Tabela La Ligi po pierwszych dziewięciu kolejkach nie kłamie i nie zostawia miejsca na wątpliwości - Valencia znowu szybuje po górnych częściach klasyfikacji i obecnie jest druga, tuż za pewniakami z Katalonii. Wyprzedza nawet Real Madryt, aktualnych mistrzów Hiszpanii. Nie wiadomo czy obecna znakomita pozycja zostanie utrzymana do końca sezonu, ale już teraz można odtrąbić największy sukces tego zespołu - przywrócenie poczucia dumy i autentycznej radości własnym kibicom. Szczególnie ostatnie dwa sezony musiały być dla nich prawdziwą torturą. Czarny nietoperz, znak rozpoznawczy klubu, bardziej przypominał karykaturę myszy z dwoma skrzydełkami, niż robiącego porządek w mieście Batmana. Sprzedaż gwiazd, ciągłe zmiany szkoleniowców, wewnętrzne konflikty. To wszystko skutkowało dramatycznie słabymi wynikami sportowymi. Valencia kończyła ostatnie dwie kampanie na zawstydzającym 12. miejscu. Metamorfoza ‘Nietoperza’ tym bardziej rzuca się w oczy i robi wrażenie. Jak do niej doszło i co jest kluczowe w tej historii? Oto bardzo szybki rzut oka na najważniejsze kwestie.\nJeśli jeszcze do niedawna ekipa Valencii ślimaczyła się rozklekotanym rzęchem, to teraz jeździ prawdziwym Batmobilem. Za sterami siedzi niepozorny Marcelino, który w ekspresowym tempie potrafił poskładać wszystkie elementy do kupy i sprawić, aby cała Hiszpania patrzyła na jego zespół z niekłamanym podziwem i zazdrością. Wielki sukces trenerski zawsze jest jednak oparty na materiale oddanym mu do dyspozycji. To kolejny fenomen, ponieważ Valencia to banda zmontowana z chłopaków głodnych odzyskania nadszarpniętej reputacji i pokazania piłkarskiemu uniwersum, że za wcześnie spisano ich na straty. Na pierwszy ogień weźmy Geoffreya Kondogbię. Przez ostatnie dwa sezony zajmował się rozśmieszaniem jednej połowy Mediolanu (kibice Milanu), i doprowadzaniem do czarnej rozpaczy drugiej (fani Interu w którym Francuz grał). Teraz w niczym nie przypomina ciamajdowatego pomocnika z boisk Serie A i imponuje całą gamą piłkarskich zalet. ‘Kondo’ to być może w ogóle największe zaskoczenie początku tego sezonu. Udało mu się nawet skarcić golem Real Madryt na Bernabeu. Obok niego występuje kapitan Dani Parejo, którego klubowa kariera przypominała do tej pory wielką jazdę kolejką górską. Zbierane pochwały przeplatał z krytycznymi ocenami. Jeszcze przed startem tego sezonu wiele gazet rozpisywało się na temat jego niechybnego odejścia. Ostatecznie pozostał. Teraz znowu rządzi w środkowej linii i przypomina piłkarza, którym niegdyś zachwycał się sam Alfredo Di Stefano. Środek obrony? Jeison Murillo i Gabriel Paulista, czyli piłkarze bardzo często krytykowani przez fanów oraz dziennikarzy w czasie swojego pobytu odpowiednio w Interze i w Arsenalu. Żaden z nich nie dawał na początku gwarancji bezpieczeństwa i mimo to, obaj bardzo szybko zaczęli spłacać zdepozytowane w nich zaufanie.\nWreszcie dwóch gości, którzy potrafią doprowadzić do obłędu obrońców na boisku i wywołać ekstazę u własnych kibiców. To Simone Zaza, do tej pory kojarzony głównie z fantazyjną próbą wykonania rzutu karnego w ćwierćfinale Euro 2016 oraz Gonçalo Guedes, który po przejściu z Benfiki do PSG, raczej ograniczał się do roli turysty zwiedzającego Paryż. I to turysty lekko zagubionego. Łysy Włoch, którego odrzucono w Juventusie i wygnano do angielskiego West Ham, nie może przestać strzelać i w tej chwili ma na swoim koncie więcej strzelonych goli, niż Suarez, Griezmann i Cristiano Ronaldo razem wzięci! Warto zaznaczyć, że Zaza to nie tylko gwarancja bramek, ale również boiskowa charyzma i zdolność do poświęcenia na rzecz zespołu. Nie inaczej jest w przypadku Guedesa, prawdziwej rewelacji tych rozgrywek. Młody Portugalczyk łączy widowiskowość ze skutecznością i widać bardzo wyraźnie, że La Liga jest skrojona pod jego umiejętności. Kibice już teraz obmyślają chytre plany na to, aby definitywnie wydrzeć go paryskiemu klubowi (jest wypożyczony z PSG bez żadnej opcji transferowej) i cieszyć się nim jak najdłużej.\nNo właśnie, kibice. Przecież w gruncie rzeczy chodzi, aby dać im powody do przychodzenia na stadion i możliwość ekscytowania się każdym występem swoich pupili. W ostatnich sezonach Valencia była bardzo łatwym celem wszelkiej maści krytyków, internetowych trolli i osób nałogowo tworzących memy. Ich obecny entuzjazm, podlany pewną dozą szaleństwa, bardzo łatwo zatem zrozumieć. Po ciężkich doświadczeniach wreszcie mają ekipę, która rozpala zmysły. Zwycięstwo nad Sevillą 4-0 wygenerowało ogromną liczbę bardzo odważnych haseł rzucanych pod jedną z bram Mestalli tuż po zakończeniu tamtego spotkania: „Valencia mistrzem Ligi i zdobywcą Pucharu Króla! W przyszłym sezonie wygrywamy Ligę Mistrzów!”, czy też : „Guedes to absolutny top, to nowy Ronaldo. Złota Piłka dla niego!” . Szaleństwo do kwadratu.\nW tym całym wariactwie być może prorocze okażą się słowa klubowej legendy, Argentyńczyka Pablo Aimara, który 9 września bieżącego roku gościł na domowym meczu z Atletico Madryt i już przy tamtej okazji powiedział: „Valencia może w tym sezonie celować w wyższe pozycje. Marcelino wie, jak grać tą drużyną". Jak na razie jego proroctwo spełnia się co do joty.\nPowrót Valencii to przede wszystkim świetna wiadomość dla hiszpańskiego futbolu i tak należy na to patrzeć. Pomijając klubowe sympatie, zawsze należy się cieszyć, kiedy ogólny poziom ligi wzrasta i szczególnie, kiedy przyczynia się do tego towarzystwo z takim bagażem tradycji i zasług. Prawdopodobnie jest jeszcze zbyt wcześnie, aby podłączyć się do pijanych szczęściem fanów ‘Nietoperzy’ i razem z nimi rzucać wyzwanie gigantom krajowego podwórka. Niemniej Valencia to bardzo obiecujący projekt sportowy i będziemy obserwować rozwój tej drużyny z dużą ciekawością.\n15:56 • 25 Oct 2017


Karl-Heinz Lambertz: Polityka spójności jest częścią unijnego DNA - Życie Regionów - rp.pl\nKarl-Heinz Lambertz: Polityka spójności jest częścią unijnego DNA\nRegiony nie powinny być karane za coś, co jest w kompetencjach rządu centralnego – mówi szef Komitetu Regionów.\nRz: Związane z brexitem zmniejszenie dochodów budżetowych to okazja do szukania oszczędności. Ożyła więc debata nad sensem wydawania pieniędzy na kosztowną politykę spójności. Niektórzy podają w wątpliwość jej wartość dodaną.\nKarl-Heinz Lambertz: Powtórzę, co powiedział Jean-Claude Juncker: Zanim zaczniemy mówić o pieniądzach, pomówmy o celach. I jeszcze cytat z Sigmara Gabriela, ministra spraw zagranicznych Niemiec: Nie rozmawiajmy już o płatnikach netto, bo wszyscy są beneficjentami netto Unii Europejskiej. Oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, że nie da się uciec od dyskusji o pieniądzach. Ale Unia Europejska bez polityki spójności nie jest Unią, której chce Komitet Regionów. Polityka spójności jest częścią unijnego DNA. Renacjonalizacja jest dla nas nie do przyjęcia. Postulujemy również, żeby polityka dotyczyła nadal wszystkich regionów: wszyscy na nią płacą i wszyscy z niej korzystają. Trzeba Unię utrzymać razem i nie da się tego zrobić, obejmując polityką spójności wyłącznie najbiedniejsze regiony.\nDlaczego? Czy chodzi o to, jak argumentują niektórzy, że gdy wykluczy się bogate regiony, to takie kraje, jak Holandia, Niemcy czy Szwecja, nie będą już miały interesu w utrzymywaniu polityki spójności?\nTo odgrywa pewną rolę, ale prawdziwe uzasadnienie jest inne. Wystarczy porozmawiać z tymi bogatszymi regionami, które są wielkimi zwolennikami polityki spójności. Oni chcą być włączeni w politykę zmniejszania nierówności, pamiętajmy, że tam też jest duże zróżnicowanie. Chodzi o to, żeby wszyscy, wedle swoich możliwości, kontrybuowali w polityce, która ma dla Unii wartość dodaną. Oczywiście różna musi być skala finansowania, cele, używane instrumenty – w zależności od poziomu rozwoju. Ale wszyscy muszą w tym brać udział. Jesteśmy przeciwni stawianiu sprawy w ten sposób, że polityka spójności to jest przestarzała polityka, a teraz mamy nowe cele. To prawda, że przed UE stoją nowe wyzwania. Ale jak przeanalizujemy je każde z osobna, to zobaczymy, że tak naprawdę od wielu lat w każdej z tych nowych dziedzin polityka spójności już coś robiła, jak choćby projekty infrastrukturalne „Łącząc Europę" czy programy badań naukowych i innowacyjności. Trzeba więc pewne rzeczy wzmocnić, lepiej koordynować, poprawiać, a nie odkładać na bok, bo przestarzałe.\nA jakie pieniądze są na to potrzebne?\nNie trzeba być profesorem, żeby zrozumieć, że wielki projekt europejski nie może być finansowany z 1 proc. produktu narodowego brutto unijnych krajów. Wielkim problemem, rakiem, który toczy UE, jest brak wystarczających zasobów własnych w unijnym budżecie. Ale z drugiej strony musimy być realistami. Nie sądzę, żeby dało się dziś zrobić budżet na poziomie 5 proc. PNB, nie wierzę też, żebyśmy dokonali rewolucji z dochodami własnymi. Mamy więc 1,08 proc. PNB, potrzebne do utrzymania obecnych wydatków i skompensowania brexitu, i 1,3 proc. jako postulat Parlamentu Europejskiego. Nie zdziwiłbym się, gdyby wynik ostateczny ulokował się minimalnie poniżej 1,2 proc. PNB.\nFundamentem polityki spójności jest solidarność. Fakt, że Polska, i kilka innych krajów naszego regionu, nie przyjmuje uchodźców, zmniejsza chęć rządów krajów płatników netto. Nie pomagają też problemy z praworządnością. Czy te elementy są obecne również w debacie na poziomie regionów?\nTo jest fundamentalna debata w Unii: jakie są wartości, które dzielimy w Unii rozszerzonej w 2004 roku. Zajmuję się polityką blisko pół wieku i to jest moje wielkie rozczarowanie. Byłem wielkim zwolennikiem rozszerzenia, mimo że gospodarczo były wątpliwości, ale było wyjątkowe okienko historyczne. Nigdy nie przypuszczałem, że będzie taka rozbieżność w podejściu do wartości europejskich. Ale jesteśmy przeciwni warunkowości politycznej. Nie chcemy, żeby regiony były karane za coś, co jest w kompetencjach rządu centralnego. Trzeba jednak rozwiązać ten problem. Bo będziemy mieli bardzo nieprzyjemną dyskusję o warunkowości politycznej. Rozmawiam z ministrami czy ambasadorami i niektórzy są w tej sprawie bardzo zdecydowani.\nMamy ciągle nierozwiązany kryzys kataloński. Niektórzy argumentują, że polityka regionalna UE napędza regionalne separatyzmy. Był pan przez lata liderem mniejszości niemieckiej w Belgii, regionalne konflikty są dla pana codziennością. Czy to dobra ocena?\nAbsolutnie się z tym nie zgadzam. Podobnie jak nie podzielam opinii tych, którzy wieszczą efekt domina. Naprawdę znam dobrze ten problem, zajmuję się tym, właściwie od kiedy ukończyłem 18 lat, w kraju, w którym wie wszystko o regionalizmach. Uważam, że jest dokładnie odwrotnie. Przede wszystkim to nie jest tak, że wszystkie około 300 regionów w UE każdego dnia śni o swojej niepodległości. Jest kilka przykładów. Ale jak te regiony spojrzą na to, co dzieje się z Katalonią, to naprawdę dwa razy się zastanowią, zanim będą ją naśladować. Czy mówimy o Szkocji, czy o Flandrii, czy o północnych Włoszech, czy o Korsyce. Jedyne inteligentne wyjście to negocjować równowagę wewnętrzną, warunki autonomii. Co zresztą Katalonia od lat robiła. Polityka spójności zawiera element pozytywny, bo w pewien sposób trzyma nas razem, przynosi solidarność, ale nie naiwną. Najwięcej na tym korzystają Niemcy. Zdarza się, że regiony nie bardzo zadowolone ze swojej sytuacji domagają się więcej solidarności na poziomie międzynarodowym. Mamy z tym do czynienia w Katalonii, również we Flandrii. Często zapominają, że gdyby stały się suwerenne, to musiałyby okazywać więcej solidarności wobec reszty UE.\nKarl-Heinz Lambertz, belgijski polityk Partii Socjalistycznej, jest przewodniczącym Komitetu Regionów od 2017 roku. Urodzony w 1952 roku, absolwent prawa na belgijskich uniwersytetach, od wczesnej młodości angażował się w politykę. W latach 1999–2014 był ministrem-prezydentem wspólnoty niemieckojęzycznej w Belgii.\nUE: to już nie jest budżet solidarności ze wschodem ...\nNowy dokument KE. Wypłaty z funduszu UE zależne od p...


