z dnia 30 czerwca 2001\n1. Rok 2000 był dla polskiej literatury rokiem szczególnym z tego choćby względu, że dobitnie uzasadnił twierdzenie mówiące, że język niemiecki jest jej pierwszym językiem obcym. Dzieje się tak co najmniej od XIX stulecia - to wówczas powstał zrąb niemieckich przekładów utworów romantycznych niezbędny dla zrozumienia polskiego pisarstwa. Zaś romantyczny paradygmat, który od tego czasu do przedostatniej dekady XX stulecia decydował o tożsamości polskiej sztuki słowa i właściwie całej polskiej kultury, trudny do pełnego zaakceptowania przez ukształtowaną w duchu oświeceniowego klasycyzmu kulturę Zachodu, znajdował swe uzasadnienie w skuteczności artystycznej tłumaczonych utworów: to przede wszystkim wymiar estetyczny ocalany w niemieckich tłumaczeniach sprawiał, że właśnie mowa Goethego i Heinego stała się dla polskiej literatury - w tym przede wszystkim poezji - wehikułem przenoszącym „polską specyfikę” w inne obszary językowe. Przy czym skoncentrowanie się na przekładzie poezji - uwieńczone takimi choćby sukcesami jak dokonania Karla Dedeciusa - nie było przypadkowe: swoistość dyskursu lirycznego pozwalająca na uniwersalizację osobliwych doświadczeń polskich i przekraczająca horyzont doraźnego historyzmu sprawiała, że pochwycone w liryczne struktury mesjanistyczne koncepcje filozoficzne i tyrtejskie wyzwania stawały się czytelne dla odbiorców dalekich od znajomości polskich realiów politycznych i dziejowych powikłań. Więcej nawet: właśnie szczególny wyraz, jaki historyzm znalazł w polskiej liryce, stanowił wedle Dedeciusa czynnik decydujący o jej oryginalności oraz atrakcyjności dla zachodniego czytelnika.\nZ prozą było i jest nieco inaczej. Mimo niewątpliwych sukcesów czytelniczych odnoszonych dawniej przez przekłady powieści Kraszewskiego czy Sienkiewicza, współcześnie zaś Lema i Gombrowicza bądź nawet Szczypiorskiego, mimo wysokiej oceny prozatorskiego kunsztu Bruno Schultza, krytyka niemiecka ze szczególnym upodobaniem zdaje się podtrzymywać przekonanie o tym, że polska proza nie ma nic interesującego do zaoferowania. Zdanie to uparcie powtarza „papież” niemieckiej krytyki, Marcel Reich-Ranicki, dowodząc iż współczesna powieść polska jest cywilizacyjnie spóźniona, daleka od podjęcia węzłowych problemów współczesności, odległa od intelektualnych niepokojów świata zachodniego, wreszcie niezdolna do sformułowania atrakcyjnych i nośnych idei. Panuje przekonanie o swoistej hermetyczności tej literatury, zamkniętej w świecie nieczytelnych dla zachodniej publiczności problemów i rozwiązującej osobliwe polskie dylematy, których zrozumienie jest dla czytelników nie znających polskiej historii niezwykle trudne. Pisząc o trudnościach pojawiających się w tłumaczeniach polskiego piśmiennictwa podkreśla Brigitte Schultze: Lektura - nie tylko literackich - tekstów polskich oraz ich przekładów na niemiecki, angielski i inne języki, prowadzi nieodmiennie do podobnych spostrzeżeń, gdyż zawierają one stosunkowo dużą liczbę stów i zwrotów, które można uznać za kluczowe pojęcia dla polskiej kultury. Każde z nich wpisuje się w różnorodne konteksty, a ich zestawienia umożliwiają tworzenie różnorodnych pól znaczeniowych. Z perspektywy historyczno-porównawczych analiz zaskakujący wydaje się fakt, że niektóre z tych pojęć, jak np. „wolność”, „sarmatyzm” czy „klęska”, nie przysparzają - co prawda - trudności tłumaczom, lecz mimo to często pozostają w języku obcym niezrozumiale. Natomiast wyrażenia takie, jak np. „sprawa polska", „kresy” czy „cham” stwarzają nieustanne problemy. [...] Pojęcia kluczowe, w których - jak w soczewce - skupiają się w Polsce szeroko rozumiane doświadczenia historyczne, pojawiają się we wszystkich ważniejszych epokach, we wszystkich rodzajach (nie tylko literackich) tekstów oraz pozaliterackich kontekstów.\nWyróżnienie owych pojęć kluczowych, których zrozumienie otwiera możliwość „wejścia” w przestrzeń polskich doświadczeń, jest jednym z tych rozwiązań, które we współczesnej humanistyce zmierzają do stworzenia w zglobalizowanym świecie możliwości współbrzmienia i dialogu odmiennych, czasem drastycznie od siebie odległych kultur. W tym też świecie zadanie, przed jakim stają tłumacze, od których sukcesu zależy zdolność porozumienia z innymi, wydaje się szczególnie trudne i odpowiedzialne z tego choćby względu, iż w praktyce translatorskiej nastąpiło w ciągu ostatnich dziesięcioleci znaczące przesunięcie - tłumacz współczesny musi, by sprostać wymaganiom stawianym przed nim przez czytelników, rozpoznać nie tylko językowe struktury tłumaczonego utworu, lecz także jego uwikłania intenekstualne, jego kulturowe konteksty, wreszcie, nie na końcu, musi też brać pod uwagę nowe narzędzia analizy i interpretacji przekładanego dzieła. Dobrym przykładem owej przemiany perspektywy translatorskiej jest nowy przekład znanej i wielokrotnie przywoływanej opowieści Fryderyka Nietzschego To rzeki Zaratustra, dokonany przez Zdzisława Jaskułę i Sławę Lisiecką - tłumacze tej wersji zwrócili przede wszystkim uwagę na sieć gier językowych tłumaczonego utworu, odsłaniając tym samym przed polskim czytelnikiem ukrytą w dawnym przekładzie Leopolda Staffa (Tako rzecze Zaratustra) strukturę narracyjną, przez co, znajdując w polszczyźnie „lingwistyczne lustro" niemieckiego oryginału, zwrócili uwagę na nieczytelne dotąd dla Polaków aspekty dyskursu niemieckiego filozofa.\nPojęcia kluczowe możliwe są do wyjaśnienia dopiero w szerszych kontekstach - tych wszakże w przekładach niemieckich polskiej literatury jest dość, by ukazać całą sieć polskich osobliwości. Nie bez znaczenia wydaje się pytanie o jakość tych tłumaczeń. Jak się zdaje, w większości przypadków, w których celem translatorskim było po prostu „uprzystępnienie” utworu, a zatem wprowadzenie jego „zawartości” - czyli głównie: przedstawienie jego najważniejszych problemów, fabuły i treści społecznych - mamy do czynienia z przekładami biologicznie poprawnymi. Zważywszy zaś, że podstawowy korpus polskiego pisarstwa ostatnich dwóch stuleci jest na rynku niemieckim obecny, każdy, kto zainteresowany jest „wejściem” w świat polskiej kultury za pośrednictwem niemczyzny, nie powinien mieć większych kłopotów z opanowaniem zasadniczych jej osobliwości.\n2. Szczególnym osiągnięciem translatorskim wydaje się opublikowany w latach 1998-2000 siedmiotomowy przewodnik po literaturze polskiej XX stulecia, którego twórcą i - w części poetyckiej - tłumaczem jest Karl Dedecius. W jego skład wchodzą dwa tomy poetyckiej antologii, tom utworów aforystycznych oraz antologia prozy, uzupełnione przez dwa tomy dodatkowe - pierwszy, na który składają się biogramy prezentowanych pisarzy oraz drugi, który przynosi rzeczową i zarazem obszerną historię tego pisarstwa, napisaną przez Dedeciusa. Ten olbrzymi projekt, będący bez wątpienia pomnikowym dziełem tak samego Dedeciusa, jak powołanego przezeń do życia w 1979 roku Deutsches Polen-Institut w Darmstadt, wart jest szczególnej uwagi, gdyż trudno znaleźć na świecie jego odpowiednik. A także dlatego, że w wypadku antologii poetyckiej, która zawiera utwory 100 polskich autorów ubiegłego wieku, w dość krótkim czasie doczekaliśmy się jej odpowiednika francuskiego. Byłoby oczywiście niezwykle interesujące - wykracza to jednak poza ramy niniejszego szkicu - skonfrontowanie dzieła Dedeciusa z antologią XX-wiecznej poezji polskiej, wydaną w roku 2000 w Petersburgu, a będącą dziełem Natalii Astafiewej i Włodzimierza Britaniszskiego, tłumaczy, którzy, w odróżnieniu od swego niemieckiego kolegi, przez dziesięciolecia ograniczani byli w swym dążeniu do ukazania panoramy naszej liryki przez system cenzorskich zakazów. Taka konfrontacja byłaby o tyle ważna, że pozwoliłaby ukazać odmienne podejście zarówno do samej polskiej liryki, jak i do funkcji przekładu przyjętej przez twórców owych wyborów, co zapewne w dużym stopniu warunkowane było wyborem odmiennego adresata.\nJedno zdaje się nie ulegać wątpliwości: Dedecius w swej pracy translatorskiej przyjął określone kryteria nie tylko artystyczne, lecz także ideowe. Projekt antologii współczesnej literatury polskiej powstał zapewne jeszcze przed powołaniem do życia instytutu w Darmstadt - przygotowywały go kolejne wybory polskiego pisarstwa wydawane przez Dedeciusa przez całe dziesięciolecia: zarówno wybory poszczególnych pisarzy, jak tomy zbiorowe. Osobny rozdział tej pracy to redagowanie przez autora Notatnika tłumacza i wydawana dzięki finansowemu wsparciu Fundacji Boscha „Biblioteka Polska”, której nakładem ukazało się 50 tomów stanowiących wgląd w dorobek polskiego piśmiennictwa na przestrzeni wieków, od Kochanowskiego poczynając.\nNie ulega wątpliwości, że podejmując trud prezentacji naszej literatury w Niemczech, założył sobie Dedecius pewien model odbiorcy tego piśmiennictwa. Kierował się też określonym celem - wielokrotnie powtarzał, że długo przed tym, zanim politycy podjęli dialog polsko-niemiecki, był on zainicjowany właśnie przez literaturę. Nie sposób zaprzeczyć, że właśnie Dedecius był jednym z tych, którzy do tej wymiany myśli najbardziej się przyczynili. I nie powinno dziwić, że za podstawę owego dyskursu uznał polską poezję, w której zapis doświadczeń - przede wszystkim historycznych, ważnych szczególnie w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątach - zyskał wyraz najbardziej czytelny. Prezentując niemieckiemu czytelnikowi przede wszystkim utwory swych rówieśników - Różewicza, Herberta czy Szymborskiej - utworzył Dedecius swoisty „obszar wspólny” dla literackiego dialogu. Słuszność tego wyboru potwierdza popularność wymienionych autorów, w szczególności Różewicza i Herberta, wśród pisarzy niemieckich, zwłaszcza należących do tej samej generacji. Historiozoficzny wymiar polskiej liryki i jej wymowa etyczna okazały się dla niemieckiego odbiorcy - oczywiście: odbiorcy na swój sposób „elitarnego”, „wyspecjalizowanego” - propozycją atrakcyjną, co potwierdziła seria literackich nagród przyznawanych w Niemczech polskim poetom.\nWybór dyskursu poetyckiego nie jest wszakże sam przez się zrozumiały: tłumaczenie poezji stwarza szczególne trudności. Marcel Reich-Ranicki, w istocie odbierając trudowi Dedeciusa wszelkie znaczenie, podkreśla w kolejnych wypowiedziach, że co prawda siłą polskiej literatury jest właśnie poezja, ta wszakże, nie tłumaczona - jak to się najczęściej dzieje w Polsce - przez samych poetów, lecz przez „zawodowych tłumaczy”, w swej wersji niemieckiej traci jakoby swą nośność. Trudno z tym stanowiskiem dyskutować - jest tyleż prawdziwe, co zwodne. Jedno zdaje się nie ulegać wątpliwości: mimo podporządkowania wielogłosowości polskiej liryki swoistej „własnej poetyce”, którą bez wątpienia naznaczona jest większość tłumaczeń Dedeciusa, udało się mu przekonać odbiorców o tym, że mają do czynienia ze zjawiskiem wysokiej rangi.\nPanorama literatury polskiej XX wieku - w szczególności zaś tomy poświęcone poezji i aforystyce - skonstruowana jest przede wszystkim jako rozbudowany kontekst dla liryki „pokolenia wojennego”: ukazuje jej historyczne zaplecze oraz następstwa w twórczości kolejnych generacji. Układ generacyjny jest tu niezwykle wyrazisty i narzuca taki styl odbioru, który doświadczenie - zarówno egzystencjalne, jak pisarskie - rówieśników Dedeciusa czyni podstawowym punktem odniesienia. Uważna analiza z pewnością może wykazać, że zarówno w wierszach poprzedników, jak w utworach następców, dominują motywy i tropy tworzące podstawowy zrąb poetyckiego dyskursu poezji wyrosłej z doświadczeń wojennych.\nOczywiście - z całą pewnością nie mamy tu do czynienia z zabiegami redukującymi. Po prostu ten właśnie zespół przeżyć wyznacza ów „obszar porozumienia” w dialogu polsko-niemieckim, co odgrywało rolę szczególnie istotną w okresie, w którym powstawały zręby pomnikowego projektu Dedeciusa. Z tego punktu widzenia jego antologia - z pewnością mająca swój walor poznawczy także w odniesieniu do innych doświadczeń polskiej literatury - wydaje się szczególnie interesująca, zwłaszcza w zestawieniu z „polskimi” tropami wypowiedzi większości niemieckich pisarzy skupionych w kręgu „Grupy 47”, przede wszystkim zaś Bolla, Grassa czy Enzensbergera. Wspólne przeżycie pokoleniowe - choć doświadczane inaczej - wyznacza tu pole porozumienia i nic dziwnego, że autorzy ci dość szybko odnajdywali wspólny język ze swoimi polskimi rówieśnikami.