Mapy gwiazd (2014) - Telemagazyn.pl\nMaps to the Stars, Kanada/USA/Francja/Niemcy 2014\nHollywoodzka dynastia Weissów. Doktor Stafford przynosi ukojenie gwiazdom filmowym. Jego żona skupia się na karierze syna, a córka piromanka przyjaźni się z szoferem liczącym na romans z dawną gwiazdą.\nWspaniale nakręcony i zagrany, choć z pewnością nie dla każdego.\nMapy gwiazd w telewizji\nNiedziela 09.05.2021 01:20\nPiątek 07.05.2021 23:35\nCzwartek 28.01.2021 00:20\nPoniedziałek 01.07.2019 02:05\nSobota 29.06.2019 23:45\nWtorek 29.01.2019 03:10\nPoniedziałek 28.01.2019 00:35\nWtorek 15.11.2016 23:05\nJohn Cusack jako Stafford Weiss\nNicolas Cantin Dźwięk\nWeissowie to hollywoodzka dynastia. Doktor Stafford, autor poradników, za pomocą seansów przynosi ukojenie gwiazdom filmowym. Jego żona Cristina jest skupiona na karierze 13-letniego syna, który po kilkuletnim odwyku ma odbudować wiarygodność w oczach producentów. Córka Weissów, piromanka, powraca z sanatorium ze śladami poparzeń twarzy. Dziewczyna zaprzyjaźnia się z Jerome'm, który w oczekiwaniu na karierę zarabia jako kierowca limuzyny. Chłopak liczy, że przełomem może być romans z przebrzmiałą gwiazdą żyjącą w cieniu sławnej matki.\nBezlitosna satyra na Hollywood i jego bożyszcza, opowieść o pogmatwanych losach dysfunkcyjnej rodziny związanej z show - biznesem, o ich zaskakujących związkach, bulwersujących koneksjach. Nikt z bohaterów nie jest bez skazy. Moralna degrengolada, odrzucenie nakazów sumienia w imię sławy i bezkompromisowego dążenia do pieniędzy, są źródłem ich auentycznych dramatów. Autor bestsellerowych poradników, psychoanalityk dr Stafford Weiss to prawdziwy celebryta. Niesie pomoc sfrustrowanym gwiazdom kina, poprzez swoje ksiażki, filmy wideo, seminaria. Obecnie zajmuje się podstarzałą aktorką Havaną Segrand, która była zdominowana przez nieżyjącą już matkę, niegdyś gwiazdę ekranu, zmarłą tragicznie przed laty w pożarze domu. Córka rozpaczliwie walczy o rolę w remake'u filmu swojej matki, ale jednocześnie nie potrafi sobie poradzić ze wspomnieniami. Matka ją prześladowała i rzekomo wciąż jest obecna w jej życiu. Havana pragnie się wyzwolić, marzy o karierze i zaszczytach dla siebie. Stafford zbił fortunę na doradzaniu innym, jednak nie umie zapanować nad problemami we własnym domu. Jego żona Cristina większość czasu poświęca filmowej karierze ich syna, nastolatka Benjiego, który jest równie sławnyw Hollywood, co jego ojciec. Chłopak, poważnie uzależniony od narkotyków, był na odwyku i teraz znowu ma szansę powrotu na ekran. Cristina negocjuje jego nową rolę w filmie, ale Benjie po raz kolejny popadnie w konflikt z prawem. Tymczasem do Los Angeles wraca córka Weissów, Agatha, z widocznym śladami oparzeń na ciele, u której lekarze zdiagnozowali piromanię. Rodzice unikają kontaktów z nią. Dziewczyna zaprzyjaźnia się z kierowcą limuzyny, młodym szoferem Jerome'em Fontana, któremu marzy się aktorska kariera. Czy przepustką do sławy okaże się dla niego romans z pacjentką Stafforda, aktorką Havaną, która poznaje Agathę i zatrudnia ją jako swoją asystentkę. Stafford i Cristina izolują Benjiego od córki, uznając, że ma ona zły wpływ na niego, jak i na całe otoczenie. Kiedy Agatha kontaktuje się z bratem, ojciec wpada w furię i każe jej wynosić się z Los Angeles. Na festiwalu w Cannes w 2014 roku Julianne Moore została nagrodzona Złotą Palmą dla najlepszej aktorki. (MAPS TO THE STARS)Dramat, USA/ Wielka Brytania/Francja/Niemcy 2014Reżyseria: David CronenbergScenariusz na podstawie własnej powieści "Dead Stars": Bruce WagnerAktorzy: Julianne Moore, Robert Pattison, Mia Wasikowska, John Cusack, Olivia Williams, Evan Bird\nHollywood w krzywym i mrocznym zwierciadle Cronenberga\n"Mapy gwiazd". Hollywood w krzywym i mrocznym zwierciadle Cronenberga [RECENZJA]\nDobry dramat psychologiczny, dobry dreszczowiec i dobra satyra wymieszane ze sobą tak, że efekt nie jest już taki dobry.\nO żesz qmać (gość)\nTrzynastolatek po kilkuletnim odwyku? No dzięki.Aż obejrzę.\nOglądając te amerykańskie filmy stwierdzam, że ten kraj trzeba zasypać gradem nuklearnym. Chory film, popierdolony kraj, zatłuc koszernych dewiantów.\nUwaga! Film zawiera cenzuralne sceny.\nCzemu Julianne Moore pokazała się w staniku?


Ray widząc, że właśnie rozwikłał zagadkę, ucieszył się i rzucił dumnym uśmiechem na towarzyszy.\n- Droga wolna. - powiedział dalej uśmiechając się dumnie wiedząc, że to wszystko wina przypadku.\n- Jednak hasłem była "skała"... Mam szczęście, akurat to słowo przyszło mi do głowy. - pomyślał i gdy zauważył wchodzących do środka kompanów wrócił na ziemie ze swoimi myślami i ochłonął. Trzeba było się skupić.\n- Zatrzymajcie się, nie wiadomo co jest w środku. Pozwólcie mi coś sprawdzić - powiedział i podszedł bliżej wejścia, zamknął oczy, wziął głęboki oddech i skupił swoją energię magiczną.\n- Soul Kensaku! - powiedział donoście otwierając w tym samym momencie swoje oczy, które zabłyszczały. Jak zwykle przybrały kolor niejednoznaczny, ani błękitny, ani turkusowy. Ray dzięki temu zaklęciu powinien wyczuć każdą, dosłownie każdą duszę w promieniu 100m. Był to jego pierwszy pokaz umiejętności i pierwsze wykorzystanie tego czaru w użyteczniejszy sposób niż sprawdzenie, czy ojciec, bądź chłopak dziewczyny, z którą przebywał się przypadkiem nie zbliża.\nHaruki wszedł do środka do środka skały i...spadł. Leciał w dół dłuższą chwilę pewnym korytarzem, a na końcu upadł na plecy. Miał dużo szczęścia. Gdyby poleciał choć milimetr dalej wylądowałby w ściekach czego zapewne by nie chciał. Ray używając swej mocy jedyne co odnalazł to Phantoma i spadającego w dół Harukeigo co z pewnością mogło go zaniepokoić. W koło obolałego po upadku tanka rozciągał długi na kilkadziesiąt długich metrów, a może nawet kilka kilometrów. Wszędzie roznosił się smród odchodów, spalonych ciał, a gdzieniegdzie biegały szczury. Wszystko wyglądało naprawdę ohydnie. Ktoś o słabych nerwach już dawno albo by wypuścił wszystko co w życiu zjadł albo czym prędzej uciekł z tych kanałów. Nasi gracze niestety nie mają takiego wyboru. Muszą odszukać przywódcę buntowników, bo inaczej rada nie będzie stosunkowo zadowolona.\nRei odejmij sobie manę.\nRadość Harukiego nie trwała długo, bowiem musiała ustąpić lękowi. Chłopak przez kilka chwil spadał w dół, aby szczęśliwym trafem bezpiecznie upaść. To co zobaczył lekko go zemdliło... wszędzie smród, który powaliłby na kolana nie jednego twardziela o słabych nerwach. Haruki po ogarnięciu się wstał, otrzepał z kurzu i zawołał do innych: "HEJ!!! TUTAJ WSZYSTKO W PORZĄDKU! PODCZAS LOTU W DÓŁ UWAŻAJCIE NA SIEBIĘ, W RAZIE CZEGO WAS ZŁAPIĘ!" Po czym lekko odsuwając się od wylotu postanowił poczekać na innych, zamiast samotnego i aroganckiego przeszukiwania terenu.\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 21.03.2013, 20:59 przez Haruki.)\nMłody mag nie znalazł w okolicy żadnej żywej duszy oprócz ich samych.\n- Wokół nas czysto. - powiedział jeszcze zanim skoczył Phantom i rozglądnął się dookoła upewniając w otoczeniu. Podszedł pod spad i ruszył za towarzyszami uginając kolana i rozkładając ramiona, by zamortyzować upadek. Ray zeskoczył na dół i potrącił niechcący Haruki'ego, którego od razu się złapał widząc, że byle zachwianie może spowodować wpadnięcie do tego syfu.\n- Przepraszam, niechcący. - rzucił puszczając chłopaka i stanął w bezpiecznej odległości.\nChwila minęła zanim oczy maga przyzwyczaiły się do ciemności. Gdy już tak się stało rozejrzał się.\n- Czeka nas spora wędrówka... - pomyślał i zaczął otrzepywać się z już lekko zaschniętego błota. Nagle potężne uderzenie mieszanki zapachów zmusiło chłopaka do kucnięcia. Nie był przyzwyczajony do takich perfum, nigdy nie czuł czegoś takiego. Silny żołądek powstrzymał jedzenie przed ujrzeniem światła dziennego. Ray przełknął z trudem ślinę i wstał. Starał się przyzwyczaić do tego ciężkiego otoczenia. Phantom ruszył, mag dusz widząc to wyciągnął na centymetr swój miecz i schował go z powrotem do pochwy. Zrobił to by błoto odpadło i nie przeszkadzało w trzymaniu broni. Wtem, wreszcie ruszył za kompanem.\nPo krótkiej chwili cała trójka magów była już na dole. Brakowało kilku sekund, a dzisiejsze danie Ray'a ujrzało by światło...kanałów. Gdy już wszyscy oswoili się z odorami otoczenia ruszyli przed siebie. Czas uciekał nieubłaganie, a każda kolejna stracona sekunda zmniejszała szanse na powodzenie misji. Nie minęło wiele czasu, gdy coś ujrzeli. Na początku myśleli, że to zbiorowisko szczurów czym oczywiście było, lecz gdy tylko wszystkie uciekły magowie ujrzeli martwe, ludzkie ciało. Był to mężczyzna. Wzrostu niestety nie dało się oznaczyć dokładnie, gdyż był przecięty w pół, a jego dolnej części nie było nigdzie w pobliżu. Jego twarz zakryta była kapturem, a z wnętrze wylewały się narządy, które zapewne podjadały szczury.\nChłopak przez chwilę zaniemówił ze zdziwienia, a następnie podszedł do zwłok martwego. Następna fala smrodu przeszyła ciało Harukiego tak bardzo że aż ten się wzdrygnął, a widok rozkładających się zwłok tylko spotęgował efekt. Chłopak jednak mimo to postanowił wziąć się w garść i chociaż częściowo zignorować okoliczności. Haruki postanowił ostrzec towarzyszy o jego zamiarach: "Przeszukam jego ciało, może natknę się na jakieś ślady!". Jak pomyślał tak zrobił. Chłopak próbował dokładnie zbadać zwłoki począwszy od przyczyny śmierci [śmiertelne rany] aż do pozostałości które mogły zostać w ciuchach pechowca.\nNa nic zdały się początkowe zmagania z żołądkiem. Ray ujrzawszy leżące truchło zwymiotował nagle zdążywszy wcześniej się obrócić i kucnąć. Fetor jaki wydobywał się z ciała przekraczał granice możliwości chłopaka. Nie był przyzwyczajony do takich zapachów, pochodził z zamożnej rodziny. Szczerze mówiąc nie widział nawet tak okaleczonego ciała.\nWypuszczenie na zewnątrz jedzenia nie zaszkodziło magowi, ba! nawet pomogło. Poczuł się lepiej, a możliwości przystosowania się do ciężkich warunków wzrosły. Gdy już skończył wytarł przedramieniem usta i wstał. Zanim jeszcze się obrócił, poprawił włosy i całe ubranie przygotowując się psychicznie na widok.\n- Cholera, Haruki... zostawiam Tobie przeszukanie. - powiedział zmęczonym głosem, patrząc w ziemię i czekał z niecierpliwością, aż będą mogli opuścić to miejsce.\n- Szukaj czegoś charakterystycznego... Sprawdź czy ciało jest "świeże", czy ma jakieś konkretne rany oprócz przepołowienia i sprawdź twarz. No i jeszcze przeszukaj. - dodał po chwili dalej nie patrząc się na ciało. Było to wszystko co przychodziło mu do głowy, a mogło być pomocne.\n- Takie obrażenia mogła zadać albo potężna magia... coś w stylu wiatru, albo coś co miało nadludzką siłę. Jakaś kreatura albo człowiek z grupy Łowców... - Powiedział podnosząc wzrok i spojrzał na Phantoma, po czym na Harukiego, a następnie znów spuścił wzrok i patrzył na własne stopy. Nie był jeszcze gotowy spojrzeć.\nPhantom przyglądał się jak Haruki myszkuje przy zwłokach. Jednak brak dolnej połowy nie dawał mu spokoju, więc zaczął przechadzać się po najbliższej okolicy w poszukiwaniu dolnej połowy lub jakiś śladów ciągnięcia po ziemi i krwi, które mogły do prowadzić go do reszty ciała. Ciekaw jestem co go tak urządziło? - zastanawiał się wciąż szukając. Gdy nad tym myślał, zastanowił się nad narzędziem owej zbrodni zaczął poszukiwać i jego, czyli jakiejś broni lub pułapki, zachowując przy tym największą ostrożność. Mam nadzieje, że nasz cel nie zostanie podobnie urządzony. - powiedział Phantom do towarzyszy obawiając się o misję.\nNapotkanie truchła nie było zbyt przyjemne dla magów, lecz cóż...przynajmniej wiedzieli, że powinni być ostrożniejsi. Pierwszy "odważny" mag podszedł do ciała i zaczął je przeszukiwać. Nie znalazł w nich żadnych przydatnych rzeczy. Odsłaniając jego twarz z szalu zobaczył jakiś znak na szyi. Była to obosieczna kosa. Znak gildii, stowarzyszenia...co to mogło być? Nad tym musieli porozmyślać wszyscy razem, lecz chyba Ray nie będzie mógł zdrowo myśleć w tych warunkach.\nOstatni z magów Phantom nie uszedł daleko, jednak na tyle, aby pozostali stracili go z oczu, gdy ujrzał dolną część ciała. Grasowały przy nim szczury, ale poza tym nie wyglądało podejrzanie. Obok niego leżała niezapalona pochodnia i dwa kamienie. Zapewne martwy...gdy jeszcze żył chciał zapalić pochodnię. Tylko dlaczego? Przecież wkoło dobiegało światło. Szczerze to nie było wiadomo skąd ono dobiegło bo nie było żadnych okien ani krat...lecz było i dość dobrze oświetlało kanały, w których się znajdowali.