[MOC] Wywrotka Liebherr T264 - Forum LUGPOL\n[MOC] Wywrotka Liebherr T264\nRejestracja: 2019-11-08, 11:40\nSkontaktuj się z Naturalbornuser\n#1 Post autor: Naturalbornuser » 2021-08-28, 14:17\neric trax pisze: Będziesz rozbierał tą koparkę?\nNaturalbornuser pisze: Koparki nie planuję rozbierać. Będą jakieś fotki w terenie (...) z innym sprzętem ziemnym jeśli taki powstanie.\nNo i powstał. Jeśli jest koparka, do towarzystwa naturalnie najlepszym wyborem wydała się być wywrotka. Padło na Liebherra T264, ciężarówka nie z największych tego typu bo skala koparki i ciężarówki by się nie zgadzały.\nOpierając się na oponach MIL-SPEC ZXL 2.2 (najlepsze jakie udało mi się znaleść pod względem wyglądu i rozmiaru) wyszło, że przy rozmiarach modelu T264 skale koparki i ciężarówki będą zbliżone a to chciałem osiągnąć.\nZałożenia to realistyczny wygląd, zdjęcia w plenerze i sprawne działanie.\nNapęd: 1X PF XL\nSkręt: 1x PF M\nUnoszenie paki: 1x PF L\nOpony: MIL-SPEC ZXL 2.2 o średnicy 132mm i szerokości 47mm\nMasa całkowita: 5500g\nMasa samych opon: 900g\nSilniki zajęły miejsce w podwoziu a reszta ciężarówki posiada budowę stosunkowo "pustą" i pełną szczegółów np drabinki pomiędzy przednimi kołami, orurowanie, różne podpórki i wiązki przewodów, które starałem się oddać jak w oryginale.\nZdjęcia powstawały w niedziele, sobotnie popołudnie za to zeszło z łopatą i grabiami w ręku w ramach przygotowania kopalni odkrywkowej. Główne złoża na jakie natrafiłem to ciągnące się zielsko, które z trudem w końcu udało się usunąć a niedobitki dopiero przy obróbce zdjęć.\nChyba nie widać tego na zdjęciach ale model wygląda na żywo na bardzo duży, zwłaszcza przy koparce, która wygląda przy nim bardzo skromnie. Mimo rozmiarów, sporym problemem okazało się umiejscowienie baterii tak aby były jak najmniej widoczne.\nOstatecznie znalazły się w jedynym miejscu gdzie mogły się zmieścić czyli w obrębie chłodnicy i częściowo za nią, wyjmowane przez klapę koło kabiny kierowcy.\nSpora część masy to paka. Moim założeniem było aby była całkowicie gładka i z zewnątrz i wewnątrz. Złożona jest z dwóch dużych kawałków - jeden dolny lity element zbudowany głównie z bricków\ni drugi nachodzący na niego od góry element wysunięty nad kabinę z długimi biegnącymi w tył szerokimi na 3s górnymi krawędziami paki.\nJeśli chodzi o funkcje, są 3. Jazda, skręt i podnoszenie paki na siłownikach śrubowych. Masa całości wyszła znacznie większa niż przypuszczałem więc na dobre wyszła przekornie zrobiona duża redukcja w napędzie. Jeździ powoli ale sprawnie, opony od dołu uginają się pod ciężarem nawet z pustą paką (jak w prawdziwej załadowanej).\nBudowa zajęła prawie 5 miesięcy a teraz czekam na opinie :)\nOstatnio zmieniony 2021-08-30, 13:59 przez Naturalbornuser, łącznie zmieniany 3 razy.\n#2 Post autor: SaperPL » 2021-08-28, 17:33\nZdjęcia robią wrażenie - zbieram szczękę z podłogi. Dopiero jak człowiek się zacznie przyglądać pojedynczym detalom to widzi że to Lego. Użycie opon nie od Lego ma też jakiś swój udział w tym.\nJedyne do czego bym się przyczepił to to, że skoro model jest ciężki a masz tylko 3 funkcje i stosunkowo pustą konstrukcję, to może lepiej byłoby zrobić napęd na dwóch silnikach XL i trochę zwiększyć prędkość. Brakuje mi w tej całej prezentacji pokazania jak to się porusza i jaki ma promień skrętu oprócz przejechania jednej długości pojazdu.\nCzy kabina kierowcy/operatora ma jakieś detale w środku?\n#3 Post autor: SAMOLOT » 2021-08-28, 17:59\nModel robi imponujące wrażenie. Widać ogrom pracy zwłaszcza w dopracowaniu detali.\nAle coś mi się nie podoba układ napędowy a zwłaszcza koła. Mam te same opony i wiem że pasują jedynie na stare srebrne felgi od power pullera a u Ciebie ich nie widzę. Co więcej widać na filmie wystającą piankę wypełniającą opony. Jak połączyłeś opony z osiami i jak osiągnąłeś sztywność kół zwłaszcza tylnych? Pokaż proszę zdjęcia tego rozwiązania. No i faktycznie przydało by się choć jedno ujęcie jak model jedzie i skręca.\nAcha piękne zdjęcia.\nOstatnio zmieniony 2021-08-28, 18:01 przez SAMOLOT, łącznie zmieniany 1 raz.\n#4 Post autor: M_longer » 2021-08-28, 19:02\nSAMOLOT pisze: i wiem że pasują jedynie na stare srebrne felgi od power pullera a u Ciebie ich nie widzę. Co więcej widać na filmie wystającą piankę wypełniającą opony.\nPrzecież MILSpece mają tę piankę w zestawie. I da się je założyć na felgi 56mm (ale starego typu ), nowe mają wzmocnienia w poprzek rantu:\n#5 Post autor: eric trax » 2021-08-28, 19:43\nFantastyczny model. To jest światowa czołówka MOCowania.\nDobrze zeskalowany, bardzo dobrze zbudowany z dbałością o szczegóły. Oglądam zdjęcia i podziwiam jak zadbałeś o wszystkie detale. Paka wygląda fantastycznie, ożebrowanie, kształt.\nTeraz trochę ponarzekam. Wideo ma ciut ponad 2 minuty a trochę mi się ciągnęło. Nie wiem czy to kwestia podkładu, montażu czy wszystkiego naraz. Przydało by się zrobić to choć trochę dynamiczniej. Zdecydowanie za mało jest jazdy. Pokazywanie detali powinno być wolnym slidem kamery, oglądanie zdjęć na filmie nie jest zbyt atrakcyjne.\nMam też pewien problem ze zdjęciami. Zdjęcia w plenerze wyglądają fenomenalnie. Często się pisze, trochę na wyrost, że ktoś pomylił model z prawdziwą maszyną ja faktycznie zawiesiłem się na kilkanaście sekund zanim dojrzałem, że to klocki. Nie mniej zdjęcia w plenerze nie zastąpią tych na jednolitym tle. Kiedy przyglądam się szczegółom ciężko się skupić przez całe otoczenie a tło fotograficzne wydobywa z modelu to co najlepsze i nie odwraca uwagi.\nTo jednak drobne uwagi, które pozwoliłem sobie uskutecznić, bo budowanie już jest pro. Idziesz na MOC Roku nie odwracając się za siebie :D\n#6 Post autor: SAMOLOT » 2021-08-28, 19:51\nWszystko się zgadza, ale wydaje mi się, że na tylnej osi na zewnętrznych kołach nie ma felg. Widać to na filmie w 1,11s\n#7 Post autor: Jellyeater » 2021-08-30, 05:08\nTa paka chyba z tego najfajniejsza. Idealne ukrycie studów. Kapitalny model i świetne zdjęcia.\n#8 Post autor: Naturalbornuser » 2021-08-30, 13:52\neric trax pisze: Fantastyczny model. To jest światowa czołówka MOCowania.\nNie mniej zdjęcia w plenerze nie zastąpią tych na jednolitym tle. Kiedy przyglądam się szczegółom ciężko się skupić przez całe otoczenie a tło fotograficzne wydobywa z modelu to co najlepsze i nie odwraca uwagi.\nDzięki :) Co do tego tła i szczegółów - przekonałeś mnie do wyciągnięcia czarnej maty. No i miałeś sporo racji :) Efekty poniżej.\nA więcej na Flickr\nI na dokładkę małe porównanie:\nSaperPL pisze: Brakuje mi w tej całej prezentacji pokazania jak to się porusza i jaki ma promień skrętu oprócz przejechania jednej długości pojazdu.\nLepszy film myślę do ogarnięcia. Kabina ma w środku jak i na zewnątrz parę szczegółów jak kierownicę, gałkę, fotel i ekran ale chyba żadne foto wnętrza nie złapało.\nSAMOLOT pisze: ...wydaje mi się, że na tylnej osi na zewnętrznych kołach nie ma felg.\nZgadza się, wewnętrzne koła mają felgi a zewnętrzne nie. Mają za to włożone w piankę to koło razem z oponą:\nJellyeater pisze: Ta paka chyba z tego najfajniejsza. Idealne ukrycie studów. Kapitalny model i świetne zdjęcia.\nOstatnio zmieniony 2021-08-30, 14:15 przez Naturalbornuser, łącznie zmieniany 3 razy.\n#9 Post autor: Szygalew » 2021-08-30, 19:45\nTo jeden z tych modeli, przy których można się pomylić - czy to LEGO, czy nie :). Pierwsze z założeń, które wymieniłeś na wstępie - "realistyczny wygląd" - jest tu spełnione na sto procent. Widać, że bardzo o to dbasz. Za co oczywiście wielki plus.\nCieszy mnie bardzo to, że na zdjęciach jest logo LUGPOLU. Taki pojazd krzywdy wizerunkowej Klubowi nie uczyni :)\n#10 Post autor: syzygy » 2021-08-30, 21:05\nJakoś mało tutaj komentarzy, zważywszy na to, jak piękny jest to model ;)\nA jest naprawdę zapierający dech w piersiach :D Gratulacje, chylę czoła!\n..ale filmik z większą ilością "jazdy" by się obejrzało :)\nRejestracja: 2014-01-13, 00:21\n#11 Post autor: Przemo » 2021-08-30, 22:10\nPiękny i dopracowany model. Zdjęcie z 8880 dopiero pokazało jak to jest ogromne!\nA właściwie dlaczego nie ma felg w zewnętrznych kołach?\nZdobyć je wszystkie... Wanted list\n#12 Post autor: dmac » 2021-08-31, 13:27\nBardzo piękna robota, z mojego ulubionego gatunku: realistyczny model, i pod względem formy, i funkcji.\nPiszesz, że jest w podobnej skali, jak koparka, więc pewnie to prawda, ale pamięć raczej podpowiada mi sceny, w których taką wywrotkę ładuje maszyna w stylu tej z zestawu 42100 (i nie chodzi mi o kolor ;) ). Chętnie bym zobaczył na filmie, jak współpracują Twoje dwa modele. Da się zrobić?\n#13 Post autor: SAMOLOT » 2021-09-01, 14:36\nNie chcę wyjść na malkontenta, ale przy takiej ilości klocków, czasu i środków jakie poświęciłeś na budowę tego pojazdu zasługuje on na dopracowanie układu napędowego i mocowania kół. Wiem, że być może "jakoś" to działa, ale myślę, że jeden PFXL nie da tu rady. Znając masę i opory jakie generują te opony ciężko mi uwierzyć że nie pospadają po paru zakrętach. Wiem jak trudno czasem znaleźć motywację do takich przeróbek gdy model jest już prawie gotowy, ale w tym przypadku na pewno warto, bo to poważne "Dzieło".\nOstatnio zmieniony 2021-09-01, 14:57 przez SAMOLOT, łącznie zmieniany 1 raz.\n#14 Post autor: Naturalbornuser » 2021-09-09, 16:52\nSzygalew pisze: To jeden z tych modeli, przy których można się pomylić - czy to LEGO, czy nie :). Pierwsze z założeń, które wymieniłeś na wstępie - "realistyczny wygląd" - jest tu spełnione na sto procent. Gratulacje!\nDzięki! Realistyczny wygląd był główny założeniem :)\nsyzygy pisze: Jakoś mało tutaj komentarzy, zważywszy na to, jak piękny jest to model ;)\nDzięki :) Filmik zrobię na pewno bo sporo osób już o tym wspomniało :)\ndmac pisze: Bardzo piękna robota, z mojego ulubionego gatunku: realistyczny model, i pod względem formy, i funkcji.\nDzięki :) Dokładnie tak jak mówisz, skala by się zgadzała gdyby to była ta koparka z powyższego zestawu, w tym przypadku jak pisałem skala jest tylko podobna - koparka trochę za duża dla wywrotki dlatego stoi w oddali na górce.\nWspółpraca dwóch modeli na filmie myślę, że jak najbardziej możliwa, kwestia wygospodarowania czasu i przygotowania scenografii.\nSAMOLOT pisze: Nie chcę wyjść na malkontenta, ale przy takiej ilości klocków, czasu i środków jakie poświęciłeś na budowę tego pojazdu zasługuje on na dopracowanie układu napędowego i mocowania kół. Wiem, że być może "jakoś" to działa, ale myślę, że jeden PFXL nie da tu rady. Znając masę i opory jakie generują te opony ciężko mi uwierzyć że nie pospadają po paru zakrętach. Wiem jak trudno czasem znaleźć motywację do takich przeróbek gdy model jest już prawie gotowy, ale w tym przypadku na pewno warto, bo to poważne "Dzieło".\nNa 1 XLu ciężarówka jeździ co prawda bardzo powoli ale opony tak jak wspomniałeś generują tak duże opory, że możliwe, że po dłuższej jeździe odpadną - nie wiem nie jeździłem tak daleko :)\nJeśli chodzi o przeróbki gdy model jest już gotowy akurat motywacji nie brakuje :) Po zbudowaniu koparki kolejne miesiące spędziłem na przerabianiu układu pneumatycznego tak więc i tutaj na pewno będę wprowadzał różne usprawnienia.


