Wybory samorządowe 2018. Koalicja PSL z PiS w powiecie chełmskim | Kurier Lubelski\nWybory samorządowe 2018. Koalicja PSL z PiS w powiecie chełmskim\nSławomir Skomra 30.10.2018 Zaktualizowano 30.10.2018\nZaraz po ogłoszeniu wyników wyborów samorządowych wydawało się, że powiat chełmski jest kolejnym, który PiS udało się odbić PSL.\nLudowcy obsadzili tam dziewięć mandatów, PiS sześć, dwa lokalne komitety grupa BAS i G 9 w sumie cztery. Przy umiejętnym tworzeniu koalicji PiS udałoby się odsunąć PSL od władzy.\nTymczasem w poniedziałek w powiecie zawiązano koalicję PSL - PiS. Na jej mocy na stanowisku starosty pozostanie Piotr Deniszczuk z PSL, a wicestarostą Jerzy Kwiatkowski z PiS.\nWkrótce zostaną też podzielone kolejne stanowiska w zarządzie powiatu.\npowiat chełmski wyni...\nGość 31.10.2018 09:20:32\ni bardzo dobrze, najważniejsze , to dobrze służyć ludziom, a nie chorym ambicjom "rolnika" z Krakowa czy czerwonej ścierce\nkarol 31.10.2018 00:03:32\nzdradzieckie mordy, kanalie, gorszy sort, element animalny , mafia, złodziej , zdrajcy, mordercy.\ntak mówił prezes.\nteraz chcemy z wami wejść w koalicję ...\nGość 30.10.2018 18:34:43\nCi bezpartyjni to stary SLD i PZPR\nże za koryto się sprzedają 30.10.2018 12:44:38\nprzecież każdy z ich wyborców jak poczuje się oszukany to ma moralne prawo pluć im w twarz,\nsed 30.10.2018 11:29:44\nBuahaha, Kosiniak-Kamysz wyszedł na idio...ę, po co sobie robić z gęby d... .\nawe 30.10.2018 10:59:55\nw terenie nie powinni rządzić partyjniacy tylko ludze kompetętni na danym tereniea anty prezesi polityczni won od samorządu\nGość 30.10.2018 10:58:20\nmając możliwość utworzenia innej koalicji z bezpartyjnymi samorządowcami.\n. 30.10.2018 10:30:11\n"Szef" PSL jest już skończony, jego zdanie mało kogo obchodzi.\nSten 30.10.2018 10:29:35\nWszędzie są porządni ludzie, w PSL też. I z nimi jak najbardziej można współrządzić.\n. 30.10.2018 10:28:18\nCzłowieku, już daj spokój z tą prostytucją, sorry, konstytucją, bo rzygać się chce na ten argumencik z pupci :)\nlucyper 30.10.2018 09:45:48\nCo na to szef PSL 30.10.2018 09:44:27\nPytany o to, czy PSL utworzy koalicję z PiS, Władysław Kosiniak-Kamysz odpowiedział zdecydowanie. – Mówiłem wprost od samego początku, że nie będzie takich koalicji, bo nie wchodzi się w koalicje z partią antysamorządową, a antysamorządową partią jest dzisiaj PiS – powiedział lider ludowców cytowany Czekamy na reakcję\nkonrad 30.10.2018 08:04:36\nnie po to się startuje w wyborach żeby z daleka koryto oglądać.\npatriota 30.10.2018 07:41:07\nDla kasy można się tak zeszmacić !!! Jak wspólpraca z przestępcami łamiącymi Konstytucję i inne zasady współzycia społecznego może być owocna ? wstyd i hańba !!!\nWYBORCA 30.10.2018 07:20:48\nNIE PO TO NA PIS GŁOSOWALISMY ZEBY ROBILI TAKA KOALICJE


Dwie zasady budowania prawdziwego zespołu - Inspiracje - Gazeta Ubezpieczeniowa – Portal\nStrona główna Inspiracje Dwie zasady budowania prawdziwego zespołu\nDwie zasady budowania prawdziwego zespołu\nWyobraźmy sobie zebranie zespołu sprzedażowego. Szef czeka na swoich ludzi skupiony na ekranie laptopa. Spogląda na cel, który jego zespół powinien osiągnąć, i na wyniki, jakie teraz uzyskuje. Jest zmartwiony. To, co widzi na ekranie, jest dalekie od celu, który narzuciła firma.\nSzef szykuje się na mocną rozmowę z zespołem. Chce potrząsnąć ludźmi, zmobilizować ich i zmotywować do tego, aby w kolejnym miesiącu nadrobić braki z poprzedniego okresu.\nPowoli wchodzą do sali poszczególne osoby. Szef robi marsową minę. Atmosfera staje się poważna. Pojawia się pierwszy slajd, na którym widać wyniki poszczególnych osób w odniesieniu do planów sprzedażowych. W powietrzu zawisa słowo „dlaczego”.\nDlaczego tak mało, dlaczego tyle brakuje, dlaczego tak niewiele zrobiłeś, dlaczego twoi agenci nie sprzedają. Część osób reaguje ciszą i zwieszoną głową. Reszta zaczyna się bronić. Firma nie daje właściwych narzędzi, konkurencja jest tańsza, rynek jest coraz trudniejszy, brakuje szkoleń, a system motywacyjny jest słaby.\nWywiązuje się długa dyskusja polegająca na wymianie argumentów i przerzucaniu odpowiedzialności. Wszyscy czują się zmęczeni i mają poczucie, że szef ich nie rozumie i jest niesprawiedliwy. Szef natomiast uważa, że jego ludzie są mało zaangażowani i mają postawę roszczeniową.\nWiele osób było przynajmniej raz w życiu na takim zebraniu. Chociaż zdajemy sobie sprawę, że ten sposób i styl zarządzania niewiele zmienia, a właściwie pogarsza sytuację, wielu menedżerów brnie w to dalej. Spróbujmy naprawić tę sytuację.\nPierwsze, z czym trzeba się zmierzyć, to brak identyfikacji ludzi z celem zespołu. Można wręcz powiedzieć, że wiele zespołów to nie zespoły, tylko luźne grupy, gdzie każdy ma własny cel i ciągnie w swoją stronę. Brakuje współpracy pomiędzy członkami zespołu, a jeśli ona występuje, to tylko w ramach krytykowania szefa i centrali firmy.\nJest to pierwsza rzecz, z którą trzeba się zmierzyć. Zintegrować zespół i pomóc mu poczuć wspólnotę biznesową. Jakimi narzędziami możemy osiągnąć powyższy cel?\nPierwsza myśl, jaka przychodzi mi do głowy, kiedy wspominam moje odwiedziny w najlepszych zespołach i rozmowy z najlepszymi menedżerami, związana jest z integracją pozabiznesową wszystkich członków zespołu.\nDucha zespołowości osiągniemy tylko wtedy, jeżeli ludzie zwiążą się relacjami głębszym niż wymiana powierzchownych zdań na temat pogody czy nowych zmian w firmie. Taką głębszą integrację możemy osiągnąć tylko wtedy, jeżeli wyciągniemy zespół z codzienności i damy mu poznać się lepiej. Na przykład poprzez wyjazd i wspólną zabawę. Nie warto zaniedbywać tego elementu, ponieważ w najlepszych zespołach jest to etap obowiązkowy.\nKiedy ludzie poznają się lepiej i nie rozmawiają tylko o pracy, znajdują w sobie wiele podobieństw. Wiadomo, że podobieństwa się przyciągają. Współpracownicy dowiadują się również o pewnych talentach czy osiągnięciach życiowych swoich kolegów i koleżanek. To często wzbudza ich podziw i zmianę nastawienia.\nZnam zespoły, w których pogłębianie relacji tworzy się poprzez wspólne kolacje, odbywające się raz w miesiącu poza firmą. Wielokrotnie widziałem integrację polegającą na celebrowaniu urodzin poszczególnych członków zespołu poprzez wyjście do klubu czy dyskoteki. Podobają mi się również inicjatywy wspólnych wypraw do teatru, kina czy opery.\nŚwietnym pomysłem są też wyjazdy nastawione na aktywności turystyczne i sportowe. Na takich wyjazdach członkowie zespołu często są zmuszeni do pomagania sobie nawzajem, co buduje w nich jeszcze głębszą relację i przekłada się później na ich codzienną współpracę.\nKiedy słyszę z ust szefa, że zespół, który prowadzi od wielu lat, jeszcze nigdy wspólnie nie wyszedł gdzieś na zewnątrz, jestem zdumiony.\nKiedy pomożemy członkom zespołu poznać się bliżej i na głębszym poziomie, czas na drugi etap, którym jest wielokierunkowa komunikacja i współzarządzanie. Chodzi o to, aby szef zszedł z piedestału i traktował w większym stopniu swoich współpracowników jak partnerów biznesowych. Objawia się to poprzez odpowiednie zachowanie, polegające na pytaniu ludzi o opinię i pomysły oraz uwzględnianiu tego, co powiedzieli w planie działania.\nKiedy współpracownicy zauważą, że ich zdanie jest brane pod uwagę, a ich pomysły przeradzają się w czyny i pomagają wszystkim w zespole osiągać jeszcze lepsze efekty, są bardziej chętni do dzielenia się wiedzą i udzielania wsparcia innym. Efektem jest również uzyskanie koncentracji na celu zespołu.\nJeżeli szefowi zależy na tym, aby ludzie czuli się zespołem, a jego cel sprzedażowy stał się celem sprzedażowym współpracowników, menedżer musi przejść te dwie fazy. Powinien zbudować głębsze relacje i zacząć szanować współpracowników oraz uwzględniać ich zdanie.\nDopiero wtedy ma szanse na to, że nie będą po kątach szeptali zdań w stylu: co mnie to interesuje, to jest jego problem, ja skupiam się na tym, co jest dla mnie ważne.\nPoprzedni artykułUrządzenia transportu osobistego mają dać pierwszeństwo pieszym\nNastępny artykułPZU: Webinar o zarządzaniu ryzykiem w zakładach przemysłowych


