Księżyc zdobyty za wcześnie - rp.pl\nW tym roku przypada 50-lecie lądowania człowieka na Księżycu. Popełniono przy tym tyle błędów, że program księżycowy nieraz chwiał się w posadach.\nAktualizacja: 20.07.2019 04:18 Publikacja: 18.07.2019 00:01\nTam, hen hen, wyżej i dalej niż Rosjanie. Nieboskłon podziwiają prezydent John F. Kennedy (po prawej) i Wernher von Braun, jeden z czołowych konstruktorów rakiet oraz pionier podboju kosmosu, były oficer SS. Przylądek Canaveral, 16 listopada 1963 r.\n20 lipca 1969 roku Neil Armstrong, dowódca wyprawy Apollo 11, stanął jako pierwszy człowiek na powierzchni Księżyca. W związku z przypadającą dziś 50. rocznicą tych wydarzeń przypominamy tekst z lutego 2019 roku.\nAmerykańska droga na Księżyc – sowiecka zresztą również – zaczyna się pod koniec II wojny światowej gdzieś na terytorium III Rzeszy. W ramach objętej tajemnicą państwową operacji „Paperclip" służby amerykańskie przeczesują zdobyte terytoria w poszukiwaniu hitlerowskich specjalistów od techniki rakietowej, uznając ich kompetencje zdobyte w trakcie wystrzeliwania rakiet V1 i V2. Gdy wojna się kończy, brzydkie występki nazistów zostają puszczone w niepamięć, liczy się fachowość i gotowość do służby pod nowym sztandarem.\nJak doszło do przejęcia 118-osobowej grupy Wernhera von Brauna? Podobno, widząc rychły kres III Rzeszy, von Braun zwołał tajne zebranie współpracowników jeszcze w Peenemünde nad Bałtykiem, skąd odpalano ziejące ogniem potwory nad Londyn. Miał powiedzieć mniej więcej tyle: Niemcy wojnę przegrały, a dla zwycięzców nasza wiedza może okazać się cenna. Komu wolelibyśmy się poddać: Rosji czy Ameryce?\nTak oto w maju 1945 r. niedaleko miejscowości Oberjoch w Bawarii doszło do przejęcia całej grupy przez wojsko amerykańskie. Niemieccy fachowcy od rakiet wylądowali najpierw w Forcie Bliss w Teksasie, gdzie mieli pracować przy przechwyconych rakietach V2. Dowództwo amerykańskie nie bardzo wiedziało, co z nimi zrobić, panował pokój, a Kongres nie kwapił się do finansowania badań nad rakietami. Tymczasem Sowieci przejęli fachowców niemieckich może i gorszego sortu, ale nie zastanawiali się nad nimi, tylko ruszyli z kopyta z własnym programem.\nDopiero wieści, że w Moskwie poważnie zajęto się rakietami, sprawiły, iż w Ameryce podjęto decyzję o założeniu własnego ośrodka rakietowego. Wybór padł na leżący po wojnie odłogiem ośrodek wojskowy w Alabamie i pobliskie miasteczko Huntsville. Niemcy dostali obywatelstwo, prawo do osiedlenia i możliwość pracy w ulubionej dyscyplinie. Wyznaczono im zadanie skonstruowania rakiety balistycznej do przenoszenia głowic konwencjonalnych bądź nuklearnych na odległość 300 km. Rakietę, gdy powstała, nazwano od nazwy ośrodka Redstone; mierzyła ponad 20 m wysokości i w przyszłości miała odegrać dużą rolę w programie kosmicznym. Amerykanie nie chcieli jednak całego programu rakietowego powierzać obcym; władze liczyły, że przy Niemcach uda się wyedukować własnych fachowców.\nW ocenie von Brauna lata 1945–51 były czasem stagnacji i zostały całkowicie zmarnowane, dając już na wstępie wieloletnie opóźnienie w stosunku do sowieckiego programu rakietowego.\nSowieckie sztuczki, amerykańska ciekawość\nGdyby prezydent Eisenhower miał więcej oleju w głowie, Amerykanie wysłaliby sztucznego satelitę Ziemi przynajmniej na rok przed Sowietami. A oto jak do tego doszło, a właściwie nie doszło.\nW 1954 r. grono osobistości ze świata nauki i techniki spotkało się w Waszyngtonie, aby podjąć decyzję, w jaki sposób USA włączą się w obchody Międzynarodowego Roku Geofizycznego. Rok ten stanowił przedsięwzięcie międzynarodowe; uczeni z całego świata zamierzali przeprowadzić badania Ziemi od lipca 1957 do grudnia 1958 r. Podczas tego posiedzenia von Braun zgłosił, że mógłby wysłać satelitę o masie 2,5 kg do zbadania wyższych warstw atmosfery.\nVon Braun nie dysponował wtedy jeszcze odpowiednią rakietą, ale dwa lata później gotowa była zmodyfikowana Redstone. Dodano do niej dwa dalsze stopnie i zmodyfikowano silnik. Na szczycie w miejsce głowicy – był to wszak pocisk o przeznaczeniu wojskowym – domontowano stożkowaty czubek z urządzeniami rejestrującymi. Nowa rakieta otrzymała nazwę Jupiter C. Gdyby na szczycie dołożyć jeszcze jeden człon, nazwany pociskiem 29, zestaw do osiągnięcia orbity i umieszczenia na niej satelity byłby gotowy.\nNiestety, wcześniej Biały Dom podjął szlachetną decyzję, że satelitę powinno się wystrzelić za pomocą rakiety niezhańbionej zastosowaniem militarnym. Zlecono prace nad nową rakietą Vanguard, która jako cywilna i pokojowa miała przynieść Ameryce więcej uznania. Eisenhower i jego doradcy życzyli też sobie nieoficjalnie, by pierwszego sztucznego satelitę w dziejach umieścił na orbicie zespół amerykański, nie zaś grupa hitlerowskich weteranów wojennych. Niestety, Amerykanie jeszcze się nie dokształcili: żaden ich ośrodek nie dysponował kompetencjami ani sprzętem, który Niemcy von Brauna zgromadzili w Redstone.\nGdy Sowieci oznajmili oficjalnie, że w trakcie Międzynarodowego Roku Geofizycznego planują umieszczenie sztucznego satelity na orbicie, władze amerykańskie uznały te zapowiedzi za blef. Powątpiewano, czy siermiężna technika sowiecka zdolna jest do takiego wyczynu. Kiedy więc von Braun zwrócił się o pozwolenie wystrzelenia satelity w kosmos z udziałem Jupitera C, Eisenhower zwyczajnie odmówił. Była to najbardziej krótkowzroczna decyzja polityczna w dziejach.\nCo było dalej, wiadomo: 4 października 1957 r. sowiecka rakieta R-7 wyniosła na orbitę 84-kilogramową metalową kulę z antenkami, która robiła jedno okrążenie Ziemi w półtorej godziny. Tu nikt się nie przejmował, że R-7 miała przeznaczenie stricte wojskowe. Jedynym ładunkiem ciężkiego satelity był nadajnik radiowy, aby każdy mógł usłyszeć sygnał z kosmosu.\nDecydentów amerykańskich wieść o tym zastała podczas bankietu w ośrodku Redstone. Obecny był świeżo mianowany na sekretarza obrony Neil McElroy, zastępujący Charlesa Wilsona, który uważał loty kosmiczne za zbędny balast i przeszkadzał jak mógł w planach zespołu von Brauna. Gdy więc ogłoszono hiobową wiadomość, zapanowała konsternacja. Kompletnie zaskoczona administracja Eisenhowera próbowała jak tylko mogła bagatelizować sowiecki sukces. Ale szok miał też moc uzdrawiającą: obudził Amerykę z letargu. Po kompletnej klapie rakiety Vanguard von Braun dostał zielone światło i 31 stycznia 1958 r. z przylądka Canaveral odpalono rakietę z 14-kilogramowym satelitą nazwanym Explorer 1 i niosącym na pokładzie aparaturę do pomiarów promieniowania kosmicznego. To właśnie ta aparatura wykryła otaczające Ziemię pasy wysokoenergetycznego promieniowania.\nOd początku ujawniła się różnica w podejściu Rosjan i Amerykanów do kosmosu: pierwsi pokazywali sztuczki dla oszołomienia gawiedzi i osiągnięcia korzyści propagandowych, drudzy starali się czegoś przy okazji dowiedzieć. Pasy promieniowania od nazwiska naukowca, który stał za odkryciem, nazwano pasami Van Allena.\nNie tacy mocni\nPodobnie jak w przypadku pierwszego satelity, także człowieka w kosmos jako pierwsi mogli wysłać Amerykanie. Przeszkodził temu, jak się zdaje, szympans o dźwięcznym imieniu Ham.\nJego zadaniem było utorować drogę w kosmos człowiekowi. Przypomnijmy, że były to czasy, kiedy o przestrzeni wokółziemskiej i panujących tam warunkach nie wiedziano nic, tajemnicą były przeciążenia i dawki promieniowania, a nieważkość budziła nabożny lęk. Wystrzelenie Hama wyznaczono na 31 stycznia 1961 r. Zwierzę ułożono w pudełku, przed którym zapalały się światełka, a gdy pociągnęło się za odpowiednią dźwignię, do pyska wskakiwał banan. Błąd oznaczał prądowego kopniaka w nogę.\nWskutek licznych komplikacji aparatury Ham stał się astronautą heroicznym. Przede wszystkim miał wytrzymać ośmiokrotne przeciążenia, a zafundowano mu dwa razy tyle. Banany okazały się czczą obietnicą. Mimo poprawnego pociągania za dźwignie za każdą czynność był rażony prądem. Na sam koniec zafundowano mu próbę wody: kapsuła z wielką siłą wyrżnęła w ocean, legła na boku i zaczęła tonąć; nieszczęsnego Hama wyratowano w ostatniej chwili. Zrozumiałe, że po takiej podróży aktywnie dawał wyraz swemu zdegustowaniu, gryząc wszystko i wszystkich dookoła. Nie tak się umawialiśmy, zdawał się komunikować swoim zachowaniem.\nDla programu kosmicznego oznaczało to, że statek Mercury musi być poddany kolejnym testom, a więc lot, czy raczej skok, astronauty Alana Sheparda ulegnie odłożeniu. Choć sam Shepard protestował ile mógł, kierownictwo programu pozostało niewzruszone. Kolejny start, tym razem bezzałogowy, odbył się 24 marca i wypadł doskonale. A 12 kwietnia świat dowiedział się o Gagarinie.\nShepard do końca życia miał o to żal.\nNawet gdyby jednak Amerykanin wyprzedził Gagarina, priorytet mógłby nie zostać uznany, gdyż jego późniejszy lot miał charakter suborbitalny (balistyczny). Trwał nieco ponad kwadrans, pojazd osiągnął wysokość 187 km, pokonał dystans prawie 500 km, a przeciążenia dochodziły do 11 g. Inna sprawa, że i Gagarin nie wykonał pełnego okrążenia Ziemi: wystartował z kosmodromu Bajkonur w kierunku wschodnim, wylądował zaś 1500 km na zachód od Bajkonuru w okolicach Saratowa. Tych 1500 km zabrakło do pełnego obiegnięcia planety; dopiero Herman Titow w sierpniu 1961 r. porządnie okrążył Ziemię 17 razy i to jemu wypada przyznać pierwszeństwo.\nO ile wystrzeleniu przez ZSRR sputnika towarzyszyły w Ameryce szok i niedowierzanie, że prymitywni Sowieci zakasowali przodującą technikę USA, o tyle po Gagarinie Ameryka wpadła w przygnębienie. Nie brakło głosów, że amerykański program kosmiczny powinien zostać zawieszony. Dogonić Sowietów nie sposób, a brylowanie na drugim miejscu nikomu się nie uśmiechało. Jerome Wiesner, doradca prezydenta Kennedy'ego, był za odwołaniem załogowych lotów kosmicznych i reorganizacją agencji kosmicznej NASA. „Zalecał skupienie się na aeronautyce i pozostawienie wyścigu kosmicznego Rosjanom. Jego zdaniem Kennedy powinien szybko podpisać dokument odwołujący Program Mercury. (...) Wiesner sugerował, że Stany powinny zdobywać przewagę w nauce, komunikacji i satelitach wojskowych. Propagował hasło: »Idźmy ze zwycięzcami«", piszą w książce „Kierunek Księżyc" Alan Shepard i Deke Slayton.\nPomijając szyderczą wymowę tego hasła, prezydencki doradca nie miał do zaproponowania nic poza kapitulacją. Gdyby Kennedy go posłuchał, program kosmiczny zostałby definitywnie zamknięty, a Amerykanie z otwartymi ustami przyglądaliby się tryumfom sowieckim. Prezydent zrobił co innego: zarządził mobilizację, wymienił szefa NASA i udzielił programowi kosmicznemu pełnego poparcia. 5 maja ruszył Shepard, 21 lipca drugi lot suborbitalny odbył Grissom, a 20 lutego 1962 r. John Glenn jako pierwszy obywatel USA trzykrotnie okrążył Ziemię. Zamiast więc kontemplować klęskę, Amerykanie wzięli się ostro do roboty; wnet okazało się, że nie tacy Sowieci mocni, jak się wydawało. Gdy zaś Kennedy wskazał Księżyc jako cel lądowania ludzi przed końcem dekady lat 60., wszystko wróciło na swoje miejsce. W kosmicznym pokerze z Sowietami USA nie odłożyły kart, nie powiedziały „pas", tylko zaczęły rozgrywać po swojemu.\nW pierwszej połowie lat 60. Amerykanie przesiedli się na statki nowej generacji, nazwane Gemini, Rosjanie zamienili Wostoki na Woschody i karuzela kręciła się dalej. Ci ostatni pokazywali światu coraz to nowsze cudeńka: pierwszy lot dwóch pojazdów jednocześnie, pierwszą kobietę w kosmosie (Walentina Tierieszkowa) i pierwszy spacer kosmiczny (Aleksiej Leonow). Amerykanie powtarzali te sztuczki z niewielkim opóźnieniem, ale już ujawniała się wyższość ich techniki: programy były bogatsze, manewry dokładniejsze i bardziej skomplikowane itp. O ile sowieckie pokazy na orbicie w dużej mierze służyły celom propagandowym, o tyle w przypadku Amerykanów były to elementy niezbędne do opanowania w lotach księżycowych. Wraz z końcem programu Gemini dystans do programu sowieckiego został odrobiony.\nO żadnych komplikacjach i niepowodzeniach po stronie sowieckiej świat się nie dowiedział. Amerykanie natomiast prowadzili swoje próby w świetle jupiterów. Gdy Gemini 3 ćwiczył dokowanie z rakietą Agena, wpadł w tak straszliwą rotację, że groziło to unicestwieniem załogi. Wyprowadził pojazd z tego stanu dowódca Neil Armstrong, wykazując niebywały hart ducha i kunszt pilotażowy. Spore kłopoty mieli Amerykanie z wychodzeniem w otwarty kosmos; rozwiązał je za jednym zamachem Buzz Aldrin z Gemini 12, pokazując, jak się do tego zabrać. Obaj, Armstrong i Aldrin, swymi akcjami zapracowali na wytypowanie do załogi słynnego Apolla 11, którego człon lądujący miał osiąść na Księżycu.\nTymczasem po zamknięciu programu Gemini Amerykanie próbowali opanować statek Apollo z generacji księżycowej. Pojazd nie budził zaufania, był niedopracowany, miał tysięczne wady, które ujawniały się w najmniej spodziewanych momentach. Jako pierwsza załoga mieli startować Virgil Grissom, Edward H. White i Roger B. Chaffee, od dłuższego czasu trenowali więc razem. 27 stycznia 1967 r. symulowano start Apollo 1, co polegało na odcięciu kabli zasilających rakietę i statek oraz sprawdzeniu, czy obydwa pojazdy są w stanie działać samodzielnie przy zasilaniu własnym. Próba odbywała się na sucho, bez zatankowania paliwa. Procedura przewidywała także wypełnienie kabiny czystym sprężonym tlenem.\nOd początku pojawiły się komplikacje. W kabinie dała się odczuć dziwna woń, którą dwukrotnie usunięto przez odpompowanie powietrza. Szwankowała łączność, zagłuszana trzaskami podobnymi do wyładowań elektrycznych. Był moment trzeźwej refleksji, kiedy proponowano odwołać próbę, ale czas naglił: Apollo 1 powinien jak najszybciej znaleźć się na orbicie. W szóstej godzinie prób kabinę wypełniono czystym tlenem o ciśnieniu 1,1 atmosfery. Jak się okazało, jeden z kabli pod napięciem, przebiegający pod fotelem dowódcy Grissoma, iskrzył i w końcu doszło do zapłonu. W mgnieniu oka wnętrze kabiny, nasycone atmosferą tlenową, w której pali się właściwie wszystko, zamieniło się w piekło. Otwieranie źle działającego włazu w normalnych warunkach trwało półtorej minuty: Grissom, White i Chaffee nie mieli tyle czasu. Wszyscy trzej zginęli na szczycie stalowej wieży, 70 metrów nad powierzchnią Ziemi, z gorąca i uduszenia.\nPlan lądowania na Księżycu leżał na łopatkach. Nawet szef NASA Webb uważał, że „program Apollo załamał się, stracił impet". Raport o katastrofie liczył 3300 stron, ważył 8 kg i nie owijał niczego w bawełnę. Posypały się głowy, statek Apollo przeprojektowano, a wraz z nim moduł księżycowy. Feralny właz do statku dawał się teraz otworzyć od wewnątrz w trzy sekundy, zrezygnowano z tlenowej atmosfery. Przerwa w programie, planowana na rok, wydłużyła się do 21 miesięcy. Nie ulegało wątpliwości, że ofiara życia trzech astronautów nie poszła na marne: gdyby dalej ciągnąć prowizorkę Apolla 1, do katastrofy doszłoby prędzej czy później, z dala od Ziemi albo i na samym Księżycu.\nSwoje kłopoty mieli i Sowieci, którzy wprowadzali do użytku nowy pojazd Sojuz. Był tak samo niedopracowany jak Apollo, ale czynniki polityczne nalegały na lot. Na pilota wyznaczono kosmonautę Władimira Komarowa, który bronił się jak mógł, ponieważ świetnie znał wady nowego statku. „Zabiliście mnie, skur...y" – miał powiedzieć, wsiadając do Sojuza 1. Na orbicie okazało się, że w nowym pojeździe nic nie działa właściwie. Komarow szarpał się z systemami, które kolejno odmawiały posłuszeństwa, w końcu otrzymał polecenie lądowania półmartwym statkiem. Jako wybitny fachowiec od pilotażu dokonał niemożliwego: ręcznie sterując przy nieustannej rotacji statku, wprowadził go w korytarz lądowania. Walczył znakomicie, wydawało się, że mu się uda. Zawiódł ostatni element: pod wpływem obrotów Sojuza linki spadochronu się splątały i Komarow wyrżnął o Ziemię z prędkością 650 km/h. Przerwa po stronie sowieckiej trwała półtora roku.\nNagły koniec entuzjazmu\n11 kwietnia 1970 r. nic nie wskazywało na to, że lot Apollo 13 na Księżyc przebiegnie z komplikacjami. Amerykanie mieli za sobą serię bezproblemowych lotów, jeśli nie liczyć Apollo 7, kiedy rakieta Saturn V wpadła w wibracje. Mimo to kierownictwo programu amerykańskiego zdecydowało się na pokerową zagrywkę, by Apolla 8 wysłać od razu w lot dookoła Księżyca. Był to potężny, spektakularny sukces. Apollo 9 i 10 ćwiczyły na orbicie elementy programu księżycowego, 20 lipca 1969 r. Apollo 11 wylądował na Księżycu, a po nim sztukę tę powtórzył Apollo 12. Wydawało się, że w przypadku NASA loty na Srebrny Glob stały się rutyną. Apollo 13 wyrwał obserwatorów ze stanu odrętwienia. Po 55 godzinach i 55 minutach lotu statek przebył 320 tys. km i znajdował się na najlepszej trajektorii do Księżyca, gdy zwarcie w instalacji spowodowało wybuch w sekcji silnikowej, dostarczającej paliwo i energię. Eksplodował jeden zbiornik z tlenem, a drugi został poważnie uszkodzony, co oznaczało utratę tlenu do oddychania i zasilania ogniw paliwowych. W chmurze gazu i odłamków Apollo 13 nadal posuwał się naprzód, ale był już praktycznie martwy. O lądowaniu na Księżycu można było zapomnieć; liczyło się ocalenie załogi.\nPostanowiono kontynuować lot ku Księżycowi, aby stamtąd grawitacyjnie zawrócić w stronę Ziemi. Załoga przesiadła się do członu księżycowego i rozpoczęła przygotowania do walki o życie. Silnik modułu księżycowego skierował statek ku Ziemi i pozwolił na korekty lotu. Cała ludzkość z zapartym tchem śledziła na bieżąco przebieg akcji, która skończyła się pomyślnym wodowaniem, jak na ironię najdokładniejszym z dotychczasowych. Wyziębieni i wygłodniali astronauci dali pokaz swego kunsztu, niemniej wyprawa nie zrealizowała swych celów i uznano ją za nieudaną.\nProgram Apollo znalazł się pod ostrzałem krytyki. NASA przedstawiała go jako wyścig z Rosjanami o prestiż narodowy. Kiedy zakończył się zwycięstwem, społeczeństwo straciło zainteresowanie kosmosem. Jeszcze przed lotem Apolla 13 skasowano ostatni planowany lot Apollo 20. Wkrótce odwołano także misje o numerach 18 i 19, a Kongres ograniczył budżet NASA do najniższego poziomu w ciągu ostatniej dekady. Dziś zastanawia to nagłe przejście od fali entuzjazmu do otwartej niechęci wobec finansowania dalszych wypraw. Księżyc okazał się drogą zabawką; gdy ciekawość ludu i wola decydentów zostały zaspokojone, cele polityczne osiągnięte, a z areny zniknął główny konkurent, pospiesznie zamknięto astronautyczny sklepik. Prawda, że w wielu fazach wyścig nabrał cech absurdalnych, że zwłaszcza strona sowiecka szafowała życiem kosmonautów w imię spektakularnych wyczynów. Jednakże tak szybkie porzucenie Księżyca wskazuje, że nie był on w tym wyścigu celem samym w sobie i de facto nie budził głębszego zainteresowania. Nie dało się tam pojechać na urlop, a kwestie naukowe z nim związane okazały się drugorzędne.\nKatalizator polityczny sprawił, że Księżyc został zdobyty niejako za wcześnie, a zdobywcy byli do tego faktu słabo przygotowani koncepcyjnie. Jeśli głównym trofeum każdego lotu okazywała się kupa kamieni księżycowych, dosyć podobnych do ziemskich, to istotnie kosztowały one dość drogo. Okazało się, że pieniądze nie tylko rządzą światem ziemskim, ale także Księżycem i nikt na to nic nie poradzi.\nMarek Oramus jest futurologiem, autorem książek SF\nStany Zjednoczone Kosmos Planety


