Pielęgnowany przez mame cz.3 | SeksHistorie.pl | Sex Opowiadania, Erotyczne Historie\nPielęgnowany przez mame cz.3\nOstre słońce o poranku, ogrzewające moją twarz, wyrwało mnie ze snu. Dawno tak dobrze nie przespałem nocy. Powód tego mógł być tylko jeden. Całkowite spełnienie. Rozładowanie mojego napięcia seksualnego przez mamę. Spojrzałem na zegarek stojący na półce obok łóżka. Była 9.30.\nWczoraj mama po wysprzątaniu łazienki udała się do swojego pokoju i już się więcej wtedy nie widzieliśmy. Ja oglądałem film, o którym jej wspominałem, ale tak naprawdę niewiele z niego pamiętam. Moje myśli wciąż uciekały w stronę wydarzeń z wieczornej kąpieli – delikatnych rąk mej rodzicielki na moim przyrodzeniu, pieszczących mnie czule i z miłością.\nSłyszałem, że mama krząta się po domu. Za oknem śpiewały ptaki i lekki wietrzyk kołysał koronami drzew. Kolejny sielankowy, wakacyjny dzień.\nLeżałem na plecach, rozprawiając o tej niesamowitej sytuacji, która nam się przydarzyła. Po ochłonięciu obawiam się spotkania z mamą. Wczoraj, zaraz po moim orgaźmie, takich dylematów nie miałem, lecz im dłużej mijał czas od tej chwili, tym bardziej czułem się zakłopotany i niepewny, jak mam się zachować. Jak dalej będą przebiegały nasze wzajemne relacje? Czy moja matka żałuje tego, co się stało?\nNadal nie mogę uwierzyć, że nie jestem jedynym, któremu pomogła w taki sposób. Czy był to jednorazowy przypadek? A może Marcin domagał się częstszych pieszczot. Albo ona?\nNie, moja rodzicielka nigdy nie była jakąś wyuzdaną kobietą. Raczej jest typową matką – polką, pracującą ciężko na utrzymanie domu oraz skupiająca się na naszym wychowaniu. Po rozwodzie z ojcem nie ciągnęło ją nigdy do facetów, ani ich nie spraszała do domu. Być może to są tylko pozory?\nLeżałem tak godzinę i pewnie przeleżałbym jeszcze dłużej, gdyby nie pukanie do moich drzwi.\n– Ehm…proszę – powiedziałem głośno.\nCiężko westchnąłem. A więc chęć skonfrontowania się z tym nietypowym dla matki i syna przypadkiem wyszła z jej inicjatywy. Zobaczyłem jej blond włosy z grzywką opadającą na czoło a później twarz spoglądającą na mnie z wyrazem troski przez uchylone drzwi.\n– Dzień dobry, synku – uśmiechnęła się szeroko wypowiadając te słowa – mogę wejść?\n– Eee, część…- spojrzałem, upewniając się czy nie widać mojego porannego wzwodu, stawiającego namiot z kołdry – …oczywiście, proszę wejdź, mamo.\nWeszła, pozostawiając uchylone drzwi za sobą. Ubrana była nieco inaczej niż w poprzednie dni – opinające ciasno ciało białe szorty i przyciasny, błękitny top na ramiączkach. Podeszła do mego łóżka swym sprężystym krokiem, kołysząc zmysłowo biodrami, a jej duży biust swobodnie falował nie dając żadnych złudzeń, że nie ma pod spodem biustonosza. Swe blond włosy, jak zawsze, upięła w kok a kilka krótszych kosmyków zaczesanych miała za uszami. Usiadła na brzegu, bokiem do mnie i założyła nogę na nogę. Ręce położyła na swoich masywnych, opalonych udach. Taksowałem ją swym głodnym spojrzeniem. Aż rozdziawiłem buzię na ten wspaniały widok. Mój mały drgnął kilka razy.\nChwilę mi się przyglądała uważnie z lekkim uśmiechem w kącikach ust. Nietrudno było zgadnąć, że domyśla się jakie na mnie zrobiła wrażenie w tym stroju.\n– Zaczęłam się martwić, czemu tak długo nie wstajesz, więc postanowiłam cię obudzić, śpiochu – odezwała się po chwili radosnym tonem.\nMiała widać świetny humor, bo cały czas się uśmiechała. Również jej wzrok to zdradzał. Oczy miała pełne radości.\n– Nie, już od dawna nie śpię, tylko…- urwałem, bo nie byłem pewien, jak wyartykułować swoje zmieszanie wczorajszymi łazienkowymi perypetiami.\nPatrzyła na mnie uważnie. Wyraz jej twarzy spoważniał.\n– Chyba wiem, o co chodzi – powiedziała cicho – Ja również sporo o tym myślałam. Chyba wczoraj przesadziłam wypowiadając te…wszystkie słowa. Ale nie chciałam już tego przedłużać. Pragnęłam jak najszybciej cię …ehm…pobudzić i zaspokoić. Nie powinnam w taki sposób zwracać się do syna. Przepraszam.\nOpuściła wzrok na swoje kolana. Było jej przykro. Postanowiłem ją pocieszyć.\n– Wiesz, ja… bałem się wyjść z pokoju, bo było mi wstyd. To mój…eee…reakcja mojego ciała zmusiła cię, aby mi pomóc. Bardzo ci dziękuję, ponieważ przez ostatnie dni bardzo mi to przeszkadzało i…nie myślałem o niczym innym, tylko o ulżeniu sobie, ale nie wiedziałem jak. Jak wiesz, ja nigdy…nigdy tego nie robiłem. I jeszcze to, nie ułatwiało sprawy…\nPomachałem zagipsowanym rękoma w powietrzu, co ją lekko rozbawiło. Cały czas uważałem, żeby nie zdradzić, jakim niewiniątkiem już nie jestem. Kontynuowałem dalej.\n– … A te słowa, mające jeszcze mnie pobudzić…hmm…nie uraziły mnie specjalnie. Jak dobrze widziałaś, bardzo mi pomogły.\nMama się trochę rozchmurzyła.\n– Oj tak, widziałam aż zbyt wyraźnie! – zachichotała – widzisz synku, poza tym, że chciałam ci pomóc jako matka, to również doświadczyłam czegoś, czego dawno nie czułam. Gdy zobaczyłam twojego…członka…w takim stanie, obudziła się we mnie kobieta, która od dawna drzemała gdzieś głęboko we mnie. Ale powinnam się pohamować. Jeszcze raz przepraszam. Obiecuję, że już nigdy nie dam się tak ponieść emocjom.\nZ jednej strony byłem zadowolony, że mama nie czuje jakiejś urazy do mnie, że ją sprowokowałem, czy cos w tym stylu i że widok mojego penisa ją podniecił. Z drugiej było mi żal, że ma tyle pretensji do siebie. Bądź co bądź, nic strasznego się nie stało. Ulżyła mi w młodzieńczych cierpieniach. Prawdę mówiąc pragnąłem, aby to nie był jednorazowy wyczyn. Postanowiłem ją wypytać o kwestię, która nie dawała mi spokoju.\n– Mamo, mam do ciebie pytanie – uniosła wzrok na mnie z uwagą – Czy Marcin…ehm…czy ty jemu później jeszcze…no…wiesz…\nPodniosła brwi pytająco.\n– Czy mu potem jeszcze pomogłam, tak?\n– Został w szpitalu tylko na kilka dni. Po za tym potem nie był już tak osłabiony, aby nie móc się zaspokajać samemu. Choć jeszcze przez jakiś czas, już w domu, błądził za mną maślanymi oczyma, świadomie chodził po domu w swoich bokserkach, mając erekcję lub przytulał się do mnie, gdy wykonywałam różne prace w domu, dając mi odczuć, że jest pobudzony. Pewnie sądził, że to się jeszcze powtórzy, co w szpitalu. Szybko chyba zrozumiał, że nic z tego i tak zapomnieliśmy o sprawie. Myślę nawet, że było mu potem głupio, że starał się uzyskać od własnej matki coś tak niewłaściwego. Trochę mnie przez pewien czas unikał. Ale wszystko wróciło do normy i ani on, ani ja do tego tematu nie wracaliśmy. Czy to wszystko? Bo przyszłam tu w jeszcze jednej sprawie.\nPatrzyła na mnie pytająco. To była wyczerpująca odpowiedź. A więc nie będzie łatwo ją skłonić do następnych prób zaspokojenia mnie. Ale coś jeszcze mnie nurtowało.\n– A czy innym pacjentom też pomagałaś, gdy mieli…no wiesz? Bo robiłaś to tak dobrze…i…w ogóle..\n– Dobrze, dobrze. Rozumiem, że ci się podobało i dobrze wykonałam swoją pracę – oczy jej się śmiały, gdy widziała, jak poczerwieniałem i mrugnęła do mnie – A gdy widziałam u swoich pacjentów wzwód, to co robiłam? Nic, Wojtuś! Musiałabym nic innego nie robić, tylko zaspokajać swoich pacjentów, szczególnie tych młodych.\nOczami wyobraźni widziałem, jak mama w białymi krótkim fartuchu, sięgającym do połowy ud, z rozpiętymi figlarnie kilkoma górnymi guzikami ukazującym sporą cześć jej wspaniałych piersi wchodzi do sali, w której leżało wielu chorych. Mieli odkryte kołdry, a między ich nogami piętrzyły się dumnie w górę penisy wszelkie j maści. Od dużych, małych, grubych po cienkie i chude. Cały przekrój statystyczny narodu. I moja jedna mamusia, która ich po kolei, albo kilku na raz, onanizowała.\nMój członek, który cały czas stał podczas tej rozmowy, podskoczył pod kołdrą w odpowiedzi na tą wizję. Mama na szczęście nic nie zauważyła, bo spoglądała na moją twarz, a moje krocze miała za plecami. Pomimo przeżyć, jakie z nią doświadczyłem nadal obawiam się jej reakcji, gdy miałem przy niej wzwód.\n– Nie, nie – kontynuowała po krótkiej przerwie – staram się zachowywać wobec pacjentów w pracy profesjonalnie. Gdyby taki pacjent rozniósł by taką wieść, że go dotykałam w taki sposób albo zacząłby nawet insynuować, że go molestowałam i ta nowina doszłaby do dyrekcji, to wyleciałabym z pracy raz dwa.\n– Hmm…czyli gdyby nie grożące konsekwencje…pomogłabyś im?\nTwarz mamy poczerwieniała i spuściła wzrok. Po chwili odpowiedziała.\n– Wiesz, niektórzy byli niczego sobie. Ale dość już tego przesłuchania, urwisie – poczochrała mnie pieszczotliwie po głowie – Powiedziałam ci i tak więcej, niż powinna mówić matka swojemu dziecku.\n– A odpowiedź na drugie pytanie?\n– Drugie? Aaa, skąd tak dobrze umiem to robić. Czy ja wiem czy tak dobrze, chyba zwyczajnie – patrzyła na mnie z lekkim uśmiechem w kąciku ust, trochę prowokacyjnie.\n– Żartujesz, świetnie mi… – urwałem, bo chciałem użyć jakiegoś obiegowego określenia wśród młodzieży, określającego rękodzieło – …dogodziłaś.\n– No, no, masz szczęście, bo domyślam się jakiego wulgarnego określenia chciałeś użyć – dalej jakby się ze mną droczyła i zerkała tajemniczo z pół uśmiechem – Skoro tak twierdzisz, że świetnie. Wiesz Wojtuś, byłam mężatką przez dłuższy czas, więc tego i owego się nauczyłam. Z twoim ojcem tak się pieściliśmy, szczególnie przed ślubem. Potem już rzadziej, ale i tak czasem prosił mnie o taką przysługę już po. Przeważnie, gdy byłam w ciąży i w dni kiedy byłam nie dysponowana, ale nie tylko.\n-Teraz, jak się zastanowić, to zaskakująco często prosił o tego typu…hmm…usługę. Tak, miałam gdzie się podszkolić, ale nie będę mojemu synkowi zdradzała całej naszej małżeńskiej kuchni. Przyszłam również po to, aby obejrzeć twoje potłuczone nogi i sprawdzić jak się goją.\nNie miałem więcej pytań więc tylko skinąłem głową, że zrozumiałem. Było mi bardzo gorąco po tej rozmowie. W myślach widziałem, jak mama masturbuje zamiast ojca, właśnie mnie. Niesamowicie byłem napalony.\n– Świetnie – powiedziała entuzjastycznie, jakby kamień spadł jej z serca, że nie mam więcej niezręcznych pytań. – Dobrze, to usiądź, tak jak ostatnio, gdy cię smarowałam.\nPrzełknąłem ślinę, na myśl że każe mi usiąść z nogami zwieszonymi z łóżka, z namiotem w spodenkach na wprost niej.\n– Ahh… teraz, tak? – spytałem, patrząc na nią wzrokiem pełnym nie zrozumienia.\nAle mama nie zamierzała się ze mną cackać.\n– Tak! Teraz, kolego! – śmiejąc się, złapała za moją pościel i pociągnęła w dół mojego ciała.\nJa, jako zagipsowany, mogłem tylko to obserwować, czując jak się czerwienię na twarzy.\nMama mnie odkryła i jęknęła, zaskoczona tym co jej się ukazało przed oczyma.\nMój członek w pełnej erekcji, stojący już od dłuższego czasu, napinał mocno materiał piżamy. Na końcu, w miejscu główki, powstała plama od sączącego się obficie preejakulatu. Przekręciłem głowę i dostrzegłem, że mama wpatruje się w ten obiekt, jakby gdzieś odpłynęła do innego świata.\nMój organ leciutko drżał, w rytm przepływającej krwi. W jakiś sposób podobało mi się i dziwnie podniecało, że mama tak się zapatrzyła. Jakby podziwiała moje genitalia, odznaczające się pod spodenkami. Myśląc o tym, gorąco uderzyło mi do głowy, a przez penisa przeszedł mocny skurcz, a zaraz następny, podrywając go do góry.\nChyba to przywróciło mamę do przytomności, bo lekko poruszyła głową i po chwili spojrzała na moją twarz i potem z powrotem na mój namiot.\n– Hmm, tego się nie spodziewałam. – mruknęła cicho, jakby do siebie\n– Prze…przepraszam. – odpowiedziałam, opuszczając z kajającym się wzrokiem głowę.\n– Czy ta rzecz kiedykolwiek opada? – zażartowała i uśmiechała się do mnie, próbując chyba rozładować sytuację.\nJa też się nieśmiało uśmiechnąłem, będąc rad, że potraktowała zaistniałą sytuację bezproblemowo.\n– Wiesz,…ja…to normalne…co rano tak mam – wydukałem nieskładnie, przełykając ślinę z powodu rozmowy na temat mojego wzwodu. Czułem mieszankę strachu i ekscytacji.\n-Rano? Dochodzi 11, śpiochu – znów pieszczotliwie potargała mnie po włosach – Po za tym…myślałam, że po wczorajszym…ehm…będziesz na dłuższy czas…eee…usatysfakcjonowany?\nNic nie odpowiedziałem, tylko znów spuściłem głowę nisko. Widocznie dla mamy byłem jakimś napalonym zbokiem. Tego mogłem się spodziewać.\n– To nie powód do wstydu…tylko…nie myślałam, że masz tak duże…potrzeby – mówiła dalej, jakby czytała w moich myślach, próbując mnie pocieszyć – Zacząłeś dorastać. Może nawet szybciej, niż twoi rówieśnicy. A przynajmniej w tych rejonach. Matkom chyba najtrudniej się z tym pogodzić, stąd moje…mmm…zaskoczenie.\nWstała niespodziewanie z łózka i zwróciła się do mnie.\n– Idę po maść, a ty usiądź na brzegu łóżka. Zaraz wracam.\nWyszła swym uwodzicielskim krokiem. Odprowadziłem ją głodnym wzrokiem do wyjścia. Te szorty bardzo mocno opinały się na jej pupie. Sięgnąłem ręką ku szafce nocnej po okulary i końcami palców nałożyłem je na nos. Chciałem wszystko dokładnie widzieć. Ostatnim razem mama wykonywała zabieg wcierania bardzo zmysłowo.\nUsiadłem z trudem na krawędzi łóżka i czekałem na to, co miało się wydarzyć.\nMój penis pulsował i podrygiwał w skurczach od czasu do czasu. Poziom mojego podniecenia był podobny do tego, jaki miałem przed wczorajsza kąpielą. Mimo, że wtedy wstrzemięźliwość trwała kilka dni, a ja przecież wczoraj doszedłem w dłoniach mamy.\nUsłyszałem jej zbliżające się kroki. Poprawiłem się. Siedziałem bez koszulki. Spojrzałem w dół. Erekcja była pełna i silna. Duża, twarda główka dokładnie przebijała się przez materiał. Widać było kształt, jej wielkość, krawędź korony, a z czubka cały czas sączył się śluz, mącząc moje gacie.\nWkroczyła z tubką maści w dłoni. Zatrzymała się na chwilę w drzwiach, omiotła spojrzeniem moje ciało od stóp do głowy, zatrzymując spojrzenie dłużej niż na pozostałych częściach mojego ciała, na moim kroczu. Pod wpływem jej spojrzenia mimowolnie znów podskoczył do mojego brzucha. Stał pionowo do góry.\nSpojrzała na moją wystraszoną twarz i obdarzyła mnie pogodnym uśmiechem.\nPodeszła bliżej. Rozejrzała się po pokoju, jakby czegoś szukała. Ponownie spojrzała na mnie i nerwowo się uśmiechnęła. Jasnym było, że mój „stan” nie jest dla niej komfortowy. Prawdę mówiąc, to chyba każda kobieta, widząc nie swojego męża lub partnera z wyraźną erekcją, zachowywałaby się podobnie.\nChciała chyba przyciągnąć do mojego łóżka fotel, stojący przy moim biurku, bo skupiła na nim wzrok.\nOstatecznie stanęła blisko moich nóg i klęknęła, jak przy pierwszym wcieraniu maści dwa dni temu.\nPodziwiałem z mojej pozycji jej złączone razem nogi, gdy była już na klęczkach. Siedziała na piętach. Szerokie biodra, opięte teraz jeszcze bardziej na jej ciele, sterczały na boki, kusząc swymi krągłościami. Piersi ścisnęły jej się mocno, wypiętrzając się dumnie do przodu za sprawą rąk które trzymała przy ciele. Głęboki kanał pomiędzy nimi cieszył me oczy. Dłonie trzymała na nagich udach. W nich ściskała tubkę z maścią. Głęboki kanał pomiędzy nimi cieszył me oczy.\nNie była już tak wyluzowana i bezpośrednia jak wcześniej. Czyżby, gdy poszła po maść, dotarło do niej, że robi coś nie właściwego?\nWpatrywała się jak zahipnotyzowana w podłużny, gruby kształt, który stworzył się z moich bokserek. Wilgotna plama na końcu powiększała się wolno, gdy preejakulat sączył się coraz mocniej z końca żołędzi. Penis podrygiwał lekko. Co jakiś czas wprawiałem go mimowolnie w mocniejszy skurcz. Nie do opisania było to, jak podniecała mnie ta sytuacja – pod wpływem wzroku mamy. To jak w pewnym sensie adorowała i podziwiała zarys moich genitaliów.\nPostanowiłem przerwać tą niezręczną ciszę, mimo że była dla mnie całkiem przyjemna.\n– Ekhm – chrząknąłem – mamo?\nPodniosłą wolno głowę i spojrzała mi w oczy.\n– Ach…tak, przepraszam, już zaczynamy.\nJej zmieszanie było urocze. Lekko się zaczerwieniła i spuściła wzrok, otwierając tubkę. Tym razem nie wycisnęła maści na dłonie, tylko od razu na moje kolana. Poczułem chłód. Odłożyła opakowanie na łóżko.\nZaczęła rozcierać i rozprowadzać specyfik. Kolana mnie już tak bardzo nie bolały, ale i tak przynosiło to pewną ulgę.\nTeraz wcierała ja ruchami, jakby ugniatała ciasto.\nPatrzyłem oczarowany, gdy jej wielki piersi swobodnie bujały się w rytm jej ruchów. Kołysały się w przód i w tył. Czasem, gdy zmieniła nieco technikę , to falowały lub drgały.\nCzłonek skakał mi z nasilona częstotliwością. Marzyłem, by nie miała na sobie tej skąpej bluzki. Ale i tak świetnie widziałem ich objętość. Dojrzałem także przebijające sutki, które podczas masażu się uwidoczniły bardziej.\nCiekawe o czym myśli. Musi jej się to podobać, choć nie daje tego po sobie poznać. Coraz częściej odwracała wzrok od tego co robi i przenosiła go wyżej. A mój mały wykonywał cały czas swój „taniec”, podrygując coraz mocniej.\nOddech zmienił mi się na cięższy. Mama też głośniej oddychała, ale nie miałem pewności, czy tylko przez wykonywaną czynność, czy również jest podniecona. Na jej twarzy i dekolcie wyraźnie widziałem kropelki potu i zaczerwienienie. Kilka blond kosmyków włosów przylepiło jej się do czoła. Jej sapanie i ten widok doprowadzał mnie do szaleństwa. Kojarzyć mogło mi się to tylko z jedną rzeczą.\nDoszedłem do takiego momentu, że jedno dotknięcie mojego penisa przez mamę mogło doprowadzić do ejakulacji nasienia. Zastanawiałem się już wcześniej, czy jest to możliwe bez udziału osób trzecich? W tym momencie bardzo pragnąłem, by było. Odczuwałem ten specyficzny rodzaj ucisku w jądrach, gdy dłuższy czas byłem pod wpływem silnego podniecenia.\nWtarła całą maść. Jednak nie wstawała z klęczek. Wciąż trzymała dłonie na moich nogach. Miałem je lekko rozchylone. Żądza w mej głowie i lędźwiach szalała, dopominając się czegoś więcej. Rozum jednak podpowiadał, że to już koniec i pozostanę w sferze marzeń.\nMama mnie zaskoczyła, ponieważ zwróciła swoje spojrzenie z mojego krocza na twarz, nie mając póki ci zamiaru się podnosić.\n– Wracając do naszej wcześniejszej rozmowy i… – tu machnęła głową w kierunku mojego członka – twojego problemu. Nie wiem co mam z tym zrobić. Wychodzi na to, że masz spore potrzeby, ale…ja jestem twoją matką. Wydarzenia z wczorajszej łazienki traktowałam jako jednorazowe i w pewnym sensie edukacyjne. Dałam się sama ponieść emocjom, ale sądziłam że nie będę już nigdy do tego zmuszona. Z twoim bratem mi się udało, ale twoja sytuacja jest trochę inna. Rozumiesz do czego zmierzam.\nPokiwałem twierdząco głową. Tak naprawdę niewiele z tego zrozumiałem. Myśleniem wciąż rządził organ między moimi nogami. Chciałem jasnej deklaracji, czy mi pomoże, czy nie.\n– Raz wydarzyło się między nami coś niewłaściwego, jeśli chodzi o relacje matki z synem. Ale uznałam, że krzywdy ci nie uczynię, gdy to ja ci pokaże co i jak. Lecz dalsze brnięcie w to nie będzie można nazwać inaczej, niż kazirodztwem. Nielegalnym aktem seksualnym między członkami rodziny. A do tego dopuścić nie chcę. Bardzo cię kocham, zrobiłabym dla ciebie wszystko, ale tego nie mogę zrobić.\nGdy skończyła swoją mowę, dalej siedziałem cicho. Spodziewałem się tego, ale wciąż tliła się we mnie nadzieja, że potoczy się to inaczej. Postanowiłem się wreszcie odezwać. Patrzyłem na jej twarz, starając się przybrać minę jak najbardziej niewinną, z dostrzegalnym cierpieniem, spowodowanym moim długo utrzymującym się wzwodem.\n– Ale…to chyba…nie jest takie złe. Ja…nie myślałem wtedy o tobie, mamusiu tylko o…koleżance, która mi się podoba. A ty tylko mi po…pomogłaś ręką. Przecież nic więcej…nie robiliśmy. I więcej nie chcę. To…chyba nie jest to…no…\n– Kazirodztwo? No właśnie, nie byłabym pewna. Dotykałam twoich genitaliów…\n– Ale…tylko je myjąc też ich dotykałaś, prawda? –przerwałem z desperacją w głosie, czując że ucieka mi mój upragniony cel.\n– Tak, ale tylko je myłam. Poza tym nie jesteś już dzieckiem, choć dorosłym też nie. Jeszcze by mnie oskarżono o pedofilię, czyli kontakty seksualne z nieletnim.\n– Jesteś…pielęgniarką…i…i…mi pomagasz. Czy… to jest złe?\nZnów się jąkałem ze zdenerwowania. Mama myślała chwilę, przyglądając mi się uważnie. Przygryzła nagle wargę, a oczy jej się zaświeciły. Coś wymyśliła?\n– Dobrze. Masz rację, jestem pielęgniarką i moim głównym zadaniem jest pomoc i służenie pacjentowi w chorobie. Mam wzięty urlop, żeby się tobą jak najlepiej opiekować. A skoro mojemu pacjentowi przeszkadza właśnie to – zaśmiała się lekko, wskazując palcem na wybrzuszenie w moim kroku – w funkcjonowaniu i skupieniu się na dojściu do zdrowia, to zajmiemy się tym. Będę ci pomagała do końca mojego urlopu, aż ci nie zdejmą gipsu. Ale potem zapomnij! Nie chcę słyszeć żadnych jęków i błagania. Nie dam się przekonać, tak jak nie dałam się ulec w przypadku twojego brata. A, i jeszcze jedno. Nikomu ani słowa, to chyba zrozumiałe. Nie próbuj o tym ze mną potem rozmawiać, gdy ktoś jest w pobliżu. W ogóle po tym okresie nigdy o tym już nie będziemy rozmawiać, jakby nigdy się nic nie zdarzyło. Czy to jest dla ciebie jasne?\nNie mogłem uwierzyć, jak to się potoczyło. Sytuacja była już podbramkowa, a tu nagle taka zmiana? Byłem strasznie uradowany. Ale wewnętrznie. Po wyrazie twarzy nie dałem po sobie tego poznać. Tylko mój penis drgał. Jakbym był psem, merdającym wesoło ogonem na widok swej pani. Zrobiło mi się bardzo ciepło, a oddech znów stał się przyspieszony. Organizm wiedział, że długo wyczekiwane spełnienie jest w zasięgu ręki. A raczej dłoni mojej mamy.\nWakacje z Mamą cz. I


