Oszustwa medycyny niosące śmierć!!! | Infozdrowie\nBiznes farmaceutyczny, kręci się wówczas, kiedy ludzie chorują. Trzeba, więc zadbać, aby jak największa ilość osób chorowała!!!\nMedycyna dla koncernów farmakologicznych, lekarzy to korporacyjne działanie, które można porównać do kury znoszącej złote jaja. Naturalnie korzyści są jedynie dla tych, którzy kontrolują medycynę i jej postęp.\nKorporacje medyczne, bez względu na skutki, niemalże za wszelką cenę, mają w teorii filozofię kapitalizmu, zatajają, fałszują badania, rujnują kariery naukowców, zastraszają medyków medycyny niekonwencjonalnej i zakopują swoje błędy tak skutecznie, że poszkodowany pacjent nie jest wstanie nic udowodnić.\nCóż, czasem nawet nieświadomy lekarz działa skutecznie, korporacje wciąż wymyślają śmiercionośne leki i kłamiąc starają się, aby biznes wciąż się kręcił.\nNajwiększe medyczne oszustwa, które wymienia Poczta zdrowia, prowadzą nie tylko do śmierci, ale przede wszystkim wypracowują ogromne, wręcz bajońskie sumy, które rzecz jasne zasilają konto koncernów.\nChemioterapia i radioterapia – wcale nie leczy, przeciwnie zabija. Przecież już w szkole średniej uczymy się, że promieniowanie radioaktywne powoduje raka. Jak więc może rozprawić się z chorobą?\nWymyślanie nieistniejących chorób – głośno było ostatnio, o ADHD, którego nie ma. Lekarz, który „wymyślił” tę chorobę, chyba powodowany wyrzutami sumienia na łożu śmierci wyznał, że stworzył ją sam, aby zarobić. Ten przekręt udał mu się bez wątpienia i przez wiele lat wierzyliśmy, że nasze dziecko podskakujące, biegające cierpi na poważną chorobę i trzeba leczyć go drogimi lekami.\nObniżenie norm chorobowych, dzięki którym większą liczbę osób można uznać za „chorych” a wedle panującego przekonania każdy chory musi brać drogie leki.\nAvandia lek, który wywołał nie tylko skandal, ale przede wszystkim sprawił, że umarły dziesiątki tysięcy ludzi.\nChęć zysku prowadzi, więc do korupcji, kolejnych spisków, a nawet zbrodni. Co więcej, społeczeństwo wciąż akceptuje fakt, że medycyna sama dba abyśmy chorowali, a tym samym wypełniali ich konta w banku. Takie patologie są często wyłapywane, jednakże osoby, które publicznie decydują się stawić im czoła natychmiast zostają uciszone.\nPrzyjrzyjmy się bliżej owym oszustwom i zastanówmy, czy tak z ręką na sercu można wierzyć medycynie?\nDokarmimy Twojego raka!\nW roku 2012 w Nature Medicine opublikowano tekst, w którym podkreślono, że leki zastosowane w chemioterapii, nie walczą z chorobą, lecz przeciwnie mogą sprawiać, że guzy rakowe powiększają się, bądź też występują przerzuty. Taki pogląd zdefiniował francuski Państwowy Instytut Zdrowia i Badań Medycznych pod kierownictwem François Ghiringhellego. Lekami tymi są 5-fluorouracyl i gemcytabina i nie trzeba medycznego wykształcenia, aby wiedzieć, że stosowane są one w terapii raka piersi, trzustki a także jelita grubego.\nDlaczego leki są groźne? Dlatego że stymulują rozwój raka do większych rozmiarów. Dzieje się tak, dlatego, że w komórkach, naszego układu odpornościowego aktywny staje się kompleks wielobiałkowy o nazwie NLRP3. Pod jego wpływem uwalnia się cytokina prozapalna, czyli interleukina IL-1 beta, zaś ta z kolei produkuje kolejną cytokinę IL – 17.\nIL – 17 wykazuje korzystne właściwości, aby guzy nowotworowe mogły się swobodnie rozwijać, albowiem sprzyja powstawaniu nowych naczyń krwionośnych, a w tym przypadku naczyń, które odżywiają guz.\nIm więcej przyjmujemy leków, tym lepiej jest odżywiony nasz nowotwór. Dane te można łatwo sprawdzić na stronie INSERM.\nCzy wobec tych wniosków naukowcy zalecają, aby natychmiast przerwać stosowanie tego „antyrakowego”, jakże groźnego leku? Absolutnie, starają się opracować nowy lek, który ma uzupełnić już istniejącą chemioterapię.\nWniosek jest prosty. Powinno wycofać się lek, który nie leczy, a sprzyja rozwojowi nowotworu. W praktyce jednak lepiej wprowadzić inny, który nieco zrekompensuje negatywne działanie pierwszego i zapewne też nie będzie korzystny dla organizmu.\nTym samym korporacje farmakologiczne wciąż mają nowe źródło dochodów i czerpią ogromne zyski niejednokrotnie na cierpieniu a nawet śmierci pacjenta.\n2. Nowe choroby są potrzebne\nCiekawym zagadnieniem, które medycynie dostarcza gigantycznych zysków finansowych są leki, rzec można preparaty, które to brane są „na wszelki wypadek”.\nIdealnym przykładem jest choroba Alzheimera. Drogie leki, które przepisywane są przez lekarzy mają opóźnić rozwój choroby, a jednocześnie ich skuteczność jest niemal równa zeru. Wyniki pozytywne to zaledwie kilka procent.\nEfektów ubocznych jest za to wiele. Czy więc przerwać leczenie?\nI tu podnoszą krzyk neurolodzy, twierdzący, że nawet, jeśli lek nie skutkuje to samo przyjmowanie go, sam fakt konsultacji (zresztą drogiej wizyty prywatnej) z lekarzem jest wielkim wsparciem dla pacjentów? Cóż można powiedzieć tu jedynie o efekcie placebo oraz nabijaniu prywatnych portfeli.\nIdentycznie ma się sytuacja ze szczepieniami przeciw HPV a także jakże powszechnej mammografii. Na szczęści jednak o zagrożeniach z mammografią pisze się już coraz więcej, jednak nadal wielu z nas nie zdaje sobie z tego sprawy.\n3. Niskie normy chorobowe\nJeżeli normy alarmowe ustawione są odpowiednio, nawet fakt, że nie mamy żadnych objawów sprawia, że pojawiają się nagle miliony, tysiące pacjentów, którzy właśnie zapali na rzekomą chorobę.\nMożemy powiedzieć między innymi o przypadku, jakim jest cholesterol. W zasadzie nikt nie ma pojęcia, jaki próg powinien mieć, czy też lekarz nie chce wyjaśnić nam kolejnej bujdy, że nie ma czegoś takiego jak dobry i zły cholesterol. Zapisze leki i bierzemy je, chociaż tak naprawdę nic nam nie dolega.\nPsychiatria to ma dopiero pole do popisu. Recepty wypisywane są lawinowo, bo wciąż pojawiają się nowe zaburzenia i choroby. Kilka lat temu wcale ich nie było, – więc skąd taki nagły wysyp? Profesorowie Debré i Even w swojej książce, podkreślają, że wszystkie leki stosowane w psychiatrii uważane za nowinki istniały już 30 lat temu. Teraz zmienia się im tylko nazwy i są kilka razy droższe.\n4. Lek określany mianem zaprogramowanej katastrofy\nAvandia to lek, który jak szacuje się w dzienniku „Washington Post” spowodował około 83 tysiące zawałów i zgonów wśród ludzi. Tym lekiem leczyły się osoby chore na cukrzycę, nie mając pojęcia jak niebezpieczną substancję przyjmują. A lek był z pełną świadomością, katastrofalnych skutków rozpowszechniony na całym świecie.\nLek zamiast zmniejszać podnosił cholesterol, co u osób z cukrzycą jest, co najmniej niewskazane. Zaczął, więc budzić podejrzenie i doprowadził do kontroli FDA, amerykański organ kontrolny, który zmusza GSK do wykonania badań nad tą sprawą. Pierwsze wyniki zostają sfałszowane albowiem w badaniach nie uczestniczy najbardziej narażona na ryzyko grupa pacjentów z chorobami serca.\nDopiero w 2010 roku Nissen udowadnia fałszywy raport FDA i jak się okazuje został sporządzony tylko po to, aby zyskać na czasie, gdyż każdy dzień, każdy sprzedany lek wiązał się ze wzrostem finansów. W tym samym roku Avandia zostaje wycofana, zaś firma, która ją stworzyła, płaci 3 miliardy dolarów kary.\nLeki są dla nas niezbadaną tajemnicą, dlatego najlepszym rozwiązaniem jest po prostu nie chorować. Problemem jest nie tylko zarobek na naszym nieszczęściu koncernów farmakologicznych, ale także fakt, że żaden lekarz nie zaproponuje nam terapii naturalnych. Nie tylko są one skuteczne, ale również nie niosą ze sobą negatywnych skutków ubocznych. Co więcej są znacznie tańsze, aniżeli wiele nowoczesnych i często nieskutecznych leków.


Popkillery 2020 Podcast - podsumowujemy rok i dekadę! | Popkiller\ndodano: 2020-09-06 19:36 przez: Kontakt (komentarze: 3)\nJuż za 3 dni odbędzie się przesuwana dwukrotnie gala Popkillery 2020 - gala wyjątkowa, bo podsumowująca nie tylko rok 2019, ale i całą dekadę 2010-2019, w której jeśli chodzi o hip-hop działo się naprawdę dużo. Z tej okazji postanowiliśmy spotkać się z kilkoma członkami gremium, by jeszcze na chwilę wrócić zarówno do tego roku jak i całej dekady, trochę przypomnieć i przeanalizować.\nBy zachować różnorodne spojrzenie zaprosiliśmy 3 pokolenia hip-hopowego dziennikarstwa - w roli moderatora pojawił się Mateusz Natali, a jego gośćmi byli Marcin Flint (CGM, Interia i wiele innych mediów), Łukasz Rawski (Popkiller) oraz Patryk Bryk (Sajko). Sprawdźcie co wynikło z tej rozmowy!\nW 2 części podcastu nasi goście pokuszą się o wytypowanie zwycięzców we wszystkich kategoriach - listę top 5 znajdziecie tutaj.\nGala już 9 września w Warszawie - transmisja od 18:00 na kanale PopkillerTV. Wydarzenie poprowadzą Waldemar Kasta i AdMa, oprawę muzyczną zapewni Pawbeats Liveband a wystąpią Liroy, Kali, Bisz, Te-Tris i Opał.\nVideo of Popkillery 2020 Podcast - podsumowujemy rok i dekadę!\nTak, w przyszłą środę wreszcie odbędzie się gala Popkillery 2020, pierwotnie planowana na marzec, a następnie przełożona na maj oraz na wrzesień. W...\nA co Kaste wywalili z polsatu,za jego filozofie?Liroy jeszcze spox,ale Kali przećpany hipokryta który MC jest cieńkim.\nMati szacun za koszulkę\nFajna rozmowa, szacun za nieprzerywanie. W kontekście minionej dekady warto było też wspomnieć o Guralu, Tedziku, chłopakach z Molesty, Matheo czy Peji - wszyscy mieli duży wkład w to co się działo... zacząłem to pisać to myślałem o 2ch osobach.. wyszło 5 :).. jescze OSTR... w sumie to można tak wymieniać bez końca a rozmowa by trwała w nieskończoność. "Singiel" dekady Love forever słonia - to dopiero szumu narobiło :)


