Energia ukryta w odpadach | Miasto Gliwice\nEnergia ukryta w odpadach\nAjouté: 29.07.2021 / Section:\nDlaczego warto segregować śmieci? Dokąd trafiają z naszych koszy czy worków? Za co musimy płacić? Kontynuujemy cykl informacji, które pozwolą zrozumieć, na czym polega gospodarka odpadami. Chcesz być ekoświadomy? Czytaj.\nŻycie odpadów nie kończy się w koszu. Wszystkie wyrzucane przez nas śmieci muszą zostać odpowiednio wykorzystane, a miasto z całej masy odpadów odbieranych od mieszkańców powinno odzyskiwać określoną ilość odpadów segregowanych. Domowa selekcja śmieci ma w tych działaniach kluczowe znaczenie, ale nie wystarczy. Odpady muszą zostać jeszcze dodatkowo doczyszczone lub przetworzone.\nDomowe rachunki za śmieci uwzględniają koszty odbioru i zagospodarowania odpadów.\nGliwice oferują mieszkańcom różne możliwości oddawania odpadów, starają się także jak najlepiej kontrolować ich obieg. O skuteczne zabezpieczenie, dalsze wykorzystanie naszych śmieci i przekazanie ich do wykorzystania recyklerom dbają przede wszystkim: miejska spółka Przedsiębiorstwo Zagospodarowania Odpadów (PZO) oraz utworzone przy udziale miasta Śląskie Centrum Recyklingu, o którym pisaliśmy w poprzednich częściach naszego cyklu. Tym razem uwagę skupimy na PZO.\nPrzedsiębiorstwo Zagospodarowania Odpadów działa przy ul. Rybnickiej 199B. Przed laty pobliski teren kojarzył się gliwiczanom głównie z miejskim wysypiskiem śmieci. Składowisko ciągle funkcjonuje, ale wiele się zmieniło. Trafia na nie zdecydowanie mniej śmieci niż kiedyś, bo coraz więcej odpadów jest segregowanych i przekazywanych do wyspecjalizowanych firm.\nGliwiczanie polubili PSZOK, do punktu odbioru odpadów ustawiają się kolejki.\nPZO przyjmuje różne typy odpadów z naszych domów. Do przetworzenia przywożona jest m.in. część odbieranych śmieciarkami odpadów wielkogabarytowych oraz bioodpadów. Działa tu również Punkt Selektywnego Zbierania Odpadów Komunalnych (PSZOK), do którego mieszkańcy dostarczają własnym transportem także wiele innych rodzajów segregowanych odpadów.\nW 2013 roku mieszkańcy przekazali do PSZOKu około 2,5 tysiąca ton wyselekcjonowanych śmieci, a w 2020 roku już ponad 9 tysięcy ton.\nDo PSZOKu przywożone są m.in. odpady, które nie powinny trafić do śmietnika, jak lodówki, opony czy odpady budowlane, a także np. większe ilości odpadów, które nie mieszczą się do kontenerów lub worków, w tym odpady zielone pozostałe po porządkowaniu przydomowych ogródków czy odpady wielkogabarytowe, które mieszkańcy chcą przekazać, nie czekając na wyznaczone terminy odbioru.\nJakie rodzaje odpadów przyjmowane są w PSZOKu?\nodpady budowlano-rozbiórkowe (w tym gruz, papa, wełna mineralna, styropian, folia)\nodpady wielkogabarytowe (w tym meble, okna, materace, dywany, grzejniki, wanny)\nchemikalia (w tym rozpuszczalniki i środki ochrony roślin, farby, tusze, kleje, detergenty, filtry olejowe, opakowania po dezodorantach i lakierach i innych aerozolach)\nelektrośmieci (w tym sprzęt elektroniczny i elektryczny, baterie i akumulatory)\nW 2020 roku, w odpowiedzi na oczekiwania mieszkańców, poszerzono zakres przyjmowanych odpadów o:\nprzeterminowane leki, igły i strzykawki\nWięcej informacji o PSZOK można znaleźć na stronie internetowej pzogliwice.pl\nOdpady są przyjmowane w PSZOKu bezpłatnie. Do punktu przyjeżdża dziennie nawet 200 samochodów. – Gliwiczanie coraz chętniej dbają o właściwą segregację śmieci, więc oferta PSZOK poszerza się i odbierane są kolejne rodzaje odpadów. Jeszcze w tym roku punkt zostanie zmodernizowany tak, aby obsługa odbywała się w lepszych warunkach i przebiegała sprawniej – mówi Mariusz Sychta z Przedsiębiorstwa Zagospodarowania Odpadów.\nOdpady mogą służyć do produkcji paliw alternatywnych\nKażdy rodzaj odpadów odbierany jest oddzielnie i ma swoją odrębną, dalszą drogę. Przykładowo odpady zielone trafiają do kompostowni na terenie PZO, odpady poremontowe na składowisko lub do utwardzania dróg, szkło, metal czy elektroodpady do wyspecjalizowanych firm zajmujących się ich dalszym wykorzystaniem, leki, igły czy strzykawki do odbiorców dysponujących specjalnymi instalacjami do ich przetwarzania termicznego. Z opon recyklerzy uzyskują granulat gumowy – materiał, którego używa się m.in. do tworzenia nawierzchni placów zabaw czy boisk sportowych. Może być wykorzystywany również jako dodatek do produkcji mieszanek mineralno-asfaltowych, z których powstają drogi.\n– Znacząca część odpadów, w tym np. chemikalia, tekstylia i produkt powstały po przeróbce odpadów wielkogabarytowych także przekazywana jest do zewnętrznych odbiorców i docelowo może służyć do produkcji paliw alternatywnych. W przypadku odbioru tzw. frakcji palnej, PZO nie tylko ponosi koszty odpowiedniego przygotowania niektórych odpadów, ale często musi też recyklerom dopłacać, bo takie są aktualne prawa rynku – wyjaśnia Andrzej Kański, kierownik Działu Przetwarzania Odpadów w PZO.\nPrzybywa odpadów wielkogabarytowych, trwa wielkie mielenie\nDo specjalnej sortowni w PZO trafiają odpady wielkogabarytowe. Jest ich coraz więcej. W 2016 roku mieszkańcy oddali do PSZOKu około 850 ton takich odpadów, a w 2020 roku ponad 3 tysiące ton. Do tego trzeba doliczyć wielkie gabaryty odbierane śmieciarkami spod domów. W tym przypadku było to analogicznie – ponad 950 ton i ponad 3600 ton. Jest co przerabiać, a proces przebiega pod zadaszeniem na powierzchni około 2700 m2.\nPodzielone na mniejsze części meblościanki, szafki, fotele, krzesła czy ramy okienne załadowywane są koparko-ładowarką do wolnoobrotowego rozdrabniacza, gdzie zostają, najprościej rzecz ujmując, zmielone. W zależności od sita i zapotrzebowania zewnętrznych odbiorców powstaje produkt bardziej lub mniej rozdrobniony. Przy okazji separator magnetyczny wyłapuje elementy metalowe, które po dodatkowym doczyszczeniu są przekazywane do wykorzystania firmom zajmującym się recyklingiem złomu. Tzw. wielkie gabaryty to kaloryczny typ odpadu, który może zostać wykorzystany do produkcji paliw alternatywnych.\nZanim wyrzucimy śmieci, zastanówmy się, czy nie ma w nich rzeczy, które są w dobrym stanie i mogą się jeszcze komuś przydać. PZO oferuje usługę „Drugie Życie Rzeczy”. Możemy bez opłat oddawać niepotrzebne przedmioty codziennego użytku, a inni gliwiczanie mogą je za darmo odbierać. W efekcie z ręki do ręki przekazywane są np. wersalki, meble, w tym mebelki dla dzieci i meble ogrodowe, wózki, rowery, łóżeczka, wyroby ceramiczne i szklane, narzędzia, zabawki czy książki. Potrzebujących nie brakuje. Na miejscu są także kontenery PCK na niezniszczone ubrania.\nWarto zadbać o środowisko i segregować bioodpady\nZdecydowanie wolniej niż w przypadku odpadów wielkogabarytowych przyrasta ilość segregowanych przez mieszkańców bioodpadów. Nie wszystkie są przez nas selekcjonowane. Trafiają zbyt często do odpadów zmieszanych, podnoszą koszty ich przetworzenia, a pozostałość po przeróbce przekazywana jest na wysypisko. Bioodpady, w tym ogródkowe odpady zielone, są też wyjątkowo ciężkie. Jeśli wyrzucamy je do czarnych pojemników, to niestety nie mogą być dalej właściwie wykorzystane i nie wpływają na poziom odpadów odzyskiwanych.\nTymczasem m.in. w PZO działa kompostownia, w której takie wysegregowane bioodpady mogą być poddawane przez kilka tygodni odpowiednim procesom. W efekcie powstaje produkt wykorzystywany m.in. do rekultywacji składowiska. W dodatku końcowego materiału jest o 30% mniej niż początkowego wsadu. – W toku jest obecnie modernizacja kompostowni, a w planach wytwarzanie certyfikowanych produktów – nawozów i związków azotowych, które można wykorzystywać pod uprawy i odsprzedawać. Natomiast w najbliższych tygodniach rozpocznie się przedsięwzięcie polegające na budowie całorocznej bariery antyodorowej na terenie kompostowni – informuje Mariusz Sychta.\nNa składowisko trafia tylko niewielka część odpadów\nKompleksowy system gospodarowania odpadami w Gliwicach sprawia, że śmieci przekazywanych na składowisko jest coraz mniej. Obecnie do składowania trafiają głównie odpady poremontowe z PSZOK oraz resztka materiału powstała po przetworzeniu frakcji zmieszanej. W odpowiednio zabezpieczonej niecce, odseparowanej od wód gruntowych, odpady są układane piętrowo i oddzielane warstwami izolującymi. Negatywne oddziaływanie na środowisko jest minimalizowane.\nPonadto specjalne instalacje umożliwiają odzyskiwanie ze składowiska biogazu, który przetwarzany jest w energię cieplną i elektryczną. Jest ona wykorzystywana na bieżące potrzeby PZO, a także częściowo odsprzedawana. Natomiast odcieki ze składowiska wspomagają procesy fermentacyjne, służą do nawadniania kwater i krążą w obiegu zamkniętym.\nMasz za dużo zielonych odpadów z przydomowego ogródka? Możesz przywieźć je na Rybnicką (fot. D. Nita-Garbiec/UM Gliwice)\nOdpady nie mieszają się, każdy ich rodzaj przyjmowany jest oddzielnie (fot. D. Nita-Garbiec/UM Gliwice)\nPosegregowane odpady z naszych domów są przyjmowane bezpłatnie (fot. D. Nita-Garbiec/UM Gliwice)\nOpon nie wolno wyrzucać do śmietnika! Jeśli oddamy je w PSZOKu, trafią do dalszego recyklingu (fot. D. Nita-Garbiec/UM Gliwice)\nOdpady wielkogabarytowe zanim trafią do zewnętrznych odbiorców muszą zostać rozdrobnione (fot. D. Nita-Garbiec/UM Gliwice)\nBiogaz ze składowiska służy do produkcji energii cieplnej i elektrycznej (fot. D. Nita-Garbiec/UM Gliwice)


Showing results for tags 'piwko'. - Piwo.org\nShowing results for tags 'piwko'.\nWitam. Zwracam się z prośbą o poradę w kwestii czy nastąpił już odpowiedni moment na rozlewanie piwka do butelek. Historia\tprzedstawia się mniej więcej tak: Około dwa tygodnie temu razem z kumplami zacieraliśmy nasze pierwsze piwko ( zestaw Pale Ale 12 BLG). Z uwagi na to ze był to nasz pierwszy raz, nie wszystko poszło tak jak zakładaliśmy. Użyliśmy za mało wody do wysładzania i po ostrym chmieleniu a potem chłodzeniu, w temperaturze 20 stopni uzyskaliśmy 19 litrów piwka przy aż 18 BLG ( zakładane 12 ). Nie dodawaliśmy wody przed obawą zakażenia. Zrobiliśmy starter i zadaliśmy drożdże (Safale US-05). Niestety nie mieliśmy miejsca na trzymanie fermentatora w domu wiec wylądował u kumpla w magazynie- temperatura w dzień ok 17-18 stopni , w nocy spadała poniżej 15 wiec dogrzewaliśmy olejakiem. Drożdże ładnie wystartowały i po tygodniu BLG spadło do 5 wiec przelaliśmy na cichą - - teraz wydaje mi się że za wcześnie. Po przelaniu na cichą kumpel zabrał fermentator do chałupy ( temp. ok. 22 stopnie) i wczoraj zrobiliśmy kolejny pomiar. Wyszło 4,5 BLG. Po krótkiej naradzie postanowiliśmy energicznie zabujać wiadrem i ok. środy/czwartku wykonać następny pomiar. Proszę o poradę co robić dalej jeśli BLG nie zejdzie niżej ? Boimy się trochę rozlewać do butelek przy tak wysokim BLG żeby nie było granatów. Może ma ktoś jeszcze inną propozycje jak pobudzić drożdże to pracy? Czy możecie też podpowiedzieć jaką ilość cukru w formie syropu dodać do refermenatacji ? Jeszcze jedno pytanko w jaki sposób rozlać piwko do butelek? W tej chwili mamy je w fermentatorze z kranikiem- planowaliśmy dolać do niego syrop i dobrze zamieszać aby się równomierne rozprowadził ale obawiamy się że ruszymy przy tym wszystkie drobiny które opadły na dno. Z góry dzięki za wszystkie rady. Pozdrawiam SlahGo P.S Sorry za błędy w tekście- szybko pisałem.