KTO ZAPŁACI ZA BŁĘDY | Crime.com.pl\nStr. głównaSlider 1ŚledztwaKTO ZAPŁACI ZA BŁĘDY\n15 stycznia 2021 admin Śledztwa 0\nJakub Kazała nie żyje od 6 lat, a wątpliwości mnożą się, zamiast rozwiązywać. Pojawiają się też nowe okoliczności, w postaci chociażby zapomnianego rachunku, czy tajemnicze kontakty policjanta z jedną z osób z otoczenia Kuby. Śledczy praktycznie odpuścili sobie tę sprawę. To rodzina prowadzi śledztwo, pisze wnioski o przeprowadzenie czynności, które powinny być wykonane rutynowo. Bliscy docierają do nagrań z monitoringów, kontrolują każdy krok śledczych. Mając do dyspozycji jedynie akta sprawy, wyłapują kolejne niejasności.\nO zaginięciu i śmierci Jakuba Kazały, pisaliśmy w maju 2015 roku. Gdy odwiedziliśmy jego rodzinę, byliśmy poruszeni determinacją bliskich Jakuba, pragnących poznać prawdę o jego śmierci. Jednocześnie zaskoczyły nas zaniedbania w śledztwie oraz liczne niejasności tej sprawy. Mieliśmy jednak nadzieję, że po marnym początku, śledczy w końcu się zrehabilitują i zaczną traktować sprawę śmierci Jakuba poważnie. Mijają jednak kolejne miesiące a bilans czynności, jakie zostały wykonane, oraz ich jakość, nie wypadają dla nich korzystnie.\nDoszło już nawet do tego, że rodzina Kuby mając nowe, ważne informacje w sprawie, które pojawiły się niedawno, zastanawiała się, co z nimi zrobić i komu je przekazać. Nie ufa bowiem miejscowej policji i prokuraturze, i nie ma pewności, że kolejne ważne ślady również nie zostaną zaniedbane. W związku z tymi niejasnościami zdecydowaliśmy się napisać raport do Ministerstwa Sprawiedliwości.\nPrzypomnijmy. Jakub Kazała zaginął 27 grudnia 2014 roku w Białej Rawskiej (woj. łódzkie). Ponad trzy tygodnie później, na bagnach znaleziono jego ciało. Za przyczynę zgonu uznano wychłodzenie organizmu. Jak wykazała późniejsza sekcja zwłok, nie można było w sposób pewny określić przyczyny śmierci. Uwzględniając jednak okoliczności jego zaginięcia i odnalezienia zwłok, przyjęto, że Kuba najprawdopodobniej zmarł w wyniku wychłodzenia organizmu. Nie odkryto obrażeń, mogących wskazywać na udział osób trzecich. W organizmie Kuby nie stwierdzono obecności substancji odurzających. Należy jednak pamiętać, że niektóre z nich, jak np. tabletka gwałtu, takiego śladu nie zostawiają. Wiedzą o tym na pewno doskonale dilerzy narkotykowi.\nKuba zniknął kilkadziesiąt minut po północy, po spotkaniu z przyjaciółmi, na które poszedł ze swoją dziewczyną – Aleksandrą. Wyszli z domu znajomego i czekali na taksówkę. Na monitoringu widać, jak na ulicy dochodzi między nimi do sprzeczki. Później para idzie kawałek razem. Następnie widać dziewczynę z drugiej kamery, po przeciwnej stronie budynku, ale Kuby już z nią nie ma. Zeznania Aleksandry to jedyny dowód na to, że poszedł we wskazanym kierunku. Warto dodać, że Ola była przesłuchiwana przy pomocy wariografu. Niestety, dziewczyna na badanie dojechała pod wpływem niedozwolonych substancji, w związku z czym stało się ono nieważne. Na kolejne nie chciała się już zgodzić.\nOkoło półtorej godziny później Kuby zaczęli szukać znajomi. Tej nocy spadł akurat świeży śnieg, lecz po jego zaginięciu już nie padał. Nie było żadnych śladów wskazujących na to, że chłopak mógłby pójść wskazaną przez dziewczynę drogą. Potwierdza to też policyjna notatka: „W ramach poszukiwań sprawdziliśmy okolice miejsca ostatniego kontaktu, tj. obok punktu skupu owoców. Na poboczach i polu leżał świeży śnieg. Pomimo wielokrotnej kontroli nie ujawniliśmy żadnych śladów wskazujących na poruszanie się lub obecność kogokolwiek” – stwierdził policjant, autor notatki. Widocznie, według śledczych Jakub miał zdolność teleportacji. Po rozstaniu z dziewczyną przeszedł – nie zostawiając na śniegu śladu – kilka kilometrów – aż do bagien, gdzie w wyniku hipotermii zamarzł. Pozostawmy to bez komentarza.\nCiała Jakuba podczas poszukiwań w tym miejscu jeszcze nie było. Nie mogłoby tu leżeć przez 3 tygodnie niezauważone przez nikogo z poszukujących Fot. Janusz Szostak\nPoszukiwania pełną parą rozpoczęły się 27 grudnia około godziny 13. – Pierwsza wersja policji, jaką usłyszeliśmy, to: „Proszę nie panikować, są święta, chłopak poszedł na imprezę, melanż go poniósł, pewnie siedzi gdzieś u kumpla” – opowiada Justyna Kazała, mama Kuby, i dodaje rozgoryczona: – Od momentu zgłoszenia zaginięcia do 7 stycznia nie przydzielono konkretnej osoby, która poprowadziłaby poszukiwania. Każdego następnego dnia musieliśmy od nowa tłumaczyć kolejnemu policjantowi, co się stało i co ustalił ten schodzący ze zmiany.\nDwa dni później do poszukiwań został użyty helikopter. Chociaż, jak się później okazało, raczej w celach krajoznawczych niż poszukiwawczych. Miał być bowiem wyposażony w kamery termowizyjne, a nie był. Po zakończonych czynnościach poszukiwawczych z udziałem helikoptera, poinformowano rodzinę, że pogoda była sprzyjająca, widoczność doskonała a kamery bardzo dokładne (według policji dostrzegłyby nawet kota).\n– Poprosiłam wtedy o wgląd w zdjęcia z pokładu helikoptera, otrzymałam informację, że niestety żadnych kamer nie było! – relacjonuje mama Kuby. Po pewnym czasie członkowie rodziny natrafili jednak na profil facebook’owy jednego z policjantów, który zamieścił tam zdjęcia. Lecąc helikopterem, robił je telefonem komórkowym. Są ostre, wyraźne, nawet z tak marnego sprzętu. Helikopter latał nad terenem, gdzie znaleziono później ciało Kuby, i są na to świadkowie. Czy załoga nie widziała zwłok mężczyzny, leżącego na powierzchni ziemi? W tym miejscu, korony drzew nie zasłaniają widoku.\nNa moje pytanie skierowane do Prokuratury Okręgowej w Łodzi, czy telefon, którym policjant robił zdjęcia, został zabezpieczony i sprawdzony. A jeśli nie, to z czego wynika przekonanie, że przekazał wszystkie zdjęcia, jakie miał? Otrzymałam odpowiedź od rzecznika prasowego Krzysztofa Kopani: „Okoliczność ta była sprawdzana i w kontekście dokonanych ustaleń nie ma podstaw do stwierdzenia, że nie zostały udostępnione wszystkie zdjęcia”. Czego innego mogłam się spodziewać? Nie ma podstaw do wykorzystania kamery termowizyjnej, tym bardziej nie ma podstaw do zabezpieczenia telefonu. Zostawmy jednak policjanta w helikopterze. Może nigdy nie widział Białej Rawskiej z lotu ptaka i pochłonęły go fotki telefonem, w celu pochwalenia się wycieczką na Facebook’u.\nWkrótce nastąpił zwrot w sprawie. 14 stycznia 2015 roku – w miejscu, które zostało wcześniej przeszukane przez około 100 policjantów, kilkudziesięciu strażaków i ogromną ilość przyjaciół Kuby oraz rodzinę – odnaleziono but chłopaka oraz kluczyki do jego samochodu. But leżał podeszwą do góry w niewielkim bagnie, nieopodal opuszczonego domu. Był czysty, tyle że mokry. Gdyby Kuba tam szedł i but zostałby w bagnie, to byłby brudny, nie leżałby na powierzchni. Jest to podmokły teren. Gdyby chłopak jakimś cudem zdecydował się na taką wycieczkę, to zapadałby się, przewracał, jego ubrania i ręce też powinny być brudne, a nie były. Gdyby faktycznie zgubił ten but, to zostałby on w bagnie, a nie leżał na powierzchni, podeszwą do góry. Do zdolności teleportacji można w takim razie dodać jeszcze zdolność chodzenia po wodzie.\nSkoro już podczas przeprawy przez bagno zgubił but, to idąc dalej bez niego, musiałby mieć na tej stopie chociażby jakieś otarcia.\nKluczyki od samochodu, według relacji rodziny Jakuba, jeden z policjantów podniósł z ziemi, nie mając założonych rękawiczek! Tym samym zacierając i niszcząc materiał dowodowy. Jak to możliwe, że w tym momencie, kiedy znaleziono rzeczy należące do Kuby, nie znaleziono jego ciała, które leżało około 100 metrów w linii prostej od tego miejsca?\nByłam tam. To nie są hektary lasu i bagien, to jest niewielki teren, który można ogarnąć wzrokiem. Z punktu gdzie leżał but, widać miejsce znalezienia ciała. Jakuba nie szukała jedna osoba. Ten teren był przeszukiwany przez wiele osób. Jego tata stał w miejscu, gdzie później znaleziono ciało chłopaka, i jego tam nie było.\n– Poprosiłam przewodniczkę o sprawdzenie konkretnego miejsca, jak się później okazało, miejsca ujawnienia zwłok. Pani przewodnik powiedziała, że pies napije się wody, odpocznie kilka minut i oczywiście sprawdzi wskazany teren. I sprawdziła! Kuby tam nie było – wspomina Justyna Kazała.\nPo odnalezieniu zwłok, mama Kuby poprosiła o przesłuchanie przewodniczki w jej obecności. Przesłuchanie się odbyło, jednak nie poinformowano o tym pani Justyny. Przewodniczka natomiast nie pamiętała, żeby ktoś prosił ją o pójście we wskazane miejsce: – Z tego, co sobie przypominam, w trakcie poszukiwań podeszła do mnie kobieta, przedstawiając się jako matka zaginionego. Chciała uzyskać informację na temat realizowanych działań na miejscu. Ja jej powiedziałam, aby udała się do osoby odpowiedzialnej za całą akcję poszukiwawczą. Chyba wskazałam komendanta komisariatu policji w Białej Rawskiej jako osobę odpowiedzialną. Wtedy kobieta zapytała, czy może pogłaskać psa, wyraziłam zgodę, po czym kobieta odeszła. Nie przypominam sobie, aby sugerowała mi, bym sprawdziła jakiś dodatkowy obszar. Ja w dniach poszukiwań wykonywałam polecenia dowódcy akcji. Szczegóły prowadzonych przeze mnie działań, znajdują się w notatce służbowej z użycia psa służbowego – zeznaje przewodniczka.\nW tym momencie pani Justyna poczuła, że znowu coś tu nie gra. Rodzina sama (!) dotarła do monitoringu z kamer umieszczonych przy ul. Mickiewicza, na których widać, że przewodniczka z psem idzie w to miejsce. Dopiero po interwencji rodziny nagrania te zostały zabezpieczone. Z tej kamery idealnie było widać, jak po odnalezieniu ciało Kuby jest wynoszone na noszach. Jednak wcześniejsze nagrania już przepadły. Trudno nazwać taką ignorancję policji zwykłym błędem.\nOd miejsca ujawnienia zwłok, do głównej ulicy Mickiewicza jest dokładnie 56 metrów. Czy z takiej odległości, po 3 tygodniach, pies do wykrywania zwłok ludzkich nie wyczułby ciała leżącego na powierzchni ziemi?\nWszystko wskazuje na to, że ciała Jakuba podczas poszukiwań po prostu tam jeszcze nie było. Nie mogłoby tam leżeć przez 3 tygodnie niezauważone przez nikogo z poszukujących, ani nienaruszone przez żadną zwierzynę. Kluczyki oraz but mogły zostać podrzucone. Chwilę później mogło być zaplanowane podrzucenie ciała, jednak nie doszło do tego chociażby na skutek spłoszenia przez kogoś. Trzymając się jednak wersji, że Jakub sam tam doszedł i zamarzł, trzeba było tam wrócić i podrzucić ciało. Warto dodać, że – idąc od strony ulicy Mickiewicza – miejsce, gdzie leżał Kuba, to ostatni obszar w miarę suchy. Dalej już ciężko przejść, co dopiero przenosząc zwłoki. Być może sprawcom udało się dojść tylko do tego miejsca i tutaj go zostawiono? Ciało leżało około 50 metrów od uczęszczanej ulicy. Opuszczone spodnie Jakuba były zapewne efektem niesienia ciała za nogi.\nMiejmy nadzieję, że kontakt z Sebastianem nie miał na celu poinformowania go o tym fakcie. Myślę, że Ministerstwo Sprawiedliwości zajmie się tym wątkiem i sprawdzi cel i charakter tych kontaktów. Ciekawe jest bowiem to, że rozmowy prowadzone były z innego numeru Sebastiana, niż ten, który podał przy przesłuchaniu, i którego billingi sprawdzono na początku śledztwa. Do drugiego numeru telefonu mężczyzny dotarła rodzina, i to ona złożyła później wniosek o sprawdzenie billingów również z tego numeru. Po sprawdzeniu okazało się, że rozmowy telefoniczne między policjantem, a byłym chłopakiem Oli, odbywały się właśnie z tego numeru.\n– Prokuratura pytała mnie, skąd mam ten numer – mówi zdziwiona mama Jakuba, i dodaje – To chyba ja powinnam zapytać, dlaczego tego numeru nie sprawdzono?\nW tym miejscu warto przypomnieć, że Sebastian to chłopak, z którym Aleksandra spotykała się, zarówno przed związkiem z Jakubem, jak i niedługo po jego zaginięciu. Podczas zeznań dziewczyna tak opisywała te relacje: – Kiedy zaczęłam chodzić z Jakubem, to rozstałam się z Sebastianem. Jednak wydzwaniał, przychodził do mnie, mówił, żebym rozstała się z Jakubem. W nerwach mówił nawet, że może mu coś zrobić, ale u niego to było normalne. Z naszych informacji wynika, że Sebastian odgrażał się Kubie także na portalu społecznościowym. Według naszych informacji, miał ponoć zajmować się bardzo dochodowym interesem: – U niego zawsze można było kupić każdy towar – twierdzą młodzi mieszkańcy Białej Rawskiej – Wszyscy o tym wiedzą, ale ma układy i nic mu nie robią.\nNiedawno wyszły na jaw nowe fakty, podważające dotychczasową wersję śledczych. Jesteśmy w posiadaniu paragonu, wystawionego Aleksandrze przez taksówkarza. Był to kurs, który miał miejsce zaraz po zaginięciu Kuby. Paragon ten był dołączony do akt jako dowód w sprawie. Wygląda jednak na to, że widniał tam jedynie dla ozdoby. Według paragonu, czas przejazdu to od 00:45 do 00:51. Natomiast według billingów, Ola o 00:48 dzwoniła do tego samego taksówkarza. Wynika z tego, że jechała taksówką i jednocześnie rozmawiała z taksówkarzem przez telefon. Jest to mocno niedorzeczne, ale widocznie dla śledczych nie na tyle, aby dopatrzeć się w tym sprzeczności, budzącej wątpliwości co do zeznań dziewczyny i taksówkarza.\nKolejna kwestia, to ilość kilometrów. Nikogo z prowadzących sprawę nie zastanowiło, że według paragonu Aleksandra przejechała 2,4 km. Natomiast trasa, którą w zeznaniach opisywał taksówkarz, jest dłuższa. Pod koniec 2015 roku – po naszej interwencji i pytaniach do rzecznika prokuratury, jak to możliwe, że nie zostało to zweryfikowane – przeprowadzono eksperyment procesowy. Zapis eksperymentu oczywiście posiadamy i wyglądał on mniej więcej tak: Przejechano z taksówkarzem trasę, jaką podał jako pierwszą w zeznaniach. Kilometry się nie zgadzały. Przejechano kolejną trasę, którą według zeznań taksówkarza jechał on z Olą po kilkudziesięciu minutach – kilometry również się nie zgadzały. Dopiero za trzecim razem, gdy policjanci z taksówkarzem dojechali do pewnego punktu, ten stwierdził, że tutaj właśnie zawracali. Nietrudno jest bowiem, patrząc na licznik, wyznaczyć punkt, w którym należy zawrócić. Wystarczy do tego umiejętność dzielenia przez dwa, lub mnożenia przez dwa. Do wyboru. Tym sposobem wyszło w końcu 2,4 km, a taksówkarz po roku zmienił zeznania i stwierdził, że poprzednio musiał się pomylić. Jeździli bowiem z Aleksandrą kilkoma trasami, a ta, za którą jest rachunek (pierwsza z nich), to jednak nie ta trasa, którą podał podczas pierwszych zeznań. Rok temu, świeżo po tym kursie się pomylił. Teraz, po roku przypomniał sobie precyzyjnie tę właściwą trasę. Cuda ludzkiej pamięci.\nPoprzez portal społecznościowy zgłosił się do rodziny Kuby nowy świadek. Twierdził, że słyszał rozmowę, z której wynikało, że w śmierć chłopaka zamieszana jest osoba trzecia. Więcej na ten moment dla dobra sprawy nie możemy zdradzić. Świadek zdarzenia zadeklarował, że może to zeznać, jeżeli sprawa zostanie przeniesiona do innej prokuratury, bo teraz zwyczajnie się boi z uwagi na „układy, które tu panują”. Jest to zbyt cenna informacja. Zatem obawa, że zostanie ona potraktowana tak jak inne, istotne kwestie w tej sprawie, wydaje się być uzasadniona.\nJesteśmy przekonani, że nasz raport przekazany Zbigniewowi Ziobrze, sprawi, że odpowiednie instytucje sprawdzą, na ile te nieprawidłowości to nieudolność organów ścigania, a na ile ewentualnie celowe działania.\nW związku z rażącymi zaniedbaniami ze strony policji i prokuratury, rodzina szukała pomocy również w mediach. Dzięki nagłośnieniu sprawy, chcieli zwrócić uwagę wyższych instancji.\n– Nie zależy nam na samym rozgłosie i szumie medialnym. To nic przyjemnego, bo za każdym razem wracają wspomnienia, a ból przy tym jest nie do opisania. Chcemy tylko, żeby w końcu ktoś się temu wszystkiemu przyjrzał. Zwróciliśmy się też o pomoc do Stanisława Karczewskiego, Marszałka Senatu, który zadziałał natychmiast. Napisał i wysłał wnioski, gdzie potrzeba. Czekamy na dalszy rozwój spraw – mówi w rozmowie z nami Ewelina Szcześniak-Franaszek – ciocia Kuby. Nie ukrywa też, że w głębi serca bardzo liczy na to, że sprawa wreszcie się wyjaśni i rodzina pozna prawdę o tym, jak wyglądały ostatnie chwile życia Jakuba. Nie oczekują cudów, tylko rzetelnego śledztwa.\nFot. 2 Justyna Kazała, mama Kuby, niemal codziennie przegląda akta sprawy z nadzieją na jej wyjaśnienie Fot. Janusz Szostak\nMinął ponad rok. Sprawą zajmuje się już czwarty prokurator. Żaden nie ustalił niczego konkretnego: – Aby coś zostało sprawdzone, musimy pisać wnioski, i mam wrażenie, że tylko ten nasz upór nie pozwala jeszcze zamknąć tej sprawy. Prawie rok musieliśmy czekać na billingi kluczowego świadka. Niemal codziennie przeglądam i czytam akta sprawy z nadzieją, że poprzednim razem coś jednak przegapiłam. To dzięki temu udało nam się wychwycić niezgodności w zeznaniach Aleksandry i taksówkarza. Po roku prokuratura postanowiła przeprowadzić eksperyment procesowy! Po roku taksówkarz zmienia zeznania! – opowiada pani Ewelina i podsumowuje – Wśród śledczych istnieje powiedzenie, że klucz do zagadki kryje się w pierwszych stronach akt. Ale jest pewien haczyk, te akta trzeba czytać, zapoznać się z nimi, a tego niestety śledczy z Rawy Mazowieckiej już nie robią. Mam do nich ogromny żal. Policja powinna być instytucją, która budzi zaufanie. Nasze odczucia są zupełnie inne. Kuba już do nas nie wróci, a nam nic nie pomoże ukoić bólu po jego stracie. Jednak chcę wierzyć, że żyję w kraju, w którym rządzi sprawiedliwość a nie obłuda. Chcę mieć pewność, że zło zostanie ukarane, a dobro zawsze zwycięży.\nMy również wierzymy, że nasz raport przekazany do Ministerstwa Sprawiedliwości, nie pozostanie bez reakcji. W tym artykule pokazujemy jedynie główne wątpliwości związane z tą sprawą, jest ich jednak znacznie więcej. Wszystkie uwagi – wraz z dowodami w postaci zapisów rozmów, billingów, zeznań, zdjęć itp. – przekazaliśmy do Ministra Sprawiedliwości.\nDo tej sprawy będziemy jeszcze wracać tak często, jak będzie to konieczne. Aż do jej wyjaśnienia.


