m grupa taneczna, która posiada szeroki repertuar, musi regularnie ćwiczyć poszczególne układy i choreografie. Przed oficjalnym występem na jakimś wydarzeniu konieczne są próby i treningi, żeby\nDodane: 04-10-2020 07:49\nTancerki, które zajmują się profesjonalnie występowaniem na różnych wydarzeniach muszą odpowiednio przygotować się do każdego pokazu tanecznego. Przede wszystkim grupa taneczna, która posiada szeroki repertuar, musi regularnie ćwiczyć poszczególne układy i choreografie. Przed oficjalnym występem na jakimś wydarzeniu konieczne są próby i treningi, żeby\nPrawo - niezbędny element naszej codziennościOrientalne kosmetyki. Jak być piękną?Ogrzewanie - tego mogłeś nie wiedziećCoś o rehabilitacji i urazachZewnętrzne reklamy i ich skutecznośćO oczyszczalniachWłasna działalność kontra kwestie podatkoweCzy są zmiany w prawie jak zrobić panele słoneczne?Zobacz czy potrzebujesz kupić oprogramowanie dla logistyki?O solarach - dla lansu czy faktycznej oszczędności?Radca prawny - kompetencje i obowiązkiO prawnikach i ich pracyCo warto wiedzieć o prawieWorth to visit - CracowStomatologia ZabrzeZanim zaczniesz się wspinać - kilka poradKilak porad odnośne noszenia kurtek i płaszczyAppliances and automobiles - all the same for electricianCo robić gdy boli ząbNie ma powodów do niepokoju - nie bój się stomatologaCo musisz wiedzieć o usługach geodezyjnychCzy warto zatrudnić specjalistę w danej dziedzinie?DeszczówkaZanim wykończysz wnętrze, warto poczytaćCzy sposób na to jak w 2020 naprawić laptopa jest łatwy?Kiedy warto udać się po pomoc do psychoterapeutyKilka porad o ogrzewaniuPrawidłowe dbanie o skórzane rzeczyO stomatologachOgólnie o sprzątaniu


Andrzej Duda w Zurychu. W Szwajcarii przywitano go okrzykami konstytucja | naTemat.pl\nProblemy Dudy w Szwajcarii. Nie takiego powitania spodziewał się w Zurychu •\nAndrzej Duda przystąpił do krytykowania Brukseli. Wcześniej usłyszał, co zgromadzeni sądzą o polityce PiS.\t•\tFot. Jakub Porzycki / Agencja Gazeta\nKiedy Andrzej Duda wszedł na mównicę, od razu posypały się w jego stronę słowa: "Panie prezydencie! Konstytucja!". Następnie kilka osób zaczęło skandować "Konstytucja" i "wolne sądy". Nie zabrakło także charakterystycznego plakatu z napisem "Konstytucja".\nPrezydent milczał i nic nie odpowiedział na takie przywitanie. Dopiero kiedy skandujący hasła opuścili salę, Andrzej Duda rozpoczął wystąpienie pt. "Przyszłość Europy – fundamenty jedności państw Europy". Przedstawił w nim swoją wizję integracji europejskiej.\nDuda krytykuje UE\nPodczas wykładu Andrzej Duda wypowiedział się krytycznie o "biurokracji w Brukseli" i projekcie gazociągu Nord Stream 2. Prezydent przekonywał, że wielu polityków, kiedy mówi o Unii Europejskiej, podkreśla "prymat instytucji europejskich".\n– Uważają, że im więcej biurokracji w Brukseli, tym więcej mamy jedności. W rzeczywistości jest dokładnie odwrotnie. Jeśli ograniczymy integrację europejską tylko do wymiaru administracyjnego, zapominamy o jej treści – argumentował.\nPrezydent Duda ocenił też negatywnie plany stworzenia Nord Stream 2. – Nie mam wątpliwości, że w Europie, która będzie się opierać na wspólnych wartościach, nie będzie miejsca na projekty korzystne tylko dla jednego kraju i podważające bezpieczeństwo energetyczne innych – ocenił.\nMorawiecki o "lepie propagandy"\nPrzypomnijmy, że w przeciwieństwie do prezydenta, premier ostro zareagował ostatnio na transparent z napisem "Konstytucja". Miało to miejsce podczas spotkania Mateusza Morawieckiego z mieszkańcami Zduńskiej Woli.\n– My bronimy konstytucji, dla zwykłego człowieka, więc wybaczmy tym, którzy dali się nabrać na lep propagandy, bo rzeczywiście większość mediów jest w rękach naszych przeciwników. Ale my robimy swoje, idziemy do przodu, idziemy żeby zmieniać Polskę, żeby zmieniać Zduńską Wolę – przekonywał szef rządu.


Podatki - Dodaj-strone.com.pl - katalog stron internetowych\nPit-format.pl - rozliczenie podatku - program\nWiedzmy, że rozliczenie podatku: PIT 28, PIT 37 oraz innych deklaracji PIT 2021/ PIT 2022 nie musi być uciążliwe. Formularz PIT to nic innego, jak ...\nPitax to firma, która gwarantuje łatwe rozliczenie podatków dla każdego Polaka i Polki. Jesteśmy przedsiębiorstwem, które dzięki wieloletniemu dośw...\nJeśli szukasz portalu dla przedsiębiorców, warto zajrzeć na stronę urzadskarbowy.eu. Adres może sugerować, że chodzi o stronę urzędu skarbowego, al...\nMasz ochotę rozliczyć swój PIT online? Chcesz, by wypełnienie formularza zajęło tylko 5 minut? Stworzyliśmy dla Ciebie stronę, gdzie możesz się zal...\nRozliczenie podatku za granicą będzie zdecydowanie łatwiejsze z biurem rozliczeń zagranicznych TaxHelp.pl. Z nami odzyskasz nadpłacony podatek za p...\nStorna iform.pl zainteresuje wszystkich, którzy zajmują się zawodowo podatkami i rozliczeniami różnego typu, a także specjalistów HR i osoby działa...\nRozliczanie druków PIT czasem okazuje się się trudne dla wielu zwykłych podatników. Naszym zamysłem jest, aby wszyscy mogli szybko i łatwo rozliczy...\nNasz serwis internetowy to miejsce, które poświęcone jest w całości prezentowaniu informacji, które dotyczą wypełniania różnych formularzy a jednoc...\nPrzedstawiamy ofertę naszego biura rachunkowego i Kancelarii Doradztwa Podatkowego z Kalisza. Istniejemy na rynku od 1991 roku, posiadamy ogromne d...\nJest nam niezmiernie miło zaznajomić Państwa z ofertą biura rachunkowego Orevis. Nasza siedziba znajduje się w Gdańsku. Nasze usługi obejmują międz...\nJest nam bardzo przyjemnie móc zaprezentować Państwu ofertę Kancelarii Rachunkowo-Doradczej ABAKS. Działamy na rynku od 2003 roku, oferując obsługę...\nJesteśmy zawsze blisko naszych klientów. Chętnie nawiązujemy współpracę i polecamy nasze warszawskie biuro księgowe. To miejsce, gdzie każdy znajdz...\nJeśli poszukujesz ciekawych i przydatnych informacji ze świata gospodarki, finansów, przedsiębiorczości, to znakomitym miejscem dla ciebie będzie p...