Wstęp / Niepokoje pracownicze\nNie ma zgody co do tego, kiedy dokładnie rozpoczął się obecny kryzys gospodarczy. Z całą gwałtownością spadków notowań na światowych giełdach objawił się on jesienią 2008 r. Niektórzy wskazują na pierwsze symptomy już w 2001 r. i pęknięcie banki spekulacyjnej tzw. dotcom’ów, czyli firm branży komputerowej i informatycznej, których akcje okazały się ewidentnie przewartościowane. Przekreśla to powszechne nadzieje, że najnowsza technologia oddali systemową zapaść. Być może, na sposób bardziej akademicki, moglibyśmy za tę cezurę uznać też wydanie książki Immanuela Wallersteina pt. Koniec świata jaki znamy, której publikacja w 1999 r. zbiegła się z protestami i walkami ulicznymi w Seattle przyjmowanymi za początek ruchu alterglobalistycznego. Poprzedziły one całą serię światowych wystąpień społecznych, największych przynajmniej od kilku dekad.\nKiedy w ciągu tych kilkunastu już lat, jakie upłynęły od wydania książki Wallersteina, fala protestów nie opadała, a nawet przybrała na sile i gwałtowności (także w krajach gdzie od dziesięcioleci panował względny spokój społeczny), coraz bardziej stawało się oczywiste, że transformacja jest bardzo prawdopodobna. Kryzys m.in. w Grecji, Hiszpanii, Włoszech, Portugalii i Irlandii (do niedawna raju obiecanego polskich emigrantów), postawił pod znakiem zapytania stabilizację ekonomiczno-polityczną oferowaną pod szyldem Unii Europejskiej. Szybko rosnąca liczba wystąpień pracowniczych w Chinach czy gwałtowne zamieszki w Bangladeszu dowodziły, że i ten rejon świata nie jest wolny od wybuchów społecznego niezadowolenia. W Ameryce Łacińskiej obserwujemy przewlekłe konflikty w Argentynie, Chile czy Meksyku. Wreszcie północna Afryka i Bliski Wschód: Tunezja, Egipt, Maroko, Algieria, Syria. Masowymi strajkami i demonstracjami ulicznymi pracownicy przypomnieli o sobie na wszystkich kontynentach. Wydarzenia te nie pozwoliły ignorować jednej z podstawowych tez Immanuela Wallersteina, który stwierdził, że ekspansja systemu kapitalistycznego natknęła się na asymptotę, granicę blokującą jego dalszy rozwój, co powoduje, że w swoim dotychczasowym kształcie, w ciągu następnych kilkudziesięciu lat, przestanie on istnieć. Jak będzie wyglądać świat po tym załamaniu? Tego dokładnie nie wiemy – odpowiada Wallerstein – bowiem wkraczamy w okres destabilizacji, kiedy ludzkie zmagania nabierają największego znaczenia, a nasze losy zależeć mogą, w większym niż do tej pory stopniu, od relatywnie niewielkich wkładów. „Inaczej mówiąc, tylko w takich okresach przejściowych, to co nazywamy wolną wolą, przeważa nad presją istniejących systemów” (Wallerstein 2004; 29). Fundamentalna zmiana jest możliwa, ale niepewna. Za czyim sprawstwem się dokona? Pod presją jakich ruchów społecznych? Pod jakimi hasłami będą występować ludzie żądający zmian? Pytania, które wydawały się tracić na znaczeniu, powróciły i stały się tym bardziej kłopotliwe, że wcześniej oznajmiono już „koniec historii”¹ i „koniec świata pracy”.\nOd kilkudziesięciu lat wielu badaczom wydawało się, że klasa robotnicza schodzi ze sceny historii. W latach 90. i na początku naszego stulecia najbardziej wpływowymi osobami głoszącymi tezy o końcu dotychczasowych form pracy byli Jeremy Rifkin i Antonio Negri². Istotną rolę w ich refleksji odgrywał rozwój nowych technologii, które miały przyczynić się do tego, że – jak mówił Negri – współcześnie rezygnujemy „z terrorystycznych form organizacji produkcji”, zmieniła się natura całego systemu, a dotychczasowa „klasa robotnicza znikła”³. Według nich zmienił się całkowicie charakter pracy. W przypadku Rifkina w kierunku aktywności w oparciu o wolontariat, w przypadku Negriego w robotnika społecznego, zaangażowanego w proces produkcji niematerialnej, uspołecznionej i zdemokratyzowanej; w obu łączyć się to ma z gwarancjami płacy społecznej (dochodu gwarantowanego).\nW miarę jednak narastających od ponad dwóch dekad „tradycyjnych” konfliktów pracowniczych gwałtowanie rosło też zapotrzebowanie na wyjaśnienie obserwowanego fenomenu. W Europie i Ameryce pytano przede wszystkim o losy wykształconego na wyższych uczelniach „pokolenia galerników”. Jak donosiło Forum, cytując zachodnią prasę: „Od Europy po Amerykę wszędzie to samo: miliony młodych i wściekłych”. Tygodnik Polityka oznajmiał: „W Europie rośnie nowa klasa społeczna bez perspektyw na dobrobyt i awans. Istnieje także w Polsce i ma już swoją nazwę: prekariat”⁴. Badacze i badaczki z Azji uznają za prekariat przede wszystkim pracownice i pracowników sweatshopów, wiejskich migrantów i migrantki pracujących na zlecenie zachodnich firm z branży np. informatycznej, telekomunikacyjnej czy odzieżowej w specjalnych strefach ekonomicznych w Chinach czy Bangladeszu, albo pracownice i pracowników hinduskich call-centers i poukrywanych w slumsach na przedmieściach Delhi warsztatów produkujących podzespoły dla producentów znanych marek samochodów.\nW 2011 r. na rynku księgarskim ukazała się praca Guya Standinga, ekonomisty i specjalisty w zakresie bezpieczeństwa socjalnego, eksperta Międzynarodowej Organizacji Pracy, pt. The Precariat. The New Dangerous Class (Prekariat. Nowa niebezpieczna klasa). Odbiła się ona dość szerokim echem. Jej autor wyjaśnia:\nŚwiatowy prekariat spajany jedynie strachem przed brakiem bezpieczeństwa, nie stanowi jeszcze klasy w marksistowskim rozumieniu. Jest to jednak grupa społeczna, w której łonie rodzi się poczucie wspólnej słabości. Obejmuje ona nie tylko pracowników dorywczych, osoby zatrudnione tymczasowo, lub w niepełnym wymiarze czasu pracy na niskich stanowiskach. Prekariat łączy wszystkich tych, którzy mają poczucie, że ich życie jest zlepkiem chaotycznych fragmentów, na których nie można zbudować kariery, łączą w sposób zrównoważony różne formy pracy i trudu, zabawy i wypoczynku.\nI dalej ostrzega:\nBrak perspektyw dla młodych ludzi sprawia, że prekariat staje się łakomym łupem radykalnej prawicy. Osoby żyjące w stanie chronicznej niepewności łatwiej zatracają altruizm, tolerancję i szacunek dla odmienności⁵.\nWcześniej na gruncie nauk społecznych szereg procesów i zjawisk wiązanych dziś z prekariatem i prekarnością starano się opisać w innych kategoriach. Istnienie nieustabilizowanej siły roboczej było nieodłącznym elementem dotychczasowej historii kapitalizmu. Marks nazywał tę liczną, obejmującą w XIX i pierwszej połowie XX wieku większość zatrudnionych grupę rezerwową armią pracy. Po kilku dekadach względnego zmniejszenia jej liczebności po II wojnie światowej obecnie globalny zasiąg armii rezerwowej znowu gwałtownie się rozszerza. Dziś – według niektórych szacunków – obejmuje ona prawie 65% całej siły roboczej na świecie (ok. 2,4 mld osób). Zaliczają się do niej klasyczni bezrobotni, niestabilna i samozatrudniona klasa pracująca oraz osoby bierne zawodowo. Do tego należy doliczyć sprekaryzowaną część zatrudnionej i regularnie wynagradzanej siły roboczej, która stanowi rosnący procent tej kategorii (obejmującej ok. 1,4 mld ludzi) (Foster i McChesney 2014; 286-290, także Amin 2003).\nW obszernej pracy opisującej sytuację klasy pracowniczej w Polsce, Juliusz Gardawski (2009) mówi np. o „kryzysie fordyzmu” i „postfordyzmie”. Fordyzm kojarzony jest z następującą po II wojnie światowej w krajach Europy i Ameryki Północnej stabilizacją polityczną i na rynku pracy; z dążeniem do pełnego zatrudnienia i względnie wysokimi dochodami robotników oraz reprezentacją związków zawodowych i partii pracowniczych. Przyczyny wprowadzenia tych zdobyczy i unormowań były ściśle określone i łączyły się z chęcią zapewnienia na Starym Kontynencie, po doświadczeniu dwóch wojen i licznych rewolucji, spokoju społecznego, koniecznego dla odbudowy zniszczonych wojną gospodarek, ale także dla akumulacji kapitału. Jednak sytuacja ta nie trwała, z historycznego punktu widzenia, długo. W latach 70. ub. stulecia, jak utrzymuje Gardawski (2009; 55): „Pojawiły się nowe metody zarządzania zasobami ludzkimi i nowe formy zatrudnienia, które zmieniły charakter środowiska pracowniczego i ograniczyły popyt na dotychczasowy typ reprezentacji interesów załóg.”\nSposób patrzenia na problem zaoferowany przez Gardawskiego w jego licznych pracach bywał jednak mocno krytykowany za to, że nie jest w stanie przekroczyć ograniczeń wynikających z postrzegania rzeczywistości społecznej w kategoriach dominacji i niezmienności systemu kapitalistycznego. Analizy w takim przypadku koncentrują się ostatecznie na instytucjach oraz sposobach regulacji i kontroli pracy, a nie aktywności samych pracowników i ich dążeń do zmiany. Na Zachodzie symptomy załamania fordyzmu zauważono już pod koniec lat 60. i na początku 70. XX w. i część badaczy upatrywała ich na zupełnie innym gruncie. Powodem miałyby być nie ekonomiczne i instytucjonalne zmiany na rynku pracy, ale kryzys wielkich ruchów związkowych (nacjonalistycznych, komunistycznych, socjalistycznych czy anarcho-syndykalistycznych) i partii robotniczych, które święciły tryumfy w pierwszej połowie XX w. Spadek znaczenia tych organizacji brał się przede wszystkim z rosnącej różnicy pomiędzy celami i postulatami protestujących pracowników a linią ideologiczną i strategią polityczną partii robotniczych i związków zawodowych. „Pęknięcie” to było dobrze widoczne zwłaszcza we Włoszech. Po rewolcie 1968 r. narastające antagonizmy spiętrzyły falę gwałtownych wystąpień społecznych i walki zbrojnej, której kulminacja przypadała na koniec lat 70. W owym czasie grupy lewicowe dokonały ponad 12,5 tys. aktów przemocy. Wielu zamachowców, ale przede wszystkim dziesiątki tysięcy politycznych agitatorów i działaczy, uwięziono. W odniesieniu do 20 tys. toczyły się prokuratorskie śledztwa (Persichetti, Scalzone; 2003). Ofiarą jednego z nich padł sam Antonio Negri. Musiał uciekać do Francji, w momencie kiedy został posądzony o współudział w zabójstwie włoskiego premiera Aldo Moro dokonanego przez Czerwone Brygady. Choć poparcie i współudział robotników włoskich w walkach zbrojnych tamtego okresu miały ograniczony charakter (Kowalewski 2006), to dostrzegane przez teoretyków postfordyzmu zmiany na rynku pracy na pewno nie przebiegały ani w sposób naturalny, ani bezkonfliktowy. Zauważono – jak stwierdza Harry Cleaver (Bonefeld 2012; 56-57), powołując się na analizy niektórych włoskich i francuskich badaczy podejmujących tę problematykę – że nastanie postfordyzmu było związane z nowego rodzaju podmiotowością klasy robotniczej. Jedną z jej najwcześniejszych charakterystyk dał Sergio Bolonia (tamże; 57), pisząc o „plemieniu kretów”: „luźno powiązanie plemię wysoce mobilnych, wyrzuconych poza margines robotników, studentów pracujących na pół etatu, zarabiających na czarnym rynku, twórców tymczasowych i wciąż zmieniających się sfer autonomicznego życia towarzyskiego”.\nElizabeth Dunn (2007) – która na przykładzie fabryki odżywek dla dzieci (rzeszowska Alima przejęta przez amerykański koncern Gerber) badała proces restrukturyzacji polskich zakładów w latach 90. – utrzymuje, że fordyzm rozwijał się w krajach kapitalistycznych i socjalistycznych według podobnego modelu uprzemysłowienia i modernizacji, ale później projekty te się rozeszły i kraje bloku wschodniego nie weszły na drogę rozwoju postfordystowkiego, a tym samym utrwaliła się w nich inna racjonalność ekonomiczna. Autorka (tamże; 116) wychodzi od spostrzeżenia wyrażonego przez Aihw Ong, że w systemach społecznych zapośredniczonych przez technologię przymus narzucany jest nie tylko przez wykonywanie pracy jako takiej, ale także w formie „korporacyjnych dyskursów regulujących wykonywanie pracy, uporządkowania przestrzeni w fabryce” i poza nią, oraz w narzucaniu sensu bycia sobą, jakimi dysponują pracownicy.\nDunn próbuje opisać podmiotowość przystającą do sytuacji w jakiej znalazła się duża część polskich pracowników. Po 1989 r. w krajach bloku wschodniego nastąpił moment podporządkowania gospodarki współczesnemu modelowi kapitalistycznemu⁶. Tak rozumiana transformacja dokonała się przede wszystkim na bazie prywatyzacji, która dla Dunn jest procesem szerszym niż tylko formalne zmiany własnościowe. Wiąże się bowiem z konstruowaniem nowej podmiotowości, opartej na opozycji tego, co indywidualne i tego, co wspólnotowe.\nJednak i te zmiany poprzedzone zostały kryzysem robotniczej reprezentacji, zarówno w wydaniu Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR), jak też ostatecznie NSZZ Solidarność. Po rozbiciu siłą ruchu protestu pracowniczego w 1981 r., uwięzieniu tysięcy działaczy, delegalizacji związków zawodowych i fali represji, następowała sukcesywna alienacja elit zarówno związkowych, jak partyjnych⁷. Nagłe pojawienie się wolnego rynku oznaczało równocześnie utowarowienie pracy i zapośredniczenie stosunków społecznych regułami stricte ekonomicznymi, w których prymat wiodą stosunki zindywidualizowane. Odbudowanie siły organizacyjnej pracowników było w tych okolicznościach trudne. W nowym modelu „posiadanie” i „bycie jednostką” – jak twierdzi Dunn (2007; 150-151 i dalej) – wzajemnie się konstytuują: „indywidualistyczna, podzielona i sprywatyzowana osoba to warunek konieczny istnienia innych zjawisk związanych z kapitalizmem końca XX w.: konsumeryzmu i pracy najemnej”. Jednak czy taka „poskładana” na nowo jednostka w Polsce stała się szczęśliwsza?\nW dalszej części tej książki, w Rozdziale I przedstawiam teoretyczne podstawy pracy, koncentrując się z jednej strony na socjologii zaangażowanej, a z drugiej na teorii składu klasowego. Chciałem tu przede wszystkim nawiązać do tradycji i jednocześnie zwrócić uwagę na konieczność każdorazowego wiązania teorii z praktyką w pracach badawczych dotyczących ruchów społecznych i emancypacyjnych. Należę do grona socjologów, którzy nie wierzą w zapewnienia o neutralności tego typu wiedzy. Mam nadzieję też, że uda mi się wykazać także zależność odwrotną – przydatności refleksji teoretycznej dla codziennego zaangażowania w działalność społeczno-polityczną.\nW Rozdziale II wychodzę od zaprezentowania czterech narracji próbujących opisać sytuację pracowników-prekariuszy. Pierwsza z nich, którą nazywam egzystencjalną, odwołuje się przede wszystkim do indywidualnych doświadczeń związanych z pracą na niepewnych warunkach. Lęk, stres, afekt itd. są reakcjami na poczucie braku kontroli nad własnym życiem. Drugi opis kondycji prekarnej – społeczno-ekonomiczny – odnosi się do strony stricte materialnej. Ma on swoje źródło w próbach reformy i przezwyciężania kryzysu kapitalizmu oraz eliminacji ubóstwa, jakie podjęto po II wojnie światowej. Można śmiało powiedzieć, iż już wówczas zaczęto wyraźnie dostrzegać pojawiającą się różnicę między różnymi segmentami współczesnej klasy robotniczej.\nFormalno-prawny opis to przede wszystkim odniesienie się do instytucjonalnej i prawnej strony nowych, sprekaryzowanych form zatrudnienia. W Polsce dopiero od ok. dekady obserwujemy głębokie zmiany. Oczywiście zapoczątkowane one zostały po 1989 r., a nawet w połowie lat 80. ubiegłego wieku. Jednak relatywnie niedawno zaczęły tryumfować nowe modele tzw. uelastycznianego zatrudnienia, czasu pracy, płac czy podaży pracy.\nWreszcie, przywołując opis makro-socjologiczny, zastanawiam się, jak zmiany kondycji klasy pracowniczej próbowano i próbuje się obecnie ująć w kontekście historycznym, jako efekt pewnych cyklicznych zmian i na tle przeobrażeń kapitalistycznej gospodarki: wprowadzania ciągle nowych technologii, nowych branż, nowych form kontroli siły roboczej itd.\nWraz z nadejściem kapitalizmu neoliberalnego nastąpiło pogłębienie się nierówności i antagonizmów klasowych. Wydawało się, że pracownicy będą musieli pogodzić się z zaistniałym stanem rzeczy, że nie mają szans na skuteczną walkę. W Rozdziale III starałem się jednak wykazać, że wszystkie te zmiany spotkały się z oporem i wywołały gwałtowną reakcję społeczną. Ponowny wzrost fali niepokojów pracowniczych obserwowany od końca lat 90. zaświadcza o transformacji klasy pracowniczej i jej form sprzeciwu. Z jednej strony pomimo, a z drugiej właśnie w wyniku prekaryzacji okazało się, że klasa ta jest w dalszym ciągu zdolna do przeciwstawienia się globalnemu kapitałowi i ufundowanemu przez niego wyzyskowi. Posługując się przykładem państw azjatyckich (Chiny i Bangladesz) oraz Polski, chciałem wskazać na fakt, iż zmiany klasowe (nie ignorując oczywiście wielu różnic) przebiegają zasadniczo podobnie. Rozpad jednych ośrodków produkcji przemysłowej poprzedza reindustrializację na innych terenach lub/i w zmienionej formie. Jednocześnie skład klasy pracowniczej ulega zmianie. Jest ona rekrutowana i „komponowana” od nowa, a z czasem ulega radykalizacji i występuje z żądaniami tak socjalnymi, jak też ostatecznie politycznymi. Trzeba jednak przyznać, że przebiegająca rekompozycja z trudem ujawnia swoje polityczne oblicze jako „jeden ruch społeczny” i niełatwo w tych kategoriach daje się interpretować.\nDlatego w Rozdziale IV wskazuję na niektóre ważniejsze trajektorie tych zmian: semiproletaryzację i ciągle aktualny kontekst związku między wsią i miastem. Po drugie, feminizację rynku pracy i dzisiejszą nieadekwatność zmaskulinizowanych wyobrażeń na temat klasy robotniczej, jej form reprezentacji, organizacji i walki. Ale mamy też dobitne przykłady postfordystowskiej reproletaryzacji, przebiegającej na bazie nowej industrializacji, które zadają kłam twierdzeniom, że praca fizyczna, w fabrycznych halach zanika.\nRozdział V jest częścią podsumowującą, gdzie staram się przede wszystkim nakreślić najważniejsze zmiany i osie konfliktów pracowniczych, które powinniśmy – moim zdaniem – postawić w centrum zainteresowania.\nWażniejszą literaturę, na którą powołuję się w tej pracy, wymieniam na końcu w bibliografii. Poczyniłem jednak liczne przypisy, gdzie także podaję źródła: głównie artykuły prasowe dotyczące np. poszczególnych wydarzeń i przytaczanych danych, a także odniesienia do moich własnych analiz i wywiadów jakie przeprowadziłem i w większości opublikowałem w prasie związkowej i pracowniczej w latach 2002-2012. Umieściłem w przypisach również dodatkowe informacje statystyczne, podając źródła ich pochodzenia, a także wyjaśnienia metodologiczne i komentarze do danych.1. Aktywizm i socjologia\nJak pisze Juliusz Gardawski (2009; 55): „Nie istnieje jeszcze dobra teoria postfordyzmu, który jest w fazie kształtowania. Powszechnie wymienianą cechą postfordyzmu pozostaje jednak elastyczność”. Nie istnieje jednak też jeszcze dobre wyjaśnienie współczesnych procesów prekaryzacji, które opisałyby transformację w łonie klasy pracującej. Analizy takie są ciągle utrudnione poprzez próby wykluczenia z mainstreamowego paradygmatu (naukowego i potocznego) refleksji w kategoriach klasowych, motywowane antymarksizmem i przekonaniem o postępującej marginalizacji tego typu problematyki. Prawdą jest, że – choć strajki i demonstracje nie zamarły całkowicie – w latach 80. i 90. fala protestów robotniczych na świecie wyraźnie opadła. Obserwowany obecnie powrót wystąpień pracowniczych i antagonizmów klasowych zmusza nas do radykalnej zmiany stanowiska. Powstało zapotrzebowanie na nowe analizy. Zaczęto pytać o to, jak badać proces zmian czy formowania się nowej klasy.\nFrancuscy i włoscy badacze społeczni, a jednocześnie aktywiści polityczni z lat 60. i 70. ub. stulecia doszli do przekonania, że obowiązujące w świecie akademickim i przyjęte przez partie tzw. „starej lewicy” strukturalistyczne wyobrażenie o klasie robotniczej nie przystaje do rzeczywistości. Realnie istniejąca klasa robotnicza nie miała nigdy nic wspólnego z jej ideą jako pewnej całości, której reprezentantami czuły się dotychczasowe instytucje ruchu robotniczego, głównie związki zawodowe i partie robotnicze. Na pytanie o to, czym jest klasa robotnicza, mieli odpowiedzieć przede wszystkim sami bezpośrednio zainteresowani. Badacz czy badaczka musieli stać się jednym z nich⁸. „Badania zajmujące się życiem społecznym proletariatu – pisano – nie powinny być studiami na temat klasy prowadzonymi z zewnątrz, lecz powinny odpowiadać na konkretne pytania, które aktualnie zadawane są w sposób wyraźny przez awangardę robotników, a docelowo przez ich większość” (Autonomia… 2007; 22). Duże znaczenie miały doświadczenia francuskiej, a częściowo także amerykańskiej socjologii przemysłu, zwłaszcza kiedy jej zainteresowania koncentrowały się na „nowym robotniku” i „nowej klasie robotniczej”, a także warunkach panujących w fabryce, zmianach organizacji pracy itd. Wyniki badań socjologów francuskich i amerykańskich publikowane w ówczesnej europejskiej prasie lewicowej wzbudziły zainteresowanie dysydentów w łonie partii robotniczych, którzy wkrótce zerwali z nimi związek, aby zająć się samodzielną działalnością polityczną.\nFala niepokojów społecznych z przełomu lat 60. i 70. sprzyjała nowym poszukiwaniom. Dzięki nim możliwe stawało się ponowne przeanalizowanie problemów istniejących w poszczególnych zakładach pracy, co z aktywistycznego punktu widzenia było przydatne w kontekście pojawiających się konfliktów, umożliwiło precyzowanie stanowisk w dyskusjach i ulotkach, pozwoliło wysuwać odpowiednie polityczne postulaty itd. Na tym gruncie pojawił się cały nurt społeczno-polityczny znany pod nazwą „marksizmu autonomistycznego” czy „operaizmu” (wł. operaio – robotnik)⁹, stojący w opozycji do ortodoksyjnego marksizmu uprawianego w akademiach i wyznawanego przez partie socjalistyczne i komunistyczne¹⁰.\nW latach 70. XX w. ugruntowała się też pozycja socjologii radykalnej i krytycznej. Postulaty tej pierwszej tylko częściowo zyskiwały posłuch w środowiskach akademickich. W najlepszym przypadku uznawano użyteczność badań powiązanych z działaniem, ale tylko jako uzupełnienia, a nie ekwiwalentu badań „normalnych” (Mucha 1986; 131). Spór toczył się przede wszystkim wokół obiektywizmu naukowego przeciwstawianego ideologicznemu zaangażowaniu, które – z perspektywy akademickiej – ma zagrażać bezstronności. Socjologowie radykalni odpowiadali, że neutralność nauk, zwłaszcza społecznych, jest pozorna i nieosiągalna. Problem oczywiście nie sprowadza się tylko do metod czy języka opisu naukowego, ale także do celów badań, źródeł finansowania, sposobów upowszechniania wyników i możliwości ich wykorzystania. Same techniki badawcze nie muszą być ze swojej natury ani konserwatywne, ani radykalne, ale w socjologii krytycznej zwraca się uwagę na procedury badawcze. Włoski socjolog, Franco Ferrarotti, pisał w tym czasie:\nuznać równą ważność pozycji badacza i przedmiotu badania, umożliwić pełną wymianę informacji między nimi, przyznać badanym prawo podmiotowego uczestnictwa w badaniu, uznać prawo nabywania przez badanych świadomości własnej sytuacji indywidualnej i społecznej oraz ich podmiotową rolę w przemianach społecznych za ważny cel badania (tamże; 142-143).\nW latach 90. w sukurs socjologii radykalnej przyszedł rozwój badań jakościowych. Szczególne znaczenie miała w tym przypadku etnologia radykalna, zachowująca swoje powinowactwo z neomarksistowskimi teoriami krytycznymi (Foley, Valenzuela 2009; 316), podobnie jak uczestniczące badania interwencyjne, będące rodzajem praktyki społecznej (Kemmis, McTaggart 2009: 775-776), oznaczającej przede wszystkim: podzielną własność projektów badawczych, opartą na społecznościach analizę problemów oraz zorientowanie na aktywność społeczności. Postulując zorientowanie na potrzeby i opinie zwykłych ludzi, pomysłodawcy badań uczestniczących wyraźnie podkreślają, że „ortodoksyjna nauka społeczna, oprócz roszczenia o uznanie jej neutralności, pełni funkcję ideologiczną, usprawiedliwiając pozycję i interesy zamożnych i posiadających władzę” (tamże; 777).\nSpadek zainteresowania problematyką pracowniczą ze strony środowisk akademickich miał przyczyny ideologiczne i łączył się z nastaniem prymatu doktryny neoliberalnej. Jednak w latach 90., zwłaszcza w drugiej połowie, „badania robotnicze” prowadzone przez grupy aktywistyczne były kontynuowane. Mówiło się nawet o „renesansie operaizmu”. Działacze zaczęli szczególnie interesować się robotnikami i robotnicami z nowoczesnych fabryk, pracującymi na niepewnych warunkach czy umowach tymczasowych, imigrantami, pracownikami samozatrudnionymi, itd. (Autonomia 2007; 16). Połączenie aktywizmu z praktyką badawczą pozwoliło także mnie rozpoznać i ocenić podstawowe procesy związane ze zmianami w łonie klasy pracowniczej w Polsce i na świecie oraz wyrobić sobie pogląd na temat uwarunkowań metodologicznych i teoretycznych.\nW 2002 r. przystąpiłem do nieformalnej jeszcze wówczas grupy Inicjatywa Pracownicza (IP), której celem było podjęcie szeroko pojętej aktywności społeczno-politycznej na polu pracowniczym. Wiosną tego samego roku poznańskie środowisko nawiązało współpracę z działaczami związkowymi (Solidarność’80) z zakładów H. Cegielski – Poznań SA, w tym z Marcelem Szarym. Część uczestników ogólnopolskiej grupy IP pracowała w innych, dużych (jak Stocznia Szczecińska, Huta Cynku w Miasteczku Śląskim), czy małych zakładach. Pozostali studiowali lub byli osobami bezrobotnymi. Rok 2002 był wyjątkowy. Przybrała wówczas fala niepokojów pracowniczych. Bezrobocie osiągnęło stopę 20%. Na fali wystąpień szczecińskich stoczniowców powstał pozazwiązkowy Ogólnopolski Komitet Protestacyjny (OKP), skupiający szereg zakładów pracy. Biuro OKP zostało ulokowane w Poznaniu, a jego pracami kierował Marcel Szary. Działacze i działaczki z Inicjatywy Pracowniczej wspierali aktywnie pracę OKP, jednocześnie rozwijając swoje kontakty z kolejnymi zakładami pracy (Fabryką Kabli w Ożarowie, Bizon-Bial z Białegostoku, Uniontex z Łodzi, Szpitalem Rydygiera z Wrocławia itd.).\nOd samego początku czymś naturalnym stała się potrzeba bieżącego badania i analizowania walk pracowniczych. Na początku 2002 r. Naukowe Koło Krytyki Społecznej UAM, którego zaangażowani studenci byli także związani z Inicjatywą Pracowniczą, zorganizowało szereg wykładów i debat, w tym jedno spotkanie (13 maja 2002 r.), w którym wzięło udział kilku przedstawicieli zakładów pracy. Celem uporządkowania i systematycznego kontynuowania dyskusji powołano do życia Ogólnopolskie Konferencje Pracownicze, w których pracach starałem się brać aktywny udział. Początkowo było to forum wymiany doświadczeń między poszczególnymi przedstawicielami różnych zakładów pracy i organizacji. W sumie w latach 2003-2007 odbyło się 6 tego typu spotkań. Gromadziły one od 30 do maksimum 100 osób. Piąta konferencja odbyła się w Łodzi, w czerwcu 2006 r. i dotyczyła elastycznych form zatrudnienia. Przygotowania do niej m.in. wprowadziły środowisko Inicjatywy Pracowniczej (która w połowie 2004 r. przekształciła się w formalny związek zawodowy) w problematykę niestabilnych form zatrudnienia. W naszych analizach pojawiło się słowo prekariat. Zaczęliśmy także systematycznie studiować problematykę zmian klasowych, starając się nawiązywać do dorobku marksizmu autonomistycznego i jego kluczowych teorii składu klasowego oraz cyrkulacji walk. Dowodem na to była szósta konferencja pt. „Z czego wynika siła ruchu pracowniczego? Autonomistyczne i związkowe strategie walk pracowniczych”, która odbyła się w maju 2007 r. w Poznaniu.\nDrugą ważną platformą analiz i wymiany myśli stanowiły pisma. Najważniejsze z nich to Nowy Robotnik (miesięcznik, ukazało się 35 numerów w latach 2004-2006) oraz Biuletyn Inicjatywy Pracowniczej (nieregularnik, ukazuje się od 2004 r., wydano do tej pory ponad 40 numerów). Na bieżąco publikowane w nich były (są) relacje z konfliktów pracowniczych, wywiady (często obszerne) z przedstawicielami i przedstawicielkami zakładów pracy oraz różnego typu analizy. Z Nowym Robotnikiem oprócz Inicjatywy Pracowniczej współpracowali przedstawiciele dwóch innych związków zawodowych: OPZZ Konfederacja Pracy i WZZ Sierpień’80. Pismo to było zdecydowanie nastawione na aktualne analizy klasowe. Bliska współpraca z tymi periodykami (i okazjonalnie z kilkoma innymi), jak też liczne dyskusje, pozwoliła mi wówczas na bieżące przeanalizowanie i sprecyzowanie w wielu artykułach poglądów dotyczących położenia współczesnej klasy pracowniczej i natury konfliktów pracowniczych. Był to też okres, kiedy przeprowadziłem wiele wywiadów o różnym charakterze. Swoje podstawowe wnioski przedstawiłem na konferencji socjologicznej¹¹, która się odbyła w kwietniu 2006 r. w Kołobrzegu, prezentując referat: „Współczesny ruch pracowniczy w Polsce – od realnego socjalizmu do realnego kapitalizmu” (Urbański 2007).\nW 2006 r. rozpoczął swoją działalność Komitet Pomocy i Obrony Represjonowanych Pracowników (KPiORP). Tworzyły go WZZ Sierpień’80 i Inicjatywa Pracownicza oraz liczne organizacje lewicowe. Głównym powodem powstania Komitetu były powtarzające się zwolnienia z pracy działaczy związkowych. Ujęto się w pierwszej kolejności za 3 zwolnionymi niesłusznie działaczami, domagając się ich przywrócenia do pracy (wszyscy ostatecznie wygrali procesy przed sądami pracy): Dariuszem Skrzypczakiem, działaczem NSZZ Solidarność z zakładów Goplana (wówczas należących do koncernu Nestlé), Krzysztofem Łabędziem, działaczem WZZ Sierpień’80 z Kopalni Węgla Kamiennego „Budryk” i Sławomirem Kaczmarkiem należącym do OZZ Inicjatywa Pracownicza z łódzkich zakładów włókienniczych Uniontex. Wkrótce dołączył do nich Jacek Rosołowski, aktywny działacz Inicjatywy Pracowniczej zwolniony z jednego z zakładów w Słubicko-Kostrzyńskiej Specjalnej Strefie Ekonomicznej. KPiORP zorganizował cztery duże demonstracje: w kwietniu 2006 r. w Poznaniu, w październiku 2006 r. w Łodzi, w kwietniu 2007 r. we Wrocławiu i w czerwcu 2008 r. w Warszawie. Oprócz obrony poszczególnych działaczy związkowych podnoszono w nich problematykę ogólnopracowniczą dotyczącą funkcjonowania agencji pośrednictwa pracy i wykorzystywania tzw. umów śmieciowych, naruszania norm prawa pracy w specjalnych strefach ekonomicznych oraz wprowadzania niekorzystnych dla pracowników zmian w Kodeksie pracy.\nW 2005 r. Inicjatywa Pracownicza i organizacja Lewicowa Alternatywa zainicjowały Kampanię na rzecz Pracowników Sezonowych i Emigrantów. Dotyczyła ona głównie nowej fali pracowników i pracownic z Polski masowo – po przystąpieniu do Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r. – podejmujących pracę za granicą. Latem 2005 r. działacze związani ze środowiskiem bliskim IP,byli inicjatorami strajku w irlandzkim Tesco Distribution, sprzeciwiając się gorszemu traktowaniu imigrantów. Zostali oni zwolnieni. W ramach międzynarodowej akcji solidarnościowej odbyły się protesty w ośmiu miastach Wielkiej Brytanii i Irlandii, dzięki poparciu Transport and General Workers Union¹² – TGWU (Związek Zawodowy Transportowców i Robotników Niewykwalifikowanych) i osobiście Ewy Jasiewicz, znanej działaczki społecznej i związkowej. Protestowano też w 4 miastach w Polsce. W kolejnym roku do Kampanii dołączył cały KPiORP. Zorganizowano wówczas w kilkudziesięciu miastach w Polsce akcję informacyjną dotyczącą praw pracowników emigrantów. Między innymi dzięki tym działaniom, problem warunków zatrudnienia Polaków za granicami, został zauważony przez media „głównego nurtu”¹³. W tym czasie opracowano też i wydano dwie broszury, poradniki dla osób wyjeżdżających do pracy za granicą w Wielkiej Brytanii i Irlandii oraz Austrii i Niemczech. Opracowano też materiał dla Szwecji, ale nie ukazał się on w osobnym wydawnictwie lecz w formie artykułu w prasie związkowej i lewicowej. Jak później zobaczymy, problematyka ta ściśle łączy się z kwestiami dotyczącymi prekariatu.\nStopniowo z mojej aktywności społeczno-politycznej i dociekań socjologicznych wyłaniał się obraz współczesnej klasy robotniczej – bynajmniej nie jako bytu zanikającego, ale przechodzącego głęboką transformację. Mogłem wnosić o jego sile i słabościach, współuczestnicząc w toczących się konfliktach. Wiele czynników zdecydowało, że coraz trudniej było postrzegać robotników na dotychczasowy sposób i naturalne stały się poszukiwania nowych kategorii opisowych, takich właśnie jak prekariat. Na ile prekariat różni się od proletariatu, a na ile jest z nim tożsamy, stanowi zasadniczy problem, który zamierzam przedstawić w tej książce. Aby to wyjaśnić, zamierzam odwołać się do teorii składu klasowego.2. Teoria składu klasowego\nChciałbym zaproponować pewną „rekonstrukcję” teorii składu klasowego, odwołując się zarówno do ustaleń i przemyśleń aktywistów/badaczy związanych z ruchem autonomistycznym jak Mario Tronti, ale także zaangażowanych socjologów krytycznych, jak Beverly J. Silver. Silver przyznaje, że jej podejście zaproponowane w najważniejszej pracy Globalny proletariat (2009), było przynajmniej częściowo inspirowane „marksizmem autonomistycznym”¹⁴. Do teorii składu klasowego odwołują się także Antonio Negri i Michael Hardt, proponując w swojej najnowszej książce Rzecz-pospolita (2012) określoną interpretację położenia współczesnej klasy pracowniczej. Zdobyła ona dużą popularność, choć – jak zobaczymy – zasłużyła sobie także na mocną krytykę.\nOdpowiadając na pytanie, czym jest teoria składu klasowego, jedna z grup aktywistów pisała, że przede wszystkim analiza składu może pomóc zrozumieć, co determinuje walki robotników, jak się one mogą przekształcić w skuteczny klasowy ruch społeczny i w jaki sposób możemy odegrać aktywną rolę w tym procesie. Teoria składu klasowego zatem kładzie nacisk przede wszystkim na kwestię konfliktu, walki klasowej¹⁵. Jednocześnie przyjmuje założenie, że zmiany w obrębie kapitalizmu są następstwem presji pracowników, a nie jedynie prostym następstwem rozwoju czy zmian w obrębie kapitalistycznego systemu produkcji. Zakłada się zatem, że pracownicy i pracownice nie przyjmują jedynie postawy pasywnej, reagując tylko na zmiany zaaplikowane przez kapitał.\nZ jednej strony pozycja pracowników zależy w dużej mierze od klasowego składu technicznego, który oznacza sposób, w jaki zostali oni dobrani, z jakich grup społecznych się rekrutują i jak są zorganizowani w procesie produkcji (dóbr czy usług, materialnych i niematerialnych), do obsługi jakich maszyn wykorzystani itd. Dodatkowo ważne są też inne kwestie dotyczące np. warunków zamieszkania (Autonomia… 2007; 49-51). Natomiast na samą siłę presji pracowników i pracownic (czyli skład polityczny) wpływają przede wszystkim umiejętności i sposoby wykorzystania przez nich składu technicznego w celu zmiany zastanych warunków pracy. Możemy tutaj mówić np. o sposobach organizowania się, podejmowanych formach walki.\nPracownicy zatem wykorzystują techniczny skład klasowy w swojej walce przeciwko narzucanej dyscyplinie i wyzyskowi. Na przykład fakt koncentracji zatrudnionych w jednym miejscu (pracy czy zamieszkania) i pojawiającą się w ten sposób kolektywną siłę, jak też środki i organizację produkcji, jako narzędzie walki (np. strajk okupacyjny czy akty sabotażu). Od momentu kiedy opór pracowników „wychodzi” poza uwarunkowania produkcji i zaczynają oni tworzyć jeden ruch społeczny, możemy właśnie zacząć mówić o politycznym składzie klasowym (Autonomia 2007; 51).\nZwiązki między składem technicznym a politycznym jasno wyjaśniają Hardt i Negri (2012; 470), pisząc, że to co ludzie robią w pracy i umiejętności, których tam nabierają (skład techniczny), jest wkładem w ich zdolności na polu działania politycznego (skład polityczny). Ale zmiany w składzie technicznym nie oznaczają – według nich – spontanicznego pojawienia się „nowej figury walki i rewolucji”.\nZ technicznego i politycznego składu klasowego wynika pozycja przetargowa pracowników wobec pracodawców. Beverly J. Silver (2009; 38), powołując się na Erica Olina Wrighta, pisze o kilku rodzajach tej siły. Po pierwsze, jest to siła strukturalna, wynikająca z pozycji robotników na rynku pracy (na którą wpływ ma np. wysokość bezrobocia) i miejsca w podziale pracy, posiadania np. unikatowych umiejętności zawodowych itd. Siła strukturalna to także ich usytuowanie w procesie produkcji. Po drugie, to siła organizacyjna pracowników tzn. na ile są oni zdolni zrzeszać się (do tej pory głównie w związki zawodowe i partie robotnicze) w celach obrony własnych interesów. Silver wymienia jeszcze siłę dyskursywną, która odgrywa niezależną rolę (tamże: 39). Niestabilność zatrudniania jest jednocześnie przyczyną i efektem spadku siły przetargowej na wszystkich trzech poziomach, a symptomem tego był początkowy w skali globalnej spadek liczby wystąpień pracowniczych od połowy lat 70.\nRozważania Silver prowadzą do wniosku, że polityczny i techniczny skład siły klasy pracowniczej jest zmienny. Ulega ona ustawicznej dekompozycji i rekompozycji. Dekompozycja oznacza działania jakie podejmują pracodawcy w celu złamania oporu zjednoczonych pracowników i zapewnienia sobie możliwie najdalej idącej kontroli nad nimi. To z kolei umożliwia obniżenie płac i wzrost rentowności. Istnieją różne formy działań, dzięki którym do tej pory kapitaliści dążyli do uzyskania pożądanych efektów. Beverly J. Silver nazywa je, za Davidem Harveyem, przesunięciami (fix). Wymienia trzy ich rodzaje: przesunięcie przestrzenne, czyli przeniesienie produkcji w inne miejsce i dokonanie rekrutacji siły roboczej od nowa. Przesunięcie technologiczno-organizacyjne, czyli – przykładowo – wprowadzenie innowacji technologicznej i redukcji zatrudnienia. Przesunięcie produktowe, czyli porzucenie czy zmiana dotychczasowego profilu produkcyjnego, które przebudowuje stosunki pracy. Jednak strategie te w skali długoterminowej nie są skuteczne. Kapitał wycofując się, czy reorganizując produkcję osłabia dotychczasową klasę robotniczą w jednym miejscu (czemu często towarzyszą jej walki defensywne), ale wzmacnia pozycję przetargową klasy pracowniczej w innym. Ostatecznie neoliberalna dekompozycja nie zapobiegła na trwałe konfliktom, czego dowodzi ponowny wzrost globalnej fali niepokojów pracowniczych.\nKlasa pracownicza nie jest bowiem bierna i na działania kapitału odpowiada rekompozycją, która ma charakter polityczny. W tym celu pracownicy wykorzystują nowy skład społeczny swej klasy i często podejmują walkę o charakterze ofensywnym. Jedna z grup działaczy (Zerowork Collective) opisywała to tak: „Przez polityczną rekompozycję rozumiemy stopień jedności i jednorodności osiągnięty przez klasę robotniczą w danym cyklu walk w procesie przechodzenia od jednego składu do kolejnego. Zasadniczo pociąga to za sobą usuwanie kapitalistycznych podziałów, tworzenie nowych powiązań między różnymi sektorami klasy, oraz poszerzenie tego, co uznajemy za klasę robotniczą” (Bonefeld 2012; 24). Poniżej przedstawiam zrekonstruowany schemat teorii składu klasowego.