Home > Archiwum Myszki > Trącić Myszką 2012 > [1.10.2012] Portal Edukacyjny województwa zachodniopomorskiego - Szczecin. > 4\n/ [1.10.2012] Portal Edukacyjny województwa zachodniopomorskiego - Szczecin.\ndziecko i komputer ... jak wychowywać?\nFirma Symantec opublikowała doroczny raport na temat cyberprzestępczości — Norton Cybercrime Report. Oparto go na jednym z największych na świecie badań opinii na temat przestępczości internetowej, wymierzonej w użytkowników indywidualnych. Jego celem jest zrozumienie jak cyberprzestępczość oddziałuje na konsumentów i w jaki sposób rozwój technologii wpływa na ich bezpieczeństwo. Norton Cybercrime Report 2012 powstał w oparciu o informacje uzyskane od ponad 13 000 dorosłych respondentów z 24 krajów, w tym z Polski. Z obliczeń wynika, że w ostatnich 12 miesiącach koszty bezpośrednie[i] związane z globalną cyberprzestępczością wymierzoną w konsumentów wyniosły na całym świecie 110 mld dolarów[ii], a w Polsce - 4,8 mld zł (1,4 mld USD).\nW każdej sekundzie ofiarą cyberprzestępstw pada 18 dorosłych osób. W skali globalnej oznacza to ponad półtora miliona ofiar dziennie. Bezpośrednio pokrzywdzeni tracą średnio 197 dolarów rocznie. W Polsce kwota ta wynosi aż 672 zł.\nW ostatnich 12 miesiącach z cyberprzestępczością zetknęło się na całym świecie 556 milionów dorosłych[v] (w tym 7,2 mln Polaków). To prawie połowa osób korzystających z Internetu.\nco dziesiąty użytkownik sieci społecznościowej przyznaje, że stał się ofiarą oszustwa typu „scam" lub fałszywego łącza w sieci społecznościowej (w Polsce 8%),\nprawie jedna trzecia użytkowników mobilnych (31% na świecie, 34% w Polsce) otrzymała wiadomość tekstową od nieznanego nadawcy, z propozycją kliknięcia podanego łącza lub wybrania nieznanego sobie numeru w celu odebrania „poczty głosowej".\n„Cyberprzestępcy zmieniają taktykę — atakują szybko rozwijające się platformy mobilne i sieci społecznościowe, których użytkownicy są mniej świadomi zagrożeń" — mówi Marian Merritt, rzecznik marki Norton ds. bezpieczeństwa w Internecie. „Jest to zgodne z ustaleniami tegorocznego raportu Symantec Internet Security Threat Report[viii], w którym ustalono, że w 2011 roku liczba zagrożeń mobilnych w porównaniu z poprzedzającym rokiem wzrosła prawie dwukrotnie".\n„Dawniej szkodliwe programy i wirusy powodowały widoczne zakłócenia w działaniu komputera" — mówi Merritt. „Pojawiał się niebieski ekran lub komputer zawieszał się, ostrzegając użytkownika o infekcji. Metody cyberprzestępców uległy zmianie. Zależy im na tym, aby pozostać w ukryciu. Tegoroczne wyniki wskazują, że prawie połowa użytkowników Internetu jest przekonana, że dopóki komputer się nie zawiesza lub nie zaczyna nieprawidłowo działać, to nie są oni ofiarami ataku. Niestety wielu z nich jest w błędzie". Ponad jedna czwarta (27%) dorosłych internautów na świecie (16% w Polsce) deklaruje, że została powiadomiona o potrzebie zmiany hasła do zagrożonego konta e-mail. Użytkownicy wysyłają, odbierają i przechowują niemal wszystko w Internecie: od prywatnych zdjęć (50%), po korespondencję i dokumenty związane z pracą (42%), wyciągi bankowe (22%) i hasła do innych kont online (17%) — dlatego konta e-mail mogą być potencjalną furtką dla przestępców szukających zarówno informacji osobistych jak i firmowych.\n„Osobiste konta e-mail często zawierają klucz do naszego sieciowego świata. Przestępcy mogą nie tylko zyskać dostęp do zawartości skrzynki odbiorczej, ale także resetować hasła do wszystkich serwisów internetowych, z których korzystamy, dzięki kliknięciu łącza „zapomniałem hasła", przechwytywać wiadomości z nowymi hasłami i blokować nam dostęp do naszych własnych kont" — powiedział Adam Palmer, główny doradca ds. bezpieczeństwa Norton. „Należy dobrze zabezpieczyć swoje konta e-mail, używając skomplikowanych haseł i często je zmieniając".\nniekontrolowany ruch na stronie\nTuzy biznesu w Poznaniu – rusza trzecia edycja e-nnovation\nSir Tery Leahy, który uczynił z Tesco międzynarodową korporację, Daniel Burrus – futurysta, który przewidział powstanie wielu kluczowych technologii, Hein Pretorius zarządzający największym biznesem e-commerce w Europie Środkowo Wschodniej oraz przedstawiciele koncernów, takich jak Facebook i Google będą gośćmi konferencji e-nnovation. Trzecia edycja międzynarodowego spotkania branży e-commerce odbędzie się w Poznaniu już w dniach 15-16 października.\nHandel w sieci z roku na rok stanowi coraz większą część gospodarek na całym świecie. Według najnowszych danych, brytyjskiej firmy badawczej Centre for Retail Research, w 2012 roku ok. 8,8 proc. wartości sprzedaży ogółem w Europie przypadnie na transakcje dokonane w Internecie. W dodatku ten udział powinien się znacznie zwiększać w kolejnych latach za sprawą dynamicznego wzrostu zainteresowania e-handlem. Dane pokazują, że średni roczny wzrost wartości transakcji online wynosi w Europie ok. 16 proc.\n– Branża e-commerce już dawno przestała być niszą, którą zajmowali się tylko miłośnicy nowych technologii. Handel w sieci to po prostu przyszłość nowoczesnej gospodarki. Dlatego postanowiliśmy po raz trzeci zebrać w jednym miejscu szefów największych biznesów internetowych z Europy i świata, specjalistów branży e-commerce oraz managerów wielkich marek, które dopiero chcą zacząć działalność w sieci – mówi Marcin Majchrzak z Grupy Allegro odpowiedzialny za organizację wydarzenia. – Liczymy, że to spotkanie pomoże firmom wielkim i mniejszym zaistnieć online i w pełni wykorzystać nowe możliwości – dodaje.\nPodczas dwóch dni konferencji goście, zaproszeni przez organizatorów, będą mogli uczestniczyć w sześciu panelach dyskusyjnych dotyczących zagadnień najważniejszych z punktu widzenia rozwoju branży e-commerce. Będą to dyskusje dotyczące branży retail, mody, rozwiązań mobilnych, płatności internetowych, kwestii prawnych oraz social media.\nTwórcą akceleratora GammaRebels jest fundusz HardGamma Ventures, który wspomaga rozwój młodych przedsiębiorstw przez mentoring oraz inwestycje. W ramach programu akceleracyjnego przyjęci do niego przedsiębiorcy otrzymają inwestycję kapitałową oraz wsparcie merytoryczne światowej klasy ekspertów branży IT, VC oraz specjalistów ds. marketingu.\nUczestnicy tej edycji programu zostaną wyłonieni spośród aplikujących zespołów i zaproszeni tym razem do Warszawy, do nowej siedziby HardGamma i GammaRebels. To tutaj w specjalnie zaaranżowanej przestrzeni realizować będą zgłoszone projekty pod opieką światowej klasy mentorów. Program potrwa trzy miesiące, od listopada 2012 do końca stycznia 2013 roku i zakończy się Demo Day, podczas którego uczestnicy będą mogli zaprezentować swoje realizacje potencjalnym kolejnym inwestorom w Polsce i za granicą.\n„Wszystkie startupy zakwalifikowane do akceleratora otrzymają bezwarunkowe dofinansowanie- mówi Krzysztof Kowalczyk, Managing Partner w HardGamma Ventures. - Przykładem tego, jak wartościowy jest udział w programie, jest firma Appvetica. W wyniku udziału w pierwszej edycji GammaRebels firma obecnie jest jednym z najprężniejszych laboratoriów mobilnych w regionie. Ma w portfolio kilkanaście własnych aplikacji skierowanych na rynek światowy – podkreśla Kowalczyk. - Niezależnie od terminu zgłoszeń do najbliższej edycji akceleratora, zapraszamy firmy szukające najlepszego wsparcia dla swojego biznesu do kontaktu z nami przez cały rok. Można nas też spotkać i porozmawiać na branżowych wydarzeniach, w których regularnie uczestniczymy.– dodaje Kowalczyk.\nE–edukacja w Polsce 2012\nPolski Portal Edukacyjny Interklasa.pl zaprasza na konferencję „E–edukacja w Polsce 2012". Konferencja odbędzie się 7. i 8. października, a objęta jest patronatem Ministra Edukacji Narodowej oraz patronatem Sejmu RP.\nCelem konferencji jest prezentacja nowoczesnych narzędzi edukacyjnych, które z powodzeniem mogą być zaadoptowane w polskich szkołach. W świecie nieustannej ewolucji technologicznej szkoły stają przed realnym wyzwaniem – jak skutecznie komunikować się z dzisiejszą młodzieżą i usprawnić proces nauczania, aby nadążyć za zmieniającymi się realiami. Dzięki serii warsztatów dedykowanych dla nauczycieli i uczniów uczestnicy konferencji zapoznają się ze sposobami na adaptację nowych technologii w szkołach oraz poznają ciekawe i praktyczne metody mające na celu uatrakcyjnienie i usprawnienie procesu nauczania. Uczestnictwo w konferencji jest bezpłatne.\nW czasie konferencji odbędą się następujące warsztaty:\nLekcja w chmurze to nie bujanie w obłokach\nPraktyczne metody zastosowania gier przestrzennych w szkole\nWarsztaty Innowacyjnych Gier Symulacyjnych (WIGS)\nDziecko w Sieci - bezpieczeństwo dzieci i młodzieży online\nPong - programowanie gry komputerowej\nSterowanie jasnością i kolorami diody RGB - pomiar temperatury\nKlasosfera - szkolna społeczność w sieci\nNowoczesna szkoła. Nowoczesny nauczyciel.\nProgram rozwoju e-learningu Narodowy 2.0\nNauczanie w wirtualnej przestrzeni edukacyjnej - od pomysłu do wdrożenia