Cegła na ścianę, Płytki z cegły - Pomorska - Manufaktura Kamstar\nPłytki z wnętrza cegły na ścianę o naturalnej, ciepłej brzoskwiniowo-piaskowej kolorystyce i gładkiej fakturze.\nKlasyczny format kwadratu o wymiarach 115 x 115mm o zaokrąglonych, powtarzalnych krawędziach.\nNie wymaga impregnacji, choć jest ona wskazana w miejscach narażonych na zabrudzenia, wilgoć i oleje.\nCegła na ścianę z odzysku w kształcie małych, regularnych kwadratów w kolorze brzoskwiniowo-piaskowym. Dzięki rzemieślniczej obróbce płytki z cegły są trwałe, wytrzymałe i nie mają w składzie żadnych szkodliwych substancji chemicznych, a także wyróżniają się gładką, bardzo przyjemną w dotyku fakturą. Jedyny w swoim rodzaju materiał ma bardzo klasyczny wygląd inspirowany naturą, dzięki czemu jest ponadczasowy i niezwykle uniwersalny – pasuje m.in. do wnętrz tradycyjnych, prowansalskich, rustykalnych, nowoczesnych czy industrialnych.\nCegła na ścianę z odzysku w kształcie małych, regularnych kwadratów w kolorze brzoskwiniowo-piaskowym. Dzięki rzemieślniczej obróbce płytki z cegły są trwałe, wytrzymałe i nie mają w składzie żadnych szkodliwych substancji chemicznych, a także wyróżniają się gładką, bardzo przyjemną w dotyku fakturą.\nJedyny w swoim rodzaju materiał ma bardzo klasyczny wygląd inspirowany naturą, dzięki czemu jest ponadczasowy i niezwykle uniwersalny – pasuje m.in. do wnętrz tradycyjnych, prowansalskich, rustykalnych, nowoczesnych czy industrialnych.\nFormat: ≈115 × ≈115mm\nIlość szt./mkw.: 70 sztuk\nWaga / mkw.: 22 Kg\nKolorystyka: Brzoskwiniowo – Piaskowa\nBEZPIECZNA I TESTOWANA\nPochodzenie ma znaczenie.\nNie każda cegła nadaje się do położenia na ścianę i dalszej obróbki — dlatego ważna jest selekcja we wstępnej fazie. Sprawdzamy ją pod kątem pochodzenia, jakość gliny i jej twardość oraz czy nie posiada pleśni. W ostatnim etapie każda płytka przechodzi test wytrzymałości, by zagwarantować materiał najwyższej jakości.


Izrael: Zlikwidowano dwóch domniemanych organizatorów zamachów | Special-Ops.pl - Portal Ludzi Akcji\nSebastian Miernik\t/ 09-12-2011\nWg informacji przekazanych przez izraelskie siły zbrojne w palestyńskiej Strefie Gazy zabito organizatora planowanego zamachu i jego wspólnika.\nW wyniku ataku przeprowadzonego z użyciem lotnictwa na auto, którym poruszali się zabici, rannych zostało sześć innych osób.\nGłównym celem ataku był Issam Subi al-Batasz, dowódca siatki bojowników podporządkowanej Brygadom Męczenników Al-Aksy, zbrojnego ramienia ugrupowania Fatah. Liderem Fatah jest prezydent Autonomii Palestyńskiej Mahmud Abbas.\nDrugą ofiarą śmiertelną jest wg. palestyńskiej agencji Maan, Subi Alaa al-Batasz - członek brygad al-Kasama, bojowego skrzydła Hamasu, partii rządzącej w Strefie Gazy. Mężczyźni byli z sobą spokrewnieni.\nWg palestyńskich sił bezpieczeństwa Peugeot, którym podróżowały trzy osoby, eksplodował w pobliżu publicznego parku. Z pojazdu wydobyto dwie zabite osoby, trzecia prawdopodobnie została ranna. Z informacji podanych przez Agencję Maan wynika natomiast, że eksplozja nastąpiła, gdy samochód stał zaparkowany w pobliżu siedziby władz miejskich Gazy.\nWedług izraelskiej armii i Szin Bet, Issam Subi al-Batasz był głównym organizatorem akcji wzorowanej na serii zamachów spod Ejlatu, w których w sierpniu tego roku zginęło ośmiu Izraelczyków. Oprócz tego Al-Batasz miał był podejrzewany o zorganizowanie innych zamachów.\nNr 1: Wg najnowszych informacji podanych przez BBC w zamachu ucierpiało trzynaście postronnych osób. Zniszczeniu uległ jeden z domów, śmierć poniósł jego 42 letni właściciel a ranni zostali jego ojciec i pięcioro dzieci. Wiele z domów zostało uszkodzonych odłamkami pocisków.\nNr 2: Liczba rannych osób w wyniku ataku wzrosła do 20.\nautonomia palestyńska fatah,


Psychologiczne koncepcje motywacji i ich zastosowanie w praktyce nauczyciela | PoradnikPR.info\n« Asertywność - moda czy potrzeba?\nPropagowanie pozytywnych zachowań uczniów w klasach młodszych »\nPsychologiczne koncepcje motywacji i ich zastosowanie w praktyce nauczyciela\nMotywacja jest postrzegana jako jeden z najważniejszych czynników wpływających na odniesienie sukcesu w nauce przez każdego ucznia.\n“Dla zdecydowania, jakim człowiek jest naprawdę, nie wystarczało nigdy ludziom śledzenie postrzegalnych przejawów jego postępowania, lecz wymagali oni sięgania do jego motywów, i stąd pojęcie motywu odgrywało zawsze w dyskusjach nad naturą ludzką rolę bardzo doniosłą”.\nOdgrywa ono także znaczącą rolę w procesie nauczania, zarówno ze strony ucznia jak i nauczyciela. Motywacja jest postrzegana jako jeden z najważniejszych czynników wpływających na odniesienie sukcesu w nauce przez każdego ucznia.\nA czym tak właściwie jest motywacja?\nMotywacja to “zespół czynników uruchamiających celowe działanie”. Według Reykowskiego jest to “proces regulacji, który pełni funkcję sterowania czynnościami, tak, aby doprowadziły one do osiągnięcia określonego wyniku, którym może być zarówno zmiana zewnętrznego stanu rzeczy, jak zmiana w samym sobie, czy też zmiana własnego położenia“.\nCo więcej, wyróżnia on dwa podstawowe warunki, które muszą być spełnione, aby powstał proces motywacyjny.\nużyteczność danego procesu\npoczucie pewności przez osobę, że istnieje dodatnie prawdopodobieństwo osiągnięcia danego celu.\nMożna wyróżnić podział uwzględniający motywację wewnętrzną i zewnętrzną.\nKlasyfikacja ta kieruje się źródłem, z jakiego dana motywacja wypływa -\nczy jest to sam człowiek\nczy też uczeń i jego wnętrze,\nczy otoczenie reprezentowane przez innych ludzi, takich jak rodzice, nauczyciele, rówieśnicy, itp.\nJednakże należy pamiętać, że motywacja zewnętrzna to nie tylko taka, którą uczeń stara się znaleźć u innych. To także nagrody, jakie otrzymuje po poprawnym wykonaniu danego zadania. Mogą to być oceny, nagrody w postaci rzeczowej, bądź w każdej innej formie, którą dziecko pragnie i doceni. Perspektywa nagrody na pewno pobudzi ucznia do działanie, do wzmożonego wysiłku umysłowego, aby wypaść jak najlepiej w danym zadaniu. Co więcej, jeżeli dziecko zostanie nagrodzone, istnieje większa szansa, że będzie ono starało się wypaść dobrze, jeżeli nie lepiej, w kolejnej próbie, aby ponownie dostać nagrodę.\nNależy pamiętać, że uczeń, podobnie jak każdy człowiek, bardzo łatwo przyzwyczaja się do bycia wynagradzanym, a to może prowadzić do porzucenia wszelkich wewnętrznych czynników motywujących. Uczniowie, szczególnie młodsze dzieci, mogą koncentrować się tylko na wynikach ich uczenia, lecz nie w formie wewnętrznej satysfakcji i dumy płynącej z faktu, iż umiejscowienie motywu jest inne - wypływa ono z zewnątrz, a nie z wewnątrz - i dlatego też prowadzi do obniżenia poczucia współodpowiedzialności i osobistego wpływu na dane postępowanie.\nZewnętrznymi czynnikami motywującymi, czyli tym, “co pobudza jednostkę do działania albo podtrzymuje już działanie i nadaje mu kierunek” jest wiedza o wyniku, który pełni funkcję motywu. Może on wpłynąć na wykonanie danego zadania i zachowanie ucznia w sposób pozytywny, szczególnie wtedy, gdy ewaluacja ze strony nauczyciela jest pozytywna, wtedy, gdy otrzymuje dobrą, satysfakcjonującą go ocenę. Istotą tego czynnika motywującego jest uwaga Skinnera, iż ocena ze strony nauczyciela powinna odbyć się w czasie jak najkrótszym po wykonaniu zadania, aby przynieść pozytywny wpływ na zachowanie ucznia.\nJednakże nauczyciele powinni także wziąć pod uwagę fakt, iż negatywna ocena może być postrzegana przez uczniów bardzo niekorzystnie i może zniechęcać ich do dalszej nauki, rozwijania się i pracowania nad własnym zachowaniem. Dlatego też, nauczyciel planując zadania powinien wziąć pod uwagę umiejętności ucznia i dostosować poziom trudności zadania do jego zdolności.\n“Zbyt trudne zadania zniechęcą, spowodują być może kolejne poczucie porażki, obniżenie samooceny, zbyt łatwe natomiast - nie przyczynią się do nabycia nowych umiejętności, jedynie pomogą utrwalić już posiadane“.\nZadania nauczyciela muszą być osiągalne dla uczniów - uczniowie muszą czuć, że jeżeli tylko włożą wysiłek w rozwiązanie danego problemu bądź w naukę konkretnego materiału, nastąpi pomyślnie rozwiązane, a przez to podniesie się stopień ich samooceny spowodowany odniesieniem sukcesu i dalszy wzrost motywacji. Co ważniejsze, “dobrze jest, gdy cel postawiony przez nauczyciela jest uznany przez ucznia za jego własny, utożsamiany z jego prywatnymi dążeniami“.