Byle się wyrwać z polskiej ekstraklasy...\nNieraz wrzucam tutaj notki o zawodnikach, którzy wiatr w żagle złapali dopiero po opuszczeniu naszej ekstraklasy. Jakiś czas temu pisałem o eks-górnikach: Aco Stojkovie (sezon zakończył z 11 golami) i Dimitarze Makriewie (dziś już w Krylia Sowietow Samara). Było też o Brazylijczykach - Paulinho z ŁKS (od niedawna reprezentant Brazylii!) oraz Rodrigao Moledo z Odry. W Odrze występował również Goran Popov z Dynama Kijów. Tymczasem kolejni byli ekstraklasowicze wypływają na szerokie wody po wybiciu się z nurtu Wisły.\nSłowacki defensor kojarzył się kibicom przede wszystkim z kędziorkami, bo poza ufryzowaniem nie prezentował absolutnie nic godnego uwagi. Po spadku Odry Luksik wrócił do ojczyzny. Podjął występy w zespole FK Senica. I wtedy... zaczęły się dziać rzeczy niezwykłe. Zawodnik zaskarbił sobie serca słowackich fanów, a z czasem zaczął otrzymywać powołania do narodowej reprezentacji! Występował nawet w spotkaniach eliminacyjnych do EURO 2012 (z Andorą).\nŻeby było zabawniej Słowak bardzo dobrze radzi sobie w Eredivisie - jak na razie wystąpił we wszystkich meczach swojej drużyny, mimo że ta znajduje się obecnie w strefie spadkowej. Naprawdę niezwykłe.\nW sumie spędził on w Zagłębiu półtorej sezonu (wiosna 2007 oraz sezon 2007/2008), zagrał w 34 meczach i strzelił 7 goli. W Polsce jednak coś musiało mu nie pasować, bo nie potrafił w pełni przekonać do siebie trenerów i kibiców. Wrócił więc w rodzinne strony. Najpierw grał przez rok w Pacos de Ferreira, a potem w Vitorii Guimaraes. W tym ostatnim klubie był prawdziwą gwiazdą, co można zobaczyć choćby tutaj (przy okazji - chyba cała piłkarska kariera zawarta jest pod tym linkiem i jego kontynuacjami). Tym niemniej małym szokiem był fakt, że Portugalczyk latem tego roku przeniósł się do rosyjskiego Kubania Krasnodar za niebagatelną kwotę miliona euro! Nasz bohater już w drugim występie strzelił bramkę Tomowi Tomsk, więc może okaże się wart tych pieniędzy.\nPo chwilowym zastoju na właściwe tory wróciła również kariera Carlosa Costly'ego.\nHonduranin odszedł z Bełchatowa na początku 2010 roku. Przeniósł się wówczas do rumuńskiego FC Vaslui. Zespół wywalczył nawet trzecie miejsce w ligowych rozgrywkach, zapewniając sobie grę w Lidze Europy. Carlo przyłożył do tego nogę zdobywając 4 gole w 13 występach. Pod koniec sezonu nabawił się jednak paskudnej kontuzji, która wykluczyła go z gry na MŚ 2010. Wobec takiego obrotu spraw Rumuni nie przedłużyli z nim kontraktu i wysoki snajper przez pół roku pozostawał bez pracy. Wreszcie przygarnął go jego były klub - Atlas de Guadalajara. Tam widocznie musiał pokazać się z dobrej strony, bo od kilku miesięcy jest już na wypożyczeniu w drużynie MLS - Houston Dynamo! Na razie były giekaesowiec zagrał w ośmiu meczach, ale nie ustrzelił ani jednej bramki.\nDość harmonijnie rozwija się również kariera innego napastnika naszej ekstraklasy. W przeciwieństwie do Costly'ego Ebrahima "Ibou" Sawaneh praktycznie nie zaistniał w polskiej piłce.\nGambijczyk trafił do Lecha Poznań jako dziewiętnastolatek. Był tyleż szybki i zwinny, co wątły, surowy taktycznie i kompletnie zagubiony. W ciągu półtora roku przy ul. Bułgarskiej zagrał raptem w dwóch spotkaniach. Po odejściu z Poznania przez moment pozostawał bezrobotny, aż w końcu zakotwiczył w Belgii. Ta lokalizacja okazała się strzałem w dziesiątkę. Ibou niemal z miejsca stał się największą gwiazdą drugoligowego KSK Beveren (21 goli w sezonie 2007/2008). Na tej fali przeniósł się do pierwszoligowego KV Kortrijk (a w międzyczasie trafił do reprezentacji Gambii). W tym klubie Sawaneh grał jednak w kratkę. Miał sezon fatalny (ten pierwszy - bez gola w 19 grach), potem świetny (8 goli), a potem znów fatalny (okrągłe zero trafień w 17 spotkaniach). Ta sinusoida przerzuciła go w końcu do KV Mechelen. Ruch ten okazał się jednak nieporozumieniem (1 gol w sezonie), więc Gambijczyka chętnie oddano do RAEC Mons. I nagle jakby na boisku biegał inny zawodnik. Ibou odzyskał skuteczność, strzelił ważną bramkę Standardowi Liege, a potem dorzucił jeszcze dwie w meczu z Zulte Waregem. Swoją drogą ciekawe jakby wyglądała jego kariera, gdyby został w Lechu:)\nA propos Lecha - całkiem przyzwoicie w barwach FK Sarajevo poczynał sobie wiosną Haris Handzic. W 9 meczach strzelił 4 gole, obecnie gra we wszystkich meczach swojej drużyny, pokazał się też w europejskich pucharach. Natomiast jeszcze mocniejszą pozycję ma tam inny piłkarz po nieudanej przygodzie w Polsce. Dejan Kojasevic, filigranowy drybler z Jagiellonii i Górnika Łęczna, w FK dzierży numer "10" na koszulce i pewne miejsce na boisku - w 26 spotkaniach poprzedniego sezonu uzbierał 4 bramki.\nNa koniec historia chyba najdziwniejsza. Kalu Uche nikomu nie trzeba przedstawiać. Zawodnik ten przez sześć lat występował w hiszpańskiej Almerii, z czego cztery ostatnie na poziomie Primera Division. Nigeryjczyk radził tam sobie świetnie, strzelał odpowiednio 3, 8, 9 i 7 goli w poszczególnych sezonach. Etatowo działał również w reprezentacji Super Orłów. Zdobył z nią brąz PNA 2010 oraz pojawił się na MŚ 2010, gdzie zresztą dwukrotnie ukąsił rywali (Grecję i Koreę). Dlatego wydawało się, że po spadku Almerii Uche przeniesie się do jakiegoś naprawdę dobrego klubu. Tymczasem Kalu trafił do... szwajcarskiego Neuchatelu Xamax.\nTaa... Jest to o tyle dziwne, że klub ten w poprzednim sezonie cudem uratował się przed spadkiem z ekstraklasy. Cóż więc skusiło Afrykanina do tego ekstrawaganckiego ruchu? Jak nie wiadomo o co chodzi, to pewnie chodzi o pieniądze. Neuchatel ma nowego czeczeńskiego właściciela Bułata Czagajewa, który sypie kasą jak z rękawa. Jednocześnie jest prawdziwym wariatem i pozostaje się zastanawiać czy Uche przypadkiem już nie żałuje transferu.\nChrobry, Chrobry - byłeś dobry. Po meczu Lecha w Głogowie\nStrzelił Vojo Ubiparip pierwszego gola od 1 kwietnia, nawet dość ładnego, abstrahując od błędu obrońcy Ziemniaka. Jest jeszcze cień szansy, że Serb nie będzie drugim Harisem Handziciem. Wysoce prawdopodobne jest dla mnie to, że będzie jak Joel Tshibamba - a to pocieszenie marne - coś umie, raz czy dwa razy bramkę zdobędzie, ale fakt, że nie szło mu przez tyle czasu, zablokuje go psychicznie do reszty. Czy Vojo odblokuje się golem w Głogowie, przekonać się może być trudno - zwłaszcza, jeśli nadal będzie występował w ekstraklasie, ale tej junge.\nDo przerwy było 1:0 dla Lecha, to poznaniacy prowadzili grę, ale gospodarze bronili się mądrze (nie licząc tego jednego tragicznego błędu), a klarownych sytuacji stworzyli sobie więcej od poznaniaków. W przerwie na boisku rządziła orkiestra i tańczące marżoretki. Piłkarze byli już gotowi do gry, niektórzy zdążyli już zacząć się nudzić, a sędzia z gwizdkiem w ustach czekał, by rozpocząć drugą połowę. Czekał, aż zakończy się występ. Naprawdę. Inaczej było kiedyś na Bułgarskiej, bodaj podczas meczu z Widzewem (?). Wtedy sędzia był bardziej bezwzględny i przepędził z boiska - ku niezadowoleniu publiczności - tańczącą dziewczynę. Owa wpadła w oko nie tylko publice, ale i piłkarzom i z tego co pamiętam, jest teraz żoną piłkarza uznawanego swego czasu za piłkarską nadzieję Poznania i największy talent od czasów Mirosława Okońskiego. Koniec dygresji.\nJose Bakero pierwszy raz wypowiedział (publicznie) nazwisko któregoś ze swoich piłkarzy po prawie pół roku, więc nie zdziwiłem się, że nie wyróżnił żadnego z piłkarzy Chrobrego. Nic wielkiego nie zdziałał 35-letni Zbigniew Grzybowski (ex-Zagłębie Lubin, Amica Wronki, Polkowice). Na pochwałę na pewno zasłużył Michał Bukraba (nawet jeśli spartolił sam na sam w pierwszej minucie), w drugiej połowie dobrze pokazał się też wprowadzony Grzegorz Wan. W Poznaniu to postać znajoma, bo w Warcie spędził półtora roku. W meczu z Lechem nieźle radził sobie z Luisem Henriquezem, choć trochę przesadzał z popisywaniem się w zagrywaniem piłki piętą. Kluczowa jest jego ksywka z czasów poznańskich: Obi. Jak Obi Wan - nie mylić z marketem Obi.\nBardzo przypadł mi do gustu stadion w Głogowie, tak jak cały ośrodek sportu - zaraz obok jest hala, w której grają piłkarze ręczni, są też korty tenisowe i pływalnia. Stadion mieści niecałe trzy tysiące widzów, jedna z dwóch trybun ma dach. Fajny, naprawdę fajny stadion. I przyzwoity doping. Nawet jeśli trudno powstrzymać się od uśmiechu widząc na tym stadionie napis ''Chrobry is our religion'' czy słysząc nawoływanie wodzireja: łapiemy się za bary i śpiewamy ''Między-zakła-dowy kocha-ny sporto-wy...''.\nMnie zostaje zanucić za T-Raperami znad Wisły: Chrobry, Chrobry - byłeś dobry.\n02:50, badzi , na własne oczy\n- Wreszcie ludzie w Polsce mogą powiedzieć, że aż tak źle z naszą piłką nożną nie jest. Znów pokazaliśmy, że Lech jest ambasadorem polskiej piłki - mówił po meczu w Turynie Serb Ivan Djurdjević. A powodów do narzekań polscy kibice mieli latem 2010 r. aż nadto. Reprezentacja Polski nie umiała wygrać meczu od kilku miesięcy, a wicemistrz kraju, Wisła Kraków, skompromitował się porażkami z azerskim Karabachem Agdam. Lech też zawodził: Inter Baku przeszedł po rzutach karnych, Sparcie Praga nie strzelił gola, a o awansie z Dnipro Dniepropietrowsk zdecydował jeden skuteczny strzał Manuela Arboledy. Do Turynu lechici nie jechali może na ścięcie jak Lechia Gdańsk w 1983 r., ale powodów do optymizmu było tyle, ile konferencji prasowych w Poznaniu, na których trener Jacek Zieliński nie chciał zjeść dziennikarzy żywcem: niewiele.\nCo było dalej? Oddajmy głos red. Krzysztofowi Ratajczakowi, który tak krzyczał w relacji dla Radia Merkury: ''Teraz Semir Stilić będzie sam w polu karnym... jeszcze dogrywa tę piłkę... Trzeba o nią powalczyć, walczy Kriwiec... Stilić... Czy będzie?! Wielkie zamieszanie i... GOOOOOOOOOOOOOOOL!!! ARTJOMS RUDNEVS! COŚ NIEPRAWDOPODOBNEGO!!! Na Stadio Olimpico Torino Juventus przegrywa z Lechem 0:2! Nieprawdopodobne rzeczy dzieją się w stolicy Piemontu!''\nKibice i dziennikarze obecni na meczu szczypali się, czy aby nie śnią. Ludzie robili zdjęcia stadionowemu telebimowi, który w 30. minucie pokazywał wynik Juventus 0 - Lech Poznań 2. Nie wszyscy zdążyli. Ja akurat zdążyłem. Nigdy nie widziałem tak pięknego wyniku na tablicy świetlnej.\nTo był doliczony czas pierwszej połowy. - Zabrakło nam koncentracji przy stanie 2:0. Chyba był taki moment, że pomyśleliśmy ''o kurde, 2:0, jak to jest możliwe?!?'' - opowiadał Ivan Djurdjević.\nJeśli gra się przeciw Alessandro Del Piero, nie można zostawić mu choćby kilku metrów miejsca na boisku. Tak zdarzyło się w 68. minucie. Del Piero umie strzelać gole piękne i ważne. Takie jak ten na 3:2 z Lechem. Kapitan turyńczyków posłał piłkę do siatki pięknym strzałem, o którym bramkarz poznaniaków Krzysztof Kotorowski mówił potem: - Szacunek dla Del Piero.\nWłoski piłkarz aż wystawił język z radości i ulgi. Porażka z nieznanym w Europie klubem z Polski byłaby dla niego jedną z większych ujm w czasie całej kariery. Teraz Lech przegrywał z wielkim Juventusem. Można rzec - wszystko wróciło do smutnej dla nas normy.\nI gdy wszyscy chyba już godzili się z faktem, że w Turynie dojdzie do kolejnej, tak znienawidzonej przez polskich kibiców, ''pięknej porażki'', Rudnevs zrobił coś, czym wpisał się na stałe do historii Lecha Poznań.\nPS Ivan naprawdę powiedział ''kurde''.\nO kibicach i kibicowaniu trzeba pisać tak, jak i o innych kwestiach. Należy pisać prawdę. A przynajmniej starać się pisać prawdę. Raz kibice robią coś godnego szacunku i pochwały, a innym razem coś, co należy skrytykować. Rzeczywistość nie jest czarno-biała. Problemem jest coś innego. A mianowicie to, że kibiców w mediach przedstawia się najczęściej w stereotypowym świetle. Ciągle powtarza się te same obiegowe, nieprawdziwe i nudne już opinie. Wynika to między innymi stąd, że o kibicach i kibicowaniu często wypowiadają się osoby nie mające żadnego pojęcia o tej problematyce. Podobnie jest z osobami, którzy piszą na ten temat. Niestety są też na polskim rynku książki poświęcone kibicom, które niczego nowego nie wnoszą, a tylko są przypadkowym zlepkiem różnych tekstów. Tam nawet nie oddzielono ziarna od plew. Dla mnie akurat sprawa jest prosta - jak się na czymś nie znam, to się nie wypowiadam i nie piszę na ten temat. To znaczy powinna być prosta, bo u nas jest inaczej. Przykładowo socjolog, czy psycholog który w ogóle nie zajmuje się na co dzień socjologią sportu, wypowiada się na temat kibiców, choć jego wiedza jest żadna. Wie tyle, ile się pobieżnie dowie z mediów i powtarza potem zasłyszane czy przeczytane gdzieś głupoty. Odpowiadając na pytanie - o kibicach najczęściej pisze się źle.\nKibice są różni - spokojni i agresywni, uczciwi i nieuczciwi. Ilu ludzi na stadionie, tyle motywów pójścia na mecz. Kibice uważają, że KLUB to właśnie oni, poza tym herb, barwy. Mają rację, bo bez kibiców nie ma liczących się klubów. Kluby bez kibiców to twory martwe już za życia. Zresztą jest całe mnóstwo klubów, które są słynne z rzesz oddanych fanów, a nie z dobrych wyników sportowych. W Polsce wystarczy wymienić mój klub, czyli Zagłębie Sosnowiec. W 1993 roku klub zlikwidowano, a kibice pozostali i jeździli na mecze reprezentacji Polski i warszawskiej Legii. Lechia Gdańsk czy Śląsk Wrocław też bardziej słyną ze swych fanów niż sportowych sukcesów. Oczywiście jest mnóstwo spraw, za które trzeba chwalić kibiców. Oni są przywiązani do swych małych ojczyzn, pamiętają o ważnych wydarzeniach dla ich miast i regionów.\nPolski kibic różni się od kibiców z Anglii, Niemiec czy Włoch. Podobnie, jak przykładowo kibice Legii różnią się od kibiców Wisły. Każdy kraj, każdy naród, region czy miasto są specyficzne i mają typowe dla siebie cechy. Doskonale objawia się to w kibicowaniu. Tym bardziej, że kibice z dumą podkreślają, skąd są. Dla nich ważny jest ICH klub, miasto, region. Poza tym kibicowanie w Anglii jest teraz specyficzne. Tam wylano dziecko z kąpielą - walcząc z chuligaństwem zniszczono też spontaniczność kibiców na trybunach. Fani takich klubów, jak Chelsea, czy Manchester United stale podkreślają, że obecnie nie ma atmosfery na tamtejszych stadionach. W Niemczech też jest pod tym względem nieciekawie, jako tako nadal trzymają się włoscy ultrasi. Poza tym różnic jest wiele - włoski styl to także super choreografie na trybunach, śpiewny doping. Natomiast Angole nigdy o choreografie nie dbali.\nSympatie i antypatie między klubami to temat rzeka. Przykładowo nienawiść między kibicami Zagłębia Sosnowiec i klubami z Górnego Śląska to dla wielu coś naturalnego - to antagonizm między Zagłębiem Dąbrowskim, gdzie wszyscy czują się Polakami i Górnym Śląskiem, gdzie wśród kibiców nie brakuje takich, którzy uważają się przede wszystkim za Ślązaków. Poza tym w latach 80-tych i 90-tych na meczach Ruchu Chorzów czy GKS Katowice z Zagłębiem Sosnowiec Hanysy wywieszali mnóstwo niemieckich flag. Te proniemieckie ciągoty są na Górnym Śląsku obecne do dziś. Zgoda Zagłębia Sosnowiec z Legią to też kontra do Hanysów, bo Legia to po Zagłębiu najbardziej znienawidzony na Górnym Śląsku klub. Są zgody, są wojny w kibicowskim świecie. Ale jest też miejsce na obustronny szacunek. Przykładowo kibice Zagłębia Sosnowiec i Śląska Wrocław nie mieli zgody, ale obie grupy kibiców darzą się dużym szacunkiem. W Polsce można też mówić o antagonizmach tradycyjnych, jak choćby w przypadku Zagłębia Sosnowiec i klubów z Górnego Śląska, Legii Warszawa i klubów z Łodzi czy Śląska Wrocław i Lecha Poznań. Najczęściej też rywalizacja o prymat w mieście jest bardzo ostra, co widać choćby w Łodzi czy Krakowie. W Warszawie liczy się tylko Legia, więc w stolicy derby nie przypominają tych krakowskich czy łódzkich.\nWracając do spotkań Lecha z Legią, to trzeba też pamiętać, że kibice obu klubów to od lat ścisła czołówka kibicowska. Szczególnie przykład Lecha jest pozytywny, jeżeli chodzi o dotychczasowe stosunki na linii kibice-działacze. W przypadku Legii i koncernu ITI nawet nie ma czego komentować. Władze klubu walczą z kibicami, którzy poświęcili Legii kawał życia i którzy robili całe mnóstwo dobrej roboty choćby w ramach Stowarzyszenia Kibiców Legii. Szkoda ich, na szczęście inni kibice - nawet ci mocno nie przepadający za legionistami - potrafią się zachować fair. Dzięki temu legioniści zasiadają na przykład koło miejscowych. I tak powinno być - kibice mogą się nie lubić, ale powinni się szanować.\nMecze Legii z Lechem zawsze były istotne od strony kibicowskiej. Teraz sytuacja jest taka, że kibice Legii są w szczególnej sytuacji. Sądzę, że lechici wesprą legionistów, pokazując, co sądzą o postępowaniu koncernu, do którego Legia - niestety dla jej kibiców - należy. Zresztą Lech już wcześniej pokazał, że potrafi być solidarny z legionistami, czego nie chcieli przyjąć do wiadomości działacze Legii. Należy też wspomnieć, że przedstawiciel Wiary Lecha reprezentował kibiców Legii bestialsko potraktowanych przy słynnej akcji Widelec. Za to szacunek! Lech ostatnio kibicowsko, w różnych obszarach kibicowania, wypada bardzo dobrze. Wystarczy wspomnieć choćby wyjazd na Lechię Gdańsk, gdzie Lechici pokazali - przebierając się za januszów - jak może wyglądać polska scena kibicowska za dziesięć czy piętnaście lat.\nZgody kibicowskie nie mają nic wspólnego z grą piłkarzy na boisku. Te zgody trwają często wiele lat - na przykład trzydzieści lub czterdzieści. To wspólne przeżycia, przyjaźnie, które zazwyczaj dalece wybiegają poza płaszczyznę sportową, a nawet i stricte kibicowską. Kibiców klubów od lat żyjących w przyjaźni często łączą bardzo moce więzy, oni mogą wzajemnie na siebie liczyć.\nOd lat jest tak, że niektórzy kibice coraz częściej wychodzą z założenia, że kibicujemy swoim i nie wyzywamy przeciwników. Choć trudno mi sobie wyobrazić meczów Zagłębie Sosnowiec - Ruch Chorzów, czy Zagłębie Sosnowiec - GKS Katowice bez wzajemnych „wrzutów”.\nAle gdyby spojrzeć na zagadnienie z innej strony - może to właśnie te dzieci mają rację. Po co mają kibicować drużynie, która poza tym, że jej stadion znajduje się kilka ulic od domu, to w jej składzie grają przede wszystkim zawodnicy posprowadzani z innych miast lub zza granicy?\nPrzecież w Polsce Zagłębie Sosnowiec, Lechia Gdańsk czy Pogoń Szczecin odrodziły się dzięki kibicom. Gdyby nie fanatyczni kibice, to tych klubów dawno by już nie było. To kibice w głównej mierze stanowią klub. To ich duże zainteresowanie przekłada się potem na przyciąganie sponsorów, i tak dalej. Nie na odwrót. Natomiast sądzę, że dziś nie ma już takich więzi, jak w latach 80-tych czy 90-tych. I nie chodzi tu tylko o kibiców. Żyjemy w świecie komórek, laptopów i innych gówien. Ludzie zap...ają, szarpią się, brakuje im czasu na refleksję, na oddech. Takie czasy, że wolny czas stał się towarem deficytowym.\nZ całą pewnością wśród kibiców jest wiele osób, które są skłonne coś robić dla idei, a nie tylko dla kasy. Kibice często robią swoje, nie dla rozgłosu. Kibice Legii wspomagają Powstańców, każdego roku angażują się w obchody rocznic Powstania Warszawskiego. Media to pomijają, bo takie zachowania kibiców nie pasują im do lansowanego przez siebie, fałszywego obrazu kibica, jako kogoś, kogo należy napiętnować. A kibice to często ludzie twórczy. Wystarczy wspomnieć, że osoby, które tworzyły tygodnik Nasza Legia z powodzeniem odnalazły się później w innych tytułach prasowych (pismo o tej nazwie nadal funkcjonuje, ale obecnie jest bezbarwną tubą ITI). Kibice mają też swoje pisma, w tym między innymi "To My Kibice" i "To my Kibice Plus". Kupuję każdy numer, bo wiem, że robią to fani dla fanów. Choć trzeba przyznać, że ostatnio "To My Kibice" jest coraz słabsze. Są na przykład długie opisy modnych kibicowskich ciuchów, a nie było nawet wzmianki o Ogólnopolskiej Pielgrzymce Kibiców na Jasną Górę, która odbywa się dzięki wielkiemu zaangażowaniu księdza Jarosława Wąsowicza. Tak więc gdzieś chłopaki z "To My Kibice" pogubili proporcje. Jeżeli chodzi o zaangażowanie kibiców, to często wspierają oni domy dziecka, wspomagają osoby starsze i zapomniane.\nPrzede wszystkim uważam, że ten ruch będzie tracił na znaczeniu. Totalna inwigilacja, zakazy stadionowe za byle przewinienie, te wszystkie kołomyje przy zakupie biletu - to będzie się przyczyniać do zabicia ruchu kibicowskiego. Oczywiście on nadal będzie, ale w zupełnie innej postaci. Już dziś kibicowanie często jawi się jako karykatura kibicowania z końca lat 80-tych i początku 90-tych. Osoby, które wówczas jeździły na mecze, wiedzą, że podobnych czasów i podobnej atmosfery już więcej nie zaznają. To przykre, ale prawdziwe. Kibicowanie dawniej wiązało się z wolnością. Ludzie się skrzykiwali i jechali na mecz, przeżywając po drodze mniejsze i większe przygody. Na stadion trzeba było się dostać na własną rękę, nie było konwojowania przez ówczesną milicję. A teraz wpisz się na listę, podaj dane. Po to, żeby potem jakiś gówniarz z prewencji cię poszturchiwał i wyzywał. Byłem w ostatnich latach na meczach i starałem się sobie wmówić, że jest fajnie. Ale nie było, cały czas same nasuwały mi się porównania sprzed 15 czy 20 lat i wszystko to wypadało bardzo blado w porównaniu z tym, co przed laty.\nNie, bo zagorzały kibic żyje kibicowaniem na co dzień, telewizja to może być dla niego dodatek. Kibicem po prostu się jest, a nie bywa. Kibicowanie to nie tylko mecze, to też określony zbiór zachowań, przekonań, postaw. Natomiast jest inna kwestia. Dawniej mecz Ligi Mistrzów to było wydarzenie, atmosfera święta, czegoś niecodziennego. A dziś tych meczów jest tyle, że ludzie mają dość. Formuła Ligi Mistrzów się wyczerpała - bo nie grają w niej tylko mistrzowie, a tylko oni grać powinni, bo mecze w grupach są często gówno warte. Poza tym ileż można się pasjonować grą Realów, Barcelon i innych Interów. Ludzie wolą oglądać swoje kluby, ze swoich miast, z którymi się identyfikują.\nJerzy Dudała - doktor socjologii, dziennikarz, autor książki „Fani-chuligani. Rzecz o polskich kibolach”, o której pisałem już kiedyś tutaj.\nWywiad pochodzi z programów meczowych Lecha Poznań "Heej Lech"\n20:34, badzi , na własne oczy\n- W Pucharze Polski broniłem przeciw Wiśle Kraków i Legii Warszawa, ale czekam na debiut w ekstraklasie. Marzę o nim w barwach Warty - mówi Dominik Sobański, który do Poznania przyszedł z Olimpii Elbląg, a w sobotę obronił rzut karny w spotkaniu ze swoim poprzednim klubem.\n- Wszystko mogło potoczyć się inaczej. Trzy miesiące po tym, jak rozwiązałem kontrakt z Amiką Wronki, pierwszym trenerem został Maciej Skorża. Byłem kapitanem jego drużyny w juniorach, znał mnie z rezerw, może dałby mi szansę - wspomina Dominik Sobański, dziś bramkarz Warty, a kiedyś - właśnie Amiki.\nSkorża to jeden z wielu uznanych szkoleniowców, których spotkał na swojej drodze. W Amice w łapaniu piłek szkolili go Zbigniew Pleśnierowicz, Józef Młynarczyk i Czesław Michniewicz. - Wszystkim sporo zawdzięczam, najwięcej chyba pierwszemu z nich. Ćwiczył mnie najdłużej i jako pierwszy. We Wronkach pokazowe treningi prowadził też Jan Tomaszewski, ale bardziej opierał się na doświadczeniu niż warsztacie - opowiada bramkarz. - Michniewicz wspominał po latach, że przy Młynarczyku najbardziej nauczył się parzenia herbaty, bo tego wymagał bezwzględnie. - Wiesz coś o tym? - pytam. - Nie, chyba nie byłem tak blisko zespołu - śmieje się Sobański.\nDo wronieckiej szkółki trafił prosto ze Sparty Węgorzyno, z rodzinnej miejscowości. - Na testach było nas 11, przyjęli dwóch. Jako 14-latek wieszałem na ścianach pokoju w internacie plakaty Grzegorza Szamotulskiego, byłem nim zafascynowany. To było dla mnie wielkie przeżycie, gdy cztery lata później mogłem trenować z Grześkiem, czy ćwiczyć w jego rękawicach - mówi z przejęciem bramkarz Warty.\nSobański nie był w stanie wygrać rywalizacji ani ze swoim idolem, ani z jego zastępcami - Jarosławem Stróżyńskim i Maciejem Mielcarzem. Grał w rezerwach Amiki - najpierw u Michniewicza, później u Skorży. - Dwa czy trzy razy byłem na ławce w meczu ekstraklasy, raz chyba w meczu z Lechem, ale nie zagrałem. Z mojego rocznika 1982 jeszcze tylko Bartek Konieczny [teraz gracz Podbeskidzia Bielsko-Biała - przyp. red.] przebił się w poważnym klubie. Dariusz Dudka, Marcin Burkhardt i Marcin Kikut z kolejnego rocznika znaczą w piłce więcej, widać mieli więcej talentu. Albo dostali więcej szans - wylicza.\nDrugim klubem z ekstraklasy, w którym grzał ławę, była Lechia Gdańsk. Wcześniej jednak spędził pół roku w Odrze Chojna (grał) i rok w Polkowicach (nie grał). - Na Dolnym Śląsku wystąpiłem w jednym meczu, pierwszym na wiosnę. Przegraliśmy 0:1, a trener Wiesław Wojno odstawił wszystkich graczy, którzy zimą przyszli do klubu i zagrali w tym spotkaniu. Rządziła "stara gwardia" - twierdzi.\nW Gdańsku trafił na okres rozkwitu klubu. W sezonie, w którym Lechia awansowała do ekstraklasy, zagrał dwa mecze ligowe, wcześniej w sumie 10. - Feta po awansie była niesamowita, to wielki klub w wielkim mieście. Ale sportowo za dużo nie zyskałem, Mateusz Bąk i Paweł Kapsa byli lepsi. Był okres, że wskoczyłem do bramki, miałem nawet passę 310 minut bez straconego gola, ale po jednej wpadce straciłem miejsce w jedenastce - przyznaje.\nZnów grał w rezerwach i w Pucharze Polski. To w nim doznał smaku gry przeciw najlepszym zespołom w Polsce. W ćwierćfinale w 2008 r. Lechia przegrała pierwszy mecz w Warszawie z Legią 0:1. Sobański bronił w rewanżu w Gdańsku. Trzymał się długo, aż w końcu pokonał go Roger na cztery minuty przed końcem meczu. Jeszcze lepszy mecz zagrał przeciw Wiśle Kraków, pół roku później. Rezerwy Lechii mierzyły się przeciw mistrzom Polski. Pierwszy gol padł w 64. min, potem jeszcze dwa strzelił mi Paweł Brożek. - Odbiłem jednak tyle strzałów, że nasz trener Tomasz Borkowski powiedział w przerwie: ''Matka Boska chyba stoi w naszej bramce''. A po meczu trener Skorża pofatygował się do naszej szatni, by uścisnąć mi rękę. To było miłe uczucie - opowiada bramkarz.\nMiło, choć nie zawsze, było w Elblągu. Do Olimpii trafił po pół roku gry w Kotwicy Kołobrzeg. - W końcu udało mi się być numerem jeden na dłużej. Przez półtora roku opuściłem dwa mecze - jeden w lidze, jeden w pucharze. Oba przez kontuzje - mówi. - Wywalczyliśmy awans, ale wcześniej było przykro i nerwowo. W przedostatniej kolejce graliśmy mecz, w którym wygrana dawała nam promocję o klasę wyżej. Był remis, a kibice wparowali do naszej szatni z pretensjami, mało co, a doszłoby do rękoczynów. Takie sytuacje zapadają w pamięci. Ale w Elblągu jest też sporo życzliwych ludzi, choćby prezes, z którymi kontaktowałem się przy okazji meczu pucharowego czy teraz ligowego - przekonuje zawodnik.\nPropozycję z Warty dostał trzy dni po zakończeniu poprzedniego sezonu. - Jeszcze cieszyłem się z awansu z Olimpią. Decyzję podjąłem jednak szybko, w ciągu jednego dnia. Organizacyjnie Warta jest rok czy dwa przed Olimpią, to klub z wyższej półki. Zadecydowały też sprawy osobiste, ta propozycja spadła mi jak gwiazdka z nieba! - mówi Dominik Sobański, który w tej chwili wygrywa rywalizację z Łukaszem Radlińskim o miejsce między słupkami. - Marzenia klubu i moje są takie same: zagrać za rok w ekstraklasie - dodaje.\nWarta będzie miała wtedy 100 lat, jej bramkarz - 30.\nPS Rzut karny, który Sobański obronił w meczu Olimpia - Warta w Elblągu można obejrzeć tutaj.