Bezwarunkowa miłość i akceptacja – Dylematy świadomego macierzyństwa i Self-Reg\n26 maja 2017 26 maja 2017 DyleMatkablaski macierzyństwa, refleksje nad rodzicielstwem\nDziś jest Dzień Matki i przy tej okazji chcę się z Wami podzielić refleksją na temat bezwarunkowej miłości i akceptacji. Mówi się, że miłość matki do dziecka jest bezwarunkowa, a ja się z tym nie do końca zgadzam. Kocham swoje dzieci tak bardzo, że nie potrafię tego opisać ani ogarnąć rozumem. Dla nich staram się codziennie być choć trochę lepszą mamą i lepszym człowiekiem, niż poprzedniego dnia. Jednak trzeba być niezwykle dojrzałym, mądrym i doświadczonym człowiekiem, żeby kochać swoje dziecko, nie oczekując od niego niczego, nawet tego, że będzie zdrowe i szczęśliwe. Która kobieta jest właśnie takim człowiekiem między dwudziestym a czterdziestym rokiem życia, kiedy najczęściej rodzi dzieci? Ja nie, choć zaczęłam powoli zmieniać się w tym kierunku.\nZastanawiam się czasami, czy troska matki o prawidłowy rozwój i szeroko pojęty dobrostan dzieci nie stoi na drodze jej bezwarunkowej miłości i akceptacji dla tychże dzieci. Kiedyś zauważyłam, że kilkumiesięczny wówczas Mały zawsze uśmiecha się do swojego taty, natomiast na mnie zwykle patrzy z powagą. Zdałam sobie wtedy sprawę, że tata podchodzi do niego w radosnym i beztroskim nastroju, bo w tych krótkich chwilach, kiedy jest w domu, spędza z maluchem czas głównie na zabawie i pokazywaniu świata. Natomiast ja jestem dla bobasa rozbudowanym modułem czyszcząco-karmiąco-uzdrawiającym i jako taki często patrzę na synka z uwagą, troską czy wręcz niepokojem. Czy nie jest głodny? Czy nie jest mu za ciepło ani za zimno? Czy nie powinnam już ukołysać go do snu? Czy nie boli go brzuszek? Czy te krostki na buzi to objaw choroby, czy reakcja alergiczna na coś, co zjadłam, czy też zwykłe potówki? Za tą troską kryje się moje pragnienie, żeby moje dzieci były zdrowe i szczęśliwe. Co się stanie, jeśli nie będą? Czy nadal będą czuły moją bezwarunkową miłość i akceptację, czy raczej będę podejmowała wysiłki, żeby to zmienić – żeby JE zmienić?\nTak bardzo chciałabym, żeby moje dzieci odczuwały moją wielką miłość do nich, choć zbyt często jest ona przesłaniana przez moją troskę o nie czy zwykłe zmęczenie. Trudno mi, będąc matką, odczuwać przez większość czasu radość i miłość niepodszyte delikatnym niepokojem. Jednocześnie bardzo chcę, żeby troska o dobrostan moich dzieci nie wyrzeźbiła mojej twarzy, tworząc na niej wraz z upływem lat zafrasowane bruzdy. Chcę, żeby to radość i miłość były na niej najwyraźniej odmalowane i żeby dodawały moim dzieciom skrzydeł przez całe ich życie – nawet wtedy, kiedy mnie zabraknie. Niedawno poruszyła mnie opowieść o dwóch braciach, którzy po śmierci ojca zostali zapytani, czego będzie im teraz najbardziej brakowało. Obaj niezależnie od siebie odpowiedzieli, że tym czymś będzie uśmiech rozjaśniający twarz ojca za każdym razem, kiedy któryś z nich wchodził do pokoju. Czy ja się tak rozjaśniam na widok dzieci? Czasem tak, ale czasem nie, a wręcz zdarza mi się przewrócić oczami lub ciężko westchnąć („ZNOWU czegoś ode mnie chcą!”). Natomiast twarze moich dzieci praktycznie zawsze rozjaśniają się z radości na mój widok.\nMoje dzieci kochają mnie i akceptują bezwarunkowo, a na mój widok uśmiechają się z miłością i oddaniem; prym wśród nich wiedzie Malutki. Niedawno w sieciach społecznościowych krążył film z rozanielonym niemowlakiem wpatrującym się w swoją mamę. Blogerka Scary Mommy umieściła ten filmik w przezabawnym poście, przestrzegając kobiety, które zakończyły już reprodukcję, przed obejrzeniem go. „Schowajcie swoje jajniki!” – tak nawoływała te spośród nich, które nie posłuchały jej ostrzeżenia. Ja nie muszę chować swoich jajników. Widzę dokładnie taki uśmiech co najmniej kilkanaście razy dziennie, bo mam Malutkiego, najsłodszego i najbardziej pogodnego niemowlaka pod słońcem. Malutki jest śliczny, mądry i od urodzenia cudownie komunikuje swoje potrzeby i emocje. Uwielbia mnie i okazuje to całym swoim pulchnym ciałkiem: na mój widok macha z ekscytacji kończynami, uśmiecha się szeroko i wydaje radosne okrzyki. Godzinami wpatrujemy się w siebie i rozmawiamy, strojąc miny i przytulając się. Ja i starszaki zastanawiamy się czasem, czy najmłodszy członek naszej rodziny jest bardziej śliczny, mądry, czy kochany i stwierdzamy, że choć jest prześliczny i niezwykle mądry, to jednak jest jeszcze bardziej kochany. Mój Malutki…\nNie tylko bobas obdarza mnie na co dzień takim rozanielonym uśmiechem: robi to też Mały. Mój trzyipółletni synek jest nieprzeciętnym dzieckiem, który rozwija się wzorowo i równomiernie we wszystkich dziedzinach, jednocześnie wykazując wiele talentów artystycznych i sportowych. Jest zwierzęciem społecznym, obdarzonym ogromną empatią i wyczuciem. Z każdej sytuacji potrafi znaleźć wyjście, w każdej znajdzie coś pozytywnego, bo też cały jest pozytywny, od sterczących na wszystkie strony włosków poprzez pyzatą twarzyczkę aż po palce u stóp, między którymi uwielbia dłubać za każdym razem, kiedy wkłada lub zdejmuje skarpetki. Ma piękne oczy i cudny, rozjaśniający całą buzię uśmiech. Jest tak uroczy, że obcy ludzie na ulicy czy w sklepach zaczepiają go, zachwycają się nim i wręczają słodycze (!). Nawet osoby z gniewnie zaciśniętymi ustami wyraźnie odprężają się, a nawet uśmiechają radośnie na jego widok. Mój Mały…\nMyślicie, że Duży, który jutro kończy sześć lat, już wyrósł z błogich uśmiechów na widok mamy? Nieprawda! Duży kocha mnie miłością niezmierną i niezmienną. „Mamo, kocham cię najbardziej na świecie. Kocham cię nawet wtedy, kiedy jesteś zła i krzyczysz. Zawsze będę cię kochał, nigdy nie przestanę. Jesteś najlepszą mamą na świecie” – taki oto cytat zapisałam w moim pamiętniku dwa i pół roku temu. Duży jest niezwykłym dzieckiem: hiperwrażliwym, bardzo emocjonalnym, porażająco inteligentnym, wysoko stawiającym poprzeczkę światu i sobie samemu. Jest wnikliwym i krytycznym obserwatorem rzeczywistości i wciąż na nowo zaskakuje mnie swoimi dojrzałymi nad wiek refleksjami. To on uczynił mnie mamą i to on pchnął mnie na ścieżkę rozwoju osobistego, którego tak bardzo potrzebowałam, nawet o tym nie wiedząc. Razem zawojujemy świat. Mój Duży…\nJestem najhojniej obdarowana: moje dzieci to cud, który wraz z Mężem powołałam do życia. Jestem ich mamą na zawsze i ta rola definiuje mnie w większym stopniu niż wszystkie inne, które pełnię. Każde dziecko jest cudem, ale moi synowie to mój „własny” cud, za który jestem odpowiedzialna. Ta odpowiedzialność czasem mi ciąży, ale głównie wzbogaca moje życie i uszczęśliwia mnie. Chciałabym pamiętać o tym zawsze, także w trudnych momentach, kiedy chłopaki wrzeszczą, biją się albo robią dokładnie to, czego absolutnie nie powinni robić. Chcę, żeby czuli, że widzę ich wewnętrzne światło i wierzę w nich niezależnie od okoliczności.\nNa koniec (a może od tego powinnam zacząć?) chciałabym wyrazić wdzięczność mojej Mamie, która też we mnie wierzy i wspiera mnie tak, jak umie – jako córkę, kobietę i matkę. Kiedy ja uczyniłam ją matką 38 lat temu, nie miała do dyspozycji tych wszystkich rodzicielskich lektur i blogów, które ja pochłaniam, była też bardziej zapracowana, niż ja. Mimo to umiała nawiązać ze mną prawdziwą, głęboką więź, która procentuje teraz. Przy niej mogę być sobą, nie muszę nikogo udawać, nie obawiam się negatywnej oceny. To chyba bezwarunkowa miłość? Jestem jej szczególnie wdzięczna za to, że wspiera mnie w moim niełatwym chwilami macierzyństwie. Robi to, choć nie popiera części moich przekonań i metod wychowawczych: mowa żyrafy jest jej obca, a wychowanie bez nagród i kar uważa za absurd. Mimo różnic zdań szanuje moje zdanie i stosuje się do naszych rodzinnych reguł w kontaktach z wnukami.\nPiękne jest to, że te wszystkie słowa odnoszą się też do mojej Teściowej. „Teściowa” to słowo, które zwykle źle się kojarzy, ale moja jest fantastyczną kobietą. Traktuję ją jak drugą Mamę. Obu Mamom z całego serca dziękuję za to, że wzbogacają moje życie i tyle dają naszym dzieciom. Naprawdę jestem najhojniej obdarowana.\nTagged co mi dały dzieci\nSelf-reg, część 6: Jestem spokojny i jestem tylko z tobą\n13 thoughts on “Bezwarunkowa miłość i akceptacja”\nmama Ewa pisze:\n26 maja 2017 o 20:47\nTo najpiękniejsze życzenia od Córki-Synowej. Dziękuję,.\n26 maja 2017 o 20:49\nWstawiłabym Ci takie ładne serduszko, ale nie umiem. To ja dziękuję za wszystko!\nCóreczko kochana,dziękuję Ci bardzo. Popłakałam się ze wzruszenia. ..💜😍🌷Ja jestem szczęśliwa,že mam Ciebie i że dałaś mi aż trzech cudownych wnuków.Calusy👄👄👄\nMonika R. pisze:\n4 czerwca 2017 o 18:02\nPopłakałam się czytając ten wpis. Tyle pozytywów, tyle Miłości! Jestem z Wami myślami.\n4 czerwca 2017 o 19:16\nDziękuję! Ja się popłakałam, pisząc go… Cieszę się, że udało mi się podać dalej te emocje!\nMagda z Motylandia pisze:\n12 lipca 2017 o 11:09\nCiepło bije w każdym słowie. Bardzo przyjemnie się czytało ten tekst. 🙂\n13 lipca 2017 o 07:39\nBardzo pozytywnie napisane 🙂\nDomyślam się, jak o wiele łatwiej funkcjonować i zajmować się dziecmi, mając czyjeś wsparcie, zrozumienie, zainteresowanie i pomoc. A także pozytywne, miłe wspomnienia z własnego dzieciństwa, dobre wzorce.\nZazdroszczę takich ludzi i słów, które możesz wypowiedzieć i które na prawdę czujesz. Są one i moim marzeniem (i tu ten problem w psychice), chociaż nigdy nawet w ten sposób nie pomyślę. Wiem, że właśnie też przez to jest mi ciężej być wzorową i zawsze spokojną mamą 🙁 Czasem ciężko żyć wbrew wpojonym wzorcom i podświadomie zakodowanym działaniom, o czym uświadamia sobie człowiek dopiero samemu zostając rodzicem i przewartościowując własne życie..\n27 lipca 2017 o 10:32\nZgadzam się też ze stwierdzeniem, że troska matki trochę psuje te pozytywne reakcje między nią, a dzieckiem. Zwłaszcza tym pierwszym, ponieważ chyba w większości przypadków jest tak, że z każdym kolejnym dzieckiem całe podejście do niego, właśnie do tych drobnych spraw, to przejmowanie się zbyt mocne itd – to wszystko się zmniejsza, mama nabiera trochę dystansu, do tego oczywiście dochodzi doświadczenie i wiedza, a wszystko razem daje mamie zwyczajnie mówiąc – dystans w podejściu do wszystkiego. Co skutkuje oczywiście większą liczbą uśmiechów, tych szczerych, większym wewnętrznym spokojem. A dzieci, jak wiemy, chłoną uczucia rodzica.\nPonad to chcę dodać, że jest też tak, że mamę dziecko traktuje jak jedność, od urodzenia. Mama i ono to jedna osoba 😉 stąd pozwala sobie na bycie sobą, całą paletę uczuć. Już inaczej będzie w stosunkach między nim, a tatą. Oraz tym bardziej między nim, a obcymi. To tak, jak i dorośli – w domu da sobą, a u cioci na imieninach zachowujemy się trochę inaczej.. 😉\n27 lipca 2017 o 10:36\nA i jeszcze 😉\nCzytając takie wpisy utwierdzam się w przekonaniu, że to mama i jej emocje oraz podejście nakręcają dziecko i jego zachowanie. Jej przesada i trochę też nieszczerość.\nCzasami zachodzę w głowę jaka była by moja Hajnidka, gdyby urodziła się jako trzecia czy chociażby druga z kolei?\n1 sierpnia 2017 o 16:32\nJa też czasem zastanawiam się, jacy byliby Duży i Mały, gdyby urodzili się w odwrotnej kolejności! Niestety w żaden sposób nie da się tego sprawdzić.\n17 października 2017 o 16:44\nCzytam Twojego blog’a mocno z doskoku, a przez to w ilościach hurtowych… Przy tym wpisie nie wytrzymałam i najzwyczajniej w świecie się popłakałam 😉 ze wzruszenia, czytając opisy uczuć między Wami, Waszej miłości. Tyle w niej dojrzałości, łagodności i wzajemnego szacunku.\nPrzepiękny, bardzo ciepły post 🙂\nW sumie to trochę Ci zazdroszczę: i tych pięknych uczuć, i umiejętności ich opisania i przekazania dalej. Ale to taka zazdrość pozytywna: cieszę się że Ty tak masz i ja chciałabym tak samo 🙂\n2 listopada 2017 o 21:57\nDziękuję Ci za kolejny motywujący do pisania komentarz. A czego dokładnie nie masz, co byś chciała mieć i co opisałam w tym poście?\nPozostaw odpowiedź Mamutek Anuluj pisanie odpowiedzi


Tatry - 1s.\nStrony związane z hasłem 'Tatry'\nZakopane to jedno z większych miast na Podhalu. Otaczają je dwa pasma górskie, które zapewniają odwiedzającym je turystom niesamowite widoki. Po jednej stronie Gubałówka, po drugiej stronie Giewont, n...\nTanie domki w Zakopanem »\nDomki pod Giewontem to bardzo dobra oferta dla osób szukających wygodnego noclegu na pobyt w pod Giewontem. Domki drewniane dają niezależność i duży komfort, jakiego nie znajdziesz w innych ofertach n...\nGóry to miejsce, w którym każdy człowiek może się zapomnieć. Uciec z dala od trudów życia codziennego, by pooddychać zdrowym tatrzańskim tlenem. Jeżeli ty także lubisz Tatry, a poza tym uwielbiasz słu...


Śmiertelne zatrucie czadem w Żorach. Jak doszło do tragedii na Osiedlu 700-lecia? Strażacy apelują | Żory Nasze Miasto\n72-latek zasłabł w łazience. Śmiertelnie zatruł się czadem arc\nKiedy strażacy przekroczyli próg mieszkania czujniki wskazywały kilkukrotne przekroczenie dozwolonej normy. Znacznie wyższe stężenie występowało w łazience, gdzie znajdował się piec. Wezwany na miejsce kominiarz nie stwierdził nieprawidłowości w przewodach kominowych. Zauważył jednak, że zanieczyszczony był piecyk, co utrudniało prawidłowe spalanie i odprowadzanie spalin.\n- Warto zainwestować w czujkę tlenku węgla. Może uratować życie. Przekonaliśmy się już o tym wielokrotnie. Kiedy czujka uruchomi, alarm należy wezwać straż pożarną. Strażacy reagują na każde wyzwanie - dodaje st. kpt. inż. Krzysztof Kuś.\nStrażacy apelują, aby za każdym razem przed sezonem grzewczym dokonać przeglądu pieca i przewodów kominowych. Zwracają też uwagę na inne "grzechy" mieszkańców. Powtarzającym się błędem, którego skutki mogą być opłakane, to składowanie łatwopalnego opału blisko kotła na paliwo stałe.\n- Wciąż zdarza się, że mieszkańcy w pobliżu pieca układają papier, czy wilgotne drewno z nadzieją na jego wysuszenie. To duże zagrożenie. Niejednokrotnie gorący popiół wydobywający się z kotła był przyczyną zaprószenia ognia. Dlatego bardzo ważne jest to, aby utrzymywać porządek wokół pieca - słyszymy w komendzie w Żorach.\nZagrożeniem dla życia, zdrowia, ale również narażeniem na duże straty finansowe jest bagatelizowanie kontroli przewodów kominowych (są obowiązkowe). Pożar sadzy w kominie może spowodować do jego spękań. Przez szczeliny do domu może dostać się trujący tlenek węgla. Nie rzadko przez szczeliny w kominie dochodzi do pożarów (np. więźby dachowej).


