Prezydent Filipin - President of the Philippines - andishehstars.com\nPrezydent Filipin -President of the Philippines\nGłowa państwa i szef rządu Filipin\nTen artykuł dotyczy głowy państwa i rządu Filipin. Aby zapoznać się z pełną listą prezydentów Filipin, zobacz Lista prezydentów Filipin .\nSześć lat, nieodnawialne\n1987 Konstytucja Filipin\n( oficjalny )\n15 listopada 1935\n( urzędnik )\n₱ 411 382 miesięcznie\nwww .president .gov .ph op\n-proper .gov .ph\nPrezydent Filipin ( filipiński : pangulo ng Pilipinas, czasami określany jako prezydent Pilipinas ) jest głową państwa i szefem rządu Filipin . Prezydent kieruje władzą wykonawczą rządu filipińskiego i jest głównodowodzącym sił zbrojnych Filipin .\nPrezydent jest bezpośrednio wybierany przez naród i jest jednym z zaledwie dwóch wybieranych na szczeblu krajowym urzędników wykonawczych, a drugi jest wiceprezydentem Filipin . Jednak czterech wiceprzewodniczących objęło przewodnictwo bez wyboru na urząd, na skutek śmierci lub rezygnacji prezydenta w trakcie kadencji.\nFilipińczycy zazwyczaj nazywają swojego prezydenta pangulo lub prezydentem w swoim lokalnym języku. Prezydent jest ograniczony do jednej sześcioletniej kadencji. Nikt, kto odsiedział więcej niż cztery lata kadencji prezydenckiej, nie może ponownie kandydować ani służyć. 30 czerwca 2016 r. Rodrigo Duterte został zaprzysiężony jako 16. i obecny prezydent.\n1.1 Wczesne republiki\n1.1.1 Republika Tagalog Bonifacio\n1.1.2 rządy Aguinaldo i Pierwsza Republika\n1.1.3 Inni wnioskodawcy\n1.2 Amerykańska okupacja\n1.3 Wspólnota Filipińska\n1.4 Druga Republika pod Japonią\n1.6 Konstytucje z 1973 i 1987 r.\n1.7 Inne problemy\n2 prezydentów, którzy zginęli podczas sprawowania urzędu\n3 uprawnienia i role\n3.1 Dyrektor naczelny\n3.2 Moc umawiania się\n3.3 Agencje rządowe\n4 Proces wyborczy\n4.4 Przysięga urzędu\n5.1 Niepodważalne przestępstwa\n5.2 Próby impeachmentu i postępowanie\n5.2.1 Józef Estrada\n6.1 Tytuły historyczne\n7 Stan adresu narodu\n8 Kadencja i ograniczenia kadencji\n9.1 Na początku semestru\n9.2 W trakcie semestru\n10 przywilejów urzędu\n10.1 Oficjalna rezydencja\n10.4 Transport lądowy\n11 Lista prezydentów\n11.1 Oś czasu\n13 Żyjący byli prezydenci\nGłówny artykuł: Lista prezydentów Filipin\nDalsze informacje: Lista nieoficjalnych prezydentów Filipin\nW zależności od definicji wybranej dla tych terminów, kilka osób może być alternatywnie uważanych za inauguracyjnego piastującego urząd. Andrés Bonifacio mógł być uważany za pierwszego prezydenta zjednoczonych Filipin odkąd był trzecim Najwyższym Prezydentem (hiszp. Presidente Supremo ; filip . Kataas -taasang Pangulo ) Katipunan, tajnego stowarzyszenia rewolucyjnego, które rozpoczęło otwartą rewoltę przeciwko Hiszpanom. rząd kolonialny w sierpniu 1896 r. przekształcił społeczeństwo w rząd rewolucyjny, w którym sam pełnił funkcję „Prezydenta Suwerennego Narodu/Ludu” (Filipiński: Pangulo ng Haring Bayan ). Chociaż termin Katipunan (i tytuł „Najwyższy Prezydent”) pozostał, rząd Bonifacio był również znany jako Republika Tagalog (hiszp. República Tagala ; Filipiński: Republika ng Katagalugan ), a termin haring bayan lub haringbayan jako adaptacja i synonim „republika”, od łacińskich korzeni jako res publica . Odkąd Presidente Supremo został skrócony do Supremo we współczesnych relacjach historycznych innych ludzi, stał się on znany tylko pod tym tytułem w tradycyjnej historiografii filipińskiej, co samo w sobie było rozumiane jako „Najwyższy Przywódca” w przeciwieństwie do późnizych „Prezydentów”. Jednak, jak zauważył filipiński historyk Xiao Chua, Bonifacio nie określał się jako Supremo, ale raczej jako Kataas-taasang Pangulo (Najwyższy Prezydent), Pangulo ng Kataas-taasang Kapulungan (Przewodniczący Najwyższego Zgromadzenia) lub Pangulo ng Haring Bayan (Prezydent) . Suwerennego Narodu/Ludu), o czym świadczą jego własne pisma.\nChociaż słowo tagalog odnosi się do narodu tagalskiego, specyficznej grupy etniczno-językowej głównie w południowym Luzon, Bonifacio użył terminu „tagalog” w „Republice Tagalskiej” na określenie wszystkich niehiszpańskich ludów na Filipinach w mice Filipińczyków, pochodzenie kolonialne, odnosząc się do jego koncepcji narodu i ludu filipińskiego jako „suwerennego narodu tagalskiego” lub dokładniej „suwerennego narodu tagalskiego” (filipiński: Haring Bayang Katagalugan ), w rzeczywistości synonimem „Republiki Tagalskiej” a dokładniej „Republika Narodu Tagalogów/Ludów”.\nDo obecnego rządu filipińskiego złożono petycje o uznanie Andresa Bonifacio za pierwszego prezydenta Filipin.\nWedług filipińskiego historyka Ambetha Ocampo, włączenie Bonifacio jako byłego prezydenta oznaczałoby, że należy również uwzględnić Macario Sakay i Miguela Malvara, ponieważ Sakay kontynuował koncepcję Bonifacio narodowej Republiki Tagalog, a Malvar kontynuował Republikę Filipińską, która była kulminacją kilku rządów kierowany przez Emilio Aguinaldo, który zastąpił Bonifacio, Malvar przejął władzę po schwytaniu Aguinaldo. Niemniej jednak wciąż pojawiają się apele, w tym ze strony potomka Bonifacio, aby Bonifacio został uznany przez obecny rząd za pierwszego prezydenta Filipin. W 1993 roku historycy Milagros Guerrero, Emmanuel Encarnacion i Ramon Villegas złożyli petycję do Narodowego Instytutu Historycznego (obecnie Narodowa Komisja Historyczna Filipin ) o uznanie Bonifacio za pierwszego prezydenta Filipin, ale instytut odrzucił petycję i argumentował, że Bonifacio nie był nawet pierwsze Supremo Katipunana, ale raczej Deodato Arellano .\nW 2013 roku Rada Mika Manili podjęła uchwałę, w której przekonywała rząd krajowy do ogłoszenia Bonifacio pierwszym prezydentem Republiki Tagalog, przypisując ją wszystkim mieszkańcom archipelagu Filipin. Oddzielna rezolucja została również podpisana w 2013 roku przez Filipińskie Stowarzyszenie Historyków, wzywające ówczesnego prezydenta Filipin Benigno Aquino III do uznania Bonifacio za pierwszego prezydenta Filipin. W tym samym roku przedstawiciele filipińskiej Izby Reprezentantów przyjęli rezolucję, w której starano się o uznanie Bonifacio za pierwszego prezydenta. Podobna uchwała domowa została również złożona w 2016 roku.\nWedług Marlona Cadiz z NHCP agencja czeka na dokładne i jasne opracowanie zawierające nowe dowody, a także wyjaśnienia ekspertów dotyczące statusu Bonifacio jako pierwszego prezydenta.\nRządy Aguinaldo i Pierwsza Republika\nEmilio Aguinaldo i dziesięciu delegatów Kongresu Malolos, którzy uchwalili Constitución Politica de la República Filipina w 1899 roku\nW marcu 1897, podczas rewolucji filipińskiej przeciwko Hiszpanii, Emilio Aguinaldo został wybrany na prezydenta nowego rządu rewolucyjnego na Konwencji Tejeros w Tejeros, Cavite . Nowy rząd miał zastąpić Katipunan . To różnie nazywa się „Republiką Filipińską” ( hiszpański : Republica Filipina ), „Republika Filipin” ( hiszpański : Republica de Filipinas ) i „Rząd Wszystkich Tagalogów” lub „Rząd całego narodu tagalogów / ludzi” ( Filipiński : Zasady organizacji ).\nMiesiące później Aguinaldo został ponownie wybrany na prezydenta Biak-na-Bato w Bulacan w listopadzie, kierując zreorganizowaną „Republiką Filipin” (hiszp. Republica de Filipinas ), powszechnie znaną dziś jako Republika Biak-na-Bato . Dlatego Aguinaldo podpisał pakt Biak-na-Bato i udał się na wygnanie do Hongkongu pod koniec 1897 roku.\nW kwietniu 1898 roku wybuchła wojna hiszpańsko-amerykańska, po której eskadra azjatycka marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych popłynęła na Filipiny. W bitwie o Zatokę Manilską 1 maja 1898 r. marynarka amerykańska ostatecznie pokonała marynarkę hiszpańską . Następnie Aquinaldo wrócił na Filipiny na pokładzie okrętu marynarki wojennej USA i wznowił rewolucję. Utworzył dyktatorski rząd 24 maja 1898 r., a 12 czerwca 1898 r. wydał Filipińską Deklarację Niepodległości . W tym krótkim okresie przyjął tytuł „Dyktator”, a Deklaracja Niepodległości tak go nazywa.\n23 czerwca 1898 r. Aguinaldo przekształcił swój dyktatorski rząd w rząd rewolucyjny i ponownie stał się znany jako „prezydent”. 23 stycznia 1899 Aguinaldo został wybrany na prezydenta „ Republiki Filipińskiej ” (hiszp. Republica Filipina ), nowego rządu utworzonego przez kongres rewolucyjny na podstawie podobnie rewolucyjnej konstytucji . W związku z tym rząd ten jest dziś oficjalnie uważany za właściwą „pierwszą republikę” i jest również nazywany Republiką Malolos, od swojej stolicy Malolos w Bulacan ; jej kongres (formalnie „Zgromadzenie Narodowe”) i konstytucja są również powszechnie znane jako Kongres Malolos i Konstytucja Malolos.\nPodobnie jak wszyscy jej poprzednicy i niedoszli następcy do 1935 roku Wspólnoty Filipin, Pierwsza Republika Filipińska była krótkotrwała i nigdy nie została uznana na arenie międzynarodowej i nigdy nie była kontrolowana ani powszechnie uznawana przez cały obszar objęty obecną republiką, chociaż (i oni) twierdzili, że reprezentują i rządzą całym archipelagiem filipińskim i wszystkimi jego mieszkańcami. Filipiny zostały przeniesione spod kontroli hiszpańskiej pod amerykańską na mocy traktatu paryskiego z 1898 r., podpisanego w grudniu tego roku. Wybuchła wojna filipińsko-amerykańska między Stanami Zjednoczonymi a rządem Aguinaldo. Jego rząd faktycznie przestał istnieć 1 kwietnia 1901 r., po tym, jak w marcu zobowiązał się do wierności Stanom Zjednoczonym po jego schwytaniu przez siły amerykańskie.\nObecny rząd Republiki Filipin uważa Emilio Aguinaldo za pierwszego prezydenta Filipin w oparciu o jego prezydenturę w Republice Malolos, a nie którykolwiek z jego wcześnizych rządów.\nMiguel Malvar kontynuował przywództwo Aguinaldo w Republice Filipińskiej po jego zdobyciu, aż do jego własnego schwytania w 1902 roku, podczas gdy Macario Sakay wskrzesił Republikę Tagalog w 1902 roku jako trwały stan Katipunan Bonifacio. Obaj są uważani przez niektórych naukowców za „nieoficjalnych prezydentów”, a wraz z Bonifacio nie są uznawani przez rząd za prezydentów.\nW latach 1898-1935 władzę wykonawczą na Filipinach sprawowała kolejno czterech amerykańskich generalnych gubernatorów wkowych i jedenastu cywilnych gubernatorów generalnych.\nManuel Luis Quezon, pierwszy prezydent Wspólnoty Filipińskiej, zostaje oficjalnie uznany za drugiego prezydenta Filipin .\nW październiku 1935 roku Manuel L. Quezon został wybrany pierwszym prezydentem Wspólnoty Filipin, która została ustanowiona jeszcze pod zwierzchnictwem Stanów Zjednoczonych na mocy konstytucji ratyfikowanej 14 maja tego roku. W ciągu pierwszych pięciu lat prezydent mógł sprawować sześcioletnią kadencję, której nie można odnowić. Został on później zmieniony w 1940 r., aby ograniczyć prezydenta do nie więcej niż dwóch czteroletnich kadencji. Kiedy administracja prezydenta Quezona została zesłana do Stanów Zjednoczonych po tym, jak Filipiny dostały się do Cesarstwa Japonii w czasie II wojny światowej, Quezon mianował na swojego delegata naczelnego sędziego José Abada Santosa, który w efekcie pełnił obowiązki prezydenta Wspólnoty Narodów według sędziego George'a A. Malcolma . Abad Santos został następnie stracony przez Cesarską Armię Japońską 2 maja 1942 r.\nII Rzeczpospolita pod Japonią\n14 października 1943 r. José P. Laurel został prezydentem na mocy konstytucji narzuconej przez okupację japońską . Laurel, zastępca sędziego Sądu Najwyższego Filipin, otrzymał polecenie pozostania w Manili przez prezydenta Quezona, który wycofał się do Corregidor, a następnie do Stanów Zjednoczonych, aby ustanowić rząd na uchodźstwie w Stanach Zjednoczonych. 17 sierpnia 1945 roku, dwa dni po kapitulacji Japończyków aliantom, Laurel oficjalnie rozwiązał republikę.\nKonstytucja z 1935 r. została przywrócona po kapitulacji Japonii, która zakończyła II wojnę światową, a wiceprezydent Sergio Osmeña został prezydentem po śmierci Quezona 1 sierpnia 1944 r. Konstytucja obowiązywała po tym, jak Stany Zjednoczone uznały suwerenność Republiki Filipin jako samodzielnym państwem 4 lipca 1946 r. Tego samego dnia Manuel A. Roxas, ostatni prezydent Wspólnoty Filipin, został pierwszym prezydentem niepodległej Republiki Filipin, zwanej też III Republiką Filipin. Filipiny.