Integracje w górach, hotel spa – jedne z najczęściej szukanych haseł w Internecie związane z zabawą i wypoczynkiem | Blackstonefood\nIntegracje w górach, hotel spa – jedne z najczęściej szukanych haseł w Internecie związane z zabawą i wypoczynkiem\nWspółcześnie zasadniczo w każdym mieście znaleźć można bez trudności jakiś hotel. Jest to powiązane z tym, że bardzo dużo osób podróżuje. Podróże te związane są nie tylko z prywatnymi wyjazdami na wakacje czy weekend, ale głównie z podróżami służbowymi.\nMiejsce wypoczynkuHotele, które są współcześnie dostępne posiadają bardzo różnorodne standardy. To, w jakim hotelu zagości dana jednostka zależne jest od jej gustu, potrzeb a w szczególności od jej możliwości finansowych. Istnieje też wiele sieci hotelów, które mają swoje kompleksy w różnych miastach a nawet krajach. Dzięki temu jednostka, która ma swój zaufany hotel, z którego była usatysfakcjonowana może w nim zamówić pokój będąc też w zupełnie innym mieście czy kraju. Bardzo dużo hoteli posiada w swoich ofertach Spa. Jest to miejsce, w którym oferowane są różnorodne zabiegi upiększające i relaksacyjne. Można w nim spokojnie spędzić wolną chwilę. Znaleźć taki hotel spa nie jest trudno, ponieważ wystarczy posłużyć się tą frazą w Internecie poszukując dla siebie noclegu.\nSposób na zmotywowanie pracownikówHotel spa jest również miejscem coraz częściej wybieranym na imprezy integracyjne. Imprezy te zaczynają być nieodzowną częścią sporej ilości zakładów. Umiejętnie zorganizowana integracja może dostarczyć przedsiębiorstwom wiele pożytku. W szczególności te związane z pozytywnymi stosunkami pomiędzy pracownikami. Rozwijają się wtenczas więzi pomiędzy nimi. Jest też szansą zapoznania się pomiędzy pracownikami na stopie pozazawodowej. Impreza integracyjna może zmienić nastawienie pracowników oraz podziałać na ich osobistą motywację. Wiele przedsiębiorstw urządza integracje w górach. Przez to można taką imprezę złączyć nie tylko z zabawą, ale też edukacją, zwiedzaniem czy też pieszymi wędrówkami po górach. Dlatego też integracje w górach są tak popularne i uniwersalne. Aktualnie szkolenia w górach umożliwiają pracownikom nie tylko się zabawić czy też lepiej poznać własnych współpracowników, ale także pozwalają na podwyższenie swoich kwalifikacji poprzez połączenie integracji z różnorakimi kursami.\nhotele, imprezy, SPA, wczasy