Zawał serca a dławica piersiowa: objawy i różnice\nSilny ból w klatce nie musi oznaczać zawału. Co musisz wiedzieć o dławicy piersiowej?\nDodano: 12 września 2019, 06:40 0\nSilny ból w klatce piersiowej - za mostkiem - nie zawsze oznacza zawał. Podobnie boli równie niebezpieczna dławica piersiowa. I choć w dławicy ból znika maksymalnie po 10 minutach wraz ustaniem wysiłku czy stresu, które go prowokują, trzeba jak najszybciej udać się do lekarza. Można poprawić sobie jakość życia, a niektórzy ratują dzięki diagnozie życie.\nSzybka diagnoza i leczenie sprawiają bowiem zahamowanie zmian w naczyniach doprowadzających krew do serca.\nSkąd się bierze dławica? To przejściowe niedokrwienie serca, którego bezpośrednią przyczyną jest postępująca choroba niedokrwienna serca. Jak w przypadku wielu przypadłości na rozwój dławicy składa się wiele czynników, w tym predyspozycje wrodzone (nie mamy na nie wpływu) i niezdrowy tryb życia (ten zawsze można zmienić).\nJednym z objawów „zużycia się” naszego organizmu jest stopniowe uszkadzanie subtelnej sieci tętnic, z których każda pełni ważną rolę w organizmie i musi reagować na zmieniające się zapotrzebowanie.\nZmiany w blaszce miażdżycowej do pewnego momentu nie powodują żadnych objawów, ale przychodzi moment, w którym przestają sobie radzić i u niektórych osób zwiększona aktywność fizyczna, wysiłek, czy większe emocje – czyli sytuacje, w których zapotrzebowanie na tlen wzrasta – powodują, że dopływ krwi do intensywnie kurczącego się serca jest utrudniony, a zatem niedostateczny. Co ciekawe, natężenie bólu dławicowego często jest większe w godzinach porannych.\nDławica piersiowa: objawy\n– Pacjenci skarżą się na ból w klatce piersiowej, który promieniuje do lewej strony ciała w kierunku szyi, żuchwy, lewego barku lub ramienia, ale też do nadbrzusza w pobliżu pępka oraz do okolicy międzyłopatkowej. Opisywany jest jako ugniatający, piekący lub ściskający, a nawet dławiący lub rozrywający. Towarzyszyć mu może kołatanie serca, brak tchu, niepokój. Taki ból może trwać od kilku do kilkunastu minut, a czasem nawet dłużej, a jego intensywność zmieniać się może wraz ze zmianą pozycji ciała czy oddechem.\nCo charakterystyczne, ustępuje wraz z wysiłkiem, który jest czynnikiem sprawczym oraz po podaniu odpowiednich leków – mówi prof. dr hab. Jarosław D. Kasprzak z Katedry i Kliniki Kardiologii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi.\nObjawy dławicy piersiowej nie są charakterystyczne. Mogą wywoływać:\nduszności (stąd dławica piersiowa nazywana jest też dusznicą bolesną)\nnadmierną potliwość po wysiłku,\nból zamostkowy (dławicowy).\nNajczęściej ból dławicowy trwa od 2 do 10 minut. Czasami ludzie niezgodnie z nomenklaturą medyczną określają taki ból jako nerwoból, ale to zupełnie inna przyczyna i charakter bólu (przy nerwobólu np. nasila się przy dotykaniu skóry wzdłuż przebiegu uciskanego nerwu).\nSkąd się bierze ból dławicowy\nNajczęstszą przyczyną choroby niedokrwiennej serca, prowadzącej do dławicy piersiowej, jest miażdżyca tętnic wieńcowych, które doprowadzają krew do mięśnia sercowego i są odpowiedzialne za zaopatrzenie go w tlen i substancje odżywcze. Inne przyczyny to m.in. skurcz, zator, zapalenie lub uraz tętnicy wieńcowej, zakrzepica tętnicza czy rozwarstwienie aorty.\nZwężanie światła tętnicy wieńcowej powstaje w wyniku tworzenia się tzw. blaszki miażdżycowej. Do jej rozwoju przyczyniają się m.in.:\nwysokie stężenie cholesterolu we krwi (będące najczęściej skutkiem nieprawidłowej diety, lub/i problemów wrodzonych, takich jak hipercholesterolemia rodzinna),\nUwaga po 40-tce\nChoroba niedokrwienna serca, która jest bezpośrednią przyczyną dławicy, została uznana przez specjalistów za chorobę cywilizacyjną. Pojawia się zazwyczaj po 40. roku życia u mężczyzn i po 50. roku życia u kobiet. Według statystyk każdego roku w Europie na dławicę piersiową choruje między 20 a 40 osób na 1000 mieszkańców. W Polsce z powodu dławicy piersiowej może cierpieć około 1,5 mln osób.\nBól za mostkiem. Co robić?\nNajważniejsze aby nie panikować i uspokoić emocje. Warto zadbać, aby chory miał swobodny dostęp do tlenu (otwórzymy okno, poluzujmy zbyt ciasne ubranie). Jeśli pacjent oddycha, ale ból w klatce piersiowej utrzymuje się dłużej niż 10-15 minut najlepiej wezwać karetkę pogotowia, gdyż może to świadczyć o zawale serca, wymagającym natychmiastowej interwencji. W podręczniku Interna Szczeklika wskazuje się, że ból dławicowy ustępuje po zaprzestaniu wysiłku lub uspokojeniu się oraz po podaniu nitrogliceryny.\nJednak nawet jeśli ból ustąpi szybko, konieczne jest przeprowadzenie specjalistycznej diagnostyki, aby zdiagnozować przyczynę bólu i ustalić dalsze postępowanie. Pierwsze, podstawowe badania może wykonać lekarz pierwszego kontaktu, który następnie skieruje chorego do poradni specjalistycznej. Wstępnym etapem diagnostyki jest wykonanie badań laboratoryjnych m.in.\nstężenia glukozy we krwi,\nstężenia kreatyniny w surowicy.\nWyniki wskażą na czynniki ryzyka miażdżycy oraz inne zaburzenia.\nBez konsultacji z lekarzem można natychmiast podjąć działania, które pomogą sercu i naczyniom: rzucić palenie, ograniczyć lub zaprzestać picie alkoholu, zacząć stosować dietę śródziemnomorską (mało mięsa, sporo ryb, dużo warzyw, mało soli, z tłuszczy należy jeść oliwę z oliwek lub olej rzepakowy, wybierać potrawy gotowane, duszone lub pieczone a nie – smażone). Pomożemy sobie też wyregulowaniem snu.\nDalsze badania specjalistyczne to: echokardiografia spoczynkowa, elektrokardiograficzna próba wysiłkowa, obrazowe próby obciążeniowe, a także tomografia komputerowa naczyń wieńcowych, rezonans magnetyczny oraz koronarografia.\nDiagnoza: dusznica i co dalej?\nLeczenie dławicy piersiowej składa się z kilku elementów.\nZacząć należy od farmakoterapii, która ma na celu zmniejszanie nasilenia objawów choroby, podniesienie jakości życia chorych oraz zapobieganie incydentom sercowo-naczyniowym, które mogą doprowadzić do śmierci.\n– Leczenie polega na zahamowaniu zmian w okolicy naczyń wieńcowych i nie dopuszczaniu do sytuacji, w której dochodzi do niedokrwienia mięśnia sercowego. U niektórych chorych konieczne jest leczenie inwazyjne, przeprowadza się u nich zabieg rewaskularyzacyjny, czyli mechaniczne poszerzenie zwężonych naczyń – mówi prof. Kasprzak.\nBezwzględnie terapię wspomóc należy leczeniem chorób współistniejących, szczególnie tych nasilających dławicę piersiową, takich jak niedokrwistość, nadczynność tarczycy czy zaburzenia rytmu serca.\nNiezwykle ważnym, wręcz nieodłącznym elementem terapii osób cierpiących na dławicę piersiową jest zmiana stylu życia.\n– Niewłaściwa dieta, brak aktywności fizycznej i palenie tytoniu, to czynniki, które zwiększają ryzyko rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego. Udowodniono, że zmiana stylu życia może zmniejszyć ryzyko wystąpienia choroby niedokrwiennej serca nawet o 80 proc! – mówi prof. dr hab. n. med. Piotr Jankowski z Instytutu Kardiologii Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.\nKardiolog przekonuje, że konieczne jest też wdrożenie zdrowej diety z ograniczeniem tłuszczu i soli. Chory musi dbać o utrzymywania prawidłowego poziomu cholesterolu oraz właściwą masę ciała (BMI). Wbrew pozorom pacjenci, którzy zastosują się do tych zaleceń, nie narzekają na wyrzeczenia: jakość ich życia, pomimo choroby, podnosi się.\nWysiłek powoduje ból w klatce piersiowej. Ale ćwiczyć trzeba!\n– Należy jasno powiedzieć, że pomimo dolegliwości bólowych nie należy się bać wysiłku! Umiarkowana aktywność fizyczna, trwająca od 30 do 60 minut dziennie, co najmniej kilka dni w tygodniu, może tylko pomóc pozbyć się problemów zdrowotnych. Warto dobrać sobie, skonsultowaną z lekarzem prowadzącym, aktywność fizyczną, która sprawi, że poczujemy się lekko zmęczeni. Ważne aby sprawiała nam ona przyjemność – łatwiej będzie wtedy wytrwać w realizowaniu zmian stylu życia – podkreśla specjalista.\nJeśli naczynia są w takim stanie, że zdiagnozowano już dławicę, bezwzględnie trzeba rzucić palenie i ograniczyć alkohol.\nŹródło: konferencja prasowa „Zagłosuj na swoje serce. Powstrzymaj dławicę piersiową”, która odbyła się 10 września w Warszawie w ramach kolejnej edycji kampanii „Servier dla serca”.


Nowy Casio EXILIM ZOOM EX-Z3\nNa targach CES 2003 w Las Vegas firma Casio pokazała już trzecią wersję swojego aparatu kieszonkowego Exilim. Nowy model wyposażono w 3-megapikselową matrycą i obiektyw z zoomem produkcji Pentaxa.\nNa targach CES 2003 w Las Vegas firma Casio pokazała już trzecią wersję swojego aparatu kieszonkowego Exilim. Nowy model Casio EXILIM ZOOM EX-Z3 wyposażono w 3-megapikselową matrycą i obiektyw z 3-krotnym zoomem produkcji Pentaxa.\nCasio idzie za ciosem. EX-Z3, to już trzeci członek doskonale sprzedającej się rodziny aparatów "do noszenia" (o poprzednich można przeczytać w naszym wcześniejszym artykule). Wszystkie trzy modele zostały wypuszczone w ciągu niespełna roku.\nCasio EXILIM ZOOM EX-Z3 dostępny jest także w ciemnoszarej obudowie\nZałożenia aparatu w stosunku do pierwszego EXILIMa pozostały bez zmian. Ma to być aparat jak najmniejszy, towarzyszący swojemu użytkownikowi na codzień. Jednak parametry EX-Z3 pozwalają na bardziej ambitne podejście do wykonywanych zdjęć.\nPrzede wszystkim w aparacie zastosowano przetwornik CCD o efektywnej rodzielczości 3.2 megapiksele (poprzedni model - 2.0), który pozwala na uzyskanie zdjęć o rozdzielczości do 2048x1536 pikseli. Jednak największą zmianą jest zastosowanie po raz pierwszy w aparatach EXILIM obiektywu zoom. Zastosowana konstrukcja to produkt Pentaxa. Oferuje ona zakres ogniskowej 35-105 mm (ekwiwalent dla 35mm) czyli zoom x3. Zaletą jest kompaktowa konstrukcja szkła, dzięki czemu udało się je zmieścić w obudowie aparatu niewiele większej niż karta kredytowa.\nstacja dokująca umożliwia ładowanie aparatu, który w tym czasie może służyć jako "ramka na zdjęcia"\nNowy Exilim może pochwalić się aż dwucalowym wyświetlaczem LCD. Bardzo interesującą funkcją jest Photo Stand. Po umieszczeniu aparatu w podstawce i wciśnięciu przycisku Photo na ekranie aparatu możemy podziwiać pokaz slajdów ze zdjęć zapisanych w pamięci aparatu lub na karcie. Inną ciekawostką jest Calendar Screen pozwalający na wyświetlanie kalendarza wraz z pierwszym zdjęciem zrobionym danego miesiąca (i oczywiście znajdującym się w pamięci aparatu). Producent nazywa tę funkcję "wizualnym pamiętnikiem".\nCasio zadbał, aby nowy Exilim był szybki. Od włączenia aparatu mijają tylko 2 sekundy do czasu, gdy można robić zdjęcia, a opóźnienie spustu wynosi 0,01 sekundy (przy ustawionej ostrości). Trzeba przyznać, że są to bardzo dobre parametry jak na tę klasę sprzętu. Inne przydatne funkcje aparatu obejmują między innymi: możliwość definowania przycisków na obudowie aparatu, funkcję Best Shot umożliwiającą automatyczne dobranie najlepszych parametrów wykonanego zdjęcia oraz specjalny kata log na zdjęcia w wewnętrznej pamięci aparatu umożliwiający zachowywanie ulubionych zdjęć. Wzbogacając poręczność aparatu producent wyposażył go w zegar ze strefami czasowymi oraz budzik.\nEX-Z3 oprócz wewnętrznej pamięci (10MB) możliwe jest także korzystanie z kart SD/MMC. Możliwy jest także bezpośredni wyduk zdjęć na drukarkę, dzięki technologii ExifPrint oraz PIM II, która z kolei umożliwia bezpośred i wydruk zdjęć na drukarkach Epson.\nAparat będzie dostępny w sprzedaży od kwietnia 2003.


Artykuł, Główna przepompownia ścieków Mrągowo\nW ramach zadania „Przebudowa oraz wymiana urządzeń technologicznych głównej pompowni ścieków w Mrągowie” zrealizowano prace związane z montażem nowoczesnych instalacji technologicznych, elektrycznych i AKPiA. Prace objęły również dostawę i montaż pomp o wydajności Q=450m3/h i mocy P=75 kW i rurociągów wykonanych ze stali AISI 316L. Zabudowano układ kraty mechanicznej H=6m oraz wykonano system wentylacji, umożliwiający dezodoryzację powietrza oraz ogrzewanie we współpracy z pompą ciepła. Zamontowany system monitoringu wizyjnego z systemem alarmowym z transmisją danych.\nTrudność zadania wynikała w pierwszym rzędzie z tego, że pompownia obsługuje całe Mrągowo, nie istniała więc możliwość jej wyłączenia. Niezbędne było zapewnienie jej nieprzerwanej pracy, co uczyniono wykonując przepompownię awaryjną. Jednocześnie zapewniono tym sposobem bezpieczeństwo miasta na przyszłość, na wypadek awarii podczas eksploatacji pompowni głównej od strony hydraulicznej oraz braku zasilania, bo wyposażono ją w agregat awaryjny o mocy umożliwiającej zabezpieczenie w energię elektryczną całej pompowni. Wyzwań związanych z realizacją zadania było więcej. Oprócz bezpiecznego wykonania remontu czynnego obiektu, z dużym stężeniem odorów niebezpiecznych, wyzwanie stanowiło także zabudowanie korpusów pompowni awaryjnej na głębokości ponad 8,5 m p.p.t przy wysokim stanie wód gruntowych oraz koordynacja harmonogramu robót z uwzględnieniem zachowania ciągłości pracy pompowni w sytuacji konieczności prowadzenia różnych zakresów prac w jednym czasie, na małej przestrzeni.\nWykonawca: Ecol- Unicon Sp. z o. o. Gdańsk\nANDRZEJ WOŁOSZ, DYREKTOR ZAKŁADU WODOCIĄGÓW I KANALIZACJI SP. Z O.O. MRĄGOWO: "Modernizując przepompownię ścieków zastosowaliśmy odnawialne źródła energii. Źródłem ciepła do zasilania nagrzewnic w centrach wentylacyjnych jest tam teraz pompa ciepła typu woda-powietrze. Dzięki temu zlikwidować mogliśmy lokalną kotłownię z kotłem na olej opałowy."\nTOMASZ RADZIWANOWSKI, DYREKTOR PIONU REALIZACJI/ PROKURENT ECOL-UNION SP. Z O.O.: "To była trudna budowa, ale jej efekt jest tak satysfakcjonujący, że dla postawienia przysłowiowej „kropki nad i” zamontowaliśmy na koniec w obiekcie marmurowe parapety. Trudność polegała między innymi na tym, że obiekt musiał być cały czas czynny, a my, by zdążyć z pracami, musieliśmy okresowo pracować na dwie zmiany, wpuszczając do obiektu jednocześnie elektryków, murarzy, specjalistów od wentylacji. Niełatwo to było skoordynować na tak małej przestrzeni. Do tego dochodziło bardzo głębokie posadowienie pompowni awaryjnej przy jednoczesnym wysokim poziomie wód gruntowych. Od początku musieliśmy też brać pod uwagę, że przy okazji tego typu zadań zawsze pojawią się jakieś nieprzewidziane wcześniej elementy, które dodatkowo utrudnią jego realizację. Udało się jednak. Powstał obiekt bardzo nowoczesny, z wysokiej klasy rozwiązaniami technologicznymi, rzadko jeszcze w Polsce stosowanymi. To z jednej strony zasługa inwestora, z drugiej – projektanta. Tak świadomy zamawiający, doskonale przygotowany do realizacji zadania od strony formalnej i inżynieryjnej to wciąż rzadkość. To samo dotyczy jakości projektu."\nTOMASZ WŁODARCZYK, WT-PLAN TOMASZ WŁODARCZYK TARCZYN: "Zadania projektowe dla ZWiK Mrągowo, jak większość tematów modernizacyjnych, były specyficzne z uwagi na fakt, iż był to remont istniejących obiektów (główna pompownia ścieków i stacja uzdatniania wody). Projektując na bazie materii, która powstała wiele, wiele lat temu, gdy w dokumentacji archiwalnej są braki lub gdy jest nieaktualna, zawsze należy liczyć się z niespodziankami. Z reguły w takich sytuacjach największą niewiadomą jest rzeczywisty stan techniczny elementów konstrukcyjnych obiektu, które chcemy wykorzystać. Z taką sytuacją liczyliśmy się w przypadku komory mokrej pompowni głównej. Okazało się jednak, że zbrojenie nie jest zniszczone tak, jak zakładano i wystarczy odtworzenie warstwy otuliny oraz położenie powłok zabezpieczających. W przypadku instalacji technologicznych, obiektów z lat 70-80 zdarzają się nietypowe rozwiązania na zasadzie „bo tylko takie wtedy mieliśmy”. Dotyczy to często na przykład połączeń systemowych, które na jednej instalacji mogą mieć różne PN (ciśnienie nominalne) lub być różnego typu (kołnierzowe, kielichowe). Zdarza się też, że newralgiczne elementy instalacji są wykonane metodą warsztatową i konieczne jest opracowanie dla nich indywidualnego rozwiązania (również wykonanie warsztatowe). Bardzo istotną kwestią w procesie projektowym jest współpraca i możliwość merytorycznej dyskusji z użytkownikiem, który jak nikt zna obiekt oraz jego niuanse. Dzięki profesjonalizmowi i otwartości na dyskusję całego zespołu ZWiK Mrągowo udało się sprawnie przeprowadzić proces projektowy."