Jakie kosmetyki podarować swojemu ukochanemu facetowi z okazji imienin albo po prostu bez wyjątkowej okazji | Zawsze najnowsze trendy\nDawanie podarunków sprawia nam dużą przyjemność, zwłaszcza wtedy, gdy obdarowujemy osobę drogą naszemu sercu. I praktycznie nie chodzi tutaj o to, aby zamawiać niesamowicie drogi zegarek lub wycieczkę do USA. Na takie zbytki mogą sobie pozwolić tylko majętni ludzie, a ci przeciętni mogą podarować bliskiej osobie nawet samodzielnie wykonane przedmioty. W rzeczywistości nade wszystko liczy się dobra wola, a jeśli chłopak nie ucieszy się z symbolicznego upominku, to należy porządnie zastanowić się, czy powinno się kontynuować taką znajomość.\nDamy niezwykle rzadko samodzielnie wykonują prezenty, co najwyżej samodzielnie opakowują zakupiony produkt w dekoracyjny papier – przecież nie każda trzydziestolatka potrafi szydełkować czy piec wyborne pierniczki. O wiele częściej panie przeglądają witryny w sieci, żeby sprawdzić, co polecają pozostałe kobiety. Chociaż nie zawsze opłaca się kierować się podpowiedziami internautek, to w każdym wypadku te podpowiedzi można potraktować jako inspiracje.\nRóżnego typu kosmetyki albo akcesoria do pielęgnacji ciała są bodajże najlepszym pomysłem na prezent. Tym dwudziestolatkom, którym akurat zostało jeszcze parę dni do wypłaty tygodniówki, możemy śmiało podpowiedzieć, aby kupiły w miejscowej drogerii dwa żele do golenia, płyn po goleniu i trochę droższy szampon – tak opracowany zestaw można później spakować do ładnej torebki i dać drogiemu mężczyźnie. Z kolei z okazji pięćdziesiątej rocznicy urodzin wypada zrobić bardziej ekskluzywną paczkę.\nZobacz większą ilość informacji, a zobaczysz inne materiały, które zapewne też Cię zaintrygują. Nie wahaj się zatem i użyj linku sklep odzież damska!\nAby pozostać w kręgu kosmetyków możemy podsunąć bardzo dobrej jakości perfumy dr Harris .\nA jeżeli okazja jest szczególnie wyjątkowa, to wtenczas niektóre kobiety chcą zabłysnąć i kupują coś ekstra, przykładowo zestaw kosmetyków oraz przyborów do konwencjonalnego golenia firmy Taylor of Old Bond Street. Tak wyszukany prezent musi docenić nawet mężczyzna, który jest zdeklarowanym wielbicielem elektrycznych maszynek. Chociaż za taki zestaw trzeba zapłacić kilkaset złotych, to żona czy partnerka solenizanta nie będzie żałować podjętej decyzji – przecież przyzwyczajenia warto raz na pewien czas zmieniać, zatem w wieku czterdziestu lat można z powodzeniem golić się sposobem, jaki znali nasi pradziadowie. A sprezentowany komplet cieszy się sporym uznaniem konsumentów, o czym świadczą przychylne komentarze na forach.\nTagi kosmetyki, mężczyzna, prezent, żona


Ann Margaret's Daisies: Koniec lata?\nAutor: ann_margaret o 15:35\npersjanka 13 września 2008 07:47\npiekna torba..nie myslam,ze sklada sie z tylu elementow:)..jestem pod wrazeniem w ten slonecznik budzi moje sentymenty..pozdrawiam ania\nJoanna 15 września 2008 15:57\nSuper torba!!! myślałam na początku ze to sztruks z dodatkiem włoczkowym, dzięki za odwiedziny na blogu, ja również dodaje Ciebie do czytanych pozdrawiam Czarcik\nmoteczek 15 września 2008 16:44\nWitaj. Dziękuję za wizytę na moim blogu. Torba jest superaśna i co najważniejsze - spełnia Twoje potrzeby. Pozdrawiam serdecznie\nAnek73 15 września 2008 18:22\nŚliczna ta torba :) Oczywiście, że nie mam nic przeciwko dodaniu bloga :) Sama chętnie dodam Twój :)\nAnia - http://anek73.blox.pl


PENTAX@PL :: Sklepy z materialami do B&W\nSklepy z materialami do B&W\nPENTAX@PL Strona Główna » Jak... » Darkroom » Sklepy z materialami do B&W\nz_miodem Dołączył: 28.10.2008\nWysłany: 2009-03-27, 10:58 Cytuj\nJak napisalem - jedne z najnizszych cen jakie znalazlem w UK. Kupowalem u nich fomapan 400 za - o ile dobrze pamietam - 1.80 funta. Po obecnym kursie (okolo 4.90) cena jednej rolki wciaz ksztaltowala sie ponizej 9.00 pln poza tym nie ma roznicy w cenie pomiedzy fomapanem 100 a 400. W tej chwili chyba niestety sa juz drozsze - bodajze 2 funty za rolke. Oczywiscie koszt przesylki prosto ze sklepu do Polski moze eliminowac te oszczednosci. Moze przyda sie to komus kto ma rodzine badz znajomych w UK i przy okazji przyjazdu do Polski mogliby przywiezc kilka (nascie) rolek jesli okaze sie, ze sie oplaca. Poza tym informacja o tym sklepie moze sie przydac komus kto mieszka w UK i potrzebuje od czasu do czasu kupic materially do B&W. Mnie np. bardziej oplaca sie kupic u nich kilka rolek I zaplacic za przesylke niz jechac z 15km do najblizszego sklepu gdzie dowiem sie, ze i tak nie maja fomapan'a nie wspomne o cenach Ilforda i - przy odrobinie szczescia jesli akurat jest - kodaka.\nZawsze jest jakas opcja\nWysłany: 2009-03-27, 12:05 Cytuj\nW sumie racja... nie każdy ma takie szczęście jak ja że mieszka 15m od sklepu\nbochen Dołączył: 21.10.2008\nWysłany: 2009-06-17, 19:16 Cytuj\nMoże nie do końca na temat, ale chyba tym bardziej na nowy wątek- gdzie we Wrocławiu mogę kupić papier stałogradacyjny Fomy? - chcę popróbować na weekend paczka już przyjść nie zdąży, a tylko w weekendy mogę zciemniać\nod razu dodam, że na jedności i w sklepie za schodami fomy nie mają\nK100D super, K200D, kit, sigma 70-300 DG,SMC-M 1,7 50mm, SMC-M 3,5 135 mm, zenitar 16mm, Sigma UC3 28-105 mm, Me super i jeszcze trochę gratów\nkefa Dołączył: 13.03.2008\nWysłany: 2009-06-17, 21:17 Cytuj\nNa kasprowicza u pana Piotra. Mogę Ci na pw tel podesłać to sobie zadzwonisz.\nWysłany: 2009-06-18, 12:31 Cytuj\nDobrze wyposażony sklep w zasadzie już na placu Daniłowskiego- dzwonić nie trzeba pan Piotr ma otwarte o standardowych godzinach\nWysłany: 2009-07-22, 15:10 Cytuj\nczy ktoś pamięta adres internetowy sklepu w UK gdzie Neopan 400/120 stał poniżej 2 funty? Gdzieś tu na forum było, a nie mogę się dokopać..\nWysłany: 2009-07-29, 14:10 Cytuj\nCzy ktoś ostatnio zaopatrywał się w jakieś czułe slajdy typu provia 400 i wie gdzie można kupić ten materiał w cenie około 20 zł czy to nierealne?\nWysłany: 2009-07-29, 14:31 Cytuj\nUK gdzie Neopan 400/120 stał poniżej 2 funty?\nWysłany: 2009-07-29, 14:57 Cytuj\nczy ktoś pamięta adres internetowy sklepu w UK gdzie Neopan 400/120 stał poniżej 2 funty?\nNic u nich nie kupowalem, wiec ani nie polece ani nie odradze.\nA tu strona ilforda z linkami do sklepow, ktore sprzedaja w UK przez internet - moze sie przyda:\nWysłany: 2009-07-29, 15:26 Cytuj\nNo task, ale teraz u nich wszystkich to 2.75 kosztuje Neopan 400, a ja pamiętam link z ceną 1.7 GBP czy jakoś tak. No chyba że to te i podskoczyły\nAnzelm Dołączył: 03.04.2008\nWysłany: 2009-07-30, 08:01 Cytuj\nto było tutaj\nWysłany: 2009-07-30, 08:04 Cytuj\nno tak, tylko ze po 1,57Ł to są 24ki... wiem, bo kumpel się naciął\nWysłany: 2009-07-30, 08:06 Cytuj\nno i wysyłka poza UK bardzo słono wychodzi\nWysłany: 2009-07-30, 11:11 Cytuj\nmi wystarczy 12... byleby 120..\nczyli co, nie ma opcji 120 w takiej cenie? szkoda..\nWysłany: 2009-07-30, 14:57 Cytuj\njest pieciopak za £8.99 -> 1.78 / szt.\ntylko te koszty przesylki...\nWysłany: 2009-07-31, 02:06 Cytuj\ngdzie? ja chętnie wezmę\nWysłany: 2009-08-03, 15:00 Cytuj\nfujilab w uk\n22v Dołączył: 30.07.2009\nWysłany: 2009-08-03, 16:09 Cytuj\nJeżeli chodzi o odczynniki chemiczne polecam sklep:\nMiła obsługa i ceny przystępne.\nNo i jeszcze tak po starym fachu.. giełdę na forum vmc.\nSzkło, odczynniki etc. etc. Zazwyczaj zamawiałem u Eko 8 i nie narzekałem. Można się dogadać, różne gratisy a i cena przystępna. I w życiu nie widziałem tak zabezpieczonych paczek.\nWysłany: 2009-08-11, 11:44 Cytuj\njeżeli władacie wrogimi językami to ja polecam www.macodirect.de - ogromy wybór filmów wszelakich\nWysłany: 2009-08-24, 13:26 Cytuj\na ktos zamawial z macodirect? jedyne miejsce gdzie znalazlem fome 13x18. No i ceny zacne.\nA moze przypadkiem ktos zna jakies czeskie sklepy? Bo szukam dojscia dobrego do fomapanow 24x18 - nigdzie cholera ich nie ma.


