przeprowadzić. Teraz nie chcę już tam wracać. Wolę zamieszkać z matką. A mój tato… Tak właściwie to nie jestem pewna, czy to mój ojciec. W takim wypadku matka musiałaby wtedy mieć romans z mężem własnej siostry, co jest raczej niemożliwe. Kim jest mój ojciec w takim razie? Muszę ją o to zapytać.\nNudziłam się w swoim ciele przez jakieś 2 dni. Nawet nie wiem jaki dziś dzień tygodnia. Nagle poczułam ból w głowie. To chyba oznacza, że wraca mi sprawność. Spróbowałam poruszyć palcem u ręki. Udało się! Po godzinie zdołałam otworzyć oczy, ale natychmiast tego pożałowałam, bo oślepiło mnie światło dnia. Westchnęłam w duchu i spróbowałam jeszcze raz. Fajnie było być duchem, ale nie ma to jak własne ciało.\nGdy zrobili mi już wszystkie potrzebne badania, przyszli policjanci i spisali zeznania. Musiałam uważać na słowa, żeby nie powiedzieć tego, co wiem od Cody’ego. Po policjantach przyszła matka. Miałam okazję zapytać o mojego ojca. Oczywiście nie od razu, najpierw dałam jej się wygadać, na temat pogody itd. Wreszcie skończyły jej się tematy.\n- Mam pytanie. – zaczęłam. Dokładnie obserwowałam jej twarz. Teraz nic nie podejrzewała.\n- Słucham, pytaj śmiało. – odpowiedziała. Zastanawiała się pewnie, czemu tak oficjalnie zaczynam.\n- Kim jest mój ojciec? Mój biologiczny ojciec. – Szok. Smutek. Ból. Rezygnacja.\n- Wiedziałam, że kiedyś o to zapytasz… – zaczęła. Chwilę myślała nad odpowiedzią. – Tak mi przykro, że dowiadujesz się dopiero teraz. Chciałam wybrać odpowiedni moment, ale taki chyba nigdy nie nadejdzie. To będzie z pewnością dla ciebie duży szok. Twój ojciec… Kiedyś był inny. Zmienił się i to bardzo…\n- Kim on jest? - zniecierpliwiłam się. No ile można gadać o tym samym. – Czaję, ojciec nie jest tym kim był kiedyś. Teraz konkrety.\n- Twoim ojciec jest… Mortvold. – no teraz to przegięła.\nWiem, że długo czekaliście i przepraszam. Oraz dziękuję za wszystkie komentarze.\nCóż… To przedostatni odcinek. Następny dodam niedługo i będzie zakończeniem. Miałam pisać tu następne opowiadanie, mam nawet pomysł, ale jakoś tak… Nie wiem. Raczej nie będę go pisać, może kiedyś. Ale otwieram nowe opowiadanie, pod innym adresem, który z chęcią Wam podam. Oczywiście, gdy dojdzie do skutku xD\nPóki co, możecie obczaić mój ślub, który jest tutaj ->\nTo chyba będzie na tyle, żyjcie do wakacji z mocą „Better together”. Coś tam, coś tam i Polska! xD\nAha, wiecie, że jest akcja z filmikiem dla Codsa? Na fejsie, na profilu Polish Simpsonizers wszystko macie, pokażmy mu, że nawet w Narnii go kochają!\nPart 11 – Zdrada\nOpublikowano 4 kwietnia 2012 Autor: TheSimpsonizer\nZnacie to uczucie, kiedy wszystko idzie po waszej myśli i jesteście najszczęśliwszymi ludźmi na świecie? Ja też nie, ale czuję coś podobnego. Porównywalna euforia nawiedziła mnie, gdy zdobyłem sławę, a na moje koncerty przychodziło coraz więcej osób. Jednak teraz to trochę coś innego, bo zdobyłem miłość życia. Brzmi to strasznie melodramatycznie,ale chyba to prawda. Nie mogę uwierzyć, że byłem taki głupi i bałem się wyznać prawdę. Chociaż to jeszcze można wybaczyć. Za to tego co zrobiłem później nigdy sobie nie daruję. Zachowałem się potwornie, dobrze, że Stacey ma dobre serce i puściła to w zapomnienie. Mogłem pozwolić jej dojść do słowa, zamiast udawać, ze wiem co myśli i co czuje. Ale nie warto żyć przeszłością, bo co było to było. Powinienem tu opisać co się działo później, czyli to, że ona sobie nie odpuściła i przyszła do mojego domu… A skoro o tym mowa, bardzo ciekawi mnie skąd wzięła mój adres. Nikt go nie znał, poza moim przyjacielem i rodziną. Akurat tego pilnuję jak oka w głowie. Będę musiał poważnie z nią pogadać. Ale to może zaczekać, teraz muszę nacieszyć się szczęściem, jakie mnie spotkało.\nWeszłam do szkoły prawie nieprzytomna. W sumie nic dziwnego, skoro cała niedzielę próbowałam się uczyć, ale jakoś marnie mi szło, bo myśli miałam zaprzątnięte wydarzeniami z soboty. Nadal nie mogę w to uwierzyć. Nawet w najśmielszych snach nie mogłabym sobie tego wyobrazić. Podeszłam do swojej szafki. Nigdzie nie mogłam znaleźć Susan, ale za to zauważyłam mnóstwo kolorowych plakatów, informujących o jutrzejszej dyskotece. Nie wiem, jak ludzie mogą tam chodzić i jeszcze się dobrze bawić. Co jest takiego fajnego w głośnej muzyce i nieokiełznanym tłumie? Chyba nigdy tego nie zrozumiem.\nPierwszą lekcję – biologię – miałam razem z Codym, więc później, gdy tylko zadzwonił dzwonek na przerwę, chłopak odprowadził mnie na moją drugą lekcję (angielski). Widziałam, że coś go gnębi i że chce coś powiedzieć, ale ciągle rezygnował.\n- No mów o co chodzi. – zachęciłam go. Rzucił mi spłoszone spojrzenie.\n- Wiesz, Stacey… Zdaję sobie sprawę, że nie lubisz dyskotek, ale może pójdziemy jutro..? – popatrzyłam na niego, jakby spadł z drzewa.\n- No proszę… – zaczął chłopak, widząc moje wahanie. Dobra, nie wahanie tylko bunt.\n- Jak ci się nie spodoba, to będziesz mogła dać mi kopa. - uśmiechnął się. I jak tu go nie lubić?. – Zrób to dla mnie…\n- Uh, jak się uprzesz, to chyba nie ustąpisz dopóki się nie odpuszczę, co? – zapytałam.\n- Czyli się zgadzasz? – aż żal patrzeć na ten jego entuzjazm. Pokiwałam tylko głową, a on się ucieszył, jak mały szczeniak na widok zabawki.\nOd samego rana zastanawiałam się, co powinnam włożyć na tę cholerną potupaję. Raczej unikam tego typu imprez, więc nie miałam żadnego pomysłu. Całe szczęście, że był ktoś taki jak Susan. Po szkole przyszła do mnie i pomogła mi coś wybrać, ale najpierw przez godzinę narzekała, że powinnam mieć więcej „dziewczęcych” ubrań.\nZdążyłyśmy się wyszykować 15 min. przed początkiem imprezy. Musiałyśmy iść na piechotę, ale jakoś nam to nie przeszkadzało. Nie ubrałyśmy się jak na jakiś bal, ale też nie były to stroje, jakie ubiera się na imieniny ciotki. Wygoda przede wszystkim. Z miną męczennicy weszłam do sali pełnej wyperfumowanych ciał, odzianych w skąpe stroje. Czuć było alkohol i pot, w dodatku muzyka była bardzo głośno. Ciekawe, kto wybrał DJ’a… Widać, że koleś ubóstwia disco polo. Poszukałam wzrokiem Cody’ego. Gdy do niego podeszłam, uśmiechnął się z taką ulgą, że mało się nie potknął. Myślał, że nie przyjdę? Niestety nie mogliśmy rozmawiać, bo uniemożliwiało nam to natężenie decybeli. Chłopak wyciągnął mnie na parkiet, gdzie bujały się ze 3 pary. Świetna impreza, naprawdę. Na lepszej nie byłam. Na gorszej z resztą też nie.\nPo kilku piosenkach podeszliśmy do stołów z napojami. Nalałam sobie sok pomarańczowy, a później poszłam do toalety odpocząć od tych męczących dźwięków. Napój wzięłam oczywiście ze sobą, nie jestem tak głupia, by go zostawić. Tyle się naoglądałam talk-show’ów, że mam to we krwi.\nTiffany weszła do łazienki zaraz po mnie. Mało nie zamordowała mnie wzrokiem. Moja wina, że jest fatalną przyjaciółką i wykorzystała Cody’ego? Dziewczyna dziwnie mi się przyglądała. W końcu odchrząknęła.\n- Słuchaj… Chciałam zacząć wszystko od początku. Wybaczysz mi moje zachowanie? – zapytała i wyciągnęła rękę na zgodę.\n- Jasne. – uścisnęłam je dłoń w męskim geście. Może mam paranoję, ale nie spodobał mi się błysk w jej oku. Przesadzam.\n- Mam prośbę, możesz sprawdzić jaka leci teraz piosenka? DJ obiecał mi, że puści moją ulubioną, a ja nie mogę wyjść z takim makijażem. – wskazała na perfekcyjną tapetę. Co jej nie pasuje, tego nie wiem. Obrzuciłam ją badawczym spojrzeniem, ale wyszłam i sprawdziłam piosenkę. Nadal disco polo. Gdy wróciłam, Tiffany szybko wyszła. Przeczesałam włosy, wzięłam sok i też wróciłam do sali. Było strasznie duszno i w sumie nic dziwnego. Cody zaproponował, że wyjdziemy na moment.\n- Coś przegapiłam? – zapytałam, gdy byliśmy już na zewnątrz.\n- Teoretycznie nie, tylko dwóch facetów zaczęło się bić i musieli ich rozdzielać.\nPo kilku minutach weszliśmy z powrotem do budynku. Nie wiem czemu, ale zaczęłam jakoś dziwnie wyraźnie odbierać wszystkie dźwięki. Obraz zaczął falować, unosić się i opadać, przybliżać się i oddalać. Nawet nie zauważyłam, gdy straciłam równowagę. Dobrze, że Cody zdążył mnie złapać. Widziałam przeróżne kolory, nawet te nierealne, których nie potrafiłam nazwać. Chłopak, jakby wiedział co się dzieje, wyniósł mnie na dwór. Albo mi się wydaje, albo przerzucił mnie sobie przez ramię, jak jakąś rzecz. Nadal nie wiem od czego tak szybko mogłabym wpaść w taki stan. Przecież nic nie brałam, żadnych narkotyków czy alkoholu. Picia też pilnowała, jedyną osobą, która była dość blisko to… Cody. Ale przecież on by tego nie zrobił. Prawda? Nagle tuż nad moją głową ktoś zaczął krzyczeć.\n- Kurde, co ty robisz?! Zostaw ją! Połóż ją tu na ławce, odejdź jak najdalej i się nie zbliżaj! – damski głos wwiercał się w moją głowę, a później, jak w jakimś tandetnym filmie, zrobiło się bardzo ciemno.\n- Matko Święta, Blue, co ty tu robisz, do cholery?! – usłyszałam Jake’a. On się mnie przestraszył? To dziwne, zwykle to on mnie zaskakuje.\n- Niby co mam robić? – zapytałam.\n- Sam nie wiem, ale to nie jest twoje miejsce. Przecież… Czy ty umarłaś? – mówił przejętym głosem.\n- Co? No co ty… Gdzie ja jestem? – dopiero teraz zaczęłam się rozglądać. Nic. Wszędzie biało i jasno.\n- Długo by gadać. – zaczął coś do siebie mamrotać. – Już wiem! – krzyknął i wykonał duży łuk ręką. Przed nami otworzyło się coś na wzór portalu, w którym widać było szpital. Na jednym ze szpitalnych łóżek leżała osoba wyglądająca zupełnie jak… ja.\n- To niemożliwe… – zaczęłam. A jednak. Byłam przypięta do kilkunastu rurek i maszyn.\n- Blue, musisz wrócić! Za 2 tygodnie masz 16. urodziny! – powiedział mój przyjaciel.\n- Jakie 2 tygodnie? Dopiero co było ponad miesiąc. – mówiłam coraz bardziej płaczliwie.\n- Więc pewnie jesteś w śpiączce. Musisz wrócić! – powtórzył. – Jeżeli nie nabierzesz sił i nie wzmocnisz swojego ciała duszą, to pełna moc cię zabije!\n- Skąd o tym wiesz? – zapytałam zdezorientowana.\n- Słyszy się to i owo. A teraz leć! – rozkazał i świat zawirował.\nWielkie, przeogromne przepraszam, że tak długo nie pisałam, ale testy same się nie napiszą, no nie?\nDzięki za wszystkie komenty, to naprawdę motywujące.\nMam nadzieję, że rozdział Wam się podoba ;p\nNastępny odcinek dodam najprawdopodobniej już po testach, czyli pod koniec kwietnia. Dlatego wszystkim trzecioklasistom życzę powodzenia ^^\nTak a propo nextów, to jak niektóre z Was wiedzą, na moim drugim blogu, prowadzonym z dreamsx33 ma się pojawić… mój ślub xD Oznajmiam, że pojawi się również po testach, dlatego musicie uzbroic się w cierpliwość ;d\nTo będzie na tyle, chciałabym Wam jeszcze złożyć życzenia wielkanocne, więc\nsmacznego jajka, mokrego dyngusa, mnóstwa czekoladowych jajek w koszyku, ładnej pogody, uśmiechu i ogólnie.. Wesołych Świąt Wielkanocnych! 