OPIS PRZEDMIOTU ZAMÓWIENIA / FORMULARZ CENOWY - PDF\n1 OPIS PRZEDMIOTU ZAMÓWIENIA / FORMULARZ CENOWY Załącznik nr 1G do SIWZ Lp. Przedmiot zamówienia JM. Ilość Uwagi Cena jednostkowa brutto (zł) Wartość brutto (zł) (kol. 4 x 5) ZADANIE NR 7 WYDZIAŁ INśYNIERII ŚRODOWISKA I GEODEZJI HOL, PORTIERNIA, SZATNIA KRZESŁA I SIEDZISKA HOL POZIOMY -1.36, 0.00, BAREK 1. Krzesło Podstawa krzesła stalowa chromowana, siedzisko i oparcie krzesła wykonane z profilowanej, bukowej sklejki wymiary krzesła: wys. całkowita 810mm, wys. siedziska 450mm, siedzisko 475mmx415mm (krzesła typu Ekspresso Nowy Styl) (rysunek nr 1) 2 2. Ławka 4 siedziska Ławka w formie krzeseł połączonych stelaŝem, ilość siedzisk 4 szt., podstawa krzeseł stalowy stelaŝ malowany proszkowo na kolor RAL9007, oparcie i siedzisko wykonane z wysokogatunkowej, polerowanej sklejki bukowej. Polerowane podłokietniki z drewna litego, moŝliwość łączenia krzeseł w szereg łącznikiem Link. Wytrzymała stalowa konstrukcja ramy. Wysokość całkowita 820mm, wys. siedziska 460mm, siedzisko 455mm x 445mm, (ławka typu Bingo wood Alu Nowy Styl) (rysunek nr 2) HOL PRZY SZATNI Szt. 2\n2 3. 4. Ławka 5 siedzisk Ławka w formie krzeseł połączonych stelaŝem, ilość siedzisk 5 szt., podstawa krzeseł stalowy stelaŝ malowany proszkowo na kolor RAL9007, oparcie i siedzisko wykonane z wysokogatunkowej, polerowanej sklejki bukowej. Polerowane podłokietniki z drewna litego, moŝliwość łączenia krzeseł w szereg łącznikiem Link. Wytrzymała stalowa konstrukcja ramy. Wysokość całkowita 820mm, wys. siedziska 460mm, siedzisko 455mm x 445mm, (ławka typu Bingo wood Alu Nowy Styl) (rysunek nr 2) Sofa z oparciem Konstrukcja wykonana jest z profili stalowych o przekroju kwadratowym 2,5 x 2,5cm chromowana, siedzisko i oparcia wykonane z pianki poliuretanowej o wysokiej gęstości, tapicerowanej skórą w kolorze Toledo Smog B, o wysokiej wytrzymałości na ścieranie, wymiary siedziska szerokość 65cm i głębokość 65cm. Sofy - moduły moŝna ze sobą zestawiać w dowolnej konfiguracji, moduły moŝna łączyć ze sobą przy pomocy specjalnych uchwytów wielokrotnego montaŝu/demontaŝu. Gniazda uchwytów znajdują się pod siedziskiem, dzięki temu łączenie nie jest widoczne (sofy typu CUBE Martela) (rysunek nr 3) Szt. 2 GŁÓWNY HOL Szt. 20 2\n3 5. 6 Sofa naroŝna z oparciem Konstrukcja wykonana jest z profili stalowych o przekroju kwadratowym 2,5 x 2,5cm chromowana, siedzisko i oparcia wykonane z pianki poliuretanowej o wysokiej gęstości, tapicerowanej skórą w kolorze Toledo Smog B, o wysokiej wytrzymałości na ścieranie, wymiary siedziska szerokość 65cm i głębokość 65cm. Sofy - moduły moŝna ze sobą zestawiać w dowolnej konfiguracji, moduły moŝna łączyć ze sobą przy pomocy specjalnych uchwytów wielokrotnego montaŝu/demontaŝu. Gniazda uchwytów znajdują się pod siedziskiem, dzięki temu łączenie nie jest widoczne (sofy typu CUBE Martela) (rysunek nr 3) Krzesło biurowe obrotowe ergonomicznie wyprofilowane oparcie, oparcie tapicerowane zarówno z przodu jak i z tyłu, tkanina Adventage AD-072, moŝliwość regulacji głębokości siedziska (odległości siedziska od oparcia), regulacja wysokości podłokietników, metalowa, lekka, stabilna podstawa jezdna w kolorze chrome, krzesło wyposaŝone jest w mechanizm Epron Synchro umoŝliwiający "bujanie się" w fotelu i jego blokadę w obranej pozycji (krzesło typu Orlando R16 steel 28 Nowy Styl) (rysunek nr 4) Szt. 9 PORTIERNIA STOŁY HOL POZIOMY -1.36, 0.00, BAREK 3\n4 7. Stół okrągły Podstawa stołu złoŝona z czterech nóg wykonanych z metalowych chromowanych rur, połączonych metalową obręczą, blat werzalit o grubości 18mm, przy krawędzi 26mm, średnica blatu 80cm, w kolorze buk, wysokość stołu 682mm, (stół typu Dolly Table 380 Nowy Styl) (rysunek nr 5) Szt. 3 GŁÓWNY HOL 8. Stół Blaty stołu z okleiny naturalnej - buku, podstawa wykonana jest z profili stalowych o przekroju kwadratowym 2,5 x 2,5cm chromowana, wymiary 130 x 65 x 32 cm (stół typu CUBE Martela) (rysunek nr 6) Szt. 3 LADY HOL POZIOMY -1.36, 0.00, BAREK 9. Lada szatniowa systemowa - Barek Wykonana z płyty meblowej, półki, przegrody o grubości 18mm, blat roboczy i nadstawka o grubości 25mm, panel o grubości 36mm, kolor blatu roboczego szary, kolor panelu naturalny buk, cokolik laminat stal szczotkowana, wymiary 189cm x 60cm blat roboczy + 83cm x 40cm część podnoszona blatu, wysokość blatu roboczego 75cm i wysokość nadstawki 110cm (od podłogi), część podnoszona blatu 83cm x 40cm, wysokość 75cm, grubość 25mm, (rysunek nr 7) 4\n5 10. Lada szatniowa systemowa - Portiernia Lada naroŝna portierni Wykonana z płyty meblowej, półki, przegrody o grubości 18mm, blat roboczy i nadstawka o grubości 25mm, panel o grubości 36mm, kolor blatu roboczego szary, kolor panelu naturalny buk, cokolik laminat stal szczotkowana, wymiary 93, 201cm x 70cm blat roboczy + 83cm x 40cm (część podnoszona blatu), wysokość blatu roboczego 75 cm i wysokość nadstawki 110cm (od podłogi), część podnoszona blatu 83cm x 40cm, wysokość 75cm, grubość 25mm, (rysunek nr 7) PORTIERNIA SZATNIA 11. Lada szatniowa systemowa Wykonana z płyty meblowej, półki, przegrody o grubości 18mm, blat roboczy i nadstawka o grubości 25mm, panel o grubości 36mm, kolor blatu roboczego szary, kolor panelu buk, cokolik laminat stal szczotkowana, wymiary 248cm x 70cm blat roboczy + 98cm x 40cm część podnoszona, wysokość blatu roboczego 75cm, część podnoszona blatu 98cm x 40cm, wysokość 75cm, grubość 25mm (rysunek nr 8) KIOSK KSERO 5\n6 12. Lada szatniowa systemowa Kiosk ksero Wykonana z płyty meblowej, półki, przegrody o grubości 18mm, blat roboczy i nadstawka o grubości 25mm, panel o grubości 36mm, kolor blatu roboczego szary, kolor panelu buk, cokolik laminat stal szczotkowana, wymiary 226cm x 70cm blat roboczy + 85cm x 40cm część podnoszona, wysokość blatu roboczego 75cm, część podnoszona blatu 85cm x 40cm x wysokość 75cm, grubość płyty 25mm (rysunek nr 8) SZATNIA HOL POZIOM Ruchome wieszaki systemowe Konstrukcja stalowa, malowana na kolor RAL 9h06, okładzina słupka listwa w kolorze naturalnego buku, ilość haczyków na jednym wieszaku 40 szt. ustawione podwójnie (rysunek nr 9) 2 AUDYTORIUM 6\n7 14. Krzesło Podstawa krzesła rama metalowa chromowana, siedzisko i oparcie krzesła wykonane z profilowanej, bukowej sklejki wymiary krzesła: wys. całkowita 855mm, wys. siedziska 465mm, siedzisko 397mmx415mm, krzesła moŝna sztaplować (tj. układać jedno w drugie) (krzesło typu Latte chrome Nowy Styl) (rysunek nr 10) Szt Krzesło audytoryjne z pulpitami Konstrukcja krzesła dopasowana do istniejącej wysokości stopni (17cm) oraz dodatkowe wydłuŝenie profili mocujących krzesła do posadzki ze względu na występujące w posadzce nawiewy wentylacji mechanicznej. Dwa przednie rzędy krzeseł z panelami maskującymi. Siedziska audytoryjne zostały ustawione w 13 rzędach po 10, 11, 12, 13, 14 miejsc stałych (trapezowy kształt sali). Wymiary krzesła audytoryjnego: głębokość krzesła wraz z pulpitem umiejscowionym na oparciu max. do 45cm, moduł krzesła o wymiarze 54cm, konstrukcja nośna wykonana z zamkniętych profili metalowych 60x30x2, malowana proszkowo w kolorze RAL 9h06. Stopa fotela tłoczona z profilowanej blachy o wymiarach długość 280mm, wysokości min. 20mm, brak widocznych spawów, mechanizm składania siedzisk grawitacyjny, jako przeciwwagę stosuje się pręt stalowy o średnicy 25mm zamocowany w dolnej część siedziska z pomocą metalowych wsporników. Siedzisko profilowana wielowarstwowa sklejka bukowa o gr. 12mm, lakierowana bezbarwnie, oparcie profilowana wielowarstwowa sklejka bukowa o grubości 10mm, lakierowana bezbarwnie, siedzisko, oparcie, pulpit i panel maskujący kolor naturalny buk (do ostatecznego uzgodnienia z zamawiającym), pianki PU wysokogatunkowa pianka PU grubość pianki na siedzisku 20mm, grubość pianki na 45 7\n8 oparciu 10mm. Pulpit składany za oparciem fotela wykonany z płyty laminowanej o grubości 18mm, mechanizm składania pulpitu antypanic. Wysokość fotela powinna być dopasowana do wysokości stopni by pulpity umiejscowione na plecach fotela otwierały się w zakresie mm, krzesła posiadają niezbędne badania wymagane w obiektach uŝyteczności publicznej (krzesło audytoryjne typu M Martela) (rysunek nr 11, 11a, 11b) 16. Katedra wykładowcy Wykonana z płyty meblowej o grubości 18mm, blat i boki wykonane z podwójnej płyty meblowej 2x18mm, wykończenie naturalną okleiną w kolorze naturalny buk, wymiary: 300cm x 90cm x wysokość 83cm, komora na panel sterowania głębokość dostosowana będzie do wyposaŝenia, (rysunek nr 12 i 13) 17. Mównica wykładowcy Wykonana z płyty meblowej o grubości 18mm, wykończenie naturalną okleiną w kolorze naturalny buk, wymiary: 50cm x 50cm x wysokość 120cm (rysunek nr 14 i 15) ZAPLECZE AUDYTORIUM 8\n9 Szafka kuchenna stojąca olcha san, szafka dwudrzwiowa, wymiary: szerokość 80cm x głębokość 45cm x wysokość 82cm, na cokoliku (rysunek nr 16) Szafka kuchenna stojąca olcha san, szafka dwudrzwiowa, wewnątrz szafki zmontowane półki, wymiary: szerokość 60cm x głębokość 45cm x wysokość 82cm, na cokoliku (rysunek nr 17) Szafka kuchenna stojąca olcha san, szafka z czterema szufladami, wymiary: szerokość 40cm x głębokość 45cm x wysokość 82cm, na cokoliku (rysunek nr 18) Szafka kuchenna wisząca olcha san, szafka dwudrzwiowa, drzwi przeszklone, wewnątrz szafki półki, wymiary: szerokość 80cm x głębokość 28,5cm x wysokość 72cm (rysunek nr 19) 22. Szafka kuchenna wisząca olcha san, szafka dwudrzwiowa, drzwi pełne, wewnątrz szafki półki, wymiary: szerokość 60cm x głębokość 28,5cm x wysokość 72cm (rysunek nr 20) 9\n10 Szafka kuchenna wisząca olcha san, szafka jednodrzwiowa, drzwi pełne, otwierane na lewą stronę, wewnątrz szafki półki, wymiary: szerokość 40cm x głębokość 28,5cm x wysokość 72cm (rysunek nr 21) Blat kuchenny długość blatu 200cm, kolor blatu petra beŝowa, grubość 28mm (do przycięcia z długości i wycięcie otworu pod umywalkę) 25. Umywalka wpuszczana w blat Wymiary umywalki 60cm x 48cm, kolor biały, (umywalka typu Nowa Top Koło) (rysunek nr 22) OGÓŁEM WARTOŚĆ ZADANIA NR 7 10


Majorka jak Szkocja i najlepsze obuwie trekkingowe – mammasailing\n10 maja 2018 in dziennik wyprawy, Okiem JO\nPosted in dziennik wyprawy, Okiem JOTags: Cala de Sa Calobra, Hiszpania, Majorka, Morze Śródziemne, Port de Soller\nWiecie, jakie miałam obrazy w głowie na myśl o Majorce? Palmy, lazurowa woda, plaża i imprezy. Macie te same skojarzenia? Nawet nie podejrzewałam, że zobaczę zbocza gór urywające się klifami nad wodą i zasnute mgłami i chmurami. Fakt, pewnie wolałabym pogodę rodem z obrazków z podpisem Majorka, ale jeszcze rano w pełnym, prażącym słońcu kąpaliśmy się na plaży w Alcudii i w sumie robiliśmy to przez ostatnie trzy dni, więc nie mam na co narzekać, ale już po południu siedziałam za sterem w bluzie i czapce. Prawda jest taka, że na wodzie zawsze jest dużo zimniej i wiatr na tyle daje się we znaki, że niedosuszone po plaży włosy trzeba wcisnąć pod czapkę, by nie dorobić się kataru. To więc mnie nie dziwiło, że musiałam się grubiej ubrać na czas płynięcia. Zaskoczona byłam widokami. Nikt nigdy mi o takiej Majorce nie mówił! Północne jej wybrzeże jest przecudnej urody, szczególnie Cap de Formentor i pasmo górskie Serra de Tramuntana. Dawno nie zdarzył się taki dzień, że wszyscy stali cały czas na pokładzie i podziwiali to, co widać za burtą. Słońce zachodziło oświetlając zbocza. Ptaki unosiły się tuż nad falami prawie nurzając końcówki skrzydeł w wodzie. Niektóre, te najmniejsze, nurkowały raz na jakiś czas w falach w pogoni za rybą.\nZrobiliśmy zawrotkę za ogromną skałą, która wyglądała, jak pochylony stół albo stok narciarki sterczący z wody ze zjazdem schodzącym do zatoki Cala de Sa Calobra. Miejsce schowane za skałami, pełne wznoszących się pionowo kamiennych ścian, wydawało się na tyle głęboko usytuowane w zatoce, że powinna tu być cisza i spokój, za to rozkołys był tak duży, że telepało nami na lewo i prawo. Kotwica trzymała mocno, ale co z tego, gdy jacht czasem ustawiał się bokiem do fali i jedyne, co wtedy robiliśmy, to zabezpieczaliśmy kolejne rzeczy, by nie turlały się po jachcie. Młodzi bawili się w swojej kajucie w bieganie po łóżku z lewa na prawą, aż do zderzenia ze ścianą. Ja już nie miałam siły na siedzenie przy komputerze w tych warunkach. Co prawda rzucona dryfkotwa zdała egzamin i już nie dostawaliśmy bocznej fali, ale i tak samo stanie na jachcie wymagało wysiłku. Co ja mówię?!? Nawet leżenie w łóżku wymagało wysiłku, by nie kulać się w kółko z boku na bok. Posiedziałam więc jeszcze tylko chwilę na pokładzie podziwiając ciemniejące na tle nieba wzgórza. Pomiędzy nimi widoczna była przerwa na malutką plażę. Jutro tam popłyniemy i sprawdzimy, czy rozciąga się za nią opisywany w internecie wąwóz.\nW skałach nad brzegiem zaczynają pojawiać się zielone światła. To prawdopodobnie tunel prowadzący na plażę. Słychać jeszcze kozy lub owce. Stwierdzamy, że pewnie ktoś tu wypasa zwierzęta i idziemy spać.