\nNa ABC Firma początkujący przedsiębiorca znajdzie wszystko czego potrzebuje na dobry start. Na naszej stronie znajdziecie Państwo porady jak założy...\nNasza firma specjalizuje się w świadczeniu usług związanych bezpośrednio z doradztwem podatkowym i tym podobnymi kwestiami. Zapewniamy kompleksowe ...\nABVIK Biuro Rachunkowe s. c. powstało w odpowiedzi na potrzeby i oczekiwania polskich inwestorów na rynkach skandynawskich oraz w Niemczech a także...\nCzęsto zdarza się, że działy księgowości nie są w stanie nadążyć za wciąż aktualizowanymi postanowieniami dotyczącymi prowadzenia księgowości na te...\nFirma Noble Tax odzyskuje podatek VAT z zagranicą. Współpracuje z polskimi firmami, które prowadząc działalność gospodarczą ponoszą wydatki na tere...\nRozliczeniepit.pl to serwis informacyjny poświęcony problematyce podatkowej. Nie tylko opublikowano tu dużo artykułów, w których wyjaśniono, jak ro...\nCRU Centrum Rachunkowości i Ubezpieczeń Sp. z o. o., to jednostka, którą wyznacza skład ludzi, którzy są prawdziwymi fachowcami do spraw finansowyc...\ndoradztwo podatkowe , biuro rachunkowe łódź , rachunkowość łódź , biuro rachunkowe , księgowość łódź , darmowy program pit , biuro księgowe łódź , kancelaria podatkowa , księgowość , pit , doradca podatkowy , podatki


Czajnik elektryczny Stelton „Emma Grey“, 1,2 l - Przyjaciele Kawy\nStrona głównaNaczynia do zaparzania i zaparzacze do kawyCzajnikiCzajnik elektryczny Stelton „Emma Grey“, 1,2 l\nSzary stalowy dzbanek czajnika elektrycznego „Emma“ nie może nie przyciągać wzroku. Jego design został stworzony przez zespół z renomowanego studia HolmbäckNordentoft. Ten bezprzewodowy czajnik ma pojemność 1,2 l i jest wyposażony w wyjmowany filtr antywapienny, a także wyłącznik zabezpieczający przed zagotowaniem wody. Ponadto, po zagotowaniu wody czajnik wyłącza się automatycznie.\nDuńskie produkty marki „Stelton“ wyróżniają się nienagannym wzornictwem, skandynawskim minimalizmem, innowacyjnością i funkcjonalnością. Współpracując z najsłynniejszymi projektantami i architektami na świecie, firma zdobyła uznanie na całym świecie – jej produkty otrzymały jedne z najbardziej prestiżowych nagród w dziedzinie wzornictwa.\nOceń jako pierwszy “Czajnik elektryczny Stelton „Emma Grey“, 1,2 l” Anuluj pisanie odpowiedzi


Wódka i szampan na kolacji polityków, później radny wsiadł za kierownicę opla. Wynik: 1,6 promila, auto w rowie - Dziennik Wschodni\nWódka i szampan na kolacji polityków, później radny wsiadł za kierownicę opla. Wynik: 1,6 promila, auto w rowie\nArtur K., członek klubu Prawa i Sprawiedliwości w Radzie Miasta Puławy oraz dyrektor biura poselskiego Krzysztofa Szulowskiego wjechał do rowu mając 1,6 promila alkoholu w organizmie. Wracał z oficjalnej kolacji zorganizowanej przez władze miasta\nRadny PiS prowadził po pijanemu. Teraz przeprasza. "Żałuję, jest mi wstyd..." 0 116\nByła pierwsza w nocy z czwartku na piątek, gdy opel, za kierownicą którego siedział Artur K., wypadł z drogi i wylądował w rowie. Radny stracił panowanie nad samochodem podczas wyprzedzania innego pojazdu na ul. Puławskiej w Kurowie. Na miejsce wezwano policję i karetkę pogotowia. 33-letni kierowca podróżował sam, trafił do szpitala. Doznał jedynie ogólnych potłuczeń.\nBadania dwoma alkomatami (przenośnym oraz stacjonarnym) wykazały, że radny był pod wpływem alkoholu. Miał 1,6 promila w wydychanym powietrzu. Prosto z SP ZOZ trafił więc do aresztu. – Mężczyzna usłyszał zarzut prowadzenia pojazdu mechanicznego pod wpływem alkoholu, za co grozi mu do 2 lat pozbawienia wolności – poinformowała mł. asp. Ewa Rejn-Kozak z policji w Puławach.\nSzampan i Finlandia\nW czwartek wieczorem puławscy radni razem z delegacją z partnerskiego miasta Bojarka na Ukrainie i władzami samorządowymi brali udział w kolacji przygotowanej w jednym z puławskich lokali. Udział w niej brał również Artur K. Imprezę zorganizował Urząd Miasta Puławy. Jak dużo alkoholu kupił ratusz?\n– Zamówiona ilość alkoholu służyła tylko do wzniesienia oficjalnego toastu – zapewnia Paweł Wójcik z Wydziału Komunikacji Społecznej w UM. Nam udało się ustalić, że oprócz lampki szampana na każdego gościa przypadało również po 100 gramów wódki marki Finlandia. W spotkaniu brało udział około 50 osób, zakończyło się około północy. Zapłacono za nie ze środków Biura Rady Miasta. – Tego rodzaju wizyty gości z zagranicy zwyczajowo kończą się kolacją podsumowującą spotkanie – przyznaje Wójcik.\nOsoby, z którymi rozmawialiśmy, twierdzą, że nie widziały, żeby Artur K. wsiadał za kółko tuż po opuszczeniu restauracji.\nPrzypominamy, że radny PiS to również prezes stowarzyszenia „Przeszłość-Przyszłości”, klubu sportowego SKS Leokadiów, przewodniczący Komisji Sportu, Kultury Fizycznej i Turystyki w Radzie Miasta oraz były asystent posłanki Małgorzaty Sadurskiej. Jeśli zostanie skazany prawomocnym wyrokiem, straci mandat radnego.\n– Odebranie mandatu to nie jest prosta sprawa, musiałby zapaść prawomocny wyrok, a do tego czasu może skończyć się obecna kadencja Rady Miasta – przyznaje Ignacy Czeżyk, radny PiS i były poseł.\nRadny może również sam złożyć mandat radnego, nie czekając na wyrok. Staraliśmy się go zapytać, czy ma taki zamiar, ale bezskutecznie. Zamiast tego Artur K. w sieci opublikował oświadczenie, w którym przeprosił za swoje zachowanie. – To, co się wydarzyło, nigdy nie powinno mieć miejsca. Żałuję, jest mi wstyd i przepraszam wszystkich, których zawiodłem. Zapewniam, że poniosę konsekwencje przewidziane prawem – napisał radny.\nPoseł wyrzuca z biura\nNa zachowanie swojego dyrektora biura bardzo szybko zareagował poseł Krzysztof Szulowski (PiS). – Jestem zszokowany tym, co się stało. Podjąłem już decyzję o zakończeniu współpracy z nim w ramach działalności biura. Złożę również wniosek o usunięcie go ze struktur Prawa i Sprawiedliwości – mówi parlamentarzysta. – Bardzo mi przykro i po ludzku jest mi go żal, bo Artur był operatywny i miał już wiele zasług, stał na progu kariery politycznej. Niestety sam wyrządził sobie krzywdę – dodaje poseł.