\nNagroda i kara, podobnie jak wiedza o rezultacie, wpływa znacząco na uczniów. Eksperyment przeprowadzony przez Hurlocka może stanowić dowód na to, że chwalenie przynosi lepsze rezultaty niż karanie uczniów, jednak pod jednym, ale jakże istotnym warunkiem - musi być ono wyważone. Należy zachować umiar w chwaleniu i równowagę w ilości stosowanych pochwał i kar. Każdy nauczyciel powinien pamiętać także o społecznym aspekcie wymienionych wyżej czynników motywujących, czyli o tym, że formą nagrodzenia bądź ukarania ucznia są nie tylko oceny, ale także uwagi słowne. Skarcenie ucznia na forum całej klasy będzie stanowiło dla niego ogromny ciężar, i to zarówno dla dziecka w młodszym wieku szkolnym, jak i nastolatka. Natomiast pochwała przed rówieśnikami ma bardzo silne działanie pozytywne, może działać aż do takiego stopnia, że nie potrzebna dla ucznia będzie nagroda rzeczowa. Ponadto, środowisko szkolne i współczesne metody nauczania w większym stopniu stymulują motywację zewnętrzną niż wewnętrzną. Uczniowie mają ograniczoną możliwość dokonywania wyborów, a głównym czynnikiem motywującym jest najczęściej ocena, czyli zewnętrzna forma nagrody bądź kary. Nauczyciel, chcąc zmienić tę sytuację, powinien kłaść większy nacisk na stosowanie przez uczniów samooceny, przez co nastąpi zwiększenie stopnia poczucia osobistego zaangażowania przez uczniów, a w konsekwencji powinno doprowadzić to do podniesienia poziomu motywacji wewnętrznej. Poza tym, należy przerzucić część odpowiedzialności za własny proces uczenia się na uczniów i pozwolić im dokonywać wyborów, eksperymentować, stosować metody aktywizujące, oczywiście na tyle na ile nauczyciel może sobie na to pozwolić. Metody aktywizujące mają na celu pobudzenie ucznia poprzez wprowadzenie elementów, które mają związek z jego osobowością i zainteresowaniami.\nAktywizacja to sytuacja, która “wpływa na podwyższenie poziomu aktywności społecznej jednostki”, przez co powoduje także wzrost zaangażowania, motywacji, czego następstwem są lepsze wyniki w nauce. “\nZnacznie bardziej angażuje zabranie głosu w dyskusji i obrona własnego stanowiska niż wysłuchanie wykładu prezentującego różne punkty widzenia w danej sprawie. Dobrym sposobem na zwiększenie motywacji wewnętrzne u uczniów jest także sytuacja, gdy uczniowie uczą się nawzajem. Trzeci czynnik motywujący, cytowany w tej pracy, odnosi się do stosunków panujących pomiędzy uczniami w klasie szkolnej i nie tylko.\nWspółpraca i współzawodnictwo postrzegane są jako pobudki pozytywnie wpływające na uczniów, lecz tylko wtedy, kiedy nie zauważamy negatywnych postaw, a nawet agresji, prezentowanych przez uczniów stosunku do swoich rówieśników. Niekiedy, szczególnie w przypadku dzieci młodszych i o mniejszych zdolnościach, przegrana może powodować zniechęcenie, gdyż, jak podczas każdej rywalizacji, wygrywa tylko jedna osoba bądź grupa i jest to najczęściej zawsze ta sama “lepsza” osoba. Nauczyciel w swojej pracy powinien uwzględnić ten fakt i starać się wprowadzać różnorodne zadania, także takie, w których słabsi uczniowie będą mieli szansę się wykazać. Może podczas wprowadzania elementów rywalizacji (jak na przykład w konkursach) nagradzać różne zdolności - raz koncentrować się na tych, którzy szybciej się zgłaszają, raz na tych, których odpowiedzi są bardziej poprawne, mając na uwadze ponownie, że zachowanie balansu pomiędzy wszelkimi formami interakcji między nauczycielem a uczniem jest najlepsze.\nDrugim typem motywacji jest motywacja wewnętrzna, która polega na czerpaniu satysfakcji z wnętrza siebie.\nWyzwanie to pierwszy czynnik motywujący, który niesie ze sobą wyzwanie przede wszystkim dla nauczyciela, który to musi znaleźć, dowiedzieć się o rzeczach najbardziej interesujących swoich uczniów i wprowadzić zadania związane z tymi potrzebami, które muszą być oczywiście dostosowane do umiejętności uczniów.\nDrugi czynnik wiąże się z podnoszeniem ciekawości u uczniów. Nauczyciel powinien urozmaicać swoje zajęcia i zadania, jakie przeprowadza z uczniami, aby “nie wywoływać nudy równie szkodliwej, jak brak zadania”. To powoduje, iż uczniowie czują się bardziej dorośli i dojrzalsi, i przez to bardziej zainteresowani przedmiotem, nad którym mają pewną “kontrolę”. Istnieją jednak pewne zastrzeżenia. W przedszkolu czy nauczaniu początkowym trudno pozwolić sobie na przekazanie większej kontroli uczniom, gdyż są oni zbyt młodzi i niedojrzali na podjęcie takiego wyzwania. Dlatego też, nauczyciel powinien dostosować poziom kontroli, jaką mogą uczniowie mieć nad własnym uczeniem się do ich wieku i rozwoju. Ostatnim motywatorem jest fantazja, która może pobudzać uczniów to aktywniejszego uczestniczenia w lekcji oraz do dłuższego utrzymywania koncentracji, co także szczególnie odnosi się do młodszych dzieci, ponieważ to one mają największe problemy z utrzymaniem uwagi na zajęciach.\nNauczyciel musi także brać pod uwagę wiek ucznia, gdyż w każdej grupie wiekowej inne motywy mają większe znacznie. Dzieci głównie motywowane są przez samą osobę i postawę nauczyciela. Jeżeli czują sympatię w stosunku do nauczyciela, to będą zmotywowane do nauki. Dlatego też nauczyciel uczący taką grupę uczniów powinien dbać przede wszystkim o utrzymanie miłej atmosfery w klasie, o wzajemną sympatię i zrozumienie pomiędzy nim oraz wśród grupy uczniowskiej. Nauczyciel powinien także być sprawiedliwy w formułowaniu ocen oraz powinien umieć przyznać się, jeżeli czegoś nie wie. Wołoszynowa twierdzi, iż dzieci przyciąga sam fakt, iż mogą się uczyć w szkole, a największe znaczenie mają dla nich zadania wymagające od nich jak największej aktywności. W przypadku młodzieży sprawa wygląda podobnie, jednakże ich stosunek do nauczyciela odgrywa mniejszą rolę, choć oczywiście dalej ma znaczenie. Głównym źródłem motywacji jest uczciwe zachowanie i ocenianie ze strony nauczyciela, jego kompetencja, możliwość autonomicznego uczenia się przez uczniów oraz zainteresowanie konkretnymi zajęciami. Trzecia grupa, dorośli, mają już wykształconą motywację, dlatego postawa nauczyciela wpływa na ich zachowanie w mniejszym stopniu. Dorośli zazwyczaj są zmotywowani pozytywnie, gdyż uczą się z własnej woli i rolą nauczyciela w tym przypadku jest tylko utrzymywanie odpowiedniego stopnia motywacji.\nMotywacja do osiągnięć ściśle związana jest z uczniem i rolą, jaką uczeń przyjmuje na siebie w szkole. Każdy człowiek czy też w szczególności uczeń stawia przed sobą cele i dąży do ich zrealizowania. Ta potrzeba zostaje zaspokojona, kiedy człowiek uświadomi sobie, iż faktycznie czuje się usatysfakcjonowany z wyniku postawionego przed sobą zadania. Jednak motywacja ta niesie ze sobą także pewne niebezpieczeństwo, które pojawia się wtedy, gdy cele zakładane przez daną osobę są zbyt duże jak na jej możliwości. Wszak wszystkiego nigdy nie można osiągnąć, nie można dostawać zawsze najlepszych ocen i być zawsze i wszędzie “naj”. Dla niektórych ludzi, jak twierdził Atkinson, chęć osiągnięcia sukcesu dominuje przez całe życie i jest siłą napędową do tego, aby starać się coraz bardziej i osiągać coraz więcej, natomiast niektórym ludziom nie zależy na tym czy będą w czymś dobrzy, czy nie.\nIstotnym pojęciem, mającym związek z motywacją osiągnięć, jest atrybucją sukcesu i niepowodzenia. Każdy człowiek inaczej interpretuje swój sukces w danej dziedzinie czy zadaniu, a inaczej porażkę.\nAtrybucja ta stara się odpowiedzieć na pytanie:, “Do jakiego stopnia dana sytuacja i jej wynik wydają się stabilne i spójne lub niestabilne i zmienne?“.\nPoszczególni uczniowie zupełnie inaczej interpretują przyczyny z powodu, których lub, dzięki którym w dany sposób spisali się rozwiązując określone zadanie czy rozwiązując dany test. Jedni upatrują je w czynnikach wewnętrznych, (czyli cechach osobowości), inni w wysiłku, jaki włożyli w to zadanie, (czyli wewnętrznych cechach zmieniających się w zależności od sytuacji). Mogą one być także skutkiem oddziaływania zewnętrznych czynników, np. trudności, stresu czy szczęścia. Przyczyny powodzenia lub niepowodzenia mogą także mieć charakter specyficzny (w konkretnym zadaniu) lub globalny, a stopień ich postrzegania może być kontrolowany i intencjonalny lub niekontrolowany i nieintencjonalny\nIstnieje wiele różnych możliwości atrybucji sukcesu bądź porażki, i różnią się one nie tylko u konkretnych ludzi, ale także w poszczególnych grupach wiekowych. Młodsze dzieci, dla przykładu, uważają, że praca i wysiłek włożony w to, aby czegoś się nauczyć, faktycznie procentują, przynoszą zamierzone efekty. Nauczyciel może tylko pochwalać takie zachowanie Natomiast w przypadku młodzieży rolą nauczyciela jest ich motywowanie i zmienianie pewnych poglądów. Młodzi ludzie często uważają, że sukces zależny jest od wrodzonego talentu i jeżeli im coś nie wychodzi, mimo że się starają, to zaczynają myśleć, że nie są po prostu utalentowani i w konsekwencji mogą przestać się starać i poszukiwać motywacji.\nReasumując, chciałabym zakończyć moją pracę na temat motywacji i jej zastosowania w pracy nauczyciela cytatem J.S.Brunera, który trafnie podkreśla indywidualizm każdego dziecka i fakt, że nauczyciel poza znajomością teorii i sposobów radzenia sobie z motywacją we własnej klasie, powinien być wrażliwy na pewne zachowania dziecka, gdyż każdy uczeń, podobnie jak każdy człowiek jest inny i najlepszym rozwiązaniem jest indywidualne podejście do każdego ucznia i dostosowanie się do niego. Każdy uczeń jest motywowany inaczej i dlatego też każdemu uczniowi należy się personalne podejście ze strony nauczyciela.\n“Zawsze chyba będą występować u dzieci szkolnych rozmaite motywy, skłaniające do uczenia się: aby rodzice i nauczyciele byli zadowoleni, aby przestawać z rówieśnikami, aby mieć poczucie opanowania przedmiotu. Jednocześnie rozwijają się zainteresowania, otwiera się świat. Praca szkolna jest tylko częścią urozmaiconego życia dziecka. Dla różnych dzieci oznacza rozmaite rzeczy. Dla jednych jest sposobem uzyskania pochwały rodziców, dla innych zaś narzuconą przeszkodą, separującą od społeczeństwa rówieśników, którą trzeba pokonać przy minimum wysiłku, byleby się . Atmosfera danej szkoły może być antyintelektualna lub wręcz przeciwnie. Wewnątrz tego skomplikowanego świata działa bardzo subtelna siła przyciągająca - te przedmioty szkolne, które dziecko uważa za interesujące (…). Jak w każdej sytuacji wzbudzić zainteresowanie dziecka światem myśli?” (cytowane z Wołoszynowa)\nWołoszynowa Lidia “Psychologia rozwojowa dzieci i młodzieży.”\nZimbardo Philip “Psychologia życia”\nReykowski Janusz “Emocje i motywacja”\nMejze Halina “Sztuka motywowania”\nTomaszewski Tadeusz “Psychologia”\nOssowska Maria “Motywy postępowania”\nluty 7, 2009 | Tagi: nauczyciel, uczeń | Kategoria: Dziecko/wychowanie, Pedagog | Prenumeruj komentarze\t| Zostaw komentarz | Trackback URL\nWarning: Unknown: open(/home/content/62/2214862/tmp/sess_9hkghqldiq0t6ess4pnvqto117, O_RDWR) failed: No such file or directory (2) in Unknown on line 0