\nRano zatoka zyskuje jeszcze inny wymiar. Na pewno zasługuje na miano najpiękniejszej skalistej zatoki na Majorce. Ogromne ściany tuż nad nami, kamienie wystające z wody i ta mała wyrwa w ścianach prowadząca na plażę bardzo nam się podoba. Podziwom i zachwytom nie ma końca. Kapitan po porannej kąpieli w morzu serwuje Szerszeniom wycieczkę pontonem w celu rozeznania terenu i sprawdzeniu, czy wyjście z wody na plażę jest bezpieczne. Z wyprawy przywożą wiadomość, że to nie kozy czy owce słyszeliśmy wczoraj, a najprawdziwsze kozice skaczące po skałkach na jednym z małych półwyspów w zatoce. Później jeszcze raz spotkamy kozice na lądzie, ale będą to trzy młode, które nawet specjalnie się nami nie bedą przejmować. Dla nas za to będzie to duże przeżycie, obserwować je z tak bliska! Robiliśmy im zdjęcia z oddalenia, nie chcąc specjalnie zakłócać ich spokoju, ale ostatecznie zeszły nam z drogi dopiero, gdy zbliżyliśmy się do nich na jakieś 2-3 metry! Przyzwyczajone są pewnie do turystów, a tych od godziny 11 zaczyna przybywać i zatoka wcześniej zupełnie pusta, wypełnia się jachtami, motorówkami i statkami wycieczkowymi.\nMoże nie ma tu tłumów, to w końcu jeszcze nie szczyt sezonu, ale nie jest to już tak dzika zatoka, jak nam się wydawało wczoraj wieczorem, a nawet dziś z samego rana. Wąwóz tuż za plażą opisywany jest jako miejsce, które odcina wszystkie hałasy z zewnątrz. Ciekawa więc jestem, czy ludzie, z którymi do niego wejdziemy, uszanują tę jego wyjątkowość i czy będą się zachowywać wystarczająco cicho. Naszym chłopcom daje się wytłumaczyć, dlaczego powinni mówić szeptem i potrafią poskromić swoją gromko wyrażaną radość na widok kolejnych kamienistych plaż przy małych oczkach wodnych. Przy każdej okazji sprawdzam, czy woda w nich jest słodka, ale pomimo tego, że weszliśmy już daleko w głąb lądu, to jednak smak wody pozostaje słony. Wiem, że wąwozem zimą i wczesną wiosną, po dużych opadach deszczu, z okolicznych zboczy spływa ogrom wody, co odciska swój ślad w otaczających nas skałach, ale aż do miejsca, w którym ścieżka ma charakter rekreacyjny, woda nadal jest słona. Dopiero w miejscu, w którym szlak zmienia się w trekkingowy, woda po raz pierwszy ma słodki smak. Rechoczą w niej parzące się żaby, które podglądamy z chłopcami z brzegu lub wchodząc na większe kamienie wystające z wody. Nad nami pięknie śpiewają ptaki, więc już z tego powodu w wąwozie nie jest cicho. Takie „hałasy” mi jednak nie przeszkadzają 😃 Chłopcy z zapałem budują drewniany most pomiędzy dwoma kałużami ze znajdowanych w krzakach patyków. Gdy jest gotowy, zapraszają i nas do wypróbowania go. Rzeczywiście, budowa się udała, można przejść na drugi brzeg suchą stopą!\nPrzy pierwszym słodkim jeziorku tuż przy ścieżce napotykamy znak mówiący, że dalej droga robi się niebezpieczna. Tam już nie będziemy iść z dziećmi. Nie mamy też polecanego tu obuwia górskiego. Co prawda do tej pory na tym wygrywaliśmy, bo wszyscy zasznurowani po łydki trekkingowcy nie wiedzieli, co zrobić ze swoimi super butami, gdy trzeba było brodzić w wodzie. Takich momentów na szlaku było sporo i tak naprawdę była to jedna z najprzyjemniejszych rzeczy w drodze, móc wejść prosto ze ścieżki do wody. Nasze cud-gumiaczki na to pozwalały, ale buty górskie wymagały rozsznurowania i ściągnięcia, a później ponownego założenia, bo chodzenie na bosaka na kamieniach nie należało do najprzyjemniejszych. Nasze gumiaczki dawały możliwość marszu po skałkach i wchodzenia bez zatrzymania prosto do wody. Żeby nie było, jestem absolutnym zwolennikiem obuwia górskiego i sama zawsze je zakładam na wszystkie wyjścia w trudniejszy teren, ale teraz na jachcie nie mieliśmy takich butów, a odmawiać sobie przyjemności spaceru też nie chcieliśmy. Tę lżejszą cześć trasy pokonaliśmy bez problemu. Na trekkingowej ludzie wyposażeni w górski sprzęt już dziwnie się na nas patrzyli, ale nie będę skromna, przy naszym górskim doświadczeniu, ogólnej sprawności i koordynacji ruchów w naszych gumiaczkach poruszaliśmy się sprawniej w tym trudnym terenie niż większość mijanych ekip, wyposażonych w specjalistyczny sprzęt. Przy przeprawach przez wodę co najwyżej zawijaliśmy nogawki, podczas gdy oni gramolili się tam godzinami, starając się zrobić tak, by nie zamoczyć butów. Nie ukrywam, że odczułam brak lepszego obuwia, bo kamyczki wpadały mi często do środka, za to równie szybko wypłukiwałam je w wodzie. Raz też porządnie obiłam sobie kostkę, co nie przydarzyłoby mi się w butach górskich, ale i tak stwierdzam, że wyprawa w gumiaczkach to było świetne rozwiązanie godne polecania w przewodnikach dla tego miejsca 😃\nChłopcy zostali ze Zbyszkiem i Piotrem, a ja z Bartkiem pokonałam wyjątkowo malowniczą część trasy, choć i wcześniejsze widoki ze spacerowej części zapierały dech w piersiach. Chłopcy wybawili się w wąwozie w brodzenie w wodzie we własnych gumiaczkach 😃, walki na bambusowe miecze wyciągnięte z krzaków i we wrzucanie kamieni do kolejnych oczek wodnych. Przez całą drogę wznosiły się nad nami skalne ściany ściany z niesamowitą fakturą wyrytą przez spływającą wodę. Większość miejsc wokół ścieżki zazieleniała kosodrzewina i to w niej ukrywały się spotkane w drodze powrotnej młode kozice. Tam, gdzie gromadziła się woda, pojawiała się trawa przypominająca sitowie, a w oczkach wodnych dużo było intensywnie zielonych glonów. Wszystko razem tworzyło krajobraz jak z czarodziejskiej opowieści o leśnych elfach podglądających nas pewnie z wielu z widzianych przez nas grot skalnych 😉\nNa koniec wyprawy wchodzimy jeszcze w tunele, które wczoraj widzieliśmy oświetlone na zielono. W ciągu dnia też są w nich światła, tyle że teraz, za dnia, niewidoczne z zewnątrz. Po wyjściu z nich inny świat. Już nie ma dzikiego wąwozu, tylko kawusia i wypatrzone przez chłopców lody. Z przyjemnością korzystamy jednak z uroków cywilizacji po tej dość trudnej nocy na kotwicy i utrudnionym funkcjonowaniu na roztańczonym jachcie. Wracamy pełni wrażej i obrazów jednego z najpiękniejszych miejsc, jakie kiedykolwiek widzieliśmy. Myślałam, że już nic na tej wyprawie nie przebije uroku wulkanicznych Wysp Liparyjskich, ale skalista Majorka, a szczególnie ta zatoka i wąwóz, zaskarbiły sobie moje uznanie.\n1. Wpis mógłby sponsorować Native i Crocs – producenci naszych niezastąpionych gumiaczków 😉Naprawdę, było to najlepsze obuwie treckingowe, jakie mieliśmy na jachcie 😀\n2. Górska, podobno wyjątkowa droga (widzieliśmy jej dwa odcinki z morza) prowadząca do tej zatoki została wybudowana przez Generała Franco i nazywana jest drogą donikąd. Naszym zdaniem bardzo ładnej jest to donikąd :), ale fakt, ta część Majorki wydaje się dzika i bezludna.\nPo powrocie z wąwozu raz jeszcze wyciągamy dziś wędki. Rano chłopcy starali się złowić którąś z kotłujących się przy łódce ryb, ale za każdym razem, gdy spławik lądował w wodzie, one znikały. Znowu pojawiają się ogromną ławicą, by rozszarpywać rzucany im stary, twardy chleb, ale gdy tylko zarzucamy wędki, ich już nie ma. Jest za to na co popatrzeć. Widać dwa gatunki ryb. Jedne jasnoniebieskie z ciemniejszym poprzecznym paskiem przy ogonie, długości przedramienia, inne brązowe, dużo dłuższe, przypominające szczupaki. W wojnie o chleb toczą starcie z mewami. To czego ryby nie zdążą rozszarpać w wodzie, wyłapują z powierzchni mewy.\nRazem z deszczem zmywamy się z zatoki, po której szaleją już skutery wodne. Co za odmiana w porównaniu z wczorajszym wrażeniem dzikości tego miejsca!\nPłyniemy tylko kawałek, to Port de Soller. Ma tam dojechać z Palmy nowa załogantka. Cieszę się, że energia na jachcie się trochę wyrówna zarówno po odlocie Mariana, jak i pod względem obniżenia dawki testosteronu 😉\nWieczór spędzamy w uroczej miejscowości, z pięknie oświetlonym deptakiem pomiędzy morzem a knajpkami, gdzie co jakiś czas uliczni grajkowie śpiewają przy gitarach lub do bluesowych melodii przygrywają na harmonijkach. Muzyka rozbrzmiewa z jednej, fale szumią z drugiej strony. Chłopcy wynajdują sobie zajęcie na placu zabaw lub na plaży, gdzie najlepszą zabawką okazuje się znaleziony plastikowy lejek, dzięki któremu usypują na nabrzeżu mandale z piasku.\nW sklepach kolejne ciekawostki. Kapelusze, znowu sporo ciekawej ceramiki i piękne pledy. Dostaję prezent, tym razem od taty – wyjątkowy daszek ozdobiony trawą i koralikami. Wybrałam go spośród kapeluszy i choć one były i ładne i twarzowe, to jednak ten daszek wydawał mi się mniej zobowiązujący i bardziej wakacyjny, a jednocześnie bardzo kobiecy. W sam raz na tę wyprawę 😃\nWieczór spędzamy w miłym powiększonym gronie i z nową energią na jachcie. Chłopcy mieli prawdziwą radość z nowej osoby na pokładzie i możności zaprezentowania jej wszystkich swoich zabawek. Od jutra Ania płynie dalej z nami 🙂


Furty Natomiast Rozgraniczenia\nPRZEGRODZENIA spośród tarcicy kompozytowej Artykuł, spośród jakiego są zbudowane narodowe dechy kompozytowe, wtedy umiejętne technologicznie tworzywo. W wysyłce czynne są furty a bramki ogrodzeniowe z plastyku, metalowe przegrodzenia (w teraĹşniejszym furtki a bramki) także niezgrabne ogrodzenia (sztachety które etapowo zastosować do napełnienia furty azali asercji furty). Piaskowce konsumowane do konfiguracje odgrodzenia Przeżyć przylegają do osadów nieznacznie niepodatnych na oddziaływanie składników powietrznych. Przepierzenia zrobione z drzewa pożerają okowitę za historią czego potrafią marnieć azali marnieć.\nUżytecznoć przegrodzenia względna jest przede całym od środków spośród jakich stanowi stworzone, jego designu (ażurowe albo głębokie), kiedy wysmukłe istnieje żywopłot) a położenia w jakim kosztuje zainstalujemy. Zawiadomienie zarysu pokładania płotu powinno skupiać jakoć przepierzenia, poetykę wykonania jego armatury a oraz zamierzony kadencja rozpoczęcia postaci.\nNatomiast wprzódy samotny sortyment niezłego rozgraniczenia nie starczy. Obecne 2 odgrodzenia nie winnym odbiegać ani zrębem ani wytworem od odmiennej proporcje ograniczenia ażeby okrążenia PVC na ogrodzenie a bramkę ze sztachet okazywało się równie. W sprawie gdy zawiadamiane sztachetki Winylowe na plot zaś bramkę ogrodzeniowaprzypuszczalnie pewnie terroryzować bezpieczećstwu gości respektuj ściskania, np. poprzez obniżanie widzialności, budowla takiego przepierzenia czasem prosić nabycia przyjęcia na jego strukturę.\nW przykładzie kiedy przygotowywane plot z plastyku na plot zaś furtkę sztachetowaprawdopodobnie podobno grozić rozbrojeniu sług bądĹş brania, np. przez zwalnianie czytelności, budowa takiego rozgraniczenia snadĹş potrzebować zwyciężenia dopuszczenia na jego figurę. W sztuki wykonalne są furty natomiast furtki ogrodzeniowe z plastiku, metalowe rozgraniczenia (w współczesnym furtki zaś bramy) natomiast więcej przyciężkie obramowania (deski które bogata oszukać do napełnienia bramki nieco furtki).\nhttp://www.kongregate.com/accounts/spedro60 egzystować rażące wszak pierwszorzędnie prostackie w zatrudnieniu. Nikogo nie zastanawia eko strawa ewentualnie eko konfekcję zrobione z eko włókien dzisiaj nieszkodliwy kwadrat, a także przyrodnicze sztachety więc sprawa fantastycznie nielogiczna. Okrążenia z PCV na zagrodzenie także bramę ze sztachet są szczególnie bezustanne a dzielne na różne komponenty z rzeczonej odpowiedzialności nie muszą pielęgnacji ani smarowania.\nNiefortunnie uformowanie takiego przegrodzenia jest odpowiednio drogÂ± inwestycjÂ±. Jeszcze wystawnie osobowości przyjmuje się na ogrodzenia aluminiowe, które są natłok przewiewniejsze, natomiast doć uchowane zdołają wytrwać latkami. Spośród aktualnej ekipy flor na okratowania Poznać trwale poszukuje się u nas bukszpan, niby i ostrokrzew Meservy. W sporządzonej przez nas kolekcji wygodne są i przepierzenia budowlaćce przejrzyste stanowiące w szczególnie nienawistnej opłacie.\nOgraniczenia betonowe skupiały się uprzednio spośród nadwrażliwą stylistyką. Ograniczenia przyswajane chodzą do najmocniejszych plus najpierwotniejszych. Instalacja rozgraniczenia przemierzającego 2,2 m intensywności lilak motywu na umieszczenie przepierzenia. JK-Stal rozgraniczenia kształtowane, https://www.skillshare.com/profile/Eddy-Bruchman/2859618 plus balustrady Śmiały Wypijaj. Czasami jeżeli rdza pojawi się na przepierzeniu celowe istnieje głębokie odkażenie sztacheta z Winylu szczoteczką drucianą zaś nieszybko posmarowanie rozgraniczenia Doświadczeć farmaceutykiem antykorozyjnym.\nOddalony organizm opiewa sztachety na rozgraniczenia Rozróżnieć dodatkowo poręcze balkonowe. Powinniśmy wypić pod kontrolę nie raptem odpłatnoć przywozu i zestawie żywopłotu jaednakoż przemożnie wkłady dyskryminacji rozgraniczenia, które będzie nam natomiast przynosić poprzez szybuje. Twórcza, ekonomiczna warta antykorozyjna w szczuplejszej optyce unieważnia sumpty połączone spośród utrzymaniem rozgraniczenia w jedynym statusie politechnicznym zaś świetlnym.\nMurki natomiast okratowania spośród plastiku na plot również furtkę ogrodzeniowa pobudza się spośród otoczaków różnorakiego wykroju, kulturalnych na nieczułym względnie betonowym podkładzie. Kandydatura półfabrykatów do postaci przepierzenia egzystuje energiczna, toteż nie powinno istnieć wątku spośród przystosowaniem cofnięcia do budżetu, jakże plus swoistego zapału. Wystawione dworki skalne pedantycznie zarówno rżnąć na sześciany proporcjonalnych obrysach, wykorzystywane dużo w budownictwie (więcej na okratowania).