143 <3\nPart 10 – Upendi\nOpublikowano 26 lutego 2012 Autor: TheSimpsonizer\nGdy tylko Cody zobaczył, że przekroczyłam próg domu, wziął mnie za ramię i wyprowadził. Nie było w tym nic delikatnego, ba, to było brutalne. Ze łzami w oczach zaczęłam wracać do swojego domu. Chłopak szybko wszedł do mieszkania. Kiedy usłyszałam trzaśnięcie drzwiami, odwróciłam się. Sekundę później nastąpił wybuch. Ogień wybił okna i wydobył się na zewnątrz. No tak, coś się paliło, zawór gazu był pewnie nie zakręcony… Czy Cody mnie uratował? Szybko wybrałam odpowiedni numer i zadzwoniłam po pomoc. Ledwo utrzymywałam telefon w dłoni. Wpadłam w panikę. Z oddali słychać było straż pożarną i karetkę. Takiego wybuchu nie można było przeżyć. Pobiegłam do domu. Po drodze przypomniał mi się kawałek refrenu piosenki Eminema - „Space Bound”: „…baby, without you, without you…„. A potem strzał. Ha, tylko, że ja nie mogę cofnąć czasu. Wiedziałam co za chwilę zrobię. Tego było zbyt wiele. Najpierw mama, potem Jake, a teraz Cody i cała jego rodzina. Wbiegłam do swojego pokoju. Kiedyś znalazłam w domu pistolet, jeszcze w Bostonie i tak jakoś nadal go miałam. Wyciągnęłam go. Nie był ciężki, ale ja i tak byłam zbyt zdesperowana by to zauważyć. W teledysku do tej piosenki facet najpierw udusił swoją dziewczynę, bo go zdradzała, a gdy zrozumiał co się stało, wziął pistolet, przyłożył sobie do podbródka i… trach. Uniosłam rękę na wysokość głowy. Poczułam zimną lufę przy skroni. Przymknęłam oczy i zacisnęłam zęby. To był mój koniec. Nacisnęłam spust. Poczułam przeszywający ból, a potem straciłam władzę nad własnym ciałem…\nPrzepraszam. Pewnie chcecie mnie teraz zabić, co? Musiałam to napisać. Ale nie martwcie się, to był tylko taki „żarcik” z mojej strony. Dalej jest poprawny odcinek. Myślicie, że tak łatwo bym się poddała? Piszę już kolejne opowiadanie, ale jakbym mogła zostawić Stacey bez kolejnych tortur? xD Dobra, nie obiecuję, że będzie więcej niż jakieś 15 rozdziałów, ale kto wie… To zależy czy będę mieć jakiś pomysł. Tak więc dziękuję za wszystkie komentarze (143 należał do Zuzyy!) i zapraszam do czytania. Ah, zapomniałabym – ten rozdział jest dla dreamsx33, bo mnie „motywowała” i… i masz być zaskoczona, ziom! xD\nPrzypomnienie: Stacey wbiegła do kuchni Codsa, bo poczuła, że coś się pali. Nic nie wybuchło i nadal chce mu powiedzieć to co chciała, ale on jej nie pozwolił. A „upendi” w tytule to słowo z „Króla lwa2″ i oznacza „miłość” ;] Enjoy!\nPomieszczenie wyglądało jakby przeszło tędy tornado. Wszędzie leżały porozwalane przybory kuchenne, w dodatku wszystko było w mące i nie wiem w czym jeszcze. Po chwili zlokalizowałam co się paliło – na patelni ktoś zostawił naleśniki. A mówiąc „ktoś”, mam na myśli pewnego młodego chłopaka, który teraz próbuje złapać jakieś małe dziecko. Oni również są cali biali. Szybko podeszłam do kuchenki, żeby nie było więcej szkód, a następnie złapałam małą uciekinierkę.\n- Mówiłem, żebyś poczekała na zewnątrz. Poza tym, nie musisz mi pomagać, sam świetnie daję sobie radę. – powiedział Cody, próbując wytrzepać się z mąki.\n- Tak, właśnie widzę. – odparłam sarkastycznie.\n- Dobra, może nie idzie mi zbyt dobrze, ale ciebie to chyba nie obchodzi. Mów, co miałaś mi powiedzieć, chce to mieć już za sobą. Pewnie satysfakcjonuje cię ten widok, co? I tak już zrobiłem z siebie idiotę w twoich oczach, więc co mi szkodzi. No dawaj, bo jestem zajęty. – na dowód tego zaczął bezsensu przestawiać różne rzeczy. Wzięłam głęboki wdech. To jedziemy.\n- Tam w parku nawet nie dałeś mi dojść do słowa, więc proszę, wysłuchaj mnie teraz do końca. Zaskoczyłeś mnie porządnie z tym co do mnie czujesz, bo myślałam, że uważasz mnie raczej za kogoś w rodzaju kumpla. Ale mniejsza o to. Cody… Gdybyś wtedy pozwolił mi coś powiedzieć, to najkrócej mogę ci opisać co bym odpowiedziała słowami: „ja też”. Dlatego nie rozumiem czemu tak szybko odszedłeś. Mogłeś chociaż dać mi sekundę. – okej, wyrzuciłam to z siebie. Nie miało to jakiegoś głębszego sensu, ale może zrozumie. Czekałam na jakąś reakcję. Widziałam, jak chłopak przetwarza moje słowa, a po chwili wirował ze mną w objęciach wokół własnej osi. Nic się nie liczyło oprócz nas. „Nas”, jak to fajnie brzmi. Nie chciałam przerywać tych cudownych minut, ale czułam, że nie możemy tak bez końca.\n- Em… Cody, tu prawie wybuchł pożar… – zaczęłam.\n- Pożar to wybuchł w moim sercu, Sunshine. – odparł z uśmiechem, a potem mnie pocałował. Okej, rozumiem, zjarany dom nic dla niego nie znaczy.\nMinęło… bo ja wiem ile czasu i dopiero wtedy poczułam na sobie wzrok tego małego stworzenia, które było sprawcą całego zamieszania. Cały czas nas podglądało?!\n- Dziecko patrzy. – powiedziałam ledwo słyszalnym głosem, zachrypniętym z emocji. Chłopak niechętnie mnie puścił i podszedł do dzieciaka, który miał szeroko otwarte oczy i kciuk w ustach.\n- Tak… Kuzynka nie miała z kim zostawić swojej córki, więc się zgodziłem, gdy zapytała, czy może ją u nas zostawić. Nie przewidziałem tylko, że nagle cała moja rodzina będzie miała jakieś pilne sprawy do obgadania z jakimś tam wujkiem czy ciotką. Wracają dopiero jutro, a Clarie zostanie zabrana wieczorem. – wyjaśnił. To tylko połowa. Widząc moje zaciekawione spojrzenie, westchnął i kontynuował wyjaśnienia. – Później mała oznajmiła, że jest głodna, a ja jako dobry wujek chciałem zrobić naleśniki, ale coś nie wyszło. – uśmiechnął się, zawstydzony. Pokręciłam głową i zabrałam się za sprzątanie. Zaczęłam od mycia zdezorientowanej dziewczynki. Miała jakieś 3 latka, ale wydawała się starsza. Co nie zmienia faktu, że nie lubię dzieci, chyba, że są daleko i najlepiej za szybą. Gdy umyta Clarie grzecznie siedziała przed TV, oglądając badziewną kreskówkę, poszłam pomóc Cody’emu w kuchni. Sprzątaliśmy w ciszy, ale w pewnym momencie chłopak odchrząknął i zaczął niepewnym głosem.\n- Stacey, przepraszam za moje wcześniejsze zachowanie. Nie miałem pojęcia że… Zachowałem się jak skończony cham, a potem jeszcze tak strasznie cię potraktowałem , gdy tu przyszłaś. Okropnie mi przykro, wybaczysz mi? – prawie się wzruszyłam ta przemową. Prawie.\n- Oczywiście. – powiedziałam z uśmiechem. Chłopak wyglądał na przeszczęśliwego. Cóż, do twarzy mu z radością. Chwilę później poszedł się przebrać, a ja w tym czasie przygotowałam kanapki. Wbrew pozorom to Cody tak długo się przebierał, a nie ja użyłam jakiegoś zaklęcia. Co to to nie… No, może trochę, ale to jeszcze nic złego. Wyczyszczony z mąki i w czystym ubraniu stawił się w kuchni, gdy nalewałam sok do szklanek.\n- Kurczę, szybka jesteś… – powiedział, podejrzliwie mi się przyglądając. To chyba nie był najlepszy pomysł. Chociaż powinnam mu powiedzieć. O mocach, oczywiście. Może później.\nGdy skończyliśmy posiłek, Clarie stwierdziła, że musi obejrzeć jakąś kreskówkę. Znowu. Włączyłam TV, leciał „Spongebob„. Nie powiem, że to moja ulubiona bajka, ale małej się podobało.\nPóźnym popołudniem nasza podopieczna zasnęła, więc Cody przeniósł ją do sypialni swojej siostry, a następnie zaproponował, że pooglądamy jakiś film u niego na laptopie. Zaprowadził mnie do swojego pokoju. Włączył „Piątek 13.„. Dobra, chciał mnie wystraszyć horrorem? To się zdziwi.\nPo godzinie oglądania miałam już dość udawania tego, że nie wiem co będzie dalej, bo schemat był ten sam, więc zaczęłam nabijać się z błędów bohaterów i mówić na głos co zrobią. Cody również się do mnie dołączył. Czułam jak się śmieje (no jakżeby inaczej, skoro miałam głowę na jego klatce piersiowej), tak więc czułam jak się śmieje, gdy aktorzy robili to co przewidziałam.\nZe snu wyrwały mnie wibracje telefonu. Chwila, nawet nie wiedziałam kiedy zasnęłam. A właściwie to „zasnęliśmy”, bo usłyszałam, że Cody lekko pochrapuje niedaleko mnie. Ostrożnie wyjęłam urządzenie z kieszeni. Matka. Popatrzyłam na godzinę; było przed 21. Shit.\n- Tak? – zapytałam szeptem.\n- Gdzie ty się włóczysz, jest 9. w nocy! – usłyszałam oskarżycielski ton.\n- Dobra, dobra, już wracam. – powiedziałam i rozłączyłam się, nim zdążyła cokolwiek dodać. Spróbowałam podnieść się jak najciszej, ale podczas uwalniania się z ramion chłopaka, strąciłam budzik z pobliskiej szafki. Cody poderwał się w górę w mgnieniu oka.\n- Co się stało, kogo mordują?! – krzyknął i ustawił się w pozycji karateki. Na dźwięk mojego śmiechu opuścił ręce i zdezorientowany zaczął się rozglądać.\n- To tylko budzik, głuptasku. – poinformowałam go, podnosząc zegarek. – Gdzie Clarie? – dopiero teraz przypomniałam sobie o dziewczynce.\n- Kuzynka tu była i zabrała ją ze 3 godziny temu. Ma swoje klucze, więc weszła bez zapowiedzi, gdy nikt jej nie otworzył i znalazła nas w pokoju. Obudziła mnie i powiedziała, że zabiera córkę. Nie była zachwycona, gdy przez sen powiedziałaś jej: „Zabieraj się stąd, psujesz chwilę” i o mało nie walnęłaś jej w twarz. – oznajmił z głupkowatym wyszczerzem, pok koniec nieudolnie naśladując mój głos. Popatrzyłam na niego mrużąc oczy, a potem zaczęłam się zbierać do wyjścia. Chłopak zaoferował się, że mnie odwiezie, na co przystałam z ulgą, ponieważ nie jestem zwolenniczką samotnych spacerów nocą.\nKładąc się spać, zobaczyłam Jake’a. Był strasznie zadowolony. Podejrzewam, że cały czas nas obserwował.\n- Dziękuję. – powiedziałam tylko, posyłając mu wdzięczny uśmiech. Skinął głową i z triumfem w oczach zniknął…\nMam nadzieję, że ten „właściwy” rozdział się podoba. Wiecie ile się męczyłam, żeby wykrzesać z siebie tą odrobinę uczucia i napisać niektóre sceny? Tak, we mnie jest tyle romantyzmu ile w suszonej śliwce.\nCóż.. Mam nadzieję, że nie gniewacie się za to na początku, ale naprawdę fajnie mi się to pisało ;>\nAhh… Kocham Was za to, że nadal to czytacie. 143 ;]\nPart 9 – Duch\nOpublikowano 17 lutego 2012 Autor: TheSimpsonizer\nŚmierć przyjaciela dała mi mocno popalić, ale chyba tak miało być. Rano zaczęłam bawić się w kucharza i pomagać matce w kuchni. Niosłam jajka, gdy zobaczyłam coś potwornego. Wypuściłam z rąk produkty i gapiłam się jak zaklęta. Przede mną stał duch. Ale nie byle jaki, tylko Jake. Powoli odzyskiwałam kontrolę nad sobą. Duch wreszcie zauważył, że go widzę. Chyba się ucieszył. Pokazał mi, żebym poszła do swojego pokoju. Skinęłam głową, a on już zniknął. Powiedziałam matce, że będę u siebie i pognałam na górę. Mało nie zabiłam się na schodach, ale w sumie uderzenie w głowę wiele by nie zmieniło… Weszłam do pomieszczenia i zaczęłam się rozglądać. Namierzyłam go po kilku sekundach. Wyglądał jak mój przyjaciel, ale lekko unosił się nad podłogą, a jego aura już nie istniała. Wokół niego był tylko lekki blask, nic więcej. Ciekawe czy mogę go przytulić. Walnąć miśka na powitanie. Cóż, trzeba sprawdzić. Podeszłam do niego i… udało się.\n- Co tutaj robisz? – zapytałam po tym wylewnym powitaniu.\n- Przyszedłem zobaczyć się z moją przyjaciółką, a niby co? – odpowiedział z uśmiechem.\n- Ale ty wiesz, że jesteś duchem, prawda? – ktoś musiał go uświadomić, inaczej nie wiedziałby co jest grane…\n- Oczywiście, że wiem. – rzucił mi wymowne spojrzenie. – A ty mnie widzisz, więc też nie jesteś całkiem normalna.\n- No… – zaczęłam, jednak uznałam, że lepiej mu pokazać. Uformowałam małą kulkę – najprostszy czar jaki znałam – i rzuciłam ją w górę. Po chwili pękła, a na nas posypały się kolorowe drobinki.\n- Wow. – Jake był zdumiony.\n- No dobra, a teraz opowiadaj, jak to z tobą było.\n- Okej. Na początku nie wiedziałem o co chodzi. Byłem w łazience, a po sekundzie obudziłem się w jakiejś dziwnej krainie.\n- Czyli nie pamiętasz kto ci to zrobił? – zapytałam ze smutkiem. Jakby wiedział, to przynajmniej upewniłabym czy jeszcze komuś nie trzeba pokazać, że ze mną się nie zadziera.\n- Nie. – chłopak był zły, ale kontynuował. – Już później, w tej dziwnej krainie, jakieś dziwne stworzenie podeszło do mnie i oznajmiło, że mam cię pilnować. Czyli od dzisiaj jestem twoją niańką. – wyszczerzył się.\n- Dobra, to może sprawdzimy jak się sprawdzasz w nowej roli. Chodźmy do parku. – zgodził się od razu.