\nKonstytucje 1973 i 1987\nNowa konstytucja, ratyfikowana 17 stycznia 1973, pod rządami Ferdynanda E. Marcosa, wprowadziła rząd w stylu parlamentarnym. Marcos ustanowił się jako premier, pełniąc funkcję prezydenta w 1978 r. Później Marcos mianował Césara Viratę premierem w 1981 r., Chociaż był tylko figurantem, ponieważ kontrola rządu nadal była pod kontrolą Marcosa.\nKonstytucja z 1973 roku obowiązywała do czasu, gdy Rewolucja Władzy Ludowej z 1986 roku obaliła 21-letni autorytarny reżim Marcosa i zastąpiła go Corazonem C. Aquino . 25 marca 1986 r. Aquino wydał Proklamację nr 3, s. 1986 lub „konstytucja wolności”, która początkowo zastąpiła konstytucję z 1973 roku. Ta tymczasowa konstytucja została sporządzona, gdy Aquino został wybrany na prezydenta za pomocą środków rewolucyjnych. Proklamacja nr 3 uchyliła wiele postanowień ówczesnej konstytucji z 1973 r., w tym przepisy związane z reżimem Marcosa, który dał prezydentowi uprawnienia ustawodawcze, a także jednoizbową legislaturę zwaną Batasang Pambansa (dosłownie legislatura krajowa w języku filipińskim). Proklamacja zachowała tylko te części konstytucji z 1973 r., które były niezbędne dla powrotu do rządów demokratycznych, takie jak karta praw. Konstytucja ta została zastąpiona 2 lutego 1987 r. obecną konstytucją.\nJosé P. Laurel wygłasza przemówienie po inauguracji na prezydenta Drugiej Republiki Filipin\nZarówno Bonifacio, jak i Aguinaldo można było uznać za inauguracyjnego prezydenta powstańczego rządu. Quezon był inauguracyjnym prezydentem poprzedniego stanu obecnego, podczas gdy Roxas był pierwszym prezydentem niepodległych Filipin.\nRząd uważa Aguinaldo za pierwszego prezydenta Filipin, a następnie Quezona i jego następców. Pomimo różnic w konstytucjach i rządzie linia prezydentów uważana jest za ciągłą. Na przykład Rodrigo R. Duterte uważany jest za 16. prezydenta.\nChociaż rząd może uznać Aguinaldo za pierwszego prezydenta, Pierwsza Republika znalazła się pod jurysdykcją Stanów Zjednoczonych z powodu traktatu paryskiego z 1898 r., który zakończył wojnę amerykańsko-hiszpańską ; Stany Zjednoczone nie uważają zatem jego kadencji za legalną. Manuel L. Quezon jest uważany przez Stany Zjednoczone za pierwszego prezydenta, który dał Filipinom niepodległość poprzez ustawę Tydings-McDuffie . Jest także pierwszym, który wygrał wybory powszechne i ogólnokrajowe.\nPodczas II wojny światowej Filipiny miały dwóch prezydentów na czele dwóch rządów. Jednym z nich był Quezon i rząd Wspólnoty Narodów na uchodźstwie w Waszyngtonie, a drugim Laurel z Manili, kierujący sponsorowaną przez Japonię Drugą Republiką. Warto zauważyć, że sam Laurel otrzymał od prezydenta Quezona polecenie pozostania w Manili. Laurel i Aguinaldo nie zostali formalnie uznani za prezydentów Filipin do czasu administracji Diosdado Macapagala . Wpisanie ich na oficjalną listę zbiegło się z przeniesieniem oficjalnej daty Święta Niepodległości z 4 lipca (rocznica niepodległości Filipin od Stanów Zjednoczonych) na 12 czerwca (rocznica Deklaracji Niepodległości 1898).\nPrezydenci, którzy zginęli podczas sprawowania urzędu\nTrzech prezydentów zmarło podczas sprawowania urzędu:\nManuel L. Quezon, który zmarł na gruźlicę o godzinie 10:05 1 sierpnia 1944 r.\nManuel A. Roxas, który zmarł na atak serca o godzinie 21:23 w dniu 15 kwietnia 1948 r.\nRamon Magsaysay, który zginął w katastrofie lotniczej 17 marca 1957 r.\nPrezydent Filipin, będąc szefem władzy wykonawczej, pełni jednocześnie funkcję głowy państwa i szefa rządu Filipin. Konstytucja przyznaje władzę wykonawczą prezydentowi, który w konsekwencji kieruje władzą wykonawczą rządu, w tym gabinetem i wszystkimi departamentami wykonawczymi .\nPrezydent jest uprawniony do udzielania ulg, odszkodowań i ułaskawienia oraz do umorzenia grzywien i przepadków po skazaniu prawomocnym wyrokiem, z wyjątkiem przypadków postawienia w stan oskarżenia. Prezydent może udzielić amnestii za zgodą większości wszystkich członków Kongresu. Prezydent jest upoważniony do zaciągania lub gwarantowania pożyczek zagranicznych w imieniu kraju, ale tylko za uprzednią zgodą Rady Monetarnej iz zastrzeżeniem ograniczeń przewidzianych przez prawo.\nPrezydent sprawuje również ogólny nadzór nad jednostkami samorządu terytorialnego.\nMoc umawiania się\nZa zgodą Komisji ds. Nominacji Prezydent mianuje również szefów wydziałów wykonawczych, radę członkowską i jej kierowników z wszelkich instytucji rządowych, ambasadorów, innych ministrów i konsulów, wysokich rangą oficerów sił zbrojnych i inni urzędnicy. Członków Sądu Najwyższego i sądów niższych instancji również powołuje prezydent, ale tylko z listy nominatów sporządzonej przez Radę Sądownictwa i Adwokatury. Takie nominacje nie wymagają zatwierdzenia przez Komisję Nominacji.\nGłówny artykuł: Biuro Prezydenta Filipin\nIstnieją agencje rządowe, które nie podlegają żadnemu konkretnemu departamentowi, ale podlegają Kancelarii Prezydenta. Należą do nich ważne agencje, takie jak Rada Bezpieczeństwa Narodowego, Biuro Doradcy Prezydenta ds. Procesu Pokojowego, Komisja ds. Ludności i Rozwoju, Komisja ds. Szkolnictwa Wyższego, Komisja ds. Zmian Klimatu, Rada Regulacji Mieszkalnictwa i Zagospodarowania Przestrzennego, Urząd ds. Rozwoju Metropolitan Manila, Film i Rada ds. Przeglądu i Klasyfikacji Telewizji, Urząd Obszaru Wolnego Portu Bataan, Urząd Metropolitalny Subic Bay i wiele innych. Prezydencka Grupa Bezpieczeństwa, składająca się z członków Sił Zbrojnych Filipin, Policji Narodowej Filipin, Straży Przybrzeżnej Filipin, Biura Ochrony Przeciwpożarowej oraz Urzędu Rozwoju Metropolii Manili, jak również cywilów, podlega bezpośrednio Biuru prezydent.\nArt. 7 ust. 2 Konstytucji stanowi: „Nikt nie może zostać wybrany na prezydenta, jeśli nie jest urodzonym obywatelem Filipin, zarejestrowanym wyborcą, zdolnym do czytania i pisania, w wieku co najmniej czterdziestu lat w dniu wyborach i mieszkańcem Filipin przez co najmniej dziesięć lat bezpośrednio poprzedzających takie wybory.” Urodzeni Filipińczycy są obywatelami Filipin od urodzenia, bez konieczności wykonywania jakichkolwiek czynności w celu uzyskania lub doskonalenia swojego obywatelstwa filipińskiego. Osoby, których ojcowie lub matki są obywatelami Filipin w chwili urodzenia oraz osoby urodzone przed 17 stycznia 1973 r., których matki filipińskie wybrały obywatelstwo filipińskie po osiągnięciu pełnoletności, są uważane za urodzonych Filipińczyków.\nKonstytucja przewiduje również limity kadencji, w których prezydent nie kwalifikuje się do reelekcji, a osoba, która zastąpiła stanowisko prezydenta i pełniła tę funkcję przez ponad cztery lata, nie będzie mogła zostać wybrana na drugą kadencję. Jednak w przypadku Josepha Estrady, który został wybrany na prezydenta w 1998 r., obalony w 2001 r. i ponownie kandydował w wyborach prezydenckich w 2010 r., sformułowanie konstytucji, zgodnie z którym „[prezydent] nie może być ponownie wybrany” pozostaje niejasne, ponieważ jego sprawa nigdy nie została wniesiona do Sądu Najwyższego. Nie jest jasne, czy termin, w którym nie ma ponownego wyboru, dotyczy tylko urzędującego prezydenta, czy jakiejkolwiek osoby, która została wybrana na prezydenta.\nGłówny artykuł: Filipiny wybory prezydenckie\nProwincje macierzyste (niebieskie i fioletowe) prezydentów.\nPrezydent wybierany jest w głosowaniu bezpośrednim co sześć lat, zwykle w drugi poniedziałek maja. Ostatnie wybory odbyły się w 2022 roku .\nZwroty z każdego wyboru na prezydenta i wiceprezydenta, należycie poświadczone przez radę akwizytorów każdej prowincji lub miasta, przekazuje się Kongresowi, kierowanemu do przewodniczącego Senatu. Po otrzymaniu zaświadczeń z płótna przewodniczący Senatu otwiera wszystkie zaświadczenia przed wspólną jawną sesją Kongresu nie później niż 30 dni po dniu wyborów. Kongres następnie agituje głosy po ustaleniu, że sondaże są autentyczne i zostały przeprowadzone w sposób przewidziany przez prawo.\nZwycięzcą ogłaszana jest osoba z największą liczbą głosów, ale w przypadku, gdy dwie lub więcej głosów ma największą liczbę głosów, prezydenta wybiera się większością głosów wszystkich członków obu Izb, głosując na każdą z osobna.\nGłówny artykuł: inauguracja prezydenta Filipin\nDalsze informacje: Lista filipińskich inauguracji prezydenckich\nCarlos P. Garcia zostaje zaprzysiężony jako ósmy prezydent Filipin po wygraniu wyborów w 1957 roku\nRodrigo Duterte podczas inauguracji\nPrezydent Filipin zazwyczaj składa przysięgę w południe 30 czerwca po wyborach prezydenckich.\nTradycyjnie wiceprezes składa przysięgę jako pierwszy, tuż przed południem z dwóch powodów. Po pierwsze, zgodnie z protokołem nikt nie podąża za prezydentem (który jest ostatni ze względu na swoją zwierzchność), a po drugie, aby ustanowić prawomocnego konstytucyjnie następcę przed akcesją prezydenta elekta. Jednak podczas inauguracji Quezon wiceprezydent i ustawodawca zostali zaprzysiężeni po prezydencie, co miało symbolizować nowy początek.\nZaraz po złożeniu przez prezydenta przysięgi salut zostaje wystrzelony z 21 dział, aby pozdrowić nową głowę państwa, i odtwarzany jest hymn prezydencki Mabuhay . Prezydent wygłasza przemówienie inauguracyjne, a następnie udaje się do Pałacu Malacañang, aby wspiąć się na Wielkie Schody, rytuał symbolizujący formalne posiadanie pałacu. Prezydent następnie wprowadza nowo utworzony gabinet do urzędu w jednej z sal państwowych.\nZwyczaj wyznaczył trzy mica jako tradycyjne mice ceremonii inauguracji: Kościół Barasoain w Malolos City, Bulacan ; przed dawnym Gmachem Legislacyjnym (obecnie część Muzeum Narodowego ) w Manili; lub na trybunie Quirino, gdzie odbyła się większość. W 2004 roku Gloria Macapagal Arroyo wygłosiła swoje przemówienie przed inauguracją na trybunie Quirino, złożyła przysięgę urzędu w Cebu City przed prezesem sądu Hilario Davide Jr., a następnego dnia odbyła się pierwsza sesja gabinetowa w Butuan City . Zerwała z precedensem, argumentując, że chce świętować swoją inaugurację w każdej z trzech głównych grup wyspiarskich Filipin: Luzon, Visayas i Mindanao . Jej pierwsza inauguracja również przełamała precedens, kiedy została zaprzysiężona w Sanktuarium EDSA 20 stycznia 2001 r., podczas rewolucji EDSA w 2001 r ., która usunęła Josepha Estradę z urzędu.\nW przeszłości wybory odbywały się w listopadzie, a inauguracja prezydenta odbyła się 30 grudnia ( Rizal Day ). Dzięki temu, kiedy inauguracja odbywała się zwykle na trybunie Quirino, nowy prezydent mógł zobaczyć pomnik Rizala w rocznicę jego śmierci. Ferdinand Marcos przeniósł daty zarówno wyborów, jak i inauguracji odpowiednio na maj i czerwiec i tak pozostaje do dziś.\nPodczas nowoczesnej ceremonii inauguracyjnej obowiązuje strój tradycyjny, formalny strój filipiński, który jest inaczej określany luźno jako filipińska . Panie muszą nosić baro't saya (formalne noszenie innych rdzennych grup jest dopuszczalne), podczas gdy mężczyźni noszą barong tagalog . Nie-Filipińczycy na ceremonii mogą nosić swoje odpowiednie wersje formalnego stroju, ale zagraniczni dyplomaci często byli postrzegani przy zakładaniu filipińskiej jako znak szacunku kulturowego.\nKonstytucja przewiduje następującą przysięgę lub przyrzeczenie prezydenta i wiceprezydenta elekta, które muszą zostać złożone przed objęciem przez nich urzędu:\n„Ja (imię i nazwisko) uroczyście przysięgam [lub zapewniam], że będę wiernie i sumiennie wypełniać moje obowiązki jako Prezydent [lub Wiceprezydent lub pełniący obowiązki Prezydenta] Filipin. każdemu człowiekowi sprawiedliwość i poświęcę się służbie Narodowi. Tak mi dopomóż Bóg. [W przypadku afirmacji ostatnie zdanie zostanie pominięte.]