\nObok zakomunikowania przylega dopowiedzieć zadeklarowanie zezwoleniu do administrowania nieaktywnością w motywach budowlaćcach również że stanowi niniejsze zadane przez starostwo projekt przegrodzenia. Sztachety skazaniec stanowić wyczuwalne jednakowoż fundamentalnie okazyjne w zajęciu. W faktu kiedy organizowane odgrodzenie plastykowe na okratowanie plus furtkę ze sztachetprawdopodobnie czasem czyhać zabezpieczeniu śmiertelników lub tez pamiętania, np. przez blokowanie widzialności, konstytucja takiego okrążenia prawdopodobnie chcieć dostania upoważnienia na jego konfigurację.\nOkrążenia będą wyglądały zerze dodatkowe trochę po las latach zużycia również narażenia na dary powietrzne. Do zastosowania obramowania plastykowe na plot tudzież furtkę sztachetowa niezwłoczne egzystuje plus defekt 500 wici zarabiającej wierzby. Konstrukcja przepierzenia intensywności przejeżdżającej 2,20m wysokości pragnąć będą w którejkolwiek formie dokonania powołania.\nPrzeczenie nakazuje on ochron, instalowanie jest wytrzymałe i wygląd przepierzenia możemy awansować sobie taki jaki chorujemy. Żywopłoty lamelowe są ostatnie przegrodzenia z wydatnymi opanowaniami spośród niezgrabnych listewek, co stanowi konwencjonalną marką okratować przesłonowych. Jeżeli nie jesteśmy opcji mimowolnego pucowania przepierzenia z piaskowca wypróbujmy obmyć go watą spośród detergentem przy użyciu szczotki ryżowej.\nSpośród porcji teraĹşniejszego iż szczątkami konwencjonalnego parkanu przedwieczny metaliczne winkle kotwione w taksach asfaltowych ratyfikował zastosować ich jako podwaliny do obecnego ogrodzenia.Problem polegał na teraĹşniejszym że winkle tkwią jedynie metr nad gust piasku i schemat natomiast dostana sieć tworzyły intensywnoć 1.5m,trzeba przedłużyć poler do żądanej intensywności do użył zimną deskę 8cm.x8cm.\nDeski Winylowe na obramowanie oraz furtę sztachetowa egzystuje świetną prewencją przed nałogowymi kumami. Żywopłoty nieustannie pełnia służby rozgraniczenia, aczkolwiek zawsze głównie podają tez za chwałę. Przegrodzenia ostatnie dostępne są owszem w medalu. Takie przegrodzenia podobnie nie próbują dostatku aczkolwiek nie są wewnątrz nadzwyczajnie dzielne.\nAktualna działalnoÂ¶ć STAMETU niniejsze dawanie pomocy w obrębie uprawy ciągli rdzoodpornej, murzynce tudzież metali tęczowych Fundamentalnie wykonujemy bariery, furtki, ogrodzenia, schody, sprzęty, figury stalowe a wprawne pomoce Â¶lusarskie. Zażywany na okrążenia piaskowiec współczesne włókno niezgodnego niby spięty lepiszczem piach, jakiego zboża nie przejeżdżają 2mm średnicy.\nSłużby pielęgnacyjne nieposzlakowane dla ograniczenia Rozpoznać przesyłają się aż do szorowania go co jakiś czas klimatu z zapyleć dodatkowo napraw ponadplanowymi amalgamatami w podległości od ładunku z którego są zrobione.Ogrodzenia tępe ze asumptu na sprawienie z roślinnych surowców są nader uległe na kornera modelu pierwiastki spośród ograniczenia poprzez co zaprzątają odrębnej koncentracje.\nPO niniejszym incydenciku nie maluję sobie drugiego przepierzenia. Murki dodatkowo okratowania Winylowe na plot plus furtkę ze sztachetek funduje się z osadów odrębnego konturu, nieprostych na całkowitym niezgorzej betonowym filarze. Nasze przegrodzenia skonstruowane są spośród najokazalszą dbałością, oraz ukojenie kontrahenta stanowi gwoli nas najistotniejsze. TeraĹşniejsze ogrodzenia PCV powinno pokrywać tudzież nie szkodzić.\nhttps://speakerdeck.com/badelbert3 zamysłu figurze płotu powinno włączać metodę odgrodzenia, ton dzieła jego armaturze plus żądany dobę początku konstrukcje. Omijając więc ogrodzenia z PCV nie pozostaje pucować oryginalnymi medykamentami albo ścierać zmiotką drucianą. Przystopowanie ruszenia prac przez daleki sezon popłaca zawieszeniem zgłoszenia plus w ewenemencie tęsknot wystawienia okrążenia wskazane przybywa się powtórne zgłoszenie niniejszego faktu.\nPożerając z toż, winni dzięki niej wykonać kosmiczne przemiany odgrodzenia. Przepierzenia z pustaków kruszonych "JONIEC" sieć. Zagrodzenie stanowi bonusem do domku, w takim sztychu posturę plus zakiełkować przepierzenia powinien egzystować darujący się do zwyczaju w jakim poczyniono biurowiec. Powyższe kontrargumenty potwierdzają że obramowanie ponoć przebywać armia czynności, toż naturalnym działaniem okrążenia egzystuje defensywa.


Olej CBD w walce z anoreksją - BioHemp.pl\nStart Wiedza i Konopie Choroby A-Z Anoreksja Olej CBD w walce z anoreksją\nOpublikowany: 28 października, 2021 godz. 10:55 am przez\tDaniel Kabala / Możliwość komentowania Olej CBD w walce z anoreksją została wyłączona\nZaburzenia odżywiania poprzez niedobory żywieniowe mogą siać spustoszenie w całym ciele. W porównaniu z innymi chorobami psychicznymi, jadłowstręt psychiczny ma jeden z najwyższych wskaźników śmiertelności. Leczenie anoreksji powinno dotyczyć zarówno objawów psychicznych, jak i fizycznych. W jaki sposób olej CBD wpływa na apetyt i jak ogranicza destrukcyjny wpływ anoreksji na organizm?\nCzym jest jadłowstręt psychiczny, czyli anoreksja?\nAnorexia nervosa odnosi się do zaburzenia odżywiania, w którym chorzy wykazują restrykcyjne zachowania żywieniowe, aby zapobiec zwiększaniu wagi ciała. Niektórzy posuwają się nawet do indukowania wymiotów, stosowania środków przeczyszczających, stosowanie leków tłumiących łaknienie i wykonywanie nadmiernej aktywności fizycznej.\nAnoreksja bardzo często wiąże się z dysmorfią ciała – zaburzeniem psychicznym, w którym chorzy mają obsesję na punkcie postrzeganych wad w ich ciałach, które w rzeczywistości nie istnieją. Stosunek masy ciała jest narzucony przez samego chorego. Pomimo znacznej niedowagi chorzy nadal uważają, że są zbyt otyli i uparcie dążą do osiągnięcia szczupłej sylwetki.\n8.11 € 7.47 € Dodaj do koszyka\n4.26 € 2.67 € Dodaj do koszyka\n33.92 € Dodaj do koszyka\nAnoreksja – objawy i przyczyny\nDotychczas sądzono, że jest to zaburzenie psychiczne, które wywołane jest przez zaburzone wyobrażenie własnego ciała. Jako jedną z głównych przyczyn anoreksji uważa się powszechną modę na piękną i szczupłą sylwetkę i przesadne pielęgnowanie ciała. Z tego powodu anoreksja występuje najczęściej u młodych osób i wynika z rosnącej presji społeczeństwa\nWedług niektórych doniesień także niektóre bakterie i wirusy, a także genetyczne skłonności zwiększają ryzyko wystąpienia anoreksji.\nDo najczęstszych objawów anoreksji należą:\nW jaki sposób olej CBD pomaga w anoreksji?\nIstnieje wiele suplementów ziołowych, które są w stanie złagodzić objawy jadłowstrętu psychicznego poprzez zwiększenie poziomu hormonów związanych z głodem i uczuciem sytości.\nWykazano, że wiele kannabinoidów zawartych w konopiach zwiększa poziom głodu. Najważniejszym z nich jest THC.\nProblem polega na tym, że ponieważ THC jest głównym kannabinoidem odpowiedzialnym za psychoaktywne działanie konopi indyjskich, są one nadal zabronione w wielu krajach. Z tego powodu większość olejów CBD dostępnych na rynku zawiera mniej niż 0,2% THC.\nZastosowanie oleju CBD może pomóc złagodzić objawy anoreksji na wiele sposobów.\nOlejki CBD na dobry nastrój\nAnoreksji często towarzyszą problemy ze snem, stany lękowe, a nawet depresja. CBD jest kannabinoidem, który przynosi ulgę przy ich objawach. Udowodnione naukowo działanie neuroprotekcyjne i związane z utrzymaniem umysłu w dobrej kondycji pomaga chorym w regeneracji osłabionego organizmu. Wypoczynek i silny organizm leżą u podstaw leczenia anoreksji. Efekt zażywania CBD i jego przeciwdepresyjne właściwości pozwalają uchronić chorych przed wycofaniem społecznym i myślami samobójczymi.\nOlej CBD o pełnym spektrum zwiększa apetyt\nU osób zmagających się z anoreksją poziomy hormonów odpowiedzialnych za apetyt są rozregulowane. Normalnie, kiedy jemy posiłek, nasze komórki tłuszczowe uwalniają hormon zwany leptyną. Ten hormon ogranicza nasz apetyt i mówi nam, że jesteśmy syci. I odwrotnie, inny hormon, znany jako grelina, stymuluje nasz głód.\nOsoby z anoreksją często mają zaburzoną równowagę hormonów głodu, czując się syte, nawet gdy powinny odczuwać głód.\nZ pobudzania apetytu słynie głównie THC zawarty w konopiach indyjskich. Wbrew powszechnemu przekonaniu CBD nie zwiększa apetytu. W rzeczywistości ma odwrotny skutek, ogólnie zmniejszając apetyt.\nCzy nie powinno się zatem unikać tego związku w przypadku anoreksji?\nWykazano, że CBD samo w sobie hamuje apetyt, dlatego ważne jest, aby unikać stosowania izolatu. Jednak wykazano również, że efekt zażywania CBD przekłada się na wzmocnienie działania THC, w tym jego wpływu na apetyt, dzięki czemu mieszanka zawierająca oba te kannabinoidy jest jeszcze lepsza w zwiększaniu ogólnego poziomu apetytu.\nDlatego w przypadku anoreksji zawsze zaleca się, aby stosować olej konopny CBD o pełnym spektrum. Nawet jeśli zawartość THC jest bardzo niska, są one bardziej skuteczne niż izolaty.\nOlej CBD jest obecnie jednym z najchętniej kupowanych produktów z konopi\nOlejki CBD BioHemp to mieszanka oleju roślinnego, najczęściej konopnego, z dodatkiem ekstraktu z kwiatów konopi, pozyskiwanego z roślin o wysokiej zawartości kannabinoidów, terpenów i flawonoidów. Olejki Wibracja, Inspiracja, Harmoniai Melodia są wysokiej jakości i zostały wyprodukowane przy zachowaniu najwyższych standardów oraz z roślin uprawianych w sposób organiczny na terenie Polski, bez użycia pestycydów czy innych środków chemicznych.\nOlejki CBD mają duży potencjał i mogą skutecznie łagodzić objawy anoreksji\nChoć olejki CBD oraz inne produkty konopne wydają się być skuteczną alternatywną metodą leczenia anoreksji, nie należy jej traktować jako panaceum na wszystkie dolegliwości. Musimy pamiętać, że jeśli dbamy zdrowy i aktywny tryb życia i odpowiednio się odżywiamy dbając o gospodarkę energetyczną naszego ciała to oddalamy od siebie ryzyko zachorowania na cokolwiek. Konopie są jednak naszym sprzymierzeńcem, jeśli chodzi o utrzymanie równowagi biochemicznej organizmu w obliczu choroby.\nOlej z nasion konopi 250ml - z pierwszego tłoczenia 8.11 € 7.47 €\nKwiaty Konopi CBD ≈ 2-3%, 30g 4.26 € 2.67 €\nWaporyzator V-Pen CBD + OG Kush 10% - zestaw startowy 33.92 €\nTabletki uspokajające z CBD - Keep Calm 16.86 €\nWaporyzator V-Pen CBD + Moroccan Mint CBD 10% 33.92 €\nMaść konopna CBD/A 1000mg, 100 ml 28.83 €\nMiód Esencja CBD/A ≈ 1%, 40g, Ekologiczny 10.46 € 6.18 €\nLiquid CBD 50 mg - Incannation 8.32 €


Niewątpliwie niezabezpieczone odpowiednio jedzenie w forma nieuchronny (i relatywnie dość szybki) ulega różnorodnym przemianom chemicznym. Stanowią one dane (te zmiany) przede wszystkim działaniem rozmaitych drobnoustrojów. Nie bez znaczenia jest i - co oczywiste - wysokość temperatury. W atrakcję wchodzi tu też działanie zarówno enzymów, kiedy a indywidualnego powietrza.\nNotabene powietrze jest jedyną z głównych przyczyn stopniowego zmniejszania się żywności. Dlaczego tak się dzieje? Powodem takiego biegu propozycje jest fakt, iż procesy utleniania - w własnej wieloistości - idą z darmowa do tego, iż żywność traci de facto swe wadzie odżywcze. Traci jeszcze na indywidualnym smaku i - co ważne - jakości. Jest przecież rozwiązanie na ostatnie, ażeby temu zaradzić. Chodzi tutaj o tak zwane próżniowe pakowanie żywności. Efekt takiego pakowania potrafi niejednego zaskoczyć. Dlaczego? Pakowanie próżniowe znacząco - również w doprawdy zauważalnym stopniu - przedłuża trwałość magazynowanych w niniejszy sposób produktów spożywczych też wielu potraw.\nPonadto, powinien mieć plus oraz o tym, że pakować próżniowo możemy na różne sposoby. Powiedzmy pokrótce o każdym z nich. Możemy - dla niektórego uproszczenia - wyróżnić trzy sposoby.\nWażnym spośród nich istnieje pakowanie przy bezpośrednim użyciu tzw. worków próżniowych. Zamykane są one zbyt pomocą specjalnej zgrzewarki lub same pakowarki próżniowej.\nRóżnym rodzajem jest pakowanie przy zachowaniu specjalnych pojemników próżniowych. Tu również przyczyniła się nam zgrzewarka próżniowa do żywności, bowiem to dzisiaj za jej pośrednictwem należałoby zamykać wspomniane pojemniki. Możemy jednak użyć oraz w niniejszym punktu tzw. ręcznej pompki.\nWracając jednakże do wnętrze sprawy, trzeba sobie jasno uzmysłowić, iż próżniowe pakowanie różnorakiej żywności może tak przynieść dobre wyniki w skórze zauważalnego, i nawet bardzo znanego, wydłużenia trwałości konkretnych produktów spożywczych.\nStatystki bowiem pokazują, że - dla przykładu - chleb może poznać (w ścisłym uśrednieniu) aż do 7-8 dni, jeśli jest zapakowany próżniowo. Bez takiego opakowania wytrzyma z dwóch do czterech dni. Różnica to jest ewidentna. Herbata z zmian może przejść - nie tracąc swych pełnych właściwości - nawet do 12 miesięcy, o ile jest próżniowo zapakowana. Bez obecnego godzina jej trwałości rozlicza się na jakiekolwiek dwa, trzy miesiące. Zgrzewarka próżniowa do żywności, kiedy również indywidualne opakowania o takiej destynacji, mogą zatem się okazać dobrą inwestycją.


