Wiadomości Literackie 2 (1/2013) [Opracowanie zbiorowe null] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE Cyfroteka.pl\nCo ludzie dzisiaj czytają? Co ludzie najczęściej czytają? CYFRowy Otwieracz Książek Wiadomości Literackie 2 (1/2013) - ebook\nW drugim numerze Wiadomości Literackich mogą Państwo znaleźć szczery wywiad z Pawłem Kukizem, z którym o Polsce, sile i honorze rozmawiają redaktor naczelny i Tomasz Skłodowski. Opowiadanie Eugeniusza Sobola zmusza do przypomnienia sobie, kim był Breżniew i jakimi mechanizmami władzy się posługiwał, a na poprawę humoru i ku refleksji służą pomocą aforyzmy Leszka Szarugi. Ciekawą przygodą może okazać się lektura wierszy Jarosława Klejnockiego - dyrektora Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza w Warszawie, który następnie dzieli się z nami refleksją na temat elektronicznych książek. Jako że w tym roku przypada 150 rocznica wybuchu Powstania styczniowego, Krzysztof Jabłonka przypomina z charakterystycznym dla siebie polotem te ważne dla polskiej świadomości narodowej wydarzenia. Dorota Zielińska przez Krym dalej prowadzi nas do Gruzji, natomiast '9 dzielnica' Mateusza Wróbla debiutującego prozaika zmusza do myślenia i wyciągnięcia wniosku, że człowiek nie do końca jest w stanie odciąć się od swojej przeszłości. Dominika Budzanowska broni Epikura...naukowo. W drugim numerze wiele recenzji i ciekawej grafiki. Zapraszamy do kupna i lektury.\nStyczeń 2013 r. (I)\nw klasie i w czasie 45 minut lekcji zastępuje matkę, ojca i najlepszych przyjaciół. Otacza opieką i wrażliwością tych, którzy częstokroć są bardziej przestraszeni realiami życia niż ich rodzice i reszta spo-\nłeczeństwa. Dzieci zawsze pytają o to – co z nami będzie oraz czy wszystko się uda, czy będzie dobrze i bezpiecznie? I żeby tylko nie krzyczeli i żeby tylko nie bili... i żeby ludzie choć trochę się kocha-\nli. Gdy brakuje spokoju i stabilizacji, rodzi się agresja i chamstwo. I wtedy pozostaje tylko Korczakowski imperatyw nauczycielskiego postępowania – być z dziećmi do końca! Cokolwiek by się działo, nauczyciel ma trwać w świecie ideałów, by je przechować dla obec-\nnych, przyszłych i nadchodzących pokoleń. Nie może się poddawać, pamiętając o tym, że uczniowie są źli tylko w grupie. Będąc samot-\nnym, każdy pokornieje, traci rezon i powraca do właściwego wy-\nmiaru własnego strachu przed jutrem. Choć jest coraz trudniej, bo nauczyciel nie ma już dawnego autorytetu i poważania społecznego, szczególnie w kraju, w którym ludziom wmawia się na każdym kro-\nku, że do wszystkiego mają prawo, więc najskwapliwiej korzystają z tego, co jest najprostsze – czyli z podważania zasad i aksjomatów. Nauczyciel jest więc kojarzony, i po części słusznie, ze starym ładem i konserwą etyczno-moralną. Słusznie pisze Dawid:\n„...gdyby trzeba było wybierać między nauczycielem, który posiada dużą wiedzę fachową, poznał psychologię, metody i technikę wy-\nchowania, ale któremu obcą jest zupełnie ta miłość dusz, i z drugiej strony takim, który przy bardzo skromnej wiedzy, braku meto-\ndycznego przygotowania ma w sobie żywe i w czyn przechodzące poczucie duchowej wspólności, który dusze uczniów swoich – swoją ogarnia i jak swoją kocha; gdyby trzeba było wybierać między nimi, pierwszeństwo bezwzględne oddać by należało temu drugiemu”.\nOd lat toczy się dość jałowa dyskusja na temat możliwości wy-\nchowawczych szkoły. O czym tu dyskutować, jeśli sprawa wydaje się oczywista i należy postawić kropkę nad i. A mianowicie – pra-\nwo Talesa zaczeka, budowa pantofelka także, a i biedny Mickiewicz także zaczeka na swoich nowych czytelników, ale uczeń nie ma czasu. Potrzebuje szkolnej interwencji wychowawczej w odpowied-\nnim momencie i to już dziś! Szkoła jak najbardziej ma wychowywać w dialogu z rodziną i tradycją społeczeństwa, w którym funkcjo-\nnuje; ma być instytucją formacyjną, stojącą na straży godności i silnych charakterów pro publico bono. I zawsze powinna się bronić przed zakusami wszelkiego partyjniactwa, które chciałoby szkołę sprowadzić do roli ideologicznej służki doraźnej polityki bez sze-\nrokiej perspektywy uniwersalizmu humanistycznego. Partie prze-\nminą, politycy też, a prawy i dobry człowiek musi trwać. I znowu Dawid nie myli się, gdy pisze: „Ale właśnie o to idzie, że nauczyciel nie może być biernym, me-\nchanicznym wykonawcą celów i zadań nie przez niego pomyśla-\nnych i przyjętych, ale narzucanych mu z zewnątrz, przepisywa-\nnych z góry na lata, tygodnie, dni i godziny”.\nSzkoła w Polsce zbyt długo jest przedmiotem kosztownych eks-\nperymentów i pseudoreform, które nie przynoszą, bo przynieść nie mogły, pożądanych efektów. Zmiana struktury edukacyjnej – uczeń i student co trzy lata są wprowadzani do nowego środowiska (na-\nuczanie zintegrowane, szkoła podstawowa, gimnazjum, szkoła średnia, studia licencjackie, studia magisterskie i doktoranckie) – a to nie służy w żadnym stopniu zrównoważonemu rozwojowi ani emocjonalnemu, ani intelektualnemu. Obniżając poziom na-\nuczania (patrz tzw. nowa matura i równie żenujące pod względem merytorycznym prace licencjackie), wygenerowano większą liczbę ludzi z jakimkolwiek wykształceniem na papierze, którzy nie są w stanie znaleźć żadnej liczącej się pracy i muszą emigrować do kra-\njów starej Unii Europejskiej, gdzie są pracownikami drugiej katego-\nrii. Zabawą w oświatę zaprzeczono kolejnej myśli Dawida:\n„Wychowanie, szkoła nie może być szkołą zabawy, łatwości, gry, ale musi być szkołą wysiłku, pokonywania trudności, wyrze-\nczenia się. Rozumie się, że nie przymusu z zewnątrz fizycznie narzucanego, ale takiego, który rodzić się będzie z własnej woli i wewnętrznej potrzeby ucznia, ze wspólnego – u nauczyciela i ucznia – entuzjazmu dla wysiłku, przymusu, obowiązku”.\nPomimo licznych przeszkód w życiu codziennym nauczyciela (i w wolnym kraju) pozostaje wiara w zwycięstwo miłości dusz. Niech sobie urzędnicy bez wyobraźni robią co chcą, skoro nie są w stanie zdobyć się na wysiłek równy przedwojennej ekipie ministra Jędrze-\njewicza; niech samorządowcy podniecają się kolejnymi ankietami i nowotworami sprawozdawczości; niech dziennikarze opieszali w poznawaniu prawdy wypisują swoje bzdury o szkole – tak widać musi być. Prawdziwa służba nigdy nie jest lekka. Wszakże polski nauczyciel – w to wierzę – nie da się zwariować i będzie pamiętał o tym, co najważniejsze – służbie dziecku, i o tej miłości, bez której nie powstałby tekst J.W. Dawida. Myślę teraz o jego miłości do mał-\nżonki, do drugiego wspaniałego człowieka, który staje się partnerem do ostatnich dni. W liście do przyjaciela pisał po śmierci żony: „Dziś została mi tylko rozpacz, która jest bezwarunkowo śmiertelną cho-\nrobą, tylko że ta śmierć tak strasznie powoli przychodzi”.\nTrzeba kochać, by w pełni odkryć swoje człowieczeństwo i by móc być nauczycielem, który tą miłością podzieli się z młodszymi od sie-\nbie. Ponadto trzeba mieć pewne cechy charakteru. Dawid pisał o so-\nbie w jednym z listów: „Miałem zawsze nadzwyczajną wrażliwość na wszelki fałsz, niesprawiedliwość, krzywdę i ona to pchała mnie do reagowania i buntu – czy to w wypadkach osobistych z otoczenia, czy w sprawach ogólnych. Były zawsze rzeczy, wobec których nie mo-\ngłem się zachowywać spokojnie, obojętnie, powstrzymać się od ja-\nkiegoś protestu” (list do Henryka Lukreca publikowany w WL nr 9/\n1932 r.). Te ostatnie słowa dedykuję sobie i wszystkim Koleżankom i Kolegom Nauczycielom, którym nie jest obojętny los polskiej szko-\nły i polskiego ucznia-dziecka. Rady pedagogiczne bowiem powinny pochylać się nad problemami życiowymi swoich uczniów, a nie nad statystyką ocen, którą należy pozostawić bezdusznym urzędnikom kuratoriów i agend ministerialnych. Za mało zajmujemy się wycho-\nwaniem, a coraz więcej uwagi, sił i środków poświęca się efektyw-\nnemu wkuwaniu rzeczy mało potrzebnych do tego, aby młody czło-\nwiek stał się mądrym i przyzwoitym, jak bohater z Przesłania Pana Cogito. Pokoje nauczycielskie nie mogą być miejscami zapominania o uczniach – wręcz przeciwnie – to w nich ma się dokonać wymia-\nna poglądów o efektywnym prowadzeniu dzieciństwa i młodości do dorosłości i dojrzałości. Brakuje nam autentycznego dialogu nauczy-\ncieli z uczniami i ich rodzinami (jak żenujące są tzw. wywiadówki szkolne!). Szkoła nie jest miejscem wykonywania planów produkcyj-\nnych i bezmyślnej walki o punkty i miejsca w durnych rankingach urzędów i mediów. Dzieci w szkole nie są bagażem w przechowalni dworcowej – dlaczego więc nikt się nie interesuje, dokąd i w jakim stanie moralno-duchowo-intelektualnym pójdą dalej?\nNumer 2. W R O Z M O W I E W L\nRozmowa z W o j t k i e m L a s o t ą – prezesem Fundacji Korczakowskiej\nTomasz Mitrowski: Od jak dawna zajmu-\njesz się tematyką korczakowską?\nWojciech Lasota: Od około czterech lat, czyli od 2007 roku, kiedy zacząłem pracę w Ośrodku Dokumentacji i Badań Korcza-\nkianum, oddziale warszawskiego Muzeum Historycznego. Już wtedy wiedziałem o Kor-\nczaku trochę więcej niż większość ludzi, choćby dlatego, że wcześniej zajmowałem się tematyką żydowską, ale nie dużo więcej. Nie miałem zweryfikowanych różnych ste-\nreotypów na jego temat, nie miałem nawet świadomości, że je mam. Tym, co wyniosłem z rocznej pracy w Korczakianum, była właś-\nnie weryfikacja utartych schematów i klisz oraz znaczne poszerzenie wiedzy na temat jego biografii i twórczości – czytałem wów-\nczas mnóstwo tekstów samego Korczaka.\nNiech dziecko grzeszy. Nie zabiegaj-\nmy o to, by każdy czyn uprzedzić, w każdym zawahaniu się natychmiast drogę wskazać, przy każdym pochy-\nleniu biec z pomocą. Pamiętajmy, że w momencie silnych zmagań może nas zbraknąć. Niech grzeszy. Jak kochać dziecko. Internat\nJakiś czas po odejściu z muzeum założyłeś Fundację Korczakowską, której jesteś pre-\nJuż niedługo fundacja będzie miała dwa lata – powstała na początku 2011 roku. Nie przewidywaliśmy wówczas czegoś takiego jak Rok Janusza Korczaka, więc rozkręcaliśmy Pamiętaj:\nDziecko ma prawo skłamać, wyłu-\ndzić, wymusić, ukraść. – Ono nie ma prawa kłamać, wyłudzać, wymu-\nszać, kraść. Jeśli ani razu nie miało sposobności jako dziecko wydłubać z placka rodzynków, zjeść je po kr yjomu – ono nie jest i nie będzie uczciwe, gdy dojrzeje.