\npolicja polityka Puławy\nOne / 4 grudnia 2017 o 12:23\nPóki co to nikt go z partii nie wyrzucił. Bronią go, nawet radna Pakuła zamieściła pochwalny komentarz na FB radnego K. Czy pani radna nie uważa że Artur K. Mógł kogoś zabić? Że popełnił przestępstwo? Każdy gloryfikujacy takie zachowania powinien być napiętnowany społecznie i odpowiadać karnie i moralnie za propagowanie postaw przestępczych\nGość / 4 grudnia 2017 o 12:17\nZdaniem Zbigniewa Ziobry, pijani kierowcy są jak terroryści. Są badania, które mówią, że gdy kierowca ma 1,5 promila alkoholu we krwi, szanse wypadku zwiększają się 300 razy. On już bełkocze, nie potrafi utrzymać prostej linii i stwarza zagrożenie. Jest niczym terrorysta z bombą - twierdzi lider Solidarnej Polski na antenie TVP Info. Rodzi się pytanie, co państwo może czynić, aby takie sytuacje ograniczać. Działania muszą być podejmowane na różnych płaszczyznach. Kara musi być szybka i dolegliwa, wtedy to działa.\nGość / 4 grudnia 2017 o 12:15\nCiekaw co napisałby Pana Cezary Kruk gdyby Artur K. spowodował wypadek w którym śmierć poniosłaby osoba z jego rodziny ??????????????????? Zero tolerancji dla pijanych kierowców\nGość / 3 grudnia 2017 o 22:02\nNaprawde takie sa zwyczaje? Przeciez oni wszyscy byli w pracy!!! Kto na to pozwala???\nlsnsd / 3 grudnia 2017 o 21:28\nOto Polska właśnie a własciwie Puławy i wiele, wiel miast i wsi, gdzie politykierzy , urz ednicy a nawet bogaci biznesmeni wydaja na wódę po 300zeta a na taksówkę za 20 zł nie zaryzykują. Otomklasa establishmentu. Fe,fe żygac się chce .....................\nGość / 6 marca 2018 o 18:48\nKwapińskiemu to chyba jakiś immunitet przysługuje,że jeszcze go z rady nie wypieprzyli.Powinni zrobić z nim to co zrobił Szulowski.No,ale ten kto w PiS-ie ten ma przywileje nawet,po takich incydentach w wykonaniu słynnego Kwapińskiego.\nGość / 8 grudnia 2017 o 22:28\n07.12 - Pijany radny PO prowadził samochód. Gdy zobaczył policję spanikował i zaczął uciekać Radny Platformy Obywatelskiej z Zielonej Góry prowadząc samochód zauważył policyjny radiowóz. Polityk nagle zaczął dziwnie się zachowywać - zatrzymywał auto, przyśpieszał, zwalniał. W końcu wysiadł i zaczął uciekać. Po zatrzymaniu okazało się, że był kompletnie pijany.\nGość / 6 grudnia 2017 o 18:27\nCo trzeba mieć w głowie lub, co sobą reprezentować aby bronić potencjalnego mordercę za kółkiem? Dla pijaków za kółkiem, a politykierów w szczególności nie ma żadnej taryfy ulgowej.\nZgadzam sie w 100% i tak samo powinno sie postępować z ludzmi co na gazie lub na kacu idą do pracy, nie ważne jakiej!!!\nPuławski / 6 grudnia 2017 o 16:23\nA jak zobaczę stojąc na światłach, że śmiecisz petami, to gwarantuje ci, że go zjesz.\nPuławski / 6 grudnia 2017 o 16:19\nCzyżby osoba cezary kruk poczuła się dotknięta pytaniem o jazdę po pijaku, że nie odpowiada grzecznie, tylko rzuca worami i fakerami?\nGość / 6 grudnia 2017 o 12:10\nRadny uczcił rocznicę. Do wyborów parlamentarnych zostało 1,6 roku.\nPuławski / 5 grudnia 2017 o 20:09\nTo przyznaj się. Kiedy jechałeś po alko, skoro 99% jechała przynajmniej raz? Jaka odpowiedź panie Kruk?\nPuławski / 5 grudnia 2017 o 20:00\nTo przyznaj się. Kiedy jechałeś po alko, skoro 99% jechała przynajmniej raz?\nKierowca po alko / 5 grudnia 2017 o 11:15\nSprzedam Opla Vektra 1,6 nie bity !\nGość / 5 grudnia 2017 o 09:59\nPanie Cezary Kruk, z kolejnych wypowiedzi Artura K. jasno wynika, że mandatu radnego nie zamierza oddać a Pan dopatrywał się honoru u człowieka, który jest go zupełnie pozbawiony. Wyjaśnienia Artura. K. są śmieszne i jeszcze bardziej go pogrążają. Miał szansę uratować resztki honoru, ale wybrał utrzymanie ciepłej posadki radnego za wszelką cenę - DOJNA ZMIANA PiS w całej okazałości. Raz zajętej posady nigdy nie oddamy\n21:42 "Jesień średniowiecza" przed biurami PiS w Lublinie. Protest w obronie edukacji seksualnej 104 30


Związki zawodowe nie tylko dla pracowników\nOd 1.01.2019 r. prawo tworzenia i wstępowania do związków zawodowych zyskają wszystkie zarobkujące osoby, a nie tylko zatrudnione na podstawie stosunku pracy. Do związków będą też mogli należeć stażyści i wolontariusze nieotrzymujący za swoją pracę żadnej zapłaty.\nSzerokie otwarcie związków zawodowych oraz zmianę zasad współpracy z nimi przewiduje ustawa z 5.07.2018 r. o zmianie ustawy o związkach zawodowych i niektórych innych ustaw (DzU poz. 1608). Większość jej przepisów wejdzie w życie od nowego roku.\nTworzyć i uczestniczyć w związkach zawodowych będą mogły wszystkie tzw. osoby wykonujące pracę zarobkową, którymi wg nowelizacji będą pracownicy lub osoby świadczące pracę za wynagrodzeniem na innej podstawie niż stosunek pracy, jeżeli łącznie spełnią 2 warunki:\nnie będą zatrudniać do tego rodzaju pracy innych osób niezależnie od podstawy zatrudnienia,\nbędą posiadać takie prawa i interesy związane z wykonywaniem pracy, które mogą być reprezentowane i bronione przez związek zawodowy.\nObecnie tzw. prawo koalicji związkowej jest zarezerwowane wyłącznie dla pracowników, członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych, zatrudnionych w ramach umów agencyjnych, funkcjonariuszy, a także osób skierowanych do pracodawców w celu odbycia służby zastępczej.\nOd 2019 r. grono to poszerzy się zatem o spełniających opisane kryteria zleceniobiorców, wykonawców dzieła, chałupników, a nawet osoby samozatrudnione (współpracujące z podmiotem zatrudniającym w ramach własnej działalności gospodarczej). Tak jak dotychczas przejście na emeryturę lub rentę nie pozbawi ich tego przywileju.\nMożliwość wstępowania do związków otworzy się też dla stażystów, wolontariuszy i innych osób świadczących pracę bez wynagrodzenia. Dziś mają ją tylko bezrobotni.\nPracodawca, który w trakcie pandemii skieruje obcokrajowca do pracy zdalnej czy ograniczy mu wymiar czasu pracy, nie musi się starać o korektę zezwolenia na pracę ani o nowy dokument.\nOkresy archiwizacji dokumentów dotyczących umów zlecenia\nJak długo powinny być przechowywane dokumenty związane z umowami zlecenia?