5 przykładów smartfonów z wytrzymałym ekranem do 2000 zł - Strefa Smartfonów\nSmartfony HuaweiSmartfony LGSmartfony SamsungSmartfony z Androidem włącz 7 maja 2018\nDzisiejsze smartfony to bardzo delikatne urządzenia. Ich duże, szklane ekrany są szczególnie podatne na uszkodzenie, stłuczenie oraz zarysowanie. Producenci nowoczesnych smartfonów pomyśleli jednak i o tym aspekcie codziennego użytkowania ich urządzeń oraz wyposażyli je w bardziej wytrzymałe ekrany. Zakup takich smartfonów to idealny wybór dla osób żyjących w biegu, które nie chcą z tego powodu rezygnować z dużego ekranu oraz eleganckiego designu smartfona.\nOto 5 przykładów nowoczesnych smartfonów wyposażonych w wytrzymałe ekrany, które kupimy w cenie do 2000 zł.\n1. Smartfon SAMSUNG SM-G935F Galaxy S7 Edge Złoty\nSamsung Galaxy S7 Edge https://www.neonet.pl/smartfony/samsung-galaxy-s7-sm-g935f-edge-black.html to jeden z najpopularniejszych smartfonów ostatnich lat. Aktualnie kupimy go w cenie niecałych 2000 zł. Jego nowoczesny oraz atrakcyjny design sprawił, że wielu użytkowników wybrało właśnie jego. I to dobry wybór zwłaszcza, jeśli zależy nam na dużym ekranie oraz jego podwyższonej odporności na uszkodzenia mechaniczne. Smartfon Samsung Galaxy S7 Edge wyposażony jest bowiem w odporne na uszkodzenia szkło Corning Gorilla Glass 4, które słynie ze swojej wytrzymałości. To świetny wybór także dla osób, które nie chcą szpecić swojego smartfona dodatkowym etui lub przyklejać na jego ekran szkła hartowanego.\n2. Smartfon HUAWEI P10 Czarny\nHuawei P10 to świetny wybór dla osób, które nie polubiły modnego w ostatnich miesiącach bezramkowego designu. W przypadku tego modelu w cenie ok. 1700 zł dostajemy bowiem tradycyjny wyświetlacz z ramkami, o przekątnej 5,1 cala. Urządzenie zostało wyposażone w odporne na zarysowania oraz uszkodzenia mechaniczne szkło Corning Gorilla Glass 5. generacji, które zapewnia ekranowi urządzenia podwyższoną odporność na uszkodzenia. Według jego producenta takie szkło jest w stanie wytrzymać 80% upadków na twarde, chropowate powierzchnie z wysokości ok. 1,6 m.\n3. Smartfon LG H870 G6 Czarny\nLG G6 to kolejny świetniej jakości smartfon w cenie ok. 1600 zł, który kupimy z odpornym na zarysowania oraz uszkodzenia mechaniczne ekranem. Urządzenie posiada bowiem zamontowane na całej powierzchni wyświetlacza wytrzymałe szkło Gorilla Glass 3, które ochrania jego 5,7-calowy ekran przed uszkodzeniami. To dobry wybór dla osób, które poszukują odpornego na uszkodzenia smartfonu z dużym ekranem oraz cienkimi ramkami.\n4. Smartfon SAMSUNG A520 Galaxy A5 2017 Black Sky\nModel Galaxy A5 2017 to kolejne urządzenie marki Samsung w cenie do 2000 zł z odpornym na uszkodzenia ekranem. Podobnie, jak w przypadku flagowca z 2016 r., modelu Samsung Galaxy S7 Edge, także i w tym modelu jego producent zdecydował się na zastosowanie odpornego na uszkodzenia mechaniczne i zarysowania szkła Gorilla Glass. Model Galaxy A5 2017 to świetny wybór dla osób szukających budżetowego smartfonu, który oferuje jednak wysoką kulturę pracy oraz posiada odporny na uszkodzenia ekran.\n5. SONY XPERIA XA2 (SM22) Ultra Czarny Dual Sim\nOstatnim wartym uwagi smartfonem w cenie do 2000 zł jest Sony Xperia XA2. Model ten posiada świetnej jakości wyświetlacz o przekątnej 6 cali. O jego ochronę dba wytrzymałe szkło Gorilla Glass. Smartfon ten idealnie sprawdzi się więc przy codziennym intensywnym użytkowaniu, także noszony w kieszeni. Nie jest przy tym konieczne jego umieszczanie w etui oraz zabezpieczanie ekranu foliami czy dodatkowym szkłem hartowanym. Szkło Corning Gorilla Glass zapewni mu bowiem świetną ochronę oraz pozwoli na bezstresowe użytkowanie urządzenia na co dzień.


Impotencja - przyczyny, leczenie Stała erekcja u mężczyzn 50 lat\nStała erekcja u mężczyzn 50 lat, 1. Zmniejszony poziom noradrenaliny w fazie snu REM\nZe względu na wpływ syldenafilu na przemiany metaboliczne, w których biorą udział tlenek azotu i cykliczny guanozynomonofosforan cGMPnasila on hipotensyjne działanie azotanów. Przeciwwskazane jest zatem równoczesne stosowanie syldenafilu z lekami uwalniającymi tlenek azotu takimi jak azotyn amylu lub azotanami w jakiejkolwiek jeśli penis jest cienki u podstaw. Jednoczesne stosowanie inhibitorów PDE5, w tym syldenafilu, i leków pobudzających cyklazę guanylową, takich jak riocyguat, jest przeciwwskazane, ponieważ może prowadzić do objawowego niedociśnienia tętniczego.\nProduktów leczniczych przeznaczonych do leczenia zaburzeń erekcji, w tym syldenafilu nie należy stosować u mężczyzn, u których aktywność seksualna stała erekcja u mężczyzn 50 lat jest wskazana np. Produkt leczniczy Maxon Active jest przeciwwskazany u pacjentów, którzy utracili wzrok w jednym oku w wyniku niezwiązanej z zapaleniem tętnic przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego ang.


Potrójna lecytyna - triple potency lecithin | Medyczne ciekawostki\nW dotychczasowych czasach lecytyna jest niesłychanie modna. Posiada wiele korzystnych i bardzo poważnych właściwości. To naturalna substancja, którą można wyszukać także w naszym organizmie. Stanowi część błon komórkowych , a oprócz tego niektórych białek odpowiedzialnych za transport tłuszczów. Spełnia bardzo ważną rolę w funkcjonowaniu układu nerwowego , a dodatkowo stymuluje utrzymanie prawidłowego poziomu cholesterolu. Lecytyna przyczynia się do właściwego przebiegu naszych procesów życiowych , a oprócz tego wspomaga nasze zdrowie.\nLecytyna to naturalna substancja, która występuje również w naszym organizmie. Stanowi część błon komórkowych oraz niektórych białek odpowiedzialnych za transport tłuszczów. Jej naturalnym źródłem są: żółtko jaja, wątroba, pełnoziarnista pszenica, różnorodne rodzaje fasoli, soja. Niedużo ludzi zna jednak jej niezwykłe zalety. Główne składniki lecytyny to cholina , a ponadto inozytol. Cholina ma ważne znaczenie w budowie błon komórkowych. Jest przeważnie czynnikiem produktów witaminowych. Proces emulgowania cholesterolu poprzez cholinę zapobiega jego gromadzeniu się w wątrobie , a oprócz tego w ścianach naczyń krwionośnych. Ogrywa także ważną rolę w utrzymywaniu prawidłowego krążenia krwi. Inozytol można znaleźć w produktach pochodzących z warzyw (na przykład. soja). Intensywne ilości inozytolu gromadzą się w mózgu. Najważniejszą rolą choliny , a dodatkowo inozytolu jest przekazywanie impulsów nerwowych. Są one również określane mianem ,spalaczy tłuszczów” albo substancji lipotropowych. Regularne spożywanie lecytyny – triple potency lecithin zalecane jest osobom, które ćwiczą albo ciężko pracują fizycznie, ponieważ wspomaga ona na krążenie krwi , a oprócz tego prawidłową pracę stawów. Do tej pory nie zanotowano objawów przedawkowania lecytyny.


Tajemnicza śmierć Marianny Biel — Marta Matyszczak - recenzja\nTagged: kryminał, książka, literatura, nowość, opinia, recenzja, sensacja, thriller, Thriller/sensacja/kryminał, wydanie kieszonkowe\nOd razu zaznaczę, że zazwyczaj nie czytam naszych rodzimych autorów, gdyż mam uraz po pewnej lekturze wychwalanej pisarki, która mnie całkowicie zawiodła. Od tamtej pory unikałam polskich powieści niczym ogarów piekielnych. Jednak, po dość długim czasie, postanowiłam dać ponownie szansę i książkom, i autorom ojczystym. Tym sposobem, poszukując czegoś ciekawego do czytania, trafiłam na serię „Kryminały pod psem” Marty Matyszczak.\nDo sięgnięcia po „Tajemniczą śmierć Marianny Biel”, pierwszej części serii; Kryminały pod psem, zachęcił mnie zatem gatunek i niezwykły bohater — pies Gucio. Mam słabość do zwierzaków, a do psów zwłaszcza, zatem sami możecie wyobrazić sobie moją radość, gdy mogłam przeczytać kryminał, w dodatku napisany także z psiego punktu widzenia.\nPies detektyw wydał mi się zatem bardzo atrakcyjnym początkiem mojej drogi do ponownego pojednania się z literaturą polską 😉\nHistoria rozpoczyna się w chorzowskim schronisku, gdzie pewien kundelek z utęsknieniem czeka, aż ktoś zabierze go na tzw. Paradę Kundelków, czyli spacer poza kratami schroniska wraz z wolontariuszami. Już od pierwszych stron możemy się przekonać, że opisy jakimi raczy nas autorka są realistyczne i bardzo obrazowe, dzięki czemu czułam jakbym była razem z bohaterami w Chorzowie i spoglądała na wydarzenia dziejące się tuż przede mną, a nie gdzieś obok mnie.\nW więzieniu, jak je określa nasz bohater na czterech łapach, pojawia się, z numerkiem przydzielonego mu psiaka na spacer, dość dziwny, odstający od reszty, burkliwy mężczyzna, który wybiera właśnie jego, psa o czterech łapach, nie młodego i dosyć wyszczekanego, by oznajmić swoje szczęście wszystkim wokół, a nie przypisanego mu współosadzonego Gucia. Ten z kolei, od razu przeczuwa, że to jest jego człowiek.\n„— Masz. — Rozmowny to ten jegomość nie był, ale miał, na moje oko, ze dwa kilo parówek poutykanych po kieszeniach, więc byłem pewny, że dogadamy się bez słów.”\nSzymon Solański, drugi z głównych bohaterów książki, jest byłym policjantem, który postanowił wrócić do miasta, w którym się urodził i wychował. Postanawia wynająć mieszkanie w familoku mieszczącego się w dość nieciekawej dzielnicy, adoptuje psa ze schroniska i otwiera agencję detektywistyczną, w której raczej wieje halny po kątach, niż pojawia się tłum potencjalnych klientów. Niewątpliwe jednak Solański przyciąga morderstwa, bo gdy tylko wprowadza się do familoka okazuje się, że jego sąsiadka nie żyje, a wszystko wskazuje na to, że nie był to wypadek, jak chciałaby tego bardzo chorzowska policja.\nOd chwili znalezienia zwłok Marianny Biel w piwnicy familoka, życie Gucia i Szymona nabiera tempa, i obaj rozpoczynają śledztwo w sprawie śmierci byłej gwiazdy teatralnej, a w całej sprawie z pomocą przychodzi przyjaciółka z lat szkolnych Solańskiego — Róża Kwiatkowska.\n„— Szymuś! — wrzasnęła grubaska i rzuciła się Solańskiemu na szyję. — Doszły mnie słuchy, że będziemy sąsiadami. Trzeba to opić!\n— Róża — westchnął.\nTo była chyba jedyna osoba, do której Solański bez zająknięcia zwracał się po imieniu. Resztę świata wyzywał nazwiskami, zniechęcając do poufałości.”\nRóża jest kolejną bardzo interesującą postacią, która początkowo jawi się jako nieco stuknięta lokatorka i wszędobylska dziennikarka, która ma problem z nadwagą i spożywanym nieco w nadmiernych ilościach alkoholem. Energiczna, zapalczywa i przebojowa, to moim zdaniem, idealne określenia tej bohaterki, która jak się okazuje z czasem, również ma swoje sekrety.\nZ każdą kolejną stroną, odkrywamy nieco faktów z przeszłości naszych bohaterów. Jest tych informacji jednak tak niewiele, że czytelnik z zapartym tchem wyczekuje kolejnych strzępków, i sam nie wie kiedy jest już przy końcu książki.\nW tej powieści nie ma niczego przypadkowego. Wszystkie, nawet pozornie niepowiązane ze sobą wydarzenia, zgrabnie łączą się w całość, by w końcowym rozrachunku wyłonić mordercę.\nPomimo tego, że jest to kryminał, w wielu momentach można szczerze się roześmiać. Moimi ulubionymi fragmentami były te napisane z punktu widzenia Gucia. Jego opis rzeczywistości był barwny, zabawny, ale też pokazujący, jak wiele może się zmienić w życiu schroniskowego zwierzaka, kiedy już odnajdzie swojego człowieka.\n„Mój pan biedził się nad wykryciem mordercy Marianny Biel i już od tego dostawał świra. Jakbym wiedział, kto to zrobił, tobym mu już dawno to wyjawił, żeby się dłużej nie musiał męczyć. I posprzątał tu wreszcie trochę. Niestety, nie miałem pojęcia, kto zacz, ten zabójca. Pewnie myślicie, że pies powinien po zapachu wyczuć mordercę. Jeśli tak, to widać, że nikt z was nie był nigdy psem. W tym cholernym familoku śmierdziało tajemnicą z każdego kąta. I bądź tu, człowieku (lub psie), mądry, który kąt był tym właściwym.”\nKsiążkę czytało mi się bardzo szybko. Autorka potrafi władać językiem, niczym dobry szermierz. Każdy rozdział jest dopracowany, a czytelnik może czerpać niewątpliwą radość z tej lektury.\nDo ostatniej strony nie wiedziałam, kto ostatecznie okaże się mordercą, choć miałam kilku podejrzanych. Każdy z nich mógł mieć motyw i sposobność, by pozbawić życia byłej aktorki. Ostatnio niewielu pisarzom udaje się mnie zaskoczyć, a jednak, Marcie Matyszczak się to udało. Poszukiwanie mordercy, zgrabnie przeplatane z stopniowym odkrywaniem tajemniczej przeszłości Szymona, oraz sekretów pozostałych bohaterów książki sprawiło, że nie było momentu, kiedy poczułabym choć cień nudy.\nBohaterowie których autorka wykreowała na kartach powieści są prawdziwi, żywi i bardzo barwni. Od początku pokochałam Gucia, bo jego nie da się nie kochać, przyznajmy to szczerze i otwarcie. 😉 Moje serce podbił również detektyw Solański, pomimo mrukliwości i gburowatości oraz przebojowa Róża ze swym dziennikarskim niuchem i energicznym sposobem bycia.\nTa trójka, spokojnie mogłaby ruszyć na podbój świata.\nRównież pozostałe postacie są różnorodne i niebanalne, całkowicie odmienne, a jednocześnie tak idealnie pasujące do całości fabuły, że nie pozostawało mi nic innego, jak tylko podziwiać kunszt pisarski autorki i zatracić się w lekturze.\nMogę Wam szczerze polecić tę powieść. Ja bawiłam się świetnie i nie mogę się już doczekać zabrania za kolejną część. Mam nadzieję, że i Wy spędzicie przyjemnie czas podążając śladami Gucia, Szymona i Róży.\n„Łzy Tess” – Pepper Winters „Zgadnij kto” – Chris McGeorge „Dziecięce zabawy” – Tomasz Mróz „Laleczki. Tom 2. Zaginione laleczki” – Dukey Ker, Webster K. „Zabić Sarai” – J. A. Redmerski „Kredziarz” – C. J. Tudor\nPrevious Post: Cereus w otchłani\nNext Post: Graham Masterton odwiedzi Wrocław i wręczy nagrody literackie\nTest AntySPAMowy * 7 + = 14