Pobudka !!! - Moda na zz-ty\nMam co do tego pewne wątpliwości. I chciałbym się nimi podzielić, zwłaszcza z tymi drużynowymi, którzy mają ambicję i są gotowi samodzielnie dobierać stosowane przez siebie środki oddziaływania. Takich drużynowych najbardziej cenię, bo tacy osiągają najlepsze efekty wychowawcze.\nNa początek ustalmy o czym mówimy. Mówimy o zespole któremu przewodzi drużynowy (czasem jeden z przybocznych), w skład którego wchodzą wszyscy zastępowi.\nFunkcje i zalety zz-tu\nZobaczmy jaki jest sens powoływania zastępu zastępowych w drużynie i jakie są tego zalety.\nDobry sposób uczenia zastępowych jak powinny wyglądać dobre zbiórki\nPomysł jest bardzo prosty. Jeśli mamy w drużynie niezbyt wyrobionych zastępowych, którzy mają problemy z prowadzeniem swoich zbiórek, można organizować zbiórki zz-tu w formie wzorcowych zbiórek zastępu z myślą o tym, że zastępowi powielą pomysł zbiórki w swoich zastępach. Drużynowy, który z założenia ma wystarczająco dobre przygotowanie metodyczne, jest w stanie przygotować pokazową zbiórkę zastępu tak, aby była zarazem atrakcyjna i celowa, tzn. dawała frajdę chłopakom i prowadziła do osiągnięcia pewnych, z góry założonych efektów. Nie chodzi oczywiście o planowanie efektów wychowawczych – jak bowiem wiadomo zastępowi nie są wychowawcami (przynajmniej świadomie). Chodzi o efekty tj. zdobycie przez harcerzy konkretnej wiedzy czy umiejętności z zakresu wymagań na stopnie, realizacja zadań prób na stopnie i sprawności, efektywne wykonanie zadania zastępu, itp.\nNajmniej doświadczony zastępowy, po prostu żywcem powieli na swojej zbiórce to co przeżył na zbiórce zz-tu. Bardziej łebscy i doświadczeni zastępowi, twórczo zmodyfikują pomysły drużynowego i dostosują je do potrzeb własnych chłopaków. Dostarczenie zastępowym dobrych wzorców prowadzenia zbiórek jest niezwykle cenne, bowiem bardzo często oni po prostu takich wzorców nie mają.\nDobry sposób inspirowania tego co ma się dziać na zbiórkach zastępów\nDoświadczony drużynowy, który zna psychikę przeciętnego chłopca i wynikające z tego konsekwencje metodyczne, wie, że zastęp harcerski, który odwzorowuje zjawisko spontanicznego łączenia się chłopaków w tzw. bandy rówieśnicze, powinien przejawiać takie formy aktywności jakie odpowiadają jego członkom. Aby ten postulat metodyczny spełnić, zakłada się, że zastępy mają pełną swobodę w programowaniu własnych zajęć.\nKtokolwiek próbowałby w to ingerować na zasadzie rozkazu albo polecenia typu „w tym tygodniu musisz poświęcić zbiórkę przybliżeniu chłopakom postaci Jana Pawła II” niezależnie od dobrych intencji, robiłby straszliwy błąd metodyczny, który gdyby był często powielany, po pewnym czasie skutkowałby złamaniem autorytetu i woli zastępowego, a następnie rozpadem zastępu.\nTak się składa, że przytłaczający wpływ na to jakim zajęciom oddaje się spontanicznie powstała banda podwórkowa ma jej wódz – a w harcerstwie – zastępowy. Jeśli jego propozycje odpowiadają chłopakom – banda żyje własnym bogatym życiem. Jeśli nie – następuje kryzys przywództwa i banda się po prostu rozpada. Dokładnie tak samo jest w zastępie. Niekiedy zastępowy może nie wiedzieć co chcieliby robić jego harcerze na zbiórkach i często w przypadku niedoświadczonych zastępowych tak właśnie bywa. Ale każdy, bez wyjątku, nawet najmłodszy zastępowy z góry wie czego jego chłopcy „nie kupią”. Podpowiada mu to intuicja. Większość zastępowych intensywnie poszukuje wymyślając coraz to nowe propozycje. Nigdy jednak sami z siebie nie przekraczają granicy sztuczności. Robią to tylko wtedy, gdy niedoświadczony drużynowy narzuci im swoją wolę i dostarczy słusznych w/g niego ale nieakceptowanych przez chłopców wzorców.\nNiebezpieczeństwo takie jest bardzo prawdopodobne z racji tego, że drużynowy jako świadomy wychowawca ma często inną optykę niż zastępowi, którzy tej świadomości nie mają. Zwłaszcza przejęty własnymi pomysłami, ale niezbyt doświadczony drużynowy ma tendencję do chodzenia na skróty i po prostu narzuca zastępowym co mają robić na zbiórkach zastępów. Skutki tego zawsze są opłakane, bo w ten sposób zastęp przestaje być bandą, a staje się sztucznym, formalnym tworem, w którym zastępowy realizuje odgórnie narzucony program. Nie po to chłopaki wstępują do harcerstwa by trafić do kolejnej szkółki, więc czym prędzej dają nogę.\nNie mniej, drużynowy jako świadomy instruktor powinien mieć wpływ na to jakiego typu aktywność przejawiają zastępy działające w drużynie. Powstaje zatem pytanie jak może na to wpływać by nie niszczyć naturalnego i spontanicznego charakteru grupy rówieśniczej jaką jest zastęp? Technik tych jest całkiem sporo, a każda warta oddzielnego omówienia. My jednak pozostańmy przy tym jak można do tego wykorzystać zastęp zastępowych.\nSposób pierwszy został już wcześniej zaprezentowany. Chodzi o organizowanie przez drużynowego wzorcowych zbiórek zastępów. Teraz okazuje się jednak, że nie jest to sposób idealny. Niesie ze sobą spore niebezpieczeństwo. Można je wprawdzie próbować ograniczać traktując owe wzorcowe zbiórki jako wyłącznie niezobowiązującą propozycję do ewentualnego wykorzystania. Ale... wtedy trzeba by mieć bardzo doświadczonych zastępowych, a takim wzorcowe zbiórki nie są raczej potrzebne.\nSposób drugi zakłada istnienie programu zamierzeń zastępu. W wielu drużynach wymaga się aby zastępowi takie trzy lub sześcio – miesięczne programy posiadali. Zgodnie z zasadami sztuki – program taki powinien powstać w zastępie bez ingerencji czynników odgórnych czyli drużynowego. Założenie jest zrozumiałe. Chłopcy nigdy sami z siebie nie zaplanują czegoś co byłoby dla nich nieatrakcyjne. Drużynowy nie powinien więc w to ingerować. Wchodzenie z butami w zamierzenia zastępu zazwyczaj prowadzi do opisanego wyżej efektu. Ale drużynowy może dyskretnie zainspirować zastępowego. Potrzeba taka istnieje bowiem atrakcyjność zajęć zastępu jest konieczna ale nie wystarczająca do pełnego sukcesu. Zajęcia te musza być jeszcze celowe.\nCzęsto wiedzę na temat tego jak się formuje takie plany, zastępowi wynoszą z odbytego wcześniej kursu. W 9 przypadkach na 10 to nie wystarcza, bowiem chłopcy zazwyczaj rzadko kiedy potrafią połączyć teorię z praktyką. Zastępowym warto więc przypomnieć i pokazać w praktyce jak się takie plany zamierzeń zastępu tworzy. Dobrą do tego okazją jest wspólne opracowanie planu zamierzeń zastępu zastępowych. Jest to więc próba inspiracji, jak to się dziś chętnie mówi, na MEGA poziomie, bowiem odpowiednio zainspirowany zastępowy wykorzysta to co istotne już na etapie zastanawiania się ze swoimi harcerzami co będą w najbliższych miesiącach robić. Jeśli na tym etapie potrafi on, tak jak pokazał mu to drużynowy, zainspirować swoich chłopaków i jego propozycje zostaną przez nich „kupione” będą je później traktować jak swoje własne. Realizacja własnego planu zamierzeń to zupełnie co innego niż wykonywanie poleceń płynących z góry.\nTrzeba sobie jednak uczciwie powiedzieć – rzadko który zastępowy, jest na tyle wyrobiony aby wraz zastępem stworzyć dobry plan zamierzeń. W bardzo wielu przypadkach plany takie to fikcja. Drużynowi zwykle rezygnują z tego narzędzia uznając je za mało skuteczne.\nTrzecim sposobem inspirowania pracy zastępów, który mógłbym z czystym sumieniem polecić jako najbardziej skuteczny jest tworzenie sytuacji, które w sposób naturalny będą zachęcać zastępowych do podjęcia oczekiwanych przez drużynowego działań. Jak wiadomo, skauting jest grą co tłumaczy się na język metodyki w ten sposób, że rywalizacja i współzawodnictwo jest najskuteczniejszym sposobem motywowania harcerzy do działania – także zastępowych.\nJeżeli drużynowemu przykładowo zależy na tym aby zastępowi na zbiórkach zastępów przygotowywali swoich harcerzy do zdobywania stopni, przekazywali im wiedzę i umiejętności z zakresu technik harcerskich oraz organizowali ćwiczenia i gry które te umiejętności utrwalają, może po prostu zaplanować cykl comiesięcznych zbiórek drużyny polegających na rozgrywanych pomiędzy zastępami zawodach wymagających wykorzystania pożądanych umiejętności. Taki permanentnie trwający turniej zastępów z charakterystyczną dla wszelkich turniejowych zawodów dynamicznie zmieniającą się punktacją będzie tworzył wystarczająco silne bodźce motywacyjne. Zastępy chcąc dobrze wypaść w kolejnych zawodach uczynią wszystko aby jak najlepiej się do nich przygotować. Zastępowy będzie więc się starał aby wszyscy jego chłopcy jak najlepiej opanowali potrzebne do zawodów umiejętności. Wiadomo bowiem nie od dziś, że w tego typu zawodach zespołowych ogromną rolę odgrywa lider i ... najsłabsze ogniwo zespołu. Ten typ motywacji sprawi, że nie tylko zastępowy będzie się starał ale także wszyscy chłopcy bez wyjątku. W ten sposób zupełnie niepostrzeżenie opanują wszelkie niezbędne do zdobycia stopnia umiejętności.\nTen rodzaj inspirowania celowej pracy zastępów, może się spokojnie obyć bez zastępu zastępowych. Ale jeżeli zz-t istnieje można go wykorzystać do wzmocnienia zamierzonego efektu. Jak? Ot choćby w ten sposób, że wszystkie zbiórki drużyny, w tym wszystkie organizowane zawody i konkurencje będą przygotowywane i przeprowadzane przez zastęp zastępowych. Rozwiązanie takie ma kilka zalet:\nZastępowi wspólnie przygotowując konkretne zawody, które zostaną przeprowadzone na zbiórce drużyny, znają z wyprzedzeniem ich formę. Mogą więc pod tym kątem przygotowywać do nich swoich harcerzy. Będą wiedzieli czego konkretnie muszą ich nauczyć i w jaki sposób ćwiczyć te umiejętności.\nZastępowi wykonując wspólne zadanie zz-tu współdziałają ze sobą. Wynoszą więc bardzo przydatne umiejętności współdziałania i kształtują w sobie niezwykle cenne postawy cechujące się odpowiedzialnością.\nJednocześnie relacje jakie się między nimi tworzą w wyniku podjętego współdziałania niwelują negatywne skutki wywołane przez mechanizm rywalizacji. Przeciwdziała to zjawisku antagonizowania się zastępów, co jest charakterystycznym niebezpieczeństwem związanym z przesadnie stosowanym współzawodnictwem.\nZastępowi będąc współorganizatorami zawodów, sami nie biorą w nich udziału. Rywalizują więc zastępy pod wodzą podzastępowych lub doraźnie wyznaczonych liderów. Sprzyja to wyrastaniu kandydatów na zastępowych, zmusza zastępy do polegania na umiejętnościach wszystkich jego członków, a nie tylko zastępowego, który z założenia ma te umiejętności opanowane w doskonałym stopniu. Ale uwaga! Jest też efekt niepożądany – alienacji zastępowego. Będzie to jeszcze później szerzej omawiane.\nDobry sposób by starsi od swoich harcerzy zastępowi mogli przeżywać harcerstwo na miarę swoich, nieco większych oczekiwań\nZwykle zastępowymi zostają harcerze nieco starsi od reszty członków zastępu. Nie jest to bynajmniej żelazna reguła systemu zastępowego. Po prostu tak jest najprościej i najwygodniej. Regułą jest to aby zastępowy objął przywództwo nad grupą w sposób jak najbardziej naturalny. Żaden zastępowy nie stanie się naturalnym wodzem bandy chłopaków tylko dlatego, że uzyskał takie mianowanie w rozkazie drużynowego. Musi im czymś zaimponować, porwać za sobą i tą drogą stanąć na ich czele. Przeważnie bardzo prosto jest zaimponować chłopakom w wieku harcerskim. Decydują o tym warunki fizyczne, siła, sprawność kandydata na przyszłego wodza. Nie intelekt, nie walory moralne ale właśnie cechy fizyczne. Ktoś powie, że to mało obiecujące. Owszem, ale tak właśnie jest w „przyrodzie”, a jedną z 5-ciu kardynalnych zasad metodyki jest zachowanie naturalnego charakteru oddziaływania. W wieku 11-14 lat przewaga wieku jest w przytłaczającej większości przypadków gwarantem przewag fizycznych i dlatego starszym chłopcom łatwiej jest uzyskać przywództwo w bandzie niż równolatkom.\nW warunkach naturalnych różnica wieku nie może być jednak zbyt duża. O wiele starszy chłopiec zacząłby traktować członków swojej grupy jak dzieciuchów. Kręciłyby go zupełnie inne, bardziej dorosłe formy aktywności niż ich. W konsekwencji pojawiłaby się tendencja do alienacji wodza od własnej bandy. On traciłby stopniowo zainteresowanie dla zajęć atrakcyjnych dla reszty i proponowałby to co jego samego kręci. Dla reszty chłopaków byłyby to propozycje znacznie na wyrost.\nAle w harcerstwie wygodnie jest gdy funkcje zastępowych obejmują nieco starsi chłopcy. Starsi harcerze mają większe doświadczenie harcerskie, większe umiejętności, wyższy stopień i jest czas aby ich fachowo przygotować do pełnionej funkcji. Tu uwaga natury ogólnej – łatwiej – prawie nigdy nie oznacza lepiej! Wnioski...?\nPozostaje zatem do rozwiązania nieunikniony problem pojawiających się wraz z wiekiem nieco odmiennych zainteresowań i preferencji zastępowych w stosunku do zainteresowań i preferencji reszty chłopaków z zastępu. Gdyby pozostawić sprawy własnemu tokowi, zapewne większość zastępowych próbowałaby narzucić swoim zastępom ten typ aktywności który najbardziej odpowiada im samym. Skończyłoby się to nieuniknionym rozpadem zastępu z powodu opisanego wyżej rozdźwięku oczekiwań. Chyba, że stworzymy zastępowym inne harcerskie okazje do realizacji własnych zainteresowań i aspiracji. Świetnym miejscem do zaspokojenia tych potrzeb jest zastęp zastępowych.\nMając w zz-cie chłopców nieco starszych (w wieku 13-15 lat) możemy próbować prowadzić go wykorzystując niektóre elementy metodyki i programu wędrowniczego.\nStawiać bardziej na wyczyn niż na grę.\nStwarzać więcej okazji do współdziałania niż współzawodniczenia.\nStwarzać okazję do świadomego podejmowania realnej służby społecznej.\nNie poszerzać ale pogłębiać ich zainteresowania próbując form pracy specjalizacyjnej.\nPrzygotowywać ich do prób na wyższe stopnie; ćwika, HO i HR.\nMożna też z nimi próbować dyskusji na tematy ideowe i dzięki temu zwiększać stopień ich świadomości.\nProwadzić intensywne i różnorodne w formach życie towarzyskie z udziałem dziewcząt, co w wieku 11-13 lat byłoby bezcelowe, szkodliwe i przez samych chłopców nieakceptowane.\nW ten sposób zastęp zastępowych daje ujście dla nieco innych oczekiwań i potrzeb starszych chłopców, a jednocześnie pozwala drużynowemu prowadzić o wiele bardziej intensywną i efektywną pracę z funkcyjnymi.\nDobra sposobność oddziaływania wychowawczego na zastępowych\nOrganizując życie zastępu zastępowych drużynowy ma wiele okazji do oddziaływania wychowawczego na swoich funkcyjnych. Mając ich często przy sobie, uczestnicząc we wspólnych zamierzeniach może lepiej się z nimi zżyć a przez to lepiej oddziaływać własnym przykładem. Może lepiej ich poznać i bardziej efektywnie stosować narzędzia metodyczne. Jest też cała masa okazji do aranżowania najprzeróżniejszych sytuacji wychowawczych.\nJak wszystko na tym niedoskonałym świecie, to co ma dobre strony ma też i złe. Ma je również zastęp zastępowych.\nUtrata waloru spontaniczności w prowadzeniu zastępów przez zastępowych zbyt intensywnie ukierunkowywanych przez drużynowego\nWspominałem już o tym niebezpieczeństwie wcześniej. Ręczne sterowanie przez drużynowego pracą zastępów poprzez serwowanie zastępowym wzorcowych zbiórek do powielenia może przynosić również efekty negatywne. I choć podejrzenie, że propozycje formułowane przez drużynowego mogą okazać się nietrafione, wygląda na pierwszy rzut oka nieco dziwnie, to jednak takie niebezpieczeństwo realnie istnieje. Drużynowy, który albo jest już na progu dorosłości, albo dawno ten próg przekroczył, jest już jedną lub dwiema nogami w świecie ludzi dorosłych. A ten jak wiadomo rządzi się zupełnie innymi prawami niż świat chłopięcy. Co innego zaczyna być ważne i atrakcyjne.\nTen rozdźwięk pomiędzy światem chłopięcym a światem ludzi dorosłych świetnie opisywał sam Robert Baden-Powell charakteryzując niedogodności jakie powstają przy stosowaniu metody harcerskiej przez ludzi dorosłych. Jest na to antidotum w postaci zalecenia by „łowiąc ryby zakładać na haczyk przynętę, którą lubią one a nie rybak”. Tylko, że któż może wiedzieć lepiej, na co ryby aktualnie mają ochotę niż one same. Trzymając się tej przenośni zauważmy, że zastępowy również jest rybą. I na tym właśnie polega genialność systemu zastępowego.\nDruga kardynalna zasada metody mówi, że oddziaływanie harcerskie, aby mogło być skuteczne musi dokonywać się od wewnątrz, a więc przy udziale woli jednostki. Aby to było możliwe konieczne jest zachowanie wymogu pełnej dobrowolności udziału w ruchu harcerskim. A z kolei, aby chłopcy chcieli dobrowolnie należeć do harcerstwa i poddawać się jego wpływom, życie harcerskie musi być ATRAKCYJNE!\nZastępowy, który sam jest chłopcem nieco tylko starszym od swoich harcerzy, zwykle, intuicyjnie wie lepiej od drużynowego co jest najbardziej atrakcyjne. Zwykle też, wiedząc co, jednocześnie nie potrafi przekuć tego na porywającą formę zbiórki. Kształcenie zastępowych i pomoc drużynowego powinna zatem dotyczyć warsztatu czyli umiejętności organizowania atrakcyjnych zbiórek. Problem polega jednak na tym, że bardzo trudno jest oddzielić formę od treści pokazowej zbiórki. A drużynowy, jako wykształcony, dojrzały i świadomy wychowawca ma tendencję do tego by kłaść nacisk na treść. Dlaczego? Bo nauczono go, zresztą zupełnie słusznie, że atrakcyjność jest tylko warunkiem koniecznym udanego procesu wychowawczego. Drugim warunkiem, obok atrakcyjnej formy jest celowa treść czyli treść, która sprzyja osiąganiu zamierzonych efektów wychowawczych. Rzadko, który instruktor potrafi zachować idealną równowagę pomiędzy tymi dwoma postulatami. Zwykle instruktorzy koncentrują się na doborze celowych treści, mniejszą wagę przykładając do atrakcyjności form. No i problem bierze się stąd, że chłopcy mają zupełnie inne oczekiwania.\nZastępowy realizując na zbiórce zastępu pomysły drużynowego, bardzo często bywa po prostu sztuczny i śmieszny. Chłopcy natychmiast to wyczują. Wtedy cały czar bandy pryska. Okazuje się, że ich zastęp nie jest tym czym chcieli by był. Zastępowy nie jest ich wodzem tylko jakimś urzędnikiem drużynowego, nauczycielem, który przychodzi by poprowadzić z nimi bardzo mądre zajęcia, realizujące jakiś program nauczania albo wychowania. Jednym słowem „szkółka”. A pokażcie mi chłopca, który lubi chodzić do szkoły i lubi jak się go wychowuje! Nie po to w sposób spontaniczny tworzą się bandy podwórkowe, których zastęp harcerski ma być odzwierciedleniem. Genialność sytemu zastępowego polega właśnie na tym, że to chłopcy sami organizują sobie większą część życia harcerskiego – tak jak sami chcą. Utożsamiając się z własną bandą, utożsamiają się jednocześnie z ruchem harcerskim i otwierają się na jego oddziaływanie.\nCzy to znaczy, że należy porzucić pomysł organizowania wzorcowych zbiórek zz-tu? Ależ skąd. To jedna z istotnych funkcji i zalet tego rozwiązania. Chcę tylko zwrócić uwagę na towarzyszące temu niebezpieczeństwo. Przesada bywa szkodliwa – nie tylko zresztą w tym przypadku.\nZastępowi tracą zainteresowanie prowadzeniem własnych zastępów!!!\nO ile opisana wyżej niedogodność może zostać w jakiś sposób ograniczona dzięki szczególnym umiejętnościom i wyczuciu drużynowego, albo nawet całkowicie wyeliminowana przez rezygnację z organizowania zbiórek wzorcowych, o tyle niebezpieczeństwo, na które chcę teraz zwrócić uwagę jest immanentnie związane z ideą zastępu zastępowych i nie da się go wyeliminować. Jest to wada tego pomysłu, która mimo wielu wymienionych wcześniej zalet karze bardzo poważnie zastanowić się czy w ogóle jest to dobre rozwiązanie.\nPoziom dojrzałości społecznej 11-15 latka sprawia, że nie jest on w stanie należeć jednocześnie do dwóch band rówieśniczych. Można uzasadnić to na gruncie psychologii. Ale zostawmy to. Nie ma na to miejsca. Zadowólmy się uważną obserwacją. Łatwo zauważyć, że w „przyrodzie” takie zjawisko po prostu nie występuje.\nTworząc aktywnie działający, zżyty zastęp zastępowych, staramy się o to aby chłopcy silnie się z nim utożsamili. Wychodzimy przy tym ze słusznego założenia, że tylko grupa z którą chłopiec się utożsamia może na niego oddziaływać. Jaki byłby sens istnienia zz-tu, który nie działałby tak jak chcielibyśmy by działały zastępy? Tym samym stawiamy naszych zastępowych w niezwykle trudnej psychologicznie i całkowicie sztucznej sytuacji. Ich psychika nie pozwala na równoprawne traktowanie dwóch różnych nieformalnych grup rówieśniczych do których muszą teraz należeć: swojego zastępu i zz-tu. Muszą więc dokonać wewnętrznego wyboru. Wybiorą oczywiście tę grupę, która jest dla nich osobiście bardziej atrakcyjna. Ich własny zastęp musi przegrać w tej konkurencji. Jak miałby konkurować z porywającymi propozycjami drużynowego precyzyjnie ukierunkowanymi na zaspokojenie potrzeb zastępowego? Jak mógłby konkurować z towarzystwem rówieśników oddających się właściwej sobie aktywności? Jak mógłby konkurować z możliwością częstego bezpośredniego kontaktu z drużynowym, który jest wodzem, mistrzem i najwyższym autorytetem?\nW rezultacie zastępowy bardziej identyfikuje się z zz-tem niż z własnym zastępem i tym samym coraz bardziej odsuwa się od niego. To już nie jest jego życie, bo to pulsuje w zz-cie. Nadal jednak pozostaje zastępowym i usiłuje prowadzić zastęp. Ale już bez tej frajdy co poprzednio. Robi to tylko dlatego, że gdyby przestał być zastępowym, straciłby jednocześnie prawo uczestniczenia w życiu zz-tu. Na zbiórki swojego zastępu, nawet jeśli rzetelnie przykłada się do ich przygotowania, przychodzi niejako z zewnątrz – jak nauczyciel do klasy. Zaczyna traktować prowadzeniu zastępu nie jak porywającą przygodę ale w najlepszym razie jak służbę, a najczęściej jak dopust Boży. Po prostu odwala swoją robotę by otrzymać nagrodę w postaci możliwości udziału w zz-cie. Chłopcy to wyczuwają i cały czar zastępu pryska. Zastęp staje się sztucznym, formalnym tworem z wyobcowanym zastępowym.\nW drużynie wali się system zastępowy w naturalnej postaci. Zastęp jest już tylko jednostką organizacyjną drużyny, a nie naturalną bandą rówieśników z naturalnym wodzem i własnym spontanicznym życiem. Chłopaków to nie kręci. Po jakimś czasie wahań, zdegustowani odchodzą z harcerstwa. W rezultacie drużynowy pozostaje na placu boju wyłącznie z resztkami po swoim zz-cie.\nOpisany tu scenariusz obserwowałem na własne oczy dziesiątki razy. Nie zawsze doprowadził do katastrofy, bo w kilku przypadkach, mądrzy drużynowi potrafili dostrzec negatywne zjawiska i im zaradzić. Ale w większości przypadków, kończyło się to w opisany sposób. Wystarczy wziąć do ręki wynik spisu Organizacji Harcerzy. Większość drużyn oscyluje wokół stanu 8-10 harcerzy. Jak się to połączy z lansowaną przez GKHy od 8 lat modą na zz-ty (Program Rozwój, III Narodowy Zlot Harcerzy, programy kształceniowe), wnioski nasuwają się same. Przy czym nie twierdzę, że jest to jedyna przyczyna mizerii harcerstwa męskiego w ZHR. Przyczyn tych jest więcej ale ta bez wątpienia jest jedną z bardziej istotnych.\nZZ-t w istocie nie jest zastępem\nTeraz jeszcze o jednej, z pozoru, mniej istotnej sprawie, o której jednak dla porządku warto wspomnieć.\nZastęp zastępowych nie powinien być nazywany zastępem. Z bardzo prostego powodu. Zespół taki nie posiada dwóch ważnych cech jakie powinny charakteryzować naturalną, nieformalną grupę rówieśniczą w jakie spontanicznie łączą się chłopcy w wieku harcerskim.\nNie powstaje spontanicznie. Chłopcy nie dobierają się w grupę według własnych preferencji lecz na podstawie formalnego klucza doboru.\nNa czele zz-tu nie stoi rówieśnik (nie koniecznie równolatek ale osoba znajdująca się na podobnym poziomie dojrzałości psychicznej) lecz drużynowy, a więc osoba dorosła, w dodatku będąca świadomym wychowawcą.\nKtoś powie, że się czepiam szczegółów. Może i tak ale wbrew pozorom te szczegóły są ważne. W dzisiejszej świadomości instruktorów pojęcie zastępu rozmyło swe pierwotne znaczenie do tego stopnia, że w oficjalnych dokumentach OHy preferowane są zastępy pionowe, które ze zjawiskiem nieformalnej grupy rówieśniczej nie mają zupełnie nic wspólnego, a niektórzy utytułowani harcmistrzowie twierdzą, że cała organizacja od góry do dołu działa systemem zastępowym, bo to skuteczny system zarządzania. Tak też w różnych miejscach Polski szkoleni są kandydaci na drużynowych. Jak tu się dziwić, że coraz mniej jest instruktorów którzy rozumieją na czym polega system zastępowy i potrafią go stosować.\nWróćmy do nazywania rzeczy po imieniu bo inaczej nigdy nie zbudujemy wieży Babel!\nWnioski wyciągnij sam. Nie twierdzę, że technika sterowania systemem zastępowym poprzez zz-t jest szkodliwa. Starałem się pokazać zalety i wady tego rozwiązania. Ty jesteś drużynowym. Ty decydujesz jakie narzędzia metodyczne będziesz wykorzystywał w swojej pracy. Może znajdziesz jakiś skuteczny sposób wyeliminowania wad, przed którymi przestrzegam. Może wprowadzisz dodatkowe mechanizmy, które wzmocnią zalety tej techniki. Próbuj, ale próbuj świadomie i z głową. Jeśli już masz własne skuteczne rozwiązania, podziel się z nami.\nI pamiętaj, nie jesteś skazany na zz-t!\nMetoda harcerska zna także inne techniki sterowania systemem zastępowym. O jednej z nich w kolejnej Pobudce.\n1 Dodane przez JP, w dniu - 20-09-2008 17:27\nBardzo trafne uwagi. W czasie Bitwy pod Trafalgarem Nelson kazał wywiesić kod flagowy układający się w Anglia oczekuje wykonania zadań\n. Te słowy miały wyłącznie pozornie patriotyczny wymiar bowiem w rzeczywistości chodziło Admirał oczekuje wykonania zadań\n(w kodzie flagowym nie było słowa\nadmirał). Chodziło o to, że brytyjska marynarka wojenna funkcjonowała według całkowicie innego systemu niż francuska  kapitan brytyjskiego okrętu miał nieporównywalnie większą władzę i samodzielność niż jego francuski odpowiednik. W efekcie francuscy dowódcy musieli cały czas oglądać się na okręt flagowy i za wszelką cenę, nawet ograniczenia szybkości działania i ograniczenia możliwości manewrowania, utrzymywać łączność. W tym czasie Brytyjczycy bez konieczności pozostawania w stałym kontakcie i upewniania się o słuszności swoich działań, rozgrywali od dawna zaplanowaną taktykę. Efekt wszyscy znamy&\nDziesięć lat temu miałem dokładnie te same spostrzeżenia co opisane w artykule. Niestety ZZ infantylizuje zastępowych i tworzy z nich "bandę" konkurencyjną wobec reszty drużyny. Osobiście stawiałem na silne zastępy, delegowanie zadań i nie ingerowanie w ich realizację (nawet jeżeli coś miało wyjść fatalnie). W efekcie 14-15 letni zastępowy potrafił podjąć się poważniejszych zadań i skuteczniej je zrealizować niż spora część instruktorów. Ciekawostką może być, że dzięki sprawnym (odpowiedzialnym) zastępowym i zgranym zastępom (z jasno określoną wewnętrzną strukturą) drużyna mogła przetrwać bez strat okres przygotowań do matury kilku kolejnych drużynowych. Mam wrażenie, że moda na ZZ rozpowszechniła się wśród słabych drużynowych i w pewnym momencie zaczęła przybierać postać harcerstwa klubowo-towarzyskiego, stanowiąc z jednej strony substytut drużyny, z drugiej zaś wytłumaczenie porażek w jej prowadzeniu. Ciekawe ale z czasem zaczęła się pojawiać niebezpieczna moda na ZZ stworzony z drużynowych hufcach, która zaczęła prowadzić do odciągania drużynowych z drużyn. Zbyt czaso- i pracochłonny ZZ, złożony zarówno z drużynowych, jak i zastępowych niestety zabija odpowiedzialność za grupę, współzawodnictwo a wreszcie przywództwo. Mam zresztą poczucie, że zmorą polskiego harcerstwa jest strach przed powierzaniem poważnych i trudnych zadań młodym chłopakom (14-15 lat) i towarzysząca temu nieufność wobec nich. Myślę, że śmiało można to nazwać harcerskim centralizmem, zresztą w jakiś sposób podobnym do niechęci wobec samorządów i idei samorządności.\nMoże na koniec warto dodać, że zastosowanie taktyki samodzielnych patroli i przyznawania oficerom polowym bardzo dużych uprawnień, w miejsce ruchów dużych, ociężałych jednostek, pozwoliła Brytyjczykom zapanować na południu Iraku.\nPrzepraszam zmiany w taktyce w zachodnich armiach zostały przeniesione z realiów rynkowych (tak przynajmniej pisał o tym amerykański Forbes\n2 Q przestrodze\nDodane przez Kohub, w dniu - 21-09-2008 06:40\n...drużynowym, warto by przypomnieć, że Nelson jako dowódca tracił kolejno: rękę, oko, a pod Trafalgarem - życie. Wybór należy do Was - HMS "Victory" stoi przy kei w Londynie...\n3 Fajnie ale co dalej!\nDodane przez jasiu, w dniu - 21-09-2008 11:48\nNiestety - nie wszyscy drużynowi to świadomi wychowawcy. Często nie mają oni dość wewnętrznego zaparcia żeby zmieniać utrwalone schematy działania drużyn. Skutki tego zaniedbania zostały opisane powyżej. Co z tym zrobić?\nMoim zdaniem - promować pozytywne przykłady. Może czas już na "Podręcznik drużynowego ZHR"?\nWiem że może to przynieść również negatywne skutki (drużynowi odwalający masówkę z książki, zero indywidualnego wkładu w drużynę), ale nie jestem pewien że taka sytuacja nastąpi.\n4 Dodane przez Krzysztof Sikorski, w dniu - 21-09-2008 15:46\n"Ciekawe ale z czasem zaczęła się pojawiać niebezpieczna moda na ZZ stworzony z drużynowych hufcach, która zaczęła prowadzić do odciągania drużynowych z drużyn."\nDrogi druhu. Gdy rozpoczynałem służbę instruktorską miałem świetnego hufcowego. Wraz z innymi drużynowymi raz na kwartał chętnie uczestniczyliśmy w różnych wyrypach jakie nam hufcowy oferował, pokuszę się że stworzyliśmy prawdziwy zastęp spełniający kryteria naturalności, samorzutności itp. Prawda, tego dnia kiedy mieliśmy wyjazd w góry mogłem zrobić zbiórkę drużyny. Podobnie mogłem spotkać się z zastępowym i omówić jego problemy w dniu kiedy umówiłem się na pierwszą randkę z moją dziewczyną. Wniosek-hufcowe "ZZty" i dziewczyny odciągają drużynowych od służby drużynowego! Zlikwidować! Sorry druhu, ale jeśli ZHR nie oferuje nic fajnego drużynowemu, to drużynowy pewnego dnia powie "odwalcie się" także swoim harcerzom. Ja prawdziwą satysfakcję z prowadzenia drużyny zacząłem czerpać po około roku, gdy otrzaskałem się już ze wszystkimi trudnościami. Gdyby nie ten wstrętny hufiec który odciągał mnie od drużyny, to rzuciłbym to wszystko w cholerę po pierwszy obozie.\nDodane przez jasiu, w dniu - 21-09-2008 18:25\nJestem prawie pewien że Szwejk mówiąc o ZZecie z drużynowych nie mówi o zbiórkach instruktorów hufca raz na kwartał.\nJestem też prawie pewien że Sikor zauważył naturalność relacji w tym zastępiei z tego wyniósł też jego samorzutność. Ale to nie był zastęp samorzutny. Znaleźli się w nim ludzie z tego samego hufca, przygnani nie kumpelstwem, ale regulaminem hufca. A co się z nim później działo... magia osoby\nWiem bo też byłem w tym zastępie. Nie warto czepiać się zdań, kiedy materia ważna. Nie przeginaj z ZZetem.\n6 Dodane przez Rafał, w dniu - 22-09-2008 14:24\nSzwejku. Bardzo Cię lubię i cenię za to co robisz i piszesz. Dziwi mnie jednak fakt (jako byłego drużynowego i instruktora), że po 20 latach od czasu, kiedy prowadziłem drużynę, w metodyce harcerskiej nie ma "pewników" tzn sprawdzonych sposobów. Rób tak, a będziesz zadowolony, nie rób tak, bo poniesiesz klęskę. Nie wyobrażam sobie, aby Bi-Pi napisał "Scouting dla chłopców" nie będąc pewnym atrakcyjności i że to zadziała.\nDodane przez Marek Gajdziński SZWEJK, w dniu - 22-09-2008 17:22\nNie ma pewników, bo być nie może. Skuteczność procesu wychowawczego zależy od wielu różnych czynników.\n-\twiedzy, umiejętności  ogólnie możliwości instruktora\n-\tosobowości harcerzy\n-\tśrodowiskowego otoczenia\n-\totoczenia harcerskiego\n-\tcharakteru szkoły do jakiej chodzą\n-\ttalentu miejscowego proboszcza\n-\titd, itd.\nTzw. sprawdzony sposób może być w jednej sytuacji zbawienny a w innej zgubny. Gdyby proces wychowania dał się ująć w ramy określonych procedur można byłoby napisać regulamin/instrukcję wychowania harcerza.\nPodobno czescy skauci rozpoczęli właśnie interesujący eksperyment. Wszystkie drużyny będą działać identycznie; realizować ten sam program tymi samymi sposobami. W praktyce jakiś uczony skautmistrz z Prahi będzie pisał konspekty kolejnych zbiórek i wysyłał je drużynowym. Niebezpieczeństwo jest takie, że pomysły skautmistrza z Prahi mogą się mieć jak pięść do nosa dla drużyny w Ołomuńca. A jeszcze jak się okaże że jest to człowiek/zespół ludzi o podobnym wyczuciu jak instruktorzy, którzy od 4 kadencji sterują nawą naszej Organizacji Harcerzy, to za dwa lata, prężnie dziś działający skauting czeski może się obudzić z ręką w nocniku czyli z 8 osobowymi (średnio) resztkami drużyn. Niebezpieczeństwo takie zawsze istnieje. Módlmy się za skautów czeskich żeby im się podobny skautmistrz w tej szczególnej sytuacji nie trafił.\nDlatego ja doradzając drużynowym mówię zawsze. Możesz zrobić tak albo tak. Ty wybierasz. Jak zrobisz tak, to prawdopodobnie będziesz miał taką sytuację, a jak tak to tak. Oczywiście w granicach tego co nazywam kanonem metodyki harcerskiej. Np. tzw. zastępy pionowe\nlansowane usilnie przez GKHy pod wpływem jednego uczonego harcmistrza z Warszawy w tym kanonie się nie mieszczą i nikomu nie doradzam ich stosowania. To herezja. Pisałem już wielokrotnie dlaczego. Nie doradzam ale i nie zabraniam. Mówię do czego to doprowadzi, a ty rób jak chcesz. W ogóle stawiam na drużynowych myślących, czyli świadomych wychowawców, którzy mając do wyboru różne środki oddziaływania, świadomie wybierają te które w ich konkretnej sytuacji będą najwłaściwsze. Nie ma uniwersalnego przepisu na sukces. Są tylko ogólne ramy (kanon metodyki) i ten opisuję pozostawiając drużynowym swobodę poruszania się po jego wnętrzu.