\n—  Konstytucja Filipin, art. 7, ust. 5\nFilipiński tekst przysięgi użyty do inauguracji Fidela V. Ramosa, Josepha Ejercito Estrady i Benigno S. Aquino III brzmi:\n"Ako si (nazwa), jest toimtim kong pinanunumpaan (lub pinatototohanan) na całym świecie i oznacza to, że moje języki jako Pangulo (o Pangalawang Pangulo lub Nanungulo Pangulo) na Filipinach, w języku narodowym, w innych krajach i Jego dzieci, staraj się brać udział w każdej osobie, i dodaj mojego życia w podróży do Bansa. (Wszystko to, co się dzieje, to wszystko jest ważne.)\nImpeachment na Filipinach przebiega podobnie jak w Stanach Zjednoczonych. Izba Reprezentantów, jedna z izb dwuizbowego Kongresu, ma wyłączne uprawnienia do wszczynania wszelkich spraw o postawienie w stan oskarżenia prezydenta, wiceprezydenta, członków Sądu Najwyższego, członków komisji konstytucyjnych oraz rzecznika praw obywatelskich . Gdy jedna trzecia członków zatwierdziła artykuły dotyczące impeachmentu, jest ona przekazywana do Senatu Filipin, który jako trybunał ds. impeachmentu podejmuje próbę rozstrzygnięcia w sprawie impeachmentu. Główna różnica w porównaniu z postępowaniem amerykańskim polega jednak na tym, że tylko jedna trzecia członków Izby musi zatwierdzić wniosek o odwołanie prezydenta (w przeciwieństwie do większości wymaganej w Stanach Zjednoczonych). W Senacie oskarżycielami są wybrani członkowie Izby Reprezentantów, a sędziami senatorowie, a obradom wspólnie przewodniczą przewodniczący Senatu i prezes Sądu Najwyższego. Podobnie jak w Stanach Zjednoczonych, skazanie danego urzędnika wymaga, aby co najmniej dwie trzecie (tj. 16 z 24 członków) senatu głosowało za skazaniem. Jeśli próba postawienia w stan oskarżenia nie powiodła się lub urzędnik został uniewinniony, nie można wnosić nowych spraw przeciwko niesądnemu urzędnikowi przez co najmniej jeden pełny rok.\nKonstytucja wymienia zawinione naruszenie Konstytucji, zdradę stanu, przekupstwo, przekupstwo i korupcję, inne poważne przestępstwa oraz zdradę zaufania publicznego jako podstawy do postawienia prezydenta w stan oskarżenia. To samo dotyczy wiceprezesa, członków Sądu Najwyższego, członków komisji konstytucyjnych oraz rzecznika praw obywatelskich.\nPróby impeachmentu i postępowanie\nZobacz także: Impeachment na Filipinach\nJoseph Estrada był pierwszym prezydentem, który został poddany impeachmentowi, kiedy Izba Reprezentantów głosowała za podniesieniem procedury impeachmentu do Senatu w 2000 roku. Jednak proces zakończył się przedwcześnie, gdy senatorowie anty-Estrady wyszli z sesji impeachmentu, gdy sojusznicy Estrady w Senacie głosowali wąsko zablokować otwarcie koperty, która rzekomo zawierała krytyczne dowody dotyczące bogactwa Estrady. Estrada został później usunięty z urzędu, gdy rewolucja EDSA z 2001 r. zmusiła go do opuszczenia pałacu prezydenckiego i gdy Sąd Najwyższy potwierdził, że jego opuszczenie pałacu było de facto jego rezygnacją z urzędu.\nKilka skarg o impeachment wniesiono przeciwko Glorii Macapagal Arroyo, ale żadna nie uzyskała wymaganego poparcia jednej trzeciej Izby Reprezentantów.\nOficjalny tytuł głowy państwa i rządu Filipin brzmi „Prezydent Filipin”. Tytuł w języku filipińskim to Pangulo ( pokrewny malkiemu penghulu „przywódca”, „wódz”). W innych głównych językach na Filipinach, takich jak języki Bisayan, Presidente jest bardziej powszechny, gdy Filipińczycy w rzeczywistości nie zmieniają kodu z angielskim słowem. Tytułem honorowym prezydenta jest „Wasza Ekscelencja” lub „Jego/Jej Ekscelencja”. Chociaż w lipcu 2016 roku Rodrigo Duterte wydał nakaz rezygnacji z honorowych tytułów „Wasza Ekscelencja” i „Jego Ekscelencja” i nazywania go po prostu „Prezydentem Rodrigo Roa Duterte” we wszystkich oficjalnych komunikatach, wydarzeniach i materiałach.\nTermin „prezydent Republiki Filipin” używany podczas japońskiej okupacji Filipin wyróżniał rząd ówczesnego prezydenta José P. Laurela od rządu Wspólnoty Narodów na uchodźstwie pod rządami prezydenta Manuela L. Quezona . Przywrócenie Wspólnoty Narodów w 1945 roku i późniza niepodległość Filipin przywróciły tytuł „Prezydenta Filipin” uchwalony w konstytucji z 1935 roku. Konstytucja z 1973 roku, chociaż ogólnie nazywała prezydenta „Prezydentem Filipin”, w artykule XVII, paragraf 12, raz użyła określenia „Prezydent Republiki”. W tekście Proklamacji nr 1081, która wprowadziła w kraju stan wojenny we wrześniu 1972 roku, prezydent Ferdinand E. Marcos konsekwentnie określał siebie mianem „Prezydenta Filipin”.\nStan adresu narodowego\nGłówny artykuł: State of the Nation Address (Filipiny)\nGloria Macapagal Arroyo wygłasza swoje siódme przemówienie o stanie narodu w Batasang Pambansa\nOrędzie o stanie narodu (SONA) to coroczne wydarzenie, podczas którego prezydent składa sprawozdanie ze stanu narodu, zwykle do wznowienia wspólnej sesji Izby Reprezentantów i Senatu . Jest to obowiązek prezydenta, jak określono w artykule VII, paragraf 23 Konstytucji z 1987 roku :\nPrezydent zwraca się do Kongresu na początku jego sesji zwyczajnej. On/ona może również pojawić się w każdej chwili.\nKadencja i ograniczenia kadencji\nFerdinand Marcos był jedynym prezydentem, który służył przez trzy kadencje (1965-1969, 1969-1981, 1981-1986).\nKonstytucja z 1935 r. pierwotnie określała kadencję prezydenta na sześć lat, bez ponownego wyboru. Jednak w 1940 roku konstytucja z 1935 roku została zmieniona, a kadencja prezydenta (i wiceprezydenta) została skrócona do czterech lat, z ograniczeniem do dwóch kadencji. Zgodnie z postanowieniami znowelizowanego dokumentu z 1935 r . ponownie wybrani zostali tylko prezydenci Manuel L. Quezon (1941) i Ferdinand E. Marcos (1969). Prezydenci Sergio Osmeña (1946), Elpidio Quirino (1953), Carlos P. Garcia (1961) i Diosdado Macapagal (1965) nie starali się o nową kadencję.\nW dniu 24 sierpnia 1970 roku Kongres uchwalił RA nr 6132, inaczej znany jako Ustawa o Konwencji Konstytucyjnej, w celu zwołania Konwencji Konstytucyjnej. 320 delegatów spotkało się od czerwca 1971 do 30 listopada 1972, kiedy to zatwierdzili projekt nowej Karty. Podczas opracowywania nowej konstytucji prezydent Ferdinand Marcos ogłosił stan wojenny 21 września 1972 r. Projekt konstytucji został przedłożony Zgromadzeniu Obywatelskiemu od 10 do 17 stycznia 1973 r. do ratyfikacji. 17 stycznia 1973 r. prezydent Marcos wydał Proklamację nr 1102 ogłaszającą ratyfikację Konstytucji Republiki Filipin. W 1981 roku prezydent Marcos zapewnił sobie trzecią kadencję, pokonując w wyborach Alejo Santosa .\nKonstytucja z 1987 roku przywróciła pierwotny zakaz reelekcji prezydenta z 1935 roku. Zgodnie z art. 7 ust. 4 obecnej konstytucji kadencja prezydenta rozpoczyna się w południe 30 czerwca następnego dnia po wyborach i kończy się w południe tego samego dnia sześć lat później. Obecny prezydent nie kwalifikuje się do reelekcji, nawet niekonsekutywnej. Co więcej, żaden prezydent, który służy więcej niż cztery lata w swojej kadencji prezydenckiej, nie może ponownie kandydować ani służyć.\nZgodnie z art. 7 ust. 7 konstytucji Filipin, w przypadku gdy prezydent elekt nie kwalifikuje się, wiceprezydent elekt pełni funkcję prezydenta do czasu uzyskania przez prezydenta elekta kwalifikacji.\nJeżeli na początku kadencji prezydenta prezydent elekt umrze lub zostanie trwale niepełnosprawny, wiceprezydent elekt zostaje prezydentem.\nW przypadku gdy żaden prezydent i wiceprezydent nie został wybrany lub nie uzyskał kwalifikacji, lub gdy obaj zmarli lub stali się trwale niepełnosprawni, przewodniczący Senatu lub, w przypadku jego niezdolności do pracy, przewodniczący Izby Reprezentantów, działa jako prezydenta do czasu wybrania i zakwalifikowania prezesa lub wiceprezesa.\nSergio Osmeña był pierwszym wiceprezydentem, który objął stanowisko prezydenta po śmierci dyrektora naczelnego, którym był Manuel L. Quezon w 1944 roku.\nArt. 7 ust. 8 i 11 konstytucji Filipin określają zasady dziedziczenia prezydenta. W przypadku śmierci, trwałego kalectwa, usunięcia z urzędu lub rezygnacji prezydenta, wiceprezes staje się prezydentem na niewygasłą kadencję. w przypadku śmierci, trwałego kalectwa, usunięcia z urzędu lub rezygnacji zarówno prezesa, jak i wiceprezesa; przewodniczący Senatu lub, w przypadku jego niemożności, przewodniczący Izby Reprezentantów, pełni wtedy funkcję prezydenta do czasu wyboru i kwalifikacji prezydenta lub wiceprzewodniczącego.\nKongres z mocy prawa określi, kto będzie pełnić funkcję prezydenta w przypadku śmierci, trwałego kalectwa lub rezygnacji pełniącego obowiązki prezydenta. Pełni on swoją służbę do czasu, gdy prezydent lub wiceprezydent zostanie wybrany i uzyska kwalifikacje, i podlega takim samym ograniczeniom uprawnień i dyskwalifikacji, jak pełniący obowiązki prezydenta.\nLinia sukcesji prezydenckiej określona w art. VII ust. 8 konstytucji Filipin obejmuje wiceprezydenta, prezydenta Senatu i przewodniczącego Izby Reprezentantów. Wbrew powszechnemu przekonaniu, główny sędzia Sądu Najwyższego Filipin nie jest w linii dziedziczenia. Jeżeli urzędy zarówno prezydenta, jak i wiceprezydenta zwolnią się w tym samym czasie, Kongres uchwali ustawę wzywającą do przeprowadzenia wyborów specjalnych. Jeżeli jednak wybory prezydenckie odbędą się za 18 miesięcy, nie organizuje się wyborów specjalnych.\nObecna linia sukcesji prezydenckiej to:\n1 Leni Robredo Wiceprezydent\n2 Tito Sotto Przewodniczący Senatu\n3 Lord Allan Velasco Przewodniczący Izby Reprezentantów\nPałac Malacañang jest oficjalną rezydencją prezydenta Filipin, przywilejem przysługującym mu na mocy art. VII ust. 6 Konstytucji. Pałac położony jest wzdłuż północnego brzegu rzeki Pasig, wzdłuż ulicy JP Laurel w dzielnicy San Miguel w Manili . Nazwa filipińska pochodzi od tagalogskiego wyrażenia „ maj lakán diyán ” („jest tam szlachcic ”) i ostatecznie została skrócona do Malakanyáng . W skład kompleksu wchodzi kilka rezydencji i budynków biurowych wybudowanych i zaprojektowanych w stylu bahay na bato i neoklasycystycznym stylu architektonicznym.\nZanim pałac Malacañang został wyznaczony na oficjalną rezydencję prezydenta, różne instytucje służyły jako rezydencja dyrektora naczelnego na Filipinach. Hiszpański gubernator generalny, najwyższy rangą urzędnik na Filipinach w epoce hiszpańskiej, rezydował w Palacio del Gobernador wewnątrz otoczonego murami miasta Intramuros . Jednak po trzęsieniu ziemi w 1863 roku Palacio del Gobernador został zniszczony, a rezydencja i urząd generalnego gubernatora przeniesiono do Pałacu Malacañang. Podczas rewolucji filipińskiej prezydent Aguinaldo mieszkał we własnym domu w Kawit, Cavite . Po porażce w wojnie filipińsko-amerykańskiej Aguinaldo przeniósł stolicę Filipin w różne rejony, walcząc w pogoni za siłami amerykańskimi. Kiedy Amerykanie zajęli Filipiny, używali pałacu również jako oficjalnej rezydencji. Podczas japońskiej okupacji Filipin biura rządowe i rezydencja prezydencka zostały przeniesione do Baguio, a Mansion House służył jako oficjalna rezydencja. W międzyczasie w hotelu Omni Shoreham w Waszyngtonie rezydował prezydent Wspólnoty Filipińskiej Quezon. Po odzyskaniu niepodległości zaczęto planować budowę nowej rezydencji prezydenckiej, która zastąpiłaby Malacañang w nowej stolicy . Plany jednak się nie spełniły i oficjalna rezydencja prezydenta pozostała w Pałacu Malacañang w Manili.\nRzeczywistą rezydencją urzędującego prezydenta Rodrigo Duterte jest Bahay ng Pagbabago ( w tłumaczeniu House of Change ), wcześniej znany jako Bahay Pangarap ( w tłumaczeniu House of Dreams ), mniza budowla położona po drugiej stronie rzeki Pasig od pałacu Malacañang w parku Malacañang, który jest jest częścią kompleksu prezydenckiej grupy bezpieczeństwa . Były prezydent Benigno Aquino III był pierwszym prezydentem, który mieszkał w Bahay Pangarap, swojej oficjalnej rezydencji. Pierwotnie został zbudowany w latach 30. XX wieku za administracji prezydenta Manuela L. Quezona jako dom wypoczynkowy i mice nieformalnych zajęć i funkcji społecznych dla Pierwszej Rodziny. Dom został zaprojektowany przez architekta Juana Arellano w latach 30. XX wieku i przeszedł szereg renowacji na początku lat 60., w 2008 i 2010 roku.