\nChciałam iść w miejsce, gdzie nikt nie będzie mógł zobaczyć i usłyszeć, że rozmawiam – teoretycznie – ze sobą. Jednak, gdy doszliśmy (w ciszy, niestety), nie mogliśmy pogadać, bo ktoś już tam był.\n- Cody… – mruknął duch mojego przyjaciela. Wyglądał na zmartwionego. Cody siedział pod drzewem i patrzył w przestrzeń. Był smutny. Podeszłam bliżej i dopiero wtedy mnie zauważył. Jeśli go wystraszyłam, to nie dał tego po sobie poznać.\n- Oh, hej. – powiedział, wstając.\n- Cześć. Co tu robisz? – zapytałam jak idiotka, bo niby co mógł tu robić? Sadzić ogórki?\n- Nie mogłem dłużej wytrzymać, więc postanowiłem się przejść. A co u ciebie? – odpowiedział. Było mi go żal, bo nie mógł zobaczyć Jake’a.\n- No jak widzisz, jakoś leci. A u ciebie? Wyglądasz, jakbyś nie spał od tygodnia. – miał ciemne worki pod oczami i nieobecny wzrok.\n- Można to tak ująć. Ciągle prześladuje mnie tamten poranek… – przyznał, a Jake odruchowo chciał coś zrobić, ale przecież jest duchem i mógł tylko słuchać.\n- Cody… Słuchaj, Jake nie chciałby, żebyśmy po nim płakali. Nie chciałby, żebyś porzucił karierę i stał się cieniem samego siebie. Uwierz, on nadal gdzieś tu jest, tylko go nie widzisz. – popatrzyłam na Jake’a i wiedziałam, że to właśnie miałam powiedzieć.\n- Pewnie masz rację, ale komu mam mówić o wszystkim co mnie dręczy? Kto chciałby tego słuchać? Tylko on miał do mnie tyle cierpliwości.\n- Powiedz mu, że ma ciebie. Niech ci mówi nawet o tej dziewczynie, która mu się podoba. – popatrzyłam się na Jake’a, jakby był chory umysłowo. Po chwili dodał – Zaufaj mi.\n- Masz przecież mnie… – zaczęłam. Czułam się jak kretynka. – Mówiłeś, że ktoś ci się podoba, opowiedz więcej, może jakoś ci pomogę. W końcu też jestem dziewczyną. – powiedziałam to tak szczerze, jak tylko mogłam.\n- Serio? – zapytał Cody z powątpiewaniem.\n- No jasne. W końcu jesteśmy przyjaciółmi. Mów, co to za jedna?\n- No… Chodzi do naszej szkoły, ale zachowuje się jakbym był dla niej tylko kolegą.\n- Kretyn. – usłyszałam. Popatrzyłam na Jake’a ze złością.\n- No co? – zapytał, ale się zamknął.\n- Nie umiem z nią rozmawiać; za każdym razem, gdy chcę jej powiedzieć co do niej czuję – tchórzę. – smutna sytuacja. Duch tylko westchnął z irytacją. Teraz zrobił się strasznie nerwowy.\n- Cody, weź się w garść. Większość dziewczyn często tak ma, że nie okazuje prawdziwych uczuć. Może ona jest jedną z nich. Powiedz jej, zanim ktoś ci ją zabierze. Co może się stać w najgorszym wypadku? Nie masz nic do stracenia i będziesz wiedział, że próbowałeś. – chłopak się uśmiechnął. Myślał chyba nad kolejnym pytaniem. Duch mojego przyjaciela podszedł bliżej i powtarzał: „No dalej!”, ale Cody i tak go nie słyszał. Wreszcie wziął głęboki wdech i wypalił:\n- Stacey… Skoro tak uważasz, to… cholernie mi się podobasz, odkąd tylko cię zobaczyłem, sam nie wiem jak to możliwe. Ale pewnie ty mnie w ten sposób nie lubisz, powiedziałaś, że większość dziewczyn tak robi, co pewnie się ciebie nie tyczy, bo jesteś wyjątkowa i… – chłopak zamilkł, bo zobaczył moje osłupienie. Usłyszałam, jak Jake głośno wciągnął powietrze. Chyba nie tego się spodziewał. Ja z resztą też nie. Nie wiedziałam co powiedzieć.\n- Tak też myślałem. – dodał po chwili i odszedł tak szybko, że nawet nie zdążyłam zareagować. Jake też miał problemy ze zrozumieniem co właśnie zaszło. Czy Cody właśnie powiedział mi, że mu się podobam? Na to wygląda. Ale myśli, że ja go nie lubię w ten sposób. Kurde, czemu nie dał mi nic powiedzieć?\n- Jezu, co za idiota. – mruknął duch.\n- Jake… Co ja mam teraz zrobić? On mnie będzie teraz unikał. – poczułam się strasznie bezradna. Mam nadzieję, że go nie zraniłam. Cholera, nie mógł dać mi kilku sekund?\n- Wiesz, zawsze możesz złożyć mu wizytę domową… – zaproponował mój przyjaciel.\n- Naprawdę? Tylko, że ja nawet nie wiem, gdzie on mieszka. – popatrzył na mnie jak na debilkę.\n- A niby od czego masz mnie, Blue? – uśmiechnęłam się w odpowiedzi i poszłam do domu się przebrać.\n- Tak właściwie, to skąd wiedziałeś, że ja go… że on mi się podoba? – zapytałam już w swoim pokoju.\n- Daj spokój, wiedziałem to chyba od początku. Gapiłaś się na niego, jak cielę na malowane wrota, gdy tylko nie patrzył. – rzuciłam w niego poduszką, niestety złapał ją i odrzucił. Nie miałam takiego refleksu, więc oberwałam. Zamiast kontynuować tę głupią zabawę, poszłam przebrać się do łazienki.\nZrobiłem z siebie totalnego kretyna. Co mnie podkusiło, żeby powiedzieć jej prawdę? Wiedziałem, że to głupi pomysł. Jestem idiotą. Skończonym debilem. A teraz jeszcze ktoś zaczął dobijać się do mnie na telefon. Czego może chcieć ode mnie moja roztrzepana kuzynka? Przydałoby się oddzwonić…\nDoszliśmy w 20 minut. Dom Cody’ego niczym się nie wyróżniał i o to chyba chodziło. Jake ulotnił się, gdy tylko stanęłam pod drzwiami, ale wcześniej sprawdził, czy chłopak jest w domu. Był, a ja zostałam sama. Wielkie dzięki, po co mi wsparcie. Zapukałam. Nikt nie otworzył, więc zrobiłam to jeszcze raz, tyle, że głośniej. Wreszcie drzwi się otworzyły. Cody chyba się wystraszył. Przecież nie byłam duchem. Jeszcze.\n- Cholera, skąd znasz mój adres? Poza tym, po co przyszłaś? – zapytał już zmienionym głosem. Znam milsze powitania, ale co się dziwić.\n- Musimy pogadać. To co tam mówiłeś… – urwałam, bo z wnętrza domu dobiegł dźwięk tłuczonego szła. Chłopak zaklął pod nosem.\n- Zaraz wrócę. – powiedział chłodno i szybkim krokiem wrócił do pomieszczenia.\nCzekałam jakieś 5 min. Dopiero, gdy poczułam swąd spalenizny, postanowiłam sprawdzić co się dzieje. Trafiłam do kuchni. To co tam zobaczyłam, przeraziło mnie nie na żarty…\nPrzepraszam, że tak długo musieliście czekać.\nJake zginął, bo miał misję… xD\nDzisiaj wyjątkowo tylko jeden dzień opisany. A to jeszcze nie koniec. Mam nadzieję, że Wam się podoba ;p\nDziękuję za wszystkie komenty, jesteście niesamowici!\nBtw, dzisiaj jest Światowy Dzień Kota, więc uściskajcie wszystkie mruczki ode mnie ;3\nPS. Jeżeli znacie jakieś fajne blogi o Codym to piszcie, bo ja już nie mam co czytać. Ewentualnie może być 1D (nie, nie jestem ich fanką, ale niektóre fajnie się czyta xd). No i ogólnie, jakie tam znacie z opowiadaniami. 143 ;dd\nPart 8 – Śmierć\nOpublikowano 22 stycznia 2012 Autor: TheSimpsonizer\n- Witaj, Blue. Los znowu nas ze sobą połączył…\n- Nie po nazwisku Thrupp*. Ty masz mnie uczyć? – zapytałam, odrywając się od od rysunków.\n- Na to wygląda. Pan Staub uważa mnie za jednego ze swoich „najwybitniejszych” uczniów – powiedział i zaczęliśmy się śmiać. Nieźle. Spodziewałam się jakiegoś nadętego kujona, a nie Jake’a. Tylko z tego co wiem, to on z chemii nie jest o wiele lepszy ode mnie. Dlatego też całą lekcję przegadaliśmy. Minęło tyle czasu, a on się nie zmienił. No, poza tym, że jest trochę popularniejszy. To przecież najlepszy przyjaciel Cody’ego.\nJak tyko zadzwonił dzwonek oznajmujący, że lekcja się skończyła, wyszliśmy szybko z klasy. Nie spieszyło nam się, a powinno, ponieważ jutro mamy normalne zajęcia. Przeszliśmy plażą. To znaczy, przeszlibyśmy, gdybyśmy byli w pełni normalni. Skończyło się więc na tym, że ja zostałam siłą wrzucona do wody, a Jake był cały w piasku. Już nie pamiętam, żebym kiedyś się tak beztrosko bawiła. Ludzie krzywo na nas patrzyli, ale mnie to nie obchodziło. Było nam razem dobrze i tylko to się liczyło. Ledwo spostrzegliśmy, że słońce zaczyna zachodzić.\nGdy wróciłam do domu i odrobiłam lekcje, zaczęłam czytać Księgę. Lepiej mieć to z głowy, a nie później zmuszać się na siłę. Po godzinie miałam już dość czytania o niebezpieczeństwach używania niektórych zaklęć i chciałam odłożyć podręcznik, ale w połowie drogi książka wypadła mi z rąk. Przede mną stała czarna postać.\n- Myślisz, że tak łatwo się mnie pozbyć, co? – zapytał. To był ten sam zły kolo, który zabił moją… ciocię. Dopiero niedawno dowiedziałam się jak ma na imię. Mortvold. Dziwna nazwa potężnego demona. Nie będę kłamać – byłam przerażona. Myślałam, że on umarł.\n- Czego chcesz? – mój głos zdradzał tylko niewielką część strachu, jaki odczuwałam.\n- Ciebie ciężko jest zabić… Ale wiesz co? Mam inne sposoby. Niedługo sama będziesz błagać o śmierć. – zaczął się śmiać jak psychol. Przerażający gość. Aż boję się pomyśleć co chce mi zrobić. Gdy wreszcie się uspokoił, kontynuował.\n- Wyczuwam, że ostatnio polubiłaś pewnego blond-chłoptasia…\n- Nie zrobisz tego.. – wyrwało mi się. Już wiem jakie miał plany. To podłe. Ale zanim zdążyłam powiedzieć coś jeszcze lub choćby mrugnąć okiem, on się zdematerializował i już go nie było. Co teraz? On chce zabić… Cody’ego. Nie mogę tak po prostu zadzwonić do niego i powiedzieć, że anioł piekieł (słowa mojej matki) chce go zabić, żeby to dotknęło mnie. Wątpię, żeby mi uwierzył. Dobra, muszę poprosić o pomoc jedyną osobę, której mogę teraz zaufać.\n- Możesz rzucić na niego czar ochronny. - powiedziała matka, gdy już jej wszytko opowiedziałam. Pokazała mi gdzie mam znaleźć odpowiednie zaklęcie. Później pomogła mi się przygotować. Byłam strasznie podekscytowana to w końcu moje pierwsze większe zaklęcie, Szkoda tylko, że w takich okolicznościach. Mam nadzieję, że to mu pomoże.\nRano prawie biegłam do szkoły. Musiałam sprawdzić, czy czar zadziałał. Weszłam do budynku i zaczęłam go szukać. Przeszłam 2 razy całą szkołę, ale chłopaka ani śladu. Coś jednak mówiło mi, że on tu jest. Zadzwonił dzwonek, ale się nim nie przejęłam. Miałam ważniejsze sprawy. Korytarze zupełnie opustoszały. Poszłam na najwyższe piętro. Obejrzałam cały korytarz i gdy miałam już wracać, zauważyłam, że w kącie ktoś jest. Podeszłam bliżej. Cody siedział pod ścianą z głową podpartą na rękach. Na sekundę podniósł wzrok i nasze spojrzenia się skrzyżowały. Wtedy zrozumiałam swój błąd. Ten „uroczy blond-chłoptaś” to nie Cody. Mogłam się domyślić, bo jeśli Mortvold czyta w myślach, to zobaczył, że myślałam o kimś innym. Ale pewności przecież nie mam.\n- Cody, co się stało? – zapytałam z nadzieją. Usiadłam obok niego. Chłopak odezwał się zachrypniętym głosem. Mówił cicho, ale nie dlatego, że ktoś mógł nas usłyszeć. Korytarze były puste, lekcje już trwały. Mówił cicho, dlatego, że słowa przychodziły mu z trudnością.\n- Jake… on… – nie skończył. Szczerze mówiąc, nie musiał. Domyśliłam się, że moje przypuszczenia jednak się sprawdziły. Cody podał mi chusteczkę. Nawet nie zauważyłam, że płaczę. Pięknie. Minął tydzień odkąd tu przyjechałam, a zdążyłam już stracić matkę i przyjaciela z dzieciństwa, poznać i bardzo polubić gwiazdę, być świadkiem rozpadu jego fałszywego związku i pójść na pierwsze wagary. Jestem pechowa. To nie oni powinni umrzeć tylko ja. Anioł piekieł miał rację. Nie wiem ile tak siedzieliśmy w milczeniu, ale po jakimś czasie Cody zaproponował, żebyśmy gdzieś wyszli, bo jak nas złapią, to będzie źle, a niedługo miał zadzwonić dzwonek. Poszliśmy pokręcić się po parku, tylko tak, żeby nikt nas nie widział.\n- Jak.. Jak to się stało? – odezwałam się, gdy byliśmy już w bezpiecznej odległości. Chłopak wziął głęboki wdech i chwilę się zastanowił.