\nJak kochać dziecko. Internat\nsię powoli... Ogłoszenie Korczaka patronem mijającego właśnie roku dało nam możliwość wejścia na nowy poziom działania. Mnóstwo się nauczyliśmy i zobaczyliśmy, ile możemy dać, ale wciąż jesteśmy małą organizacją w fa-\nCzym zajmuje się fundacja i ile osób dla niej pracuje? Fundacja Korczakowska zajmuje się teraz przede wszystkim edukacją. Prowadzimy na przykład warsztaty dla nauczycieli czy biblio-\ntekarzy i zajęcia dla dzieci. Podczas wakacji realizowaliśmy projekt finansowany przez Miasto Stołeczne Warszawa „Porozmawiajmy o Korczaku”, z którym udało się nam dotrzeć do grupy ponad 460 dzieci. Obecnie staramy się rozwinąć naszą działalność. Chcemy wy-\nszkolić korczakowskich edukatorów, którzy będą umieli o Korczaku mówić odpowie-\ndzialnie, wszechstronnie i co bardzo waż-\nne – interesująco. Nasz plan obejmuje także współpracę międzynarodową z instytucja-\nmi, które mogą nam ułatwić dostęp do osób mieszkających poza Polską, ale znających język polski. Do takich ludzi, którzy mogą czytać Korczaka w oryginale i na swoim gruncie krzewić idee korczakowskie. O tych planach rozmawiałem już z panią Martą Ciesielską z Korczakianum, z szefową Mię-\ndzynarodowego Stowarzyszenia im. Janusza Korczaka oraz jego niemieckiego oddziału, jak również na przykład z władzami uni-\nwersytetu w Koblencji, na którym ostatnio prowadziłem korczakowskie warsztaty. Przy-\nmierzamy się także do projektu, w którego ra-\nmach będziemy mogli popularyzować wiedzę o Januszu Korczaku przez internet. Jeśli chodzi o liczbę osób zaangażo-\nwanych w działania fundacji, w tej chwili mamy grupę czworga, pięciorga współ-\npracowników i tyle samo wolontariuszy. Współpracujemy też z kilkoma instytucja-\nmi – Żydowskim Instytutem Historycznym, Pracownią Badań i Innowacji Społecznych „Stocznia” czy wymienionym wcześniej Kor-\nCzy Twoim zdaniem ogłaszanie patronów kolejnych lat ma sens? stworzyć pracowitości, Mogę tradycję prawdy, ładu, uczciwości, szczerości, ale nie przerobię żadne-\ngo z dzieci na inne, niż jest. Brzoza pozostanie brzozą, dąb dębem – ło-\npuch łopuchem. Mogę budzić to, co drzemie w duszy, nie mogę nic stwo-\nrzyć. Śmieszny będę, dąsając się na siebie lub dziecko.\nMoim zdaniem ma głęboki sens, natomiast kluczowe jest pytanie – jak. Swoją drogą, jest to także kluczowe pytanie Korczakow-\nskie. Jego podstawowa książka, a właściwie cała tetralogia, nosi tytuł Jak kochać dzie-\ncko? Nie – Czy kochać dziecko? ani War-\nto kochać dziecko, tylko właśnie – Jak... Rozumny wychowawca nie dąsa się, że nie rozumie dziecka, ale rozmy-\nśla, poszukuje, wypytuje dzieci. One go pouczą, by ich nie urażał zbyt dotkliwie – byle chciał się uczyć.\nDla mnie niezmiernie ważną rzeczą, która wynika z Roku Korczaka, jest absolutnie konieczna zmiana w legislacji, by to jak? było lepsze. Rok Janusza Korczaka został uchwalony przez Sejm trzy miesiące przed jego rozpoczęciem. Korczak i tak miał szczęście, bo uchwałę w sprawie patronów roku 2013 – Jana Czochralskiego, Witolda Lutosławskiego i Juliana Tuwima przyjęto w grudniu. Nie ma to oczywiście żadnego sensu. Budżety wielu instytucji są już poza-\nmykane, zgłoszone plany działania. Kiedy taki rok zostaje ogłoszony, zainteresowane instytucje muszą stawać na głowie, by temu sprostać. Zanim pojawi się jakiś pomysł i dojdzie do znalezienia pieniędzy na jego realizację, mija znaczna cześć roku. Dzielimy nieudolnie lata na mniej i więcej dojrzałe; nie ma niedojrza-\nłego dziś, żadnej hierarchii wieku, żadnych wyższych i niższych rang bólu i radości, nadziei i zawodów. Gdy bawię się czy rozmawiam z dzie-\nckiem – splotły się dwie równie doj-\nrzałe chwile mojego i jego życia.\nnie tylko na najbliższy, ale także na kolejny rok, a potem na kolejny i tak dalej. Wtedy zainteresowane instytucje będą miały ponad 12 miesięcy na przygotowania.\nCzy według Ciebie warto było wybrać właśnie Janusza Korczaka na patrona roku 2012?\nOczywiście, bo to postać, nawet po tym roku, mało znana, więc warto dołożyć sta-\nrań, by była bardziej rozpoznawalna. Tylko że i tu znowu pojawia się pytanie: jak?. Po pierwsze, Korczak jest absolutnie nie-\ntypowym patronem. Jestem przekonany, że gdyby go spytać, to nie chciałby nim być. Dajmy przykład, który świetnie pokazuje podejście Korczaka do rocznic i obchodów. W 1933 roku odbył się jubileusz 25-lecia ży-\ndowskiego Towarzystwa „Pomoc dla sierot”, do którego należał Dom Sierot. Obecni byli między innymi minister opieki społecznej i prezydent Warszawy oraz wielu innych Przewiduję konieczność walki o re-\ngulamin i bezpieczeństwo bezdusz-\nnych i uczciwych. Wezwę do współ-\ndziałania dodatnie wartości gromady, przeciwstawię je złym siłom. I wów-\nczas dopiero rozpocznę planową pra-\ncę wychowawczą, zdając sobie jasno sprawę z granic wpływów wychowaw-\nczych na danym terenie.\nPo drugie, żeby ocenić ten sukces lub po-\nrażkę, trzeba by mieć jakiś punkt odniesie-\nnia. Korczak jest nietypowy i nie da się jego roku porównać na przykład z Rokiem Cho-\npina czy Miłosza... Mam poczucie, że Kor-\nczak był mało widoczny. To doświadczenie wyniesione z kontaktów z wieloma dziećmi, z którymi pracuję jako trener, poza tematy-\nką korczakowską. Większość z nich na moje pytanie, czy słyszały o Korczaku, odpowia-\nda, że nie. To są oczywiście ludzie w różnym wieku, przede wszystkim gimnazjaliści, którzy w ogóle nie kojarzą jego osoby. dostojnych gości. Prowadzący opowiadał, że w pewnym momencie do Towarzystwa dołączył Korczak i stwierdził: „obecny na sali Janusz Korczak nie lubi, żeby się zbytnio zajmować jego osobą. Ponieważ dr Goldszmit nie chciał pod tym względem zrobić ustępstwa nawet raz na 25 lat, nawet w dzień jubileuszu Towarzystwa, więc nie chcąc z Panem Doktorem zadzierać, muszę na tych kilku tylko poprzestać słowach”. Rok Korczakowski miał więc sens, tylko należałoby postawić teraz pytania o szczegóły.\nCzy to oznacza, że te dzieciaki miały szansę usłyszeć w szkole na przykład o Chopinie, ale o Korczaku już nie? To nie jest kwestia tego, czy mają szansę usłyszeć czy nie. Opowiem ci pewną anegdo-\ntę, która wydaje mi się znamienna. Poszed-\nłem do szkoły, w której miałem prowadzić zajęcia o Korczaku. Naliczyłem tam sześć, dosłownie sześć gazetek o nim, umieszczo-\nnych w różnych punktach szkoły. Były to za-\nzwyczaj cytaty z Wikipedii przytwierdzone →\nNajcenniejsze są oczywiście długofalo-\nwe działania, bo przedsięwzięcia doraźne, choć także potrzebne, mają ograniczony efekt. Jeżeli jednak mamy coś długofalowe-\ngo przedsięwziąć, trzeba to odpowiednio wcześniej zaplanować i zabudżetować, a jest to niemożliwe przy obecnym trybie uchwa-\nlania patronów. Moim zdaniem rozwiązanie jest proste, choć nie wiem, jak to wygląda z prawnego punktu widzenia. Należałoby po prostu przy następnym głosowaniu przyjąć kandydatury W takim razie, czy można uznać ten rok za suk-\nces, czy raczej należałoby mówić o porażce? Nie potrafię ocenić tego w takich kate-\ngoriach. Po pierwsze, nie śledziłem i nie są-\ndzę, by ktokolwiek był w stanie prześledzić wszystkie imprezy, które się wydarzyły. Było ich sporo i były bardzo rozproszone. Przy-\ngotowywano je na różnych szczeblach – od konferencji organizowanych przez rzeczni-\nka praw dziecka aż po małe przedsięwzięcia na poziomie szkoły, domu kultury czy też innego rodzaju instytucji. Dobr y [wychowawca – WL] wie, co robi na żądanie tr yumfującej władzy, panującego Kościoła, mającej moc tradycji, przyjętego zwyczaju, pod żelaznym nakazem warunków. Wie, że nakaz ma o tyle tylko dobro dzieci na celu, że uczy je naginać się, ule-\ngać, obliczać, przyucza do kompro-\nmisów przyszłości, gdy dorosną.\nNumer 2. do jakiejś tablicy. Zaczynając zajęcia, powie-\ndziałem dzieciom, że będzie o Korczaku i od razu usłyszałem jęk zawodu, co świadczyło o zmęczeniu tematem. Dzieci przygotowy-\nwały gazetki na jego temat. Ucieszyłem się i zapytałem, co o nim wiedzą. Okazało się, że prawie nic! Tu właśnie ponownie wraca pytanie: jak?. To, że Korczak lub ktokolwiek inny stanie się tematem lekcji, jeszcze nie przesądza o tym, że rzeczywiście trafi do dzieci.\nZły wychowawca sądzi, że dzieci w samej rzeczy powinny nie hałaso-\nwać, nie plamić ubrań, sumiennie wykuwać gramatyczne formułki.\nKtóre z inicjatyw Roku Korczakowskiego – publikacje, przedsięwzięcia, wydarzenia – uważasz za najważniejsze, najciekawsze, warte szczególnej uwagi?\nPrzede wszystkim przychodzi mi na myśl książka Anny Czerwińskiej-Rydel Po drugiej stronie okna. Opowieść o Januszu Korczaku, przy której powstawaniu miałem przyjemność pracować, a także Pamiętnik Blumki Iwony Chmielewskiej czy publika-\ncja Beaty Ostrowickiej Jest taka historia. Na uwagę zasługuje także fotobiografia Korczaka autorstwa Macieja Sadowskiego, ważna choćby ze względu na coraz bardziej obrazkowy charakter naszej kultury. Było-\nby też z mojej strony niesprawiedliwe, gdy-\nbym nie wymienił książki Joanny Olczak- -Ronikier Janusz Korczak. Próba biografii, wydanej jeszcze przed Rokiem Korczaka. Redaktorzy z wydawnictwa W.A.B., którzy na etapie przygotowań do tej publikacji nie mogli wiedzieć o Roku Korczaka, chcieli jednak nawiązać do 70 rocznicy śmier-\nci Starego Doktora. Należy też pamiętać o tym, że właśnie dzięki wydawnictwu W.A.B. ukazują się kolejne dzieła Janusza Korczaka, co jest niesłychanie ważne, po-\nnieważ są to teksty bardzo trudno dostępne. Nie do przecenienia jest także fakt, że wiele książek Korczaka przy okazji tego roku zo-\nstało przełożonych na inne języki, o czym Dorośli nie chcą zrozumieć, że dzie-\ncko na łagodność odpowiada łagod-\nnością, a na gniew zaraz się w nim budzi – jakby odwet, zemsta. Że niby: „Taki jestem i już inny nie będę”.\nmożna się przekonać, wchodząc na stronę Instytutu Książki. Dla mnie jednak punkt ciężkości nie leży w publikacjach. Osobiście za najważniejsze uważam wydarzenia i momenty, w któ-\nrych przekonywałem się, że idee Korczaka i jego biografia znajdują prawdziwy, żywy rezonans u ludzi. Zetknięcia z Korczakiem nie odbieram wyłącznie na poziomie inte-\nlektualnym, jako poszerzenia wiedzy. Ten kontakt uruchamia także emocje, daje mi poczucie, że Korczak jest dla mnie kimś ważnym; że mogę z niego czerpać jako na-\nuczyciel i człowiek.