Marynarka męska P22SP-3X-019-A-S - Pako Lorente\nMarynarka męska P22SP-3X-019-A-S\nKod produktu: P22SP-3X-019-A-S\nMarynarka męska z kolekcji Pako Lorente w kolorze brązowym. Model dedykowany na sezon wiosenno-letni, lecz doskonale sprawdzi się również w nieco chłodniejsze dni. Marynarka casualowa najlepiej sprawdzi się w połączeniu z koszulą i spodniami chino. Taka stylizacja doskonale sprawdzi się na spotkanie biznesowe, rozmowę o pracę czy wyjście do teatru.\nModel wykonany z naturalnych surowców: 78% wełna i 28% len. Wysokiej jakości tkanina zapewnia maksymalny komfort noszenia. Materiał doskonale przepuszcza powietrze. Połączenie wełny i lnu to idealny wybór na cieplejsze dni. Len dodaje lekkości i świeżości całej stylizacji.\nMarynarka zwężana w talii, co zapewnia bardzo dobre dopasowanie do sylwetki. Model jednorzędowy zapinany na dwa guziki, który jest sprzymierzeńcem męskiej sylwetki. Optycznie wydłuża on tors i poprawia proporcje ciała. Marynarka posiada dwie kieszenie przykryte patkami oraz brustaszę na lewej piersi, którą można dopełnić odpowiednio dobraną do okazji i pozostałych elementów ubioru poszetką.\nCasualowa marynarka to must-have w męskiej szafie. Neutralny brązowy kolor pozwala na dopasowanie marynarki do różnego rodzaju stylizacji. Doskonale sprawdzi się zarówno w połączeniu z jasnymi jak i ciemnymi kolorami. Biała koszula i granatowe spodnie chino to klasyka, która po dodaniu marynarki zostaje doskonale przełamana delikatnym brązem. Taka stylizacja sprawdzi się na wiele półformalnych okazji.


Firma Drobas II powstała w 1998 roku, jej właścicielem jest Jacek Siwarski. Siedziba firmy znajduje się w Katowicach.\nSpecjalizujemy się w realizacji kompleksowych prac ziemnych, które wykonujemy przy wykorzystaniu wysokiej jakości sprzętu. Zajmujemy się realizacją prac rekultywacyjnych, zajmujemy się rekultywacją terenów zapadliskowych, którą wykonujemy włącznie z\nnasadzeniami i drogami technologicznymi oraz z niwelacją terenu. W zakres naszych usług wchodzi:\nbudowa małych zbiorników wodnych,\nbudowa urządzeń upustowych,\nbudowa wałów przeciwpowodziowych i grobli,\nmodernizacja wałów przeciwpowodziowych i grobli,\nbudowa wysypisk śmieci wraz z uszczelnieniami.\nZajmujemy się odwadnianiem terenów podmokłych, systemami rowów otwartych oraz drenów. Przeprowadzamy montaż przyłączy wodociągowych i kanalizacyjnych, zajmiemy się ich naprawą. Zapewniamy budowę osadników przemysłowych z elementami uszczelniającymi, zajmujemy się obsługą eksploatacyjną.\nPonadto zajmujemy się utwardzaniem terenu przy wykorzystaniu mas bitumicznych oraz kostki brukowej, a także za pomocą kruszców.


Ettelea | 2010-09-02\nKolejny tom rewelacyjnej trylogii (tak jak i pierwszy) podzielony został na dwie księgi.\nKręte ścieżki losu rozdzieliły drużynę, rzucając jej członków w wir niebezpiecznych wydarzeń. Księga trzecia skupia się na przedstawieniu przygód i walk Aragorna, Legolasa i Gimliego. Nie zapomina też o odwadze i walce o przetrwanie Merry'ego i Pippina. W tej księdze, powraca do nas dobry, stary, Gandlaf (choć odrobinkę zmieniony).\nKsięga czwarta w pełni poświęcona jest morderczej podróży Froda oraz Sama, a także ich nie do końca lojalnego przewodnika Golluma.\nOgromnym plusem tej części jest różnorodność przedstawienia bitew. Z jednej strony epicki opis Helmowego Jaru, gdzie oblężenie przekazywane jest czytelnikowi 'na gorąco', przez uczestników bitwy. Z drugiej strony relacja bitwy pod Isengardem, w której Merry i Pippin opiewają odwagę i niezwykłą siłę Entów. A powracając do Helmowego jaru, zawody Legolasa i Gimliego w "Kto zabije więcej?" - po prostu bezcenne :)\nChyba nikt nie potrafi, tak jak Tolkien, budować nastroju magii i baśniowości, a zarazem powiązać ten magiczny świat z realnymi, ponadczasowymi wartościami jakimi są przyjaźń oraz poświęcenie dla bliskich. Natomiast słowa Gandalfa powinny odbijać się w każdej głowie pragnącej walki i nieszanującej wartości ludzkiego życia:\n" Wielu z tych, którzy żyją zasługują na śmierć,\na niektórzy z tych, co pomarli zasługują na życie.\nCzy możesz im je zwrócić?\nNie szafuj więc śmiercią, gdyż nawet najmądrzejszy\nnie może wiedzieć wszystkiego."


Jacek Kaczmarski to jeden z największych bardów współczesnej polskiej piosenki poetyckiej. Jego mocny głos, genialne teksty i wielka ekspresja, z jaką grał i śpiewał, wciąż porywają nowe pokolenia. Słowa piosenek jego autorstwa ? jak choćby "Naszej klasy", "Zbroi" czy "Murów" ? weszły na stałe do naszego słownika.\nPoezja nie służy ułatwianiu życia ludziom. Otwiera im oczy na pewne aspekty istnienia. - powiedział kiedyś Jacek Kaczmarski i tą zasadą kierował się przez cały okres swojej twórczości. Twórczość tego polskiego poety i pieśniarza jest ze mną już od wielu lat. Nie znać nieśmiertelnych "Murów" to jak nie znać imienia matki - tak przynajmniej mi się wydaję. Wierzę, że pokolenie ubiegłego wieku, zachowa Jacka Kaczmarskiego w swojej pamięci już na zawsze. Ważne jednak, aby jego twórczość przetrwała w świadomości kolejnych pokoleń. Dlatego warto docenić nowe wydanie, jakie pojawiło się ostatnio w księgarniach. Mowa tutaj oczywiście o "Między nami. Wiersze zebrane" dostępne u wydawnictwa Prószyński Media.\nJest to zbiór - jak sama nazwa wskazuje - wszystkich dzieł pisarza, zebranych w jednym, gigantycznym bloku książki. Co jednak rożni tę pozycję od innych? Myślę, że na uwagę zasługuje jej wartość estetyczna, a mianowicie nowoczesny styl, pomarańczowo-szara kolorystyka, która kojarzy mi się z czasami, w których żył i tworzył Jacek Kaczmarski. Do tego książka dostępna jest w twardej oprawie, co sprawia, że jest - a przynajmniej powinna być- bardziej wytrzymała. Zresztą nie wyobrażam sobie, żeby tak pokaźny, liczący sobie ponad tysiąc stron blok książki, udało się utrzymać w miękkiej okładce.\nPod względem wyglądu książka jest idealną propozycją na prezent, który można zrobić bliskim, a także sobie. To na pewno lektura, którą warto mieć na półce. Jak natomiast ma się kwestia treści?.\nSzczerze mówiąc trudno jest mi wydać obiektywną opinię o poezji Jacka Kaczmarskiego, bo tak jak już mówiłam, jestem jego fanką. Niektórzy mogą błędnie interpretować jego dzieła, jako pozycje lekkie, ludyczne, nieco gawędziarskie i małowartościowe. Bo przecież zdarza się, że śpiewamy jego piosenki na ogniskach czy przy okazji imprez plenerowych. Błędem jest jednak odbieranie tym pozycjom wartości. Uważam, że mimo prostej formy, wiersze Kaczmarskiego mają głęboką wartość. Zderzają odbiorcę z trudnymi tematami, niebanalnie opisują rzeczywistość, a dzięki ciekawym metaforom są wielowarstwowe.\nPiosenka pożegnania -\nTak - żegnać - całe życie.\n"Między nami. Wiersze zebrane" to w pewnym sensie testament Jacka Kaczmarskiego, wszystko co kochał, czemu poświęcił życie, zamknięte w jednym zbiorze. Tak mało, a jednak tak wiele. Czy polecam? Ta, wszystkim. Być może są osoby, które znają tylko kilka tekstów barda. Zachęcam do poszerzenia swoich horyzontów, naprawdę warto. A Ci, którzy Kaczmarskiego uwielbiają? Cóż, na pewno już dawno temu byli w księgarni i kupili tę książkę. A jeśli nie to...wstyd.