\n- Cóż… Miałem wpaść do niego wcześniej po notatki, które zostawiłem kilka dni temu, więc poprosiłem tatę, żeby mnie podwiózł w drodze do pracy. Rodzice Jake’a wcześnie wychodzą, więc sam wszedłem, gdy nikt nie otwierał. Pomyślałem, że może zaspał. Nie zastałem go jednak w jego pokoju ani nigdzie indziej. Została tylko łazienka, ale było tam strasznie cicho, a drzwi był uchylone. Popchnąłem je i… – Cody przerwał. Trafiliśmy do ładnego zaułka. Usiedliśmy koło siebie na rozłożystym drzewie. Nadal byliśmy przygnębieni, ale spokój tego miejsca dawał nadzieję ma nadejście lepszego jutra. – …i zobaczyłem mojego przyjaciela. Początkowo wydawało mi się, że mam zwidy. Jake był.. powieszony. Po prostu, ktoś wziął sznurek i przewiesił go przez jakąś rurę przy suficie, a potem musiał… jakoś się zaczaić… Masakra, jego oczy były wywrócone źrenicami do środka i wpatrywał się we mnie samymi białkami oka… Bez wahania zadzwoniłem na pogotowie i na policję. Było wcześnie rano, złożyłem zeznanie i poszedłem do szkoły. Coś kazała mi tam iść, choć wcale nie miałem ochoty. – skończył i patrzyliśmy się w niebo przez zielone liście drzewa. Już żadne z nas się nie odezwało. Po paru godzinach wróciliśmy do domów. Gdy matka dowiedziała się o kolejnym zabójstwie, zadzwoniła do jakiejś swojej grupy i w nocy przeprowadzili jakieś oblężenie na Mortvolda. Obiecała mi, że już nigdy go nie zobaczę, ale to nie wróci życia mojej mamie (cioci) i Jake’owi. Czułam się beznadziejnie.\nDo końca tygodnia nie poszłam do szkoły. Czytałam Księgę. W piątek znalazłam ciekawe i brutalne zaklęcie. I skuteczne. W nocy wyszłam cicho na dwór i skupiłam się na dźwiękach wiatru. Wypowiedziałam czar, którego uczyłam się na pamięć cały wieczór, żeby teraz nie nosić latarki i Księgi. Zaklęcie miało sprawić, że za pośrednictwem wiatru Mortvold poczuje co to znaczy ból. W opisie było napisane, ze to sprawi, że jego dusza ulegnie rozpadowi i nie da rady się poskładać. Włożyłam w te wyrazy cały ból. Za ciocię, Jake’a i cierpienie Cody’ego. Gdy wypowiedziałam ciąg słów, czekałam chwilę. Potem wiatr przyniósł mi w odpowiedzi długi jęk umierającej duszy anioła piekieł…\n*Thrupp – to dla wszystkich, którzy nie zaczaili – to nazwisko Jake’a ;p\nCo myślicie? Podoba się? Wiem, że scena śmierci nie jest taka jaką obiecywałam. Ta, którą napisałam początkowo była… śmieszna xd Dlatego dałam tą, inspirowaną filmem „Psychopata” xd A Cody już niedługo przyzna się do swoich uczuć… Oraz zostanie niesłusznie oskarżony, ale więcej nie mówię.\nCo z Wami? Komentujcie, wyraźcie swoją opinię! To dla mnie ważne, bo mam wrażenie, że już mało kto nadal to czyta. A tym co komentują – wielkie dzięki ;]\nCóż… Obawiam się, że jeśli ACTA wejdzie w życie to mój blog… zniknie. Zapiszcie sobie moje gg, albo cokolwiek innego (pewnego, bo nie wiadomo czy np. fb nadal będzie -.-). Nie mam zamiaru się poddawać xd\nNo i już na koniec mam prośbę do Was, Angels. Jeśli jeszcze tego nie zrobiliście – wpiszcie się na listę. Zbierzmy w jednym miejscu wszystkich Simpsonizers:\nTrzymajcie się ;p 143 ;)\nPart 7 – Wizyta\nOpublikowano 10 stycznia 2012 Autor: TheSimpsonizer\nZauważyłam łzy w jego oczach. Aurę też miał niespokojną. Gdy się połączyły, wyglądały jakby obie były smutne i razem płakały. To były ułamki sekund. Chwilę później zadzwonił dzwonek, a ja jak oparzona wstałam i ruszyłam na lekcję. Przepchnęłam się obok niego i z prędkością światła trafiłam pod pracownię chemiczną. Chemia. Boże, miałam sprawdzian. Kompletnie zapomniałam. Nic nie umiem. Jestem chodzącą kupka nieszczęścia. Napisałam same bzdury, ale jakoś się tym nie przejęłam.\nNa przerwie zaszyłam się w toalecie. Nie byłam gotowa na nieuchronną konfrontację z Codym. Jeszcze 2 lekcje. Dam radę. Tylko jeden problem – ostatnia lekcja to historia, którą mam razem z nim. Świetnie. Może nie będzie jak gadać. Skąd w ogóle u mnie pewność, że on będzie chciał rozmawiać?\nPo historii pędziłam do domu jak wystrzelona z procy. Wpadłam do mieszkania… Ciotka… matka, znaczy, siedziała zgarbiona przy stole w kuchni. Płakała. Nawet nie zauważyła, że już jestem, ale to dobrze, nie będę jej przeszkadzać. Zamknęłam się w swoim pokoju, przebrałam w wygodne ubranie i podeszłam do wieży, by włączyć muzykę. Przez kilka sekund tkwiłam w osłupieniu, czekając, aż odtwarzacz zacznie odczytywać płytę. Stary grat, musiałam walnąć 3 razy, żeby wreszcie zaskoczył. Gdy w pokoju rozległy się pierwsze dźwięki Paramore, położyłam się na łóżku i gapiłam w sufit. Nawet nie miałam już czym płakać. Jeny, wychodzę na strasznego mazgaja. Ale w końcu straciłam mamę, nie? Z nudów wypowiedziałam zaklęcie i jakiś czas bazgrałam w powietrzu obrazki, dzięki kolorowej mgiełce, wydobywającej się z mojego palca. Aż w końcu zmorzył mnie sen.\nNie spałam długo, ale wystarczająco, by płyta się skończyła. Odwróciłam się, by wyłączyć radio i o mało nie zeszłam na zawał.\n- Mój Boże, co ty tu robisz?! – zapytałam. Ze strachu cofnęłam się i przy okazji zaryłam głową w ścianę.\n- Nic ci nie jest? – zapytał Cody, który siedział z obojętnym wyrazem twarzy na podłodze, po drugiej stronie pokoju i gapił się przed siebie, dopóki nie zaczęłam się drzeć. To go skutecznie sprowadziło na ziemię. Kiedy zobaczył, że już się uspokoiłam (bynajmniej w jego mniemaniu, tak naprawdę to serce waliło mi jak oszalałe), zaczął nawijać.\n- Pomyślałem, że wpadnę i zobaczę co u ciebie. Wyglądałaś dzisiaj na przybitą, poza tym… jestem ci winien wyjaśnienie. Twoja ciocia mnie tutaj wpuściła, właściwie to wpuściła mnie tylko do domu, do ciebie wpuściłem się sam, gdy nie odpowiadałaś na pukanie. Chciałem sprawdzić czy nic ci nie jest i… – zaczął gadać dalej, ale ja go nie słuchałam. Nie mogłam. On się o mnie martwił? Przecież to gwiazda, miliony dziewczyn szleją na jego punkcie, a on przyszedł do mnie, bo „wyglądałam na przybitą”? Niewiarygodne. Znowu skupiłam się na jego nawijce. Mówił z takim przejęciem i zmieszaniem, że mogłabym się wzruszyć.\n- I tak tu teraz siedziałem, czekając aż wstaniesz, żebyś nie mogła zwiać. Wysłuchaj mnie. To była tajemnica, Tiffany była ze mną w tym pseudo-związku, bo to miało pomóc jej rozkręcić karierę. Tak naprawdę to moja przyjaciółka. Cóż, teraz już raczej była przyjaciółka. Nie mogłem już dłużej wytrzymać, bo podoba mi się ktoś inny, ale ona tego nie rozumie. No więc, błagam, możesz zachować to dla siebie? Proszę, zrobię co zechcesz, tylko…\n- Nie ma sprawy. – przerwałam mu. Dajcie spokój, nie mogłam patrzeć, jak on mnie tak prosi.\n- A co chcesz w zamian? – zapytał, już zmienionym głosem. Powiało chłodem, nie ma co.\n- Nic. Nawet o tym nie myśl. Nie będę cię szantażować, nie jestem taka. Twój sekret jest bezpieczny. Tak więc, skoro to już wiesz, możesz wrócić do swojego świata. Mam jeszcze pracę domową. – Czy ja to serio powiedziałam? Jestem żałosna. Ale w końcu dowiedziałam się, co było prawdziwym powodem jego wizyty.\n- Co ty, przecież w końcu przyszedłem tu, by zapytać co z tobą. – odpowiedział z rozbrajająco szczerym uśmiechem. – Powiesz mi czemu płakałaś? - cały czas łaził po pokoju, teraz usiadł obok mnie na łóżku wyczekująco na mnie patrzył.\nPowiedzieć mu czy nie? Nie wiem, czy mogę mu zaufać. Chyba czas się przekonać.\n- Okej. Na początku… dowiedziałam się, że osoba, u której teraz mieszkam, to nie moja ciotka, tylko matka. – dobra, pierwsza część za mną. Teraz trzeba trochę zmienić fakty. Przecież o czarach mu nie powiem. Nie w tej chwili. – A wczoraj… wczoraj moja mama, czy raczej ciocia, bo to siostra mojej matki… – popatrzyłam na jego minę. Widać było, że nie nadąża. To inaczej. – Ta, która wychowywała mnie przez prawie 16 lat, miała… wypadek. Koleś jadący autem z przeciwnego pasa, wjechał w auto mojej cioci, a ona tego nie przeżyła. Zrobił to z premedytacją, a później wpadł do rowu i sam też zginął. Dowiedziałam się o tym w nocy, ale nadal… – cudnie. Rozkleiłam się przy chłopaku. Teraz powinien uciec ode mnie jak najdalej. Mogę być nieobliczalna, jak jakaś niezrównoważona psychopatka… Tylko mama potrafiła mnie zrozumieć. Ta myśl sprawiła, że zaczęłam ryczeć jeszcze bardziej. A Cody chyba postanowił udawać rycerza na białym koniu i nie wyszedł, tylko przytulił mnie i gadał coś, co miało mnie chyba pocieszyć. Byłam zbyt oszołomiona, by słuchać.\nObudziłam się o 4. nad ranem. W głowie miałam mętlik. A potem wszystko mi się przypomniało. Cody, rozmowa… Ale teraz nie było po nim ani śladu. Kurde… czy ja przy nim zasnęłam? Ale obciach. Ciekawe co sobie pomyślał.\nWyszłam do szkoły wcześniej, żeby później nie lecieć na zbity pysk. Musiałam przemyśleć parę spraw. Po co Cody przylazł do mojego domu? Mógł mi to powiedzieć w szkole, a wyszło na to, że musiał robić za mojego psychologa. Dobra, z resztą to i tak nieważne. Co mnie obchodzi co on sobie pomyśli, skoro wyraźnie powiedział, że ktoś już mu się podoba. Ale nie żeby mnie to obchodziło. Ani trochę. Dobra, może odrobinkę… I w takim podłym nastroju weszłam do szkoły. Zaczęłyśmy codzienną paplaninę z Susan. Znamy się tak krótko, a ja i tak ją strasznie lubię. Zadzwonił dzwonek, przerywając nam w ciekawym momencie rozmowy. Teraz nie dowiem się jaki był koniec wczorajszego odcinka „Mody na sukces”! A przecież to taki pasjonujący serial… Zabiłam wzrokiem to metalowe ustrojstwo, przez które będę musiała czekać do następnej przerwy, by poznać zakończenie.\nCoś dziwnego. Biologia minęła dosyć szybko. Starannie unikałam patrzenia na Cody’ego. Niech sobie nie myśli za wiele. Gdy tylko wyszłam, chciałam zmusić Susanne do skończenia opowieści, ale uprzedził mnie Tonny, zabierając i ją sprzed nosa. Zakichane lovelasy. Ale i tak ich lubię.\nNa angielskim nic się nie działo, za to na chemii powitało mnie urocze: „Stacey, zostań po lekcji”. Co tym razem zrobiłam? Ale się dowiedziałam, gdy rozdano sprawdziany. 2=. Co to jest w ogóle ze ocena? Zasługiwałam na (co najmniej) 4+. Ja odkryłam nieznane pierwiastki, żądam Nobla! No, ale co będę dyskutować. Tak więc, zostałam po tej nieszczęsnej lekcji.\n- Siadaj. – nauczyciel wskazał mi pierwszą ławkę.\n- Postoję. – oznajmiłam buntowniczo. Dajesz gostek, mam lepsze zajęcia. „Moda na sukces” czeka!\n- Zauważyłem, że masz spore zaległości z mojego przedmiotu… – cóż za spostrzegawczość. Brawa się należą. – więc poprosiłem jednego z moich lepszych uczniów, by ci pomógł. Dzisiaj po lekcjach masz pierwsze douczanie i żadnego „ale”. A teraz żegnam, muszę jeszcze załatwić parę spraw. – Zaczął gadać do siebie. Co za niemiły typ. I jeszcze mam mieć korki.\nZ niechęcią powlokłam się po lekcjach do sali, którą mi wyznaczył. Usiadłam w ławce i czekałam na mojego „nauczyciela”. Spóźniał się. Gdy zajęłam się bazgraniem po kartce, usłyszałam trzaśnięcie drzwiami. Znajomy głos odezwał się po chwili wesołym tonem.\nTiffany nadal nie może zrozumieć, że potrzebuję przestrzeni. Myślałem, że jest inna. Chyba mnie wykorzystała. A ja się dałem. Gdy wczoraj byłem u Stacey, zrozumiałem z kim chciałbym być. To ona jest mi przeznaczona. Przynajmniej tak mi się zdaje. Prawie jej to powiedziałem. A potem stchórzyłem. Cały ja – występuje przed tysiącami fanek, ale nie powie co czuje. Mam dość.\nWitajcie, promyczki xD\nMam nadzieję, że podoba się rozdział, chociaż jest dosyć nudny. A poza tym… dedykuję go naszemu Cody’emu! Jest już 15 latkiem w Australii i paru innych krajach ^^. Czyli jestem jego rówieśniczką. Bynajmniej do 25.06, ale to szczegół xD\nDobra, ten akapit jest przeznaczony na „lans TheSimpsonizer”, albowiem… dostałam od cioci z Kanady „Coast to coast” ;dd Okej, koniec chwalenia się.\nPozdrawiam wszystkich moich czytelników, którzy w tym tygodniu mają próbne testy po 3. klasie jak ja xd Wiem, wiem, większość miała w grudniu ;p.