wśród kochającej rodziny\nInformuję, że w dniach 15-17 kwietnia odbędzie się zgodnie z planem egzamin ośmioklasisty. Pozostałych uczniów informuję, że w dniach 15-16 kwietnia odbędą się zajęcia dydaktyczne dla pozostałych klas. Punkt Przedszkolny również będzie funkcjonował normalnie. Natomiast zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami 17 kwietnia przychodzą do szkoły tylko uczniowie klasy VIII na egzamin i dzieci w Punkcie Przedszkolnym. Od 18 04. do 24.04 przerwa świąteczna dla uczniów SP.\nmgr Elżbieta Szczęsna- Kusak\nInformuję, że EGZAMIN GIMNAZJALNY w naszej szkole\nodbywa się zgodnie z procedurami.\nPrzypominam, że pierwszy egzamin części językowej\nrozpocznie się w piątek 12.04.2019 r., o godz. 9.00.\nUczniów zdających egzamin proszę o przybycie do szkoły na godzinę 8.15.\nInformuję też, że w dniu 12 kwietnia,\nzgodnie z wcześniejszym zarządzeniem,\nnie będą prowadzone zajęcia dydaktyczne dla uczniów Szkoły Podstawowej w Opatowcu.\nmgr Elżbieta Szczęsna - Kusak\nPrzypominam, że pierwszy egzamin części matematyczno-przyrodniczej\nrozpocznie się w czwartek 11.04.2019 r., o godz. 9.00.\nInformuję też, że w dniu 11 kwietnia,\npomimo przedłużającego się ogólnopolskiego strajku pracowników oświaty,\nbędą zorganizowane zajęcia dydaktyczne dla uczniów Szkoły Podstawowej w Opatowcu.\nodbędzie się zgodnie z procedurami w dniach 10.04.2019 r. - 12.04.2019 r.\nPrzypominam, że pierwszy egzamin części humanistycznej\nrozpocznie się w środę 10.04.2019 r., o godz. 9.00.\nInformacja dla Rodziców i Opiekunów dzieci uczęszczających\ndo Szkoły Podstawowej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Opatowcu.\nW związku z przedłużającym się strajkiem ogólnopolskim pracowników oświaty informuję, że dnia 9 kwietnia (wtorek) nadal nie będę w stanie zorganizować zajęć dydaktycznych dla uczniów. Dla wszystkich uczniów, którzy przybędą do szkoły zapewniam tak jak 8 kwietnia zajęcia opiekuńcze. Zajęcia w Szkole Podstawowej i Punkcie Przedszkolnym będą zorganizowane w taki sam sposób jak dziś.\nJednocześnie informuję, że wszelkie informację o organizacji pracy szkoły będą podawane na bieżąco na stronie internetowej szkoły i w dzienniku elektronicznym.\nWIELKI FINAŁ ,,FABRYKI PISANEK"\nZ UPRZEJMĄ PROŚBĄ ZWRACAMY SIĘ DO WSZYSTKICH RODZICÓW, UCZNIÓW\nORAZ PRZYJACIÓŁ SZKOŁY O ODDAWANIE GŁOSÓW NA NASZĄ PISANKĘ\n,,BOCIANA" DO KOŃCA TYGODNIA W CENTRUM SERENADA W KRAKOWIE. JEDNOCZEŚNIE MOŻNA LAJKOWAĆ NASZE ZDJĘCIE, ZAMIESZCZONE PRZEZ CENTRUM SERENADA NA FACEBOOK.\nNASI UCZNIOWIE WALCZĄ O PRACOWNIĘ KOMPUTEROWĄ DLA SZKOŁY.\nDrodzy Rodzice i Opiekunowie dzieci uczęszczających\nWszystko wskazuje na to, że 8 kwietnia rozpocznie się bezterminowy strajk pracowników oświaty. Decyzją nauczycieli do strajku przystępuje również nasza szkoła. Wyniki referendum strajkowego w naszej szkole są jednoznaczne: za udziałem w strajku opowiedziało się prawie 85 % nauczycieli.\nOznacza to, że jeśli nie dojdzie do podpisania porozumienia Rządu RP ze Związkiem Nauczycielstwa Polskiego, to w poniedziałek 8 kwietnia nie będę w stanie zapewnić kadry pedagogicznej do prowadzenia zajęć edukacyjnych. W związku z tym informuję, że jako dyrektor szkoły jestem zobowiązana wraz z pracownikami nie strajkującymi zapewnić jedynie zajęcia opiekuńcze dla dzieci. Dzieciom rodziców pracujących postaram się zapewnić opiekę w jednym oddziale punktu przedszkolnego. Pozostałych rodziców proszę o zrozumienie tej sytuacji.\nJednocześnie informuję, że wszelkie informację o organizacji pracy szkoły zostaną podane na stronie internetowej szkoły i w dzienniku elektronicznym dnia 8 kwietnia.\nOGŁASZA NABÓR NA ROK PRZEDSZKOLNY 2019/2020.\nDO PRZEDSZKOLA BĘDĄ PRZYJMOWANE DZIECI URODZONE\nW LATACH 2014-2016.\nKARTY ZAPISU DO POBRANIA W SEKRETARIACIE SZKOŁY.\nInformacje pod nr tel.: 41 3518010\nz Ustawą z dnia 14.12.2016r.- Prawo Oświatowe\noraz z Zarządzeniem Burmistrza Miasta i Gminy Opatowiec z 2019 r.\n/dokumenty dostępne w sekretariacie Szkoły Podstawowej w Opatowcu/.


Harry Potter: Ralph Fiennes nie zgadza się z ostrą krytyką J.K. Rowling. Nawiązuje do jej wpisów - naEKRANIE.pl\nRalph Finnes nie zgadza się z ostrą krytyką, która spadła na J.K. Rowling po jej wpisach. Kilka miesięcy temu popularna autorka zamieściła post, przez który została oskarżona o transfobię.\nEwa Maria Kwiatkowska 19 marca o 18:11\nTagi: daniel raddclife\nrupert grint Emma Watson J. K. Rowling harry potter\nJ. K. Rowling jest bardzo aktywna w sieci i często zamieszcza prywatne opinie na różne tematy. W czerwcu ubiegłego roku głośno było o jej wpisie, za który została oskarżona o transfobię i wylała się na nią fala krytyki. Teraz brytyjski aktor Ralph Fiennes, który wcielił się w rolę Lorda Voldemorda w filmowej adaptacji książek autorki o Harrym Potterze, odniósł się do sytuacji.\nHarry Potter: Ralph Fiennes nie zgadza się z ostrą krytyką J.K. Rowling\nW brytyjskiej gazecie The Telegraph pojawił się wywiad z Ralphem Fiennesem. W trakcie rozmowy aktor rozważał kontrowersje, które powstały po wpisie J.K. Rowling, dotyczące społeczności transpłciowej. Według niego poziom nienawiści, który spłynął na pisarkę jest nieuzasadniony.\nNie rozumiem jadowitości skierowanej przeciwko niej. Rozumiem żar dyskusji, ale uważam tę wielkość oskarżeń i potrzebę potępienia za irracjonalną. Myślę, że poziom nienawiści jaki ludzie wyrażają wobec poglądów różniących się od ich poglądów oraz przemoc językową wobec innych, jest niepokojąca.\nO co chodzi? W czerwcu 2020 roku Rowling została oskarżona o transfobię. Wydarzyło się to po jednym z jej tweetów, w którym pisarka zamieściła link do artykułu, którego tytuł nie przypadł jej do gustu. Chodziło o użyty zwrot „ludzie, którzy miesiączkują”, który Rowling wyśmiała i udawała, że sama zapomniała jak brzmi słowo „kobieta”.\nPotem odpowiadając na falę krytyki, która na nią spłynęła, Rowling stwierdziła, że odmawia "pokłonu ruchowi, który jej zdaniem wyrządza widoczną szkodę, dążąc do zniszczenia kobiety jako klasy politycznej i biologicznej przy tym oferując przykrywkę drapieżnikom".\nW tamtym czasie dyrektor generalna GLAAD (amerykańska organizacja LGBT) Sarah Kate Ellis nazwała to „źle poinformowaną i niebezpieczną wiadomością o osobach transpłciowych”.\nPo tych zdarzeniach wielu aktorów z serii filmów o uniwersum Harry'ego Pottera krytykowało słowa Rowling. Byli to m.in. Daniel Radcliffe, Emma Watson, Rupert Grint czy Eddie Redmayne. Byli też tacy, którzy stanęli po stronie pisarki - mowa o filmowym Hagridzie, czyli Robbiem Coltrane, który w rozmowie z Radio Times powiedział, że nie uważa komentarze Rowling za obraźliwe.\nTitans - zdjęcia do 3. sezonu pokazują nowy strój Raven