Artur Gotz i „Tango d’ amore” - Elbl±g\nArtur Gotz i „Tango d’ amore”\nJu¿ w najbli¿sz± niedzielê - 10 lipca zapraszamy do muszli koncertowej w Ba¿antarni. W koncercie inauguruj±cym XIX Letni Salon Muzyczny – Ba¿antarnia 2016 zatytu³owanym „Tango d’ amore” wyst±pi Artur Gotz, któremu towarzyszyæ bêd±: Dariusz Igielski – akordeon, £ukasz Jerzykowski – gitara basowa, Kacper Ka¼mierski – perkusja.\nArtur Gotz jest m.in. aktorem warszawskiego teatru „6 Piêtro” oraz Teatru Nowego w £odzi. Jako wokalista debiutowa³ w krakowskiej „Piwnicy Pod Baranami”, w której rozpocz±³ wspó³pracê z kompozytorem Zygmuntem Koniecznym. Z jego piosenk± wyda³ singiel „Usposobienie przyjemne”, a w sierpniu 2010 roku odby³a siê premiera jego debiutanckiej p³yty „Obiekt seksualny” z 17 piosenkami o tematyce damsko-mêskiej. W ubieg³orocznym koncercie prezentowa³ utwory ze swojej p³yty „Mê¿czyzna prawie idealny”, a na tegoroczny program sk³adaj± siê piosenki m.in. Kabaretu Starszych Panów, Agnieszki Osieckiej, Marka Grechuty i Bu³ata Okud¿awy, czêsto w zaskakuj±cych aran¿acjach i oryginalnej, porywaj±cej interpretacji. Us³yszymy piosenki m.in. „Addio pomidory”, a tak¿e „Je¿eli kochaæ, to nie indywidualnie”, „Ballada z trupem”, ”Ju¿ k±piesz siê nie dla mnie”, „Nie dokazuj”, „¦wiat w ob³okach”, „Polka kryminalna”. Jak mówi Artur Gotz, „prostota formy znakomicie uwydatnia si³ê poetyckiej tre¶ci. Z tego magicznego spotkania z pewno¶ci± nikt nie wyjdzie obojêtny”.\nNa widzów czeka te¿ niespodzianka zwi±zana z obchodami Roku Sienkiewiczowskiego, a jak niespodzianka to i atrakcyjne nagrody. Zapraszamy do muszli koncertowej w Ba¿antarni. Pocz±tek koncertu godz. 17. Wstêp wolny.\nPatronem medialnym XIX Letniego Salonu Muzycznego – Ba¿antarnia 2016 jest Elbl±ska Gazeta Internetowa portEl.pl


XXXVI Bieg Piastów: dzień pierwszy - Jelonka.com\nXXXVI Bieg Piastów: dzień pierwszy\nSobota, 3 marca 2012, 4:22\nAktualizacja: Niedziela, 4 marca 2012, 1:10\nW pierwszym dniu XXXVI Biegu Piastów Polana Jakuszycka gościła zawodników rywalizujących na dystansie 10 km techniką klasyczną. Zwyciężyli: Simona Jirickova z Czech oraz Beniamin Seifert (Niemcy). Polacy również zajęli wysokie lokaty.\nW rywalizacji panów bardzo dobrze spisali się jeleniogórzanie: piąte miejsce zajął Piotr Skowron, szósty był Jakub Mieszała, a na dziewiątej pozycji uplasował się Mieczysław Skowron. Wśród pań najwyżej sklasyfikowaną Polką była Arleta Dudziak z Limanowej. Na uwagę zasługuje też 9. pozycja medalistki Igrzysk Paraolimpijskich Katarzyny Rogowiec, która jest jednocześnie liderką klasyfikacji Pucharu Świata w biegach narciarskich osób niepełnosprawnych. Spośród jeleniogórzanek najwyżej (na 13. miejscu) znalazła się Katarzyna Plucińska. W sumie piątkowy bieg ukończyło 861 zawodników z 12 krajów.\nW sobotę na Polanie Jakuszyckiej odbędą się kolejne biegi techniką klasyczną. Na 26 km wystartuje ok. 1600 osób, a na 50 km ok. 1500. Natomiast w niedzielę rozegrane zostaną biegi na 30 i 50 km techniką dowolną.\nWyniki XXXVI Biegu Piastów - 10 km stylem klasycznym:\n1. Benjamin Seifert (Niemcy) 27.24\n2. Toni Escher (Niemcy) 28.13\n3. Norbert Kuczera (Pleśna) 31.58\n4. Rafał Koryciński (Gdańsk) 32.49\n5. Piotr Skowron (Jelenia Góra) 33.06\n6. Josef Hones (Austria) 33.08\n7. Jakub Mieszała (Jelenia Góra) 33.27\n8. Bartłomiej Stramka (Nowy Targ) 33.56\n9. Mieczysław Skowron (Jelenia Góra) 34.19\n10. Eugeniusz Słobodzian (Cieszyn) 34.35\n1. Simona Jirickova (Czechy) 37.29\n2. Alena Jihdriskova (Czechy) 40.02\n3. Anna Haider (Austria) 43.13\n4. Arleta Dudziak (Limanowa) 46.24\n5. Edyta Olcoń (Białka Tatrzańska) 46.41\n6. Kamila Kiedrowska (Kartuzy) 46.54\n7. Agata Grabowska (Wrocław) 47.57\n8. Joanna Burzyńska (Warszawa) 48.11\n9. Katarzyna Rogowiec (Rabka Zdrój) 48.19\n10. Kornelia Niewiadomska (Gliwice) 48.26\n1. Zawół Stanisław (SZKLARSKA PORĘBA) 00:40:02\n2. Tomczak Tomasz (WROCISŁAWICE) 00:42:05\n3. Grzywacz Krzysztof (WARSZAWA) 00:43:07\n1. Bala Dariusz (LEGNICA) 01:02:00\n2. Wiśniewski Zbigniew (BRZOZA-OLIMPIN) 01:03:02\n3. Habrat Józef (KROSNO) 01:03:11\n~T.S. 3-03-2012 7:15\nSport to piękny sposób na życie..!!! Gratulacje dla wszystkich zawodników, oraz organizatorów:-) Pozdrawiam:-)\n~2 3-03-2012 12:06\nPolska górą!!! Po jedenastu latach znowu POLAK wygrywa "pięćdziesiątkę" Wielkie gratulacje:-)\n~niewiedzący 3-03-2012 21:04\nW grupie =policjanci= startowali nie tylko mężczyźni, startowały także kobiety-policjantki, no to może by tak redakcja była uprzejma zamieścić wyniki kobiet, przynajmniej pierwsze trzy (medalowe) miejsca policjantek? To tak w ramach parytetów ;) pozdrawiam red. Przemo.\n~czytelnikkk 4-03-2012 20:12\nchyba MARTYNA Plucińska -,-


audyt seo, darmowa reklama, pozycjonowanie, pozycjonowanie lublin, profesjonalne pozycjonowanie stron\nNasze stylizacje fryzur dopasowujemy indywidualnie, korzystając przy tym z najwyższej jakości naturalnych kosmetyków. Mniejsza grubość powłoki to z jednej strony mniejsze zużycie farby, a tym samym mniejsze koszty. Precyzja z jaką wykonują powierzone im zadania, zadowoli najbardziej wymagających. Posiadamy ponad lat doświadczenia jeśli chodzi pracę w naszym zawodzie, więc doskonale będziemy w stanie sobie poradzić z nawet najbardziej skomplikowaną pracą dekarską. Decydując się na montaż drzwi pamiętajmy, że podane wymiary są to parametry skrzydeł. Specjalizujemy się w produkcji i sprzedaży okien w dowolnym wymiarze i kształcie w tym np. Obsługujemy również klientów z całej Nasze ekipy montażowe posiadają długoletnie doświadczenie w wymianie stolarki otworowej. Okna i drzwi drewniane to nie tylko szlachetny i ekologiczny surowiec, ale także elegancja i styl. Płyty przeznaczone są w szczególności do stosowania na lekkich dachach przemysłowych. Przy czym nie wszystkie kolory z palety są możliwe, mamy dla próbnik z kolorowymi foliami do wyboru. Jestem strasznie zadowolona z pracy Ocenia patrzy z góry jakby nie wiadomo kim był. Wystarczy udać się do salonu fryzjerskiego, gdzie dwóch fryzjerów przez cały czas w pocie czoła pracuje po tym jak mu powiedzialam, ze mi sie nie podoba zrobil kwasna mine i poszedl bez slowa.\nZaproponowano mi niespotykany produkt i wykonawstwo. Wypełnienia w postaci paneli z blachy https://www kodybukmacherskie.pl/legalne-zaklady-bukmacherskie/ legalne zakłady bukmacherskie w polsce online aluminiowej izolowane są grubą warstwą pianki poliuretanowej. Tym samym możemy swobodnie zmieniać kolor drzwi, bez potrzeby ich całkowitej wymiany. Jest dla nas niemiernie ważne, żeby klient był zadowolony z wykonywanych przez nas usług, dlatego też w naszej ofercie znajdują się szeroki wybór modeli okien plastikowych. Dobrej firmy od wymiany drzwi w bloku. W opisie każdego salonu znajduje się aktualny cennik wraz z danymi kontaktowymi i linkami do internetowej rezerwacji usług fryzjerskich. Głównym zadaniem dachu jest przykrycie oraz ochrona całej konstrukcji przed wpływem warunków atmosferycznych. Drzwi antywłamaniowe do domu skrzydła drzwi oparta jest na ramiaku z wysokogatunkowego drewna klejonego i konstrukcji stalowej. Koszt montażu okien waha się od do zł m Jak kogoś nie stać może sobie włosy farbować w domu. Nie możliwe jest dociśnięcie drzwi do ościeżnicy bez uniesienia całej ciężkiej płyty do góry. Jeśli dokonujemy wymiany zwykłych drzwi wejściowych na drzwi antywłamaniowe, możemy użyć ościeżnic nakładkowych, które należy zamontować na istniejących dotychczas ościeżnicach. Trzeba zdecydować jaki będzie miał kształt, konstrukcję oraz jakimi materiałami zostanie pokryty. Wieloletnie doświadczenie naszych pracowników pozwala nam zadbać każdy szczegół podczas wykonywania świadczonych przez nas usług. Nasi pracownicy wykwalifikowani są w takich pracach jak malowanie,szpachlowanie,układanie paneli itp.W razie zainteresowania taką usługą zapraszamy do kontaktu. Jeżeli wolisz inne rozwiązania, zwróć uwagę na drzwi harmonijkowe, gdzie wszystkie skrzydła mogą być zsunięte na jeden lub oba boki. Wysoka technologia pozwala na uzyskanie matu bardzo niskim odbiciu światła. Nasza firma, zajmuje się jednak nie tylko pracami związanymi sensu stricto z montażem papy czy usuwania eternitu. Drewniane drzwi wejściowe podkreślają urodę bryły budynku. Jest kilka powodów, dla których powinieneś tu zaglądać: podstawowym jest posiadanie własnego salonu minimum 5 lat. Zapewniamy krótki termin realizacji każdego zlecenia, profesjonalne doradztwo, montaż oraz transport produktów. I wciaz narzekała ze włosy nie takie. Dachówki mają od spodu specjalnie wyprofilowane zaczepy (noski), którym zaczepia się je łatę. Od lat współpracujemy nie tylko z prywatnymi klientami, ale także z firmami, cały czas poszerzając grono zadowolonych klientów. A otrzymasz ofertę, która na pewno zrobi na dobre wrażenie. Dachy to dla nas żadna tajemnica, zrobimy wszystko. W dużym stopniu zależy to od projektu, im bardziej dach skomplikowany tym droższy bierzemy od zł za mto dość skomplikowany etap budowy można naprawdę się przejechać na nie rzetelnych, których jest coraz więcej. Wełna izolacyjna położona w dachu skośnym wymaga zastosowania materiału: folia paroizolacyjna. Mają problem oberwane rynny lub cieknącą rynnę, cieknące dachy. Dziś dysponujemy metodami pozwalającymi w % zlikwidować te zjawiska. Powstanie nowej kolekcji było możliwe dzięki opracowaniu zupełnie nowej, innowacyjnej technologii produkcji. Wszystko co robimy, ma na celu zapewnienie spokojnej pracy, wyjazdu na weekend lub wakacje. Chcesz, by dom był nie tylko piękny, ale również przytulny i energooszczędny. Peplanie i wymyślanie, czego oni tam nie robią, ludzie naprawdę są. Szczecin i okolice cena za mdachu zakładając że jest to koperta i w niej lukarny dodatkowo oraz dodatkowo garaż cena za ceramikę z obróbkami, rynnami, zamontowaniem okien słowem na gotowo pln brutto. Nowa dachówka doskonale sprawdzi się w remontowanych budynkach, ale również pasować będzie do nowoczesnych budowli. Miała polecać tą firmę, to chyba tak, ale pewnie trzeba kilkakrotnie informować szefa, jakiej usługi oczekujemy.\ntworzenie stron wwwOnlineKrakówseoFryzjerreklama internetowaoptymalizacjapozycjonowanie stron torunjak pozycjonowac stronypozycjonowanie stron internetowych warszawapozycjonowanie stron w googlestrony internetowealimenti testosteroneWarszawacrema allungamento penetanie pozycjonowaniepozycjonowanie stron gdanskprofesjonalne pozycjonowanie stronnew boilerplumbers near me


Numer zlecenia PYWO088\n305 000 PLN 4 145 za m2\n3 pokoje 74 m2 .Centrum miasta w kamienicy po generalnym remoncie -305 tyś.\n3 pokoje 74 m2 .Centrum miasta w kamienicy po generalnym remoncie - 305 tyś.\nBardzo dobra lokalizacja na biuro, kancelarię adwokacką lub notarialną.\nOferujemy do sprzedaży 3 pokojowe mieszkanie na wysokim parterze w kamienicy w centrum miasta. Bardzo zadbana, remontowana na bieżąco kamienica. Ocieplona z nową elewacją, wyłożone kostką podwórko, wymieniona instalacja wodno-kanalizacyjna i elektryczna, izolacja przeciwwilgociowa, wyremontowane klatki schodowe i prześwit bramowy. Ogrzewanie i woda miejskie, nowe kaloryfery z możliwością regulowania temperatury. Mieszkanie po częściowym remoncie obejmującym wymianę instalacji elektrycznej na miedzianą, wodno-kanalizacyjnej na plastikową położenie gładzi i płyt karton gips na ścianach. Zachowany oryginalny sufit ze sztukaterią w jednym z pokoi, wymienione okna parkiet i terakota na podłogach. Okna usytuowane są od frontu i podwórka. Bardzo duże możliwości aranżacji wnętrza dzięki wysokości pomieszczeń 3,88 m.\nZobacz jeszcze Podobne nieruchomości - Mieszkanie na sprzedaż, Łódź, Śródmieście, Struga\nNumer zlecenia: PYWO088\nŁódź, Śródmieście, Śródmieście, Struga