\nRzecz jasna, Panorama… Dedeciusa zasługuje na bardziej wnikliwą analizę - tu pragnąłem jedynie wskazać na te jej wyróżniki, które wyznaczają strategię przekładową tego wybitnego tłumacza, widoczną może jeszcze wyraźniej w jego wcześniejszych publikacjach.\n3. Bez wątpienia też wskazane wyżej czynniki przyczyniły się do wyjątkowego sukcesu Początku Andrzeja Szczypiorskiego, powieści, która pod niemieckim tytułem Piękna pani Seidemann została wylansowana w Kwartecie Literackim Marcela Reicha-Ranickiego, zdobywając sobie wielotysięczną publiczność. Zakorzeniając doświadczenia bohaterów w doświadczeniu wojennym, zawiązując przy tym szereg węzłów zaplatających losy polskie z niemieckimi i żydowskimi, odnalazł Szczypiorski w czytelniku niemieckim odbiorcę bodaj bardziej jeszcze na tę problematykę wyczulonego niż odbiorcy w Polsce, co zaświadcza dobitnie wcześniejszy, jeszcze w latach siedemdziesiątych, sukces Rozmów z katem Kazimierza Moczarskiego, książki poprzedzonej zresztą świetnym wstępem Szczypiorskiego, co wywołało histeryczną reakcję polskich władz komunistycznych.\nPodobne są też powody wyjątkowej popularności w Niemczech pisarstwa Hanny Krall, a także - dzięki debiutowi na rynku niemieckim powieścią Post scriptum, która przyciągnęła uwagę zarówno krytyki, jak i szerokiej publiczności - Marii Nurowskiej. Doświadczenie wojny - w szczególności zaś doświadczenie Zagłady - jako wydarzenia zwrotnego w historii, wciąż jest w Niemczech żywo obecne, powraca w szeregu dyskusji dotyczących niemieckiej tożsamości i odpowiedzialności za bieg dziejów nie tylko własnych, lecz także europejskich.\nWszakże nie tylko ten zespół zagadnień zdaje się dla czytelnika niemieckiego pociągający. W ostatnim dziesięcioleciu literatura polska - nie tylko polska poezja - zdaje się powoli przyciągać uwagę zarówno krytyki, jak i szerszej, choć elitarnej publiczności - zdolnością przetworzenia dramatycznych doświadczeń całego XX stulecia, w szczególności zaś tych problemów, które związane są z inwazją totalizmów. Ta poważnie opóźniona reakcja jest wynikiem splotu szeregu dość skomplikowanych i pozornie od siebie niezależnych okoliczności, z których najważniejszą bodaj jest zdominowanie „rynku intelektualnego” Zachodu przez pierwsze dziesięciolecia powojenne przez opcję lewicową. Najdobitniejszym przykładem tego zjawiska jest opóźniony o lata sukces twórczości Gustawa Herlinga-Grudzińskiego, którego utwory dopiero w drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych utorowały sobie drogę do niemieckiej publiczności. Dotyczy to także polskiego eseju, zwłaszcza kręgu autorów związanych z paryską „Kulturą” - ostatnio wydane zbiory Andrzeja Bobkowskiego i Jerzego Stempowskiego, wysoko ocenione w najbardziej wpływowych pismach niemieckojęzycznych, takich jak „Frankfurter Allgemeine Zeitung”, „Neue Zurcher Zeitung” czy „Die Zeit”, zwracają uwagę na specyfikę tego pisarstwa, jego rozległe zaplecze intelektualne, połączone ze spokojną, rozległą, swoiście „gawędziarską” narracją, dzięki której opisywane zjawiska i problemy osadzane są w szerokim kontekście współczesności, przy jednoczesnym mocnym zakorzenieniu w historii.\nSondą wprowadzającą ten rodzaj piśmiennictwa był wydany w 1995 roku jako jeden z tomów „Biblioteki Polskiej” zbiór zredagowany przez Marka Klecela Polen zwischen Ost und West prezentujący polską eseistykę ubiegłego stulecia, przede wszystkim jednak powojenną: z dawniejszych autorów pojawiają się tu jedynie Stanisław Brzozowski i Witkacy -tom, mimo pewnych niedostatków, należy uznać za reprezentatywny, choć może należałoby go już wówczas uzupełnić o autorów młodszych generacji, jak choćby Adama Zagajewskiego, który wszak jest już pisarzem w Niemczech znanym. Warto też wspomnieć w tym kontekście o najnowszych publikacjach z tej dziedziny - przede wszystkim zbiorach szkiców Krzysztofa Rutkowskiego i Pawła Huelle. Można przypuszczać, sądząc po reakcji krytyki, że tego rodzaju publikacje przestaną być dla wydawców niemieckich „ryzykowne”, choć trudno też przypuszczać, by literatura ta zdobyła sobie tzw. „szeroką publiczność”, dla której zresztą nie jest przeznaczona. Jedno zdaje się nie ulegać wątpliwości - polski dyskurs eseistyczny zdaje się w ostatnich latach wchodzić właśnie za pośrednictwem języka niemieckiego w swobodny i godny uwagi dialog z eseistyką zachodnioeuropejską, wnosząc do tego dialogu istotne wartości, dostrzegane przez komentatorów jako odrębne zjawisko.\nTo, co wydaje się w owym dyskursie najbardziej dziś interesujące, to zdolność połączenia - jak choćby w szkicach Stempowskiego - perspektywy europejskiej, głęboko zakorzenionej w tradycji, ze spojrzeniem lokalnym. Ocalanie lokalnej tożsamości przy jednoczesnym manifestowaniu przynależności do wielokulturowej wspólnoty narodów kontynentu, znajdujące wyraz w nawiązywaniu do antyku i dziedzictwa chrześcijańskiego, tak doskonale widoczne czy to w twórczości Stanisława Vincenza, czy - by sięgnąć do pism współczesnych - w eseistyce Zygmunta Kubiaka, zdaje się zwolna przyciągać uwagę zachodniego czytelnika. Połączenie „tradycjonalizmu” z dyskursem współczesnej humanistyki, której jednym z centralnych problemów jest dialog międzykulturowy, stanowi, sądząc z reakcji krytyki, propozycję poznawczo atrakcyjną. Kwestia napięć powstających między tym, co „własne” i tym, co pospólne, jest jednym z zasadniczych tematów tej eseistyki, która odwołuje się do polskich doświadczeń kresowych czy mitu Międzymorza i zarazem zdaje się być jedną z ciekawszych wypowiedzi na temat perspektyw, jakie otwiera przed światem współczesnym proces globalizacji.\nW tym kontekście zarzuty stawiane polskiej literaturze przez Reicha-Ranickiego wydają się chybione. Niemiecki krytyk, poszukujący „nowych idei”, najwyraźniej nie jest w stanie pojąć wagi problemów związanych z określeniem własnej tożsamości w świecie „ponowoczesnym”, pozostaje więc w przestrzeni uładzonego przez dziewiętnastowieczną narrację świata, którego struktury nie tyle się rozpadły, co uległy przebudowie. Ten właśnie zespół doświadczeń znajduje odbicie zarówno w polskim eseju, jak w prozie, szczególnie prozie autorów debiutujących po roku 1989, ale przecież nie tylko u nich, także w utworach autorów starszych generacji, jak choćby w Bohini czy Czytadle Tadeusza Konwickiego, powieściach zaświadczających wyczulenie na rytm przemian, także przemian świadomości.\nPoddawana od czasu do czasu ironicznej krytyce polska proza „korzenna”, ta zatem, która - jak „gdańskie” powieści Pawia Huelle czy Stefana Chwina lub jak „szczecińskie” książki Artura D. Liskowackiego, by tylko przy tych przykładach pozostać - poprzez rozpoznanie przeszłości miejsc stanowiących życiową przestrzeń bohaterów, prowadzi nie tylko do zaświadczenia własnej tożsamości, lecz także, a może przede wszystkim, do uwolnienia spod presji historii. Ta właśnie proza budzi zainteresowanie niemieckich wydawców, krytyków, a także, o czym ostatnio świadczy choćby sukces Dukli Andrzeja Stasiuka, czytelników. Nie przypadkiem też, omawiając tę książkę, Katharina Döbler stwierdza na łamach „Die Zeit”, że Dukla jest częścią wspólnej biografii europejskiej. Podobnie można określić wymowę takich utworów, jak Dom dzienny, dom nocny Olgi Tokarczuk czy W czerwieni Magdaleny Tulli, książki, w której recenzentka miesięcznika „Literaturen” odczytała zaplot tradycyjnej narracji powieściowej i filozoficznego eseju.\n4. Warto też - gdy mowa o powolnej zmianie sposobu odbioru literatury polskiej - zwrócić uwagę na istotną w tym kontekście odmienność perspektywy translatorskiej. Dotyczy to w szczególności poezji, ale także i prozy. Do głosu dochodzą obecnie tłumacze młodszych generacji, inaczej czytający, inaczej też nastawieni do kwestii stosunków polsko-niemieckich, nie obciążeni doświadczeniem wojennym, wyczuleni więc w dialogu literackim na inne tony i problemy niż Karl Dedecius, Henryk Bereska, Karin Wolff czy Klaus Staemmler, bądź nawet młodsi od nich: Roswitha Matwin-Buschmann (która, o czym może warto wspomnieć, polskiego nauczyła się w szkole w NRD - język polski był bowiem jednym z obcych języków objętych programem nauczania) czy Peter Lachmann, współautor znakomitej antologii poezji polskiej wydanej w serii „Poezja świata”. Zmiana pokoleniowa, poniekąd naturalna, nie oznacza jednak diametralnej zmiany od-bioru. Tacy tłumacze jak Renatę Schmidgall, Olaf Kiihl, Hans-Peter Hoelscher-Obermeier (tłumacz Beniowskiego Juliusza Słowackiego) bądź Ursula Kiermeier (autorka przekładu Trenów Jana Kochanowskiego) są na ogół związani z autorami urodzonymi w dziesięcioleciach powojennych, odnajdują więc z nimi wspólny język. Nie znaczy to, że w swych wyborach tracą z pola widzenia perspektywę historycznoliteracką, wybierają jednak inne nurty tradycji polskiego pisarstwa niż ich starsi koledzy i koleżanki.\nJest rzeczą oczywistą, że tłumacze (podobnie jak wydawcy) w swych wyborach - niezależnie od przynależności generacyjnej - muszą przede wszystkim uwzględniać zainteresowania czytelnika niemieckiego, co jednak nie znaczy, że rezygnują z ich kształtowania. Takim rodzajem sondy mają-cej zwrócić uwagę na nowe tematy i problemy młodej polskiej prozy jest przygotowana przez Aleksandrę Markiewicz antologia Landschaften und Luftinsein, w której skład weszły opowiadanie 20 autorów, z których najstarszy jest Roman Gren (rocznik 1951), najmłodszym zaś Wojciech Kuczok (rocznik 1972), większość zaś stanowią pisarze urodzeni w latach sześćdziesiątach. Jest to z pewnością tom reprezentatywny, dający wgląd zarówno w przedmiot, jak i zakres artystycznych poszukiwań nie tylko prezentowanych twórców, lecz całej współczesnej literatury polskiej. Jest też rzeczą ważną, że czytelnik tego zbioru w każdej chwili może sięgnąć do stosunkowo bogatego wyboru książek autorskich, które zostały wydane w Niemczech w ostatnich latach i może błędem autorki było pominięcie tych informacji w posłowiu - nie zawsze wystarczy bowiem sama prezentacja wybranych tekstów, czasami warto podjąć próbę skierowania uwagi odbiorcy na książki już na rynku osiągalne, a nie dość spopularyzowane. Tym bardziej, że do tych właśnie tekstów odsyła autorka wyboru w zakończeniu swego posłowia: Niniejsza antologia jest próbą przedstawienia niemieckojęzycznemu czytelnikowi palety głosów i tematów współczesnej literatury polskiej z nadzieją, że obudzi chęć dalszej lektury. A że wybór jest rzeczywiście interesujący, warto temu czytelnikowi polecić także inne pozycje, których w chwili publikacji na rynku nie brakowało.\nDotykam tu kwestii dość istotnej - sprawy promocji polskiej książki. Nie ulega wątpliwości, że nawet krytyczny głos Reicha-Ranickiego - przez sam fakt przywołania w programie nazwisk autorów i tytułów ich utworów - zwraca uwagę publiczności na omawianą twórczość. Nie ulega też wątpliwości, że w okresie targów frakfurckich cała niemieckojęzyczna prasa pełna była omówień i informacji o polskim pisarstwie. By jednak zdobyć pozycję na rynku, konieczna jest stała popularyzacja tej literatury. Sukcesy poszczególnych autorów - czy to Marii Nurowskiej (z pewnością dość głośnej, lecz jeszcze nie tak, by jej książki sprzedawano w księgarniach dworcowych), czy Andrzeja Stasiuka - kierują też uwagę na innych pisarzy Jednocześnie jednak nie ma w prasie niemieckiej jakiejś ogólnej wizji polskiej literatury, takiego jej obrazu, który - co mimo wszystko ma swoje znaczenie - potrafiłby ukazać całość, odtworzyć czy tylko zarysować obszar poszukiwań i wskazać owe główne idee, których niedostatek wytyka „papież” niemieckiej krytyki.\nNa taki obraz jednak trzeba będzie poczekać, gdyż znajdujemy się w okresie przemiany, której charakteru do końca określić się nie da. Bez wątpienia też nie tak prędko da się naszkicować nową - po tej, jaką dla całego ubiegłego stulecia nakreślił Dedecius - panoramę. Powoli wydaje się ona wyłaniać z takich książek, jak antologia prozy ułożona przez Aleksandrę Markiewicz czy antologia poezji autorstwa Doroty Danielewicz-Kerski, która w dwujęzycznej wersji ukazała się w roku 1999 pod tytułem Das Unsichtbare lieben - Kochać to, co niewidzialne. Już te dwie książki wskazują, że w obszar niemczyzny wkracza grupa autorów dotąd tu nieobecnych - nie tylko najmłodszych, choć niedawni debiutanci tu bez wątpienia dominują, lecz także pisarzy - jak Bohdan Zadura, Adriana Szymańska czy Piotr Sommer - pomijanych przedtem przede wszystkim dlatego, że ich utwory wpisywały się w inne niż utrwalona wizja „literatury walczącej” konteksty.\nArtykuł ukazał się w kwartalniku „Przegląd Polityczny” nr 49 (2001).


