inflacja kanada – Gorące tematy – Biznes i prawo gospodarcze - Gazeta Prawna - wiadomości, podatki, prawo, biznes i finanse\nBaza artykułów znajdująca się w serwisie dotycząca tematu inflacja kanada. Najnowsze wiadomości i informacje dotyczące inflacja kanada.\nDziś odbywa się posiedzenie Rady Prezesów Europejskiego Banku Centralnego. Chociaż ekonomiści nie spodziewają się, by podjęto na nim decyzję o zmianach stóp procentowych, to ma ono swoją wagę: rynek czeka bowiem ze strony Maria Draghiego, prezesa EBC, na deklaracje dotyczące przyszłości programu dodruku pieniądza. W jego ramach od 2,5 roku EBC skupuje z rynku obligacje.


Domy na sprzedaż: Chodzież | Morizon.pl - powierzchnia od 150 do 250 m2\nmorizon.pl domy wielkopolskie Chodzież\nOferta nr mzn2022988351 jest już nieaktualna.\nDomy na sprzedaż: Chodzież\nZnaleziono 9 ogłoszeń, średnia cena 459 333 zł (2334 zł/m²)\n2852,89 zł / m²\n5 pokoi 168 m² działka 744 m²\nNa sprzedaż dom w Ratajach, gmina Chodzież;\nNa sprzedaż dom wolnostojący w gminie Chodzież: Dom na sprzedaż w gminie Chodzież. NA SPRZEDAŻ DOM WOLNOSTOJĄCY DO WYKOŃCZENIA W RATAJACH - GMINA CHODZIEŻ Przedmiotem oferty jest dom wolnostojący o pow. użytkowej 167,90 m 2 - dwukondygnacyjny, znajdujący się w spokojnej okolicy niedaleko Chodzieży. PARTER: salon z wyjściem na taras (32,43 m 2 ), kuchnia (16,38 m 2 ), łazienka z wc (4,98 m 2 ), pokój (10,03 m 2 ), pomieszczenie gospodarcze (7,37 m 2 ), garaż (24,50 m 2 ). Wysokość pomieszczeń 2,68 m. PIĘTRO: 3 pokoje\n1870,83 zł / m²\n6 pokoi 240 m² działka 234 m²\nDom w zabudowie szeregowej w Chodzieży na sprzedaż\nDOM W ZABUDOWIE SZEREGOWEJ W CHODZIEŻY Oferujemy dom o powierzchni użytkowej 180 m 2 , usytuowany na działce o pow. 234 m 2 . Dom w zabudowie szeregowej - środkowy. Budynek trzykondygnacyjny, w całości podpiwniczony (piwnica o pow. 68 m 2 ). Parter: salon 35,08 m 2 , kuchnia 18,17 m 2 , wc 1,09m 2 , przedpokój 5,54 m 2 , wiatrołap 1,93 m 2 i taras 19,73 m 2 . I piętro: 3 pokoje (16,10 m 2 ; 12,40 m 2 ;12,90 m 2 ), 2 łazienki (3,05 m 2 ; 5,81 m2) - jedna z prysznicem a druga z wanną, korytarz i duży balkon. II piętro: 2\n2082,46 zł / m²\n8 pokoi 192 m² działka 571 m²\nDom dla dwóch rodzin w Chodzieży;dom sprzedaż\nNa sprzedaż dom wolno stojący w Chodzieży; na sprzedaż dom wielorodzinny w Chodzieży DUŻY DOM WOLNOSTOJĄCY W CHODZIEŻY, BLISKO LASU Oferujemy budynek mieszkalny o powierzchni ok 200 m 2 , usytuowany na działce (własność) o powierzchni 571 m 2 . Istnieje możliwość dostosowania domu dla dwóch rodzin, z osobnym wejściem. Na powierzchnie 200 m 2 składa się: 8 pokoi - w tym duży salon z kominkiem, jadalnia i pokoje sypialniane, kuchnia, 3 łazienki, 1 wc, spiżarnia, garaż, pralnia, kotłownia. W pokojach parkiet dębowy na\n4 pokoje 180 m² działka 519 m²\nna sprzedaż dom w Chodzieży;\nNa sprzedaż komfortowy dom w Chodzieży; sprzedaż nowy dom Chodzież KOMFORTOWY DOM W ZABUDOWIE SZEREGOWEJ W SPOKOJNEJ OKOLICY Oferujemy nowoczesny dom w zabudowie szeregowej o powierzchni 180 m 2 , działka 519 m 2 (własność) w Chodzieży. Budynek oddany do użytku w 2016 roku. Układ pomieszczeń: poziom przyziemia - wiatrołap 2,69 m 2 - kuchnia 16,11 m 2 - wc 1,93 m 2 - holl 11,71 m 2 poziom pierwszy - salon z jadalnią i wyjściem na balkon 40,04 m 2 (wysokość 2,54 m) poziom drugi - sypialnia 16,50 m 2 -\n1821,13 zł / m²\n10 pokoi 247 m² działka 482 m²\nDom wolnostojący Chodzież;\nDom wolnostojący w Chodzieży; dom z lokalami użytkowymi z Chodzieży NIERUCHOMOŚĆ Z POTENCJAŁEM Oferujemy nieruchomość gruntową zabudowaną budynkiem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym w dobrej lokalizacji Chodzieży. Dom o powierzchni użytkowej 247,10 m 2 , budynek gospodarczy o powierzchni 68,60 m 2 usytuowane na działce (własność) o powierzchni 482 m 2 . Budynek mieszkalny dwukondygnacyjny z wydzielonymi lokalami mieszkalnymi. PARTER: 2 lokale mieszkalne o powierzchni użytkowej 54,5 m 2 i 59,4 m 2 . Lokal nr I\n6 pokoi 250 m² działka 875 m²\nDo zamieszkania i na działalność\nTYLKO w CASTLE! Duży, solidny dom wolnostojący! Może być dwurodzinny lub np. parter można wykorzystać na firmę a zamieszkać na piętrze! Czytelna lokalizacja. Zapraszam do zapoznania się z ofertą sprzedaży domu w Chodzieży, 70km od Poznania, 25km od Piły. Budynek z pełnej czerwonej cegły, w całości podpiwniczony, powstał w latach 60-tych, murowany, działka ok. 875 m2. Powierzchnię całkowitą ok. 250 m2, na trzech kondygnacjach tworzą wysoki parter, piętro i piwnica. Wszystkie poziomy w identycznych układach. W części\n7 pokoi 180 m² działka 515 m²\nDom wolnostojący w Chodzieży; na sprzedaż dom w Chodzieży Dom wolnostojący w Chodzieży, idealny do zamieszkania przez 2 rodziny ! Dom o powierzchni użytkowej 140 m 2 , usytuowany na działce 515 m 2 . Na powierzchnię użytkową składają się: Parter: 4 pokoje (19,10 m 2 , 10 m 2 , 18 m 2 , 14,80 m 2 ); kuchnia 8,20 m 2 , spiżarnia 3 m 2 , wc 1,5 m 2 , holl 4 m 2 . Piętro: kuchnia połączona z salonem o pow. 16 m 2 ; pokój 18,50 m 2 ; łazienka 4,50 m 2 ; holl 4 m 2 Przyziemie: 2 pokoje 10 m 2 ; 10 m 2 ; łazienka 5 m 2 ,\nDom na sprzedaż, dodane: 01-05-2016\n3151,90 zł / m²\n4 pokoje 158 m² działka 6600 m²\nAtrakcyjna nieruchomość w miejscowości Milcz w powiecie chodzieskim. Dom mieszkalny oraz zabudowania gospodarcze. Dom całkowicie wykończony, urządzony, dostępny do zamieszkania od zaraz. Duże użytkowe poddasze, jasne, ocieplone - otwarta przestrzeń do zaaranżowania. Zabudowania gospodarcze - duże możliwości zaadaptowania do różnych rodzajów działalności. W zabudowaniach gospodarczych jest część mieszkalna, warsztatowa, garażowa, stajnia, wiata i wiele pomieszczeń które można użytkować w dowolny sposób. Bardzo cicha\nDom na sprzedaż, dodane: 20-05-2014\n2268,18 zł / m²\n7 pokoi 220 m² działka 1502 m²\nDom w Chodzieży;na sprzedaż dom w Chodzieży\nNa sprzedaż działka budowlana z domem w stanie surowym i garażem wolnostojącym w Chodzieży. DOM W STANIE SUROWYM ZAMKNIĘTYM ORAZ GARAŻ WOLNOSTOJĄCY DWUPOZIOMOWY NAD JEZIOREM MIEJSKIM W CHODZIEŻY. Oferujemy dom w stanie surowym o powierzchni 220 m 2 usytuowany na działce gruntu o powierzchni 1502 m 2 , w malowniczej i spokojnej części miasta Chodzież. Działka pochyła, na skarpie, z widokiem na panoramę miasta i jezioro. W projekcie domu przewidziany jest następujący układ pomieszczeń: PIWNICA: Kotłownia, pralnia, skład\nMilcz 1 oferta\nMałgorzata Nowak Biuro Nieruchomości CASTLE\nDziałki na sprzedaż Chodzież\nKomercyjne do wynajęcia Chodzież


Blog - Schneider-airsystems.pl\nSprężone powietrze bez tajemnic\nPiaskowanie - jaki kompresor?\nDodano: 16-12-2020 w kategorii: Sprężone powietrze bez tajemnic autor: admin\nNa pewno niejedna osoba ze smykałką do majsterkowania i do różnego rodzaju prac warsztatowych, prędzej czy później staje przed wyborem najbardziej optymalnego sprzętu. Jeśli do tych prac zaliczymy piaskowanie, to wątpliwości rosną jeszcze bardziej, gdyż piaskowanie to proces wymagający. Coraz częściej, zamiast szukać dobrego fachowca, któremu oczywiście trzeba zapłacić, ludzie decydują się na zakup profesjonalnego sprzętu uzdatniającego powietrze. Poza tym, wcale nie jest łatwo znaleźć sprawdzonego fachowca, co również przyczynia się do większego zainteresowania wykonywaniem różnych prac na własną rękę.\nDodano: 06-10-2020 w kategorii: Sprężone powietrze bez tajemnic autor: admin\nJaki kompresor do malowania będzie najlepszy?\nTrudno jest znaleźć kompresor, który będzie świetnie sprawdzał się do malowania wszystkiego, np. mebli, samochodu i jednocześnie malutkich elementów dekoracyjnych. Oczywiście są na rynku dostępne różne urządzenia i wymagają one dodatkowych akcesoriów, takich jak pistolety, filtry i węże. Na co więc zwrócić szczególną uwagę?\nProjektowanie systemu sprężonego powietrza\nDodano: 02-09-2020 w kategorii: Sprężone powietrze bez tajemnic autor: admin\nProjektowanie systemu sprężonego powietrza - zadzwoń do profesjonalisty!\nSystem sprężonego powietrza jest bardzo złożony. Należy zawsze brać pod uwagę takie czynniki, jak dostępna przestrzeń, temperatura w pomieszczeniu, temperatura powietrza nawiewanego\ni wywiewanego, warunki otoczenia, możliwości dostępu do prac konserwacyjnych, hałas itp. W związku z tym wskazane jest skonsultowanie się ze specjalistą ds. sprężonego powietrza w celu\nokreślenia Państwa specyficznych potrzeb w tym zakresie, ponieważ nieprawidłowo zaprojektowane sprężarki oznaczają wyższe koszty energii, duże zużycie i sporadyczne spadki ciśnienia w sieci rurociągów. Chętnie pomożemy przy...\nLekki i poręczny kompresor\nDodano: 30-07-2020 w kategorii: Sprężone powietrze bez tajemnic autor: admin\nCzy istnieje lekki i poręczny kompresor?\nTak, idealny w zestawie, bezkonkurencyjnie lekki i wszechstronny SysMaster SYM 150-8-6 WXOF. Poręczny i lekki kompresor. Przy wadze zaledwie 13 kg i możliwości przyłączenia rolek do sprężarki, transport wszystkich elementów na budowie jest wyjątkowo łatwy i poręczny. Do tego jest wytrzymały. Wszystkie armatury są chronione przez systainer. Praca z zamkniętym systainerem zapewnia doskonałą ochronę wszystkich części i zmniejsza poziom hałasu. SysMaster udowadnia w ten sposób swoją wartość na placu budowy. Wielofunkcyjny kompresor SysMaster jest kompatybilny z innymi systainerami. Dzięki niemu stworzysz zestaw doskonale nadający się do transportu. Inteligentne sprzęgło pozwala zaoszczędzić czas, umożliwiając transport większej liczby urządzeń w tym samym czasie. Sprężarka, narzędzia i akcesoria są zawsze gotowe do użycia i bezpiecznie składowane.\nRozwiązania, które przekonują\nDodano: 14-05-2020 w kategorii: Sprężone powietrze bez tajemnic autor: admin\nROZWIĄZANIA W ZAKRESIE SPRĘŻONEGO POWIETRZA\nNasze portfolio produktów obejmuje wszystkie obszary związane ze sprężonym powietrzem: wytwarzanie, przygotowanie, rozprowadzanie i wykorzystanie sprężonego powietrza. Zawsze zwracamy uwagę na to, co jest ważne: Wasze zapotrzebowanie na sprężone powietrze oraz opłacalne funkcjonowanie Waszej firmy.\nEfektywne i ukierunkowane na użytkownika produkty, od ich wytworzenia aż do użytkowania\nInnowacje i dalszy rozwój portfolio zgodnie z wymaganiami klienta\nZarządzanie jakością w celu zapewnienia najwyższych standardów\nDodano: 12-05-2020 w kategorii: Sprężone powietrze bez tajemnic autor: admin\nDo sprężania powietrza dostępnych jest wiele różnych sprężarek. W przypadku sprężarek wyporowych stosowane są dwa główne typy urządzeń: sprężarki tłokowe oraz sprężarki śrubowe. Jedną z najważniejszych cech sprężarek tłokowych jest możliwość pracy przerywanej. Oznacza to, że ich czas pracy powinien wynosić maksymalnie 70% godziny. Natomiast sprężarki śrubowe są długodystansowcami wśród sprężarek. Ich zalety uwidaczniają się przy ciągłym zapotrzebowaniu powietrza. Natomiast ciągłe włączanie i wyłączanie negatywnie wpływa na długość okresu użytkowania sprężarki, ponieważ przez to nie jest osiągana lub nie jest utrzymywana konieczna temperatura robocza – w obiegu oleju dochodzi do wytrącania kondensatu. Skutkiem tego jest większe zużycie i krótsze przedziały czasu konserwacji. W większości przypadków zapotrzebowanie instalacji sprężonego powietrza w zakładach rzemieślniczych i w przemyśle składa się z obciążenia podstawowego i obciążenia szczytowego. W tym przypadku można idealnie połączyć oba systemy sprężania. Sprężarka śrubowa pokrywa obciążenie podstawowe, a sprężarka tłokowa obciążenie szczytowe.\nW przypadku analizy niezbędnej ilości sprężonego powietrza należy wziąć pod uwagę wiele parametrów. Oczywiście odbiorniki sprężonego powietrza są pierwszą wielkością, która określa pewne zapotrzebowanie podstawowe. Ponadto należy obliczyć zarówno poziom ciśnienia, jak też straty w przewodach oraz ilości buforowe. Kolejnym ważnym składnikiem analizy zapotrzebowania jest klasyfikacja jakości niezbędnego sprężonego powietrza (jak np. wilgotność, zawartość oleju, cząstki, itp.).