Z Miodowej na Bracką. Opowieść powstańca warszawskiego. Część II [Maciej Bernhardt] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00054 006060 19007293 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Maciej Bernhardt Liczba stron: 241\nISBN: 978-83-935967-0-6 Data wydania: 2012-09-05\nKsiążka dostępna w sprzedaży w przystępnych cenach: — w wersji papierowej i elektronicznej — na stronach portalu Histmag.org ‹http://histmag.org›. Jeśli korzystasz z publikacji z naruszeniem praw autorskich, zachęcamy do zakupu oryginału i wsparcia jej twórców. Maciej Bernhardt Z Miodowej na Bracką Opowieść powstańca warszawskiego Część druga Kraków 2012 Redakcja merytoryczna: Roman Sidorski Projekt okładki, skład i łamanie: Piotr Pielach Marketing, koordynacja działań promocyjnych: Michał Świgoń Wszystkie wykorzystane fotografi e zostały udostępnione przez autora i pochodzą z jego prywatnych zbiorów. Z Miodowej na Bracką. Opowieść powstańca warszawskiego. Część druga Copyright © 2011 by i-Press Piotr Pielach Copyright © 2012 by Promohistoria Michał Świgoń All rights reserved ISBN: 978-83-935967-0-6 Wydanie elektroniczne Kraków 2012 Portal internetowy „Histmag.org” e-mail: redakcja@histmag.org www: http://histmag.org/ i-Press Piotr Pielach e-mail: info@i-press.pl www: http://i-press.pl Śląsk Katowic praktycznie nie znałem. W maju lub czerwcu 1939 roku byłem w tym mieście przejazdem z wycieczką szkolną, której zasadniczym celem było Zaolzie. Zapamiętałem jedynie katowicki dworzec kolejowy, teatr i wspaniały zespół szkół technicznych. Krupiński Pytając w informacji na dworcu o instytucję, którą kierował inżynier Krupiński, przekręciłem jej nazwę i w pierwszej chwili powiedziano mi, że takiej tu nie ma. — A kogo pan tam szuka? — Inżyniera Krupińskiego — odrzekłem. — No to znajdzie go pan w… — tu padła nazwa jakiegoś zarzą- du czy dyrekcji, której dziś już nie pamiętam. — Ale to jest bardzo ważny dyrektor, niełatwo będzie się do niego dostać. Dostałem jednak adres i wskazówki, jak tam traﬁ ć. Biuro mie- ściło się stosunkowo niedaleko dworca, w zupełnie niezniszczonym, potężnym budynku, który zachował jeszcze wyraźne ślady przedwo- jennej solidności i pewnego luksusu. Prymitywne tablice przy wejściu wskazywały, że mieści się w nim kilka instytucji. Krupiński przyjął mnie bardzo oﬁ cjalnie, niemal tak, jakby mnie widział po raz pierwszy: — Teraz nie mam czasu na rozmowę. Gdzie się pan zatrzymał? — do tej pory zawsze zwracał się do mnie po imieniu. — Nigdzie. Przyszedłem prosto z pociągu. — Skrzywił się z wyraźną dezaprobatą. — Po co pan tu przyjechał? — Myślałem, że chciałby pan porozmawiać ze mną o Andrzeju. A poza tym nie mam co robić w Warszawie: dom nasz został całko- wicie zniszczony, moja matka i siostra zginęły, ojciec mieszka we wsi, dokąd go wywieziono¹. Muszę znaleźć pracę i zapewnić mu jakąś egzystencję. Myślałem, że się tu na coś przydam. Przerwał mi: — Ma pan tu mój adres. Proszę przyjść o ósmej wieczorem. Po- winienem już być w domu. Pożegnałem się i wyszedłem. Byłem zaskoczony takim przyję- ciem. Miałem ochotę iść na dworzec i jechać do Gdańska. Wytłu- maczyłem sobie jednak, że rozmowa o śmierci Andrzeja musiałaby wyprowadzić go z równowagi i nie chciał okazywać tego w pracy. W domu zapewne znów zobaczę znanego mi Krupińskiego. Było około trzeciej po południu. Co tu robić przez pięć godzin w ob- cym mieście? Zapytałem panią w sekretariacie, gdzie tu można coś zjeść. Ponad dobę nie miałem w ustach nic prócz sucharów (przydały się!) i wody. — Tu w gmachu jest kuchnia, gdzie wydają pracownikom zupę i chleb, ale jest już chyba za późno, a ponadto trzeba mieć kartki na jedzenie. Tu są wciąż wielkie trudności z aprowizacją. Szef panu nie dał? On ma kartki dla swoich gości. — Nie było o tym mowy. ¹ W Wielgomłynach pod Radomskiem, dokąd traﬁ ł, gdy na dom autora i jego rodziny spadły niemieckie bomby, burząc budynek i zabijając prze- bywających w nim ludzi. Więcej w pierwszym tomie wspomnień M. Bern- hardta, Z Miodowej na Bracką. Opowieść powstańca Warszawskiego, Kraków 2009, s. 282–306 [przyp. red.].  — Niech pan poczeka, może uda mi się coś załatwić. — Zatele- fonowała do kogoś, padło nazwisko Krupińskiego. Znalazła się zupa i chleb, a także możliwość przesiedzenia tych paru godzin w ciepłym pomieszczeniu. Do mieszkania Krupińskiego było niedaleko. Dowiedziałem się jak tam traﬁ ć i wyszedłem z ciepłego gmachu tak, żeby być na miej- scu dokładnie o godzinie ósmej. Traﬁ łem bez kłopotu. Dom prezen- tował się z zewnątrz bardzo dobrze. Klatka schodowa była luksusowa. Otworzył mi sam Krupiński. Bez słowa poczekał, aż zdejmę swą papierową kurtkę, wszedł pierwszy do pokoju i przywitał mnie słowa- mi, które zapamiętam do końca życia: — Dlaczego ty żyjesz, a Andrzej zginął? Po co wyście go w to wciągnęli, przecież to wszystko nie miało sensu od początku? Myśla- łem, że jesteś mądrzejszy, ale sam się nabrałeś i jego do tego namówi- łeś — po raz pierwszy znów odezwał się do mnie per ty. Dosłownie zbaraniałem, usłyszawszy takie przyjęcie. Milczałem, bo i cóż można było odpowiedzieć? Miałem ochotę wyjść. Zrobiłem ze dwa kroki w kierunku przedpokoju i usłyszałem w formie rozkazu: — A teraz opowiedz mi wszystko, co wiesz. — Pozwoli pan, że usiądę. Nie doszedłem jeszcze do pełni sił, by- łem ranny ostatniego dnia powstania. Całą wczorajszą noc jechałem tu na lokomotywie, bo nie było innej możliwości. Przesadziłem trochę z tym brakiem sił, ale sposób, w jaki mnie traktował, wyprowadził mnie z równowagi. Usiedliśmy. Opowiada- nie było krótkie, tak jak udział Andrzeja w Powstaniu. Krupiński przerywał mi co chwila, pytając o szczegóły, których najczęściej nie znałem lub nie zapamiętałem. Gdy powiedziałem, że do Puszczy prowadził nas dowódca kompanii porucznik „Starża”, przerwał mi i zapytał, jak on się naprawdę nazywał i co się z nim stało. Był wście- kły, gdy usłyszał, że nie znałem jego nazwiska, bo zarówno w kon- spiracji, jak i podczas Powstania, operowaliśmy wyłącznie pseudo- nimami. Co się z nim stało, także nie wiedziałem. Zanim zostałem  ranny, nie słyszałem, aby zginął lub był ranny, a co było dalej — nie umiałem powiedzieć. — Nic nie wiesz! Nazwiska dowódcy nie znasz, czy żyje, nie wiesz, jak był ubrany Andrzej — też nie wiesz… — Pan chyba nie zdaje sobie sprawy z tego, czym były dwa mie- siące powstania, praktycznie cały czas na pierwszej linii. Pod Boer- nerowem² zginęła także moja narzeczona i pięciu — nie wiedziałem wtedy, że Staszek Witoszyński³ się uratował — moich najlepszych przyjaciół. Nie pamiętam, jak była ubrana Hanka⁴, nie zapamięta- łem też, jak byli ubrani koledzy z wyjątkiem Zbyszka Przestępskiego, który przyszedł w beżowej, zamszowej wiatrówce. Zginęli po dzie- sięciu–jedenastu godzinach powstania. Mój własny strój pamiętam chyba tylko dlatego, że jako jedyny w kompanii, a może nawet w ca- łym batalionie, przyszedłem na zbiórkę w przedwojennym mundurze przysposobienia wojskowego. Zmitygował się trochę. — Przygotuję coś do zjedzenia, jestem na razie sam na gospo- darstwie. Stołuję się w pracy, w domu jadam tylko kolację. Mam tu jakieś konserwy, herbatę, chleb. Musisz tu zanocować, bo od ósmej jest tu godzina policyjna. Nikt mi wcześniej o tym nie powiedział, przyszedłem tu punktu- alnie na ósmą, ale mógł mnie zgarnąć pierwszy patrol wojskowy lub milicyjny… ² Dzielnica Warszawy na przedpolu Puszczy Kampinoskiej. 2 sierpnia 1944 roku, podczas przemarszu z Marymontu do Puszczy Kampinoskiej, kom- pania, w której służył autor, natknęła się na stacjonujący tam oddział niemiecki i znalazłszy się pod ogniem karabinów maszynowych poniosła ogromne straty. Więcej: tamże, s. 199–209 oraz w aneksie 3. do niniejszego tomu [przyp. red.]. ³ Przyjaciel autora z czasów okupacji. Więcej w Z miodowej na Bracką…, passim [przyp red.]. ⁴ Hanka Rychłowska, narzeczona autora. Więcej tamże [przyp red.].  — Ja nie zwracam na to uwagi, mam stałą przepustkę — cóż można było na to odpowiedzieć? Przy skromnej kolacji Krupiński mówił cały czas o problemach związanych z przejmowaniem i uruchamianiem kopalń. Operował terminami, o których nie miałem pojęcia. Nagle urwał rozmowę, szu- kając jakiegoś talerza czy szklanki. — Dostałem to mieszkanie po jakimś dygnitarzu niemieckim. Musiał uciekać dosłownie w ostatniej chwili, bo na stole zastałem talerze z napoczętym jedzeniem. Wszystko zostawił. Szafy są pełne ubrań, bielizny, pościeli. Nie mam czasu, żeby to wszystko przejrzeć. Nie nauczyłem się jeszcze, gdzie są jakie naczynia. Jak żona przyje- dzie, to się tym zajmie. Na razie jej tu nie ściągam, bo tu jest strasznie ciężko z aprowizacją. Kilkakrotnie wspominałem w rozmowie, że mój Ojciec (o któ- rym wiedział, że jest inwalidą bez ręki ciężko chorym na serce) miesz- ka teraz na zapadłej wsi w mieszkaniu bez kanalizacji. Nie wiem, czy nie dotarło to do niego, czy też była to jego reakcja związana z wyrażonymi na wstępie pretensjami. Pokutowały we mnie wtedy jeszcze resztki przedwojennego dobrego wychowania i uważałem, że nie mogłem wprost prosić o pomoc z jego strony — należało jedynie wspomnieć o swej sytuacji w taki sposób, żeby stworzyć mu możli- wość wystąpienia z odpowiednią propozycją. Po kolacji mój gospodarz wyciągnął z szafy poduszkę oraz koc i wskazał na kanapę. — Jutro przyjdź do mnie do biura o godzinie dziesiątej, to zała- twię ci jakąś pracę. Ja wychodzę o siódmej, ale nie musisz wstawać razem ze mną. Wyśpij się. Wystarczy, że zatrzaśniesz drzwi. Nie mu- sisz też po sobie sprzątać, bo rano przychodzi tu sprzątaczka. Idź spać, widzę, że już ledwie siedzisz. Nie trzeba było mi tego dwa razy powtarzać. Obudziłem się naza- jutrz około ósmej. Bez pośpiechu wykąpałem się w eleganckiej łazien- ce i zjadłem śniadanie. Jedynie woda i chleb były miejscowe. Masło,  sery topione, konserwy, dżem, kawa rozpuszczalna, cukier, a nawet sól pochodziły z otwartej paczki unrra. Jeszcze trzy podobne nie- rozpakowane paczki stały w kącie w kuchni. Kłopoty zaopatrzeniowe nie wyglądały tu bardzo groźnie. Miałem jeszcze trochę czasu do wyjścia na umówione spotkanie. Z ciekawością rozglądałem się po mieszkaniu. Było kompletnie ume- blowane, na podłodze leżały dywany, na ścianach zaś wisiały obrazy w solidnych ramach. Przyznaję się, że z ciekawości otworzyłem drzwi od szafy. Półki były zapchane „na sztywno” bielizną pościelową, ob- rusami, ręcznikami, a obok na wieszakach zobaczyłem kilka ubrań, jesionkę, płaszcz podbity futrem. Biblioteka pełna była niemieckich książek, do tego leżały tam jakieś bibeloty i aparat fotograﬁ czny Leica w futerale. Kopalnia Kleofas W biurze Krupiński przyjął mnie bez czekania. Wyjął kartkę papie- ru i napisał (pamiętam dokładnie wszystko z wyjątkiem nazwiska dyrektora): „Kopalnia Kleofas — Katowice Załęże. Dyrektor xyz. Przysyłam panu Macieja Bernhardta, technik-mechanik, może być przydatny”; do tego podpis. — Proszę, przyjmą pana — znów przeszedł na „pan”. „Przecież ja nie mam pojęcia o kopalni węgla — pomyślałem — Co ja tam mogę robić?”. Podziękowałem jednak i wyszedłem. W biurze kopalni otrzymałem od jej dyrektora kolejną kartkę, z nowym nazwiskiem i funkcją. Nie zapytał mnie nawet, co umiem robić i jakie mam wykształcenie. — Panie dyrektorze, ale ja nie mam gdzie się podziać w Katowi- cach. Dzisiejszą noc przespałem u inżyniera Krupińskiego, ale prze- cież nie mogę u niego mieszkać.  — To załatwi kierownik warsztatu mechanicznego, do którego pana kieruję. — Przy okazji muszę panu powiedzieć, że nie mam pojęcia o ko- palni węgla i zupełnie mnie nie interesuje technika górnicza. Znam się nieco na silnikach spalinowych, pomiarach warsztatowych, dość dobrze daję sobie radę w laboratorium metalograﬁ cznym. — To już sprawa kierownika warsztatu, jak pana wykorzysta. Kierownik warsztatu przyjął mnie przyjaźnie. Powiedziałem mu dokładnie to samo, co jego szefowi. — Panie techniku, tu nie ma takiej roboty, o jakiej pan mówi. — No to co będzie należało do moich obowiązków? — No, rozdzielenie roboty i nadzór w warsztacie mechanicznym. Pomyślałem, że to idiotyzm dawać mi robotę, o której nie mam pojęcia, gdy wszędzie potrzeba ludzi, w tym z całą pewnością i takich z moimi kwaliﬁ kacjami. — Spróbuję, zobaczymy co z tego wyjdzie, choć nie ukrywam, że wolałbym pracować przy czymś, na czym się znam i co lubię. Od kiedy mam zacząć? — Od jutra, od szóstej rano. — Co mam ze sobą zrobić, gdzie mam się zatrzymać? — Nie ma tu kłopotu z mieszkaniami. Sporo Niemców uciekło, innych aresztowano… Przydzielimy panu mieszkanie, ale to dopiero jutro. Dziś już za późno, żeby to załatwić. — Ale co mam ze sobą zrobić dziś? — Niedaleko są baraki dla robotników przymusowych zwiezio- nych przez Niemców niemal z całej Europy. Dam tam panu skiero- wanie na jedną noc, a jutro będzie pan już w swoim mieszkaniu. Baraki były pełne ludzi czekających na repatriację. Wybrałem sobie barak francuski, którego lokatorzy stanowili zbieraninę z róż- nych miejsc przymusowej pracy. Niemal wszyscy byli robotnikami niewykwaliﬁ kowanymi, zaś wszyscy mieli jakieś kuferki, walizki, toboły. Mój nader skromny dobytek, a raczej jego kompletny brak,  budził ogólne zainteresowanie. Poczęstowali mnie konserwami (też z unrra), winem — nie wiem skąd je mieli — i byli bardzo serdecz- ni. Wreszcie jeden z nich, wyraźnie inteligentniejszy od pozostałych, zapytał mnie z jakich stron Francji jestem, bo po akcencie nie może rozpoznać. Nie chciał uwierzyć, że jestem Polakiem, przyjechałem do pracy i dostałem tu skierowanie tylko na jedną noc. — A gdzie tak dobrze nauczyłeś się francuskiego? Niemożliwe, żeby w szkole. Pokazałem mu kenkartę z warszawskim adresem. Obejrzał, ale nie wyglądał na przekonanego. — Masz tu rodzinę? — Matka i siostra zginęły w Warszawie. Ojciec inwalida jest na wsi wśród obcych ludzi. — Nie bądź głupi, jedź z nami do Francji — co tu masz do robo- ty? Tam też kraj zniszczony wojną, ale nie tak jak tu. Mówisz bardzo dobrze po francusku, wyrzuć kenkartę, wymyśl sobie historię, skąd cię wywieźli i gdzie pracowałeś u Niemców, bo o to pytają. Jak ci zabraknie słowa po francusku, to powiesz, że przez parę lat nie miałeś okazji mówić w tym języku. Tu z nami są tacy, co po francusku tro- chę tylko rozumieją i ledwo potraﬁ ą sklecić kilka zdań. Udają, że byli kontuzjowani podczas nalotów, słabo słyszą i strasznie się jąkają. Dia- bli wiedzą, kim są naprawdę. Tu kontrola jest bardzo powierzchow- na. Władze starają się jak najprędzej wyekspediować wszystkich, bo nie