Mieszkanie na wynajem - Warszawa - Ochota - GRN-MW-113208 - 46.00m² - Noster Nieruchomości\nMieszkanie na Rakowcu składa się z 3 pokoi (dwie sypialnie i salon) oraz oddzielnej kuchni i łazienki W przedpokoju znajdują się dwie szafy w zabudowie. Mieszkanie jest umeblowane, ale jeśli meble nie będą potrzebne nowym mieszkańcom to zostaną zabrane. Mieszkanie przeszło generalny remont pod koniec 2019 roku.\nMieszkanie nie jest duże, ale jego aranżacja pozwala na najem dla rodziny z dzieckiem, nawet trójki studentów, lub pary z opcją posiadania oddzielnego gabinetu.\nObecnie jest wynajmowane - umowa najmu kończy się w 04.2021, natomiast najemcy są skłonni opuścić mieszkanie wcześniej.\nSymbol oferty GRN-MW-113208


Altany ogrodowe na wypoczynek - MaMet\nHome » Wypoczynek » Wypoczynek » Altany ogrodowe na wypoczynek\n2016-06-30|Kategoria: Wypoczynek / Wypoczynek\nPlanując przestrzeń znajdującą się dookoła naszego domu jednorodzinnego, warto wziąć pod uwagę wiele istotnych kwestii takich jak na przykład basen, miejsce na grilla czy altany ogrodowe. Altany to genialne rozwiązanie, szczególnie w okresie wiosennym i letnim, ponieważ miejsce to może nam służyć do weekendowego odpoczynku czy też do wieczornych kolacji z rodziną lub bliskimi. Altany ogrodowe cieszą się bardzo wysoką jakością materiałów, które są odporne na warunki atmosferyczne, co jest niebywałym plusem. Ponadto są funkcjonalne, a także dostępne w różnych wersjach, co z kolei daje nam możliwość dogodnego dla nas wyboru.\nNasza firma prowadzi nowoczesny, solidnie wyposażony hotel z basenem. Slask to bardzo dobre miejsce zarówno dla turystów i indywidualnych gości, jak też dla grup zorganizowanych (np. na konferencje, spotkania integracyjne czy inne imprezy okolicznościowe). Bardzo dużym atutem naszego obiektu jest dostęp do nowo...\nTurnusy rehabilitacyjne nad polskim morzem\nWilla Klif to jedyny w swoim rodzaju pensjonat oferujący turnusy rehabilitacyjne nad morzem. Swą atrakcyjność zawdzięcza wyjątkowemu położeniu w jednym z piękniejszych kurortów. Nowoczesny, zadbany i uwielbiany przez klientów, co roku przyciąga setki osób z całej Polski. Mieści się w Jastrzębiej Górze...


Poszukiwany biegły rewident Wrocław! | speedblog.pl\nPoszukiwany biegły rewident Wrocław!\nPoszukuję biegłego rewidenta we Wrocławiu. Interesują mnie tylko sprawdzone propozycje biur księgowych.\nJestem zadowolony z biura, z którym współpracuję od niedawna. Wcześniej korzystałem z usług innego biura, ale musieliśmy się rozstać. Od lat nie doczekałem się żadnych konkretnych propozycji. Robili tylko to, co było konieczne, nie szukając ciekawych rozwiązań. Wielokrotnie pojawiały się problemy w rozliczeniach, często musiałem interweniować osobiście. Biuro, z którym aktualnie współpracuje jest bardzo zaangażowane w swoje obowiązki. Skupia się na oczekiwaniach i potrzebach klienta.\nCzy mógłby Pan powiedzieć jakie to biuro? Chętnie zapoznam się z ich ofertą.\nTo bardzo rzetelne i konkretne biuro, które posiada konkurencyjny cennik. Indywidualnie podchodzą do każdej firmy, której księgowość podjęli się prowadzić. Można zapoznać się z ich ofertą na stronie: http://www.biurorewident.pl/, opisany jest zakres działań biura, dzięki czemu może się Pani zorientować czy taka opcja byłaby dla Pani odpowiednia. Ja ze swojej strony mogę powiedzieć tyle, że jeśli potrzebny jest biegły rewident Wrocław, to polecam wyżej opisane biuro, ponieważ wg mnie nie ma drugiego tak profesjonalnego zespołu specjalistów we Wrocławiu.\nJa również gorąco polecam Biuro Rewident, ponieważ są niezawodni i profesjonalni. W swojej pracy wykorzystują nowoczesne programy INSERT GT, które umożliwiają tworzenie comiesięcznego bilansu, rachunku zysków i strat, wezwań do zapłaty itp.,itd… wg mnie są najlepsi w mieście!


Ćwiczenia i dieta dla 15-latka (duża nadwaga) - Na pytanie odpowiada mgr Aleksandra Kilen-Zasieczna | WP abcZdrowie\nĆwiczenia i dieta dla 15-latka (duża nadwaga)\nWitam, mam 15 lat (chłopiec) (1995), 168 cm wzrostu i ważę aż.... 97 kg. Nigdy nie podejmowałem odchudzania ani diety, chciałbym schudnąć do wagi 60-70 kg. Wiem, że to będzie bardzo trudne, ale wykonalne. Nigdy w mojej rodzinie nie występowała nadwaga (tylko mój starszy brat jest taki bardziej "masywny"). Nie choruje na żadne choroby, które mogą być powodem mojej wagi, nie choruje także na choroby przewlekłe. Mój jadłospis: -Śniadanie, praktycznie nigdy go nie jem, a jak już muszę to jakieś płatki z mlekiem. Jak jestem w szkole, to nic nie jem do powrotu, gdy wrócę. Obiad przeważnie ziemniaki, kotlet schabowy. Później około 16 jakiś owoc banan czy jabłko. Około godziny 18 jem kolacje, różnie bywa raz jem sam chleb z masłem, a nie raz dodam sobie jeszcze szynkę, czy ser biały. Około godziny 20-21 zjem sobie jakiś owoc jeszcze. Gdy nie idę do szkoły: około 11-12 jem 2 kromki chleba z serem albo same z masłem I dalej już to samo. Prowadzę mało aktywne życie, można powiedzieć, że ćwiczę tylko na WF w szkole, teraz zbliżają się wakacje, więc jeszcze dojdzie rower. Pozdrawiam i proszę o pomoc.\nOsoby w Twoim wieku nie powinny stosować diet odchudzających. Jednak w Twoim przypadku nie będzie to konieczne. Wystarczy, że zmienisz swoje nawyki żywieniowe i styl życia, a uzyskasz prawidłową masę ciała.\nPamiętaj, że spadek kilogramów jest powolny i stopniowy, ale tylko dzięki temu pozostanie trwały. Przede wszystkim Twoje nawyki żywieniowe są błędne i powinieneś jak najszybciej je zmienić: - codziennie jedz śniadanie. Jest to najważniejszy posiłek dnia, który napędza Twój metabolizm na cały dzień, poprawia koncentrację i pamięć, - posiłki spożywaj regularnie co 3 godziny. Jedz 4-5 posiłków dziennie- śniadanie, II śniadanie, obiad, podwieczorek i kolację - nie omijaj posiłków - unikaj tłustych mięs, wędlin i serów żółtych - do każdego posiłku dodawaj warzywa - pij duże ilości wody i herbaty. Unikaj wody smakowej, napojów słodzonych i gazowanych - nie spożywaj produktów typu fast-food, chipsów, słodyczy.\nWięcej informacji znajdziesz w artykule http://portal.abczdrowie.pl/buduj-dobre-nawyki-piramida-zdrowego-zywienia Pamiętaj też o codziennej aktywności fizycznej. Przykładowe ćwiczenia znajdziesz na stronie www.abccwiczenia.pl\nPamiętaj, żeby nie stosować diet odchudzających na własną rękę, Lepiej udaj się do dietetyka po profesjonalna pomoc.\nJaka dieta jest odpowiednia dla 15-latki? – odpowiada Mgr Aleksandra Kilen-Zasieczna\nOdpowiednia dieta i ćwiczenia dla nastolatki – odpowiada Mgr Katarzyna Mazowska\nCo mam zrobić, aby skutecznie schudnąc? – odpowiada Mgr Katarzyna Mazowska\nDieta dla mężczyzn • Jojo - charakterystyka, przyczyny, odchudzanie, zapobieganie • Zasady zdrowego odchudzania • Skuteczna dieta - zasady zdrowego odchudzania, najskuteczniejsze diety • Dieta lekkostrawna - na czym polega, zasady, wskazania, co jeść, przykładowy jadłospis • Dietetyczne przepisy - śniadanie, obiad, kolacja • Porady dietetyczne dla odchudzających się • Dieta dla dzieci • Kamica moczanowa - dieta • Suplementy diety na odchudzanie


Gadżety na dobry dzień: 01/04/16\nPierwsze w tym roku poniedziałkowe - 3 przesyłki\nDziś jest 4.01.2015 sorki 2016r. późno ale o 15:40 u mnie zameldował się listonosz z 3 przesyłkami.\nW ten zimny mroźny dzień chciałbym wam przedawnić owe przesyłki którymi okazała się jedna przesyłka nagroda, a wie od firm które wyrażają zgodę na publikacje swoich danych. Więc zaczynamy...\nPIERWSZA PRZESYŁKO-NAGRODA W ROKU 2016r. od Mazda Motor Polska - przed świętami brałem udział w jednym z konkursów i udało mi się coś wygrać.\nNIE MYŚLAŁEM ŻE MI SIĘ UDA A JEDNAM, TRZEBA BRAĆ UDZIAŁ W\nW przesyłce/nagrodzie znalazłem:\n- bardzo fajny i ładny kalendarz stojący na 2016r.\nDruga przesyła od Szybka Moneta https://www.szybka-moneta.pl/ i https://www.facebook.com/Szybkamoneta-1613550742201754/ - Firma szybka-moneta.pl to pożyczki - "chwilówki" udzielane z polskiego kapitału, z gwarancją bezpieczeństwa oraz uczciwości. Pierwsza pożyczka jest całkowicie bezpłatna, nie zawiera żadnych ukrytych kosztów, a jeśli po raz kolejny będziemy chcieli skorzystać z tej firmy, mamy do wyboru możliwości korzystania z atrakcyjnych promocji.\nSzybka moneta - Pieniądze na czasie\nSERDECZNIE POLECAM Firmę Szybka Moneta ponieważ jest to dobra pomoc finansowa dla ciebie i twojej rodziny. Szybkość, gwarancja, bezpieczeństwo, uczciwość oraz polski kapitał to największe atuty firmy. Dzięki suwakom dostępnymi na stronie internetowej możesz dopasować swoją pożyczkę do swoich możliwości. Pierwsza pożyczka całkowicie darmowa nie zawierająca żadnych ukrytych kosztów.\n- 5 małych kalendarzyków,\nTrzecia i ostatnia przesyłka na dziś od firmy z branży samochodowej Bednarek http://www.bednarek.com.pl/Default2016.html - Firma z 20 letnim doświadczenie w sprzedarzy samochodów, posiadająca tysiące zadowolonych Klientów. Dealer samochodowy marek takich jak: Volkswagen, Skoda oraz Seat:\n- SKODA ŁÓDZ:\nŁódź, ul. Szczecińska 38 A,\n- SKODA DOBROŃ:\nDobroń, ul. Wrocławska 18,\n- VOLKSWAGEN ŁÓDŻ:\nŁódź, ul. Szczecińska 36/38,\n- SEAT ŁÓDŻ:\nŁódź, ul. Szczecińska 36/38 A,\nFirma Bednarek to wzorowy partner handlowy !!!\nSERDECZNIE POLECAM Firmę Bednarek ponieważ jest to dobry dealer samochodowy, dysponujący trzema markami samochodów: Skoda, Volkswagen oraz Seat. Firma dysponuje też promocjami na wybrane modele, dzięki którym TY i Twoja rodzina będą mogli się cieszyć z nowego rodzinnego samochodu dopaskowanego do wszystkich potrzeb. Miły personel firmy odpowie na każde Państwa pytania.\n- firmowy breloczek,\nAutor: Łukasz Stańczuk (Gadżety na dobry dzień) dnia: poniedziałek, stycznia 04, 2016\n311. Radosław Matusiak


Via giulia Damskie Trapery za kostkę karmelowe - odcienie brązu i beżu - Buty360\nButy360 › Buty damskie › Botki › Damskie Trapery za kostkę karmelowe - odcienie brązu i beżu\nVia giulia Damskie Trapery za kostkę karmelowe - odcienie brązu i beżu\nProponowane Damskie Trapery za kostkę karmelowe - odcienie brązu i beżu były tanio do kupienia w www.merg.pl. botki damskie doskonale wyglądają w trakcie późnej wiosny i jesieni, kiedy to przechodzą zmianę kobiece stylizacje. Via giulia wychodzi przeciwko wielkim oczekiwaniom, szyjąc buty Damskie Trapery za kostkę karmelowe - odcienie brązu.. więcej »\nProponowane Damskie Trapery za kostkę karmelowe - odcienie brązu i beżu były tanio do kupienia w www.merg.pl. botki damskie doskonale wyglądają w trakcie późnej wiosny i jesieni, kiedy to przechodzą zmianę kobiece stylizacje. Via giulia wychodzi przeciwko wielkim oczekiwaniom, szyjąc buty Damskie Trapery za kostkę karmelowe - odcienie brązu i beżu, dzięki którym będziesz czuć się 100% kobietą niezależnie od zaistniałej sytuacji. To, co zasługuje na wybitną uwagę w tym modelu to szczególnie wysoki poziom wytrzymałości i solidne wykonanie.\nDamskie Trapery za kostkę karmelowe - odcienie brązu i beżu. Rozmiary Dł. wkładki 35 23.5 cm 36 24 cm 37 24,5 cm 38 25 cm 39 25,5 cm 40 26,5 cm 41 27 cm *niniejsza tabela przedstawia przybliżone wartości .\nJeśli dany model niekoniecznie Ci się podoba, to z pewnością zamieszczone niżej botki damskie mogą Ci się spodobać. Jeżeli mamy na myśli Via giulia to w jej szeregach jest wiele ciekawych modeli, które cieszą się dużym wzięciem pośród kobiet doceniających wysoką jakość obuwia i zapadający w pamięci wygląd. Nie marnuj czasu i sprawdź naszą propozycję i wybierz wybrane botki swoich marzeń.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Damskie Trapery za kostkę karmelowe - odcienie brązu i beżu