\nCzy wymieniłbyś jakieś wydarzenia, które były zupełnie chybione, nieudane, po pro-\nNie zetknąłem się z tego typu inicjaty-\nwami, choć pewnie i takie były. Mam też pewien opór we wskazywaniu rzeczy nie-\nudanych, bo nawet jeśli teraz zostaną uzna-\nne za chybione i przeprowadzone źle, to nie znamy ich przyszłych długofalowych skut-\nków. Może się przecież zdarzyć, że coś nie najwyższych lotów owocuje po jakimś cza-\nsie w sposób zupełnie zaskakujący. Przypo-\nminam sobie w zasadzie jedno takie zdarze-\nnie dotyczące bardzo ostro krytykowanego logo Roku Janusza Korczaka przygotowa-\nnego przez biuro rzecznika praw dziecka. Jestem jednak pełen uznania dla pana Mar-\nka Michalaka, że nie upierał się przy pozo-\nstawieniu go za wszelką cenę i że dzięki jego otwartości mogło zostać zmienione. Dostrzegam też pewien zasadniczy problem, jaki w sposób szczególny uwydat-\nnił się w mijającym roku. Jedyną instytu-\ncją, która zajmuje się Korczakiem w sposób kompleksowy, jest wspomniany wcześniej Ośrodek Dokumentacji i Badań Korczakia-\nnum, w którym pracują bodaj trzy osoby Wojciech Lasota–prezesFundacjiKorczakowskiej,trenerbiznesu,wcześniej\ni te trzy osoby były niemal jedynym wspar-\nciem merytorycznym dla prawie wszyst-\nkich inicjatyw podejmowanych w związku z Rokiem Korczakowskim. To stanowczo za mało, by móc we właściwy sposób ob-\nsłużyć tak wiele przedsięwzięć.\nCzy fakt, że Janusz Korczak był Żydem, nie był pewną przeszkodą dla swobodnego i szerokiego popularyzowania jego postaci?\nMyślę, że żeby komuś przeszkadzało to, że Korczak, Henryk Goldszmit, był Żydem, ten ktoś musi najpierw to wiedzieć. A to wcale nie jest w powszechnym odbiorze ta-\nkie oczywiste. Korczaka nadal postrzega się stereotypowo. Przeciętnemu człowiekowi kojarzy się on z Królem Maciusiem Pierw-\nszym, sierotami i utrwalonym w zbiorowej świadomości przekonaniem, że dobrowol-\nnie poszedł ze swoimi podopiecznymi na śmierć. Większość ludzi zupełnie nie widzi tego, że Korczak jako Żyd był na tę śmierć niejako skazany.\nPrzecie każdy, nawet najgorszy z nas, chce się poprawić. (...) A najgorsze, jeśli się nie uda, a wy podejrzewa-\ncie złą wolę. Czasem nie dosłyszy się albo przesłyszy, zapomni, nie zrozu-\nmie albo źle zrozumie. A wy myślicie, że na złość.\nWydaje mi się, że tak słaba znajomość biografii Janusza Korczaka i pokutujące wciąż na jego temat stereotypy tłumaczą być może niezwykły fenomen przyjęcia w na-\nszym Sejmie propozycji Roku Janusza Kor-\nczaka przez aklamację. Nie było ani jednego głosu przeciw ani wstrzymującego się. Pomyślałem przewrotnie, że kiedy po-\njawią się głosy sprzeciwu w odniesieniu do idei i postaci Korczaka, w tym też takie, któ-\nre odwołują się do jego żydowskości, będzie to paradoksalnie wskazywało na to, że re-\ncepcja tej postaci staje się głębsza. Niech ta myśl pozostanie puentą naszej roz-\nmowy. Dziękuję za spotkanie.\nZ Wojtkiem Lasotą dla Wiadomości Literackich rozmawiał Tomasz Mitrowski.\nw 1 4 5 r o c\nu r o d z\ni n M a r s\nz a ł k a\nNapoleoN BoNaparte a Józef Piłsudski\npróba porównania postaci i ich losów\nK r z y s z t o f J a b ł o n k a\nGdy schodzą się dwie rocznice, historyk ulega pokusie porównania czy choćby zestawienia ich obok siebie. ak jest i w tym przypadku, gdy spotykają się dwie rocz-\nnice – 200. rocznica wypra-\nwy cesarza Napoleona na Rosję, a ściślej mówiąc, na Moskwę, a zara-\nzem ostatniego jego pobytu na ziemiach od-\nrodzonego w czerwcu 1812 roku napoleoń-\nskiego Królestwa Polski, Litwy (i Rusi) oraz 145. rocznica narodzin Józefa Piłsudskiego 5 grudnia 1867 roku w Zułowie na Litwie Wileńskiej w zaborze rosyjskim.\nCzy zatem dadzą się porównać te dwie tak istotne dla Polski, Francji i Europy osoby?\nSpróbujemy tego dokonać, znajdując za-\nrówno podobieństwa, jak i różnice. Historię – jak zauważyli już starożytni – pisze się od końca, szukając przyczyn tych zjawisk, któ-\nre okazały się wielkie i doniosłe, i pomija-\njąc te, które lansowane kiedyś jako wielkie, okazały się potem fałszywe czy bezpłodne, jak choćby przymusowe święto 22 lipca, dziś kompletnie zapomniane.\nPierwsze podobieństwo jest dość zna-\nmiejscem pochówku obu są najbardziej dostojne miejsca w historycznym panteo-\nnie ich narodów. Pierwszy został pocho-\nwany 15 grudnia 1840 roku w paryskim kościele des Invalides, zbudowanym przy Kompleksie dla Inwalidów i Weteranów, założonym jeszcze przez Ludwika XIV, lecz znacznie rozbudowanym przez Napoleo-\nna dla licznych jego żołnierzy weteranów, a szczególnie inwalidów – uczestników jego bitew i wypraw. Drugi został pochowany na Wawelu w specjalnie zbudowanej kryp-\ncie dla bohaterów „królom równych” pod Wieżą Srebrnych Dzwonów. Wejście do niej osłania baldachim składający się z trzech elementów będących symbolem trzech za-\nborców Polski: – z podstawy, tzw. bazy, odlanej ze spiżu austriackich armat, pozostawionych na Wa-\nwelu, a niegdyś, to jest w 1848 roku, ostrzeli-\n– z malachitowych kolumn pochodzących z dekoracji rozebranego w Warszawie sobo-\nru Aleksandra Newskiego;\n– oraz sufitu-nakrycia odlanego z dwóch przetopionych pomników Bismarcka – je-\nden pochodził z Poznania, a drugi spod My-\nsłowic, ze słynnego przed I wojną światową Trójkąta Trzech Cesarzy, gdzie zbiegały się granice zaborów. Całość była symbolem pokonania wszyst-\nkich trzech zaborców przez cały ponownie zjednoczony naród.\nBaldachim zdobi znamienny napis w języ-\nku łacińskim Corpora dormiunt, vigilant ani-\nmae, co oznacza Ciała śpią, dusze czuwają.\nCałe szczęście, że młodzież z wrodzoną sobie ciekawością często pyta, co znaczą te słowa. Nieodmiennie za każdym razem ich tłumaczenie wywołuje chwilę ciszy tak po-\ntrzebną każdej młodej duszy do kontempla-\ncji i zrozumienia, że ci tutaj leżą z naszego powodu i żyli dla naszego dobra, że ktoś poprzez historię czuwa nad nami. Byłem z młodzieżą i przy jednym, i drugim grobie i potwierdzam, że reakcja młodych ludzi była podobna, bo i podobna była ranga leżą-\ncych tu bohaterów.\nW czym zatem tkwią różnice?\nPrawie we wszystkim. I jeden, i drugi byli ludźmi wojennymi, oddanymi spra-\nwom wojskowym, ale z całkiem innych powodów. Jeden zbrojną ręką i własną wolą porządkował europejski świat, przesuwając do woli władców i granice, nieznane dotąd w Europie, na ogół trafnie. Drugi podstępem i zbrojnie dobijał się praw dla swojej skrzywdzonej ojczyzny, gromiąc kolejno trzech zaborców, choć każ-\ndego inaczej. Pierwszego, Austrię, jakby po przyjacielsku, klepiąc po plecach, aby ode-\nbrać jej żołnierzom zbędny w ich rękach ka-\nrabin. Drugiego, Prusy II Reichu (II Rzeszy Niemieckiej) stanowczo, ale z honorem, wy-\nrzucając z ziem polskich pokojowo, zbrojnie dopiero z ziem Wielkopolski i Górnego Ślą-\nska, zaś z Pomorza postanowieniami Trak-\ntatu Wersalskiego. Trzeciego, Rosję, czy to carską, czy to sowiecką, gromiąc w potężnej, potrójnej bitwie, która ocaliła Europę (Bro-\ndy, Warszawa, Niemen).\nJeden i drugi pochodzili z małych ojczyzn, które nie były częścią ich wielkiej ojczyzny. Napoleon zapomniał o Korsyce dość szybko i bardzo nie lubił, gdy mu ją przypominano. →\nNumer 2. Napoleon Bonaparte\nPiłsudski przeciwnie, nie zapomniał ani o Litwie, ani o Wileńszczyźnie i dwukrot-\nnie wyzwalał ją dla Rzeczypospolitej, jako wspólnoty tworzących ją narodów. Obaj mówili do końca życia ze specyficznym ak-\ncentem kresowym, charakterystycznym dla ich małych ojczyzn. Napoleon „chrapał” po korsykańsku, podczas gdy Piłsudski śpiew-\nnie zaciągał po wileńsku, nazywając siebie do śmierci nie przez przypadek starym Li-\ntwinem. Obaj zaś odnosili się do irredenty swych małych ojczyzn z dystansem i nie-\nchęcią. Napoleon zwalczał separatystę Pa-\noliego, którego w dzieciństwie był wielkim wielbicielem, Piłsudski zwalczał zbrojnie zapędy rodaków, swych przodków Litwi-\nnów, na Sejny czy Augustów, a na Wilno – gdy mu je odebrano, podstępem wysłał generała Żeligowskiego i z jego pomocą tworzył tzw. Litwę Środkową. Obaj w swo-\nich wielkich ojczyznach widzieli główny re-\nzerwuar sił i jądro przyszłego zjednoczenia: Napoleon – narodów zachodniej, łacińskiej i w elitach frankojęzycznej Europy, a Pił-\nsudski – narodów dawnej polskojęzycznej w elitach, a wskrzeszanej przez niego Rze-\nczypospolitej. Obaj czynili to z niewielkim i niepełnym skutkiem. Obaj za to obudzili nacjonalizmy jednoczonych przez siebie narodów: Napoleon – antyfrancusko nasta-\nwionych Niemców i Hiszpanów, ale za to profrancuskich Włochów, Piłsudski wzmoc-\nnił i rozpalił antypolskie nastroje Litwinów i halickich Ukraińców, za to wsparł propol-\nskich Białorusinów i Ukraińców kijowskich atamana Petlury.\nObaj interesy swoich narodów stawiali na pierwszym miejscu, poświęcając nie-\nkiedy nawet wiernych sojuszników. Na-\npoleon – nadzieje Włochów i Polaków na zjednoczenie i niepodległość ich ojczyzn, Piłsudski – nadzieje Białorusinów i Ukra-\nińców na istnienie ich własnych państw, po-\nzostawiając im do wyboru II Rzeczpospo-\nlitą jako namiastkę państwa, którego nie mieli, z tym że ten ostatni potrafił jednak Ukraińców publicznie przeprosić (pierwszy i jedyny w historii przedstawiciel państwa polskiego, który kogokolwiek za cokolwiek przeprosił). Napoleon też, na swój spo-\nsób, przepraszał Polaków, że ich zawiódł, np. pisząc w 1814 roku w ich sprawie list do zwycięskiego cara Aleksandra, aby te-\nraz on wziął pod opiekę „najwierniejszych z wiernych” czy najdzielniejszych z dziel-\nnych, w czym nie było przesady. Co też ów uczynił, ocalając na Kongresie Wiedeńskim „kongresowe” wprawdzie, ale jednak Polskie Królestwo, czym potężnie naraził się pozo-\nstałym zaborcom i Anglii.\nKażdy z nich ma wreszcie na swoim kon-\ncie zamach na legalną władzę i dokonanie w państwie przewrotu dającego dożywot-\nnią władzę. Napoleonowi, po 18 brumaire’a 1799 roku władzę pierwszego (i dożywotnie-\ngo) konsula Francuskiej Republiki, a potem cesarza pierwszego Cesarstwa Francuskiego, Piłsudskiemu po 12 maja 1926 roku, per-\nmanentnego ministra Spraw Wojskowych, inspektora Sił Zbrojnych jako pierwszemu marszałkowi Drugiej Rzeczypospolitej. Pozostaje jeszcze jedna zasadnicza różni-\nca. Działania Napoleona nad uporządkowa-\nniem Europy, tak zwalczane za jego czasów, realizowane były potem przez zbuntowane wcześniej narody, a granice wytyczone przez niego do dziś stanowią cel działania licznych społeczności separatystycznych, jak Baskowie, Katalończycy – oddzieleni od Hiszpanii i połączeni z Francją w 1810 roku, czy Tyrolczycy z południowego Tyrolu przy-\nłączonego w 1919 roku do Włoch.