\tCharakterystyka plemion w „Hobbicie” - 2l.pl\n2l.pl / Charakterystyka plemion w „Hobbicie”\nKrasnoludy – były niższego niż ludzie wzrostu, nosili gęsty zarost. Niegdyś należały do potężnego rodu. Zamieszkiwały na południu, a następnie przeniosły się w okolice górnego biegu Bystrej Rzeki, aż po okolice Samotnej Góry, gdzie założyli miasto Dal. Zajmowały się wyrobem pięknych przedmiotów ze złota i szlachetnych kruszców. Ludzie przysyłali do nich na naukę dzieci, za co płacili żywnością, dlatego krasnoludy nie musiały uprawiać ziemi. Gdy smok Smaug połasił się na ich bogactwa przepędził ich z krainy i musieli wieść tułacze życie. W powieści dowiadujemy się, że stało się to za panowania dziadka Thorina – Thraina. Inne plemię, któremu przewodził Dain żyło na Żelaznych Wzgórzach, położonych na wschodzie.\nElfy – to smukłe, wysokie, piękne, bardzo zwinne istoty, które zamieszkiwały przede wszystkim lasy. Były wesołe, słynęły z pięknego śpiewu, chętnie przyjmowały gości. Wśród rozmaitych odmian elfów można wymienić elfy: leśne (łagodne, ale nieufne), wysokie (na Zachodzie), „lekkie”, podziemne i morskie.\nTrolle - były olbrzymie, niektóre miały więcej niż jedną głowę. Cechował ich prymitywizm i głupota, żywiły się mięsem innych istot, najchętniej ludzkim. Najważniejszym dla nich było napełnienie brzuchów. Mieszkały w jaskiniach wśród skał, skąd po zachodzie słońca wyruszały na polowania. Jeśli zastał je świt, zamieniały się w skały.\nGobliny - gdy smok Smaug przepędził ludzi i krasnoludy rozmnożyły się w Górach Mglistych. Zamieszkiwały jaskinie, groty i podziemne tunele. Były wielkie, grube i potwornie brzydkie, miały płaskie stopy. Cechowała ich złośliwość, nie cierpiały krasnoludów, elfów i ludzi, lubiły znęcać się nad więźniami. Wspólnie z wargami walczyły przeciw krasnoludom, elfom i ludziom. Gobliny jednak nienawidzą słońca, w jego blasku kręci im się w głowie, a ich nogi się plączą.\nWargowie - były to istoty podobne do wilków, jednak większe i silniejsze od nich. Zamieszkiwali Skraj Pustkowia. Zawarły sojusz z goblinami i podobnie jak one były okrutne i krwiożercze. Brały udział w bitwie pięciu armii pod Samotną Górą.\nLudzie - zamieszkiwali miasto Esgaroth nad Długim Jeziorem, zajmowali się między innymi handlem. Do tego plemienia należał Bard, który celnym strzałem zabił Smauga.\nWśród innych postaci należy wymienić leśnych ludzi, których przedstawicielem jest potrafiący zmienić się w niedźwiedzia Beorn. W Mrocznej Puszczy żyją olbrzymie pająki. Przyjaźnie do wędrowców nastawione są wielkie orły, których wódz przyjaźnił się z Gandalfem.