Plusy i minusy pożyczek gotówkowych od osób prywatnych\nPożyczki od osób prywatnych są alternatywą dla tych, którzy mają trudności z uzyskaniem kredytów w bankach. Poznajmy zalety i wady zobowiązań zaciąganych u osób fizycznych.\nPożyczkę można otrzymać zarówno od osoby prawnej, jak i fizycznej. Druga z wymienionych metod jest regulowana przez takie same przepisy, jak w przypadku wsparcia finansowego uzyskiwanego od znajomego. Dla wielu konsumentów dodatkowe pieniądze od osoby prywatnej są alternatywą wobec produktów bankowych. Na pożyczkach od osób fizycznych korzystają obie strony. Wierzyciel ma okazję zarobić na wysokich odsetkach od kapitału, a spłacający zyskuje możliwość otrzymania funduszy bez zbędnych formalności.\nSprawdź też: Pożyczki prywatne: gdy znajomy nie chce oddać długu\nPożyczki prywatne dobrze zawierać w formie pisemnej. Spisanie umowy pozwala na ewentualne dochodzenie praw przed sądem. Zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego każda umowa dotycząca zobowiązania powyżej 500 zł powinna zostać udokumentowana na piśmie, jednak nawet jeśli będzie zawarta w formie ustnej, pozostanie ważna.\nKoszty przy pożyczce prywatnej\nW porównaniu do pożyczek pozabankowych, gdzie koszty spłaty zobowiązania łączą się z dodatkowymi opłatami, wsparcie finansowe od osoby prywatnej może wiązać się z niższymi kosztami. Ich wysokość zależy od oprocentowania, które maksymalnie nie może przekroczyć czterokrotności wartości stopy lombardowej ustalonej przez NBP. Nałożenie wyższego oprocentowania wierzytelności jest niezgodne z polskim prawem.\nKoszty wynikające z podatków\nPrywatne pożyczki oznaczają dodatkowe opłaty dla wierzyciela, który jest zobowiązany do odprowadzenia podatku od odsetek uzyskanych od użyczonego kapitału. Jeśli kwota udzielonych funduszy przekracza 5 tys. zł, pożyczkodawca powinien zapłacić podatek od czynności cywilnoprawnych w wysokości 2 proc. od każdego klienta. Nieuregulowanie podatku może prowadzić do zwiększenia go przez urząd skarbowy do 20 proc., co stanowi tzw. stawką sankcyjną.\nSprawdź też: Pożyczki społecznościowe podbijają polski rynek\nW przypadku wierzytelności w instytucjach pozabankowych na klientów mogą zostać nałożone dodatkowe opłaty, w postaci prowizji od udzielanego kapitału. Przy zobowiązaniach finansowych od osób prywatnych nie występują takie koszty. Pożyczka od osoby fizycznej różni się również od pożyczek społecznościowych, które są udzielane przez serwisy internetowe. Przy wsparciu finansowym od osób fizycznych konsumenci napotkają także na spore różnice w zakresie zabezpieczeń.