\nPrezydent ma również inne kompleksy ogólnopolskie do użytku służbowego. Rezydencja w Baguio jest oficjalnym letnim pałacem prezydenta. Pałac został pierwotnie zbudowany w 1908 roku, aby służyć jako oficjalna letnia rezydencja amerykańskich gubernatorów generalnych, a później stał się domem wakacyjnym i biurem roboczym prezydentów podczas ich wizyt w Baguio. Malacañang z południa w Davao City to rezydencja prezydenta na Mindanao . Został zbudowany w 2005 roku i służy jako oficjalna rezydencja kolejnych prezydentów odwiedzających Davao i okoliczne prowincje. Malacañang sa Sugbo w Cebu City było oficjalną rezydencją prezydenta w Visayas . Pierwotnie biuro Urzędu Celnego (BOC) w Visayas, zostało przekształcone w pałac prezydencki w 2004 roku. Później zwrócono je BOC. Malacañang Północy był także oficjalną rezydencją prezydenta w regionie Ilocos . Rezydencja jest obecnie wykorzystywana jako muzeum prezydenckie.\nGłówny artykuł: transport lotniczy szefów państw i rządów § Filipin\nAérospatiale SA-330 Puma przewożący prezydenta Corazona C. Aquino w bazie marynarki wojennej Subic Bay .\n250. (prezydenckie) skrzydło lotnicze filipińskich sił powietrznych ma za zadanie zapewnić bezpieczny i wydajny transport lotniczy prezydentowi Filipin i pierwszej rodzinie. Zdarzało się też, że skrzydło otrzymywało zadanie zapewnienia transportu innym członkom rządu, odwiedzającym głowy państw i innym gościom państwowym.\nWiększość floty jest dość przestarzała, z kilkoma wyjątkami, w tym: 1 Fokker F28, który jest używany głównie do krajowych podróży prezydenta i jest również nazywany „Kalayaan One”, gdy prezydent jest na pokładzie, 4 śmigłowce Bell 412, 3 Śmigłowce Sikorsky S-76, 1 Sikorsky S-70 -5 Black Hawk, kilka Bell UH-1N Twin Huey, a także Fokker F-27 Friendship . We wrześniu 2020 r. dostarczono nowy Gulfstream G280, który będzie używany do transportu VIP, a także do misji C2 (dowodzenie i kontrola). W przypadku podróży poza Filipiny Siły Powietrzne korzystają z Bombardier Global Express lub czarterują odpowiednie samoloty od flagowego przewoźnika tego kraju, Philippine Airlines . Każdy samolot PAL o numerze lotu PR/PAL 001 i znaku wywoławczym PHILIPPINE 001 jest lotem obsługiwanym przez Philippine Airlines w celu przewozu prezydenta Filipin. Prezydent czasami czarteruje prywatne odrzutowce na podróże krajowe na Filipinach, ponieważ niektóre lotniska na Filipinach mają małe pasy startowe.\nHelikopter prezydencki Bell 412 rozbił się 7 kwietnia 2009 roku w górzystej prowincji Ifugao na północ od Manili. Na pokładzie było osiem osób, w tym dwóch podsekretarzy gabinetu i kilku żołnierzy. Lot był w drodze do Ifugao z Baguio jako partia przednia prezydenta Macapagal-Arroyo, kiedy wieża kontrolna na nieistniejącym już lotnisku Loakan straciła łączność z statkiem kilka minut po starcie.\nAdministracja Arroyo planowała kupić kolejny samolot o wartości około 1,2 miliarda pesos przed końcem kadencji w czerwcu 2010 roku, ale anulowała zakup z innych powodów.\nGłówny artykuł: BRP Ang Pangulo (AT-25)\nBRP Ang Pangulo (BRPoznaczaBarkó ng Repúblika ng Pilipinas, „Statek Republiki Filipin”; „An Pangulo” to filipiński dla „prezydenta”) został zamówiony przezfilipińską marynarkęw dniu 7 marca 1959 r. Został zbudowany w i przez Japonię podczas administracji prezydenta Garcíi w ramach japońskich reparacji dla Filipin za II wojnę światową. Służy przede wszystkim do zabawiania gości urzędującego prezydenta.\nGłówny artykuł: Oficjalny samochód państwowy § Filipiny\nPrezydent Filipin używa dwóch czarnych i ciężko opancerzonych Mercedes-Benz W221 S600 Guard, podczas gdy jeden jest pojazdem-wabikiem. W konwojach prezydent jest eskortowany przez Prezydencką Grupę Zabezpieczającą, wykorzystującą przede wszystkim SUV-y Nissan Patrol z kombinacją następujących pojazdów: Audi A6, BMW serii 7, Chevrolet Suburban, Hyundai Equus, Hyundai Starex, Toyota Camry, Toyota Fortuner, Toyota Land Cruiser, motocykle filipińskiej policji krajowej 400 cm3, filipińska policja narodowa Toyota Altis (wariant samochodu policyjnego), inne pojazdy państwowe i karetki pogotowia na ogonie konwoju; liczba zależy od mica docelowego. Samochody prezydenckie są oznaczone i zarejestrowane numerem rejestracyjnym 1 lub słowem PANGULO (prezydent). Limuzyna nosi flagę Filipin, a od czasu do czasu standard prezydencki.\nOficjalne samochody państwowe prezydenta\nJose P. Laurel 1942 Packard Custom Super Eight: limuzyna sto osiemdziesiąt\nManuel Roxas Limuzyna Cadillac serii 75 z 1940 r.\nElpidio Quirino 1953 Chrysler Imperial Limuzyna\nRamon Magsaysay 1955 Cadillac seria 75-23\nCarlos P. Garcia Brak zapisów, prawdopodobnie takie same jak Magsaysay\nFerdynand Marcos Mercedes-Benz 600 Limuzyna\nFidel V. Ramos Osłona Mercedes-Benz 500SEL\nJózef Estrada Mercedes-Benz S600 (W140)\nBenigno Aquino III Mercedes-Benz Klasy S (W221)\nW przypadku podróży regionalnych prezydent wsiada do Toyoty Coaster lub Mitsubishi Fuso Rosa lub innych pojazdów należących do korporacji państwowych i kontrolowanych przez rząd lub agencji rządowych. W tym przypadku PSG eskortuje prezydenta lokalnymi radiowozami z karetką na ogonie konwoju.\nByły prezydent Benigno Aquino III wolał używać swojego osobistego pojazdu, Toyoty Land Cruiser 200 lub krewnego Lexusa LX 570, zamiast czarnych prezydenckich limuzyn po tym, jak ich elektroniczne mechanizmy zostały uszkodzone przez wodę. Malacañang ogłosił zainteresowanie nabyciem nowej limuzyny prezydenckiej.\nObecny prezydent, Rodrigo Duterte, woli używać białej, kuloodpornej, opancerzonej Toyoty Landcruiser jako swojego oficjalnego pojazdu prezydenckiego zamiast „luksusowego” Mercedes-Benz W221 S600 Guard, chcąc być „Prezydentem Ludu”.\nBiuro Prezydenta przez dziesięciolecia posiadało również różne samochody, w tym Chrysler Airflow z 1937 roku, który służył jako pierwsza limuzyna prezydencka w kraju dla Manuela L. Quezona .\nGłówny artykuł: Prezydencka Grupa Bezpieczeństwa\nPresidential Security Group (w skrócie PSG) jest główną agencją, której zadaniem jest zapewnienie bezpieczeństwa prezydentowi, wiceprezydentowi i ich najbliższym rodzinom. Zapewniają również usługi ochronne dla wizytujących głów państw i dyplomatów.\nW przeciwieństwie do podobnych grup na całym świecie, które chronią inne postacie polityczne, PSG nie ma obowiązku zajmowania się kandydatami na prezydenta. Jednak byli prezydenci i ich najbliższe rodziny mają prawo do niewielkiego zabezpieczenia od PSG. Obecnie PSG wykorzystuje SUV-y Nissan Patrol jako główne pojazdy bezpieczeństwa.\nPrezydenci Emilio Aguinaldo i Manuel L. Quezon podczas kampanii w 1935 roku.\nPo odejściu z urzędu wielu prezydentów zajmowało różne stanowiska publiczne i starało się pozostać w centrum uwagi. Oprócz innych wyróżnień, byli prezydenci i ich najbliższe rodziny mają prawo do siedmiu żołnierzy jako funkcjonariusza ochrony.\nJosé P. Laurel, który był jedynym prezydentem Drugiej Republiki Filipin, został wybrany do Senatu w 1951 roku i służył w wyższej izbie do 1957 roku, co uczyniło go pierwszą głową państwa w kraju, która ubiegała się o niższy urząd po jego prezydenturze. Podczas jego kadencji Partia Nacionalista nakłaniała go do kandydowania na prezydenta w 1953 roku. Odmówił, zamiast tego pracował na rzecz udanego wyboru Ramona Magsaysay, który następnie mianował Laurela szefem misji dyplomatycznej, której zadaniem było negocjowanie handlu i innych kwestii ze Stanami Zjednoczonymi urzędników, co doprowadziło do zawarcia umowy Laurel-Langley . Laurel był także przewodniczącym Misji Gospodarczej do Stanów Zjednoczonych (1954) i założycielem Liceum Uniwersytetu Filipińskiego .\nSergio Osmeña został członkiem Rady Stanu pod rządami Roxasa, Quirino, Magsaysay i Garcíi. Był także członkiem Rady Bezpieczeństwa Narodowego w administracji Garcíi.\nElpidio Quirino został również radnym stanu za prezydenta Magsaysay.\nCarlos P. Garcia był delegatem, później wybrany na przewodniczącego Konwencji Konstytucyjnej 11 lipca 1971 r.\nDiosdado Macapagal był również delegatem, a następnie zastąpił Carlosa P. García na stanowisku przewodniczącego Konwencji Konstytucyjnej z 1971 roku. Wykładał także na uniwersytetach, a później był radcą stanu za prezydentów Aquino Mere i Ramosa.\nCorazon Aquino był członkiem Rady Bezpieczeństwa Narodowego pod rządami Ramosa, Estrady i Arroyo. Była także członkiem Rady Stanu pod przewodnictwem prezydenta Arroyo.\nFidel Ramos założył Fundację Ramos Peace and Development. Był starszym doradcą i członkiem Rady Bezpieczeństwa Narodowego przy prezydent Estradzie. Ramos był członkiem Rady Stanu i ambasadorem za prezydentury Arroyo. Został później mianowany specjalnym wysłannikiem do Chin za prezydenta Duterte, aby rozpocząć dwustronne negocjacje z Chinami w sprawie sporów na Morzu Południowochińskim, ale później zrezygnował 1 listopada po wizycie państwowej prezydenta Duterte w Pekinie 16 października 2016 r.\nJoseph Estrada powrócił do filmu w listopadzie 2009 roku, zagrał w Ang Tanging Pamilya: A Marry Go Round w ramach promocyjnej próby ubiegania się o drugą kadencję jako prezydent w 2010 roku, pośród wielu kontrowersji dotyczących legalności jego intencji (pozwolono mu startować w każdym razie przez COMELEC, ponieważ Sąd Najwyższy nigdy nie wypowiadał się w tej sprawie) z wieloma pytaniami, dlaczego takie naruszenie konstytucji było kiedykolwiek dozwolone. Jego zwolnienie z więzienia w 2007 roku przez jego następczynię, Glorię Macapagal Arroyo, w wątpliwość przywróciło mu przywileje polityczne i pozwoliło mu ponownie startować. Estrada ostatecznie został członkiem Rady Bezpieczeństwa Narodowego pod Arroyo. Po przegranej z Noynoyem Aquino w 2010 roku pobiegł przeciwko Alfredo Limowi o urząd burmistrza Manili w 2013 roku i wygrał. Estrada był burmistrzem w latach 2013-2019, co uczyniło go trzecią głową państwa kandydującą na niższy urząd po jego prezydenturze.\nGloria Macapagal Arroyo kandydowała i zdobyła mice w Izbie Reprezentantów Filipin jako przedstawicielka 2. Dystryktu Pampanga w wyborach w 2010 roku, czyniąc ją drugą po Laurel głową państwa, która po objęciu urzędu prezydenckiego ubiegała się o niższy urząd. Arroyo później służyła na głównych stanowiskach w Izbie Reprezentantów, takich jak wicemarszałek od 2016 do 2017 roku i została wybrana na marszałka 23 lipca 2018 roku, co czyni ją pierwszą kobietą na tym stanowisku.\nNa dzień 24 czerwca 2021 r. jest trzech żyjących byłych prezydentów, jednego ustępującego prezydenta i jednego przypuszczalnego prezydenta-elekta. Ostatnią śmiercią byłego prezydenta był Benigno Aquino III (2010-2016).\n(1992–1998) 18 marca 1928 (wiek 94)\n(1998–2001) 19 kwietnia 1937 (wiek 85)\n(2001-2010) 5 kwietnia 1947 (wiek 75)\nPierwsze Panie i Panowie Filipin\nMałżonka prezydenta Filipin\nPieczęć Prezydenta Filipin\nJęzyki, którymi posługują się prezydenci Filipin\nLista nieoficjalnych prezydentów Filipin\nLista wiceprezydentów Filipin\nFilipińskie style i zwroty grzecznościowe\nSzefowie państw i rządów Filipin\nLista przywódców suwerennych państw na Filipinach\nLista zarejestrowanych danych na Filipinach\nGeneralny Gubernator Filipin\n„ Mówimy Mabuhay ”\nBorromeo, Soledad Masangkay; Borromeo-Buehler, Soledad (1998). Krzyk Balintawaka: wymyślona kontrowersja: analiza tekstowa z dołączonymi dokumentami . Ateneo de Manila University Press. ISBN 978-971-550-278-8.\nHalili, Krystyna N; Halili, Maria Krystyna (2004). Historia Filipin . Rex Bookstore, Inc. ISBN 978-971-23-3934-9.\nWikimedia Commons zawiera multimedia związane z prezydentami Filipin .\nKonstytucje narodowe Filipin\nBiuro Prezydenta Filipin\nMuzeum i Biblioteka Prezydencka\nDziennik Urzędowy: Oddział Wykonawczy\n„We Say Mabuhay” – hymn prezydenta Filipin\n„Marsz Prezydenta Filipin” (tytuł nieoficjalny) – piosenka grana, gdy prezydent otrzymuje odznaczenia wkowe przez Siły Zbrojne Filipin\nTa strona była ostatnio edytowana 15 maja 2022 o 02:34 (UTC) .