Paryż - co warto zobaczyć w stolicy Francji? – Voyaga\nDziś wracam do Was z kontynuacją wpisu o stolicy Francji, jednak tym razem popatrzymy na nią nieco bardziej szczegółowo… 🙂 Paryż odwiedziłam ponownie w marcu. Po raz kolejny zastała mnie cudowna pogoda, co zresztą zobaczycie na zdjęciach, oraz niewielka garść turystów. No to zaczynamy ?\nNiezwykłym przeżyciem było znaleźć się na samej górze wieży… Czułam jak zatyka mnie ze szczęścia, że oto znalazłam się na tej niezwykłej budowli i podziwiam spektakularny Paryż nocą. Nie potrzebowałam lampki szampana by upić się widokami- przeżywałam niezwykle emocje patrząc w dal, a zimny wiatr wiejący wprost w moją twarz nie był mi przeszkodą. Uważam, że warto wjechać na Wieżę Eiffla, nawet jeśli kolejka będzie czasochłonnym zajęciem.\nMiejsce spoczynku wielu sław, m.in Jima Morrisona, Fryderyka Chopina i Edith Piaf. Jeden z niewielu cmentarzy, który wzbudza niemy zachwyt, pomimo swojego smutnego przeznaczenia.\nPozdrawiam i do spisania !\nParyż – co warto zobaczyć w stolicy Francji?\nPublished: 22 stycznia 2017 Author: Voyaga\tCategory: Europa, Francja, Paryż\nPrevious: Paryż – romantyczne miasto tysiąca świateł…\nNext: Czy bułgarskie Złote Piaski są faktycznie złote?


Anna Przybylska w szarej sukni na premierze filmu Sęp - Zeberka.pl\nZeberka.pl » Anna Przybylska » Anna Przybylska w szarej sukni na premierze filmu Sęp\nanna przybylska anna przybylska styl anna przybylska fryzura premiera filmu sęp anna przybylska sęp moda gwiazd moda w stylu gwiazd trendy gwiazd\nAktorka we wszystkim prezentuje się świetnie!\nAnna Przybylska odtwórczyni głównej roli w filmie Sęp na premierowym pokazie również grała pierwsze skrzypce.\nNa premierze aktorka pojawiła się oczywiście z mężem Jarosławiem Bieniukiem. Na tę okazję założyła długą szarą dosyć zabudowaną suknię z ozdobnym paskiem.\nAktorka w sukni projektu Agnieszki Maciejak zrobiła duże wrażenie. Anna Przybylska jest wyjątkowo piękną kobietą i mimo upływu lat wygląda równie seksownie co 10 lat temu. Zgadzacie się z nami?


Naukowcy nie mają wątpliwości: nad Bajkałem natrafiono na korzenie rdzennych Amerykanów - 23.05.2020, Sputnik Polska\nBadania genetyczne szczątków prehistorycznych przedstawicieli kultury zbieracko-łowieckiej w pobliżu jeziora Bajkał ujawniły ich powiązania nie tylko z innymi... 23.05.2020, Sputnik Polska\nsyberia, bajkał, ameryka północna\n18:06 23.05.2020 (Zaktualizowane: 18:17 23.05.2020)\nWyniki badań opublikowało czasopismo „Cell”. Ludzie żyli nad brzegiem jeziora Bajkał od czasów górnego paleolitu i pozostawili po sobie bogate dowody archeologiczne.\nTo badanie pokazuje najgłębszy związek między górnymi paleolitycznymi Syberyjczykami a pierwszymi Amerykanami – powiedział jeden z autorów badania He Yu, cytowany w komunikacie prasowym Instytutu Maxa Plancka.\n- Uważamy, że może to rzucić światło na historię pojawienia się rdzennych Amerykanów – dodał.\nDane innych genomów z obszaru bajkalskiego wskazują na to, że ta populacja utrzymywała częste kontakty genetyczne z północnoeurazjatyckimi ludami, co doprowadziło do pojawienia się różnych typów mieszanych.\nW pewnym stopniu tę złożoność genetyczną odziedziczyli pierwsi Amerykanie, wśród przodków których, oprócz Azjatów, byli najwyraźniej przedstawiciele ludów północnoeurazjatyckich.\nZnalezienie przez autorów badania patogenu dżumy Yersinia pestis też świadczy o szerokich kontaktach ludów Syberii Południowej w epoce brązu. U dwóch osobników genetycznie należących do typu północno-wschodnioazjatyckiego zidentyfikowano ten patogen pochodzący ze strefy stepowej, położonej daleko poza regionem. Co więcej, szczep Yersinia pestis odkryty przez naukowców jest zbliżony do współczesnego patogenu z regionu Morza Bałtyckiego w północno-wschodniej Europie.\nTa najbardziej wysunięta na wschód obecność prehistorycznych szczepów Yersinia pestis sugeruje przemieszczanie się ludzi na duże odległości w epoce brązu – powiedziała kolejna autorka badania Maria Spyrou.


szkolić z bhp w Białymstoku szybciej? - http://o-ppoz.informator.konin.pl/\nszkolić z bhp w Białymstoku szybciej? czyli szkolenie bhp białystok ucja. Tak samo przestrzeganie przepisów ochrony przeciwpożarowej jest konieczne w każdym budynku użyteczności publicznej oraz wszędzie tam, gdzie znajdują się miejsca pracy. Na rynku istnieją specjali\nDodane: 22-06-2020 12:50\nJak dachować?Przeżyj dachowanieTo Nie Twoja Wina, że Nie Wiesz Jak szkolić z bhp w Białymstoku (chyba, że Popełniasz Te 11 Największych Błędów)Jak w 2020 szkolić z bhp we Wrocławiu na sto procent!Czy wyjść cało z dachowania to obowiązek?Nowe metody w 2020 jak lepiej uczyć bhpPrzetrwać dachowanie pojazdu profesjonalnie?Jak można w 2020 zobaczyć symulator dachowania?Nowy wątek jak bhp?Obsługa BHPCiekawe infromacje o tym jak szkolić z bhp w BiałymstokuNauka bezpieczeństwaSzkolenia BHPNauka bezpieczeństwaOto Jak uczyć bhp W 6 DniSzkolić z bhp we Wrocławiu jak mistrz!Oto Jak uczyć bhp W 6 DniTylko tutaj więcej informacji o tym jak Szkolić z bhp w OpoluTeraz I Ty Też Możesz Szkolić z bhp w Opolu Nawet Jeśli Nie Masz O Tym Zielonego PojęciaCzy można uczyć bhp wieczorem?Przeżyj dachowanieCzy można szkolić z bhp po godzinach?Czy w 2020 warto poświęcić czas aby przejść szkolenie z bhpCzy warto Szkolić z bhp w Opolu?Kto musi szkolić z bhp?W jakim celu szkolić z bhp?Czy da się w 2020 szkolić z bhp w Białymstoku?Chciałeś kiedyś przeżyć dachowanie lub wypadek ale nie wiesz jak sie za to zabrać?7 Największych Błędów Na Drodze Aby przejść szkolenie z bhp, Które Szybko Zniszczą Twój Plan.Czy można szkolić z bhp w nocy?


Top 10 książek maja, których nie możesz przegapić - KsiegarniaInternetowa.de\nMajowe nowości cieszyły się ogromną popularnością! Jaką książkę napisał Remigiusz Mróz? Co nowego wydała Katarzyna Bonda? Jaka część Kici Koci miała swoją premierę? Który romans cieszył się największą popularnością wśród niemieckiej Polonii?