Donica technorattanowa na stelażu - ZIOŁOWNIK | Ogrodoneo.pl\n» Donica technorattanowa na stelażu - ZIOŁOWNIK\nwybierz Ziołownik bez systemu nawadniania i docieplenia Ziołownik z systemem nawadniania i dociepleniem\nDonica dostępna w dwóch wariantach - z systemem samonawadniania oraz dociepleniem lub bez systemu i docieplenia.\nDonica nie posiada nóżek zabezpieczających przed przecieraniem technorattanu. Jeżeli nie będzie stała na dedykowanym dla niej stelażu należy założyć nóżki aluminiowe dołączone luzem do donicy.\nOferta dotyczy donicy ze stelażem!!\nDonice bez stelaża można zakupić klikając tutaj


Kasia Dziurska ma cellulit - Wizaz.pl\nPoprzedni artykuł: Wake up and get ready: Magda Bereda Następny artykuł: Katosu szczerze opowiedziała o swojej operacji biustu. Fanki gratulują...\nKasia Dziurska jest jak każda z nas. Też ma cellulit!\nKobieta, 08.08.2019, 13:03\n, tagi: cellulit, Kasia Dziurska\nZauważyliśmy na udzie znanej trenerki i mistrzyni fitness charakterystyczną nierówność... I bardzo nas to ucieszyło! ;-)\nNiejedna kobieta z zazdrością patrzy na figurę Katarzyny Dziurskiej. Długie godziny spędzone na siłowni przyniosły rezultaty. Dziurska jest szczupła, umięśniona i silna. Okazuje się jednak, że nawet ciało zawodowej trenerki i mistrzyni fitness nie jest idealne. Na opublikowanym przez Kasię na Instagramie filmiku zauważyliśmy, że ma na udzie nierówność, która wygląda nam na pomarańczową skórkę...\nA post shared by Kasia Dziurska (@kasia_dziurska) on Aug 6, 2019 at 1:19pm PDT\nZobacz także: Trenerka fitness została skrytykowana za... cellulit!\nKasia Dziurska ma cellulit?\nDziurska opublikowała na Instagramie filmiki, które jej narzeczony nagrał podczas stretchingu. Musimy przyznać, że na szpagaty wykonywane przez Kasię patrzyliśmy z mieszaniną niepokoju i zazdrości. Wykonywane przez nią ćwiczenia nie wyglądały na przyjemne, a nam też nie było miło porównywać nasze sztywne i dalekie od ideału ciała do elastycznej i bardzo zgrabnej Dziurskiej.\nUwagę zwróciła jednak charakterystyczna nierówność na udzie trenerki. I z ulgą rozpoznaliśmy w niej pomarańczową skórkę. Oczywiście mamy świadomość, w takiej pozycji widoczność nawet najmniejszego cellulitu znacznie wzrasta i tak naprawdę Kasia jest w świetnej formie. Ale miło jest wiedzieć, że nawet ona nie jest doskonała! ;-)\nA post shared by Kasia Dziurska (@kasia_dziurska) on Jun 30, 2019 at 3:35am PDT\nZobacz także: Instruktorka pole dance, widząc to zdjęcie, była przerażona. Później stwierdziła, że to świetna okazja, żeby powiedzieć coś ważnego...\nDziurska nie jest pierwszą znaną trenerką, która pokazała swój cellulit. Niedawno (minimalną, ale jednak) pomarańczową skórką pochwaliła się Anna Lewandowska.\n19 sierpnia 2019, 03:22


Europa sercem światowej innowacyjności. Konferencja "WIRE 2012" w Krakowie | PORT – Polski Ośrodek Rozwoju Technologii\nEuropa sercem światowej innowacyjności....\nEuropa sercem światowej innowacyjności. Konferencja "WIRE 2012" w Krakowie\nJak sprawić, by europejskie regiony były podstawowym elementem europejskiej innowacyjności? Co robić, by miasta nadawały ton procesom rozwoju technologicznego na Starym Kontynencie? O tym dyskutowano podczas konferencji „WIRE 2012” w Krakowie. Jednym z panelistów podczas obrad był prof. Mirosław Miller, Prezes Zarządu Wrocławskiego Centrum Badań EIT+.\nBudowanie gospodarki opartej na innowacyjności i wiedzy to jedno z najważniejszych celów, które stawiają sobie państwa, regiony i miasta Unii Europejskiej. Takie działanie jest skuteczniejsze, gdy opiera się na synergii doświadczeń czy know-how. Okazją do wymiany wiedzy z tego obszaru była konferencja „WIRE 2012”, która odbyła się w dniach 4-5 czerwca br. w Krakowie.\nZaproszeni eksperci i naukowcy z całej Europy, podczas obrad, zastanawiali się, jak stymulować procesy promowania i wspierania innowacyjności. Dyskutowano też o formach ponadregionalnej współpracy w tym zakresie, a także o pomysłach na rozwijania technologicznych start-upów. Wrocławskie Centrum Badań EIT+ na tym polu może pochwalić się dużymi sukcesami. W ramach projektu Akcelerator EIT+ powołaliśmy aż trzynaście spółek innowacyjnych, których działalność opiera się na nowoczesnych technologiach.\nWrocławskie Centrum Badań EIT+, jako pierwszy w Polsce ośrodek typu Research and Technology Organization (RTO), w ciągu kilku lat działalności zapewnił sobie pozycję lidera krajowej innowacyjności. EIT+ cieszy się też renomą na arenie międzynarodowej i rozwija liczne wspólne projekty z takimi instytucjami, jak EIRMA, EARTO czy niemiecki Instytut Fraunhofera.\nO doświadczeniach EIT+, a także o realizowanych projektach, podczas konferencji opowiadał prof. Mirosław Miller, Prezes Zarządu. Prof. Miller był jednym z panelistów podczas sesji pt. „Miasta – huby innowacji”. W dyskusji wziął też udział Jan Olbrycht (poseł do Parlamentu Europejskiego), Christian Svanfeldt (Komisja Europejska), Paul Bevan (sekretarz generalny organizacji EUROCITIES z Belgii) i Wim A. Hafkamp (JPI Urban Europe, Holandia).\nPoniżej znajdą Państwo zapis wideo dyskusji panelowej z udziałem Prezesa Zarządu EIT+ prof. Mirosława Millera.\nAutor: Polski Ośrodek Rozwoju Technologii, Opublikowano: 18.01.2015


Szóstka zielona już wędruje\nopole.gosc.pl → Wiadomości z diecezji opolskiej → Szóstka zielona już wędruje\nSzóstka zielona już wędruje\tprzejdź do galerii\nZ parafii św. Michała Archanioła na Jasną Górę wyruszyło ponad 40 osób\tAnna Kwaśnicka /Foto Gość\nNa rogatkach Prudnika pątnicy z dwóch parafii połączyli się w jeden pielgrzymkowy szyk.\nOkoło 12.30, tuż po Mszy św. na placu przy kościele św. Michała Archanioła zebrali się ci, którzy zdecydowali się ruszyć na jasnogórską pielgrzymkę, i ci, którzy przyszli życzyć im bezpiecznej drogi.\n– Cieszy mnie, że w naszej grupie jest dużo młodzieży, wśród nich członkowie scholi, Ruchu Światło–Życie, a także ci, którzy byli zaangażowani w Światowe Dni Młodzieży – podkreśla ks. Dawid Górniak, jeden z trzech przewodników „szóstki zielonej”.\nDrugim przewodnikiem duchowym jest ks. Dariusz Domerecki, wikary z parafii Miłosierdzia Bożego, a trzecim – o. Waldemar Wołowski, kamilianin z Białej.\nPielgrzymi z tej trzeciej parafii dołączają do grupy już na szlaku, który pierwszego dnia wiedzie z Prudnika przez Lubrzę, Białą aż do Mosznej, gdzie jest nocleg.\nPątnikom z parafii św. Michała Archanioła specjalnego błogosławieństwa na 7-dniowe rekolekcje w drodze udzielił ks. proboszcz Stanisław Bogaczewicz. – Życzymy wam, aby był to czas błogosławiony, pełny łaski – podkreślał ks. Bogaczewcz.\nGrupa, śpiewając „Ruszaj, ruszaj, ruszaj tam”, wyruszyła w kierunku Jasnej Góry, zatrzymując się na kilka minut na rogatkach miasta, gdzie dołączyła do niej ponad 20-osobowa ekipa z parafii Miłosierdzia Bożego.\n– Pielgrzymka jest przede wszystkim duchowym przeżyciem, przynosi doświadczenie wspólnoty, doświadczenie żywego Kościoła. To trud, który umacnia i rozwija człowieka, kształtuje jego serce – mówi ks. Dawid Górniak. Podkreśla, ze pielgrzymka jest dla każdego, kto fizycznie podoła drodze. – Ci, którzy nie są w stanie przejść pielgrzymkowej trasy, mogą podjąć pielgrzymowanie duchowe. W naszej parafii są takie osoby. Przygotowaliśmy dla nich specjalne legitymacje, a także zachęciliśmy ich, by powierzyli nam swoje intencje – wyjaśnia ks. Górniak.\nPrudnik już w drodze\nW niedzielne popołudnie (14 sierpnia) na szlak 40. Pieszej Pielgrzymki Opolskiej na Jasną Górę wyruszyli pielgrzymi z dwóch prudnickich parafii: św. Michała Archanioła i Miłosierdzia Bożego. Przewodnikami w drodze są księża wikarzy: ks. Dawid Górniak i ks. Dariusz Domerecki. Za kilka godzin do "szóstki zielonej" dołączą pielgrzymi z Białej wraz kamilianinem o. Waldemarem Wołowskim. Zdjęcia: Anna Kwaśnicka /Foto Gość\ndodane 14.08.2016 16:14


Malta Festival Poznań. Zapadł wyrok. Ministerstwo zapłaci 300 tys. zł – Kronika24.pl\nwtorek, 19 października 2021, 14:58\nStrona Główna/WIADOMOŚCI/POLSKA/Malta Festival Poznań. Zapadł wyrok. Ministerstwo zapłaci 300 tys. zł\nMalta Festival Poznań. Zapadł wyrok. Ministerstwo zapłaci 300 tys. zł\nPlac Wolności, MFP 2018 (fot. K.Schubert)\nSąd Okręgowy w Warszawie przyznał Fundacji Malta kwotę 300 tys. zł wraz z odsetkami od Skarbu Państwa.\nMinisterstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie wypłaciło w 2017 roku dotacji celowej na organizację Malta Festival Poznań 2017.\nW ustnych motywach rozstrzygnięcia sąd wskazał, że zobowiązanie to miało charakter czysto kontraktowy, a zapisy umowy z 2015 roku na wypłatę dotacji celowych w latach 2016-2018 na organizację Malta Festival Poznań nie budziły wątpliwości. Sąd podkreślił, że umowa uprawniała Ministerstwo do zmniejszenia opłaty tylko w ściśle określonej sytuacji – jednak w tej sprawie nie miała ona miejsca. Sąd wskazał ponadto, że Ministerstwo już w 2015 roku wiedziało, że Oliver Friljić będzie kuratorem festiwalu, dlatego jego osoba nie mogła doprowadzić do nieprzyznania Fundacji Malta dotacji celowej.\nNa prośbę Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka, Fundację Malta reprezentują pro bono adwokaci z kancelarii Hogan Lovells.\nW trakcie pierwszej rozprawy, która odbyła się 25 marca br. w SO w Warszawie, pełnomocnik Fundacji wskazywał, że choć postępowanie dotyczy przede wszystkim kwestii niewykonania umowy przez Ministerstwo, to w sprawie mogło dojść do naruszenia zagwarantowanej w Konstytucji działalności swobody artystycznej poprzez wywieranie tzw. miękkiej presji. Radczyni prawna Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, która reprezentowała Ministerstwo, wniosła o oddalenie powództwa w całości wskazując, że Ministerstwo miało pełne prawo do nieprzyznania dotacji celowej na organizację festiwalu w 2017 roku. Sąd po uzyskaniu stanowisk stron w sprawie postanowił o zamknięciu rozprawy.\n„Sprawa ma charakter precedensowy. To jedna z pierwszych spraw w Polsce, w której nie przyznano dotacji celowej ze względu na konkretnego artystę” – mówił Adam Klepczyński z Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka. „Konstytucja RP gwarantuje każdemu wolność twórczości artystycznej i korzystania z dóbr kultury. W Polsce finansowanie kultury opiera się głównie na środkach krajowych, w związku z tym nieprzyznanie dotacji może być uznane za tzw. miękką cenzurę. Wywiera się w ten sposób presję na artystów, by zrezygnowali z pewnych działań, np. wystawiania jakiejś sztuki” – tłumaczył.\n„Minister Kultury i Fundacja Malta zawarli trzyletnią umowę o dofinansowanie festiwalu. Fundacja wywiązała się z wszystkich zobowiązań po swojej stronie. Minister bez jakichkolwiek podstaw nie spełnił swoich obowiązków umownych i odmówił wypłaty przyznanych środków. Fundacja oczekuje wyłącznie realizacji umowy. Pacta sunt servanda. Umowy wiążą wszystkich, a już w szczególności organy państwa i Ministra Kultury” – podkreślał mec. dr Wojciech Marchwicki z warszawskiego biura kancelarii Hogan Lovells.\nMinisterstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego o wyroku\nZgodnie z zapisami umowy z dnia 7 czerwca 2016 r., Fundacji Malta przyznano łącznie 900 000 zł na realizację Festiwalu w latach 2016-2018, po 300 000 zł na każdą edycję. Szczegółowe ustalenia finansowe, prawa i obowiązki stron precyzować miały odrębne umowy dotyczące każdej edycji festiwalu, sporządzone na podstawie wniosków o dofinansowanie złożonych odpowiednio w latach 2017 i 2018 r., zawierających koszty, źródła finansowania oraz harmonogram wydarzeń.\nW głównym wniosku Fundacji Malta zapewniano, że jest to „inkluzywne wydarzenie społeczno-artystyczne, włączające odbiorcę w dialog i działanie, otwierające go na doświadczenie sztuki”. Tymczasem dokonania i wypowiedzi Olivera Frljića stały w jaskrawej sprzeczności z takim założeniem. Reżyser publicznie deklarował, iż: „sztuka powinna zawsze przekraczać normy społeczne” oraz: „interesuje mnie bunt tej wspólnoty” (wywiad dla „Gazety Wyborczej” z 24.02.2017 r.), zaś swoimi działaniami wywoływał głębokie konflikty i falę protestów społecznych – począwszy od niedoszłej premiery „Nie-Boskiej komedii” w Starym Teatrze (jeszcze w roku 2013), poprzez „Naszą przemoc, waszą przemoc” na Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy we wrześniu 2016 r., aż po „Klątwę” w warszawskim Teatrze Powszechnym w 2017 r. Frljić swoimi działaniami więc nie tylko nie „otwiera odbiorcy na doświadczenie sztuki”, ale przeciwnie: zraża dużą część społeczeństwa do instytucji teatru. Tym samym udział Olivera FrIjića w Festiwalu Malta zrodził obawy o przebieg tego wydarzenia zgodny z założeniem przedstawionym we wniosku.\nW kontekście przytoczonych powyżej faktów, w ocenie ministra, wydarzenie, na którego realny kształt miał mieć wpływ Oliver Frljić, zagrażać mogło również podstawowym zasadom współżycia społecznego, których obrona w wymiarze kulturowym jest m.in. powinnością ministra kultury i dziedzictwa narodowego. Zdaniem ministra, spektakl teatralny może i powinien stawiać trudne pytania, prowokować do refleksji i dialogu, jednak w żadnym wypadku nie powinien funkcjonować jako detonator społecznego konfliktu, jak „dzieła” Frljića. W związku z tym, odwołując się do zobowiązań sformułowanych we wniosku Fundacji Malta, minister uznał, iż Festiwal pod kuratelą Oliviera Frljića nie gwarantuje „włączenia odbiorcy w dialog” i „otwarcia go na doświadczenie sztuki”, a może konfliktować znaczną część publiczności z teatrem i zniechęcić do udziału w tym wydarzeniu.\nTym samym, w ocenie ministra, wnioskodawca naruszył warunki umowy zawartej z MKiDN w oparciu o rzeczony wniosek. Z powyższych względów minister odmówił finansowania przez MKiDN edycji „Malta Festiwal Poznań 2017”. Fundacja Malta została o tym fakcie poinformowana pismem z dnia 8 czerwca 2017 roku. Jednocześnie MKIDN zadeklarowało gotowość do podjęcia rozmów mogących służyć dokonaniu zmian harmonogramowych w finansowaniu imprezy i przyznania wskazanych środków w latach przyszłych, pod warunkiem przestrzegania umowy, w szczególności pod względem braku zagrożeń dla norm społecznych, kulturowych i obyczajowych.\n(Malta F., MKiDN)\nMalta Festiwal Poznań Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego Poznań sąd wyrok\nRanking FIFA. Belgia pierwsza. Reprezentacja Polski bez zmian\nPierwszy miesiąc e-dowodu. Złożono ponad 323 tys. wniosków