Ceramiczna krajalnica do cięcia Julienne, w kolorze ... - Sklep AleDobre.pl\nNr produktu: 10681\nNr kat: CSN-182S-NGR\nUrządzenie do cięcia owoców i warzyw w drobne paski, czyli julienne. Radośnie zielona krajalnica, która w kilka sekund pomoże wyczarować Ci smaczne i zdrowe dania.\nKrajalnica Kyocera pomoże Ci szybko pociąć marchewkę, cukinię, buraczki, ogórka, jabłko… oraz wiele innych warzyw i owoców. Korzystając z tej krajalnicy potniesz swoje produkty na paski o grubości 2,5 mm, zwane profesjonalnie julienne, które idealnie nadają się do zup i sałatek.\nKrajalnica ma ostre tarcze i szerokie zęby, żeby ciąć łatwo i precyzyjnie. Urządzenie nie wymaga składania, więc jest zawsze gotowe do użycia. Dodatkowo w zestawie znajduje się osłona dłoni, która zabezpiecza Twoje palce przed zetknięciem z ostrzami.\nCechy narzędzi Kyocera:\nPerfekcyjna ostrość: ostry jak brzytwa nożyk obieraczki będzie zachwycać swą ostrością przez długi czas. Wykonany jest z zaawansowanej technicznie ceramiki, co zapewnia doskonałą retencję krawędzi i utrzymuje jego ostrość 10 razy dłużej.\nNiezrównana czystość: narzędzia Kyocera nigdy nie zmieniają właściwości czy smaku żywności. Nie powodują powstawania brudnych, brązowych plamek, ponieważ nie zawierają jonów metali, które mogłyby się przedostawać do krojonych produktów. Nie rdzewieją.\nZastosowanie cyrkonu 206: twardość ostrza narzędzi ceramicznych Kyocera zbliżona jest do diamentu. Przekłada się to na silniejsze ostrze o większej gęstości, które o wiele dłużej pozostaje ostre w porównaniu do innych noży ceramicznych.