Andrzej Piskozub: Sven Hedin jako geopolityk | Geopolityka.net - polski portal o geopolityce\nSven Anders Hedin (1865-1952) pochodził ze środowiska materialnie dobrze sytuowanej szwedzkiej klasy średniej. Ojciec jego był naczelnym architektem Sztokholmu. Wybrana przez Svena droga życiowa kazała mu wielokrotnie wracać do nieznanych dotąd, lub co najwyżej słabo znanych, zakamarków Azji Centralnej, które odkrywał i kartografował. Zawsze jednak stamtąd powracał do ojczystej Szwecji, do Sztokholmu, gdzie urodził się i gdzie zmarł.W tamtejszym jego parafialnym kościele protestanckim wkrótce po jego zgonie ufundowano pamiątkowe epitafium, przedstawiające glob ziemski z uwypuklonym na pierwszym planie środkiem Azji i napisem: Nieznane przestworza Azji były jego światem – Szwecja pozostała jego domem.\nOba te geograficzne obszary trzeba mieć na uwadze, przy prezentacji geopolitycznego światopoglądu Hedina. Od razu zresztą podkreślmy, że biografowie Hedina albo ten aspekt w ogóle pomijali, albo przedstawiając go wybiórczo i powierzchownie, ferowali opinie bardzo dla niego nieraz krzywdzące. Zgodnie go natomiast chwalili jako „człowieka-orkiestrę”, dokumentującego kolejne swe podróże. Jako ich ilustrator był doskonałym rysownikiem, ale i fotografem. Opisywał je w odrębnych monografiach. Sporządzane przez niego olbrzymie zbiory map obszarów wcześniej niekartografowanych były tak dokładne, że niedawno jeszcze posługiwali się nimi Amerykanie podczas walk w Afganistanie. Z tym wszystkim postrzegany był jako podróżnik (traveller), nowe obszary odkrywający i przecierający, ale nie jako ich badacz (researcher): to zadanie zostawiał do wykonania innym. Klasycznym tego przykładem była chińsko-szwedzka ekspedycja, w latach 1927-1935 badająca możliwości wykorzystania dla nowoczesnej komunikacji antycznego Jedwabnego Szlaku, dwoma alternatywnymi odnogami okrążającego pustynię Takla-Makan. Sven Hedin dokonał na tej trasie doniosłych odkryć, ale ich badaniami specjalistycznymi zajmowali się towarzyszący wyprawie pochodzący ze Szwecji, z Niemiec i z Chin archeolodzy, astronomowie, meteorolodzy, geografowie, geolodzy, botanicy i zoolodzy.\nSven Hedin podawał, ze wyboru swej drogi życiowej dokonał podczas wielkiej uroczystości której był świadkiem w Sztokholmie w kwietniu 1880 roku, uświetniającej powrót Adolfa Nordenskjölda z rejsu, w którym tenże, jako pierwszy żeglarz przebył Przejście Północno-Wschodnie wzdłuż wybrzeży Syberii a następnie Pacyfikiem, Oceanem Indyjskim i Atlantykiem powrócił do Sztokholmu, jako pierwszy, który opłynął dookoła kontynent Eurazji.. Piętnastoletni Sven Hedin postanowił wtedy, że celem jego życia będzie usunięcie z mapy Eurazji białej plamy terrae incognitae, zajmującej wówczas centrum tego kontynentu. Patrząc na cześć oddawaną Nordenskjöldowi, myślał: chciałbym, aby i mnie kiedyś tak witano. Rozpocząl swoje życie podróżnicze w wieku lat 20, zakończył je mając lat 70. Z tego powodu nigdy się nie ożenił, lecz nie był samotnikiem, mieszkał w Sztokholmie razem z najbliższymi krewnymi, w obszernym mieszkaniu, zajmującym trzy górne piętra w jednej z najwyższych kamienic szwedzkiej stolicy.\nW 1885 r., po maturze, podjął studia przerywane podróżami po Bliskim Wschodzie. Najpiew w Szwecji studiował geologię, mineralogię i zoologię, następnie kontynuował w Berlinie studia geograficzne pod kierunkiem słynnego Ferdynanda von Richthofena, kończąc je doktoratem uzyskanym w 1892 r. Podczas tych studiów związał się trwale ze środowiskami naukowymi, uniwersyteckimi i wydawniczymi Niemiec. Najważniejsze książki publikował w lipskim wydawnictwie Brockhausa, słusznie kalkulując, że mają one znacznie większe od wydań w języku szwedzkim „przebicie się” do światowej kultury i nauki. Von Richthofen namawial go po doktoracie do podjęcia pracy naukowej geografa, Hedin jednak odmówił, zdecydowany do jak najszybszego rozpoczęcia wypraw odkrywczych w głąb Azji Centralnej.\nPrzygotowaniem do nich były jego podróże po znanych co prawda, lecz wtedy jeszcze egzotycznych krainach Azji Przedniej. Uzyskana w 1885 roku posada tutora, prywatnego nauczyciela szwedzkiego studenta w Baku, dała mu dochód, umoźliwiający w roku następnym, przed powrotem do Sztokholmu na podróże po okolicznych krainach, których opis zawarł w swej pierwszej książce Through Persia, Mesopotamia and the Caucasus. W roku 1890 towarzyszył w randze wicekonsula jako tłumacz szwedzkiego poselstwa do Persji, gdzie w Teheranie został przyjęty i odznaczony przez szacha perskiemu, kóremu niedługo potem towarzyszył w podróży do łańcucha gór Elbursu. W lipcu 1891 roku, w towarzystwie trzech towarzyszy, dokonał wspinaczki na najwyższą w tym łańcuchu górę Damavand. Celem tej wyprawy było zebranie materiałów do dysertacji doktorskiej Hedina. Jesienią tego roku, przed powrotem do Sztokholmu odbył podróż środkowoazjatyckim odcinkiem starożytnego Jedwabnego Szlaku , przez Maszdat, Aszgabat, Bucharę, Samarkandę, Taszkent i Kaszgar, aż po zachodni skraj Pustyni Takla-makan, do strefy jego późniejszych wielkich odkryć na obszarze Azji Centralnej.\nTe jego wielkie wyprawy odkrywcze dzielą się na dwa okresy, przedzielone latami pierwszej wojny światowej. Celem wypraw przedwojennych była przede wszystkim część południowa tej rozległej białej plamy, czyli Tybet. W okresie międzywojennym wyprawy Svena Hedina przeniosły się do jej części północnej, czyli do Mongolii i Sinkiangu. Wybory kierunków tych wypraw determinowała geopolityka mocarstw, usiłujących poszczególne części Azji Centralnej uczynić strefą swej dominacji politycznej. Arkanów tej geopolityki i jej praktycznych dla niego następstw, Sven Hedin uczył się wówczas niejako na własnej skórze.\nImperium carskie miało apetyty na rozszerzenie swej dominacji na wszystkie krainy położone pomiędzy Syberią a Indiami. O ten rozległy Bezodpływowy rdzeń Eurazji od XIX w. toczyła się rosyjsko-brytyjska Big Game, w której na początku XX w dwóch miejscach Rosję ubiegły inne mocarstwa: Japonia wyparła wpływy rosyjskie z Mandżurii a Wielka Brytania z Tybetu. W 1904 r., kiedy w Mandżurii toczyła się wojna rosyjsko-japońska, brytyjski korpus ekspedycyjny wkroczył do Lhassy, uczynił Tybet strefą wpływów imperium brytyjskiegoi otworzył dostęp do tego kraju dla obcokrajowców. Brytyjczycy nie mieli zamiaru anektować Tybetu, miał on pozostać on krajem praktycznie samorządnym Chodziło im tylko o to aby był on buforem, osłaniającym od północy brytyjskie Cesarstwo Indii. Dalaj-Lama zbiegł jednak przed interwencją brytyjską do Mongolii, skąd wrócił po pięciu latach do Lhassy, kiedy w Tybecie ponownie zapanował chaos.\nZniesiony jednak w 1904 r. zakaz wstępu cudzoziemcom do Tybetu, miał istotny wpływ na przebieg odkrywczych wypraw Svena Hedina do tego kraju. W piętnastoleciu 1893-1908 odbyły się trzy takie wyprawy. Pierwsza z nich, przeprowadzona w latach 1893-1897 prowadziła przez masyw Pamiru i Sinkiang do północnego Tybetu, badając jego niemal bezludne terytorium i wracając przez Chiny do Pekinu i dalej przez Mongolię i Rosję do Sztokholmu. Druga wyprawa prowadziła w latach 1899-1902 również przez Sinkiang wkroczyła do Tybetu, gdzie Hedin w 1900 i 1901 roku dwukrotnie bezskutecznie usiłował się dostać do Lhassy, miasta wtedy jeszcze zakazanego dla Europejczyków. Z wyprawy tej zachowała się fotografia Svena Hedina w przebraniu buddyjskiego lamy, podróżującego w otoczeniu rdzennych mieszkańców tamtych stron Azji. Gdy osiągnięcie tego celu wyprawy okazało się niemożliwe, wycofała się ona przez Leh na zachodzie Tybetu do Indii, a stąd niziną Hindustanu dotarła do Kalkutty., gdzie Hedina udekorował orderem Lord Curzon, wicekról Indii. Po powrocie stamtąd do Szwecji w 1902 r., był w Sztokholmie witany podobnie podniośle, jak Nordenskjöld 22 lata wcześniej. Uznanie dla jego osiągnięć sprawiło, że król Oskar II nadał wtedy Svenowi Hedinowi szlachectwo. Był to zarazem ostatni w tym kraju przypadek takiej nobilitacji.\nTrzecia wyprawa Hedina do Tybetu miała miejsce w latach 1905-1908 i dopiero ona w pełni wykorzystała ten krótki okres, w którym Tybet był dostępny dla obcokrajowców. Można się o tym przekonać z mapy Azji Centralnej, pokazujacej trasy kolejnych wypraw Svena Hedina. W latach tej trzeciej tybetańskiej wyprawy sieć tych tras pokryła cały kraj, sukcesy największe odnosząc na południowym, przyległym do Indii, pograniczu Tybetu. Hedin odkrył w 1907 r., równolegle do granicznego pasma Himalajów, w niewielkiej od nich odległości, drugie pasmo górskie, nie dorównujące wysokością Himalajom, ale niemal tak potężne jak one. Nadano im pierwotnie nazwę Gór Hedina (Hedin Range), zmienioną później na Transhimajaje. W wąskiej kotlinie pomiędzy obu tymi łańcuchami górskimi mieści się niemal cała osiadła ludność Tybetu, jego ośrodki miejskie i uprawy jęczmienia, warzyw, drzew owocowych. Z niej biorą początek wielkie rzeki Indii, których źródła Hedin wówczas odkrył: płynąca tą kotliną ku wschodowi Bramaputra a ku zachodowi Indus i jego główny dopływ Satledż. W centrum tej kotliny znajduje się święta góra Kajlas, w tradycji hinduskiej i buddyjskiej uznawana za środkowy punkt świata, którą Hedin zwiedził i opisał.\nOd tej wyprawy Hedina, ostatniej przed pierwszą wojną światową , jego sława odkrywcy osiągnęła apogeum. W Wielkiej Brytanii doktoraty honorowe nadały mu równocześnie (1909) uniwersytety Oxfordu i Cambridge Rycerzem Komandorem Orderu Cresarstwa Indii mianował go król Edward VII. W trakcie tej wyprawy uhonorował go Lord Minto, kolejny wicekról Indii (1906) a w Tybecie IX Panczen-Lama (1907) , po powrocie przyjmowali go: cesarz Japonii Mutsuhito (1908), car Mikołaj II (1909), papież Pius X (1910), prezydent USA Teodor Roosevelt (1910). Był członkiem honorowym licznych światowych towarzystw naukowych, z brytyjskim Royal Society na czele.\nJako podróżnik po Azji Centralnej, ogarniętej przez geopolityczną brytyjsko-rosyjską Big Game, mógł wobec niej zajmować postawę niezaangażowanego w nią Obywatela Świata. Wobec Europy, podczas pierwszej wojny światowej podzielonej geopolitycznie na dwie wojujące ze sobą strony, patriota szwedzki Sven Hedin, musiał między nimi wybierać, nawet jeżeli kraj jego zdołał podczas tej wojny, jak i następnej, zachować neutralność. Opowiedział się po stronie Niemiec, nie dlatego że zżył się z nauką i kulturą niemiecką, lecz z tej przyczyny, że nie obawiał się dla Szwecji zagrożenia ze strony Niemiec, natomiast za bardzo niebezpieczne uznawał imperialne poczynania carskiej Rosji. Nie zapominajmy, ze Rosja posiadając od 1808 roku Finlandię, już od ponad stulecia była obecna na wschodniej granicy Szwecji.. Ententa bezpośrednio interesom Szwecji nie zagrażała, lecz bardzo niebezpieczną była jej polityka zostawiania Rosji wolnej ręki na obszarach położonych na wschód od Niemiec. Heartland Mackindera, jako alter ego Rosji był geopolityczną podbudową tej polityki. Na południe od Bałtyku w kolejnych wersjach sięgał niemal żelaznej kurtyny z czasów niedawnej zimnej wojny. Na południe od Bałtyku zajmował całe zlewisko tego morza. W wariancie Heartlandu z 1919 roku a więc z czasu ustanawiania międzywojennego porządku europejskiego, ogarnął on również resztę zlewiska Bałtyku, położoną po północnej stronie tego morza: obok Finlandii również cała Szwecja znalazła się w strefie, którą Ententa w razie zagrożenia przez Niemcy jej interesów, skłonna była pozostawić jako łup dla rosyjskiego jej sojusznika.\nMiał zatem Sven Hedin (1865-1952) podczas pierwszej wojny światowej rówieśników z obu stron Baltyku, którzy groźbę rosyjską odczuwali dokładnie tak samo. Na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej takim był Władysław Studnicki (1867-1953), który wyznawał: Mówię z podniesionym czołem: „Jestem germanofilem polskim”. Czy znajdzie się polityk, który będąc moskalofilem, powie to o sobie? Moskalofilstwo bowiem, to przystosowanie się do niewoli, do jarzma rosyjskiego; germanofilstwo natomiast u Polaka, pochodzącego z zaboru rosyjskiego, który obejmował 80% naszego terytorium historycznego, było dążnością do wyzwolenia politycznego Polski, do bytu samodzielnego. Kto realnie ujmował sprawę polską, ten zrozumiał, że tylko opancerzona pięść niemiecka zdolna była do rozbicia Rosji, do oderwania od niej tak olbrzymich połaci kraju polskiego… Identycznie patrzył na Rosję Sven Hedin: Influent by imperial Russian and later the Soviet Union's attempts to dominate and control territories outside its borders, especially in Central Asia and Turkestan, Hedin felt that Soviet Russia posed a great threat to the West, which may be part of the reason why he supported Germany during both World Wars.