Barbara Kurdej-Szatan opowiedziała szczerze o swojej chorobie. Gwiazda apeluje: „uważajcie na siebie” - Wiesz\nBarbara Kurdej-Szatan zdecydowała się opowiedzieć o chorobie, z którą zmaga się już od 6 lat. Gwiazda przekonała się na własnej skórze, jak łatwo jest zachorować i jak katastrofalne mogą być konsekwencje choroby.\nBarbara Kurdej-Szatan otwarcie mówi o swoich problemach ze zdrowiem. Jest to szczególnie istotne teraz, w dobie epidemii koronawirusa, w trakcie której wielu z nas bagatelizuje inne choroby. Gwiazda przypomina swoim wielbicielom i nie tylko, że lepiej jest zapobiegać niż leczyć.\nBarbara Kurdej-Szatan otwarcie o swojej chorobie\nJak podaje portal „Lelum”, od 20 kwietnia swobodnie możemy spacerować po lasach i parkach w związku ze zniesieniem części wprowadzonych w związku z koronawirusem obostrzeń. Pamiętać jednak należy, że taki spacer może okazać się niebezpieczny dla naszego zdrowia. Dlaczego?\nWiosną, kiedy temperatury wzrastają kilka stopni powyżej zera, uaktywniają się kleszcze. Ich jedno ugryzienie może mieć poważne konsekwencje dla naszego zdrowia. Przekonała się o tym Basia Kurdej-Szatan, która zachorowała na przenoszoną przez kleszcze boreliozę.\nBorelioza jest ciężką chorobą, która wywołuje szereg dolegliwości i wymaga ciągłego leczenia. „Antybiotykami leczyłam się przez pięć tygodni. Brałam po pięć dziennie. Dwa miesiące po zakończeniu terapii moje wyniki się nie zmieniły w ogóle” – przyznała aktorka.\nBasia Kurdej-Szatan przyznała również, że wspomaga się w leczeniu ziołami oraz odpowiednią dietą. Niezastąpione okazuje się również dostarczanie organizmowi właściwej ilości witamin.\nTrudy walki z chorobą natchnęły Basię do bardzo ważnego apelu. „Uważajcie na siebie, zawsze po spacerze sprawdźcie ciuchy i ciało od stóp do głów!” – powiedziała gwiazda.\nZachowujecie ostrożność w czasie spacerów w terenach zielonych?\nTo też może cię zainteresować: Michał Wiśniewski i jego poważne problemy. Syn znalazł go na podłodze. Sytuacja była bardzo trudna\nZobacz, o czym jeszcze pisaliśmy w ostatnich dniach: Jedno z województw w Polsce zmaga się z inwazją kleszczy. Jest ich więcej i są bardziej niebezpieczne niż rok temu