Czekolada [Joanne Harris] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00271 003768 21002935 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Joanne Harris Liczba stron: 408\nISBN: 9788381693844 Data wydania: 2020-09-01\nDo małej mieściny na francuskiej prowincji, gdzie czas się zatrzymał, przyjeżdża tajemnicza młoda i piękna kobieta z córeczką. Mieszkańcy Lansquenet ze zdumieniem obserwują, jak Vianne z Anouk odnawiają starą piekarnię na rynku, by urządzić tam sklep z czekoladą. W dniu otwarcia właścicielka ofiarowuje zaglądającym do niej ciekawskim gatunek słodyczy, który każdy z nich lubi najbardziej, jak gdyby znała ich najskrytsze myśli i pragnienia. Czyżby ta dziwna kobieta była czarownicą? Dla wielu mieszkańców miasteczka przyjazd Vianne jest prawdziwym darem losu, ale są i tacy, którzy zrobią wszystko, by opuściła Lansquenet. Zbliża się Wielkanoc i Vianne zamierza urządzić dla dzieci 'festiwal czekolady', lecz jej wrogowie za wszelką cenę chcą jej w tym przeszkodzić...\n'Czekolada' to pierwszy tom cyklu z Vianne Rocher.\nJej pierwszą powieść ('Nasienie zła') opublikowano w 1989 roku, ale prawdziwy sukces odniosła dopiero dzięki 'Czekoladzie' (1999 r.) zekranizowanej w 2000 roku przez Lasse Hallströma (w rolach głównych wystąpili Juliette Binoche, Johny Depp, Alfred Molina).\nTytuł oryginału CHOCOLAT Copyright © Joanne Harris, 1999 All rights reserved Projekt okładki Krzysztof Rychter Zdjęcia na okładce © Alex_Bond/iStockphoto.com Redaktor prowadzący Magdalena Gołdanowska Redakcja Jacek Ring Korekta Grażyna Nawrocka Maciej Korbasiński ISBN 978-83-8169-384-4 Warszawa 2019 Wydawca Prószyński Media Sp. z o.o. 02-697 Warszawa, ul.Rzymowskiego 28 www.proszynski.pl\n1 11 lutego Tłusty wtorek Przywiał nas wiatr zapustów. Wiatr wyjątkowo ciepły w lutym, roznoszący zapachy smażonych na patelni naleśników i kiełbasek i słodkich od cukru pudru wafli na podgrzanym talerzu, wiatr rozrzucający konfetti w powietrzu i przetaczający papierowe kołnierze i mankiety w rynsztoku, wiatr będący jakąś idiotyczną odtrutką na zimę. Daje się wyczuć gorączkowe podniecenie ludzi, którzy tłoczą się z obu stron wąskiej głównej ulicy i wykręcają szyje, żeby zobaczyć pokryty karbowaną bibułką char z rozetami z papieru i pękami powłóczystych wstążek. Anouk patrzy szeroko otwartymi oczami, stojąc pomiędzy torbą do zakupów i smutnym brązowym psem. Nieraz już widywałyśmy, ona i ja, pochody karnawałowe – korowód dwustu pięćdziesięciu udekorowanych wozów w Paryżu w tłusty czwartek zeszłego roku i sto osiemdziesiąt wozów równie wspaniałych w Nowym Jorku i dwa tuziny maszerujących orkiestr w Wiedniu, klownów na szczudłach, Grosses Tˆetes, chwiejne głowy z papier mâché i majoretki kręcące roziskrzonymi batutami. Ale kiedy ma się sześć lat, świat jeszcze się objawia pełen szczególnego blasku. Drewniany wóz naprędce przystrojony bibułką i pozłotą, a na nim sceny z baśni. Łeb smoka na tarczy, Rapunzel w wełnianej peruce, piernikowy domek Baby-Jagi z lukrowanej i pozłacanej tektury i sama Baba-Jaga w drzwiach, grożąca niedorzecznie zielonymi paznokciami gromadce oniemiałych dzieci... Mając sześć lat, można postrzegać subtelności, które rok później są już niezauważone. Pod powłoką z papier mâché czy plastiku Anouk jeszcze widzi prawdziwą czarownicę, prawdziwe czary. Podnosi wzrok na mnie. Jej niebieskozielone oczy – jak ziemia z lotu ptaka – błyszczą. – Zostaniemy? Zostaniemy tutaj? Muszę ją upomnieć, żeby mówiła po francusku. – Ale czy zostaniemy? Czy tak? – Czepia się mojego rękawa. Jej włosy, skołtunione w podmuchu wiatru, są jak wata cukrowa. Zastanawiam się. Nie gorzej tu niż gdzie indziej. Lansquenet-sous-Tannes, miasteczko-wieś, dwieście dusz najwyżej, punkcik na trasie szybkiego ruchu pomiędzy Tuluzą i Bordeaux. Wystarczy mrugnąć i punkcik zniknie. Główna ulica, dwa rzędy burych, oszalowanych deskami domów chylących się ukradkiem ku sobie, kilka bocznych uliczek równoległych jak zęby wygiętego widelca. Kościół w kwadracie sklepików, świeżo pobielony. I wokół tej osady czujnie rozmieszczone farmy, sady, winnice, połacie ziemi zamknięte, skoszarowane zgodnie z surowym reżimem gospodarki wiejskiej: tutaj jabłka, tam kiwi, melony, cykoria pod szarymi pokrywami z plastiku, winorośle zmarniałe, martwe w rozrzedzonym słońcu lutego, ale oczekujące triumfalnego zmartwychwstania w marcu... Rzeka Tannes, niewielki dopływ Garonny, wytycza sobie drogę przez bagniste łąki. A tutejsi ludzie? Jak to ludzie; być może trochę za bladzi, w tym pozasezonowym słońcu, trochę zbyt szarzy. Chustki i berety mają koloru swoich włosów: brązowe, czarne, popielate. Twarze – pomarszczone jak jabłka z zeszłego lata, oczy wbite w zmarszczki jak rodzynki w ciasto. Nieliczne dzieci rzucają się w oczy dzięki kolorom: czerwonemu, jasnozielonemu i żółtemu, wydają się jakąś nietutejszą rasą. Kiedy zbliża się ociężale traktor, który ciągnie wóz, duża kobieta w płaszczu w szkocką kratę, o zbolałej kanciastej twarzy chwyta się za ramiona i krzyczy coś w niezbyt dla mnie zrozumiałym miejscowym dialekcie. Na wozie stoi wśród wróżek, syren i chochlików przysadzisty Święty Mikołaj, chociaż to nie jego pora, i agresywnie, prawie niepohamowanie ciska w tłum cukierki. Podstarzały mężczyzna w pilśniowym kapeluszu, a nie w okrągłym berecie popularnym w tym rejonie, podnosi brązowego smutnego psa spomiędzy moich nóg i grzecznie przeprasza spojrzeniem. Ładne szczupłe palce wsuwa w psie kudły. Zwierzę skomli. Na twarzy jego pana maluje się czułość, niepokój, poczucie winy. Nikt tutaj na nas nie patrzy. Równie dobrze mogłybyśmy być niewidzialne, a przecież nasz wygląd świadczy, że jesteśmy tu tylko przejazdem. Ci ludzie są grzeczni, nikt się na nas nie gapi – na kobietę z długimi włosami wsuniętymi pod kołnierz pomarańczowej kurtki i w długim jedwabnym szaliku trzepoczącym wokół szyi i na dziecko w żółtych, wysokich nad kolana butach i niebieskim jak niebo nieprzemakalnym płaszczyku. Nasz koloryt, nasze ubranie – tutaj egzotyczne, nasze twarze – może za blade, może za śniade – nasze włosy świadczą, że jesteśmy inne, cudzoziemskie, nieokreślenie dziwne. Ludzie w Lansquenet opanowali sztukę