Wenger o Ozilu i swietnym wystepie | Gunners.com.pl\nWenger o Ozilu i swietnym wystepie\n1 października 2013 Aktualności 43 Komentarze\nArsène Wenger spotkal sie z mediami po zwyciestwie z Napoli 2-0 w fazie grupowej Ligi Mistrzów.\n– Oczywiscie jestem zachwycony, poniewaz to byla bardzo przyjemna gra, z fantastyczna pierwsza polowa, rozegrana ze swietna szybkoscia i wiara, dominacja w naszej grze, ze swietnym wykonczeniem. Ogólnie rzecz biorac, to byl mecz, który chce sie ogladac. Druga polowa byla nieco bardziej „zahamowana”, ostrozna, ale gralismy bardziej tak, by nie popelnic bledu, niz zdobywac kolejne bramki. Ale kiedy szlismy do przodu bylo widac, ze trzeci gol byl na wyciagniecie reki.\nO udziale Ozila…\n– Mysle, ze on jest jak druzyna. Mial niesamowita pierwsza polowe, w której bylo wszystko to, czego oczekuje sie od swietnego zawodnika – indywidualne zdolnosci, gra zespolowa, wykonczenie, podania… Tylko siedziec i podziwiac. Uwielbialem go tak samo w Realu, uwazalem, ze jest swietny, wiec jestesmy szczesciarzami mogac miec go u siebie. Uwazam tez, ze on kocha gre w pilke i to widac. Lubi grac z partnerami, szybko zintegrowal sie z zespolem. Przyszedl tez w momencie, gdy dobrze nam idzie, co moglo mu to ulatwic.\nO tym, czy Ozil podciaga Klub do góry…\n– W tym momencie tak. Wiecie, tak oberwalismy za poczatek sezonu, ze jestem teraz nieco ostrozny. Tak wiec w tym momencie… oczywiscie, ze podniósl na duchu wszystkich wokól Klubu oraz nasza wiare, która takze jest czescia futbolu.\nO tym, kiedy Arsenal ostatnio gral tak dobrze…\n– Nie wiem. Jesli chodzi o mecze na naszym boisku, jest to jeden z najlepszych meczów od dlugiego czasu. Ale jednoczesnie uwazam, ze spotkania w Lidze Mistrzów sa nieco inne. Kusi mnie, zeby powiedziec, ze jest to ostatni raz, gdy gralismy tu z Barcelona, ale kiedy grasz w Lidze Mistrzów u siebie, druzyny przyjezdne tak samo próbuja grac. W Premier League przez wiekszosc czasu grasz z zespolami, które sie bronia, to zmusza cie czekania, wiec musisz byc cierpliwy. Dzisiaj, w Lidze Mistrzów byl to bardziej otwarty typ gry.\nO perspektywie wygrania trofeum…\n– Po to tu jestesmy. Tak jak powiedzialem, podczas poprzedniej konferencji – czeka nas dluga droga. Ale mamy dobre fundamenty, mamy wiare, ducha walki, po prostu skupmy sie na nastepnym meczu i nadal cieszmy sie ze wspólnej gry.\nO braku Wilshere’a w wyjsciowej XI…\n– Oczywiscie to bylo trudne, ale nie chce go przemeczac. Wraca po dlugim czasie, duzo dal z siebie w sobote i zdecydowalem sie w ostatniej chwili, by go nie wystawiac. Jestem z nim troche ostrozniejszy niz bylem wczesniej.\nO tym, czy powrót Artety daje mu wiecej opcji…\n– Jasne. Nie da sie grac jedenastoma zawodnikami przez wszystkie mecze, które nas czekaja. Wazne jest, ze moge dokonywac rotacji bez utraty równowagi w zespole. Kiedy wróci Cazorla, Podolski i Chamberlain bedziemy miec mnóstwo opcji na pomocy. Dzisiaj wybralem Flaminiego i Artete, bo Flamini mial sporo roboty z Hamsikiem, co udalo mu sie naprawde dobrze. Napoli jest grozne przy kontrataku i mam wrazenie, ze bardzo dobrze ich przed tym powstrzymalismy.\nO wplywie Flaminiego…\n– Nie bede go porównywal do Ozila, ale daje nam równowage w zespole oraz umiejetnosci, których potrzebujemy – to jest pewne.\nO tym, czy sa na dobrej pozycji do wyjscia z grupy…\n– Tak, ale teraz czeka nas gra z Dortmundem. Grupa jest bardzo wyrównana, bo Dortmund dzisiaj wygral, wiec kluczowym momentem dla nas bedzie spotkanie z Borussia.\n– Mysle, ze ucierpieli w pierwszej polowie. Scigali pilke, co duzo z nich wyciagnelo. Nie poddali sie w drugiej polowie, ale czulem, ze w ostatnich 15 minutach byli zmeczeni. Ale kiedy przegrywa sie 2-0 na wyjezdzie w Lidze Mistrzów, dopóki nie jest 2-1, bywa bardzo ciezko. Ale to dobra druzyna. Wyjazd do Napoli na pewno bedzie dla nas trudny i z pewnoscia czeka nas wielka bitwa.\nO zwyczaju wygrywania…\n– Widzicie, milo jest miec nawyk wygrywania. Mialem doswiadczenia w swoim zyciu, gdy duzo wygrywalismy oraz inne doswiadczenia. Niestety, jesli jestes wystarczajaco dlugo w tym zawodzie, nie mozesz wygrywac zawsze.\n2 października 2013 at 03:20\nPiekny mecz Panowie z mila checia ogladalem wczorajsze spotkanie. Tak wiec jak wczesniej pisalem jeden z zawodników wybral nie ten klub Dziala naladowane !!!!\n2 października 2013 at 06:24\nz trzeci raz czytam informacje iz podobno Sergio Ramos chce odejsc do BPL…mysle,ze naturalnym wyborem dla tego rzeznika bedzie Arsenal z Sutem;]\n2 października 2013 at 07:07\nJuz mu pewnie skutek nagadali jak to fajnie w Londynie\nAle by byly jaja,to by byl 1-szy rozbiór realu.\n2 października 2013 at 09:09\npiekna gra arsenalu w tym sezonie oby tak dalej nie zwalniali tepa\nnajlepsza I polowa AFC od kiedy pamietam\n2 października 2013 at 09:26\nMecz byl fenomenalny, Ozil wiadomo, klasa sama w sobie, ale juz przed jego przyjsciem, bylo wiadome, ze jest swietnym pilkarzem, jednym z najlepszych rozgrywajacych na swiecie. Ale to co wczoraj robil Ramsey to potega Osmiele sie zaryzykowac stwierdzenie, ze w tej chwili jest jednym z najlepszych pomocników w Europie.\n2 października 2013 at 09:28\nrzeczywiscie Ramsey jest w wybornej formie w jakiej jeszcze nigdy nie byl i zycze mu takiej formy do konca sezonu…\n2 października 2013 at 09:37\ntutaj na uwage powinna zasluzyc para ARTETA/FLAMINI z swoim doswiadczeniem jest po prostu masakryczna…powinnismy grac wlasnie nimi z tylu.\na i ten wslizg Flaminiego hehe kocur\n2 października 2013 at 09:40\n" które sie bronia, to zmusza cie czekania," zjedliscie "do"\nheh no tak bale przychodzi a tu ni ma czym grac\n2 października 2013 at 10:24\nWczorajszy mecz byl najlepszym w tym sezonie. Oby tak dalej.\n2 października 2013 at 11:00\nMecz byl swietny ale Wlosi beda innym zespolem w Neapolu. Pokonajmy BvB a tam tez damy rade.\n2 października 2013 at 11:22\nGdzie sa hejterzy ?\n2 października 2013 at 11:39\nhttp://www.sport.pl/pilka/1,65041,14707432,Arsenal_wreszcie_zadowolony__Wenger_znow_niekwestionowany.html calkiem ciekawy artykul o glównie ostatnim pól roku\n2 października 2013 at 11:40\nhejterzy nas opuszczaja niczym Fabregas, Nasri, RvP czy Cole\n2 października 2013 at 11:56\nNareszcie zachowalismy czyste konto, mam nadzieje, ze zacznie nam sie to udawac czesciej niz dotychczas.\n2 października 2013 at 13:29\nDominowalismy praktyczne przez cale spotkanie.\nWystarczylo kupic Ozila i jak jakosc w grze druzyny, a co by bylo gdybysmy kupili z jeszcze z dwóch pilkarzy z wysokiej pólki.\n2 października 2013 at 13:35\nWczoraj mialem wrazenie jakby kazdy z naszych byl graczem z najwyzszej pólki\n2 października 2013 at 13:36\n2 października 2013 at 14:09\nJeszcze jak do gry wróci Cazorla, to dopiero Wenger bedzie mial przyjemny ból glowy\n2 października 2013 at 14:24\nNie no, mecz na prawde genialny.\nNie dalismy zupelnie dojsc do glosu Napoli.\nPressing fenomenalny w naszym wykonaniu.\nChyba nawet 5-ciu sekund przy pilce nie wytrzymalo Napoli\nTak ich swoja gra zniszczylismy psychicznie, ze jedyne co mogli robic to oddawac nerwowe, chaotyczne i bez sensu strzaly z daleka, które i tak lecialy kilka metrów nad bramka\n"Nareszcie zachowalismy czyste konto, mam nadzieje, ze zacznie nam sie to udawac czesciej niz dotychczas."\nNo w sumie zachowujemy czyste konta przeciwko dobrym druzynom. Napoli, Tottenham, czy nawet Fenerbahce które mialo nas wyeliminowac z LM\nAlbo jest to kwestia przypadku i takiego zbiegu okolicznosci, albo po prostu czasem tracimy koncentracje przeciwko slabszemu zespolowi uznajac, ze juz po meczu.\nSwietny mecz… doslownie kazdego.\nRosa najslabiej ale dopiero wraca, wiec mozna wybaczyc. Ale reszta KLASA.\nObrona nie do przejscia, Flamini walczak, Arteta swietny, Özil i Ramsey genialni, nawet Giroud swietnie. Chyba najlepszy jego mecz. Bral udzial w wielu akcjach, a przy obu golach mial bardzo duzy udzial.\nZ forma z wczoraj mozemy pokonac kazdego.\n3-4 podania i juz z pod swojej bramki jestesmy przy ich polu karnym, a rywal nie wie co sie dzieje.\n2 października 2013 at 14:29\nA Serge Gnabry pewnie dlatego nie gral tylko na lawce siedzial. bo pewnie zagra dzis caly mecz w LM U-19.\n2 października 2013 at 14:57\nBadz spokojny. Oni czuwaja. Wypelzna, gdy nadejdzie zima. Ja jednak mam nadzieje, ze wlasnie zaczyna sie najdluzsze lato w historii Arsenalu\n2 października 2013 at 15:25\nsrodek to mamy teraz najlepszy jeszcze wróci Cazorla to juz wogóle ;d\n2 października 2013 at 17:02\nNormalnie panowie bedzie dobrze zalozylem sie o litr wódki i skrzynke piwa ze Lm wygramy mam nadzieje ze nie zawioda\n2 października 2013 at 17:39\nNawet nie chce sobie wyobrazic w jakim stanie bym powrócil do domu, gdyby tak wlasnie sie stalo\n2 października 2013 at 18:37\nMnie zaklad o trofeum w tym roku moze kosztowac 500 piw albo 35 flaszek ognistej wody,takze pilkarzyki do dziela,bo zabraknie galezi po sezonie\nW tym sezonie oczywiscie\n2 października 2013 at 19:06\nnawet domin ucichl, mniej komentarzy, jakby czekal na odpalenie;p ciekawe co bedzie\n2 października 2013 at 19:46\nJak pierwszy hejter tej strony moze grasowac jak pozywka mu spieprzyla.\nCzeka spokojnie na pierwsze potkniecia i zaatakuje z podwójna sila.\nCo ma pisac jak obsraniec nagle wykonal genialny ruch,Aron gra najlepszego pomocnika w europie,drewniany Giroud pretenduje do zlotych korków,a reszta przecietnych grajków gra nieprzecietnie\n2 października 2013 at 20:04\nSpokojnie, On nadal nie przestaje. Podczas meczu co najmniej 3 razy pohejtowal Rose\n2 października 2013 at 20:42\nmenczestery dzisiaj cos kiepsciutko\n2 października 2013 at 21:12\nCity – ciotom jeszcze nigdy sie to nie udalo i chcialbym by w tym roku tez nie wyszli z grupy. Zreszta podobnie zycze tym drugim z van kurwa na czele !!\n2 października 2013 at 22:01\nUEFA Youth League: Arsenal 4-1 Napoli (Akpom x2, Lipman x2)\njakby ktos nie wiedzial\n2 października 2013 at 22:03\nmateusz9966 mam GTA V wiec wiecej czasu spedzam an xboxie niz na PC\n2 października 2013 at 22:06\nTy antyfan UEFA i LM nie dosc,ze ogladasz i zywo reagujesz na mecz pierwszego zespolu,to jeszcze sledzisz mlodych w tych rozgrywkach.\nRozkwit Arsenalu zmienil cie nie do poznania…\n2 października 2013 at 22:08\nzawsze to robilem, wlaczajac w to nasze Ladies\n2 października 2013 at 22:13\nWidze,ze GTA zmienilo Twój poglad na mafie i zlodziei patrz UEFA\n2 października 2013 at 22:24\nJak trafimy na Barcelone, to znowu mu sie zmieni, spokojnie\n3 października 2013 at 05:41\nNie zapominaj ze jako jedyni w LM w zeszlym sezonie zlalismy Bayern który Barcelone zlal niemilosiernie ,takze kto wie….\nNiestety sam Bayer w takiej dyspozycji jak wczoraj to final jak nic.\n3 października 2013 at 08:26\nbredzisz ludziku, barcelona nie jest wyznacznikiem niczego\n3 października 2013 at 11:06\nJak slysze o farsie to robi mi sie niedobrze. Nienawidze tego klubu i po prostu nim gardze.\n3 października 2013 at 14:32\n3 października 2013 at 20:04