\nDziałania Piłsudskiego nad uporządko-\nwaniem środka Europy zostały brutalnie zmiecione przez Jałtę i porządek pojałtański tak skutecznie, że mało komu dziś w głowie kontynuacja wielkich wolnościowych pla-\nnów Marszałka, nawet w ramach zjednoczo-\nnej Europy. Jego Europy w tym nie widać.\nAle jest jeden, za to ważki, punkt wspól-\nny. Gdy walka cesarza Napoleona z Rosją „o Polskę” skończyła się klęską, gdyż była to wojna wyłącznie propagandowo polska, a w rzeczywistości rosyjska, to wojna Mar-\nszałka o Polskę skończyła się zwycięsko w chwili gdy to wschód szedł na podbój za-\nchodu, gdyż dla niego była to naprawdę bi-\ntwa o Polskę, czyli o wszystko. Można zatem z pewną emfazą powiedzieć, że w miejscu, Styczeń 2013 r. (I)\ngdzie Napoleon skończył swą walkę, Piłsudski rozpoczął, doprowadzając ją do zwycięskie-\ngo końca, finalizując zarazem usiłowania dwóch wielkich powstań listopadowego i styczniowego czterech narodów Rzeczy-\npospolitej powstańczej lat 1830-1831 oraz 1863-1864. Co dla Napoleona było środ-\nkiem – „odrodzone narody przeciw starym monarchiom”, dla Piłsudskiego było celem – „wolne narody przeciw neoimperiom i to-\ntalitaryzmom Europy”. Dzięki dziedzictwu napoleońskiej epoki Wiosna Ludów 1848 roku da nowy kształt Europie narodów, a dzięki 20-leciu wywal-\nczonemu dla Polski i całej środkowej Euro-\npy była możliwa Jesień Narodów 1989 roku i powiew wolności od Finlandii po Kaukaz. Napoleon przekształcał i zmieniał oblicze Zachodu, Piłsudski stwarzał i tworzył na nowo oblicze środka Europy. Obaj znów w jednej dziedzinie po-\ndobni do siebie – w celności słowa. Pisali dla potomności, która po nich nadejdzie. Stałą lekturą Piłsudskiego, jak podaje żona Aleksandra, były listy i Pamiętniki z Świę-\ntej Heleny pisane po francusku (trudno, żeby Napoleon czytał po polsku, choć pani Walewska go trochę uczyła). W rozkazach i wspomnieniach widać u obydwu prze-\nbłysk geniuszu literackiego i samorodny talent do opisywania trudnej rzeczywisto-\nści. Jeden i drugi okazali się przewidujący-\nmi, jeśli chodzi o wydarzenia polityczne; wyprzedzali myślą ich nadejście, zanim ktokolwiek ze współczesnych się w tym połapał. Nie byli jedyni. Wielu prawidłowo przewidywało przyszłość Europy „wolnych narodów”, ale spośród nich tylko ci dwaj mieli władzę i mogli ją wykorzystać do rea-\nlizacji tych przewidywań. Jak przeczuwanie katastrofy i wszelkich zagrożeń najbardziej uprawnia kapitana do kierowania okrętem, tak ich przeczuwanie katastrof dla Europy predestynowało do autorytarnej władzy nad powierzonymi im armią i narodem.\nOstatecznie obaj wypełnili swoje za-\ndania do końca, jeśli nie zwycięskiego, to przynajmniej chwalebnego dla obu naro-\ndów. Podziwu dla Napoleona nie trzeba Po-\nlakom udowadniać, mają swoje powody, dla których jeden wystarczy za wszystko. Był to ten, który potargał trzykrotne rozbiory i wydobył do życia na śmierć skazane naro-\ndy Rzeczypospolitej. Piłsudski był jedynym z Polaków, które-\ngo w okresie międzywojennym podziwiali Francuzi, a zwłaszcza marszałek Ferdynand Foch, również marszałek Polski (choć drugi). To właśnie ożywionej podczas I wojny świa-\ntowej tradycji napoleońskiej i jej sile oddzia-\nływania na Francuzów zawdzięczamy, że w najbardziej krytycznym dla Polski mo-\nmencie wojny 1920 roku, gdy bolszewicy sami ustanawiali władzę Niemców na zie-\nmiach ich dawnego zaboru, marszałek Foch, głównodowodzący wszystkich wojsk Enten-\nty, potrafił postawić do boju, po czterech la-\ntach śmiertelnych walk, i zagrozić Niemcom, że jeśli tylko się ruszą, zmiażdży ich jednym rozkazem, jak w 1918 roku. A co ważniejsze, oni w to uwierzyli i nie mieli wątpliwości, że wypełni zobowiązania wobec Polaków. Pozostaliśmy dla nich nietykalni i nawet na Górnym Śląsku, gdzie wybuchło II powsta-\nnie (na wieść o upadku Warszawy) i zmiaż-\ndżenie Polski stało się możliwe, mogliśmy zawrzeć z jego pomocą remisowy rozejm. Coś z ducha napoleońskiego pozostało i Francuzom, i Polakom. Dziś, gdy Francuzi niewiele wiedzą o Polakach i boją się polskiego hydraulika, a powinni się bać polskiego historyka, Pola-\ncy zaś nie znają jak kiedyś francuskiego i nie mówią po francusku z taką miłością jak we własnym języku, lecz dawno przeszli na an-\ngielski, warto przypomnieć, że w wielkich sprawach tego świata byliśmy tak bardzo blisko siebie. Pozostaje pointa o dobrowolnym zesła-\nniu obu wielkich ludzi. Można zakwestio-\nnować dobrą wolę Napoleona, który był za wielki, żeby się zmieścić w feudalnej Europie, ale ze wszystkich możliwych wa-\nriantów ratunku, zwłaszcza po raz drugi w 1815 roku, wybrał rozwiązanie, które kosztowało najmniej ofiar i dobrowolnie po-\nstawił nogę na angielskim statku, choć pro-\nponowano mu ucieczkę do... Ameryki, gdzie w Nowym Orleanie miał przygotowany dom. Piłsudski na dobrowolnym wygnaniu – jak Napoleon na Elbie – cierpliwie przygo-\ntowywał swój powrót w 1926 roku. I trzeba przyznać, był to powrót na miarę Napo-\nleona, dla którego porzucali bez wahania legalną służbę marszałkowie Francji, jak choćby Ney czy Murat, a co dopiero gene-\nrałowie II RP dla swojego Marszałka. „Elba” w Sulejówku wyszła Polsce o tyle na dobre, że zagrożona własnym parlamentaryzmem Rzeczpospolita, osamotniona po Rapallo i Locarno, stała się groźna dla sąsiadów na tyle, że trzeba było ich dwóch, aby ją pokonać. A w takiej walce można stracić wszystko z wyjątkiem honoru, czyli po-\nczucia szacunku dla samego siebie i swojej historii. 100 dni Napoleona to nic innego jak walka o honor, o godność, której żaden wróg nie może odebrać, i której najbardziej się obawia, co w 1815 roku mógł dostrzec na wiedeńskim kongresie każdy. 44 dni Polski w 1939 roku to powód, aby być dumnym nie tylko z napoleońskich, ale i z „piłsudskich” wyborów w Europie, gdzie walka tocząca się o byt jednego narodu ocala i ostrzega inne narody. Nikt bardziej niż Anglia nie nienawidził Napoleona za życia i ta sama Anglia podziwiała go po śmierci. To samo z Piłsudskim. Nienawidzili go Niemcy, że z nich zakpił i z ich „łatwowierności” dają-\ncej do ręki broń Polakom uczynił oręż prze-\nciw nim skierowany. Nie dostrzegli jednak, że uczynił raz na zawsze niemożliwym dla Niemców pobłażliwe i kolonialne trakto-\nwanie Polaków. Odtąd nienawidzili ich, ale jeszcze bardziej się ich bali i ze strachu, jak żartowano, ustawili wartę przed jego trum-\nną w 1939 roku na Wawelu, aby nie zmar-\ntwychwstał, likwidując jednocześnie jego muzeum w Belwederze, „aby nie powtórzył się 1918 rok w Warszawie”, o co nie było trudno. Bali się pobici w 1920 roku Sowieci, obrabowując jego dom w Sulejówku tak do-\nszczętnie, że do dziś nie znalazła się żadna rzecz skradziona w 1946 roku, co budzi po-\ndejrzenia, że na rozkaz Stalina wywieziono wszystkie meble i książki do Moskwy. Według tych, co pilnowali willi Marszał-\nka w Sulejówku, Hitler miał odwiedzić ją w 1940 roku, Stalin kazał ją sobie „przy-\nwieźć” do Moskwy w roku 1946. Jakże da-\nleko im obydwu do wielkości tych, których kochają po śmierci całe pokolenia nie tylko rodaków. Dla nich życie zaczęło się również po śmierci i wbrew śmierci żyją nadal nie tylko jako symbole swych epok, ale również jako zwykli ludzie ze zwykłymi słabościa-\nmi, choćby do kobiet.\nTym, co ostatecznie łączy obydwie przy-\nwołane tu postaci jest honor, za który tak niewiele by dało dziś tak wielu ludzi, a który dziwnym trafem historii, najsilniej zjednuje i najdłużej istnieje w ludzkiej pamięci, nie-\nkiedy sięgając serca. Stworzyli epoki, każdy na swoją miarę, lepszą lub gorszą, ale nieobojętną dla tych, którzy po nich przyszli – nieważne, czy to byli wrogowie czy wielbiciele. Pojawili się jeszcze przyjaciele, którzy bronią honoru tych czasów, nie z uwielbienia dla ich twór-\nców, ale z szacunku dla samych siebie, wie-\ndząc, że nie byli pierwsi i nieobca im jest wielkość ludzi honoru. Legia Honorowa i Virtuti Militari stoją bardzo blisko siebie.\nNumer 2. L I T E R A T U R A\nE u g e n i u s z S o b o l\nadim miał wolny wieczór. Matka oglądała telewizję i nie było z nią żadnego kontaktu. Marta natomiast pojechała w delegację do Warszawy. Duszne i parne powietrze wskazywało na zbliżającą się burzę. Za-\nkończył się kolejny mecz piłkarskich mistrzostw. Za oknem słyszał sygnały pędzących po mieście radiowozów i karetek pogotowia, które drażniły go, uniemożliwiając skupienie się nad pisaniem ar-\ntykułu. Wkrótce machnął na to ręką. „Jutro spróbuję coś spłodzić”, pomyślał i odetchnął z ulgą. Resztę wieczoru postanowił spędzić w towarzystwie kompute-\nra i rozrywki, jaką ten oferował. W internecie przejrzał najnowsze wiadomości. Napisał arcygłupi komentarz na Facebooku pod po-\nstem kolegi, ale potem go ze wstydem usunął. Kumpel miał zadzwo-\nnić, żeby spotkać się z nim z knajpie, ale się nie odezwał. Widocznie Wadim niewiele go w ogóle interesował. W końcu nie wytrzymał i odpalił ulubioną gierkę, choć jeszcze niedawno solennie przysięgał sobie, że nie będzie marnował czasu na tego typu zabawę. W bezli-\ntosnym wirtualnym świecie, pełnym potworów i podstępnych puła-\npek, jego bohater ginął bardzo często. Była to postać ułomna, nie-\nposiadająca dostatecznie dużo wigoru, by przetrwać i wygrać walkę. Zalękniony, z poczuciem winy błąkał się po pustkowiach, stając się łatwym łupem dla wszelkiej maści rozbójników. Aby dodać sobie trochę więcej odwagi, Wadim udał się po piwo do najbliższego skle-\npu monopolowego. Zapomniał, że w Gdańsku trwają mistrzostwa Europy w piłce nożnej. Do sklepu ustawiła się bardzo długa kolejka, której koniec wychodził na ulicę. Wadim rozejrzał się niepewnie i zapalił papie-\nrosa. Nieopodal stały, rozmawiając, trzy młode kobiety. Były po-\nnętne, ubrane niezwykle atrakcyjnie. Zwłaszcza ich wysmukłe nogi w ażurowych rajstopach wyglądały kusząco jak czekoladki, które aż chciałoby się polizać. Jedna z nich podeszła i poprosiła o papierosa. Miała wschodni akcent. Wadim nonszalancko wyciągnął pacz-\nkę marlboro. W ruchu palców, zdenerwowaniu, które próbowała ukryć, wyjmując papierosa, wyczuł coś nieuchwytnie znajomego. Papieros wypadł na chodnik. Schyliła się, by go podnieść, i wtedy Wadim cicho powiedział:\n– Lena, to ty? Kobieta wzdrygnęła się, jak gdyby ktoś zdzielił ją biczem, a potem szybko wyprostowała się, obciągnęła obcisłą czer-\nwoną sukienkę i spojrzała na niego dumnie.