Jak grzeszy Białystok. Podsumowanie rankingu Miast Grzechu – Gazeta.pl • Przewodnik po Białystoku\nZgodnie z tym co opisuje redakcja Gazeta.pl we wpisie "Jak grzeszy Białystok. Podsumowanie rankingu Miast Grzechu":\nDziś przedstawiamy zestawienie zbiorcze - po podsumowaniu naszych grzechów i wyciągnięciu z nich średniej okazuje się, że Białystok znajduje się gdzieś w połowie stawki, na pozycji numer 13. Po pierwsze: Gniew Okazało ... Wielce wymowny to obrazek [...] odwiedź cały wpis ».\n« Grzechy miast polskich. Białystok stolicą nienawiści – Gazeta.pl\nBiałystok. Ekumeniczne święcenie pokarmów na wielkanocne stoły – Gazeta Wyborcza »\nBiałystok cichszy od innych miast – BiałystokOnline.pl


Imieniny Natalii - artykuły | Jelenia Góra Nasze Miasto\nImieniny Natalii 27.07. Kiedy złożyć życzenia imieninowe Natalii? Oryginalne życzenia imieninowe\nImieniny Natalii są obchodzone 27.07. Solenizantce warto złożyć życzenia imieninowe, które będą dopasowane do danej osoby i sprawią jej radość. Życzenia imieninowe dla Natalii mogą zostać wpisane do przygotowanej kartki imieninowej albo przesłane w formie wiadomości sms. Jakie życzenia imieninowe przygotowane dla Natalii będą odpowiednie? Znana nam Natalia z pewnością ucieszy się z pięknych życzeń, które przygotujemy. Z okazji imienin Natalii można przygotować bukiet kwiatów jako drobny upominek dla Natalii. Czy znasz Natalię? Złóż jej miłe życzenia na imieniny. Skąd wzięło się imię Natalia? Które cechy charakteru wyróżniają osoby o imieniu Natalia?


Redakcja . | 1 października 2019\n21 sierpnia odbył się organizowany przez OSIR w ramach programu “Sportowcy dla Wawra” otwarty dla wszystkich chętnych trening sumo z Pawłem. Przybyła oczywiście stała ekipa, która regularnie ćwiczy pod okiem swojego trenera, ale też mnóstwo dzieci, które z sumo wcześniej nie miały styczności. Treningi sumo nie polegają jedynie na pracowaniu nad technikami używanymi w walce. Znajdziemy na nich też ćwiczenia wysiłkowe, rozciągające, ale również mnóstwo gier i zabaw. To świetna i atrakcyjna oraz ogólnorozwojowa forma spędzania wolnego czasu, którą dzieci po prostu lubią. Już nie wspominając o walorach zdrowotnych. W dzisiejszym zasiedziałym świecie, przy popularności gier komputerowych i wszechobecności tabletów i smartfonów nie jest wcale łatwo zachęcić dzieci do ruchu. A widać było że, Paweł potrafił złapać z nimi dobry kontakt i zaangażować do wysiłku. Zaufanie do trenera to ważna rzecz decydująca właśnie o zaangażowaniu dzieciaków, ale też spokoju ducha ich rodziców. Po treningu wszyscy - uczestnicy oraz ich opiekunowie - dopytywali o kolejne zajęcia. Takie zainteresowanie to chyba najlepsze podsumowanie tego dnia!\nPoza takimi okazjonalnymi eventami Paweł regularnie razem ze swoim bratem bliźniakiem Tomkiem Wojdą prowadzi treningi dla chętnych z terenu Wawra. Jednym z podopiecznych chłopaków jest młody i zdolny zawodnik Hubert Niemczyk. Szesnastolatek został zauważony lata temu jeszcze przez tatę i trenera chłopaków - Andrzeja Wojdę. Pan Andrzej zaprosił go na trening i tak - ważący obecnie 167kg jak na prawdziwego zawodnika sumo przystało - Hubert odnalazł swoją wielką pasję i sport, w którym może się spełniać do dziś. Swój pierwszy złoty medal na turnieju zdobył w wieku 11 lat. Od tamtego czasu osiągnął jeszcze 17 innych liczących się ..., w tym tytuł Mistrza Europy młodzików i brązowy medal ME kadetów w 2018 roku. Teraz Paweł i Tomasz Wojda, chcąc kontynuować tradycję swojego taty w szkoleniu mistrzów, trenują między innymi Huberta, którego zadaniem jest powalczenie o medal na zbliżających się mistrzostwach świata juniorów do 18 lat w październiku tego roku w Osace (Japonia). Będzie to debiut tego młodego, 16 letniego zawodnika w imprezie rangi światowej, a żeby mu to umożliwić Paweł Wojda oprócz prowadzenia szkolenia zorganizował zbiórkę na platformie fundreisingowej. Niestety nie wszystkie dyscypliny sportowe mają zapewnione pełne finansowanie, w tym i sumo. Dla tego też zorganizowanie zbiórki, pomoc wiceburmistrza Jacka Wiśnickiego, UNIQ Fight Clubu, współpraca z Leszkiem Blautenbergiem oraz zaangażowanie najbliższej rodziny umożliwi wylot do Japonii i start Huberta w mistrzostwach. Na szczęście zakwaterowaniem i opieką na miejscu zajmie się już Polski Związek Sumo. A dzięki całej tej przygodzie młody zawodnik będzie miał również szansę trenować w prawdziwej „stajni” sumo. W stajni? Tak, “heya” czyli tak zwana stajnia to miejsce, w którym japońscy zawodnicy mieszkają oraz trenują. Zwyczaje, zasady, forma treningów czy żywienia to materiał na cały następny artykuł, ale kluczowe jest to, że tylko nieliczni niejapończycy mają szansę trenować pod okiem prawdziwego. Paweł sam miał okazję tam trafić przed Mistrzostwami Świata, w których zdobył tytuł wicemistrza i dlatego z taką determinacją walczy o to, żeby Hubert również miał tę możliwość.\nCzy uczeń przerośnie swojego mistrza i zdobędzie złoty medal na zbliżających się Mistrzostwach? Tego dowiemy się w październiku, ale przekaz jest jasny. Sumo jest sportem absolutnie dla każdego i do tego opartym na zasadzie fair play i honorze, co jest bardzo ważnym czynnikiem w procesie wychowywania i przygotowania dzieci i młodzieży do dorosłego życia. Trenują dziewczyny, chłopaki, osoby o różnej posturze i wzroście. Na świecie oprócz piłki nożnej istnieje jeszcze wiele dyscyplin o trochę mniejszej popularności ale za to bardzo wszechstronnych i atrakcyjnych dzięki którym mogą się realizować osoby na co dzień wykluczone czy też zniechęcone do ruchu. A przecież wszyscy go potrzebujemy!\nTagi: przygotowania, do, mistrzostwa, świata, ranga, krajowa, europejska, zaangażowanie, społeczność, sport, ruch,


WAKACJE Z M-GCKiS – M-GCKiS W CHOROSZCZY\nStrona Główna » Wydarzenia » WAKACJE Z M-GCKiS\nWAKACJE Z M-GCKiS\nTen wpis został opublikowany Wydarzenia 23 czerwca 2021 (zaktualizowany dzisiaj)\nZapraszamy do Miejsko-Gminnego Centrum Kultury i Sportu w Choroszczy na pełne atrakcyjnych zajęć lato!\nSpędźmy razem te wakacje – kreatywnie, wesoło – z kulturą ! 😊\nZachęcamy do zapisów na kolejne lipcowe zajęcia z cyklu WAKACJE Z M-GCKiS, które odbędą się 27 lipca w godz.9-14. Będzie to połączenie dwóch bloków tematycznych : taniec towarzyski oraz szachy. Odbędzie się również KINO ZAGADKA EXTRA 🙂\nZapraszamy wszystkie dzieci i młodzież w wieku od 6 do 13 lat do zapisów na kolejne warsztaty z cyklu WAKACJE Z M-GCKiS!\n27 lipca w godzinach od 9 do 14 wszystkie dzieci i młodzież będą miały okazję spróbować zatańczyć w stylu tańca towarzyskiego pod opieką i instrukcją Dariusza Jabłońskiego oraz Karoliny Poniatowicz (którzy współpracowali już z naszym Centrum Kultury, a od nowego sezonu będą prowadził zajęcia z tańca towarzyskiego w naszych murach!) , oraz poznać podstawy gry w szachy razem z szachistą Łukaszem Stasieńko.\nWIEK : 6-13 lat, opłata : 20zł/os (jedna kwota za cały dzień warsztatowy) – ZAPISY NA CAŁY DZIEŃ\nZachęcamy do zapisów na kolejne lipcowe zajęcia z cyklu WAKACJE Z M-GCKiS, które odbędą się 22 lipca w godz.10-14. Będzie to połączenie dwóch bloków tematycznych : taneczny i edukacyjny, a w gratisie nawet muzyczny!\nZapraszamy wszystkie dzieci i młodzież w wieku od 4 do 16 lat do zapisów na kolejne warsztaty z cyklu WAKACJE Z M-GCKiS!\n22 lipca w godzinach od 10 do 14 wszystkie dzieci i młodzież będą miały okazję spróbować zatańczyć w stylu tańca nowoczesnego pod opieką i instrukcją Łukasza Więcka (który współpracował już z naszym Centrum Kultury, a od nowego sezonu będzie prowadził zajęcia z tańca nowoczesnego w naszych murach!) , oraz zabawić się z językiem angielskim – a to za sprawą choroszczańskiej szkoły językowej Ready Stedy English. Finalnie wszyscy spotkają się na karaoke w galerii M-GCKiS.\nWIEK : 4-16 lat, opłata : 20zł/os (jedna kwota za cały dzień warsztatowy) – ZAPISY NA CAŁY DZIEŃ\nZachęcamy do zapisów na kolejne lipcowe zajęcia z cyklu WAKACJE Z M-GCKiS, które odbędą się 15 lipca w godz.10-14. Będzie to połączenie dwóch bloków tematycznych : artystyczny oraz teatralny.\n10-12:00 Sztalugi w plenerze,\nProwadząca : Monika Tekielska-Chmielewska,\n12-14:00 Zabawa w teatr – warsztaty teatralne oraz sztuka tworzenia teatrzyku kamishibai\nProwadzący: Paulina Krysiewicz, Adam Kamieński\nWIEK : 7-12 lat, opłata : 20zł/os (jedna kwota za oba warsztaty ) – ZAPISY NA CAŁY DZIEŃ\nZachęcamy już teraz do zapisów na kolejne zajęcia z cyklu\nWAKACJE Z M-GCKiS,\nktóre odbędą się 8 lipca w godzinach 10-14:00.\nKolejny czwartek wakacyjny z M-GCKiS to propozycja dwóch warsztatów, dla różnych grup wiekowych:\nWarsztaty „Makieta Choroszczy” – spacer krajoznawczy po Choroszczy i odwzorcowanie miasta na makiecie przestrzennej – warsztaty dla dzieci w wieku 7-12 lat (2009-2014) , max . 12 osób, koszt : 20zł/os\nWarsztaty wokalne z Jerzym Tomzikiem – kierownikiem formacji wokalnej „Rytmy Czasu”- warsztaty dla młodzieży 10+, max.12 osób, koszt : 10zł/os\nZachęcamy już teraz do zapisów na pierwsze zajęcia z cyklu WAKACJE Z M-GCKiS, które odbędą się 1 lipca w godz.10-14.\nPierwsze lipcowe zajęcia wakacyjne poprowadzi nasza Instruktorka Olga i będą one ukierunkowane na DIY (do it yourself-zrób to sam).\nUczestnicy będą mieli okazje – pod okiem Instruktorki – zabawić się z gliną samoutwardzalną oraz wykonać obrazek techniką String Art.\nZapraszamy na nie dzieci w wieku 7-12 lat (2014-2009).\nPierwsze zajęcia w ramach tego cyklu są BEZPŁATNE!\nObowiązują zapisy pod nr. tel : 723 698 951 (od pon do pt w godz.8-16).\nFormularz i oświadczenie uczestnikaPobierz\nO kolejnych wakacyjnych zajęciach będziemy informować z tygodniowym wyprzedzeniem.\nZgłoszenia przyjmowane są telefonicznie w godzinach pracy M-GCKiS – nr. : 723 698 951. Opłat należy dokonywać bezpośrednio w biurze M-GCKiS bądź na rachunek bankowy podany w regulaminie. Prosimy o zapoznanie się z regulaminem prowadzonych zajęć/warsztatów.\nFormularz i oświadczenie uczestnika :Pobierz\n← Przywitajmy lato razem!\nPowitaliśmy wakacje i lato →


Meble do pokoju młodzieżowego - portalsport.pl\nMasz ochotę opowiedzieć nam o ostatnim produkcie, który kupiłeś albo o firmie, z której usług skorzystałeś? Śmiało, inni użytkownicy z pewnością skorzystają.\nPost autor: Zazyna » 25 paź 2021, 19:12\nJakie możecie polecić meble do pokoju młodzieżowego - gdzie takie warto kupić? Podpowiedzcie coś Wspólnie z córką przeglądamy różne sklepy meblowe online i póki co chyba najbardziej przekonuje mnie ten salon meblowy https://www.salonmeble.com.pl planuję przejechać się do nich i zobaczyć meble na żywo.\nRe: Meble do pokoju młodzieżowego\nPost autor: Magdka » 17 maja 2022, 8:12\nAranżacja salonu to nie jest prosta rzecz, ale na pewno daje wiele radości Z mojej strony polecam sobie sprawdzić narożniki z funkcją spania, które dostępne są w ofercie Vieri Divani, bo to najwyższa jakość i na pewno będziecie zadowoleni. Oczywiście oferta jest bardzo szeroka i nie tylko dostępne są Vieri Divani narożniki z funkcją spania, ale także sofy z funkcją spania https://www.vieridivani.pl/katalog-mebl ... rozkladane i wiele więcej - wybór jest naprawdę szeroki. Także jest możliwość zamówienia tych mebli na wymiar.


Rozpoczęliśmy rozmowy. - RÉSONNEZ\nJuż na podstawie wyłącznie przygotowanej przez nas listy przedsiębiorców, którym zaproponujemy współtworzenie Summer International Radiology Course, widać wyraźnie jak ambitnie i pomysłowo podchodzimy do tego przedsięwzięcia.\nPrzedsiębiorcy to nie jedyni współtwórcy tej historii. Wybraliśmy lekarzy, z którymi kilkukrotnie już konsultowaliśmy program Summer International Radiology Course. Omawialiśmy również wstępne warunki współpracy. Co osobiście cieszy mnie najbardziej, to porozumienie i entuzjazm, który wzbudził w lekarzach letni międzynarodowy kurs radiologii.\nPo pierwszym etapie rozmów i konsultacji kształt i program naszej letniej szkoły radiologii uległ rozbudowaniu. Na tą chwilę możemy powiedzieć, że szykujemy kilka pomysłowych rozwiązań szkoleniowych – szczególnie w odniesieniu do bloku ultrasonograficznego i rezonansu magnetycznego.\nHistoria naszego MYŚLIMY GLOBALNIE, DZIAŁAMY GLOBALNIE rozpoczęła się zatem mailami, listami, rozmowami.