Teatr Miniatura w Gdańsku, teatr dla dzieci, Wieloryb, Bunt, miniatura, Jakub Roszkowski\nPozostaje jeszcze wyjaśnić, co w tym wszystkim robi Lech Wałęsa. O tym, że jego biografia jest jednym z wielu możliwych kluczy do wydanej w 1998 roku powieści Jerzego Limona, wiadomo było od zawsze – wszak bóg Waleza (Velesa) pojawia się na kartach książki wielokrotnie. Intuicja podpowiedziała autorowi adaptacji, że wydobycie na wierzch tego ukrytego sensu i uczynienie z niego osi spektaklu zapewni mu zwartość. I to się sprawdziło.\nAdaptacja jest niewątpliwie największym atutem tego przedstawienia. Ciekawym scenograficznym pomysłem jest rozłożenie przez Małgorzatę Bulandę na podłodze sceny kawałków ciała wieloryba jako rodzaju modelu do składania i rozkładania na części. To doskonały komentarz do „puzzlowej” natury książki.\nSzkoda jedynie, że zespół aktorski nie kreuje wyrazistych postaci, a na niektóre drugoplanowe role wypada jedynie spuścić kurtynę milczenia. Spektakl często przez to utyka, ale gdy w ostatniej scenie grający Wałęsę Jacek Gierczak mówi nam z ekranu w krótkim monologu, że wszystko w historii polega na zmyśleniu, wychodzimy z tą myślą z teatru. Biografia Lecha Wałęsy to najlepszy materiał dla takich pytań. Kto czytał książkę Wałęsa. Człowiek z teczki Sławomira Cenckiewicza, ten wie, że lider „Solidarności” był już od swojej służby wojskowej prowadzony jak na sznurku, nie przez tajemne bractwo Korektorów co prawda, ale przez tajne służby…


Lalka - Tom I - Rozdział I - Wypracowania\nLalka – Tom I – Rozdział I\nW renomowanej jadłodajni, gdzie na wieczorną przekąskę zbierali się właściciele składów bielizny i składów win, fabrykanci powozów i kapeluszy, poważni ojcowie rodzin utrzymujący się z własnych funduszów i posiadacze kamienic bez zajęcia, równie dużo mówiono o uzbrojeniach Anglii, jak o firmie J. Mincel i S. Wokulski. Zatopieni w kłębach dymu cygar i pochyleni nad butelkami z ciemnego szkła, obywatele tej dzielnicy jedni zakładali się o wygranę lub przegranę Anglii, drudzy o bankructwo Wokulskiego; jedni nazywali geniuszem Bismarcka, drudzy – awanturnikiem Wokulskiego; jedni krytykowali postępowanie prezydenta MacMahona, inni twierdzili, że Wokulski jest zdecydowanym wariatem, jeżeli nie czymś gorszym…\nPan Deklewski, fabrykant powozów, który majątek i stanowisko zawdzięczał wytrwałej pracy w jednym fachu, tudzież radca Węgrowicz, który od dwudziestu lat był członkiem – opiekunem jednego i tego samego Towarzystwa Dobroczynności, znali S. Wokulskiego najdawniej i najgłośniej przepowiadali mu ruinę. – Na ruinie bowiem i niewypłacalności – mówił pan Deklewski – musi skończyć człowiek, który nie pilnuje się jednego fachu i nie umie uszanować darów łaskawej fortuny. – Zaś radca Węgrowicz po każdej również głębokiej sentencji swego przyjaciela dodawał:\n– Siódma buteleczka, panie radco. Służę piorunem!\n– Nazywam go – odparł, powoli ogryzając i zapalając cygaro – nazywam go wariatem, gdyż go znam lat… Zaczekaj pan… Piętnaście… siedemnaście… osiemnaście… Było to w roku 1860… Jadaliśmy wtedy u Hopfera. Znałeś pan Hopfera?…\n– No skąd! Zwyczajnie – stosunki z Akademią Medyczną, ze Szkołą Sztuk Pięknych… Wtedy wszystkim paliło się we łbach, a on nie chciał być gorszym od innych. W dzień służył gościom przy bufecie i prowadził rachunki, a w nocy uczył się…\n– Taka jak innych – odparł radca, niechętnie machając ręką.- Tylko że przy posłudze był, bestia, niemiły; na najniewinniejsze słówko marszczył się jak zbój… Rozumie się, używaliśmy na nim, co wlazło, a on najgorzej gniewał się, jeżeli nazwał go kto „panem konsyliarzem”. Raz tak zwymyślał gościa, że mało obaj nie porwali się za czuby.\n– Naturalnie, handel cierpiał na tym…\n– Poszedł i nawet zdał egzamin do Szkoły Głównej. No, ale co pan powiesz – ciągnął radca uderzając ajenta w kolano – że zamiast wytrwać przy nauce do końca, niespełna w rok rzucił szkołę…\n– Nie koniec na tym… W roku 1870 wrócił do Warszawy z niewielkim fundusikiem. Przez pół roku szukał zajęcia, z daleka omijając handle korzenne, których po dziś dzień nienawidzi, aż nareszcie przy protekcji swego dzisiejszego dysponenta, Rzeckiego, wkręcił się do sklepu Minclowej, która akurat została wdową, i – w rok potem ożenił się z babą grubo starszą od niego.\n– Miał – poprawił radca – ale go nie uszanował. Inny na jego miejscu ożeniłby się z jaką uczciwą panienką i żyłby w dostatkach; bo co to, panie, dziś znaczy sklep z reputacją i w doskonałym punkcie!… Ten jednak, wariat, rzucił wszystko i pojechał robić interesa na wojnie. Milionów mu się zachciało czy kiego diabła!\n– Ósma? – powtórzył radca – to być nie może. Zaraz… Przedtem była szósta, potem siódma… – mruczał zasłaniając twarz dłonią. – Może być, że ósma. Jak ten czas leci!…\nAni jednak ciekawość ogółu, ani fizyczne i duchowe zalety trzech subiektów, ani nawet ustalona reputacja sklepu może nie uchroniłaby go od upadku, gdyby nie zawiadował nim czterdziestoletni pracownik firmy, przyjaciel i zastępca Wokulskiego, pan Ignacy Rzecki.\nBolesław Prus lalka, rozdział


Suchoj Su-27. 1977r. - Polot\nSuchoj Su-27 to ciężki samolot myśliwsko-przechwytujący. Żurawik, tak zwyczajowo rosjanie nazywają samolot Suchoj Su-27, który stał się jednym z najpopularniejszych samolotów myśliwskich XX wieku. Samolot stale modernizowany i rozwijany w wielu wariantach długo będzie gościł na niebie. Obok samolotu Mikojan i Guriewicz MiG-29 jest najlepiej znanym samolotem produkcji radzieckiej. Zawdzięcza to bardzo dobrym własnościom manewrowym, zupełnie nie pasującymi do jego dużych gabarytów.\nSuchoj Su27 UB nb 67. Ukraina. 2017 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman\nSuchoj Su27 nb 39. Ukraina. 2011 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman\nW 1965 roku, w USA został ogłoszony konkurs na samolot myśliwski nowej generacji, którego efektem był F-15. Zgodnie z zasadą preferanowaną przez Leonida Breżniewa (taki radziecki car okresu komunizmu) „lustrzanego odbicia” do podobnego programu przystąpiono w CCCP. Program w 1969 roku, oznaczono PFI (perspektiwnyj frontowej istrebitiel - przyszłościowy myśliwiec frontowy).\nDo pracy przystąpiły trzy biura projektowe: Jakowlew, Suchoj i Mikojan. Biuro OKB Jakowlewa przedstawiło projekt Jak-45, będący kontynuacja linii Jak-28 z silnikami izdielije 69, zabudowanymi w skrzydłach. Projekt ten niemal na początku odrzucono.\nJeszcze przed rozstrzygnięciem konkursu biuro konstruktorskie Artioma Mikojana przedstawiło inną ideę: propozycję powtórzenia rozwiązań amerykańskich, gdzie obok ciężkiego samolotu F-15 powstał też lekki samolot F-16. Na początku 1971 roku, odbyło się posiedzenie Rady Naukowo - Technicznej z udziałem przedstawicieli ministerstwa przemysłu lotniczego, przemysłu obronnego, przemysłu radiotechnicznego oraz sił powietrznych. Przyjęto na nim propozycję budowy dwóch samolotów. Tym samym konkurs się zakończył. Biuro OKB Mikojana przystąpiło do pracy nad mniejszym myśliwcem, LPFI (logkij – lekki), a w OKB Suchoj TPFI (tiażołyj – ciężki).\nPodstawowym zadaniem nowego ciężkiego myśliwca stało się zwalczanie celów powietrznych na wysokościach od 30 m do 30 000 m, dysponując prędkością przy ziemi (200 m) 1 350 – 1 450 km/h i na dużym pułapie 2 300 – 2 500 km/h. Bardzo ważnym warunkiem było zwalczanie celu na tle ziemi. Dla samolotu ustalono promień działania w konfiguracji n-n-n (cały czas nisko) na 400 km, a w konfiguracji w-w-w (cały czas wysoko) na 1 600 km.\nStosunek ciągu silników do ciężaru startowego samolotu określono na 1,2:1. Zgodnie z wymaganiami sił powietrznych, samolot miał działać z lotnisk trzeciej klasy, czyli o długości RWY - 1 200 m.\nW OKB Suchoj kierowanego przez Pawła Osipowicza Suchoja, a właściwie Suchowo, na czele zespołu konstruktorskiego stanął Jewgieni Iwanow i jego zastępca Oleg Samojłowicz. W 1975 roku, podczas prac nad samolotem zmarł Paweł Suchoj. Jego miejsce zajął Michaił Pietrowicz Simonow.\nCo ciekawe, sam Paweł Suchoj nie chciał brać udziału początkowo w konkursie. Twierdził słusznie, że rosjanie nie dysponują wyposażeniem odpowiednio lekkim. Przy tych samych parametrach, masa radzieckich urządzeń jest 2 - 3 razy większa od odpowiedników na Zachodzie. Czyni to niemożliwym zbudowanie myśliwca lustrzanego do F-15. Do programu został przekonany w momencie zapewnienia o możliwości kradzieży technologii Zachodniej.\nKoncepcja samolotu T-10.\nProjekt otrzymał oznaczenie T-10, co sugeruje zastosowanie skrzydła trójkątnego. Tu należy się wyjaśnienie. Od 1953 roku, w OKB Suchoj projektowane samoloty ze skrzydłem trójkątnym otrzymywały oznaczenie T, a ze skrzydłem skośnym S. Nawet początkowo samolot Su-24 (T-6) był projektowany ze skrzydłem delta.\nSamolot projektowano jako konkurent samolotu F-15, ale najwięcej materiałów wywiadowczych rosjanie uzyskali na temat myśliwca pokładowego (morskiego) F-14. Znaczną część z tych materiałów dostarczył As Polskiego wywiadu generał Marian Zacharskiego.\nTo wszystko mogłoby sugerować, że samolot otrzyma modne w tym czasie skrzydło o zmiennej geometrii. Jednak to rozwiązanie ma także istotne wady. Masa konstrukcji zwiększa się o 10 – 15 %, wymaga dodatkowej instalacji i większych usztywnień płatów.\nWyjściem z sytuacji okazała się koncepcja skrzydła pasmowego. Skrzydło takie składa się z dwóch zasadniczych elementów. Z tak zwanego napływu ( pasma ) i skrzydła podstawowego skośnego. Płat ten daje bardzo duży zakres prędkości użytkowych i kątów natarcia. Całościowo daje lepsze efekty niż zmienna geometria przy nieporównywalnie prostszej konstrukcji. Projekt zakładał skrzydło z ostrołukowym kształtem krawędzi natarcia i deformacją powierzchni wprowadzoną dla uzyskania maksymalnej wartości doskonałości aerodynamicznej. Na jego podstawie wykonano model do badania w tunelu aerodynamicznym. Próby wykazały jego bardzo wysoką doskonałość aerodynamiczną, wynoszącą 12,6 przy prędkości Ma=0,85.\nPoczątkowy projekt przewidywał użycie podwozia jednotorowego z obciążeniem 15 % na przednią goleń oraz 85 % na podwozie główne będące czterokołowym wózkiem. Taki układ podwozia konstruktorzy wybrali z jednego powodu: chcieli zrobić aerodynamicznie czysty samolot, perfekcyjny do końca, w którym wszystko podporządkowane byłoby wymaganiom aerodynamiki. Jednak szybko powrócono do układu klasycznego.\nIstotną decyzją było zastosowanie, po raz pierwszy w CCCP, instalacji hydraulicznej, o znacznie większym ciśnieniu roboczym niż stosowane dotychczas, czyli 280 kG/cm2, zamiast 210 kG/cm2. Chodziło o zmniejszenie masy instalacji (o 7%) i zmniejszenie rozmiarów mechanizmów wykonawczych, a tym samym możliwość umieszczenia ich w cienkich skrzydłach. Było to trudne, bowiem trzeba było zastosować nowe materiały (wysoko wytrzymała stal WNS-2) oraz specjalne chłodzenie instalacji.\nDla samolotu przewidziano elektro-impulsowy system sterowania, który eliminuje praktycznie mechaniczne sterowanie. System pierwotnie zaprojektowano dla bombowca eksperymentalnego T-4 (izdielije 100). Dla nowego myśliwca uczyniono kolejny krok na przód wprowadzając układ sztucznej stateczności. Nad całością czuwa komputer. Dzięki temu wszystkie powierzchnie sterowe zostały włączone w układ sterowania ruchem maszyny, co jest nie do osiągnięcia przez konwencjonalny układ sterowania. Był to stosunkowo prosty układ fly-by-wire, gdzie pilot o wszystkim decydował.\nSystem sterowania zmniejszył masę konstrukcji poprzez wyeliminowanie cięgien, popychaczy, dźwigni. Zwiększył odporność samolotu na uszkodzenia spowodowane trafieniem pociskiem. Przewody elektryczne są zwielokrotnione i przebiegają różnymi drogami, co dodatkowo zwiększa bezpieczeństwo. System elektroniczny sam eliminuje linie uszkodzone.\nZyskano nie tylko na masie, ale i na przestrzeni wewnętrznej płatowca, co pozwoliło na zwiększenie ilości zabieranego paliwa. Ułatwiło to spełnienie jednego z założeń, którym było wyeliminowanie dodatkowych zbiorników podwieszanych. Uznano bowiem, że zwiększają one znacznie SPO (skuteczna powierzchnie odbicia echa radarowego), pogarszają własności lotne i komplikują instalację paliwową, zwiększając ryzyko awarii.\nZespół napędowy samolotu T-10.\nNa początku wydawało się konstruktorom, że wystarczą dla samolotu silniki ówcześnie konstruowane. Najnowszym był silnik jednoprzepływowy AL-21 F 3, który właśnie był wprowadzany do produkcji, jako napęd Su-22 i Su-24. Lecz potem, szczegółowo analizując zadanie policzyli, że z tymi silnikami nie uda się uzyskać niezbędnych parametrów samolotu, a zwłaszcza stosunku ciągu do ciężaru samolotu równego 1,2:1, a także zasięgu z normalnym zapasem paliwa.\nDlatego wkrótce złożono zamówienie na nowy silnik, do którego opracowywania przystąpił w 1975 roku, zespół Archipa Lulki. Miał to być dwuprzepływowy silnik z dopalaczem, nazwany AL-31. Wymagano od silnika ciągu 2 x 122,58 kN (2 x 12 500 kG), masy jednostkowej 0,125 oraz zużycia paliwa 0,061 kg/Nxh. Lecz przyjęte parametry okazały się zbyt optymistyczne.\nDługo trwały rozważania na temat wprowadzenia w silniku dodatkowego zakresu nadzwyczajnego dopalania, ale okazało się to niedopuszczalne ze względu na temperatury pracy, zwłaszcza w locie na dużej wysokości. W końcowej wersji silnika, nazwanej AL-31 F, konstruktorom udało się uzyskać wymagany ciąg startowy 2 x 122,58 kN, ( 2 x 12 500 kG ). Dokładnie spełniono wymagania wobec masy jednostkowej silnika, ale zużycie paliwa wzrosło do wartości 0.068 kg/Nxh.\nOpracowanie nowego silnika trwało dłużej niż nowego samolotu. Dlatego też pierwsze samoloty prowizorycznie wyposażono w silniki AL-21 F 3. Silnik AL-31 F przeszedł próby państwowe dopiero w 1985 roku, wraz z samolotem T-10 S.\nWyposażenie i uzbrojenie samolotu T-10.\nRadykalne zmiany zaszły w systemach uzbrojenia i wyposażeniu samolotów myśliwskich nowej generacji. Przeniesienie się lotnictwa uderzeniowego na małe wysokości zmusiło konstruktorów do opracowania radarów ( stacji radiolokacyjnych ) zdolnych śledzić cele powietrzne z góry, na tle ziemi. Opracowano również nową generację k.p.r. klasy p-p, znacznie bardziej zwrotnych niż poprzednie, bardziej precyzyjnych i mających większy zasięg.\nWedług pierwszego projektu, samolot T-10 miał otrzymać radar Sapfir-23 D z MiG-23. Uzbrojony miał być w dwa ciężkie k.p.r. R-33 ( K-33 ), przygotowywane dla MiG-31 oraz średnie K-23 z MiG-23, a także dwulufowe działko GSz-23. Było to zgodne z żądaniem wojska, aby samoloty nowej generacji mogły używać istniejących pocisków rakietowych, których duże ilości znajdowały się w magazynach. Jednak z czasem opracowano nowe pociski rakietowe. Zbudowano także nowy radar z anteną szczelinową.\nPrototyp T-10. 1977 rok.