Galle i las Kottawa - TANDEM STORIES\nPosted on 14 kwietnia 2018 22 kwietnia 2018\nWreszcie mieliśmy załatwione sprawy wizowe i można było bardziej swobodnie planować sobie podróż.Prosto z Colombo pojechalismy autobusem do Galle a nastepnie do Kottawy by zobaczyc rezerwat lasu deszczowego. Miejscowi pokazali nam gdzie jest ścieżka, którą można chodzić po rezerwacie. Ledwo przeszliśmy kawałek a tam widzimy jakaś budę i w środku tubylców. Powiedzieli nam, ze sami nie możemy tu spacerować tylko trzeba wziąć przewodnika. Cena za wstęp natomiast miała wynosić 100Rs/godz/ 1 osobę.\nNauczeni doświadczeniem od razu staliśmy się podejrzliwi. Mocno nam się nie spodobało takie postawienie sprawy i zaraz wietrzyliśmy tu jakąś próbę oskubania nas z kasy. Las Kottawa nie jest jakąś wielką turystyczną atrakcją ani miejscem pełnym dzikich zwierząt, które mogłyby stanowić potencjalne zagrożenie. Czytaliśmy wprawdzie, że przewodnika można wynająć ale nie było napisane, że jest to obligatoryjne, nie było też mowy o konieczności opłaty za wstęp. Wprawdzie zasady mogły się zmienić ale woleliśmy zgłębić temat. No i zaraz też nasze obawy się potwierdziły.\nZaczęliśmy dopytywać lokalnych z tej budy gdzie jest kasa biletowa. Zabawne było kiedy nam bez żenady oznajmili, ze się skończyły bilety na dziś i kasa nie pracuje 🙂 Wtedy mieliśmy pewność co tu się święci i że mają zamiar tylko wyciągnąć od nas kasę. Szybko zrobilismy odwrót i znaleźliśmy bez trudu inną ścieżkę, którą weszlismy do Parku bez zadnych opłat oczywiście.Takie sytuacje uczą by być czujnym. Tutaj biały utożsamiany jest zawsze z osobą zamożną, na której można dobrze zarobić przy odrobinie szczęścia.\nPrzez jakiś czas podążało za nami dwóch tubylcow, ktorzy nadal chcieli nam zaoferowac swoje uslugi oprowadzenia nas po lesie 🙂 Najpierw za 1000Rs a potem już tylko za 500 Rs. Probowalismy się od nich uwolnić, by mieć wreszcie spokój ale oni rozumieli tylko jedno magiczne slowo:” MONEY” Nawet gdy slyszeli : NO MONEY też nie chcieli dać za wygraną. Na szczęście w końcu jednak zrezygnowali.\nWśród drzew panowała miła dla uszu cisza i spokój ale tak jak wcześniej wspomniałem, las Kottawa nie stanowił jakiejś szczególnej atrakcji. Poza tym, ze widzielismy stadko małp i warana, którego jakieś kundle idące za nami przegonily, nie spotkaliśmy innych zwierząt ani egzotycznych owadów. Oblazly nas za to pijawki 🙂 I trzeba bylo potem uważnie patrzeć na nogi zamiast rozglądać się dookoła. Niestety nie zauważyliśmy ani storczykow, ani motyli ani ptakow. Moze nie umielismy ich znalezć i faktycznie przydałby się przewodnik? Ale naciągaczom nie mileismy zamiaru placic.\nW drodze powrotnej wstąpilismy jeszcze do 300 letniego fortu w Galle skąd pięknie widać było ocean. Tam znowu straciliśmy czujność. Kupilismy do picia jakiś trefny napój. Chyba zakretka byla odbezpieczona ale bylismy tacy spragnieni, ze nie zwrocilismy na to uwagi. Dopiero smak wydal mi sie jakiś dziwny, wiec po raz kolejny nie wiemy czy cos nas nie zaatakuje 🙂 Jakis maly, malutki, maluteńki zwierz :Wśród drzew\n← Colombo. Mamy wizy do Indii!\nMirissa – pusta plaża i… →


Do czego służy wycena nieruchomości? « osk-quattro\nDo czego służy wycena nieruchomości? 7 Maj 2019\nWycenianie nieruchomości to kwestia ustanowiona zgodnie z prawem, choć rzecz jasna można tego rodzaju przewód czynić również na nieformalny, osobisty użytek i na podstawie różnorodnych wiadomości jak również swojej wiedzy średnio oszacować, ile dana nieruchomość może mieć wartości finansowej. W praktyce jednakże jesteśmy zainteresowani prawnie przygotowanym szacunkiem, jakiego wynikiem jest ukazanie jednej z dwóch podstawowych kategorii:\n• Ceny rynkowej;\n• Wartości odtworzeniowej wartości bądź mającej na chwile obecną małe znaczenie trzeciej wartości:\nW krajowym systemie prawnym człowiekiem odpowiedzialnym za tworzenie szacunku jest mający właściwe wykształcenie jak również wpisany do wspólnego wykazu rzeczoznawca majątkowy Łódź. Od rzeczoznawców majątkowych wymaga się skończenia ściśle określonego przebiegu rekrutacyjnego, w czasie którego jego wyceny są oceniane, końcowym etapem weryfikacji jest egzamin wewnętrzny monitorowany przez państwo. Człowiek dokonujący wyceny powinien bezwarunkowo być człowiekiem niezależnym.\nRezultatem wyceny doradcy jest konkretna suma zapisana w operacie szacunkowym.\nOperat szacunkowy Łódź, tj. zaświadczenie z wyceny\nOperat to dokument, w którym zaprezentowana jest właściwa nieruchomość, a w zasadzie przedmiot wyceny, którym może być między innymi ograniczone prawo służebności. Po misternym opisaniu nieruchomości następuje wyznaczenie wyznaczników wyceny, opisywany jest jej racjonalny i właściwy rys, wskazywane są części charakterystyczne dla wycenianego gatunku użytkowania wieczystego oraz realizowana jest prawidłowa wycena nieruchomości Łódź. W pełnym przewodzie wyceny nieruchomości oceniane są cechy konkretnej nieruchomości, jej środowisko związane z prawodawstwem oraz rzeczywiste, jak również termin sporządzenia operatu szacunkowego. Precyzyjna metodologia wykorzystywana w procesie wyceny zawsze jest uzależnione wprost z prawa wyceny i tak dla lokalu mieszkalnego wycena będzie polegała na porównaniu z wartościami transakcyjnymi porównywalnych lokali, a dla powierzchni komercyjnej będą to otrzymywane stawki czynszu.\nWycenianie nieruchomości aby wyznaczyć jej wartość rynkową, wykonywane jest wtedy, gdy inicjatywą osoby będącej właścicielem jest zmiana prawa własności na odmienny podmiot. Z reguły czyniona jest metodyka porównawcza wyceny, w jakiej opisuje się transakcje, jakie zachodziły w handlu nieruchomościami dla pokrewnych nieruchomości, ustala się ważność tych samych cech i na tego rodzaju bazie szacuje się najwięcej realną do zestawienia na rynku kwotę. Transakcje do porównania zestawia się tylko wtedy, gdy transakcje odbywają się dobrowolnie jak również pomiędzy stronami, które działają ze sobą w sposób niezależny. Anuluje się także transakcje, w których nie dało się właściwie zaprezentować oferty sprzedaży.\nWariantem dla tego stanowiska jest metoda dochodowa. W tym systemie wycenia się, jaki dochód da w określonej perspektywie czasowej dom na podstawie rentowności innych podobnych lokali.\nPodejście odtworzeniowe zazwyczaj stosowane jest dla celów dążących do odszkodowania bądź w przypadku apartamentów, jakie nie mają swoich odpowiedników na rynku, i nie dają przychodów.\nMożemy mówić także o wartości jednostkowej, czyli szczególnej istotności apartamentu dla danego podmiotu, a także o wartości uczciwej, jaka ma znaczenie także przy ekspriopriacjach.\nDziałania polegające na szacowaniu wartości apartamentów jest zazwyczaj początkiem do kolejnego działania albo jego etapem, przykładowo przed zestawieniem domu na handel, w postępowaniu rozwodowym przy dzieleniu dobytku, przy wnoszeniu wkładu własnego do korporacji bądź w czasie zabiegań o pożyczkę na hipotece. – houses4people.pl\nWartość operatu szacunkowego zazwyczaj jest ustalany pojedynczo i zaczyna się od kilkuset polskich zł za mieszkanie czy działkę.\nTen wpis opublikowano dnia wtorek, 7 Maj 2019 o godz. 8:46\tw kategorii ogród i ochrona, wycena nieruchomości. Możesz śledzić komentarze tego wpisu przy pomocy kanału RSS 2.0. Komentarze są wyłączone, ale możesz wysłać sygnał trackback ze swojego bloga.\n« Najkorzystniejszy adiutant zbiorowy\nMiód kontra choroby »


Bajki Majki: „Hulajnogą przez Smoczą Wyspę” Dominik Wieczorkiewicz – Lew Kanapowy\nBajki Majki: „Hulajnogą przez Smoczą Wyspę” Dominik Wieczorkiewicz\n12 grudnia 2019 10 grudnia 2019 | Lew Kanapowy\nCałe dzieciństwo spędziłam z nosem w książkach opisujących przetrwanie na bezludnych wyspach, odkrywanie nieznanych lądów i (nie zawsze zamierzony) pęd ku tropikalnej przygodzie. Z tym, że w za moich czasów (ależ poczułam się staro!) oznaczało to „Przygody Robinsona Cruzoe”, kolejne części podróży Tomka Wilmowskiego i książki Juliusza Verne’a. A dzisiaj bez problemu możemy znaleźć książki dla dzieci napisane przez dzieci opisujące przygody owych dzieci na wszystkich krańcach świata, czego najlepszym przykładem jest Nela Mała Reporterka. Co prawda autor trzymanej przeze mnie pozycji należy już do tych starszych (jest starszy nawet ode mnie!) ale to niewielkie pocieszenie. Szczególnie, że wspomniane wyżej krańce świata eksploruje na… hulajnodze.\nNie rozsmakowałam się dotychczas w literaturze podróżniczej, ale nie ma na mnie lepszego wabika niż smoki. A jeśli ktoś opisuje miejsce, gdzie można smoki spotkać, to będę o tym czytać bardzo!\nSuper, że choć autor odwiedza miejsce chyba najegzotyczniejsze z egzotycznych, to jednak jego korzenie tkwią w Polsce – to tu zaczyna i kończy swą podróż. Co prawda praca leśnika i edukatora ma w sobie co nieco z niezwykłości, ale jednak przygoda zaczyna się zupełnie prozaicznie – od podreperowania hulajnogi i hamaka, przekonania żony do szalonego pomysłu, spakowania pluszowego misia i zrobienia kawy do termosu.\nChoć opisana lekkim i przyjemnym językiem podróż pełna jest zabawnych sytuacji, zapierających dech w piersiach widoków, legend pobudzających wyobraźnię, zdumiewającej fauny i flory (szczególnie flory!) i egzotycznych smaków, to nie brakuje w niej również całkiem poważnych tematów. Wyspa pod arabskim panowaniem nie należy do bezpiecznych miejsc, a odwiedzenie jej graniczy z cudem – nie latają tam żadne samoloty ani nie pływają statki pasażerskie. Nie zabraknie więc opowieści o zupełnie prawdziwych i przy tym mało romantycznych piratach porywających białych ludzi dla okupu, handlu ludźmi, wojnie ani biedzie, z którymi podróżnik spotkał się „oko w oko” podczas swojej przygody.\nBardzo podoba mi się pomysł graficzny na tą książkę (a właściwie rozkręcającą się serię) – każda strona jest pełna kolorów, zdjęcia przeplatają się z ilustracjami i komiksowymi rysunkami i nigdy nie wiadomo, co czeka na następnej stronie. Czyli tak samo jak w trakcie zwariowanej podróży! Jest też przy tym bardzo dobrze zakomponowana. Pomijając fakt, że jak każde poprawne wypracowanie, ma wstęp, rozwinięcie i zakończenie, to jest przejrzyście podzielona na niedługie rozdziały, opatrzona notatkami na temat odwiedzanych miejsc, a także uzupełniona ciekawym (nie tylko) dla młodego czytelnika opisem samej Sokotry, czyli tytułowej Smoczej Wyspy.\n„Hulajnogą przez Smoczą Wyspę” to druga książka autora i chociaż znajomość pierwszej części nie jest potrzebna, by rozeznać się w fabule, to jak zawsze polecam zacząć od początku. Szczególnie, że dwie tak ciekawie wydane książki to jeszcze lepszy pochoinkowy prezent, niż jedna!\nDominik Wieczorkiewicz, Hulajnogą przez Smoczą Wyspę, Kraków: Wydawnictwo Skrzat, 2019, 128 s.\nZamieszczone w Bajki Majki, książkowo, na wyrost\tdla dziecidla starszakaksiążka podróżniczana wyrostpodróżpopularnonaukowaprzygodasmoki\n< Czas na czytanie: „Korona w mroku” Sarah J. Maas\nGrajki Majki: Laleczki „Szepnij i rozświetl”, Kraina Lodu II >


Austria zatrudnia do „polowania na odmawiających zaszczepienia” « Wolne Media (www.ziom.top)\nAustria zatrudnia do „polowania na odmawiających zaszczepienia”\nOpublikowano: 24.12.2021 | Kategorie: Prawo, Wiadomości ze świata, Zdrowie\nWedług raportu opublikowanego przez „Blick”, austriacki rząd zatrudnia ludzi do „polowania na osoby odmawiające szczepień”.\nCiężar wyegzekwowania grzywien, którzy Austriacy bez zaszczepienia będą musieli zapłacić w ramach kary, spadnie na ich pracodawców, co wymaga nowej armii „inspektorów”, aby zapewnić sprawny przebieg procesu.\nMiasto Linz, w którym mieszka 200 000 mieszkańców, ma stosunkowo niski wskaźnik szczepień wynoszący 63 procent. W odpowiedzi „Linz chce teraz zatrudnić ludzi, którzy mają ścigać osoby odmawiające szczepień”, donosi szwajcarski serwis informacyjny „Blick”. Rolą inspektorów będzie sprawdzenie, „czy ci, którzy nie zostaną zaszczepieni, naprawdę za to płacą”.\nŁowcy szczepionek otrzymają wynagrodzenie w wysokości 2774 euro, które będzie wypłacane 14 razy w roku, co da roczny dochód w wysokości 38 863 euro. „Praca obejmuje m.in. tworzenie nakazów karnych, a także rozpatrywanie odwołań” – czytamy w raporcie, dodając, że pracownicy muszą być „odporni” i chętni do pracy w nadgodzinach.\nMiejsca pracy są dostępne tylko dla obywateli Austrii, z których wszyscy będą musieli zostać zaszczepieni lub ozdrowieńcami z COVID-19.\nJak już wcześniej podkreślaliśmy, nieszczepieni w Austrii nie płacący grzywien za odmowę zaszczepienia, mogą trafić na rok do więzienia na mocy nowego prawa administracyjnego, które przy okazji zmusi id do płacenia za pobyt w więzieniu.\nAustriakom, którzy nie zostaną zaszczepieni do lutego, grozi grzywna w wysokości do 7200 euro (ok. 8000 dolarów) za nieprzestrzeganie przepisów, a tym, którzy odmówią zapłaty, grozi kara 12 miesięcy więzienia. Zapłacą też za koszty uwięzienia.\nPatrzmy uważnie na to, co dzieje się w Austrii, ponieważ minister Niedzielski przyznał jakiś czas temu, że Polska podąża śladami Austrii.\nNa podstawie: Summit.News, Blick.ch\nTAGI: Austria, Koronawirus - SARS-CoV-2 - COVID-19, Szczepionki i preparaty szczepionkopodobne, Totalitaryzm\nakami 25.12.2021 00:41\nBedą takie osoby linczowane. Dla przykladu.\nkufel10 25.12.2021 03:30\nBroń czarnoprochowa dostępna jest bez rejestracji. Nabijasz bębenek 6-cioma kulami, z 25m spokojnie celnie przebija kilkucentymetrową deskę. Do niedawna zestaw na ~600 strzałów wychodził z rewolwerem do 2500zł. Ładnie się prezentuje taki zestaw “nad kominkiem”.