B-c | 2018-02-19 21:11 | Rozmiar tekstu: A A A\nMorsy - piraci nad jez. Dadaj (fot. UM Biskupiec - wszystkie) | Więcej zdjęć »\nW niedzielę (18.02) na Słonecznym Brzegu kilkuset miłośników lodowatych kąpieli zanurzyło się w wodach Dadaju na zlocie organizowanym przez Biskupieckie Morsy. Hasło przewodnie tegorocznego zlotu to „Piraci nad Dadajem”.\nTematyczne zloty morsów to już w Biskupcu tradycja. W tym roku odbył się pod czarną banderą. Już przed niedzielnym spotkaniem na plaży Słoneczny Brzeg w Rukławkach pojawiły się elementy świadczące o opanowaniu miejsca przez piratów – armata, skrzynia ze skarbami, flagi z trupią czaszką, a nawet palmy. W klimat znakomicie wpisały się przyjeżdżające do Biskupca grupy morsów z całego województwa, a nawet spoza niego (Bydgoszcz, Białystok, Augustów). Nie brakowało więc przepasek na oczach, papug na ramionach i innych atrybutów morskich rozbójników. Czekały także tematyczne konkursy, w których grupy walczyły o zrabowane dukaty. Zagrzać można się było przy ogniskach, strażackiej gorącej herbacie, a osłodzić ciastem przygotowanym przez biskupieckie seniorki.\nPo koncercie disco-polowego zespołu „Long & Junior”, który sam w sobie wystarczyłby wszystkim za rozgrzewkę, odbyła się intensywna zaprawa i morsy (i foczki) zanurzyły się w wodzie. Licznik wskazał dokładnie 279 kąpiących, ale ponieważ niektórzy w ferworze dobrej zabawy zapominali wcisnąć przycisk, można uznać, że było ich więcej. Kąpiącym przyglądali się kibice, którzy wcześniej dopingowali także biegaczy.\nPrzed zlotem rozegrano V Dadajowy Bieg Morsa. To wyścig na 10-kilometrowej trasie prowadzącej od plaży w Rukławkach do parku miejskiego w Biskupcu i z powrotem. W tym roku ukończyło go 182 zawodników, nagradzanych w różnych kategoriach wiekowych. Oddzielną klasyfikację mieli także biegacze-morsy i foczki. Co ciekawe, najszybszymi zawodnikami okazali się Aleksandra i Rafał Wiśniewscy z Olsztyna, którzy zaledwie kilka miesięcy wcześniej, właśnie w hotelu „Słoneczny Brzeg”, mieli swoje wesele.\nW przeddzień VI Dadajowego Zlotu Morsów „Piraci nad Dadajem” na rondzie w centrum Biskupca miał miejsce jeszcze jeden „pomarańczowy” (kolor charakterystycznych polarów Biskupieckich Morsów) akcent. Dzięki zwycięstwu w licytacji na finale WOŚP za 4 tys. zł, morsy wygrały możliwość nieformalnego nadania nazwy głównemu rondu w mieście. Tak jak w minionym roku, tabliczkę z napisem „Rondo Biskupieckich Morsów” i serduszkiem Wielkiej Orkiestry odebrały z rąk burmistrza Kamila Kozłowskiego.\n– Ta fantastyczna grupa cały czas udowadnia, że jest w nich siła, nie tylko potrzebna do wejścia do lodowatej wody, ale i przydatna w czynieniu dobra. Dzięki Biskupieckim Morsom mamy imprezę, która w środku zimy przyciąga do nas turystów, a i nam, biskupczanom, zapewnia masę dobrej zabawy. Gratuluję hartu ducha, sprawności fizycznej, siły organizacyjnej – mówił Kamil Kozłowski.


Góry Sowie: atrakcje jak w parku rozrywki (FOTO) - Walbrzych.dlawas.info - portal informacyjno - rozrywkowy\n31.10.2021 06:00 | Źródło: Wiesz Co, Muzeum przy Tunelu\nGóry Sowie: atrakcje jak w parku rozrywki (FOTO)\nWszystkie wycieczki, które wam proponujemy, są wyjątkowe, ale ta będzie szczególna. Dlaczego? Przekonajcie się sami i dajcie się ponieść historii Gór Sowich. Tunele, muzea, wiadukty, górskie szlaki, pyszne jedzenie i niesamowite widoki. Chyba wystarczająco was zachęciliśmy? Artykuł z ostatniego numeru tygodnika "WieszCo".\nWycieczkę proponujemy rozpocząć na dworcu kolejowym Wałbrzych Główny. Szynobusem ruszamy w niezapomnianą trasę. Mijamy trzy najdłuższe w kraju tunele kolejowe (do 1,6 km) i wysokie wiadukty (ok. 30 m), z których roztacza się malowniczy widok na Góry Sowie i Kamienne oraz Wzgórza Włodzickie.\nPrzejazd wzbudzi w was emocje jak w parku rozrywki. No prawie, ale będzie ekscytująco.\nWysiadamy tuż za ostatnim tunelem, na stacji Świerki Dolne. Stąd tylko dwie minuty drogi do Muzeum przy Tunelu. Tu zaglądamy, aby na chwilę otrząsnąć się z emocjonującego przejazdu i przywołać ciepłe wspomnienia. W wiekowym domu zgromadzono przedmioty codziennego użytku, na widok których, gwarantujemy, choć raz krzykniecie „moja babcia miała to w domu” albo „ciocia ma coś podobnego na strychu”! I od razu poczujecie się jak u siebie. Z przyjemnymi wspomnieniami w głowie ruszajcie na szlak. (Uwaga - muzeum zawiesiło swoją działalność do wiosny - przyp. red.)\nTrasę najlepiej rozpocząć na zielonym szlaku, idąc w dół drogi nr 381 Wałbrzych-Kłodzko, aż do XIX-wiecznego krzyża Męki Pańskiej w dolnej części wsi Świerki. Przy krzyżu musicie skręcić w szutrową drogę, biegnącą przez malownicze pasmo Wzgórz Wyrębińskich. Po około godzinnej wędrówce pachnącym świerkami lasem dotrzecie do wejść do podziemnego kompleksu Gontowa. Podziemne sztolnie, zamknięte dla zwiedzających, wchodzą w skład tajemniczego projektu składającego się z podziemnych hal i korytarzy, wybudowanych podczas II wojny światowej pod wspólną nazwą „Riese”.\nTrzymając się nadal zielonego szlaku zejdźcie w dół do Sowiny. Tu możecie „odbić” w prawo na szlak czarny i po chwili wejść do gospody w Harendzie. Tu znajdują się stawy i mini zoo. Możecie również po 30 minutach, podążając zielonym oznakowaniem, dojść do Sokolca, gdzie warto zatrzymać się na pysznym domowym obiedzie w restauracji Oberża PRL.\nPo krótkiej przerwie i naładowaniu baterii, zachęcamy rozejrzeć się po wsi Sokolec. Są tu przykłady niemieckiego budownictwa górskiego, dom ze zdobieniami z przełomu XIX i XX w., w którym obecnie funkcjonuje sklep spożywczy, remiza strażacka i kościół pw. św. Marcina z 1786 r. zbudowany w stylu barokowo-klasycystycznym.\nPo kolejnych kilkunastu minutach dotrzecie do Rozdroża nad Sokolcem (693 m n.p.m.). Z tego miejsca możecie ruszyć zielonym szlakiem w stronę schroniska Sowa (875 m n.p.m.) i dalej na najwyższy szczyt Gór Sowich – Wielką Sowę (1015 m n.p.m.).\nWejście na górę zajmie nieco ponad godzinę. Proponujemy wam zmienić na chwilę kolor szlaku z zielonego na niebieski i wejść do Parku Krajobrazowego Gór Sowich, kierując się w stronę Rozdroża pod Lisimi Skałkami (821 m n.p.m.) znajdującego się na 9 km naszej trasy. Stąd macie 10 minut drogi do Lisich Skał – stanowiących jedno z największych zgrupowań gnejsowych skał w Górach Sowich. Warto tam podejść, by wrócić za chwilę na Rozdroże pod Lisimi Skałami. Stąd zielonym szlakiem przez Nowy Miłków dojdziecie do Ludwikowic Kłodzkich, ciesząc oczy otaczającym pięknem natury.\nNa około 13 km trasy dotrzecie do Skrzyżowania pod Gruntową (620 m n.p.m.). Miłośnicy militariów i podziemnego kompleksu Riese mogą stąd dojść czarnym szlakiem do muzeum techniki militarnej Molke (20 min. w jedną stronę). Jeśli nie macie na to ochoty możecie skierować się ku ostatniemu punktowi trasy – stacji kolejowej Ludwikowice Kłodzkie. To bardzo oryginalny, choć już nieco zapomniany budynek. Koniecznie popatrzcie w bok i zerknijcie na jeden z najwyższych wiaduktów kolejowych w Polsce. Znajduje się tuż obok.\nZe stacji Ludwikowice Kłodzkie pociągiem dotrzecie zarówno do początku trasy (do stacji Świerki Dolne, a dalej do Wałbrzycha Głównego) lub możecie pojechać w przeciwnym kierunku do Nowej Rudy lub Kłodzka.\n(Fot. M. Jagiellicz): Wiadukt w Ludwikowicach Kłodzkich – może zachwycić\n(Fot. B. Adamska): Muzeum przy Tunelu – warto zajrzeć\n(Fot. K. Niebora): Panorama wsi Sokolec – czyż tu nie jest cudnie?\nPozostałe zdjęcia: Magdalena Sakowska, zdjęcie Muzeum przy Tunelu użyczone: profil społecznościowy placówki\nREGION: WŁODZICKA GÓRA I JEJ OPOWIEŚĆ Z WIEŻĄ W TLE (FOTO)\nWAŁBRZYCH REGION: MOŻE UDA SIĘ URATOWAĆ TO SCHRONISKO? (FOTO)\nWAŁBRZYCH REGION: CHCESZ SPOJRZEĆ NA GÓRY SOWIE? TERAZ?\nGÓRY SOWIE: KALENICA, GÓRA INNA NIŻ WSZYSTKIE (FOTO)\nGŁUSZYCA, WALIM: NAJSZYBSZE NIEBIESKIE POŁĄCZENIE (FOTO)


Owczarki Środkowoazjatyckie - Forum Psiakość – uroki życia z psem\n13-06-2007, 12:02 #1\nCzy są tu jacyś własciciele azjatów albo miłośnicy [smilie=hot over you.gif]\n30-08-2007, 14:24 #2\nMnie możesz zaliczyć w poczet miłośników\n30-08-2007, 15:44 #3\nTa!Po sopockiej wystawie jestem zauroczona tą rasą\nNiesamowicie duzio ich tam było\n04-09-2007, 16:42 #4\nU mojej ciotki jest azjata, biało-rudy. Hajwan się nazywa. Do łagodnych bynajmniej nie należy\n04-09-2007, 20:29 #5\nTe psy nie zostały przecież stworzone do bycia miłym,Maj Dir\nMi się podoba ta wrodzona nieufność w stosunku do obcych,nie lubię psów,które się garną do obcych i sprzedałyby pańcię za coś do żarcia Niestety Fadzik taki jest\nZa to te psy są silne,pewne siebie,mają twardy harakter i skłonności,dlatego wymagają bezwzględnie dobrego ułożenia\nzęsto dobrze ułożony azjata ma tak ogromną świadomość swojej siły,rozmiarów i potencjału,że nie muszą sie nawet ruszyć,ażeby wzbudzić respekt.Wystarczy,że siadzie sobie koło kogoś i z jego spojrzenia bije ta ogromna świadomość\nKoffam je za to\n04-09-2007, 23:13 #6\nkoffana ja wiem, że one miłe nie są. Azjata koleżanki Sasha zeżarłby mnie gdyby miał okazje. SŁucha się tylko jej ojca. A Hajwan jest psem źle ułożonym. Od szczeniaka go izolowali od ludzi. Jak ciotka wjeżdżała na podwórko to wyskoczył na ulice i zaatakował moją sąsiadkę (ciotka mieszka 4 domy dalej ode mnie). Jakiś czas potem zaatakował męża tej sąsiadki. Od tamtej pory zmienili płot a Hajwan ma swoją oddzieloną połowę podwórka...


Zator łączy Spytkowice 2019-10-08\nW dniu 5 października 2019 r. przez Gminę Zator przebiegła sztafeta biegowo–rowerowa pod hasłem „Łączymy Spytkowice”. Sztafeta wystartowała ze Spytkowic w powiecie wadowickim, dalej przez Zator do Spytkowic na Podhalu. W rajdzie biegowo–rowerowym wzięli udział także przedstawicielie Wielozawodowego Zespołu Szkół w Zatorze.\nstrona źródlowa i galeria - link\nWprowadził: Jarosław Momot 2019-10-08 13:40