Kulinarny Talent 2017 by Robert Sowa już niebawem! - Przegląd Gastronomiczny\nKulinarny Talent 2017 by Robert Sowa już niebawem!\n„Kulinarny Talent” Roberta Sowy to prestiżowy konkurs, który pozwala odkryć wybitne zdolności wśród rozpoczynających życie zawodowe kucharzy do 23. roku życia. Jest to więc pokaz najnowszych trendów odkrywanych przez młodych adeptów sztuki kulinarnej, wzbogacony ich młodzieńczą fantazją, a zarazem odwagą w łączeniu smaków i różnych technik przygotowywania dań.\nZgodnie z regulaminem konkursu, każdy z uczestników musi wykorzystać do przygotowania dania kilka obowiązkowych składników i produktów. Są to: filet ze skreia ze skórą, przyprawy firmy Prymat, produkty użytku domowego marki Stella <rękaw do=”” pieczenia,=”” folia=”” aluminiowa=”” lub=”” papier=”” pieczenia=””>, mrożone warzywa lub owoce Oerlemans oraz 20% śmietankę kulinarną Debic Culinaire Original 1L.\nPrevPoprzedni artykułFestiwal kuchni Greckiej\nNastępny artykułMiędzynarodowe Targi Żywności Warsaw Food ExpoNastępny


Magda Gessler i Michel Moran byli przyjaciółmi. Teraz wojna? "Podważał jej autorytet". Jest wymowny film\nJZ 06.11.2017 13:30\nScreen z Facebook.com/Magda Gessler/Kapif\nMagda Gessler to jedna z największych gwiazd TVN-u. Jej "Kuchenne rewolucje" to nie tylko kura znosząca stacji złote jaja, ale też i program, który wywindował Gessler na pozycję jednej z największych gwiazd polskiego show-biznesu. Jak informuje "Fakt", Michel Moran, uważany dotąd za wielkiego przyjaciela restauratorki, jest zazdrosny o jej osiągnięcia. Ich wspólna praca na planie "MasterChefa" miała z tego powodu zamienić się w koszmar.\nMichel nie szczędził Magdzie złośliwości gdy widział, że niektórzy dbają o jej fryzurę, makijaż, a nawet samopoczucie. Michel dał do zrozumienia, że nie podoba mu się, że wszędzie chodzi za nią jej sztab. Do tego podważał jej autorytet - czytamy.\nIle jest prawdy w plotkach o wojnie między Magdą Gessler i Michelem Moranem?\nW ogóle nie ma w tym prawdy - powiedział w rozmowie z Plotek.pl Jacek Lotycz, menedżer restauratorki. - Ludzie sobie wymyślają różne rzeczy. Jedno drugiemu nie wchodzi w drogę, a jak się gdzieś spotykają jest miło, przyjacielsko - mówił.\nLotycz zastanawia się także, czy ktoś po prostu nie odczytał źle lub nie wyolbrzymił jakiegoś zdarzenia na planie "MasterChefa".\nNa planie wiadomo, że jeżeli kręci się po 10 godzin dziennie przez 2 miesiące to trudno się przez cały czas uśmiechać. Tak jak w domu, w rodzinie: czasami jest krótkie spięcie, wymiana zdań - mówił.\nBurza w szklance wody? Na to wygląda. Słowa swojego menedżera potwierdza także sama Gessler, która na Facebooku opublikowała wymowne wideo na którym pozuje wspólnie z Michelem Moranem.\nPodobno się nie lubimy... co Wy NATO? MasterChef - napisała obok.\nWłaśnie: co Wy na to?