mają dość żywności i pomieszczeń. Transporty do Francji, Belgii i Holandii idą bardzo okrężną drogą — przecież wojna jeszcze trwa. Co jakiś czas jednak odchodzą. — Dziękuję za kuszącą propozycję, ale tu jest mój kraj i moje miejsce. Mam też pod moją opieką ojca inwalidę. Miałem nosa, że nie skorzystałem z tej oferty. Jak się później dowiedziałem, wśród robotników francuskich było bardzo wielu ko- munistów, którzy aktywnie pomagali w wyłapywaniu przeciwników nowego porządku i niejeden z amatorów łatwego wyjazdu na zachód  pojechał w przeciwnym kierunku. Kontrola w Katowicach być może była dość pobłażliwa, dalej jednak kontrolowano bardzo szczegó- łowo. Szukano zarówno zbrodniarzy wojennych, jak i uciekających przed nową władzą. Ulica Ratuszowa Na drugi dzień rano, po minimalnych formalnościach, dostałem przydział na mieszkanie służbowe. Adres: Chorzów Batory, ulica Ra- tuszowa, numer chyba 9. Pojechałem tam wraz z pracownikiem ad- ministracji kopalnianej, starym górnikiem inwalidą, który po drodze wypytywał mnie, kim jestem i skąd się tu wziąłem. Zdziwił się, że przydzielono mi tu mieszkanie, skoro jestem technikiem. — Zbyt dobre, czy zbyt złe? — zapytałem. — Sam pan zaraz zobaczy. Mieszkanie było na pierwszym, a może na drugim piętrze domu z czerwonej cegły. Wejście do kuchni z piecem węglowym i zlewem, dalej dwa pokoje w amﬁ ladzie. Bez łazienki, z ubikacją nawet nie na klatce schodowej, lecz w podwórzu. Umeblowanie przedstawiało się bardzo skromnie, choć w mieszkaniu było pianino i radio lampowe. Na łóżkach leżała pościel, w kredensie znalazłem resztki kiepskiego serwisu i kilka szklanek, a w kuchni trochę garnków. W szaﬁ e wisiał mundur Hitlerjugend i trochę jakichś szmat. Nie oczekiwałem luksu- sów, ale to było chyba jakieś nieporozumienie. — Przecież tu nawet nie ma gdzie się umyć! Mam starego ojca inwalidę, jak on będzie chodzić do ubikacji na podwórzu? Mój przewodnik był wyraźnie skonfundowany. — Czy pan naprawdę jest technikiem? Jak pan traﬁ ł na naszą kopalnię? Przepraszam, że pytam. Jestem starym socjalistą — dosta- łem za to od Niemców, widzi pan, zostałem inwalidą, ledwie mogę chodzić — ale czegoś tu nie rozumiem.  — Jestem proszę pana technikiem budowy maszyn i mam dwa lata studiów na wydziale mechanicznym Politechniki Warszawskiej. W Warszawie podczas powstania wszystko straciłem, więc przyjecha- łem tu, bo słyszałem, że potrzeba ludzi do roboty. Poznałem podczas okupacji inżyniera Krupińskiego, poprosiłem go o pomoc w znale- zieniu pracy. Skierował mnie do was. Trochę się dziwię, bo o kopalni węgla nie mam pojęcia. — Przepraszam, a pana ojciec jaki ma zawód? — Jest lekarzem, podczas wojny stracił rękę, a podczas powstania żonę, córkę i wnuka. Teraz jest ciężko chory i w bardzo złym stanie psychicznym. — Przecież tu bardzo brakuje lekarzy. Większość pobrali do woj- ska, a ci nieliczni, których nie wzięli, to przeważnie uciekli. Nic nie rozumiem, nic zupełnie. A Krupiński to zna pana ojca? — Osobiście nie, ale wszystko o nim wie. Byłem kolegą jego syna, który wiele razy był u nas w domu. Zginął podczas powstania. — Niech pan bierze to mieszkanie. Zawsze to lepsze niż barak, w którym pan dziś nocował. Mieszkań u nas nie brakuje, to ludzi brakuje do roboty, zwłaszcza fachowców. Zamienimy panu mieszka- nie na lepsze, sam tego dopilnuję. Jestem starym socjalistą, z moim zdaniem w kopalni się liczą. Sam dopilnuję. Ojca niech pan ściągnie jak najprędzej, lekarzy strasznie tu brak. A swoją drogą, czegoś tu nie rozumiem. Zastanawiałem się chwilę czy przyjąć to mieszkanie, czy też po- dziękować i za robotę, i za mieszkanie. Miałem wielką ochotę na to ostatnie rozwiązanie, ale głupio mi było wobec starego górnika. — Wie pan ja też wielu rzeczy nie rozumiem, ale podpiszę, że przyjmuję to mieszkanie. Muszę ściągnąć ojca. Z wielu powodów muszę to zrobić jak najprędzej. — Jak pan to już zrobi, to proszę mnie zawiadomić. Zostałem sam we własnym mieszkaniu. Pierwszą rzeczą, jaką trzeba było zrobić, było napalenie w piecu. Węgiel był w skrzyni  w kuchni, podobnie jak parę szczapek drewna. Po chwili ogień buzo- wał pod kuchenną płytą. Przeniosłem go do pieców w obu pokojach. Powoli zaczęło robić się cieplej. We wskazanej przez sąsiadkę piwnicy i komórce było dużo wę- gla i marne resztki ziemniaków. Przygotowałem kolację: ziemniaki w mundurkach i przegotowana woda. Niczego więcej w domu nie było… przepraszam, była jeszcze sól. Tak rozpoczynałem nowy roz- dział mojej historii. Na drugi dzień rano pojechałem do pracy w warsztacie mecha- nicznym w kopalni Kleofas. Kierownik warsztatu przyjął mnie bar- dzo chłodno. Rozumieliśmy się kiepsko, gdyż on używał niemal wy- łącznie niemieckich określeń technicznych (w najlepszym wypadku niemieckich spolszczonych), a ja polskich. Niektórych nazw urządzeń górniczych nie znałem w ogóle. Pierwszym zadaniem, jakie dostałem, było wykonanie rysunku technicznego rolki transportera pasowego, która uległa uszkodzeniu i trzeba było dorobić nową. Przypuszczam, że był to ze strony szefa swego rodzaju egzamin. W kopalni takich transporterów są setki me- trów, a rolki liczy się w tysiącach sztuk — nie wyobrażam sobie, aby przy każdej potrzebie wymiany sporządzano rysunek i wykonywano według niego pojedyncze sztuki. Wprawiłem szefa w zdumienie, gdy zapytałem go, gdzie mogę do- stać poradnik techniczny Dubbela lub Hüttego — znakomite i znane od kilku dziesiątków lat niemieckie „kalendarze techniczne” dla kon- struktorów i technologów. Okazało się, że takimi rarytasami dyspo- nował jedynie niemiecki inżynier, który zniknął. Na szczęście jego biblioteka została. Zajmowany przez niego pokój był dość dokładnie wyszabrowany, ale książek i suwaka logarytmicznego nikt nie ruszył. Zostały teraz przeniesione do szuﬂ ady przydzielonego mi stołu. W „biurze” warsztatu nie było nie tylko stołu kreślarskiego, ale nawet deski i żadnych przyrządów kreślarskich. Obiekt do narysowa-  nia był bardzo prosty. Zrobiłem w ciągu pół godziny odręczny rysu- nek techniczny i zaniosłem szefowi. — Szybko się pan z tym uwinął. — Przecież to drobiazg, gdybym miał wszystko, co potrzebne do kreślenia, to mógłbym to zrobić dwa razy szybciej. — To rysował pan bardziej złożone elementy? — Owszem, nie tylko rysowałem, ale też projektowałem. — Na przykład? — Głowicę silnika spalinowego — nieco tu przesadziłem, bo był to projekt studencki. — Przecież to odlew. — Tak. Projektowałem także formy i rdzenie odlewnicze. Oczy szefa wyrażały jednocześnie niedowierzanie i przerażenie. — Dziwi się pan pewnie co ja tu robię w tym warsztacie. Ja też się dziwię, bo na tych urządzeniach, z którymi tu macie do czynienia, zupełnie się nie znam. Ale postawiono mnie tu do pracy, to będę robić wszystko co trzeba, aż nie znajdzie się ktoś, kto mnie tu zastąpi, a ja przejdę do innej roboty, na której się trochę znam. Moje przemówienie spowodowało, że humor szefa radykalnie się poprawił. Byłem potwornie głodny i z trudem doczekałem się prze- rwy śniadaniowej, w czasie której można było otrzymać zupę i chleb. Dla poważnej części pracowników było to podstawowe pożywienie na cały dzień, a niektórzy część otrzymanej zupy wynosili w menaż- kach do domu dla rodziny. Tego dnia w stołówce wydawano ekstra przydział. Znaleziono gdzieś ukryte jeszcze przez Niemców skrzynie francuskich sardynek w oleju i innych ryb w sosie pomidorowym. Wszyscy członkowie załogi dostali po kilka pudełek tych smako- łyków, a dodatkowo także po dwie cebule i kilka marchewek. Była to zdobycz specjalnej brygady zaopatrzeniowej, która przywiozła je gdzieś z centralnej Polski. Po powrocie do domu ugotowałem na kola- cję bardzo dziwną potrawę, słynną już w mojej rodzinie, choć nikt ni-  gdy nie odważył się jej przygotować. Była to kartoﬂ anka z marchewką na sardynkach. Nawet mi wtedy smakowała. Ojciec przeprowadza się na Śląsk Nie umiem określić, kiedy rozpocząłem pracę w „Kleofasie”. Wiem tylko z całą pewnością, że w moje imieniny (24 lutego) pracowałem już od co najmniej tygodnia. Po kilkunastu dniach pracy dostałem od mego szefa kilka dni urlopu na przywiezienie Ojca. Byłem z nim w kontakcie — o dziwo poczta działała zupełnie sprawnie, a list z Katowic do Wielgomłyn szedł trzy dni. Uzgodniliśmy listownie, że mimo nie najlepszych warunków w moim nowym mieszkaniu nie ma sensu dalsze przebywanie Ojca na wsi. Wyjazd do Wielgomłyn zaczął się pechowo. Zaspałem i choć wy- szedłem z domu bez śniadania, miałem małe szanse na zdążenie na czas na dworzec w Katowicach. Do tego jeszcze tramwaj uciekł mi dosłownie sprzed nosa. Poczekałem jednak na następny. Dojeżdżając do Katowic wiedziałem już, że nie zdążę dojechać na stację przed godziną planowego odjazdu pociągu. Okazało się, że w tramwaju jechało oprócz mnie jeszcze kilka innych osób, amatorów dostania się do tego samego pociągu. Jak wy- nikało z ich głośnych rozmów i wielkich tobołów, byli to handlarze wiozący stąd różne wyszabrowane rzeczy, a przywożący z centralnej Polski żywność. Zgodnie twierdzili, że pociągiem tym jechali już kilkakrotnie i zawsze odchodził on punktualnie, natomiast później często stał pod semaforem i jedyna szansa złapania go, to dojechanie tramwajem do Sosnowca. Zawierzyłem bardziej doświadczonym. Zbliżając się do Sosnowca, tramwaj jechał równolegle do linii ko- lejowej — torowiska rozdzielało trzysta–czterysta metrów wertepów. Zobaczyliśmy nasz pociąg stojący pod semaforem. Część bywalców twierdziła, że należy biec ile sił w nogach i tu próbować go złapać.  Spis treści Przedmowa ....................................................................................5 Śląsk ..............................................................................................13 Warszawa .................................................................................... 67 Wojsko ........................................................................................ 115 Wojskowa Akademia Techniczna (WAT) ....................................171 Aneksy Ojciec — Wacław Bernhardt ..................................................195 Granatowy .............................................................................207 Strach ......................................................................................213 Kradzież listów powstańczej poczty harcerskiej ...................... 223 Autograf Lenina .....................................................................227 Rozważania o ścisłości opisu zdarzeń w moich wspomnieniach .........................................................231\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Z_Miodowej_na_Bracka__Opowiesc_powstanca_warszawskiego__Czesc_II-ebookRO/p0201043i020" target="_blank" title="Z Miodowej na Bracką. Opowieść powstańca warszawskiego. Część II [Maciej Bernhardt] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Z Miodowej na Bracką. Opowieść powstańca warszawskiego. Część II [Maciej Bernhardt] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Winogrona – naturalny eliksir zdrowia i urody | TrudnyKlient.pl\nProdukty bazujące w swoim składzie na winogronach oraz ekologicznych procesach produkcji, umożliwiają czerpanie z natury tego co najlepsze. Właśnie dlatego Rossmann opracował pielęgnacyjną linię do twarzy Alterra. Wchodzące w jej skład kosmetyki nie tylko wspaniale pachną, ale również są niezwykle skuteczne w działaniu, sprawiając, że skóra staje się promienna i gładka.\nProdukty z linii Alterra posiadają certyfikat kosmetyku naturalnego Vegan, co stanowi gwarancję, że zawierają wyłącznie roślinne składniki (nie używa się nawet wosku pszczelego). Certyfikat zaświadcza, że spełniają wysokie standardy w zakresie ochrony środowiska: nie zawierają składników roślinnych pochodzących z genetycznie modyfikowanych upraw (GMO), składników pochodzenia zwierzęcego, jak również nie są na nich testowane.\nZawarte w kosmetykach do pielęgnacji twarzy ekstrakty z pestek winogron wzmacniają włókna kolagenowe i elastyny, a także zmniejszają powstawanie obrzęków i cieni pod oczami. Ich kolejne właściwości to ochrona przed promieniami UVB, pielęgnacja i wzmocnienie skóry naczyniowej, usprawnienie mikrokrążenia i spowolnienie procesów jej starzenia. Kosmetyki z winogronowej linii Alterra zawierają Pentavitin® – patentowany kompleks naturalnych węglowodanów, który dzięki swoim właściwościom przyciągania wilgoci i doskonałej przyswajalności sprawia, że skóra uzyskuje cudownie świeży i lśniący wygląd. Tworzy również naturalną barierę chroniąc ją przed działaniem czynników zewnętrznych. Nasza skóra jest zabezpieczona przed utratą jędrności i powstawaniem zmarszczek. Czegóż chcieć więcej?\nW serii Alterra do pielęgnacji twarzy dostępne są:\nAlterra Hydro krem na noc winogrona BIO i biała herbata BIO: hydrokompleks zawierający kwas hialuronowy i Pentavitin® w optymalny sposób regeneruje skórę, a w połączeniu z ekstraktem z białej herbaty BIO przeciwdziała powstawaniu pierwszych zmarszczek będących wynikiem przesuszenia. Cenny olej oliwkowy BIO, masło Shea i ekstrakt z pestek winogron BIO wygładzają i pielęgnują suchą skórę, sprawiając, że staje się cudownie lśniąca i świeża. Ty śpisz a Alterra działa!\nAlterra Hydro krem na dzień winogrona BIO i biała herbata BIO: wyjątkowo skuteczny kosmetyk przeznaczony do skóry suchej. Zawiera Pentavitin®, patentowany kompleks naturalnych węglowodanów, który dzięki właściwościom przyciągania wilgoci zapobiega tworzeniu się zmarszczek powstających w wyniku przesuszenia i nadaje skórze niezwykle świeży i lśniący wygląd. Dodatkowo biała herbata BIO, cenny olej oliwkowy BIO, masło Shea BIO i ekstrakt z pestek winogron BIO sprawiają, że skóra staje się piękna i gładka. Regeneracja i nawilżenie przesuszonej skóry!\nAlterra Hydro krem pod oczy winogrona BIO i biała herbata BIO: uzupełnieniem codziennej pielęgnacji twarzy będzie krem pod oczy Alterra przeznaczony dla potrzeb suchej skóry wokół oczu. Hydrokompleks zawierający Pentavitin® i kwas hialuronowy szybko się wchłania i w połączeniu z ekstraktem z białej herbaty BIO przeciwdziała powstawaniu pierwszych oznak starzenia się skóry. Wartościowy olej oliwkowy BIO i ekstrakt z pestek winogron BIO wygładzą skórę, dzięki czemu Twoje oczy będą wyglądały niezwykle promiennie!\nCena: 8,99 zł / 15 ml\nNewsyAlterra, kosmetyki, Rosmann\nPrevious Previous post: Sieciowi podglądacze nadal atakują\nNext Next post: Poczta Polska: dzięki usługom cyfrowym dajemy poczucie bezpieczeństwa w sieci