Kto kontroluje polskie banki | Przegląd\nAutor: Andrzej Dryszel\t| Marzec 1, 2009\nGdy rośnie rata kredytu…\nJeżeli ma ktoś trochę serca z tych banków, powinni siostrze pomuc rozłożyć kredyt na więcej rat i żeby nie rósł procent, a zwłaszcza bank który w 2008 r. przy zarobkach 1040 zł pożyczył jej\n91 tys. zł, kiedy miała pożyczki w innych bankach. Biorąc te pożyczki nie zdawali sobie sprawy, że nie podołają im spłacić. Może chodzi o to, by cała rodzina poodbierała sobie życie – to jeden z mejli, jakie przyszły do Związku Banków Polskich. W ZBP mówią, że to lipa, bo z tego samego nicka dotarł do nich mejl w zupełnie innej sprawie, już bez błędów. Co nie zmienia faktu, że internet od miesięcy puchnie od pretensji pod adresem bankowców.\n– To kpiny. Pracownicy tego (tu nazwa) “banku” są niekompetentnymi ignorantami. Nie odpowiadają na skargi klientów, celowo wprowadzają w błąd. Raty 0% to oczywista fikcja. Za pożyczkę w wysokości 1200 PLN, trzeba oddać 2200. Gdy już pożyczka spłacona, wysyłają listy, w których stwierdzają, że klient jest im winien jakieś “inne” koszty. Jakie, nie wiadomo, bo na zażalenia i skargi nie ma odpowiedzi, a klient zasypywany jest korespondencją (zwykłą pocztą), ale liczą sobie za każdy list 15 PLN. Straszą, wyłudzają następne pieniądze. Ich pracownicy zajmują się tylko pisaniem jak największej ilości listów, gdyż to dochodowe zajęcie, przy zmniejszającej się liczbie naiwnych klientów – pomstuje jeden z internautów, co gorsza, w komentarzu umieszczonym pod opisem jakiegoś rewelacyjnego superkonta tegoż banku.\nBankowcy mają teraz nielekki żywot i po cichu przeklinają internet. Gdy tylko bowiem w sieci pojawi się ich reklama, natychmiast towarzyszy jej stek wyzwisk i oskarżeń rzucanych przez rozeźlonych ludzi. Im gorsza sytuacja finansowa w Polsce, tym więcej pretensji. O co? O wszystko.\n– Klienci skarżą się na wszelkie czynności bankowe, bo w każdej sytuacji podczas kontaktów z bankiem zdarzają się konflikty. Kredyty hipoteczne i konsumpcyjne, umowy o karty kredytowe, wpłaty na konto, przelewy, naliczanie odsetek, potrącanie różnych opłat – skargi dotyczą takich i wielu innych zdarzeń. Z bankami ciężko się negocjuje – mówi Izabela Dąbrowska, prawnik Federacji Konsumentów, pomagająca w sprawach usług finansowych.\nOprocentowanie widzi nam się\nBardzo dużo skarg napływa na wezwania do zapłaty sprzed kilku lat, które często dotyczyły drobnych kwot – lecz odsetki od nich narosły do sporych rozmiarów. Banki nie śpieszyły się z ich odzyskiwaniem. Czekały, nie wzywając dłużników do zapłaty, aż sumy narosną, i dopiero wtedy ruszały do ataku, grożąc komornikiem i zajęciem konta. W ubiegłym roku było szczególnie dużo takich spraw, banki, przewidując nadejście ciężkich czasów, czyściły portfele z długów.\n– Zazwyczaj były to roszczenia grubo przedawnione, z czego jednak klienci nie zdawali sobie sprawy. Przez wiele lat nie wzywano ich do zapłaty i raptem np. po 10 latach przychodziło wezwanie, w którym kwota ściągana wynosiła 150 zł, a odsetki 1500 zł – mówi Izabela Dąbrowska. Najskuteczniejszą obroną było wtedy sprawdzenie, czy roszczenie nie jest już przedawnione, co mogło uniemożliwić jego egzekucję. Należy jednak odbierać każde pismo z sądu, bo bank może skierować sprawę na drogę sądową – i jeśli sami nie powołamy się na przedawnienie, to wyrok się uprawomocni, a sąd nakaże nam zapłatę pełnej sumy wraz z odsetkami i kosztami postępowania.\nMinione miesiące przyniosły też wzrost liczby skarg na spready – czyli stosowane przez banki zróżnicowane przeliczniki walutowe, niekorzystne dla klientów. Coraz więcej osób narzeka na nieuzasadnione podwyżki oprocentowania w umowach o kredyt hipoteczny w walutach obcych ze zmienną stopą procentową. Dotyczy to raczej starszych umów, zawieranych do pięciu lat wstecz. Banki ustalają w tych umowach wysokość oprocentowania na podstawie decyzji zarządu – i uważają, że wszystko jest w porządku, skoro warunki umowy przewidują taką możliwość. Tymczasem takie działanie jest niezgodne z prawem, bo bank przyznał sobie w ten sposób pełną swobodę dowolnego ustalania ceny kredytu, na podstawie własnego widzimisię. Decyzja zarządu może przecież zmienić oprocentowanie nawet o kilkanaście punktów. – Odniesienie się do decyzji zarządu nie jest konkretnym określeniem zasad zmiany oprocentowania, czego wymaga prawo bankowe. Decyzja zarządu to nie zasada, lecz jednostronna zmiana umowy przez bank, pod hasłem: chcemy, żeby teraz oprocentowanie było wyższe. To sprzeczne z art. 385 kodeksu cywilnego – tłumaczy Izabela Dąbrowska.\nList zwykły za 20 zł\nNiczym nieuzasadnionym haraczem pobieranym przez banki są nadzwyczaj wysokie opłaty za wezwania, monity, SMS-y, rozmowy telefoniczne. Nie należy do rzadkości, że bank, domagając się zwrotu kilkunastozłotowego zadłużenia, przysyła co tydzień wezwanie do zapłaty wyceniane na 20 zł – i doliczane do sumy długu. Tańsze byłyby te wezwania, gdyby przysyłano je z… Nowej Zelandii.\nTymczasem banki w ogóle nie mają prawa pobierać opłat za podobne czynności – choć nikt im tego nie zakazał. Korespondencja z klientami należy do normalnych kosztów działalności gospodarczej, również ta wzywająca do zapłaty zaległej kwoty. Nie ma więc żadnych podstaw, by przedsiębiorstwo przerzucało je na konsumenta. Nikomu, kto pisze list do banku, nie przyjdzie przecież do głowy, by żądać za to pieniędzy. Podobnie bankom nie wolno obciążać klientów kosztami korespondencji firmowej. – Pisma od banków przychodzą zwykle w listach zwykłych, kosztujących 1,35 zł, a konsument musi płacić 20 zł, za czas pracownika banku poświęcony na przygotowanie i wysyłkę pisma oraz czynności windykacyjne. Ale pracownik zajmuje się korespondencją w ramach zwykłych obowiązków, nie dostając za to dodatkowego wynagrodzenia. Pobieranie przez banki czy firmy windykacyjne takich opłat jest powszechne – podkreśla Izabela Dąbrowska.\nDotychczas w Polsce chyba jeszcze nie doszło do żadnego procesu przeciwko bankowi, dotyczącego pobierania opłat za korespondencję. Klienci podpisując umowę z bankiem, rzadko zwracają uwagę na opłaty wskazane w taryfie opłat i prowizji bankowych. Problem pojawia się, kiedy otrzymujemy pierwszy list z wezwaniem do zapłaty, w którym wymieniona jest kwota doliczona do zadłużenia. Jest to nielegalne przerzucanie kosztów prowadzenia firmy na klientów.\nApelujmy więc do Komisji Nadzoru Finansowego i Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Te instytucje mogą doprowadzić do wydania bankom zakazu pobierania opłat za swą korespondencję. Z pewnością partia, która wpisałaby na swe sztandary misję uwolnienia Polaków od bezprawnych opłat za pisma bankowe, podniosłaby sobie popularność.\nPrawo nie dla klienta\nSzczególnie konfliktogennym produktem bankowym są karty kredytowe. W ostatnich latach często rozdawano je jako bonusy w hipermarketach, przy okazji zakupu rozmaitych produktów. Szeroko reklamowano, że pierwszy rok korzystania z karty jest gratis, były to pierwszoplanowe zapisy w umowach. Wzmiankę, iż w następnych latach za obsługę karty się płaci, umieszczano w końcowych, mniej istotnych punktach – i wiele osób nie zwróciło na to uwagi. Skoro jednak taki zapis jest w umowie, nic nie można zrobić.\n– Tłumaczę klientom, że ich obowiązkiem jest przede wszystkim dokładne przeczytanie umowy i wszystkich załączników – a często słyszę od nich: nie, nie czytałem – mówi Izabela Dąbrowska.\nOficjalnie każdy bank ma precyzyjne procedury rozpatrywania skarg klientów i podchodzi do nich z uwagą. Procedury istnieją, ale z ich stosowaniem różnie bywa. Często banki “nie zauważają” kierowanych do nich listów, wytykających im nieprawidłowości lub działania na niekorzyść klienta. Jeśli zaś zauważą, to jedynym argumentem z ich strony jest powoływanie się na zapisy umowy, które przecież klient zaakceptował podpisem. Tyle że musiał to zrobić, bo inaczej nie dostałby kredytu – bankom zaś wcale nie wolno wpisywać do umów wszystkiego, czego sobie życzą.\nW umowach dotyczących kart kredytowych zapisy niezgodne z prawem są niemal nagminne. Np. “opłata za spóźnioną spłatę minimalnej kwoty na karcie kredytowej – 45 zł”. Taki zapis stanowi nielegalną klauzulę umowną wpisaną w 2006 r. do rejestru postanowień niedozwolonych, prowadzonego przez prezesa UOKiK. Od tego czasu klienci mogą kwestionować naliczanie im tego typu opłat – ale zwykle nie mają takiej świadomości, bo przecież nikt ich o tym nie informuje. Wysokość tej opłaty jest zaś bardzo dotkliwa i szybko powiększa dług na karcie kredytowej.\nW umowach z bankami nie ma równoprawności stron. Bank może narzucać klientowi różne niekorzystne dla niego rozwiązania i dysponuje potężnymi środkami nacisku, takimi jak groźba rozwiązania umowy kredytowej i zajęcia rachunku. Oczywiście, kredytobiorca może przestać płacić, co dla banku stanowi pewną dolegliwość – ale dla dłużnika jeszcze większą. Dlatego gdy kilku bankom w Polsce zabrakło franków szwajcarskich, zaproponowały klientom przejście na euro i złotówki – ale bez zachowania niższego oprocentowania związanego ze szwajcarską walutą. Była to propozycja nie do odrzucenia, alternatywę stanowiło wypowiedzenie umowy kredytowej.\nIzabela Dąbrowska jako prawnik widzi jednak pewien postęp w trosce o prawa klientów:\n– Gdy przed 2008 r. informowałam nadzór bankowy o naruszających, moim zdaniem, prawo działaniach banków, nadzór nie robił nic. Komisja Nadzoru Finansowego, funkcjonująca od 2008 r., wszczyna postępowanie sprawdzające, a skargi są traktowane poważnie.\nZ bankiem bezpieczniej?\nPamiętajmy też, że banki, niezależnie od tego, jakie emocje wzbudza ich działalność, są jednak instytucjami podległymi prawu, ich funkcjonowanie podlega regułom prawa bankowego, a działalność jest nadzorowana przez Komisję Nadzoru Finansowego.\nKNF jest teoretycznie instytucją mającą wielkie uprawnienia: wydaje zezwolenia na tworzenie banków i rozpoczynanie przez nie działalności, ocenia, czy bank ma odpowiednie kapitały na prowadzenie akcji kredytowej, bada ich płynność i wypłacalność, akceptuje zmiany w zarządach banków i w treści ich statutów, szacuje ryzyko kredytowe, wydaje zalecenia skłaniające banki do prowadzenia działalności stosownej do tego ryzyka. KNF bada też zgodność udzielania kredytów z obowiązującymi przepisami. Nieposłusznemu bankowi grożą kary pieniężne, a nawet odebranie licencji. Szkoda więc, że w formalnych ramach przepisów tak swobodnie mieści się wiele bankowych działań jawnie szkodliwych dla klientów.\nCokolwiek jednak mówić – banki to nie są firmy pożyczkowe, obiecujące łatwe i szybkie pieniądze, także osobom, które ze względu na niewystarczające dochody nie mają szans na normalne kredyty. One nie podlegają żadnemu nadzorowi, więc zdarza się, że spóźniającego się ze spłatami dłużnika odwiedza dwóch osiłków. Nie grozi to nam ze strony choćby najbardziej krwiożerczego banku – co nie zmienia faktu, że banki, instytucje zaufania publicznego, gdzie pewność i bezpieczeństwo powinny być w cenie, za często naruszają te wartości.


Płonąc w atmosferze - jak książka mogłaby wyglądać? - VINCENT: DOŚWIADCZANIE ŻYCIA I TWORZENIE WSPOMNIEŃ\nPierwsze pół roku po wydaniu “Płonąc…” wspominam mgliście. Zakurzony, zadymiony lej po bombie, istny imprezowy rausz. Byłem szczęśliwy i chciałem bez ograniczeń móc się tym szczęściem dzielić. Ten okres najlepiej obrazuje mój dialog z mamą:\nCieszę się, że się z tego beztroskiego transu wyrwałem i w końcu poukładałem priorytety, ale nie żałuję ani jednego jointa na łące, szotu wódki na barze i szalonych wypadów do Lwowa. Zasłużyłem.\nW dzisiejszym wpisie przygotowałem dla Was niespodziankę “od kuchni”, czyli prezentację kilku alternatywnych okładek do książki, prosto z PDFa, którego otrzymałem od magików z This Way Design na pół roku przed premierą książki. Był to zaczyn, z którego wspólnie lepiliśmy i wypiekaliśmy chleb (każdą z okładek wraz z opisem można dokładnie obejrzeć klikając prawym przyciskiem myszy i wybierając otwórz grafikę w nowej karcie):\nJak widać po opisie przy wizualizacji, projektowanie okładki to nie zwykłe sklecenie przypadkowych pomysłów w photoshopie. Mieliśmy tutaj konkretną agendę, co świetnie obrazuje skrót mojej korespondencji z TWD:\nVINCENT: Książka to powieść, metaforyczna podróż z chłopca w mężczyznę ukazana na mojej osobistej historii. Treść skupia się na pokonywaniu wewnętrznych barier, przekraczaniu granic. Wyrwaniu się z krępujących, wpajanych od dziecka przekonań, wzięciu życia w swoje ręce. Przełamywania strefy komfortu, tytułowemu “spalaniu się w atmosferze”. To początek rajdu przez najlepsze lata życia, pierwsza część z serii. Projekt powinien być minimalistyczny. Na samym początku myślałem o tym, by pokombinować z moim logiem – może je “popękać”, “nadpalić”. Pytanie tylko, czy dałoby radę to zrobić bez popadania w kicz. To luźna propozycja, generalnie jestem otwarty na nowe pomysły tak długo, jak będą wykonane minimalistycznie, dosadnie i nie będą “kiczowate”.\nTWD: Rozumiem, że tytuł “Płonąc w atmosferze” nawiązuje metaforycznie do przełamania bariery między atmosferą Ziemi a kosmosem. Zdecydowanie sugeruje to coś ryzykownego, niezależnie czy w atmosferę wchodzi np. taki wahadłowiec czy meteoryt. Czy tekst książki również wskazuje na pewne ryzyko, coś co może się nie udać?\nVINCENT: Tak. Co więcej – wychodząc z introwertyzmu, podejmując działanie i zaczynając żyć według własnych reguł wystawiamy się na opinię ludzi, której procent ZAWSZE będzie negatywnym zjawiskiem “zrównania” do ogólnego poziomu, taka kara za wyjście przed szereg. Więc podejmowanie inicjatywy czy to w rozwoju swojej osoby, czy to w biznesie zawsze wiąże się z przyjmowaniem na klatę krytyki.\nTWD: I stąd wypływa kolejne pytanie: czy powieść ma pełnić funkcje mobilizującą do działania? Zawierać pewne porady, mimo, że technicznie poradnikiem nie będzie?\nVINCENT: Zdecydowanie. To książka dająca nadzieję samotnym facetom, stłamszonym przez społeczeństwo. Prawdziwa historia będąca jasnym przykładem, że wyrwanie się z bagna jest możliwe.\nTWD: Ukazanie nadpalonego logo może być o tyle trafnym zabiegiem, że czytelnik zauważy, że autor książki jest kimś, kto ma to już za sobą. Równocześnie nasuwa się pytanie: czy przeżył / czy odniósł sukces / czy było to bolesne. Sądzę, że jedna z propozycji może opierać się na tym motywie, jednak poszukamy również innych interpretacji tego tematu. Pewnie podczas projektowania pojawią się bardziej szczegółowe pytania, damy wtedy znać.\nPropozycję numer “2” odrzuciłem dość szybko – zbyt mocno kojarzyła mi się ona z popularnym papierem toaletowym o nazwie Sekret.\nPropozycja odrzucona przeze mnie odruchowo. W ogóle do mnie nie trafia, nie klika, nie intryguje. Co najwyżej dezorientuje i – szczerze mówiąc – jest po prostu brzydka.\nOkej, przyznam, że tutaj miałem dużą zagwozdkę. Byłem rozerwany, bo z jednej strony z miejsca zaczarowała mnie propozycja #1 (o której niżej), a z drugiej “czwórka” dawała spore pole do popisu. Nie trafiał do mnie niebieski kolor, ale łatwo było go podmienić na czerwony, tak by pasował do estetyki bloga. Sporo boksowałem się z tym w myślach, ale ostatecznie zdecydowałem się drążyć wizualizację, w której zakochałem się od pierwszego wejrzenia…\nSurowa, mocna, minimalistyczna. Dokładnie o to mi chodziło. Idealnie nadpalone logo i ten warkocz dymu/wypalona okładka. Dostałem ciarek od samego patrzenia. Po odrzuceniu innych propozycji krzyknąłem “YOU ARE THE CHOSEN ONE!” i zacząłem molestować TWD, wybrzydzać i bombardować poprawkami. Chciałem koloru. Chciałem więcej przekazu. Pragnąłem, by okładka była nie tylko minimalistyczna i mocna, ale też seksowna. Żeby w tym minimalizmie zawrzeć głębię powieści, dać mały teaser.\nVINCENT: Skupiłbym się na pierwszym projekcie. Proponuję sprawdzić, jak nadpalone logo wygląda w oryginalnym, tj czerwonym kolorze (ewentualnie w gradiencie wynikającym z nadpalenia). Dodatkowo w “szczelinie” powstałej z wypalenia dodałbym dla testu przebijające się napisy powiązane z treścią książki: WIARA, WIZJA, DETERMINACJA, ZMIANA, DOŚWIADCZENIE, EMOCJE, SZCZĘŚCIE, CEL, INSPIRACJA, – to może wyjść fajnie lub kiczowato, musimy po prostu sprawdzić.\nTWD: Podsyłam w załączeniu wizualizację okładki z dodanymi napisami i czerwonym logo. Napisy wyglądają całkiem dobrze, można je tam wstawić. Podzieliłem je na grupy w zależności od ich znaczenia. Zaczynamy od dołu inspiracją a poprzez wizję, cel (a właściwie jego wyznaczenie) docieramy do zmiany a w końcu do szczęścia – umieszczonego na samej górze. Wyrazy są nieco poukrywane tak, aby niejako wyglądały na świat za szczeliny.Mają one dodawać trochę smaczku i nie rzucać się w oczy od pierwszego spojrzenia, stąd dobór ich umiejscowienia i wielkości. Jedynie ZMIANA jest większa, ponieważ chyba to ona jest najważniejsza ze wszystkich, to jest ta bariera za którą zaczyna się coś nowego. Zbyt duże napisy sprawiłyby, że zatracilibyśmy czytelność efektu nadpalenia, a to on jest wiodącym elementem na okładce.\nCzerwone logo też wygląda nieźle, ale pod warunkiem, że jest odpowiednio nadpalone. Oczywiście oryginalne jest intensywnie czerwone, ale takie by zupełnie nie pasowało do stylu okładki. My właściwie jesteśmy zwolennikami czarnej wersji, ale tego typu nadpalona czerwień też się jakoś broni.\nEfekt urwał mi tyłek i tak już zostało:\nTył okładki natomiast powstał spontanicznie, przez przypadek. Marcin Gajosiński z TWD spytał mnie, co tam dajemy. Rzuciłem mu cytat z książki: Słodka dezercja, a wejście w ogień – to jedynie pozorny wybór, gdy raz sięgnąłeś dna, a on dorobił grafikę i niespodziewanie stworzył perełkę idealnie wpasowującą się w klimat projektu. Po prostu magik.\nOkładka za nami, ale chciałbym jeszcze pokazać Wam, jak mogło wyglądać wnętrze książki. Jak dobrze wiemy, aktualnie prezentuje się ono (w sporym przybliżeniu) tak:\nA mogło wyglądać tak:\nProdukt finalny to właściwie mieszanka obu tych propozycji.\nDocieranie ostatecznej wersji wizualnej książki było bez dyskusji najprzyjemniejszym etapem tworzenia “Płonąc…”. Każdy mail z nowym projektem od TWD był jak prezent na Gwiazdkę. To właśnie wtedy zaczęło do mnie docierać, że moja wizja budzi się do życia, zaczyna być namacalna, rzeczywista. To już nie tylko litery, długie ciągi zdań i ciężkie akapity, które wypluwałem z siebie nocami. To grafika, która nadaje całemu tworowi swoistego trójwymiaru, zupełnie jak opływowa, elegancka karoseria auta. Atrakcyjne, cieszące oczy opakowanie. Design książki jest minimalistyczny, oryginalny i intrygujący – w stu procentach spełnił moje założenia.\nKtóry projekt najbardziej podoba się Tobie? Daj znać w komentarzu co myślisz i jak patrzysz na moją książkę w rok po premierze. Bardzo mnie to ciekawi 🙂 A jeśli jeszcze nie czytałeś, nie czytałaś…\nZ okazji urodzin, przez CAŁY MAJ podpisuję każdą kopię książki z imienną dedykacją.”Płonąc w atmosferze” można zamówić KLIKAJĄC TEN LINK. Jeśli imię osoby, dla której ma być dedykacja różni się o imienia osoby zamawiającej, proszę o maila na adres kontakt@v1ncent.pl!\nTagi:ksiazka, płonąc w atmosferze, projekt, urodziny