\nDo budowy pierwszego prototypu T-10-1 przystąpiono w zakładzie produkcji doświadczalnej biura konstruktorskiego przy ulicy Polikarpowa, na skraju lotniska Chodynka w Moskwie. Budowę zakończono na początku 1977 roku. Pierwszy lot odbył się 20.05.1977 roku. Samolot pilotował Władimir Siergiejewicz Iliuszyn. Samolot skierowano na próby do Centrum Lotniczo-Doświadczalnego Ministerstwa Przemysłu Lotniczego CCCP im. Żukowskiego w Romanskoje i wkrótce rozpoznany został przez amerykańskiego satelitę. Do prób w locie wprowadzono cztery prototypy oznaczone od T-10-1 do T-10-4. Maszynę T-10-2 oblatano w 1978 roku.\nProwadzone analizy, oraz nowe materiały wywiadowcze na temat F-15 nie pozostawiały jednak wątpliwości. T-10 w ówczesnej postaci ustępował większością parametrów samolotowi F-15.\nSamolot należało poddać modyfikacji. Nie tylko jego płatowiec, ale także wyposażenie. Zwłaszcza radar był przestarzały. Udało się przekonać ministerstwo przemysłu do podjęcia przez OKB Suchoj nowej pracy.\nNowa praca nad samolotem T-10 S.\nTym razem na czele zespołu konstrukcyjnego stanął Michaił Simonow, a na stanowisku zastępcy pozostał Oleg Samojłowicz. Zakres prac objął wszystkie elementy samolotu.\nPrzebudowie podano skrzydła samolotu. Zmieniono ich obrys i grubość. Przebudowano powierzchnie sterowe. Na krawędzi natarcia zastosowano klapy. Przekonstruowano kadłub samolotu pod względem aerodynamicznym, aby zmniejszyć przekrój poprzeczny samolotu. Przekonstruowano hamulce aerodynamiczne - przeniesiono je z klap komór podwozia głównego na grzbiet samolotu. Zmieniono miejsce mocowania usterzeń pionowych. Usterzenie T-10 S umieszczono na bocznych wysięgnikach i powiększono ich powierzchnię. Dodano także dolne kierownice aerodynamiczne. Kabina pilota została przebudowana. Znacznie poprawiono widoczność z kabiny, poprzez powiększenie owiewki i podniesienie fotela pilota. Kabina jest też inaczej otwierana: w T-10 ruchoma część osłony jest odsuwana do tyłu, zaś w T-10 S — unoszona do góry do tyłu.\nW biurze konstruktorskim ogłoszono konkurs na rozwiązanie problemu ochrony silnika przed zanieczyszczeniami. Pierwsze miejsce zajął pomysł Kiriłła Kurianskiego: składana siatka we wlocie odbija zanieczyszczenia w dół, gdzie wypadają one na zewnątrz przez żaluzje, stanowiące równocześnie dodatkowe wloty startowe.\nWyposażenie samolotu Su-27.\nStacja radiolokacyjna. Koherentna SR impulsowo-dopplerowska jest wzorowana na konstrukcjach amerykańskich. Zasięg przeszukiwania oceniono na 240 km, a śledzenia na 185 km. Są to parametry wyższe od SR „Zasłona” z anteną o średnicy 1,1 m zamontowanej na samolocie MiG-31.\nKompleks celowniczy Su-27 zawiera SOE ( stacja optoelektroniczna ) tak zwany termolokator, który pasywnie poszukuje celów emitujących promieniowanie cieplne z odległości 70 km.\nPrototypy samolotów T-10-7 / T-10 S. 1981 rok.\nW zakładzie produkcyjnym OKB Suchoj zbudowano dwa prototypy samolotu T-10 S: T-10 S-1 ( T-10-7 ) oraz T-10 S-2 ( T-10-12 ). Ten drugi był jednocześnie wzorem do produkcji seryjnej.\nSamolot T-10-7 wystartował po raz pierwszy 20.04.1981 roku, pilotowany przez Władimira lljuszyna. Inżynierem prowadzącym próby T-10-7 był Rafaił Jarmakow. Brakujący w spisie prototypów numer T-10-8 był płatowcem przeznaczonym do prób statycznych. Ogółem zbudowano 15 wszystkich prototypów. W próbach w locie uczestniczyło 14 prototypów, łącznie z pierwszą odmianą T-10, które wykorzystano głównie do prac nad radarem.\nW ciągu 4-letniej pracy powstał praktycznie nowy samolot. Ze starej maszyny pozostały tylko koła podwozia głównego i fotel wyrzucany.\nW samolotach seryjnych udało się uzyskać doskonały stosunek ciągu do masy wynoszący 1,24, przy masie operacyjnej 22 000 kg, co jest wartością niespotykaną w innych samolotach bojowych. Samolot okazał się niezwykle zwrotny. Przy niepełnym zatankowaniu, 5 500 litrów, może wykonywać manewry z przeciążeniem równym +9 g.\nProwadzone w czasie prób analizy i badania symulacyjne wykazały, że ogólny współczynnik efektywności bojowej w porównaniu do F-15 na wskutek wprowadzonych zmian wzrósł do wartości 1,35. Proporcje uległy odwróceniu na korzyść Su-27.\nJednym z dowodów na doskonałe osiągnięcia konstrukcji było ustanowienie wielu rekordów lotniczych na eksperymentalnym Suchoj P-42, będącym wersją rekordową Su-27. Nazwa P-42 została nadana samolotowi dla uczczenia pamięci żołnierzy, którzy zginęli w walkach w 1942 roku, „Pamiat 1942”. Na samolocie P-42 ustanowiono łącznie 27 rekordów.\nProdukcja i użytkowanie Su-27, Su-27 P, Su-27 S.\nNazwę Su-27 otrzymało już pięć samolotów T-10 wyprodukowanych w latach 1980-1982. W 1982 roku, ruszyła produkcja seryjna w Komsomolsku nad Amurem koło Chabarowska Su-27 budowanych na bazie prototypu T-10 S. Po zakończeniu prób państwowych, w 1985 roku, Su-27 został oficjalnie przyjęty do uzbrojenia. Samoloty produkowano w dwóch niemal nie różniących się od siebie modyfikacjach: Su-27 S dla Sił Powietrznych i Su-27 P dla lotnictwa Obrony Powietrznej.\nW wyniku kolejnych doświadczeń wojny afgańskiej rozbudowano system obrony aktywnej i pasywnej przed samonaprowadzającymi się k.p.r. przeciwnika. Powiększono żądło. Umieszczono w nim miedzy innymi 26 sztuk naboi zakłócających. Od 20 serii produkcyjnej ich liczbę zwiększono do 96 sztuk oraz dodano urządzenia WRe. Od 21 serii produkcyjnej Su-27 pozbawiono mas przeciw-flatterowych na statecznikach pionowych. Większość zmian wprowadzono także na wcześniejszych maszynach w trakcie remontów.\nSu-27 UB / T-10 U (dwumiejscowy). 1985 rok.\nPrace nad projektem Su-27 UB ( T-10 U ) ( uczebnyj ) ruszyły w OKB Suchoj już w końcu 70-tych lat. W 1980 roku, gotowe były pierwsze szkice samolotu. W cztery lata później OKB Suchoj już razem z zakładem produkcyjnym w Komsomolsku nad Amurem – KnAAPO, przygotowano pierwszy egzemplarz na próby statyczne, o nr seryjnym 01-01.\nW dniu 7.03.1985 roku, pilot doświadczalny Nikołaj F. Sadownikow oblatał pierwszy egzemplarz dwumiejscowego samolotu T-10 U-1 nb 01, 01-02, ( niekiedy jest on nazywany T-10 UB ). W 1986 roku, do prób dołączyły kolejne prototypy T-10 U-2 ( 02-01, 02 ) i T-10 U-3 ( 02-03, 03 ). Wszystkie pierwsze 3 prototyp powstały w zakładzie produkcyjnym w KnAAPO, dlatego często mówi się o nich jako o samolotach przedseryjnych.\nJednak produkcja seryjna ruszyła w zakładzie IAPO w Irkucku, gdzie właśnie zakończono produkcję samolotów MiG-27. Stało się to w połowie 1986 roku. T-10 U otrzymał nazwę wojskową Su-27 UB, a produkcyjne izdielije 10-4 U. Pierwszy seryjny Su-27 UB wystartował w dniu 10.09.1986 roku. Za sterami siedzieli G. Je. Bułanow i N. N. Iwanow. Samolot nosi oznaczenie T-10 U-4 nr seryjny 01-01.\nW odróżnieniu od innych typowych radzieckich sparek np. MiG–29 UB, samolot Su-27 UB zachował cały system uzbrojenia i jest pełnowartościowym samolotem bojowym. Nie zmieniając rozmiarów samolotu w porównaniu z Su-27, z przodu zabudowano dwumiejscową kabinę. Tylne miejsce umieszczono na przewyższeniu. Dla zrównoważenia większego przodu kadłuba, podniesiono usterzenie pionowe i samolot Su-27 UB jest wyższy o 42 cm. Powiększono też hamulec aerodynamiczny na grzbiecie samolotu. Zmiany te powodują, że samolot dwumiejscowy jest o około 1 500 kg cięższy oraz ma słabsze charakterystyki od jednomiejscowego Su-27. Głównie mniejszy zasięg. Pierwsze seryjne maszyny trafiły do jednostek liniowych w 1987 roku.\nDo końca 1988 roku, w jednostkach znalazło się przeszło 100 samolotów Su-27, Su-27 UB. W tym czasie produkcja wynosiła 2 maszyny /miesiąc.\nWedług oficjalnych informacji, w 1990 roku, w europejskiej części CCCP było 413 Su-27, z czego 2/3 były podporządkowane wojskom Obrony Powietrznej i 1/3 Siłom Powietrznym. Dwa pułki stacjonowały za granicą, oba na terytorium Polski, od 1988 roku; 159. plm w Kluczewie koło Stargardu Szczecińskiego z 37 samolotami i 582. plm w Chojnie z 34 samolotami. ( 54 Su-27 i 14 Su-27 UB ).\nSamolot Su-27 to jedno-, dwumiejscowy samolot myśliwski przeznaczony głównie do przechwytywania celów powietrznych, szczególnie nisko lecących na tle ziemi. Układ integralny z kadłubem wytwarzającym siłę nośną, skrzydłami pasmowymi i podwójnym usterzeniem pionowym. Wykonany jest całkowicie z metalu, głównie z aluminium, w okolicach silników wykorzystano elementy tytanowe. Sięgnięto także po lital, czyli stop aluminium z litem. W śladowych ilościach użyto kompozytów. W usterzeniach i klapach wykorzystano struktury przekładkowe z wypełniaczem ulowym. Pod względem technologicznym płatowiec dzieli się na kadłub, podstawowe skrzydła, usterzenie pionowe i poziome oraz podwozie. Wytrzymałość konstrukcji od –3 g do +9 g.\nSkrzydła mają konstrukcję trzydźwigarową, plus przedni i tylny dźwigar pomocniczy. W części zasadniczej mają skos przedniej krawędzi równy 42 stopni oraz skos tylnej krawędzi 15 stopni. Wznios –2,5 stopni i kąt zaklinowania 0 stopni. Wydłużenie skrzydła 3,5. W środkowej części skrzydeł wprowadzono skręcenie aerodynamiczne zoptymalizowane dla uzyskania maksymalnej doskonałości aerodynamicznej w zakresie kątów natarcia typowych dla walki powietrznej. Uzupełnieniem dźwigarów są żebra umieszczone prostopadle do dźwigarów. Dodatkowe żebra biegnące równolegle do osi samolotu zamontowano w miejscach gdzie umieszczono węzły uzbrojenia. Obciążenie powierzchni nośnej jest stosunkowo niewielkie, przy normalnej masie startowej wynosi 350 kg/m2. Pomiędzy głównymi dźwigarami umieszczono zbiorniki paliwa. Na powierzchni skrzydła umieszczono podłużne wzierniki do kontroli pianki wypełniającej przestrzeń po zużytym paliwie.\nNa skrzydłach nie ma lotek, zastąpiły je klapolotki. Mają one powierzchnię 4,9 m2, zajmują ok. 2/3 rozpiętości skrzydła. Klapolotki wychylane są o +350 -200. Sterowanie klapolotkami w czasie startu i lądowania jest ręczne, w locie automatycznie ( komputerowo ). Całą krawędź natarcia zasadniczych części skrzydeł zajmują klapy przednie o powierzchni 4,6 m2, wychylane o 30°. Ich wychylenie jest w locie do prędkości przyrządowej równej 860 km/h, automatycznie koordynowane z wychyleniem klapolotek przez komputer pokładowy, w celu uzyskania optymalnej konfiguracji skrzydła w poszczególnych zakresach lotu. Zakończeniem skrzydeł są belki będące wyrzutniami k.p.r. oraz masami przeciw-flatterowymi. W ich tylnej części umieszczono światła pozycyjne. Z przodu długie napływy z ostrą krawędzią natarcia, służącą jako wytwornica wirów.\nKadłub samolotu jest półskorupowy z pokryciem pracującym, o wygiętej osi i zmiennym przekroju. Pod względem technologicznym dzieli się na trzy segmenty. W części przedniej znajduje się SR, kabina pilota, luk podwozia przedniego oraz przedziały z urządzeniami elektronicznymi. W celu ułatwienia dostępu do bloków elektroniki, osłona dziobu jest podnoszona do góry. Dziób rozpoczyna rurka Pitota. Dostęp do bloków elektroniki znajdujących się za kabiną pilota następuje przez luki na górnej powierzchni kadłuba oraz przez luk przedniego podwozia. Za kabiną pilota kadłub samolotu gwałtownie się zwęża i opuszcza w dół, aż między silnikami przechodzi w wąski wrzecionowaty przedział wystający daleko za dysze silników, powszechnie zwany żądłem. W środkowej części kadłuba znajdują się dwa zbiorniki paliwa i wnęki podwozia głównego, a u góry hamulec aerodynamiczny i wyposażenie. Do pierwszej wręgi centropłata mocowany jest przedni dźwigar pomocniczy skrzydła, a do drugiej wręgi pierwszy dźwigar zasadniczy skrzydła. Pomiędzy tymi wręgami są komory w których mieszczą się koła podwozia głównego. Do pierwszej wręgi mocowany jest hamulec aerodynamiczny. Trzecia i czwarta wręga łączy się z dźwigarami skrzydeł i do nich mocowane są golenie podwozia głównego. Tylna część kadłuba składa się z dwóch gondol silnikowych oraz żądła, które wystaje około 2 m za dysze wylotowe silników. Dwie zasadnicze wręgi tylnej części kadłuba służą do mocowania silników. Między nimi umieszczono agregat rozruchowy i pomocniczy. W tylnej części kadłuba mieści się wyposażenie, zbiornik paliwa, wyrzutnie flar i dipol zakłócających, część wyposażenia WRe oraz spadochron hamujący. O użyciu spadochronów o powierzchni 2 x 25 m2, decyduje pilot. W samolotach późniejszych serii po bokach belki ogonowej dobudowano wystające owiewki kryjące kolejne wyrzutnie flar i dipoli. Żądło zmniejsza także opór falowy kadłuba. Na grzbiecie kadłuba znajduje się duży hamulec aerodynamiczny o powierzchni 2,6 m2, wychylany o 54stopni do góry za pomocą siłownika hydraulicznego i włączony do systemu sterowania samolotu.\nUsterzenie jest zamocowane do bocznych wysięgników na zewnątrz gondoli silnikowych. Rozstaw usterzenia pionowego wynosi 4,30 m, stateczniki są do siebie równoległe. Łączna powierzchnia usterzenia pionowego wynosi 15,4 m2, w tym stery stanowią 3,49 m2, stery wychylane są po 25stopni. Na szczycie usterzenia pionowego umieszczono różnego rodzaju anteny i światła pozycyjne. Natomiast u podstaw umieszczono chwyty powietrza dla chłodzenia wyposażenia.\nRóżnicowe wychylane usterzenie poziome ( sterolotki ) współdziała z klapolotkami. Rozpiętość usterzenia poziomego wynosi 9,88 m, jego powierzchnia 12,24 m2, zaś wychylenie +16 stopni / -21 stopni (przy wychyleniu różnicowym ±10 stopni). Konstrukcja wielodźwigarowa z 9-cioma żebrami, równoległymi do końcowej krawędzi. W części przykadłubowej umieszczono główne żebro przenoszące obciążenie między strukturą a siłownikami. U dołu znajdują się dwie kierownice aerodynamiczne o łącznej powierzchni 2,5 m2.\nPodwozie jest wciągane, trójpodporowe, z pojedynczymi kołami na każdej goleni i z amortyzacją olejowo-powietrzną. Podwozie zostało tak skonstruowane, aby wytrzymać uderzenie pionowe z prędkością 6 m/s. Zasadniczo przeznaczone jest na nawierzchnie utwardzone. Koła główne typu KT-156D składane są do przodu, do nasady skrzydeł. Mają one średnicę 1 030 mm i szerokość 350 mm, o ciśnieniu od 12,25 do 15,7 bara. Sterowane koło przednie KN-27 o rozmiarach 680 x 260 mm i ciśnieniu w oponie równym 9,3 bara jest wyposażone w błotnik. Składane jest do przodu, do kadłuba, zaraz za stacją radiolokacyjną. Baza podwozia wynosi 5,88 m, zaś rozstaw kół głównych 4,34 m. Wszystkie koła są hamowane. Hamulce pneumatyczne, tarczowe, ceramiczno-metalowe. Do ich chłodzenia wykorzystuje się wentylatory zamontowane w piastach.\nNapędem samolotu Su-27 są dwa silniki AL-31 F ( izdielije 99 W ). Ciąg maksymalny silnika AL.-31 F wynosi 2 x 74,53 kN ( 2 x 7 600 kG ), a z dopalaniem 2 x 122,58 kN ( 2 x 12 500 kG ). Poprawione silniki AL.-31 F mają ciąg 2 x 85,30 kN, a z dopalaniem 2 x 122,63 kN. Ta odmiana ma ciąg minimalnie większy, ale przede wszystkim ułatwioną obsługę i większą żywotność.\nDane T-T Suchoj Su-27:\nRozpiętość 14,70 m. Długość 21,93 m. Wysokość 5,93 m (6,36 m wersja UB). Powierzchnia nośna 62,03 m2. Masa własna 16 400 kg (17 600 m wersja UB). Masa 28 300 kg. Prędkość maksymalna 2 500 km/h. Prędkość wznoszenia 330 m/s. Prędkość lądowania 225 km/h. Zasięg 3 800 km. Pułap 18 500 m. Rozbieg 500-700 m. Dobieg 600-700 m.\nPolska nie kupiła samolotów Suchoj Su-27, choć propozycje były przedstawiane.