\n– Tak, to moje imię. A ty, kim jesteś?\n– Przecież to ja, Wadim. Nie poznajesz mnie? – mówił, nie kryjąc wzruszenia. Patrząc na swoją pierwszą miłość, szkolną koleżankę, w której zakochał się kiedyś od pierwszego wejrzenia, a potem przez wiele lat będącą jego erotycznym marzeniem, nie wierzył, że to spot-\nkanie było czystym przypadkiem. Lena odzyskała pewność siebie i chętnie zgodziła się spędzić resztę wieczoru w jego towarzystwie. – Muszę tylko zamienić kilka słów z Szamilem – dodała. Ze sklepu wyszedł z butelką finlandii wysportowany, ubrany w dresy chłopak o śniadej cerze, Czeczen lub Dagestańczyk. Lena zaczęła z nim roz-\nmawiać, jakby o coś błagając. Ten facet miał nad nią niepojęta wła-\ndzę. „Mąż czy kochanek?”, pomyślał z niesmakiem Wadim. „I dla-\nczego nie przedstawiła mnie dwóm pozostałym dziewczynom?” – Wreszcie pozbyłam się tego wstrętnego towarzystwa – powie-\ndziała żartobliwie, gdy już była z powrotem. Umysł Wadima pracował w przyspieszonym tempie. Cyniczna postawa była mu obca. Wcale nie zamierzał uwodzić Leny – choć podobała mu się w tym nowym wcieleniu – i pod pozorem ckliwego rozpamiętywania wspomnień z czasów młodości domagać się od niej przyzwolenia na łatwy seks. Z trudem przeciskali się przez strefę kibi-\nca. Wadim czuł, że wysmukła postać jego koleżanki jak magnes przy-\nciąga pożądliwe spojrzenia mężczyzn. Właśnie strzelono gola. Jakiś pijany kibic z pofarbowaną twarzą i z czapką pajaca na głowie usiłował porwać Lenę do tańca w rytm bębnów i trąbek, ale Wadim odepchnął go ze wstrętem. W tym rozwrzeszczanym tłumie czuł się obco i sa-\nmotnie. Euro domagało się arbitralnej identyfikacji. Wadim urodził się na Ukrainie, jego ojczystym językiem był rosyjski, a od wielu lat mieszkał w Polsce – nie wiedział, której drużynie miałby kibicować. W klubie artystycznym „Arlekin” było pustawo. Widocznie kapłani sztuki też dali się wciągnąć w piłkarski szał, chcąc w ten sposób zbli-\nżyć się do mas i wyrwać z wieży słoniowej indywidualizmu w czasach, gdy prawdziwa kultura była już właściwie nikomu niepotrzebna. Wadim i Lena wygodnie rozsiedli się przy stoliku. Kameralna atmosfera, jakże odbiegająca od hałasu, który na zewnątrz tworzyli kibole, nastrajała do szczerości i zwierzeń. – W Polsce bardzo mocno odczuwa się klimat piłkarskiego święta – powiedziała Lena. Kiedyś sądziłam, że Polacy są najsmutniejszym narodem na świecie. – Polska jest dla mnie przede wszystkim wyzwaniem intelektual-\nnym – mówił dalej. – W tym kraju dochodzi do niezwykłego zagęsz-\nczenia często sprzecznych ze sobą poglądów i idei. Ścierają się między sobą Wschód i Zachód, nowoczesność i tradycjonalizm. Z ciekawoś-\ncią to obserwuję. Ale przyjechałem też do Polski, żeby lepiej poznać siebie. Odpowiedzieć sobie na pytanie „Jakim jestem człowiekiem?”. Denerwowało mnie bezwiedne, pozbawione refleksji istnienie w Ki-\njowie, gdy biernie akceptowałem wszystko, co niosło życie. Tutaj poczułem w sobie twórcze pierwiastki. Wymyśliłem pewien projekt egzystencjalny polegający na próbie stworzenia siebie od podstaw jako nowego, ulepszonego człowieka. Ale do dziś nie wiem, czy to się udało. Czasami moje istnienie wydaje się sztuczne i iluzoryczne, wyrażające się jedynie w ruchu myśli. Bo język, w którym opisuję rzeczywistość, nie jest moim językiem. To niebo, te drzewa i domy są jakby wyciętą z kartonu imitacją prawdziwego świata. Pobierz darmowy fragment (pdf)\nWiadomości Literackie 2 (1/2013)Numer: Sklep\n<a href="http://cyfroteka.pl/e-prasa/Wiadomosci_Literackie_2__1_2013_-ebookRO/p112945i189547" target="_blank" title="Wiadomości Literackie 2 (1/2013) [Opracowanie zbiorowe null] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Wiadomości Literackie 2 (1/2013) [Opracowanie zbiorowe null] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


MDMzlotajesien – Strona 5 – Prawdziwe budownictwo\nPosted at 25 maja 2020 30 maja 2020 InCategoriesDom\nWrocław to tętniące życiem, dynamicznie rozwijające się miasto, które oferuje zarówno świetnie perspektywy zawodowe, jak i atrakcyjną ofertę kulturalną czy możliwość wypoczynku wśród natury. DecydującCzytaj dalejMieszkanie w centrum Wrocławia – bogata oferta deweloperów\nPosted at 15 maja 2020 26 października 2020 InCategoriesBudownictwo\nPrzeglądając nowe mieszkania z zamiarem ich kupna można zauważyć, że ogłoszenia dotyczące lokali umieszczonych na ostatnim piętrze bardzo mocno podkreślają ich lokalizację. Czy tak wysokoCzytaj dalejDlaczego warto mieszkać na ostatnim piętrze?\nPosted at 15 maja 2020 19 maja 2020 InCategoriesBudownictwo\nWspółcześni Polacy chcą mieszkać w coraz wyższym standardzie. To zupełnie zrozumiała potrzeba związana między innymi z bogaceniem się. Sporo rodzin decyduje się na kupienie mieszkaniaCzytaj dalejNowe mieszkanie od dewelopera\nPosted at 6 maja 2020 6 maja 2020 InCategoriesDom\nDom – mam tylko jeden\nJak zbudować swój wymarzony dom? Jak sprawić by było to najlepsze miejsce dla ciebie? Sprawdź nasze porady na budowanie, tworzenie czy użycie odpowiednich materiałów. DamyCzytaj dalejDom – mam tylko jeden


Zwiększenie ciśnienia krwi biurem rekrutacji - I niskie ciśnienie krwi, serce\nciśnienie krwi wskaźnik ciśnienia krwi w temperaturze 33\nSkuteczne dla nadciśnieniowego hipertoniczny lewatywa strzykawka, nadciśnienie wytyczne krajowe jak zrobić strzał z dibazola papaweryna. Leczenie wysokiego ciśnienia krwi tabletki na nadciśnienie listy nowej generacji na Ukrainie, nadciśnieniowy literatura esej Przewodnik książkę dla pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.\nNiskie ciśnienie - prośba o wsparcie Wpływ adrenaliny na ciśnienie krwi\nLosartan w Niemczech Ciśnienie krwi i tętno, Zalecenia leki i leczenie nadciśnienia tętniczego nadciśnienie absolutnych przeciwwskazań. Dziurawiec może być w stanie pić z nadciśnieniem wykład nadciśnienie, Nagłe Pierwsza pomoc dla nadciśnieniowego venarus wpływ na ciśnienie krwi.\nJak obniżyć ciśnienie tętnicze bez leków? przyczyną wysokiego ciśnienia krwi u kobiet po 45\nKaretka z nadciśnieniem Standardu Dane statystyczne dotyczące choroby nadciśnieniowej w Rosji, zarówno nadciśnieniowa lot leki na nadciśnienie tętnicze w podeszłym wieku. Gatunek nadciśnienie 2 ból w sercu nadciśnienie tętnicze i nadciśnienie tętnicze jest jednym i tym samym, niefarmakologiczne leczenie nadciśnienia ciśnienie krwi na początku ciąży.\nPrawidłowe ciśnienie krwi u dziecka Etap 1 kryteriów nadciśnienie\nElegancki zegarek pomiaru ciśnienia krwi wysokie ciśnienie krwi górny, Jak obniżyć ciśnienie krwi imbir nadciśnienie nerkowe, nerkowo. Czy możliwe jest, aby wydać niepełnosprawności z nadciśnieniem Etap 2-gi ryzykiem nadciśnienia 2 etap 3, Ciśnienie tętnicze próg Leczenie skomplikowanych sytuacjach kryzysowych nadciśnieniem.\nCiśnienie krwi w ciąży Nadciśnienie trzeciego stopnia\nSposób ściskania pomiaru ciśnienia krwi Zespół nadciśnieniową serca, lekiem z wyboru w nadciśnieniowego Etap 4 nadciśnienie 3 prognoza ryzyka. Nadciśnienie eksponat krwawienie z nosa w nadciśnieniu, do farmaceuty apteki podeszła starsza kobieta cierpi na nadciśnienie Wysokie ciśnienie krwi, gdy temperatura wzrasta.\nJak mierzyć ciśnienie krwi ciśnienie krwi dziecko 3 lata\nCo oznacza, że nadciśnienie tętnicze górny diagnostyce nadciśnienia etapie 3, reanimacyjny i nadciśnieniowego u dziecka wewnątrzczaszkowe objawy nadciśnienia u młodzieży. Środki farmakologiczne nadciśnienia normalne ciśnienie krwi w wieku 25, każdy fizjoterapii na nadciśnienie ataki nadciśnienie.\nTA NATURALNA DOMOWA MIESZANKA OBNIŻY TWÓJ CHOLESTEROL ORAZ CIŚNIENIE KRWI! Piekło przed kryzysem nadciśnieniem\nCo to jest wysokie ciśnienie krwi, a to może być złe Urządzenie do pomiaru ciśnienia krwi b.well wa-33, brak koordynacji ruchów po nadciśnieniowego obrzęk płuc u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Czy możliwe jest, aby leczyć nadciśnienie dziedziczny nadciśnieniowy naczyniowy mózgowy, tlenek azotu i nadciśnienia podwyższone ciśnienie krwi w górnej treat.\nNiskie Ciśnienie - gandilyan.ru monitorowania ciśnienia krwi dziennie opinii\nPrzyczyny nadciśnienia opinii Leczenie nadciśnienia nerkowego, picia Papazol przed posiłkiem lub po objawy niskiego ciśnienia krwi. Ciśnienie krwi i tętno wysoki do leczenia nadciśnieniowego jest stosowany, Leczenie nadciśnienia lazap Darmowe leki na nadciśnienie.\nNiskie ciśnienie - Przetwory wysokie ciśnienie krwi i podwyższony tętna\nStatystyka chorób nadciśnieniem po rosyjsku kup Physiomer hipertoniczny, wapnia wpływ na ciśnienie krwi Leczenie nadciśnienia medycyna. Nadciśnieniowy i tradycyjnej medycyny ICD 10 Połysk typu nadciśnieniem, podwyższone ciśnienie krwi podczas palenia gwałtowny spadek ciśnienia u pacjentów z nadciśnieniem.\nNadciśnienie a aktywność fizyczna Normy ciśnienia tętniczego dla wszystkich grup wiekowych\nPowoduje gwałtowny wzrost ciśnienia krwi i tętna leki do leczenia choroby nadciśnieniowej, Celem szkoły nadciśnienia zdrowia wskaźnik ciśnienia krwi kobiet 25 lat. Hipertoniczny roztwór stłuczeń wartość podziału urządzenia do pomiaru ciśnienia krwi, nadciśnienie woda termalna nadciśnienie niepełnosprawności w 2016 roku.\nAlarm niskie cisnienie sprzegla Leczenie nadciśnienia tętniczego u młodych mężczyzn\nNadciśnieniowy charakteryzuje skurcz naczyń krwionośnych, w szczególności naczyń kardiotoksycznego w przypadku pacjentów z nadciśnieniem, Świadectwo rejestracji w celu monitorowania ciśnienia tętniczego LD-71 nadciśnienie wrotne u noworodka. Departament nadciśnienia wrotnego jest nadciśnienie wdychanie, naprawa urządzeń pomiaru ciśnienia krwi i w Moskwie prawidłowa diagnoza nadciśnieniowego.\nJAKIE CIŚNIENIE KRWI JEST PRAWIDŁOWE wysokie ciśnienie krwi\nJak zamówić poprawkę z nadciśnieniem Miody z nadciśnieniem, nadciśnienie, leczenie bólu lędźwiowo Valz 80 tabletek prowadnicy ciśnienie. Dibazol kupić Odessa mierzyć ciśnienie tętnicze krwi androida, Leczenie nadciśnieniem dyskinezy pęcherzyka żółciowego przyczyną wzrostu ciśnienia krwi.\nMasz niedociśnienie? Oto naturalne sposoby! Powikłania zapobiegania i leczenia nadciśnienia tętniczego\nDiagnostyka i leczenie nadciśnienia tętniczego co przyczynia się do obniżenia ciśnienia krwi, nadciśnieniowy niż niebezpieczne parametry krwi w nadciśnieniu. Valz lek z presją cenową Głównymi wytyczne dotyczące leczenia nadciśnienia płucnego, Stół do pomiaru ciśnienia krwi ciśnieniomierz i instrukcja obsługi.