Wielkanoc | Świadectwa\nWielkanoc we wspomnieniach dawnych Elblążan\nDawni mieszkańcy Elbląg nie przestrzegali nadmiernie okresu Wielkiego Postu. Również wielkanocne śniadanie nie było tak obfite i różnorodne, jak królujące na polskich stołach. Charakterystycznym wielkanocnym wypiekiem był drożdżowy wieniec (warkocz) inaczej zwany wielkopiątkowym krążkiem, gdyż piekło się go już w Wielki Piątek. Był to słodki drożdżowy wypiek posypany z wierzchu kandyzowanymi owocami, skórką cytryny oraz kawałkami orzechów pistacjowych. Wewnątrz umieszczano pofarbowane jajka, a spożywany był w trakcie śniadania wielkanocnego. Bywało, iż oprócz jaj i pieczonych mięs na wielkanocnym stole znajdował się pieczony baran.\nPopularnym zwyczajem, podobnie jak dzisiaj było farbowanie wielkanocnych jaj. W Wielką Sobotę, kobiety, częściowo jeszcze z naturalnych składników, jak łupiny cebuli, młode żyto, czy buraki farbowały jajka na różne kolory. Rzadkością było natomiast ich dodatkowe zdobienie w formie kresek, figur i znaków. Pisanki, nie były także zanoszone do kościołów i święcone. Rano, w Wielką Niedzielę jajka były chowane w przydomowych ogródkach lub parkach. Bywało, iż ukrywano je w trudno dostępnych miejscach w domu, jak meble, czy sprzęty.\nZ samego rana, po przebudzeniu dzieci zaczynały poszukiwania. W tym kontekście mój dziadek był bardzo zręczny w chowaniu jajek. Mogło się nawet zdarzyć, że on schował jaja u góry, w lampie. I kiedy później na jesień albo Boże Narodzenie było duże sprzątanie to mogło się zdarzyć, że moja babcia znalazła jeszcze jakieś jajko na Boże Narodzenie, gdzieś w żyrandolu albo na szafie z ubraniami. (H.J.Pfau)\nRównie często elblążanie w trakcie Wielkanocnej Niedzieli udawali się wraz z koszami wypełnionymi jajkami do pobliskich parków. Szczególnie chętnie wybierany był Vogelsanger Wald czyli dzisiejsza Bażantarnia. Rodzice skrzętnie ukrywali jajka w trawie pomiędzy drzewami, a następnie dzieci miały radość z ich poszukiwań.\nNa Wielkanoc byliśmy zwykle w Bażantarni i pamiętam, że zawsze się dziwiłem, skąd zając wielkanocny wiedział, którędy będziemy szli? Zawsze leżały tam jajka wielkanocne. Schylałem się, podnosiłem i zaraz leżało następne. To było w Bażantarni [Vogelsanger Wald], którą odwiedzaliśmy często.(J. Requardt)\nObecnie zwyczaj chowania wielkanocnych jaj jest nadal kultywowany w kręgu kultury niemieckiej. Dzisiaj jajka są jednak wykonane z czekolady, a oprócz nich chowane są zajączki i inne smakołyki. Przed wojną czekoladowe jajka należały do rzadkości.\nWtedy nie mieliśmy jajek czekoladowych. Moi rodzice byli bardzo oszczędni i bardzo troszczyli się o nasze zęby. Głównie zatem kurze jaja, które były pofarbowane na kolorowo. (K. Paetsch).\nSzczególnym zwyczajem praktykowanym śród młodych mieszkańców Elbląga, był tzw. Schmackostern, w trakcie którego młodzieńcy chodzili z gałązkami jałowca od domu do domu i smagali (uderzali) nimi po stopach, nogach, a nawet pośladkach młodych dziewcząt. Od smagania można było się wykupić ofiarowując młodzieńcom kolorowe pisanki, wielkanocne wypieki, czy inne niewielkie słodkości i podarunki.\nNie brałem w tym udziału. Byłem za mały. Schmackostern było w zasadzie zwyczajem dla młodych mężczyzn, którzy chodzili od domu do domu i rano ze swoimi rózgami na początku pukali do drzwi, zapewniali sobie możliwość wejścia i w miarę możliwości młode dziewczyny, które jeszcze leżały w łóżkach, bili rózgami po stopach. Chodzili od odrzwi do drzwi i mówili „Schmackostern, Schmackostern”. Są różne powiedzenia na ten temat i później to było zbierane, a więc jajka itd. Ale szli chłopcy w wieku od 10-12 lat. Tyle lat mieli chłopcy, którzy kultywowali ten zwyczaj. I naturalnie przy odwiedzinach pań ok. 30-tki chodzili starsi mężczyźni. (H.J.Pfau)\nAutor: Alicja Janiak