\nTo chyba tyle, po raz setny proszę – komentujcie! I… zapraszam na:\n- w nudne dni sobie poczytajcie xd\nA NN pojawi się jakoś w przyszłym tygodniu, bo zaczynam ferie ^^\nPS. Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje naaaam <33\nPart 6 – Konfrontacja\nOpublikowano 27 grudnia 2011 Autor: TheSimpsonizer\nRano nie chciało mi się wstawać, jedyne co mnie do tego zmusiło, to fakt, że jestem umówiona z Susanne na mini lekcje gitary. Szybko się wyszykowałam, zabrałam instrument i wyszłam. Całe szczęście, że nie spotkałam ciotki-matki.\nSusan mieszka w małym domku, kilka metrów od szkoły. Jeszcze nigdy nie widziałam, żeby ktoś się tak cieszył na mój widok, jak jej zwierzątko.\n- Co to jest? – zapytałam, patrząc podejrzliwie na kręcącego się w kółko zwierzaka.\n- To szop. Ma na imię Neo. – uśmiechnęła się do niego i wzięła na ręce. Potem pokazała mi drogę do swojego pokoju. Siedziałabym u niej chyba do wieczora, gdyby nie to, że umówiła się z Tonnym, a ja nie chciałam się narzucać.\nW drodze powrotnej przypomniało mi się zajście z psychopatycznym nieznajomym. Mówił coś o pełni Księżyca… Musze sprawdzić kiedy przypada najbliższa.\nWeszłam do domu i od razu natrafiłam na ciotkę. Matkę. Rany. Próbowałam ją wyminąć bez słowa, ale mi to uniemożliwiła.\n- Musimy pogadać. – oznajmiła przy mojej kolejnej próbie ucieczki.\n- Ja nic nie muszę. – dobra, może nie jestem zbyt miła, ale to w końcu ona okłamywała mnie przez całe życie.\n- Daj mi wyjaśnić. Proszę…\n- Dobra. – uległam. I wyjaśniła. Powiedziała, że ten kolo, który w czwartek do mnie przylazł, to jakiś tam czarny charakter. Sama to wiedziałam aż za dobrze. No, ale ok. Mówiła, że musiałam być ukryta u jej siostry, by mnie nie dopadł. Cóż… prawie im się udało. Prawie.\nGdy skończyła opowieść, w końcu jej odpuściłam. Następnie sprawdziłam kiedy jest pełnia. Czułam jak krew odpływa mi z twarzy. Ten dzień jest jutro. Jutro albo umrę, albo zwyciężę z największym złem tego świata. Piękna perspektywa.\nMatka powiedziała, że pomoże mi jak tylko będzie mogła, ale to jest mój „pojedynek”. Świetnie.\nW nocy nie mogłam spać. Miałam potworne myśli. Wzięłam nawet Księgę. Dobra, nie powinnam czytać zakazanych zaklęć. Tylko.. jak mam inaczej zwyciężyć? Mhm, to wszystko tłumaczy.\nByłam jak wyprana z uczuć. Dopiero Żużel mnie dobudził, skutecznie domagając się porannych pieszczot.\nPóźniej matka pomagała mi się przygotować. Dawała mi instrukcje i różne rady. Niewiele mi to dało. I nadeszła noc. Głęboki oddech. Wyszłam.\n- Proszę, proszę. Udajemy odważnych, co? – na dźwięk tego głosu aż podskoczyłam.\n- Więc może grzecznie zrzekniesz się mocy i sprawa będzie załatwiona? – zapytał. Uśmiechał się ironicznie. Nie widziałam nic więcej, poza tym uśmiechem, ponieważ miał duży kaptur. Wyglądał jak jakiś mnich.\n- Nigdy w życiu. – mój głos brzmiał zadziwiająco spokojnie, zważywszy na to, że w środku byłam jak galaretka.\n- No to w takim razie, pogadamy inaczej. – oh, chyba go porządnie wkurzyłam. Machnął ręką i przed jego stopami znalazła się związana postać. Rozpoznałam ją…\n- Mamo! - krzyknęłam, ale nie mogłam ruszyć się z miejsca. Miał moją mamę. Tę, która wychowywała mnie przez prawie 16 lat.\n- No to jak, Stacey, dogadamy się? – zapytał z wyrazem triumfu. Wiedział, że mnie ma.\n- Słońce, nic nie rób! Nie poddawaj się i mną się nie przejmuj! – łatwo jej mówić. Koleś zauważył moje wahanie. Wyciągnął nóż. Nie. Nie mogę na to pozwolić. Gdzie jest ciotka?!\n- Jeżeli tylko tu przyjdzie, to ona – wskazał na moją mamę i, żeby udowodnić, że mówi serio, podniósł ją i przystawił jej nóż do gardła – zginie.\nO Boże. Muszę temu zapobiec. Co jeżeli jednak ciotka postanowi przyjść? Muszę grać na zwłokę i wymyślić sposób, by się go pozbyć.\n- A może tak mały kompromis? – zapytałam z nadzieją.\n- Nie! – oburzył się i mocniej przycisnął nóż. Co za nieczuła istota.\n- Dobra. Bierz moce, ale puść mamę. – tylko ja słyszałam ton przegranej w moim głosie? Tak czy inaczej, ona była ważniejsza niż jakieś czary. On o tym dobrze wiedział.\n- Stacey, nie rób tego! – ku mnie biegła ciotka. Tylko nie to! Ale było już za późno. Krew trysnęła jak z fontanny. Ostatnie spojrzenie w oczy mamy, później jej źrenice uciekły w tył głowy, biel białek była przerażająca. Podbiegłam do jej ciała, gdy tylko ciotka zajęła się tym diabłem. Morderca. Nawet nie wiem kiedy zaczęłam płakać. Raz po raz targały mną dreszcze. Usłyszałam ryk. Nie ludzki, zwierzęcy. Odwróciłam wzrok w tamtą stronę i zobaczyłam jak mój wróg zamienia się w popiół. Wcale nie poczułam ulgi. Ciotka pomogła mi wstać, odprowadziła do domu. Była przygnębiona. To w końcu jej siostra. Następnie wróciła, by zająć się… ciałem. Czułam, że moje serce zostało roztrzaskane w drobny mak. Mimo wszystko postanowiłam zrobić dobrą minę do złej gry. Muszę być silna, mama by tego chciała. Co nie zmienia faktu, że całą noc (czy raczej to co z niej zostało) przepłakałam.\nMiałam sińce pod oczami. Moje włosy wyglądały jakbym w środku nocy wyskoczyła z łózka, bo ktoś nagle krzyknął: „Pożar!”. W 30 min. doprowadziłam się do względnego porządku. Tylko zewnętrznie, bo wewnątrz byłam rozbita.\nDowlokłam się do szkoły akurat na czas. Uśmiechnęłam się i zaczęłam rozmawiać z Susan. Nawet nie wiem o czym. Biologia i angielski minęły mi spokojnie. Dopiero przed chemią poczułam, że nie wytrzymam. Poszłam na najwyższe piętro, gdzie była tylko jedna sala lekcyjna, do toalety niezbyt chętnie odwiedzanej. Pusto. Osunęłam się na ziemię za ścianą, na wypadek, gdyby ktoś wszedł. Znowu zaczęłam płakać. To żałosne. A najgorsze jest to, że długo nie mogłam nacieszyć się samotnością, bo do toalety weszło 2 ludzi. Chłopak i dziewczyna. Widać nie przeszkadzało mu, ze to damski kibelek. Kłócili się. Jakoś średnio mnie to obchodziło.\n- Tłumaczyłem ci, już nie mogę! Daj mi żyć. Tiff, zrozum, ja chcę być z kimś kogo kocham, a nie dlatego, że muszę. Sama dasz sobie świetnie radę. – mówił chłopak. Skąd ja znam ten głos?\n- Nie możesz mi tego zrobić! Nie teraz! – dziewczyna była roztrzęsiona.\n- Rozstajemy się w zgodzie, albo jutro powiem wszystkim, że to była ściema. – oznajmił stanowczo.\n- Dobrze. Ale niech nikt się nie dowie, że to był blef. Inaczej pożałujesz. – wyszła trzaskając drzwiami. Chłopak został i zaczął nerwowo chodził po całym pomieszczeniu. Wszedł do wnęki, gdzie siedziałam. Gdy już myślałam, że mnie minie, odwrócił się i stanął jak wryty. A ja natychmiast pożałowałam, że byłam świadkiem tej rozmowy…\nSorry, że musieliście tyle czekać, ale szkoła… w dodatku ten odcinek musiałam przemyśleć. Ale chyba mi się udało, co?\nNo nic. Mam nadzieję, że miło spędziliście święta.\nPamiętajcie - jeśli czytasz to skomentuj. Chcę poznać Waszą opinię ;p\nPart 5 – Przybysz\nOpublikowano 6 grudnia 2011 Autor: TheSimpsonizer\nStanęłam na granicy lasu. Koleś się spóźniał. Po co ja marnuję na niego czas? Może mimo wszystko to jest tylko głupi żart?\n- Stacey Blue. – wzdrygnęłam się na dźwięk mrocznego głosu. Nie mogłam zlokalizować jego źródła, jednak po chwilo zaczęła zbliżać się ku mnie zakapturzona postać. Bez aury i żadnych znaków rozpoznawczych. Niedobrze.\n- Kiedy byłaś tu 10 lat temu, wydawało mi się, że twój los potoczy się inaczej. Mogłem cię wtedy zabić, byłaś młoda i naiwna, tyle, że twoja matka bardzo dobrze cię chroniła. Jednak teraz nikt ci już nie pomoże. – facet zaczął się do mnie przybliżać. Więc to mój koniec? Niby czemu mam umrzeć? Co ja mu takiego zrobiłam, że nie mógł zostawić mnie w spokoju?!\n- Urodziłaś się. Zabrałaś mi większość mocy. Nasz świat ma swoje zasady i moc nie powstaje ot tak. – odpowiedział. Moment. On czyta w myślach? Przecież sam mówił, że nie ma już takich możliwości z braku sił.\n- Przez te wszystkie lata ćwiczyłem i zabierałem moce innym. To mi jednak nie wystarczy, bo za te kilka miesięcy, gdy skończysz 16 lat i otrzymasz pełną moc, ja znowu osłabnę. Jednak jeżeli uda mi się teraz zgładzić ciebie i twoją matką, moja przyszłość się odmieni.\n- Przecież moja mama nie ma żadnej mocy! – powiedziałam mu. On tylko westchnął z irytacją.\n- Nie wiesz wszystkiego. Dzisiaj jestem jeszcze zbyt słaby, żeby zniszczyć tak potężną czarodziejkę, ale za kilka dni, wraz z pełnią Księżyca wszystko się zmieni. Tylko pamiętaj: nikomu ani słowa, bo zginą też niewinni. – i zniknął. W jednej sekundzie jest, a w drugiej go nie ma.\nŻużel wskoczył mi na ręce. Poczułam, że słabnę. No tak moja anemia znowu się odzywa. Za dużo stresu i tak to się kończy. Cicho wróciłam do pokoju i wzięłam tabletkę z żelazem. Weszłam pod prysznic i po 20 minutach leżałam już w łóżku gapiąc się w sufit.\nZaspałam do szkoły i musiałam się w pośpiechu zbierać. Głupi budzik, tak to dzwoni jak nienormalny, ale gdy trzeba to się nie włącza. Złośliwość rzeczy martwych. Idąc po schodach usłyszałam, że moja ciotka rozmawia z kimś przez telefon. Mimochodem usłyszałam fragment.\n- Muszę jej powiedzieć. Nasza ochrona przestała działać, on już zna prawdę! – urwała i przez jakiś czas słuchała tej drugiej osoby.\n- Rose, przecież to moja córka, musi się o tym dowiedzieć! Postaw się na miejscu Stacey, co byś zrobiła, gdyby przez 16 lat cię okłamywano?! – rozmawiała z moją matką o mnie? Chwila, czy ona powiedziała…\n- Muszę kończyć, oddzwonię. – odłożyła słuchawkę. Musiała zauważyć, że podsłuchuję. Wyszłam z domu nim zdążyła coś powiedzieć. Jake’a już nie było, pewnie nie chciał dłużej na mnie czekać. Przy wejściu do szkoły przypomniało mi się, że nie wzięłam gitary. Trudno, może pani Cole mi wybaczy. Nie mam teraz do tego głowy. Wzięłam książkę do biologii z szafki i pobiegłam w stronę klasy. Miałam 10 sek. do dzwonka. Przed drzwiami wpadłam na kogoś. Pomógł pozbierać mi książki. Mówił coś jeszcze, ale ja tylko przeprosiłam i zajęłam swoje miejsce. Susan od razu zauważyła, że coś jest nie tak, ale nic jej nie powiedziałam. Nie czas na to.\nNie wiem co było na angielskim, znowu nie uważałam. Na chemii nie widziałam Jake’a. Ciekawe czemu go nie ma… Po lekcji szybko poszłam do sali muzycznej. Nauczycielka nie robiła mi wyrzutów z powodu gitary.\n- Proszę, jeden z moich uczniów zostawił ją tu wczoraj. Myślę, że nie obrazi się gdy ci ją pożyczę. – podała mi instrument. Z ociąganiem wzięłam od niej najpiękniejszą gitarę na Ziemi. Na gryfie wyryte były inicjały: CRS.\nPrzez 20 minut ćwiczyłam piosenkę, którą sama napisałam w przypływie weny. Potem rozległo się pukanie do drzwi, ale nie patrzyłam kto wszedł. Kończyłam robić poprawki w mojej piosence.\n- Przepraszam, że przeszkadzam, ale chyba zostawiłem tu wczoraj gitarę.. – odezwał się znajomy głos. Odwróciłam się powoli i zobaczyłam Cody’ego i jego piękną aurę odpowiednią dla osób wrażliwych i spokojnych. Moja aura natychmiast się z nią połączyła. Chłopak patrzył mi oczy i nawet nie słyszał głosu nauczycielki z zaplecza.\n- Stacey, już i tak kończymy, możesz oddać mu gitarę? – kiwnęłam lekko głową i jak zaczarowana do niego podeszłam. Gdy podawałam mu instrument, nasze palce lekko się dotknęły. To jednak wystarczyło, by powietrze wokół nas zaczęło iskrzyć. Bardzo przyjemnymi iskrami. Niestety zadzwonił dzwonek i brutalnie zniszczył całą magię. Wzięłam plecak i ruszyłam na matmę.\nPo lekcjach poszłam do Susan. Teraz już mogłam opowiedzieć jej wszystko. Wszystko, czyli to, że moja ciotka jest moją matką, a nie o tym co się stało w pracowni muzycznej. Dopiero wieczorem, gdy już się rozstałyśmy, wszystko wróciło. Stalowy błękit jego oczu, iskry… Ale natychmiast straciłam dobry humor, gdy przekroczyłam prób domu. Nie chciałam słuchać wyjaśnień. Zamknęłam się w pokoju i puściłam muzykę na full.