\nStudnicki i Hedin byli ludźmi pióra i nim walczyli o sprawę, którą uznawali za słuszną i bardzo ważną. Ale inni ich rówieśnicy byli ludźmi oręża i nim walczyli z Rosją, obojętnie carską czy sowiecką podczas i po pierwszej wojnie światowej. Takimi byli w Finlandii Carl Gustav Emil Mannerheim (1867-1951) a w Polsce Józef Piłsudski (1867-1935). Obaj przyczynili sie walnie do powstania niepodległej Finlandii i niepodległej Polski, obronili swe kraje następnie przed Rosją Sowiecką i zakończyli swe życie jako państw tych marszałkowie. Wszyscy oni duchem bardziej byli germanofilami, niż anglo- czy frankofilami, choć tylko Studnicki manifestował to explicite. Takim też był, nieco starszy od wymienionych, Knut Hamsun (1859-1952) norweski laureat literackiej Nagrody Nobla, który znalazł się po tej samej stronie co oni, kiedy Europa w dwadzieścia lat po zakończeniu pierwszej, zafundowała sobie drugą, samobójczą powtórkę z roz(g)rywki.\nSven Hedin ujawnił przed światem swe geopolityczne stanowisko, publikując w 1915 roku książkę Naród pod bronią. Była ona pokłosiem pobytu autora w zajętej przez Niemcy Belgii. Książkę tę dedykował żolnierzom niemieckim, toczącym na zachodzie wojnę, którą uważał za niepotrzebną i bezsensowną, lecz których opancerzona pięść na wschodzie broni Europy przed Rosją. Książka ta, swą spokojną relacją, obrazującą okupację niemiecką w Belgii, kontrastowała z prymitywnymi zmyśleniami propagandy brytyjskiej o zakonnicach gwałconych przez żołnierzy niemieckich, odrąbywaniu rączek małym chłopcom i rozbijanych o ściany główkach niemowląt. Kłamstw tych, mających budzić nienawiść do niemieckiego wroga, nigdy tam nie sprostowano, ani nie odwołano, a do dziś ujawniają je i piętnują tylko nieliczni „nieprawomyślni”, jak Erik von Kühnelt-Leddihn: Kłamliwe opowieści o okrucieństwach niemieckich żołnierzy w Belgii i Francji sfabrykowano głównie w Anglii – nie tylko te o odrąbywanych rączkach niemowląt. Niderlandzki rytownik Raemaker stworzył wspaniałe i niezwykle drogie dzieła (opublikowane w Anglii), a wśród nich pracę przedstawiającą ukrzyżowaną nagą dziewczynę w Siuppes (Francja) .\nZa odwagę posiadania niezależnych poglądów, a co gorsza, publicznego ich głoszenia, dosięgła Svena Hedina kara mściwego Albionu. Mimo tego, iż był on obywatelem neutralnego państwa, potraktowano go jak wroga. Wbrew szanowanym w Europie od wieków regułom stosowanym podczas wojen wobec międzynarodówki uczonych, zerwano z nim brutalnie wszelkie dalsze kontakty naukowe. Wydalenie go wtedy z brytyjskiego Królewskiego Towarzystwa Geograficznego było nieprawdopodobnym skandalem, naśladowanym rychło przez rosyjskiego wojennego alianta Wielkiej Brytanii: Cesarskie Towarzystwo Geograficzne w Sankt Petersburgu podobnie bezceremonialnie usunęło Hedina z listy jego członków; to atoli miało mniejszy wydźwięk międzynarodowy, gdyż instytucja ta, jeszcze przed końcem tamtej wojny, poszła na dno wraz z całą carską Rosją.\nSven Hedin głęboko ten ostracyzm odczuł. Skończyły się bezpowrotnie przedwojenne odznaczenia od wicekrólów Indii, od króla Wielkiej Brytanii, doktoraty honorowe od uniwersytetów angielskich. Ale sławy odkrywcy Tybetu nie można go było pozbawić przez nazywanie odtąd Gór Hedina wyłącznie Transhimalajami. Sporządzone przez Hedina mapy, ilustracje, opisy tej krainy pozostały jego dziełem, „trwalszym od spiżu”. Chociaż i tych zasług przyszło Hedinowi wkrótce bronić przed uzurpatorem, jak to pokazał jego konflikt z Ferdynandem Ossendowskim.\nW roku 1923 wyprawił się Hedin w podróż okołoziemską, która w pewnym momencie przekształcić się miała na terenie Azji Centralnej w nową jego wyprawę odkrywczą. Wedlug planu, Hedin po opuszczeniu Szwecji miał popłynąć Atlantykiem do Stanów Zjednoczonych, przez ich terytorium dotrzeć do Pacyfiku, nim przedostać się do Japonii, a z niej do Chin. Tutaj podróż turystyczna miała się przekształcić w wyprawę odkrywczą, przez Mongolię i Sinkiang wiodącą równoleżnikowo do Rosji, trasą dawnego Jedwabnego Szlaku. Turystyczna część tej okołoziemskiej podróży została zrealizowana zgodnie z planem i bez przeszkód. Te pojawiły się natomiast na odcinku, który miał być przedmiotem nowej centralnoazjatyckiej wyprawy odkrywczej Svena Hedina. W Mongolii i Sinkiangu panował chaos wojenny, toczyły się walki między różnymi, często samozwańczymi pretendentami do objęcia tam władzy, rząd chiński nie był w stanie zapewnić wyprawie Hedina bezpieczeństwa. Trzeba było wówczas z planów tej nowej wyprawy odkrywczej zrezygnować i dokończyć tę wyprawę okołoziemską w tej samej konwencji podróży turystycznej.\nWygodną podróż zorganizował mu jego rodak, Frans August Larson (1870-1957), szwedzki misjonarz, działający w Mongolii od 1893 roku, człowiek obrotny, który w omawianych latach stał się tam potężną osobistością, nazywaną Księciem Mongolii (Duke of Mongolia).Amerykańskimi ciężarówkami firmy Dodge zorganizował on sieć transportową, w cztery doby dostarczającą ładunki na trasach, którymi przez wieki transport karawanami wielbłądów trwał ponad miesiąc. Taką ciężarówką przewiózł on Hedina przez Mandżurię i Mongolię Zewnętrzną trasą Pekin – Harbin – Mukden – Ułan Bator – Ułan Ude do kolei transsyberyjskiej, którą powrócił Hedin do Europy.\nPodsumowania tej okołoziemskiej podróży turystycznej dokonał Hedin w książce Z Pekinu do Moskwy, na język polski nieprzełożonej. Na jego samopoczuciu ciążył zawód, ze oto pierwsza, od zakończonych 15 lat temu odkryć tybetańskich, jego kolejna wyprawa odkrywcza nie doszła do skutku. Z przejazdu Dodge'm przez Mandżurię i Mongolię zgromadził co prawda kolekcję interesujacych fotografii, ale nie stanowiły one ekwiwalentu dla odwołanej podróży odkrywczej po Azji Centralnej. Czary goryczy dopełniła lektura książki, którą kupił podczas podróży poprzez Stany Zjednoczone, a do czytania której zabrał się dopiero podczas wielodniowej jazdy koleją transsyberyjską. Nosiła ona tytuł Beasts, Men and Gods, ukazała się w 1922 roku w gigantycznym nakładzie 300.000 egzemplarzy w wydawnictwie E.P. Dutton & Company, a nieznanym dotąd Hedinowi jej autorem był Ferdynand Ossendowski.\nKsiążka, o której mowa, ukazała się pierwotnie w języku angielskim a dopiero wtórnie została wydana po polsku, w różnych wydaniach i wydawnictwach przyjmując różne tytuły. Z najnowszych jej wznowień przytoczmy trzy ich warianty: Przez kraj ludzi, bogów i zwierząt (wyd. Zysk i S-ka), Przez kraj ludzi, zwierząt i bogów (wyd. LTW), Ludzie, zwierzęta, bogowie (wyd. BS). Każdy z tych wariantów różni się od tytułu amerykańskiego prawydania. Ironią losu, nazwa pierwszego z przytoczonych tu polskich wydawnictw, Zysk i S-ka, idealnie pasowałaby w przekładzie na angielski do edytorów owego prawydania. Było to istotnie Business & Company, wykorzystujące trudną sytuację materialną i naiwność uchodźcy z ogarniętej rewolucją i wojną domową Rosji dla swych celów. Poszukujący środków do życia Ossendowski, zaproponował przyszłym wydawcom jego pierwszej książki serię artykułów, opisujących jego ucieczkę z Syberii przez kraje Azji aż do wybrzeży Pacyfiku Wydawcy zaproponowali mu zamiast tego dużo wyższe honorarium, ale za książkę o tych przeżyciach, tak napisaną, aby była ona bestsellerem dla mas czytelniczych. Książka taka powstała, ze wszystkimi jej późniejszymi konsekwencjami.\nSven Hedin nie mógł podczas jej lektury przejść obojętnie nad fragmentem książki przedstawiającym rzekomą wyprawę jej autora z Mongolii do północnowschodniego Tybetu i z powrotem. Nic się tam nie zgadzało z rzeczywistością, ani topografia tej części Tybetu, tak dokładnie opisanej i skartografowanej przez Hedina, ani podstawowe fakty geograficzne trasy tej wyprawy, ani nierrealnie krótki czas jej trwania. Po wszystkich przykrościach, jakich doznał za swą postawę podczas wojny, zgodną z geopolitycznymi interesami jego ojczystej Szwecji, doczekał się teraz zniekształcenia dorobku jego odkryć w Azji Centralnej, drugiej obok Szwecji umiłowanej jego krainie. W książce Z Pekinu do Moskwy zakwestionował zatem prawdziwość tej części książki Ossendowskiego, zaznaczając, że zbyłby to milczeniem, gdyby jednoznacznie zaznaczono w niej, że jest to literatura przygodowa a nie naukowa. A z tym było dokładnie odwrotnie.Książkę Ossendowskiego w jej amerykańskim wydaniu prezentowało motto: Są czasy i wydarzenia,jakie tylko historia może rozstrzygająco ocenić. Współcześni, albo pojedynczy obserwator, powinni opisywać to, co widzieli, lub o czym słyszeli. Tego bowiem wymaga prawda. TITUS LIVIUS.\nPołączenie takiego motta z taką treścią książki było więcej, niż zuchwalstwem – było bezczelnością. Ale nawet jej granice zostały tu przekroczone.W książce Ossendowski i prawda, w której Sven Hedin opisał szczegółowo przebieg jego sporu z Ossendowskim, podaje on, że w Szwecji zwrócił się o pomoc do latynistów o wyszukanie mu tego tekstu w dziełach Liwiusza, gdyż on tego nie potrafi. Otrzymał odpowiedź, że oni też nie potrafią, bo takich zdań u Liwiusza niema. Można żywić nadzieję, że motto to zostało spreparowane przez wydawcę a nie przez autora Beasts, Men and Gods, skoro w znanych mi polskich wydaniach tej książki motta tego brak. Amerykański wydawca podżegał Ossendowskiego do kontynuowania polemiki z Hedinem, gdyż hałas medialny wokół tej książki tylko napędza wydawcy nowych jej czytelników. Ossendowski tak się zaparł w obronie tego, co było nie do obrony, iż posunął się do stwierdzenia, że naprawdę to on zna Tybet a nie Sven Hedin. Wezwany na świadków międzynarodowy świat nauki stanął oczywiście po stronie Hedina.Wtedy Ossendowskiemu pozostało już tylko to co Hedin nazwał „ucieczką w obszar polityki”: oskarżył Hedina, że atakuje on antybolszewicką jego książkę, ponieważ jest on agentem sowieckim. Dlatego władze sowieckie pozwoliły mu na powrót z okołoziemskiej podróży koleją transsyberyjską przez Sowiety, a teraz nakazują mu atakować książkę Ossendowskiego za to, że w niej prawda o zbrodniach bolszewickich trafiła rąk trzystu tysięcy Amerykanów.\nSpór sięgnąl dna, dopiero wtedy Hedin uświadomił sobie, że uczestnicząc w nim naraża swoją godność zniżaniem się do poziomu przeciwnika. Napisał wtedy ową książkę, a właściwie obszerniejszą broszurę Ossendowski und die Wahrheit, którą sprawę zakończył , stwierdzając że z niedorzeczności jego książki kwestionował tylko te, które wypaczają prawdę o Azji Centralnej. Nie będzie się spierał o otwierające książkę opowiadanie o tym jak Ossendowski, uciekając przed bolszewikami , przepłynął na koniu zamarzający w grudniu Jenisej, wymijając przepływające rzeką kry (w literaturze amerykańskiej jej pierwowzorem jest scena z Chaty wuja Toma, kiedy niewolnica Eliza z dzieckiem na ręku ucieka z niewolniczego Południa, skacząc po krach płynących rzeką Ohio). Informuje, że końcowa partia tej książki o „tajemnicy tajemnic” : o podziemnej krainie, w której mieszka Król Świata, pełniący kontrolę nad jego sprawami – jest dosłownym niemal plagiatem z książki Misja Indii w Europie, misja Europy w Azji. Zagadka Mahatmy i jej rozwiązanie, zmarłego w 1909 roku francuskiego okultysty Saint-Yvesa; tyle, że u niego to podziemne państwo nazywa się Agarta i znajduje się pod Indiami a u Ossendowskiego nazywa się Aharty i znajduje się pod Mongolią. Reszta to zdanie po zdaniu ten sam tekst, co Hedin dokumentuje dwujęzycznymi urywkami wybranymi z obu ksiąg. Przerażające, ale prawdziwe. A książka Hedina 86 lat od jej publikacji, pozostaje nieprzełożona na polski „zamieciona pod dywan” w imię kryminalnej praktyki, jaka u nas nazywana jest „polityką historyczną”.\nKonfliktowi Hedin – Ossendowski należało w tym tekście poświęcić odpowiedni po temu passus, gdyż to bodaj jedyne polonicum w biografii szwedzkiego podróżnika. Czy napewno jedyne, to rzecz wymagająca zbadania. Kiedy w 1997 roku szokującym laureatem literackiej nagrody Nobla wybrany został błaznowaty pisarz włoski Dario Fo, w paryskiej „Kulturze” ukazał się artykuł, przedstawiający kapryśne i zaskakujące wybory decydentów przesądzających o tej nagrodzie.W połowie lat 20. oczekiwano w Polsce, że zasłużonym laureatem za całokształt twórczości literackiej zostanie Stefan Żeromski. Z „przecieków” ze Sztokholmu wynikało, że ma on w jury nagrody mocną pozycję. Tymczasem w ostatniej chwili jednemu z kingmaker'ów tej nagrody podesłano niemieckie wydanie Wiatru od morza. Juror ów, po przeczytaniu tej książki – a niczego więcej z twórczości Żeromskiego zapewne nie znał – na posiedzeniu jury przesądził wybór na niekorzyść Żeromskiego okrzykiem: Za co ta nagroda? Przecież to jakiś szowinista! Nazwiska tego jurora w artykule tym nie podano. Skądinąd jednak wiadomo, że Sven Hedin był jednem z 18 członków Akademii Szwedzkiej, wybierających laureatów Nagrody Nobla. Czyżby tu szukać śladu drugiego polonicum w biografii Svena Hedina? Czy to brewerie Ossendowskiego tak negatywnie „przysłużyły się” Żeromskiemu?