Finał ARP i NASK Hackathon – 24 godziny, które zmieniają nasze życie - wGospodarce.pl\nOpublikowano: 14 października 2019, 14:16\nPodczas tegorocznego Kongresu 590 Agencja Rozwoju Przemysłu (ARP) wspólnie z NASK zorganizowały hackathon „Gold Bug Trophy”, którego tematem było bezpieczeństwo młodych użytkowników w sieci i ochrona naszych danych oraz naszego prawa do prywatności. Uczestnikom udało się wypracować w 24 godziny rozwiązania dla tych problemów, czym po raz kolejny udowodniono cudownie sprawczą siłę nowej formuły rozwiązywania współczesnych problemów przez hackathony, także tych na szczeblu administracji państwowej.\nWiele projektów działających obecnie w administracji publicznej zaczęła się na hackathonie. To m.in. nasza aplikacja mObywatel – powiedział podczas podsumowującego panelu „Hackathon jako efektywne narzędzie dla pozyskiwania talentów i innowacyjnych technologii” Marek Zagórski, minister cyfryzacji. Jak zaznaczył - hackathony to przestrzeń, w której twórcy innowacji mają szansę zaprezentować swoje projekty. Jeśli chcemy, aby Polska była krajem innowacyjnym potrzebujemy tych pomysłów – dodał.\nPrzed zespołami startującymi w hackatonowym konkursie postawiono dwa zadania od NASK i Agencji Rozwoju Przemysłu, w ramach tematu cyberbezpieczeństwa Polaków. Uczestnicy do wyboru mieli dwa wyzwania. Od NASK: stworzenie aplikacji na smartfony, która umożliwi wykorzystanie mechanizmów bezpieczeństwa dostępnych w Ogólnopolskiej Sieci Edukacyjnej (OSE), ale działające również poza zasięgiem WiFi OSE. Zadaniem od Agencji Rozwoju Przemysłu (ARP) wypracowanie wtyczki do przeglądarki internetowej, pozwalającej na dynamiczny monitoring i analizę, jakiego rodzaju informacje i treści o nas, użytkownikach urządzeń i Internetu, usiłują gromadzić odwiedzane serwisy – zadaniem wtyczki miało być umożliwienie blokowania zbierania przez te strony danych o nas. Na rozwiązanie tych zadań uczestnicy mieli 24 godziny.\nI udało się! Nagrodę główną, tj. 30 tys. zł, zwycięskiemu zespołowi TylkoSpokójNasUratuje. Jeden zespół młodych ludzi rozwiązał oba problemy w ciągu jednej doby! Stworzyli oni aplikację VPN na smartfony dzieci w wieku szkolnym, która ma być jeśli nie niemożliwa, to bardzo trudna do odinstalowania, w której rodzice będą mogli wybrać szereg funkcji i filtrów, które zabezpieczą telefon dziecka, w tym również w zakresie przeglądanych przez niego treści, także poza szkołą i poza szkolnym Internetem OSE. Druga aplikacją była wtyczka do przeglądarki, zgodnie z zadaniem postawionym przez ARP, która pozwalała na filtrowanie danych śledzących, które są wstrzykiwane w wykonywany przez nas ruch sieciowy na każdej stronie internetowej w naszych czasach. To może mieć miliardowe konsekwencje dla branży reklamy internetowej, ale też nie może być tak, że nie mamy – a nie mamy – dziś żadnej kontroli nad naszymi danymi osobowymi oraz nad danymi częściowymi, tzw. ciasteczkami. W dobie, kiedy dane stały się cennym towarem, a nasza aktywność w sieci jest obserwowana i profilowana po to by przewidzieć i wpłynąć na nasze zachowania, możliwość decydowania o sobie nabiera nowego znaczenia. Dane nie znają granic, ale to nie znaczy, że my nie powinniśmy móc decydować, gdzie i kiedy te granice postawić.\nARP jest jedną ze strategicznych instytucji rozwoju w PFR. Te rozwiązania, które powstały wczoraj są do wykorzystania przez nas również w różnych usługach, także growych, ale nie tylko. Na Podkarpaciu chcemy organizować podobne konkursy, żeby pokazać, że robimy coś ciekawego, bo to jest region, gdzie można realizować kreatywne przedsiębiorstwa z cyfrowej przeszłości. To dobre pomysły i działania zarówno na nasze własne potrzeby, ale także, by wspierać rozwój lokalnej przedsiębiorczości, by pokazać młodym ludziom, że to co wymyślają jest atrakcyjne i możliwe do wdrożenia w całym internecie – powiedział podczas panelu Dariusz Śliwowski, wiceprezes ARP.\nWcześniej nagrodę zespołom wręczył minister finansów, minister inwestycji i rozwoju Jerzy Kwieciński. - Chcemy, by cyberbezpieczeństwo było naszą polską specjalnością, byście mogli się wykazywać nie tylko w hackhathonach, ale również w innych płaszczyznach - w pracy dla rządu czy we współpracy międzynarodowej - powiedział wręczając nagrodę minister Kwieciński. Dodatkowo organizatorzy wyróżnili dwa zespoły: Brutus Security i Gumisie. Każdy z nich otrzymał 10 tys. zł. Ale hackathon, to działanie ad hoc. Minister Zagórski zapowiada, że ta – bardzo dobrze, jak widać, sprawdzająca się -forma pozyskiwania innowacyjnych rozwiązań z rynku będzie mieć niedługo charakter i kształt ustrukturyzowany i systemowy.\nTo jest tak naprawdę cel. Danie bezpośredniego i szybkiego kontaktu między tymi, którzy zamawiają, a odbiorcami. Następnym krokiem po hackathonie jest platforma, którą chcemy uruchomić. Będzie ona elementem stałym. Będziemy na niej tworzyli narzędzia, żeby ta oferta zapotrzebowania od administracji mogła spływać od każdego zdolnego i zainteresowanego zespołu – powiedział minister Zagórski. I to już powoli działa.\nHackathon Goldbug Trophy podczas Kongresu 590 to nie jedyny przypadek poszukiwania nowych, innowacyjnych rozwiązań dla określonych problemów. GovTech Polska to program realizowany od 2018 r. pod patronatem prezesa Rady Ministrów Mateusza Morawieckiego. Jego celem jest usprawnienie dialogu między sektorem publicznym, a innowatorami: przedsiębiorcami, start-upami, środowiskiem naukowym i obywatelami. Program łączy wszystkich, którzy za pomocą innowacyjnych technologicznie rozwiązań wspierają rozwiązywanie wyzwań, z jakimi mierzy się administracja, usprawniając tym samym efektywność działania sfery publicznej i podnosząc jakość życia obywateli. GovTech - platforma konkursowa, na której już dziś innowatorzy mogą zgłaszać się do konkursów na łączną sumę 5 mln zł, oraz Cyfrowa Piaskownica Administracji to tylko część proponowanych narzędzi wspierających rozwój rynku govtech w Polsce, tj. rynku nowoczesnych rozwiązań technologicznych dla sektora publicznego. GovTech wspiera również prezes Urzędu Zamówień Publicznych, który przy innej okazji niedawno sam stwierdził, że szukanie innowacji w ramach klasycznych postępowań przetargowych stanowiło duży problem. Formuła zamawiania przez konkurs, stanowi alternatywę dla klasycznego postępowania przetargowego.\nGovTech to tak naprawdę otwarcie na pomysły sensu largo. To nie jest tak, ze mamy monopol na wyzwania wagi państwowej. Nie, my mamy frajdę, że dzielimy się tymi wyzwaniami. Zapraszam do rejestracji na platformie GovTech.pl – to są takie hackathony, ale w trybie ciągłym. W GovTechu adminsitracja państwowa i spółki skarbu państwa otwierają się ze swoimi wyzwaniami i problemami na obywateli - powiedziała Justyna Orłowska, dyrektor GovTech Polska.\nHackathon jest słowem bardzo popularnym wśród młodych ludzi, zwłaszcza związanych w jakiś sposób z branżą startupów, ale – co do zasady – to po prostu konkursy. Konkursy, którym bacznie przyglądają się także największe firmy technologiczne.\nTo fajne podejście do szukania kreatywnych rozwiązań, a dla nas też sposób na szukanie świetnych ekspertów do naszych firm – ocenił Artura Wiza, wiceprezes Asseco Poland.\nJak podkreśla wiceprezes ARP, adresowanie tak trudnych i poważnych problemów do młodych ludzi ma wielki sens. Podczas gdy starsi specjaliści skażeni są niemocą i niechętnie podejmują rękawicę, to inaczej jest w przypadku młodych, ambitnych i zdolnych ludzi, bo oni lubią wyzwania i rozwiązywanie trudnych problemów.\nTrudne problemy wymagają szukania młodych ludzi, jeszcze nie skażonych odpowiedzialnością, bo w ten sposób można zmieniać świat. Nie mówię, że tak – dzięki naszym hackathonom - powstanie następny Google, ale ciekawe i potrzebne rzeczy już tak – powiedział Dariusz Śliwowski, wiceprezes ARP. – Poza tym, budowanie zaufania do własnego państwa, to chyba najważniejsze zadanie nas wszystkich. Do spółek skarbu państwa, agencji rządowych, dużych firm i nas, obywateli. Res Publica – wspólna rzecz. – podsumował Dariusz Śliwowski.\nCzy i jak to działa? Już niech ten jeden przykład wystarczy. Miasto Świdnik zainwestowało 20 tys. zł w hackathon, którego celem było uszczelnienie systemu opłat za wywóz śmieci. I tu również udało się. W wyniku wdrożonego rozwiązania konkursowego-hackathonowego zyskało 1 mln zł zwrotu z tej inwestycji w skali roku.


Firmy weselne z miasta Częstochowa, prezentujemy 38 profili.\nLokale weselne (10)\nOprawa muzyczna - Częstochowa\nZachęcamy do zapoznania się z ofertą firm z Częstochowy, dzięki którym Wasze wesele będzie niezapomniane. Z uwagi na to, że jest to jedna z najważniejszych chwil w życiu każdego człowieka, warto pomyśleć o jej uwiecznieniu przez dobrego fotografa ślubnego i sprawdzonego kamerzystę. Gdy już podejmiecie decyzję o ślubie, jedną z pierwszych rzeczy będzie wybór odpowiedniej sali weselnej. Takiej, która pomieści zaplanowaną liczbę gości. Jeśli oprócz stanu cywilnego będziecie chcieli zmienić również pracę, zapraszamy do zapoznania się z ofertami pracy w Częstochowie.\nOprawa muzyczna - firmy ślubne z miasta Częstochowa\nPolecane Dj Speedway\nOferujemy obsługę wesel i innych uroczystości rodzinnych oraz imprez okolicznościowych takich jak prywatki, osiemnastki, andrzejki, Sylwester, studniówki i inne. Polecamy bogaty repertuar muzyczny - lata 70, 80, 90, latino, salsę, disco itd...Proponujemy usługi wodzireja, który z doświadczeniem, pasją, wyczuciem, organ...\nPolecane Zespół muzyczny L-4\nWysoka jakość i spektakularna wydajność podczas imprezy na każdym poziomie. Nasi klienci mówią za nas. Pracujemy we wszystkich kierunkach muzycznych: rock, pop, jazz, muzyka klubowa, hip hop, muzyka lounge, muzyka etno, muzyka klasyczna. Korzystamy z niestandardowych rozwiązań oświetleniowych, dźwiękowych i reżyserskic...