strona główna > matka i dziecko > pielęgnacja > Alphanova Bebe\nAlphanova Bebe, 500 ml.\nAlphanova Bebe to hipoalergiczna woda micelarna do oczyszczania ciała bez spłukiwania dla dzieci i niemowląt.\n* składniki pochodzenia naturalnego ** składniki pochodzenia organicznego\nAlphanova Bebe to delikatna woda myjąca do ciała z hydrolatem rumiankowym, roślinną gliceryną oraz ekstraktem z lilii wodnej, która dokładnie oczyszcza i pielęgnuje delikatną skórę dziecka. Woda Alphanova Bebe koi podrażnienia, ma działanie antyseptyczne, przeciwzapalne, antybakteryjne i nawilżające. Nie wymaga spłukiwania.\nKosmetyk do higieny ciała dla dzieci oraz niemowląt, zalecany dla skóry suchej i wrażliwej.\nWodę zaaplikować na bawełniany wacik kosmetyczny, a następnie przetrzeć wybrane partie ciała dziecka, które wymagają oczyszczenia.\nhigiena małego dziecka woda myjąca bez spłukiwania woda micelarna dla dzieci dziecięce kosmetyki jak umyć dziecko na spacerze oczyszczanie ciała


"Wyspy szczęśliwe" w CAL. Projekcja filmu i spotkanie z autorem filmu już w piątek\nDodał: MaG, 19-02-2020 08:14, odsłon: 1142\nZapraszamy do Centrum Aktywności Lokalnej 21 lutego godz. 17.00 na projekcję filmu "Wyspy szczęśliwe" oraz spotkanie z jego autorem – Sławomirem Wąsikiem.\nPo raz kolejny będzie okazja porozmawiać z osobą wszechstronną, której niezwykle bliskie są zagadnienia związane z ochroną przyrody. Sławek Wąsik to: przyrodnik, fotografik, autor tekstów, realizator filmów dokumentalnych, niezależny producent filmowy, instruktor fotografii i filmu. Jego specjalnością jest fotografowanie i filmowanie przyrody i krajobrazu, szczególnie dzikich zwierząt w warunkach naturalnych. Ponadto zajmuję się tropieniem, poznawaniem i opisywaniem życia zwierząt. Współpracuję z wieloma stowarzyszeniami, redakcjami pism, wydawnictwami oraz instytutami naukowymi, między innymi z Instytutem Biologii Ssaków PAN w Białowieży. Dorobek filmowy autora jest imponujący – realizuje filmy dokumentalne samodzielnie na zlecenie instytucji państwowych, towarzystw ekologicznych oraz produkcje własne.\nJest odznaczony Złotą Odznaką Honorową Ligii Ochrony Przyrody za zasługi w działalności na rzecz ochrony środowiska przyrodniczego (rok 2003) oraz jest Laureatem Mazowieckiej Niezapominajki 2007 r.\nFilm "Wyspy szczęśliwe" został zrealizowany w ramach projektu Mazowieckie rezerwaty przyrody. W województwie mazowieckim jest ich 190 a w granicach miasta Warszawy znajduje się dwanaście rezerwatów przyrody. Niejednokrotnie wystarczy nieznacznie zboczyć z asfaltu, żeby znaleźć się wśród trzystuletnich drzew, wystarczy się zatrzymać i podnieść wzrok, by dostrzec rzadkie gatunki ptaków czy owadów. Film jest opowieścią o przyrodzie w granicach miasta Warszawy, pokazuje jak bogate jest życie przyrody tuż obok blokowisk, przybliża bogactwo fauny i flory, niekiedy gatunki unikalne, choćby legi czarnego bociana, ptaka o nieprzeciętnej urodzie i biologii.