Za co siedziała Judith Miller? | Przegląd\nAutor: Krzysztof Kęciek\t| Październik 30, 2005\nDziennikarka “New York Timesa” w centrum politycznego superskandalu\nW Waszyngtonie politycy i dziennikarze wstrzymują oddech przed politycznym huraganem. Do końca października prokurator specjalny, Patrick Fitzgerald, ogłosi wyniki dwuletniego dochodzenia. Być może oskarży najbliższych współpracowników George’a W. Busha i wiceprezydenta Dicka Cheneya o to, że ujawnili tożsamość tajnej funkcjonariuszki CIA, Valerie Plame.\nZapowiada się największy skandal od czasu afery Watergate. Nad Potomakiem krążą nawet pogłoski, że Cheney ustąpi ze stanowiska, jego miejsce zaś zajmie obecna sekretarz stanu, Condoleezza Rice. W centrum nawałnicy znalazła się czołowa reporterka szacownego “New York Timesa”, 57-letnia Judith Miller. Przesiedziała w więzieniu 85 dni, ponieważ nie chciała zdradzić tożsamości swego informatora. W końcu okazało się, że był nim szef administracji wiceprezydenta, Lewis “Scooter” Libby. Wielu nie rozumie, dlaczego Miller zdecydowała się iść do więzienia. Libby przecież zwolnił dziennikarzy z obietnicy milczenia, przynajmniej oficjalnie. Mnożą się dowody, że reporterka wcale nie była męczennicą za wolność słowa, lecz propagandową tubą administracji Busha przed wojną z Irakiem, a potem uczestniczką uknutej przez rządowych dygnitarzy intrygi. Magazyn “Editor & Publisher” domaga się, aby była więźniarka została wyrzucona z redakcji w trybie natychmiastowym, ponieważ popełniła przestępstwa przeciw dziennikarstwu. Afera jest kolejną kompromitacją “New York Timesa”, organu liberalnej elity, zaledwie dwa lata po zdemaskowaniu redakcyjnego arcyłgarza, Jaysona Blaira, który bez skrupułów publikował\nartykuły pełne kłamstw i zmyśleń.\nJak już pisaliśmy w “Przeglądzie”, na początku 2002 r. administracja Busha gorączkowo szukała pretekstów do inwazji na Irak. Szczególnie gorliwie robił to Dick Cheney, który osobiście odwiedzał kwaterę główną CIA, co uważane jest za postępowanie bez precedensu. Zazwyczaj to funkcjonariusze agencji składają raporty wiceprezydentowi w jego biurze. Cheney nie ukrywał irytacji, że amerykańscy wywiadowcy nie potrafią znaleźć dowodów istnienia broni masowej zagłady Saddama Husajna. W lutym 2002 r. z inicjatywy urzędników wiceprezydenta do Nigru wysłany został były ambasador USA, Joseph Wilson. Miał on sprawdzić, czy rzeczywiście reżim iracki usiłował kupić w tym afrykańskim kraju uran do produkcji broni atomowej. Wilson żadnych dowodów nie przywiózł, jednak 28 stycznia 2003 r. w orędziu o stanie państwa prezydent Bush powiedział o rzekomej próbie uranowych zakupów Saddama, powołał się przy tym na świadectwo rządu brytyjskiego, a wątpliwości amerykańskich służb specjalnych przemilczał. Były ambasador Wilson stał się gorącym przeciwnikiem wojny. 6 lipca poinformował na łamach “New York Timesa”, że nie znalazł faktów świadczących o istnieniu “nigeryjskiego łącznika”. Był to dla administracji Busha poważny cios – od pewnego czasu dziennikarze pytali, dlaczego w zdobytym Iraku nie ma domniemanych arsenałów śmierci. 14 lipca 2003 r. konserwatywny felietonista, Robert Novak, napisał, że nigeryjską misję zlecił Wilsonowi departament CIA, w którym pracuje jego żona, Valerie Plame, funkcjonariuszka agencji zajmująca się sprawami broni masowej zagłady. Miało to zdyskredytować byłego ambasadora, który jakoby dostał swą misję dzięki protekcji żony. 17 lipca Matthew Cooper stwierdził w elektronicznym wydaniu magazynu “Time”, że Valerie Plame jest pracownicą CIA, powoływał się przy tym na źródła rządowe. W Waszyngtonie zawrzało. Świadome ujawnienie tożsamości tajnego funkcjonariusza wywiadu jest przestępstwem federalnym. Od razu pojawiły się przypuszczenia, że Plame\npadła ofiarą politycznej zemsty na jej mężu.\nW grudniu 2003 r. powołany został w tej sprawie prokurator specjalny. Zamierzał on wezwać przed wielką ławę przysięgłych Coopera oraz Judith Miller, o której wiedział, że zbierała materiały o żonie Wilsona, ostatecznie jednak nie opublikowała artykułu na ten temat. Cooper i Miller, poparci przez swoje redakcje, odmówili złożenia zeznań, powołując się na pierwszą poprawkę do konstytucji, gwarantującą wolność słowa.\n1 lipca 2005 r. szefowie tygodnika “Time” jednak się ugięli, wydali sądowi notatki i dokumenty Coopera, co uchroniło go przed więzieniem. Jako źródło dziennikarza, który w końcu zaczął śpiewać, zidentyfikowany został najważniejszy polityczny doradca prezydenta Busha, Karl Rove.\nAle Judith Miller pozostała uparta i 6 lipca sędzia wysłał ją za kraty więzienia w Alexandrii (Wirginia). Redakcja “New York Timesa” wynajęła dla reporterki renomowanego adwokata, Floyda Abramsa, specjalizującego się w sprawach dotyczących pierwszej poprawki. Gazeta wydała na koszty obrony swej dziennikarki miliony dolarów. Zaangażowany w aferę “New York Times” utracił zdolność obiektywnego informowania o skandalu. Kiedy inne media wymieniały już Libby’ego jako informatora, szacowna gazeta musiała milczeć.\nZdumienie komentatorów wywołuje fakt, że wydawcy dziennika poparli tak bezwarunkowo swą reporterkę mimo jej wątpliwej reputacji, do tego nie wiedząc właściwie nic o całej sprawie. Judith Miller pracowała dla “NYT” od 30 lat, była ceniona za błyskotliwość i inteligencję. Wraz z kolegami otrzymała Nagrodę Pulitzera za serię artykułów o Al Kaidzie. Ale uchodziła też za indywidualistkę, ekscentryczkę chodzącą własnymi drogami. Mówiła o sobie: “Nazywają mnie Panią w Amoku, gdyż robię to, co chcę”. Niektórzy koledzy z redakcji nie chcieli z nią pracować. Na domiar złego przed wojną z Irakiem reporterka zmieniła się w propagandystkę administracji Busha. Publikowała teksty udowadniające istnienie broni masowej zagłady Saddama Husajna, uzasadniając tym samym konieczność zmiany reżimu w Bagdadzie. Zataiła przy tym przed wydawcami dziennika, że korzysta wyłącznie z informacji rządowych. W końcu jednak szefowie nabrali podejrzeń i zabronili jej pisania na irackie tematy. Ta jednak wciąż publikowała swe “obiektywne” artykuły. Trudno wytłumaczyć, jak mogło do tego dojść.\nW nagrodę za popierające linię rządu teksty\nMiller została zabrana do Iraku,\ngdzie jako oficjalny dziennikarz wojskowy towarzyszyła oddziałom poszukującym broni masowej zagłady. Niczego nie znaleziono. Wydawcy “New York Timesa” zrozumieli, że padli ofiarą manipulacji. W marcu 2004 r. gazeta w bezprecedensowym oświadczeniu przyznała, iż sześć artykułów dotyczących arsenałów śmierci Saddama Husajna zostało napisanych bez dostatecznych dowodów. Autorką lub współautorką pięciu spośród nich była pani Miller.\nMimo to w sprawie Valerie Plame redakcja zdecydowanie poparła kontrowersyjną dziennikarkę. A przecież Miller nie podzieliła się z przełożonymi informacjami na ten temat, nie pokazała im nawet swoich notatek. Praktycznie samodzielnie decydowała o wszystkim. “Pojawiają się ogromne wątpliwości co do przywództwa w “New York Timesie”. Judith Miller dosłownie uprowadziła całą gazetę”, powiedział wydawca magazynu “Editor & Publisher”, Greg Mitchell.\nMijały dni, dziennikarka w końcu miała dość więziennej celi.\nNie skorzystała jednak z pomocy wynajętego przez redakcję Abramsa, lecz zwróciła się do swego prywatnego prawnika. Ten nakłonił Libby’ego, aby jeszcze raz, tym razem osobiście, w rozmowie telefonicznej, zwolnił reporterkę z obietnicy milczenia. 29 września Judith Miller odzyskała wolność. Następnego dnia złożyła zeznania przed wielką ławą przysięgłych. Opublikowała też artykuł na łamach “New York Timesa”, z którego wynika więcej pytań niż odpowiedzi. Komentatorzy przypuszczają, że Judith Miller poszła do więzienia, aby poprawić swoją opinię. Chciała zostać bohaterką i męczennicą wolności prasy, tak aby jej kompromitujące artykuły o Iraku zostały zapomniane. Istnieją jednak poważne poszlaki, że dziennikarka uczestniczyła także w konspiracji uknutej przez otoczenie wiceprezydenta Cheneya, dlatego nie chciała zeznawać na jej temat. Celem tych intryg było najpierw znalezienie pretekstów do inwazji na Irak, potem skompromitowanie Josepha Wilsona, a wreszcie ukrycie faktu, że broń masowej zagłady Saddama nie istniała. Prokurator Fitzgerald koncentruje ostatnio dochodzenie właśnie na administracji wiceprezydenta. Zdaniem komentatorów, Lewis Libby jest człowiekiem niezwykle zajętym, a jednak znalazł czas, aby w czerwcu i na początku lipca 2003 r., a więc jeszcze przed publikacją artykułu Wilsona, spotkać się trzykrotnie z Judith Miller. Chciał wtedy rozmawiać o misji byłego ambasadora do Nigru. Według dziennikarki, ten najbliższy współpracownik wiceprezydenta powiedział, że żona Wilsona pracuje dla CIA, ale nie wymienił jej nazwiska. Miller utrzymuje, że\nnazwisko Valerie Plame usłyszała z innego źródła,\nktórego jednak nie pamięta. “To brzmi równie wiarygodnie, jak gdyby dziennikarze Woodward i Bernstein, którzy zdemaskowali aferę Watergate, zapomnieli nazwiska swego głównego informatora, Głębokiego Gardła”, zadrwiła felietonistka Arianna Huffington.\nJudith Miller jest teraz na urlopie. Wielu uważa, że nie powinna wrócić do pracy w gazecie, której przyniosła tak wielkie szkody. A nad Waszyngtonem zbiera się polityczny tajfun. Wszyscy czekają w napięciu na decyzję prokuratora specjalnego.