Xlimit.pl - pobieranie premium z RS, HF, MU, FS itp. - Łukasz Tomczak\nOpublikowane w 22 listopada 2010 przez lukers\nRejestracja w serwisie nie wymaga podawania żadnych szczegółowych danych, jedyne co musimy podać to login, hasło, e-mail (na który otrzymamy link aktywacyjny), opcjonalnie login polecającego (np. lukers 🙂 ) oraz akceptować regulamin, który jest dosyć krótki i nie zawiera widocznych haczyków. Gdy już jesteśmy zalogowani możemy wypróbować serwis z przyznanych 200MB na start lub wykupić dodatkowy transfer za pośrednictwem 4 kanałów płatności DotPay, PayPal, Allegro i SMS. Ceny pakietów w zależności od transferu zawierają się w przedziale 1 – 130 zł (2 – 400 GB, co daje 50 – 33 gr za GB), dodatkowo regularnie pojawiają się premiowane zasilenia, gdzie w tej samie cenie otrzymujemy większy pakiet transferu, czasami nawet dwukrotnie.\nSerwis spełnia rolę pośrednika w pobieraniu, dlatego linki do plików, które chcemy pobrać wklejamy na stronie serwisu, gdzie po ich przetworzeniu otrzymujemy nowe linki, które możemy wkleić np. do jDownloader’a. Przetworzone w ten sposób linki są ważne przez 36 godzin, po tym czasie trzeba je ponownie przetworzyć, co wiąże się z naliczeniem ponownie transferu.\nPraca serwisu jako pośrednik może się okazać wąskim gardłem, ale jak na razie nie miałem większych problemów, pliki pobiera mi z maksymalną prędkością jaką gwarantuje mi moje łączę (~1,2MB/s), czasami zdarza się, że prędkość nie chce przekroczyć 100KB/s, ale rozwiązaniem tego jest zatrzymanie pobierania i jego wznowienie, prawdopodobnie zostaniemy przekierowani na inny serwer, który jest mniej obciążony. Do tej pory nie miałem problemów z uszkodzeniami plików, czy też problemem w dostępie do usługi.\nKorzystanie z tego typu serwisów jest idealne, dla osób, które pobierają pliki z różnych serwisów oraz osób, które pobierają z tego typu stron sporadycznie, ponieważ konto nie jest obciążone terminem ważności.\nJeśli jest ktoś zainteresowanym usługą może ją przetestować bez wykupowania transferu – wystarczy się zarejestrować i aktywować konto, a do testowanie otrzymamy 200MB transferu. Mój link referencyjny do rejestracji:\nRejestrując się przez powyższy link nic nie tracisz, a ja dostane 100MB transferu.\nKategorieInternet, Pozostałe, Strony, Usługi, Wszystko Tagifilefactory, fileserve, fs, hf, hotfile, megaupload, mix, mu, premium, rapidashare, rs, xlimit\n18 odpowiedzi na “Xlimit.pl – pobieranie premium z RS, HF, MU, FS itp.”\n29 marca 2011 o 07:01\nno to ode mnie +1 😉 faktycznie jest w miarę tanio.\nBeznadziejna strona. Jezeli chcecie odzyskac hasło to jest to wielki problem.\nbład strony, zły captcha, hasło nie przychodzi odrazu tylko po interwencji. BEZNADZIENY SERWIS jezeli chodzi o obsługe.\n10 sierpnia 2011 o 21:10\nUżywam go cały czas i jak na razie nie stwierdziłem większych uchybień. Fakt po zmianie designu strona troszkę straciła na usability, ale pobieranie nadal działa dobrze. Skoro @invert uważasz, że jest taki straszny to podaj jakąś sprawdzoną i dobrą alternatywę.\nJa też używam tej strony i jestem zadowolony, żadnych problemów, choć raz nie działał filesonic to jak napisałem do administracji reakcja była natychmiastowa i po 20 min już działało wszytko dobrze. Z odzyskaniem hasła tez nie miałem problemów a robiłem to już ze trzy razy więc nie wiem o co Ci gościu chodzi ?\nPingback: xLimit.pl – pobieranie plików z serwerów premium | MyNotebook - Bobiko's Blog\nxlimit awaria pisze:\n21 października 2011 o 19:13\nxlimit ma awarię. prawdopodobnie zgarnęli kasę i chcą spływać z rynku. mam u nich transfer za 500 zł, a NIC od kilku dni nie działa. Admin milczy, wystawił tylko ogłoszenie na główną „Awaria nie przyjmujemy płatności”. Nie można się z nikim skontaktować. XLIMIT TO ZŁODZIEJE złożę im sprawę (mieszkam w Anglii mam do nich blisko)\n21 października 2011 o 21:20\nZgodnie z przesłanym do wszystkich użytkowników e-mail’em wynika, że usługodawca ich wystawił i pracują nad własną wersją – osobiście polecam poczekać i obserwować sytuacje…\n22 października 2011 o 13:03\nTEz polecam poczekac, koles ich wystawil nie ich wina. A szkoda o naprawe zawsze w razie jakichkolwiek problemow support zawsze odpisywal i pomagal mi rozwiazac problemy takze polecam ich uslugi bo sa na b.wysokim poziomie.\n24 października 2011 o 23:11\nciekawa sprawa, xlimit nalezy do tej samej osoby co twojlimit, a niedawno twojlimit byl wystawiony na sprzedaz na allegro.. cos mi sie wydaje ze klienci zostana z niczym hehe\ntwojlimit.pl też nie działa i jest ten sam komunikat, co był rozsyłany do użytkowników xlimit. Poza tym, z tego co pamiętam to początkowo xlimit mial identyczny regulamin jak twojlimit.pl do tego stopnia, ze regulamin xlimit odnosił się do twojlimit.pl\n26 października 2011 o 16:04\nzarówno Xlimit jak i Twojlimit wznowiły działalność.\nI jak się mają wszyscy co się doszukiwali oszustwa??\nA sprawdzałem Xlimit i działa całkiem nieźle.\nxlimit ? pisze:\n3 listopada 2011 o 02:05\nhmm znowu sie cos dzieje ze strona padla na dobre ?\n3 listopada 2011 o 08:11\nZ tego, co widzę to działa…\n3 listopada 2011 o 09:20\nNie działa, działało……przekierowuje na home.pl, albo chłopcy się zwinęli albo….? hmmm..no właśnie, co albo?\nP.S. Delivery to the following recipient failed permanently:\n[email protected], czyli chłopcy się zwinęli\nNie wiem, ale ja przed momentem testowałem plik z fileserve i działa…\n3 listopada 2011 o 21:39\nok, działa znowu, dziwne to wszystko…:/\n23 listopada 2011 o 23:43\ndziała i XLIMIT i Twojlimt. Ciągnie lepiej niż przed awarią. W dodatku tylko na tych dwóch serwisach i jeszcze na jednym działa download z Fileserve’a, w reszcie serwisów w PL nie działa. Nie ma co płakać jednak.\nPoprzedni wpisPoprzedni Komórka jako modem do internetu\nNastępny wpisNastępne Dropbox – dodatkowa przestrzeń za darmo


Zarezerwuj transfer do Montreux na korzystnych warunkach\nPrzeniesienie do Montreux\nJak dostać się do Montreux, jeśli przyjedziesz na lotnisko w Genewie lub Zurychu? Odległość między nimi jest ponad 100 kilometrów. Zarezerwuj transfer na stronie GetTransfer.com. Przewoźnik spotka się z Tobą w strefie przylotu, przewiezie Twój bagaż i szybko dostarczy go do miejsca przeznaczenia.\nMontreux to starożytne miasto położone nad brzegiem Jeziora Genewskiego, u podnóża Alp. Jest to największe centrum turystyczne w Szwajcarii. Co roku w lipcu odbywa się popularny festiwal jazzowy "Montreux Jazz Festival", w którym występują popularni wykonawcy z całego świata.\n10 km od Montreux znajduje się zamek Chillon z XII wieku z bujnymi salami świątecznymi na oficjalne przyjęcia i pracującą kaplicą, w której znajdują się freski z XIV wieku. Jeśli chcesz zobaczyć główną atrakcję miasta, wynająć samochód z kierowcą. Oszczędzaj czas na drodze, aby poświęcić go zwiedzaniu pałacu.\nNieopodal brzegu Jeziora Genewskiego zbudowano fortecę La Tour de Pel z XIII wieku. Przez 300 lat broniła się przed wrogimi najazdami, była stroną wojny domowej i innych bitew o wolność i równość. Obecnie na terenie La Tour de Pele znajduje się Narodowe Muzeum Historyczne, gdzie organizują wystawy i opowiadają o zwyczajach i tradycjach ludowych.\nTuryści najczęściej wypożyczają rowery lub wolą spacery wśród licznych zabytków. W pobliżu hotelu Palace Montreux stoi rzeźba Vladimira Nabokova. Kiedy rosyjski pisarz wyemigrował do Szwajcarii, mieszkał tutaj przez ponad 16 lat. Na placu Marché góruje statua kultowego muzyka rockowego Freddiego Mercury. Fani artysty są ciągle na cokole.\nCodziennie w Montreux, od centrum do sąsiedniej dzielnicy, autobusy kursują od 06:30 do 21:00. Istnieją pociągi z głównego dworca kolejowego. Ponad 15 lotów łączy Montreux z Zurychu, Lozanny, Genewy i innych miast.\nZaplanuj swoje własne wycieczki krajoznawcze w Szwajcarii, ciesz się podróżą i oszczędzaj czas w drodze, dokonując rezerwacji transferu do Montreux na stronie GetTransfer.com.\nOśrodek narciarski Vilar-sur-Ollon znajduje się w dolinie Rodanu, w regio...\nLeisen to najbardziej słoneczny ośrodek narciarski w Szwajcarii, położony...


svchost.exe: Co to jest ten proces hosta? Dlaczego ładuje się system?\nPrzyjrzyjmy się popularnym pytaniom związanym z usługą hosta, czyli svchost.exe. W szczególności: co to jest svchost.exe? Dlaczego w Menedżerze zadań jest wiele procesów svchost.exe? Jak znaleźć nazwę usługi i opisy svchost? Dlaczego svchost.exe ładuje procesor, pamięć, dysk lub system jako całość? W Menedżerze zadań można zobaczyć nazwy, takie jak Usługa hosta, Host usługi lub svchost.exe. Pamiętaj, że to to samo.\nCo to jest svchost.exe w systemie Windows?\nSvchost.exe to nazwa hosta wspólnego procesu dla usług uruchamianych z bibliotek dołączanych dynamicznie. Zasadniczo svchost.exe zarządza usługami systemowymi uruchamianymi z bibliotek DLL. Co to znaczy? Na przykład prawdopodobnie zainstalowałeś gry na swoim komputerze i jeśli uruchomisz plik wykonywalny „.exe” w systemie Windows, instalacja tej gry rozpocznie się w zwykły sposób. Problem polega na tym, że nie można uruchomić pliku DLL bezpośrednio z systemu Windows w taki sam sposób, jak pliku wykonywalnego „.exe”. Zamiast tego używa opakowania załadowanego z pliku wykonywalnego. Tak narodził się proces Svchost.exe, który uruchamia bibliotekę DLL, która znajduje się w katalogu System32. Przykładami takich usług systemowych są: „Aktualizacje automatyczne”, „Zapora systemu Windows”, „Plug and Play”, „Usługa faksowania ”,„ Motywy systemu Windows ”i wiele innych.\nDlaczego jest uruchomionych tak wiele svchost.exe?\nPodczas uruchamiania systemu Svchost.exe sprawdza część dotyczącą usług w kluczu rejestru i tworzy listę usług, które musi załadować. Każda sesja Svchost.exe może zawierać grupowanie usług. Ma to na celu zmniejszenie liczby różnych uruchomionych usług i usprawnienie debugowania w razie potrzeby. Na przykład jeden proces svchost.exe uruchamia trzy usługi skojarzone z zaporą. Zgadzam się, wygodniej jest zobaczyć jeden proces niż trzy? Jeśli błąd wystąpi w jednej z trzech działających usług, znacznie ułatwia to debugowanie i rozwiązywanie problemów. Dotyczy to pozostałych usług, które svchost.exe może załadować i zgrupować w jedną.\nGdzie sprawdzić, jakie usługi uruchamia się svchost.exe\nMożesz poszukać w edytorze rejestru usług uruchamianych przez svchost.exe. Aby to zrobić, naciśnij Win + R i wpisz regedit, aby uruchomić Edytor rejestru. Następnie podążaj ścieżką:\nMożesz zauważyć, że otworzyłem DcomLaunch i jest w nim 7 powiązanych usług, które będą widoczne jako jeden proces svchost.exe .\nListę usług powiązanych z svchost.exe można również sprawdzić za pomocą wiersza poleceń. Aby to zrobić, uruchom wiersz poleceń jako administrator i wprowadź polecenie:\nMożesz zauważyć, że svchost.exe uruchamia 4 usługi i łączy je w jedną. Nie można również łączyć, jak w przykładzie PlugPlay.\nsvchost.exe ładuje system - procesor, pamięć lub dysk\nKiedy zobaczysz w Menedżerze zadań, że usługa hosta ( svchost.exe ) ładuje system, w szczególności procesor, pamięć lub dysk, może to nie być to, co sobie wyobrażałeś i mogą zostać załadowane zupełnie inne usługi. Na przykład uruchamiamy aktualizacje systemu Windows 10 w centrum aktualizacji, a svchost.exe załaduje procesor, pamięć lub dysk do prawie 100%. Po zainstalowaniu aktualizacji proces svchost.exe nie będzie już ładował systemu. W innym przypadku można uruchomić automatyczne sprawdzanie przez program Windows Defender iw tym momencie system uruchomi się do 70-90%. Musisz tylko poczekać. W innych przypadkach może to być wirus.\nJak dowiedzieć się, jaka usługa jest powiązana z svchost.exe\nNaciśnij Ctrl + Shift + Esc, aby otworzyć Menedżera zadań. Następnie zobaczmy, co dokładnie mamy pod obciążeniem. W moim przypadku widzę, że Service Host: Local System ładuje mój dysk. Rozwiń listę „Host usługi” i jest tam kilka usług. Rzuciłem okiem i stwierdziłem, że jest taka usługa jak „ Windows Update ”, po czym przeszedłem do ustawień centrum aktualizacji i stwierdziłem, że są instalowane nowe aktualizacje dla systemu. Poczekam, a mój dysk, po zakończeniu wszystkich procesów aktualizacji, przestanie się ładować.\nNa przykład, jeśli nie wiesz, która usługa znajduje się na liście „Hosty usług”, kliknij usługę prawym przyciskiem myszy i wybierz opcję „ Otwórz usługę ”. Znajdziesz tam opis tej usługi i do czego służy. Aby opisać tę usługę, możesz również wybrać opcję „Wyszukaj w Internecie”.\nJak sprawdzić, czy svchost.exe jest wirusem\nZłośliwe oprogramowanie może załadować system do 80%. W szczególności wirus może mieć dokładnie taką samą nazwę jak svchost.exe. , Otwórz Menedżera zadań, naciskając Ctrl + Shift + Esc i kliknij prawym przyciskiem myszy usługę hosta, która Twoim zdaniem jest wirusem. Następnie wybierz „Otwórz lokalizację pliku” i jeśli svchost.exe znajduje się w katalogu C: \_ Windows \_ System32 , to nie jest wirusem. Polecam również korzystanie ze skanera antywirusowego, takiego jak Zemana.