Kociątko kici kici ;) - strona 31 - Pamiętnik OvuFriend\nNAJSTARSZE | POPRZEDNIE < | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | > NASTĘPNE | NAJNOWSZE\n4 października 2016, 08:19\nWłaśnie przeszedł 5 kroczków. SAM!!!\nZ innych osiągnięć:\nwczoraj mówię - musimy umyć fasolkę! A Pucuł na to: hyc i zaczął pakować fasolkę na klapę od zmywarki )\nA teraz piszczy i się wyrywa - meee meeeee! (= jaaa też chcę komputer!!!)\nmadu 4 października 2016, 08:27\nBrawo, brawo , brawo!:)\ndzabuch 4 października 2016, 08:48\nJustyna Sz 4 października 2016, 09:17\ngosia81 4 października 2016, 10:02\nale przełomowe chwile!!!\nPierwsze kroki... cos pieknego :)\nmaxi 4 października 2016, 11:04\npierwsze kroki to jest cos!!\nDorjana 4 października 2016, 16:37\nNoooo.... Brawo!!!! Brawo\nLittle Frog 4 października 2016, 17:18\nGratulacje! Widzę, że idzie jak burza z kolejnymi osiągnięciami :)\n5 października 2016, 00:01\nI mogłabym o tym dniu nic więcej nie napisać. Ale nie byłby to obraz całkowity. Mój dzielny Synek rano przedrepał 2x po 5 kroczków. Potem zasnął na drzemkę...\n...potem wybudził się po 30 minutach i już spać nie chciał. Opanowałam wewnętrzne >WTF jak to pół godziny, przecież nic jeszcze nie zrobiłam!< A przynajmniej wydawało mi się, że opanowałam. Ale jednak nie... Szydło wyszło z worka przy obieraniu fasolki, a potem wieszaniu prania. Zabrakło mi cierpliwości do Witolda po raz milion pińcset sto dziwińćset wyciągający z miski obraną fasolkę i mieszający ją z nieobraną. Zabrakło mi cierpliwości do Witolda pchającego się na balkon (pikuś) i wyrzucającego ziemię z doniczek. Na świeżo po raz trzeci zmieciony balkon. Podniosłam głos. Wsadziłam karnie do pudełka (tego, w którym kilka dni temu tak radośnie galopował po mieszkaniu). Dopuściłam do płaczu, łez.\nWstyd mi bardzo. Czy może nie tyle wstyd bo... to jednak takie ludzkie, nikt z nas nie jest ideałem i nikt z nas nie ma nerwów ze stali. Ale wstyd mi za moją bezsilność, za złość skierowaną w stronę Witolda, choć powinnam na siebie spojrzeć. W końcu to ja jestem matką, starsza, doświadczona. "Powiedziałam NIE - rozumiesz?' Nie rozumie. Myślę, że nie rozumie. Dlaczego jednego dnia może wyjść na balkon i bawić się ziemią... a drugiego dnia zostaje złapany za fraki i wyeksmitowany z 'placu zabaw'. Dlaczego mamie nie podoba się to co przed chwilą było fajne. I dlaczego, skoro WIEM, że Witold zainteresuje się tym co robię - mimo wszystko ustawiam miskę z fasolką w jego zasięgu.\nA on co? Rozpłakał się, raz czy dwa. Trochę też ze złości - bo co to za nowe porządki. Ale... nie to było 'najgorsze'. Najgorszy był ten moment, gdy jeszcze z łzami lśniącymi na rzęsach i niewytartym nosem podszedł do suszarki z ubraniami, spojrzał swoją metodą 'od dołu' - i uśmiechnął się tym swoim promiennym uśmiechem - Mamo! Ale dobrze, że jesteś. Wtedy właśnie poczułam się jak ktoś kto otrzymuje więcej, niż na to sobie zasłużył. JAk w tej modlitwie... Boże spraw bym był takim człowiekiem za jakiego ma mnie mój pies...\nUwielbiam, gdy Witek się dzieli lub coś mi daje. Dzieli się jedzeniem. Coś je... a po chwili wyciąga łapkę z tym kawalkiem w moją stronę i wielce jest zadowolony, gdy mi ten kawałek włoży do ust. Karmi mnie, jak ja karmię jego. Taka wzajemna troska. I podobnie - kiedy zdobywa świat i zdobędzie coś szczególnie ciekawego - wystawia swoją łapkę i patrzy z uśmiechem... 'to dla Ciebie'.\n- Ty to masz szczęście, że masz taką fajną mamę [to co powiedziane]\n[to co przemilczane?] nie to co ja - ja tyle szczęścia nie miałem [???]\ndzabuch 5 października 2016, 09:13\nKażda z nas ma jakieś granice. Też brakuje mi konsekwencji! Pamiętaj nie ma perfekcyjnych mam, są tylko takie, które się tak kreuj!\nLittle Frog 5 października 2016, 13:11\nOj, u mnie też czasami są takie granice cierpliwości. Ale to właśnie ludzkie. Zmęczenie, natłok spraw do zrobienia, powtarzanie tej samej czynności kilkakrotnie. Ja z kolei miałam zupełnie odwrotną sytuację chyba przedwczoraj. Chciałam małą położyć na drzemkę, a ta w przeuroczy sposób wstawała, zaglądała, zaczepiała, uśmiechała się, stawała na głowie. W normalnej sytuacji to chyba by mnie już trafiało, a wtedy to tylko chciało mi się śmiać ;) A półgodzinne drzemki to koszmar! Coś o tym wiem. Z tego powodu u nas od dłuższego czasu drzemki odbywają się na zewnątrz :)\n5 października 2016, 09:50\nWykrakałam sobie tę porę roku jako stan umysłu.\nNiedziela - piękna pogoda - a u mnie jesień, zmęczenie i brak sił\nPoniedziałek - deszcz i plucha - u mnie wiosna, wręcz lato\nWtorek - pięknie i słonecznie - u mnie gradobicie\nŚroda - patrzę za okno, a tam, pardon za określenie, ujnia z grzybnią, leje, zimno mokro nieprzyjemnie... a u mnie... tara ra ram tam tam wesoły maj w duszy gra.\nJutro ma być słonecznie... hmmm... nie wiem czy powinnam się cieszyć...\nMężowaty dziś obchodzi imieniny. Właściwie to nie obchodzi jakoś wyraźnie. Ale na dobry początek dnia dostał wypasione kanapki i do tego kawałek sernika z owocami\nJa natomiast wczoraj w ramach ogarniania się wyskoczyłam wieczorem na depilację. To fizycznie. A dla oddechu psychicznego w sobotę wybieram się na kurs materiałoznawstwa. Nie planowałam, ale... jakoś tak sam się pojawił i stwierdziłam, że na coś takiego miałabym chęć. Sobota 10-14, chłopaki sobie beze mnie poradzą\nNo... a teraz tyłek w troki bo Pucek śpi więc trzeba korzystać i dopinać ile się da przed wyjazdem. A wyjazd 22.10. Tak się to pięknie (hy hy przypadkiem...) złożyło, że tygodniowy wyjazd obejmie i urodziny Pucka i naszą rocznicę ślubu. Cieszę się\nLittle Frog 5 października 2016, 13:17\nHehe, meteopata....tak się to nazywa? :D Tylko jakiś taki odmienny. No cóż, idzie jesień i zima, więc prawdopodobnie w najbliższym czasie humor powinnaś mieć wyśmienity! :) Ależ piękny czas przed Tobą. W zeszłym roku dostałaś najpiękniejszy prezent na rocznicę :)\n5 października 2016, 20:51\n- Reh reh reh reh...\nCzyli domowa sielanka - Tata kąpie Pucuła, a mama siedzi na kanapie i słucha odgłosów kąpieli.\nZ okazji imienin Taty była wieczorem mała wyżerka. Pucek załapał się na 2 krewetki. I ogórka. I bagietkę.\nrespondeca 6 października 2016, 00:33\nzazdroszczę! ja nie mam "wolnych" kąpieli :D\nLittle Frog 7 października 2016, 13:16\nJA też tak trochę zazdroszczę, bo jak nawet tata kąpie, to mama w tym czasie ogarnia chatę :) Zazwyczaj sprząta zabawki, bo po kąpieli już czas na sen :)\nsosenka80 7 października 2016, 21:41\n10 kroczków! Szczoteczka Aquafresh ma w tym swój udział. Wit uczepił się szczoteczki... i poszedł. Był tak tą szczoteczką zajęty, że wręcz... nie zauważył, że poszedł A matuli udalo się ten wyczyn nagrać. Tzn. - drugą jego odsłonę. Bo najpierw przeszedł raz. A potem jak matka zobaczyła co się kroi to złapała w dłoń sprzę nagrywający i już na luzaka czekała. No... także tak.\n...albo Witek taki po mamie zdyscyplinowany. Bo jak doktor gin mówiła, że jeszcze nie rodzę i jeszcze się spotkamy - to nie rodziłam. Jak powiedziała, że już się w tej ciąży nie spotkamy - tu bum i rachu ciachu. A z Witem dziś idę do pani doktor fizjo... Zalecenie było, żeby się pojawić następnym razem jak Witold zacznie dreptać. No to się Wit dostosował i podreptał.\nZ innych ciekawostek - pogoda dziś całkiem spoko... i zelmowaty nastrój także całkiem spoko. Wreszcie się zgrało\nLittle Frog 7 października 2016, 13:18\nJa to mam wrażenie, że te nasze dzieci, to one nie tak do końca się czegoś uczą. Przynajmniej nie stopniowo. Raczej jednego dnia nie potrafią, a drugiego już umieją ;) A Witek już na dniach pewnie będzie biegał po całym domu :)\ndzabuch 7 października 2016, 13:50\nsosenka80 7 października 2016, 21:42\nChłopak idzie jak burza! :)\nPodobno każdy ma 'swojego mola co go gryzie'. Mam i ja. Mól ów zowie się kleszczem. A bardziej precyzyjnie - krętkiem boreliozy, bo akurat po prawdzie to kleszcz jest tylko wykorzystywany jako transport. Trzy lata minęły od ukąszenia, a dwa i kwartał od testu stwierdzającego, że jestem 'czysta'. Było... (nie)minęło. Dzisiaj dowiedziałam się, że... jestem przewlekle chora. A przynajmniej tak do mojej 'przygody' z boreliozą odniósł się ubezpieczyciel. Nigdy nie myślałam o sobie w ten sposób. I... nadal tak nie myślę (choć... w zasadzie to prawda). Żyję normalnie. Czuję się dobrze. A jednak pewne koszty kleszcza ponoszę:\n* profilaktyczne badanie LTT - raz na rok, drogie w pierun,\n* krwiodawstwo? Pani Anno, formalnie ze względu na przebytą boreliozę nie dyskwalifikują. Ale na Pani miejscu zrezygnowałbym jednak...\nNo i... ubezpieczenie podróżne. Zaproponowano mi wyższą składkę (dodatkowe 25zł przy tygodniowym wyjeździe) - na wypadek nagłego/ostrego zaostrzenia choroby przewlekłej. Eghmm.., podziękowałam, nie skorzystałam z tej dodatkowej opcji.\nA dziś na zakupach byłam. No... pierwszych takich zakupach chyba od urodzenia Witka. Ja, sama, + centrum handlowe, chyba ze 3h. Efekt? Kupiłam spodnie przeciwdeszczowe dla Witka (i jeszcze skarpety i pajac...). I buty dla męża - do przymierzenia i zostawienia lub zwrotu. Sobie nic nie kupiłam, a w szczególności nie kupiłam stroju kąpielowego, po który przede wszystkim pojechałam. Oł yeah... zakupy...\nLittle Frog 8 października 2016, 19:35\nCi ubezpieczyciele niczym hieny! A co do zakupów, to faktycznie zaszalałaś ;) swoją drogą ja bym nie miała odwagi kupić mężowi butów :D On taki wybredny, że pewnie zaraz po przymierzeniu wracałabym z nimi do sklepu ;)\nZelma 8 października 2016, 21:12\nZ tymi butami to było tak, że mąż dał mi swojego 'zużytego' buta określonej firmy i powiedział - jesli będą mieli to kup mi takie same. Takich samych nie mieli, ale zapytałam ile czasu jest na zwrot no i zaryzykowałam najbardziej zbliżony model. Ale i tak nie pasował, na szczęście sklepow Ryłko dużo, więc zwrot nie jest problemem. Ale tak zupełnie w ciemno to mowy nie ma, nie kupiłabym.\n9 października 2016, 03:54\nczasem pod wieczór czekam na 20. - żeby Pucek poszedł spać, żeby mieć 5 minut dla siebie. I te 5 minut mija... i tak jakoś... niby fajnie, ale czeka się już poranka bo znowu będzie porcja uśmiechów. I w ogóle - BĘDZIE.\nA w nocy dziś siedzę... bo łatam spodnie mężowatego. Powinnam iść spać... ale chciałabym mu przyjemność sprawić. Acz... chyba nie zdążę do poranka. To chyba jednak spaciu!\nsosenka80 9 października 2016, 05:22\nPewnie większość z nas tak ma... czeka się wieczoru żeby poszły spać, jak spią to czeka się oranka... ale nie 4.20 tak jak my dziś :) Rozrabiają na całego... a my kawę z mężem pijemy :)\n9 października 2016, 20:06\nDzień dziś ciężkawy - nastrojowo, chyba przez pogodę. Cała nasza trójka senna/marudna/mało cierpliwa. Spacer owszem bardzo mily, jesienny, ale tak faktycznie dopiero późnym popołudniem nastroje wyraźnie się poprawiły (pomogły w tym: duża kawa, duża czekolada i Kremisie).\nWitold po raz pierwszy otworzył dziś samodzielnie lodówkę. ( A potem po raz drugi, trzeci i czwarty)\nRozmawialiśmy dziś z mężowatym o żłobku/klubiku w niepełnym wymiarze godzin. Mamy w tym temacie zgodność czyli:\n- do końca roku na pewno nie, w przyszłym tak, ale bez pośpiechu\n- w tym roku robię research czyli orientuję się gdzie, za ile, jakie warunki, jaki czas oczekiwania itp.\n- konkretny czas będzie trochę zależał jeszcze od komunikatywności Witka oraz liczby drzemek.\nSpodnie mężowatego nie prawie skończone W międzyczasie uszyłam szalik-komin dla Pucka i od razu dziś przetestowany na spacerze.\ninessa 9 października 2016, 21:58\nHejka :D pozdrawiamy Was goraco :) jak ten czas leci synek juz sam zaczyna chodzic,myslicie o złobku itd. :D buziaki dla Was jesienne :D\nLittle Frog 10 października 2016, 20:38\nWie jak o siebie zadbać :D Lodówka to jeden z najistotniejszych sprzętów w domu :D O tej porze za szycie bym się nie zabierała. U mnie to w godzinach nocnych oczy w połowie otwarte i autopilot uruchomiony ;) Ahhhhh, a co do butów, to w tym wypadku zupełnie inna sprawa.\n16 października 2016, 21:05\nTo ostatni tydzień Pucka jako niemowlak Dzisiaj, w obecności cioci Asi, zastanawialiśmy się nad etymologią.\nTak mi się skojarzyło, że niemowlak > nie+mowlak > nie + move czy taki, który... się nie rusza\nMąż podchwycił - mowlak!, mowlak!\nniemowlę = małe dziecko nie umiejące jeszcze mówić; etymologia: pol. nie + mówić\nA nasz mowlak tymczasem... chłonie. Chłonie wszystko dookoła, obserwuje, naśladuje. Coraz więcej rozumie - różnych poleceń/wskazówek. Widzi związki przyczynowo-skutkowe. Trudno sprecyzować co dokładnie rozumie, ale coraz więcej takich sytuacji, gdy ewidentnie rozumie. Widać coraz więcej rzeczy robionych z intencją (piłka wkładana do torby, przyciski wszelkiego rodzaju - żeby coś się zadziało, wyjmowanie, wkładanie, przesuwanie). No i dzióbka czasem robi - taką rybkę/kaczuszkę ustami i tak przy tym wygląda... że się człowiekowi serce topi. Poza tym... uwielbia stopy. Stopy w skarpetkach (najlepiej kolorowych) albo stopy bez skarpetek. Stopy ruszające się. Chcira sie przy tym bardzo, 'poluje' na palce\nA ja... a ja czuję w sobie jakąś taką wdzięczność do losu, za to, że dane mi jest doświadczać macierzyństwa. W weekend spotkałam się z 3 koleżankami - w moim/podobnym wieku. Żadna z nich nie ma dzieci. Chciałabym napisać 'jeszcze', ale choć w życiu wszystko może się zdarzyć to niewiadomo czy macierzyństwo im się zdarzy. I nie chciałabym pisać w takim duchu, że 'każdy powinien itp.', nie chcę nawet w to wchodzić bo różne przyczyny. Ale patrząc na nie pomyślałam o sobie samej. O tym właśnie, że to jednak wielkie szczęście, że dane jest mi tego doświadczać - że mi to nie umknęło, że nie przegapiłam, że nie odłożyłam na kiedyś-tam, że przyszedł na to moment. A w tych zabieganych czasach to co kiedyś było naturalne, oczywiste teraz wcale nie jest. Czy może - nadal jest tylko jakoś tak cichcem umyka.\nDorjana 17 października 2016, 08:42\nOj tak.... To olbrzymi dar!!! I szczęście.... Choć bywają i trudne chwile. Ja mam obecnie dołek ale mimo tych trudności codziennie dziękuję Bogu za te skarby!!!\nLittle Frog 17 października 2016, 13:02\nOj tak, mamy ogromne szczęście, że mamy te nasze szkraby. Ale chyba nie zrozumie tego ten, kto ich nie ma. To jest nie do opisania. Teraz czasy się zmieniają. Np mój brat z dziewczyną twierdzą, że absolutnie żadnych dzieci. Nigdy. No cóż - ich wybór. Może im się kiedyś odmieni. A jak nie, to może chętniej będą pilnować moich :D:D:D:D A tak serio, to masz rację - nie ma co wchodzić w to czy ktoś posiada potomstwo czy nie. Życie pisze różne scenariusze.\nsosenka80 18 października 2016, 09:44\nMasz Zelmo rację, jakie to szczęście, że mamy te nasze szkraby, zdrowe, wesołe... tylko się cieszyć!\nRudz!a 18 października 2016, 22:28\nTak, ja też cieszę się, że przytrafiło mi się macierzyństwo\n19 października 2016, 11:45\nPewne są tylko zmiany. Wczoraj pobudka o 5, dzisiaj dzień pokaszaniony - pobudka o 2 (eee???) dałam pierś (eee???) kolejna pobudka o 4, powalczyliśmy do 5, dałam pierś - i buch spał prawie do 8. Spanie do 8 to całkiem miła odmiana... ALE... cały rytm dnia poszedł się w piętkę gonić. Jak wstał ok. 8 to na drzemkę o 9 za wcześnie. Odczekałam do 10, ale nadal źle. Padł o 11 (po wcześniejszej awanturze). Wstanie pewnie między 12 a 13, obiad... i znowu zonk bo kolejna drzemka na pewno nie będzie o 14. Niby nic takiego, elastycznym trza być, ALE ja jednak bardzo potrzebuję w miarę stałego schematu, żeby tę całą rzeczywistość domową ogarniać. A tu jak zwykle zgadywanka - co to może być?\n- zjadł za małą kolację?\n- skok? / niespanie związane z chodzeniem?\n- przestawia się z dwóch drzemek na jedną?\n- reisefieber - wyczuł, że w sobotę wylot mamy wcześnie rano i ćwiczy wstawania?\n- bo tak!?\nNo nic, skoro śpi to lecę ogarniać rzeczywistość.\n18.10 Maurzyce, niebieskie chaty, kolejne małe marzenie spełnione Mimo podłej pogody. Plus Anulin + pizza.\ndzabuch 19 października 2016, 12:39\nJa ostatnio obstawiam, nie śpi, bo chce chodzić, śpi, bo się nachodził. Tak na 100 % to pewnie front atmosferyczny!\nmadu 19 października 2016, 15:12\nObstawiam bo tak, albo chodzenie. U nas na poczatku chodzenia było ciężko ze snem. Ale przechodzi:)\nmaxi 19 października 2016, 20:35\nja nigdy nie mialam stalego planu, chodz bardzo go pragnelam miec...ale im badziej pragnelam i robilam tak aby go wypelnic tym bardziej wszystko sie rozwalalo...ja nie wiem jak matki to robia, ze klada dzieci o stalych porach spac? nigdy nie mielismy stalych godzin ani na kapiele, jedzenie czy sen....\nkalitria 19 października 2016, 22:20\na jakby tak wszystko na raz? :D\nOstatecznie jedna drzemka 11-12:30 i do wieczora nic. Próbowaliśmy jeszcze drugą drzemkę 15:30 i 16:30, ale olał nas totalnie No to jedzonko, potrójny kaszkaj... i śpi... od 19:15. Ciekawe jaka nocka będzie\nNocka była - ciekawa.\n23 miauknięcie, sz-sz i dalej spanie.\n2 - pobudka... przytulić się chciał... a ja doszłam do wniosku, że może Witek zwyczajnie marznie. On po przytuleniu już chciał wracać do spania, a ja zaczęlam po omacku szukać śpiworka z długimi rękawami. Więc się trochę wybudził, jeszcze pielucha przy okazji. Witek też zwęszył okazję i się załapał na kp. Kolejna pobudka 5:40 - już na dzienne wstawanie. Niby wcześnie, niby oczy na zapałki, ale jedna myśl mnie pociesza - że tym sposobem jest dziś szansa na powrót do rytmu dnia (od 9 drzemkuje, zasnął błyskawicznie).\nZ tym rytmem dnia... no cóż, jakby mi ktoś jeszcze kilka miesięcy temu powiedział, że stanę się zwolenniczka rytmu dnia to bym chyba mocno temu komuś w czoło popukała. Ale, ale... w życiu pewne sa tylko zmiany, tylko krowa nie zmienia poglądów i takie tam. Rytm dnia (=stałe pory drzemek i stałe pory posiłków) wprowadziliśmy zaledwie ze 2 miesiące temu. Przy czym to *stałe* to pojęcie względne. Stały jest schemat a w praktyce mniej lub bardziej się go trzymamy - w zależności od okoliczności, tego co danego dnia zaplanowane itp. Więc to nie jest jakiś sztywny gorset z minutnikiem w ręku, bardziej jakiś stały punkt (gwiazda polarna czy latarnia), wokół którego można się orientować.\nMyślę, że ten rytm służy Witkowi, ale zwyczajnie i po prostu - ja go potrzebuję. Daje mi on odrobinę przewidywalności, ale też spokoju. Mniej- więcej wiem czego się spodziewać więc łatwiej mi cokolwiek zaplanować. Oczywiście są takie dni jak wczoraj czy przedwczoraj, gdy z jakiegoś powodu cały misterny plan idzie... się gonić. Ale wtedy tym bardziej doceniam te dni, które idą z rytmem.\ngosia81 20 października 2016, 09:54\nja uwielbiam "grafik", tylko wtedy można coś zaplanować, dziecko przyzwyczaja się błyskawicznie!!!\nTova33 6 listopada 2016, 22:14\nU mnie też bez grafiku ani rusz niestety.Inaczej to jak jazda bez trzymanki. Podobno dzieci lubią takie schematy. W każdym razie dobrze jest móc sobie rozplanować dzień.\nStopy niezmiennie są fascynujące. Stopy taty wystające z kanapy to już w szczególności. Podchodzi do kanapy, wciska się między wystające stopy, ustawia się przy nich jak w twierdzy - jedna stopa pod jednym ramieniem, druga pod drugim, Wit plecami do kanapy, przodem do świata i z wyrazem twarzy - ha! jestem w twierdzy i co mi zrobicie?\n* BIDET + WODA\nCo to było za szaleństwo! Nie do opisania, dobrze że jest filmik. Woda jest fantastyczna - można łapać, chlapać. Można kran odkręcać i zakręcać. Można wodę w garść złapać i podać mamie lub babci.\nWe wtorek, zainspirowani bidetowymi wyczynami Witolda, śpiewaliśmy z mężem w samochodzie przerobiony nieco utwór Michaela Jacksona. Beat it! W naszej wersji brzmiało: Biiiii-det, biii-det, just biiidet!\nTerraska 20 października 2016, 13:07\nPozytywnie u Was :):)\nGdzie jest mój nos? - pytam wczoraj z przyzwyczajenia, a Witold... wczepia mi paluszki i ostre paznokietki w nos. Hmmm... Przypadek\nGdzie jest mój nos? - pytam za jakiś czas. TO SAMO. Hmmmmmmmm....\nGdzie jest mój nos? - pytam dziś rano.\nTo samo. Nos boli, serce rośnie. Komunikacja weszła na wyższy poziom.\nNo... prawie... Kiedy spytałam później: Gdzie jest oko? - też oberwalam w nos\nBo ten język nie miał być jako język=mowa tylko język tak dosłownie: Pucek nauczył się wystawiać język i przejeżdżać nim po górnej wardze. Z zawadiackim uśmieszkiem z serii: ha! widzisz! potrafię!\nWiadomość wyedytowana przez autora 21 października 2016, 22:23\nTerraska 21 października 2016, 16:08\nHahah wypadki sie zdarzaja, wiadomo :) Ale ogolnie juz cos te nasze nie-maluchy rozumieja... Strach sie bac, niedlugo czlowiek bedzie musial sie w domu zastanawiac co mowi i robi ;)\ndzabuch 21 października 2016, 19:22\nMy mamy oko, ale że względów bezpieczeństwa pokazujemy je tylko na zabawkach.\nsosenka80 21 października 2016, 21:56\nOj tam czy to oko, czy to nos, nauczy się :).... ale ale coś mi się wydaje, że wy jutro już wylądujecie na greckiej ziemi?? Bawcie się dobrze, słońca pod dostatkiem :) No i czekam na relację, a jakże inaczej! :)\n21 października 2016, 22:22\nWalizka - spakowana, nawet się dopina. Pieluchy na cały wyjazd, słoiczki tylko na pierwsze dni, potem się zobaczy lokalne.\nPobudka... 4:30. Mąż nawet się ucieszył - w kontekście ostatnich pobudek Pucka przed 6 rano cieszy się na możliwość zamiany ról i wybudzenia syna ze słodkiego snu.\nA ja? Z jednej strony - cieszę się bardzo - na wode, na słońce, na widoki, na Pucka galopującego po plaży albo moczącego tyłek w basenie.\nZ drugiej strony - cały czas gdzieś tam w tyle głowy taka wątpliwość - czy dobrze robię, że to nie klasyczne urodziny? Gdyby o sam wyjazd chodziło - nie miałabym wątpliwości. Bardziej o to, że rzecz nie w przełożeniu urodzin, a w ogóle - w niewyprawianiu ich. Tricky, tricky...\nAle... tymczasem, zgodnie z radą mojej mamy - odkładamy wszystkie troski i zmartwienia na bok. Na tydzień. Czas na wakacje!\nmadu 21 października 2016, 23:11\nWypoczywajcie!! :) a urodziny wyprawić można zawsze. Przynajmniej ja gdybym miała opcje wakacje urodziny to na pewno wybrałbym to pierwsze. Nie ważne gdzie i jak, ważne z kim :) szerokiego nieba! :)\nmiriiam 22 października 2016, 10:24\nMoje poszukiwania słoiczków na Krecie skończyły się fiaskiem. Nie wiem jak inne regiony Grecji. Dobrego wypoczynku.\ndzabuch 22 października 2016, 13:30\n22 października 2016, 13:41\nJest pięknie, wszystko tak jak chciałam lub lepiej. Teraz potrójna drzemka a później ruszamy na podbój okolicy.\nNie sądziłam, że pierwsze urodziny mojego syna będą dla mnie tak stresującym momentem. Niestety były. Na szczęście tylko dla mnie - i przez to także dla pucułowego taty. Pucuł natomiast bardzo mile spędził dzień. Spacer (Pucuł drzemiący i wylegujący się w wózku jak turecki pasza), potem wieeelka piaskownica = plaża, chwila w wodzie (i ryk przy wyjęciu, ale wiatr był, więc nie ryzykowaliśmy przewiania). Potem znów drzemka a słoneczku, wreszcie odrobina dorosłego ciasta i zrabowanych kilka frytek. I długa kąpiel w wannie - z pianą, tatą i bąbelkami.\nCały dzień bardzo przyjemny... a wieczorem zeszło ze mnie powietrze, aż popłakałam... bo ten wyjazd to taka trochę ucieczka. Ucieczka przed tym, żeby nie robić urodzin na miejscu, żeby w ten sposób odsunąć w czasie jeszcze o tę chwilę bałagan, który powstanie. Bo powstać - powstanie i wcale nie będzie miło. W tej sytuacji nie ma dobrego rozwiązania - tak powiedział wczoraj mąż, i niestety ma rację. W tej chwili trochę udajemy, że problem nie istnieje - bo tak jest wygodniej. Ale problem się przez to ani nie rozwiązuje, ani nie znika. Jak z wizytą u dentysty - wiesz, że jest konieczna... a jakoś się nie palisz do wizyty.\nW moim przypadku trochę sinusoida - jakieś 2-3 miesiące temu bardzo mnie temat męczył (problemy ze snem, kiepski nastrój... nawet w wynikach endo chyba wyszło bo TSH skoczyło w górę...) Później starałam się temat odsunąć, odpuścić, zając innymi sprawami. Nawet jakoś to w miarę wychodziło bo tak zwanych innych spraw faktycznie było sporo. Ale... nie no, nie nie nie - nie potrafię udawać, że wszystko gra - jesli tak nie jest. Nie potrafię, a przynajmniej bardzo dużo mnie kosztuje, wymienianie gadek-szmatek z osobą, która równocześnie ogranicza moją wolność stosując szantaż emocjonalny. A ja za dużo mam w sobie empatii... Ale trudno - trzeba po powrocie pewne kroki podjąć.\nAle tymczasem - jesteśmy razem i jakoś sobie ze wszystkim razem poradzimy. To najważniejsze.\ndzabuch 25 października 2016, 16:25\nU nas w takich sytuacjach ja jestem kłębkiem nerwów a tatusiek woli olać. W sumie ma trochę racji, bo po co psuć sobie zdrowie czymś na co nie mamy wpływu. Jeśli chodzi o urodziny postawiliśmy na imprezę dla wszystkich tych co są z Bartusiem blisko, bo to jego impreza a jakoś nie interesuje mnie co trzeba i co wypada. Zresztą to jest impreza dziecka i jeśli ktoś nie umie się dostosować może w niej nie brać udziału.\nBarbie24 25 października 2016, 17:40\nNa pierwszym miejscu jest dziecko i nie ma co się tak bardzo martwić emocjami innych osób, choćby to były bliskie osoby.Widać, że ta sytuacja Was bardzo uwiera.Szkoda, żeby przez czyjeś emocjonalne rozchwianie Witka ominęła impreza na pierwsze urodziny.A kto wie czy za rok się sytuacja nie powtórzy.Rób tak, żeby było dobrze Tobie i Twoim najbliższym, a problematyczna osoba powinna się sama ze sobą uporać...\n- Beeeeek - rozległo się z kanapy\n- ??? - patrzy pytająco mąż\n- Bek to był. Na szczęście tylko bek, nie come back - wyjaśniła tacie mama poczynania Pucuła\nKilka refleksji wyjazdowych - żeby sobie na przyszłość do nich wrócić\n- all inclusive to nie jest formuła dla nas. Owszem - biorąc pod uwagę planowanie na ostatnią chwilę oraz fakt, że to pierwszy taki dalszy wyjazd z Puckiem - sprawdza się ok. Ale na następne wyjazdy już raczej bez tej otoczki typu animacje-hej-hoł-ewrybody-joga-a-teraz-hurtem-wszyscy-na-kolację. Wystarczy nam nocleg ze śniadaniem, a najlepiej nocleg z małym aneksem kuchennym\n- o zakwaterowaniu mówiąc - niska zabudowa to jest to. Żadne tam wielopiętrowe hotele-bryły.\n- woda musi być, basen to czy plaża, Pucuł wodnym stworem jest.\n- październik (vel piździernik) nie jest zły, ale ranki i wieczory już chłodne, wiater też nie ciepły >> wrzesień byłby lepszy\n- pieluchy i słoiki > niby można upolowac na miejscu, ale jednak lepiej w miarę możliwości zabrać swój zapas na cały pobyt i mieć święty spokój (do nastęnego wyjazdu już pewnie słoiczki nie będą potrzebne, przynajmniej Puckowi).\n- położenie - lepiej jednak w choćby małym miasteczku (z którego zawsze można wyspacerować) niż w oddali\n- ubranka i ubrania. No cóż - w przypadku dorosłych - w razie wątpliwości/braku miejsca - odłożyć Może kiepska ze mnie sexi mama, ale i tak chodzę trzeci dzień w tych samych spodenkach... bo leżały w szafie pół roku, a przed wyjazdem je na nowo odkryłam. A że jeszcze mają nogawki na zamek (długie/krótkie) to już w ogóle. Tylko koszulki zmieniam Natomiast w przypadku ubranek dziecięcych... w piździerniku brać różne i dużo Myślałam, ze biorę za dużo... a tu wcale a wcale za dużo nie jest. Pucek szalejący na plaży/na trawie/na placu zabaw/przy posiłku... załatwi każdą ilość. I moczeniu ich wodą to już w ogóle nie wspominam. I to nie, że przy basenie czy na plaży, nie nie. "Pucułku - a teraz umyjemy rączki..." CHLAP CHLAP CHLAP!\nkalitria 26 października 2016, 10:44\nZapraszamy na Cypr. Mamy wszystko o czym piszesz i kilka opini owufrjendówek :)\nTerraska 27 października 2016, 16:08\nMamy podobne preferencje hotelowo wakacyjne :) my w tym roku wybywamy na ten długi weekend we Francuskie górki o nazwie Vosges. A dokladnie do Gerardmer. Nawet jezioro jest (może i to nie idealny timing, ale i tak się cieszę ) :)\nTerraska 27 października 2016, 16:09\nfrancuskie :) telefon robi co chce.... :)\nsosenka80 2 listopada 2016, 14:54\nZelmo gdzie jesteś??? :)\nStara jak świat śpiewka - jeśli masz problem (w głowie) to ani przed nim nie uciekniesz wyjeżdżając, ani go nie rozwiążesz ignorując i przeczekiwając. Co gorsza - długie przebywanie 'z problemem' sprawia, że do pewnych rzeczy się przyzwyczajasz, ba zaczynasz je traktować jako 'normalne'.\nA normalne nie są. Przyszedł czas na porządki. Nie będę ściemniać, że decyzja podjęta i teraz będzie z górki. Decyzja podjęta, ale teraz będzie pod górkę, niestety, a co za górą - niewiadomo. Ale trudno - dość dreptania w miejscu, dość udawania, że w sumie to nie jest tak źle.\nBoję się. Dwóch rzeczy...\nPierwszej mniej. Powiedzenie teściowej stop. Boję się bo nie mam jeszcze w sobie tej siły. Boję się, że zadrży mi głos... albo, że ten głos w ogóle się nie pojawi. Że to co mam do zakomunikowania będzie galopować sobie po głowie, a ja będę stała jak słup soli w bezruchu. A część myśli będzie podszeptywać - eh, daj spokój, wycofaj się, w końcu to przecież nic takiego. No może i jest to szantaż emocjonalny, może osoby, które kochają - takich środków nie używają, ale... ale... może jakoś przyklepmy tę sytuację, poudawajmy jeszcze trochę, że wygodnie nam z tą kulą u nogi. W końcu łańcuch ładny, wypolerowany... Tego się boję, ale na to zbiorę - zbieram odwagę. Sharon da radę.\nSharon... chyba przyszedł na Ciebie czas! Sharon, moja tajna broń Po raz pierwszy pojawiła się gdy jeszcze na studiach brałam udział w pewnym konkursie. Rozwiązanie zadania, a potem prezentacja przed drogim jury tudzież komisją konkursową i (chyba?) innymi uczestnikami. Kilka-kilkanaście osób. Niby do przejścia, ale nie chodziło mi wtedy o to, żeby zrobić to jakoś tylko żeby dać czadu i wygrać. Bo... nie chciało mi się listów motywacyjnych pisać, a zwycięzca dostawał się na miły, płatny staż. No taki ze mnie leń-kombinator był. No i tak stałam sobie na korytarzu, czekając na swoją kolej, powtarzałam w myślach co by im tam o tym moim rozwiązaniu powiedzieć... I czułam, że mi się ta szansa z rąk wymyka bo no co ja im tam niby mam powiedzieć? Rozwiązanie do kitu, szału nie ma... A jajców tyle nie mam, żeby iść po bandzie. I wtedy własnie zjawiła się Sharon. W mojej głowie. Bo pomyślałam sobie - no... skoro nie ja to może ktoś inny? Taki ktoś odrobinę odważniejszy i mniej się przejmujący. Taki co powie - idziemy! Do przodu, a co tam! Trzeba było tego kogoś jeszcze odpowiednio nazwać, jakieś charakterne imię znaleźć. Stąd się wzięła Sharon. A jak już się wzięła - to się wzięła do rzeczy. Konkretnie. Weszła, zaprezentowała rozwiązanie, miała w nosie czy ono jest dobre czy nie, zaprezentowała je tak, że zostało kupione A ja nie musiałam listów motywacyjnych pisać\nI potem w kilku jeszcze sytuacjach pojawiła się Sharon. W takich kiedy nie miałam wystarczająco siły lub odwagi. Ona po prostu wchodziła i robiła swoje, a ja - ta zwykła ja - po prostu patrzyłam sobie z boku. Także... Sharon, pakuj walizkę! )\nNo... to to była ta pierwsza rzecz, co do której mam obawy, ale czuję coraz bardziej, że z Sharon u boku - poradzę sobie!\nDruga obawa... to, czego boję się bardziej. Nadszedł czas by przeciąć supeł/przejść górę, ale nie wiem co mnie czeka za nią. Czy też pisząc wprost - boję się czy przejdziemy tę górę razem. Nie wiem czy idę sama - czy idziemy we dwoje. Dziś rozmawiamy. Patrzę przez okno, dzien pogodny, słońce, lekki wiatr. Czuję mimo wszystko spokój i nadzieję. Ale to cisza przed burzą, a burza przyjść musi. Oby przyniosła świeże powietrze i oby nie rozwalła tej łódeczki zwanej naszą rodziną. Na to teraz sił potrzebuję.\nmadu 4 listopada 2016, 10:40\nNie wiem czy to się wpisuje w sytuację w której sie najdujesz(cie) ale sa dwie myśli które mi pomagają. Jedna, dawna, idealna do sytuacji kiedy trzeba podjąc działanie ale strach przed konsekwencją. Zamykam oczy i wyobrazam sobie siebie, na pomioście, za dzieciaka, nad jeziorem. Tak strasznie chiałam wskoczyć, ale tak bardzo bałam się zimnej wody. Klasyczna stuacja. I zamykam te oczy i widze siebie która skacze, i po chwili pływania robi sie ciepło. Juz nie jest tak strasznie juz nie ma strachu ani ambiwalentnych uczuć, jak przed skokiem. To jedna myśl. Druga...Na dodanie odwagi. Krotka, prosta, ale dodaje mi powera. Urodziłam dziecko, co może wymagac więcej odwagi niż to? powodzenia Zelmo!\ndzabuch 4 listopada 2016, 11:04\nSiła jest w Tobie! Dasz radę, nie daj się dalej niszczyć, bo to widać, że coś Cię tam od środka wykańcza!\nLittle Frog 4 listopada 2016, 13:01\nTeż chcę taką Sharon!! Trzymam kciuki, żeby była przy Tobie w tym momencie gdy będziesz potrzebowała jej najbardziej :) Pewnie z każdym rzuconym jej wyzwaniem jest silniejsza i poradzi sobie z największymi trudnościami.\nSylwia_80 4 listopada 2016, 13:37\nOooo, masz drugą osobowość? ;). Wspaniale jeśli Ci pomaga i przeszkadza na co dzien. Może sobie też taką sprawię...tylko nie wiem czy nie jest za późno. No i muszę jakiegoś czadowego imienia poszukać :). Siły, siły i jeszcze raz siły w pokonaniu przeciwnosci, kłopotów itp.\nSylwia_80 4 listopada 2016, 13:38\nSmutasy smutasami, a tymczasem dziś naprawdę piękny jesienny dzień. Jasny, pogodny. Z tej okazji wytaszczyliśmy z Witoldem nie tylko wózek, ale też jeździdło i ruszyliśmy na podbój placyków i chodników. Co za radość!!! Można pchać pchać i nie natykać się po 5 krokach na ścianę/drzwi itp. Przeszusował mój dzielny tuptuś cały plac w każdą stronę, z wielkim uśmiechem na twarzy. I w butach. Trochę debiut bo wcześnej tylko po mieszkaniu próbowaliśmy (i nie był szczególnie zadowolony). A teraz jakoś przeżył tę obuwniczą zniewagę.\nButy to jest w ogóle jakaś czarna magia... Witold ma chyba wysokie podbicie. Kupiłam uzywane 'Bartki' rozm. 22 i inne tuptusie rozm. 21. Bartki troszkę za duże, mam wrażenie że trochę 'kłapią'. Te drugie... wydawały się ok, a tymczasem dziś nie byłam w stanie włożyć w nie Witoldowej nogi. Nie wiem, przez tydzien mu urosła czy co? Dziś 'kłapał' w Bartkach. Kłapał całkiem sprawnie - i w pewnej chwili wkłapał sę z tym jeździkiem w kałużę. Najkrócej nasze reakcje można podsumować tak:\n- Witold: Ołłłł yeeeess..... (i już już już ma zamiar w kałuży usiąść - w końcu to WODA!)\n- Ja: Ooooooo nieeee.... ( i pędzę na złamanie karku i w ostatniej chwili nie dopuszczam do kłapnięcia w kałużę).\nPo jakimś czasie zmęczył się Wit chodzikiem, więc zapakowałam w wózek i podreptaliśmy na plac zabaw. Trochę tam innych tuptusiów było, więc Witold się pointegrował, a to na 2 a to na 4 łapkach. Dawno na tym placu zabaw nie byliśmy więc odkrywanie na nowo - zjeżdżalnia, wchodzenie po schodkach, huśtawka )\nNie robiłam dawno żadnych podsumowań, więc może w telegraficznym skrócie chociaż.\n* nocki spsuły się na wyjeździe, pobudka o 3 i wstawanie 5-6. Ale mam nadzieję, że w domu przespane nocki wrócą.\nRytm dnia (mniej więcej):\n6 - pobudka, kp + kaszka/śniadanie 9 drzemka, 11 drugie śniadanie 13 obiad (zupa) 14 drzemka 16 obiad (drugie) 19 kolacja + kąpiel 20 spać\n* jedzenie - jeśli chodzi o bazę czyli to co Witold faktycznie je to nadal nie szaleję - mleko (głównie moje, trochę mm), kaszki i jedzenie słoiczkowe, owoce, warzywa, trochę pieczywa, jogurty. Na 'dorosłe' jedzenie jeszcze przyjdzie pora, nie spieszę się. Zwłaszcza, że jajka i mąka pszenna nadal trochę na cenzurowanym (dostaje, ale w małych ilościach).\nNatomiast w zakresie próbowania - proszę bardzo, próbować (w małych ilości) pozwalam mu różnych rzeczy, także tych 'dorosłych'. Krewetkę zjadł I maaaaleńskiego łyczka greckiej tradycyjnej kawy dostał, no.. tyle co wargę umoczył\nLubi: jabłko (w całości gryźć, nawet ze skórką), marchewkę, arbuza, ser żółty w plasterku, pomidora (ale to akurat nie za smak a za to, że z pomidora da się wycisnąć trochę wody i rozmazać to na stole/podłodze/blacie...)\nNie lubi: groszek w całości oraz makaron w krótkich nitkach (to chyba pierwsze 2 rzecz, które zaszczycił wypluciem\nJedzenie (niestety) przede wszystkim 'w biegu', ale ćwiczymy siedzenie w krzesełku do karmienia (każdego dnia po trochu).\n* mobilność - idzie jak burza, po prostu idzie gdzie chce, w nosie mając meble czy inne podpórki. Pchacz jest miłym urozmaiceniem, ale obywa się bez. Na 4 łapy wraca, gdy potrzebne mu 'turbodoładowanie' np. w celu pognania za kotem\n* koty i psy - uwielbia!!!\n* mycie zębów - jest fajne! /ale raczej we własnym wykonaniu, jak szczotę przejmuje mama to już jakby mniej/\n* obcinanie paznokci - nuuuuuuudaaaaaaa! Dziś zabrał mi obcinacz i... sam próbował poobcinać\n* w weekend nauczył się machać ręką (papa). W zasadzie to rękoma Jak to Witold - nie macha dłonią tylko całą ręką. A w zasadzie obiema równocześnie. I chichra się przy tym strasznie.\n* czasem wskaże kota na obrazku albo nos (mój), ale generalnie nie afiszuje się, ani z mową ani z pokazywaniem. Może cwaniak wie, że czasem lepiej udawać, że się mniej rozumie niż się rozumie\nLittle Frog 4 listopada 2016, 16:47\nA ja myślałam, że już wszystkie dzieciaki wsuwaja kanapki, parówki i kotlety. Moja często wypluwa. W sumie można powiedzieć, że czasami zje coś o bardziej stałej konsystencji. No ale chyba powinnam też bardziej wyluzować. Jak przyjdzie czas, to może zje. Chociaż przyznam, że czasami mnie krew zalewa jak stoję w tej kuchni i kombinuje, a nic z tego do brzuszka nie trafia...jak np dziś....\ndzabuch 4 listopada 2016, 20:35\nButy to u nas czarna magia i mimo odpowiedniego rozmiaru mierzonego patyczkiem Bartek robi różne wygibasy i ciężko buta włożyć.\nmadu 5 listopada 2016, 08:23\nCo do butów. Najlepiej kupić nowe. Mieliśmy byty używane i Leon w nich się przewracal bardzo. Poszliśmy do sklepu z dziecięcymi butami mierzylismy dwie pary w jednych od razu gleba a w drugich jakby latał. Jestem zdania że na pierwszych butach nie ma co oszczędzać bo to kluczowe dla chodzenia. Dzabuch a co do ubierania to ubieramy z góry, robimy tak jak samolocik łyżka do buzi, tak na nogę, wtedy maluch jest zainteresowany tym co robisz z góry i nie przygina a palców:)\nsosenka80 5 listopada 2016, 20:08\nSpryciarz z tego Waszego synka, już oczyma wyobraźni widzę... już tu, już jest tam... I kto by pomyślał, że rok temu byłyśmy w "Zośce".\n6 listopada 2016, 05:25\n[Wit - rok + 1,5 tygodnia]\n4:20 rano. Nie śpię. Obudziłam się... bo... PRZYŚNIŁO MI SIĘ, że słyszę kwilenie Młodego. No koniec świata. Budzę się, gotowa zerwać się i biec... a tu... cisza.\nNa froncie... ciężko. Niby zrobiłam krok naprzód, ale pewne jest tylko jedno - w tej sytuacji nie ma dobrych rozwiązań. Teoria jedno, życie swoje. To co teoretycznie lepsze - może wcale nie jest lepsze w praktyce. Dużo wątpliwości...\nSosenko - dzięki za tę Zośkę, za przypomnienie Zośka czyli szpital św. Zofii w Warszawie. Pamiętam dokładnie co odpowiadałam, pytana o wrażenia zaraz po porodzie: 'Może nie jest to coś co mogłabym robić codziennie, ale zdecydowanie do przeżycia'. Teraz, kiedy minął rok... wiem dwie rzeczy: 1. tak, w zasadzie można urodzić wszędzie... 2. mimo, że można urodzić wszędzie - jakby to co ja tylko do Zośki.\nWybierając szpital - wiedziałam, że jest bardzo popularny, wręcz oblegany. Że odsyłają, że niektóre dziewczyny za wszelką cenę i takie tam. Nie miałam aż takiego, nomen omen, parcia... Acz, gdzies tam w głowie... nie brałam pod uwagę możliwości, że mi się nie uda 'dostać'. Wiara czyni cuda... a cudom trzeba pomagać. Ale nie o tym chciałam.\nChciałam o tym, że... przez ten rok wielokrotnie do mnie docierało, jak wiele szczęścia miałam. Wczoraj - gdy w wiadomościach 'grali' od rana do wieczora historię pani, która urodziła dziecko na szpitalnej podłodze, z braku miejsc (?)... To sytuacja ekstremalna. Ale czytam też inne relacje - dziewczyn z ovu/belly... I tak często ten magiczny czas, czas narodzin małego cudu... obdzierany jest z tej magiczności. Przez warunki, przez podejście, niewiedzę, zmęczenie, obojętność. Przerażają mnie opisy wywoływania porodów. Nie umiem tego ocenić obiektywnie bo u mnie nie było takiej potrzeby... ale mam wrażenie, że w tak wielu przypadkach jest to działanie na wyrost, na wszelki wypadek... nie wspominając już o wywoływaniu, żeby pasowało do grafiku, dyżuru, obłożenia porodówki. O wywoływaniu, które nic nie daje. To się tak ładnie określa - 'próba nieudana'. Kłóci się to wywoływanie z moją 'wizją' przychodzenia dziecka na świat...takie szturchanie, poganianie. Może czasem jest to niezbędne... Może?\nAle o Zośce miało być Zośka, Zosieńka... dziękuję losowi, że tam właśnie się ten nasz cud wydarzył. W magicznym miejscu - choć 'zwykłym' publicznym szpitalu. To dziwne uczucie - bo choć pamiętam, że bolało, nie pamiętam bólu. To tak jakbym pamiętała fakty, ale zapomniała odczucie bólu. Może to w dużej mierze mój sposób postrzegania świata? - bo przecież i w Zośce były zapłakane koleżanki - zestresowane nową sytuacją, zagubione bo jedna położna radzi tak a inna siak, bo dziecko nie chce ssać, nie przybiera, bo bilurbina bo bo bo...\nWspominam najpiękniejszą radę jaką wtedy dostałam, od mamy mojej przyjaciółki. Żebym nie martwila się, że na początku to będą dosłownie krople pokarmu - bo ten pokarm jest tak kaloryczny, że to wystarczy. I wystarczyło. Cieszę się, że zaufałam naturze i ominął mnie rygor stymulowania, odciągania laktatorem, herbatek laktacyjnych i takiego wpatrywania się w pierś z wyrzutem, instrumentalnie - no produkuj (do jasnej cholery). Tak, miałam bolące poobgryzane brodawki... i... nie pamiętam tego. Czy też pamiętam jako fakt, nie jako uczucie. Mówią, że ludzie szczęśliwi mają pamięć kiepską i w dodatku wybiórczą. Może coś w tym jest?\nPamiętam jeszcze jak ktoś tu kiedyś na belly wkurzał się na to, że ludzie ściemniają odnośnie początków macierzyństwa. W sensie, że gdy dziecko się pojawi - jest ciężko (nocki nieprzespane, kolki, płacze, wyje i takie tam). A potem po roku 'ściemniają' - mówią, że było faktastyczznie, że nie, tam, kolki, że to, że siamto. Ale coś w tym jest - ten czas tak szybko biegnie, że wiele rzeczy się zaciera, wybiela. (Dobrze, że pisałam pamiętnik - tak wielu rzeczy nie pamiętam już).\nA na koniec cytat, 'od czapy'... albo i nie. W wolnych chwilach (eeehhhereh reh reh reh wolna chwila, dobre sobie) nadal podczytuję serię o perypetiach komisarza Montalbano, aktualnie zbiór opowiadań "Pomarańczki komisarza Montalbano". I z jednego z tych opowiadań, cytat z zakończenia:\n"- Czy to możliwe, żeby kobieta tak przewrotnie posłużyła się swoją trzeźwo myślącą głową?\n- Tak, to możliwe - odpowiedział smutno Mimi Augello."\ngosia81 6 listopada 2016, 07:53\nmasz rację pamiętniki pozwalają zachować prawdziwe relacje - cieszę się, że sobie spisałam relację z obydwu porodów, bo inaczej pół faktów bym przekręcała po takim czasie ;P\nkehlana_miyu 6 listopada 2016, 19:49\nŁapię się na tym, że już zapominam ból porodowy, a u mnie minęło dopiero 2,5 tygodnia... Mam wrażenie, że to wynalazek ewolucji, żeby ludzkość nie wyginęła :D\nLittle Frog 7 listopada 2016, 11:11\nO tak! Ja też wiele zapomniałam. Jakoś staram się nie skupiać na tych negatywnych sprawach. I nie, nie chodzi tu tylko o sprawy sprzed roku. czasami mąż w rozmowie wspomina kiepską noc sprzed paru dni, a ja go opieprzam, że przesadza ;)