Artykuły dla tagu szkoły podstawowe Rybnik • www.rybnik.com.pl\nArtykuły dla tagu: szkoły podstawowe Rybnik\nTa informacja na pewno zainteresuje rodziców, których pociechy będą rozpoczynać szkolną przygodę. Od 22 lutego rusza nabór do klas pierwszych szkół podstawowych prowadzonych przez Miasto Rybnik na rok szkolny 2021/2022.\n2021-02-19 10:28 Autor: bf\n2020-05-19 07:49 Autor: bf\nRusza nabór do klas pierwszych szkół podstawowych prowadzonych przez Miasto Rybnik na rok szkolny 2019/2020. Nabór dotyczy wszystkich dzieci siedmioletnich, które obecnie uczęszczają do przedszkola oraz wszystkich chętnych dzieci sześcioletnich (nawet tych, które już potwierdziły wolę kontynuacji edukacji przedszkolnej a teraz rodzice zmienili zdanie).\n2019-04-02 15:01 Autor: bf, źródło: UM Rybnik\nRozpoczął się nabór do klas pierwszych szkół podstawowych, prowadzonych przez Urząd Miasta w Rybniku. Co zrobić, by zapisać swoją pociechę do szkoły?\n2018-03-05 12:30 Autor: bf, źródło: UM Rybnik\n2017-06-22 12:59 Autor: bf\nZ reformą edukacji zmieni się w Rybniku sieć szkół. Czy z mapy miasta zniknie jakaś placówka?\nRybnicki magistrat przedstawił do konsultacji projekt nowej sieci szkół podstawowych w Rybniku. To pokłosie ustawy wprowadzającej reformę edukacji. Uwagi do tego projektu można przesyłać do 3 lutego. Czy to jednak oznacza, że któraś ze szkół zostanie zlikwidowana?\n2017-01-24 09:00 Autor: bf, źródło: UM Rybnik\nOddanych głosów: 2906


Hotele i Noclegi - Nansen Serwis\nŚlub i wesele To wyjątkowe wydarzenie w życiu każdego kto zdecyduje się wstąpić w związek małżeński. Większość z nas pragnie aby był to wyjątkowy czas...\nLokalizacją naszego obiektu hotelowego i restauracji jest popularne miasto na Kaszubach - Kościerzyna. Noclegi w naszym hotelu są coraz bardziej cenione wśród turystów oraz gości...\nW dzisiejszych czasach jeżeli zajmujemy się organizacją wydarzenia, jakim jest wesele to wtedy niezbędnym elementem są sale weselne. Pszczyna to jedno z większych miast znajdujących...\nPolskie góry to wiele interesujących pod względem turystycznym miejsc, do których warto zajrzeć szczególnie zimą, gdy chcemy pojeździć na nartach. Hotele w górach mogą zapewnić...\nOrganizując imprezy okolicznościowe takie jak wesela, Trójmiasto wychodzi naprzeciw oczekiwaniom klienta przygotowując praktyczne i wygodne miejsce do realizacji wypoczynku. Nasza firma wspiera przygotowanie uroczystości nie...\nZapraszamy Was do tego, aby odwiedzić w sercu Jury Krakowsko - Częstochowskiej nasz hotel z basenem. Tylko u nas przeżyjecie tak wspaniałe chwile i na...\nZapraszamy Was do najlepszego i najbardziej spokojnego miejsca na ziemi, gdzie na pewno będziecie się bardzo przyjemnie czuli. Mowa tutaj o Starej Przędzalni Aparthotel. Opinie...\nZastanawiasz się nad tym, gdzie znajdziesz dla siebie idealne pakiety wakacyjne nad jeziorem? Warto jest wiedzieć o tym, że dzisiaj nasze przedsiębiorstwo działa naprawdę doskonale...\n2018-11-28|Kategoria: Zwiedzanie / Hotele i Noclegi\nElbest Hotels ma swoje placówki w całej Polsce, dzięki czemu razem z nami zorganizujecie swoje wakacje o dowolnej porze roku. Zimą zapraszamy w góry, chociażby...\nWiele osób, które wyjeżdża na wakacje nad jezioro, interesuję się tym, czy dostępna tam jest wypożyczalnia łodzi. Mazury są miejscem, gdzie możemy wynająć różnego rodzaju...\nZorganizowanie wyjazdy na odpowiednim poziomie nie jest wcale łatwe i to niezależnie od tego, czy chodzi o spokojny wypoczynek, czy też spotkanie biznesowe. Warto więc...\nJeżeli planują Państwo spędzenie wypoczynku wśród jezior i lasów, to nasza oferta jest skierowana właśnie do Państwa. jednym z najpiękniejszych regionów Polski są mazury. O...\nJeśli poszukujemy hotelu, który zapewni nam bezpieczny oraz komfortowy nocleg w atrakcyjnej cenie to warto wybrać nocleg Karkonosze w jednym z obiektów, które oferują tam...\nUdany wypoczynek w sercu beskidzkich gór możliwy jest tylko w naszym hotelu. Zapraszamy do Skalite, który znajduje się w Szczyrku. Nasza luksusowa placówka to możliwość...\nNic tak nie potrafi scalić zespołu pracowniczego, jak urządzane systematycznie i z pomysłem imprezy integracyjne. Okolice Warszawy na pewno dysponujemy odpowiednimi miejscami, w których można...\n2017-12-13|Kategoria: Zwiedzanie / Hotele i Noclegi\nOczywiście dla osób prywatnych nie będzie miejscem organizacji imprez, które one same planują, hotel konferencyjny. Rzecz jasna hotel konferencyjny nie jest jedynie przeznaczony do organizacji...\nPoznań to miasto wielu zabytków i atrakcji, które stanowią gratkę dla turystów, ale także jest to centrum wielu biznesowych targów i innych zjazdów, spotkań i...\nWyjazdy do hoteli to nie tylko urlopy i wakacje. To także często pobyty przestankowe w długie podróży albo okazje do spędzenia czasu na dużej, zorganizowanej...\nWynajmujemy najbardziej komfortowe apartamenty w Gdańsku. Zafunduj sobie najwyższą jakość wypoczynku w najpopularniejszym nadbałtyckim mieście w kraju. Moc atrakcji, jakie oferuje miasto, piaszczyste plaże oraz...\nMasz zamiar przeprowadzić szkolenie dla swoich pracowników, ale nie wiesz, gdzie wynająć odpowiednie sale szkoleniowe? Okolice Warszawy, a dokładniej Studzieniec to miejscowość, gdzie znajduje się...\nRezydencja Las Vegas to rekreacyjno-wypoczynkowy hotel. Nowy Sącz to miasto, z którego najczęściej odwiedzają nas urlopowicze. Jeżeli poszukujesz noclegu w tych okolicach i nie wiesz,...\n"Dom Pod Różą Wiatrów" to komfortowy, przepełniony gościnną atmosferą pensjonat. Międzyzdroje to przepiękna, nadmorska miejscowość, w której znajduje się ten pełen wygód hotel. Zarezerwujemy w...\nWiele osób przyjeżdżając na wypoczynek do miasta z dużą ilością zabytków, chciałoby wynająć miejsce noclegowe reprezentujące szczególnie wysoki poziom komfortu. Obecnie na rynku nie brakuje...\nPotrzebujesz przeprowadzić szkolenie biznesowe? Nie wiesz gdzie znajdziesz odpowiednie sale konferencyjne? Kraków to miasto, gdzie możesz odwiedzić nasz hotel Centrum, w którym zorganizujesz imprezę okolicznościową,...\nSiedzisz w pracy i już nie masz siły skupić się na tym, co robisz, twój szef nie daje ci spokoju, a wskazówki zegara stoją w...\nWakacje to nie tylko błogie lenistwo, w tym czasie wspaniale sprawdza się też aktywny wypoczynek. W tej sytuacji pomocną może być wypożyczalnia rowerów. Ustroń to...\nHostel w Krakowie zlokalizowany w centrum miasta stanowi doskonałą alternatywę drogiego hotelu. Hostel Good Bye Lenin znajdujący się w pobliżu rynku głównego posiada wygodne pokoje...\nBieszczady kuszą swym pięknem. Każdy, kto był w tym malowniczym zakątku polski prędzej, czy później do niego wraca. Jest jeszcze jeden powód, dla którego warto...\nLAIKO Apartments to wyjątkowe miejsca na noclegi. Kraków to miasto, w którym działamy od wielu lat i to właśnie w stolicy Małopolski znajdują się nasze...\nMieszkanie w hotelach, czy na prywatnych kwaterach staje się dzisiaj coraz mniej modne, a na pewno opłacalne, czy komfortowe. Zdecydowanie lepszym wyborem są letniskowe domki....\nZapraszamy Państwa serdecznie do odwiedzenia najpiękniejszego miasta w Polsce-Krakowa. Jest to miasto, które ma bardzo bogatą historię. Niegdyś pełniło funkcję stolicy Państwa. W związku z...\nWitamy w centrum konferencyjno - rekreacyjnym Promenada znajdującym się w gminie Nieporęt w Białobrzegach. Nasz obiekt przyciąga rosnącą rzeszę klientów doskonałą lokalizacją. W sąsiedztwie znajduje...\nKrakow is one of the most beautiful cities in Poland. It is also one of the most popular places in this country. As there are...\nJedną z najatrakcyjniejszych turystycznie miejscowości naszego kraju jest bez cienia wątpliwości Sandomierz, licznie przybywający każdego roku, mają do dyspozycji różnorodny wybór ekskluzywnych obiektów hotelowych. Przykładem...\nNasz ośrodek to idealne rozwiązanie dla każdego, komu potrzebne są tanie apartamenty. Warszawa to miasto, w którym mieszą się nasze miejsca noclegowe. Stolica Polski to...\nJeżeli szukamy dogodnego i nowocześnie zaaranżowanego miejsca na konferencje (łódzkie, a konkretnie Spała) warto rozważyć kandydaturę renomowanego obiektu Hotelu Mościcki, dysponującego profesjonalną bazą konferencyjną i...\nDouble Tree by Hilton to wyjątkowe, świetnie przygotowane centrum konferencyjne. Łódź to miasto, w którym znajduje się nasze centrum - to idealne miejsce na szkolenia,...\nWybierasz się na wakacje i nie wiesz gdzie, by pojechać? A może chcesz wyskoczyć na weekend, by odpocząć po pracy i nabrać sił na kolejny...