\nDopiero w 1927 roku rozpoczęły się międzywojenne podróże odkrywcze Svena Hedina. Od pierwszego jego spotkania w 1923 z misjonarzem Larsonem, obaj oni układali plan wyprawy, która doszła do skutku cztery lata później. Było to największe tego typu przedsięwzięcie, jakie do tego czasu kiedykolwiek zorganizowano w Mongolii. W pierwszej fazie wyprawy badania jej objęly Pustynię Gobi; kierował nimi Sven Hedin. Misjonarz Larson natomiast odpowiadał za logistyczną obsługę wyprawy, z czego wywiązał się znakomicie. Pod jego opieką pozostawało 300 wielbłądów, 26 jurt mongolskich oraz 65 członków wyprawy przez rok uzależnionych od dostaw żywności.\nNastępnym etapem wyprawy był Sinkiang. Tutaj sprawą w tamtym czasie najważniejszą było rozpoznanie możliwości zorganizowania tras nowoczesnej komunikacji, prowadzących z Chin ku Zachodowi. Druga wojna światowa wykazała ich znaczenie geopolityczne, kiedy Japonia zajęła morskie wybrzeża Chin, lub zablokowała wolny do nich dostęp. Rząd chiński zlokalizowany wówczas na głębokim śródlądziu w Chongqing w Seczuanie mógl się kontaktować ze swymi wojennymi aliantami tylko trasami kontynentalnymi: z Indiami ryzykowną komunikacją lotniczą ponad Himalajami, z Syberią drogami lądowymi przez Mongolię, a z Kazachstanem również drogami lądowymi przez Sinkiang, Stąd brało się zainteresowanie badaniami tego zachodniego pogranicza Chin ze strony rządu chińskiego, ale i innych państw analizujących geopolityczne znaczenie Azji Centralnej na wypadek wojny między Japonią a Chinami.Z tej przyczyny nawet prezydent Francis Delano Roosevelt żywo interesował się jego badaniami z lat 30. nad odtwarzaniem dawnych dróg lądowych w Sinkiangu. Misjonarz Larsen podczas odwiedzin Szwecji w 1929 r. nawiązał rozmowy ze szwedzkim przemysłowcem „królem zapałek” Ivarem Kreugerem, chcąc go namówić do inwestowania w infrastrukturę komunikacyjną w głębi Azji. Rozmowy przebiegały zachęcająco, poruszano potrzebę budowy transchińskiej magistrali kolejowej z Nankinu do Urumczi w Sinkiangu i przedłużenia jej następnie do Nowosybirska. Nagły zgon Kreugera jaki nastąpił niedługo potem, zniweczył podjęcie tego projektu..\nDalszy etap wyprawy Hedina rozpoczętej w 1927 r. w Mongolii prowadził do Sinkiangu i trwał do 1932 roku. Badania objęły trasę prowadzacą tam do centralnego ośrodka Sinkiangu w Urumczi oraz północną i wschodnią część dorzecza Tarimu. Przyniosły one odkrycie bogatych złóż rud żelaza i manganu, ropy naftowej, węgla oraz złota o wielkim znaczeniu gospodarczym dla Chin. W uznaniu tych osiągnięć w 1933 r. Berlińskie Towarzystwo Geograficzne odznaczyło Svena Hedina Medalem Ferdynanda von Richthofena a rząd Kuomintangu w tymże roku zaangażował go do poprowadzenia chińskiej wyprawy roboczej, sporządzającej program robót irygacyjnych oraz mapy i plany budowy wzdłuż trasy dawnego Jedwabnego Szlaku dwóch dróg przystosowanych do ruchu samochodowego od Pekinu do Kaszgaru przy granicy chińsko-sowieckiej. Na podstawie tych planów wykonano wielkie roboty irygacyjne, założono osiedla i zbudowano drogi, pozwalające na przejezdność przez trudny rejon dorzecza Tarimu.\nDla Hedina własnym problemem badawczym podczas tej wyprawy było wyjaśnienie zagadki „wędrującego jeziora” Lob-nor, odkrytego przez Hedina podczas jego pierwszej wyprawy odkrywczej do Azji Centralnej w 1896 roku. Położone przy rekonstruowanym teraz Jedwabnym Szlaku, dało odkrywcy okazję do dokładnego jego zbadania. W tym celu, przez dwa miesiące wiosną 1934 roku pływał rzekami okresowo zasilającymi wodą słony i bezodplywowy akwen Lob-noru. Jego misa, wynosząca około 3 tys. km kw. była wtedy w większej części wyschnięta. W zależności od rozmiarów zasilania , różne części tej misy były wypełniane wodą a wtedy jezioro albo stanowiło jedną pomniejszoną obszarem całość, albo dzieliło się na odrębne mniejsze akweny. Na tym tle zrodziła się legenda o jego „wędrującym” charakterze.\nZ tej ostatniej swej podróży po Azji Centralnej Sven Hedin powracał południową odnogą Jedwabnego Szlaku. W lutym 1935 r. spotkał się z prezydentem Lin Senem w Pekinie a następnie z Czang-Kajszekiem w Nankinie. Tam 25 lutego obchodził swoje 70. urodziny z udziałem 250 członków rządu Kuomintangu, którym przedstawił spostrzeżenia i wnioski z zakończonej wyprawy a następnie odznaczony został Orderem Jadeitowym z Brylantami.\nZakończona wtedy, a trwająca 50 lat wędrowna część żywota Svena Hedina, dzieli się wyraźnie na dwie części. Ich punktem zwrotnym były lata pierwszej wojny światowej. Wcześniej był przyjmowany, odznaczany i honorowany we wszystkich najważniejszych państwach świata, później, po jego geopolitycznym zdeklarowaniu się, sytuacja wymownie się zmieniła. Do dwóch dawnych doktoratów h.c. z Oxfordu i Cambridge, doszło później pięć dalszych: z Wrocławia (1915), Rostocku (1919), Heidelbergu (1928), Uppsali (1935) i Monachium (1943) – poza szwedzką Uppsalą wszystkie pozostałe z Niemiec. Obszerna lista głów państw i szefów rządów, przyjmujących go przed 1914 r., po tamtej dacie też się wyraźnie spolaryzowała i skurczyła. Znaleźli się na niej: cesarz Wilhelm II (1914, 1917 i dwukrotnie na wygnaniu w Holandii – 1926, 1936), prezydent Hindenburg (1915 i później kilkakrotnie w Republice Weimarskiej), IX Panczen Lama Tybetu 1926, 1933), Czang-Kajszek (1929, 1935), kanclerz Hitler (1935, 1939 i dwukrotnie 1940) – wszyscy z Niemiec albo z terenu jego azjatyckich wypraw odkrywczych. Utrzymały się na niej trzy jego miłości: ojczysta Szwecja – z urodzenia, odkrywana Azja Centralna – z wyboru serca, przyswojone Niemcy – z wyboru geopolitycznego.\nSven Hedin wyszedł ze swych eksploracji ogromnie zadłużony w Banku Niemiecko-Azjatyckim w Pekinie. Na spłacenie długu wraz z procentami nie wystarczały honoraria z jego książek. Zaraz po powrocie z Chin, w ciągu kilku miesięcy, przeprowadził 111 odczytów w 91 miastach niemieckich i dalszych 19 w sąsiednich krajach. W sumie wymagało to podróży o długości równika ziemskiego: 23 tys. km koleją i 17 tys. km samochodem.\n14 kwietnia 1935 przed odczytem w Berlinie Sven Hedin poznał Adolfa Hitlera. W ten sposób został skonfrontowany z nową rzeczywistością polityczną, od dwóch już lat panującą w Niemczech. Jak się do niej ustosunkował? Pośmiertnie jeden z jego biografów tak to ujął: Wiele z tego, co wydarzyło się we wczesnym okresie władzy nazistowskiej, on aprobował. Jakkolwiek nie wahał się jej krytykować, kiedy uznał to za konieczne, szczególnie w przypadkach prześladowania Żydów, konfliktów z kościołami i ograniczaniu wolności nauki.\nHedin był głęboko wierzącym luteraninem i obrońcą praw człowieka, gdziekolwiek to było możliwe. Fama głosi, że to za jego sprawą otrzymał azyl w Szwecji Wolfgang Kapp, prawicowy dziennikarz, który w marcu 1920 roku dokonał w Berlinie nieudanego zamachu stanu. Niezłomności swych zasad dowiódł w 1937 roku, kiedy pierwszy raz „zaiskrzyło” w jego stosunkach z narodowymi socjalistami. Złożył on wtedy w wydawnictwie Brockhaus do wydania swą bardzo życzliwą dla interesów państwowych Niemiec książkę Niemcy i pokój światowy. Przygeneralnejakceptacji ówczesnej polityki zagranicznej Trzeciej Rzeszy i jej dezyderatów, skrytykował jednakże antyżydowskie i antyreligijne praktyki w jej polityce wewnętrznej. Ministerstwo Propagandy zwróciło się do Hedina o usunięcie wskazanych fragmentów książki, ten jednak się na to nie zgodził, książkę wycofał z druku w Niemczech i wydał w nieokrojonej wersji w Szwecji.\nJego szczera sympatia i zrozumienie dla Niemiec pozostały nienaruszone. Wybryki aktualnie rządzących nie były w stanie naruszyć tego imperatywu geopolitycznego. Dla narodowych socjalistów ten jego stosunek do Niemiec był bardzo ważny i starali się go podtrzymywać różnymi gestami. Trwało to jeszcze w latach II wojny światowej. Na 75-lecie Hedina, w lutym 1940 przyznano mu Order Orła Niemieckiego, jaki wcześniej otrzymali Amerykanie, uznani za przyjaciół Niemiec: Henry Ford i Charles Lindbergh. W styczniu 1943 roku Hedin otrzymał Złoty Medal Bawarskiej Akademii Nauk a uniwersytet monachijski nadał mu godność doktora honoris causa. Równocześnie w zamku Mittersill założono Instytut Svena Hedina dla Badań Azji Centralnej. Hitlerowi nic to nie przeszkadzało, iż babka Hedina była Żydówką. Do ostatnich dni Trzeciej Rzeszy między Svenem Hedinem a Hitlerem i wielu dostojnikami z jego otoczenia utrzymywała się korespondencja, na ogół konwencjonalna z okazji urodzin i innych rocznic.Profesor Bogusław Drewniak, znawca Trzeciej Rzeszy, mój kolega historyk z Uniwersytetu Gdańskiego zadał mi kiedyś pytanie: Czy wiesz, czego dotyczyła ostatnia depesza, jaką 25 kwietnia 1945 roku udało się wysłać z Kancelarii Rzeszy w oblężonym Berlinie? Było to podziękowanie dla Svena Hedina, za życzenia z okazji urodzin Hitlera, przypadających pięć dni wcześniej.\nHedin z czasem zaczął tę korespondencję wykorzystywać dla wstawiania się za określonymi jednostkami – o ułaskawienie skazanego na śmierć lub o zezwolenie na emigrację z Niemiec więzionemu w obozie koncentracyjnym. Na tym tle rozpoczęto z Hedinem misterną grę: dawano mu do zrozumienia, że prośba jego ma szanse uwzględnienia z powodu zrozumienia, jakie w swoich tekstach okazuje interesom niemieckim. Hedin „wyczuł bluesa” i dostosowywał się do reguł tej gry, nieraz przesadzając wręcz w popieraniu punktu widzenia Trzeciej Rzeszy. Po jej upadku nie żałował swej „kolaboracji” z nazistami, ponieważ ta współpraca umożliwiła uchronienie wielu ofiar nazistów od egzekucji lub śmierci w obozach zagłady.\nWarto przypomnieć dwa takie przypadki. Gdy Hedin odmówił usunięcia z książki Deutschland und die Weltfrieden fragmentów krytycznych wobec Trzeciej Rzeszy, naziści w1938 r. skonfiskowali w odwecie paszporty uprawniające do wyjazdu do Stanów Zjednoczonych jego żydowskiego przyjaciela Alfreda Philippsona i jego rodziny. Zrobili z nich zakładników w układaniu się z Hedinem. W rezultacie Sven Hedin sam okazał się łaskawszy wobec nazistowskich Niemiec w swej książce Fünfzig Jahre Deutschland („50 lat Niemiec”)podporządkowując się wbrew swemu sumieniu cenzurze Ministerstwa Propagandy i publikując książkę w Niemczech. W czerwcu 1942 naziści zwiększyli presję na Hedina, deportując Philippdsona z rodziną do obozu koncentracyjnego Theresienstadt. Postąpili tak, mając na celu zmuszenie Hedina wbrew jego sumieniu do napisania jego książki Ameryka w walce kontynentówwe wspólpracy z Ministerstwem Propagandy i innymi agendami rządowymi i do opublikowania jej w Niemczech w 1942 roku. Wzamian naziści zaklasyfikowali Philippsona jako A-prominent i udzielili jego rodzinie przywilejów, umożliwiających im przeżycie. Henin korespondowal z Philippsonem i regularnie wysyłał mu do Theresienstadt paczki żywnościowe. Po wojnie otrzymał od niego wiadomość, że jest wolny i z całą rodziną wrócił do rodzinnego Bonn.\nCo ma ta relacja wspólnego z tematem: Sven Hedin jako geopolityk? Ano to, że prac politologicznych Hedina, o treści wymuszonej szantażem, nie wolno uznawać za prezentację rzeczywistych poglądów ich autora.\nPrzypadek drugi. Sąd wojenny Rzeszy w Berlinie skazał 24 lutego 1941 dziesięciu Norwegów na karę śmierci za szpiegostwo. Sven Hedin natychmiast apelował przez generała von Falkenhorsta do Hitlera o ich ułaskawienie. 17 czerwca 1941 kara śmierci została przez Hitlera zamieniona na 10 lat ciężkich robót. Z wyjątkiem jednego, który zmarł śmiercią naturalną na kilka dni przed wyzwoleniem, wszyscy pozostali odzyskali wolność. 2 sierpnia 1946 brytyjski sąd wojskowy skazał generała von Falkehhorsta na karę śmierci przez rozstrzelanie, uznając go za zbrodniarza wojennego. Sven Hedin interweniowal o jego ułaskawienie, powołując się na ułaskawienie wspomnianych Norwegów. 4 grudnia 1946 sąd wojskowy zmienił karę śmierci dla von Falkenhorsta na karę 20 lat więzienia. Ostatecznie generał von Falkenhorst został znacznie wcześniej uwolniony, opuszczając więzienie dla zbrodniarzy wojennych 13 lipca 1953 roku.