Wideofilmowanie Wrocław: Jola - filmy-wesele.pl\nSpecjalizuję się w nowoczesnych, dynamicznych filmach wzbogaconych o zabawne, śmieszne teledyski. Filmy są pełne emocji i wzruszeń. Zobaczcie jakże inne spojrzenie na ślub ma kobieta ! Ceny są bardzo przystępne, używam aparatu wysokiej klasy Canona z wymienną optyką , a film dla Państwa będzie przygotowany w pięknym etui na pen drivie.\nNasze teledyski to podziękowania dla rodziców, plenery, parodie, teledyski humorystyczne i tematyczne. Gorąco polecam!!!\nFilmujemy kamerą HD i lustrzanką Canon EOS 5D Mark III.\nKamerzysta Jola, Wrocław\nKamerzysta Jola, Wrocław Ocena: 5,00 / 5 16 opinii\nPani Jola podeszła do tematu bardzo profesjonalnie, punktualnie... Dobry kontakt telefoniczno-mailowy. Film jeszcze w trakcie montażu, ale już polecamy! :)\nMarzena i Robert Krężlak, ślub: 2017-09-16\nbozena i ernest, ślub: 2016-08-06\nWitam, 8 sierpnia 2015 roku, w jeden z najgorętszych dni tego roku, kamerzystka Pani Jola uwieczniała nasze wesele. Jesteśmy zadowoleni z jej pracy podczas wszystkich etapów uroczystości od przygotowań aż po filmowanie oczepin, a teraz z niecierpliwością czekamy na film z wesela! Pozdrawiamy, Monika i Paweł\nMonika Klepczarek, Paweł Kawa, ślub: 2015-08-08\nJesteśmy niezmiernie szczęśliwi, że trafiliśmy na Panią Jolę, pomimo wysokiej ciąży, Pani Jola nagrała cudowny film z najpiękniejszego dnia naszego życia. Polecam usługi tego kamerzysty z czystym sumieniem i przepiękną pamiątką :)\nSara i Jakub Gałeccy, ślub: 2014-09-13\nWitam Polecam każdemu panią Jolę. Współpraca przebiegała bezproblomowo. Film został zmontowany w sposób profesjonalny a teledyski które są w ofercie poprostu rewelacja. Jesteśmy bardzo zadowoleni. 100% satysfakcja. Dodatkowo polecamy fotografa który współpracuje z panią Jolą świetne zdjęcia, świetne pomysły. Album i sesja genialne. Pozdrawiamy Marta i Mariusz\nMariusz Marta, ślub: 2014-04-26\nNigdy wcześniej nie wdzieliśmy tak świetnie zmontowanego ,dynamicznego i zaskakującego filmu!!Jest to coś wyjątkowego, a my po otrzymaniu płyty od kilku dni niczego innego nie oglądamy:)Polecamy z całego serca Jolę która dokłada wszelkich staran aby każdy szczegół był dopracowany a film jedyny w swoim rodzaju:)\nJustyna Tyńska Damian Ługowski, ślub: 2012-10-06\nSerdecznie polecamy! Film jest oglądany po kilka razy, musieliśmy kopiować wiele egzemplarzy płyt bo każdy z rodziny chce ją zatrzymać. Teledyski są piękne, każdy się zachwyca :) POLECAMY!! :)\nMarta i Mariusz, ślub: 2012-09-01\nBardzo profesjonalne nagranie. Film jest dokładnie taki jaki sobie wymarzyliśmy. wszyscy goście byli zachwyceni:) pozdrawiamy serdecznie\npaulina i Arek, ślub: 2012-08-04\nPełen Profesjonalizm, wszystkim gościom film się bardzo bardzo podobał. Każdemu serdecznie POLECAMY.\nKatarzyna i Dariusz, ślub: 2011-08-20\nJesteśmy zachwyceni filmem z naszego ślubu i wesela, pełen profesjonalizm w wykonaniu usługi, wszystko świetnie zmontowane. Furorę wśród gości zrobiła parodia :) Serdecznie polecamy panią Jolę.\nRadek Magda, ślub: 2011-06-04\nNa początku przygotowań do ślubu nie chcielismy brac kamerzysty, jednak na całe szczęście praktycznie w ostatniej chwili zdecydowaliśmy się, że jednak chcemy film z wesela i znaleźlismy Panią Jolę. Jesteśmy niesamowicie szczęśliwi, że podjęliśmy taka decyzję, ponieważ film zrobiony przez Panią Jolę jest wspaniała pamiatką na całe życie. Zarówno sam film jak i teledyski do niego wykonane są super! Wszystkim gościom bardzo się podobał, jest zarówno wzruszający jak i śmieszny. Goraco polecamy!!\nKasia Spychała, ślub: 2010-09-25\nDziekujemy serdecznie Joli za piekna pamiatke z tak waznego dla nas dnia... Jola jest osoba dbajaca o szczegoly, plyta jest dopracowana i dopieszczona w kazdym calu. Dogadywalismy sie swietnie, polecamy wszystkim ktorzy chca miec film zarazem wzruszajacy jak i rozweselajacy. Jolu rob to nadal bo robisz to swietnie... Jesli mielibysmy brac slub jeszcze raz zmienilibysmy wiele rzeczy;) ale nie kamerzystke:)) Szczerze polecamy!!! Pozdrawiamy i dziekujemy rowniez mezowi za pomoc w plenerze (zreszta tez pieknym) :))\nAnna Pastuszka i Piotr Kowalski, ślub: 2010-07-24\n3.07.2010 odbył sie nasz ślub uroczystość filmowała Pani Jola. Kapitalny montaż, świetne ujęcia, genialne pomysły-lepiej niż mogliśmy sobie wymarzyć:)Polecamy wszystkim, którzy chcą, żeby ich wesele było nagrane profesjonalnie, ciekawie, wesoło i bez najmniejszej nudy!:) Pozdrawiamy i raz jeszcze DZIĘKI!!! Z ogromną przyjemnością i szczerze możemy polecić Jolę :) Jeśli chcecie fajną, ciekawą i niebanalną pamiątkę z tego cudownego dnia, to powierzcie się w ręce pani Joli":) dziękujemy za fantastyczną pamiątkę :)\nWeronika Żygadło Marcin Łosiński, ślub: 2010-07-03\nProfesjonalne podejscie do pracy.Wysoka ocena za pomyslowosc,orginalnosc i entuzjazm.Mila, bardzo sympatyczna z ogromnym poczuciem humoru ekipa filmowa.Dziekujemy za wspolprace i satysfakcjonujaco wykonane zlecenie.Pozdrawiamy Pania Jole i jej meza!\nJustyna i Rastislav Matusik, ślub: 2010-06-19\nJola jest profesjonalista, byliśmy bardzo zadowoleni z wykonanej uslugi\nBeata Bokszczanin, ślub: 2010-06-05\nSzymon Głogowski, ślub: 2010-05-08


Wielka Brytania: parlament chce wiedzieć, ile nanotechnologii jest w żywności - Po godzinach\nWielka Brytania: parlament chce wiedzieć, ile nanotechnologii jest w żywności\nAutor: gazeta.pl/Rynek Zdrowia • • 08 stycznia 2010 18:17\nBrytyjski parlament krytykuje producentów żywności za brak informacji o zastosowaniu w ich produktach nanotechnologii. Zaleca też stworzenie rejestru takich produktów.\nKomisja Nauki i Technologii Izby Lordów, wyższej izby brytyjskiego parlamentu, stworzyła raport na temat zastosowania nanotechnologii w przemyśle spożywczym.\n– Mimo że nie ma żadnych przesłanek, żeby sądzić, iż nanotechnologia może być niebezpieczna dla zdrowia, istnieje luka informacyjna na temat ich zastosowania w produktach spożywczych – uważa Lord John Richard Krebs, który był sprawodawcą raportu.\nKrebs zarzuca firmom spożywczym, że nie chcą informować o zastosowaniu nanotechnologii w produkcji. Dodał, że takie zachowanie może podsycić obawy przeciwko zastosowaniu tej technologii. Tym bardziej, że były już problemy z powodu używania żywności genetycznie modyfikowanej.\nW Wielkiej Brytanii rośnie liczba firm spożywczych, które korzystają z nanotechnologii. W ciągu dwóch lat przewiduje się, że ich liczba wzrośnie nawet dziesięciokrotnie.\nNanotechnologia to zespół technik, dzięki którym można budować bardzo małe obiekty, nawet na poziomie atomów. W przemyśle spożywczym technologia ta może być stosowana do poprawiania smaku produktów lub do redukcji soli i tłuszczu w czasie ich produkcji. Nanotechnologia jest szeroko stosowana np. przy produkcji odzieży i kosmetyków.


Ozonowanie mieszkań Milanówek - tuloklanie.pl\nOzonowanie mieszkań Milanówek\nW Twoim mieszkaniu zawitała pleśń? A może wypatrujesz metody na usunięcie nieprzyjemnych zapachów? Ozonowanie posłuży Ci w wyeliminowaniu tych bolączek. To jedna z wielu metod dezynfekcji. Od niedawna zdobywa coraz większe powodzenie. Ozon wykorzystywany jest także w walce z drobnoustrojami. Jego właściwości doceniają m.in. właściciele mieszkań. Ten rodzaj dezynfekcji można używać w rozmaitych przypadkach.\nW Milanówku odszukasz wiele przedsiębiorstw, które proponują wykorzystanie ozonu m.in. w przestrzeniach przez długi okres nieużytkowanych lub zniszczonych podczas pożaru bądź zalania. Nad ozonowaniem mieszkań powinni zastanowić się także alergicy. W ich przypadku przebywanie w pomieszczeniach bez szkodliwych alergenów (np. roztoczy kurzu) ma istotne znaczenie dla zdrowia.\nNajlepsi specjaliści od ozonowania mieszkań w Milanówku\nProwadzisz biznes związany z ozonowaniem mieszkań i chcesz pozyskać nowych klientów na milanowskim rynku? Skontaktuj się z nami i wykorzystaj potencjał jaki dają wysokie pozycje naszej strony w wyszukiwarce Google.\nMilanówek to miasto, w którym orientacyjne ceny plasują się w widełkach od 250 do 650 zł. W celu uzyskania bardziej dokładnej ceny najlepiej skontaktować się z konkretną firmą specjalizującą się w dezynfekcji. cena zależy od wielkości mieszkania, czasu pracy generatora i stężenia wykorzystanego ozonu. Dezynfekcję ozonem przekaż w ręce fachowcom, ponieważ zbyt duże stężenie tego gazu może być niebezpieczne. Przed ozonowaniem firma poinformuje Cię, jakie sprzęty należy wynieść z mieszkania lub jak je odpowiednio schować.