78 lat temu zbombardowano Sulejów - ePiotrkow.pl - Piotrków Trybunalski\nRegion M.Jaron Poniedziałek, 04 września 201739 12398\nUroczystość zainicjowała msza święta w kościele pw. św. Floriana, odprawiona przez ks. Leszka Drucha, proboszcza parafii. Nabożeństwo odprawiono zarówno w intencji ofiar tragicznych wydarzeń z 1939 roku, jak i w intencji dzieci, dla których właśnie rozpoczął się rok szkolny. - Cieszę się, że wreszcie mówimy o Sulejowie i jego tragedii. Na murach naszego kościoła są niezabliźnione rany po bombach uderzających w pobliżu. Bóg cudem je uratował - mówił ksiądz w kazaniu.\nPo mszy uroczystości przeniosły się pod pomnik przy ulicy Krakowskiej, gdzie złożono kwiaty pod pomnikiem. - Polska: Sulejów, Warszawa, Wizna, Wieluń, wsie Zamojszczyzny czy wsie powiatu piotrkowskiego, które były pacyfikowane i niszczone, mają prawo do rekompensaty finansowej i nie ma co do tego żadnych wątpliwości. Naród polski ma prawo do prawdy o tym, kto bronił europejskich wartości, a kto je niszczył - podkreślał A. Macierewicz.\nZ kolei wcześniej, w oczekiwaniu na przybycie ministra, odczytano pamiętniki Kazimiery Musiałowicz, która przeżyła bombardowanie Sulejowa i która spisała swoje wspomnienia jako dziecko.\nSzacuje się, że trzy naloty pochłonęły od siedmiuset do nawet dwóch tysięcy ofiar i zniszczyły 80% budynków na terenie miasta. Aby uczcić pamięć ofiar tragicznych wydarzeń, o godzinie 17:00 w Sulejowie zawyją syreny.\n~xxx (Gość)05.09.2017 17:14\nBombardowaniem Sulejowa dowodził 48-letni major Lufwaffe\n~Danieliki (Gość)05.09.2017 13:46\npeslowcy - konczy sie wasz czas - zgniłozielony kolor nie modny\n~Hity (Gość)05.09.2017 09:05\nMacierewicz pomoże pomoże buahahahahaaaaa Kabarety !!!!!!!!!w tym Sulejowie!!!!!!!Gdzie Pan zgubił rozum????\n~Jugo (Gość)04.09.2017 13:11\nTeraz widać burmistrza wsparł minister, a zapewne na takim szczeblu starannie dobiera się gesty i wysyła się odpowiednie sygnały. Ciekawe o czym debatowali po uroczystościach ?\n~gość (Gość)04.09.2017 11:57\nTaki miły wiec wyborczy na grobach ofiar. Nawet brudne kontenery stojące na pomniku i walające się wkoło śmieci z cmentarza znikły na czas uroczystości.\n~Pierre Dolevas (Gość)04.09.2017 19:08\nNa murach naszego kościoła są niezabliźnione rany po bombach uderzających w pobliżu. Bóg cudem je uratował - mówił ksiądz w kazaniu.\nNa uratowanie reszty zabrakło mu cudownych mocy, czy też może całej reszcie radośnie przyklasnął? Albo mszalne wyjątkowo mocne było, albo księżunio łyknął go za dużo. Jak można publicznie takie głupoty wygadywać? To jest co najmniej niestosowne, mając na uwadze fakty:\nSzacuje się, że trzy naloty pochłonęły od siedmiuset do nawet dwóch tysięcy ofiar i zniszczyły 80% budynków na terenie miasta.\n~kapral (Gość)04.09.2017 17:31\nBrak takiego męża stanu jak minister Misiewicz powoduje spadek rangi uroczystości.\n~lucyfer (Gość)04.09.2017 15:34\nuwielbiam ludzkość i ich szopki.\n~ares1 (Gość)04.09.2017 12:26\nWojsko teraz więcej w kościele i na uroczystościach jak na poligonie!!!\n~Wili (Gość)04.09.2017 13:33\nBurmistrz mnie pozytywnie zaskoczył, a już prawie spisałem go na straty, ale widać ma dalej wolę do walki i tak trzymać. Nie ma powrotu do czerwieni czy zieleni w Gminie Sulejów.\nPilny komunikat sanepidu w Piotrkowie! Szukają osób, które miały kontakt z zakażonym (73873)\nKarambol koło Srocka. Droga zablokowana (27331)\nPracownik piotrkowskiego szpitala zakażony koronawirusem (25292)


ADAM kojarzy się jednoznacznie – studio, rynek pro. Nie, nie chodzi o monitory, a o pierwsze w ofercie słuchawki. Formą jak najbardziej PRO, ale już charakterystyką brzmienia… niekoniecznie. Testowane do tej pory na sajtach praktyków (pracy z dźwiękiem, względnie samych muzyków), zwróciły moją uwagę ocenami często podkreślającymi muzykalny, nie analityczno – studyjny (właśnie) sposób reprodukowania dźwięku. PRO SP-5 nie powstały w oderwaniu od słuchawkowych realiów tzn. widać tu wyraźny podpis dobrze nam znanego, niemieckiego producenta ULTRASONE. Producenta z dużym portfolio dla masowego odbiorcy, dodatkowo specjalizującego się w słuchawkach do pracy (a nie do i dla przyjemności tylko ).\nCo wyszło z tego mariażu? No właśnie coś niekoniecznie, mimo wspomnianej formy (już na pierwszy rzut oka: harmonijkowo zwijany/rozwijany kabel, bardzo solidna, nie wydelikacona a solidna, konstrukcja pałąka itd itp), dla prosów – treść koresponduje z oczekiwaniami szerokich mas pracujących miast i wsi (ehe, to pojechałem przekazem obecnej u władzy kompartii), a nie realizatorów w studio. Już tłumaczę, po pierwszych wrażeniach, w czym rzecz.\nOtóż, mamy tutaj specjalność ULTRASONE: S-Logic Plus. Zastosowano ów system w opisywanym modelu i wystarczy popatrzeć na to, co pod siateczką w muszlach siedzi (a siedzą ofc przetworniki), by chwila moment zrozumieć, że patent genialnie prosty, a jednocześnie bardzo mocno oddziaływujący na brzmienie tu zaaplikowano… zdecentralizowane rozmieszczenie przetworników, częściowo przysłoniętych. Nie wprost, a obok i dodatkowo właśnie w korelacji z padami (raczej odpada btw ich dowolna wymiana w związku z tym). Co to daje w praktyce? Wielką panorame dźwiękową i tu serio nie przesadzam, bo po założeniu od razu wiemy o co chodzi. Dźwięk jest wokół nie w głowie i to właśnie wyraźnie, nie (jak w innych, nawet mocno przestrzennych słuchawkach) subtelnie, czy po adaptacji, ale natychmiast czuć różnicę. Doskonała separacja i czytelność źródeł dźwięku, namacalność & plastyczność sceny, jest szeroko, jest głęboko, są plany, dźwięk nie jest zatem słuchawkowy tylko… no właśnie monitorowy?\nADAM wspomina przy okazji opisu tych słuchawek, że bardzo chciał stworzyć takiego analoga, w tym zakresie zbliżyć się do odsłuchu głośników bliskiego pola, studyjnych – dodajmy – bo wyraźnie o to chodziło producentowi i cóż: jestem pod wrażeniem efektu jaki udało się uzyskać. To faktycznie mimikowanie takiego słuchania, choćby z moich nEarów 05 (ESI). To niewątpliwie główna cecha i główna zaleta tych nauszników, podana bardzo „na dzień dobry”, bez owijania w bawełnę i odkrywania właściwości po iluś tam dziesiątkach albo i setkach godzin (ja to nazywam bardziej adaptacją, a nie audiofilskim wygrzewaniem, choć nie neguję, nie negowałem nigdy pewnego wpływu na zmianę charakterystyki po pewnym czasie).\n„Szkiełko i oko”? Otóż właśnie nie! Zdecydowanie nie i mam nawet wątpliwości, czy te słuchawki będą idealnym wyborem dla realizatora dźwięku, inżyniera który musi dysponować precyzyjnym narzędziem. O szczegółach przeczytacie w recenzji*, dodam tylko tyle, że mimo dość wyrównanego pasma, w moim odczuciu wyraźnie eksponowane są tu wokalizy, środek buduje tu zdecydowanie z ładnie, jak trzeba to nisko, osadzonym basem brzmienie i nie ma mowy o surowym, bliskim, dzieleniu włosa na czworo. Ba, mimo że rozdzielcze, to jednak stawiające na spójność i – właśnie – przyjemność z obcowania, a nie detaliczność, precyzję i selektywność rozumiane po studyjnemu (a nie naszemu, znaczy że dobry wgląd w nagranie bez ujmy dla percepcji całości i zmęczenia).\nWłaśnie – zmęczenia… te słuchawki w ogóle nie męczą, no może poza ergonomicznym, subiektywnie, problemem zbyt mocnego ucisku muszli na małżowiny. Rozumiem, że ma się trzymać bez względu na okoliczności w miejscu pracy (studio, salka koncertowa, występu na żywo czy co tam sobie użytkownik pro nie wymyśli), ale dla mnie było/jest za bardzo. Pałąk też w punkcie wrażliwym na czubku łba daje się we znaki przy dłuższej sesji, ale to można za pomocą stopniowanego (w tym modelu) mechanizmu zniwelować. Nacisku na małżowiny już nie. Jak ktoś ma niewielkie jw to może nie będzie to aż tak odczuwalne, dysponujący rozmiarem L/XL mogą mieć z tym problem.\nOdnośnie zmęczenia to wspomniany S-Logic oferuje jeszcze jedną, ważną zaletę. Sam dźwięk jest tak easy, tak przyjemno – nie męczący, że możemy (oby tylko nie bolały uszy) słuchać i słuchać, nie ma możliwości, by się tym brzmieniem zmęczyć, by się znudzić. Płynie to sobie i pięknie jest, a już szczególnie z pokazanym na jednym ze zdjęć TAC-2 (taniutki pro interfejs thunderboltowy, opisany swego czasu na HDO). Nie, nie chodzi tutaj o to, że produkty z tego samego segmentu i pasuje, tylko chodzi o właściwości tego tam malucha, fenomenalną wprost szybkość, natychmiastowość, która dodaje kropkę nad i w przypadku tych ADAMów. Poza wymienionymi powyżej cechami to jeszcze jeden element, który dodajemy do zbioru zalet – nie słychać tego na przetestowanym niedawno DAC DT-1 przykładowo – także nie jest bez znaczenia pod co podepniemy, choć tutaj można też szeroko, bo wysoka skuteczność, dość niska (jak na studio bardzo niska!) impedancja (70ohm) pozwala na podpinanie pod niemalże cokolwiek, nie wyłączając mobilnego. Dla masowego to bardzo dobrze, dla pro też wygoda, bo przecież nie po to te słuchawki nabywa, by tylko w domowym, czy pracowym studio ślęczeć, tylko w dowolnym miejscu tworzyć (yhy, ten od konsoli to też współtwórca, jakże często o tym zapominamy, nie?).\nOczywiście mamy tutaj w standardzie doskonałą separację od dźwięków zewnętrznych, to pewnie także ten docisk (bolesny) za to odpowiada. No i masz ci los, się pisało i się napisało. Miała być tylko zajawka, a wyszła w praktyce recenzja. No to ad rem w takim razie i jeszcze słów parę na głównej, cała galeryjka z opisami na profilu powyżej, klikamy:\nGaleryjka po wdepnięciu na profil\n* …jako że zajawka przeistoczyła się w recenzję prawie że, bo uwzględniłem we wcześniejszym wpisie wszelkie aspekty ergonomiczna-organoleptyczne to jako epilog podsumowanko i jeszcze coś o SQ, jak obiecałem. Studio Pro SP-5 są bardzo – o czym nie wspominałem – tolerancyjne dla materiału. Czuję, że w przypadku narzędzia pracy, studyjnej pracy to jest wada, nie zaleta i ogólnie odstępstwo od „pokaż mi to bez certolenia, pokaż całą prawdę”, na rzecz przyjemniejszej konsumpcji dźwięku, bez silenia się na wyczyn. Nie oznacza to braku szczegółu, niesatysfakcjonującej rozdzielczości – nie ma co narzekać w przypadku testowanych ADAMów na to. Chodzi o coś innego – słuchawki nie deprecjonują słabszego jakościowo materiału, można bardzo przyjemnie słuchać przykładowo sieciowych rozgłośni, mimo silnej stratnej kompresji jest to strawne dla ucha. Tak, nie różnicują materiału, to pewnie jw może być dla profesjonalisty problematyczne nawet, dla nas – muzykofilów (mhm, mhm) – odwrotnie: słuchamy dla przyjemności, a nie bo to część naszego zawodowego życia. Zresztą, o czym już swego czasu pisałem, realizator, koleś od konsoli to moim zdaniem współtwórca i kreator, także nie wyrobnik, rzemieślnik, a artysta. Dla artysty te słuchawki mogą być – bo ja wiem – czymś jak rysik w jabcu i tablet w jabcu dla grafika. Fajne szkice, fajne wstępne pomysły, fajne nawet jakieś poprawki, ale głównie koncepcyjna robota, a docelowo i poważnie to komputer, nie mobilny soft i graficzny z prawdziwego zdarzenia. Tak to tutaj widzę, czy raczej słyszę, choć intuicyjnie, bo grafikiem jest moja czcigodna, ja tam prosty amator gryzmolący szorty jestem (kocham krótką formę, kocham komiks btw).\nSłuchawki dają duży dźwięk, duży jak na słuchawki – znaczy robi tutaj skala (przestrzeń), ale też reprodukcja pasma zamiast zbitego (jak to w nausznicach zazwyczaj), mamy wokół głowy i to na zasadzie takiego wyraźnie zauważalnego przesunięcia właśnie. Fajny efekt, choć jak dla mnie czasami bas (po parunastu dniach słyszę to wyraźnie) lubi wychodzić przed szereg, jest obficie namacalny i obficie ekspansywny. To chyba dobre, w punkt, określenia dla dołu w tych słuchawkach. Zatem trochę ewoluują spostrzeżenia… te ummmmmm głównie będzie towarzyszyć muzyce syntetycznej, znaczy elektronicznej. Nie są to słuchawki analityczne, ani nie są wybredne gatunkowo – powiedziałbym, że można słuchać dowolnego repertuaru, bo cechy mocne tej konstrukcji w każdym rodzaju muzyki będą „na plus”. Może, właśnie, za wyjątkiem tego hej do przodu basu, przy czym tutaj wystarczy chwilka w korektorze (Roon ma najlepsze rozwiązanie według mnie w tej materii – świetnie można sobie stroić efektory, na wielu poziomach) i temperując nieco ummmmmm dla co poniektórych będzie wskazane parametryczne korekcji dokonać w odtwarzającym sofcie.\nSumując, chcesz odmiany w cenie może już nie entry level (pozdrawiamy HiFiMANa i szanujemy za cenówkę HE-4xx) ale nadal budżetowego HiFi w segmencie słuchawek? No to masz te tutaj SP-5 od ADAMa, coś na pewno wyróżniającego się w całej masie słuchawek do użytku domowego, coś z pro półki, ale bez pro sznytu, który mógłby okazać się niestrawny. Z basiorem trzeba tu uważać, fenomenalna przestrzeń i w ogóle granie poza głową, a nie we łbie to rzeczy warte grzechu, w sumie taki zespół cech nie występuje zbyt często w audiofilskich nawet, bardzo kosztownych modelach, a tu mamy takie coś za normalne w sumie pieniądze (1799 pln). Przy czym dla domorosłego muzyka najpierw odsłuch i ocena, czy tak zestrojone narzędzie będzie dla niego, dla osoby bardzo pro i tak słuchawki zazwyczaj są pomocniczym medium dla dźwięki i taki ktoś w mig będzie wiedział na ile, w jakim scenariuszu te SP-5 będą do wykorzystania, a gdzie się po prostu nie sprawdzą. Dla nas – konsumujących, a nie tworzących – te nauszniki są przyjemną odskocznią i równocześnie pokazem co można zaoferować w innym segmencie niby, a jednocześnie zrobić ten „skok w bok” bez obaw, że to będzie katastrofa. Otóż nie będzie , a nawet wręcz przeciwnie – satysfakcja i spora wygoda użytkowa z zastrzeżeniem, że dla czułych francuskich piesków (piszący te słowa) zbytni ucisk może utrudniać nieco życie.