Inspiracje - Wyprawy Przygodowe\nOrganizujemy wyjazdy grupowe i indywidualne do najbardziej wyjątkowych, unikalnych i niezwykłych miejsc na Ziemi. Wyjedź z nami i przeżyj niesamowitą przygodę!\nRelacje z podróży (13)\nFiordy na dziko\nNiewiarygodny świat Antypodów\nTropami Władcy Pierścieni\nGdyby ktoś mnie kiedyś zapytał, jaka jest najbardziej niesamowita i szalona rzecz, jaką zrobiłem w swoim życiu, sam bym nie uwierzył, że odpowiem - wyprawa na Nową Zelandię tropami Władcy Pierścieni.\nKathmandu – Magiczna Dolina.\nSamolot chwilę kołuje i dość miękko osiada ma płycie lotniska. Byłam tu już kiedyś, ale moja niecierpliwość, żeby postawić stopy na nepalskiej ziemi jest równie wielka jak za pierwszym razem…\nKurz, Ghaty i Tadż Mahal.\nLądujemy na lotnisku Nehru w Delhi. Znacznie tu egzotyczniej niż na poczciwym Okęciu. Mnóstwo turystów i biznesmenów. Kobiety w sari. Śniadolicy panowie w eleganckich garniturach.\nKuba, gdy nikt nie patrzy\nCały obraz Kuby w czytanych przeze mnie przewodnikach wydaje mi się mocno przesłodzony. W żadnym z nich nie mówi się o skrajnej biedzie i pożałowania godnym stanie kraju. Owszem pisze się o średnich zarobkach i o ubóstwie, ale jakby mocno w tle. Nikt nie mówi, że większość kraju stoi w ruinie, a zdjęcia zwykle przedstawiają zretuszowane kolorowe budynki ze starymi autami i uśmiechniętymi ludźmi w kolorowych strojach z cygarami w ustach. "Piękną, barwną i beztroską" Kubę należałoby zasadniczo zakwalifikować do krajów trzeciego świata.\nEl Nido - Czekoladowe wzgórza\nKiedy opuszczałem Heathrow lotem do Hong-Kongu, wiedziałem, że do Anglii już nie wrócę. Jedyną przeszkodą mogącą mnie powstrzymać było saldo na karcie debetowej Barclays’a. Czas się nie liczył. Chciałem zrekompensować sobie prawie 3 lata ciężkiej pracy dla linii lotniczych. Pomimo tego, że zwiedziłem większą cześć Europy, ciągnęło mnie gdzieś dalej.\n„Dzieje Turcji to jakby wielopiętrowa kamienica, a każde jej piętro wznosił inny budowniczy” Turcja to jeden z najciekawszych, najbardziej atrakcyjnych krajów świata!\nWyznawcy Muay Thai\n7:00 rano. Dziwne odgłosy nie dają mi spać. Jestem na przedmieściach Bangkoku i właśnie zaczął się trening Muay Thai, u nas znany bardziej jako tajski boks. Te dziwne dźwięki to odgłosy ciosów spadające na tarcze trenerów połączone z tradycyjną tajską muzyką, która jak nasza „Bogurodzica” prowadzi i zagrzewa wojowników do walki.\nZmęczeni zachodnią cywilizacją, wraz z 2 znajomych, postanowiliśmy polecieć, na przełomie kwietnia/maja 2012 roku, do Gruzji. Zakładaliśmy, że nasza wyprawa ma być niskobudżetowa i spontaniczna. Zbierając informacje nt. kraju mieliśmy dobre przeczucie co do tej wyprawy, nie widzieliśmy wtedy, że okaże się ona jedną ze wspanialszych w naszym życiu.


3. miejsce w DTM ’90 Cup, 4. w Porsche RSR Euro Cup, wakacyjne ściganie i małe podsumowanie – Hayabusa.eu.org\nprzez drfugazi · Opublikowano 15 sierpień 2018 · Zaktualizowano 30 grudzień 2018\nMinęło kolejne pół roku moich startów w wyścigach Simracingowych i myślę, że czas na małe podsumowanie. Ten rok rozpoczął się dla mnie od zorganizowania czwartego sezonu Amateurs Club, tym razem samochodami klasy GT4. Nie odniosłem tam spektakularnych zwycięstw ale sporo było dobrego ścigania i sezon zakończyłem na 6. miejscu spośród 36 startujących. Następnie ruszył X sezon AC League pod nazwą mCapsule GT3 CUP, w którym startowałem McLarenem 650S GT3 w barwach zespołu Hoonigan.pl Racing Team. Kwalifikowałem się głównie w kategorii Semi-Pro, która jest gorzej punktowana, ale i tak finalnie dało mi to 31. pozycję na 148 startujących w całym sezonie.\nJednym z największych sukcesów jakim się mogę pochwalić to zajęcie 4. miejsca w generalnej klasyfikacji Porsche RSR Euro Cup na SRS, gdzie rywalizowałem przeciwko 732 kierowcom z całego świata. Poniżej jest lista 10 najlepszych.\nKolejnym sukcesem jest zajęcie 3. miejsca w klasyfikacji generalnej DTM Cup ’90 by Simrace.pl, gdzie startowałem Mercedesem 190 Evo II. Do mojej kolekcji dołączył kolejny puchar.\nMoje zmagania w obronie 3. pozycji w finałowym wyścigu DTM Cup można obejrzeć na kanale Andrzeja Wasilewskiego (Sefni), który streamował i komentował wyścig. Ale to zajęcie dla wytrwałych, gdyż wyścig trwał 1.5h.\nKolejny, dość spory moim zdaniem sukces to wywalczenie 1. miejsca w samochodzie Seat Leon Cupra TCR 2018 oraz 3. miejsca w Renault Sport R.S.01 w wakacyjnych wyścigach na torze Bathrust (Mount Panorama Circuit), gdzie jednym z rywali był Damian Lempart, młody kierowca z prawdziwych torów wyścigowych. Z Damianem miałem przyjemność toczyć bezpośrednią walkę o 2 miejsce, co m.in. można obejrzeć na poniższym video, zawierającym skrót z tego wyścigu. Polecam, bo tor bardzo ciasny i ciekawy. Mój komentarz do poszczególnych sytuacji na torze można zobaczyć po włączeniu napisów (PL lub EN, wg preferencji).\nObecnie trwają przygotowania do nowej ligi GT4 na Simrace.pl. Do wyboru będzie Porsche Cayman GT4 Clubsport, Ginetta G55 GT4 oraz Maserati GranTurismo MC GT4. W wyścigach testowych całkiem nieźle sobie radzę w Porsche, ostatnio zająłem 2. miejsce na torze Monza, ale wybór auta jeszcze nie jest przesądzony. Zapraszam wszystkich, którzy chcieliby dołączyć do wyścigów na forum Simrace.pl. Liga GT4 startuje we wrześniu 2018.\nTagi: Assetto CorsaDTMFanatecGT4MCapsule GT3 CupSimracingWyścigi\nNastępny post Być jak Gosia Rdest – Funrace na Simrace.pl\nPoprzedni post Zanim nazwiesz mnie „dawcą”.


Okręt o dumnej nazwie „Orzeł” – Opinie Olsztyn\nPodniesienie bandery wojennej na ORP 'Orzeł' (1939)\n2 lutego 1939 r. Polską Marynarkę Wojenną wzbogaciła nowa jednostka bojowa. Do służby wszedł okręt podwodny ORP „Orzeł” przed rokiem zwodowany w holenderskiej stoczni. Tydzień później podczas uroczystości przy Skwerze Kościuszki w Gdyni, na jego pokładzie odsłonięto srebrną tablicę:\n„Wspaniały nowoczesny okręt podwodny o dumnej nazwie <<Orzeł>> zbudowany został ku chwale Rzeczypospolitej, ku czci Józefa Piłsudskiego, za sumy zebrane z dobrowolnych składek wśród wojska i marynarki wojennej, wysiłkiem Ligi Morskiej i Kolonialnej oraz całego społeczeństwa”.\nNie był to jedyny okręt podwodny w polskiej marynarce. Już w 1932 r. powstał Dywizjon Łodzi (Okrętów) Podwodnych z „Rysiem”, „Żbikiem” i „Wilkiem”, wybudowanymi przez Francuzów. W lutym 1939 r. oddano do służby „Orła”, a w kwietniu dołączył bliźniaczy do „Orła” ORP „Sęp”, również zbudowany w Holandii. Ale to właśnie „Orzeł” przeszedł do legendy polskich sił morskich. Inicjatorzy cytowanej wyżej tablicy z pewnością nie zdawali sobie sprawy, że zapisane na niej słowa, znajdą odzwierciedlenie w krótkiej, ale pięknej wojennej epopei okrętu o „dumnej nazwie Orzeł”.\nW latach trzydziestych przystąpiono do modernizacji polskiej Marynarki Wojennej. Morskie wybrzeże oraz budowa największego portu na Bałtyku, jakim stała się Gdynia, stanowiły przedmiot dumy całego społeczeństwa, zręcznie podsycanej przez politykę państwa. Jednym z ośrodków tej działalności była Liga Morska i Kolonialna, skupiająca około 1 mln członków. Liga prowadziła m.in. zbiórkę na Fundusz Obrony Morskiej, która przyniosła ponad 5 723 000 złotych! Podobną akcję podjął Fundusz Łodzi Podwodnej im. Józefa Piłsudskiego, na który wpłynęło ponad 2 644 000 zł z dobrowolnych składek. Większość tych środków przeznaczono na sfinansowanie jednego z dwóch okrętów budowanych w holenderskich stoczniach, który właśnie w lutym 1939 r. rozpoczął służbę. Koszt jego budowy wynosił 8 200 000 złotych.\nW obliczu wojny z Niemcami, polskie dowództwo zaplanowało wykorzystanie Dywizjonu Okrętów Podwodnych w tzw. planie „Worek”. Polegał on na zablokowaniu podejść do Półwyspu Helskiego w celu uniemożliwienia niemieckiego desantu. ORP „Orzeł” zajmował pozycję wewnątrz Zatoki Gdańskiej i stanowił jednocześnie odwód dowództwa. Działania okrętu zakończyły się w połowie września wpłynięciem jednostki do estońskiego portu w Tallinie, gdzie na ląd zszedł chory dowódca oraz zamierzano naprawić uszkodzoną sprężarkę. Ale wbrew wcześniejszym ustaleniom Estończycy internowali polski okręt oraz zarekwirowali mapy i część uzbrojenia. Gdy jednak przestawiono „Orła”, aby wyładować torpedy, polscy podwodniacy skorzystali z okazji i nocą z 17 na 18 września dokonali brawurowej ucieczki z estońskiego portu. Zaczął się kolejny etap morskiej epopei okrętu. Operował na Bałtyku bez dokładnych map i urządzeń nawigacyjnych, zagrażając niemieckim transportom.\nW październiku ORP „Orzeł” opuścił Bałtyk i dotarł do brytyjskiego portu Rosyth. „Na pokładzie nie mieliśmy już słodkiej wody”- wspominał jeden z członków załogi. Za to powszechnie komentowano niezwykły wyczyn polskiego okrętu. Rozpisywały się o nim gazety, oficerów odznaczano, a od brytyjskich oficerów marynarki spływały gratulacje.\nWraz z końcem roku „Orzeł” powrócił do służby bojowej. Uczestniczył w konwojach, patrolował morskie akweny. Najbardziej spektakularne okazało się zniszczenie niemieckiego transportowca „Rio de Janeiro” 8 kwietnia 1940 r. Niestety, dwa miesiące później w niewyjaśnionych okolicznościach ORP „Orzeł” został zatopiony w pobliżu cieśniny Skagerrak…\nLata całe upłynęły od tamtych wydarzeń. W 1959 r. o brawurowej ucieczce „Orła” nakręcono film fabularny w reżyserii Leonarda Buczkowskiego. Od lat sześćdziesiątych w polskich siłach morskich służyły kolejno dwa okręty nazwą upamiętniające bohaterski pierwowzór. Przez dziesięciolecia młodzi pasjonaci morskich opowieści z wypiekami na twarzy rozprawiali o legendzie „Orła”.\nA kto dziś o nim pamięta? Na pewno ludzie morza. Podobno także i dziś polskie statki płynące w rejonie zatopienia okrętu oddają hołd dzielnej załodze.\nTagi: II wojna światowamarynarka wojennaNiemcyopinie olsztynORP "Orzeł"Wielka BrytaniaWojsko Polskie