Iwanow z Pragi: Slavia - nie tylko futbol - Polsat Sport\nIwanow z Pragi: Slavia - nie tylko futbol\n23.10.2019, 12:42 Piłka nożna\nTo będzie szczególny wieczór nie tylko dla Slavii Praga. Z wizyty Barcelony cieszą się w całych Czechach licząc nie tylko na wielkie sportowe święto, ale i jakieś „body” (punkty). Rywalizacja w ubiegłym sezonie w Lidze Europy z Sevillą czy Chelsea pobudziła tutejsze apetyty, choć wszyscy mają świadomość, że wyłączenie linii „GSM” – Griezmann, Suarez, Messi nie będzie łatwym zadaniem. Transmisja z meczu Slavia - Barcelona w Polsacie Sport Premium 1.\nWielkiej gorączki w mieście może jeszcze się nie czuje. Praga żyje nie kibicami lecz turystami z całego świata, którzy zwiedzają miasto do późnych godzin nocnych, podziwiając zabytki i unoszący się nad Wełtawą most Karola.\nSinobo Stadium położony jest z dala od zabytkowego centrum. Tuż przy olbrzymim centrum handlowym, gdzie można kupić absolutnie wszystko, a przechodzimy do niego kładką nad dość ruchliwą ulicą. W ścianach budynków okalających murawę znajdziemy nie tylko dwa fan-shopy – w tym jeden dla ultrasów ,klubowe muzeum, McDonaldsa, małe kasyno, ale i czterogwiazdkowy hotel. Z niektórych pokoi widać nawet boisko. Czasem nie musisz nawet kupować biletu, by zobaczyć mecz. Wystarczy właściwy apartament z odpowiednim widokiem.\nKilkaset metrów od tzw. „Edenu” mieści się także lodowisko, obok niego są również: hala sportowa i stadion lekkoatletyczny z pełnym wyposażeniem, w tym urządzeniami do ćwiczeń gimnastycznych. Może trybuny trącą nieco myszką i nie widzimy na nich nowoczesnych siedzisk, za to na bieżni już o 8 rano biegało sporo młodzieży.\nPodziw budzić może też liczba pełnowymiarowych boisk – z naturalną nawierzchnią. Tych mniejszych, ze sztuczną, w stylu naszych orlików, znajdziemy dużo więcej. W zasadzie niemal przy każdej szkole średniej czy podstawowej. Piłkarskie centrum młodzieży, nad którego wejściem widnieje zdjęcie Vladimira Śmicera, triumfatora Ligi Mistrzów w barwach Liverpoolu nie robi może wielkiego wrażenia, ale przecież nie to jest najistotniejsze.\nMłodzi adepci futbolu mają mieć nie piękne widoki ale przede wszystkim warunki do pracy i bazę. I tu właśnie nimi dysponują. Wiele można mówić o budżecie Slavii, chińskich inwestorach i transferach za 4 mln euro. Gdy jednak patrzy się na to bezpośrednio i dotyka „na żywo” tego co dzieje się poza murawą „Edenu” - oglądając Slavię w Lidze Mistrzów czy Lidze Europy – widać doskonale, jakie ma to solidne podstawy. I nie chodzi tylko o futbol. Czesi, choć to niezbyt liczny naród, są przecież mocni także w wielu innych dyscyplinach. Bo mają stworzone warunki do ich uprawiania.\nBożydar Iwanow z Pragi, Polsat Sport\nLIGA MISTRZÓWPIŁKA NOŻNASLAVIA PRAGA\nCzytaj więcej: Zagraniczne media zachwycone Lewandowskim. "Lepszy od Heraklesa"\nCzytaj więcej: Liga Mistrzów: Koszmarne pudło Hazarda! Belg nie trafił do pustej bramki (WIDEO)