Mów mi Dżejkob\nWpis dedykuje mojej przyjaciółce : )\nDedykacja, tytuł i ogólny pomysł na wpis bierze się z tego, że co roku jeżdżę z nią na wesela.\nOczywiście jako osoba towarzysząca, ponieważ wesela odbywają się w jej rodzinie.\nW tamtym roku pojechaliśmy na 2 wesele, jedno po drugim.\nWrzesień piękny miesiąc, pogoda dopisuję więc wiadomo że jedziemy na wesele.\nTo może niedorzeczne, ale już bez pytania wiemy, że szykuje się kolejne.\nZanim dostaniemy zaproszenie możemy dobierać stroje, i ustalać detale.\nW tym roku tak samo jak i w poprzednim wesele odbyło się w pierwszy weekend września.\nKlimat wesela, chociaż nikt mnie nie zna to i tak każdy zapamięta!\nRodzina przyjaciółki widzi mnie pierwszy raz na oczy, a tematów mają na kolejny rok.\nJak zawsze jesteśmy gwiazdami parkietu, a panna młoda z tamtego roku na tegorocznym weselu mówi, ze pamięta mnie ze swojego wesele. Świetna sprawa dziadkowie przytulają się i mnie całują, chociaż widzieli mnie zaledwie dwa razy. Chyba taki mam charakter, że przypadam do gustu.\n3 w nocy a babcia o ostatkach sił, wywija ze mną na parkiecie jakby miała 20 lat!\nI myślę, że dlatego gdy jedziemy tam w odwiedziny babcia traktuje mnie jak swojego wnuczka.\nNie wiem jak wy ale nie cierpię tych wszystkich konkursów, może dlatego, że nie jestem wśród swojej rodziny. Myślicie, że przyjaciółce to przeszkadza? Oj nie, i gdy tylko staram się schować za którymś z gości słyszę "Kuba nie chowaj się, zabierzcie jego" I wtedy wszystkie oczy na sali zwrócone są w moją stronę, a ja cały czerwony idę na środek i zabieram się do udziału w konkursie.\nŻarty o 2/3 w nocy są najlepsze, a klimat daje się we znaki i czuje, że znam tych ludzi już kilka lat.\nMimo tego, że poznaliśmy się jakieś 7 godzin wcześniej. Wszyscy są tak serdeczni i mili, że mógłbym pomimo zmęczenia bawić się kolejne 7. Opowiedzcie mi jakie wy macie uczucia dotyczące wesel i jak często na nich bywacie.\nOstatnie dni jesiennych sesji\nJesień- ostatnie dni na takie sesje\nJako, że razem z Angeliką planowaliśmy jeszcze jedną jesienną sesję, to wybraliśmy się w pewien słoneczny piątek. Wszystko byłoby fajnie gdyby nie fakt, że słońce choć piękne to zbyt mocne..\nPodczas wcześniejszej sesji okazało się, że zapomnieliśmy zabrać najistotniejszej części statywu to wszystko wyszło świetnie! Natomiast na tą sesję nastawialiśmy się jakieś pół tygodnia, i wszystko z początku wyglądało naprawdę obiecująco. Gdy rozłożyliśmy sprzęt i zaczęliśmy pstrykać próbne zdjęcia okazało się, że słońce świeci bez opamiętania. Nie był to większy problem, gdyż w aparacie w szybkim tempie ustawiliśmy odpowiednio wszystko by słońce nie dawało się we znaki.\nI gdy przeszliśmy już do konkretów to okazało się, że pomimo "psychicznych" przygotowań do tego wypadu nikt z nas nie ma jednak ochoty na żadne zdjęcia. Prawda jest taka, że słońce w rzeczywistości nie dawało nam miejsca do popisu, ponieważ świeciło tak mocno, że mógłbym się opalać co zdecydowanie zniszczyło nam zdjęcia. Byliśmy na miejscu mieliśmy sprzęt więc stwierdziliśmy, że tak czy siak jakieś zdjęcia trzeba zrobić, więc chcąc nie chcąc zaczęliśmy pstrykać. Po 20 minutach stwierdziliśmy, że wyglądamy jak gołębie i gdyby nie to, że gdy robimy razem zdjęcia to zawsze się z siebie śmiejemy byłoby całkiem ponuro.\nPo pstryknięciu 20 może 30 zdjęć stwierdziliśmy, że to najwyższy czas na zabranie się do domu i stwierdzenie, że to nie nasz dzień. Kilka zdjęć udało się uratować więc podzielę się wynikiem tej całkiem nietrafnej "gołębiej" sesji.\nZapraszam wszystkich na mój profil na instagram'ie @Dzejdzejkob\nJakiś czas temu wszedłem na swojego gmaila, tam okazało się że czeka na mnie wiadomość.\nTrochę się zdziwiłem bo wiadomość spokojnie czekała na sprawdzenie ok. 3 miesiące.\nOtworzyłem więc ją i zabrałem się za czytanie, powiem szczerze, że byłem zdziwiony, ponieważ firma dresslink zaoferowała mi współpracę. Jak się domyślacie napisali do mnie pierwsi co niezmiernie mnie cieszy, ponieważ sam nie prosiłem o to. W mailu napisali mi czy mógłbym stworzyć dla nich "wishlist", po przejrzeniu ich sklepu odpisałem że nie będzie z tym problemu.\nSpodobało mi się kilka rzeczy, więc stwierdziłem, że z wielką chęcią to dla nich uczynię.\nMoże wyda wam się to dziwne ale spodobały mi się same zegarki : )\nPisząc to śmieje się na pół domu, ale tak najbardziej przypadły m ido gustu zegarki.\nSpośród całej oferty wybrałem 4 najciekawsze i zamierzam się nimi pochwalić!\nLink dla zainteresowanych- TUTAJ\nCzarny zegarek, który pasuje do wszystkiego i jest niezmiernie unikatowy.\nŚwietnie wygląda a tarcza dodaje mu uroku\nKawowy jest również świetny, elegancki, a zarazem zawiera delikatną sportową nutę.\nPewnie zauważyliście, ze mam słabość do czarnych zegarków. Ten różni się od pozostałych, jest w sportowym stylu i już wyobrażam go sobie w połączeniu z szortami, gdy za oknami jest ciepło.\nTen (kolejny) zegarek jest z akcentem niebieskim, jest to kolor który również lubię.\nZegarek na gumowej bransolecie w tym wypadku sportowy.\nAbsolutny gwóźdź programu, okulary są niesamowicie śmieszne a zarazem ciekawe!\nPrzy okazji zapraszam was wszystkich na instagram'a, gdzie w ostatnim czasie dzieje się naprawdę dużo. Link po kliknięciu w obrazek.\nKolejne monotonne dni\nPrzebudziłem się ze snu zimowego- a zima dopiero się zaczyna.\nZapewne nie rozumiecie o co mi chodzi, a piszę o tym że znowu w głowie miałem totalną pustkę, co wiąże się z brakiem nowych wpisów. Za oknami już tak ciemno i ponuro, a dni wydają się trwać tak krótko. Moja recepta na umilenie czasu to spotkanie z przyjaciółką, mały wypad na kawę lub coś w tym rodzaju : > Pisząc o tym temacie popełniłbym wielki błąd, nie pisząc o serialach, które kocham i wyczekuje każdego nowego odcinka! Seriale, które oglądam systematycznie to :\nJak zdążyliście zauważyć połowa jest o "zombie" i nic na to nie poradzę, ale bardzo lubię tę tematykę.( nie wspominając już o tym, że pewnego dnia będę przygotowany na apokalipsę zombie)\nMam nadzieje że trochę was rozbawiłem bo siebie owszem.\nJeżeli znajdę chwilę czasu i oczywiście troszkę weny to z wielką chęcią napisze recenzję, któregoś z podanych seriali.\nWracając do zabijania czasu to polecam zaczytać się na kilka wieczorów, natomiast mam z tym problem i nie wiem za co teraz się zabrać. Liczę że podacie mi kilka fajnych, godnych polecenia książek, za co będę bardzo wdzięczny .\nWszystkich chętnych zapraszam na mojego instagram'a, na którym ostatnio dzieje się bardzo dużo!\nDzejdzjekob - link w obrazku\nZa oknami jakoś ponuro i nie pozostało nic oprócz oglądania ulubionych seriali.\nRecepta na udany jesienny wieczór to oczywiście serial+koc+herbata.\nJako że nie lubię się tylko lenić, znalazłem chwile czasu na krótką jesienną sesję.\nNa zdjęcia wybrałem się oczywiście z Angeliką, ponieważ stanowimy całkiem zgrany duet w tych sprawach. Nigdy się nie nudzimy i pomimo tego, że było całkiem (czyt. bardzo) zimno to jakoś daliśmy sobie z tym radę. Kilka zdjęć wyszło całkiem ciekawych :)\n~ Fullcap -New Era\n~Koszula -New Yorker\n~Jeansy -New Yorker\n~Buty - Adidas\n~Zegarek - Citizen


Udział wojsk polskich na frontach II wojny światowej - Sciaga.pl\nUdział wojsk polskich na frontach II wojny światowej\npoleca 83% 983 głosów\nPolacy byli piątą co do wielkości armią walczącą w 2 wojnie światowej. W maju 1940 roku armia polska we Francji liczyła już 84 tys. żołnierzy. Po utworzeniu rządu polskiego we Francji z generałem W. Sikorskim jako premierem, opracowano w połowie października program przewidujący utworzenie na terenie Francji dwóch polskich korpusów piechoty, dywizji pancernej i 15-20 eskadr lotniczych. Polskie siły morskie działać miały z baz w W. Brytanii, gdzie już pierwszego dnia wojny dotarł dywizjon polskich niszczycieli. 7 listopada 1939 roku W. Sikorski mianowany został Naczelnym Wodzem Wojska Polskiego. Utworzenie silnej armii stało się priorytetowym zadaniem rządu. Wodzowi Naczelnemu podlegał Sztab Naczelnego Wodza, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Kierownictwo Marynarki Wojennej i Inspektorat Polskich Sił Powietrznych. Odbudowę armii planowano oprzeć na ochotniczym zaciągu spośród polskiej emigracji zarobkowej i żołnierzach kampanii wrześniowej, którym udało się przedostać do Francji. Formowanie oddziałów przeciągnęło się w czasie, głównie wskutek opóźnień w dostawach uzbrojenia i sprzętu przez stronę francuską. Nieprzerwany udział w walkach z Niemcami brała polska marynarka wojenna stacjonująca w W. Brytanii i piloci polscy walczący z Francji. Przedstawicielami armii lądowej, którzy podjęli walkę z Niemcami po klęsce wrześniowej, byli żołnierze Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich walczących w bitwie o Narwik 28 maja- 4 czerwca 1940 roku. W „Bitwie o Francję” wzięły udział: 1 dywizja grenadierów walcząca w Lotaryngii od 9 do 18 czerwca 1940 roku. Została rozwiązana na rozkaz dowódcy 21 czerwca 1940 roku, żołnierze w rozproszeniu przebijali się do południowej Francji. Ewakuowana z Narwiku Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich zdążyła powrócić na ostatnie dni kampanii francuskiej. 136 polskich pilotów zestrzeliło 52 samoloty nieprzyjacielskie przy stratach własnych 26 pilotów. Bezpośredni udział w obronie Francji wzięło 55 tys. żołnierzy polskich. Po klęsce do W. Brytanii udało się ewakuować zaledwie 20,5 tys. żołnierzy.\nWojskowe formacje polskie w W. Brytanii podczas 2 wojny światowej, Polskie Siły Zbrojne w Wielkiej Brytanii podczas 2 wojny światowej, siły zbrojne lądowe, powietrzne i morskie były tworzone przez rząd polski na emigracji w W. Brytanii. Formalną podstawę ich postanowienia stanowiły umowy polsko- brytyjskie z 18 listopada 1939 roku w sprawie współpracy Polskiej Marynarki Wojennej z flotą Brytyjskiej Marynarki Wojennej z 11 czerwca 1940 roku w sprawie wykorzystania polskich pilotów przez Królewskie Siły Powietrzne (RAF), z 19 czerwca 1940 roku w sprawie organizowania Wojska Polskiego na Wyspach Brytyjskich i z 5 sierpnia 1940 roku w sprawie utworzenia 1 Korpusu Polskiego. Początkowo oddziały polskie tworzono z oficerów i żołnierzy ewakuowanych z terytorium Francji. W końcu sierpnia 1940 roku polskie wojska lądowe na terenie W. Brytanii składały się w dwóch brygad strzelców i trzech brygad kadrowych strzelców oraz ze zgrupowania żołnierzy broni pancernej. Oddziały te od 28 września 1940 roku tworzyły 1 Korpus Polski (gen. M Kukiel). Wobec zagrożenia Wysp Brytyjskich inwazją niemiecką, od połowy października 1940 roku 1 Korpus Polski w sile 3498 oficerów i 10884 żołnierzy otrzymał zadanie obrony 200km szkockiego wybrzeża. W styczniu 1942 roku rozpoczęto organizację 1 Dywizji Pancernej pod dowództwem generała M. Boruty- Spiechowicza. W maju wojska lądowe na terenie Anglii i walczące na froncie zachodnim oddziały polskie liczyły 55 tys. żołnierzy, wojska lotnicze 14 tys., marynarka 3,8 tys. marynarzy. 1940-1944 stan posiadania PMW zwiększył się o 3 okręty podwodne i kilka ścigaczy. Okręty PMW brały udział w bitwie o Narwik, w ewakuacji wojsk alianckich z Dunkierki, bitwie o Atlantyk, w walkach na Morzy Śródziemnym, w inwazji na Francję. W lotnictwie polskim w W. Brytanii walczyło 10 dywizjonów myśliwskich i 4 dywizjony bombowe, istniały polskie szkoły lotnicze i jednostki wojskowe obsługi lotnictwa. Polskie dywizjony myśliwskie i bombowe brały udział w operacjach na froncie zachodnim między innymi w bitwie o Wielką Brytanię, w inwazji na Francję, nalotach na tereny Europy Zachodniej okupowanej przez Niemców i terytorium III Rzeszy Niemieckiej oraz w operacjach w Libii i Tunezji.\nPo zawarciu traktatu Sikorski – Majski rozpoczęto formowanie armii polskiej na terytorium ZSRR. Pod koniec 1941 roku uzgodniono, że armia ta ma liczyć 96 tys. żołnierzy i 30 tys. ludzi w formacjach pomocniczych. 30 lipca 1941 roku podpisano układ między rządami armii RP i ZSRR. Kreml zgodził się na utworzenie armii polskiej z ZSRR. W konsekwencji tego układu zwolniono z łagrów i więzień obywateli i zezwolono na stworzenie armii polskiej w ZSRR. Pod dowództwem gen. Władysława Andersa 12 października 1943 roku dywizja im. Tadeusza Kościuszki sformowana w Sielcach nad Odrą, bierze udział w bitwie pod Lenino na Białorusi. Została skierowana na najtrudniejszy odcinek doznając ogromnych strat. Związek operacyjny Wojska Polskiego powołany z rozkazu Naczelnego Wodza gen. W. Sikorskiego z 12 września 1942 roku. Z formacji wojskowych ewakuowanych z ZSRR i jednostek Wojska Polskiego na Środkowym Wschodzie powstała Armia Polska na Wchodzie.\nDowódcą był gen. W.Anders, zastępca gen. J. Zając, szefem sztabu gen. B. Rakowski APW liczyła we wrześniu 1942 roku ok. 70,5 tys., w styczniu 1943- 62,5 tys. żołnierzy.\nUdział Polaków w działaniach zbrojnych we Włoszech w maju 1944 roku 2 Korpus gen. Andersa wzięła udział w bitwie pod Monte Cassino. W czasie ofiarnego szturmu poległo 860 żołnierzy i oficerów polskich. W lipcu 1944 roku oddziały polskie zdobyły Ankonę, a w kwietniu 1945 roku Bolonię. Od końca lipca 1944 roku na drugim froncie walczyła 1 Dywizja Pancerna gen. Stanisława Maczka. Wzięła tam między innymi udział w bitwie pod Falaise, w pościgu za Niemcami do granicy belgijskiej i w zdobyciu Gandawy. Pod koniec października wyzwoliła holenderskie miasto Bredę. We wrześniu 1944 roku w operacji pod Arnheim i Driel w Holandii wzięła udział 1 Samodzielna Brygada Spadochroniarzy, była to z niepowodzeniem aliantów największa operacja desantowo- powietrzna.\nW wojsku obowiązywały emblematy i regulaminy polskie, składano przysięgę na wierność Rzeczpospolitej Polskiej. Zakazana natomiast była działalność polityczna. Starano się odizolować wojsko od wpływu partii politycznych, co zresztą nie zawsze się udawało. Działania rządu RP na emigracji podczas 2 wojny światowej miały ogromny wpływ na wydarzenia w kraju szczególnie na początku jego powstania, w miarę wpływu czasu i podczas przeprowadzki do Londynu, działalność polskiego rządu uległą drastycznemu pogorszeniu. Z prawie 100 tys. armii zrobiło się kilka batalionów, zaś kontakt z krajem był coraz trudniejszy. Oprócz przeprowadzki, ogromnym czynnikiem na załamanie się naszego rządu byłą śmierć W. Sikorskiego, oraz podpisanie układu z ZSRR o pomoc wzajemnej współpracy.\nUważam, że możemy być dumni ze tego, że nasze państwo pomimo takich krzywd jakie wyrządziły nam wielkie mocarstwa przez tyle wieków umiało bez swojego terytorium i poza granicami swoich korzeni, bronić swoich przekonań, tradycji i pomagać innym krajom w potrzebie, z myślą, że odzyskają swoje państwo. Polacy pokazali, że Polska jeszcze nie zginęła, pokazali, że potrafią walczyć.\nPraca obejmuje zakres materiału dotyczącej II wojnie światowej.\n81% Udział Polaków w walkach na różnych frontach II wojny światowej\n83% Udział Polaków w walkach na frontach II wojny światowej\n83% Skutki reform Grabskiego i Balcerowicza.\nudział wojsk polskich na frontach II wojny światowej wojska polskie na II Wojnie Światowej cechy polskiej armii na II Wojnie Światowej Kierownictwo Marynarki Wojennej Inspektorat Polskich Sił Powietrznych Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich Polska Marynarka Wojenna