NA ŻELAZNEJ DRODZE, czyli Dolomity nad Gardą | Malik w podróży\nMalik w podróży / 29 września 2019\nSpędzenie dwóch tygodni w okolicy jeziora Garda we Włoszech jak dla mnie było strzałem w dziesiątkę. Północna część jeziora dostarczy atrakcji fanom niemal wszelkich form „urlopowania” się: plażowania (oczywiście nie na piasku), sportów wodnych (żagle, kity, windsurfing, SUPy, kajaki itd.), kolarstwa górskiego i szosowego, ale przede wszystkim wspinaczki i via ferrat. Niedosyt natomiast po wizycie na północy Gardy będą czuły osoby zainteresowane długimi wysokogórskimi trekkingami – nie jest tu łatwo o ciekawą, całodniową pętlę na wysokości powyżej 2000 m.\nPoniżej opiszę jak my skorzystaliśmy z uroków jeziora Garda i okolic, polecę (albo odradzę) kilka knajpek, noclegów, miasteczek, a nawet sklepów.\nDla tych, co będą czytać wybiórczo, kilka najważniejszych wskazówek:\nJeśli będziecie w okolicy Lago di Ledro, koniecznie zajrzyjcie do marketu COOP (Famiglia Cooperative / COOP Trentino). Sklepów COOP w okolicy jest sporo, można w nich kupić rewelacyjne lokalne wędliny i sery, suszone pomidory, oliwki i inne specjały, ale tylko w tym sklepie ze wszystkich odwiedzonych mogliśmy samemu nalać sobie wino z beczki (wcześniej można oczywiście spróbować). Jedyne 2,40€ za kilogram. Waży się jak pomidory.\nOsoby, które nigdy się nie wspinały, ani nie miały do czynienia z via ferratą, a chciałyby samodzielnie wybrać się na „żelazną drogę”, zachęcam do wybrania się przed wyjazdem do parku linowego o co najmniej średnim poziomie trudności (Trasa nr 1 w Adrenalina Park w Kątach Wrocławskich się nada). Chodzi o to, aby oswoić się z uprzężą, używaniem karabinków, przepinaniem się i z mostami tybetańskimi. Ja osobiście bardzo obawiałam się pierwszego spotkania z ferratą i jakkolwiek śmieszne może się to niektórym wydać – park linowy bardzo mi pomógł. Bardzo pomogła mi też godzinna lekcja z instruktorką na ściance, gdzie mogłam oswoić się z możliwością „odpadnięcia”. Wcześniej zdarzało mi się kilka razy odwiedzić bulderownię (ściankę, gdzie można wspinać sęe bez liny i partnera) – też uważam to za super doświadczenie, przydało się na ferrracie przy wodospadzie – ale o tym później.\nW okolicy Lago di Gadra działa firma Mmove, która organizuje wypady na ferraty dla osób, którym nie chce się szukać samemu (i oczywiście takim, którzy są w stanie zapłacić). Można u nich też wypożyczyć sprzęt do ferrat (kask, uprząż, lonżę, rękawice). W naszym przypadku, gdzie sprzętu potrzebowaliśmy na 9 dni, już bardziej opłacałby się zakup. Udało nam się jednak pożyczyć wszystko od znajomych (P.S. zwykła uprząż wspinaczkowa też się nada).\nJak przeczytacie w poście, kilka razy w górach zdarzało nam się pomylić drogę. Przyzwyczajeni jesteśmy do korzystania z mapy, tu jednak trasy zdecydowanie lepiej opisane są w broszurach z trasami trekkingowymi czy via ferratami.\nNiektóre szlaki prowadzą przez nieoświetlone tunele w skałach, warto mieć zatem ze sobą czołówkę. Latarka w telefonie może być trudna w obsłudze, jeśli jednocześnie trzeba iść po drabinie.\nJeśli nastawiacie się na kajak czy SUP, to najlepiej mieć swój. W Riva del Garda i Torbole ceny są bardzo wysokie. Kajak dwuosobowy to koszt 20€ za godzinę, 28€ za dwie godziny, 53€ za 4 godziny, albo 73€ za cały dzień. Co do SUPów – jest to odpowiednio 15, 25, 40 i 55€. Tańsze kajaki można znaleźć przy Lago di Ledro – 8€ za godzinę za kajak dwuosobowy. SUPów niestety tam nie widziałam.\nBędąc w Riva del Garda koniecznie odwiedźcie Salsamenteria Capolini, a w Desenzano – Hosteria Croce d’Oro. Więcej o tych miejscach w dalszej części.\nIl primo giorno – Neuschwanstein i przyjazd do Riva del Garda\nNiedziela. Właściwie to w okolice Neuschwanstein przyjechaliśmy już dzień wcześniej – droga z Wrocławia zajęła nam 8 godzin. Pogoda dopisywała, z mostu Marienbrücke zrobiliśmy rewelacyjne zdjęcia, wspięliśmy się też trochę wyżej, gdzie również są piękne widoki, ale nie ma już tylu ludzi.\nPóźniej udaliśmy się do Füssen, gdzie chwilę pospacerowaliśmy i spędziliśmy noc w Old Kings Füssen Design Hostel. Byliśmy pozytywnie zaskoczeni – było bardzo czysto i bardzo cicho.\nWłaściwego dnia już o godzinie 6:55 staliśmy w kolejce po bilety do zamku. Kasy otwierają o 7:30, jednak ponieważ nie udało nam się zarezerwować zwiedzania z wyprzedzeniem na ten dzień, obawialiśmy się o dostępność biletów. No cóż – w kolejce byliśmy pierwsi. O 7:05 przyszła kolejna osoba, około 7:10 kolejna. I tak, w momencie gdy podnoszono wrota biura biletowego, w kolejce stało już około 20 osób, w większości panowie oddelegowani na misje zdobycia wejściówek dla swych rodzin.\nWstawanie o 6 rano okazało się najwyraźniej zbędne. Gdy pierwsi podeszliśmy do kasy, dostępne były bilety na każda godzinę zwiedzania. Wybraliśmy tę z przewodnikiem w języku angielskim. Okazał się to świetny wybór, gdyż pani rewelacyjnie opowiadała o historii zamku i króla Ludwika II.\nOczekując na nasza godzinę, wybraliśmy się na spacer przy jeziorze Alpsee. Obejście jeziora wokół trwa podobno 2 godziny, my niestety po 30 minutach musieliśmy zawrócić ze względu na brak czasu. Trasa jest bardzo malownicza, jeśli tylko znajdziecie czas to polecam.\nO samym zwiedzaniu zamku Neuschwanstein i Hohenschwangau jest wiele wpisów, więc nie będę powielać, polecam jednak zapoznać się z historią Ludwika II, ponieważ była to bardzo ciekawa postać. W szczególności zaciekawiła nas jego zagadkowa śmierć.\nDroga do Riva del Garda zajęła nam o wiele dłużej niż się spodziewaliśmy, co spowodowane było remontami i korkami na autostradach. Widoki po drodze były jednak niesamowite.\nNa miejsce dotarliśmy dopiero około 18:00, więc od razu udaliśmy się do punktu informacji turystycznej, gdzie za 5€ nabyliśmy mapę i zgarnęliśmy bezpłatne broszury dotyczące trekkingów i via ferrat.\nPo kolacji zameldowaliśmy się w mieszkanku zarezerwowanym przez Airbnb. Nie ma tam WiFi, jednak cena rewelacyjna, pożyczono nam też rowery, przez co z łatwością mogliśmy dojeżdżać do centrum Rivy nie martwiąc się opłatami za parkingi. Gospodarze przemili, starszy pan nie mówi po angielsku, więc komunikowaliśmy się głównie z jego córką, albo łamanym angielsko-niemiecko-hiszpańsko-migowym. Nocleg godny rozważenia.\nFussen – Pizza de Peppe przy Hutergasse 4. Nie polecam. Pizza słaba, makaron bolognese bez żadnych przypraw.\nRiva del Garda – Ristorante Bellavista przy Lungo Lago Brescia 4. Zaraz przy jeziorze, więc lokalizacja rewelacyjna. Zjedliśmy po sałatce, nic specjalnego zważywszy na ceny. W mojej trafił się robaczek, więc odjęli od rachunku – miło z ich strony.\nSecondo giorno – Via ferrata Colodri\nPoniedziałek. Ferrata Colodri została polecona przez panią z punktu informacyjnego jako dobra na rozgrzewkę dla początkujących. Udaliśmy się zatem do Arco. Postanowiliśmy dojść tam na piechotę, jednak nie był to najlepszy pomysł, bo między wioseczkami nie ma chodników, więc co chwilę mijały nas ciężarówki, na przełaj pokonywaliśmy ronda.\nW końcu dotarliśmy do parkingu przy campingu w Arco, odbiliśmy w lewo w lasek i trochę po znakach, trochę na „czuja” dotarliśmy do początku ferraty.\nJak dla mnie były momenty niepewności, ale faktycznie fajna trasa na rozgrzewkę i obycie się ze sprzętem. Droga samą ferratą nie zajęła nam więcej niż godzinę. Na trasie wyprzedzały nas osoby bez żadnych zabezpieczeń, praktycznie tam wbiegając. No cóż – w Tatrach na niektórych odcinkach nie byłoby nawet łańcucha.\nA na końcu ferraty można spotkać…\nPrzy końcu ferraty zapakowaliśmy sprzęt do plecaka i ruszyliśmy dalej – na Cima Colodri, czyli w kierunku krzyża. Tam w jedynym skrawku cienia zjedliśmy drugie śniadanie i po znakach na Arco ruszyliśmy na dół ścieżką. Normalnie napisałabym „czerwonym szlakiem”, ale tu wszystkie szlaki są czerwone… Niektóre mają numery, niektóre nie. Ten prowadzący do Arco niestety nie miał, ale nie było ciężko trafić.\nSchodząc do Arco przechodziliśmy koło arboretum, gdzie zdecydowaliśmy się zaglądnąć. Ku naszej radości przy niewielkim stawku odpoczywała spora gromada żółwi.\nNa bardzo przyjemnym ryneczku w Arco wypiliśmy kawę, obejrzeliśmy również witryny sklepów zamkniętych na czas siesty (jest tu cała ulica sklepów sportowych, głównie ze sprzętem wspinaczkowym) i udaliśmy się w drogę powrotną, tym razem przez winnice, aby uniknąć rozjechania przez ciężarówkę.\nPonieważ dzień był bardzo ciepły, resztę dnia kręciliśmy się po Rivie i odpoczywaliśmy nad jeziorkiem, gdzie gdyby nie krzyk innej plażowiczki: „Achtung, du mit Handy” – na moją głowę wszedłby niewielkich rozmiarów wąż.\nArco – Caffe’ Trentino przy Piazza III Novembre 10. Dobra kawa, ceny normalne, niestety o godzinie 14-stej nie mieli już rogalików.\nRiva del Garda – Ristorante Pizzeria Maffei przy Via Andrea Maffei 7. Ekspresowa obsługa i smaczna pizza. Dania gości siedzących obok też wyglądały pysznie.\nTerzo giorno – Via ferrata Rio Sallagoni i SUP\nWtorek. W broszurce z punktu informacyjnego napisano, że trasa zaczyna się pod zamkiem w Drena. Gdy zaparkowaliśmy w pobliżu zamku, nie mogliśmy znaleźć początku trasy, zaczerpnęliśmy zatem informacji o u pani z kawiarni. Powiedziała nam wówczas, że trasa zaczyna się sporo niżej, trzeba wrócić około 4 km drogą. Trochę nas to zdziwiło, ale okay – na pewno wie lepiej. Po mniej więcej takim dystansie znaleźliśmy jakiś parking, a stamtąd jakąś drogę w kierunku lasu i po chwili tablicę z informacjami o ferracie. Łatwo nie było.\nJednak niepotrzebnie się cofaliśmy. Wystarczyłoby podejść kawałek brukowaną drogą prowadzącą na zamek, stamtąd odbić w prawo na szlak (oczywiście czerwony) i doszłoby się do tego samego punktu skąd my startowaliśmy. Różnica jest tylko taka, że albo zaczynasz krótkim trekkingiem, a kończysz ferratą, albo zaczynasz ferratą i kończysz trekkingiem. Pętla taka sama.\nAle do rzeczy. Ferrata prowadzi przez wąwóz rzeki Sallagoni. Początkowo idzie się po klamrach po ścianie wąwozu, natomiast przy jego końcu zaczynają się już inne elementy. Są mosty tybetańskie, kawałeczek idzie się również po pionowej ścianie – jest kilka klamer, trochę żłobień w skałach. Bardziej wymagający, ale krótki odcinek. Trasa jest urocza.\nPrzy wodospadzie na zdjęciu powyżej poszliśmy w prawo, po czym zorientowaliśmy się, że ominęliśmy kawałek ferraty. Wracaliśmy się zatem, aby poprawnie przejść trasę.\nOdniosłam wrażenie, że całą dałoby się przejść omijając odcinki z zabezpieczeniami – rzeka jest płyciutka, wystarczą buty z Gore-Tex, więc jeśli ktoś po pierwszym odcinku będzie miał dość – może się przespacerować do końca.\nPo dojściu do drogi należy pójść w lewo i voila! Jesteśmy przy kawiarni pod zamkiem. Kawa i rogale przepyszne, ja brudna i spocona – w końcu trochę wysiłku musiałam w to włożyć. Przy okazji zwiedziliśmy zamek, wstęp to koszt 3€. Z wieży widać wąwóz, którym jeszcze chwilę temu szliśmy.\nDzień ponownie był bardzo ciepły, zdecydowaliśmy się więc na wypróbowanie SUPów. W Riva del Garda, w drodze z centrum do portu po lewej stronie, jest wypożyczalnia, ceny jak pisałam na wstępie. Ubrania i rowery można zostawić u nich, dziewczyna z obsługi udzieliła nam kilku wskazówek i ruszyliśmy. Było sporo fal, więc początkowo utrzymanie się na nogach nie było super łatwe, każdy zaliczył lądowanie na kolanach i w wodzie. Później było coraz łatwiej. Jak na pierwszy raz godzinka wystarczyła. Fajna zabawa – polecam (o ile ktoś nie boi się wpaść do wody).\nDrena – Chiosco al Castello przy Via Roma 8. Kawa bez szału, ale okay, rogalik pyszny. Po przejściu ferraty można zaglądnąć.\nRiva del Garda – Osteria Il Gallo na Piazza San Rocco. Jedzenie niby okay, ale obsługa nachalna i troszkę za drogo. Nie wróciłabym tam.\nQuarto giorno – I Forti del Monte Brione, Limone sul Garda i Strada della Forra\nŚroda. Tego dnia w południe i na godziny późniejsze zapowiadano opady. Aby nie marnować ładnej pogody, rano planowaliśmy zrobić krótki trekking w okolicy wojennych umocnień na znajdującej się w samej Rivie Monte Brione. Trasa w broszurce opisywana jest na 3 godziny, więc idealnie. Resztę dnia (skoro miało padać) mieliśmy poświęcić na zwiedzanie Limone sul Garda.\nTrasa zaczyna się w porcie na schodach fortu San Nicolò. Idąc szlakiem bez numeru, mija się z jednej strony dawne zabudowania wojenne, a z drugiej można podziwiać piękny widok na jezioro. W pewnym momencie doszliśmy do ogrodzenia, więc odbiliśmy nieco w dół, co wyglądało na trasę powrotną. Niestety nią nie było. W pewnym momencie doszliśmy do jednego z miejsc, w którym już byliśmy, więc niestety nie zrobiliśmy pętli opisywanej w broszurce. W którymś miejscu trzeba było najwyraźniej odbić w lasek. Niestety przypadkowo znacznie skróciliśmy sobie spacer, ale z drugiej strony znaleźliśmy grotę przechodzącą na drugą stronę jeziora, skąd rozciąga się przepiękny widok.\nByło południe a pogoda nadal była wspaniała. Zaczęliśmy trochę żałować, że nie wybraliśmy się na dłuższy trekking. Pojechaliśmy jednak zgodnie z planem do Limone sul Garda – najbardziej urokliwego z miasteczek, które odwiedziliśmy.\nPojechaliśmy tam samochodem, gdyż później mieliśmy w planie przejazd przez Strada della Forra. Samochód zostawiliśmy w pobliżu centrum, niedaleko plaży. W centrum, zaintrygowani, podążyliśmy za tabliczkami w bruku prowadzącymi do Limonaia del Castèl, gdzie jak się okazało za jedyne 2€ można zobaczyć różne odmiany drzewek cytrusowych.\nWarto przespacerować się alejkami oddalonymi nieco od głównej uliczki, gdyż jest tam o wiele mniej ludzi. Na każdym rogu można nabyć słynne w regionie Limoncino, cytrynowe mydełka, porcelanę wymalowaną w cytryny, fartuszki z cytrynami i absolutnie wszystko, gdzie tylko można wpleść cytrynowy wątek.\nZażyliśmy jeszcze kąpieli w jeziorze i ruszyliśmy w kierunku ostatniej atrakcji tego dnia, czyli Strada della Forra. Będąc w okolicy, żal się tam nie przejechać. Krótki filmik można obejrzeć na moim Instagramie.\nRiva del Garda – Bar Sailing przy Viale Rovereto 136. Więcej tu rowerzystów niż żeglarzy, ale fajne miejsce na kawę i rogalika, czy drinka blisko jeziora. Samoobsługa.\nQuinto giorno – Trekking przez Cima d’Oro i Malga Dromaè\nCzwartek. W nocy padało, cały dzień zapowiadał się pochmurnie z szansami na przelotne opady, zatem ferrata tego dnia nie wydawała się dobrym pomysłem. Wybraliśmy zatem jedną z tras trekkingowych z broszurki, trzymając mocno kciuki za przejaśnienia. Trasa miała prowadzić z miejscowości Mezzolago przy jeziorze Ledro, przez szczyty Cima d’Oro oraz Malga Dromae, skąd rozciąga się piękny widok na góry i jezioro. Rzekomo.\nPo problemach z odnalezieniem się na szlakach w poprzednie dni, obawialiśmy się, że znów się pogubimy i przypadkowo skrócimy trasę, jednak mile zaskoczyło nas oznakowanie szlaku od samego parkingu. Do czasu…\nSamochód zostawiliśmy na parkingu przy kościele. Próbowaliśmy znaleźć parking nieco wyżej, aby uniknąć drałowania po asfalcie – był nawet jakiś zaznaczony na mapie, ale niestety przed wejściem do lasu nie było nic wyglądającego na parking.\nNa początku wszystko szło świetnie. Szliśmy szlakiem 453 przez piękny las, chwilę pokropiło, ale byliśmy przygotowani, podejścia były spore, ale w końcu musieliśmy się wdrapać około 1200 m do góry (Cima d’Oro wznosi się na wysokość 1802 m n.p.m.), szlak był oznakowany. W pewnym momencie doszliśmy do rozdroża. Prowizoryczna tablica mówiła, że w lewo idzie się na Malga Dromae. A że najpierw mieliśmy wejść na Cima d’Oro i nie chcieliśmy znów skracać drogi, logicznym wydało się nam pójście w prawo. Najwyraźniej polska logika jest inna niż włoska logika.\nGdy zdaliśmy sobie sprawę, że tamtą drogą prędzej się zgubimy niż gdzieś dojdziemy, zawróciliśmy. Doszliśmy do następnego rozdroża. Była szutrowa droga, była ścieżka w las oznaczona jako przyrodnicza, był też słupek bez tablicy. Mapa mówiła – „Idźcie kawałek drogą i za chwilę odbijcie w las”. No cóż… jak mapa mówi drogą, to drogą. Znowu źle. W las odbiliśmy sporo później niż mieliśmy i najwyraźniej weszliśmy na ścieżkę przyrodniczą wskazaną niżej. Ale najważniejsze, że byliśmy na szlaku.\nKawałek dalej szlak zaczął być oznaczony kolorem niebieskim. Szok! Ale i tak szedł równo z tym czerwonym na Cima d’Oro. Największym zaskoczeniem, które wzbudziło w nas dreszczyk emocji, był fakt, że szlak prowadzi przez wydrążony w skale tunel. Dookoła mgła, ani żywej duszy, w środku ciemno… Zaopatrzeni w czołówki i tak mieliśmy pewne obawy, ale jakoś przedarliśmy się przez pajęczyny. Tunel nie był długi.\nIdąc dalej między kamiennymi murkami, dotarliśmy na grań. Zapewne widoki stąd są piękne, my jednak szliśmy we mgle. Z oddali usłyszeliśmy szczekającego psa i jakieś dziwne odgłosy. Był to pastuszek wypasający owce z dosyć dużym psem. Gdy nas usłyszał, przytrzymał psa i mogliśmy bezpiecznie iść dalej. Cima d’Oro musieliśmy minąć, gdyż nie zobaczyliśmy żadnej tabliczki, ale widoczność nie była zbyt dobra.\nDotarliśmy na kolejne rozdroże. Możliwe kierunki były 3, a tabliczki tylko 2, z mapą w ręce wybraliśmy dalszy kierunek wędrówki. Weszliśmy na dodatkowy szczyt – Cima Sclapa 1887 m n.p.m. (wcale nie przypadkowo) i po zejściu kontynuowaliśmy wędrówkę szlakiem 453. Niżej nie było już tylu chmur, między drzewami udało nam się wypatrzeć nawet Lago di Ledro.\nCała trasa, gdzie tym razem odległości nadrobiliśmy, wyniosła 17 km i zajęła nam 6,5 godziny.\nPo zejściu ze szlaku chcieliśmy przejechać się wokół jeziora, alby zorientować się w cenach wypożyczenia kajaków. Tak też trafiliśmy do Ristorante Pizzeria Campeggio al Lago przy Via Alzer 7 w Piave di Ledro, gdzie zjedliśmy coś a la czekoladowy fondant – pyszny, i wypiliśmy smaczną kawę. Następnego dnia w tym samym miejscu wypożyczyliśmy kajak.\nSesto giorno – Via ferrata Cima Rocca i kajak na Lago di Ledro\nW piątek zdecydowaliśmy się na ferratę prowadzącą przez zabudowania wojenne na Cima Rocca.\nTrasa startuje z Biacesa, samochód można zostawić na parkingu przy boisku. Trasa jest dobrze oznaczona, należy jednak mieć na uwadze, że główna trasa na Cima Rocca omija ferratę. Z tego względu ze szlaku 417 należy odbić na 470 w kierunku Cima Capi i po około 20 min na rozdrożu na szlak 471. My oczywiście początkowo poszliśmy źle…\nFerrata sama w sobie bardzo łatwa, ląży po połowie trasy już prawie nie używaliśmy – w większości sytuacji spadłoby się akurat o długość ląży, więc nie ma co się oszukiwać.\nTrasa bardzo przyjemna, ale ze sporymi przewyższeniami. W ładną pogodę dobry widok na jezioro, więc można zjeść drugie śniadanie w pięknych okolicznościach przyrody. Szlak momentami prowadzi przez tunele, więc warto mieć czołówkę. Z jednego wychodzi się po drabinie przez dosyć wąski otwór.\nNa szlaku powrotnym mieliśmy przez chwilę wątpliwość czy idziemy dobrze, ale jakoś się udało – najpierw szlakiem 460B, później 460 i na koniec należy odbić w 417. Pętla zamyka się w miejscu, gdzie odbijaliśmy na szlak 470.\nPogoda dopisywała, więc zgodnie z planem pojechaliśmy do Campeggio al Lago. Najpierw w restauracji zjedliśmy obiad – była siesta, więc serwowano jedynie lasagne, która z resztą była pyszna. Później pożyczyliśmy kajak. Widoki z Lago di Ledro piękne, niestety pomimo słońca było dość zimno, w kajaku natomiast siedziska były równo z podłogą, więc siedzieliśmy w kałuży. Po godzinie wymarznięci i mokrzy dopłynęliśmy z powrotem do brzegu.\nW pobliżu campingu był market COOP, gdzie postanowiliśmy zrobić zakupy. Okazał się to rewelacyjny wybór. Bardzo duży wybór produktów od lokalnych producentów: wędliny, sery, oliwki, pomidorki suszone, grissini i wino w beczkach. Przy beczkach znajdują się plastikowe butelki o pojemnościach 1, 2 i 3 litry. Wino nalewa się jak benzynę, a waży na wadze w sekcji warzywnej – 2,40€ euro za kilogram. Obładowani lokalnymi smakołykami, udaliśmy się do kasy.\nSettiemo giorno – Via ferrata Cima Capi\nSobota. Droga na ferratę Cima Capi zaczyna się w tym samym miejscu co na Cima Rocca. Samochód ponownie zostawiliśmy na parkingu przy boisku w Biacesa. Jak dnia poprzedniego, najpierw poszliśmy szlakiem 417, a na rozdrożu odbiliśmy na 470 i jego się już trzymaliśmy. Trasa jest trudniejsza niż ta na Cima Rocca, bo o znacznie większej ekspozycji, jednak nie ma na niej elementów trudnych technicznie. Składa się ona z dwoch ferrat. Na Cima Capi prowadzi ferrata Fausto Susatti – szlak 470.\nNa szczycie nie ma za dużo miejsca, ale w połowie września nie ma tam też tłumów, więc spokojnie daliśmy radę zjeść tam drugie śniadanie ze wspaniałym widokiem.\nTrasa powrotna prowadzi ferratą Mario Foletti. Ze szczytu należy kierować się dalej szlakiem 405, następnie na rozdrożu odbić w lewo na szlak 460. Dla mnie był to trudniejszy odcinek od poprzedniego.\nPo zejściu z ferraty dotarliśmy do kościółka San Giovanni, który mijaliśmy dnia poprzedniego wchodząc ferratą na Cima Rocca. Stąd ma się dwie opcje. Albo szlakiem 460 i później 417 (na prawo) można zejść na dół ścieżką bez zabezpieczeń, albo pójść szlakiem 471 prowadzącym ferratą Sentiero delle Laste. My wybraliśmy standardowy szlak, bo trochę zależało nam na czasie, a tę ferratę i tak już poznaliśmy.\nBardzo zadowoleni z trekkingu tego dnia, pojechaliśmy do Rivy na obiad, trzymając mocno kciuki za znalezienie restauracji zaczynającej siestę później niż o 14:30. I tak oto trafiliśmy na nasz „ulubioną” restaurację w Rivie (niestety ulubioną na jedyne 3 dni, które pozostały nam do wyjazdu). Resztę dnia spędziliśmy leniwie nad jeziorem.\nRiva del Garda – Salsamenteria Capolini przy Via Florida 5. Ceny wydawały się nieco lepsze niż w restauracjach dookoła i przede wszystkim siestę zaczynają o 15:30, co jak na Rivę jest dosyć późną godziną. Pyszny okoń z pieczonymi ziemniaczkami, pyszny Aperol Spritz. Urzekł nas również kelner, starszy elegancki pan, do którego my mówiliśmy po angielsku, on do nas po włosku i wszyscy wiedzieli o co chodzi.\nRiva del Garda – wspomniany wcześniej Bar Sailing przy Viale Rovereto 136. W Rivie okazał się naszym ulubionym miejscem na kawę.\nOttavo giorno – Via ferrata Rio Ruzza i minigolf w Torbole\nNiedziela. Pogoda tego dnia nie zapowiadała się najlepiej, wybraliśmy się zatem na krótką ferratę przy wodospadzie na rzecze Rio Ruzza. W broszurze była opisana jako 15-sto minutowa, z pięknymi widokami, bo prowadząca wzdłuż wodospadu. Były również wspomniane plany poprowadzenia ferraty na szczyt wodospadu.\nSamochód zostawiliśmy w centrum Ballino, zaraz za kościołem (jadąc od strony Rivy), jak sugerowała broszura. Plecaki postanowiliśmy zostawić tym razem w samochodzie, więc już na parkingu założyliśmy na siebie sprzęt. Po drugiej stronie ulicy znajduje się tablica informacyjna wskazująca, jak dojść do wodospadu, poszliśmy więc za znakami, przez mostek asfaltową dróżką. Dróżka w pewnym momencie robi się kamienista, a na koniec wchodzi do lasu. Przy końcu asfaltowej drogi można jak się okazało również zostawić samochód, gdyby ktoś nie miał ochoty na spacer.\nDojście do wodospadu zajęło nam około 15-20 minut. Od razu zauważyłam, że plany pociągnięcia ferraty na samą górę już są zrealizowane. Zanim zakończyłam wewnętrzną walkę „iść-nie iść”, już stałam na pierwszej klamrze.\nPierwszy odcinek do pułki wodospadu nie był trudny. Idzie się po pionowej ścianie, są klamry, oczywiście łańcuch, do pułki prowadzi most tybetański. Wcześniej pewnie tą samą drogą wracało się i myślę, że nadal można to zrobić. My poszliśmy dalej.\nWróciliśmy się mostkiem i poszliśmy dalej w górę. I tu zaczęło się robić trudniej. Czasami były klamry, większość czasu ich jednak nie było i trasa przerodziła się właściwie we wspinaczkę. Z mojej perspektywy duże buty trekkingowego i fakt, że co kawałek trzeba się przepinać, nie pomagało w sprawnym parciu do góry. Pod koniec, gdy ramiona miałam już mocno zmęczone, ściana lekko odchylała się od pionu. Nie mogłam tu znaleźć pewnego chwytu, zabrakło mi siły na podciągnięcie się i po kilku nieudanych kombinacjach ostatecznie utknęłam, stojąc na klamrze, trzymając się łańcucha i bezskutecznie próbując znaleźć jakiekolwiek miejsce na odbicie się. Chłopak, który utknął za mną, wskazał mi mocowanie ferraty, gdzie faktycznie mogłam stabilnie stanąć, ale dalej nie byłam w stanie znaleźć na tyle pewnego chwytu, żeby się podciągnąć bez wizji poobijania się o skały i zawiśnięcia na lonży. Z góry przyszła pomocna dłoń mojego partnera, który – widząc moją niemoc – cofnął się kawałek i pomógł mi wspiąć się na szczyt.\nSporo emocji i trochę strachu nie będę ukrywać, ale wszystko szczęśliwie się skończyło. Ahoj przygodo! Dla wprawionych gorąco polecam, bo trasa rzeczywiście piękna.\nTrasa powrotna biegnie przez las. Wychodzi się przy mostku na asfaltowej dróżce, który wcześniej mijaliśmy. Zostawiliśmy uprzęże w samochodzie i w pobliskiej restauracji napiliśmy się kawy, zjedliśmy po panini, a ja przeżywałam przejście ferraty.\nInną atrakcją Ballino jest Grotta Camerona. Szlak jest dobrze oznakowany, grota ciekawa, można się przespacerować – 15 min w jedną stronę.\nNa popołudnie nadal zapowiadano przelotne opady, pojechaliśmy zatem na spacer do Torbole, gdzie jeszcze nie byliśmy, pomimo, że jest właściwie „przyklejone” do Rivy. Spacerując tamtejszymy uliczkami, trafiliśmy na minigolf. Czemu nie! Jest tam też Pit-Pat, czyli billard z przeszkodami. Super zabawa.\nBallino – Ristorante Villa Corona, Frazzione Ballino 17. Kawa okay, panini na ciepło bez szału, ale w okolicy nie widzieliśmy nic innego.\nNono giorno – dzień deszczowego lenistwa\nPoniedziałek. Tego dnia przez pogodę nie było szansy nawet na krótki trekking. Wybraliśmy się zatem do Arco na spacer po sklepach sportowych. Jak wcześniej pisałam, jest tego cała ulica. Najwyraźniej sporo osób zdecydowało się w taki sposób spędzić ten deszczowy poranek. Trzeba mieć jednak na uwadze, że większość sklepów zamknięta jest w godzinach 12:30-15:30.\nNa moment przestało padać, więc ponownie odwiedziliśmy żółwie w arboretum i wybraliśmy na zamek w Arco. Prowadząca tam droga była tak śliska po deszczu, że idąc w butach z gładką podeszwą można sobie zrobić krzywdę. Mi oczywiście udało się nabić na tyłku siniaka. Z punktu widokowego na trasie rozciąga się widok na Arco i okolicę. Zamek oceniam średnio, ale ze szczytu można dostrzec Cima Colodri, na którą wspinaliśmy się pierwszego dnia. Wyglądało, jakby ktoś się jednak zdecydował na ferratę w tą pogodę…\nPo lunchu udaliśmy się do naszego lokum na siestę, a ostatni wieczór na północy jeziora spędziliśmy w naszej ulubionej restauracji.\nArco – Ai Conti przy Piazza Prospero Marchetti 2. Najpierw rano zaraz po przyjeździe do Arco wypiliśmy tam smaczną kawę i zjedliśmy pysznego rogalika z kremem waniliowym, później zdecydowaliśmy się zjeść tam lunch. Focaccia była bardzo smaczna. Obsługa w tym lokalu jest trochę zakręcona – jeden kelner bardzo się spieszy i wszytko leci mu z rąk – na szczęście nie na klientów, drugi jest z kolei bardzo wolny, ciężko złożyć u niego zamówienie po angielsku, nie ma pewności, że dostaniesz to co zamówiłeś. Ale w razie czego zabierze i przyniesie co trzeba.\nRiva del Garda – pożegnalna kolacja w naszym ulubionym Salsamenteria Capolini. Pożegnalna, bo następnego dnia mieliśmy opuścić północną część jeziora. Pyszna zupka rybna, makaron z owocami morza i pistacjowe semifredo. Wszystko idealnie.\nDecimo giorno – Via ferrata Sentiero degli Scaloni i Malcesine\nWtorek. Tego dnia mieliśmy wjeżdżać z Malcesine obrotową kolejką na Monte Baldo i spacerować granią, jednak ze względu na bardzo złą pogodę dnia wcześniejszego postanowiliśmy zmienić plany i wybrać się na ostatni trekking na północy jeziora. Celem padła ferrata degli Scaloni. Trasa zaczyna się w miejscowości Ceniga. Z parkingu (jedynego, jaki tam widzieliśmy) skierowaliśmy w kierunku Ponte Romano i dalej szlakiem 428 – koło wjazdu na farmę Maso Lizzone w lewo.\nGdy przy początku ferraty zakładaliśmy na siebie uprzęże, dotarły tam również dwie Niemki, niezwykle zdziwione takim przebiegiem szlaku. Z mapy bowiem wywnioskowały, że trasę, którą sobie zaplanowały, przejdą bez zabezpieczeń do San Giovanni. Odczytywanie mapy i oznaczeń szlaków we Włoszech okazało się zatem problemem nie tylko dla nas.\nFerraty na tej trasie są bardzo łatwe, mieliśmy cały sprzęt ze sobą, jednak w ogóle go nie używaliśmy. Szlakiem 428 dochodzi się na szczyt Dos Tondo. Następnie należy się kierować na szlak 428B – około 15-sto minutowy odcinek prowadzi szutrową drogą, którą dochodzi się do Bivacco Crozalam – miejsca z opisem roślin, narzędzi rolniczych używanych w dawnych czasach i małych lunetek skierowanych na najciekawsze punkty w okolicy. Momentami mieliśmy problem z obraniem właściwego kierunku, staraliśmy się wówczas kierować na Percorso alle Cavre albo na Crozolam. Szlakiem 428B dochodzi się do 425 – jest tam kolejny odcinek ferraty. Szlak ten prowadzi z powrotem do Ponte Romano, wzdłuż winnic i krzaczków kiwi.\nPo powrocie do samochodu udaliśmy się w drogę na południe jeziora – do Desenzano del Garda. Po drodze zatrzymaliśmy się w Malcesine. Zatrzymaliśmy na jednym z płatnych parkingów z centrum, bo poszukiwania bezpłatnego miejsca nie przyniosły skutków. W Malcesine przespacerowaliśmy się z wąskimi i zatłoczonymi uliczkami, zjedliśmy pizzę w Buongiorno e Buonasera (bardzo smacznie) i weszliśmy na zamek (6€). Ze wszystkich zamków jakie zwiedziliśmy w okolicy Gardy, ten wydał mi się najciekawszy. Z wieży jest piękny widok na otoczone górami jezioro. Jest tam również muzeum historii i nauk przyrodniczych, część wystaw jest interaktywna. Można wiele dowiedzieć się o pochodzeniu jeziora, okolicznych gór oraz obejrzeć ciekawą animację o transporcie całej floty statków z Wenecji przez tamtejsze góry.\nWieczorem dojechaliśmy do Desenzano. Zatrzymaliśmy się u przemiłej młodej pary w pensjonacie B&B Casa Mia.\nUndici giorno – Verona\nCzwartek. Po przepysznym eko-śniadanku przygotowanym przez naszych gospodarzy, udaliśmy się dworzec kolejowy w Desenzano. W okolicy dworca jest sporo bezpłatnych parkingów. Oznaczone są one na biało, należy jednak zwrócić uwagę, czy nie mają ograniczeń czasowych. Z wcześniej zakupionym na stronie thetrainline.com biletem, oczekiwaliśmy z niecierpliwością na pociąg do Werony. Ceny biletów wahają się od 5 do 20€, w zależności od czasu przejazdu i standardu. My wybraliśmy ten najtańszy – 4,90€ za osobę. Po 40 minutach byliśmy już na stacji Verona Porta Nuova. Stamtąd udaliśmy się w kierunku centrum.\nZwiedzanie Werony zaczęliśmy od Amfiteatru, który znajduje się zaraz za murami miasta. Przy Amfiteatrze kręcą się panowie przebrani za legionistów, z którymi można sobie zrobić oczywiście zdjęcie. Wejście do środka to koszt 10€. W tunelach znajdują się tablice informacyjne opisujące historię miejsca, sama arena została zaadaptowana na scenę i widownię, gdzie oglądać można różnego rodzaju widowiska, głównie operowe. W mojej ocenie odebrało to cały urok tego miejsca. Nie lada gratką byłoby natomiast obejrzenie koncertu w tym 2000-letnim teatrze.\nIdąc od Amfiteatru przez Via Giuseppe Mazzini, mija się sklepowe witryny najmodniejszych sklepów, w tym światowych projektantów. Odbijając przy końcu ulicy w lewo, dojdzie się do Piazza delle Erbe, gdzie nad parasolami straganów i restauracji podziwiać można piękne fasady kamienic i przystrojone kwiatami balkony.\nCofając się do Via Capello, podążając za tłumami, dojść można do fikcyjnego domu fikcyjnej Julii (Casa di Giulietta) – głównej bohaterki dramatu Szekspira. Jakiś geniusz marketingu podśmiechuje się pewnie pod nosem, patrząc na kobiety pozujące do zdjęć na słynnym balkonie oraz na panów obłapujących posąg Julii za biust.\nPo lunchu przespacerowaliśmy się brzegiem Adygi. Tak dotarliśmy do Ponte Pietra.\nZ wizyty w Weronie najbardziej podobała mi się przejażdżka (niestety krótka) funikularem na wzgórze zamkowe (2€ w jedną stronę) i widok na miasto stamtąd. Funicolare di Castel San Pietro startuje z Via Fontanelle Santo Stefano 6. Uwielbiam funikulary, więc żal byłoby odpuścić.\nNo i była jeszcze Katedra. Był to 11-sty dzień pobytu we Włoszech, a ja jeszcze nie byłam w żadnym kościele, których przecież jest tu tak wiele. Ale jak już iść, to do najlepszego. Katedra – Duomo di Verona przy Piazza Duomo 35, faktycznie robi wrażenie, tym bardziej, że wzniesiona została na ruinach dwóch innych kościołów zniszczonych w czasie trzęsienia ziemi w XII wieku – można oglądać tam odkryte pozostałości. Katedra to właściwie cały kompleks budynków. Całość z audioprzewodnikiem można zwiedzić za 6€, niestety nie ma polskiej wersji. My słuchaliśmy po angielsku, po polsku są tylko broszurki. Ogrom informacji serwowanych w słuchawce jest tak duży, że po 15 minutach zrezygnowałam z odsłuchiwania kolejnych pozycji. Jeśli nie planujecie spędzić tam kilku godzin, polecam broszurkę.\nBilet powrotny chcieliśmy kupić w automacie na stacji Verona Porta Nuova, jednak nie było to takie proste. Najpierw próbowaliśmy dokonać zakupu w automacie, który jak się później okazało – udzielał jedynie informacji. Gdy znaleźliśmy właściwy automat, kilka minut przetwarzał płatność kartą, po czym ją odrzucił. Płatność gotówką poszła bez problemu.\nPo powrocie udaliśmy się na spacer brzegiem jeziora do centrum Desenzano.\nWerona – Zio Lele przy Via Giosue’ Carducci 13. Tu dostać można pizzę na kawałki. Ceny różne, my wzięliśmy z truflami, więc tanio nie wyszło, ale za to było przepysznie. W gratisie (chyba dlatego, że mocno wychwalaliśmy pizzę) dostaliśmy jeszcze małego rogalika.\nDesenzano – Caffè San Giuda przy Via Porto Vecchio 7. Super miejsce na drinka, do napojów podają przepyszne bułeczki z różnym nadzieniem i paczuszkę chipsów.\nDesenzano – Bruschetteria Nose przy Via Parrocchiale 44/46. Smaczne bruschetty, duży wybór, ale mimo wszystko nie polecam, bo drogo. Za cenę 2 zapiekanek (bo w końcu to tylko zapiekanka) można mieć całą pizzę. Przy wejściu jest jednak plakat z wielkością posiłków, więc oszukani się nie poczuliśmy. Przy tej ulicy ceny w restauracjach są generalnie dosyć wysokie.\nDodicesimo giorno – Promem i rowerami przez Baldolino, Lazise i Sirmione\nPiątek. Ostatni dzień nad jeziorem miał być połączeniem wycieczki rowerowej i rejsu promem. Rowery pożyczyliśmy od naszych gospodarzy z Casa Mia. Na rozkładzie rejsów statki, gdzie rowery można wprowadzać w nieograniczonej ilości, oznaczone są symbolem niebieskiego roweru. Na żółto natomiast takie, gdzie liczna rowerów jest ograniczona. Czerwony przekreślony rower powinien być zrozumiały dla każdego. Nam akurat godzinowo pasował ten żółty. I tak oto o godzinie 8:40 z rowerami oczekiwaliśmy otwarcia kas biletowych w porcie w Desenzano. Z rozkładu wywnioskowałam, że cena przejażdżki wyniesie około 5€ za osobę, jednak skasowano nas po 15€… Trochę zabolało, ale kilka minut później wsiadaliśmy z rowerami na niewielki prom.\nPierwszym przystankiem było Bardolino. Akurat trafiliśmy na dzień targowy. Wszędzie było pełno straganów i miasteczko – ponoć urokliwe – dla nas tego uroku nie miało.\nGdy już zorientowaliśmy się, że w Bardolino nic po nas, wsiedliśmy na rowery i pojechaliśmy do Lazise. Ścieżka najpierw prowadziła wzdłuż wybrzeża, jednak po chwili przerodziła się w ścieżkę jedynie dla pieszych. Musieliśmy więc przejażdżkę dokończyć ulicą.\nLazise okazało się niesamowicie uroczym miasteczkiem. Na koniec trafiliśmy jeszcze do niewielkiej winoteki, gdzie podczas degustacji pogawędziliśmy z przemiłą panią.\nPrzed godziną 14:00 ustawiliśmy się w kolejce po bilety na prom do Sirmione. Tym razem z zakupem biletów z rowerami nie było tak łatwo, bo nie była to początkowa stacja. Musieliśmy zatem poczekać, aż drogą radiową statek potwierdzi, że nas zabierze. Potwierdzenie w końcu dotarło, jednak ku naszemu zaskoczeniu bilety nie były ani o centa tańsze niż w pierwszą stronę, chociaż mieliśmy do przepłynięcia jedynie połowę wcześniejszej trasy.\nRowery zostawiliśmy przed bramą miasta, gdyż po centrum Sirmione nie można się poruszać na rowerach. Miasteczko trochę nas rozczarowało. Po zdjęciach wnioskowałam, że będzie to najładniejsze z odwiedzonych przez nas miast. Ale może straciło na uroku przez przewijające się przez nie tłumy turystów. Otoczony wodą zamek faktycznie jest interesujący, ale widoki z niego nie umywają się do tych z zamku w Malcesine. Weszliśmy na zamek Rocca Scaligera (6€), przespacerowaliśmy się brzegiem półwyspu, doszliśmy do bramy Grotte di Catullo (ruiny starożytnych willi) i zdecydowaliśmy się nie wchodzić (8€). W zamian skorzystaliśmy z leżaczków w Jamaica Bar.\nZe wszystkich miejscowości odwiedzonych tego dnia, Lazise podobało nam się najbardziej. Na koniec dnia żałowaliśmy, że proporcji czasu spędzonego w każdej z nich nie rozłożyliśmy inaczej.\nLazise – Cantina F.Lli Zanoni przy Via Porta S. Zeno 7. W pięknym ogrodzie można napić się wina po uprzedniej degustacji przeprowadzonej przez przemiłą panią.\nDesenzano – wspomniana na wstępie Hosteria Croce d’Oro przy Via Vittorio Veneto 75. Pierwszy raz skorzystaliśmy tu z możliwości rezerwacji przez TripAdvisor. Gdy dotarliśmy na miejsce lokal był pusty (dopiero otwierali po sieście). Brak gości trochę odstraszał, jednak zjadłam tu najlepszą kolację w czasie całego wyjazdu. Ravioli z kaczką było przepyszne! Skusiliśmy się również na deser – krem orzechowy, również pycha. Do tego obsługiwała nas przemiła pani. Gdy kończyliśmy jeść, do restauracji weszła druga para. Pan rzucił mi porozumiewawcze spojrzenie. Odpowiedziałam mu z aprobatą skinieniem głowy i uśmiechem. Zostali.\nTredicesimo giorno – Tre Cime di Lavaredo\nOstatni dzień. Wstępny plan był taki, żeby w drodze powrotnej zatrzymać się w Monachium. Zmieniliśmy jednak plan i zamiast do Monachium w sobotę z samego rana pojechaliśmy do Misurina, aby zobaczyć Tre Cime di Lavaredo. Droga z Desenzano zajęła nam sporo czasu przez wypadki i korki. Na miejsce dojechaliśmy o 11:30.\nZ czytanych przez nas wcześniej opisów trasy wynikało, że na sam spacer wokół „Trzech Sióstr” należy zarezerwować około 4 godzin. Wstępny plan był zatem taki, aby zaparkować na górze przy schronisku Rifugio Auronzo i ominąć półtoragodzinne podejście. Jednak sytuacja trochę nas zaskoczyła. Brama wjazdowa na parking znajduje się spory kawałek od właściwego parkingu. Przez 15 minut, które staliśmy w kolejce do wjazdu, niewiele się ruszyło. Sfrustrowani oszacowaliśmy, że w sumie to zdążymy wszystko obejść na piechotę. Zawróciliśmy zatem, zostawiliśmy samochód na błotnistym placu przy Chalet Lago Antorno i ruszyliśmy w drogę szlakiem numer 101.\nSamo dojście do parkingu zajęło nam 1:15. Na dystansie około 4 km pokonuje się 500 m przewyższeń. Trasa jest przepiękna, warto było zaoszczędzić 25€ na parkingu.\nPo dojściu do Rifugio Auronzo zjedliśmy zupę gulaszową i ruszyliśmy trasą wokół 3 szczytów. Było sporo chmur, które niestety przysłaniały widoki, ale i tak byliśmy pod wrażeniem.\nTrasa wokół szczytów zaczyna się przy Rifugio Auronzo. Stamtąd szlakiem 101 dochodzimy do kolejnego schroniska: Rifugio Locatelli, przy którym znajduje się urocza kapliczka. Z tarasu schroniska obserwowaliśmy przesuwające się na tle szczytów chmury i czekaliśmy na jakikolwiek prześwit.\nZe schroniska skierowaliśmy się na szlak 105. Schodząc na dół minęliśmy grupkę osób, pomagającą pewnemu panu, który najwyraźniej zasłabł. Ponieważ w tym miejscu nie było zasięgu, poprosili jednego z wędrowców o wezwanie pomocy ze schroniska, z którego właśnie szliśmy. Chwilę później zobaczyliśmy lądujący w pobliżu grupy helikopter.\nPo chwili dotarliśmy do uroczej chatki Malga dei Pastori. Niestety było już późno, chmury zaczęły schodzić coraz niżej, przeszliśmy więc obok i 20 minut później byliśmy przy pierwszym schronisku. Droga w dół zajęła nam tym samym szlakiem co wcześniej 40 minut, cała trasa wyniosła 19 km i zajęła nam niecałe 6 godzin, w którym to czasie pokonaliśmy 970 m przewyższeń.\nPo trekkingu pojechaliśmy do Cortina d’Ampezzo, gdzie w hotelu Olimpia mieliśmy spędzić noc. TripAdvisor na kolację polecił Il Visietto di Cortina przy głównym deptaku, tam więc się udaliśmy. Restauracja jest niewielka i bardzo przytulna, obsługa jest bardzo miła i wszędzie jej pełno. Cenowo dosyć drogo, ale być może takie są ceny w okolicy – tylko tu jedliśmy w Cortinie, więc nie było do czego porównać. Risotto smaczne, ale fajerwerków nie było.\nPo nocy w hotelu, który swoje już przeżył, udaliśmy się w drogę powrotną do domu.\n29 września 2019 in Włochy.\nW KRAINIE SKUTEREM I RYŻEM PŁYNĄCEJ, czyli Wietnam\n← GWIAZDY I KORONY, czyli Wysoka i Turbacz (KGP #16, 23)\nDROGĄ PRZEZ PIEKIEŁKO, czyli Biskupia Kopa (KGP #6) →