Wykorzystywanie zwierząt do celów naukowych i badań w laboratorium. Jest nowy projekt ustawy - TVN24\nRząd przyjął projekt ustawy dotyczącej wykorzystywania zwierząt w laboratoriach\nTVN24Co zrobić, by zmniejszyć cierpienie zwierząt laboratoryjnych?\nRząd przyjął projekt ustawy dotyczącej wykorzystywania zwierząt do celów naukowych. Ma ona na celu dostosowanie polskich przepisów do unijnej dyrektywy. Każdego roku w laboratoriach w państwach Unii Europejskiej wykorzystywanych jest nawet milionów zwierząt, w Polsce około 140 tysięcy. Co trzeba zrobić, by zmniejszyć ich cierpienie? Materiał programu "Polska i świat".\nPrzez rok Larson był królikiem doświadczalnym. Dopóki nie został adoptowany, innego życia nie znał.- On jest byłym więźniem, który urodził się w klatce laboratoryjnej – mówi opiekun gryzonia, Xawery Deskur.\nOGLĄDAJ TVN24 W INTERNECIE NA TVN24 GO >>> Larson brał udział w badaniach medycznych, laboratorium utajniło w jakich. Wiadomo tylko, że nie wpłynęły na jego zdrowie. Ślad zostawiły jednak w psychice. – Początkowo uciekał, wymagało czasu, żeby oswoił się z tym, że tu jest bezpiecznie i ja nie jestem człowiekiem w kitlu, który mu będzie wstrzykiwał coś, tylko że jestem dla niego przyjacielem – wspomina pan Xawery.\nWiele zwierząt laboratoryjnych może pozazdrościć Larsonowi. - Jeśli nie są już potrzebne w badaniach, to niestety są zabijane – mówi Zofia Pawelska z Fundacji Lab Rescue – Adopcje Zwierząt Laboratoryjnych, której celem jest nawiązywanie współpracy z laboratoriami i znajdywanie nowych domów dla zwierząt po nieinwazyjnych doświadczeniach, testach behawioralnych, z grup kontrolnych i nadwyżek hodowlanych.\nPrzez rok Larson był królikiem doświadczalnymTVN24\nFundacja Lab Rescue w ciągu ostatnich czterech lat uratowała cztery tysiące myszy, szczurów i królików. Wszystkie znalazły nowych opiekunów. Niedługo takie działanie może być obowiązkowe. Tak wynika z przyjętego właśnie przez rząd projektu ustawy dotyczącego wykorzystywania zwierząt do celów naukowych.\nCel: ograniczyć cierpienie zwierząt\nRocznie w Unii Europejskiej w laboratoriach wykorzystywanych jest około 10 milionów zwierząt. W Polsce około 140 tysięcy. Organizacje prozwierzęce od lat alarmują, że wiele z badań i eksperymentów oznacza niewyobrażalne cierpienie. - Zwierzętom podawane są zwiększające się dawki leków, które prowadzą do zatrucia i do śmierci – mówi Anna Gdula z sieci obywatelskiej Watchdog Polska, członkini lokalnej komisji ds. doświadczeń na zwierzętach w Olsztynie.\nUnia Europejska walczy z takimi praktykami. Przygotowane przez polski rząd nowe przepisy to dostosowanie do unijnej dyrektywy. - Zasady są trzy - zastąpienie, udoskonalenie, ograniczenie – tłumaczy prof. Arkadiusz Miążek, dyrektor Centrum Inżynierii Genetycznej na Uniwersytecie Przyrodniczym we Wrocławiu.\nNaukowcy powinni w pierwszej kolejności sięgać po te metody, do których niepotrzebne są eksperymenty na zwierzętach. A jeśli już muszą je wykorzystać, to ograniczyć do niezbędnego minimum ich liczbę. Muszą też udoskonalać badania tak, by wyeliminować lub zredukować potencjalny ból i cierpienie.\n- Na tym etapie rozwoju nauki całkowite zastąpienie nie jest jeszcze możliwe – zaznacza prof. Miążek. Jak tłumaczy, obecność zwierząt w laboratoriach wynika z wciąż niedoskonałych metod badawczych. Bez nich naukowy postęp byłby niemożliwy. - Obecnie w trakcie pandemii COVID-19 to na czasie - cała immunologia, wiedza o ludzkim układzie odpornościowym, tego jak się broni przed wirusami, zawdzięczamy badaniom na myszach – zwraca uwagę prof. Miążek.\n- Wszystkie przepisy, które poprawią los zwierząt laboratoryjnych, są na wagę złota – twierdzi Zofia Pawelska. Choć jeśli chodzi o Polskę, w tej beczce miodu jest łyżka dziegciu. - W takiej formie, jak jest teraz, (ustawa - red.) zakłada, że organizacje prozwierzęce nie będą mogły stanowić strony w postępowaniach, co mocno ogranicza ich kompetencje – zauważa Monika Korzeniak z organizacji Otwarte Klatki.\nZgodę na udział zwierząt w eksperymentach wydają lokalne komisje etyczne. W konsultacjach biorą udział organizacje prozwierzęce. To forma kontroli społecznej, której teraz według aktywistów ma zabraknąć. Podobnie jak przesłanki o tak zwanym wyjątkowym przypadku. - Teraz ona zostaje wykreślona, czyli wykorzystanie zwierząt dzikich i bezdomnych będzie dużo łatwiejsze – uważa Izabela Kadłucka z Fundacji Prawnej Ochrony Zwierząt Lex Nova.\nO projekt ustawy i wątpliwości obrońców zwierząt chcieliśmy zapytać Ministerstwo Edukacji i Nauki, które przygotowało nowe prawo. Nikt z resortu nie znalazł czasu na nagranie. Teraz ustawą zajmie się Sejm.\n"Ten widok zostanie z nami do końca życia". Psy zakopane na polu. Jeden już nie żył, drugiego uratowali\nPaszport dla psa – jak go wyrobić, ile kosztuje i kiedy jest potrzebny