ksiezyc - Kosmiczna Propaganda\nHomeWszystkie wpisyTag: ksiezyc\nArtykuły, SpaceX 18 września, 2018\t1180Views 0Comments\nAstronomiczny Rozkład Jazdy #2 – Zaćmienie Księżyca i Superpozycja Marsa\nArtykuły, Astronomia 26 lipca, 2018\t730Views 0Comments\nWszelkiej maści chmury oraz inne zjawiska pogodowe, które mogą utrudnić obserwację nocnego nieba uderzą ze zdwojoną siłą już dziś, ponieważ to właśnie tej nocy będziemy świadkami bardzo interesującego wydarzenia astronomicznego. Na nocnym niebie będziemy mieli okazję podziwiać całkowite zaćmienie Księżyca oraz Wielką Opozycję Marsa, a co więcej – Słońce, Ziemia, Mars i Księżyc znajdą się w jednej linii czyli dojdzie do koniunkcji tych czterech ciał niebieskich.\nArtykuły, New Space 5 czerwca, 2018\t1027Views 0Comments\nArtykuły, NASA 8 maja, 2018\t1130Views 0Comments\nDlaczego stacja kosmiczna na orbicie Księżyca nie ma sensu?\nArtykuły, NASA 22 kwietnia, 2018\t2114Views 0Comments\nDeep Space Gateway, czyli odpowiedź NASA na anulowanie własnej wyprawy na Marsa i następca Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Wizja stacji orbitującej Srebrny Glob może być fascynująca, ale nie w proponowanej formie. Chcemy mieć stację kosmiczną na orbicie Księżyca? Pewnie, zróbmy to korzystając z nowych technologii i w konkretnym celu.\nSonda odkryła ogromną jaskinię na Księżycu. Idealną do zasiedlenia.\nArtykuły, Astronomia, Polecane 19 października, 2017\t605Views 2Comments\nNajlepszym miejscem do zbudowania pierwszej bazy na Księżycu byłaby głęboka jaskinia. Uchroniłaby ona ludzi między innymi przed niebezpiecznym promieniowaniem, którego duża dawka mogłaby być szkodliwa lub nawet śmiertelna dla zdrowia. Wygląda na to, że powinniśmy się teraz przestać tym martwić. Ogromna jaskinia z pokładami wody na powierzchni Księżyca została odkryta.\nJak SpaceX sfinansuje kolonizację Marsa. Część druga.\nArtykuły, Mars, Polecane, SpaceX 13 października, 2017\t646Views 2Comments\nW poprzedniej części udało się nam ustalić, że jednym z kluczy do opłacenia tego niezwykłego przedsięwzięcia będzie szybki i pełny odzysk rakiet Falcon, połączony z ich częstym wykorzystaniem. Dodatkowo nowa rakieta BFR pozwoli na wynoszenie jeszcze większych i cięższych ładunków na orbitę okołoziemską, co przełoży się na jeszcze większą ilość kontraktów SpaceX. Dziś postaram się wytłumaczyć w jaki sposób Międzynarodowa Stacja Kosmiczna i jej następca, Księżyc i sam Mars może pomóc w jego kolonizacji.\nArtykuły, NASA, Polecane 6 października, 2017\t1108Views 3Comments


PAŹDZIERNIKOWE ZAJĘCIA W ZERÓWCE – SP nr 1 w Jadownikach\n8 listopada 2020 8 listopada 2020 przez Anna Kopytko\nPaździernik to piękny, kolorowy i ciepły miesiąc. W takie właśnie dni spacerowaliśmy, podziwialiśmy jesienny krajobraz, zbieraliśmy liście, kasztany i żołędzie. Wykorzystaliśmy je do zajęć i zabaw w sali. O jesieni w sadzie, ogrodzie i lesie wiemy prawie wszystko. Samodzielnie wykonaliśmy surówkę z marchewki i jabłka, a gdy z zapasów zimowych otworzyliśmy dżem wiśniowy to w całej sali zapachniało… latem. Oto efekty naszych działań.


Bojąc się, ażeby kapitan i marynarze nie ujrzeli w mym ręku przeklętego listu, włożyłem go z powrotem do kieszeni. Zaledwiem to uczynił, niebo zachmurzyło się, błyskawica fioletowym zygzakiem zarysowała się na ołowiu chmur, rozległ się grzmot daleki i okręt nasz zakołysał się nerwowo na wzburzonych falach. Byłem pewien, że przyczyną burzy jest obecność na okręcie listu Diabła Morskiego. Nie myliłem się, gdyż takiej burzy nikt chyba jeszcze nie widział. Niebo i morze tak pociemniały, iż robiły wrażenie dwóch bezdennych otchłani, w których miotała się i ryczała sama ciemność, przemieszana z wichrem. Ludzie na pokładzie stali bez ruchu, nie wiedząc, co czynić. Nawzajem się nie widzieli, nawzajem nie słyszeli swych głosów. Trudno było w tej ciemności wyróżnić kapitana.- Zapewne wydawał jakieś rozkazy w celu ratowania okrętu, lecz - niestety - nikt tych rozkazów nie słyszał wśród ryku burzy i poświstu wichury. Olbrzymie fale wpadały na okręt zatapiając ludzi i znosząc niektórych z pokładu. Wreszcie usłyszałem głuchy trzask łamiących się masztów i uczułem, że okręt nasz pogrąża się w toni morskiej. Odmówiłem z błyskawiczną szybkością modlitwę, którą marynarze odmawiają zazwyczaj w chwili, gdy okręt ma utonąć. I dobrzem. uczynił, bo gdybym się spóźnił o małą chwilę, już bym nie zdążył jej odmówić, a kto wie, czy bez pomocy tej modlitwy udałoby mi się uratować swe życie wśród ogólnego zniszczenia.\nWoda zalała już pokład. Zapewne dolna część okrętu została naruszona i woda znalazła sobie dość szerokie wejście, gdyż w niespełna kilka minut uczułem, że grążę się wraz z okrętem w morzu. Już woda sięgała mi ramion, szyja tylko i głowa, i wzniesione usilnie ręce sterczały nad jej powierzchnią. W tej chwili właśnie niebo z lekka się przejaśniło i zobaczyłem, że dokoła mnie sterczą tak samo szyje i głowy, i wzniesione ku niebu dłonie moich towarzyszy. Zapadaliśmy się na dno coraz szybciej. Po chwili zobaczyłem bezsilne miotanie się tonących beznadziejnie ciał ludzkich, które nadaremnie borykały się w wodzie z okropną śmiercią. Przyszła kolej i na mnie. Jużem się zachłysnął dwa razy i miałem się zachłysnąć po raz trzeci, gdy nagle ujrzałem w pobliżu olbrzymi maszt, który - wichrem złamany - płynął po fali. Uczepiłem się oburącz tego masztu i popłynąłem waz z nim tam, kędy wicher nas pognał. Płynąłem tak trzy dni i trzy noce, aż wreszcie pewnego poranku dotarłem do brzegów jakiegoś lądu.\nWyskoczyłem radośnie na ląd i rozejrzałem się dokoła, chcąc zrozumieć, gdzie jestem i czy znajdę jakiekolwiek pożywienie, czy też czeka mnie śmierć głodowa. Trzy dni bowiem i trzy noce nic w ustach nie miałem. Wokół mnie była zupełna pustynia. Piachy i piachy. Ani drzew, ani kwiatów, ani ptaków. Jeno w pośrodku niemal piaszczystej równi ujrzałem przedmiot, który od razu przykuł moją uwagę. Był olbrzymi i okrągły niby potwornie wielkie jajo. Żaden wszakże ze znanych mi ptaków tak olbrzymich jaj nie znosił. Toteż przyszedłem wkrótce do wniosku, że jeśli ów przedmiot jest jajem, ptak, który je zniósł, należy w każdym razie do nie znanego mi gatunku ptaków. Prócz tego przyszło mi do głowy, że mogę skorzystać z zawartości tego jaja, aby głód zaspokoić, gdyż nie znajdę wokół żadnego innego pokarmu. W tym celu zbliżyłem się szybko do jaja, wyjąłem zza pasa topór podróżny i uderzyłem nim z całych sił w skorupę. Uderzenie topora nadłamało z lekka skorupę, w której ukazała się wąska szczelina. Natychmiast przez ową szczelinę zaczęło się sączyć białko. Nadstawiłem dłoni i począłem spijać świeże, smaczne białko, które ciurkiem płynęło z olbrzymiego jaja.\nPo kilku wszakże tygodniach wyczerpało się i żółtko. Przede mną piętrzyła się jeno olbrzymia, lśniąca skorupa do cna opróżnionego jaja, które przez czas tak długi było dla mnie pełną powabu spiżarnią. Z rozpaczą spojrzałem na opustoszałą spiżarnię i na dookolną pustynię, gdziem nie mógł znaleźć dla siebie żadnego pokarmu. Pustynia była spalona słońcem. Przez kilka tygodni mego na niej pobytu ani jedna kropla deszczu nie upadła na jałową ziemię. Właśniem pomyślał o deszczu, gdy nagle niebo się zachmurzyło i poczułem w powietrzu przyjemny, wilgotny zapach zbliżającej się ulewy. Ulewa spadła z takim szumem, jakby w niebie rozwarły się tysiące rdzawych, zgrzytliwych upustów. Rozchyliłem usta i z rozkoszą spijałem olbrzymie, chłodne krople, które mi do ust obficie trafiały. Przemokłem cały do cna, sprawiał mi jednak przyjemność wilgotny dotyk deszczu. Nadszedł wieczór - a deszcz nie ustawał. Nadeszła noc - a deszcz nie ustawał. Zaświtał poranek - a deszcz trwał nadal. Zaczęło mię to niepokoić. Zamiast pustyni - miałem teraz przed oczyma nieskończoną kałużę, która z każdą chwilą szerzyła się i pogłębiała. Po kostki byłem już w wodzie. Drugi dzień minął, a deszcz lał jak z cebra, nieustannie. Woda sięgała mi niemal do kolan. Próżnom dokoła wodził okiem, aby znaleźć jakiekolwiek schronisko. Ani drzew, ani skał nie było dookoła. Wzrok mój padał nieustannie tylko na olbrzymie, puste jajo. Przyszła mi nagle myśl do głowy, że mogę przecież zamieszkać w jego wnętrzu. Natychmiast zbliżyłem się do jaja, rozszerzyłem toporem