Bogini Daboga | Słowianie - Wiara Przyrodzona\nZamieszczono 27 marca 2015 przez Miron\nCórka Czarnogłowa i Białobogi. Żona-siostra Dażboga. Włada dniem i jasnym niebem, czyli niebem pogodnym i dziennym – rozsiewa dookoła błękit. Jest uosobieniem dobroci i łagodności, dawczynią jasności i rozkosznego ciepła.\nPani Dnia (Doby), Dobra Pani, Jasna Bogini, Dardana, Dardawana, Dana, Dawana, Bogini Darująca (Obdarzająca), Wielka Dawczyni, Pani Jasnego Nieba, Najjaśniejsza, Jasna Pani, Pani Nieba, Matka Niebieska, Bogini Nieba, Niebieska Pani, Władczyni Jasności.\nDABOGA, żona-siostra Dażboga, to bogini, której główne imię tłumaczy się tak samo jak imię Dażboga. Przydomki Pani Jasnego Nieba, czyli Dnia, to: Dobra (Debra), Daba i Łona (Łuna). Dobra –bo dzień (jasność) jest dobry, w odróżnieniu od nocy (ciemności). Dobra, czyli dająca odpowiednią do życia porę. Także oboczne Debra – wklęsłość, jama, wąwóz, parów, wgłębienie, otchłań, dolina, zarośla, gęstwina, co nawiązuje do jej żeńskości i ma związek z wilgocią, wodą (łotewskie dubra – bagno, litewskie duburys – wgłębienie wypełnione wodą). Podobne jest znaczenie przydomka Łona-Łuna, określającego jednocześnie pojęcia takie jak jasność, życiodajność, jama, lęgowisko i światło.\nPrzydomek Daba nawiązuje nie tylko do doby – pory, czasu dnia i nocy, ale i do daby – ładny. Zachowało się ono w polskim nadobny – ładny, czy litewskim dabnus – ładny. Również w pokrewnych znaczeniach daby – dzielny (prasłowiańskie dobj – dzielny) i debeł – wielki. Przydomek Daba nawiązuje również do dębu będącego pierwotnie we władaniu Dabogi. Daboga jest więc w symbolicznym wyobrażeniu słowotwórczym boginią dobrą, błogosławiącą (czyli dobrorzeczącą – używane jeszcze w XVI wieku), ładną, dzielną, dbającą, jasną, dzienną (słowo dzieli poprzez din wywodzi się również od deus – jaśnieć, błyszczeć), wielką i otchłanną. Jest dawczynią życia i szczęścia.\nKiedy to się stało, naszedł Dabogę, Panią Jasności, taki wstyd, że uciekła najdalej, jak tylko można. Zrozpaczony Dażbóg najpierw chciał zabić Swaroga i oboje Perunów, ale potem poszedł szukać żony. Z odejściem Dabogi nad Ziemią nastała ciemność i Wodowie skuli Siem lodem tak, że wydawało się, iż całkiem już umarła. Daboga ukryła się na Weli w jednej z Nawi, Założy-Wielodroży, gdzie Weles udzielił jej gościny w jednym z czterech swoich nawskich dworów.\nSwarog napotkał na swej drodze Podaga – Pana Dróg. Ten znał drogę, jaką poszła Władczyni Jasności, ale nie chciał jej zdradzić. Wcześniej pytał go już o nią Dażbóg i też nic nie usłyszał. Dopiero kiedy towarzysząca Swarogowi Stryja obiecała oddać Pogodzie-Wiedrze rządy nad gorącym powietrzem stepowym i ciepłym powiewem z południa, Podag wskazał im właściwą drogę i poprowadził ich osobiście.”\nDaboga miała również 10 synów ze Swarogiem, trzech złotych, trzech srebrnych, trzech brązowych i jednego kamiennego.\nSekiel-Sokolik – syn Swary i Dabogi z Wilcami Sjenami.\nDaboga-Dobra, Daboga-Daba i Daboga-Łona\nWłada dniem i jasnym niebem, czyli niebem pogodnym i dziennym – rozsiewa dookoła błękit. Jest uosobieniem dobroci i łagodności, dawczynią jasności i rozkosznego ciepła.\nMa ona Błękitne Zwierciadło Niebios i Błękitną Koronę oraz Błękitny Płaszcz.\nDaba od początku budziła mocne żądze w Swarogu. Powiła ze Swarogiem 10 synów.\nTwer Swąta, Trzem Czarnogłowa, Tum Kostromy, Tyn Sołów.\nTen wpis został opublikowany w kategorii Boginie słowiańskie, Mitologia Słowian i oznaczony tagami Daboga, Mitologia Słowian. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\n← Dzieje Chazarów nakreślone piórem profesora Jerzego Strzelczyka\nWinicjusz Kossakowski – Rozważania tyczące dawnej wiedzy Słowian →\n36 komentarzy do “Bogini Daboga”\nPingback: Bóg Dażbóg | Wiara Przyrodzona


ADOIT 14.0: od surowych danych do lepszych decyzji. Szybciej niż kiedykolwiek. - www.boc-group.com\nNajnowsza wersja przynosi rewolucyjne zmiany w doświadczeniu analizowania architektury poprzez nowe, spersonalizowane sposoby wizualizowania i komunikowania danych. Pozwala użytkownikom jeszcze łatwiej analizować, angażować innych i współpracować.\nNajnowsza wersja oferuje całkiem nowe podejście do analizowania – zaczynając od tego, jaki jest poziom zaangażowania użytkowników w budowanie raportów, aż do wykorzystywania wyników analiz w codziennej pracy i dzielenia się nimi z innymi. Zaprojektowaliśmy analizy na nowo tak, aby dać Ci pełną kontrolę nad całym procesem tworzenia raportów. Dzięki temu wersja 14.0 jest najbardziej wyrazistym, dynamicznym i osobistym wydaniem systemu ADOIT, jakie do tej pory powstało.\nSkorzystaj z nowego mechanizmu wykresów, aby tworzyć własne analizy w locie. Badaj swoje cyfrowe portfolio z różnych perspektyw. Szybko oceniaj skutki swoich decyzji. Skorzystaj z kolorów, aby wydobyć dodatkowy wymiar informacji o zasobach. ADOIT 14.0 pozwala Ci wizualizować dane tak, jak lubisz, maksymalizując ich wartość i odkrywając cenne wnioski co do architektury. Podziel się z całą organizacją swoimi odkryciami. Przekaż ustalenia wsparte danymi osobom podejmującym decyzje. Osiągaj rezultaty poprzez lepsze strategie inwestycyjne i transformacyjne.\nWybrane nowości dostępne w tej wersji:\nNowe możliwości tworzenia własnych wykresów\nWygodne udostępnianie analiz\nUlepszone modelowanie zależności\nMechanizm map ciepła/kolorów\nSprawdź naszą stronę Co nowego, aby dowiedzieć się więcej o nowościach w wersji 14.0.\nodkryj ADOIT 14.0\nZarządzanie architekturą korporacyjną wymaga pracy zespołowej. ADOIT jest idealnym środowiskiem współpracy dla wszystkich zespołów zaangażowanych w realizację inicjatyw transformacyjnych oraz innowacyjnych. Dzięki licznym widokom i raportom dopasowanym do potrzeb informacyjnych poszczególnych ról można szybko podejmować trafne decyzje, które bezpośrednio przekładają się na wyniki organizacji.\nGrupa BOC uznana za reprezentatywnego dostawcę w opublikowanym w styczniu 2022 roku opracowaniu Gartnera „Market Guide for Enterprise Business Process Analysis Tools”


Kościół Hagia Varvara stanie się kolejną atrakcją turystyczną » Historykon.pl\nPo pracach renowacyjnych, zwiedzający będą mogli podziwiać nieczynny już kościół Hagia Varvara, znajdujący się na szlaku zabytkowego klasztoru Monaster Sümela.\nMonaster Sümela, zamknięty w roku 1923 męski klasztor prawosławny, położony w okolicach miasta Maçka w prowincji Trabzon jest jednym z najczęściej odwiedzanych miejsc w Turcji. Co roku przyciąga tysiące turystów z całego świata. Ministerstwo Kultury i Turystyki od czasu jego zamknięcia, zaczęło także promować inne miejsce, które ich zdaniem mogą być niemałą atrakcją dla zagranicznych gości. Jednym z nich jest właśnie kościół Hagia Varvara, znajdujący się 300 metrów nad doliną, na zboczu, które prowadzi do przesławnego Monastyru Matki Bożej. W jego okolicy mieści się również osiem bądź dziewięć domków, a właściwie są to, co z nich pozostało z czasów, gdy mieszkańcy zamieszkiwali tereny przyklasztorne.\nNiewykluczone, że kościół Hagia Varvara będzie można zwiedzać już po wakacjach. Dodatkowo ze względu na wspaniałe widoki, wokół kościoła zostaną wybudowane specjalne punkty obserwacyjne.\nFot.: Monaster Sümela (Wikimedia Commons)


Wbrew temu, co sądzą niektórzy badacze pokolenia Millenialsów, generacja Y, której siła zakupowa jest powoli tak silna jak ta baby boomersów, nie jest tylko skupiona na własnym ego, a liczy się dla niej również budowanie więzi społecznych. Emocje stały się ważnym aspektem życia, w związku z czym zmienia się rola posiadanych rzeczy. To co kupujemy, gdzie się prezentujemy w świecie on i offline i jakimi chwilami dzielimy się z innymi stało się społecznym komunikatem, przedłużeniem naszej tożsamości lub źródłem pozyskiwania pozytywnych bodźców. To skupienie się na intymnej relacji z produktami i usługami skutkuje większą uważnością. Coraz częściej decydujemy się na zakup u tych brandów, które pozwalają nam na podkreślenie naszego „ja”. Kupujemy emocjami, a do skorzystania z usług lub produktów brandu zachęca nas ich historia i filozofia. Szczególnie dla marki lifestylowej nie ma lepszego miejsca na stworzenie i opowiedzenie tej historii niż muzyczny festiwal\nJako odbiorcy nie szukamy tu jedynie muzyki. Zbieramy wspomnienia, doświadczenia i przeżycia. Na festiwalu przeplatają się zróżnicowane społeczne trendy i pojawiają odbiorcy reprezentujący różne archetypy. Dla marki stwarza to niespotykaną nigdzie indziej możliwość bezpośredniego dotarcia do grupy docelowej.\nSama teoria archetypów i znajomość trendów pozwalają rozwijać tożsamość marki w taki sposób by podkreślić to co najlepsze, znaczące i motywujące w jej przesłaniu. I właśnie to stoi u podłoża naszej pracy. Od prawie dekady nasz zespół zajmuje się przygotowaniem koncepcji kreatywnych, strategii i realizacją stref konsumenckich w przestrzeni i stref festiwalowych. Stawiamy na zaangażowanie odbiorcy i budowanie skierowanej do niego platformy doświadczeń marki.\nProjektując strefę myślimy także o designie, bryle, przestrzeni i widoczności. To co wyróżnia nasze projekty to efekt, a nie efekciarstwo. Planując bierzemy pod uwagę każdy możliwy parametr. Jak strefa wyglądać będzie w świetle dziennym i w nocy, czy znajduje się na obrzeżu, czy w centrum festiwalu, jak sprawdzi się w zróżnicowanych warunkach atmosferycznych.\nNa przestrzeni lat udało nam się zrealizować kilkadziesiąt projektów festiwalowych. Żeby nie przegadać jednak tematu wspomnijmy o kilku, które mocno zaznaczyły się na mapie największego polskiego festiwalu – Open’er.\nWróćmy na chwilę do 2012. Na potrzeby Heineken’a powstały dwie konstrukcje. Postawiliśmy na minimalizm, zabawę światłem, oryginalność bryły. Powłoka zewnętrzna stref inspirowana była pulsującymi equalizerami. Jako pierwsi na rynku wykorzystaliśmy jako element konstrukcji strefy – mauzery – dzisiaj tak chętnie wykorzystywane jako element obciążeniowy i dekoracyjny.\nW 2013 postawiliśmy na ciekawą kolaborację. Do projektu zaproszony został znany polski designer Tomek Rygalik. Z nim przygotowany został projekt inspirowany giętymi, drewnianymi strukturami, a w stworzonej oddzielnie strefie designu przygotowana została platforma wymiany wiedzy, gdzie uczestnicy mogli poznać i dyskutować o najnowszych trendach lifestyle i design.\nKolejny rok to angażująca do wymiany doświadczeń idea „Miasto Heineken”. To nie tylko strefa imprezowa. W ciągu dnia uczestnicy wziąć mogli udział w szeregu dodatkowych aktywacji: City Talks, City Acts (kreatywne warsztaty), City Clubs – wszystko dzięki naszej kolaboracji z zespołem entuzjastycznych ludzi z TEDxWarsaw. Do współpracy zaprosiliśmy aktywistów miejskich z całej Polski, którzy dzielili się swoją pasją, inspirowali i zachęcali do kreatywnych przedsięwzięć.\nW 2015 roku aktywacja Stage Diving przyciąga do nas tłumy. Złap chwilę, zrób sobie wyjątkowe zdjęcie – zmyślne rozwiązanie techniczne. W strefie klubowej Heinekena kluczowa była muzyka. W lineupie: Rap History Warsaw, Venter, Szatt, Du:it, Tomek Makowiecki, Kuba Karaś, Marcin Krupa, Brand New Anthem Dj set, Rafał Grobel, Juniore&ConradQ, SLG. Jedna przestrzeń wypełniona została muzycznym dialogiem, między nurtami i stylami. Nasza strefa to też możliwość zobaczenia koncertów na głównej scenie, a w multimedialnej budce można wykrzyczeć było się do woli.\nKolejne lata to kolejne kreatywne pomysłu. Stawiamy na muzykę, klubową atmosferę oraz największe nazwiska klubowej sceny. Selfie pointy i aktywacje dodatkowe pozwalając nam co roku zwiększyć zasięgi marki Heineken oraz jej widoczność w sieci. Za każdym razem także przygotowana zostaje nowa forma bryły, design zewnętrzny oraz wewnętrzny strefy.\nZ roku na rok Open’er Festival umacniał swoją pozycję instytucji wspierającej nowe trendy w popkulturze. To nie radio, telewizja czy prasa kreują muzyczny rytm, to festiwale, które na światowej scenie przeżywają rozkwit i to one skupiają młodych opiniotwórczych ludzi.\nNa Open’er Festival, prócz strefy Heineken oraz naszych stref sprzedażowych, o których poczytać możesz w naszych kolejnych artykułach, widoczne są wyraźnie inne projektowane przez nas przestrzenie.\n2016 to strefa Eco Enjoy. U nas nic się nie marnuje. Wymień kubki na gadżety, weź udział w warsztatach z recyklingu.\n„Potwierdzam profesjonalizm oraz wysoką jakość świadczonych usług. W zakresie odpowiedzialności, przy realizacji projektu Heineken Stage na Open’er Festival, był koncept kreatywny wydarzenia, atrakcje i animacje gości, program artystyczne, stworzenie scenografii oraz obsługa logistyczna strefy, którą podczas festiwalu odwiedziło ponad 10.000 osób.”\n2018 Kawa Tchibo Black’N White w lustrzanej, sferycznej strefie, z widokiem na Main Stage, z miłymi siedziskami, gdzie wylegując się i pijąc kawę można słuchać festiwalowej muzyki. Kawa podana w najatrakcyjniejszych muzycznych kubkach – specjalnie zaprojektowanych na tę okazję, łączących świat festiwalowiczów z muzyką. I najważniejsza atrakcja … dowolny nadruk na Twojej kawie: selfie, tekst, … po prostu selficcino.\n2019. Jak co roku staramy się zaskakiwać nowym designem, nową funkcjonalnością, nową przestrzenią selfie by nieść świat marki w przestrzeń social mediów. Strefa Heineken to jednak przede wszystkim muzyka. Headlinerzy – DJe docenieni przez Alter Art, zostali umieszczeni na oficjalnej stronie Open’er Festival 2019. Tak więc lineup ściągał tłum festiwalowiczów, zabawa w strefie trwała aż do świtu. Ku naszej wielkiej uciesze!\nZe strefą nawadniania realizowaną dla marki Żywiec Zdrój byliśmy na Festiwalu muzyki elektronicznej – Wisłoujście (2019). Wisłoujście to kolaboracja Klubu Smolna z Warszawy, sopockiego Sfinksa z lokalnymi ekipami krakowskiego Prozaka, poznańskiej Tamy i wrocławskiej Pralni, aby pełne ciężkich brzmień Kazamaty, Twierdza oraz tajemnicza i orientalna scena ukryta w lesie – Raj, mogły ponownie przyjąć i zachwycić wszystkich festiwalowiczów.\nCo roku jesteśmy obecni na miejskim festiwalu muzycznym – Orange Warsaw Festival. Strefy barowe, zaprojektowane i wykonane przez nas są już stałym punktem festiwalu, gdzie pełnoletni festiwalowicze spotkają swoich znajomych, zawierają przyjaźnie i świetnie się bawią. Przy barze spotkasz miłych barmanów, którzy serwują piwo w kubkach wielorazowego użytku.\nW 2019 roku na najliczniejszym festiwalu muzycznym Pol’and’Rock realizowaliśmy projekt, za który uzyskaliśmy nagrodę Złotego Spinacza … ale to już kolejna opowieść.\ncase studydesignkreacjamuzykaprodukcja filmowaprodukcja wydarzeniascenografiasocial media