Moze herbata z rumianku pomoc schudnac\nLipton zielonej herbaty cytrusowej do utraty wagi\nMoze herbata z rumianku pomoc schudnac - Waga dziecka powinna wynosic 4 miesiace\n15 lat temu po rentgenie wykazało zniekształcenie opuszki dwunastnicy. Nie wiedziałem za dużo to nie zdrowo.\nMoze herbata z rumianku pomoc schudnac. Potem nastąpiła samoistna poprawa a następnie znowu pogorszenie. Nasz organizm ma całkiem dobrze działający sposób radzenia sobie ze spożywanymi w nadmiarze purynami – w trakcie wielu skomplikowanych przemian wytwarza z nich kwas moczowy – związek rozpuszczalny w wodzie, i w całości pozbywa się go z moczem. Silne wymioty i pieczenie nawet po wypiciu herbaty.\nWaga dziecka powinna wynosic 4 miesiace\nSilne wymioty i pieczenie nawet po wypiciu herbaty. Liczne gastroskopie wykazywały tylko zaczerwienienie błony śluzowej.\nSchudnac pomoc Siedzac sloncu\nNie wiedziałem za dużo to nie zdrowo. Nasz organizm ma całkiem dobrze działający sposób radzenia sobie ze spożywanymi w nadmiarze purynami – w trakcie wielu skomplikowanych przemian wytwarza z nich kwas moczowy – związek rozpuszczalny w wodzie, i w całości pozbywa się go z moczem.\nPomoc rumianku Hormonalna\nDarmowe skrypty odchudzania samo hipnozy\nHerbata pomoc Spalacz perempuan\nHerbata schudnac Ekspres\nW znacznym stopniu przyspiesza też produkcję mleka, przyda więc się tym mamom, które mają problemy z karmieniem.\nRumianku Amazon cambogia\nI co najważniejsze, można ją pić bez obaw, że zaszkodzi. W celu zastosowania kuracji rumiankiem należy sporządzić napar z suszonych kwiatów, lub zaparzyć herbatkę rumiankową.\nNależy jednak pamiętać, że nie należy polegać tylko na rumianku, jeżeli problemy nie mijają należy sięgnąć po współczesne metody i skonsultować się z lekarzem. piję z 2 tygodnie i lepiej się czuję, wydaje mi się, że trochę schudłam tak na wygląd. Poza tym jestem w szoku, bo zmniejszył mi się bardzo cellulitis : o No naprawdę a jem normalnie jak to tej pory, nawet słodyczy nie ograniczyłam z tego co czytałam to powinna się pić 3- 5 szklanek nie więcej bo można zacząć źle się czuć.