Tak na Tumbler girl | Blog Maddy\nTak na Tumbler girl\nZestaw typowej tumbrl Girl zna każda współczesna nastolatka, więc idąc za tym co modne, bo przecież jak by inaczej. Nic innego tak dobrze się nie sprzeda. Co z tego, że większość śmieje się z takiego wizerunku, jednocześnie i ślepo naśladując go. Taka mała sprzeczność, z którą i tak nic nie zrobimy. Zachowując się jak blogerka modowa, wypada powiedzieć co mam na sobie. Otóż dwa looki, jeden luźny drugi bardziej elegancki, a żeby było zabawniej i mniej przebierania postanowiłam zachować motyw luźnych spodni.\nI to tyle, bez morału? Dla chcącego nic trudnego, morał zawsze można znaleźć. Blog jest w fazie trochę skomplikowanej, bo muszę zacząć pracować nad nim od nowa, żyję z myślą że może kiedyś mi się to uda. Zdjęcia studyjne, co z resztą widać.\nSuzaneCathrine 8 października 2016 07:54\nU mnie jest parę dziewczyn, typowych TUMBLR GIRL. Ten wygląd, ubiór. Masakra.\nKarlee 8 października 2016 13:36\nBardzo ładne oba zestawy :)\nŚwietnie prezentuje się ta czarna bluzka :)\nKarolina taak 8 października 2016 15:01\nMateusz Kossakowski 8 października 2016 15:09\nTumblr girl chyba są uż trochę nudzące, trochę jest tego za dużo, ale jeśli chodzi o twój styl, to na pewno jesteś bardziej oryginalna od nich :)\nanonimoowax 8 października 2016 15:20\nPodoba mi się ta bluzka z wiązaniami <3\nVanillia 8 października 2016 16:18\nBardzo ładna czarna koszula :)\nJulaa Julka 8 października 2016 17:05\nŚliczne stylizacje , pierwsza podobała mi się najbardziej :)\nKasia Pasiut 8 października 2016 20:58\nTUMBLR GIRL w mojej sql jest naprawdę dużo... Zamiast mieć swój własny styl, wyglądają jak co 2-3 osoba spotkana na ulicy ;-;\nJenika Jenika 8 października 2016 22:12\nMoim zdaniem nic nam do tego jak kto się ubiera, ale śmieszne jest że wszystkie te dziewczynki wyglądają identycznie- widzę to po swojej młodszej siostrze, kiedy przychodzi z koleżankami do domu. Pozdrawiam i zapraszam serdecznie\nNicky 8 października 2016 23:58\nAle świetnie wyglądasz ^^ Zdjęcia wyszły przecudownie ♥♥\nMayyflower 9 października 2016 10:41\nŚwietne zdjęcia :) Ta bluzka z kosmitą jest super :)\nMagda B 9 października 2016 11:14\nSuper sesja!! :)) Pozdrawiam i zapraszam na:\nDoris San 9 października 2016 14:33\nObie stylizacje bardzo mi się podobają. Nic dodać, nic ująć :)\nŚwietne zdjęcia! Pozdrawiam i dziękuję za odwiedziny ♥\nNippi 9 października 2016 19:33\nWiązana bluzeczk jak dla mnie rewelacja !\nMilena B 9 października 2016 21:32\nJa uważam, że pojęcie "tumblr girl" każdy może rozumieć inaczej. Jedni twierdzą, że o byciu tumblr świadczą superstary, inni wyrysowane brwi lub jeszcze coś innego.\nsuper stylizacje, uwielbiam taki styl\nale ta bluzka ufo miażdży, sama obie podobną zamówiłam <3\nRzetelne Recenzje 10 października 2016 10:57\nBardzo fajne stylizacje kochana, poklikałam - 15,99$, 6,99$, 18,99$, 29,99$ :)\nJUST EMSi 10 października 2016 22:24\nswiente stlizacje (rzecz jasna poklikane)\nuwielbiam twoje wyczucie mody :)\nco powiesz na wspolna obserwajce? daj znac u mnie, a zaczne :)\nMikijiu 11 października 2016 15:43\nCiekawe stylizacje. Mi osobiście moda na 'tumblr' kojarzy się z późną podstawówką i gimnazjum :)\nSara Dunaj 11 października 2016 17:18\nNa ten temat nie będę się wypowiadała. Tak jak piszesz, można się wszędzie doszukać morału, więc pozwolę zachować dla siebie, gdyż wszyscy wszystko wiemy ;)\nAgnieszka Koteluk 11 października 2016 19:25\nOsobiście uważam, że "tumblr girls" są okej, o ile nie są całkowitymi tumblerkami. Mieć choker ok, mieć superstary ok, mieć dziury w spodniach ok, ale wszystko na raz to pomieszanie z pogmatwaniem.\nPatrycja-blogg 11 października 2016 19:33\nCzarna koszulka jest rewelacyjna! :)\nKlaudka 11 października 2016 20:19\nPięknie wyglądasz :D Super stylizacje :)\nchillout 11 października 2016 20:55\nmi osobiście ten styl się podoba, ale wiadomo nic do przesady :)\nAgata Kądziołka 12 października 2016 18:54\nSesja wygląda bardzo profesjonalnie :)\nWiktoria S 13 października 2016 19:39\nBardzo modny post zauważyłam, że dużo dziewczyn ubiera się podobnie nikt nie ma swojej odmienności, którą można zobaczyć było kiedyś :* Bardzo podobają mi się zdjęcia :)\nXiya Valentina 13 października 2016 22:45\nPięknie, obie wersje świetne, a spodnie pasują praktycznie do wszystkiego ;-)\nClaudeeen 14 października 2016 19:27\nAleksandra Pasińska 14 października 2016 21:11\nZAPRASZAM DO SIEBIE: https://photoalexx.blogspot.com/\nAmely Rose 15 października 2016 12:09\nSzalone ale Prawdziwe ;3 15 października 2016 12:13\nŚliczne rzeczy, ta biała koszulka najbardziej mi się podoba ;)\nMadas Patras 15 października 2016 15:45\nBardzo fajne spodnie. Chciałabym taką koszulkę z ufokiem :)\nAsia Janiszewska 15 października 2016 18:02\nJulia Kaźmierska 15 października 2016 22:55\nOsobiście nie przepadam za takim tumblerowym stylem. Co druga dziewczyna jest ubrana jednakowo, nic ciekawego. W twoim wydaniu prezentuje się to chyba o poziom w górę pod kątem odmienności. Wersja z czarną koszulą zdecydowanie w moim stylu!\nankuuls 22 października 2016 19:50\nZdjęcia są super, podobają mi się te stylizacje i pasują do Ciebie :)\nA co w stylu "tumblr" mnie wkurza? Superstary na kazdym zdjęciu!\nStyleLove.pl 28 listopada 2016 16:50\nPrześlicznie wyglądasz. Idealna stylizacja <3


Wojewódzkie rozpoczęcia – KOMENDA GŁÓWNA\nKOMENDA GŁÓWNA > Z kraju > Wojewódzkie rozpoczęcia\nUczestnicy OHP w całej Polsce rozpoczęli rok szkoleniowy 2019/2020.\nUroczysta inauguracja Podkarpackiej WK odbyła się 11 września w Ośrodku Szkolenia i Wychowania w Iwoniczu.\nMłodzież razem z kadrą OHP i zaproszonymi gośćmi zgromadziła się na mszy świętej w kościele parafialnym pod wezwaniem Wszystkich Świętych w Iwoniczu, sprawowanej przez ks. proboszcza Kazimierza Gierę, ks. katechetę Michała Bestera oraz duszpasterza wojewódzkiego OHP ks. Czesława Matułę. Wychowankowie OHP czytali Słowo Boże, modlitwę wiernych i przynieśli w procesji dary ołtarza. Po mszy świętej uczestnicy uroczystości przemaszerowali do iwonickiego Ośrodka, gdzie nastąpiła dalsza część programu.\nPo odśpiewaniu hymnu głos zabrał Wojewódzki Komendant OHP Jerzy Cypryś, który przywitał gości, a wśród nich: wicewojewodę podkarpackiego Lucynę Podhalicz, wicestarostę powiatu krośnieńskiego Andrzeja Guzika, Komendanta Miejskiej Policji w Krośnie młodszego inspektora Leszka Buryłę, podinspektora Alinę Pieniążek z Wydziału Prewencji Komendy Wojewódzkiej Policji w Rzeszowie, p.o. dyrektora Zespołu Szkół przy OSiW w Iwoniczu Monikę Muller, uczestników oraz kadrę OHP, a także nauczycieli.\nDo zebranych swoje słowo skierowała wicewojewoda Lucyna Podhalicz, która zachęcała młodzież do tego, aby nigdy nie traciła nadziei, nawet wtedy, kiedy przyjdzie jej zmierzyć się z bardzo trudnymi sytuacjami życiowymi, żeby umiała wyznaczyć sobie cele i dążyć do nich, a pomocą będą im służyć m.in. wychowawcy, doradcy zawodowi czy pośrednicy pracy. Głos zabrał również wicestarosta powiatu krośnieńskiego Andrzej Guzik, który podkreślił, że w dążeniu do wyznaczonego celu potrzebna jest również dobra współpraca jednostek OHP z dyrekcją i nauczycielami szkół.\nZ kolei aspirant Jerzy Ossoliński z Wydziału Prewencji KWP w Rzeszowie omówił zagrożenia w przestrzeni wirtualnej. Przestrzegł przed mową nienawiści, hejtem, złym postępowaniem w cyberprzestrzeni, które może naruszać dobra osobiste innych i w ten sposób stać się przestępstwem karanym przez prawo.\nNa zakończenie absolwentka iwonickiego Ośrodka Sylwia Widz wykonała dwie piosenki „Kocham Cię życie” Edyty Geppert oraz „To co mam” Anny Jantar. Zebrani zaśpiewali wspólnie „Barkę”, oddając tym samym cześć Patronowi Ochotniczych Hufców Pracy –świętemu Janowi Pawłowi II.\nUczestnicy OHP, kadra pedagogiczna oraz zaproszeni goście brali udział w odbywającym się 10 września w 11-23 Hufcu Pracy w Słupsku Wojewódzkim Rozpoczęciu Roku Szkoleniowego 2019/2020.\nW swoim wystąpieniu Wojewódzki Komendant OHP Adam Matuszewski zachęcał młodzież do kształtowania własnego rozwoju zawodowego i zdobywania nowych umiejętności. Z kolei przedstawicielka Rady Młodzieży słupskiego 11-23 hufca Natalia Kottlenga życzyła kadrze OHP, nauczycielom i pracodawcom wielu sukcesów w życiu zawodowym.\nCzęść oficjalną uroczystości zakończyło pożegnanie komendanta miejscowego hufca Bogumiły Biechońskiej, która przeszła na zasłużoną emeryturę. Wręczając kwiaty Wojewódzki Komendant OHP Adam Matuszewski podziękował Jej za zaangażowanie i dziewiętnastoletnią pracę w Ochotniczych Hufcach Pracy. Podziękowania za kilkanaście lat współpracy złożył też komendant sąsiedniego 11-19 Hufca Pracy Piotr Wojciechowski.\nW części artystycznej wystąpiła młodzież, która śpiewem i recytacją wierszy powitała nowy rok szkoleniowy 2019/2020. Wojewódzkie Rozpoczęcie Roku Szkoleniowego było szczególnie ważne dla młodych ludzi rozpoczynających przygodę z OHP. Jest to okazja do poznania tradycji i zwyczajów hufca oraz nawiązania pierwszych znajomości.