Temat: LotR: Wokół filmowej trylogii - porównania, prognozy (Strona 4 z 6)\nWysłany: 15-04-2003 23:15 Temat wpisu:\nŻeby wszystko było jasne - ja również zajmuję się filmem zawodowo. Pan Spór zbyt wielkim autorytetem dla mnie nie jest... Ale de gustibus.\nOczywiście teraz powinieneś zaspokoić naszą ciekawość i zdradzić z kim mamy zaszczyt dyskutować.\nNie wiem, co widzisz zabawnego w stwierdzeniu, że nie nie istnieją "drugie części" filmów. To kwestia nazwy. Jeśli nie może być "sequel" to niech Ci będzie "druga część". Przeboleję\nZabawne wydało mi się jedynie kwestionowanie (przynajmniej tak to odczytałem) samego faktu, który każdy może obserwować na przykładzie LotR właśnie. Ja też przeboleję jeżeli sequel to dla Ciebie synonim takiego zjawiska. LotR był od początku tworzony jako zamknięta całość trzech filmów. Z sequelem mamy do czynienia najczęściej wtedy, gdy jakiś film odniesie sukces i twórcy by maksymalnie wyeksploatować popularny temat kręcą kolejne części (przykładem Alieny).\nA TTT wcale nie zaczyna się od środka i nie kończy pod koniec Po co retrospekcja z mostu w Khazad-dum?\nCzy naprawdę ktoś uwierzy, że to wystarczające wprowadzenie dla kogoś kto nie oglądał FotR czy nie czytał książki?\nPodobnie jest i z Gwiezdnymi Wojnami, które pojawiają się dokładnie co 3 lata. Tylko jakie to ma znaczenie?\nDla młodszych czytelników forum małe przypomnienie: NH 1977, tESB 1980, RotJ 1983, potem długo, długo nic, ale jesli myslicie, ze w 1999 pojawiło się nagle tPM jak piorun z jasnego nieba, to jestescie w błędzie. Lucas nie zaryzykował czegoś podobnego i w 1997 przypomnial się "specjalną edycją" całej trylogii zdając sobie sprawę, że musi pozyskać także nowych widzów...\nPotwierdza z kolei inną tezę - o chęci supremacji jednego cyklu w całym roku (Animatrixy, Matrix Reloaded, Matrix Revolutions). Pierwszy raz coś takiego dostajemy, ale zapewne w przyszłości powótrzy się taka sytuacja wiele razy. Również New Line mogłaby puszczać FOTR, TTT i ROTK w odstępach nawet 3-miesięcznych, ale przyjęła inną taktykę.\n... a także supremacji dowolnego towaru firmy X nad podobnym towarem firmy Y. W 2002 roku na ekranach walczyły juz Potter, LotR i SW. Jakby ktoś nie wiedzial SW wypadlo finansowo najslabiej z tej trojki, upokorzone nawet przez Spidermana.\nJest lepszy, ale nieznacznie.\nRok czekania, w czasie którego dostawaliśmy ciągle nowe zwiastuny i fotosy, to nie 12 lat czekania na Terminatora ani nie 16 lat czekania na Gwiezdne Wojny.\nFaktycznie, tylko głupie 35 milionów różnicy... Jakoś nie widzę bezpośredniej zależności: długośc oczekiwania na film a wynik finansowy.\nJesli film okazuje sie kiepski, to nie na wiele sie to zdaje. Poza tym SW to legenda a T to "tylko" klasyka. A sam pomysł nakręcenia T3 to dla mnie przykład "filmowej nekrofilii" - jeszcze bardziej ohydny byłby pomysł nakręcenia Blade Runnera 2.\nA tu akurat się nie zgodzę, bo ani X-men, ani Daredevil takiego sukcesu nie odniosły.\n(w samych Stanach) X-men 157 mln , Daredevil 100 mln, Batman 251 mln, Batman Returns 162 mln, Superman 134 mln... To oczywiście dużo mniej niż Spiderman 404 mln, ale jednak wciaz calkiem przyzwoicie. Jeśli w amerykanskim box office film przekracza magiczną setkę to trudno nazwac to porazka.\nZa lokalny fenomen uznałbym raczej masowe spędy uczniów do kin w celu obejrzenia koszmarnych polskich ekranizacji.\nOczywiście masz 100% racje.\nJak już wielokrotnie pisałem, szczerze wątpię, by ROTK mógł konkurować z tak kultowym zjawiskiem jak Matrix. Ale dowiemy się dopiero w styczniu 2003.\nSzczerze mówiąc z tego co piszesz wynika tylko tyle, że jesteś wielkim fanem Matriksa. Wydaje mi się też, że z tego powodu mocno przeceniasz jego kultowość w stosunku do innych znanych cykli filmowych. Zauważasz np., że prawdziwą popularność Matrix zyskał gdy pojawił się na DVD, ale nie dodajesz, że został wydany akurat wtedy, gdy nośnik ten zaczął zyskiwać realną popularność i sprzedawalność, a film został wydany jak na tamte czasy rewelacyjnie. Oczywiście sam film też jest rewelacyjny.\nGdyby LOTR miał tak gigantyczną armię fanów to FOTR i TTT zajmowałby zapewne dwa miejsca w pierwszej trójce wszechczasów. A tam jakieś Titaniki i Harre Pottery.\nSzkoda, że swoje kryteria stosujesz wybiórczo - spójrzmy więc na listę światową:\n2 Harry Potter and the Sorcerer's Stone (2001) $968,600,000 -\n3 Star Wars: Episode I - The Phantom Menace (1999) $922,300,000 -\n4 Jurassic Park (1993) $919,700,000 -\n5 Lord of the Rings: The Two Towers, The (2002) $895,900,000 17\n6 Harry Potter and the Chamber of Secrets (2002) $865,900,000 -\n7 Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring, The (2001) $860,200,000\n8 Independence Day (1996) $811,200,000 -\n9 Spider-Man (2002) $806,700,000 -\n10 Star Wars (1977) $797,900,000\nO Titanicu się nie wypowiadam - nie znam, nie widziałem...\nCo do Potterów zapomniałeś dodać, że pewnie z 65% wpływów można spokojnie zapisać na konto rodziców, którzy na filmie może i spali, ale nie mogli puścić do kina swoich kilkuletnich dzieci bez opieki...\nAOL Time Warner jest właścicielem zarówno Warner Bros., jak i New Line Cinema i w moim odczuciu najgorzej działającym sowchozem na świecie. Poszczególne wytwórnie kiepsko ze sobą współpracują...\nJa wiem tylko, że kreatywnie księgowali...\nWysłany: 15-04-2003 23:33 Temat wpisu:\nNa tym forum tylko i wyłącznie z Vainamoinenem.\nMuszę być Spielbergiem, żeby mówić że PJ napisał kiepski scenariusz?\nCo nie zmienie faktu, że interes w latach 1983-1997 także kręcił się rewelacyjnie.\nPS Nie chce mi się wierzyć, że na tym forum są 8-letnie dzieci.\nAni Spider-man, ani HP, ani TTT nie były dwoma filmami pełnometrażowymi i dziewięcioma krótkometrażowymi.\nFilm jest dziełem reżysera i on decyduje czy chce kręcić sequel. A bezpośredniej zależności to nigdzie się nie dopatrzysz...\nTo jest prawie dwukrotna różnica. A filmów które przekraczają 100 mln jest coraz, coraz więcej.\nSzczerze mówiąc z tego co piszesz wynika tylko tyle, że jesteś wielkim fanem Matriksa.\nWitaj, wielki fanie (co za paskudne słowo) Władcy Pierścieni\nWydaje mi się też, że z tego powodu mocno przeceniasz jego kultowość w stosunku do innych znanych cykli filmowych. Zauważasz np., że prawdziwą popularność Matrix zyskał gdy pojawił się na DVD, ale nie dodajesz, że został wydany akurat wtedy, gdy nośnik ten zaczął zyskiwać realną popularność i sprzedawalność, a film został wydany jak na tamte czasy rewelacyjnie. Oczywiście sam film też jest rewelacyjny.\nRealną popularność DVD zyskało w USA parę lat wcześniej. A film wydany rewelacyjnie został w bodajże 2001 lub 2002 roku (Matrix Revisited). Zresztą gdyby był w tym czasie na DVD lepszy film, to z pewnością sprzedałby się lepiej.\nBox office wszechczasów doskonale znam... To, co nazywasz "stosowaniem wybiórczym" było dwoma losowo wybranymi filmami z czołówki.\nOwszem, ale nie 65% tylko jakieś 30-40. Raczej z jednym dzieckiem nie chodzi do kina dwóch rodziców.\nW przypadku TPM będzie to także 3-40%. Dla Parku jurajskiego może 1%. TTT najlepszym i najbardziej ambitnym filmem w historii!\nA tak poważnie to na TTT i FOTR (zwłaszcza) też sporo rodziców wyciągnięto wbrew woli.\nNa Dwóch wieżach sam zresztą spałem, dodając 3$ do jego dochodów.\nWysłany: 16-04-2003 00:10 Temat wpisu:\nRozumiem, pełna konspiracja...\nZapewne, ale nie w kinach i przydałyby się jakieś dane na poparcie tej tezy.\nDo czego niby? Pokazuje, ze w tym roku liczbowo konkuruje tyle samo cykli filmowych co w poprzednim. Chyba, że się upierasz, żeby wrzucic tu równiez nieszczesnego T3. Wtedy jest jeden wiecej.\nBłąd. Decyduje wytwórnia, która ma wykupione prawa, a reżysera sobie wynajmuje. Chyba, że reżyser jest jednocześnie producentem i ma coś do powiedzenia.\nBo są sukcesy i wielkie sukcesy kasowe - Spiderman oczywiście zalicza się do tych drugich.\nCoraz więcej, bo to chyba normalne skoro filmów przybywa.\nWitaj, wielki fanie Władcy Pierścieni. Tak wielki, że niedający się przekonać.\nDo czego chcesz przekonywać kwestionując sukces filmowego LotR wbrew zestawieniom i śniąc (na razie) o potędze Matriksa, która ma zgnieść wszystkie filmy w tym roku?\nWszystko pięknie, ale nie masz racji parę lat wcześniej DVD było rozrywką bogatych, a portfel tytułów był bardzo ubogi - prawdziwą popularność DVD zyskało właśnie wtedy, gdy liczba sprzedawanych odtwarzaczy przekroczyła (lub zbliżyła się) do liczby sprzedawanych magnetowidów. Film wydano w 2000 roku i ze wzgledu na bogactwo dodatkow i opcji multimedialnych byl krazkiem wzorcowym.\nOwszem, ale nie 65% tylko jakieś 30-40. Raczej z jednym dzieckiem nie chodzi do kina dwóch rodziców. A myślisz że na TTT to mało biednych rodziecili wyciągnięto?\nMoże przesadziłem... Przyznaję również, że naiwnie myślałem, że bilety dla dorosłych są dużo droższe od biletów dla dzieci. Byłem w błędzie. Krajowe multipkleksy stosują dla dzieci do lat 12 niemal równie bandyckie ceny, co w przypadku dorosłych... Na świecie może być więc nawet gorzej.\nWysłany: 16-04-2003 10:07 Temat wpisu:\nDodam tylko jedno małe ale do waszej dyskusji.\nOtóż kochani porównujecie nieporównywalne. Nie uwzględniacie bowiem mojego ulubionego czynnika czasu. To, że coraz więcej filmów przekracza granice 100 mln USD to nie tylko skutek wzrostu produkcji filmowej, ale także, a może przede wszystkim inflacji. Dlatego 100 mln przy filmach sprzed 10 lat to faktycznie znacznie więcej, a dokładnie dwa razy więcej. Co oznacza, że Batman (1989) z jego 251 mln to na dzisiejsze dolary około 500 mln, a Batman Returns (1992) to ok. 320 mln. A z Supermanem (1978) to juz w ogole wesolo. W tamtych czasach bowiem puszka Coli kosztowal najwyżej quartera (25 centów), dzisiaj jest co najmniem trzy razy droższa, czyli z nędznych 134 mln USD robi sie co najmniej 402 mln, i wtedy sukces Spidermana ani nie jest tak wielki ani specjalnie wyróżniający się.\nWysłany: 16-04-2003 10:24 Temat wpisu:\nWiemy, wiemy wielce szanowny ML-u\nNa listach, z ktorych korzystamy z Vainamoinenem jest wyraznie podane, ze przedstawione kwoty nie podlegaja zadnym przeliczeniom. Ale skoro nie przeszkadza to ich tworcom to dlaczego ma przeszkadzac nam?\nDla scislosci tez - jesli wchodzi do kina jakas nowa edycja np. Star Wars to zyski notowane sa na konto pierwowzoru.\nWysłany: 16-04-2003 11:58 Temat wpisu:\nDokładnych danych nie podam, bo nie mam skąd je wziąć. Chodzi mi o sprzedaż różnego rodzaju komiksów, zabawek, książek i gadżetów związanych z SW.\nTylko, że w 2003 roku będą DWA Matrixy, dodatkowo promowane przez DZIEWIĘĆ filmów krótkometrażowych.\nMówimy ciągle o Star Wars i LOTR i właśnie te filmy miałem na myśli pisząc powyższe zdanie. Mój błąd.\nDo tego, że LOTR nie w każdym roku musi być najbardziej kasowym filmem.\nOgólnie zgoda. Ale powtarzam: to nie dodatki decydują o popularności filmu. Gdyby w okolicy był lepszy obraz, także lepiej by się sprzedawał. Poza tym jeśli ktoś mający się za znawcę kina nie widział Matrixa (lub innego hitu, np. Titanica, to troszkę wstyd.\nPrzyznaję również, że naiwnie myślałem, że bilety dla dorosłych są dużo droższe od biletów dla dzieci. Byłem w błędzie. Krajowe multipkleksy stosują dla dzieci do lat 12 niemal równie bandyckie ceny, co w przypadku dorosłych... Na świecie może być więc nawet gorzej.\nTo akurat pozostawię bez komentarza.\nRacja. Do czegoś box office wszechczasów musi się przydać\nI słusznie, bo to przecież ten sam film. Swoją drogą ciekawe czy kiedyś powstanie wersja specjalna LOTRów.\nMyślę, że ten temat został na razie wyczerpany. Consensusu raczej nie osiągniemy, pozostaje zatem czekanie do 15 maja i sprawdzenie wyników otwarcia Matrix Reloaded.\nWysłany: 16-04-2003 12:39 Temat wpisu:\nAleż oczywiście, że nie musi. FOTR nie był, TTT był, a co będzie z ROTK, to sie jeszcze okaże.\nA ponadto powiedzmy sobie szczerze, że najgorszy nawet wynik finansowy nie przeszkodzi miłośnikom filmowej wersji WP, zachwycać się nad nią, a najlepszy nawet wynik, nie stanie krytykom na przeszkodzie w wieszaniu na nim psów, olifantów i wszekiego innego badziewia.\nW USA juz puszczali w kinach FOTR w wersji z DVD.\nPonadto, jako nabywca DVD mam dziwnie, niemiłe przeczucie, że krótki czas po edycji DVD ROTK, dostaniemy kompletne wydanie wszystkich trzech części, z kolejnymi, wvcześniej nie prezentowanymi dodatkami i scenami.\nA więc do 15 maja.\nWysłany: 16-04-2003 14:38 Temat wpisu:\nTeraz rozumiem. Z tym, że oczywiscie warto zaznaczyc dla tych, ktorym nie chce sie siegac do toplisty wszech czasow, ze nie ujmuje ona takich danych, podobnie jak dochodow z DVD, TV itd.\nFilmy krotkometrazowe sa dla zagorzalych fanow - wiekszosc i tak pewnie ich nie obejrzy. Oczywiscie wprowadzanie Matriksow w jednym roku jest bardzo ciekawe i bezprecedensowe. Sam jestem ciekaw co z tego wyjdzie. Ciekawe czy znajda sie konserwatysci, ktorzy oburza sie kontynuacjami i odsadza je od czci i wiary?\nNie, nie musi. Z niezrozumialych wzgledow od razu przekreslasz RotK z gory zakladajac, ze Matriksy beda lepsze. Zobaczymy.\nOgólnie zgoda. Ale powtarzam: to nie dodatki decydują o popularności filmu. Gdyby w okolicy był lepszy obraz, także lepiej by się sprzedawał.\nNikt tu nie podwaza klasy samego filmu. Przeciwnie - "Matrix" byl pierwszym filmem na DVD jaki kupilem.\nPoza tym jeśli ktoś mający się za znawcę kina nie widział Matrixa (lub innego hitu, np. Titanica, to troszkę wstyd.\nTroszke to rozbrajajace co piszesz, ale generalnie rozumiem co chcesz powiedziec - jak widać jednak jestem żałosnym amatorem, a nieznajomość najbardziej kasowego filmu w historii to dobitnie potwierdza.\n"nie mam się za znawcę kina".\nTak jak pisałem popełniłem błąd, a określenie "bandyckie" odnosi się do porównania cen w multipleksach polskich i czeskich.\nJa też nie widzę w tym nic złego. Przeciwnie - film musi być niezły jeśli można na nim zarobić dwa a nawet trzy razy w kinie.\nNo właśnie - do wyniku otwarcia możesz z góry doliczyć moje 18 zł, bo na pewno pójdę.


POSTscriptum :: Zobacz temat - Dlaczego płaczemy?\nPOSTscriptum Strona Główna » ODSKOCZNIA » Lubię poczytać... » Dlaczego płaczemy?\nWysłany: 2016-10-24, 16:42 Dlaczego płaczemy?\nI masz ci los, tak źle i tak niedobrze.\nW końcu płakać, czy nie?\n"Łzy – te dobre i te gorzkie Łzy wypłakiwane z emocji są najczęściej dla Ciebie korzystne: zawierają leu-enkefalinę, neuroprzekaźnik peptydowy zmniejszający ból, a także substancje (w tym toksyny) odpowiedzialne za stres, które są w ten sposób usuwane z organizmu. Sygnał nerwowy powodujący wydzielanie łez uruchamia również wytwarzanie naturalnych analgetyków (środków przeciwbólowych). Badania szacują, że płacz zmniejsza smutek czy gniew o około 40%. Ale nie zawsze łzy przynoszą ulgę w trudnych chwilach. W badaniu przeprowadzonym wśród 200 kobiet w Holandii wykazano, że osoby cierpiące na lęk lub depresję po wypłakaniu się czują się jeszcze gorzej."\nTekst pochodzi ze strony https://www.pocztazdrowia...aczego-placzemy © Poczta Zdrowia sp. z o.o.\nThe reasons for our crying changes as we grow from babies to adults.\nWysłany: 2016-10-24, 17:04\nPamiętem, kilka lat wstecz, siediałem na leżaku w Łośnie. Obok mnie radio - z kompaktów odtwarzałem moje ulubione arie operowe. Przy arii Cavaradossiego (Tosca akt III) E lucevan le stelle same łzy zaczęły napływac mi do oczu i tak przez dłuższą chwilę aż zanosiłem się od płaczu. Tak bywa z życiu. Widocznie organizm potrzebował takiego oczyszczenia - aria mającego stanąć przed plutonem egzekucyjnym tylko dopełniła wyładowanie potrzeby. Tak czasem bywa.\nWysłany: 2016-10-25, 13:34\nA ja sobie lubię popłakać...\nJak to określasz, Marku: Tak czsem bywa\nNo i dotego ta nauka, co pod lupę bierze łzy i tłumaczy co i jak. I wtedy się okazuje, że Ten Który Jest wiedział co robi i nawet łzy podzielił na okoliczności.\nPłacz, na przykład kiedy czujemy się szczęśliwi, wydaje się nielogiczny a jednak tak się dzieje.\nTwoja reakcja na arię potwierdza też fakt, że najróżniejsze sytuacje mogą wywołać łzy.\nWysłany: 2016-10-25, 17:08\nCiekawe na jaki temat płaczesz, Mirku?\nWysłany: 2016-10-26, 00:42\nNo, proszę: czego to się człowiek może dowiedzieć o łzach...\nJa często płaczę ze wzruszenia, z zachwytu nad czymś, niekiedy z bezsilności, albo z bólu. Myślę, że trochę powodów by się jeszcze znalazło...\nCiekawy temat, Elu\nWysłany: 2016-10-26, 05:03\nJak pogooglasz, to znajdziesz macrofotografie łez.\nPotwierdzają, że i fizycznie łzy bywają różne.\nWysłany: 2016-10-26, 14:09\nRany, dużo tego...\nOd czegoś możesz zacząć\nWysłany: 2016-10-28, 18:40\nŁez się nie wstydzę, jak się wzruszę, to popłyną, czasami i ze śmiechu:)\nWysłany: 2016-10-30, 19:33\nŁzy to nic złego, nikt z ich pojawienia się nie drwi i najbardziej błahym stwierdzeniem jest iż mężczyźni nie płaczą...\nWysłany: 2016-10-30, 19:59\nWysłany: 2016-10-31, 19:48\nZe śmiechu, to nie problem\nI rzeczywiście, nie ma się czego wstydzić. Nasza, zachodnia kultura uważa, że łzy są oznaką słabości.\nSą, co prawda ludzie 'fontanny', ale w ich przypadku, to podobno dolegliwość.\nWysłany: 2017-01-21, 10:03\nJak byłem dzieckiem, to zdarzało mi się płakać za Tatą. Ogromnie brak mi było pomocnej męskiej ręki. Zmuszony bywałem do podejmowania wielu męskich trudów, także do podejmowania decyzji, których rozmiar przekraczał moje pojęcie, czasami strach. Miłość i ciepło Mamy, były cudowne, ale nie były w stanie pomóc. No właśnie, pomóc w opiekowaniu się domem, młodszym bratem i chorą Mamą. I wtedy zbuntowałem się - bunt przeciwko światu splątał moje życie na dziesiątki lat. Jak się potem okazało, nie tylko moje.\nW dorosłym życiu nie płaczę, chociaż zdarza się, że do oczu napływają łzy.