Pajączki na nogach - skąd się biorą? Jak walczyć z pękającymi naczynkami? | ZaradnaKobieta.pl\n27 marca 2019, 15:25\nRozszerzone naczynia krwionośne pokrywające nogi to problem coraz większej ilości osób, w tym także i kobiet. Co ciekawe, pojawiają się one na ciele bez względu na wiek. Pajączki wzięły swoją nazwę od charakterystycznego wyglądu, przypominającego rozległe pajęcze odnóża rozsiane po skórze. Zazwyczaj mają one kolor błękitny, siny lub brunatnoczerwony i nie powinny być wyraźnie wyczuwalne pod skórą.\nPajączki na nogach - skąd się biorą?\nPajączki na nogach mogą pojawiać się na skórze z różnych powodów. Najczęściej są one konsekwencją genetyki - jeżeli w naszej rodzinie występowały choroby żył, istnieje duże prawdopodobieństwo, że i my będziemy musieli się z nimi zmagać. Ryzyko pojawienia się pękających naczynek na nogach wzrasta u kobiet w ciąży i w okresie menopauzy.\nPrzyczyniają się do tego zmiany hormonalne, które wpływają na osłabienie ścian naczyń krwionośnych i zmniejszenie ich plastyczności. Poszerzaniu się i pękaniu naczynek sprzyja także otyłość oraz nadwaga, brak aktywności fizycznej oraz nadmierna ekspozycja na słońce. Pajączki to również naturalny problem osób w dojrzałym wieku, u których praca żył nie przebiega prawidłowo ze względu na ich znaczne osłabienie.\nPajączki na nogach - jak je leczyć?\nLeczenie pajączków na nogach zależy w dużej mierze od tego, jak zaawansowane zmiany występują na naszej skórze. Bardzo popularnym zabiegiem skutecznie rozwiązującym problemy z pajączkami jest tak zwana skleroterapia, podczas której lekarz wstrzykuje pacjentowi preparat umożliwiający zrastanie naczynek. Równie skuteczne może okazać się wykorzystanie w leczeniu specjalnego pulsującego lasera, którego światło pochłaniane jest przez czerwony barwnik krwi, po czym niszczy od środka ścianki naczynek wpływając tym samym na ich zanikanie.\nPękające naczynka zlikwidować możemy także za sprawą zabiegu elektrokoagulacji, w którym wykorzystywany jest prąd ścinający białko w ścianach naczyń krwionośnych. Jeżeli nie zdecydujemy się na żaden z zabiegów, powinniśmy przynajmniej pomyśleć o przyjmowaniu leków łagodzących dolegliwości związane z pajączkami, a nawet zapobiegających ich występowaniu. Preparaty, których bazę stanowi wyciąg z kasztanowca lub rutyna, skutecznie wzmacniają ściany naczyń włosowatych, a co za tym idzie wspierają walkę z pękającymi naczynkami.\nZobacz galerię zdjęć: pekajace naczynka\nskleroterapiazamykanie naczynekpopękane naczynka na nogachchoroby żyłpajączki na nogachpękające naczynka\nCellulit wodny - jak powstaje? Sposoby leczenia cellulitu wodnego