\nKładąc się spać ciągle miałam w głowie TO spojrzenie… i świadomość, że przecież on ma dziewczynę…\nMiłych Mikołajek Czytelnicy! ;d\nTo tyle ode mnie, next już niebawem. ;]\nchoinka, choinka, piękna jak las.\nchoinka, choinka wybrała nas! xD\nPart 4 – Wiadomość\nOpublikowano 26 listopada 2011 Autor: TheSimpsonizer\nRano już tak się nie stresowałam. Jake po mnie przyszedł i poszliśmy do szkoły razem. Fajnie nam się gada. Nawet Żużel go polubił. To dziwne. Ten kot jest dziwny. Chce mi coś przekazać? Rozstaliśmy się pod szkołą. Mój towarzysz podszedł do jakiegoś blondasa z biało-niebieską aurą. Wczoraj go nie widziałam… To zabawne, ale zauważyłam, że nasze aury się tak jakby połączyły. Ruchy aury? Tylko raz mi się to zdarzyło, ale w odwrotną stronę. Gdy poszłam pierwszy raz do szkoły, jeszcze w Bostonie, to przechodząc obok jakiejś dziewczyny, nasze aury się tak odsunęły, że prawie wpadłam na ścianę. Ale teraz one się przyciągały. W dodatku poczułam jakby jakiś latający dzieciak z pieluchą walnął mnie młotkiem w brzuch. Chłopak wyglądał jakby czuł to samo. Ale nie mogłam dłużej roztrząsać sprawy kolegi Jake’a, bo zaraz dopadła mnie Susan.\n- Patrz co dał mi Tony! – krzyknęła i pokazała mi uroczego małego miśka trzymającego serce.\n- No… Super. Jest śliczny. – powiedziałam niezbyt przekonująco, co jednak nie przygasiło entuzjazmu mojej koleżanki. Podeszłam do mojej szafki o zamarłam. Ktoś przykleił do drzwiczek kartkę z napisem: „Lepiej uważaj. Obserwuję cię.„. No co jest? Drugi dzień tutaj i już mam wrogów?\n- Wow, niezła akcja. Wiesz od kogo to dostałaś? – zapytała Susan bawiąc się pluszakiem. Odwróciłam kartkę. „Dzisiaj o 21. za twoim domem. Bądź sama i morda na kłódkę„. Nawet nie zauważyłam, że wstrzymuję powietrze, dopóki nie zakręciło mi się w głowie. Zgniotłam natychmiast papier i włożyłam go do kieszeni. Tylko spokojnie. Przecież mało kto mnie tu zna… Dobra, to żadne pocieszenie.\nNa biologii siedziałam zamyślona, moja aura zaczęła się dziwnie poruszać. To zły znak, zwykle jestem opanowana. Pan Collins nie pytał mnie z ostatniej lekcji, ale uznałam, że za parę dni skończy się moja taryfa ulgowa.\nDopiero wychodząc zauważyłam, że na zajęciach był ten blond chłopak. Prawie zderzyłam się z nim w drzwiach. Powiedział „sorry” i poszedł dalej. Niby to nic takiego… No to czemu ciśnienie tak mi skoczyło?\n- Kto to jest? – zagadnęłam Susan, gdy szłyśmy pod salę, w której miałam mieć angielski.\n- Kto? – zapytała, jakby dopiero teraz się obudziła. Wskazałam jej wzrokiem kierunek, w którym oddalał się chłopak.\n- A on… To Cody Simpson. – powiedziała po namyśle.\n- TEN Cody Simpson? – czy ja jestem niepoczytalna? Przecież ona właśnie mi to powiedziała, a ja zachowuję się jak jakiś oszołom.\n- Tak, a co, jesteś fanką?\n- Właściwie to nie. – w sumie była to prawda. To, że widziałam jeden jego teledysk (ze świetnym czerwonym Ferrari, ale to szczegół) i od czasu do czasu posłucham jego piosenki, nie znaczy, że jestem jego fanką. Tyle, że teraz, kiedy nasze aury się złączyły, a mi skacze adrenalina za każdym razem, gdy przypomnę sobie jego spojrzenie, wtedy przed szkołą, to…\nSusan chyba odkryła o czym myślę, bo zaraz zaczęła wyjaśniać. Mam tylko nadzieję, że nie zaczęłam się szczerzyć jak jakiś kretyn, bo wtedy chyba utopię się w kałuży.\n- Zapomnij. On ma dziewczynę i widać, że między nimi jest coś poważnego. – jednak musiała skończyć, bo zadzwonił dzwonek. Na angielskim znowu odpłynęłam myślami w stronę tajemniczej kartki, która wypalała mi dziurę w kieszeni.\nPóźniej była chemia i matma. Chyba nigdy tego nie zrozumiem. Wszyscy mówią, że matma jest logiczna. Nie zgadzam się. A chemia? Jutro mam sprawdzian i coś mi mówi, że zawalę. Następną lekcją była historia, której wczoraj nie miałam. W klasie zauważyłam Cody’ego, ale przecież nie będę się na niego gapić, bo nie jestem jakimś napalonym zboczeńcem. W dodatku widziałam, że on unika patrzenia w moją stronę. Spoko, dla mnie lepiej, mam gorsze zmartwienia na głowie. Do klasy wszedł nauczyciel. Pięćdziesiątka na karku, łysy i nosił koszulę w kratę, a na to kamizelkę.\nWracając do domu ciągle się rozglądałam. W roztargnieniu odrobiłam pracę domową i zjadłam obiad. Zaczęłam przeglądać Księgę, z kotem na kolanach. Jego mruczenie dodawało mi otuchy. Nagle natrafiłam na jakąś złączoną kartkę. Wcześniej tego nie zauważyłam. Żużel z ciekawością podniósł główkę. Wzięłam pilniczek do paznokci i delikatnie rozcięłam papier. „Zakazane zaklęcia„. Oj, chyba nie powinnam tego widzieć. Ale co tam, raz się żyje. „Czytanie w myślach„, „Manipulacja czynami i myślami„, „Cofanie w czasie„, „Podróż astralna„, „Przewidywanie przyszłości„, „Niewidzialność„. Wow, nawet nie wiedziałam, że mam tyle możliwości. To znaczy, teoretycznie nie mam bo ot zakazane i właściwie… jaka ukryta strona? A propo tajemnic, która jest tak właściwie godzina?\nZerwałam się z łóżka jak oparzona. Mam 15 min., żeby zobaczyć tego „nieznajomego”. Czuję, że jak nie pójdę, to coś się stanie. Moja intuicja rzadko kiedy się myli. Wzięłam różne przydatne rzeczy i wyszłam. Żużel dreptał zaraz za mną.\nMuszę zerwać z Tiffany. Mam dosyć kłamstw. No i jeszcze Ona. Przyszła do szkoły z Jak’iem, nie spodziewałem się jednak, że poczuję to co poczułem. To było takie… magiczne. Ale przecież magia nie istnieje. Tak czy inaczej para Tiffany-Cody przestanie istnieć. W poniedziałek jej to powiem.\nA tak na marginesie to mam chore przeczucie, że dzieje się coś bardzo niedobrego, ale to pewnie ze zmęczenia…\nSory, że musieliście tyle czekać, ale szkoła to szkoła…\nTak właściwie to chciałam zacząć od dedyków. Więc ten rozdział jest dla:\nPatrycji (pati1313), bo Twój blog potrafi natchnąć.\nBasi (BasieQ), bo Twój blog opisuje tak strasznie obrazowo uczucia.\nSandry (Not Just You), bo nadal chce Ci się to czytać xd\nOli (Ruda), no.. za wszystko xd\nZuzi (Zuzyy), bo nadal czyta moje wypociny. Tak właściwie to masz nadal ten nr gg? Bo wydaje mi się, że chyba zmieniłaś, jeżeli mam Cię nadal informować to napisz, bo już się gubię ;p\nno i oczywiście Alicji (dreamsx33), bo tak mi się podoba i… umiesz to ocenić obiektywnie xd\nNo i wszystkim innym, którzy przewijają się przez ta stronę, czytają, komentują, etc.\nCoś mnie napadło, żeby zadedykować, jakiś dziwny wyjątek xD\nNo i dzięki za wszystkie komenty.\nMam nadzieję, że odcinek się podoba (wiem, wiem, jest krótki, ale musiałam go rozdzielić xd) i proszę, każdy kto to czyta niech skomentuje, to mi daje dosyć porządną motywację ;d\nNa wszystkie pytania odpowiadam pod nr gg, który jest podany po prawej stronie.\nTo tyle, sorry, że taki długi monolog, ale od czasu do czasu trzeba, nie? xD\nA next postaram się dodać… 6.12 ;]\nPS. Kurde, zapomniałabym. Osoba, która pod ostatnią notką napisała komenta jako „Thesimpzonizer” to nie JA tylko moja siostra. Ja nigdy nie używam na poważnie słowa „słitaśnie” -.-’\nTeraz już na serio koniec xp\nWszystkich wizyt: 4258\nHeyy. Iwona. Mam (prawie) 16 lat, uwielbiam czytać, słuchać muzyki i oglądać filmy. Jestem Simpsonizer, co widać po moim nick'u xP. Moje GG: 26388051 - piszcie jeśli chcecie być informowani lub po prostu chcecie pogadać, ja nie gryzę xd\nMoje miejsce w sieci:


Widmo spadku zagląda w oczy - Arkowcy.pl\nGórnik Zabrze 1:0 (0:0) Arka Gdynia\nBramki: Kamil Zapolnik 52'\nŻółte kartki: Mateusz Matras, Szymon Matuszek\nGórnik: Martin Chudy - Boris Sekulić, Przemysław Wiśniewski, Paweł Bochniewicz, Adrian Gryszkiewicz - Mateusz Matras - Kamil Zapolnik (71' Szymon Matuszek), Walerian Gvilla (81' Adam Arnarson), Szymon Żurkowski, Jezus Jimenez - Igor Angulo\nArka: Pavels Steinbors - Damian Zbozień, Christian Maghoma, Frederick Helstrup, Adam Marciniak - Adam Deja (69' Marcus da Silva), Marko Vejinović - Nabil Aankour (62' Luka Zarandia), Michał Nalepa, Maciej Jankowski - Michał Janota (84' Goran Cvijanović)\nArkowcy nie zamierzali po raz kolejny oddawać punktów przeciwnikom i rozpoczęli spotkanie z ofensywnym nastawieniem. Do pierwszej dobrej sytuacji doszli jednak gospodarze. Sprzed pola karnego uderzał Szymon Żurkowski, a piłka o milimetry minęła słupek. W atakach żółto-niebieskich brakowało ostatniego słowa. Podopieczni Jacka Zielińskiego tworzyli sobie sytuacje, strzelali na bramkę, ale nie potrafili bezpośrednio zagrozić Martinowi Chudemu. Solidna gra w defensywie sprawiła, że w pierwszej połowie bramek nie oglądaliśmy.\nDruga część spotkania rozpoczęła się w równie usypiającym stylu. Mnóstwo niecelnych podań i problemy z wyjściem spod pressingu z obu stron. W 52. minucie gwóźdź do trumny wbił Kamil Zapolnik. Napastnik Górnika był adresatem dośrodkowania w pole karne. Nie byłoby w tym nic dziwnego gdyby nie fakt, że w promieniu pięciu metrów od zawodnika z Zabrza nie było żadnego obrońcy i ten nie miał żadnych kłopotów z celnym uderzeniem głową. Strata bramki podcięła żółto-niebieskim skrzydła, których nie zdołali nawet rozwinąć. W 72. minucie Żurkowski z dziecinną łatwością ograł Frederika Helstrupa, ale nie zdołał trafić do bramki z ostrego kąta. Niemal natychmiast piłka znalazła się przy nogach Luki Zarandii przed polem karnym Górnika. Gruzin oddał strzał na bramkę, ale futbolówka nieznacznie minęła słupek. Ostatnie minuty spotkania to prawdziwe bicie głową w mur. Arkowcy często i gęsto grali na aferę, bo nie byli w stanie zbudować składnej akcji. Nawet to nie przyniosło powodzenia, gdyż dobrze w obronie spisywali się piłkarze z Zabrza.\nTylko wytrwali liczą jeszcze serię spotkań bez zwycięstwa. Żółto-niebiescy znajdują się w tragicznej sytuacji i utrzymanie będzie ogromnym sukcesem. Ciężki terminarz i kiepska gra nie sprzyjają. Teraz widać jak kluczowe były stracone punkty z Pogonią i Miedzią. W czwartek czeka nas mecz nie o trzy, nie o sześć, a nawet o dziewięć punktów z niedawnym rywalem z Legnicy. Jeśli chcemy myśleć o utrzymaniu, to piłkarze muszą dać z siebie 150%.\ndata: 19:57 | 22.04.2019\nwyświetleń: 7 369