obserwowania nie wprost. Czuję ich spojrzenia jak oddech na karku, nie wrogie, ale zimne. Stanowimy dla nich ciekawostkę, część widowiska karnawałowego, powiew z obczyzny. Czuję ich wzrok, kiedy się odwracam, żeby kupić galette od przekupnia. W papierze gorącym i przetłuszczonym ten pszenny placek jest kruchy na brzegach, ale w środku pulchny i dobry. Odrywam kawałek i daję Anouk, wycieram jej z podbródka roztopione masło. Otyły, łysawy przekupień ma grube okulary i twarz lśniącą od pary buchającej z gorącego półmiska. Mruga do Anouk, drugim okiem ogarnia wszystkie szczegóły. Wie, że później padną pytania. – Na wczasach, madame? – Małomiasteczkowa etykieta pozwala mu zagadnąć. Pod jego obojętnością handlowca widzę rzeczywisty głód wiadomości. Wiedza jest tutaj walutą, Agen i Montauban są tak blisko, że turyści rzadko tu zaglądają. – Chwilowo. – Więc z Paryża? – mówi, oceniając po ubraniu. Na tej krzykliwej wsi ludzie są bezbarwni. Kolor to luksus, źle wygląda. Jaskrawe kwiaty przydrożne to chwasty nachalne i bezużyteczne. – Nie, nie. Nie z Paryża. Char już dojechał prawie do końca ulicy. Mała orkiestra – dwie piszczałki, dwie trąbki, puzon i bęben – idąc za wozem, gra nie wiadomo jakiego marsza. Za orkiestrą gromada dzieci zbiera z bruku niewyłapane cukierki. Niejedno z nich jest w przebraniu. Czerwony Kapturek i coś kudłatego – wilk – kłócą się po koleżeńsku. Tyły zamyka jakaś czarna postać. W pierwszej chwili myślę, że należy do parady – Doktor Plaga, być może – ale potem rozpoznaję staromodną sutannę wiejskiego księdza. Ten ksiądz ma niewiele ponad trzydzieści lat, chociaż sztywno wyprostowany wydaje się starszy. Odwraca się do mnie i widzę, że on też jest tu obcy; ma wysoko osadzone kości policzkowe, jasne oczy człowieka z północy i długie palce pianisty, które trzyma na srebrnym krzyżu zwisającym mu z szyi. Może właśnie ta jego nietutejszość daje mu prawo przyglądania mi się. W jasnych zimnych oczach nie ma jednak powitania. Jest kocia nieufność, obawa o swoje terytorium. Uśmiecham się do niego. Zaskoczony, odwraca wzrok i skinieniem przywołuje dwoje kłócących się dzieci. Wskazuje im zaśmieconą jezdnię. Niechętnie zaczynają zgarniać pomięte chorągiewki i przenosić je do pobliskiego śmietnika. Kiedy się do nich odwracam, on znów patrzy na mnie, wydawałoby mi się nawet, że taksująco, gdyby nie był księdzem. Lansquenet-sous-Tannes to właściwie wieś bez komisariatu policji, a więc i bez przestępstw. Usiłuję wejrzeć w istotę rzeczy jak Anouk, teraz jednak wszystko mi się zamazuje. – Zostaniemy? Maman, zostaniemy? – Anouk natarczywie ciągnie mnie za rękaw. – Mnie się tu podoba. Zostaniemy? Biorę ją w objęcia i całuję w czubek głowy. Pachnie dymem, smażonymi naleśnikami i ciepłą pościelą w zimowy poranek. – Czemuż by nie? Tu nie gorzej niż gdzie indziej. – Tak, oczywiście – mówię w jej włosy – zostaniemy. – To niezupełnie kłamstwo. Tym razem to może nawet prawda. Karnawałowa parada się skończyła. Raz w roku ta wieś jaśnieje przelotnym blaskiem, ale teraz ciepło zmieniło się w chłód, ludzie się rozchodzą. Przekupnie pakują swoje markizy i gorące półmiski, dzieci wyrzucają papierowe stroje i ozdoby. Przeważa nastrój zakłopotania, zawstydzenia po nadmiarze hałasu i kolorów. Podobnie latem ustaje deszcz, wsiąka poprzez spieczone kamienie w spękaną ziemię, prawie nie zostawiając śladu. W dwie godziny później Lansquenet-sous-Tannes jest znowu niewidoczne jak zaczarowana wioska, która ukazuje się tylko raz na rok. A co do tej parady, jest tak, jakbyśmy wcale jej nie oglądały. W nasz pierwszy tu wieczór nie mamy elektryczności, za to jest gaz. Zapalam świecę. Smażę dla Anouk naleśniki i jemy przy kominku. Za talerze służą nam stronice starego magazynu, bo dopiero jutro będą mogli nam dostarczyć rzeczy. Ten lokal sklepowy był niegdyś piekarnią i jeszcze widać wyrzeźbiony nad wąskimi drzwiami kłos zboża. Podłogę pokrywa mączny pył i wchodząc, musiałyśmy przejść przez zaspę reklam dostarczonych przez pocztę. Przyzwyczajona jestem do cen miejskich, tutaj dzierżawa wydaje mi się śmiesznie tania, chociaż i tak zauważyłam bystre, podejrzliwe spojrzenie kobiety w agencji, kiedy odliczałam banknoty. Umowę dzierżawną podpisałam jako Vianne Rocher hieroglifem, który mógłby nic nie znaczyć. Ze świecą zwiedzamy nasze nowe terytorium. Stwierdzam, że stare piece pod warstwą tłuszczu i sadzy pozostają w zdumiewająco dobrym stanie. Na ścianach znajduje się sosnowa boazeria, podłogi są z glinianych kafli. W pokoju na zapleczu Anouk znalazła starą markizę, więc ją stamtąd wyciągamy. Spod wyblakłego płótna rozbiegają się pająki. Mieszkanie nad sklepem to dwa pokoje z łazienką i niedorzecznie maleńkim balkonikiem, który zdobi skrzynka z terakoty i w niej uschnięte geranium. Anouk się krzywi. – Tu bardzo ciemno, maman – mówi chyba zalękniona, niepewna w obliczu takiego zapuszczenia. – I pachnie smutno. Ma rację. Ten zapach jest jak światło dzienne zamknięte przez tyle lat, że skwaśniało, zjełczało – zapach mysich odchodów i duchów rzeczy zapomnianych, nieopłakiwanych. Echo odbija się jak w jaskini. Małe ciepło naszej obecności tylko przyciemnia każdy cień. Woda z mydłem i farba, i blask słońca sprawią, że brudu nie będzie, ale ten smutek to co innego, beznadziejny oddźwięk domu, w którym od lat nikt się nie śmiał. Blada i wielkooka w blasku świecy, Anouk zaciska dłoń na mojej ręce. – Czy musimy spać tutaj? – pyta. – Pantoufle’owi się nie podoba. On się boi. Uśmiecham się i całuję ją w złocisty, wydłużony powagą policzek. – Pantoufle nam pomoże. Zapalamy świece, żeby paliły się w każdym pomieszczeniu: złotą, czerwoną, białą i pomarańczową. Ja wolę sama robić moje kadzidlane, ale kiedy ich nie mam, te kupne ostatecznie się nadają, rozsnuwają woń lawendy, cedru, palczatki kosmatej. Potem chodzimy po całym domu, każda ze świecą w ręce. Anouk ma trąbkę, więc trąbi, ja potrząsam starym rondlem, w którym grzechocze metalowa łyżka, i wykrzykujemy, śpiewamy wniebogłosy: – Precz! Precz! Precz! Aż ściany się trzęsą, oburzone duchy uciekają, zostaje po nich tylko słaby zapaszek spalenizny i sporo odpadającego tynku. Patrz poza te ściany spękane, sczerniałe, poza