Kiedy należy stosować nasady kominowe? - Nasady Kominowe\nGrudzień 27, 2018 Nasady kominowe\nNasady kominowe, chociaż są akcesoriami niezwykle przydatnymi, nie są zawsze obowiązkowe. Prawny nakaz ich montażu w Polsce dotyczy wyłącznie II oraz III strefy obciążenia wiatrem. W naszym kraju są to rejony położone bezpośrednio nad morzem oraz część obszarów górskich.\nGdzie występują wyjątkowo porywiste wichry. Jaki jednak związek ma wiatr z kominem? Odpowiedź na to pytanie jest stosunkowo prosta – masy powietrza, które gwałtownie zmieniają swoje położenie, mogą zaburzyć naturalny ciąg w przewodzie kominowym. Większość dzisiejszych instalacji opiera się na zjawisku unoszenia ogrzanych gazów – spaliny wydobywające się z kotła są lżejsze od powietrza, dlatego samoistnie opuszczają komin. Niestety, silny wiatr może przytkać komin, skutkiem czego niebezpieczne produkty spalania wrócą się z powrotem do przewodu. Takie sytuacje są bardzo groźne, gdyż możemy się zatruć tlenkiem węgla oraz innymi toksycznymi substancjami wydobywającymi się z pieca.\nKomin a nasada – kiedy ją zamontować?\nNa decyzję odnośnie montażu nasady kominowej wpływają nie tylko warunki atmosferyczne. Niezależnie od tego, w jakiej okolicy mieszkamy, niektóre systemy kominowe mogą być narażone na działanie wiatru w stopniu znacznie wyższym, niż inne.\nOgólnie przyjmuje się, że do grupy zwiększonego ryzyka należą kominy:\nO wąskiej średnicy\nO niestandardowo małej długości\nUlokowane poniżej poziomu dachu\nZnajdujących się blisko wysokich obiektów, takich jak słupy czy drzewa\nNawet jeśli dom nasz znajduje się w I strefie obciążenia wiatrem, to rozważenie montażu nasady kominowej może okazać się dobrym pomysłem. Większość z nich prezentuje się całkiem estetycznie, a na dodatek jest na tyle niedroga, że nie powinna stanowić odczuwalnego wydatku. Najtańsze oferty zaczynają się już od kilkudziesięciu złotych. Rzecz jasna, jeśli dany budynek posiada więcej niż jeden przewód kominowy, każdy z nich będzie wymagał zainstalowania osobnej nasady. Nawet jeśli kominy znajdują się tuż obok siebie, montaż pojedynczej nasady jest bardzo złym pomysłem.\nKorzyści płynące z posiadania nasady kominowego\nJeśli chcemy ograniczyć ryzyko uszkodzeń naszego systemu kominowego, należy odpowiednio zabezpieczyć go nie tylko przed działaniem wiatru, ale również opadów atmosferycznych. Niektóre modele nasad, a w szczególności nasady kominowe stałe, skupiają się właśnie na tym aspekcie swojej użyteczności. W zależności od tego, na jaki przewód się zdecydowaliśmy, możemy mieć do czynienia z materiałem mniej lub bardziej odpornym na wilgoć.


Strona głównaStrona główna > Blog > Elementy konstrukcyjne gołębnika rozpłodowego\nJednym z podstawowych rodzajów gołębników w hodowli jest gołębnik rozpłodowy. Zapewnia on ptakom optymalne warunki do rozmnażania się (odpowiednia temperatura i przepływ powietrza) i chroni je przed drapieżnikami. Jak powinien być skonstruowany taki gołębnik? Oto kilka najważniejszych elementów:\nOkna przesuwne, umożliwiające wietrzenie gołębnika. Aby ptaki nie wychodziły, okna powinny być zabezpieczone siatką.\nŚcianom i dachowi warto zapewnić dobrą izolację, aby gołębnik nie nagrzewał się latem i zapewnił ciepło zimą.\nPodłoga powinna być sucha, ciepła i łatwa do odkażania.\nWoliera musi być odpowiedniej wielkości, aby umożliwić swobodny lot ptaków.\nCele lęgowe. Powinny być one dobrej jakości, dlatego w naszej firmie stawiamy na wysoko gatunkowe drewno sosnowe.\nWentylacja regulowana. To ważny element w każdym gołębniku. Powinien być on dobrze przewietrzony, lecz nie powinno być w nim przeciągów.\nInstalacje. Gołębnik warto wyposażyć w instalację elektryczną oraz inne udogodnienia, np. mechanizm automatycznego sprzątania.\nKarmniki i poidełka do zapewniania odpowiedniej ilości pokarmu.\nWielkość gołębnika należy dopasować do ilości ptaków - w jednym gołębniku nie powinno ich być więcej niż 20. Warto podkreślić, że gołębnik najprawdopodobniej będziesz nieco zmieniał i udoskonalał, aby dopasować go do indywidualnych potrzeb twojej hodowli.\nPodsumowując, gołębnik rozpłodowy powinien być suchy, dobrze oświetlony, przewietrzany, ale bez przeciągów. Powinien zapewnić komfortowe warunki o każdej porze roku - latem nie powinien się przegrzewać, a zimą powinien chronić przed mrozami. Dzięki temu ptaki będą czuły się dobrze, chętnie się rozmnożą, nie będą chorować, uciekać i dobrze odchowają swoje potomstwo.


Złoty łańcuch: Niedziela druga po Objawieniu | Christianitas. Religia, kultura, społeczeństwo.\nZłoty łańcuch: Niedziela druga po Objawieniu\nEwangelia św. Jana, 2, 1-11\nW owym czasie: Były gody małżeńskie w Kanie Galilejskiej; a była tam matka Jezusowa. Wezwany też był na gody i Jezus i uczniowie jego. A gdy zabrakło wina, rzekła matka Jezusowa do niego: Wina nie mają. I rzecze jej Jezus: Co mnie i tobie niewiasto? Jeszcze nie przyszła godzina moja. Rzecz matka jego sługom: Cokolwiek wam powie, czyńcie. Było tam sześć stągwi kamiennych, ustawionych dla oczyszczenia żydowskiego, mieszczących w sobie każda po dwa albo trzy wiadra. Rzecze im Jezus: Napełnijcie stągwie wodą. I napełnili je aż do wierzchu. I rzecze im Jezus: Zaczerpnijcie teraz, i zanieście gospodarzowi wesela. I zanieśli. A gospodarz wesela skosztował wody, która stała się winem, a nie wiedział, skądby było (lecz wiedzieli słudzy, którzy wodę czerpali), woła oblubieńca gospodarz wesela, i rzecze mu: Każdy człowiek stawia najpierw dobre wino, a gdy sobie podpiją, wtedy podlejsze; ty zaś dobre wino zachowałeś aż do tego czasu! Ten początek cudów uczynił Jezus w Kanie Galilejskiej; i objawił chwałę swoją, i uwierzyli weń uczniowie jego.\nśw. Jan Chryzostom: Ponieważ Pan znany był w Galilei, zaprosili go na wesele. Dlatego mówi się: Były gody małżeńskie w Kanie Galilejskiej (...) Zapraszają Chrystusa nie jako kogoś wielkiego, lecz jako kogoś sobie znanego i jednego z wielu. Stwierdza to Ewangelista, mówiąc: a była tam matka Jezusowa. Tak samo bowiem zaprosili matkę jak i syna. Dlatego mówi się: Wezwany też był na gody i Jezus i uczniowie jego, i przybył na nie. Nie zważał Chrystus na swoją godność, lecz na nasz pożytek.\nśw. Beda: To, iż zechciał przybyć na gody, zgodnie z literą tekstu, umacnia wiarę wierzących (...) Gdyby bowiem była jakaś zmaza w nieskalaności małżeństwa i czystości godów, to Pan nigdy by nie zechciał przybyć na nie. Teraz zaś dobra jest czystość małżeńska, lepsza jest wdowia wstrzemięźliwość, najlepsze zaś dziewictwo, to dla zatwierdzenia tych wszystkich stanów i jednocześnie podkreślenia zasług właściwych każdemu z nich, Chrystus zechciał narodzić się z nienaruszonego łona Maryi Dziewicy, narodzony jest błogosławiony z prorockiego natchnienia przez wdowę Annę, zaproszony na wesele, ozdabia je działaniem swej mocy (...) Nie bez powodu mówi się, iż gody miały miejsce trzeciego dnia. Pierwszy bowiem dzień to czas przed Prawem, gdy żyli patriarchowie. Drugi to dzień pod Prawem, spisanym przez proroków. Trzeci dzień to dzień łaski, wypełniony orędziami ewangelistów, gdy świat rozbłysnął światłem, skoro Pan pojawił się cieleśnie (...) Gdy Chrystus został zaproszony na wesele, zabrakło wina, aby przez wino przez Niego samego uczynione została objawiona chwała spoczywająca na Synu człowieczym. Dlatego mówi się: A gdy zabrakło wina, rzekła matka Jezusowa do niego: Wina nie mają.\nśw. Jan Chryzostom: Należy zaś zastanowić się, czemu matce przyszło do głowy pomyśleć coś niezwykłego o swoim synu. Wcześniej bowiem nie uczynił cudu, skoro mówi się: Ten początek cudów uczynił Jezus. Lecz Chrystus zaczął być objawiany i od Jana Chrzciciela i przez to co mówił do swoich uczniów. Lecz przede wszystkim samo jej poczęcie, i to co wydarzyło się przy narodzeniu, wywołały najwyższy podziw nad tym dzieckiem. Dlatego Łukasz ewangelista mówi (roz. 2): „A matka jego zachowywała wszystkie te słowa w sercu swoim”.\nśw. Augustyn: Chrystus mówi tak, aby odróżnić Boga i człowieka. Jako człowiek był mniejszy i poddany, jako Bóg zaś był nad wszystkim. Dlatego mówi: I rzecze jej Jezus: Co mnie i tobie niewiasto?\nśw. Jan Chryzostom: Lecz i z innego jeszcze powodu to mówi, mianowicie aby cuda, które się działy, nie wydawały się podejrzane (prosić o nie winni ci, którzy ich potrzebowali, nie zaś matka), chciał Chrystus pokazać, iż wszystko dzieje się we właściwym czasie, nie czyni wszystkiego od razu, z czego powstałoby zamieszanie. Dlatego mówi: Jeszcze nie przyszła godzina moja, to znaczy, jeszcze nie poznali mnie ci, którzy tutaj są.\nśw. Augustyn: Jeszcze nie przyszła godzina moja, jakby mówił: Tam rozpoznam ciebie, gdy zacznie wisieć na krzyżu moje człowieczeństwo, którego ty jesteś matką. Powierzył bowiem matkę uczniowi Ten, który miał umrzeć przed matką i przed jej śmiercią zmartwychwstać (...) Czemu mówi: Jeszcze nie przyszła godzina moja? Ponieważ miał władzę nad czasem, gdy miał umrzeć, lecz nie było jeszcze odpowiednie, aby użyć teraz tej władzy. Trzeba było powołać uczniów, zwiastować królestwo niebieskie, uczynić cuda, ujawnić boskość Pana w cudach, a człowieczeństwo w śmierci. A gdy już osądził, iż wystarczy, nadeszła godzina, nie z konieczności, lecz dobrowolnie, nie z przymusu, lecz z władzy.\nśw. Jan Chryzostom: Następnie z powodu czci dla matki, aby nie wydawało się, iż się jej sprzeciwia, aby też nie zawstydzać jej przed obecnymi; doprowadziła bowiem do Niego sługi, aby prośba była składana przez wielu, i dlatego mówi się: Rzecz matka jego sługom: Cokolwiek wam powie, czyńcie.\nśw. Beda: Jakby mówiła: Chociaż wydaje się odmawiać, to jednak uczyni. Wiedziała bowiem matka, że jest troskliwy i miłosierny.\nAlkuin: Było tam sześć stągwi kamiennych, ustawionych dla oczyszczenia żydowskiego, mieszczących w sobie każda po dwa albo trzy wiadra. Stągwie przygotowane do napełnienia służyły do oczyszczeń, ponieważ wśród rozmaitych tradycji faryzeuszy zachowywano także te, aby się obmywać.\nśw. Jan Chryzostom: Rzecze im Jezus: Napełnijcie stągwie wodą. I napełnili je aż do wierzchu. Lecz czemu nie uczynił cudu, zanim napełnili stągwie? Byłoby to jeszcze bardziej niezwykłe, ponieważ czym innym jest zmienić jedną substancję w drugą, a czym innym stworzyć ją z niczego. Byłoby to wprawdzie cudowniejsze, lecz nie wydawałoby się takie dla wielu (...) Nie sam Chrystus zaczerpnął wody, a potem pokazał wino, lecz nakazuje to uczynić sługom, aby byli świadkami tego co uczynił. Dlatego mówi się: I rzecze im Jezus: Zaczerpnijcie teraz, i zanieście gospodarzowi wesela (...) Ponieważ niektórzy mogliby mówić, iż goście weselni byli już nietrzeźwi, a ich smak osłabiony, tak iż nie wiedzieliby czy piją wino czy wodę, a ci, którym powierzono służbę przy gościach, byli bardzo uważni, jedno mając staranie, by wszystko odpowiednio i właściwie było spełniane, dlatego też na świadectwo tego co się stało, mówi Pan: zanieście gospodarzowi wesela, gdyż miał dobry smak, a nie mówi zaś: Zanieście ucztującym.\nśw. Hilary: A gospodarz wesela skosztował wody, która stała się winem, a nie wiedział, skądby było (lecz wiedzieli słudzy, którzy wodę czerpali), woła oblubieńca gospodarz wesela. Nie zniknęłą natura wody, a pojawił się smak wina. Nie przez wlanie mocniejszego zyskało to co było słabsze, lecz zniknęło to co było, a pojawiło się to czego wcześniej nie było.\nśw. Jan Chryzostom: Pan chciał aby stopniowo poznawano moc jego cudów. Dlatego nie objawia sam tego co się stało, ani też gospodarz nie przywołuje sług, lecz oblubieńca, który mógł najwięcej wiedzieć o tym co się stało. Chrystus nie uczynił zwykłego wina, ale najlepsze. Dlatego mówi się: i rzecze mu: Każdy człowiek stawia najpierw dobre wino, a gdy sobie podpiją, wtedy podlejsze; ty zaś dobre wino zachowałeś aż do tego czasu! (...) Ten początek cudów uczynił Jezus w Kanie Galilejskiej. Wtedy bowiem cuda należało czynić, gdy uczniowie już byli zebrani i uważali na to co się dzieje.\nśw. Augustyn: Ten cud z wodą, która stała się winem, nie jest dziwny dla tych, którzy wiedzą, iż uczynił go Bóg. W tym dniu uczynił on w stągwiach to co czyni każdego roku w winogronach. Lecz ciągła obecność tego pozbawia zdumienia. Dlatego Bóg zachował dla siebie niezwykłość tego co czyni, aby jakby śpiących ludzi cudownie pobudzić do oddawania mu czci. Dlatego mówi się: i objawił chwałę swoją.\nAlkuin: Ponieważ On jest królem chwały, który zmienia żywioły.\nśw. Jan Chryzostom: Chociaż bowiem wielu nie poznało wtedy tego cudu, to jednak wszyscy mieli o nim usłyszeć. Mówi się dalej: i uwierzyli weń uczniowie jego. Oni bowiem winni wierzyć łatwiej i z uwagą patrzeć na to co się dokonywało.\nśw. Augustyn: Lecz czy wtedy w Niego uwierzyli, to czy nie byli uczniami, gdy ich zaproszono na gody? Powiedziano to zgodnie ze sposobem mówienia, tak samo gdy mówimy, iż Apostoł Paweł urodził się w Tarsie w Cylicji. Nie był przecież wtedy jeszcze apostołem. Dlatego gdy słyszymy o uczniach Chrystusa zaproszonych na gody, to nie powinniśmy rozumieć tego o uczniach, ale o tych, którzy mieli się nimi stać.