otwór, który przedtem uczyniłem, i wpełzłem przez otwór do wnętrza. Gdym był już we wnętrzu, zasłoniłem otwór skórzanym kaftanem, który miałem na sobie, aby tym sposobem osłonić moje nowe mieszkanie przed ulewą. Byłem zachwycony moim schroniskiem. Od czasu jak wyruszyłem w podróż, nie miałem jeszcze tak wygodnego mieszkanka. Było co prawda zbyt okrągłe i zbyt sklepione. Musiałem przez czas pewien przyzwyczajać nogi do chodzenia po wklęsłej, nieckowatej podłodze. Zanim zdobyłem owo nawyknienie, padałem niemal co chwila jak długi na podłogę, tym bardziej że była śliska z powodu resztek białka, które zgarniałem w dłonie, i w ten sposób żywiłem się jeszcze przez dni kilka. Tymczasem, nazajutrz po moim zamieszkaniu we wnętrzu jaja, deszcz ustał i pogodne, jaskrawe słońce przenikło przez przezroczystą skorupę jaja, wyzłacając całe jego wnętrze. Sama skorupa, oświetlona rzęsistym słońcem, zdała mi się szczerozłotą. Widziałem, jak zwolna, w miarę zachodu słońca zmieniała swe barwy stając się coraz różowszą, aż wreszcie spurpurowiała wypełniając wnętrze cudownym, purpurowym półświatłem. Ubranie moje i ręce, na które spojrzałem, wszystko teraz było purpurowe, aż wreszcie purpura zaczęła ciemnieć, błękitnieć, szarzeć i w końcu mrok gęsty zapanował w moim mieszkaniu. Pewnego dnia, w samo południe, zauważyłem nagle, iż przejrzyste ściany mego mieszkania, złociściejące od słońca, pokryły się nagłym i niespodzianym cieniem.\n"Pewno się niebo zachmurzyło i burza nadchodzi" - pomyślałem w duchu i chcąc sprawdzić moje przypuszczenia wyjrzałem na świat przez wyżłobione w jaju okienko.\nJakież było moje zdziwienie, gdym zamiast chmury ujrzał w niebiosach - tuż nad jajem - olbrzymiego ptaka, który dwojgiem ogromnych skrzydeł przesłonił niebiosa i rzucił cień na ściany mego domu.\nNigdym nie widywał dotąd tak ogromnego skrzydlaka. Zauważyłem, że po chwili lotu znieruchomiał w niebiosach i jął się zwolna spuszczać na ziemię - wprost ku miejscu, w którym znajdowało się jajo.\nDomyśliłem się, że jajo, w którym mieszkam, jest przyrodzoną własnością skrzydlatego olbrzyma. Jednocześnie przypomniałem sobie nagle słowa pewnego marynarza, który mówił do mnie i do swych towarzyszy:\n- Nikt mi chyba nie uwierzy, żem widział w swym życiu ptaka, który jest dziesięć razy większy od największego okrętu, chociaż posiada dwa tylko potężne żagle. Kto nie wierzy w istnienie takiego ptaszury, ten niech przynajmniej uwierzy w to, że ptak ów nazywa się Rok. Nie znam jego obyczajów, ale przypuszczam, iż znosi jaja tak wielkie, że można by w jednym z nich schować wszystkie kufry naszej załogi z taką samą łatwością, z jaką ja w tej chwili chowam fajkę do kieszeni. Niewiara prostaków w możliwość zniesienia takiego jaja zasadza się chyba na tym tylko, że nigdy kura swojska takich im jaj znieść nie-raczyła, lecz za możliwością znoszenia jaj takich przemawia nieodparcie ta okoliczność, że ptak Rok wcale nie jest do kury podobny.\nTak mówił stary, wytrawny marynarz. Pamiętam, iż wówczas pierwszy zwątpiłem o prawdzie słów starego marynarza, toteż w tej chwili właśnie poczerwieniałem ze wstydu po uszy na myśl, iż tkwię we wnętrzu jaja, w którego zniesienie nie wierzyłem, i że spuszcza się ku mnie z niebiosów sam ptak Rok, którego istnienie podałem niegdyś w wątpliwość. Po krótkiej, lecz bolesnej chwili dojmującego wstydu zamyśliłem się nad tym, co mam teraz począć: czy pozwolić ptakowi ująć mnie wraz z jajem w szpony i unieść precz z tej wyspy, czy też wysunąć się z jaja przez otwór i zmykać co tchu w jakąkolwiek stronę, gdyż wokół była pustynia jednostajna i wybór tej lub innej strony świata był mi w danym razie i dla danego celu zgoła obojętny. Mniej obojętny wydał mi się ów fakt, iż równia pustynna znacznie utrudniała niepostrzegalność mojej ucieczki. Ani stary marynarz, ani tym bardziej ja - młody podróżnik - nie znaliśmy obyczajów Roka. Obawiałem się, iż obyczaje tego olbrzyma są drapieżne i chciwe, zaś zbyt dokładne i zbyt widoczne opróżnienie przynależnego mu jaja mogło mię właśnie narazić na zemstę skrzydlatego drapieżnika. Nie miałem zbyt wiele czasu do namysłu. Rok spuszczał się coraz szybciej i szpony jego za chwilę mogły już dosięgnąć jaja.\nZapadło we mnie błyskawiczne postanowienie trwania nadal we wnętrzu pozyskanego trafem przytułku. W razie bowiem udanej nawet ucieczki - czekała mnie na wyspie śmierć głodowa. Wolałem więc pozwolić ptakowi, aby mię stąd uniósł gdziekolwiek, choćby na szczyty skał lub gór, kędy zapewne buduje swe gniazda.\nJak pomyślałem, tak się stało. Rok pochwycił jajo w szpony i uniósł się wraz ze mną wysoko, w błękity.\nJajo, które jeszcze przed chwilą było dla mnie czymś w rodzaju niedorzecznie okrągłej chałupy, przedzierzgnęło się teraz w rodzaj dorzecznie okrągłego balonu, który unosił się coraz wyżej dzięki potężnym skrzydłom niestrudzonego Roka.\nWyjrzałem ostrożnie przez otwór i doznałem w pierwszej chwili zawrotu głowy. Tkwiłem kędyś - w powietrzu - w niewiadomych wysokościach, a pode mną znajdowała się otchłań błękitna, kędy zaledwo zieleniały na kształt plam przejrzystych lasy przeniebieszczone rzekami. Zrozumiałem, żeśmy już od dawna zostawili w tyle za sobą wyspę pustynną i że przelatujemy obecnie ponad jakimś krajem rzecznym i lesistym. Lęk mię chwycił na myśl, że Rok wkrótce znudzi się dźwiganiem jaja i upuści je wraz ze mną w ową otchłań, ponad którą przelatywałem tymczasem zwycięsko. Obawy moje były wszakże płonne. Rok wprawdzie po upływie pewnego czasu utkwił niemal bez ruchu w jednym punkcie przestrzeni, lecz nie po to, aby jajo w otchłań cisnąć, jeno po to, aby się ostrożnie wraz z nim spuścić na ziemię. Uradowałem się teraz na myśl, że Rok obchodzi się ze mną tak samo ostrożnie, jak z jajem. Czułem, że przy opadaniu na ziemię zachowuje wszelką baczność, aby jaja nie uronić lub nie zbełtać go zbyt mocnym wstrząśnięciem. Wdzięczny mu byłem za tę dobroczynną troskliwość. Coraz szybciej zbliżaliśmy się do widniejącej pod nami ziemi. Po chwili już przelatywaliśmy tuż ponad wierzchołkami gór, pomiędzy którymi zieleniały głębokie kotliny. Ku jednej z tych kotlin skierował Rok swe potężne loty i na jej dnie ułożył ostrożnie jajo. Wyjrzałem wówczas ukradkiem z mej kryjówki, aby zbadać miejsce, w którym się znajduję.\nByła to, zda się, jedna z najgłębszych, bezdennych niemal kotlin, szczelnie otoczona stromymi górami, które kojarząc się w zwarte kolisko ukazywały jeden tylko stosownie okrągły szmat nieba, jak to bywa u wylotu studni. Nikt chyba bez pomocy Roka nie potrafiłby ani wnijść, ani wynijść z tej kotliny.\nSpojrzałem na jej dno i oczy moje wypełniły się nagle tysiącem skier, gdyż oto dno dziwacznej kotliny było nabite przemieszanymi ze szczerkiem diamentami. Nigdym jeszcze nie widział tylu na raz diamentów. Słońce, rozbite o ich ostrza przezrocze, skrzyło się, drgało, dwoiście i troiście złociło się w ich wnętrzach, migotało nagłymi i znikliwymi gwiazdami, przelewało się po ich grzbietach strumieniami blasków i odblasków, wzbierało falami rozwichrzonych świateł, łamało się na złote trójkąty i na złote krzyże, i na złote pióropusze, i na złote drzazgi, aż wreszcie roziskrzone, rozpląsane wnikało do oczu złotym dreszczem i złotym pyłem. Oczarował mię widok zaklętego dna Kotliny Diamentowej. Zdziwiło mię wszakże zachowanie się skrzydlatego mocarza. Przykucnął na ziemi w samym środku kotliny, rozpostarł płazem skrzydła i jął nimi uderzać po dnie kotliny jak dwoma pierzastymi cepami. Zdziwienie moje nie miało granic. Czułem się w tej chwili tak, jak czuć się może tylko człowiek, który tkwiąc we wnętrzu jaja spogląda przez jego otwór na olbrzymiego ptaka, młócącego skrzydłami ziemię Kotliny Diamentowej. Pomyślałem przy tym, że chyba ta czynność osobliwa nie może trwać długo i że zapewne Rok wkrótce jej poniecha. I rzeczywiście, Rok poniechał swej niepojętej czynności.\nWówczas spostrzegłem, że dzięki wiadomej młócce w skrzydłach jego utkwiło czepliwie mnóstwo diamentów. Przypomniałem sobie, że kruki mają zwyczaj kradzenia klejnotów, i stąd wywnioskowałem, że Rok pochodzi zapewne ze złodziejskiej rodziny jakichś potwornie olbrzymich i rozpanoszonych kruków. Lecz wniosek ten upadł, skórom zmiarkował, że diamenty, w które się Rok zaopatrzył, są niczyje. tedy czynu Roka nie można było nazwać przywłaszczeniem cudzej własności, jeno szlachetnym pozyskaniem wspaniałej zdobyczy.\nPostanowiłem i ja ową zdobycz pozyskać. W tym celu powziąłem zamiar opuszczenia mojej kryjówki i pozostania w kotlinie. Gdy Bok ponownie jajo w szpony pochwycił, wysunąłem się niepostrzeżenie z jego wnętrza na ziemię. Rok dał po dawnemu skrzydłom rozmach, niezbędny dla podźwignięcia jaja, obarczonego brzemieniem mojej osoby, lecz ponieważ tego ostatniego brzemienia ubyło, tedy ów nadmierny rozmach poskutkował tak, iż jajo wraz z ptakiem znikło mi z oczu w niebiosach z przesadnie błyskawiczną szybkością, wielce podobną do znikania kuł kolorowych w palcach umiejętnego sztukmistrza. Pozostałem sam w kotlinie.