Sos do sałatek koperkowo-ziołowy BIO 10 g Biomaniak - Sklep ze zdrową żywnością\n» Sos do sałatek koperkowo-ziołowy BIO 10 g\nSos do sałatek koperkowo-ziołowy BIO 10 g\nKod produktu: M288\nMieszanki Dary Natury powstają ze specjalnie wyselekcjonowanych, najwyższej jakości, ręcznie pakowanych składników. Sos sałatkowy koperkowo – ziołowy to kompozycja najwyższej jakości ekologicznych ziół i przypraw takich jak koperek, pigwowiec, natka pietruszki i wiele innych. 100% naturalnych i ekologicznych składników. Gotowa mieszanka do przygotowania sosu przyspieszy przygotowanie ulubionych sałat. Sos jest produktem ekologicznym pochodzącym z gospodarstwa ekologicznego, w którym nie używa się środków chemicznych.\nkoperek* 22%, pigwowiec* natka pietruszki*, cebula*, sól kamienna, koper włoski*, cukier trzcinowy*, oregano*, bazylia*, pieprz czarny*, sok z pigwowca*, skórka z cytryny*, trawa cytrynowa*


BRUDNE SKARPETKI - Mężczyźni, Motocykle, Porady - Logo24.pl\nkomentowaniem stanu pogody (pozdrawiamy w tym miejscu Annę Jurksztynowicz!). Z materiału wynika jasno, że gdy rzucasz niedbałe: "Oho, ale dzisiaj chłodno", brzmisz niemal jak Clint Eastwood w "Brudnym Harrym". Trochę jesteśmy zaskoczeni, bo zawsze słyszeliśmy, że mężczyzna nie powinien\ncóreczki. Usprawiedliwiany na rozmaite sposoby infantylizm kobiety zbierze okrutne pokłosie - w twoim łóżku zamiast brudnych skarpetek i okruszków po czipsach będą się walać zabawki. Jedyny miś, jakiego tolerujemy, to Flat Eric, kumpel francuskiego producenta płaskich bitów Mr. Oizo. Ostatnio widziany jako


Ekonomista ceniony w Polsce i za granicą, wybitna osobowość sceny polityczno-gospodarczej okresu transformacji ustrojowej w Polsce, a także nauczyciel akademicki, publicysta, społecznik i aktywista angażujący się w sprawy publiczne.\nAbsolwent Szkoły Głównej Planowania i Statystyki, w 1971 roku obronił doktorat na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, a w 1978 roku uzyskał habilitację w zakresie międzynarodowej ekonomii politycznej. Specjalizował się w komparatystyce systemowej, makroekonomii, ekonomii instytucjonalnej oraz międzynarodowych stosunkach gospodarczych.\nProfesor Winiecki związany był z wieloma ośrodkami naukowymi, takimi jak: Zakład Polityki Gospodarczej Centrum Informacji Naukowej Technicznej i Ekonomicznej, Polski Instytut Spraw Międzynarodowych, Zakład Nauk Zarządzania Polskiej Akademii Nauk, Instytut Pracy i Spraw Socjalnych oraz Katolicki Uniwersytet Lubelski. Był profesorem i kierownikiem Katedry Międzynarodowych Stosunków Gospodarczych na Europejskim Uniwersytecie Viadrina we Frankfurcie nad Odrą, dziekanem i profesorem Wyższej Szkoły Informatyki w Łodzi, wykładał również na Uniwersytecie Aalborgu w Dani oraz w Wyższej Szkole Europejskiej im. ks. Józefa Tischnera w Krakowie. W latach 2003-2016 zajmował stanowisko profesora nadzwyczajnego i kierownika Katedry Międzynarodowych Stosunków Gospodarczych w Wyższej Szkole Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie.\nJako niestrudzony propagator ekonomii rynkowej otrzymał w 1992 roku Nagrodę Kisiela. Za swój dorobek naukowy w 2001 roku uzyskał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Gdańskiego, a za działalność wzmacniającą pozycję Polski na arenie międzynarodowej – Odznakę Honorową „Bene Merito” nadawaną przez Ministra Spraw Zagranicznych (2012).\nProfesor Winiecki to pierwszy historycznie reprezentujący Polskę (1991–1993) członek Rady Dyrektorów i Dyrektor Wykonawczy w Europejskim Banku Odbudowy i Rozwoju. Członek Rady Polityki Pieniężnej w latach 2010–2016, członek Politycznego Komitetu Doradczego przy Prezydencie RP (1991), doradca ekonomiczny NSZZ „Solidarność” (1985-1989). Jeden z fundatorów i założycieli (1990) Centrum im. Adama Smitha, gdzie do 1994 roku pełnił funkcję jego pierwszego prezydenta. Współzałożyciel (1993) TEP – Towarzystwa Ekonomistów Polskich i jego długoletni przewodniczący.\nPasją Profesora Winieckiego było też krzewienie wiedzy ekonomicznej i ideałów wolności wśród młodzieży akademickiej i nauczycieli szkół średnich. Za tę ostatnią działalność kierowane wówczas przez niego Towarzystwo Ekonomistów Polskich zostało w 2007 roku nagrodzone przez amerykańską Atlas Foundation specjalną międzynarodową nagrodą im. Sir Antony’ego Fishera dla najbardziej innowacyjnych projektów w skali światowej.\nJeden z najczęściej cytowanych polskich ekonomistów, autor ponad 100 prac naukowych publikowanych w Polsce i w wydawnictwach zagranicznych. W ostatnich latach życia Profesor opublikował kilka bardzo ważnych książek: w 2014 roku „Economic Futures of the West” (Edward Elgar Publishing), w 2015 roku „Memoirs of a (Highly) Political Economist” (Wydawnictwo Peter Lang). W 2016 zdążył jeszcze wydać w Central European University Press „Shortcut or Piecemeal: Economic Development Strategies and Structural Change” – książkę, w której podsumował swoje wieloletnie rozważania nad rozwojem gospodarczym.\nProfesor Jan Winiecki zmarł 7 czerwca 2016 roku.\nW celu upamiętnienia osoby Pana Profesora instytucje najbardziej związane z tym wybitnym ekonomistą, tj. Towarzystwo Ekonomistów Polskich (TEP), Wyższa Szkoła Informatyki i Zarządzania z siedzibą w Rzeszowie oraz Uniwersytet Gdański, podjęły się organizacji Ogólnopolskiej Konferencji Naukowej im. prof. Jana Winieckiego (pierwsza edycja 26-27 listopada 2020 r. w Sopocie, online, a druga edycja 2-3 czerwca 2022 r. w Rzeszowie). Temat konferencji: „Gospodarka bez ekonoma – którędy do dobrobytu?” odnosi się do tytułu książki pod red. prof. Winieckiego, jaka ukazała się w 1999 roku. Celem organizacji tego wydarzenia jest propagowanie myśli i dorobku naukowego Profesora, który cieszył się powszechnym uznaniem zarówno na arenie polityczno-gospodarczej, jak i w środowisku akademickim. Logo konferencji zostało zaprojektowane przez studentkę WSIiZ kierunku Grafika komputerowa i produkcja multimedialna.\nNa cześć Pana Profesora w Wyższej Szkole Informatyki i Zarządzania z siedzibą w Rzeszowie od 2017 roku organizowany jest również „Konkurs im. Prof. Jana Winieckiego” na najlepszą pracę dyplomową dotyczącą problematyki ekonomicznej, społecznej lub stosowania nowoczesnych rozwiązań w gospodarce.


Dotarliśmy na Gamescom\nPo niemałych perypetiach związanych z komunikacją miejską w Niemczech, ostatecznie dotarliśmy. Miał być powitalny materiał wideo i być może jeszcze będzie, dajcie mi tylko...\nDaniel Klos17 sierpnia 2016\nOd Zaginięcia Ethana Cartera mniejsi developerzy podłapali pomysł tworząc nową niszę. PC’ty, z racji braku odpowiedników, bądź ich bardzo znikomej ilości na konsolach, zaczęły...\nDaniel Klos16 sierpnia 2016\nSerwery No Man’s Sky będą czyszczone przed premierą\nNo Man’s Sky, dziecko Hello Games, wyszło pobawić się z resztą świata nieco przed czasem….Na portalu eBay zostały sprzedane wczesne kopie gry, jak się...\nDaniel Klos7 sierpnia 2016\nTequila Works w 2012 roku wydało Deadlight, które doczekało się wersji Director’s Cut, nowych animacji, wyższej rozdzielczości, dostępności na ósmej generacji oraz dodatkowego trybu...\nDaniel Klos5 sierpnia 2016\nPotwierdzona data wydania Gravity Rush 2!\nDawny hit, początkowo ekskluzywny dla handhelda Sony’ego doczekał się sequela na stacjonarnej konsoli obecnej generacji. Co z tego wyjdzie? Pierwszy Gracity Rush był świetnie przystosowany...\nDaniel Klos19 lipca 2016\nSiódmy epizod Minecraft: Story Mode dostępny pod koniec lipca\nCzy na sali są obecni fani Minecraft: Story Mode? Mamy dla was informacje, już pod koniec lipca w wasze ręce może wpaść siódmy sezon...\nDaniel Klos18 lipca 2016\nSpellcrafter – recenzja\nJujubee, rodzime studio słynące raczej z produkcji mobilnych postanowiło zrobić coś większego. Tak oto narodził się Spellcrafter, jedna z niewielu gier która…posiada błędnie zapisany...\nDaniel Klos28 czerwca 2016\nWatch Dogs 2 – Możliwe ukończenie gry bez zabijania\nDanny Belanger udzielając wywiadu dla oficjalnego bloga Playstation wyjawił jedną z większych różnic między Watch Dogs 2 a jego poprzednikiem. Mianowicie, całą grę będzie można...\nDaniel Klos26 czerwca 2016\nCD Red Projekt zaistniał na ogólnoświatowej scenie gamingowej dzięki pierwszej części przygód Wiedźmina, zainspirowanej prozą Andrzeja Sapkowskiego. Od tamtego czasu, cały świat wyczekiwał kolejnych...\nDaniel Klos21 czerwca 2016\nShadwen – recenzja\nStudio Frozenbyte przy okazji stworzenia Trine pokazało, że potrafi zrobić naprawdę dobrą grę. Z tą myślą sięgając po Shadwen byłem pełen pozytywnych myśli. Niestety,...\nDaniel Klos3 czerwca 2016\nTeksańskie studio Id software zapisało się na kartach światowego gamingu grubym markerem tworząc takie hit jak Wolfenstein czy zapoczątkowaną w 1993 roku serię Doom, która...\nDaniel Klos29 maja 2016\nThe Culling – czyli gramy w Igrzyska Śmierci\nSama ekranizacja nigdy mnie do siebie nie przekonała. Co prawda film z grą nie ma nic wspólnego, niemniej uzasadnione jest doszukiwanie się pewnych…inspiracji. Studio Xaviant...\nDaniel Klos26 maja 2016\nAgent 47 tym razem wyruszy do Marrakeszu (miasto w zachodnim Maroku), a stanie się do 31 Maja. Po Paryżu i Sapienz’ie będzie nam dane...\nDaniel Klos25 maja 2016\nPo prezentacji na Gamescom’ie w 2014 roku byłem przekonany, że Quantum Break, najnowsza produkcja studia Remedy Entertainment, znanego z pierwszych dwóch Max Payne’ów oraz...\nDaniel Klos22 maja 2016\nEaster Egg w Uncharted 4 – Zapowiedź nowego The Last Of Us?\nEpilog w Uncharted 4 skrywa dość ciekawego i pominiętego przez wielu graczy Easter Egg’a. Mianowicie, w pokoju Cassie znajduje się plakat który przedstawia coś...\nDaniel Klos21 maja 2016\nAktor użyczający głos amerykańskiemu Nathanowi Drakeowi Nolan North (Polskim jest oczywiście Jarosław Boberek) w wywiadzie dla The Vulture Nolan powiedział: „W zależności od tego ile pieniędzy...


Dziś premierę ma książka Lee Frosta zatytułowana "Inspiracje fotograficzne". Znajdziemy w niej porady skierowane do wszystkich, którzy opanowali już podstawy fotografii i szukają sposobów, aby ich zdjęcia stały się ciekawsze. Autor przybliża nam techniki i metody, które pomogą w poszerzaniu własnych horyzontów twórczych i ćwiczeniu umiejętności patrzenia.\nTę książkę napisałem po to, by pomóc ci ominąć czarną dziurę niemocy twórczej i zaoferować zbiór inspirujących pomysłów, które pozwolą utrzymać twoją pasję fotograficzną przy życiu. Techniki polegające na wykorzystaniu nietypowego sprzętu, wymagające użycia oryginalnych bądź niecodziennych aparatów oraz propozycje fotografowania określonych tematów zachęcą cię do poszerzania horyzontów twórczych i ćwiczenia umiejętności patrzenia w celu wykształcenia wprawnego fotograficznego oka. Ze wszystkich przedstawionych tu metod korzystałem wielokrotnie i wypróbowałem ich skuteczność podczas robienia zdjęć, mogę więc z całym przekonaniem powiedzieć, że ta książka znacząco poprawi twój warsztat! Otworzy ci także oczy na niezwykły potencjał fotografii; umożliwi artystyczną ekspresję i swobodne wyrażanie samego siebie. Dzięki temu znajdziesz się na wiodącej do nowych odkryć ścieżce, którą będziesz już zawsze podążał - pisze Lee Frost.\nKsiążkę poleca Wojciech Tkaczyński: Kiedy już nauczymy się robić zdjęcia poprawne pod względem technicznym, przychodzi pora na zastanowienie się, jak sprawić, żeby nasze fotografie były interesujące dla odbiorców. Wbrew pozorom znalezienie odpowiedzi na to pytanie nie jest łatwe. W grę wchodzi bowiem owa (znienawidzona przez niektórych) kreatywność. Czy można się jej nauczyć? Można. Trzeba tylko zacząć oglądać świat w nowy sposób. Książka Lee Frosta jest świetnym wprowadzeniem do takiego świeżego spojrzenia. Znajdujemy w niej przykłady realizacji pięćdziesięciu całkowicie różnych projektów fotograficznych. Można je traktować jako ćwiczenia do odrobienia. Wykonując je, rozszerzymy własne horyzonty fotograficzne. Książkę Frosta można również traktować jako zbiór esejów dotyczących różnorodnych punktów widzenia na twórczość fotograficzną. Jej zaletą są nie tylko interesujące zdjęcia, lecz także świetny tekst. Już sama lektura otworzy nam oczy na nowe aspekty fotografii. Inspiracje fotograficzne można polecić wszystkim fotografującym - niezależnie od zaawansowania ich warsztatu. Każdy, kto przeczyta tę książkę, zacznie intensywnie się zastanawiać nad przyszłymi zdjęciami. A to chyba w fotografowaniu jest najważniejsze.\nLee Frost "Inspiracje fotograficzne"\n"Inspiracje fotograficzne" - fragmenty, część I