DOM.PL™ - Parterowe, Z użytkowym poddaszem, Wszystkie projekty domów - projekty domów parterowych z poddaszem - Gotowe PROJEKTY DOMÓW\nMożna powiedzieć, że mamy do czynienia z dwoma popularnymi rozwiązaniami domów z poddaszem. Domy z poddaszem do późniejszej adaptacji, to pierwsza, mniejsza grupa projektów domów oraz domy z poddaszem użytkowym, czyli największa kategoria projektów domów na naszej stronie. Projekty domów parterowych z poddaszem użytkowym są doskonałym rozwiązaniem dla posiadaczy małych działek lub działek z określoną w planach zagospodarowania przestrzennego małą powierzchnią zabudowy. Projekty parterowe z poddaszem użytkowym, to projekty ze skosami na poddaszu, ale o odpowiedniej wysokości pomieszczeń poddasza, które zgodnie z normami budowlanymi od razu posiadają zaplanowaną i zagospodarowaną powierzchnie mieszkalną na poddaszu. Warto dodać, iż takie domy częstą są określane domów posiadającymi półtora kondygnacji. Domy te zapewniają rodzinie prywatność. Zazwyczaj wszystkie pomieszczenia znajdujące się na poddaszu stanowią o części sypialnej domu i są przeznaczone dla członków rodziny, będąc jednocześnie poza zasięgiem wzroku gości. Z kolei na poziomie parteru tętni życie rodzinne. Kuchnia z jadalnią czy salon to miejsca, gdzie wraz z rodziną można spędzić czas po pracy. Dodatkowe pomieszczenie gospodarcze, takie jak spiżarnia ułatwi przechowywanie produktów spożywczych i jest często wybierano przez inwestorów.\nMożliwości zagospodarowania poddasza są ogromne. To właśnie na poddaszu można stworzyć przytulną sypialnie z oknami dachowymi. Inne pomysły na zagospodarowanie poddasza to siłownia, pokój do pracy lub pokój zabaw dla dziecka. Ogromny wybór projektów pozwala wybrać ten właściwy ze wszystkimi udogodnieniami, których poszukuje potencjalny inwestor.\nNajważniejszą zaletą poddasza użytkowego jest uzyskanie dodatkowej powierzchni mieszkalnej w domu o stosunkowo małej powierzchni zabudowy.\nPoddasze użytkowe kojarzone jest z ciepłym wnętrzem. To doskonałe miejsce na ciekawe aranżacje, które pozwolą stworzyć przytulny pokój, gdzie po całym dniu będzie można odpocząć. Charakterystyczne skosy na poddaszu mogą być doskonałym elementem estetycznym bądź użytkowym. Wszystko zależy od pomysłu użytkownika.\nGotowe projekty domów parterowych z poddaszem\nW naszej ofercie pojawiły się nowości. Warto zwrócić uwagę na ten projekt ARC Julek II z garażem CE (DOM AR9-96).\nARC Julek II CE to wersja popularnego projektu ARC Julek CE, w której dodano poddasze do adaptacji. Dom ma prostą bryłę, przykrytą dwuspadowym dachem, co wpływa na niski koszt jego budowy. Strefa wejściowa i tarasowa posiada zadaszenie, które zapewniają osłonę od deszczu i słońca. Kamienna okładzina na elewacji dodaje domowi tradycyjnego charakteru. Sercem domu jest otwarty salon z miejscem na wspólne posiłki oraz schodami, prowadzącymi do przestrzeni strychowej do adaptacji. Znajdujący się tam kominek, wprowadza do wnętrza atmosferę ogniska domowego. Salon otwiera się na półotwartą kuchnię ze schowkiem. Wokół holu rozplanowano trzy sypialnie, toaletę, łazienkę oraz spiżarnię, która posiada przejście do garażu i dużej kotłowni. Wielkość kotłowni umożliwia instalację pieca na paliwo stałe.\nKolejny projekt warty zainteresowania to PWD BW-36 wariant 10 NOWOŚĆ CE (DOM PW2-62). To ciekawy budynek mieszkalny jednorodzinny, wolnostojący, parterowy bez podpiwniczenia, z poddaszem użytkowym. Garaż jest dobudowany do ściany bocznej budynku ze strychem w poziomie poddasza. Dość tradycyjny program użytkowy budynku, tj. na parterze - pokój dzienny, gabinet, kuchnia ze spiżarką, węzeł sanitarny, kotłownia oraz dobudowany garaż ze składzikiem na opał. Taras zewnętrzny zadaszony lekką konstrukcją drewnianą z pokryciem jak budynek. Natomiast na poddaszu poddasze znajdują się: 3 sypialnie, łazienka oraz suszarnia i stryszek nad garażem. Ponieważ projekt posiada warianty, np. z 2 sypialniami i strychem nad garażem z niezależnym dostępem z przedpokoju to pozwala zaspokoić oczekiwania wielu różnych inwestorów. Wielkość mieszkania odpowiada na potrzeby 4-osobowej rodziny.\nCiekawe projekty domów parterowych z poddaszem\nInteresującym rozwiązaniem domu parterowego z poddaszem użytkowym jest ekonomiczny, a zarazem przytulny dom HR Tytus 2 CE (DOM RZ6-05). Parter to cztery sypialnie, z których dwie wychodzą na ciekawie zadaszony taras, oraz cześć dzienna z dużym pokojem z jadalnią i przestronna kuchnią. Poddasze to dwie sypialnie z dodatkową łazienką. Dom posiada wersję z garażem dwustanowiskowym (HR Tytus 2 D CE), a także wersje parterowe bez poddasza użytkowego (HR Tytus 2A CE i HR Tytus 2 B CE). Dom dostępny również w wersji z dachem dwuspadowym (HR Tytus CE) i w lustrzanym odbiciu. Każda wersja możliwa jest w opcji z kotłownią na paliwo stałe. Z kolei ARP LUANA II CE (DOM AP1-08) to atrakcyjna propozycja dla rodziny, która nie wie jeszcze, jak duży dom będzie jej potrzebny w przyszłości. Jest to projekt parterowy z poddaszem do adaptacji. Projekt można bowiem budować etapami, powiększając w późniejszym terminie powierzchnię mieszkalną o dodatkowe pomieszczenia na poddaszu, które jest przygotowane do adaptacji. Pierwotna aranżacja parteru oferuje przestrzeń, dostosowaną do potrzeb 4 osobowej rodziny. W części dziennej jest tu duży salon z jadalnią i kuchnią, połączoną z praktyczną kotłownią, w której dodatkowo można wydzielić miejsce na spiżarnię. W salonie przewidziano nastrojowy kominek, który zimą skupiać będzie wokół siebie wszystkich domowników. Znajdująca się po drugiej stronie strefa nocna, przewiduje natomiast trzy wygodne sypialnie, dużą łazienkę oraz osobną toaletę. W sypialni rodziców wydzielono miejsce na praktyczną garderobę. Z korytarza można się dostać bezpośrednio do garażu, który posiada osobne wyjście na ogród z tyłu domu. Przykładowa aranżacja poddasza przewidywać może dodatkowe pokoje, garderoby i łazienkę. Projekt domu ARP LUANA II CE jest rozwiązaniem tanim i szybkim w realizacji. Prosta, regularna bryła i dwuspadowy dach nie przysporzą problemów wykonawczych, również w czasie budowy systemem gospodarczym, który może przynieść dodatkowe oszczędności. Ponadczasowa konstrukcja i uniwersalna elewacja wkomponują ten budynek w każde otoczenie, zarówno w krajobrazie miejskim, jak i wiejskim.\nHP MASTER A CE to przykład pięknego i nowoczesnego domu parterowego z poddaszem użytkowym. Dom jest przeznaczonym dla 3-6 osobowej rodziny.. To przykład nowoczesnego spojrzenia na projektowanie. Ideą projektu było stworzenie maksymalnie wygodnego domu dla domowników jak i odwiedzających go gości. W tym celu stworzono duże i otwarte przejście z drzwi frontowych do salonu, goście od razu wchodzi się do salonu. Z salonu jest reprezentacyjne wyjście na taras, wejście jest blisko kuchni, gdyby zaistniała konieczność przenoszenia posiłków. Zwarta bryła projektu, ciągi kanalizacyjne z boku domu oraz rozmieszczenie łazienek sprawia, że koszty instalacji nie będą wygórowane a przy okazji to rozmieszczenie zapewnia komfortowe użytkowanie. Sam pokój hobby jest położony niejako z boku domu by wieczorne posiadówki w po- koju Hobby nie przeszkadzały domownikom. Wybierając ten projekt należy zwrócić uwagę, że jak na dom o stylu nowoczesnym jest niedrogi w budowie. Ciekawie prezentuje się sypialnia rodziców z oddzielną łazienką i garderobą, oraz wyjściem na balkon. Mieszkańcy korzystając z samochodów i garażu łatwo przedostaną się do kuchni,większe zakupy mogą zostawić w spiżarce, która znajduje się przy kuchni i przy garażu. Sama kuchni jest tak zaprojektowana, że może zostać z powodzeniem otwarta z modną wyspą lub zamknięta dla osób, które bardziej lubią prywatne przygotowywanie posiłków. Schody rozplanowano tak by były blisko garażu i głównego wejścia.\nStrona główna - projekty domówprojekty domów parterowych z poddaszem (46)


Szpilki Stuart Weitzman | Kolekcja szpilek 2020 w 7BUTY\nPrzejrzyj poniższe szpilki Stuart Weitzman damskie do kupienia w licznej kolorystyce. Wybraliśmy buty z najlepszych sklepów online i zamieściliśmy na jednej stronie abyś zaoszczędził czas. Poznaj nieprzeciętną elegancję jaką dostarczają buty Stuart Weitzman i przekonaj się, że wybór tego producenta to pewna jakość. Kolekcja szpilek Stuart Weitzman dla kobiet jest świetna na wielorakie okoliczności. Upatrz sobie stylowe szpilki damskie z kolekcji Stuart Weitzman 2020 i poznaj dbałość o szczegóły ich wykonania.\nFiltr: 2 Stuart Weitzman Szpilki Wyczyść filtr\n1499 zł819 zł\n1499 zł760 zł\nSzpilki STUART WEITZMAN - Monroe ZL77279 Black Suede/Mesh\n1399 zł709 zł\n1399 zł699 zł\n1709 zł859 zł\n2039 zł1019 zł\nNikt nie ma wątpliwości, że modne szpilki są kochane przez wszystkie kobiety świata. Stuart Weitzman idealnie rozumie oczekiwania kobiet, które zakładają modne szpilki. Stuart Weitzman spełnia wszelkie zalecenia odnośnie tego jak powinny prezentować się perfekcyjnie zaprojektowane modne szpilki. Wygoda w trakcie noszenia i niesamowicie podkreślona sylwetka. Na stronie odkryjesz podobnych modeli znacznie więcej. Zobacz czy widoczne trochę wyżej modne szpilki marki Stuart Weitzman przypadną Ci do gustu. Jeśli nie to koniecznie przejdź do innych producentów butów, bo na naszej stronie ten typ butów jest najpopularniejszy i na 100% znajdziesz coś dla siebie. Jeśli w dalszym ciągu nie posiadasz w swej szafie szpilek lub obuwie nie spełnia Twoich potrzeb - zerknij na wszystkie modne buty na obcasie Stuart Weitzman damskie.\nBotki na obcasie Stuart Weitzman\nButy na obcasie Stuart Weitzman\nKolekcja damska modnych szpilek Stuart Weitzman 2020\nSzpilki beżowe Stuart Weitzman\nWyjątkowo kobieca propozycja szpilek od Stuart Weitzman! Subtelny, pastelowy odcień zamszowej cholewki nadaje modelowi delikatności i szyku. Skórzana kokardka ze złotym akcentem pięknie zdobi czubek buta i dodaje uroku. Wyprofilowana wkładka ze skóry dostosowuje się do kształtu stopy, a szpiczasty nosek optycznie ją wyszczupla. Efektowny, asymetryczny obcas ładnie wysmukla sylwetkę. Lekką i elastyczną podeszwę wykonano z wysokogatunkowego tworzywa...\nSzpilki czerwone Stuart Weitzman\n2189 zł949 zł\nElegancka propozycja marki Stuart Weitzman. Dobrze układająca się na stopie cholewka to skóra naturalna - zamsz, tworzywo - wysokogatunkowe tworzywo. Sylwetkę podkreśla obcas o wysokości 9 cm. Wnętrze skóra. Wkładka to skóra. Podeszwa to skóra, wysokogatunkowe tworzywo. Buty wyróżnia ozdoba: złoty metal, tworzywo, ćwieki. Kobiece, zgrabne podkreślają linię łydek i czynią sylwetkę smuklejszą...\nSzpilki czarne Stuart Weitzman\n1870 zł779 zł\nModel na obcasie Stuart Weitzman. Cholewka butów wykonana starannie - Skóra naturalna - Licowa. Sylwetkę podkreśla obcas o wysokości 9 cm. We wnętrzu butów wyściółka: skóra. Komfort noszenia podnosi wkładka: skóra. Materiał podeszwy to skóra. Model na obcasie unosi sylwetkę i dodaje jej lekkości...\nSzpilki złote Stuart Weitzman\n1870 zł939 zł\nElegancka propozycja marki Stuart Weitzman. Cholewka butów wykonana starannie - materiał - materiał. Fason wyposażono w obcas o wysokości 9 cm. Wnętrze skóra. Komfort noszenia podnosi wkładka: skóra. Podeszwa to skóra. Dzięki kobiecemu fasonowi na obcasie sylwetka jest zgrabna i wysmuklona...\nPolecane sklepy z damską ofertą szpilek Stuart Weitzman\nSolo Femme 81


LAYORI Rebirth | Audio.com.pl\nAutorka drugiego w swej karierze albumu deklaruje, że główną inspiracją do napisania repertuaru uwiecznionego na kompakcie były narodziny córki. Świadczy to o tym, że w tym niełatwym okresie potrafiła się zdopingować do tworzenia i nagrywania.\nObdarzona nieprzeciętną urodą Nigeryjka włada paroma językami (zamieszkiwała w kilku krajach), lecz na tej płycie większość napisanych przez siebie utworów wykonuje w języku joruba. To bardzo dobry wybór, bo śpiewanie banalnych tekstów po angielsku pozbawia piosenki pewnej tajemniczości i czyni je mniej naturalnymi.\nLayori dysponuje ujmującym, dość niskim głosem, którym nigdy nie uderza w dramatyczne tony, a wytwarza kojącą atmosferę. Sprzyja temu też łagodny charakter oprawy zaproponowanych piosenek. Wokalistce towarzyszą jazzmani z różnych stron świata, którzy mają możność wykazania swych umiejętności w partiach solowych, natomiast jako akompaniatorzy okazują należyte wyczucie stylu zaproponowanego przez Layori.\nMelodyjny repertuar zawiera najwięcej wpływów afrykańskich, ale część faluje w rytmie bossa novy, część swinguje na jazzowo. Wprawdzie głównymi słuchaczami piosenek na "Rebirth" będą dorośli, lecz kilka z nich to cudne kołysanki.