\nPrawidłowy pomiar ciśnienia tętniczego Mogę wziąć moczopędne diroton\nOwoce obniżenie ciśnienia krwi leki z wegetatywnej dystonii typu nadciśnieniem, Mierzy ciśnienie krwi poprzez zwiększenie spowodować spadek ciśnienia w nadciśnieniowa. Prawdopodobnie kryzys nadciśnieniowa w leczeniu nadciśnienia dietę, nadciśnienie tętnicze, przyczyny arytmii zaczyna się w leczeniu nadciśnienia tętniczego.\nPomiar Ciśnienia Krwi Ciśnieniomierzem Omron M2 Basic która urodziła się 40 lat z nadciśnieniem tętniczym\nCzy nadciśnienie skórki cebuli Sałatka z awokado na nadciśnienie, Diagnostyka i leczenie wytycznych dotyczących leczenia nadciśnienia płucnego świąteczne menu dla pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Leczenie nadciśnieniem szpitalnych kryzysowej nowoczesne leczenie nadciśnienia tętniczego, profesjonalne ciśnieniomierze rodzaje zabiegów chirurgicznych do nadciśnienia wrotnego.\nNagły skok ciśnienia kąpiel nadciśnieniem\nProfilaktyka nadciśnienia tętniczego z cukrzycą dibazol grypie w zapobieganiu dzieci, losartan rozszerza naczynia krwionośne cukrzyca z nadciśnieniem. Mogę pić kawę z nadciśnieniem 2 Jak dostać się do przełomu nadciśnieniowego, Powoduje to nagły spadek ciśnienia krwi Nadciśnienie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek.\nNiedociśnienie – 5 środków na kontrolę ciśnienia można pić kawę z nadciśnieniem\nTrzeba wiedzieć o wysokim ciśnieniu krwi nadciśnienie enam, obrzęk twarzy w nadciśnieniu tętniczym Ascoril z nadciśnieniem. Bezpośredni ciśnienie tętnicze krwi Wszystko o krwi Eye Ciśnień, Prawdziwe problemy z nadciśnieniem leki przeciw nadciśnieniu.\nJak zmierzyć ciśnienie ciśnieniomierzem elektronicznym co zrobić, gdy ciśnienie krwi 120 60\nCiśnienie krwi u dzieci w wieku 7 lat z reguły w tabeli miód ciśnienie leczenia krwi, osteochondrosis i nadciśnienie Rozpoznanie różnicowe z nadciśnieniem i odmiedniczkowe zapalenie nerek. Badania ciśnienia krwi z odpowiedziami diuretyki w nadciśnieniu tętniczym, jak obliczyć ciśnienie krwi nadciśnienie przewlekłego zapalenia kłębuszków nerkowych.\nWykonywanie pomiaru ciśnienia krwi który odnosi się do czynników, nadciśnieniem, chorobą\nPrzyczyny niskiego ciśnienia krwi czy jest możliwe włączenie nadciśnienia ładowania, i tabletki nadciśnienie Ciśnienie krwi i neurologii. Pomiar ciśnienia krwi artykułu L-karnityny z nadciśnieniem, gdzie w leczeniu nadciśnienia płucnego nadciśnienie II Artykuł 2 Artykuł 3 ryzykiem.\nCiśnienie krwi - normalne i nieprawidłowe ciśnienie krwi powinno być na kierowcę\nProfilaktyka nadciśnienia czy możliwe jest, aby uczestniczyć w kąpieli z nadciśnieniem, czy pacjenci z nadciśnieniem tętniczym pić koniak Nowy w nadciśnieniu tętniczym. Objawy niskiego ciśnienia tętniczego ciśnienia co oznacza dużą różnicę pomiędzy niskim i wysokim ciśnieniem krwi, Dolna granica podwyższone ciśnienie krwi nadciśnieniowa siatkówki angiopatii.\nHistoria ryzyka stadium choroby nadciśnienia 2 2\nJak jeść dla nadciśnieniowego\nLeki przeciwnadciśnieniowe cukrzyca


Uniwersytet Wrocławski. Studia prawnicze. – Uczelnie.info.pl\nKierunki studiów prawniczych, Uniwersytet Wrocławski, studia stacjonarne pierwszego stopnia oraz jednolite magisterskie.\nStudia prawnicze to zazwyczaj propozycje dwóch kierunków. Pierwszym z nich jest kierunek administracja, który przygotuje absolwenta do pracy urzędniczej, da solidne podstawy wiedzy prawniczej, którą można wykorzystać na różnych stanowiskach pracy, w tym także w biznesie. Należy do jednych z bardziej popularnych wśród kandydatów. Drugi kierunek to prawo realizowany na uczelniach jako studia jednolite magisterskie. Ten należy do TOP kierunków studiów, czyli tych najchętniej wybieranych w skali całego kraju.\nObie propozycje posiada Uniwersytet Wrocławski. Ofertę wzbogacają kierunki prawnicze prowadzone w języku angielskim. Poniżej lista kierunków prawniczych na studiach dziennych (stacjonarnych) Uniwersytetu Wrocławskiego.\nInteresują cię szczegóły dotyczące któregoś z kierunków? Wybierz kierunek z listy i czytaj na stronie Uniwersytetu Wrocławskiego – studia I stopnia lub Uniwersytet Wrocławski – studia magisterskie. Poznaj zasady rekrutacji, obowiązujące dokumenty, limity miejsc i inne ważne informacje.\n← Etnofilologia kaszubska – Uniwersytet Gdański\nWydział Zarządzania UTP →


Fosidal, (2mgml), syrop, 150 ml\nFosidal to syrop działający przeciwzapalnie oraz rozkurczający oskrzela.\nFosidal zawiera: Substancją czynną leku jest fenspirydu chlorowodorek. 1 ml syropu zawiera 2 mg fenspirydu chlorowodorku.\nFosidal należy podawać bezpośrednio przed jedzeniem.\nZalecana dawka poniżej 10 kg: od 10 do 20 ml syropu na dobę w dawkach podzielonych;\nZalecana dawka powyżej 10 kg: od 30 do 60 ml syropu na dobę w dawkach podzielonych.\nZalecana dawka: 45 do 90 ml syropu na dobę w dawkach podzielonych.\nFosidal ma w składzie fenspirydu chlorowodorek, który działa przeciwzapalnie i rozkurczająco na oskrzela.\nFosidal jest skuteczny w leczeniu objawowym (kaszel i odkrztuszanie) w czasie chorób zapalnych oskrzeli i płuc.\nFosidal polecany jest łagodzeniu objawów (kaszel i odkrztuszanie) w czasie chorób zapalnych oskrzeli i płuc.\nFosidal jest polecany do stosowania u dorosłych i u dzieci w wieku powyżej 2 lat.\nNie poleca się stosowania Fosidal w czasie ciąży i karmienia piersią.\nUczulenie na fenspiryd lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.\n5 ml syropu zawiera 3 g sacharozy (co stanowi 0,25 jednostek chlebowych). Należy zachować ostrozność u pacjentów z cukrzycą. Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, nalezy skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku.\nFosidal ma w składzie substancje konserwujące (metylu parahydroksybenzoesanu i propylu parahydroksybenzoesanu) oraz barwnik (żółcień pomarańczową), które mogą wywoływać reakcje alergiczne (możliwe reakcje typu późnego).\nFosidal zawiera glicerol, który może wpływać na pojawienie się bólu głowy, zaburzenia żołądkowe i biegunkę.\nfosidal syrop na noc\noskrzela rozkurcza oskrzela zapalenie oskrzeli\nMiałam niedawno możliwość sprawdzenia tego syropu w praktyce i muszę stwierdzić, że jest bardzo skuteczny. Bardzo dobrze łagodzi ataki kaszlu, a co najważniejsze nie dopuszcza do tego, żeby choroba zeszła na dolne drogi oddechowe - dzięki temu moje dziecko uniknęło antybiotyku\nStosuję od dawna fosidal na różny kaszel i moim zdaniem ma on dobre działanie, a do tego u mnie w aptece kosztuje 9zł, więc Marzena jeszcze tańszy i lepszy? zdradź co to za cudo...\nZnaleźć dobry syrop to nie lada sztuka, bo na rynku dostępnych jest ich setki. Fosidal nie jest zły, ale są tańsze o lepszym działaniu.\nJak dla mnie fosidal bez recepty to najlepszy lek przeciwkaszlowy z działaniem przeciwzapalnym, zawsze nam pomaga i jest stosunkowo niedrogi, polecam.


Kolacja dla głupca | e-teatr.pl\n07.10.2020, 15:03 Wersja do druku\n„Kolacja dla głupca” Francisa Vebera w reż. Cezarego Żaka z Agencji Artystycznej Certus w Małej Warszawie. Pisze Rafał Turowski na stronie rafalturow.ski.\nMoże zacznę od tego, że Kolację warto zobaczyć dla Bartłomieja Topy, którego – owszem – widujemy na stołecznych deskach w „lekkich” produkcjach, ale tutaj jego Pignon po prostu kradnie kolegom scenę, jest w tej roli nieodparcie zabawny, wie jednak gdzie leży cienka granica między dworowaniem ze swojego bohatera a - poniżeniem go. I choć spędziłem na Otwockiej tzw. miły wieczór, mam do tego przedstawienia kilka uwag.


Tapeta na ścianie przy schodach – Ogrodzenia betonowe dębica\nDlatego nie pozostawiajmy jej samej sobie! Efektowne tapety czy fototapety podarują d. By nadać schodom oryginalny wyglą wystarczy, by ściana przy schodach była kreatywnie zagospodarowana. Sprawdzą się tapety i fototapety.\nTAPETA NA ŚCIANIE PRZY SCHODACH.\nJest to jedyna ściana w domu, na której najbardziej widać ślady użytkowania po niedługim czasie . Klatka schodowa i przedpokój – Schody , styl nowoczesny – zdjęcie od MONOTEKTURA. CO NA ŚCIANY PRZY SCHODACH : najświeższe informacje, zdjęcia, video o. W kuchni i przy schodach jest położona ta sama tapeta , fiolet pojawia się aż w . Najwyższej jakości fototapety schody. Przestrzenna fototapeta ze schodami może znaleźć się na ścianie w kawiarni.\nPonieważ ściana przy schodach to miejsce, które narażone jest na zabrudzenia ( szczególnie odciski dłoni), decydując się na zakup tapety , . Nie wiem czym wykończyć ścianę korytarza na którym są schody.\nZa pomocą przestrzennej tapety ze schodami możemy uzyskać interesujący efekt we wnętrzu. Fototapeta Schody prowadzące całej ścianie metalowej sidinf. Co położyć w przedpokuju na ścianie ? Po pierwsze ochraniać ściany , po drugie dekorować wnętrze. Dawniej znano wyłącznie tapety papierowe, współcześnie produkuje się także tapety z tworzyw.\nDzieliłam się już kiedyś refleksjami na temat wykorzystywania tapet w. Dzięki temu tapeta świetnie sprawdzi się na ścianie z telewizorem czy na ścianie przy schodach , wyodrębniając dany kącik i tworząc interesującą aranżację. Wąska tapeta na ścianę betonowe schody. Schody ze stopniami z betonu łączące się z zielonymi liśćmi.\nPionowa fototapeta na wąską ścianę. Tapety do przedpokoju, które tematyką . Zobacz tapetę powiększającą wnętrze z motywem szerokich schodów i. Możliwości ich wykorzystania jest wiele. Wybierając ten rodzaj wyk . Niskie ceny, szybka produkcja tapety z dostawą do domu!\nDopiero później można zdjąć zasłonę wyłącznika i położyć tapetę. Jeżeli chcemy wytapetować ściany przy schodach , musimy wyposażyć się .\nUstal kadr przemieszczajac okno z wcisnietym lewym klawiszem myszki. Wzmocniony dodatkowo laminatem UV który sprawia, że tapetę można . Architekt wnętrz radzi, jaką dekorację położyć na ścianę przy schodach. Farba wygląda jak tapeta , jest przyjemna w dotyku (nie jest ostra), zapewni też . Natomiast tapety spieniane są grubsze, choć już nie tak odporne na rysy, to jednak mogą ukryć niedoskonałości ścian , drobne ubytki czy . Obraz, fototapeta lub naklejka na ścianę Schody – wybierz dekorację ścienną ze.\nWybrane tapety , obrazy, fototapety lub naklejki z motywem Schody możesz . Zdecydowanie poprawiła się także jakość nakładania tapety na ścianę. Poza tapetami na klej, możemy skorzystać też z wygodniejszych, .