ten smutek rzeczy porzuconych i zacznij widzieć nikłe zarysy, taki obraz, jaki ma się w oczach jeszcze przez chwilę po iskrzeniu się sztucznych ogni. No i proszę, ściana już olśniewa farbą złocistą, dość nędzny fotel nabiera triumfalnie koloru pomarańczy, stara markiza nagle ukazuje spod brudu i kurzu łunę swoich kolorów. – Precz! Precz! Precz! Anouk i Pantoufle tupią i śpiewają, nikłe obrazy są coraz ostrzejsze – czerwony stołek przy obitej winylem ladzie, sznur dzwonków wzdłuż drzwi wejściowych. Oczywiście wiem, że to tylko zabawa dla uspokojenia przerażonego dziecka. Trzeba tu ciężko popracować, zanim cokolwiek z tego się urzeczywistni. A jednak wystarcza bodaj chwilowe wrażenie, że ten dom wita nas miło, tak jak my go witamy. Chleb i sól na progu, żeby udobruchać mieszkające tu bogi, drewno sandałowe na poduszeczce, żeby osłodzić nasze sny. Potem Anouk mi mówi, że Pantoufle już się nie boi, zatem wszystko w porządku. Kładziemy się razem na białym od mąki materacu i śpimy ubrane przy wszystkich palących się świecach, a kiedy się budzimy, jest już poranek.\n2 12 lutego Środa popielcowa Rzeczywiście obudziły nas dzwony. Niezupełnie zdawałam sobie sprawę, że jesteśmy tak blisko kościoła, dopóki nie usłyszałam grzmiącego dummm i zaraz melodii dzwonów fla-di-dadi. Dummm fla-di-dadi-dumm. Spojrzałam na zegarek. Szósta. Zza połamanych okiennic przesączało się złotoszare światło. Wstałam i podeszłam do drzwi balkonowych. W porannym słońcu rynek lśnił mokrymi kocimi łbami, naprzeciwko, za rynkiem kwadratowy kościół jaśniał swoją bielą, wznosząc się nad kotliną ciemnych fasad sklepów. Piekarnia, kawiarnia, sklep z zaopatrzeniem cmentarnym – płytkami kamiennymi, kamiennymi aniołkami, wiecznymi różami z blach – i ich wystawy dyskretnie zasłonięte, jak gdyby przywarowały poniżej punktu sygnalizacyjnego, białej wieży kościelnej, na której zegar, wskazówkami połyskującymi czerwono na rzymskich cyfrach, obwieszczał, że jest dwadzieścia po szóstej, zapewne żeby zdezorientować diabła, i Matka Boska z zawrotnej wysokości patrzyła na rynek trochę znudzona. Na krótkim szpicu wieży obracała się z zachodu na północny zachód, przepowiadając pogodę, obleczona w długą szatę postać z kosą. Po chwili znad uschniętego geranium zobaczyłam pierwszych wiernych w drodze na mszę. Rozpoznałam płaszcz w szkocką kratę i pomachałam ręką do tej kobiety, ale tylko szczelniej otuliła się płaszczem i przyśpieszyła kroku. Za nią szedł człowiek w pilśniowym kapeluszu ze swoim smutnym brązowym psem. Kiedy uśmiechnął się do mnie, zawołałam rześko „dzień dobry”, najwidoczniej jednak małomiasteczkowa etykieta nie pozwalała na taką bezceremonialność, bo nie odpowiedział, też przyśpieszył kroku i z psem wszedł do kościoła. Potem nawet nikt nie spojrzał na moje okna, chociaż naliczyłam sześćdziesiąt głów – w beretach, chustkach, kapeluszach nasuniętych głęboko, żeby ich nie zerwał niewidzialny wiatr. Nikt nie spojrzał, a przecież wyczuwałam ciekawość w ich sztucznej obojętności. Mamy ważne sprawy do przemyślenia, mówiły pochylone głowy i zgarbione ramiona. Nogi uparcie niosły ich po kocich łbach jak nogi dzieci, kiedy idą do szkoły. Nie moja rzecz, oczywiście. Ale pomyślałam, że jeśli gdzieś potrzeba trochę czarów, to właśnie... Stare nawyki nigdy nie zanikają. Kto raz zajmował się spełnianiem pragnień, nigdy nie będzie całkowicie wolny od takich odruchów. W dodatku ten wiatr, ten wiatr zapustów jeszcze dmucha, niosąc ze sobą słaby zapach tłuszczu i waty cukrowej, i prochu, i gorące mocne zapachy przełomu, sprawiając, że dłonie swędzą, serce bije szybciej. Na jakiś czas więc zostaniemy. Na jakiś czas. Dopóki nie zmieni się kierunek wiatru. W sklepie z towarami mieszanymi kupiłyśmy farbę, pędzle, wałki, mydło i wiadra. Zaczęłyśmy od góry. Zdzierałyśmy firanki, wyrzucałyśmy zepsute wyposażenie na rosnącą stertę w maleńkim ogródku na tyłach domu, myłyśmy podłogi i wąskie, brudne od sadzy schody, aż fala potopu je zalewała i kilka razy przemokłyśmy do suchej nitki. Szczoteczka do szorowania Anouk stała się łodzią podwodną, moja szczotka – tankowcem, i puszczałyśmy po schodach do sieni mydlane torpedy. W tym zamęcie usłyszałam brzęk dzwonka. Zapracowana, ze szczotką w jednej ręce i mydłem w drugiej, podniosłam wzrok i ujrzałam wysoką postać księdza. A zastanawiałam się, jak długo będzie zwlekał, zanim przyjdzie. Teraz patrzył na nas z uśmiechem. Z uśmiechem władczym, oględnym, przychylnym. Pan dziedzic wita wieśniaków przybyłych nie w porę. Czułam, że świetnie widzi mój mokry brudny kombinezon, włosy związane czerwonym szalikiem, bose stopy w ociekających sandałach. – Dzień dobry. – Rzeczułka pomyj zmierzała do jego wypucowanego buta. Spuścił oczy na swoje obuwie, po czym znów spojrzał na mnie. – Francis Reynaud – przedstawił się, odstępując nieznacznie na bok. – Curé tej parafii. Parsknęłam śmiechem. Nie zdołałam się powstrzymać. – To dopiero – powiedziałam złośliwie. – Myślałam, że ksiądz był przebrany na paradę. Grzecznie się roześmiał. – Che-che-che. Wyciągnęłam do niego rękę w żółtej plastikowej rękawiczce. – Vianne Rocher. A ten bombardier tam z tyłu to moja córka, Anouk. Ze schodów dolatywały mydlane eksplozje i odgłosy szamotaniny Anouk z Pantoufle’em. Dotarło do mnie jednak, że ksiądz czeka na szczegóły o panu Rocher. O ileż łatwiej mieć wszystko urzędowo na papierze, niż nieprzyjemnie mętnie o tym rozmawiać... – Dziś rano pani pewnie miała dużo zajęć. Nagle zrobiło mi się go żal. Tak się stara nawiązać kontakt. Znów zobaczyłam ten wymuszony uśmiech. – Tak, rzeczywiście, musimy doprowadzić dom do porządku możliwie jak najszybciej. A to wymaga czasu. Ale i bez tego nie byłybyśmy dziś na mszy, monsieur le curé. My nie chodzimy do kościoła – wyjaśniłam łagodnie, uspokajająco, ale wyraźnie się zgorszył, nieomal obraził. – Och, tak. Byłam zanadto bezpośrednia. On by wolał, żebyśmy na wstępie krążyli wokół siebie jak ostrożne koty. – Ale bardzo ksiądz uprzejmy, że zechciał przyjść i nas poznać – ciągnęłam żwawo. – Może by ksiądz nam pomógł poznać tutejszych ludzi. On jest trochę jak kot, doszłam do wniosku. Te zimne, jasne oczy, niewytrzymujące spojrzenia, ta