Sprawdź numer 146467409 - sprawdź czyj to numer telefonu\nSprawdź numer telefonu: 146 467 409\nSieć/Numer kierunkowy: Tarnów\nLiczba wyszukań: 7 259\nOstatnio wyszukiwany: Środa, 21:22\nLiczba opinii: 83 (Dodaj opinię)\nNumer nękający, dzwoni po kilka razy, po odebraniu słychać ciszę.\nDzwoni i nie odzywq się\nUmawiajcie się na spotkanie, spisujcie adresy i przyjeżdżajcie na spotkanie z Policją. Podczas rozmowy telemarketer podaje fałszywe dane z jakiej firmy dzwoni i nie ma możliwości złożenia sprzeciwu. Jedyne zdecydowanie działania nauczą tych łajdaków kultury\nniebezpieczeństwo nigdy nie odbierać\nniech ktoś coś z nim zrobi!!!!!!!!!!!!!!!! 35 połączeń niedobranych w ciągu dwóch godzin!!\nUmawiajcie się na spotkanie, spisujcie adresy i przyjeżdżajcie na spotkanie z Policją. Podczas rozmowy telemarketer podaje fałszywe dane z jakiej firmy dzwoni i nie ma możliwości złożenia sprzeciwu. Jedyne zdecydowanie działania nauczą tych łajdaków kultury.\nDzwoni kilka razy na dzień, puszcza sygnały. Po odebraniu rozłącza się.\nNumer w.........y nekajacy należy zgłosić jako stalking\nNie pozwala mi dzisiaj pracować. Nękają śmiechem i rozkojarzają moje koleżanki\nClean Master - próba zwabienia na spotkanie promocyjne pod przykrywką odbioru rzekomo wygranego żelazka. Kłamią w żywe oczy.\nJak wcześniejsze wpisy, tylko potwierdzam - nękający numer(losowo zostałem wybrany?????)\nNękajacy dzwoni co chwila nikt nie odzywa się.\ndzwoni kilka razy a potem nikt sie nie zglasza\nNie odbierać - dodać do blokowanych w tel.\nDZWONI PARĘ RAZY DZIENNIE, NIE DA SIĘ ODDZWONIĆ\npotwierdzam, dzwonią i cisza.\nDzwoni parę razy dziennie i się nie odzywa\nDzwonili kilka razy i cisza. Ale wczoraj odezwała się jakaś pani i powiedziała że wygrałem odkurzacz, ale ją z myłem odpowiedzią żeby dała komuś innemu.\nDzwoni od rana co pół godz na dwa tel córek. Oszaleć można!!!\nOd trzech dni wydzwania na trzy numery telefonu!! Cisza po drugiej str. Nikt się nie odzywa! Jest to bardzo uporczywe!\ndzwoni kilka razy , nikt się nie oddzywa\nNieznany mi numer, po raz kolejny stara sie nawiazac kontakt jednak przy podniesieniu sluchawki nastepuje rozlonczenie. Dzwoni kilka razy dziennie. Jaki cel? Moze ktos orientuje sie?\ndzwoni 2 - 3 razy na godzinę , nie odzywa się , cisza\nNawiązuje do zamieszczonej tu, swojej wypowiedzi z środy 1 marca godz. 23:23, która dot. wysłania osobistych danych do internetowej wyszukiwarki korzystnego ubezp. OC samochodu, na skutek czego otrzymałem zaraz od nr. tel. 146467409 informację, że dzwoni do mnie Link4 i zaczęli mnie "ubezpieczać", wyciągając więcej danych o mnie. Po rozmowach z profesjonalistami od ścigania przestępczości, do wiedziałem się, że już z rozmowy mogłem się zorientować iż jest to blef i niepotrzebnie zablokowałem ten nr. w swoim telefonie, bo wystarczyło podłączyć do mojego tel. nagrywarkę rozmowy i wszystko byłoby ok. czyli proste.\nWysłałem swoje dane do porównywarki ubezpieczeń samochodów OC i dzisiaj z tego n-ru zatelefonowała na mój telefon jakaś kobieta mówiąc, że jest z Link4 i zaoferowała ubezpiecz. samochodu. Dalszą rozmowę prowadziłem z jakimś facetem, znali dokładnie moje dane. Informacjami tu zdobytymi jestem naradzie zszokowany. Zablokowałem ten n-r telefonu.\nnumer dzwoni od godziny co chwile i nikt sie nie odzywa\nNumer wydzwania od kilku tygodni kilka razy dziennie. Po odebraniu nikt się nie odzywa. Nie odbieram więcej. Nękający strasznie.\nDzwoni praktycznie co godzinę. Po odebraniu nikt się nie odzywa i połączenie jest rozłączane.\n575 858 397 1 050 733 razy\n500 344 647 603 837 razy\n502 184 400 566 979 razy\n122 981 842 224 674 razy\n739 630 590 210 161 razy\nNumer 801 001 003\nJest to numer premium na likwidacje szkód doTUW, uwaga 14 minut rozmowy kosztowalo 10,54 zł. czy powinien być to numer premium ,chyba nie .\nNumer 603 210 158\nNie wpłacać zadatku za auto, grozi to jego utratą! 603 210 158 603210158\nNumer 576 935 966\nHIV HIV hurraaaaaa\nNumer 247 501 043\nTelefonują późnym wieczorem, puszczają sygnały, nie wiem kto to jest\nNumer 732 878 110\nFacet probuje wyłudzać pieniądze


PHYTO PHYTOLOGIST 15 Kuracja przeciw wypadaniu włosów - 12 amp. | Apteka Melissa\nPHYTO PHYTOLOGIST 15...\nPHYTO PHYTOLOGIST 15 Kuracja przeciw wypadaniu włosów - 12 amp.\nPhytologist 15 to absolutna kuracja przeciw wypadaniu włosów, która działa na 15 biologicznych czynników stymulujących wzrost włosów i hamujących ich wypadaniu. Preparat działa wszechstronnie: spowalnia utratę włosów, przyspiesza ich wzrost, wpływając jednocześnie na poprawę ich grubości i gęstości. Po raz pierwszy dowiedziono istotną rolę 15-go czynnika: pre-adipocytów. Komórki te stymulują syntezę czynników wzrostu, które wpływają na wzrost włosów.\nGrubsze włosy od nasady\nPrzedłużenie cyklu wzrostu włosa\nNowa grubość włosów\nSpowolnienie wypadania w ciągu 2 miesięcy*\n+ 5 942 nowych włosów* *\nGrubsze włosy od nasady* * *\n(*) Badania kliniczne z udziałem 74 osób, 3 miesiące\n(* *)Średnia ilość włosów oszacowana klinicznie po 3 miesiącach, 48 osób najlepiej reagujących (przy założeniu, że obszar łysienia stanowi 40 % powierzchni owłosionej skóry głowy) Średnia ilość włosów dla 74 osób – 2 222 włosów.\n(* * *) Badania kliniczne z udziałem 74 osób po 3 miesiącach i samoocena z udziałem 80 osób po 3 miesiącach\nStosować po umyciu włosów na wilgotną skórę głowy. Można również stosować na suchą skórę. Nakładać zawartość całej ampułki na skórę głowy miejsce obok miejsca. Nie spłukiwać. Układać jak zwykle.\nRekomendowana kuracja - 3 miesiące.\nCi, którzy kupili PHYTO PHYTOLOGIST 15 Kuracja przeciw wypadaniu włosów - 12 amp. kupili także:


MERCEDES-BENZ Vaneo 1.6 Trend Plus - Kombi Generacja I 102KM (2001)\nMERCEDES-BENZ Vaneo 1.6 Trend Plus Kombi I 102KM\nMERCEDES-BENZ Vaneo 1.6 Trend Plus Kombi I 102KM (benzyna) (2001 - 2005)\nWersja była produkowana od 2001 do 2005 roku. MERCEDES-BENZ Vaneo 1.6 Trend Plus Kombi I to klasa niższa średnia samochodów osobowych.\nMoc maksymalna wynosi 75 kW, a licząc w koniach mechanicznych moc wersji MERCEDES-BENZ Vaneo 1.6 Trend Plus Kombi I wynosi 102 KM, co sprawia, że prędkość maksymalna wynosi 167 km/h. Silnik MERCEDES-BENZ Vaneo 1.6 Trend Plus Kombi I jest rzędowy posiadający 4 cylindry o pojemności 1598 cm3. Na każdy cylinder w silniku MERCEDES-BENZ Vaneo 1.6 Trend Plus Kombi I przypadają 2 zawory.\nCały układ napędowy MERCEDES-BENZ Vaneo 1.6 Trend Plus Kombi I osiąga moment obrotowy 150 Nm. MERCEDES-BENZ Vaneo 1.6 Trend Plus Kombi I posiada napęd przedni a typ paliwa na jaki jeździ MERCEDES-BENZ Vaneo 1.6 Trend Plus Kombi I to benzyna.\nŚrednie spalanie MERCEDES-BENZ Vaneo 1.6 Trend Plus Kombi I wynosi około 8,0 l na 100km. Warto nadmienić, że MERCEDES-BENZ Vaneo 1.6 Trend Plus Kombi I posiada 5 drzwi, 5 siedzeń a bagażnik ma maksymalną pojemność wynoszącą 3000 litrów. Wymiary samochodu: 1742 mm szerokości.\nOpinie o MERCEDES-BENZ Vaneo 1.6 Trend Plus Kombi I 102KM (benzyna)\nRaporty spalania MERCEDES-BENZ Vaneo 1.6 Trend Plus Kombi I 102KM (benzyna)\nDane techniczne MERCEDES-BENZ Vaneo 1.6 Trend Plus Kombi I 102KM (benzyna)\nWymiary MERCEDES-BENZ Vaneo 1.6 Trend Plus Kombi I 102KM (benzyna)\nWyposażenie MERCEDES-BENZ Vaneo 1.6 Trend Plus Kombi I 102KM (benzyna)\nCeny MERCEDES-BENZ Vaneo 1.6 Trend Plus Kombi I 102KM (benzyna)\nlistopad 2005 - grudzień 2005 94 794 PLN\ngrudzień 2004 - październik 2005 94 794 PLN\ngrudzień 2003 - listopad 2004 90 280 PLN\ngrudzień 2002 - listopad 2003 87 084 PLN\ngrudzień 2001 - listopad 2002 84 961 PLN\npaździernik 2001 - listopad 2001 84 961 PLN\nZdjęcia MERCEDES-BENZ Vaneo 1.6 Trend Plus Kombi I 102KM (benzyna)\nMERCEDES-BENZ E 270 CDI Classic Sedan W 211 I 2.7 163KM (diesel)


Prof. Wrona na konferencji SiO o roli mikroelementów w produkcji sadowniczej - strona 2 - Agrotechnika\nAutor: www.sadyogrody.pl 13 listopada 2018 16:20\nprof. dr hab. Dariusz Wrona, kierownik Samodzielnego Zakładu Sadownictwa SGGW/ fot. PTWP\nZ kolei mangan (Mn) bierze udział w podstawowych reakcjach biochemicznych i wywiera wpływ na asymilację roślin. Zwiększa zawartość cukrów i witamin w plonie, a także wpływa na barwę zasadniczą skórki, co w przypadku jabłek ma bardzo duże znaczenie. Objawem niedoboru manganu jest chloroza na liściach o charakterze rozsianym z zachowaniem barwinka zielonego na całej długości pędu, ograniczenie wzrostu pędów, a w skrajnych przypadkach niedoboru drzewa zamierają. W glebach silnie kwaśnych koncentracja manganu może być toksyczna dla roślin (gdzie Mn jest uwalniany w postaci jonu Mn2+). Objawy pojawiają się jako choroba fizjologiczna zwana martwicą kory.\nMiedź (Cu) jest ważnym składnikiem wielu enzymów roślinnych biorących udział w podstawowych procesach życiowych jak fotosynteza i oddychanie. Objawy niedoboru na roślinach są bardzo rzadkie, ponieważ związki miedzi stosujemy jako fungicydy, a tym samym Cu jest obecna w glebie w sadach powyżej zapotrzebowania. Problemy z niedoborem miedzi mogą wystąpić na glebach torfowych, glebach bardzo lekkich – piaszczystych.\nBor (B) uczestniczy w procesie kiełkowania pyłku oraz wzrostu łagiewki pyłkowej, polepsza zapłodnienie i zawiązywanie owoców. Odgrywa ważną rolę w transporcie węglowodanów oraz przemianach białek. Objawem niedoboru jest zewnętrzne i wewnętrzne skorkowacenie miąższu (ten objaw może być mylony z GPP), słabsze zawiązywanie owoców. Natomiast przy znacznym deficycie - nekroza wierzchołków pędów i zahamowanie wzrostu korzeni. Problemy z niedoborem boru pojawiają się na glebach alkalicznych, glebach lekkich, w przypadku przewapnowania czy suszy.\nMolibden (Mo) odgrywa istotną rolę w przemianach azotu, przez co zmniejsza ilość szkodliwych azotanów w plonie. Również chlor (Cl) bierze udział w wielu procesach fizjologicznych roślin jak fotosynteza i gospodarka wodna. W większości przypadków nawożenie tymi składnikami w warunkach Polski nie ma większego znaczenia. Nadmiar Cl związany jest z zasoleniem gleby.\n- Dokarmianie dolistne jest najszybszą, uzupełniającą i najtańsza aplikacją mikroelementów, ponieważ składniki te stosowane dolistnie są znacznie lepiej wykorzystywane przez rośliny niż z nawozów doglebowych i w tzw. okresach krytycznych jak intensywny wzrost roślin, niedobór składników mineralnych, susza, ograniczona aktywność korzeni, mikroskładniki można dostarczyć drogą pozakorzeniową. Stosowane w formie chelatów, kompleksów mikroelementów ze związkami organicznymi, są znacznie lepiej wykorzystywane przez rośliny. Mikronawozy mogą być stosowane w jednej cieczy roboczej z mocznikiem, siarczanem magnezu, a także z fungicydem lub insektycydem – mówił profesor Wrona.