\nPozbawiony mieszkania, do którego się już przyzwyczaiłem, uczułem się na razie nieswojo i sieroce, jak się czuje długoletni lokator po zbyt pośpiesznej i nieoględnej wyprowadzce. Lecz przykre to uczucie ustąpiło powoli uczuciu rozszalałej ciekawości. Jąłem w poskokach biegać tu i tam po kotlinie, upajając się złotym skrzeniem i mżeniem diamentów. Przyglądałem się im z dziecięcą radością, aż wreszcie, przeskakując z miejsca na miejsce, zacząłem zbierać największe i najbłyskotliwsze. Objuczyłem nimi wszystkie kieszenie i skrytki mego ubrania, wypełniłem po brzegi torbę podróżną oraz sakiewkę. Zdawało mi się, żem stracił na owo zbieranie diamentów zaledwie godzinę czasu. Aliści słońce już zachodzić poczęło. Nadszedł wieczór. Pomyślałem, iż czas już wydostać się z kotliny. Daremnie jednak obmyślałem środki wydostania się z owej pułapki szatańskiej. Nie było żadnych środków! Teraz dopiero zacząłem żałować błędu, który popełniłem, zwabiony połyskiem i bliskością diamentów. Co pocznę teraz w tej kotlinie, objuczony diamentami? Przyjdzie mi tu chyba skonać z głodu.\nZadarłem głowę do góry, aby raz jeszcze zawiesić wzrok u wylotu kotliny. Hen, wysoko, na szczycie jednej z gór ujrzałem zmniejszoną oddaleniem sarenkę, która, z lekka przysiadając na tylnych nogach, gotowała się widocznie do skoku, aby przesadzić wylot Kotliny Diamentowej. Skoczyła wreszcie, lecz skok nie ogarnął zmierzonej na oko przestrzeni. Sarenka, przed chwilą jeszcze tak zręczna w pierwszej połowie skoku, w drugiej jego połowie wyniezgrabniała nagle w powietrzu i spadła na dno kotliny, niby płaszcz rzucony, który natychmiast krwią się suto zabarwił. Podbiegłem do niej. Tylko oczy jej żyły jeszcze. Życie trwało w nich przez okamgnienie, podobne do zbytecznej i niezrozumiałej modlitwy. Po chwili zaszły bielmem, przez które z lekka przeświecały czarne, rozszerzone śmiercią źrenice. Wzruszyła mię śmierć sarenki, lecz po upływie pewnego czasu przyłapałem siebie na gorącym uczynku rozmyślania o tym, że mam teraz możność zaspokojenia dręczącego mię głodu. Tymczasem noc już zapadła. Gwiazdy ukazały się na niebie u wylotu kotliny. Ochłodzone powietrze szerokimi falami wpływało mi do piersi. Księżyc wynurzył się spoza obłoków i rozjarzył kotlinę. Diamenty dziko i zimno połyskiwały w świetle księżycowym. Stalowe ich błyski tajemniczo i złowieszczo pełzały i pląsały po kotlinie.\nUczułem nagle, że pokład diamentowy, na którym stoję, zaczyna się poruszać i zachwiewać pod moimi stopami. Po chwili całe dno kotliny zachwiało się w swych posadach. Jednocześnie posłyszałem jakieś pokątne syki i ujrzałem znienacka atłasowopołyskliwe, ozdobione pręgowatym ornamentem łby wężów jadowitych, które się społem i kolejno wysnuwały z dna kotliny, spod natłoku rozjarzonych w księżycu diamentów. Widok ów przejął mnie dreszczem wstrętu i zgrozy. Wyznam szczerze: zbladłem i struchlałem. Cofnąłem się ku skalnym ścianom kotliny i szczęśliwym trafem wykryłem w nich grotę, przywaloną olbrzymim głazem. Uczyniłem wysiłek nadludzki, aby nieco uchylić głazu i przeniknąć do wnętrza groty. Gdym był już we wnętrzu i gdy głaz na nowo wejście do groty szczelnie przesłonił, odetchnąłem radośnie, dziękując Allachowi za nagłe zbawienie. Ciekawość jednak kazała mi z lekka uchylić głazu, aby spojrzeć na okropne węże przez szczelinę, której zbytnia wąskość wzbraniała wężom dostępu. To, com ujrzał, przeszło wszelkie moje oczekiwania. Ujrzałem cud, ale cud potworny i straszliwy! Tłum wężów, jaskrawo oświetlonych blaskiem wylękłego księżyca, snuł się po dnie kotliny unosząc ku górze łby i prostując smukłe, na kształt potwornych łodyg, tułowie. Zdawało się, iż dno kotliny porosło nagle tysiącem żywych, ruchomych, sprężystych badyli, które miarowo chwiały się na wietrze. Przyglądając się uważniej spostrzegłem, że owe dziwaczne, wzwyż na ogonach klęczące węże przystrojone są w szereg obcisłych pierścieni i sygnetów. Cały tłum wężowy, wsparty na diamentach, zdawał się kołysać rytmicznie. I były chwile, gdy wszystkie na raz węże nieruchomiały niby przedmioty strojne, lecz martwe; i wówczas dzięki smukłości tych przedmiotów zdawało mi się, że mam przed sobą jakiś zbytecznie gęsty las fletów, pionowo w ziemi utkwionych. Zrobiłem właśnie owo spostrzeżenie, gdy nagle posłyszałem wyraźnie, że z gardzieli nieruchomych wężów dobywają się zwolna dźwięki fletowe. Wkrótce cały chór wężów zabrzmiał rozgłośnie i przysiągłbym, że to śpiewały żywe, zaklęte i ponętnie śpiewne, choć z pewnością jadowite i drapieżne flety. Nie mogłem, mimo wysiłków, pochwycić dziwnej, zawiłej i przenikliwie czarującej melodii. W takt tej melodii węże poczęły wyginać tułowie i pobrzękiwać pierścieniami i sygnetami. Pobrzękując w ten sposób, jęły pląsać po jarzących się w księżycu diamentach. Po raz pierwszy w życiu widziałem taniec wężów, taniec dziki, rozszalały, upojony księżycem, roziskrzony natłokiem potrącanych co chwila diamentów. Jeden z wężów - najgromniejszy i najbardziej do fletu podobny - stanął nagle na przedzie rozpląsanego tłumu i głosem nie-zaprzeczenie fletowym zaśpiewał pieśń dziwną i niezrozumiałą:\n- Chwała Kotlinie Diamentowej! Chwała dnu Kotliny Diamentowej! Chwała królewnie, której boski żołądek z taką łatwością trawi diamenty! Co dzień ptak Rok zlatuje na dno kotliny, aby zdobyć nowe zasoby najsłodszych i najpożywniej szych diamentów. Nie możemy wzbronić mu tego połowu, gdyż w dzień morzy nas drze-mota niepokonana i dopiero w nocy budzimy się ze snu kamiennego. Bracia-Węże, tańczcie! Bracia-Węże, pląsajcie! Bracia-Węże, pamiętajcie o tym, że ojcowie i praojcowie nasi wierzyli tylko w potęgę fletu, modlili się do fletu, klękali przed fletem i składali krwawe ofiary fletowi, bo z niego powstała pieśń, a z pieśni - taniec, a z tańca - błysk w ślepiach, a z błysku w ślepiach - diamenty, a z diamentów - dno Kotliny Diamentowej, którą odwiedza ptak Rok, odwieczny narzeczony królewny, której boski żołądek z taką łatwością trawi diamenty.\nTak śpiewał wąż-przodownik, podczas gdy jego dziwacznie cętkowani towarzysze pląsali, upojnie wsłuchani w tę pieśń, której treści zrozumieć nie mogłem. Zapamiętałem tylko, że Rok ma zwyczaj codziennego odwiedzania Kotliny Diamentowej. Prócz tego zauważyłem, że rozpląsane węże słuchały tajemniczej pieśni z takim właśnie rozkołysaniem się i z takim natężeniem, z jakim słuchają zazwyczaj dźwięku fletu. Stanowczo - każdy z tych wężów miał w sobie coś fletowego. Po prostu trudno było określić, czy są to zwykłe węże, czy też niezwykłe flety, obdarzone życiem i wyposażone w żądła jadowite. Przez całą noc trwał taniec wężów. Skoro świt zbliżać się zaczął, taniec zwolna jął ustawać. Węże stopniowo i kolejno nieruchomiały, aż wreszcie przy pierwszym brzasku poranku ogarnął je nagły i gromadny bezruch. Po czym zwinęły się, skłębiły i ukryły w swych norach pod powierzchnią diamentową.\nWówczas wyszedłem z groty. Wiedziałem bowiem ze słów dziwacznej pieśni, że węże owe przez dzień cały śpią snem kamiennym. Nie groziło mi więc -żadne niebezpieczeństwo. Postanowiłem skorzystać z nowych odwiedzin Roka, aby z jego pomocą wydostać się z Kotliny. Przypuszczałem, że Rok, jako ptak drapieżny i mięsożerny, złakomi się na krwią dotąd woniejące zwłoki nieoględnej sarenki.\nPrzykrępowałem siebie mocno do owych zwłok i czekałem cierpliwie na przylot Roka. Czekałem aż do samego południa. W południe posłyszałem w niebiosach znajomy szmer skrzydeł, które rzuciły na dno kotliny cień olbrzymi. Po chwili ujrzałem Roka, jak spuścił się na dno kotliny, przysiadł na szponach, rozpłaszczył skrzydła po ziemi i jął nimi uderzać po diamentowej powierzchni. Gdy sporo już diamentów utkwiło mu w piórach, zaniechał swej młócki skrzydlatej i zwrócił dziób i ślepie ku sarnie. Zwabił go widocznie smakowity zawiew przelanej wczoraj krwi. Podbiegł do sarny, pochwycił ją w szpony i uniósł w błękity nie wiedząc o tym, że wraz z sarną unosi moją, przywiązaną do niej osobę.\nNie wiem, jak długo trwał nasz lot w powietrzu. Zawieszony bowiem w przestrzeni i nie osłonięty tym razem skorupą jaja, doznałem nagłego zawrotu głowy i straciłem przytomność. Gdym zmysły odzyskał, zbliżaliśmy się już do celu podróży. Tym celem był dąb wyrosły pośrodku jednej z obszernych dolin, dąb tak niezwykłych rozmiarów, że wydał mi się z dala zieleniejącą górą. W dębie tym znajdowała się dziupla takiej wielkości, że dość wygodnie można by w niej było pomieścić cały Bagdad z przedmieściami. Do wnętrza tej dziupli wleciał właśnie Rok. Czekały nań w gnieździe potwornie olbrzymie pisklęta, którym Rok rzucił na pożarcie przyniesioną w szponach sarnę, sam zaś zniknął w przeciwległym otworze, prowadzącym widocznie do dolnych wnętrzy i skrytek. Po chwili Rok wrócił do gniazda. Zauważyłem natychmiast, że skrzydła jego były starannie ogołocone z diamentów. Wstrząsnął nimi z lekka, raz jeszcze spojrzał na pisklęta zajęte powolnym i niedołężnym pożeraniem sarny i wyleciał nagle z gniazda, zapewne w celu zdobycia nowego pokarmu dla piskląt.