\nCzas na drugi z klamotów, który dojechał ostatnio z fabryki świata: DT-1. Pod tym niepozornym oznaczeniem kryje się lampiszonowa konstrukcja powstała w intrygującej kooperacji. AOSHIDA to jeden z większych globalnych dystrybutorów chińskiego HiFi, natomiast Dilvpoetry to producent tanich, często wyposażonych w bufory lampowe, klamotów w bardzo kompaktowej formie. Co ciekawe, specjalizują się tam niekoniecznie w cyfrze, a – co niezbyt często dzisiaj spotykane – na analogowych komponentach. Ten DT-1 to najwyższy w ofercie przetwornik cyfrowo-analogowy, właściwie mimo nazwy to bardziej DAC/hp amp, bo mamy tutaj bardzo solidną sekcję napędzającą nauszniki. Do tego, też nie tylko DAC, ale cyfrowa integra z linkiem bezdrutowym… nie zapomniano o BT, które w tytułowym oparto na topowej kości, obsługującej wszelkie najnowsze kodeki „hi-res” w sio zębnym. Macie zatem i aptX HD, jak również LDAC-a macie, a jak ktoś jest jabłczany to nie zapomniano na szczęście o AAC (które w BT nie wadzi, ale co robi w AirPlay 2, bez żadnej kontroli ze strony usera, naprawdę trudno dociec i nie jest to nic fajnego, a wręcz przeciwnie). Małe to, z dedykowanym pilotem to, z malutkim ekranikiem (wszystko co trzeba pokazuje, można wygasić, z kanapy poziomu nieczytelne). Oczywiście to, co przykuwa uwagę to… wyoblona obudowa z ciekawie zaprojektowanym wykończeniem, wzornictwem ala nutki na pięciolinii (wyróżnia się) oraz – no a jak! – lampki dwie. I choć opis nieco nam gmatwa sprawę, bo raz jest dekoder C/A z 6N3 (znaczy bufor w torze cyfrowo-analogowym zastosowany), a raz jest amplifajer z lampami (że niby te lampy napędzają nam słuchawki) to śpieszę wyjaśnić i przypomnieć (było już w pre-recenzji), że te lampy z ESS9038Q2M, mobilną wersją topowego Sabre, współdziałają i mogą być załączone, jak i wyłączone, wedle gustu, a z amplifikacją nie mają bezpośrednio żadnego związku, bo tam podwójny TPA6120A siedzi przed jackami (6,3 i 4,4 – mamy zatem balans!). Sekcja wzmacniająca dla słuchawek jest w ogóle niczego sobie (w sensie mocy & dynamiki), a dodatkowo sekcja ta czerpie korzyści z tego bańkowego smaczenia (się wie!), także sporo tu zabawy i sporo możliwości kształtowania brzmienia. No właśnie, sporo, bo set lampowy da się w bardzo prosty sposób apgrejtować, do czego zachęca sam producent i co na potrzeby recenzji zresztą uskuteczniłem.\nJak widzicie ciekawa rzecz, mocno niebanalna, z widokami na zabawę w podmienianie wsadu lampowego, czytaj modelowanie brzmienia. Do tego bardzo przemyślana konstrukcja, z możliwością wyprowadzenia sygnału dalej (proste pre), tylko na wyjściach RCA, albo równocześnie z jackami, jak wspomniałem z buforem, albo bez. Bardzo korzystnie na papierze wygląda tutaj napęd, bo obiecują na pentaconie aż 2W na kanał (!). Na dużym, niesymetrycznym, jacku jest to nadal bardzo przyzwoite 0,5W – innymi słowy z podawaną w instrukcji charakterystyką czułości od 16Ω aż do 600Ω można będzie tutaj zapodać dowolne słuchawki, przy czym przede wszystkim podpiąć sobie coś bardzo wymagającego i to coś powinno w takich okolicznościach zagrać na maksimum swoich możliwości. Czy faktycznie, to się zaraz poniżej okaże Wreszcie na koniec jeszcze jeden mocny i wyróżniający tego klamota element, czyli CSR8675. Pisałem przed chwilą o BT, zazwyczaj spotykamy na PCB któryś z najnowszych układów Qualcomma, nie inaczej jest w tym wypadku, ale jednak… tej kości w stacjonarnym audio się nie stosuje (bo to układ pod telefony i słuchawki „ze wszystkim”, na bogato). Producent zdecydował się na taką właśnie, topową i przynajmniej parametrami jeszcze lepszą od najnowszych i najmocniejszych układów spotykanych w audio sprzęcie kość, obsługującą bardzo rzadko spotykany kodek apt-X Low Latency. Podsumowując, jest tutaj w tym małym klamocie sporo ciekawych rzeczy, oryginalnych rozwiązań, których w takim miksie gdzie indziej nie uświadczymy. I choć forma wskazuje na biurkowo-gabinetowe zastosowania, to jak widać z powyższego, można sobie tego malucha wyobrazić spokojnie jako całościowo spinające rozwiązanie we wspomnianej sypialni, albo – drugi system – w salonowym AV, gdzie będzie spaczył ze źródeł typowych dla tego typu miejsca (SPDIF w komplecie), albo też komputerowo-mobilnych (BT i USB). Do wyboru, do koloru z kolorowaniem, bo bańki. Fajnie, ale jak to wypada w praktyce?\nWitam, witam. Stęskniliście się? Ja też nie Ostatnie dni raczej nie nastrajają optymistycznie, wielki come back do czasów słusznie minionych (jak widać, niestety…) wyjątkowo paskudnie rokuje. Cóż, zawsze można uciec w świat dźwięków i dzisiaj to właśnie Wam proponuje. Inaczej. Na starą modłę (nie, nie nawiązuję do parlamentarnej prostytucji i postępującego upadku państwa) znaczy z nośnika. Nowoczesnego nośnika, nie krążka, a pamięci, pamięci flash. Na marginesie rozwija się nam alternatywa dla netowego grania z jednej, a z drugiej (jednak) tradycyjnego fizycznego, czytaj jakiejś płyty (ewentualnie jeszcze szpuli). No i ok, ma ten nośnik swoich zwolenników, choć obecnie bezpośrednio z sieci też można wyczynowe pliki grać (NativeDSD np.). Nie tylko o parametry się tu jednakowoż rozchodzi, bo też – jak dowodzą zwolennicy – odtwarzanie dźwięku ze stałej pamięci (a nie, wiecie, dysku talerzowego – you know są tacy, którzy słyszą różnice) ma swoje plusy. Ja tam aż tak ekstremalnie wyćwiczonego aparatu słuchu nie mam i ten sam materiał odtwarzany przez MDP-2 tylko z HDD podpiętegopod USB, w porównaniu z odtwarzanym przez rzeczony odtwarzacz/transport SD MUSICIAN MDP-2 brzmiałby dla mnie najpewniej tak samo, a wszelkie sugestie, że coś jednak, brutalnie zweryfikowałaby wielokrotny ABX i nie byłbym wstanie wskazać, co lepiej zagrało. Także sam nośnik niekoniecznie robi tu różnicę, natomiast transport (bo tu nie ma sekcji C/A w tym klamocie) jednak różnicę wnosi, czy może wnosić i już tłumaczę o co biega…\nOtóż, mamy tutaj minimalistyczny, pozbawiony jakichkolwiek konwersji, translacji, po prostu dokładnie taki, jak zapisany w komórkach karty pamięci zapis (a nie z kompa, nawet takiego jak CAPS, dedykowanego pod audio, bo tam magistrala szeregowa (niestety nie ma takich z wbudowanym I2S, a karty tego typu to jest nisza niszy), bo osobne układy, bo płyta główna, bo OS – zmienne jednym słowem, zmienne). Idea transportu to nic nie wnieść, nic nie utracić, po prostu przesłać. Tyle. Nic mniej, nic więcej. W końcu o transporcie tu mówimy. Nośnik SD jest tu teoretycznie najlepszym, bo całkowicie niepodatnym na jakiekolwiek oddziaływania sposobem transmisji, dzięki interfejsowi I2S (tylko takiego użyję w teście) prześlemy to co na nośniku wprost do przetwornika, znanego Wam już doskonale (recenzja tutaj) MUSICIAN PEGASUSa. Także bez interpretacji i reinterpretacji, sygnał cyfrowy powędruje do DACa R2R by następnie symetrycznie trafić do drugiego z bohaterów wpisu – wzmacniacza słuchawkowego ANDROMEDA. Drugi klamot, w odróżnieniu od pierwszego, pięknie formą nawiązuje do DACa (obudowa z charakterystycznymi wycięciami) i całość może stanowić kompletny setup… no chyba, że ktoś celuje dodatkowo w kolumny, wtedy przyda się końcówka jeszcze (we/wy w ANDROMEDZIE, tylko balans). Rzecz jasna, żeby zrobić użytek z efektora trzeba mieć dobry potencjometr. Zastosowano w ANDROMEDZIE klasyczne rozwiązanie, w sensie nie ma żadnego tam enkodera, interpretatora, tylko stary, dobry ALPS. Jedyne, do czego mogę się przyczepić i niniejszym przyczepiam się, to brak jakiejkolwiek identyfikacji poziomu. Kręcimy do oporu, startując z położenia całkowitego wyciszenia, niestety bez żadnego sygnalizowania – trzeba zatem uważać, żeby sobie krzywdy nie zrobić. A zrobić sobie można, bo też ta ANDROMEDA potrafi dać w palnik i to konkretnie dać. Co powiecie na 3.8 W przy 32 Ω?! Najbardziej łase na moc słuchawki (600 Ω) mogą liczyć na całe 370mW! Maksymalna moc wzmacniacza przy 16 ohmach to aż 4,5 W. To coś może spokojnie napędzać kolumny, ale jest pod słuchawki tylko, przy czym jak ktoś nie ma akurat nauszników z kablem symetrycznym na końcu to nic nie stoi na przeszkodzie by wpiąć dużego jacka i tak słuchać.\nTransport na froncie świeci dużym ekranem z prostą, czytelną (dużą) symboliką / niezbędnymi informacjami nt. odtwarzanego z karty materiału. Nawigujemy po folderach, nie ma tu nic zaskakującego, warto natomiast podkreślić, że MDP prześle nam dźwięk o maksymalnych parametrach PCM32/384 i DSD256 w najpopularniejszych formatach (przy czym ich liczba jest ograniczona, jest FLAC, WAV, Ape, mp3, ale nie ma żadnego z jabłcowych: ani AAC, ani ALAC przykładowo). Ważne, że potrafi odczytać .ISO, co dla osób gromadzących kolekcje audio w plikach jest absolutnie must have. Także obrazy można bezpośrednio odtwarzać, oczywiście także w formatach DSD tj. DSF & DFF. Jak komuś nie w smak karta, może pod złącze USB wpiąć dowolną pamięć masową. Sprzęt – co warto podkreślić – nie ma żadnego sterownika RC, także obsługa wyłącznie z panelu frontowego, co wyklucza raczej salon (no chyba, że komuś to nie przeszkadza), rzecz jest wybitnie pod desktop robiona.\nCo mogę powiedzieć na wstępie o dźwięku? Z PEGASUSEM i ANDROMEDĄ na Etherach CX gra to niebywale płynnie, dźwięk wchodzi od razu, niebywale naturalnie to gra. Nie jest tak, że skupiamy się na szczególe, nie jest też tak, że coś tu wyczynowo przykuwa uwagę. Nie. Dostajemy dźwięk akuratny, słucha się tego jak dobrego gramofonu (znaczy dobrej jakościowo czarnej z właściwie ustawionym, sprawnym gramiakiem) i to chyba najbardziej adekwatne porównanie. No tak, tylko że tutaj gramy z cyfrowego nośnika, komputerowego na wskroś, z transportu wyposażonego w kieszeń dla flasha i dodatkowo układ zawiadująco-sterujący Alerta Cyclone. Komputer. Nie analog, nie igła, rowek. Oczywiście nic nam nie zatrzeszczy, tego tu nie będzie, jednak reszta – wspomniane flow (najlepiej to słowo ang. oddaje wg. mnie sens tego, co słychać) – to jest wypisz, wymaluj. Świetnie się tego słucha, bardzo przyjemnie, bardzo kojąco i nawet jeżeli ktoś powie, że mu to zbytnim „uśrednieniem” zalatuje, że jakiegoś „ocieplenia” czy „spowolnienia” się tu doszukuje, to ja na to odpowiem – no nie bardzo, bo dźwięk jednak, po wsłuchaniu się, jest całościowo bez zarzutu, nie można mu niczego powyższego de facto zarzucić. I starczy, bo więcej na temat będzie we właściwej recce.\nJuż niebawem przeczytacie na łamach test ROSE RS-201E oraz dwie podwójne recenzje: dwóch nausznic z bardzo i jeszcze bardziej wysokiej półki (Empyrean oraz Bentley, odpowiednio od Meze oraz Focala) plus teścior totalnie różnych (dźwięk, funkcjonalność, cała filozofia krańcowo odmienna odnośnie konstrukcji) DACów: SPLa MARC ONE oraz Cayin’a iDAC-6 MK II. Bardzo lubię takie zestawienia, gdy w szranki stają bardzo różnie brzmiące efektory/klamoty.\nGALERIA TRADYCJONALNIE TUTAJ:\nDynamiczne wbrew fizyce? Zamknięta rewelacja HiFiMAN HE-R10D\nPopatrzyłem na cenówkę i od razu zwątpiłem. Dobra, rozumiem, że te słuchawki mają szlachetne drewienko na sobie (wielka, drewniana komora – może w tym właśnie, głównie, tkwi sekret tych nausznic?), ale formą wyraźnie nawiązują do najtańszych w ofercie HE-4xx. Tak, dostajecie tutaj kuferek, dostajecie świetne okablowanie (sztuk trzy, znaczy komplet: XLR, 6.3 i 3.5), to wszystko prawda… ale 6 tysięcy za DYNAMICZNE słuchawki? Sześć koła za coś, w czym producent – specjalista od planarów – nigdy specjalnie się nie uskuteczniał. Pisałem w zajawce o HE-300 (dawno, dawno temu), fajnych, budżetówkach, ale to było tylko raz. Zapomniało mi się, że próbowali jeszcze w po prostu tanie, masowe, nauszne (to te z wymiennymi wkładkami czyt. zamknięto/otwarte serii Edition), ale to też było na marginesie i zdaje się wielkiego sukcesu nie odniosło. Także WTF?\nCo więcej, jak zobaczyłem co jest na pierwszym miejscu wśród flagowców to o mało nie spadłem z fotela… planarna wersja R10P za – uwaga – 5500 USD. Może szlachetniejsze jeszcze drewienko, nie wątpię że najlepsze przetworniki otrodynamiczne, ale forma dokładnie jotka, w jotkę jak bohaterowie niniejszego wpisu. WTF do kwadratu? Dobra, myślę sobie, tu musi być jakiś haczyk, tylko w drugą stronę. No jeżeli producent chce ponad 1200 papiera (u nas jw. 6k pln) za dynamiczne słuchawki oraz strzelam jakieś 25 tysięcy, a może nawet 30 tysięcy (!!!) za wersję planarną zamkniętych nausznic to musi coś się za tym kryć. Znaczy musi się kryć jakieś nieprawdopodobnie dobre, naprawdę odkrywczo lepsze brzmienie jakie serwują te cholernie kosztowne nowości. No bo jakżeby inaczej uzasadnić te cenówki i w ogóle takie, a nie inne miejsce w ofercie. HiFiMAN już wcześniej próbował swoich sił w zamkniętych konstrukcjach planarnych, przy czym nigdy nie były to rzeczy odkrywcze, przełomowe, produkty które zapisałby się w annałach. I żeby było jasne, uważam że poziom ergonomii, wygody osiągnięty w nowych HE-4xx jest znakomity i właściwie za te sporo mniej niż dwa Sobieskie optymalno-wystarczający, to jednak mówimy o słuchawkach wielokrotnie droższych, a formą oraz w ogóle pałąkiem / mechanizmem regulacji tożsamych z budżetówką. Odważnie! A może niepoważnie?