niespokojna czujność i on – taki wystudiowany, pełen rezerwy. – Zrobię, co w mojej mocy. – Już zobojętniał, wie, że nie będziemy należały do jego trzódki. A przecież sumienie mu nakazuje dać więcej, niż chciałby dać. – Potrzebna pani pomoc? – No, przydałby się ktoś. Nie ksiądz, oczywiście – dodałam szybko, widząc, że otwiera usta, żeby coś powiedzieć. – Ktoś, kto mógłby popracować za pieniądze. Tynkarz, ktoś do roboty przy urządzaniu... – Poruszyłam bezpieczny temat. – Nikt taki nie przychodzi mi na myśl – powiedział. Chyba najostrożniejszy ze wszystkich ludzi, których w życiu spotkałam. – Ale rozejrzę się. Może się rozejrzy. Zna swoją powinność wobec przyjezdnych. Od razu jednak wiedziałam, że nikogo takiego nie znajdzie. Miła usłużność nie leży w jego naturze. Ostrożnie popatrzył na chleb i sól przy drzwiach sieni. – To na szczęście. – Uśmiechnęłam się. Omiótł spojrzeniem te symbole wyraźnie urażony. – Maman. – Głowa Anouk ukazała się w drzwiach, włosy jej sterczały jak krzywe kolce. – Pantoufle chce się pobawić. Możemy wyjść? Przytaknęłam. – Ale tylko do ogrodu. – Starłam jej smugę brudu znad nosa. – Wyglądasz jak łobuziak. – Zerknęła na księdza, ale zdążyłam powiedzieć, zanim zrobiła minę. – Anouk, to jest monsieur Reynaud. Nie przywitasz się? – Dzień dobry! – wrzasnęła, biegnąc do drzwi wyjściowych. – Do widzenia! Mignęły żółty sweterek i czerwone spodnie kombinezonu w wariackim posuwistym pędzie po zamydlonej podłodze i już jej nie było. Nie po raz pierwszy nagle zobaczyłam Pantoufle’a znikającego w ślad za nią – ciemną plamę na tle ciemnej framugi. – Ona ma tylko sześć lat – pośpieszyłam z wytłumaczeniem. Reynaud uśmiechnął się kwaśno, jak gdyby pierwsze zetknięcie z moją córką mogło utwierdzić każdego w najgorszych podejrzeniach wobec mnie.\n3 Czwartek, 13 lutego Chwała Bogu, to już poza mną. Wizyty bardzo mnie męczą. Rzecz jasna, nie odnosi się to do ciebie, mon père. Moja cotygodniowa wizyta tutaj jest luksusem, mógłbym prawie powiedzieć, moim jedynym. Mam nadzieję, że podobają ci się, mon père, te kwiaty. Są niepozorne, lecz pięknie pachną. Postawię je przy twoim fotelu, abyś wciąż je widział. I ładny stąd widok masz na łąki i na Tannes w połowie zasięgu wzroku, i na płynącą dużo dalej Garonnę. Nieomal można by sobie wyobrażać, że nie ma ludzi. Och, ja się nie uskarżam. Powinieneś jednak wiedzieć, jak trudno jednemu człowiekowi znieść ich drobne sprawy, ich niezadowolenie, głupotę, tysiące błahych problemów... We wtorek mieli paradę zapustną. Istne dzikusy wykrzykujące i wrzeszczące. Claude, najmłodszy Louisa Perrina, strzelił do mnie z pistoletu na wodę. A Perrin nic na to, tylko powiedział, że smarkacz musi się wyszumieć. Ja przecież jedynie chcę ich prowadzić, mon père, uwolnić od grzechu. Czemuż więc sprzeciwiają mi się na każdym kroku jak dzieci, które nie chcą jeść zdrowych posiłków, lecz rzucają się na łakocie, a potem chorują. Wiem, mon père, że rozumiesz. Przez pięćdziesiąt lat dźwigałeś to wszystko na swoich barkach, silny i cierpliwy. Zasłużyłeś na ich miłość, kochali cię. Czy aż tak bardzo czasy się zmieniły? Ja tutaj budzę lęk i szacunek... lecz mnie nie kochają. Twarze mają ponure, niechętne, zdani są na potajemne słabostki, na występki w odosobnieniu. Czy nie rozumieją? Bóg widzi wszystko. Ja widzę wszystko. Paul-Marie Muscat bije swoją żonę. Co tydzień płaci za to dziesięcioma zdrowaśkami i odchodzi od konfesjonału, żeby znowu ją bić. A ona, ta jego żona, kradnie. W zeszłym tygodniu na targowisku ukradła z kramu sztuczną biżuterię. A znów Guillaume Duplessis chce wiedzieć, czy zwierzęta mają dusze, i płacze, gdy mówię mu, że nie mają. Charlotte Edouard podejrzewa, że jej mąż ma kochankę... wiem, że ma trzy, lecz w konfesjonale muszę milczeć. A jakież są te dzieci! Gdy słyszę ich żądania, krew mnie zalewa, w głowie mi się kręci. Lecz nie mogę sobie pozwolić na okazanie słabości. Owce nie są tymi uległymi, miłymi stworzeniami z sielanek. Każdy wieśniak to powie. Są chytre, czasami niegodziwe, patologicznie głupie. Łagodny pasterz nie ukróci niesforności i buntów swojej trzody. Nie mogę sobie pozwolić na łagodność. Dlatego raz w tygodniu folguję mojemu jedynemu odprężeniu. Usta, mon père, masz zapieczętowane jak usta konfesjonału, oczy zawsze otwarte, serce zawsze pełne dobroci. Na godzinę przy tobie zdejmuję brzemię. Mogę być omylny. Jest nowa parafianka. Niejaka Vianne Rocher, wdowa, jak mniemam, z małym dzieckiem. Pamiętasz, mon père, piekarnię starego Blaireau? Cztery lata temu Blaireau umarł i jego dom popadł w ruinę. Otóż ona wydzierżawiła ten dom i zamierza otworzyć piekarnię w przyszłym tygodniu. Wątpię, czy się utrzyma. Już mamy piekarnię Poitou po drugiej stronie rynku, a zresztą ona tu nie pasuje. Dość miła kobieta, nic wszelako nie ma z nami wspólnego. Dwa miesiące nie miną i wróci do dużego miasta, bo tam jej miejsce. Dziwne, nie dowiedziałem się, skąd pochodzi. Z Paryża czy może nawet z zagranicy. Mówi z czystym akcentem – prawie za czystym jak na Francuzkę z północy, gdzie skracają samogłoski. Jej oczy raczej świadczą o pochodzeniu włoskim czy portugalskim, a cera... Właściwie jej się nie przyjrzałem. Odnawiała piekarnię przez cały wczorajszy dzień, a także dzisiejszy. Zasłoniła pomarańczowym plastikiem okno wystawowe i od czasu do czasu albo ona, albo jej mała rozbrykana córka wychodzi, wylewa z kubła pomyje do ścieku, rozmawia żywo z którymś z pomocników. Dziwnie łatwo ich sobie załatwiła. Zaofiarowałem się, że pomogę jej kogoś znaleźć, lecz wątpiłem, czy będą chętni wśród naszych parafian. A tu dziś wczesnym rankiem Clairmont przyniósł jej drewno, potem Pourceau wszedł tam z drabiną. Poitou przysłał trochę mebli i widziałem, jak sam, nieomal ukradkiem, niósł fotel przez rynek. Nawet Narcisse, obmawiający bliźnich malkontent, który mnie stanowczo odmówił, gdy w listopadzie prosiłem o przekopanie ziemi na cmentarzu, pośpieszył tam z narzędziami, żeby uporządkować jej ogród. Dziś rano za dwadzieścia dziewiąta podjechała ciężarówka dostawcza. Duplessis wyprowadza psa o tej porze i właśnie przechodził, a ona go zawołała do pomocy przy wyładowywaniu. Gotów w przejściu uchylić