Ryczko: Mała aktywność na rynku złotego, pozytywne nastroje utrzymują się - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plRyczko: Mała aktywność na rynku złotego, pozytywne nastroje utrzymują się\nRyczko: Mała aktywność na rynku złotego, pozytywne nastroje utrzymują się\n23 listopada 2012, 09:14 | Aktualizacja: 23.11.2012, 09:16\nWczorajszy handel na złotym przebiegał pod znakiem ok. 2-groszowego umocnienia wspartego wzrostami notowań eurodolara. Przez praktycznie całą sesję na rynku nie pojawiły się jakiekolwiek złe informacje czy też dane makro stąd sentyment rynkowy premiował inwestycje w bardziej ryzykowne aktywa. Poranne wskazanie przemysłowego indeksu PMI dla Chin (50,4 pkt.) okazało się być na najwyższym poziomie od 13 miesięcy zmniejszając obawy co do tzw. „twardego lądowania” Państwa Środka. Również odczyty PMI dla Strefy Euro były sumarycznie lepsze od oczekiwań pomagając wycenie wspólnej waluty, ale również zwiększając apetyt na waluty emerging markets. Ponadto wczoraj rozpoczął pierwszy dzień posiedzenia przywódców UE poświęcony budżetowi – aktualny scenariusz sygnalizowany m.in. przez stronę niemiecką sugeruje, iż budżet nie zostanie ustalony w tym tygodniu. Szczęśliwie dla inwestorów jest to w tej chwili bardziej wydarzenie polityczne niż rynkowe, stąd wpływ poszczególnych komentarzy euro-decydentów na notowania pozostaje ograniczony. Pozytywnych nastrojów na złotym nie zdołał nawet zepsuć wczorajszy komentarz Andrzeja Bratkowskiego z RPP, który powiedział, iż stopa procentowa powinna jak najszybciej zostać zredukowana do poziomu 3,00%.\nW trakcie dzisiejszej sesji na złotym brak jest znaczących publikacji ani wydarzeń makroekonomicznych z kraju. Nastroje rynkowe ustalone zostaną przez poranne wydarzenia w postaci m.in. publikacji finalnego PKB dla Niemiec za III kw. (oczek. 0,2% k/k), wystąpienie publiczne szefa ECB (godz. 10:00) oraz odczyt niemieckiego indeksu IFO za listopad (oczek. 99,5 pkt. godz. 10:00). Sesja giełdowa w Stanach Zjednoczonych zostanie skrócona do godz. 19:00 z uwagi na tzw. black Friday. Większość uczestników rynku w USA zdecyduje się na długi weekend stąd aktywność rynku w trakcie popołudniowego handlu będzie najprawdopodobniej niewielka.