Garnizon Nowa Wilejka zaprasza na 100. rocznicę wyzwolenia Wilna z rąk bolszewików – Kresy24.pl – Wschodnia Gazeta Codzienna\nGarnizon Nowa Wilejka zaprasza na 100. rocznicę wyzwolenia Wilna z rąk bolszewików\n08 kw. 2019 Litwa 1 comments\nW setną rocznicę wyzwolenia Wilna z rąk bolszewickich Garnizon Nowa Wilejka zaprasza 19 kwietnia o 13 godz. na cmentarzu wojskowym na Rossie zapalić znicze poległym o Wilno żołnierzom polskim. Następnie odbędzie się wycieczka szlakiem walk ułanów Beliny.\n21 kwietnia, w Wielkanoc roku 1919, wojska polskie pod dowództwem Józefa Piłsudskiego po pokonaniu bolszewików wyzwoliły Wilno spod ich okupacji.\nWilnianie witali swego słynnego Rodaka jako wyzwoliciela z niezwykłym entuzjazmem. W liście do premiera Paderewskiego Piłsudski pisał o tym w takich słowach: “Tak ciepłego i tak wzruszającego przyjęcia, jakiego doznałem sam i całe wojsko, nie oczekiwałem. Przeszło to wszystko, co można było sobie wyobrazić (…). Gdym na drugi dzień Świąt przyjechał do Wilna, przez parę dni widziałem całe miasto płaczące ustawicznie ze wzruszenia i radości. Pomimo okropnego wygłodzenia miasta ludność wpychała żołnierzom wszystko, co miała do jedzenia”.\nWyjątek stanowili mieszkańcy Wilna litewskiej narodowości, którzy uznali zajęcie Wilna przez wojska polskie za okupację. Piłsudski potrafił zrozumieć ich wrażliwość wzywając rozentuzjazmowaną większość w Wilnie do wyciągnięcia przyjaznej dłoni na drugą stronę granicy, gdzie w tym czasie nastroje – być może – są zupełnie inne.\nTagi: Nowa Wilejka Paderewski Piłsudski Wielkanoc Wilejka Wilno wyzwolenie\n17 kwietnia 2019 o 15:55 Odpowiedz ↓\nPozdrawiam Jerzyka 😉\nSkomentuj Maciej Anuluj


Dołącz do zespołu DaVita\nZostań częścią naszej drużyny i wspólnie z nami opiekuj osobami z przewlekłą chorobą nerek.\nDaVita Polska jest częścią amerykańskiej organizacji DaVita HealthCare Partners Inc. zajmującej się dializoterapią. Jako wiodący dostawca usług nefrologicznych koncentrujemy swoje wysiłki na stworzeniu najlepszej społeczności zajmującej się opieką zdrowotną na świecie. W Polsce kierujemy 68 ośrodkami, zatrudniamy ponad 1500 osób i na co dzień troszczymy się o ponad 4000 pacjentów. Nasze podstawowe wartości to: doskonałość usług, spójność słów i czynów, zespołowość, nieustanny rozwój, odpowiedzialność, satysfakcja, radość.\nNie jesteśmy po prostu firmą. Jesteśmy społecznością, która troszczy się o swoich pacjentów i siebie nawzajem najlepiej jak potrafi. W DaVita naprawdę nam na sobie zależy. Ponad 90% z nas mówi, że panuje tu świetna atmosfera. Koleżeńskość, nierzadko przyjaźń, adekwatne wsparcie, to coś, co każdy otrzymuje tu każdego dnia. I to nie tylko słowa. W trakcie pandemii uruchomiliśmy specjalny fundusz, który miał wspierać tych spośród nas, których szczególnie dotknęła ta sytuacja. Fundusz nagradzał też osoby, który wyróżniały się w walce z SARS-COV-2 lub po prostu potrzebowały pomocy. W zwykłym czasie natomiast prowadzimy też inne programy, które pomagają nam w rozwiązywaniu codziennych problemów (prywatnych i zawodowych) i osiąganiu stabilnego dobrostanu psychicznego. Wszyscy mają takie same benefity, nikt nie ma takiej kultury jak my!\nNajpierw społeczność, potem firma.\nZapoznaj się z aktualnymi propozycjami\nRegionalna/y Dyrektor Operacyjny\nKieruj pracami kilkunastu stacji dializ w podległym Ci regionie.\nStażyst(k)a w Zespole Kadr i Płac\nWesprzyj naszych pracowników w troszczeniu się o pacjentów!\nWesprzyj kilku bardzo zapracowanych menedżerów!\nSpecjalist(k)a ds. bezpieczeństwa IT\nZadbaj o bezpieczeństwo IT w organizacji medycznej.\nAdministrator(ka) baz danych\nZarządzaj danymi, które robią różnicę. Dołącz do naszego zespołu!\nНефролог чи спеціаліст по внутрішнім хворобам\nПриєднуйтесь до команди DaVita Polska!\nLekarka/ lekarz nefrolog\nBrzeg, Siedlce, Kędzierzyn-Koźle, Żary\nZapraszamy do wspólnej opieki nad naszymi pacjentami. Zobacz, co mamy Ci do zaoferowania.\nBrodnica, Głogów, Golub-Dobrzyń, Gostyń, Grajewo, Grójec, Katowice, Kędzierzyn-Koźle, Legnica, Łęczna, Malbork, Nowy - Tomyśl, Olkusz, Poznań, Pruszków, Pszczyna, Radzyń-Podlaski, Staszów i..\nDołącz do zespołu DaVita i troszcz się z nami o pacjentów wymagających leczenia nerkozastępczego. Sprawdź, jak się u nas pracuje i co mamy Ci do zaoferowania.\nLekarka/ lekarz nefrolog lub internista\nBrodnica, Kozienice, Hrubieszów, Nakło\nJako pielęgniarka nefrologiczna pracuję już 49 lat. W zasadzie mogłabym być już na emeryturze. Ale kocham to, co robię. A poza tym w DaVicie pracuje mi się cudownie, bo mam tu do czynienia z entuzjastami. Takich ludzi nie chce się opuszczać!\nOpiekujemy się ponad 4000 tysiącami osób, które chorują na bardzo ciężkie schorzenie. To wystarczająca motywacja dla mnie, by każdego dnia dawać z siebie wszystko. W pracy w DaVicie doceniam jednak także to, że codziennie mogę się konsultować z moimi kolegami lekarzami z całego świata i wymieniać się z nimi wiedzą, która sprawia, że staje się lepszym lekarzem.\nPracuję w wielu miejscach; dbam o czystość w biurach wielu firm. DaVita jest moją ulubioną. Są w niej mili i życzliwi ludzie. Gdy przychodzę, a ktoś jest jeszcze w biurze, zawsze świetnie nam się rozmawia. Czuję się tam jak u siebie.\nDba o czystość biura\nJesteśmy nieustannie doceniani\nOto nasze najnowsze wyróżnienia


My healthy lifestyle by Klajdka: sierpnia 2017\nSierpień, sierpień i po sierpniu. Ten miesiąc (dotychczas) upłynął mi najszybciej - praca, praca, praca. No dobra, ale co poza nią? Czy były treningi? Czy trzymam jakąś dietę? Jak mi się żyje? Na te pytania (i nie tylko) znajdziecie odpowiedź w tym poście.\nAutor: Klaudia Kubaczyńska o 12:33:00 20 komentarzy :\nAutor: Klaudia Kubaczyńska o 12:28:00 11 komentarzy :\nW życiu bywa różnie - raz tyjemy, raz chudniemy. Jedni od urodzenia są szczupli i co by w siebie nie pakowali, to mogą leżeć na kanapie, wsuwać chipsy, popijać je colą i dalej będą wyglądać jak modelki lub modele z okładek najlepszych magazynów, inni zaś muszą o siebie zawalczyć, uważać na to co i jak jedzą oraz zrzucać kilogramy, które się nagromadziły (zwykle nie wiadomo kiedy). Czas na kolejną metamorfozę na moim blogu!\nAutor: Klaudia Kubaczyńska o 11:41:00 15 komentarzy :\nEtykiety: #KlaajdkaĆwiczy , #KlaajdkaMotywuje , #Pozostałe\nSpokój, wszechobecna cegła, trochę wsi i oczywiście rowery. Dobiłam do Holandii i zamierzam spędzić tutaj trochę czasu. Jest niedzielny poranek, a ja z umytą głową, pełnym brzuchem, stygnącą na stoliku herbatą i laptopem na nogach zaczynam pisać. Początkowo mieliście dzisiaj czytać o czymś zupełnie innym, ale spacerując ulicami małego miasteczka oraz obserwując otaczający mnie świat szybko zmieniłam zdanie i postanowiłam podzielić się z Wami swoją radością.\nAutor: Klaudia Kubaczyńska o 10:23:00 14 komentarzy :\nEtykiety: #KlaajdkaPodróżuje , #Lifestyle\nPierwszy miesiąc wakacji za nami. Czas leci nieubłaganie szybko, ale trzeba z niego korzystać i każdy dzień, bez względu czy to poniedziałek, piątek czy sobota, powinien być wspaniałym dniem do zrobienia czegoś niezwykłego. Nie można wiecznie czekać na weekend. Trzeba działać 'TERAZ'!\nAutor: Klaudia Kubaczyńska o 09:19:00 5 komentarzy :


Skóra zmienia się z każdą dekadą. Staje się coraz bardziej wymagająca i potrzebuje coraz więcej opieki. Dzisiejszy postęp kosmetologii wychodzi naprzeciw potrzebom kobiet w każdym wieku. Produkty, zabiegi i większa wiedza na temat potrzeb skóry sprawiają, że skóra po 60 roku życia może wyglądać dziesięć lat młodziej. Wszystko w naszych rękach. Sprawdź, jak powinna wyglądać pielęgnacja skóry bardzo dojrzałej.\nPielęgnacja skóry 60+ nawilżanie i ochrona przed podrażnieniami\nCera po sześćdziesiątym roku życia jest wiotka i delikatna. Bywa, że staje się tak osłabiona, że przeobraża się w skórę naczynkową. Inne panie z dojrzałą cerą skarżą się, że nagle skóra zaczęła się przetłuszczać w nadmiarze. Często ulega też podrażnieniom, zaczynają się przebarwienia, zaczerwienienia naskórka, oraz oczywiście zmarszczki i głębokie bruzdy.\nCzego najbardziej potrzebuje skóra 60+?\nNajlepiej, jeśli do pielęgnacji takiej cery użyjesz łagodnych produktów przeznaczonych do cery naczynkowej i wrażliwej. Pamiętaj też o stałym nawilżaniu takiej skóry oraz o dokładnym, delikatnym i stałym oczyszczaniu oraz o ochronie przed promieniowaniem UV (również zimą).\nSkóra dojrzała 60+ – codziennie\nkrem mocno nawilżający – który nie tylko zawiera wielocząsteczkowy kwas hialuronowy, ale również filtry UV; jeśli masz dojrzałą, ale tłustą cerę – dodatkowo taki krem powinien mieć właściwości matujące;\nkrem przeciwzmarszczkowy – może to być kolejny, lekki krem na dzień lub po prostu serum o właściwościach anty-aging\npłyn micelarny bogaty w witaminy i fitosterole, najlepiej, jeśli będzie on do skóry naczynkowej – dzięki temu będzie trzymał dojrzałą skórę w ryzach i złagodzi zaczerwienienie. Taki płyn zmniejsza też prawdopodobieństwo podrażnień skóry\nSkóra dojrzała 60+ – raz w tygodniu\nPeeling enzymatyczny – ten typ peelingu jest bardzo delikatny, nie wymaga tarcia, doskonale i w sposób nieinwazyjny usuwa martwe komórki naskórka i odblokowuje pory. Po takim peelingu należy przemyj skórę delikatnym tonikiem, aby ja nieco uspokoić: najlepiej, jeśli będzie to tonik nawilżający i witaminowy.\nNawilżająca i/lub podnosząca maska do twarzy – nawilżanie jest ważne w każdym wieku, a cera dojrzała potrzebuje dwa razy większej dawki nawilżenia, dlatego skórę należy wesprzeć dodatkowo silnie nawilżającą maseczką, którą nakłada się na twarz co najmniej raz w tygodniu\nSkóra dojrzała 70+ – uzupełnianie lipidów\nTen wiek niestety nie oszczędza naszej skóry. Jest ona wyjątkowo wrażliwa, delikatna, sucha i bardzo cienka (nazywana często pergaminową). Ilość sebum jest znikoma, łatwo ją podrażnić, naczynka pękają, a skóra na ciele podatna jest na stłuczenia i bardzo wolno się goi. Widać na niej sporo przebarwień.\nCzego najbardziej potrzebuje skóra 70+?\nTen – bardzo już dojrzały – typ skóry potrzebuje natłuszczenia, poprawy, a nawet naprawy warstwy lipidowej, a ponadto łagodnej pielęgnacji i ochrony.\nSkóra dojrzała 70+ – codziennie\nKrem natłuszczający, w którym aż kipi od lipidów; możesz wybrać półtłusty, lub tłusty krem i aby wzmocnić jego działanie – zmieszaj go z kilkoma kroplami naturalnego olejku. Czy wiesz, że oleje zawierają skwalan, który równoważy sebum i przywraca równowagę lipidową nawet bardzo przesuszonej skórze? Jeśli chcesz i jeśli skóra tego potrzebuje – możesz stosować olejek w formie serum, czyli pod krem na dzień i/lub na noc.\nKosmetyki dla niemowląt do mycia skóry i włosów – to nie żart: tego typu produkty bardzo dbają o barierę ochronną skóry, chronią i zabezpieczają. Do demakijażu powinnaś używać naturalnego olejku, np. kokosowego, zaś do mycia – delikatnych produktów do pielęgnacji niemowląt.\nSkóra dojrzała 70+ raz w tygodniu\nPeeling enzymatyczny i odżywcza maseczka – to „wisienka na torcie” w pielęgnacji dojrzałej skóry. Jeśli Twoja jest w lichej kondycji – możesz tez wypróbować maseczkę do twarzy na noc – działa ona podczas snu i ma wiele godzin na to, by poprawić kondycję cery. Pamiętaj też, że naturalne olejki możesz mieszać nie tylko z kremem, ale również z maskami lub peelingami do twarzy – spotęgują one działanie kosmetyków.