CODZIENNOŚĆ- NIE TYLKO O KUCHNI: 2022\nZUPA CEBULOWA ELDOM PERFECT MIX 1\nPostanowiłam przerabiać swoje , sprawdzone i od lat praktykowane przepisy. Po zakupie tego robota inspiracji szukałam w przepisach znalezionych w sieci. Dziś hit mojej kuchni - zupa cebulowa. Oczywiście musiałam troszkę zmienić, gdyż ten model nie posiada funkcji smażenia, przysmażania, a ja , gotując tradycyjnie, część cebuli podsmażam na złoto. Daje wtedy bardziej złotki posmak i kolor złoty. Oczywiście można część cebuli podsmażyć na patelni i potem przerzucić do naczynia miksującego. Ja tym razem dla jasności przepisu zrezygnowała z tego i wszystko odbyło się w robocie gotującym.\nZUPA CEBULOWA (porcja na 3 osoby)\n400 g cebul pokrojonej w piórka\n1 łyżka koncentratu warzywnego,\n1. Na wirujące noże wrzucamy czosnek - obr.6/4 sek. Sciągamy kopystką rozdrobniony czosnek ze ścianek.Dodajemy 100 g cebuli, dusimy 1 minutę/100 st/obr 2.\n2. Zakładamy osłonę noża, dodajemy pozostałą cebulę, wodę, koncentrat warzywny i drobiowy, sól, pieprz, gotujemy 30 minut/100st./obr.1/slow cooking.\n3.Radzę po tym czasie spróbować i ewentualnie dosmczyć solą i pieprzem lub tymiankiem jak ktoś lubi.\n4.Opróżniamy misę, przelewają zupę do innego naczynia.Myjemy misę i wysuszamy.\n5.40 g sera miksujemy 5 sek/obr 7\n6. Zupę podajemy posypaną serem z dodatkiem grzanek.\nAutor: Jana16 o 04:13 Brak komentarzy:\nCHLEB Z SEREM I CEBULKĄ PRAŻONĄ ELDOM PERFECT...\nWczoraj 2 dnia nowego roku mieliśmy przez chwi...


Opinie o DB Super - Forum Dragon Ball Nao - polskie forum dyskusyjne o DB\n» Opinie o DB Super\nMoja recenzja Dragon Ball Super\nPiszę ten tekst bo może się wydawać, że jestem do tej serii negatywnie nastawiona, więc postanowiłam przyjrzeć się serii obiektywnie abstrahując od serii GT, która dla mnie jest kontynuacją Zetki. Kreska i animacja to kwestia gustu, każdy sam oceni, która mu się lepiej podoba, zwłaszcza, że przez 11 lat rysowania mangi kreska samego Toriyamy się zmieniała-porównajmy Goku z tomu 18, 24, 30 i 42 zobaczymy różnice. Chociaż w Super były zepsute odcinki np. 5 albo wygląd Gohana, brak krwi czy widok ran, które w innych seriach wyglądały bardziej realistycznie, za to odcinki 1, 2 i 3 oraz walka Goku SSG z Beerusem był pięknie zrobione. Przejdźmy może do fabuły. Wadą jest fakt, że dwie pierwsze serie to trochę pozmieniane i rozwinięte kinówki, czyli motywy już raz zrealizowane. ale gdyby nie to oglądało by się sagę Beerusa całkiem dobrze.\nPierwsze odcinki gdzie przedstawione są losy rodzin Son i Briefsów są naprawdę ciekawe i dobrze zrobione, humorystyczne. Gdzieś w tle historii rodzinnych pojawia się bóg zniszczenia i dlaczego nie? Przecież już w Z pojawiali się kolejni bogowie w miarę rozbudowywania świata DB, rozbudowywane były tak Zaświaty jak i kosmos. Skoro kolejno pojawiali się Kami, Kaio i Kaioshinowie czemu nie mieli pojawić się bogowie zniszczenia? Jeśli prześledzimy historię od początku to silniejsi bogowie od Goku nie są niczym niezwykłym, wcześniej byli Kami i pn Kaio, u których Goku trenował, dzięki coraz większej sile w miarę upływu czasu nasi bohaterowie prześcignęli Kaioshinów, ale czemu nie miałby pojawić się ktoś silniejszy od nich? Walka Goku i Beerusa w kosmosie była piękna, fale uderzeniowe mogące zniszczyć wszechświat to ciekawy pomysł, powrót Goku do SSJ, zenkai wyjaśnia dlaczego Goku pomimo dwóch nokautów wracał silniejszy i zdolny do dalszej walki, działała też adrenalina, która podnosi możliwości organizmu, gdy upadając przypomniał sobie twarze bliskich znów powrócił, przecież było powiedziane, że gdy ,,jest ktoś kogo chce się chronić ciało i dusza stają się twardsze'', to cytat Vegety z 42 tomu mangi. Beerus w tej serii zachowuje się jak dziecko, udaje zaśnięcie by nie zniszczyć Ziemi i Goku, którego traktuje jak zabawkę, osobę, z którą może sobie walczyć. To typowe zachowanie dla bohaterów pierwszej serii DB. Zachowanie Vegety przypomina mi film ,,Legendarny SuperSaiyanin'', ale zdenerwowany uderzeniem Bulmy zachowywał się jak w Sadze Cella po zabiciu Trunksa, nie myślał o porażce tylko o bliskich. Podoba mi się dynamika walki Goku z Beerusem. Sama przemiana w SSG była piękna zwłaszcza anomalie pogodowe z lodem, deszczem, słońcem, nocą splecioną z dniem. Podobało mi się jak Gohan ochraniał Videl i Chichi oraz Satana chroniącego ciężarną córkę w sposób jaki umiał.\nKolejne odcinki to lekka historia Satana, który walczy z przedstawicielem obcej rasy i zostaje przed hańbą uratowany przez Bee-obcy bali się psów. Piękna historia kiedy Goha wyręcza w kuchni Videl i ich mówienie do nienarodzonej Pan. Drugi odcinek to Vegeta najpierw ignorujący Whisa potem klękający przed nim. Nie przemawia to do mnie. Osoba, która opętana mówi do opętującego ją maga ,,możesz zawładnąć moim ciałem i duszą, ale nigdy nie zapanujesz nad moja dumą''-cytat z 38 tomu mangi, nigdy by przed nikim nie uklękła. Następny odcinek opowiada jak Goku zaczął trening i Whisa, wesoły odcinek, nasz bohater zachowuje się typowo dla siebie, przyjemnie się ten odcinek oglądało. Potem trening Saiyan u Whisa przypominał mi trening Goku i Kurilina u Genialnego Żółwia, dobry odcinek.\nPowrót Freezera. Dlaczego on? Jak Freezer to i Cell, Buu, reaktywacja Armii Czerwonej Wstęgi z innymi żołnierzami, zła strona Dendego jako następca Pikolo Daimao i kolejne powtórki z tego co już było. Lepiej byłoby wymyślić nową postać albo zrobić sagę o treningu Saiyan z Beeerusem pod okiem Whisa. Kreska to pojęcie względne, ale Gohan wygląda jak dziecko, zaletą jest to, że pokazuje poziom Mistic i SSJ, wadą brak krwi gdy odnosi rany, poświęcenie Piccolo to powtórka z Siayan Sagi, gdzie zasłonił Gohana przed atakiem Nappy. Brak obecności Yamuchy tłumaczy starzenie się, Boski Mistrz mógł walczyć mimo wieku już w DB, ale Tien też się starzał, Kurilin też. Kolejna wada to brak pokazania treningów Goku i Vegety w przestrzeni treningowej Whisa oraz załamanie nerwowe Vegety po spotkaniu Freezera, najpierw udaje, że się cieszy, potem klaska, potem bije Goku bo mu się nudzi, to nie jest normalne zachowanie ani dla niego ani dla nikogo. Kolejna wada to fakt, że powstała kinówka o tym samym ze zmienionymi szczegółami i to wcześniej, ale nawet gdyby ta saga powstałą pierwsza motyw Freezera to odgrzewanie zakończonych tematów. Nie chcę już pisać o alternatywie dla GT, bo oceniam jedną serię. W DB jako całości jest to problem, oceniając serię Super samodzielnie ma ona sens. Wady fabularne są: dlaczego gang Pilafa to dzieci? Wiek Pan, gdy pojawił się w mandze Uub miała 4 lata, czyli poczęta została ok. 5 lat wcześniej, w przedostatnim odcinku mangi Bulma mówi ,,ile się to nie widzieliśmy, 5 lat? Przez bite 5 lat cała paczka się nie zbierała'', a tu paczka zbiera się razem kiedy Pan jest już na świecie, więc burzy to nawet fabułę tzw. kanonu. Skąd Bulma zna Jako? Gdzie się poznali, kiedy? Przecież przypomnienie sobie po ok. 40 latach, że ma się siostrę zakrawa raczej na brazylijską telenowelę niż anime, mógł pojawić się jak Shin słysząc gdzieś o Goku, nie jako znajomy Bulmy, zwłaszcza, że wcześniej nie było o nim mowy (fakt wtedy go jeszcze nie wymyślono, ale bez przesady). Pod koniec DBZ Goku mówił, że wyczuwał moc Uuba od jakiegoś czasu, więc w tym czasie powinien już go czuć, dlaczego nic o nim nie napomknięto, fakt, że był dzieckiem, ale Gohan też ćwiczył pod okiem Piccolo jako dziecko przed walką z Saiyanami, biorąc pod uwagę różnice sił między bohaterami w poszczególnych sagach moc Uuba mogłaby byc znacząca, dlaczego Goku chciał ćwiczyć u Kaio, zamiast znaleźć i wyszkolić samemu lub z Kaio Uuba? Czemu Ruu Dai Kaioshin nie wyzwoliłby jego mocy lub Goku. Kolejny błąd, gdzie jest Bra? Reasumując seria Super ma jeden dobry wątek, jeden zły wątek i błędy wynikające z czasu jaki upłynął od powstania tryptyku DB, DBZ, DBGT do teraz, zapomniano o wielu wątkach, tylko dlaczego nie przeczytano mangi? Czy warto kontynuować coś po latach, na to pytanie niech każdy odpowie sobie sam. Najważniejsze, że wielu ludziom Super daje radość.\nTen post był edytowany 1 raz, ostatnio zmieniony przez konto usunięte: 15.01.2016, 11:44\nDni na forum: 2.015\nJa na razie widziałem 20 odcinków i mam mieszane uczucia, bo z jednej strony bardzo się ucieszyłem (jak większość fanów) gdy się dowiedziałem o nowej serii, ale miałem nadzieję, że postarają się trochę bardziej. Nie ogląda się tego źle, ale jest sporo rzeczy które mogę niektórych denerwować. Dla przykładu: czasami niedopracowana animacja (wiem że na dvd poprawili, ale takie coś nie powinno mieć w ogóle miejsca), dziwne żarty z Vegetą, które mnie średnio śmieszą i dwa wątki robione na szybko, do których nie dodano praktycznie nic nowego, w porównaniu do filmów. Dziwne dla mnie też było gdy pokazywali jak wyglądało życie Frezera po śmierci, bo wcześniej (DBZ) przecież bujał się z Komurczakiem po piekle...\nLiczę na to, że kolejny wątek będzie dużo lepszy i bez większych błędów\nŻarty z Vegetą w ogóle mnie nie śmieszą, gdyby to był Goku albo Kurilin byłoby OK. Kreska rzeczywiście wygląda jak narysowana paincie przez dziecko, animacja lepsza była 20 lat temu, wiem, że czas na nagranie odcinka mają skrócony, ale przecież to jest ignorowanie widzów. Rzeczywiście przelanie kinówek na serial nie jest szczęśliwym pomysłem, po co robić dwa razy to samo z drobnymi zmianami w szczegółach? Mogli od razu dać sagę 7 wszechświata. Znów chodzi o pieniądze, więcej odcinków=dłuższy czas na antenie=więcej godzin spędzonych przed telewizorem=więcej pieniędzy dla stacji TV i pracowników.\nDla mnie nie byłoby złe gdyby te dwa wątki rozwinęli, mogli by chociażby pokazać trening Frezera i wymyślić coś ciekawego, co mogłoby się wydarzyć w międzyczasie, w DBZ dużo było takich scen i dobrze się to oglądało. Szkoda, że też wszystko idzie w kierunku wzmocnienia Goku i Vegety, inni zostali tak w tyle, że do niczego już się nie przydadzą, no chyba że jeszcze komuś zafundują power-up, ogólnie prawie wszyscy się bardzo obijają, a kiedyś żyli walką...\nGdyby rozwinęli trening Goku i Vegety u Whisa oraz życie Gohana i Videl byłoby ciekawie\nMnie się podobało zachowanie Gohana przy Videl i Pan.\nPo kolejnych odcinkach jeszcze irytuje mnie kilka rzeczy m.in. Bulma zachowuje się jakby nie wiedziała kim był Frezer i brak krwi przy poważnych ranach, wygląda to trochę dziwnie, gdy Gohan leży z "suchą" dziurą...\nMnie też brak krwi razi, zwłaszcza, że dawniej krwawili normalnie.\nBulma zachowuje się jakby nie wiedziała kim był Frezer\nBo nigdy go nie widziała, tylko o nim słyszała (chyba?), a ze słyszenia to nawet nie zostaje w pamięci.\nSzkoda, że tego nie dopracowano, bo z obecnymi możliwościami, można to było zrobić dużo lepiej, ale mimo kilku błędów, słabej muzyki (przynajmniej dla mnie) i czasami niedopracowanej animacji (np. wychodzone postacie), ogląda się to wszystko nieźle, w końcu to Dragon Ball\nFaktycznie zamiast zrobić film lepiej jak np. Amerykanie Shreka czy Kota w Butach z powodu braku czasu zrobili to co zrobili\nDlaczego Vegeta wiedząc o Beerusie od dzieciństwa nie ćwiczył by go prześcignąć, czemu nie traktował przeciwności jak Freezer czy Goku jako środki do pokonania Beerusa-bo nikt go jeszcze wtedy nie wymyślił i na siłę wprowadzili go serii. Mogli pominąć wątek Beerus-Vegeta, mógł się pojawić nagle jak każdy inny przeciwnik.\nczasami niedopracowanej animacji (np. wychodzone postacie)\nJeśli masz na myśli Goku SSG, to był to celowy zabieg, a nie niedoróbka. Tak narysował go Toriyama i tak miał wyglądać w tej formie.\nbo nikt go jeszcze wtedy nie wymyślił i na siłę wprowadzili go serii\nWbrew pozorom o każdym wrogu można powiedzieć, że wprowadzono go do serii na siłę. Toriyama historię tworzył na bieżąco, nie miał w głowie bynajmniej rozpisanej fabuły aż do pokonania Freezy i pojawienia się SSJ, jak niektórzy sugerują, umniejszając w ten sposób dwóm ostatnim sagom, że komercja i inne bzdury.\nDlaczego Vegeta wiedząc o Beerusie od dzieciństwa nie ćwiczył by go prześcignąć\nSkąd to przekonanie? Że nie zostało to przedstawione i powiedziane, nie znaczy, że tak nie było. Zresztą Beerus jest poza jego i Goku zasięgiem nawet teraz (SSGSS). Beerusa nie próbuje się pokonać, bo kończy się zniszczeniem.\nNigdy nie umniejszałam ostatnim sagom, wręcz przeciwnie, lubię Sagę Buu, małych Trunksa i Gotena, lubię całą serię GT. Lubię wszystkie serie DB, DBZ i DBGT\nŹle się wyraziłam, na siłę wprowadzono go do przeszłości bohaterów, nie do serii, mógł pojawić się jako ktoś nieznany-o to mi chodziło.\nDziwne, że nie mówili o wielu wątkach jak w telenowelach, ale przecież wtedy nikt jeszcze tych postaci nie wymyślił. Poprzednich serii nie uważam za robione na siłę, tak samo Super. Może za bardzo skupiam się na błędach, zamiast przyjąć fakt, że po 18 latach można wiele wątków zapomnieć i wprowadzić coś innego i przyjąć fabułę taką jaka jest, jak było z poprzednimi seriami i filmami. Postawa Vegety mi się nie podoba, więc ja krytykuję (myślę, że ktoś taki jak on spróbowałby z nim walczyć, jego pewność siebie we wcześniejszych sagach była bardzo duża ), ale to epizod, który ma mały wpływ na resztę serii, a teraz będzie coś nowego, ciekawego\nMoja teoria co do przewagi starszych serii. Chodzi o kreskę, żaden komputer nie dorówna artyście. Pomimo symetrii, perspektywy i innych matematycznych rzeczy, które cechują program komputerowy, człowiek ma własny styl, charakter pisma przekładający się nad kreskę, widać w tym cechy rysownika, jego uczucia. dlatego obrazy cieszą się większą popularnością od grafik komputerowych. Dawni rysownicy mieli swoje radości i smutki, co wychodziło podczas pracy. Odbiorca sztuki dostrzega to na jakimś poziomie. Rysunki komputerowe są bezduszne. Dlatego starsze anime są lepsze od nowych.\nForum DB Nao » Dragon Ball » Dragon Ball Super » Opinie o DB Super