Członkowie SGW IPA i Zasłużeni dla IPA Sekcja Polska na meczu EURO 2020 Polska - Szwecja w Sant Petersburgu - IPA Polska\nStrona główna Aktualności Członkowie SGW IPA i Zasłużeni dla IPA Sekcja Polska na meczu EURO...\nCzłonkowie SGW IPA i Zasłużeni dla IPA Sekcja Polska na meczu EURO 2020 Polska – Szwecja w Sant Petersburgu\nW dniach 22-24 czerwca 2021 roku gupa członków Stołecznej Grupy Wojewódzkiej Międzynarodowego Stowarzyszenia Policji IPA wraz z zasłużonymi dla IPA Sekcja Polska przebywała w rosyjskim mieście Sant Petersburg.\nGłównym celem wizyty w było obejrzenie na żywo meczu piłkarskiego EURO 2020 pomiędzy Polską i Szwecją. Delegacja pod kierownictwem Przewodniczącego Regionu Centralne Biuro Śledcze SGW IPA – Andrzeja Kuczyńskiego spędziła trzy dni w tym malowniczym mieście. Były to niezapomniane chwile dla całej ekipy.\nJak wiadomo Biało-Czerwonym nie udało się awansować do następnej rundy Mistrzostw Europy i byliśmy bardzo zawiedzeni, ale taki jest sport i nie zawsze spełnia się to o czym marzymy . W tym przypadku naprawdę niewiele zabrakło, (POL-SWE 2:3), żeby osiągnąć zakładany przez wszystkich kibiców z Polski awans do fazy pucharowej turnieju.\nPo obejrzeniu na stadionie Zenita (Kriestovski) bardzo wyrównanego, widowiskowego i pełnego zwrotu akcji meczu, delegacja udała się na zwiedzanie Sant Petersburga i była to taka „wisienka na torcie” bo było co zwiedzać w tym 5 milionowym mieście z drugim co do wielkości najgłębszym metrem w Europie (86 metrów głębokości), po Kijowskim (104 metry głębokości). Podczas wizyty byliśmy bardzo dobrze przyjmowani przez mieszkańców tego miasta zwanego „Wenecją Północy”, co bylo dla nas pozytywnym zaskoczeniem.\nDuże słowa uznania oraz podziękowania w pomocy i organizacji zakwaterowania należą się byłemu Prezydentowi IPA Sekcja Polska Panu Fryderykowi Orepukowi oraz Pani Prezydent IPA Sant Petersburg Oldze Birukinie. To dzięki Prezydent Pani Oldze Birukinie, która udzieliła również wielu niezbędnych wskazówek organizacyjny Polska delegacja została zakwaterowana w polskim klasztorze rzymsko-katolickim.\nNie można zapomnieć także o Siostrze Miriam z Polski służącej w klasztorze, która godnie ugościła naszą ekipę. Polska delegacja na zakończenie pobytu zorganizowała spotkanie podczas którego przekazała pamiątki i gadżety z Polski, odbierając także od gospodarzy symboliczne suveniry.\nPoprzedni artykułZawody strzeleckie SGW IPA na rzecz Fundacji Pomocy Wdowom i Sieroto po Poległych Policjantach\nNastępny artykułZLOT MOTOCYKLOWY DLA SŁUŻB MUNDUROWYCH ,,JEDNOŚLADEM BEZPIECZNIE DO CELU” 24 VII 2021 R.


Dom na sprzedaż, Ostrowski Ostrów Wielkopolski Cedrowa, 550 000 PLN, 170 m2, domy-6590439 | Domy.pl\nDom na sprzedaż: Ostrowski, Ostrów Wielkopolski, Cedrowa\nPowierzchnia: 170 m² Pokoje: 4 Cena: 550 000 PLN\nNa sprzedaż dom wolnostojący wybudowany z cegły w 2004 roku. Dom częściowo podpiwniczony, dach pokryty balchodachówką. Okna PCV z roletami zewnętrznymi.Parter: salon, kuchnia,wc,skrytka. Piętro: 3 pokoje,łazienka. Kuchnia umeblowana i wyposażona w cenie nieruchomości.Na podłogach panele oraz wykładziny.Ogrzewanie centralne miałowe. Działka o powierzchni użytkowej 612 mkw., ogrodzona zagospodarowana.Na działce znajduje się pomieszczenie gospodarcze oraz garaż. Media:W,E, Szambo.\nLiczba wyświetleń ogłoszenia: 159 Dom na sprzedaż: Ostrowski Ostrów Wielkopolski Cedrowa\nNumer ogłoszenia: domy-6590439 Link do ogłoszenia:\nNajbliższy port lotniczy (Cywilne lotnisko sportowe) położone jest w odległości 78 km od nieruchomości. Dworzec autobusowy Dworzec PKS zlokalizowany jest 4,4 km od domu, natomiast stacja PKP Ostrów Wielkopolski znajduje się w odległości 4,4 km.\nW okolicy znajduje się apteka "Bakra 2" w odległości 3,3 km od domu. Dostęp do opieki medycznej gwarantują blisko zlokalizowane placówki medyczne tj. Szpital Powiatowy położony w odległości 3,2 km oraz przychodnia lekarska - oddalona o 2,5 km.\nW otoczeniu nieruchomości znajduje się ponad 13 placówek edukacyjnych. Najbliżej położone placówki to: Przedszkole Publiczne We Wtórku - 1,7 km, Szkoła Podstawowa nr 13 - 400 m, Publiczne Gimnazjum - 2,6 km, Liceum Ogólnokształcące Spółdzielni Oświatowej - 2,6 km oraz inne.\nWygodę mieszkania w tej okolicy gwarantują blisko zlokalizowane usługi: Najbliższy bankomat BZ WBK znajduje się w odległości 2,2 km od nieruchomości. Inne bankomaty w okolicy to Euronet i Euronet oddalone o 2,3 km. W najbliższej okolicy znajduje się Kwiaciarnia w odległości 250 m. 1,5 km to dystans, który dzieli nieruchomość od urzędu pocztowego Agencja Ostrów Wielkopolski, natomiast posterynek policji Posterunek Policji zlokalizowana jest w odległości 4,2 km\nW okolicy znajdują się sklepy: Galeria Ostrovia w odległości 2,2 km, Park Handlowy Kalinka w odległości 18,2 km oraz Biedronka w odległości 875 m. od domu\nNajbliższe obiekty kulturalne to Teatr im. Bogusławskiego W. w odległości 20 km, Muzeum w Lewkowie w odległości 5,7 km i Kino Komeda w odległości 3,4 km. Liczne obiekty sportowe oraz tereny zielone stanowią o wyjątkowości okolicy: Kryta pływalnia Delfin w odległości 5,2 km oraz Stadion Miejski w odległości 3,3 km.\nW najbliższej okolicy nieruchomości znajdują się liczne restauracje i punkty gastronomiczne, między innymi: Subway w odległości 2,2 km, KFC w odległości 2,2 km, McDonald's w odległości 2,5 km oraz Hocker. Bar w odległości 1,5 km.\nStacja benzynowa Stacja paliw 525 m Kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego 2,5 km\nInteresuje mnie oferta numer 6590439 - Dom na sprzedaż, Ostrowski, Ostrów Wielkopolski, Cedrowa, powierzchnia: 170 m², pokoje: 4, cena: 550 000 PLN. Proszę o kontakt.


Popularność torebek kuferków - UrodaiKobieta.pl\nPopularność torebek kuferków\nAutor: Redakcja 10 czerwca 2018\nDla większości z nas drogie panie, torba jest czymś nader ważnym a co za tym idzie do kwestii jej wyboru czy eksploatacji podchodzimy z odpowiedniej do tego perspektywy. Oczywiście torebka kuferek to jedna z propozycji jaką warto w tej sytuacji rozważyć, opcji za jaką przemawia wiele adekwatnych zalet.\nPewnie, że typowe kuferki to alternatywa i koncepcja jaka ma coraz większe grono potencjalnych odbiorców, tym samym taka torebka ze względu na specyfikę jej wykonania pozwala nam na przenoszenie wielu naszych rzeczy w najbardziej optymalny dla nich sposób. Już od dawna uważa się kuferki za torby nie tylko ciekawe i modne, ale również funkcjonalne czy też przydatne, niekiedy wręcz ich zastosowanie w danym momencie ewentualnie wykorzystanie zgodnie z konkretnym założeniem ma co oczywiste sens.\nRóżne propozycje na torebkę kuferek znajdziecie tu: https://www.brytyjka.pl/torebki-kuferki-cat-21.html zarówno kuferki polskiej produkcji, jak i brytyjskiej. Warto zatrzymać się na chwilę przeglądając poszczególne modele i zagłębić się w aspekty praktyczne.\nKomu do gustu przypadnie przysłowiowy kuferek?\nKobiety coraz częściej starają się łączyć to co praktyczne, uniwersalne, funkcjonalne oraz modne w jedną całość, kuferki są tego doskonałym przykładem a co za tym idzie umożliwiają nam spojrzenie na torbę przez pryzmat jej odpowiedniej eksploatacji. Jak najbardziej kuferki mają wiele właściwości a nawet z racji ich specyfiki wykonania, konstrukcji czy fasonu pozwalają na zastosowanie zgodnie z podstawowym założeniem.\nMarkowe i skórzane kuferki, charakteryzują się większą pojemnością od zwykłych torebek damskich, choć nie oznacza to typową torbę zakupową a raczej możliwość dopasowania oraz dostosowania jej na wielu płaszczyznach do naszych indywidualnych odczuć, potrzeb czy oczekiwań. Niech zatem kuferek zalicza się do tych torebek typowo damskich, które de facto ocenimy przez pryzmat jej oryginalnego i praktycznego, a przy tym ciekawego zastosowania. Na rynku dostępne są różne torebki kuferki, które różni nie tylko rodzaj materiału ale również inne charakterystyczne dla samych torebek cechy, chociażby sposób zamykania czy liczba kieszeni i przydatnych przegródek. Jednym słowem, jeżeli pragniemy znaleźć torebkę kuferek odpowiednią pod każdym względem, to nie stanowi to żadnego większego problemu. Zapraszamy do zapoznania się z całą kolekcją firmy Brytyjka – z markowymi torbami brytyjskimi.\nCo ubrać na komunię, ślub czy inne uroczystości rodzinne?\nBotki zamszowe, lity, kowbojki – jakie botki damskie wybierają kobiety?\nAutor: Redakcja - 14 czerwca 2018


Książka online w formacie PDF Kornelia. Tajemne przejście\nKornelia. Tajemne przejście\nKornelia. Tajemne przejście.pdf\nKornelia. Tajemne przejście to kontynuacja przygód osobliwej niebieskowłosej dziewczynki, która posiada magiczne moce. Pozornie wygrała walkę ze złem, jednak wciąż odczuwa niepokój... Dziewczynka chce podarować wyjątkowy prezent urodzinowy swojej przyjaciółce Berci i zakrada się do magicznego lasu, który nie będzie już wyglądał tak jak wcześniej. Czy zło powróci? Czy Kornelii uda się zrealizować plan i sprawić niespodziankę przyjaciółce? Jeśli chcecie się przekonać, sięgnijcie po tę książkę i poznajcie dalsze przygody dziewczyny, która bez wątpienia może nosić miano Harrego Pottera w spódnicy!\nSprawdź też koniecznie recenzję "Kornelia i Tajemne Przejście". Tajemne przejście kornelia Tom 2 - Agnieszka Rusin - książka w Książkomat.pl. Dostawa już od 3,99 zł Promocje nawet do -50%, kliknij i sprawdź > Kornelia Tajemne Przejście, Rusin A., Wasilewski K., 20,6 zł.\nDziewczynka chce podarować wyjątkowy... - ISBN: 978-83-6626-345-1 Książka Tajemne przejście.\n[OUTLET sticker] To i owo na Boże NarodzenieRozłóż, baw się i oglądaj. Tęczowe malowankiMisja w Waszyngtonie 1962 - 1990Na safari. 4 układankiPakiet: Dziewczyna na klifie / Dziewczyna z NeapoluO prawicy i lewicyWspółczesne oblicza autorytaryzmuKółko się pani urwało. Tom 1 (wydanie pocketowe)Dzieci żółtej gwiazdyMiasto umarłych


Wielu z nas popełnia błąd wyrzucając z pudełek po butach dołączone do nich saszetki. Tymczasem mają one wiele ciekawych zastosowań. Zyciepl\nSaszetki z żelem/YouTube @Domowe sposoby na zdrowie\nJak podaje portal "O2", wiele osób kupując buty czy nową torebkę wyrzuca do śmieci włożone do nich niewielkie saszetki z żelem. Jest to duży błąd, bo te z pozoru nic nie znaczące dodatki, mają wiele ciekawych zastosowań w codziennym życiu. Sprawdź, do czego mogą się przydać?\nTajemnica małysz saszetek z żelem\nPewnie nie raz znaleźliście w pudełku nowo kupionych butów niewielkich rozmiarów saszetkę z małymi kuleczkami. Owe granulki to żel krzemionkowy, który ma zapobiegać nadmiernemu gromadzeniu się wilgoci. Pozwala on zachować w dobrym stanie ubrania, torebki czy buty trzymane w magazynach.\nPatenty na wykorzystanie saszetek z żelem\nSaszetki można również wykorzystać w domu, żeby zachować na dłużej świeżość produktów spożywczych w naszej kuchni. Dzięki nim możemy zachować na dłużej świeżość pieczywa. Wystarczy umieścić w chlebaku kilka saszetek. Pochłoną one nadmiar wilgoci i pieczywo nie będzie pleśnieć.\nSaszetki pomogą nam również zadbać o nasze kosmetyki. Wystarczy do kosmetyczki włożyć saszetkę z żelem krzmionkowym, aby nie martwić się, że niedawno kupiona paletka cieni do powiek szybko wyląduje w koszu na śmieci.\nJeśli przydarzy nam się nieszczęśliwy wypadek i nasz telefon wpadnie do wody, nie musimy go od razu spisywać na straty. Musimy jednak pamiętać, żeby pod żadnym pozorem nie włączać zalanego telefonu i jak najszybciej umieścić go pomiędzy torebeczkami z żelem, ktory wchłonie całą wilgoć.\nSrebro ma to do siebie, że czasem traci swój blask. Dzieje się tak ze względu na wilgoć. I tu z pomocą mogą przyjść te niewielkie torebeczki. Patent jest bardzo prosty - wystarczy je umieścić w szkatułce, w której trzymamy biżuterię.\nA wy, do czego wykorzystujecie saszetki z żelem?\nWysłano: 06.04 13:25


Składka zdrowotna na 2013 rok\nPrzedsiębiorcy zapłacą więcej za ubezpieczenie zdrowotne. Wiemy już ile wyniesie składka zdrowotna na 2013 rok dla osób prowadzących działalność gospodarczą.\nWcześniej publikowaliśmy już wysokość składek na ubezpieczenie społeczne na 2013 rok. Przypomnijmy, że składki te wzrosły o 12,7% w stosunku do stycznia 2012 roku.\nPoniżej prezentujemy pełne zestawienie składek ZUS na rok 2013 (w nawiasach wzrost w stosunku do stycznia 2012).\n(wzrost o 7,18 zł)\n(wzrost o 21,90 zł)\n(wzrost o 51,28 zł)\n(wzrost o 2,75 zł)\n(wzrost o 7,67 zł)\n- składka na Fundusz Pracy 54,58 zł