Polacy nie gęsi, też swój holenderski język mają – Czeska Panda\nZainspirowana tym: http://joemonster.org/art/31983/Glupota_innych_narodow_doswiadczenia_bojownikow_JM\nNie będę ukrywać, że na moim japońskim uniwerku często czuję się gorsza, bo pochodzę z Polski. Jak większość Polaków mam w tej kwestii schizofrenię – z jednej strony cieszę się, że urodziłam się Polką, bo mój kraj nauczył mnie kombinowania i walczenia o swoje, bycia zaradnym, a z drugiej – jaka jest Polska, każdy widzi.\nOd dobrobytu ludziom się w zadach przewraca i to niestety widać. Nie inaczej jest z Japonią. Japońscy studenci z nosem wciśniętym w smartfona nie za bardzo umieją już rozmawiać, a często nie mają żadnych hobby, o których mogliby rozprawiać. Być może zarówno w liceum, jak i na uczelni miałam szczęście być otoczona przez osoby o bardzo szerokich zainteresowaniach, więc moje wyobrażenie jest nieco zaburzone. Jednak ciągle mam wrażenie, że w przypadku Europejczyków, kiedy odpowiednio poprowadzić rozmowę, nawet z najmniej wykształconej czy strasznie nudnej osoby da się wyciągnąć coś wartościowego, chociażby życiową wiedzę, doświadczenia, coś o konkretnym kraju, miejscu. Ta sztuka udała mi się tylko z kilkoma Japończykami, a przecież wszyscy z nich poszli na studia, i to na studia międzynarodowe, co powinno ich trochę jednak zobowiązywać. Zacznijmy więc od wpadek z ich strony.\nPodbijają do mnie japońskie dziewczyny.\nWidzę, że wyskakuje im error 404, plik nie znaleziony.\n– Z Europy – podpowiadam usłużnie.\nDziewoje kiwają głowami, ale nadal widzę, że są bardzo zakłopotane niewiedzą. Zaczynam tłumaczyć:\n– Wiecie gdzie jest Francja?\n– To obok są Niemcy, prawda?\n– To obok jest Polska.\nDalej kiwają głowami i dalej nie mają pojęcia, o co chodzi. Wymieniamy się Facebookiem i nigdy, ale to nigdy do mnie nie piszą. Historia powtarza się w różnych kombinacjach. Na początku sądziłam, że problem leży we mnie, robię odpychające wrażenie, nie mam urody, która dobrze wychodzi na selfie i nie gadam bez przerwy tylko żeby gadać, szczególnie kiedy widzę, że mnie nie rozumieją. Tak robią Amerykanie. Po rozmowach z innymi Europejczykami dotarło do mnie, że w tym jest problem. Nie jesteśmy z Ameryki. Nie jesteśmy kakkoi (zajebiści).\nZaczepiają mnie inne dziewoje (zadanie mieli jakieś czy coś).\n– Skąd jesteś? – Standardowo.\nDostrzegam nadzieję. Jedna laska mieli informację. Zawzięcie czegoś szuka w mózgu, widzę jak się męczy biedulka. Po chwili udaje się.\n– Auschwitz! – krzyczy z wielkim uśmiechem na twarzy, a jej koleżanka kiwa głową, równie zadowolona, bo kojarzy.\nJa siedzę zamurowana. Kiedy odzyskuję czucie w paszczy, pytam:\n– Wiecie co to było Auschwitz?\nDziewczyny nie wiedzą. Albo nie chcą powiedzieć. Nie wiedzą, czemu to miejsce jest w Polsce ani kto je założył. Uśmiechy rzedną i rozmowa się nie klei. Pewnie moja wina, bo powinnam umrzeć z radości, że coś kojarzą.\nKrótki wstęp: musiałam odwalić praktyki w zamian za moje stypendium. Wysłali mnie do gimnazjalistów/licealistów, którzy uczestniczyli w intensywnym kursie angielskiego przygotowującym do egzaminów z certyfikatem. Miałam im opowiedzieć o Polsce (po angielsku), a później, przy obiedzie, podzielić się doświadczeniami z uczenia się angielskiego i pokonwersować. Oprócz mnie była jeszcze druga Polka, Amerykanka, Francuska, Ekwadorczyk, Szwedka i przyznam, że nie pamiętam kto jeszcze.\nProwadzący kurs kazał na początku nie mówić, skąd jestem, tylko dać im zgadnąć. O dziwo, dzieciakom szło dobrze – zaczęły od Francji, potem Szwecja – tu naprowadziłam ich, że jesteśmy z kraju nieco na południe, więc strzelili Niemcy. Wtedy dodałam, że na wschód i zapadła cisza, aż cichutki głosik oznajmił: „W 1939 na ten kraj napadły Niemcy”. Potwierdziłam, chwaląc i zachęcając, aby podać nazwę, nawet po japońsku, jeśli nie znają po angielsku, nie ma sprawy. W końcu ktoś powiedział PŌRANDO. Bardzo pozytywnie mnie zaskoczyli, zapewne dlatego, że byli świeżo po lekcjach historii, a słyszałam, że to jedyne zajęcia, na jakich kiedykolwiek wspominają o Polsce. Całość dość miła, chociaż też nieco dziwna, bo dzieciaki pierwszy raz miały kontakt z obcokrajowcami i strasznie się bały (wstydziły). Kiedy się poddałam, bo uznałam, że problem stanowi bariera językowa, olałam wytyczne, przeszłam na japoński, to poprosili mnie, żebym jednak mówiła po angielsku, bo taki był cel. Skończyłam na wygłaszaniu monologu o pierdołach.\nWisienkę na tort dorzucił Japończyk, student z mojego uniwerka, który przyszedł pomagać nam, obcokrajowcom. Po całym obiedzie i wszystkim, podszedł do mnie, gdy zbierałam się do wyjścia, i zapytał jeszcze raz skąd jestem.\nWytłumaczyłam spokojnie, ważne, że w ogóle się interesuje.\n– Po jakiemu mówicie?\nZnowu widzę w oczach error 404, nie da rady. Na nieszczęście po angielsku istnieje słówko Polish (polski) i polish (polerować), o niemal takiej samej pisowni, i tylko nieznacznie innej wymowie – niestety Japończycy w ogóle nie słyszą różnicy. Przechodzę więc na japoński, może coś mu zaświta.\n– Pōrando-go – wymawiam ze starannością P, żeby nie pomylił z H.\nDalej widzę jedynie zmieszanie i ciężką rozkminę na twarzy rozmówcy. Powtarzam kilka razy, żeby się oswoił. W końcu dodaję, cały czas po japońsku:\n– Bardzo podobny do rosyjskiego, ale mamy takie litery jak w angielskim.\nW końcu koleś łapie, z radości aż udarze pięścią w otwartą dłoń (Japończycy kochają takie gesty).\n– Horando-go! – Czyli nic innego jak język holenderski.\nWzdycham i tłumaczę, że nie. Koleś nie wyglądał jakby mi uwierzył.\nPojechałam do koleżanki, do jej domu, na wyraźne zaproszenie. Jej rodzina ugościła mnie kolacją i rozmawialiśmy. Oczywiście, że pytali skąd jestem, stwierdzili, że nigdy nie słyszeli (mimo, że jej ojciec był w Niemczech na wyjeździe służbowym), więc chcieli wiedzieć co jest słynnego w Polsce.\n– Chopin? – próbuję.\n– Pianista, taki sławny. Konkurs robią, Japończycy często wygrywają.\nNie mają pojęcia.\n– Maria Curie?\nRodzice nie wiedzą, koleżanka kojarzy, ale mówi, że myślała, że Francuska.\n– Wygraliśmy mistrzostwa świata w siatkówkę.\nNie wiedzą, nie interesują się.\nW desperacji wspominam drugą wojnę światową, z akcentem na Europę, żeby nie wjeżdżać im na odcisk. Żadnego odzewu.\nAby oddać honor, zdarzają się osoby, które coś wiedzą. Sztandarowe jest pytanie (ale to nie tylko od Japończyków, to w sumie od każdego spoza Europy):\n– Polska brzmi zimno.\n– Nie jest aż tak zimno – odpowiadam zwykle.\n– Ale macie temperatury na minusie?\n– No mamy. Ale mamy też centralne ogrzewanie.\nW Japonii nie ma centralnego ogrzewania, tylko na północy (wyspa Hokkaidō). Głównie nagrzewa się klimatyzacją przestawioną na grzanie, a która zżera olbrzymie pieniądze, więc dla przeciętnego Japończyka to nie do pomyślenia, że ktoś może zostawić włączone ogrzewanie na całą noc (ze względów finansowych, ale i bezpieczeństwa: w przypadku trzęsienia, może dość do pożaru), jak ja zwykłam czynić w akademiku (uniwerek płaci).\nJestem ciepłolubna i dlatego, jak pod koniec marca przywaliło śniegiem (co nie-w-górach, bo nie można okolic Osaki nazwać równinami, gdzie mieszkam, jest dość nietypowe), to marudziłam bardziej niż zwykle, nie wiem jak mi się to udało. Za to Japońcy zwariowali z radości, nie wspominając o studentach z Afryki czy południowej Azji. I nie mogli się nadziwić, dlaczego jestem taka markotna. Aż wyszli na zewnątrz, w tę śnieżycę.\nNa innych praktykach, z kolei polegających na uczeniu angielskiego staruszków, miałam więcej szczęścia. Starsze pokolenie kojarzyło Polskę, nie jakoś dobrze, ale nie wmawiało mi przynajmniej, że taki kraj nie istnieje (pochodzę z czarnej dziury).\nW wolnym czasie, kiedy po prostu podchodziło się do przypadkowych staruszków i próbowało ich wciągnąć w rozmowę, zauważyłam mapę na jednym stole. Wykorzystałam ją więc do nauki o Polsce. Reakcje były różne.\n– Ooo, to naprawdę duży kraj! Nie wiem dlaczego myślałem, że jest mniejszy.\n– O, to wy nie graniczycie z Rosją.\n– A, to dlatego Niemcy na was napadli, macie wspólną granicę.\n– Chcę jechać do Polski, słyszałam od znajomych, którzy byli, że to bardzo piękny i tani do podróżowania kraj.\n– Wcale nie wygląda jakby u was było tak zimno. W Anglii jest zimnej?\n– To Polska jest w centrum Europy?\n– Hm, stolica Warszawa? Tam się odbywa Konkurs Chopinowski, prawda?\n– Słyszałem o Warszawie, została zniszczona podczas drugiej wojny światowej, zupełnie jak Tokio, nie?\nStrasznie mi się podobała ta robota :) Na koniec dali mi jakieś fanty i bon do księgarni na 30 złotych.\nZaskoczył mnie też nauczyciel ceramiki, który jest artystą w każdym calu (całe życie chlał i przepuszczał forsę na hazard, aż mu lekarz zabronił). Często robi niemiłe, wredne lub uszczypliwe komentarze po japońsku w stosunku do nieprzykładających lub olewających Amerykanów, który nie mogą go zrozumieć, a wszyscy z wyższych poziomów japońskiego zdychają. Pytał mnie oczywiście o Polskę, sztampowo stwierdził, że brzmi zimno, pytał o związki z Litwą (moja współlokatorka jest z Litwy, też chodzi na ten kurs i ma ogromny talent), czy potrafimy się zrozumieć, do jakiego języka podobny jest polski, po jakiemu mówi się w Polsce (w sensie jakich języków naucza), jakie ja umiem, ogólnie był ciekawy, bo złożyło się, że jestem jego pierwszą uczennicą z Polski.\n– Moja babcia mówiła po niemiecku, a moja mama musiała uczyć się w szkole rosyjskiego.\n– A, no bo wojna, a potem komunizm, co? – odpowiada, mile mnie zaskakując.\nKtóregoś dnia, siedzę sobie, trymuję garnek, idzie mi jak po grudzie, ale czasami są takie dni, że nic nie wychodzi. Nauczyciel klepie mnie w ramię, zamieniamy się, trymuje mi garnek bez najmniejszych problemów, z wielką wprawą. Nagle patrzy na mnie i mówi:\n– Dlaczego kojarzę takie nazwisko jak Wałęsa?\nO reszcie obcokrajowców (wyłączając Europę) i ich reakcjach na Polskę mogłabym napisać dwa razy tyle. Przytoczę tylko kilka w moim mniemaniu najzabawniejszych.\nRozmawiałam z Włoszką o wspólnej historii naszych krajów, bo było parę takich momentów. Przysłuchiwała się nam Amerykanka, bardzo zresztą ciekawa tego, co mówimy. Kiedy skończyłyśmy, stwierdziła, że teraz ona coś nam opowie.\n…i zaczęła opowiadać o Benjaminie Franklinie. Dopiero po chwili konsternacji Włoszka delikatnie zasugerowała, że wiemy kto to był Benjamin Franklin.\nAmerykanka się zmieszała. Ale to nic, przyniosła nam pokazać dolary. Także napomknęłyśmy, że wiemy, jak wyglądają dolary, a ja nawet dodałam, że jeśli się bardzo uprze, to może nimi zapłacić w Polsce. Nie poddawała się. Zaczęła opowiadać co to są iluminaci. Nie żeby nie mieli swojego początku w Europie…\nW listopadzie zaczęły się zimniejsze dni. Koło 18 stopni, ale przez wilgoć odczuwalna dochodziła do 10, a ja wspominałam, że jestem ciepłolubna. Tym razem podbił Australijczyk (siedzący w grubej kurtce i czapce, w klasie).\n– Dla ciebie to miła temperatura, co?\n– Zwariowałeś? – Nawet się nie zastanawiałam nad odpowiedzią\n– No bo w Polsce tak zimno…\n– W Polsce bywa zimno, ale to nie znaczy, że będę teraz biegać w krótkim rękawku z pieśnią na ustach.\n– To dobrze, bo ja się bałem, że tylko ze mnie taki mięczak, że mi tak zimno. – To się chłopak pocieszył.\nTeraz wyjątek z Europy. Poszliśmy pić do baru, socjalizować się trzeba. Po libacji, zbieramy się do wyjścia, wychodzimy przed bar, nocą już zimno, oddech nawet widać, a tam stoi biały koleś w letniej kurteczce i trzeźwieje. Podbijamy, czy wszystko z nim ok, okazuje się, że mieszka w tym samym akademiku i jest z Islandii, i część ekipy go zna. Islandczyk patrzy na towarzystwo, każe się wszystkim zamknąć.\n– Ty jesteś Włoszką. – Pokazuje na Włoszkę. – Bo wyglądasz jak Włoszka.\nNie dało się ukryć.\n– Ty jesteś z Ameryki. – Pokazuje na Amerykankę.\nDobry jest (dziewczyna szczupła i wysportowana, żadnych stereotypów).\n– Jesteś z Litwy. – Pokazuje na mnie.\n– Close enough.\nOtwieram usta zdziwiona, może koleś gdzieś nas obczaił, a teraz zgrywa chojraka. Kiwam jednak głową, bo prawda.\n– KURWA MAĆ! – natychmiast krzyczy Islandczyk.\nW gwoli ścisłości. Godzina: koło północy. Miejsce: spokojne japońskie miasteczko. Aż się poniosło po okolicy.\nPóźniej zaczął monolog o tym, jak to zawsze podziwiał Polaków, bo pracowali na Islandii, i w ogóle byli zajebiści, chodzili bez kasków i wspinali się bez zabezpieczenia na różne konstrukcje i w ogóle kozaczyli. Brzmi jak Polacy.\nDobrze, że w barze mieli polski spirytus, bo inaczej bym zamarzła.\nZdarzyło mi się też rozmawiać z Amerykaninem, który pytał o Polskę, był bardzo ciekawy i w ogóle, ale cały czas się podśmiechiwał. W momencie, kiedy postanowiłam, że nie pozwolę robić sobie ze mnie jaj, nagle nie wytrzymał.\n– Puzian! Marius Puzianowski!\nOkazało się też, że lubi placki ziemniaczane, pierogi i żurek. Sporo w sumie wiedział.\nCiekawostka: w Stanach placki ziemniaczane uważane są za żydowską kuchnię. Zrobiłam na wigilijkę akademikową i część ludzi się ucieszyła, że też świętuję święto Chanuka, kiedy podobno je się właśnie placki ziemniaczane. Zawsze możemy dowiedzieć się czegoś nowego o sobie.\nNajsłodsza jest dziewczyna z Korei. W ogóle to chodzący cukierek na nóżkach, najbardziej pozytywna osoba, jaką tu spotkałam. Pojechaliśmy gdzieś coś zwiedzać i był tam wielki napis po niemiecku. Koreanka zapytała po jakiemu to, ja odpowiedziałam i mniej więcej przetłumaczyłam, o co chodzi.\n– Znasz niemiecki?\n– Trzy lata w liceum, ale właściwie to nie.\n– OOOOO. – Tak zwykle reaguje, a moja trzustka zwija się, próbując nadążyć z insuliną.\n– Alex zna dużo języków – dodaje Amerykanka, która była z nami.\n– OOOO – cieszy się dalej Koreanka.\n– Nie dużo, znam komunikatywnie angielski, japoński, oczywiście polski, rozumiem czeski, słowacki też bez oporów, ale to dlatego, że języki są bardzo podobne, uczyłam się niemieckiego i chińskiego, tylko niewiele z tego wyszło.\nZaciesz sięga kosmosu.\n– Alex, jesteś niesamowita!\n– Nie jestem, w Europie to normalne, że ludzie mówią co najmniej dwoma językami obcymi. Kiedyś starczył jeden, ale teraz nie bardzo. Moja babcia mówiła po niemiecku, moja mama rozumie rosyjski.\n– Jak to więcej niż dwa?\n– Chociażby na naszym uniwerku. Węgierka mówi swobodnie po angielsku i hiszpańsku, a do tego oczywiście po japońsku i węgiersku. Hiszpanka po katalońsku, hiszpańsku, japońsku, rozumie też włoski. Łotyszka zna biegle angielski, rosyjski, niemiecki, w miarę rozumie japoński.\nKoreanka dostaje palpitacji. W Korei w zależności od szkoły zaczynają się uczyć angielskiego w gimnazjum albo liceum. Podobnie jest w Japonii, w Stanach koło naszego gimnazjum dodają im obcy język, najczęściej hiszpański. Amerykanie nie potrafią też zrozumieć jak ktoś z chociażby szczątkową znajomością obcych języków, nie może znaleźć pracy. W Stanach to nie do pomyślenia. Podobnie – gdy wpiszesz sobie w CV studia za granicą, każdy pracodawca się zabija, żeby mieć takiego pracownika. Kiedy im wytłumaczyłam, co to Erasmus i dlaczego prawie każdy student miał jakiś epizod za granicą, to szczęki im opadły.\nZ jednej strony podziw, z drugiej jednak czasami niezamierzona i nieuświadomiona pogarda. Wiele razy zdarzyło mi się nie znać słówek albo nie umieć czegoś wytłumaczyć po angielsku. Bardzo często tak zwani native speakerzy przekładają nieumiejętność wysłowienia się na faktyczną niewiedzę. I tak na przykład wytłumaczono mi jak działają jajniki… Na plus muszę dodać, że kiedy wspomniałam półgębkiem, że miałam biologię w szkole, to się trochę zawstydzili.\nKiedyś jedna Amerykanka powiedziała mi, że jestem nearly fluent – prawie biegle znam angielski. Jest to prawda, jakby nie patrzeć. Amerykanka nie stwierdziła tego z pogardą czy żeby mnie wyśmiać, po prostu fakt, może nawet chciała mnie pochwalić.\nOpowiedziałam to jednak Hiszpance i z kolei jej oburzenie sięgnęło kosmosu.\n– Co? Native speakerzy nie mają prawa tak mówić! Tak może powiedzieć tylko ktoś, kto też się uczył angielskiego jako drugiego języka, bo wtedy to oznacza, że ten ktoś jest lepszy w angielskim i ma prawo tak stwierdzić. Amerykanie nie mają prawa tak mówić. Gdyby mnie tak ktoś powiedział, to bym zaraz zripostowała: Taaak? A przepraszam, jak ostatnio ma się twój hiszpański? Bo ja mogę obrazić cię w trzech językach i angielski nie będzie żadnym z nich! (I can insult you in three languages and English is not one of them!)\nZrobiło mi to dzień.\nNie twierdzę, że wszyscy mają wiedzieć wszystko o Polsce. Mogą nawet nie znać naszego kraju, nigdy o nim nie słyszeć, zdarza się, są ważniejsze rzeczy. Tylko mam problem z postawą, z którą dość często się spotkam: niedowierzaniem albo zachowaniem w stylu „jak śmiesz pochodzić z jakiegoś zadupia?”. Zakładają, że jeśli nie słyszeli w trakcie całego życia o danym miejscu, to z całą pewnością nie jest to miejsce godne ich uwagi. Tak się składa, że żyjąc 24 lata w Polsce, miałam okazję sprawdzić, że nie odmrażam zadu co zimę, po ulicach nie chodzą niedźwiedzie polarne, ludzie mówią na ogół po polsku albo czymś co leżało przy polskim, jesteśmy szóstym największym krajem w Europie, nie można nas nazwać prowincją Rosji, mamy morze i góry, nie jemy tylko ziemniaków, można u nas dostać ryż i nawet awokado. Co innego to ignorancja, a co innego zatwardziałe brnięcie w nią.\nJa też spotkałam osobę z Ghany. Na wstępie powiedziałam, że mgliście kojarzę gdzie ten kraj leży w Afryce i bardzo przepraszam, ale nie wiem nic o Ghanie, czy możesz coś opowiedzieć? Dlaczego japoński, jak tu trafiłaś, czy studiowanie jest popularne w twoim kraju, etc? Nie będę udawać na podstawie kilku wspomnień ze szkoły, że znam Ghanę lepiej od jej mieszkańca. Ale kto wie, może wódz jej plemienia sprzedał ją za parę krów i ajfona?\nTagi Japonia, stereotypy, stereotypy o Polsce\n8 uwag do wpisu “Polacy nie gęsi, też swój holenderski język mają”\nPo pierwsze uwielbiam jak piszesz i łykam to jak poranną kawę (a aktualnie razem z nią). I byłabym wniebowzięta gdybyś wydała książkę, poważnie, kupuję dwie i chcę z autografami, zamawiam pierwsze dwa wydruki. Nie dość, że wszystko, co piszesz jest superciekawe, to podajesz to w zajebistej formie. Zresztą Ty wiesz, że uwielbiam Twój styl wysławiania się : )\n„Okazało się też, że lubi placki ziemniaczane, pierogi i żurek.” No, a dziwisz się? Żurka nie da się nie lubić : D\nPozdro z Krk : *\n25/04/2015 o 08:20\nNo dobra, co chcesz? xD\n25/04/2015 o 08:22\nDzięki za poprawę humoru po pobycie na laryngologii, z której wypuścili mnie z podbitym okiem – wyglądam teraz jak klasyczna ofiara zbyt słonej zupy;) Czasem sobie myślę, że sami się ciągle uziemiamy, a przecież fajne bywa to nasze zadupie. Trzymam kciuki za kontakty i Kontakty – naprawdę nie trzeba nam gości z Marsa, żeby się szczerze zdziwić albo zobaczyć coś od drugiej strony. I też chętnie bym przeczytała więcej…\nPatrząc na doświadczenia moje i znajomych: jeśli ktoś nie jest szczęśliwy, to wyjazd gdziekolwiek niczego nie zmieni. Zmienia się sceneria, ale problemy wozimy ze sobą. Dlatego nie ma czego zazdrościć :)\nPoza tym jestem pewna, że mogłabym z powodzeniem stać się bohaterką takiej notki z moimi przypałami :D\n27/04/2015 o 14:23\nJaki ogromnie miły post :D! Świetne są te anegdotki, czyta się je jednym tchem, nawet jak post dość długi.\nHeh, co tu napisać – zgadzam się absolutnie z końcówką. Niewiedza rzecz ludzka, ignorancję powinno się tępić w każdym przypadku. W sumie miło, że w ogóle niektórzy w Japonii kojarzą co to Polska, w sumie w Europie jest tyle państw, że próbuję się nie dziwić, że wszystkich nie znają (spytaj człowieka z ulicy co wie o Laosie albo Paragwaju :P). W sumie im więcej tych anegdotek słyszę tym bardziej się cieszę, że mieszkam w Europie xD Nawet jak nasz kontynent w przeszłości swoje grzechy uczynił, to obecnie całkiem się wyrobiliśmy – przynajmniej jeśli chodzi o zrozumienie dla innych kultur (nie to co pewne światowe mocarstwo, które przy swojej niewiedzy chce być mesjaszem świata…).\nDzięki za notkę :)\n27/04/2015 o 22:43\nTo ja też podziękuję za post! Leniwa i z biedy jestem, to takie światowe relacje bardzo świeżei przyjemne :)\n28/04/2015 o 14:00\nDawno nie cztałam czegoś równie ciekawego. Naprawdę. Normalnie nudzą mnie tak długie posty (ale książka to może mieć i tysiąc stron), ale tutaj czytałam z wielką przyjemnością. Podziwiam Cię, że teak bardzo ogarniasz języki obce, pewnie miałabym podobna minę, co ta Koreanka – ledwo jestem w stanie wysłowić się po angielsku, o reszcie nie wspominając. A myślałam, że Polska jest bardziej znana w Azji Wschodniej, za sprawa Szopena chociażby :c Nie wiedziałam, że takie cuda.\n30/06/2015 o 19:16\nDziękuję :) Właśnie nie za bardzo ogarniam języki obce (jak na warunki europejskie czy nawet polskie; u nas każdy się czegoś uczył i mamy świadomość, że ktoś może nie mówić w naszym języku – czego brakuje wspomnianym), ale wciąż lepiej od przeciętnego Amerykanina czy Azjaty. Ludzie znają Chopina, ale nie wiedzą skąd on jest – zakładają, że z Francji. To samo Skłodowska-Curie. Nie wszyscy, oczywiście, wykazują taką ignorancję, moja grupa wiekowa była w tym najgorsza, starsi znają, dzieciarnia zna, bo się uczyła o tym niedawno, tylko tak 18-50 nic nie wie.\n01/07/2015 o 12:46