\nSven Hedin okazał się w tej sprawie człowiekiem z charakterem, interwencją swoją ratując życie niemieckiego generała. Dla porównania warto przypomnieć, że gdy w 1949 r. przygotowywano proces feldmarszałka von Mansteina, a mieszkający po wojnie w Londynie Władysław Studnicki zgłosił się jako świadek obrony w tym procesie, w jednym z polskich czasopism emigracyjnych w Londynie ukazała się karykatura Studnickiego w postaci – wielkiej świni. Oto różnica pomiędzy cywilizacją a barbarzyństwem.\nRówieśnicy Svena Hedina z naszej części Europy, którzy w pierwszej wojnie światowej postawili na Niemcy, jako geopolitycznego sojusznika, odnaleźli się ponownie po tej samej stronie podczas drugiej wojny światowej. Zabrakło tylko zmarłego w 1935 roku marszalka Piłsudskiego. Co zrobiłby, gdyby dożył czasu tej drugiej wojny? Przykład marszałka Mannerheima, który na początku tej wojny uratował Finlandię przed sowiecką agresją a w 1941 roku pomaszerował przy Hitlerze na wschód odbierać zagrabione ziemie fińskie, wydaje się nie pozostawiać wątpliwości – marszałek Piłsudski nie wyłamałby się z tego zgodnego szeregu.\nWakujące miejsce zajął wówczas Knut Hamsun, norweski laureat literackiej Nagrody Nobla. Mogąc uciec do Anglii, albo schronić się w neutralnej Szwecji, wybrał pozostanie w okupowanej Norwegii. W niej prowadził działalność humanitarną , analogiczną do działalności Svena Hedina . Ujmował się za skazanymi na śmierć albo uwięzionymi rodakami, apelował na ich rzecz do władz niemieckich, dotarł osobiście w ich sprawie do Hitlera w Berchtesgaden. O ileż trudniejszą była jego pozycja w porównaniu z sytuacją Svena Hedina, obywatela neutralnego państwa. Hedina można było co najwyżej szantażować, Hamsuna zaś w każdej chwili uwięzić, tak jak to dwukrotnie spotkało Studnickiego w Generalnym Gubernatorstwie. A kiedy wojna się skończyła ani Finowie nie skazali Mannerheima za „kolaborację”, ani Szwedzi Hedina, ani Polacy Studnickiego – jedynie Norwegowie kilka lat nękali za to sędziwego Hamsuna, a wreszcie wytoczyli mu proces, na którym zrezygnował z obrońców, sam prowadził wspaniale swą obronę i uzyskał wyrok uniewinniający. A wszystko to opisał w swej pożegnalnej książce Na zarośniętych ścieżkach. Lektura to obowiązkowa dla każdego, kto winien się dowiedzieć, z jakiej to szlachetnej gliny ulepiono pogardzanych przez niego germanofilów, za to tylko, że pojęłi, iż w tych stronach Europy, w jakich żyć im przyszło, w krytycznej chwili liczyć mogą tylko na Niemcy.\nPokolenie rówieśników Svena Hedina nieomal równocześnie odeszło na początku lat 50. ubiegłego wieku: Mannerheim (styczeń 1951), Hamsun (luty 1952), Hedin (listopad 1952), Studnicki (styczeń 1953). Z upływem czasu pamięć o nich nie zaciera się, ale przeciwnie – róśnie, postacie ich olbrzymieją, znajdując zrozumienie w pokoleniu, dopiero teraz wchodzącym w dorosłe życie.\nW odniesieniu do Svena Hedina, dopiero 17 lat po jego zgonie opublikowano w jego ojczyźnie najcenniejszy dorobek jego odkrywczych wypraw: Sven Hedin Central Asia Atlas, Stockholm 1969. Dziewięć lat wcześniej pośmiertne uznanie dla wielkiego odkrywcy, tak pogardliwie za jego życia potraktowanego przez perfidny Albion, przyniosła książka brytyjskiego autora Johna L. Cooka Sześcioro Wielkich Podróżników: Smith, Anson, Stanhope, Stanley, Fawcett, Hedin. (1960). W towarzystwie pięciorga postaci z Anglii, jedynym w tym gronie cudzoziemcem jest Sven Hedin.\nArtykuł ukaże się w tomie 5. „Przeglądu Geopolitycznego” (jesień 2012 r.)\n A. Piskozub, Eurazja, czyli trzy części świata na wspólnym kontynencie, „Przegląd Geopolityczny” tom 4 (2011) s. 15 n.\n W. Studnicki, Wyznanie germanofila polskiego, (w): Pisma Wybrane, t. III, Toruń 2000, s.19.\n Gale Encyklopedia of Biography: Sven Anders Henin, http://www.answers.con/topic/sven-hedin, p.8 of 13.\n S. Hedin, Ein Volk im Waffen: den deutschen Soldaten gewidmet, F.A.Brockhaus Leipzig 1915.\n E. von Kühnelt-Leddihn, Ślepy tor. Ideologia i polityka lewicy 17689-1984, WEKTORY 2007, s. 279.\n S. Hedin, Von Peking nach Moskau, F.A.Brockhaus, Leipzig 1924.\n F. A. Ossendowski, Beasts, Men and Gods, E. P. Dutton&Company 1922.\n S. Hedin, Ossendowski und die Wahrheit, F.A. Brockhaus, Leipzig 1925, s.6n.\n Ibidem, s. 74 n.: Ossendowskis Flucht auf das politische Gebiet.\n A. Saint-Yves, Mission de l'Inde en Europe, Mission de l'Europe en Asie. La question du Mahatma et sa solution, Paris 1886.\n Henin, Ossendowski, op.cit., ss. 80-102.\n Http://www.answers, op. cit., p.8 of 13.\n S. Hedin, Deutschland und der Weltfrieden, F.A.Brockhaus, Leipzig 1937. Książka w Niemczech niedopuszczona do rozpowszechniania.\n S. Hedin, Amerika im Kampf der Kontinente, F.A.Brockhaus, Leipzig 1942.\n J. Mackiewicz, „Władysław Studnicki” (w:) Wł. Studnicki, Pisma Wybrane, tom IV Tragiczne manowce. Próby przeciwdziałania katastrofom narodowym 1939-1945, Toruń 2001, s. 227.\n K. Hamsun, Na zarośniętych ścieżkach, Kantor wydawniczy SAWW, Poznań 1994.\n J. L. Cook, Six Great Travellers: Smith, Anson, Stanhope, Stanley, Fawcett, Hedin. (1960).


Rybus: W końcu się udało - eurosport.interia.pl\nRybus: W końcu się udało\nPoniedziałek, 10 sierpnia 2009 (08:23)\nMaciej Rybus zdobył jedynego, zwycięskiego gola dla Legii Warszawa w niedzielnym meczu drugiej kolejki Ekstraklasy przeciwko Arce Gdynia. Stało się to w 84. minucie po precyzyjnie wykonanym przez niego rzucie wolnym.\n- Poddawane było w wątpliwość, czy Legia może coś jeszcze zrobić w tym meczu, gdyż przez pierwszą połowę i większość drugiej waliła głową w mur. W tym momencie pan wchodzi i spada na pana wielka odpowiedzialność.\n- Owszem, ale wziąłem ją na siebie, ale gdybym bramki jednak nie strzelił, to tak naprawdę nic wielkiego by się nie stało. Dostałem piłkę pod nogi i pomyślałem, że mogę, że dobrze się dziś czułem na boisku, że chciałem strzelić zwycięskiego gola. Było to widać już wcześniej, oddawałem strzały, jeden z nich trafił w słupek, drugi obronił Andrzej Bledzewski, ale w końcu się udało.\n- Stopa spięta czy naprężona?\n- Naprężona, była warto.\n- Z pewnością padł gol kandydujący do bramki kolejki, ale cóż, kwintesencja tego spotkania jest taka, że jeżeli chcesz grać dobrze, jednocześnie walcząc o mistrzostwo Polski, to wygraj.\n- Tak, myślę, że takie sytuacje mogą przesądzić o zdobyciu mistrzostwa Polski przez Legię.\nDowiedz się więcej na temat: uda | kolejka


Korzyści selenu dla organizmu, produkty zawierające minerał Se\nSelen jest śladowym pierwiastkiem mineralnym występującym w glebie, pożywieniu i wodzie. Minerał jest ważny dla ludzkiego organizmu. Pierwiastki śladowe selenu są przeciwutleniaczami, które poprawiają układ odpornościowy (odporność chroni ludzi przed chorobami) i chronią przed procesami zapalnymi. Ponadto minerał wspomaga prawidłowy metabolizm.\nZgodnie z danymi naukowymi ma pozytywny wpływ na walkę organizmu z wirusami; zapewnia lepszą zdolność do poczęcia dzieci i zmniejszenie prawdopodobieństwa onkologii, chorób autoimmunologicznych, chorób tarczycy. Jeśli interesuje Cię, czym jest selen, czego potrzebuje Twój organizm, przeczytaj wszystkie jego zalety.\nCzym jest selen dla potrzeb organizmu\nJest to składnik chemiczny związany z niemetalami. Ten mikroelement jest delikatny, ma połysk ciemnego odcienia na przerwie. Minerał jest uważany za „obrońcę” narządów wewnętrznych, wzmacnia zdolności antyoksydacyjne, normalizuje przepływ krwi, dzięki tej substancji człowiek staje się bardziej odporny na choroby i czynniki stresowe. Mówiąc o roli selenu w organizmie człowieka, należy powiedzieć, że ten pierwiastek jest szczególnie ceniony ze względu na jego działanie przeciwutleniające, które pomaga zmniejszyć liczbę wolnych rodników i zmniejszyć stan zapalny. Efekt ten jest spowodowany białkami selenu, które są zawarte w substancji mineralnej.\nZ tego wynika, że składnik chemiczny pomaga organizmowi, zmniejszając prawdopodobieństwo formacji onkologicznych, zwalczając mikroorganizmy wirusowe, zapobiegając naruszeniom układu sercowo-naczyniowego, łagodząc objawy związane z innymi poważnymi chorobami (astma). Aby ryzyko chorób serca / naczyń krwionośnych było mniejsze, należy stosować suplementy selenu.\nAby pokryć zapotrzebowanie na selen, konieczne jest stosowanie niektórych produktów spożywczych (orzechy brazylijskie, nasiona słonecznika, kurczak). Produkty naturalne są najlepszym dostawcą tego pierwiastka, zwłaszcza takiego, który nie jest przetwarzany termicznie.\nMinerał zapada się, osiągając warunki wysokiej temperatury podczas gotowania produktów.\nU zdrowych ludzi we współczesnych stanach brak takiej substancji zdarza się rzadko. Ludzie z chorobami, które pogarszają strawność składników odżywczych z żywności, często cierpią na brak minerałów.\nKorzyści selenu dla ludzi\nKorzystny wpływ składnika selenu jest następujący:\nDziałanie antyoksydacyjne, zapobieganie stresowi oksydacyjnemu. Zaletą tego minerału jest walka ze starzeniem się, wspomaganie układu odpornościowego poprzez zmniejszenie liczby wolnych rodników. Gdy działa razem z innymi składnikami antyoksydacyjnymi, ich działanie na organizm staje się silniejsze. Na przykład, gdy minerał współpracuje z witaminą E, organizmowi łatwiej jest radzić sobie ze stresem oksydacyjnym. Ponadto zmniejsza się prawdopodobieństwo onkologii gruczołu krokowego i jelit, a minerał jest uważany za ważny element peroksydazy glutationowej, który chroni lipidy w błonach komórkowych. Walczy z degradacją oksydacyjną, zapobiega zmianom mutacyjnym.\nOchrona przed onkologią. Selen jest szczególnie przydatny dla mężczyzn, jeśli mają osłabioną odporność lub tendencję do rozwoju chorób onkologicznych. Według danych naukowych, minerał zmniejsza prawdopodobieństwo raka wątroby serca, prostaty, układu oddechowego, łagodzi jego objawy, penetruje jądro komórkowe, w którym znajduje się DNA, ujawnia nieprawidłowości. Następnie minerał wiąże się ze składnikami antyoksydacyjnymi, neutralizuje zmiany DNA, które prowadzą do rozwoju guza nowotworowego.\nPopraw układ odpornościowy. Zalety selenu dla dzieci i dorosłych polegają na tym, że pozwala on układowi odpornościowemu działać prawidłowo. Ponadto minerał jest szczególnie ważny do zwalczania wirusów.\nPoprawa przepływu krwi, zmniejszenie prawdopodobieństwa chorób serca, takich jak choroba Keshana. Niedobór minerałów może prowadzić do zaburzeń sercowo-naczyniowych. Suplementy selenu lub zwiększenie ilości pokarmów spożywanych z selenem pomagają zapobiegać niedokrwieniu serca, zmniejszają ryzyko rozwoju chorób układu krążenia Wiadomo, że minerał jest dobry dla serca, ponieważ zwalcza procesy zapalne, poprawia krążenie krwi, zmniejsza stres oksydacyjny.\nNormalizacja aktywnych hormonów tarczycy. Wiele przeprowadzonych badań wykazuje związek między metabolizmem tarczycy a selenem. Minerał działa jak katalizator, wytwarza aktywne hormony tarczycy, tarczyca reguluje organizm, odpowiada za apetyt, sen, temperaturę, masę ciała, ogólny ton osoby. Choroba tarczycy może prowadzić do tego, że dana osoba staje się drażliwa, odczuwa słabość ciała, zacznie doświadczać trudności z zasypianiem.\nZwiększona trwałość. Selen dla kobiet i mężczyzn jest pomocny w zwiększaniu długowieczności. Im starsza osoba, tym większe prawdopodobieństwo rozwoju astmy, zapalenia stawów. Konsumpcja minerałów może zmniejszyć ryzyko tych chorób, wydłużyć czas życia.\nŁagodzenie objawów astmy. Badania wskazują na obniżony poziom selenu u astmatyków. Chorzy na astmę, którzy przyjmowali suplement mineralny, odczuwali mniej objawów związanych z astmą niż osoby, które przyjmowały placebo.\nUdział w procesie wzrostu włosów. Stosowanie selenu do włosów jest takie, że z brakiem tego elementu włosy stają się kruche, mogą zacząć wypadać.\nPoprawiona siła działania. Mineral aktywnie uczestniczy w rozwoju męskich hormonów, zapewnia utrzymanie normalnego libido. Selen jest przydatny dla potencji, dlatego w obecności zaburzeń związanych z aktywnością seksualną, musisz jeść więcej produktów zawierających dane pierwiastków chemicznych. Suplementy selenu poprawiają zdrowie seksualne mężczyzn.\nZwiększ płodność. Minerał jest potrzebny, aby plemniki były ruchome, dlatego przy braku selenu mogą pojawić się problemy z poczęciem. Element wchodzi do błony mitochondrialnej plemników, wpływa na zachowanie i funkcję płynu nasiennego, gdy przemieszcza się wzdłuż kanału pochwy.\nZaleca się uzupełnianie niedoboru minerałów przy użyciu selenu w produktach. Przyjmowanie większej ilości suplementów selenu dziennie niż jest to konieczne jest niepożądane.