\nWówczas rozwiązałem sznury, którymi sam siebie do sarny przymocowałem, i wyskoczyłem spod sarniego tułowia na sam niemal środek gniazda. Zląkłem się w pierwszej chwili popłochu, który moje nagłe zjawienie mogło wywołać wśród piskląt. Obawiałem się, iż poczną wrzaskiem nawoływać Roka. Pisklęta wszakże mimo olbrzymiego wzrostu były tak głupie i niespostrzegawcze, że nawet nie zwróciły najmniejszej uwagi na moją osobę. Zbliżyłem się ciekawie do otworu, w którym był zniknął Rok. Postanowiłem zbadać owo tajemnicze wnętrze. Przypuszczałem, iż Rok składa tam swoje diamenty, jak to częstokroć zdarza się w bajkach. Wkroczyłem tedy ciekawie do otworu. Trafiłem początkowo na ciemny, długi, zawiły korytarz, którego podłoga była widocznie spróchniała, gdyż pod moimi stopami dostrzegłem fosforyczne migoty próchna. Na końcu korytarza namacałem dłonią olbrzymi pień, który, jak mi się zdawało, wisiał na jakimś sznurze. Uchyliłem nieco pnia i stwierdziłem, iż zawieszony na sznurze pień przesłaniał nowy otwór, zastępując w ten sposób drzwi. Prócz tego w nowym otworze zauważyłem światło różowe, które oślepiło nagle moje oczy i wzbudziło większą jeszcze ciekawość.\nRozejrzałem się dokoła i zdumienie moje nie miało granic! Znajdowałem się oto w cudownej komnacie pałacowej, zalanej różowym światłem lamp, które, wisząc u stropu, kołysały się rytmicznie, jakby w takt niesłyszalnej muzyki. W głębi komnaty stała złocista otomana, a na niej spoczywała piękna królewna, która właśnie paląc nargile ziewała tak czarownic, że nie mogłem oderwać oczu od jej wdzięcznych i porywająco słodkich poziewań.\n- Naucz mię - szepnąłem - naucz mię twego imienia, bo jest mi tak samo nieznane jak ty i twoja dusza, i dźwięk twego głosu!\n- Co czynisz, nieoględna! Połknięty diament może twój królewski żołądek przyprawić o niestrawność śmiertelną! Niechże posłyszę dźwięk twego głosu! Mów do mnie co prędzej, bo skonam u stóp twoich z zachwytu i ciekawości.\nGłos jej atłasowy, jedwabny, aksamitny tak mię oczarował, żem stał przez chwilę w milczeniu, aby się do woli rozkoszować dźwiękiem tego głosu.\n- Zgaduję! - zawołałem nareszcie. - Zgaduję, że zły los związał twe życie osobliwe z życiem drapieżnego Roka. Jesteś przezeń uwięziona i potężny ptak zmusza cię do ślubu, na który nie chcesz się zgodzić nawet pod groźbą śmierci! Domyślam się, że przebrzydły skrzy diak nie umie ani ocenić, ani do głębi zrozumieć twej duszy. Jesteście zbyt niedobrani, abyś mogła z nim dłużej poprzestawać. Czyż nie mam słuszności?\n- Nie wiedziałam - rzekła - że jesteś posiadaczem tak wybornych i soczystych diamentów. Nie znoszę innego jadła, a Rok dostarcza mi właściwie co dzień mej ulubionej potrawy. Dlatego też pokochałam Roka, lecz czuję, że odtąd będę darzyła miłością ciebie, gdyż twoje diamenty są o wiele większe i smaczniejsze niż te, które mi Rok przynosi. Diamenty Roka mają częstokroć smak kwaskowaty, niedojrzały, a raz nawet przyniósł mi kilka, które miały lekką goryczkę jak ulęgałki, twoje zaś są słodkie jak winogrona!\n- Nazywam się Sindbad - zawołałem. - Już czuję na sobie osobliwe działanie twego imienia. Od chwili gdy stało mi się wiadome, mam nieodparte wrażenie, iż znam cię już od dawien dawna, o Najdroższa moja! Nie do przebrzydłego skrzy diaka, jeno do mnie powinnaś należeć. Porzuć raz na zawsze tę dziuplę! Uchodź stąd wraz ze mną! Będę cię karmił najsłodszymi diamentami, o Najdroższa moja!\n- Nigdy ci ich nie zabraknie! Znam dobrze Kotlinę Diamentową, dokąd i Rok udaje się na swe połowy, tylko że ja czynię wybór sumienny, a on zadowala się diamentami, które traf do skrzydeł mu przysklepi.\n- Boję się tylko - zauważyła królewna ziewając trwożnie - boję się pościgu mego ptaka. Pała do mnie miłością bezwzględną i jestem pewna, że ujrzawszy próżną komnatę uda się na poszukiwanie mojej osoby. Mam jednak przy sobie latarkę-plotkarkę, która działa w ten sposób, że osoby, jej blaskiem objęte, jawią się oczom w miejscu, gdzie ich właśnie nie ma. Jeżeli Rok będzie nas ścigał, zapalimy latarkę-plotkarkę i zmylimy mu drogę. Ujrzy nas gdzie indziej, niźli w rzeczywistości znajdować się będziemy.\nW chwili gdy królewna słów tych domówiła, posłyszeliśmy szum skrzydeł olbrzymiego Roka.\nLeciał w pogoni za nami, zaciemniając skrzydłami niebiosy.\n- Czyś oszalał? - wołała Najdroższa. - Nie biorę do ust nic prócz diamentów. Zapomniałeś już o moich nawyknieniach. Obiecywałeś mi góry diamentów, daj mi przynajmniej choć jeden niewielki pagórek, choć garść, choć garsteczkę!\nCzyż mam szczegół po szczególe opisywać nasz pobyt na okręcie? Straszny to był pobyt! Powietrze morskie podnieciło apetyt mojej Najdroższej. Apetyt ten urósł do rozmiarów zatrważających. Nikt chyba nigdy nie spotkał się z tak wygórowanym apetytem! Cała załoga była w trwodze. Brylanty ginęły na okręcie z niezwykłą szybkością. Najdroższa po prostu zębami wydzierała je z pierścionków i połykała w okamgnieniu. Starano się wreszcie ukrywać przed nią klejnoty. Lecz i to nie pomogło. Brylanty ginęły nadal. Najdroższa węszyła wszystkie skrytki z nadzwyczajną łatwością. Cała wszakże załoga tak była oczarowana wdziękami Najdroższej, że nie wzbraniała jej przywłaszczania sobie cudzych brylantów, ograniczając się jeno do niewspomagania królewny w tych jej czynnościach. Jeden tylko kupiec perski - posiadacz całego kufra diamentów - nie okazywał najmniejszych względów Najdroższej. Napomknął nawet, że ją zasztyletuje, o ile nie doliczy się w kufrze choćby jednego brylantu. Liczył je co dzień nad ranem i chodził potem po pokładzie, ostrząc co chwila swój sztylet i połyskując nim na słońcu, o ile ma się rozumieć była pogoda. Błagałem Najdroższą, aby nie zaglądała do zakazanego kufra, obiecując całe góry diamentów w Bagdadzie. Bałem się jednak, że Najdroższa błagań moich nie usłucha i w końcu zajrzy do kufra. W dzień ani na krok jej nie odstępowałem, zaś na noc sznurami przytwierdzałem do łoża. Pewnej wszakże nocy zasnąłem tak mocno, żem się zbudził dopiero po północy, chociaż zazwyczaj budziłem się co godzina, aby sprawdzić, czy moja Najdroższa nie przegryzła więzów. Tym razem, korzystając z mego snu, przegryzła je właśnie. Łoże było puste. Byłem przerażony. Pobiegłem natychmiast do miejsca, gdzie stał kufer. Zastałem królewnę pochyloną nad próżnym kufrem i dogryzającą resztki ostatniego diamentu. Załamałem dłonie i jąłem płakać.\n- Skrzy diaku mój, cudowny, dziki, nieokrzesany skrzy diaku! - zawołała królewna. - Zbliż się do mnie, podaj mi grzbiet, abym cię mogła dosiąść! Unieś mię z powrotem do swojej dziupli!\n- Słyszę twój głos, lecz nie widzę ciebie! - odpowiedział\nRok. - A raczej widzę cię na tamtym brzegu morza, skąd głos twój nie mógłby chyba do mnie dolecieć!


inventum, sildenafil 25 mg - 2 tabletki do rozryzania i żucia | Apteka Jak Marzenie\nstrona główna » seks » wspomaganie potencji » inventum, sildenafil 25 mg - 2 tabletki do rozryzania i żucia\nInventum, sildenafil, sildenafil 25 mg, tabletki na potencję, mega potencja, tabletki na zaburzenia erekcji, kapsułki na zaburzenia erekcji, lek na zaburzenia erekcji, zaburzenia erekcji u mężczyzn,\nZe względu na wpływ syldenafilu na przemiany metaboliczne, w których biorą udział tlenek azotu\ni cykliczny guanozynomonofosforan (cGMP) (patrz punkt 5.1) nasila on hipotensyjne działanie azotanów. Przeciwwskazane jest zatem równoczesne stosowanie syldenafilu z lekami uwalniającymi tlenek azotu (takimi jak azotyn amylu) lub azotanami w jakiejkolwiek postaci.\nJednoczesne stosowanie inhibitorów PDE5, w tym syldenafilu, i leków pobudzających cyklazę guanylową, takich jak riocyguat, jest przeciwwskazane, ponieważ może prowadzić do objawowego niedociśnienia tętniczego (patrz punkt 4.5).\nProduktów przeznaczonych do leczenia zaburzeń erekcji, w tym syldenafilu nie należy stosować\nu mężczyzn, u których aktywność seksualna nie jest wskazana (np. pacjenci z ciężkimi schorzeniami układu sercowo-naczyniowego, takimi jak niestabilna dławica piersiowa lub ciężka niewydolność serca).\nProdukt leczniczy jest przeciwwskazany u pacjentów, którzy utracili wzrok w jednym oku w wyniku niezwiązanej z zapaleniem tętnic przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego (ang. Non-arteritic anterior ischaemic optic neuropathy, NAION) niezależnie od tego, czy miało to związek, czy nie miało związku z wcześniejszą ekspozycją na inhibitor PDE5 (patrz punkt 4.4).\npacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, hipotonią (ciśnienie krwi < 90/50 mm Hg), po niedawno przebytym udarze lub zawale serca oraz ze stwierdzonymi dziedzicznymi zmianami degeneracyjnymi siatkówki, takimi jak retinitis pigmentosa (niewielka część tych pacjentów ma genetycznie uwarunkowane nieprawidłowości fosfodiesterazy siatkówki). Stosowanie syldenafilu u tych pacjentów jest przeciwwskazane.\n- Działania edukacyjne dla pacjentów będą prowadzone poprzez informacje, zamieszczone w teście, dołączonym do opakowania produktu. Ponadto przeprowadzimy akcje kierowane do farmaceutów, mające na celu aktualizację wiedzy na temat oceny ryzyka sercowo-naczyniowego u pacjentów z zaburzeniami erekcji oraz przeciwwskazań i ostrzeżeń, które należy uwzględnić przed wydaniem produktu a także wskazanie potrzeby informowania pacjentów o konieczności przeczytania ulotki i wypełnienia testu przed przyjęciem leku, – podkreśla Hanna Wahl, Dyrektor ds. Rozwoju w Aflofarm Farmacja Polska.\nInventum będzie dostępny w aptekach w grudniu. To kolejny lek wprowadzany przez firmę Aflofarm Farmacja Polska w ostatnim czasie. Jeszcze w listopadzie firma wprowadziła do sprzedaży lek Dafurag Max, który zawiera najwyższą dawkę furazydyny w Europie.