Historia z „Władcy much” wydarzyła się naprawdę!\nKarol Wojteczek - 17.08.20\nJak sześciu młodych uciekinierów z katolickiej szkoły poradziło sobie na bezludnej wyspie?\nCo się wydarzy, jeśli pozostawić na dłużej grupę nastolatków samymi sobie?*\n* Na nieco dłużej oczywiście, niż zakończony dziką imprezą sobotni wieczór.\nW wariancie pesymistycznym – umrą z głodu lub przepadną bez wieści tuż po tym, gdy wyczerpią się baterie w ich smartfonach. W wariancie jeszcze chyba bardziej pesymistycznym, jaki przeszło pół wieku temu nakreślił we „Władcy much” William Golding (a jego śladem w ubiegłym roku Netflix), stworzą społeczność opartą na tyranii i przemocy. Los postanowił jednak czarnowidztwo angielskiego noblisty zweryfikować…\nO czym sześciu nastolatków powinno pamiętać, gdy już zdecyduje się na ucieczkę z domu? Ano o tym na przykład, by za cel eskapady nie obierać wyspy oddalonej o 800 km. A co, jeśli jednak zdecydują się na taką podróż? Ano o tym na przykład, aby dla realizacji planu nie „pożyczać” sobie łódki bez wiedzy jej właściciela. Aaa… jeżeli już wypłynęli? Powinni przynajmniej posiadać odpowiednie zapasy. Zdecydowanie większe niż kilka kiści bananów… I ostatnie – gdyby kolega pytał, to przekażcie mu też, że podniesienie żagli w czasie sztormu grozi ich natychmiastowym rozerwaniem.\nPrzyznać musicie, że plan powyższy posiadał kilka, by rzec eufemistycznie, słabych punktów. Pierwszy tydzień „podróży” upłynął więc młodym Tongijczykom na dryfowaniu, desperackich próbach łowienia ryb i łapaniu kropel deszczu w łupiny kokosów (prócz bananów nasi Robinsonowie wzięli bowiem kokosy, ale banany solo nadały wprowadzeniu większego dramatyzmu 😉 ). Po tygodniu wreszcie na horyzoncie rozbitków zamajaczył ląd. Jak już pewnie się domyślacie, nie był on ukwiecony (?) palmami… Był za to niezwykle bogaty w ptasie guano (samo w sobie nie ma ono dla tej historii większego znaczenia, ale również dodaje dramatyzmu).\nZ guanem zaś nie jest oczywiście tak, że ot, wyrasta sobie ono z posadzonego w ziemi nasionka. Nawet na żyznych andosolach wyspy Ata, na którą trafili nasi bohaterowie. Wiadomość lepsza jest taka, że tam, gdzie guano, tam też spodziewać się można chicken… no… w tym wypadku parrot wingsów. Uzupełniwszy taką dietę o jajka, ryby i, a jakże, kokosy, perspektywa spędzenia 15 miesięcy na bezludnej wyspie wydaje się jakby mniej straszna. Pod warunkiem oczywiście, że ma się jeszcze dostęp do wody pitnej…\nNiestety, w 1965 r. deszcze jak na złość omijały Atę. Zdesperowani chłopcy postanowili więc zbudować nową łódź, która jednak od razu po zwodowaniu… zatonęła. Na domiar złego, jeden z rozbitków spadł z klifu, łamiąc sobie nogę. Młodzi rozbitkowie szybko jednak uczyli się na własnych błędach, odbierając od losu przyspieszony kurs zaradności. Za pomocą sznurków i desek usztywnili nogę kontuzjowanego kompana, rozdzielając również między siebie jego obowiązki.\nW tym już momencie zdradzić chyba mogę, że dystopijna wizja Goldinga na Acie się nie ziściła. Młodzi uciekinierowie stworzyli bezkonfliktową, zorganizowaną społeczność, dzieląc się na dwa zadaniowe zespoły. Nie ograniczyli się przy tym do walki o pożywienie i wodę (ostatecznie obyli się o deszczówce gromadzonej w wydrążonych pniach). Mimo skromności budulca i braku narzędzi wytyczyli boisko do badmintona, a nawet zbudowali… prowizoryczną siłownię. Jeden z chłopaków z pozostałości pierwszej łódki skonstruował też gitarę, na której przygrywał swoim kolegom.\n15-miesięczna banicja Luke’a, Fatai, Sione’a, Tevity, Kola i Mano dobiegła końca 11 listopada 1966 r., gdy rozbitkowie zauważeni zostali przez przepływającego nieopodal australijskiego kapitana Petera Warnera. Spotkanie to nie oznaczało jednak dla chłopców końca niewoli… albowiem, gdy tylko wrócili oni na Tonga, wtrąceni zostali do aresztu za kradzież łodzi. Na szczęście kapitan Warner ocalił niesfornych młodzian po raz wtóry, pośrednicząc w sprzedaży ich historii na wyłączność australijskiej telewizji. Zysk z wywiadu przeznaczony zaś został na zadośćuczynienie dla poszkodowanego przez uciekinierów rybaka.\nJak zaś potoczyły się dalsze losy rozbitków? Koniec końców dane im było legalnie zobaczyć wymarzone Fidżi i wiele innych zakątków zachodniego Pacyfiku. I tu po raz trzeci pojawia się kapitan Warner, który, korzystając z życzliwości tongijskiego króla, rozpoczął u wybrzeży Tonga połów homarów, załogą swego kutra czyniąc… niedawnych Robinsonów.\nNa zakończenie tej krzepiącej historii warto zaś może wspomnieć o tym, skąd nasi bohaterowie czerpali siłę psychiczną i duchową w trakcie trwającego 15 miesięcy odosobnienia. I tu zauważyć trzeba, że choć szkoła katolicka nie wybiła chłopakom z głowy wszystkich głupich pomysłów, to jednak zaszczepiła w nich pewne ważne wartości. Jak zgodnie do dziś przyznają w wywiadach rozbitkowie, główną ich otuchą była codzienna modlitwa. Jeden z uciekinierów, Sione, poczynił nawet na wyspie obietnicę, że jeśli zostanie ocalony, każdy kolejny dzień swojego życia przepracuje na chwałę Bożą.\nPrzeżyła katastrofę lotniczą i spędziła 11 dni sama w dżungli


Ponadczasowe piękno – klasyczne wyroby z ceramiki\nElementy wykonane z ceramiki cieszą się ogromną popularnością od lat. Są klasyczne, ponadczasowe i pasują właściwie do każdego wnętrza. Takie ozdoby pozwalają stworzyć w naszym mieszkaniu niezwykły, wyjątkowy klimat. Są też doskonałym prezentem dla kogoś bliskiego. Warto wprowadzić odrobinę takich ozdób do swojego domu – przydadzą się na co dzień i do podkreślenia wyjątkowego charakteru świątecznych chwil.\nCeramiczne ozdoby na co dzień\nNawet w najlepiej zaprojektowanym wnętrzu nie będziemy czuć się dobrze, jeśli nie nadamy mu naszego osobistego charakteru. Kolor ścian, rozstawienie mebli, podłoga i dywany – to wszystko ma ogromne znaczenie. Jednak naprawdę jak w domu możemy poczuć się dopiero wtedy, kiedy widzimy nasz ulubiony wazon, ramkę na zdjęcia, czy ozdobnego aniołka, którego otrzymaliśmy od bliskiej nam osoby – właśnie dlatego warto kupować różnego rodzaju ozdoby ceramiczne. Ich sprzedażą zajmuje się firma Lido, którą prowadzi Józef Pieprzyca.\nOzdoby budują klimat\nWyroby z ceramiki to też dokonały sposób na stworzenie specjalnego klimatu. Takie ozdoby doskonale sprawdzą się podczas świąt – kilka takich ceramicznych dodatków sprawi, że poczujemy się wyjątkowo. Ważne, by korzystać z nich ze smakiem – nie musimy od razu urządzać wystawy setek ceramicznych bibelotów. Można postawić na kilka pasujących do siebie akcentów, które razem będą tworzyć gustowną całość. Na święta Bożego Narodzenia możemy wybrać różnego rodzaju choinki, bałwanki, czy postać św. Mikołaja. Wielkanoc to czas kolorowych jajeczek, kurczaczków, króliczków i baranków. Pięknie będą się także prezentować świeże kwiaty w ozdobnym, ceramicznym wazonie lub żywy szczypiorek wyhodowany w ładnej doniczce. Doskonałym pomysłem są też wykonane z ceramiki świeczniki, które sprawią, że każdy świąteczny wieczór będzie wyjątkowy.\nWyroby z ceramiki są doskonałym prezentem dla kogoś bliskiego. To drobiazgi, które będą mu o nas przypominać. Taki podarunek może mieć ogromną wartość sentymentalną – przez wiele osób ceramiczne figurki i ozdoby są przechowywane latami. Wybór takich produktów jest bardzo szeroki – możemy zdecydować się na coś z funkcją użytkową lub na zwykłą ozdobę, której jedyną funkcją będzie cieszenie oczu obdarowanej osoby. Warto stawiać na klasyczne wyroby ceramiczne wysokiej jakości, które będą dobrze się prezentować nawet po wielu latach. Taki prezent sprawdzi się na urodziny, imieniny lub inne ważne okazje.\ntel. 12 626 42 14


Aпартамент Бургас - Burgas\nAпартамент Бургасapartamenty - mieszkania\nCena od: 59 BGN / 1 dzień Obiekt Aпартамент Бургас położony jest w miejscowości Burgas i oferuje klimatyzację, balkon oraz bezpłatne WiFi. Odległość ważnych miejsc od obiektu: Burgas Central Beach – 1,3 km, North Beach Burgas – 1,4 km.\nW naszej ofercie m.in.: pokoje dla niepalących, zaplecze do sportów wodnych na miejscu, taras, Wszystkie naczynia i sztućce są poddawane dezynfekcji, klimatyzacja, bezpłatne WiFi, całkowity zakaz palenia, WiFi, pokoje rodzinne, fryzjer / salon piękności, Personel przestrzega środków bezpieczeństwa określonych przez władze lokalne, pralnia, dostęp do Internetu, wędkowanie, WiFi dostępne w całym obiekcie, ogrzewanie, usługa prasowania, transfer lotniskowy, część przeznaczona dla palących, transfer lotniskowy (dodatkowa opłata), park wodny, kort tenisowy, windsurfing, jazda konna, Po zakończeniu sprzątania pokoje są zabezpieczane do czasu przybycia gości, kręgielnia, transfer (dodatkowa opłata), piesze wycieczki, zamykane szafki.\nW obiekcie obowiązuje zakaz organizowania wieczorów panieńskich, kawalerskich itp. Prosimy o wcześniejsze poinformowanie obiektu Aпартамент Бургас o planowanej godzinie przyjazdu. Aby to zrobić, możesz wpisać treść prośby w miejscu na życzenia specjalne lub skontaktować się bezpośrednio z obiektem, korzystając z danych kontaktowych widniejących w potwierdzeniu rezerwacji. Zarządzany przez gospodarza prywatnego (osobę fizyczną)\nOferta naszego partnera Booking.com BG.2037355