Boeing bez rozgłosu zaprezentował B777X (zdjęcia) - Rynek Lotniczy\nB777-9X, B777X, Boeing, Boeing 777X\nW ubiegłym tygodniu (13 marca) w zakładach Boeinga został zaprezentowany, bez udziału mediów i dużego rozgłosu, nowy B777X. Najnowszy samolot w wersji 777-9X został pokazany, póki co, tylko pracownikom amerykańskiego koncernu.\nGdy ostatnio cały świat koncentrował się na wąskokadłubowym B737 MAX, Boeing zaprezentował swój najnowszy samolot: 777X. Na razie tylko swoim pracownikom. Według planów Boeing miał oficjalnie pokazać całemu światu swój nowy samolot w środę (13 marca), ale wstrzymał te plany po wiadomości o katastrofie boeinga 737 MAX 8 linii Ethiopian Airlines, który wykonując rejs ET302 rozbił się wkrótce po starcie z lotniska w Addis Abebie. Katastrofa kolejnego B737 MAX 8 doprowadziła do uziemienia tego samolotu przez władze lotnicze na całym świecie.\nPomimo wszystkich oczu skierowanych na MAX-y, największy wariant 777X - B777-9X, skradł show w Everett. Na specjalnej ceremonii podziękowano wszystkim pracownikom za pracę przy projekcie tego największego dwusilnikowego samolotu na świecie. Maszyna otrzymała rejestrację N779XW, a wcześniej także specjalne malowanie firmowe Boeinga, na którym z przodu kadłuba zostały umieszczone stateczniki pionowe każdego z klientów programu B777X czyli linii: Emirates, Lufthansa, Etihad Airways, Cathay Pacific, Qatar Airways, All Nippon Airways, Singapore Airlines oraz British Airways.\nJednak najważniejsze zmiany w nowej rodzinie pojawiają się na skrzydłach oraz tuż pod nimi czyli w silnikach. Nowe skrzydła są zbudowane z włókna węglowego, podobnie jak te w B787, przez co będą bardziej elastyczne i lżejsze. Ich powierzchnia jest o 20 proc. większa niż te stosowane w obecnej rodzinie B777. Skrzydła będą posiadać też składane końcówki, co pozwoli rodzinie B777X utrzymać lotniskowy kod ICAO "E", który posiadają maszyny mające rozpiętość 52 metrów i nie przekraczają rozpiętością swoich skrzydeł 65 metrów. Mimo wielu wątpliwości i pytań o nową innowację, trzeba przyznać, że Boeing ma duże doświadczenie w tego typu mechanizmach m.in. produkowany przez amerykański koncern myśliwiec F-18 posiada składane skrzydła. Choć po zmianach w B737 MAX i kłopotach jakie one stworzyły, Boeing musi bardzo uważać przy rodzinie 777X i przetestować wszystkie nowe zmiany jeszcze bardziej dokładniej, niż miało to miejsce dotychczas.\nInnowacyjne rozwiązania jakie zostaną zastosowane we wnętrzu 777X\nWysokość kabinową równą 6000 stóp – co stanowi wartość podobną do tej w Dreamlinerze,\nCałkowicie nowe wnętrza, które pozwalają liniom lotniczym na dostosowanie aranżacji kabiny według klas. Ta innowacja zawiera w sobie zestaw elastycznych w użyciu części, który oferuje wiele możliwych konfiguracji w zagospodarowaniu sufitu i schowków. Pozwoli to liniom stworzyć poczucie odrębnych i różnych kabin,\nWiększą wilgotność powietrza kabiny, porównywalną do poziomów osiąganych w B787,\nOświetlenie LED nowej generacji, które zwiększa przyjemność podczas lotu. Nowe oświetlenie pozwala liniom na użycie go jako elementu identyfikacji wizualnej,\nMniejszy hałas w kabinie osiągnięty dzięki zastosowaniu nowej konstrukcji gondoli silnika oraz lepszej izolacji kabiny pasażerskiej.\nProgram 777X zdobył zamówienia i zobowiązania na 344 samoloty od ośmiu klientów. Produkcja pierwszych maszyn ma rozpocząć się pod koniec 2018 r., oblot techniczny zaplanowano w pierwszym kwartale 2019 r., a pierwszą dostawę na drugą połowę 2020. Ze względu na wielkość zamówienia, to Emirates, a nie Lufthansa jak wcześniej planowano, otrzymają pierwszego B777-9X.\nAleksander Domański 14 marca 2019


Tobie chwała i dziękczynienie | Niedziela.pl\nNiedziela rzeszowska 10/2019, str. IV\nNATALIA JANOWIEC: – To już 50 lat parafii św. Antoniego. Jakie refleksje winny towarzyszyć temu jubileuszowi?\nO. PAWEŁ SROKA: – 50 lat to czas działania łaski Bożej w sercach i życiu wielu duszpasterzy, parafian i gości. Wielu to liczba ok. 17 milionów osób, które uczestniczyły w samych Mszach świętych, nie włączając w tę liczbę uczestników nabożeństw czy indywidualnej modlitwy. Zatem, co w moim sercu i umyśle się rodzi, gdy wspominam ten miniony czas – Boże, jedynie Tobie chwała i dziękczynienie.\n– Ludzka pamięć odnotowuje ważne wydarzenia, które niekiedy wraz z upływem czasu mogą ulec zatarciu. Po upływie 50 lat, jakie szczególne wydarzenia powinny zostać zapisane w sercach parafian?\n– Jeżeli chodzi o wydarzenia ogólne, to najpierw początek istnienia samodzielnego ośrodka duszpasterskiego, czyli I niedziela Wielkiego Postu 23 lutego 1969 r., następnie ogłoszenie 27 marca 1996 r. przez Radę Miasta patrona parafii św. Antoniego patronem miasta Jasła, co zostało potwierdzone przez Kongregację Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów w dniu 20 listopada 1997 r. W tym samym roku 1 stycznia bp Kazimierz Górny ustanowił nasz kościół sanktuarium. Jeśli chodzi o wydarzenia osobiste, to z pewnością każdy sakrament, począwszy od chrztu świętego i to szczególne spotkanie z Bogiem, nie zapisane w żadnej parafialnej księdze, gdy Bóg mocno przemówił do serca – jesteś moim dzieckiem i kocham ciebie.\n– Parafii patronuje jeden z najpopularniejszych świętych Kościoła katolickiego i najbardziej skuteczny w swym działaniu – św. Antoni Padewski.\n– Św. Antoni mocno się angażuje, aby wiara w świętych obcowanie – moja, parafian i gości nieustannie wzrastała. W naszej parafii każdy wtorek to „małe święto”, na którym gromadzi się wiele osób, którzy wierzą w opiekę Świętego Patrona. Wyrazem tego są liczne dziękczynienia i prośby zanoszone do Boga przez jego wstawiennictwo.\n– Mówi się, że Kościół jest naszym drugim domem, w którym wszyscy powinni czuć się dobrze i bezpiecznie. Po utworzeniu parafii ojcowie franciszkanie podjęli trud kształtowania prawdziwego domu, a ich obecni następcy kontynuują to dzieło.\n– Bardzo mnie cieszy ogromna liczba wiernych uczestniczących w liturgii niedzielnej i świątecznej oraz korzystających ze spowiedzi. Jednak przy dużej liczbie wzrasta anonimowość, która może sprzyjać podziałowi na „wy duszpasterze” i „my wierni”, dlatego w naszej parafii są grupy duszpasterskie dla dzieci, młodzieży i dorosłych, aby niwelować ten sztuczny podział. Moim marzeniem jest, aby w domu katechetycznym gromadziły się setki osób każdego tygodnia.\n– Tegoroczny jubileusz to czas wdzięczności za wszelkie dobro i łaski, to ufne spojrzenie w przyszłość oraz zawierzenie Bożej Opatrzności. Czego więc należy życzyć całej wspólnocie parafialnej na kolejne 50 lat?\n– Nawrócenia, wiary, przebaczenia i miłości. Nawracający się duszpasterze i wierni, pełni wiary Bogu i w Jego działanie, wciąż raniący, ale i przebaczający sobie wzajemnie oraz miłujący jak Jezus – to znak działania Ducha Świętego, a On jest najwspanialszym Bożym darem. I tego nam życzcie na kolejne 50 lat.


Różowa torba koszyk plażowy ze skórzanymi rączkami - Akcesoria torby sklep eButik.pl\nRóżowa torba koszyk plażowy ze skórzanymi rączkami\nRóżowa torba koszyk plażowy ze skórzanymi rączkami. Torba stylizowana na koszyk to ponadczasowy trend na lato! Już od dekad zabierano koszyki na plażę czy do lasu, a dziś klasyka wkracza w codzienne życie. Bez trudu pomieści wszystkie potrzebne rzeczy, a nawet jeszcze trochę więcej. Zapięcie na suwak ułatwia korzystanie i chroni to, co schowałaś do środka. Skórzane rączki przydają całości klasy i wygodnie leżą na ramieniu, a dodatkowo zdobi je uroczy breloczek z frędzelkami. Dzięki solidnemu wykonaniu, ta plażowa torba sprawdzi się w wielu różnych sytuacjach, nie tylko na plaży! Bez problemu możesz ją także nosić na co dzień, na przykład do sandałków z naszej nowej kolekcji, rozsiewając wokół atmosferę wakacyjnego luzu.\n"Zamówiłam ten koszyk w innej kolorystyce - bardziej neutralnej i jestem bardzo zadowolona. Dobra jakość i odpowiednia cena!"\nKarolina (2016-06-03 , BYTOM)


Weaving - gladiator\nAion Online AionOnline» Klasy» Warrior (Gladiator/Templar)» Weaving - gladiator\nSzukaj Szybkie wyszukiwanie\nWątek: Weaving - gladiator (Przeczytany 2812 razy)\n: Styczeń 17, 2013, 22:36:54 Witam, grając natknąłem się na pojęcie "Weavingu" - mógłby mi ktoś przybliżyć o co chodzi? Osobiście wydaje mi się ze chodzi o odpowiednie używanie skilli żeby cały czas bić z jakiegoś skilla a nie z autoataku ale duża szansa jest na to że sie mylę więc proszę o pomoc.\n« : Styczeń 17, 2013, 22:36:54 »\nOdp: Weaving - gladiator\nOdpowiedz 1 : Styczeń 17, 2013, 23:31:10 Chodzi o to, że gdy zachodzi animacja auto ataku wrzucasz skilla przerywając animacje, w ten sposób cel otrzymuje obrażenia zarówno od auto ataku jak i od skilla.\nOdpowiedz 2 : Styczeń 17, 2013, 23:33:25 A taki bajer, czyli trzeba po prostu wyczuć ten moment innej rady chyba nie ma. Zdarzyło mi sie to już wiele razy więc po prostu nie wiedziałem że tak się to nazywa Zapisane\nOdpowiedz 3 : Styczeń 17, 2013, 23:35:51 Możesz sobie ustawić osobny chat tak, aby np. białym kolorem zaznaczało Ci dmg z auto ataków, a czerwonym dmg ze skilla. W ten sposób jeżeli na chacie pojawi się info o zadanym dmg możesz wsadzić skilla. To jest chyba najlepszy sposób, tutaj masz filmik jak to zrobić i jak ogólnie działa weaving, niestety na przykładzie sina, ale to nie ma znaczenia, technika jest taka sama, z tym jednak że gladowi mniej opłaca się go używac w pvp.https://www.youtube.com/watch?v=y8kohMY3ByI\nOdpowiedz 4 : Styczeń 18, 2013, 13:12:32 super rozwiązanie! Podczas walki pvp bede śledził chat, chyba musze sobie dokupić trzecie oko Zapisane\nOdpowiedz 5 : Styczeń 18, 2013, 22:18:02 Chodzi o to, aby wyćwiczyć sobie weaving. Myślenie nie boli.\nOdpowiedz 6 : Styczeń 21, 2013, 20:00:32 @upMyślenie nie ma nic do weavingu. A gladowi opłaca się to tylko na bossach albo elitach, kiedy używa polearma. Na zwykłych mobach używasz obszarówek albo od razu wrzucasz wszystkie skille, żeby jak najszybciej zabić. Na dwie bronie bijesz głównie autoatakiem, więc też weaving nieprzydatny. Zapisane\nOdpowiedz 7 : Styczeń 22, 2013, 09:43:26 @KravTroszkę się nie zgadzam.Gladek na dualu z pełnym dolnym drzewkiem na instancjach potrafi nieźle wykorzystać weaving.\nAion Online » AionOnline » Klasy » Warrior (Gladiator/Templar) » Weaving - gladiator « poprzedni następny »\n=> News - komentarze\n=> Organizacja forum\n=> Ogólna dyskusja\n===> Warrior (Gladiator/Templar)\n===> Priest (Cleric/Chanter)\n===> Scout (Ranger/Assassin)\n===> Mage (Sorcerer/Spiritmaster)\n===> Artist (Bard / ...)\n===> Engineer (Gunner / Aethertech)\n=> Legiony i sojusze\nArtykuły użytkowników forum\n=> Gotowe materiały i komentarze\n===> Filmy i seriale\n===> Nasza twórczość\n===> Inne gry