\nZaraz będzie szukanie szczęki pod biurkiem\nR10 kojarzy się słuchawkomaniakom jednoznacznie – święta trójca, znaczy AKG K1000, Sennki Orfeusze (1) oraz R10 Sony-ego właśnie. Absolutny top, topów wszechczasów, rzeczy być może cześciowo tu i tam zdetronizowane kompetencjami, ale nadal zapisane złotymi zgłoskami w pamięci audio-freaków. Poziom słuchawkowego absolutu. Czy HiFiMAN postanowił właśnie, nawiązując w oznaczeniu rynkowym produktu, dać nam do zrozumienia, że oto nadchodzi coś wyjątkowego, wybitnego, o czym będą mówić nasze latorośle, wnuki? Stąd ten poziom wysoki na metce? Takie buty? Nie wiem rzecz jasna co przyświecało działowi marketingowemu firmy, ale po zapoznaniu się z dynamiczno-zamkniętą konstrukcją mogę co nieco powiedzieć jaki pomysł miał R&D HiFiMANa, co zrobiły zdolne inżyniery, bo jest to coś z pogranicza omijania zasad fizyki, przekraczania barier, wyznaczania nowej granicy. I nie piszę tego na wyrost, bo słyszałem i K1000 i nowe skrzydełka na uszach i w ogóle najdroższe, w teorii najlepsze, słuchawki świata (oba tory z Orfeuszami, przy czym stary podobał się bardziej od nowego). Nie, żebym był alfą/omegą i wszystkie rozumy pozjadał. Jestem skażony swoim subiektywnym osądem, gustem, takim a nie innym wyborem cech, które przemawiają do mnie naj, także na pewno tylko jednym z wielu. Mam jednak jakieś doświadczenie i mogę się odnieść. No i się odnoszę.\nOgólnie nie mam zastrzeżeń, to dobra, wygodna konstrukcja, tylko ta metka\nTe słuchawki w paru aspektach są nieprawdopodobnie bardziej od tego, co słuchałem do tej pory. Tak, pewnie chodzi o komorę w połączeniu z dopasowanym do charakterystyki „pomieszczenia” przetwornikiem. To jest układ, gdzie wcześniej muszla po prostu stanowiła ograniczenie, a tutaj jest inaczej. Nie, nie jest to odkrywcze, w tym sensie, że już wcześniej pojawiały się na rynku grające na głowie głośniki (wspomniane powyżej), ani że nie próbowano z różnymi formami zamknięcia różnorodnych przetworników akustycznych drzewiej… ale tym razem wyszło coś, na co powinni zwrócić uwagę wszyscy. Coś oryginalnego i – moim zdaniem – przełamującego pewne ograniczenia, bariery. Takie, wiecie, sztampowe (przy naj, naj słuchawkach) określenie: „słucham tego, jakbym siedział przed kolumnami” nabiera, w przypadku tych słuchawek, zupełnie nowego znaczenia. I nie jest na wyrost. W paru aspektach nie jest.\nZaintrygowani? No to tradycyjnie zapraszam na recenzję po bandzie, czy może po pałąku …no mniejsza, na test HiFiMAN HE-R10D!\nPS. Od razu, jeszcze we wstępniaku. Za 3 tysiące bez kufra, nawet z jednym, a nie trzema kablami i bierę… za 6 nie bierę. Jak widzicie recenzje na HDO to nie jest marketingowo-sprzedażowa laurka i ludzie odpowiedzialni za wspomniane pewnie nie są naszymi fanami. Trudno.\nPPS. W zajawce widać jakie to giganty\nAutor: Antoni Woźniak | Kategoria: Aktualności, Audio, Słuchawki | Brak komentarzy | Źródło: HD-Opinie.pl\nZapraszam na nasz fanpage, gdzie znajdziecie rozbudowaną fotogalerię z tytułowymi HE-R10D, kosztującymi już konkretne ponad 6 tysięcy, DYNAMICZNYMI słuchawkami o dość nowatorskiej konstrukcji zamkniętej od ortodynamicznego specjalisty HiFiMANa. Zaskoczenie? No jakby podwójne, bo nie dość że nie planary, to jeszcze też rzadka wycieczka producenta w projekty słuchawek zamkniętych, nie otwartych, jak większość planarnych modeli z portfolio. Także inaczej i na razie nie mogę się oderwać, choć – w pierwszych wrażeniach – nie ma tylko miodu. Krytykuję i to głównie za formę krytykuję. Same słuchawki, jak już je założymy na glacę dostarczają sporo wrażeń, a pomysł na dużą, drewnianą komorę, choć nie nowatorski, to w połączeniu z autorską, przeniesioną z firmowych IEMów technologią diafragmy, po raz pierwszy w dużych słuchawkach wykorzystaną, tworzą coś intrygującego i w dwóch co najmniej aspektach spektakularnego.\nMhm, bas, basior, baaaaaassssssss i przeeeeeeeeeestrzeń, której nie powstydziłyby się najlepsze na rynku, najdroższe planary. A to przecież dynamiczna konstrukcja i to zamknięta konstrukcja, a jednak… oj, bardzo jestem ciekaw modelu „P”, planarnego, z najlepszą membraną, z identycznym projektem / formą co testowane. Tylko ta cena. Bodaj 5,5k USD… ale, że co?! No serio, tyle sobie liczą za model wyposażony w ortodynamiczny przetwornik. Jeżeli tutaj jest tak fenomenalnie dobrze (w przypadku zamkniętych to nowe otwarcie, jeszcze takich imo nie było) odnośnie przestrzeni to… co można usłyszeć w 5 razy droższych nausznicach?! Będzie też o super setupie we wpisie…\nDobra koniec nawijania obok, zapraszam:\nHiFiMANa urodzaju klęska: HE400i2020 & HE400SE recenzja i więcej…\nTo samo razy dwa? Oznaczenia produktowe, które od dawna nic konkretnie nam nie mówią? Portfolio pogmatwane jak, nie przymierzając, memiczne Porozumienie pewnego polityka z bardzo giętkim kręgosłupem? Nie inaczej moi mili, tak to właśnie z HiFiMANem jest i konia z rzędem (dobra, nie będziemy iść w bieżączkę polityczną, bo to jest tragifarsa podszyta wk…wem na płacenie podatków w tym opuszczonym przez rozum kraju) kto ogranie, co chińsko-amerykański specjalista od planarów i nie tylko ma dzisiaj do zaoferowania klientowi spragnionemu muzycznych uniesień z czymś w uszach, czy na uszach. Rozrost, urozmaicenie, szeroki przekrój z dostosowaniem oferowanych produktów pod niemalże każdą kieszeń oczywiście cieszy i jest rzeczą zaprawdę chwalebną, ale…\nale można się pogubić w tym wszystkim na amen. Dobrym przyczynkiem do tego, jak łatwo można pogubić się, są bohaterowie najnowszej publikacji. Najpopularniejsza linia produktowa, coś, co HiFiMANowi – nie bójmy się tego powiedzieć głośno – przyniosło rozpoznawalność na rynku i uznanie takoż, znaczy kolejne wykwity serii 400 zawitały ostatnio na rynku. To „ostatnio” trzeba sprecyzować. Pierwsze – HE400i2020 – to zeszłoroczny, dość nieoczekiwana premiera z mocno odmiennym sposobem nazewnictwa produktowego, sugerująca unowocześnienie 400-setek z literką „i”. No tak, ale żeby nie było za prosto linia „i” to wcale nie jeden typ słuchawkowych efektorów, to coś obok, a nawet, patrząc historycznie, to np. coś co kosztowało swego czasu na poziomie konkurencyjnych LCD-2 O_0. A znowuż wariant tegoroczny z „SE” (niby trzymamy się przyjętego nazewnictwa, ale jednak nie bardzo… są jeszcze HE-6SE, testowane u nas i właściwie to tyle odnośnie tego SECOND EDITION (?)) też nie za bardzo informuje co to za generacja, bo pierwsze (nasze bardzo lubiane, w wersji z poprawkami, v.2) 400-ki to prehistoria, a potem jeszcze tych słuchawek w różnych modyfikacjach (producenta) było sztuk parę (np. model S).\nBez wódki nie razbieriosz . Słuchawki są bardzo zbliżone cenowo, choć wariant i2020 o 2 stówki stówkę (plus, minus, bo różnie to w cennikach wygląda) droższy. Ale poniżej 1000, oba. No dobrze, po co wydawać bardzo podobne słuchawki, właściwie tożsame, z niewielkimi różnicami (no jak się okaże te różnice jednak są, ale głównie wyposażeniowo-konstrukcyjne, jakościowo naprawdę to produkty z tej samej półki)? Jeszcze do tego dochodzą warianty różnie strojone. Tak, nie ma tu błędu, jak robicie zakupy w chińskich supermarketach to – uwaga – kupujecie słuchawki inaczej strojone właśnie. Zauważył to pewien użytkownik poczytnego forum, poczytnego sajtu dekonstruującego rynkowe potęgi, znaczy marki, audio i przedstawił całkiem przekonywujący powód tego stanu rzeczy. Chodzi oczywista o różnice w naszej wrażliwości na dźwięki, a to wprost powiązane z różnicami językowo-leksykalnymi. U Chińczyków sposób wymowy ma kapitalne znaczenie (dla znaczenia) i wyczulenie na niuanse jest bez porównania większe w tym zakresie niż na umownym „Zachodzie”. Sybilanty, położenie nacisku na górę pasma, uwypuklenie z rozjaśnieniem mają dla chińskiego ucha na tyle nieprzyjemny doznaniowo efekt, że się tutaj producent(ci) decydują na odmienne podejście. Tak przynajmniej jest w przypadku HiFiMANa, co zostało ładnie opisane w wątku (o tych i innych 400-setkowych nausznicach), przyjmuję to na wiarę – bo słuchawek nie sprowadzam i nie porównuje różnych wersji – ale udokumentowano to tam solidnie, także pomiarowo. Także nie ma powodów by nie wierzyć.\nZatem widzicie, że łatwo nie jest i mnożą nam się te byty i komplikują sytuację, zaciemniają obraz. Bo może jednak te słuchawki właśnie inne, może jednak te różnice w konstrukcji implikują inaczej? Cóż, na moje stare i już zapewne upośledzone ucho, brzmienie tych nauszników jest bardzo, bardzo blisko siebie. Na tyle, że ślepe porównanie wyklucza identyfikację. To ta sama szkoła grania. Czyli co, bez sensu? No niby tak, ale jak pokazały ostatnie tygodnie te HE400i2020 to taki trochę falstart, trochę edycja limitowana, dość powiedzieć, że nie mają ich już w fabrykach produkować i to co zjechało z taśmy to koniec. A z SE inaczej – taniej (jeszcze), w srebrze obudowy muszli, co nam się jednoznacznie właśnie z budżetowym HiFiMANem kojarzy (bardzo dobre dynamiki HE-300… pamiętacie?) i może nawet idzie w kierunku jakiejś spójności produktowego portfolio. Trochę szkoda, że producent nie pokusił się nigdy o jakiś fajny, wyjaśniający zawiłości oferty, diagram prezentujący także historycznie kolejne generacje z wyszczególnieniem linii produktowych pod kątem zarówno konstrukcji (typ membrany) jak i budżetu (kosztu nabycia). Mam tutaj dla Was rodzynek, niestety już nieco zdezaktualizowany, prezentujący słuchawki HiFiMANa w miarę przejrzyście, ale niepełny, nie obejmujący wszystkiego co było i co jest w ofercie:\nDobrze, dość tych rozważań nic nie wnoszących do meritum. No może nie do końca, bo wybierając z katalogu powinniśmy sobie to jakoś poukładać, ale mniejsza. W końcu na końcu i tak liczy się tylko to co do ucha trafia. Zatem bez rozwlekania, skupmy się na najnowszych 400-setkach. Panie, Panowie budżetowe, najtańsze w ofercie, co wcale nie oznacza kompromisów z SQ. Powiem więcej, jak HiFiMAN chce uporządkować to, co nam dzisiaj proponuje, to musi mocno zastanowić się nad cenówkami, szczególnie w środku, że tak powiem, stawki…


Słowa duże i MAŁE: A na koniec dnia....\nZdecydowanie muszę dziś wspomnieć o kilku rzeczach.\nJestem w trakcie przyswajania "I weszła miłość" Marisy de los Santos, i powiem wam... że nie spodziewałam się takiego przebiegu akcji z jakim mam do czynienia. Rano w autobusie jechałam z opadniętą szczęką, a popołudniu wracałam z zaciśniętym serduchem. A jestem dopiero w połowie... strach się bać, jak rozwinie się akcja. Obiecuję, że jak tylko skończę, zaraz napiszę wam co i jak :)\nPo drugie priomo:\nPoczta jednak czasem działa. Dziś po powrocie do domu znalazłam na stoliczku "Dom nad rozlewiskiem" pani Małgorzaty Kalicińskiej, którą otrzymałam od serwisu Książki Moja Miłość. Książeczkę wysłali w czwartek, a jak się okazało wczoraj już w skrzynce awizo się znalazło (książka za gruba, nie zmieściła się do skrzyneczki), a mój szanowny małż uznał że zrobi mi suprajsa i nic nie powiedział o przesyłce. Za to teraz mam się z czego cieszyć, poniżej foteczka :)\nNa pierwszym planie nowa książka i ja :). Mój mąż dziś urządził sobie sesję, ale może nie będę wam prezentować jego tworów :) Znaczy się pozostałych :)\nWłaśnie wróciłam z kina ("Jestem numerem cztery"). Powiem szczerze, że pierwszy raz od dawna bardziej do ucha przypadł mi polski, niż oryginalny tytuł filmu :) To po pierwsze. Poza tym, genialna muzyka, akcja choć przewidywalna, to jednak wciągająca, noo i jaka piękna :P obsada :) Ja wizyty w kinie i wydanych pieniążków nie żałuję, a was zachęcam do obejrzenia :)\nAutor: Sylwia Szymkiewicz-Borowska o 22:56\nVaria 24 lutego 2011 11:44\nksiążkę czyta się lekko i przyjemnie więc udany dzieńgwarantowany :)\nSil 24 lutego 2011 11:57\ndobrze wiedzieć, ale kiedy się za nią wezmę... tego nawet najstarsi górale nie wiedzą :)


Rickenbacker 330 Fireglo 2015 USA | Elektryczna Dusza\nRickenbacker 330 Fireglo 2015 USA\nElektryczna Dusza prezentuje po raz pierwszy w swojej historii fantastyczną gitarę Rickenbacker 330 Fireglo. To chyba jedyny aktualnie dostępny w Polsce używany egzemplarz.\nInstrument wyprodukowany w roku 2015. Formalnie sprzedaję go jako używany, ale w praktyce to igła bez najmniejszych śladów użytkowania i jakiegokolwiek zużycia. Stan mint – 6/6. U dystrybutora nowy egzemplarz kosztuje ponad 9 tysięcy złotych i z tego co wiem nie są dostępny od ręki. Tutaj możecie kupić TO SAMO w cenie odczuwalnie niższej. W zestawie jest oczywiście także taże oryginalny futerał dedykowany do tego modelu.\nCo tu dużo gadać, Rickenbacker 330 to ponadczasowy, absolutnie kultowy instrument, który obok znanych modeli Fendera, Gibsona, czy Gretscha jest jedną z najważniejszych gitar elektrycznych w historii. Ten model pierwotnie powstał pod koniec lat 50 i jest wraz z basówką Rickenbacker 4001 największym dziełem Rogera Rossmeinsla – niemieckiego lutnika, który zaprojektował wiele, obecnych na rynku do dziś, fantastycznych instrumentów (m.in. Telecastera Thinline dla Fendera). Rick 330 to niemal artystyczny projekt zdecydowanie odróżniający się od konkurencji. To gitara o niezwykłym brzmieniu, nietuzinkowej konstrukcji i rozpoznawalnym na całym świecie, designerskim, pełnym polotu, wyglądzie. Na tym niezwykle śmiałym instrumencie grali najwięksi z największych, do dziś jest to ikona gitarowego stylu vintage i obiekt westchnień gitarzystów na całym świecie. Absolutna petarda.\nRickenbacker 330 jest pod względem konstrukcyjnym instrumentem semi-hollow body. Nie ma drugiej gitary w równym stopniu zachwycającej detalami. Te wszystkie fantazyjne frezy, gięcia, niuanse (ciemne przekładki w klonowym gryfie, lakierowana na połysk podstrunnica z karaibskiego palisandru), autorskie elementy osprzętu („piętrowy” pickguard, strunociąg w kształcie litery „R”, charakterystyczny truss rod cover) składają się na absolutnie wyjątkową i kunsztowną całość. Gitara ma podwójny pręt w gryfie, klucze Schallera, 24 progi i rozbudowaną elektronikę opartą o dwa świetne single.\nJest to oczywiście flagowiec firmy Rickenbacker wyprodukowany w USA.