Opener: Bass Astral x Igo Orchestra, Dawid Podsiadło, Bruno Mars - Orientacja\nOpener: Bass Astral x Igo Orchestra, Dawid Podsiadło, Bruno Mars\n2018-07-08 14:51:52 (ost. akt: 2018-07-08 15:36:35)\nAutor zdjęcia: Bartosz Tokarczyk\nKoncert pełen improwizacji i emocji. Polski projekt rozpoczęty przez producenta Kubę Tracza oraz wokalistę Igora Walaszka wprowadza nowe rozwiązania w muzyce electro. Zespół był już wcześniej powszechnie znany, ale po festiwalu przybyło mu na pewno kolejnych fanów.\nPo prawie półtorarocznej przerwie od koncertów na scenę wrócił Dawid Podsiadło. Artysta jak zawsze złapał świetny kontakt z publiką, głównie dzięki swojej otwartości i poczuciu humoru. Piosenkarz zaprezentował swoje nowe umiejętności gry na gitarze oraz premierowe utwory z wychodzącej na jesieni płyty, a w przerwach między tym wszystkim zabawiał publiczność ciekawymi anegdotkami.\nJedno z najbardziej spektakularnych widowisk całego festiwalu. Wykonawca łączy pop, soul, rock a nawet reggae, tworząc tym samym mieszankę, której mało kto zdoła się oprzeć. Artysta poza swoja muzyką miał do dyspozycji fajerwerki, ogień, konfetti, świetną grę świateł i laserów oraz wiele innych dodatków. Zagrał nie tylko szybkie, taneczne kawałki, ale także wolniejsze utwory, prezentując przy tym swoje umiejętności wokalne. Wykonawca rozpoczął koncert już od wysokiego C, kończąc na „Uptown Funk” - jednym z najczęściej oglądanych teledysków na YouTubie, szczycącym się ponad 3 miliardami wyświetleń!\nOpener: trzeci dzień\nOpener: dzień drugi\nWystartował Opener, największy festiwal muzyczny w Polsce


Purée z buraczków z sezamową nutą i ziemniaczanymi talarkami z rozmarynem - Misa Mocy\nCzasem wymyślenie nazwy na danie jest trudniejsze niż przygotowanie samej potrawy. Pozornie błahostka, jednak ważne by nazwa odzwierciedlała smak dania i brzmiała zachęcająco. Hummus z buraczków, czy buraczany hummus, a może jednak pasta z buraków? Nie, jednak purée z buraczków z sezamową nutą będzie lepiej pasowało… na takie danie zawsze jest ochota.\nW tym daniu role trochę się odwróciły. Ziemniaczki stanowią dodatek, natomiast główną rolę odgrywają buraczki. Wszystkie warzywa są pieczone, dzięki czemu ich smak i aromat jest dużo intensywniejszy. Dobrze jest upiec warzywa za jednym zamachem, dzięki czemu oszczędzimy czas i energię, ale jeśli się nie zmieszczą, to można rozłożyć pieczenie na dwie tury. Najpierw buraczki, później ziemniaki.\nPurée z buraczków z sezamową nutą i ziemniaczanymi talarkami z rozmarynem jest super prostym i bardzo uniwersalnym daniem. Można podać je zarówno na obiad, jak i przekąskę imprezową. Sprawdzi się również na kolację i lunch do pracy. Dzięki dodatkom i sposobie obróbki zwykły ziemniak i burak stają się ciekawą kompozycją smakową, której trudno się oprzeć.\nSkładniki (2 porcje);\n– 600 g maleńkich ziemniaków\n– 1 łyżka czosnku granulowanego lub 2 ząbki czosnku przeciśniętego przez praskę\n– olej do skropienia warzyw\n– świeże zioła i prażony sezam do dekoracji\nPiekarnik ustawiamy na 200 stopni C. Warzywa dokładnie myjemy (nie obieramy). Ziemniaki kroimy w talarki, wrzucamy do miski, dodajemy odrobinę oleju, czosnek granulowany, sól i rozmaryn. Dokładnie mieszamy i przekładamy na blaszkę z piekarnika wyłożoną papierem do pieczenia. Układamy talarki obok siebie.\nBuraki kroimy na małe kawałeczki, ważne, żeby upiekły się w tym samym czasie co ziemniaki, wrzucamy do miski, skrapiamy olejem i dokładnie mieszamy. Wykładamy na blaszkę obok ziemniaków, nie powinny się stykać, bo zafarbują. Można je również upiec w oddzielnym naczyniu.\nWarzywa wkładamy do rozgrzanego piekarnika na około 30 minut.\nUpieczone buraki blendujemy z tahini. Rozkładamy na talerzach, tak, żeby w środku zostało wgłębienie na ziemniaki. Wykładamy ziemniaczki i posypujemy świeżymi ziołami.


Spodenki męskie Nike Dry Challenger Shorts M Czarne [858159-010] - sklepbiegacza.pl\nButy Mizuno Wave Rider 20 Osaka W Multikolor\nButy Nike Legend React M Biało-Czarne\nBUTY BROOKS ADRENALINE GTS 18 M Niebieskie\nNike Dry Challenger Shorts M Czarne\nKod produktu: 858159-010\n55.99 PLN 139.99 pln\nNike Dry Challenger Shorts to wygodne, męskie spodenki do biegania, przeznaczone na treningi w ciepłe dni, wiosną i latem. Luźny, klasyczny krój, pozostawia sporo swobody i nie krępuje ruchu. Boczne panele z siateczki zapewniają świetną wentylację i odprowadzanie ciepła. Wykonane w technologii Dri-FIT, transportują wilgoć na zewnątrz i szybko schną. Odblaskowe grafiki dbają o bezpieczeństwo biegów w warunkach ograniczonego światła. Dwie kieszenie na podręczne przedmioty. Elastyczny pas z wewnętrznym ściągaczem pewnie utrzymuje spodenki na miejscu.\npanele z siateczki, wentylacja i odprowadzanie ciepła\ndwie kieszenie, elastyczny pas z wewnętrznym ściągaczem\nTechnologia wspomagająca cyrkulację powietrza i odprowadzanie wilgoci z powierzchni skóry.


Wywiady IS - Marcin Szczygielski - Seks z uczuciem\nPoniedziałek, 24.05.2010 00:00\nWywiady IS - Marcin Szczygielski\nSeks z uczuciem\nRozmowa z Marcinem Szczygielskim, autorem właśnie wydanej powieści "Bierki".\nRozmowa z Marcinem Szczygielskim, autorem właśnie wydanej powieści "Bierki". Kochałeś się w nauczycielu, tak jak 16-letni Paweł, bohater „Bierek”? W nauczycielu nie. Jakoś zresztą w ogóle nie przypominam sobie atrakcyjnych nauczycieli w mojej szkole. Kochałem się za to w starszym koledze, ewidentnym geju. Całe 2 lata! Ale sama koncepcja ucznia zakochanego w przystojnym nauczycielu wydaje mi się pociągająca. Czyli erotyczne perypetie Pawła z panem od wuefu nie są ani trochę autobiograficzne? Nie są. Owszem, Paweł ma trochę wspólnego ze mną sprzed 20 lat, ale nie tylko na sobie się wzorowałem. Dorastałeś w innych czasach niż Paweł. Jak miałeś 16 lat, to para gejowska nie zostawała Parą Roku magazynu „Gala”. To byłoby wtedy zupełnie nie do pomyślenia. Czerpałem też inspirację skądinąd. Po „Berku” pisało do mnie sporo bardzo młodych ludzi, głównie gejów i od nich wziąłem dużo ze sposobu myślenia i mówienia Pawła. I jeszcze jeden trop: pisałem „Bierki” w pierwszych miesiącach tego roku, gdy zmarł J.D. Salinger, autor jednej z moich ulubionych powieści – „Buszującego w zbożu”. Miałem ciągle w głowie bohatera tej książki – buntownika rzucającego się z impetem w nieznaną przyszłość. Trochę chciałem z Pawła zrobić jego gejowską wersję. Ale same jego losy to czysta fikcja. O czym pisali do Ciebie ci młodzi geje? Opisywali swoją sytuację – np. jak ich otoczenie postrzega homoseksualność albo że chcieliby się wyoutować, ale wydaje im się to niemożliwe itd. Zachęcałem ich do coming outu, bo mój własny coming out był bardzo pozytywnym doświadczeniem, zarówno ten przed rodziną jak i ten sprzed prawie trzech lat – publiczny. Z żadnej strony nie padł kamień. W sieci oczywiście były jakieś bluzgi, ale w realu – same pozytywy. Ci chłopcy pisali mi też o ciemnych stronach ujawnienia się – bardzo nietolerancyjnych reakcjach. W jednym ekstremalnym przypadku matka próbowała syna ud... ( Pozostało znaków: 8126 )\nberek bierki książki marcin szczygielski premiera rozmowa wywiad\nCzwartek, 20.05.2010 "Bierki" zostały rzucone Czwartek, 25.02.2010 Kobieta, mężczyzna i ten trzeci Poniedziałek, 31.03.2008 Książkowy homo-boom: "Berek" Poniedziałek, 29.10.2012 Rozmowa z Jeanette Winterson Wtorek, 13.03.2012 Wywiady IS: Marcin Szczygielski


Oczyszczacz powietrza Welltec APH420H z zestawem filtrów na 6 lat - Oczyszczacze powietrza w sklepie PGE\nKwota po rabacie: 2 950,00 zł\nOczyszczacz powietrza APH420H to kompaktowy i wydajny model z funkcją nawilżania. Urządzenie jest bardzo skuteczne, pozwalając na oczyszczanie pomieszczeń o powierzchni do 80 m². Umożliwia to bardzo wydajny wentylator zapewniający przepływ czystego powietrza (CADR) na poziomie 394 m³/h. Kaseta filtracyjna w APH420H wystarczy na okres od 6 do 24 miesięcy. W zestawie z urządzeniem znajdują się 3 kasety filtracyjne pozwalające na nawet 6 lat użytkowania. Wydajność i skuteczność urządzenia, a także częstotliwość wymiany filtrów uzależniona jest od stopnia zanieczyszczenia. W miejscach o wysokim stężeniu niebezpiecznych pyłków, gdzie koniecznych jest przynajmniej 5 wymian powietrza na godzinę, sugerowana skuteczna powierzchnia oczyszczania to 30 m² i mniej. Natomiast w przypadku miejsc o niewielkim stężeniu niebezpiecznych pyłków, gdzie wystarczające są 2 wymiany powietrza na godzinę, sugerowana powierzchnia oczyszczania APH420H to aż 80 m²....