Przyłbica ochronna - gdzie kupić oraz jak zrobić ją samodzielnie\nPrzyłbica to niezbędna ochrona dla osób, które w czasie pandemii koronawirusa muszą mieć kontakt z ludźmi. Gdzie możemy ją kupić oraz czego potrzebujemy, aby wykonać ją samodzielnie? Podpowiadamy.\nOd czwartku, 16 kwietnia będzie obowiązywał nakaz zakrywania twarzy. Możemy ją zakrywać maseczką ochronną, którą w łatwy sposób można zrobić samodzielnie, ale także chustą, szalikiem lub przyłbicą. Przyłbice ochronne zakrywają nie tylko nos i usta, ale także oczy, przez które również możemy zakazić się koronawirusem.\nNoszenie przyłbic w szczególności rekomendowane jest sprzedawcom oraz osobom świadczącym usługi, ale tak naprawdę mogą nosić je wszyscy, bo zapewniają dodatkową ochronę. Przypomnijmy, że coraz więcej nieoficjalnie mówi się o tym, że salony fryzjerskie oraz kosmetyczne mogą zostać niedługo otwarte. To dlatego w ofercie wielu marek oferujących akcesoria dla fryzjerów i kosmetyczek znajdziemy teraz przyłbice.\nPrzyłbica ochronna dla fryzjerów i wizażystów - gdzie kupić?\nPrzyłbicę ochronną do swojej oferty wprowadziła polska marka Kacase. Jest ona na pewno dobrze znana wizażystom, bo specjalizuje się w produkcji akcesoriów do makijażu. Teraz w asortymencie marki znajdziemy osłonki przeciwkropelkowe, które są wykonane z miękkiej folii dostosowującej się do kształtu twarzy. Osłonka nie tylko chroni podczas kontaktów z innymi, ale także minimalizuje ryzyko odruchowego dotykania twarzy dłońmi.\nTo rozwiązanie dla makijażystów i wszystkich osób, które musząc pracować w bliskim kontakcie z ludźmi pragną zminimalizować ryzyko wdychania i przenoszenia bakterii i wirusów - czytamy na Instagramie marki.\nPost udostępniony przez Pro Makeup Bags & Cases (@kacase_official) Mar 27, 2020 o 11:26 PDT\nPrzyłbica marki Kacase może być dobrą inwestycją dla osób, które pracują w salonach kosmetycznych lub fryzjerskich. Nawet jeśli zostaną otwarte, z pewnością będzie obowiązywał nakaz zakrywania twarzy i zapewnienia najwyższych standardów higieny. Przyłbica będzie lepszym rozwiązaniem niż maseczka. Za osłonkę marki Kacase zapłacimy 39 zł. Jest to produkt wielokrotnego użytku, ale należy go dezynfekować po każdym noszeniu. Przyłbice ochronne możemy zakupić także po prostu na Allegro.\nZobacz przyłbice ochronne, które zamówisz online!\nJak samodzielnie zrobić przyłbicę w domu?\nPrzyłbicę możemy zamówić przez internet, ale jeśli mamy czas i odpowiednie materiały zachęcamy, by zrobić ją w domu. Aby własnoręcznie wykonać przyłbicę niezbędne są:\nfolia do bindowania,\ntasiemka lub taśma klejąca.\nSposób wykonania przyłbicy jest prosty. Wystarczy z folii wyciąć odpowiedni kształt po uprzednim dopasowaniu do twarzy. Na bokach folii wycinamy kółeczka i przeciągamy przez nie tasiemkę, którą będziemy wiązać przyłbicę. W sieci dostępne są także filmiki instruktażowe, na których zobaczymy, jak krok po kroku robić przyłbicę. Niektórzy zamiast wstążki wykorzystują taśmę klejącą i folię doczepiają np. do czapki z daszkiem.\nPrzyłbice ochronne to dobre rozwiązanie szczególnie dla tych osób, które w dobie pandemii koronawirusa nie mogą sobie pozwolić na pracę zdalną i cały czas mają kontakt z ludźmi.\nZobacz także: Nie tylko rękawiczki i maseczka. Wychodząc z domu warto też założyć okulary. Dlaczego?\nZdjęcie główne: Instagram/kacase_official\nStyl życia W Żabce pojawią się bardzo tanie maseczki. 1,62 za sztukę, ale jest haczyk\nNajtańsze jednorazowe maseczki ochronne (1,62 za sztukę) będzie można kupić w Żabce. Pierwsza dostawa w sklepach pojawi się już 15 kwietnia, a kolejne są już w planach.\nOd czwartku, 16 kwietnia w Polsce będzie obowiązywał nakaz zakrywania twarzy . Można to zrobić za pomocą chustki lub szalika, ale najlepszą ochronę zapewni mimo wszystko maseczka . Od czasu wybuchu pandemii koronawirusa ceny maseczek są niestety wywindowane, ale na szczęście w Żabce będzie można je kupić w bardzo okazyjnej cenie. Tanie maseczki ochronne w Żabce Od 15 kwietnia w 600 sklepach Żabka w Polsce będziemy mogli kupić maseczki ochronne , następnego dnia mają być dostępne już we wszystkich sklepach. Cena za jedną sztukę jest dość niska (wynosi 1,62 zł), ale maseczki będą sprzedawane tylko w pakiecie 10 sztuk w cenie 16,17 zł. Maseczki mają tak niską cenę, bo sieć zdecydowała się nie zarabiać na ich sprzedaży. W naszym przekonaniu każdy powinien mieć możliwość nabycia maseczki ochronnej w jak najniższej cenie. Z tego powodu podjęliśmy decyzję o dystrybucji maseczek bez zysku, w cenie która odzwierciedla koszty zakupu i transportu. Dołączyli do nas franczyzobiorcy, akceptując rezygnację z marży również po ich stronie. Wiemy, że nie zaspokoimy całego popytu, ale przygotowujemy już kolejne dostawy, by każdy mógł chronić siebie i swoich najbliższych - mówi Tomasz Suchański, Prezes zarządu firmy Żabka Polska. Pierwsza dostawa maseczek ochronnych jest przewidziana na 15 oraz 16 kwietnia, a kolejne na przyszły tydzień. Niedrogie sposoby na wykonanie maseczki ochronnej Bardzo możliwe, że maseczki ochronne w sklepach Żabka wyprzedadzą się błyskawicznie. Wtedy możecie udać się po maseczki do Hebe lub Drogerii Natura lub po prostu uszyć maseczkę samodzielnie - to wcale nie jest trudne, ale warto pamiętać, aby bawełnianą maseczkę uzupełnić o kieszonkę, do której można włożyć filtr od odkurzacza zapewniający dodatkową ochronę. W sieci popularny jest także sposób na zrobienie maseczki ochronnej w 30 sekund bez szycia....\nStyl życia Z jakiego materiału najlepiej uszyć maseczkę ochronną? Nie jest to bawełna\nEksperci przetestowali 30 rodzajów materiału, ale to właśnie dżins okazał się najbardziej odpowiednim do szycia maseczek ochronnych. Dlaczego?\nNakaz zakrywania ust i nosa przyczynił się do zwiększenia zapotrzebowania na maseczki. W wielu przypadkach używane są te wielorazowego użytku. Tego typu maseczkę ochronną możemy uszyć samodzielnie w domu , na co zdecydowała się duża część społeczeństwa. Wśród szyjących, ale również noszących ją osób pojawiało się jednak pytanie - który materiał będzie najbardziej odpowiedni? Eksperci przetestowali kilka materiałów. Zobacz także: Metoda, dzięki której lepiej oddycha nam się w maseczce ochronnej Z jakiego materiału uszyć maseczkę ochronną? Materiał, który jest wytrzymały, nie będzie nadmiernie utrudniał nam oddychania, a jednocześnie będzie dobrze chronił został wyłoniony przez specjalistów z firmy Smart Air, która zajmuje się filtrami powietrza. Eksperci przetestowali 30 różnych materiałów, takich jak m.in. wkładki do biustonosza, filtry do kawy, poszewki na poduszki, tkaniny elektrostatyczne, bawełnę, wełnę, prześcieradła, czy poliester. Każda z nich przeszła test pod kątem skuteczności w filtrowaniu mikrocząstek, które mają wielkość koronawirusa (cząstki koronawirusa mają wielkość 0,06-0,14 mikrona, ale 5-10 mikronów w kroplach), a także przewiewności i łatwości oddychania. Zwykle te trzy zależności nie szły ze sobą w parze. Okazało się jednak, że jeden z materiałów doskonale radził sobie w roli maseczki ochronnej. Najlepszymi materiałami okazały się kolejno : dżins, ręczniki papierowe, prześcieradła. Najgorszymi (blokującymi mniej niż 10 proc. cząsteczek) są : apaszka, szalik, bawełniany T-shirt. Jeśli natomiast robiłaś dotąd maseczki z filtra do kawy, okazuje się, że nie jest on tak skuteczny, jak przypuszczaliśmy, jeśli mowa o przepuszczaniu powietrza. Bardzo dobrze filtruje natomiast zanieczyszczenia. Spośród wszystkich materiałów pod względem filtrowania najlepsze okazały się maska N95,...\nStyl życia Jak dezynfekować maseczkę ochronną?


Dom na sprzedaż - Warszawa - Mokotów - DS-47211 - 270.00m² - Prosper House\n6 pokoi 270,00 m2 15 185,19 zł/m2\nPrzedstawiam dom segment na Starym Mokotowie. Dom to skrajny największy segment o pow. 270 mkw, znajduje się na działce o pow. 400 mkw. Wybudowany został w 1955 roku. Remont został przeprowadzony w 2017-2018 r. (wymienione zostały instalacje grzewcze, elektryczna, kanalizacyjna, hydrauliczna. Budynek został ocieplony wełną mineralną.). Nieruchomość znajduje się w bardzo cichej i zielonej dzielnicy Warszawy – na Górnym Mokotowie. Sąsiedztwo tworzą niskie zabudowania – wille, domy jednorodzinne, ambasady.\nDom spełni również funkcję domu do zamieszkania. Idealny dla rodziny z dziećmi. Ma ciekawy układ pomieszczeń, cichy i zielony ogródek, piękny taras.\nNa podłogach w pomieszczeniach: parkiet drewniany, w hallu – gres, schody granitowe. Parapety wykonane z granitu. Budynek wyposażony w prywatny monitoring na posesji oraz w nieruchomości. Na terenie posesji są 4 miejsca postojowe. Ogrodzenie: metalowe. Zadbany zielony kameralny ogród znajduje się w frontowej części działki.\nSymbol oferty DS-47211


Olej lniany – kiedy warto włączyć go do swojej diety? - Zrzuctenbalast.pl - Blog Lifestyle\nHome Materiały partnera Olej lniany – kiedy warto włączyć go do swojej diety?\nLast updated on 25 marca 2022 by admin 0 Comment\tShare\t Tweet on Twitter Share on Facebook Google+ Pinterest\nOleje naturalne to sprawdzony sposób na urozmaicenie swojej kuchni. Surowce, z jakich korzystają producenci mają najróżniejsze właściwości i walory smakowe. Który z nich okaże się najlepszym wyborem dla Ciebie? Choć decyzję musisz podjąć sam, w tym artykule opowiemy nieco o oleju lnianym. Być może uznasz, że to odpowiedź na Twoje potrzeby.\nOlej lniany od producenta – dlaczego jest godzien naszej uwagi?\nLen to roślina od lat uprawiana na wielu polskich polach. Jego charakterystyczne niebieskie kwiaty kojarzy chyba każdy. Wytwarzane są z niego lekkie, zwiewne ubrania, które dużą popularnością cieszą się szczególnie latem. Jednak roślina ta przede wszystkim odznacza się dużą zawartością cennych kwasów omega-3. Ponadto jest bogatym źródłem fitosteroli i witaminy E. Nic więc dziwnego, że powstały z niej olej wykazuje tyle leczniczych właściwości. Badania naukowe udowodniły, że olej lniany może zapobiegać rozwojowi nowotworów, wspierać w leczeniu depresji oraz chronić przed chorobami układu krążenia. To cenny środek przeciwzapalny i wzmacniający. Olej lniany wykazuje też doskonały wpływ na skórę.\nOlej lniany, jak przystało na króla olejów, cieszy się ogromną popularnością. Nic więc dziwnego, że na rynku znajdziemy tak wiele różnych wariantów. Jeśli zależy nam na delikatnym smaku, bez gorzkiego posmaku, najlepiej postawić na olej tłoczony na zimno. Bardzo ważne jest również, aby produkt był nierafinowany i niefiltrowany. Surowiec poddany odpowiedniej obróbce przyniesie korzyści, o jakich przeczytasz tutaj https://olejewielkierychnowo.pl/olej-lniany/. Wybierając producenta oleju lnianego, kieruj się przede wszystkim sposobem pozyskiwania. Najlepiej zdecydować się na produkt pochodzący z polskich pól uprawnych. Olej powinien być także pozbawiony konserwantów i chemii. Dotyczy to nie tylko samego wyrobu, ale przede wszystkim rośliny, z jakiej powstaje. Dobry producent uprawia len bez użycia chemicznych środków dosuszających. Dzięki temu powstały olej lniany jest smaczny i pełen wartości odżywczych.