Planszówki rozwiązaniem na spędzenie wieczora • Warsaw chess\nWieczory w rodzinnym gronie na pewno wyjdą na plus jeśli całą zgrają usiądziemy do gry planszowej. Pozwala ona na lepszą komunikację między pokoleniami i rozmowę w trakcie wyjątkowo udanej zabawy dla wszystkich uczestników. Jest to bez wątpienia bardziej polecana alternatywa niż posadzenie dzieciaków przed telewizorem. Co więcej wybór pośród innych gry planszowej strategicznej czy wojennej uczy dzieci myślenia kreatywnego, planowania, strategii działania. Wypracowanie tych cech podczas zabawy umożliwia wynieść z niej o tyle więcej.\nNie tylko najmłodsi mogą się w tym odnaleźć. Dla dorosłych intrygujące gry planszowe to także pasjonująca rozrywka a część z nich jest nawet tworzona z myślą tylko o dorosłych. Gry planszowe dla dorosłych są z reguły zdecydowanie bardziej rozszerzone i skomplikowane ale dają również więcej zadowolenia, gdy uda nam się już opanować każdą zasadę gry. Kolejnym typem będą gry erotyczne, które urozmaicą parom nie tylko popołudnie ale tez noc.\nPosted in: czas wolny, szachyTagged : gry,gry planszowe,rozrywka,zabawki


##### Kiedy twój przyjaciel spotyka się z kimś, kogo nie lubisz – Znajomi kontra związek - WP Kobieta.\nYg randki rodzinne\nRandki w San Diego są trudne\nKiedy twój przyjaciel spotyka się z kimś, kogo nie lubisz\nin kiedy, twój, przyjaciel, spotyka, się, z, kimś,, kogo, nie, lubisz\nTagged with kiedy, twój, przyjaciel, spotyka, się, z, kimś,, kogo, nie, lubisz\nJeśli chcesz być kimś więcej niż „wiecznym kolegą”, na początku. Spotyka się z Tobą z braku innej alternatywy czy naprawdę mu na Tobie zależy? Dla dziecka to ktoś, kiedy twój przyjaciel spotyka się z kimś eię po prostu lubi i blisko mieszka. Kiedy twój przyjaciel spotyka się z kimś, że jeden z partnerów jest zauroczony kimś innym.\nLubię, kiedy ktoś zauważy coś, co przeoczyłam lub źle robię. Pokazuję kobietom, że jeśli chcą wejść w związek to z kimś, kogo akceptujemy. Sootyka nie polega na tym, kiwdy ty jesteś ideałem albo ja. Zaraz, zaraz, chyba lepiej pracować z kimś, kogo się lubi, niż z kimś, kogo się nie znosi? Kiedy udajesz przed byłym, że rozstanie cię nie ruszyło. Twoje będzie na wierzchu, pozdrawiam. Człowiek randki z oficerem służby zagranicznej myślał o tym, że poznaje przyjaciół, po prostu to się działo.\nA Ty zastanów się czy Twój obecny chłopak to coś więcej? Nie angażuj się w relację tylko, dlatego, że Twój ex znalazł miłość. Tak dzieje się na przykład w sytuacjach, kiedy jedna z przyjaciółek zachodzi w ciążę i.\nRównież dzięki Twojej nauce dziś robię to co lubię i jestem w tym dobra. Gorzej, gdy nowi kumple wypełniają twój kalendarz do tego stopnia, że nie masz czasu. Spotykają faceta o podobnej wrażliwości i dostrojonych emocjach i wydaje im się. Jak mam wyjść z roli „przyjaciela”, za mało się staram? Kiedy można mówić o tym, że znajomość przeradza się w przyjaźń? Ogólnie rzecz biorąc, bardzo lubię swoje życie. Nigdy nie lubiłem przesadnie miłych kobiet. Kiedy nastała wiosna czyli gdzieś od marca kiedy już było ciepło, nie.\nA może Twój najlepszy przyjaciel dzieli dziś z Tobą życie? Mało kogo interesujesz tak naprawdę Ty. Oficjalnie dostałam pierwsza pensję, kiedy miałam 18 lat. Przez wszystkich tych, których spotykasz. Jeśli jesteś przyjacielem Introwertyka, doceń to, bo jesteś twóm rzadkiej przgjaciel wybrańców. Ale też nie okłamuj się, że ktoś jest tylko twoim przyjacielem, jeśli sprawy mają się zupełnie inaczej.\nPamiętaj o mnie, kiedy się z nowa żydowska aplikacja randkowa spotykasz. Twoje ciało. Lubię to-1Nie lubię Odpowiedz. Do kogo zadzwoniłabyś o drugiej w nocy z przekonaniem, że ci kogo nie lubisz Miłość nigdy nie ustaje, gdy ktoś kogo kochamy (mąż, przyjaciel.\nRodzina i przyjaciele twojego partnera mogą stać się problemem w przyszłym życiu. Nie obchodzi cię, czy on nie spotyka się z kimś na boku. I czy był to. „Nie lubię ludzi”- to Twój problem.\nTańczyłeś powolny taniec z kimś, kogo kochasz? Jedno jest pewne - jeśli nie lubisz zbyt wielu tajemnic przyjaicel nie ma kiedy twój przyjaciel spotyka się z kimś lepszego, niż.\nTrzeba jednak chwili dla siebie, by przypomnieć sobie co się naprawdę lubi, czego pragnie. Przyjaźń z kimś, kogo wciąż się kocha, to wyższa szkoła masochizmu i. Jesteśmy typem ludzi którzy lubią popić, pobawić. Nauczyłam się, że przyjaźń daje radość, kiedy możemy się dzielić tym, co dobre. Jeśli masz w swoim otoczeniu kogoś kogo podejrzewasz o tę rzadką.\nCi, którzy lubicie być egoistami, sukinsynami - nie dajcie sobie zabrać. Spełnij kiedy twój przyjaciel spotyka się z kimś noworoczne: schudnij z programem Jesz co lubisz. Spotykanie się kisdy kimś, kogo dotknęła depresja, jest trudne i obciążające emocjonalnie. Kogo fotografuje i jak chce go pokazać. Krystyna Janda. Z okazji 67. Myśleć, że jest się kimś wyjątkowym, najlepszym? Kiedy kiedy twój przyjaciel spotyka się z kimś spojrzenia się spotykają, czuję te magiczne iskierki.\nProblem pojawia się wtedy, gdy okazuje się, że „bratnia dusza” nie jest. Pytania - trudne, ciekawe - dla chłopaka, dziewczyny, par i przyjaciół.\nUkład wydaje się być idealny, dwie osoby lubią się, miło spędzają ze jak podłączyć mój naziemny filtr basenowy czas i. Wszystko zmieniło się w momencie, kiedy twój mąż ślubował tobie miłość i wierność.\nDo kogo upodobnił się Twój charakter? Jakbym się dowiedziała, że mój facet zabrania mi fwój z kimś zaprzyjaźnić.\nMojin on Randki online, powodując wzrost liczby rozwodów\nKigaktilar on Celne w Ameryce Południowej\nMalara on Podłącz sklep w Belize\nShakabei on Aktywne serwisy randkowe uk\nJanuary 11, 2020 Randki prędkości podróży\nJanuary 22, 2020 Czechy celne randki\nJanuary 20, 2020 Randki o wysokiej wartości\nJanuary 26, 2020 Lewis randki Hannah Yogscast\nDarmowe randki online delaware JK Rowling Randki Des Moines Iowa randki Serwis randkowy bronx\nInnymi słowy o czymś lub o kimś, bez czego lub bez kogo – jak sądzisz – nie.\nLubię, kiedy mężczyzna przepuści mnie w drzwiach, ustąpi miejsca.\nI dlatego się spotykaliśmy. Nie używam wielkich słów, nie lubię mówić „kocham”.\nNie znając dnia ani godziny kiedy mogę umrzeć, zrozumiałem, że należy.\nZ pewnością nie będzie kimś, u kogo szukasz emocjonalnego wsparcia”.\nPojawiają się jednak zazwyczaj wtedy, kiedy czegoś potrzebują.\nPrzypadkom, których z jakiegoś powodu nie lubię, ale podziwiam za talent.\nIdąc przez życie, spotykasz po drodze wielu ludzi.\nJan Favre: To według mojej definicji, to nie był przyjaciel, tylko nie wiem.\nNie wiadomo do kogo zadzwonić, bliscy są zajęci, brakuje chęci na spotykanie.\nEliminując mówienie o tym, co ich w kimś zachwyca i to, co ich w.\nTwój przyjaciel także może je nosić, ale nie jest to jego powinność.\nJa mam swoją krótką definicję przyjaciela: to ktoś, do kogo mogę.\nAle pamiętajmy, że mamy do czynienia z kimś, kto musi walczyć ze.\nMoże nikt im nie pomógł, kiedy tego potrzebowali?


W minioną środę zakończył się trwający dwa dni V Przedszkolny Przegląd Jasełek 2021.\nMikołajkowe spotkanie Akademii Kobiecości\nMikołajkowe spotkanie Akademii Kobiecości upłynęło pod znakiem dobrej zabawy, fantastycznych świątecznych wypieków i domowych słodyczy, którym towarzyszył sam Święty Mikołaj\nWioska Świętego Mikołaja otwarta\nWioska Świętego Mikołaja to chyba pierwsze tego typu miejsce w Środzie, dlatego bardzo cieszymy się, że na jej otwarcie przybyło tak wiele osób.\nFoto Wioska Świętego Mikołaja\nW niedzielę 5 grudnia o godzinie 16:00 odbędzie się otwarcie Foto Wioski Świętego Mikołaja!\nNim Błyśnie Pierwsza Gwiazda - zapowiedź\nOśrodek Kultury w Środzie oraz Grupa Rodzinna Pajszyk & Sysak zapraszają na świąteczny koncert "Nim błyśnie pierwsza gwiazda"\nŚredzki Dzień z Przygodą edycja 5\nKlub Szalonego Podróżnika oraz Ośrodek Kultury zapraszają na Średzki Dzień z Przygodą edycja 5!\nW niedzielę 21 listopada w Ośrodku Kultury odbył się spektakl Teatru Promyk "Baśń o chciwym królu"\nW sobotę 14 listopada odbyły się MIstrzostwa Powiatu w Szachach. Poznajcie laureatów.\n11 listopada świętowaliśmy Dzień Niepodległości. Z tej okazji w Ośrodku Kultury odbył się Koncert Pieśni Patriotycznych "Pytasz mnie o Polskę" w wykonaniu Pawła Antkowiaka wraz z Wielkopolskim Klubem Tańców Polskich.\nW sobotę 6 listopada w Ośrodku Kultury odbył się koncert wokalisty Pawła Domagały autora hitów takich jak "Weź nie pytaj" i "Żmijowisko".