kapelusza, stanął zaskoczony i przez sekundę byłem pewny, że zaraz pójdzie dalej. Nie poszedł. Ona jeszcze coś powiedziała, nie słyszałem co, tylko przez cały rynek doleciał jej śmiech. Często się śmieje i nadmiernie wtedy dla zabawy gestykuluje. To znów chyba cecha wielkomiejska. My tu przywykliśmy do powściągliwości otaczających nas ludzi. Ufam wszelako, że ona ma dobre intencje. W fioletowym szaliku na głowie zawiązanym po cygańsku, potargana, ponieważ większość włosów się spod niego wymyka, umazana białą farbą, nie wydawała się przejęta swoim wyglądem. Duplessis potem nie mógł sobie przypomnieć, co mu powiedziała, lecz przyznał, jak to on nieśmiało, że chociaż ta dostawa – kilka skrzynek i kraty z utensyliami kuchennymi – nie była duża, niektóre skrzynki były dość ciężkie. Nie pytał jej, co w nich jest, jego zdaniem jednak za skromne to wyposażenie, aby piekarnia prosperowała. Nie myśl, mon père, że cały dzień straciłem na obserwowanie piekarni. Po prostu widzę ten dom stojący prawie naprzeciwko mojego domu – który był twoim, mon père, zanim stało się to wszystko. Przez cały wczorajszy dzień i połowę dzisiejszego stukał tam młotek, odbywało się szorowanie, pobielanie, malowanie, aż wbrew sobie jestem ciekaw rezultatów. Nie ja jeden. Słyszałem niechcący, jak madame Clairmont przed piekarnią Poitou głośno plotkowała z gromadką przyjaciółek o udziale swego męża w tym remoncie. Padły słowa „czerwone okiennice”, zanim one mnie zauważyły i chytrze zniżyły głos do szeptu. Jak gdyby mnie to obchodziło! Z pewnością ta nowo przybyła wniosła tu pożywkę dla plotkarstwa, jeśli już nic poza tym. Stwierdzam, że okno wystawowe z pomarańczową zasłoną przyciąga wzrok w najmniej odpowiednich chwilach. Wygląda jak ogromny cukierek, który czeka, by rozwinąć go z papierka, albo jak jakaś resztka z zapustnej parady. Jest coś denerwującego w tej jaskrawości i w błyskach słońca na fałdach plastiku. Będę rad, gdy prace się skończą i ten dom stanie się znowu zwyczajną piekarnią. Pielęgniarka usiłuje podchwycić mój wzrok. Myśli, że ja ciebie, mon père, męczę. Jak możesz ścierpieć donośne głosy takich nianiek, ich sposób bycia, dobry w pokoju dziecinnym? Chyba pora, byśmy troszeczkę wypoczęli. Jej filuterność drażni nie do zniesienia. A przecież ona ma dobre intencje, twoje oczy, mon père, mi to mówią. Wybacz im, bo nie wiedzą, co czynią. Ja nie jestem dobry. Przychodzę tu, mając siebie na względzie, nie ciebie, mon père. Wszelako miło mi wierzyć, że moje wizyty sprawiają ci przyjemność, utrzymuję cię w łączności z twardym światem, który dla ciebie zmiękł i stał się nijaki. Godzina telewizji co wieczór, odwracanie pięć razy dziennie, jedzenie przez rurkę. Mówienie o tobie, jakbyś był rzeczą – czy może nas słyszeć? Czy rozumie? Twoje opinie niepotrzebne, wyrzucone... Zamknięcie przed wszystkim, a jednak odczuwanie, myślenie. To właśnie jest prawda piekła odartego ze średniowiecznej krzykliwości. Taka utrata kontaktu. Jednakże do ciebie się zwracam, abyś mnie nauczył komunikatywności. Mon père, naucz mnie nadziei. CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Czekolada-ebookRO/p1180493i1361193" target="_blank" title="Czekolada [Joanne Harris] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Czekolada [Joanne Harris] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Jak Czyścić Buty Zimowe żółte\nJak Czyścić Buty Zimowe żółte. Najlepszy sposób to przemywanie butów wodą z octem. Sam proces impregnacji doda punkty do zachowania czystości obuwia ale jednak zabrudzenia będą się przytrafiać. Tym czego oczekujesz od obuwia zimowego to przede wszystkim wodoodporność i trwałość.\nbuty nike dunk high premium sb cork buty nike capri iii mid buty nike free rn black buty nike damskie sklep online buty narciarskie salomon 100 buty nike damskie zdjecia buty narciarskie salomon sklep buty narciarskie regulowane dla dzieci\nButy Timberland Premium 6 Inch Jr 10361 Zolte\nTimberlandy Jak Czyscic Shiny Syl Blog\nJak Dbac O Trapery Czyszczenie I Impregnacja Butow Zimowych Wiadomosci W Sklep Presto Pl\nJak czyścić buty zimowe żółte Czyszcząc zamsz i welur należy uważać żeby nie zniszczyć ich powłoki. Oczywiście że nie wyschną w godzinę czy dwie ale masz pewność że po wyschnięciu będą wyglądać dokładnie tak samo jak przed. Roztwór przygotowuje się z.\nJeśli nie masz pod ręką ani gumki ani szczotki do zamszu możesz z powodzeniem wykorzystać czystą szczoteczkę do zębów lub zwykłą gumkę do mazania. Twoje buty zimowe szczególnie jeśli są skórzane mogą się odkształcić popękać zmienić kolor i kształt. Niestety jeśli nie potrafimy właściwie dbać o takie rzeczy szybko się niszczą.\nZabrudzenia z ciemnej skóry wyczyścisz z kolei za pomocą skórki od banana od jej wewnętrznej strony lub wacikiem zamoczonym w spirytusie. Pojawiły się na nich zacieki z soli próbowałam to odczyścić szampon do butów zamszowychnubukowych pianka do czyszczenia szczotkowałam je też szczoteczką do zamszunubuku - metalowa i gumowa częścią. Dedykowane przez producenta pasty i wosk przynajmniej raz na tydzień i grubsze warstwy niż zwykle.\nRoztwór wody z octem w proporcji 11 poradzi sobie z zabrudzeniami po soli drogowej która jest. Witam mam buty UGG które niestety zaniedbałam. Jest wiele czynników które zimą niekorzystnie wpływają na obuwie.\nNajważniejsze jest to żeby zacząć czyszczenie jak najszybciej od momentu zabrudzenia. Biel która stała się żółta. Jak czyścić buty z zamszu.\nKażda warstwa kosmetyków jakie nakładamy na obuwie ma duży wpływ na ogólną kondycję skóry. Skórzane buty możesz również czyścić zimnym mlekiem ale ta metoda zarezerwowana jest tylko dla jasnej skóry. Jak czyścić buty ze skóry uniwersalne metody Czyszczenie skórzanych butów wymaga regularności ale też znajomości pewnych zasad i metod.\nJak Kupic Dobre Buty Zimowe Blog Butyjana\nJak Czyscic Buty Timberland Poradnik Sizeer\nTimberland Paninara Collarless 6 Wp Tb0a245e2311 Kolor Zolty Kobiety Buty Zimowe Buty W E Timberland Pl\nTimberland Premium 6 Inch Boot Tb0100617131 Kolor Zolty Meskie Buty Zimowe Buty W Sklep Sizeer\nTimberland Killington 6 In Tb0a19jh2311 Kolor Zolty Dzieci Buty Zimowe Buty W E Timberland Pl