Cysta w lewym jajniku - Macica, jajniki, pochwa - eChirurgia.pl\nPrzez Gość Majka, 9 Listopad 2009 w Macica, jajniki, pochwa\nWitam. Byłam u lekarza ginekologa i stwierdzil u mnie cyste wielkosći 41mm na lewym jajniku.Zalecil mi leki hormonalne brac jak dostane tylko miesiączke.Boję się brania leków hormonalnych.Czy jest mozliwość ze ta cysta sama zniknie bez koniecznośći brania lekow hormonalnych i interwencji chirurgicznej?Z gory dziękuje za udzielenie informacji.\nObecnie stosowane leki hormonalne są znacznie bardziej bezpieczniejsze. Nie ma powodów do obaw przy ich stosowaniu. Skutkiem ich stosowania będzie zmniejszenie się rozmiarów torbieli, w innym wypadku konieczny będzie zabieg chirurgiczny.


Aranżacja wnętrza przystosowana stricte do pomieszczeń urządzonych w tradycyjnym stylu. - gianttravelplaza.com\nChociaż wydawać może się, że w aranżacji pomieszczeń dominuje modernizm, to nie da się zaprzeczyć, że wiele osób dalej ceni sobie nawiązanie do klasycznych trendów. Dlatego stylizacja wnętrz dostosowana stricte do mieszkań urządzonych klasycznie jest wybierana na równi chętnie, jak ekstrawaganckie koncepcje stylizacyjne.\nBędzie okazja wobec tego korzystać ze świadczeń kompetentnego designera, jaki utworzy świetną wizję co do mieszkania zachowanego w trendach cenionych już od dawna. W głównej mierze natomiast mieszkanie takie będzie charakteryzować harmonia a także estetyka. Bez cienia wątpliwości, przyłożyć należy się do aranżacji tak często odwiedzanego pokoju jakim jest pokój gościnny. W zależności od tego, jaką przestrzenią ktoś może dysponować – na tego typu zmiany aranżacyjne będzie mógł sobie pozwalać. Warto zwracać uwagę na poszczególne detale typu obrazy do salonu, bo to właśnie one w całości wpłyną na design, który zapanuje w konkretnym mieszkaniu (dowiedz się więcej: duży wybór obrazów do salonu). Kolorystyka ścian musi pozostawać wyważona, a obrazy powinny być pod nią dobrane. Dodatkowo, dobrze będzie, gdyby znalazł się na nich ten sam kontekst artystyczny.Jeśli wystylizujemy salon (meble do salonu nowoczesne) pozostanie nam przygotowanie innych pokoi. A chociaż wydaje się, że na przykład w łazience nie jest aż tak znaczące utrzymanie klasycznych kanonów to po raz kolejny sprawdza się reguła, że niemałą rolę odegrają w tym gustownie dopasowane dodatki. O ile chodzi o łazienkę to są to między innymi lustra na wymiar, jakie posiadanym kształtem a także materiałem wykonania powinny nawiązać do tradycyjnych kanonów. Podobnie powinno się też stylizować sypialnię, w jakiej z kolei będzie liczyć się to, by wszystko było zaaranżowane tak, by mieszkańcy mieli możliwość spokojnie odpoczywać.\nA w tym tradycyjna harmonia pomaga bardzo, zwłaszcza, gdy uzupełniona będzie o zaprojektowane naturalnie rzeczy, typu na przykład umeblowanie drewniane. Pomysłów na to, w jaki sposób da się urządzić tradycyjnie mieszkanie istnieje sporo.\nZainteresował Cię wpis tekst?! To przejdź do strony (https://www.laccery.com/pl-pl/odbojnice-powerplex.html), aby zaznajomić się z ciekawymi informacjami na ten temat, które dla Ciebie opublikowaliśmy.\nTym bardziej, że na niektóre kwestie projektanci mają nowe poglądy, przez co domy zaprezentują się znacznie bardziej ciekawie. Stylizacja wnętrz dopasowana do mieszkań urządzanych klasycznie nie sprawi wobec tego im najmniejszego problemu. A efekty okażą się idealne. Wejdź również na twoja-galeria.eu/.


Bez wiary, bez chêci (IV liga) - Elbl±g\nBez wiary, bez chêci (IV liga)\nNajs³abszy mecz tej wiosny rozegrali w minion± sobotê pi³karze IV ligowej Olimpii. Elbl±¿anie nie zdo³ali pokonaæ na w³asnym stadionie ¶rednio spisuj±cej siê ekipy Orl±t Reszel. Co wiêcej, przyjezdni zdo³ali strzeliæ a¿ 3 gole – wcze¶niej na naszym stadionie taka sztuka uda³a siê tylko Jeziorakowi I³awa i Drwêcy Nowe Miasto Lubawskie w Pucharze Polski.\nObiektywnie trzeba przyznaæ, ¿e remis 3:3 nie krzywdzi ¿adnej stron, jest wynikiem sprawiedliwym, co wiêcej to go¶cie byli bli¿ej zwyciêstwa w tym spotkaniu, ale nie wykorzystali rzutu karnego.\nMecz rozpocz±³ siê do¶æ niespodziewanie, bo pierwszy atak, po którym zakot³owa³o siê pod bramk±, by³ dzie³em go¶ci. Efektem tego by³ rzut ro¿ny dla przyjezdnych. Po kilku pierwszych minutach, w trakcie których wiêcej z gry mia³y Orlêta, wydawa³o siê, ¿e elbl±¿anie opanowali sytuacjê. Nic nie zapowiada³o niespodziewanych wydarzeñ, które wkrótce mia³y nast±piæ. W 8 minucie Orlêta egzekwowa³y rzut wolny z lewej strony bramki Olimpii. Do¶rodkowanie Bondara ¼le obliczy³ bramkarz Olimpii, który wybi³ pi³kê wprost pod nogi Wiciñskiego, a ten praktycznie z dwóch metrów wepchn±³ j± do bramki i go¶cie objêli prowadzenie. Podra¿nieni takim obrotem sprawy pi³karze Olimpii po stracie bramki ruszyli do odrabiania strat. Pierwsz± dogodn± sytuacjê jeszcze zmarnowa³ Chrzonowski, ale w chwilê po tym w polu karnym Orl±t faulowany by³ Czuk i sêdzia bez wahania podyktowa³ rzut karny dla elbl±¿an. Pewnym egzekutorem jedenastki okaza³ siê Cicherski i od tego momentu mieli¶my przy Agrykola remis.\nNie wiadomo dlaczego gracze z Elbl±ga w chwilê po zdobyciu wyrównuj±cej bramki zupe³nie siê rozprê¿yli. Wynikiem takiej nonszalanckiej gry i dziecinnych b³êdów by³ kolejny gol dla przyjezdnych. W 14 minucie na strza³ z dystansu zdecydowa³ siê pomocnik go¶ci, pi³kê ¼le - bo wprost pod nogi Ruszkula - odbi³ Micha³owski, a bramkostrzelny napastnik z Reszla nie mia³ ¿adnych k³opotów z umieszczeniem futbolówki w siatce elbl±skiej bramki. Ma³a konsternacja na trybunach i zaczê³o pachnieæ niespodziank±. ¯ó³to-bia³o-niebiescy rzadko kiedy daj± sobie wbiæ na w³asnym terenie 2 bramki, a ju¿ na pewno nie w pierwszym kwadransie gry. Go¶cie zadowoleni z takiego obrotu gry zajêli defensywne pozycje, nastawili siê na kontry, a gra pi³karzy Olimpii przypomina³a bicie g³ow± w mur. Tyle, ¿e w tym biciu nie by³o widaæ ¿adnego pomys³u i ¿adnej koncepcji na rozmontowanie m±drze graj±cej defensywy Orl±t. Taki obraz gry – atak pozycyjny, zbyt wolne i niedok³adne rozegranie pi³ki przez pi³karzy Olimpii, a z drugiej strony kontry pi³karzy z Reszla - kibice ogl±dali do gwizdka sêdziego oznaczaj±cego przerwê.\nGor±co w szatni\nZapewne trener Bianga powiedzia³ swoim podopiecznym kilka mocnych s³ów w szatni, bo na drug± czê¶æ meczu pi³karze Olimpii wyszli bardziej zmobilizowani. Tej motywacji wystarczy³o na zdobycie 2 bramek. Najpierw do remisu ju¿ w 46 minucie doprowadzi³ Adam Cicherski, strzelaj±c g³ow± po do¶rodkowaniu Damiana Guta z rzutu ro¿nego swojego drugiego gola w tym meczu. W 52 minucie elbl±¿anie przeprowadzili naj³adniejsz± akcjê spotkania zakoñczon± zdobyciem bramki. W pole karne do¶rodkowa³ Chrzonowski, pi³ka trafi³a do Czuka, ten odegra³ j± do Lepki, a napastnik Olimpii z najbli¿szej odleg³o¶ci pokona³ g³ow± bramkarza go¶ci.\nOlimpia wysz³a po raz pierwszy w tym meczu na prowadzenie. Ponownie fani elbl±skiej dru¿yny mogli cieszyæ siê z bramki swoich pupili tylko chwilê, gdy¿ minutê po objêciu przez Olimpiê prowadzenia go¶cie wyrównali. Niezawodny Piotr Ruszkul – ju¿ 24 bramki w tym sezonie – wykorzysta³ gapiostwo oraz z³e ustawienie elbl±skiej obrony i sprytnym strza³em zaskoczy³ Micha³owskiego. Po straconej w taki sposób bramce z pi³karzy Olimpii zupe³nie usz³y resztki powietrza i mobilizacji. Gra znów sta³a siê wolna, razi³o jednostajne tempo, niedok³adno¶æ i brak zaanga¿owania. Przykro to powiedzieæ, ale wielu pi³karzom po prostu siê ju¿ nie chcia³o graæ, chcieli jedynie dotrwaæ do ostatniego gwizdka.\nTaka taktyka mog³a siê zem¶ciæ, gdy pod koniec meczu w naszym polu karnym faulowany by³ napastnik Orl±t i sêdzia podyktowa³ rzut karny. Na nasze szczê¶cie ten, który sprokurowa³ tê sytuacjê, a i ca³ego meczu na pewno nie zaliczy do udanych, czyli bramkarz Micha³owski, przy karnym zachowa³ siê ¶wietnie i wybroni³ strza³ Ruszkula, tym samym ratuj±c Olimpii jeden punkt.\nPech Tomka Sambora\nInn± smutn± wiadomo¶ci± obok stylu i wyniku meczu z Orlêtami, jest informacja o gro¼nej kontuzji wyró¿niaj±cego siê w ca³ym sezonie, a wedle wielu kibiców - najlepszego pi³karza Olimpii – Tomasza Sambora. W jednej z akcji nasz m³ody pomocnik tak nieszczê¶liwie upad³ na murawê, ¿e dozna³ z³amania dwóch ko¶ci rêki i zosta³ natychmiast przewieziony do szpitala. Jeszcze w sobotê lekarze przeprowadzili pó³toragodzinn± operacjê nastawienia ko¶ci, zamontowali 4 ¶ruby, a ca³o¶æ na 5 tygodni w³o¿yli w gips. Pi³karza czeka d³uga i ¿mudna rehabilitacja. ¯yczymy mu, by jak najszybciej wróci³ do pe³nej sprawno¶ci i gry.\nOlimpiê czeka jeszcze jedno, ostatnie ligowe spotkanie. W tê ¶rodê o godzinie 17-tej przy Agrykola podejmowaæ bêdzie Granicê Kêtrzyn. Jest to zaleg³y mecz 19 kolejki, która pierwotnie rozegrana mia³a byæ marcu, a zosta³a prze³o¿ona ze wzglêdu na panuj±ce wówczas fatalne warunki atmosferyczne.\nW 3 dni po tym meczu przewidziane jest uroczyste podsumowanie sezonu z udzia³em pi³karzy, sztabu szkoleniowego, dzia³aczy i sponsorów. Zapewne do tego czasu nie poznamy ostatecznych rozstrzygniêæ dotycz±cych dru¿yny i planów na kolejny sezon. A te informacje w chwili obecnej najbardziej interesuj± i elektryzuj± kibiców. Trzeba siê jeszcze uzbroiæ w cierpliwo¶æ.\nOlimpia Elbl±g – Orlêta Reszel 3:3 (1:2)\n0:1 – Wiciñski (8.), 1:1 – Cicherski (12 k.), 1:2 – Ruszkul (14.), 2:2 – Cicherski (46.), 3:2 – Lepka (52.), 3:3 – Ruszkul (53.).\nOlimpia: Micha³owski – Kitowski (46. Ciesielski), Miller, Sambor (63. M³ynik), Chrzonowski, Cicherski, Anuszek, Gut (83. Gorgol), Czuk, Wiercioch (76. G³adek), Lepka\nOrlêta: Wysocki - Wata, Matauszek, Ruszkul (81. Zió³kowski), Ja³oszewski, Bieluñ, Wypyszczak, Wiciñski, Jankiewicz, Bondar, Nowicki (75. Ja¶kiewicz)\nKomplet wyników 34. kolejki: Olimpia Elbl±g - Orlêta Reszel 3:3, Jeziorak I³awa - Polonia Pas³êk 3:1, MKS Korsze - Huragan Mor±g 2:2, Sokó³ Ostróda - Mr±gowia Mr±gowo 0:2, Rominta Go³dap - Motor Lubawa 1:0, Mazur E³k - Start Dzia³dowo 1:2, Warmiak £ukta - Granica Kêtrzyn 2:1, Zamek Kurzêtnik - Ewingi Zalewo 4:0, Victoria Bartoszyce - Têcza Biskupiec 5:1.