ekskluzywne meble i lampy GUBI\n382,00 zł - 5 350,00 zł (673)\n5 350,00 zł - 10 700,00 zł (140)\n10 700,00 zł - 16 050,00 zł (26)\n16 050,00 zł - 21 400,00 zł (26)\n21 400,00 zł - 26 750,00 zł (6)\nod 26 750,00 zł (1)\nGUBI to duńska marka celebrująca wszystko to, co luksusowe, eleganckie i pełne życia. Specjalnością GUBI jest łączenie nowego ze starym i kreacja przedmiotów jednocześnie klasycznie ponadczasowych, wyśmienicie wykonanych oraz odpowiadających na potrzeby współczesnego użytkownika. Forma każdego z produktów GUBI oddziałuje na wszystkie zmysły oraz pozostaje funkcjonalną pomimo absolutnie dopracowanej, zachwycającej estetyki. Jak twierdzą sami twórcy marki - Jakob i Sebastian Gubi - GUBI to pełna pasji i odwagi pogoń za perfekcją. Tym, co liczy się dla nas najbardziej jest ewolucja.\nPoszukując najlepszych projektów i inspiracji dla swej marki, GUBI ostatecznie postawiło na wznowienie produkcji kilku wzorów, których powstanie datuje się nawet na lata 30. XX wieku, reprezentujących przede wszystkim estetykę Art déco oraz Mid-century modern. Pierwotnie wykonane zostały one przez artystów, rzeźbiarzy, architektów i projektantów z Francji, Włoch, Anglii, Hiszpanii, Szwecji, Danii, Węgier, Niemiec oraz Japonii i zdążyły już na stałe zapisać się w historii światowego wzornictwa. Każdy z przedmiotów z inspirowanej przeszłością kolekcji, dzięki użyciu najwyższej jakości materiałów oraz niebywale eleganckiej stylistyce prezentuje się znakomicie nie tylko we wnętrzach historyzujących, ale także w aranżacjach wybitnie współczesnych. Oprócz umiejętności przywracania blasku dawnym projektom, sekretem GUBI jest także zdolność do wyłapywania nieoszlifowanych diamentów. Nowe produkty marki powstają bowiem w kooperacji z młodymi, śmiałymi projektantami, stawiającymi sobie za cel przebicie dokonań wielkich poprzedników.\nZapoznaj się z niezwykle szeroką ofertą mebli wypoczynkowych, stołów, krzeseł, oświetlenia i akcesoriów marki GUBI i zakochaj się we współczesnych i dawnych ikonach designu już dziś!\nGUBI kosz MATÉGOT musztardowy różne rozmiary\nGUBI kosz MATÉGOT czarny różne rozmiary\nGUBI wieszak MATÉGOT czerwony\nCena: 619 687\nGUBI misa MATÉGOT czarna\nGUBI misa MATÉGOT musztardowa\nGUBI wieszak MATÉGOT ochra\nGUBI wieszak MATÉGOT czarny\nGUBI krzesło 3D WOOD HIREK szary/orzech amerykański\nCena: 849.8 1214\nGUBI lampa wisząca H2O biała\nGUBI lampa stołowa H2O biała\nGUBI lampa stołowa H2O nikiel\nGUBI lampa stołowa H2O czarna\nGUBI lampa wisząca H2O czarna\nGUBI lampa wisząca GRÄSHOPPA biała\nCena: 999 1116\nGUBI lampa wisząca RONDE śr. 20 biała\nGUBI lampa wisząca BESTLITE BL9 śr. 16 chrom/miękka biel\nGUBI lampa stołowa ABC czarna\nGUBI lampa wisząca BESTLITE BL9 śr. 16 chrom/czarna\nGUBI lampa stołowa ABC niebieska\nGUBI lampa wisząca BESTLITE BL9 śr. 16 czarny mosiądz/biała\nGUBI lampa stołowa ABC biała\nGUBI lampa wisząca RONDE śr. 20 szara\nGUBI lampa wisząca RONDE śr. 20 antracytowa\nGUBI lampa wisząca RONDE śr. 20 czerwona\nGUBI lampa wisząca RONDE śr. 20 czarna\nGUBI krzesło barowe GUBI 2D SLEDGE 65 czarna brzoza\nGUBI krzesło 3D SLEDGE HIREK niebieskie\nGUBI krzesło 3D SLEDGE HIREK ciemna szarość\nGUBI krzesło 3D SLEDGE HIREK czerwone\nGUBI krzesło barowe GUBI 2D SLEDGE 75 dąb


399. Tarta kawowa | Kuchnia Pysznościowa- blog kulinarny\n2/29/2016 ciasto , czekolada , kawa , Na słodko , tarty i tarteletki 1\n2/29/2016 ciasto , czekolada , kawa , Na słodko , tarty i tarteletki\n1.Zagnieść w miarę szybko ciasto ze wszystkich podanych składników-nie powinno się kleić do rąk. Zawinąć je w kawałek folii spożywczej i wsadzić na pół godziny do lodówki. Po tym czasie wyjąć i rozwałkować na grubość około 5 mm, a następnie przełożyć do formy do tarty o średnicy około 26cm. Nakłuć ciasto widelcem, wyłożyć pergaminem i wysypać suchym grochem lub fasolą (żeby nie urosło). Piec w piekarniku rozgrzanym do 180st, przez około 15 minut.\n2. Wymieszać ze sobą dokładnie wszystkie składniki kremu. Będzie dosyć rzadki. Na podpieczony i lekko ostudzony spód wylać przygotowany krem i ostrożnie włożyć tak przygotowaną tartę do piekarnika. Piec w temperaturze 175st, przez około 25-35 minut, aż krem się zetnie. Upieczoną tartę zostawić do ostygnięcia w piekarniku.\n3. Ostudzoną tartę kawową można udekorować rozpuszczoną lub posiekaną czekoladą.\nMerkur 15C Safety Razor - Merkur - 15C for casinosites.one Barber Pole https://septcasino.com/review/merit-casino/ is the deccasino perfect 바카라 사이트 introduction to the https://jancasino.com/review/merit-casino/ Merkur Safety Razor.


100 lat męskiej mody w 3 minuty - jak zmieniał się styl? - Zeberka.pl\nZeberka.pl » Moda » 100 lat męskiej mody w 3 minuty - jak zmieniał się styl?\n100 lat męskiej mody w 3 minuty - jak zmieniał się styl?\nmoda jak zmieniała się moda\nJeżeli śledzicie na bieżąco naszą stronę, zapewne znacie już filmiki z serii 100 lat.... Dzisiaj nie przychodzimy z kolejnym kanonem piękna, zajmiemy się za to modą. Na dodatek - męską modą. Bo w tej dziedzinie również wiele się zmieniło. Jesteście ciekawe?\nZOBACZ KONIECZNIE: TAK ZMIENIAŁA SIĘ AMERYKAŃSKA MODA PRZEZ OSTATNIE 100 LAT\nWszystko zaczyna się od 1915 roku. Aż do 1945 mężczyźni uwielbiali eleganckie marynarki i nakrycia głowy. W 1955 furorę zrobiły kultowe dziś trampki - Conversy. Pojawiły się również skórzane ramoneski. Moda na disco sprawiła, że panowie zechcieli odsłaniać swoje "klaty", zakładali kolorowe wzorzyste koszule, których nie zapinali pod szyję. Najgorszym wg nas okresem były lata 1995-2005, koniecznie zwróćcie uwagę na stylizacje z tego okresu! Uff, dobrnęłyśmy w końcu do naszej codzienności!\nW których latach wg Was mężczyźni wyglądali najbardziej stylowo?\nRóżowy czy fioletowy? Pamiętacie słynna #TheDress? Sukienka przed kilkoma miesiącami skutecznie podzieliła internet. Dyskusje przesądzające o jej kolorze trwały godzinami. Ostatecznie nauka udowodniła, że bez względu na to, co ... czytaj więcej


Ciasteczka owsiano - bakaliowe - przepisy na ciasteczka owsiano - bakaliowe z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na ciasteczka owsiano - bakaliowe\nciasteczka owsiano imbirowe\nCiasteczka pełne dobroci 116\nDzisiaj podstawowy przepis na ciasteczka owsiano-bakaliowe. Ich smak możecie za każdym razem zmieniać dodając inne dodatki lub zmieniając ich proporcje. Ciasteczka są smaczne i niezbyt słodkie. Zobacz więcej\nTo bardzo zdrowe ciasteczka. Jest w nich dużo bakalii, płatki owsiane, nie ma mąki, cukru, za to jest banan :). Ciasteczka są bardzo chrupiące i delikatne. Zainspirował mnie ten przepis - klik , a Zobacz więcej\nCiasteczka owsiano-bakaliowe 21\nKolejna odsłona ciasteczek z płatków owsianych i mieszanki różnych bakalii. Tym razem nie potrzeba do nich żadnego tłuszczu, jajka czy jogurtu. Skleja je jedynie… woda ;-). Składniki na ok 12 Zobacz więcej\nCiasteczka owsiano- bakaliowe (wegańskie) 28\nPyszne ciasteczka, które przygotujecie w ekspresowym tempie! Pełne mikroelementów i odpowiednie dla wegan. Doskonałe na przegryzkę dla naszych pociech. Składniki: mąka pszenna 2 i 1/4 szklanki, płatki Zobacz więcej\nCiasteczka owsiano-bakaliowe 47\nSkładniki: 1 szklanka płatków owsianych 1 szklanka mąki owsianej lub zwykłej pszennej 1 jajko 2 łyżki syropu klonowego 3 łyżki amarantusa ekspandowanego po 2 łyżki pestek dyni, sezamu, pestek Zobacz więcej\nCiasteczka owsiano-bakaliowe 75\nCiastka proste jak budowa cepa.. chociaż tak naprawdę z czego składa się cep, my nie wiemy, bo kto go teraz używa... są kombajny... oj coś odbiegliśmy odtematu. A mianowicie, ciasteczka, proste są, Zobacz więcej\nZdrowe ciastka owsiano-bakaliowe 73\nCzy podczas diety można jeść słodkości? Można! Zwłaszcza, gdy nie zawierają cukru, ani masła! :) Dieta trwa, specjalnych zachcianek i napadów na jedzenie słodkości nie mam, ale od czasu do czasu lubię Zobacz więcej\nOwsiano- bakaliowe ciasteczka z karobem 130\nCiasteczka idealne na zdrową przekąskę lub do porannej kawy. Pyszne, słodkie z dodatkiem miodu i dużej ilości bakali. SKŁADNIKI 1 szklanka płatków owsianych 1 szklanka dowolnych orzechów 1 szklaka Zobacz więcej\nCiasteczka owsiano-bakaliowe 45\nOryginalne, ziarniste ciasteczka, z drobnymi płatkami, otrębami, sezamem, z bakaliami lub tylko z ziarnami, jak wolimy. bardzo proste, nie wymagające żadnych umiejętności, tylko chęci uczynią tę Zobacz więcej\nRęka do góry, kto jako dziecko lubił wydłubywać palcem z ciastek/ciasta coś dobrego? Mogły być to orzechy, rodzynki (tych akurat ja nigdy nie ruszałam), owoce... No chyba każdy. Jeszcze dzisiaj by się Zobacz więcej\nFlapjack- czyli moja krajanka owsiano-bakaliowa 108\nCiasteczka owsiano-migdałowe 618\nGdy czasu brak... Ciasteczka owsiano - bakaliowe 571\nA gdy czasu brak i tęsknimy za czymś "słodkim", możemy zrobić szybkie ciasteczka owsiano-bakaliowe. Wyglądają jak batoniki musli. Składniki: 1,5 szkl. płatków owsianych 1 jajko 2 łyżki miodu garść: Zobacz więcej


OS Max FS 91 - strona 3 - 4-takty - Polskie Forum Modelarzy RC\nRozpoczęty przez Irek M , 09 sty 2019 10:39\nNapisano 06 październik 2019 - 16:02\nJuz jedna aukce przegralem tzn. skonczyly mi sie srodki na PayPalu xD https://www.ebay.pl/...3?ul_noapp=true\nPo co Ci taki drogi ? Bedziesz mial raz odpalonego "SZWEDA" za pol ceny\nNapisano 06 październik 2019 - 16:13\nLubie nowe nieodpalane silniki ale raz odpalony za pol ceny bardziej do mnie przemawia xD. Drugi silnik zapasowy nieodpalony by sobie lezal na polce ale za bardzo sie aukcja rozpedzila.\nNapisano 06 październik 2019 - 16:51\nLubie nowe nieodpalane silniki\nNapisano 06 październik 2019 - 18:29\nPare lat leży nieużywany FS 61 ASP - drugi taki używam, z 3-4 lata leży FS 30 i od 2-3 lat OS Max FS 120 .\nNapisano 06 październik 2019 - 19:18\nErwin walczy o TEN silnik ( wybaczysz Erwin , ze wyjawilem tajemnice ? ) : https://www.tradera....0/os-surpass-91\nNapisano 06 październik 2019 - 19:25\nNie wiem co to znaczy ale napawa mnie niepokojem - "Kommer från ett dödsbo."\n#47 Irek M\nNapisano 06 październik 2019 - 19:37\nTo znaczy, że pochodzi od zmarłego. Czyli ktoś wyprzedaje po zmarłym modelarzu.\nNapisano 06 październik 2019 - 19:43\nNapisano 06 październik 2019 - 19:48\nPamietam jak bylem dzieckiem slyszalem, ze do sprzedania jest calkiem nowy Polonez w bardzo niskiej cenie. Nikt nie chcial kupic tego samochodu. Cena byla szalenie atrakcyjna do czasu gdy kupujacy dowiedzial sie, ze zmarly kierowca siedzial w nim tydzien czasu zanim go znalezli.\nNapisano 06 październik 2019 - 21:20\nNie chce mi sie tego czytać, jak myślę o tym ile dałem za swój to aż mi sie odechciewa 4t. Działa dobrze, ale odstrasza wygladem, dlatego nikt go nie chce kupić w sumie, co sie ludziom dziwić, 😥\nNapisano 09 październik 2019 - 23:08\nOj koledzy lepiej żeby trafiło w ręce modelarza niż w śmietnik pod domem a komuś kasa się może bardziej przyda niż coć czego do niczego nie użyje . Poza tym po nas też kiedyś coś zostanie bo do grobu się tego nie zabierze to normalna kolej rzeczy Może więc poza testamentem rodzinnym trzeba napisać testament modelarski ...


Jarmark Bożonarodzeniowy w Cedyni - Cedyński Ośrodek Kultury i Sportu\nBurmistrz Cedyni Gabriela Kotowicz, Przewodniczący Rady Miejskiej Krzysztof Nowak oraz Dyrektor Cedyńskiego Ośrodka Kultury i Sportu Paweł Pawłowski, serdecznie zapraszają na Jarmark Bożonarodzeniowy oraz Wigilię miejską, w niedzielę 18 grudnia 2016 r.\nŚwiąteczny program rozpoczniemy uroczyście o godz. 12.30 przy Placu Wolności.\nSpotkajmy się w nastrojowej atmosferze, przy cieple rozpalonego ogniska. Na wszystkich czekać będzie moc świątecznych atrakcji. W programie spotkania będą występy artystyczne, w tym koncert pieśni adwentowych, pokazy kulinarne i warsztaty dla dzieci. Najmłodszych, do magicznego świata bajek wprowadzą najpiękniejsze opowieści bożonarodzeniowe.\nKsiądz Piotr Śliżewski – wikary z Parafii Narodzenia NPM w Cedyni, przybliży nam tradycje najpiękniejszych w roku świąt i zwyczaje bożonarodzeniowe. Będziemy prezentować prace twórców ludowych i rękodzielników oraz regionalne produkty spożywcze. Zapraszamy na warsztaty wykonywania tradycyjnych ozdób bożonarodzeniowych, które prowadzi pani Stanisława Kopczyńska.\nJedną z wielu atrakcji będzie żywa szopka, gdzie Święta Rodzina i prawdziwe zwierzęta będą celebrować narodziny Dzieciątka przy dźwiękach radosnych kolęd i pastorałek.\nO godz. 15.30 wspólnie złożymy świąteczne życzenia i podzielimy się opłatkiem, by następnie kolędować w miłej, świątecznej atmosferze.\nZapraszamy do udziału w Jarmarku Bożonarodzeniowym twórców ludowych, Koła Gospodyń Wiejskich, stowarzyszenia, sołectwa, świetlice, jednostki oświatowe oraz osoby indywidualne do zaprezentowania swoich wyrobów i podzielenia się swoją aktywnością z innymi. Wystawcom zapewniamy bezpłatne miejsca w namiotach lub przy Placu Wolności.\nGALERIA JARMARKU BOŻONARODZENIOWEGO w 2015 r.