Aperiodyk Scjentystyczno-Kulturalny: Neuroshima Tactics: Dlaczego wybrałem Hegemonie? cz. II\nNeuroshima Tactics: Dlaczego wybrałem Hegemonie? cz. II\nBurn the heretic. Kill the Borgo mutant. Purge the unclean machine.\n- Rózne gry, jedna śpiewka inkwizytorów.\nW tej częsci przyjrzymy się jednostkom Hegemonii i zarysom strategii przeciw innym frakcjom.\nJednym z najmilszych elementów startera jest umieszczenie Kaznodziei na bohatera. Po chwili wiesz że nie dość że dowodzisz bandą degeneratów to w dodatku jeszcze opętanych religijnie. Na takich jest zdecydowanie dużo miejsca w promieniotwórczych ruinach. Co najlepsze Kaznodzieja ma genialną zdolność przerzucenia swoich kości 5 razy podczas potyczki- przy niewielkich bitwach to dużo. Zwłaszcza że Hegemonia walczy najlepiej w krótkim dystansie 4-8 cali. Główną tego przyczyną jest uzbrojenie Gangerów w strzelby- dostające kość do ataku na krótki dystans, dodatku są dosyć wytrzymali i sprawni w walce wręcz. Autorom było jeszcze mało więc dodali im możliwość zagrania dodatkowego ataku w fazie aktywnej. Kolejną dobrą jednostką są Black Angels- maja dużo amunicji i krótkim dystansie dostają + 3 do strzelania, a jeśli trafia to zabija albo zadają dwie rany [ przeciwnik wtedy w zasadzie nadaje sie do wzywania medyka lub kuśtykania byle dalej od walki]. Z jednostek specjalny ciekawy wydaje się Szrama (+2 do budowy innej jednostki) oraz Maczeta (ot taki siepacz-rebacz).\nJak nimi grać?\nHegemonia vs Posterunek, Moloch\nGrę zaczynamy już w fazie układania planszy. Nie można pozwolić przeciwnikowi na rozstawienie sobie strzelnicy: dodgodnie umieszczonych wysokich budynków i "aleji snajperów". Widzisz ładne parterowe okno z którwego widok jest na poł planszy- zasłoń je "małymi" elementami, stanowisko dla snajperów?niech leży tam beczka itd. W grze trzeba szybko skrócić dystans- jeśli mamy inicjatywe to na małych makietach nie ma problemu. Gorzej gdy przeciwnik jest daleko lub sam ma po pierwszej rundzie dobre pozycję. Wtedy trzeba zaryzykować. I tu właśnie przydaję się łaska Kaznodzeji - pozwala "bezpiecznie" zaryzykowac i od poczatku zdobyć prowadzenie: najlepiej katrupiąc coś na poczatku.\nHegemonia vs Borgo\nMutanty same lezą pod lufy- wystarczy nie dac się zaskoczyć (uważać trzeba zwłaszcza na akcje palnikiem). Po przerzedzeniu zarówo Szpony jak i zwykłe muki nie są takie groźne. W walce gazrurką/maczetą Gangerzy czy Szrama dadzą sobie również rade.\nAutor: Michał Laskowski o 13:00\nMichał Laskowski 28 lutego 2012 21:21\nDla mnie najsłabszym ogniwem molocha nawet przy dalszym rozwoju armii jest mózg/kasparov (mózg jest w ogóle lewy- wyposażać go w moduły to według mnie strata bardzo cennych punktów sprzętu, darmowość pierwszego bohatera ratuje kasparova- ma dobre statystyki, lecz trzeba go dokupić[fizycznie]). Aby nie poruszać się działać dużo wolniej w zasadzie trzeba kupować jednego Kasparowa na jeden oddział (pająki powinny mieć 3 akcje według mnie), w przypadku dużych map ciągle trzeba trzymać je w pobliżu (12 cali) jednostek liniowych. A jeśli giną to w zasadzie jakby zginęło około 2,5 jednostki- tym bardziej szkoda.\nW przypadku dużej armii kaznodzieja po jeden-dwóch rundach staje się zwykłym żołnierzem (a niech ginie).\nTo co szary, kiedy będzie szansa na spotkanie wśród ruin?\nszary 28 lutego 2012 23:16\nMyślę, że mając 70 punktów sprzętu do startera (polecane przez podręcznik) wydanie 30 na dwa moduły do mózgu to mus (jak w ogóle grać bez tego?).\nDocelowo kasparov to niezła jednostka. Pająki to są jakieś lewe, nie brałbym ich na początek. Hybrydy to porządne czołgi, w nie należałoby zainwestować.\nProponowałbym builda: starter (3x obrońca, mózg, łowca) + 2x hybrydy + kasparov + łowca. suma: 980; Cena (na Rebelu): 195zł.\nMieści się ładnie w tysiącu (i dwóch stówkach;). Zakładając 100 pkt na sprzęt, montujemy maczetę i karabin na mózgu (2x15), koherencja +1" dla któregoś z oddziałów (30) i po jakimś fajnym module dla łowców (jak ktoś ma fantazję to może im podbić WW do 18, chociaż sensory byłyby rozsądniejsze) (2x15). Jedynymi jednostkami o obniżonej operatywności są obrońcy (oddział) i mózg. Mózg i kasparov dodają razem 9 akcji (optymalnie), podczas gdy w plecy jesteś tylko dwie. W pierwszej turze wszystkie jednostki będą mogły wykonać 4 akcje, a jedna z nich 5 (zakładając odpowiednie ustawienie, ale 12" to sporo a wystarczy, żeby jeden członek oddziału był w dowolnym momencie tury w zasięgu).\nStrategię widziałbym tak:\nMózg trzyma się oddziału obrońców. Stanowią straszak, ich celem jest ograniczenie swobody ruchu przeciwnikowi. Generalnie przemieszczają się pomiędzy dobrymi pozycjami strzeleckimi uprzykrzając przeciwnikowi życie. Hybrydy z kasparovem stanowią drugą parę. Mogą nieco lepiej penetrować makietę, ale trzeba pamiętać, że to ciągle oddział czołgów. Zadania mają podobne - szachować przeciwnika, jak się uda to wykurzyć go pod lufy obrońców, a jak nie to odwrócić jego uwagę aż będzie miał łowcę za plecami). Łowcy wykorzystując szybkość zbierają fanty i robią rozpoznanie. Ogólna taktyka: wysoki pressing.\nMichał Laskowski 29 lutego 2012 00:06\nJeśli chcesz kupić Mozgowi oprócz modułu strzelca jakąś broń to srogo się zawiedziesz- karabin- 85,pistolet- 40, samopał -10;] (ogólnie zmiana broni jest prawie nierealna)\nPająki są dobre w mocno zabudowanych mapach- ciężko je trafić i reagować na nie. Jeśli jednak "złapie" się je na odkrytym to zmieniają się szybko w złom.\nTwej rozpisce i strategii w zasadzie nie ma czego zarzucić. Choć osobiście bym wolał chyba zestaw granaty dymne+ sensory (widzą przez dym).\nszary 29 lutego 2012 11:50\nTrochę nie doczytałem. Rzeczywiście, mózg dostanie tylko maczetę i WW na 12 (chociaż pół jednostki z niego będzie za 15pkt). Jeżeli można maszynom kupić zwykły sprzęt, to oczywiście granaty dymne + sensory dla łowców. Może nie być łatwo, ale jeżeli już grać Molochem to nie mam innego pomysłu. Pajączki byłyby dobre na szperaczy/zwiadowców gdyby miały tą trzecią akcję. Bez tego, z małą siłą ognia, wydają się niezbyt przydatne. Więc z jednej strony ruchliwi łowcy, z drugiej tandemy: oddział o dużej sile ognia + jednostka dowodząca. Pozostałe jednostki specjalne są mocno wyspecjalizowane i niezbyt ruchawe, postawiłbym w zasadzie tylko na łowców (chyba, że jakaś wybitnie pusta makieta, wtedy anihilator mógłby działać; mechanik to tylko przy wielkich armiach, jako 3. czy 4. jednostka specjalna wchodzi w grę). W trzonie armii te drogie hybrydy (po 150).\nNo nie ma lekko. Może Borgo? Też koksy.


Pompa głębinowa 4 SD 3-18 400V Omnigena z 20m kablem - DoStudni.pl\nChcesz zapytać o ten produkt? Podaj kod produktu 161\nPompa głębinowa 4 cale SD 3-18 Omnigena 400 V z 20-metrowym kablem\nPompa głębinowa SD 3-18 marki Omnigena z silnikiem trójfazowym polecana jest do systemów nawadniania zarówno na własny użytek, jak i np. w rolnictwie czy sklepach ogrodniczych, a także do instalacji wodociągowych w domach jednorodzinnych i obiektach przemysłowych.\nNiewielka średnica urządzenia (98 mm wraz z osłoną przewodu elektrycznego) umożliwia montaż pompy w większości tradycyjnych studni, których wielkość odwiertu wynosi minimum 4 cale. Ponadto SD 3-18 jest przystosowana do pompowania wody z niewielką ilością obiektów ścierających (piach, muł) i nie wymaga instalacji dodatkowych filtrów antypiaskowych.\n20-metrowy kabel, fabrycznie dołączony do pompy, można przedłużyć, korzystając z naszej usługi. Połączenie objęte jest gwarancją producenta. Więcej informacji o przedłużeniu znajduje się w „Polecanych produktach”.\nPompa jest odporna na korozję oraz uszkodzenia mechaniczne. Odporność zapewniają wysokiej jakości materiały konstrukcyjne użyte w trakcie produkcji – stal nierdzewna, noryl, żeliwo.\nPrzed zakupem pompy warto skontrolować wydajność ujęcia wody. Obniżający się poziom cieczy podczas pompowania, mógłby przyczynić się do odsłonięcia pompy, zapowietrzenia układu ssącego, a w efekcie do pracy na sucho, która może trwale uszkodzić urządzenie. W sytuacji, w której zasobność jest niewystarczająca np. podczas suszy, warto dodatkowo zamontować kontroler pracy pompy SMART 3, który będzie wyłączał pompę w sytuacjach awaryjnych.\nJako dodatkową ochronę przed uszkodzeniem (na skutek wpadnięcia do studni i zanieczyszczeń z otoczenia) polecamy zakup stalowej liny z zaciskami oraz głowicy do hermetycznego zamknięcia otworu studni.\nJeżeli szukają Państwo pomocy w doborze odpowiedniego produkty, zapraszamy do kontaktu.


basial 05.05.2008 10:40\nCzy tandetną seksbombę można zmienić w księżniczkę?\nKatie Price (fot. Solarpix / PR Photos Solarpix / PR Photos)\nKatie Price znana jest z czterech rzeczy: z bycia żoną Petera Andre; z ogromnych, silikonowych piersi, z przesadnej otwartości w mówieniu o sprawach intymnych i z fatalnego gustu. To ostatnie objawia się uwielbieniem różu, kiczem, przesadą i często wulgarnością. Lula postanowiła ubrać Jordan w coś, co przystoi mamie i gwieździe.\nUbiory, którymi raczy nas Jordan są wręcz komiczne. Gwiazda, którą Jordan chce być, powinna starać się wyglądać jak najlepiej. Prawdziwą kobiecość zapewnia elegancja, a nie wyuzdanie. Mała czarna ozdobiona drapowaniami, z dekoltem w kształcie litery V, który będzie eksponował piersi, ale też tuszował ich przesadny rozmiar. Zaznaczona talia i długość do kolan - odkrywa tyle ile powinna, zaznacza to, co warto podkreślić. Do tego seksowne, ale i skromne, eleganckie szpilki. Pięknie wycięte i ze złotymi dodatkami, które podkreślają ekskluzywność stroju. Torebka to małe dzieło sztuki - niebanalny kształt oraz kryształki, które z pozoru poukładane są chaotycznie, tworzą nieskazitelną całość. Do takiej dawki połysku Lula proponuje zero biżuterii, żeby nie wyglądać tandetnie i nowobogacko.\nSukienka Prada: 8449 złotych, www.deluxury.pl;\nTorebka Devi Kroell: 765 funtów, www.net-a-porter.com;\nButy Roberto Cavalli: 2489 złotych, www.deluxury.pl.\nDruga propozycja świetnie nadaje się na co dzień. Lula postanowiła udowodnić, że również w kolorach w stylu lalki Barbie można wyglądać dobrze i nie narażać się na śmieszność. Różu jest niewiele, za to jest w wyrazistym odcieniu fuksji. Cieniowane szkła okularów i detale na sukni w zupełności wystarczą. Supermodne lakierowane koturny z naturalną, plecioną podeszwą oraz dość długa, zwiewna sukienka we wzory etno nadają całości neo-hipisowski wyraz. Wszystko to z mocną metką i jak najbardziej trendy.\nOkulary Chloe: 165 funtów, www.net-a-porter.com;\nTorba Luella: 615 funtów, www.net-a-porter.com;\nSukienka Tibi: 340 funtów, www.net-a-porter.com;\nBransoletki Kenneth Jay Lane: 70 funtów, www.net-a-porter.com;\nButy Tory Burch: 195 funtów, www.net-a-porter.com.


Organizujemy tanie noclegi dla firm - hippika\nHome » Wakacje » Hotele i Noclegi » Organizujemy tanie noclegi dla firm\nSzukacie odpowiedniego miejsca na wypoczynek dla pracowników firmy? Na pewno okaże się nim Hotel Czeszka Słowaczka, z którego oferty korzysta coraz większe grono klientów firmowych. Jesteśmy położeni w pięknej lokalizacji, która również przemawia za tym, aby decydować się na nasze tanie noclegi Świeradów Zdrój. W naszym hotelu znajduje się również oferta SPA and Wellness, z której klienci mogą skorzystać za każdym razem. Dzięki niej pobyt w takim miejscu okazuje się dla nich jeszcze bardziej komfortowy.\nDla większych grup pracowników oferujemy tanie noclegi Świeradów Zdrój, jak i dodatkowe usługi. To catering, na których nasi klienci zawsze mogą się decydować. W naszym hotelu znajduje się wspaniała kuchnia, która jest prowadzona już od wielu lat. Nasi kucharze zyskali wysokie doświadczenie, które pozwala im właściwie obsługiwać wszystkich klientów. Specjalnie dla nich zostało utworzone bogate menu dań i posiłków. Zachęcamy do poznania naszego hotelu Czeszka Słowaczka.


Caprice Castillo - wszystko na temat Caprice Castillo | CKM.PL\nArtykuły dla frazy : Caprice Castillo\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia Caprice Castillo. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku Caprice Castillo) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem Caprice Castillo posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania Caprice Castillo jesteśmy w stanie zaprezentować Ci 5 materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Czwartek 26.04.2018 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Piątek 29.07.2016. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania Caprice Castillo ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu Caprice Castillo.