[ 1608 posty(ów) ] Idź do strony Poprzednia 1 ... 52, 53, 54, 55, 56, 57, 58 ... 81 Następna\n#1081 Wysłany: 23 Lis 2018 10:33\n@flyguy ale to jest właśnie temat o Cebu Pacific.\n@michcioj kiedy lecisz? któryś z nas to wcześniej sprawdzi. ja lecę pod koniec stycznia\n#1082 Wysłany: 23 Lis 2018 12:39\nCzy jest opcja odprawy online wcześniej żeby mieć boarding pass? Apka albo strona www w przypadku cebu Pacyfik ? Co się stanie w przypadku no show ?czy jest opcja dopłaty jakiejstam żeby leciec kolejnym lotem na przykład następnego dnia ?\n1. Jest opcja i w apce i na www. W apce robisz tak jak w wizz i pokazujesz telefon.\n2. Generalnie taryfa nie obejmuje opcji przebukowania ale można próbować , ale tylko przed planowanym odlotem.\n#1083 Wysłany: 23 Lis 2018 14:00\n#1084 Wysłany: 23 Lis 2018 14:09\nCzyli ja wcześniej. Jak się przypomnisz a ja będę miał internet to dam znać jak poszło.\n#1085 Wysłany: 23 Lis 2018 14:48\nsuper to w kontakcie\n#1086 Wysłany: 23 Lis 2018 19:36\n2 tyg temu tak lecialem i zdazylem\nw sierpniu tak lecialem i zdazylem\nten sam terminal. jeszcze zdazysz sie wynudzic.\nbez problemu zdazysz tez na prom do lareny ten o 18.00\n#1087 Wysłany: 25 Lis 2018 13:12\n#1088 Wysłany: 25 Lis 2018 15:21\nw ogóle nie widać tych cen\n#1089 Wysłany: 25 Lis 2018 16:11\nNa mój termin (marzec), to bilety zdrożały a nie potaniały\n#1090 Wysłany: 28 Lis 2018 08:36\n24 godzinna wyprzedaż\n#1091 Wysłany: 11 Gru 2018 18:35\n#1092 Wysłany: 13 Gru 2018 19:51\nJak jest w cebu jezeli chodzi o niemowlak? Mozna bez problemu wózek 2 częściowy zabrać za free?\n#1093 Wysłany: 17 Gru 2018 02:51\nNie wiem czy to dobry temat ale mam pytanie dotyczące płatności w Cebu. Płaciłem za bilety paypalem i podpiętą do niego kartą Revolut. Kasa zdjęta z karty, potwierdzenie płatności od PP, a Cebu wywala komunikat że status "declined" i rezerwacja nie pójdzie dalej a drugi raz płacić nie mam zamiaru. Napisałem poprzez paypala do odbiorcy płatności oraz w wiadomości prywatnej na fb do Cebu Pacific i czekam..\nKtoś już przechodził przez coś takiego? Zależy mi na czasie w rozwiązaniu sytuacji bo bilety rezerwowałem dla kogoś\n#1094 Wysłany: 17 Gru 2018 07:13\nA sprawdzałeś maila? Może tak czy siak wpadło na skrzynkę rezerwacja?\nNie wiem czemu wzbraniasz się przed kupnem kolejnych biletów w tej samej cenie. Jak kupisz, to potem będziesz egzekwować podwójny charge.\n#1095 Wysłany: 17 Gru 2018 20:48\nOczywiście, że sprawdzałem emaila, nie ma biletów na emailu na stronie status canceled bo przerwałem nie płacąc ponownie. Dzwoniłem do PP z ich strony płatność przeszła i mam się kontaktować z przewoźnikiem podając nr transakcji.\nWzbraniam się przed kupnem kolejnych biletów bo to nie mała kasa. A druga sprawa to nie ekspres do kawy który w razie czego mogę oddać. Mogliby nie chcieć zwrócić kasy. Nie wiem czy wizzair zwróciłby kasę gdyby dokonać dwa razy rezerwacji na ten sam lot dla tej samej osoby (o ile to możliwe).\nMniejsza o to.. Mógłby ktoś podpowiedzieć jakiś kontakt do przewoźnika gdzie odpowiadają w miarę szybko?\nDorwałem taki adres email od agenta z chata: cebpaymentcenter@cebupacificair.com - wklejam gdyby komuś zdarzyło się coś podobnego..\n#1096 Wysłany: 17 Gru 2018 21:49\nJest tez taki adres:\nOdpowiadaja i zalatwiaja sprawe bardzo szybko.\nJest tez chat, ale to sztuczna inteligencja i w szczegółowych sprawach nie pomaga.\nnevada1986 lubi ten post.\nnevada1986 uważa post za pomocny.\n#1097 Wysłany: 17 Gru 2018 21:53\nJa pisałem do nich na FB i odpowiadali dość szybko i konkretnie.\n#1098 Wysłany: 17 Gru 2018 22:01\nDzięki za dodatkową opcję. Właśnie z chata mam email który podałem w poście wyżej. Co ciekawe ta "sztuczna inteligencja połączyła mnie z normalnym agentem ale odpowiadał zdawkowo, na szczęście adres email uzyskałem\n@smieci pisałem do nich na fb dobę temu i zero odpowiedzi.\n#1099 Wysłany: 17 Gru 2018 22:39\nCebu na fb odpisuje po 2-3 dniach.\n#1100 Wysłany: 17 Gru 2018 23:31\nMnie odpisali przez 30 min.\nUżytkownicy przeglądający to forum: CommonCrawl [Bot] oraz 44 gości


Wróciłem tam, gdzie ożywam, gdzie odnajduje siebie i swoje myśli | Maks Rutkowski\nWróciłem tam, gdzie ożywam, gdzie odnajduje siebie i swoje myśli\nPostanowiłem odpocząć psychicznie od wszystkiego, ale to nie było takie proste. Nie łatwo uwolnić się od rozterek, myśli które niszczą samopoczucie i rujnują przyszłość, o której wciąż trzeba myśleć. To już nie ten okres bez większych zmartwień, lecz coś jak burza nad spokojnym miastem. Porywisty wiatr tworzący ogromny mętlik i syf na drogach tajemniczej rzeczywistości. Deszcz moczący oczy ludzi, a oczy które już nie w stanie otworzyć bramy tamy podtrzymującej niesamowicie wielkie ilości wody skrytej za betonem silnej psychiki.\nTrafiłem w moje miejsce. Świeże, górskie powietrze. Zapach świeżego drewna i miejscowej agroturystyki, dającej możliwość nabycia optymizmu dla zatrutego mózgu miastowym smogiem pesymizmu. Nic tylko siedzieć i wpatrywać się w te krajobrazy. Wróciłem tam, gdzie ożywam, gdzie odnajduje siebie i swoje myśli.\nNiestety, tym razem przygoda nie dała mi odpowiedzi na moje pytania, nic konkretnego nie zdecydowałem - porażka. Szczęście w nieszczęściu, nieszczęście w szczęściu. Paradoks życia człowieka.\nOpuszczamy dom w poszukiwaniu siebie i swojego celu. Samotnie, tak samo gdy umieramy. Umieramy więcej razy niż zdajemy sobie sprawę - zapominamy o tym ile razy dotykaliśmy głowami zimnej gleby, choć z pewnością te własne zgony bolą bardziej niż ta ostatnia śmierć. Są jak zapalnik do życia. Iskra rozpalając podpałkę. My najlepiej umiemy siebie samych pocieszyć, dlatego tylko iść i próbować dalej.\nBudzik nie zawsze budzi, wiec budzimy się wtedy, gdy przychodzi na to czas. Obudzę się i znajdę to, niezależnie jak bardzo będę tego chciał. Ci co widzą więcej, są pewni tego co ich może czekać, bronią się i starają zmienić swe błędne koło w koło fortuny. Jeżeli mamy wpływ na zmiany klimatu, choć z pozoru to się wydaje być niemożliwe, to możemy też wpłynąć na naszą przyszłość - jeśli naprawdę tego chcemy.\nNiemożliwe jest dla ludzi prostych i ograniczonych, a ja?\nJa jestem wierzący w ludzkie możliwości.\nTam można śledzić aktualności oraz zadawać pytania Waszym "autorytetom"/osobom które lubicie\nAutor: Maksymilian Rutkowski o 19:20\nDomcia d 10 stycznia 2015 20:53\nWpis ciekaw. Ja szukam pomysłu i miejsca na siebie ale jakoś mi nie idzie. Mam za mało motywacji ale to dopiero początek bo kilka tygodni temu byłam "nie żywa" tak jakbym umarła. Bardzo trzymam za ciebie kciuki i mam nadzieję, że odnajdziesz odpowiedzi na swoje pytania :)\nLowx Rise 11 stycznia 2015 19:07\nnawet nie wiesz jak się cieszę, że widzę tutaj nowości! Dobrze, że piszesz tego bloga nie tylko dla nas ale głównie dla siebie. Masz gdzie wszystko wylać i przy tym przemyśleć, to najważniejsze :)\nteraz w głowie mam tylko 'My najlepiej umiemy siebie samych pocieszyć, dlatego tylko iść i próbować dalej.' i tego postaram się trzymać. Miłego wieczoru misiek :)\nNie nalegam ,ale fajnie by było, jakbyś napisał coś o ponizaniu, wysmiewaniu w szkole i innych miejscach. Twoje slowa niezwykle motywuja i daja do myslenia, nigdy nie przestawaj pisac ;)\nAnonimowy 12 stycznia 2015 11:20\nPorażki w życiu będą. Ale dzięki nim jesteś silniejszy. Masz tyle możliwości wiem że dasz rade. Powodzenia :)\nAnonimowy 12 stycznia 2015 15:19\n"Budzik nie zawsze budzi, wiec budzimy się wtedy, gdy przychodzi na to czas. Obudzę się i znajdę to, niezależnie jak bardzo będę tego chciał.(...) " te wszystkie slowa, maja w sobie cos niezwyklego... tak idealnie do siebie pasujaa..\nAnonimowy 21 stycznia 2015 23:02\nNie o wpisie,ale muszę to powiedzieć.Cały czas myślałam kogo mi przypominasz i ... wyglądasz jak Shia LaBeouf, a szczególnie w filmie ''Niepokój'' :)\nAnonimowy 22 stycznia 2015 09:43\nA co jeśli nie można odpocząć psychicznie, co jeśli trzeba tkwić w tym samym miejscu nie mogąc ogarnąć swoich myśli? Co twoim zdaniem można wtedy zrobić ?\nDomcia d 22 stycznia 2015 22:57\nMaks gdzie można napisać do CB prywatnie?\nAnonimowy 27 lutego 2015 10:21\nWow! Mam tyle do powiedzenia, lecz nie wiem od czego zacząć. Nudze się, więc weszłam na twojego bloga i przeczytałam ten post. Nie wiedziałam, że tacy ludzie, którzy piszą w taki sposób są i można jeszcze takich znaleźć. Robisz wielkie wrażenie na mnie. :) Lubię, kiedy ktoś pisze w taki sposób, a nawet kocham. Na taki temat trzeba mieć na prawde poukładane myśli. Wow!\nWróciłem tam, gdzie ożywam, gdzie odnajduje siebie...


04 marz 2020 08:12\nKolorowe krzesła w kuchni czy jadalni to jeden ze sposobów na urozmaicenie aranżacji. Podobnie jak w przypadku mebli czy akcesoriów do gotowania, warto wybierać je na zasadzie kontrastu.\nKolorowe krzesła w kuchni czy jadalni to jeden ze sposobów na urozmaicenie aranżacji. Fot. Agata\nNajważniejsze jest to, aby najpierw zdecydować się na konkretny stół i do niego dopasowywać krzesła. Zwróć uwagę na kształt i wymiary mebla – zarówno do białego, szarego czy drewnianego stołu, dopasujesz kolory, takie jak czerwień, zieleń czy pomarańcz. W nowoczesnych aranżacjach często wykorzystywane są krzesła w różnych stylach, co dodaje wnętrzu oryginalności.\nMożesz wybrać krzesła drewniane, metalowe, a nawet przezroczyste. Oprócz nich, kolory możesz wprowadzić także w swojej zastawie stołowej. Nakrycie stołu w odważnych kolorach to gwarancja poczucia świeżości i nawiązanie do zbliżającej się wiosny. Poranna kawa w ulubionej, różowej filiżance od rana nastroi pozytywnie, a obiad podany w nietuzinkowych, niebieskich naczyniach umili czas spędzony z bliskimi przy stole.\nZobacz także: Kolorowe meble.\nWprowadzenie koloru w aranżacjach jest podstawą do stworzenia oryginalnego i unikalnego wnętrza. Dzięki wielobarwnej kolorystyce, różnorodnym materiałom i nietypowym kształtom można stworzyć wystrój, który zachwyci zarówno domowników, jak i gości.\nZobacz także: Stół do jadalni.


Delimamma: Cytrynowe pralinki\nŚrodek tygodnia, do tego zaraz po świętach, a ja mam ogromną ochotę na słodycze… czekolada, czekoladki, ciasta, ciasteczka – cokolwiek. Organizm znowu przyzwyczaił się do cukru (zgubny efekt świąt) – sama nie wiem. Ale wychodzę z założenia, że organizm najlepiej wie czego mu potrzeba a, że na co dzień staram się równoważyć ilość przyjętych węglowodanów z ilością spalonych kalorii na bieżni, na zajęciach fitness czy w terenie nie przejmuję się tym i wchłaniam pyszne cytrynowe pralinki. I wam polecam to samo :)\n150 g dowolnej czekolady, roztopionej w kąpieli wodnej lub cukru pudru\n1. Czekoladę roztopić w kąpieli wodnej. Z cytryn otrzeć skórkę, z jednej wycisnąć sok. W misie miksera umieścić serek mascarpone, mleko w proszku, dodać roztopioną czekoladę i zmiksować na puszystą, jednolita masę. Powoli i stopniowo dolewać sok z cytryny, cały czas miksując. Dodać skórkę otartą z cytryn i zmiksować.\n2. Masę przełożyć do miseczki, przykryć folią spożywczą, schłodzić przez 2 - 3 godziny w lodówce. Kiedy masa zgęstnieje na tyle, że będzie można z niej formować kulki, wyjąć z lodówki. Formować trufelki wielkości orzecha włoskiego, układać na talerzyku. Schłodzić (można przez całą noc).\n3. Schłodzone trufelki obtaczać w czekoladzie roztopionej w kąpieli wodnej lub w cukrze pudrze. Warto je 10 minut wcześniej włożyć do zamrażarki, by czekolada zastygała na nich natychmiastowo. Przechowywać w lodówce.\nAutor: Deli o 4/10/2012\nEtykiety: Biała czekolada, Cytryna, Czekolada, Deser, Dzieci, Mascarpone, Owoce, Pralinki, Urodziny\nNa pewno pyszne, zabieram się za zrobienie pralinek, ale jakoś mi nie idzie... Może wypróbuję te....\nOrzeźwiające i oblane kruchą warstwą pysznej czekolady...nawet po świętach trudno im się oprzeć :)\nchyba zaprzestanę kupować bombonierki, a przyrządzać swoje będę ;]


bielsko.info: [ZDJĘCIA] Pijacka demolka i brawurowe zatrzymanie na rynku - Bielsko-Biała\n[ZDJĘCIA] Pijacka demolka i brawurowe zatrzymanie na rynku\nKompletnie pijany kierowca Volkswagena doprowadził w piątek do kolizji z innym samochodem, powalił sygnalizator i jeździł po chodnikach, rozganiając pieszych. Błyskawiczna reakcja służb pozwoliła uniknąć tragedii. Choć to i tak cud, że nikt nie zginął. To wszystko działo się w piątkowy wieczór na ulicach Bielska-Białej.\nPijacka szarża po ulicach miasta i brawurowe zatrzymanie - 2.02.2018 · fot. www.bielskiedrogi.pl / czytelnik Sebastian\nJak wynika z ustaleń portalu Bielskie Drogi, do zdarzenia doszło w piątek kilkanaście minut przed godziną 21:00 na ul. Piastowskiej w rejonie skrzyżowania z ulicą Słowackiego. Kierowca Volkswagena Polo, jadąc w stronę dworca PKP, uderzył w tył Renault Laguny. Następnie wjechał na chodnik i powalił w sygnalizator świetlny. Tylko dzięki refleksowi pieszych, którzy oczekiwali na zielone światło, nie doszło do tragedii. Kierowca Volkswagena odjechał z miejsca zdarzenia i uciekł ulicą Piastowską, jadąc momentami po chodniku! Ludzie idący w tym czasie wzdłuż drogi, musieli odskakiwać na boki.\nO zdarzeniu natychmiast została poinformowana policja i straż miejska. Jak wynika z nieoficjalnych ustaleń, dyżurny monitoringu miejskiego zauważył samochód na bielskim Rynku, gdy ten jechał pomiędzy spacerującymi ludźmi. O tym fakcie natychmiast został powiadomiony najbliższy patrol. W niespełna minutę kierowca został zatrzymany na rogu Cieszyńskiej i Piwowarskiej przez patrol straży miejskiej. Według relacji świadków, podczas zatrzymania miał stawiać opór i być wulgarny wobec interweniujący strażników miejskich.\nMężczyzna był tak pijany, że ledwo trzymał się na nogach. Został przekazany w ręce funkcjonariuszy drogówki. Jak nieoficjalnie wiadomo, kierowca Volkswagena był w takim stanie, że nie mógł dmuchać w alkomat. Zostanie mu pobrana krew do analizy. Dalsze czynności w sprawie prowadzi bielska policja.\nMiejsce zdarzenia i późniejszego zatrzymania