Mieszkania za rondo | suwalki24.pl - Suwalski Dziennik Internetowy (Suwałki, Augustów, Sejny, Suwalszczyzna)\nMieszkania za rondo\nSkrzyżowanie Klonowej z Różaną na rondo czeka już kilka lat. Inwestor, który zobowiązał się je tam zbudować, nie wywiązał się ze swych obietnic. Teraz budową zajmie się suwalski Ratusz, który przygotowuje właśnie przetarg i zabezpiecza środki. W zamian za to otrzyma od developera dwa mieszkania.\nMożliwość budowy bloku, który powstał tuż przy krzyżówce ulic Różanej i Klonowej, uzależniono od przebudowy tego skrzyżowania. Konsbud zobowiązał się zrobić to do listopada 2013 roku. - Deklaracje były takie, że przebudowany zostanie tam system komunikacyjny, żeby bezkolizyjnie zorganizować wyjazd z posesji na ulicę - tłumaczy Jarosław Filipowicz z suwalskiego Ratusza.\nCzas mijał, a ronda nie było. W międzyczasie Miasto w sąsiedztwie skrzyżowania, wymieniło nawierzchnię. Wstępne ustalenia przewidywały, że prace miały być ze sobą skoordynowane. - Na dziś w miejscu, gdzie powinno być rondo nie ma ronda. W miejscu gdzie powinien być chodnik. Nie ma chodzika. W miejscu znaków, nie ma znaków - narzekał radny Zdzisław Przełomiec.\nW końcu Urząd Miejski zdecydował się rozwiązać problem inaczej. - W zamian za to, że rondo zbudowane zostanie przez Miasto, otrzymamy dwa mieszkania w należącym do inwestora budynku - wyjaśnia Filipowicz. Nie wiadomo jeszcze czy miasto sprzeda lokale, czy przekaże je Zarządowi Budynków Mieszkalnych. W budżecie miejskim na budowę ronda zabezpieczone zostanie 500 tys. zł.


Preparaty czyszczące - Macpol profesjonalna chemia\nPreparaty czyszczące (14)\n12,13 zł - 100,00 zł (11)\nPreparat CLEANER PROF 500ml do mycia i odtłuszczania powierzchni CX80\nCena: 39,08 zł 34,00 zł / szt.\nPreparat FUGI I SPOINY 600ml do czyszczenia fug i spoin łazienkowych CX80\nCena: 20,54 zł 17,87 zł / szt.\nPreparat KOMINKI I RUSZTY 600ml do czyszczenia kominków, grilla, piekarników CX80\nPreparat LABEL REMOVER 500ml spray do usuwania naklejek CX80\nCena: 37,50 zł 32,63 zł / szt.\nKoncentrat CLEANER 600ml czyszcząco-odtłuszczający CX80\nCena: 26,19 zł 22,78 zł / szt.\nOdrdzewiacz ON RUST ICE 500ml spray z efektem zamrażania CX80\nCena: 29,24 zł / szt.\nPreparat CONTACX 500ml DUO-SPRAY czyszczący i rozpuszczający dla elektroniki i elektrotechniki CX80\nCena: 27,76 zł 24,15 zł / szt.\nSpawalniczy preparat EASY WELD 500ml spray antyodpryskowy CX80\nCena: 13,95 zł 12,13 zł / szt.\nGO Cleaner 0,5 l. - płyn do mycia i czyszczenia narzędzi oraz maszyn\nCena: 34,69 zł 32,50 zł / szt.\nGO Cleaner 10 l. - płyn do mycia i czyszczenia narzędzi oraz maszyn\nCena: 293,36 zł / szt.\nNajlepsze preparaty czyszczące w sklepie internetowym MacPol.\nW kwestii asortymentu nie uznajemy kompromisów. Nasza firma oferuje wysokiej jakości preparaty czyszczące tylko od sprawdzonych i renomowanych producentów. Oferujemy preparaty do fug i spoin, specjalne środki do kominków i rusztów, a także odrdzewiacze i preparaty odtłuszczające.\nZadbaj aby Twój sprzęt był w pełni sprawny i zawsze wyglądał jak nowy, stosując zaawansowane środki chemiczne do ich czyszczenia. Zapoznaj się z najnowszą ofertą firmy CX80 i zamów z dostawą 24 godziny.


Najgorsze strony internetowe 2008 r. - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\nNajgorsze strony internetowe 2008 r.\n08.01.2009, godz. 11:31\nDo końca stycznia 2009 r. trwa głosowanie na najgorszą stroną WWW w polskim Internecie. Inspiratorem rankingu są członkowie projektu edukacyjnego ZłaStrona.org. W pięciu kategoriach konkursowych: najgorsza wydajność, najgorsza użyteczność, najgorsza dostępność, najgorsza strona opłacana z podatków oraz nominacje internautów zostaną przyznane tytuły najgorszych polskich stron internetowych 2008 r.\nProjekt ZłaStrona.org to - jak informują jego przedstawiciele - "powstały z końcem roku 2007, otwarty, edukacyjny projekt internetowy. Uczy jak unikać użytecznościowych i funkcjonalnych błędów współczesnego Internetu. Opisany w przystępny sposób interfejs zlastrona.org skierowany jest do młodych projektantów i administratorów stron WWW. Pokazując najgorsze praktyki pomaga im wyeliminować błędy."\nBieżąca, druga już edycja rankingu, wprowadza nieco zmodyfikowane zasady wyboru - decyzję o przyznaniu niezbyt zaszczytnych tytułów "złej strony roku" podejmują użytkownicy w głosowaniu online, a nie (jak przed rokiem) jury złożone z członków projektu. W porównaniu z pierwszym wydaniem akcji dodano też dwie nowe kategorie: najgorsza strona opłacana z podatków oraz nominacje Internautów.\nWśród nominowanych serwisów znalazły się strony znanych firm i instytucji, m.in. Orange, mBank, UPC, ING czy PolBank. Autorzy konkursu przyznają, że sektor bankowy ma w tym roku wyjątkowo silną reprezentację.\nWięcej informacji, w tym opisy wszystkich serwisów kandydujących do miana najgorszych stron polskiego Internetu wraz z uzasadnieniami - ZłaStrona Festiwal 2008.\nChętni do wzięcia udziału w głosowaniu mogą to uczynić do końca stycznia br. Formularz do głosowania dostępny jest tutaj. Wyniki głosowania zostaną opublikowane w lutym br.


Prezydent wręczył odznaczenia z okazji Dnia Pamięci Żołnierzy ... - Polskie Radio PiK\n2014-02-28, 18:48 Polska Agencja Prasowa\nPrezydent wręczył odznaczenia z okazji Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych\nPrezydent podziękował odznaczonym za to, że swoimi czynami i życiem służyli Polsce. Fot. PAP/Jacek Turczyk\nSłużyliście swoimi czynami i swoim życiem Polsce; wasz wysiłek da efekty w postaci pamięci ogarniającej naród - mówił w piątek prezydent Bronisław Komorowski, wręczając weteranom w Belwederze odznaczenia z okazji Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych.\nPrezydent podziękował odznaczonym za to, że "swoimi czynami, swoim życiem służyli Polsce, także w warunkach najtrudniejszych, obarczonych największym ryzykiem". Podkreślił, że toczyli walkę "w warunkach beznadziejnych"; wyraził radość, że może okazać im wdzięczność w imieniu wolnej Polski.\nZdaniem prezydenta Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych to także "okazja do badania cząstki losu polskiego", a historia odznaczonych będzie "niewątpliwie oddziaływać na polską wyobraźnię i polską wiedzę o trudnym dla Polski czasie".\n"Jestem przekonany, że wysiłek państwa da już efekty nie tylko w postaci pamięci ukrywanej, przechowywanej gdzieś w rodzinie, ale też efekt w postaci pamięci ogarniającej cały naród polski. To jest nie tylko wielka zasługa, ale i wielkie zwycięstwo, po latach, ale zwycięstwo" - zaznaczył prezydent.\n"Dlatego jeszcze raz, w imieniu Polski niepodległej, Polski, która cieszy się możliwością dotarcia do nawet najbardziej skrytych tajemnic systemu powojennego, serdecznie państwu gratuluję i dziękuję" - powiedział prezydent odznaczonym.\nPrezydent odznaczył za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej oraz za działalność społeczną i kombatancką: Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski Waldemara Kruszyńskiego, a Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski - Stanisława Leśkę.\nKomorowski wręczył też Krzyż z Mieczami Orderu Krzyża Niepodległości Karolowi Bolkowi "za wybitne zasługi poniesione w walce z bronią w ręku o suwerenność i niepodległość Państwa Polskiego w latach 1939-1956".\nPonadto odznaczył Krzyżem Orderu Krzyża Niepodległości "za wybitne zasługi w obronie niepodległości i suwerenności Państwa Polskiego w latach 1939-1956": Reginę Jachimczuk, Henryka Ładyszewskiego, Kazimierza Pieńkowskiego, Józefa Wójcika i Kazimierę Zańczuk.\nZłotym Krzyżem Zasługi "za zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za działalność społeczną i kombatancką" uhonorowano Józefa Falkowskiego i Jana Krassowskiego.\nNarodowy Dzień Pamięci "Żołnierzy Wyklętych" ustanowił w 2011 r. parlament "w hołdzie Żołnierzom Wyklętym - bohaterom antykomunistycznego podziemia, którzy w obronie niepodległego bytu Państwa Polskiego, walcząc o prawo do samostanowienia i urzeczywistnienia dążeń demokratycznych społeczeństwa polskiego, z bronią w ręku, jak i w inny sposób przeciwstawili się sowieckiej agresji i narzuconemu siłą reżimowi komunistycznemu".(PAP)


Legia Warszawa w ćwierćfinale Pucharu Polski, dwie czerwone kartki w końcówce | ZeStadionu\nLegia Warszawa w ćwierćfinale Pucharu Polski, dwie czerwone kartki w końcówce\nPuchar Polski we wtorek rozpoczął zmagania w 1/8 finału. We wtorek na stadionie w Łodzi Legia Warszawa rywalizowała z miejscowym ŁKS-em. W tym meczu było niemal wszystko, czego oczekują kibice: gole, emocje, czerwone kartki. Zabrakło jedynie rzutu karnego. Po trzymającym w napięciu spotkaniu mistrzowie Polski wygrali 3:2.\nPuchar Polski rozpoczął rywalizację w 1/8 finału\nWe wtorkowym hicie Legia Warszawa pokonała ŁKS Łódź 3:2\nMistrzowie Polski po emocjonującym meczu zameldowali się w ćwierćfinale\nPuchar Polski we wtorek rozpoczął rozgrywanie meczów 1/8 finału. Kibice szczególnie ostrzyli sobie zęby na spotkanie ŁKS-u Łódź z Legią Warszawa. Zdecydowanym faworytem meczu wydawali się mistrzowie Polski.\nZespół Czesława Michniewicza w porównaniu do swojego rywala jest w rytmie meczowym. Legia ma za sobą już dwa rozegrane mecze Ekstraklasy. Do tego byli uskrzydleni pewnym zwycięstwem w ostatniej kolejce z Rakowem Częstochowa 2:0.\nPuchar Polski: hitowy mecz dla Legii Warszawa\nZ kolei zespół Wojciecha Stawowego wciąż szykuje się do wznowienia rozgrywek 1. Ligi. Ełkaesiacy w nowym roku mieli okazję rozgrywać jedynie spotkania towarzyskie. Ostatni mecz o stawkę ŁKS zagrał 5 grudnia.\nPoczątek spotkania nie wyglądał tak, jakby grał mistrz kraju z drużyną 1. Ligi. Podopieczni trenera Stawowego odważnie wyszli na Wojskowych i szybko rozgrywali piłkę na połowie przeciwnika. Do tego obrona Legii na początku meczu popełniła kilka niewymuszonych błędów.\nPiłkarze trenera Michniewicza zaczęła dochodzić do głosu po kwadransie gry. W 15. minucie akcję strzałem zza pola karnego wykończył Bartosz Slisz. Piłka po drodze jeszcze dotknęła jednego z piłkarzy ŁKS-u, czym zmyliła bezradnego Arkadiusza Malarza i Legia prowadziła 1:0.\nStrzelony gol uskrzydlił mistrzów Polski, którzy zaczęli stwarzać coraz większe zagrożenie pod bramką swoich rywali. Dwie fantastyczne okazje do strzelenia gola miał Kacper Skibicki, ale dwukrotnie podjął niezrozumiałe decyzje i ostatecznie piłka nie wpadła do siatki. Nadzieje drużynie ŁKS-u podtrzymał Jan Sobociński, który w 42. minucie doprowadził do wyrównania.\nAwans Legii po emocjonującym meczu\nWiększe emocje zaczęły się zaraz po starcie drugiej połowy. Spustoszenie w obronie ŁKS-u zaczął siać wprowadzony w przerwie za Skibickiego Luquinhas. Brazylijczyk już cztery minuty po wejściu wyprowadził Legię na prowadzenie. 24-latek bez problemów minął obrońców rywali, wpadł w pole karne i z ostrego kąta pokonał Malarza.\nLegioniści nie cieszyli się długo z prowadzenia. W 56. minucie spotkania błąd popełnił bramkarz mistrzów Polski Cezary Miszta, który odbił piłkę wprost pod nogi Piotra Janczukowicza. Po bramce wyrównującej zespół ŁKS-u wyczuł szansę na rozstrzygnięcie meczu na swoją korzyść. W tym momencie pojawiły się także większe emocje.\nMecz, który do tej pory był twardy, fizyczny jeszcze bardziej się zaostrzył. Emocje udzielały się także trenerom. Efektem była żółta kartka dla Michniewicza i czerwona dla jednego z asystentów trenera Stawowego. W napiętej końcówce lepiej poradzili sobie mistrzowie Polski.\nNajpierw bohaterem Legii został Tomas Pekhart, który w 83. minucie strzałem głową wyprowadził zespół na prowadzenie 3:2. Chwilę później Czech nie wytrzymał napięcia i ostro potraktował jednego z rywali, za co sędzia bez wahania pokazał mu czerwoną kartkę.\nŁKS grał w przewadze jednego zawodnika zaledwie przez trzy minuty. Za ostry faul na Luquinhasie otrzymał Luis Pirulo. Do końca wynik już nie uległ zmianie i Legia zameldowała się w ćwierćfinale Pucharu Polski.


Opublikowano 12.06.2019 20:27. Ostatnia modyfikacja 13.06.2019 12:05\nWitam szukam pracy od zaraz, mam 20lat wykształcenie średnie/zawodowe z tytułem technika elektronika. Jestem komunikatywny, odpowiedzialny, punktualny nie karalny. Mogę się podjąć pracy dorywczej jak i na dłuższy termin. Nie straszna mi praca fizyczna. Posiadam orzeczenie sanepidowskie oraz prawo jazdy kategorii B.\nTelefon: 602 34… E-mail: saligia1998@…