Tworzenie drewnianych elementów - Ulla Popken\nTworzenie drewnianych elementów\nNa sporej popularności w ostatnim czasie zaczynają zyskiwać wszelkiego rodzaju drewniane konstrukcje, które to są zawsze bardzo dobry elementem przy naszym domu. Dzięki temu, może w jakiś kreatywny i odpowiedzialny sposób zagospodarować sporo wolnej przestrzeni, która ludzie maja na ogrodzie. Dlatego też stawiają oni drewniane ławki, huśtawki czy choćby budują tarasy, dzięki czemu mają jakąś formę rozrywki tuż przy swoim domu, a samo drewno przy okazji pięknie się prezentuje z daleka.\nRóżnego rodzaju domowe konstrukcje z drewna\nCo roku każdy chce jakiejś zmian dokoła swojego domu, bo wtedy czujemy się o wiele lepiej w nim i jest jakaś zmiana, która to zawsze ma pozytywny wpływ na nasze samopoczucie. Najwięcej zmian dokonujemy w okresie wiosennym, gdzie po długiej ziemie, każdy aż chce wyjść i zrobić coś nowego dla swojego domu i jego otoczenia. W ostatni czasie na popularności bardzo mocno zaczynają zyskiwać konstrukcje drewniane zachodniopomorskie, gdyż to właśnie w tym województwie jest bardzo wiele firm, które zajmują się tworzeniem różnego rodzaju rzeczy. Nie musza być to wcale jakieś duże konstrukcje z drewna, a do najbardziej popularnych w tym roku należą chyba drewniane pergole. Dzięki temu możemy przyozdobić nasz dom z zewnątrz, bo sadzi się w nich różnego rodzaju kolorowe pnące się kwiaty, także otoczenie bezie jeszcze bardziej przyjemne. Sporo osób stawia sobie także stół i ławki, bo jak wiadomo w okresie letnim, o wiele lepiej przebywa się na zewnątrz, wie można pić kawę z rodziną czy nawet spożywać posiłki. Na szczęście rozwiązań jest na prawdę bardzo dużo, a nowa firma ma w zanadrzu bardzo wiele dużych i małych projektów, które może przedstawić swoim klientom. Tym bardziej, ze wszystko jest zawsze uzależnione od cen i tego jakimi środkami dysponujemy, bo inwestycje takie wahają się w granicach od kilkudziesięciu do nawet kilku tysięcy złotych. Niektórzy mają bardzo duże wizje, a najbardziej hojni klienci kupują dla siebie specjalny domek ze strzechy, gdzie można zaprosić kilkunastu naszych znajomych i mieć miejsce do zabawy jak i grillowania.\nCieszy nas fakt, że mieszkańcy województwa Zachodniopomorskiego, są tak otwarci na zmiany i co roku praktycznie coś dodają do aranżacji swego ogrodu. Tym bardziej, że jest tutaj duża liczba firm, zajmująca się tworzeniem właśnie takich rzeczy, więc klienci mają wybór co nie miara. Więc popularność takich drewnianych konstrukcji systematycznie co roku się zwiększa, bo każdy chce jakiejkolwiek, chociażby małej zmiany.\nPrevious: Previous post: Wpływ dobrych materacy na efektywny sen\nNext: Next post: Wycinka drzew na obszarach leśnych


Picasso krzyżowcy i afrykańscy czarownicy Podręcznik wiedzy o kulturze - Stanisław Kandulski, Krzysztof Moraczewski (Książka) - Księgarnia PWN\nPicasso krzyżowcy i afrykańscy czarownicy Podręcznik wiedzy o kulturze(Miękka)\nAutor: Stanisław Kandulski, Krzysztof Moraczewski\nPodręcznik wiedzy o kulturze rozpoczyna część teoretyczna, obejmująca m.in. definicję pojęcia kultura, dziedziny i podziały kultur, zjawiska międzykulturowe. Część druga podręcznika dotyczy naszej kultury współczesnej, tej, w której żyjemy i którą powinniśmy próbować zrozumieć. Część trzecia poświęcona jest sztuce XX wieku z naciskiem na sztuki plastyczne i muzykę.\nCzęść I. Co powinno się wiedzieć o kulturze? Wybrane zagadnienia z teorii kultury to spójna i wartka opowieść o tym, czym jest kultura, jak jest zróżnicowana i dlaczego. Czym jest kultura duchowa, społeczna i materialna. Co to są teksty kultury. Jakie są relacje między kulturą, nauką, religią i magią, a także między kulturami narodowymi, regionalnymi i cywilizacjami. To część wyjątkowa i unikalna, która może również służyć pomocą polonistom, chcącym ukazać uczniom źródła ludzkich postaw i poglądów, rozwój społeczeństw różnicujący postrzeganie świata oraz nauczyć, że "inność" nie jest ani lepsza, ani gorsza, jej obecność natomiast wzbogaca myślenie i wiedzę o naturze świata.\nCzęść II. Problemy kulturowe współczesnego świata to część, w której omówione są takie zjawiska, jak: globalizacja, neoliberalizm, anty- i alterglobalizm, kontrkultura, feminizm.\nCzęść III. Kultura artystyczna XX wieku to przegląd najważniejszych twórców i ich dzieł w sztuce XX wieku. Ukazuje przeobrażenia w sztukach plastycznych i muzyce, prowadzące do rozwoju nowych sposobów myślenia, prądów i kierunków. Przedstawia reformę teatru w XX wieku oraz X muzę - film i kinematografię.\n– stopniowe pogłębianie tematu\n– pod rozdziałami pytania sprawdzające i zadania dla uczniów\n– notki biograficzne i zdjęcia wybitnych postaci\n– fotografie obiektów kultury i architektury\n– zdjęcia zjawisk i wydarzeń społecznych\nNr MEN: 490/2012\nDermatologia Podręcznik dla studentów kosmetologii Danuty Nowickiej to nowoczesne kompendium z zakresu współczesnej dermatologii kosmetycznej. Publikacja ta, łącząc cechy podręcznika i atlasu, jest niezbędna w codziennej praktyce kosmetyc...


Maciej Kosiecki zwycięzcą II Biegu o Puchar Sołtysa Liniewa - Koscierski.info\nsobota, 23 czerwca 2018 r., 16:33\nKilkadziesiąt osób wzięło udział w II Biegu o Puchar Sołtysa Liniewa. Na dystansie głównym wśród mężczyzn zwyciężył Maciej Kosiecki, natomiast spośród kobiet triumfowała Kamila Grzonka. Warto dodać, że imprezie towarzyszył cel charytatywny. Dochód z biegów został bowiem przeznaczony na rzecz Środowiskowego Domu Samopomocy w Lubieszynie.\nJuż po raz drugi w Liniewie odbył się Bieg o Puchar Sołtysa. W biegu głównym, na dystansie 6,5 km pobiegło około 30 osób. Wcześniej swoim sił w biegach spróbowali także najmłodsi. Inicjatorem wydarzenia był sołtys Liniewa.\n- Lata lecą, więc aby utrzymać formę zaczęliśmy z kolegami wspólnie trenować. Z biegiem czasu założyliśmy grupę Liniewo Biega i już jako klub braliśmy udział w zawodach biegowych. Potem pojawił się pomysł organizacji własnej imprezy. Dzięki przychylności i wielkiej pomocy Gminnego Ośrodka Kultury, Sportu i Rekreacji udało się. Zainteresowaniem imprezą rośnie, a zawodnicy oceniają ją bardzo pozytywnie, z czego bardzo się cieszymy - przyznaje Henryk Miotk, sołtys Liniewa.\nJak dodaje, przyszłoroczna impreza ma odbyć się już z pomiarem czasowym i podziałem na kategorie wiekowe.\nWarty podkreślenia jest fakt, że wydarzenie miało charakter charytatywny. Całkowity dochód z imprezy został przekazany na rzecz Środowiskowego Domu Samopomocy w Lubieszynie.\nOrganizatorami wydarzenia byli: Sołtys Wsi Liniewo, Gmina Liniewo, Gminny Ośrodek Kultury, Sportu i Rekreacji w Liniewie oraz Ochotnicza Straż Pożarna w Liniewie.\nPo sportowych zmaganiach, Gminny Ośrodek Kultury, Sportu i Rekreacji w Liniewie zaprosił na wspólne świętowanie z okazji Nocy Świętojańskiej. Nie zabrakło więc puszczania wianków na wodzie, konkursów z nagrodami, zabaw z animatorem, czy dmuchanego placu zabaw.\nWyniki II Biegu o Puchar Sołtysa Liniewa:\n2. miejsce - Rafał Borzyszkowski\n3. miejsce - Łukasz Stachowicz\n2. miejsce - Magdalena Labon\n3. miejsce - Aleksandra Litwin\nKategoria - mieszkańcy gminy Liniewo:\n2. miejsce - Piotr Piwowarczyk\n3. miejsce - Zbyszek Fijałkowski


prawo | Niedoszłego bibliotekarza blog\nPosts Tagged 'prawo'\nPublished 4 lutego, 2009\tmózgownica Zamknięte\nTagi: prawo, przedawnienie, złodzieje\ntytuł to stare łacińskie powiedzenie, które oznacza, że nieznajomość prawa szkodzi. Skupić jednak się chciałem na odwrotności tego stwierdzenia 🙂\nDziś wyczytałem że :\nZgodnie z art. 6 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych „Roszczenia z tytułu umowy o elektroniczny instrument płatniczy przedawniają się z upływem 2 lat.”\nco mówi jasno /wiem dzięki komentarzom/ że jak nie ściągną z ciebie w ciągu dwóch lat zaległości na karcie kredytowej wtedy niekoniecznie im /bankowi/ musisz zapłacić 😀\nPo upływie terminu przedawnienia dłużnik może uchylić się od zaspokojenia roszczenia, podnosząc zarzut przedawnienia. Trzeba pamiętać że dłużnik sam powinien powołać się na przedawnienie. Zarzut przedawnienia nie jest uwzględniany z urzędu, nawet sąd w postępowaniu nie uwzględni zarzutu przedawnienia, jeżeli strona sama się na to nie powoła.\nI to jest właśnie to znasz prawo = nie płacisz, nie znasz prawa płacić musisz.\nCiekawe ile jeszcze takich przepisów funkcjonuje rozgrzeszających tych nieuczciwych za których ja i inni płacą? Ktoś to pokryć musi a bank na pewno ma wkalkulowane takie straty w koszty ogólne które ja pokrywam. A nie są małe bo osoba zadająca pytanie ma prawie 6000 zadłużenia i się wyślizga z odpowiedzialności.\nLegalny sposób na wałek? proszę bardzo jako ja sam legalnie załatwiam sobie karty kredytowe w kilku bankach /nie wiem jak teraz ale rok temu wręcz zasypywali mnie ofertami/ wykupuje za nie co się da do limitu, wybieram kasę i jadę na 2 lata urlopu do ciepłych krajów i niech mi leżą awiza w skrzynce. Wracam wywalam bezstresowo wszystkie wezwania do kosza, piszę pisemko jak mnie do sądu ścigną i mam 2 lata urlopu na koszt banków.\nkriminal-fiction? ale chyba do zrealizowania, skoro mamy takie przepisy nagradzające złodzieji. BTW kształtuje się już pomysł odnośnie piractwa jeszcze muszę tylko porozmawiać z kilkoma osobami i wysunę pewną propozycję publicznie 🙂


taniec POLSKA [pl] - wydarzenia - Siedlce/PROJECT 2/3: Andreas Rama i Rhiannon Morgan „Opening Possibilities” – warsztaty\n2/3 PROJECT warsztaty – Opening Possibilities\nRhiannon Morgan. Fot. Boshua\nAndreas Rama. Fot. Boshua\nZapisy: vicedyrektor@ckis.siedlce.pl (decyduje kolejność zgłoszeń).\nPROJECT 2/3 zakłada wymianę artystyczną między twórcami z obu krajów. Artyści z Luksemburga będą gościć w Siedlcach w sierpniu, a podczas pobytu chcą podzielić się swoją praktyką. Orghaniozatorzy zapraszają na wyjątkowe warsztaty Opening Possibilities. Otwieranie możliwości oznacza skupianie się na sposobach doświadczania, na tym, w jaki sposób ludzie obserwują i odczytują informacje o ciele i przestrzeni. Umożliwia również otwieranie większych możliwości doświadczania poprzez maksymalne wykorzystanie zmysłu wzroku w kontakcie z ciałem, przestrzenią i grupą. W trakcie warsztatów uczestnicy poszerzą horyzonty patrzenia. Stworzą nową przestrzeń na zewnątrz i wewnątrz ciała, obejmując nią coraz większy zakres wzroku tak, aby wytworzyć przestrzeń ruchu 3D. Rozgrzewka opierać się będzie głównie na pracy z podłogą (floor work), w trakcie której mięśnie stają się nieważkie, a rośnie świadomość podróżującego z boku na bok ciała.\nOpening Possibilities to również:\n- praca nad dynamiką, momentami szybkiego poruszania się, do/po podłodze; obserwowanie możliwości przestrzeni ciała tworzonej przez oczy\n- używanie oddechu lub dźwięków jako koordynatora łączenia się z grupą\n- zabawa ruchami jako wyzwanie podejmowania ryzyka w każdej chwili.\nOtwieranie możliwości oznacza również podejmowanie decyzji dotyczących teraźniejszości, badanie „tu i teraz”, tworzenie własnych reguł doświadczania ciała.\nFragment z podobnych warsztatów: https://vimeo.com/154888292