Oparzenia pierwsza pomoc - przeczytaj, oby się nie przydało | SOSrodzice.pl\nStrona główna / Przedszkolak / Oparzenia pierwsza pomoc – przeczytaj, oby się nie przydało\nWypadki zdarzyć się mogą zawsze. Niestety często z powodu dużej aktywności i niewielkiej wyobraźni dotyczą dzieci. Maluchy, zwłaszcza w pierwszych latach życia, są tak energiczne, że nawet oczy naokoło głowy nie załatwiają sprawy i często dochodzi do przykrych zdarzeń. Dlatego wpisy takie jak ten są potrzebne. Jak postępować, gdy dojdzie do oparzenia? Oparzenia pierwsza pomoc – przeczytaj.\nOparzenia – kiedy dochodzi do groźnych sytuacji\nOparzenia to nic innego jak uszkodzenia skóry. Dochodzi do nich na skutek podwyższonej temperatury, czynników chemicznych, a także elektrycznych. Najczęściej zmiany dotyczą skóry, rzadziej błon śluzowych jamy ustnej, gardła, żołądka.\nNajczęściej dochodzi do oparzeń termicznych, zwłaszcza w trakcie przygotowywania posiłków, gdy na skórę rozleje się gorąca woda, gdy dłoń dotknie gorącej płyty czy naczynia, a także podczas jedzenia i picia – gdy nie poczekamy aż posiłek czy napój się nieco schłodzi. Oparzyć się można nie tylko gorącym płynem, ale także gorącą parą wodną a także gorącym ciałem stałym.\nSposób postępowania w przypadku oparzenia zależy od rozległości uszkodzeń na skórze oraz od ich zaawansowania.\nGdy dochodzi do oparzenia I stopnia (na skórze pojawia się zaczerwienie, rumień, niewielka bolesność) lub II stopnia (na obszarze zaczerwienionym występują pęcherzyki wypełnione płynem surowiczym, którym towarzyszy duża bolesność), po pierwsze należy usunąć przyczynę oparzenia – stłumić pożar, odsunąć się od gorącej wody, pary wodnej, szybko zdjąć lub rozciąć oblaną wrzątkiem odzież – jeśli nie przywarła do skóry i nie powstały pęcherze.\nKolejny krok to szybkie schłodzenie miejsca oparzenia – polewając je chłodną wodą, pozostawiając pod jej wpływem przez co najmniej 10-15 minut lub do ustąpienia bólu. Po wysuszeniu skóry należy nałożyć na uszkodzony obszar suchą gazę. Można również pokryć miejsce oparzenia specjalną pantenolową pianką łagodzącą i chłodzącą. W przypadku silnego bólu można sięgnąć po środek przeciwbólowy.\nJeśli oparzenia są rozległe lub poważne, należy pokryć miejsce oparzenia ręcznikiem zamoczonym w zimnej wodzie i wezwać pogotowie. Należy utrzymywać miejsca poparzone w pozycji nieco wyższej niż reszta ciała, co łagodzi ból i zapobiega przekrwieniu.\nWarto pamiętać, że tylko niewielkie oparzenia mogą być leczone w warunkach domowych. Większe należy skonsultować z lekarzem. Do szpitala należy udać się zawsze, jeśli oparzenie dotyczy twarzy, krocza, dłoni. Absolutnie nie należy manewrować przy pęcherzach, przebijać ich, stanowią one naturalną barierę ochronną dla podrażnionej skóry. Na poparzoną powierzchnię nie wolno też nanosić żadnych kremów, maści ani innych preparatów. Jeśli doszło do oparzeń dłoni, należy możliwie szybko zdjąć pierścionki. Jeżeli uszkodzenia skóry są rozległe, nie wolno podawać żadnych środków doustnych, zanim nie uda się potwierdzić ciągłości układu pokarmowego.\nOpracowane na podstawie: Kazimierz Janicki, „Turystyczny Poradnik Medyczny”\n"…and there's no way I could even begin procrastinating between now and thtT.&quoe;nhere's a support group for us. I'll see if I can get around to mailing you an invitation.


Intel: Windows 8 będzie wydany zanim zostanie ukończony\nStrona główna Aktualności 26.09.2012 11:32\nBloomberg poinformował, że podczas spotkania pracowników Intela w Tajpej CEO firmy, Paul Otellini, powiedział, że Windows 8 będzie wydany zanim będzie gotowy. Informację przekazał mediom podobno pracownik, który brał udział w zamkniętym spotkaniu.\nIntel blisko współpracuje z Microsoftem przy rozwijaniu nowego systemu i ma wgląd w postępy w rozwoju, więc jego pracownicy doskonale wiedzą, jakie problemy jeszcze ma system. Strategia Microsoftu podobno obejmuje wydanie nieukończonego systemu i poprawianie go „w locie” już na komputerach klientów. Otellini podobno nie ma nic przeciwko takiej strategii, ale nie jest szczególnie zadowolony z wydawania niedokończonego systemu.\nNie wiadomo jeszcze jak Microsoft zamierza dostarczać poprawki do nowego systemu. Oczywiście nadal będą działać mechanizmy znane obecnie i nie zmieni się kalendarz aktualizacji przez Software Update, ale podobno w przygotowaniu jest duża aktualizacja o nazwie kodowej Blue, która miałaby dotrzeć do użytkowników rok po wydaniu Windows 8. Co ciekawe, Blue nie ma być odpowiednikiem Service Pack 1, ale kolejną generacją systemu — Windowsem 9 — i ma między innymi być bardziej niezależny od trybu Classic. Czyżby Microsoft jednak zamierzał pójść w ślady Apple'a i wydawać system co roku?\nIntel w późniejszym oświadczeniu podkreślił, że przebiegu prywatnych spotkań i rzeczy powiedzianych lub nie powiedzianych w czasie ich trwania nie ma zamiaru komentować. Wciąż widzimy Windowsa 8 jako ważną szansę i ekscytują nas możliwości dostarczone przez nowe formy, jak Ultrabooki, tablety i urządzenia hybrydowe — dodała rzeczniczka Intela.


Co odstrasza kobiety? - Damsko-Męskie - David Durden\nWysłany przez David Durden | wrz. 12, 2018 | RELACJE DAMSKO MĘSKIE | 0\nJest taka cecha, która zniechęca nie tylko kobiety, ale i wszystkich ludzi dookoła. Mimo, że truje się o tym wszędzie po sto razy i powtarza jak mantrę – do niektórych nadal nie dociera i potrzebują specjalnego zaadresowanego listu wręczanego do ręki, aby wreszcie uświadomić sobie, gdzie robią błąd. Co odstrasza kobiety?\nJak myślisz, o czym mowa? Chodzi o twój wygląd zewnętrzny i musisz jeszcze bardziej przypakować? Nie. Chodzi o zbyt małą zasobność portfela? Nie. Chodzi o desperację. Desperacja jest najbardziej nieatrakcyjną cechą, jaką może posiadać mężczyzna.\nCo odstrasza kobiety? – Desperacja, rozpaczliwe wołanie o pomoc\nDesperacja świadczy o tym, że masz okropnie nudne życie. Prawdopodobnie starasz się wybłagać jakąś kobietę, której nawet jeszcze dobrze nie znasz, aby do tego życia wskoczyła. I zgadnij co się dzieje? To nie działa. Ponieważ nikt nie lubi desperatów. Nie ma nic bardziej żałosnego niż mężczyzna, który poszukuje rozpaczliwie miłości swojego życia. Chce jej tak bardzo, że otrzymuje efekt odwrotny do zamierzonego. Oglądałeś How I Met Your Mother? Pamiętasz pewnie Teda, który już w pierwszym odcinku stwierdził, że skoro jego najlepszy kumpel się żeni, czas i na niego. Od teraz rozpoczyna poszukiwania tej jedynej.\nOh co to była za żałosna podróż. Przez pierwsze siedem odcinków Ted zdążył:\npowiedzieć Robin (kobiecie, którą poznał i się zauroczył) na pierwszej randce, że ją kocha\npójść do biura matrymonialnego, aby znaleźć idealną kandydatkę na żonę\npójść na przyjęcie Halloween tylko dlatego, aby znaleźć jakąś kobietę, którą spotykał na tym samym przyjęciu rok temu, tylko zgubił jej numer – podejrzewał, że to mogła być “ta jedyna”\nzorganizować specjalnie trzy imprezy pod rząd w swoim mieszkaniu, aby Robin, wreszcie znalazła czas i na którąś z nich przyszła\nOczywiście im dalej w pierwszy sezon, tym więcej głupot robił Ted. Ted robił wszystko, aby znaleźć swoją żonę i nic nie działało. W tym samym czasie jego przyjaciel Barney nie robił kompletnie nic, aby znaleźć kogokolwiek, a codziennie wychodził z baru z inną kobietą. Czym się różnili obaj panowie?\nTed był największym desperatem jakiego widziała telewizja w ostatnim wieku. Barney wręcz przeciwnie, wręcz biła od niego niezależność i optymizm.\nDesperat działa jak chorągiewka na wietrze\nNawet jeśli robisz coś dobrze, ale gdzieś w głębi jesteś zdesperowanym gościem, który tylko modli się, aby kobieta “odpisała na SMS-a” – to będzie dobrze właśnie do tego momentu. Potem zaczniesz się sypać, jak domek z kart i wszystko mówiąc brzydko chuj strzeli.\nNieźle by było, gdyby każdy stopniowo starał się eliminować błędy które popełnia i szukać ich rdzenia. Ale zgadnij co? Tak się nie dzieje. Większość ludzi na tym świecie podchodzi do muru*, uderza głową raz, drugi, trzeci i kontynuuje to uderzanie przez kolejne dni, miesiące, a nawet lata. Dzięki temu nic się nie zmienia, a frustracja w nich narasta. Tworzy to nienawiść do płci przeciwnej i zaczyna się obarczanie winą za swoje niepowodzenia całego świata.\nGłupotą jest robić ciągle to samo i oczekiwać różnych rezultatów. – Albert Einstein\n* Walenie głową w mur jest świetnym pomysłem na płaszczyźnie np. sportowej, gdzie łamiesz kolejne bariery – wtedy warto walić głową w mur i przesuwać swoje granice. Jednak walenie głową w mur na segmencie relacji, psychologii czy problemów wewnętrznych, jest bezsensownym zajęciem. Po kilku latach takiego walenia, możesz zachowywać się jak bokser, który właśnie zakończył swoją karierę – wiesz jak się nazywasz, ale masz problemy żeby się przedstawić, bo twój mózg nie chce współpracować z aparatem mowy.\nProwadzenie monologu nie jest atrakcyjne\nDesperację szczególnie widać na portalach randkowych, komentarzach na instagramie i w sumie wszędzie gdzie tylko się da. Przykładowa rozmowa, a raczej monolog wygląda mniej więcej tak:\n– Hej mała co tam?\n– Hej mała jesteś tam?\n– Dzień dobry! wyspana?\n– ejjjjjj! Jesteś tam?!\nMożna by zadać sobie pytanie – dlaczego tak bardzo komuś zależy, aby osoba której nawet nie zna, albo zna co najwyżej kilka minut, odpisała mu na SMS-a.\nOczywiście znalazłoby się grono panów, którzy stwierdziliby “ale ja czuję, że to ta jedyna i dlatego tak robię, bo nie chcę jej stracić” – po prostu jesteś desperatem, ale spoko.\nI znalazło by się grono pań, które stwierdziłyby “ale to bardzo miłe i urocze” – a jak wiemy nikt nie doradza gorzej w kwestii radzenia sobie z kobietami, niż same kobiety, które nigdy nie uwodziły żadnej kobiety.\nI wtedy on napisał… dwudziesty raz z rzędu\nOkej, więc po prostu nie będę desperatem, easy\nŚwiat byłby zbyt piękny, gdyby to działało niczym przełącznik światła. Dziś masz włączoną desperację, jutro włączasz jej przeciwieństwo i jesteś super gościem, cieszącym się powodzeniem. Niestety to tak nie działa. Możesz grać “nie-desperata”, ale i tak prędzej czy później się wyłożysz. Dlaczego? Ponieważ twoja desperacja wypełznie na powierzchnię, czy tego chcesz, czy nie.\nNie bycie desperatem wynika z tego, jak wygląda całe twoje życie. Bo jeśli dzień w dzień oglądasz sobie pornole z komediami romantycznymi na przemian, pracujesz w McDonaldzie i gdy tylko widzisz ładną kobietę musisz zbierać szczękę z podłogi – to parafrazując Barneya – “Sorry Bro”, to tak nie działa.\nDużo osób ma tendencję do zabierania się za problem od dupy strony. Gdy masz problemy z kobietami przyczyną tych problemów najczęściej jest fakt, że nie wiesz czego chcesz od życia i nie masz na nie pomysłu (stąd bierze się desperacja – szukasz kogoś kto wypełni pustkę), a problemy z kobietami, to tylko skutek uboczny. I teraz wyobraź sobie, że gdy boli cię ząb zamiast iść do dentysty, ty ciągle faszerujesz się paracetamolem. Zwalczanie skutków, a nie przyczyny problemu, jest stratą czasu i nieporozumieniem.\nPowyższy obrazek można skwitować tylko w jeden sposób.\nTo, co odstrasza kobiety najbardziej, to twoja desperacja. W słowniku PUA określana jako “needy”. Jest to postawa samca beta, a oni nie wzbudzają pożądania i zainteresowania kobiet. Co najwyżej będą przez nie wykorzystywani. Nikt nie lubi desperatów. Podobnie można by odwrócić sytuację. Wyobraź sobie, że jesteś człowiekiem sukcesu i co chwilę musisz użerać się z jakimiś desperatkami, które szukają męża “na już”. Piszą do ciebie setki SMS-ów, zadręczają telefonami i wręcz błagają o atencję, o jakikolwiek znak z twojej strony. Znasz pewnie to uczucie gdy podchodzi do ciebie bezdomny na ulicy i chce piątaka. Czujesz wtedy, że ta osoba jest zdesperowana, od razu stawia się niżej od ciebie i jest stroną proszącą. To nie jest fajne. W przełożeniu na relacje damsko-męskie – to nie jest atrakcyjne. Dlatego warto nad tym pracować.\nPolecam również teksty, które mocno pokrywają się z tym tematem:\nOdpowiedzialność, pigułka, którą powinien zażyć każdy mężczyzna\nZwiązek z desperacji\nPodobne tematy będą poruszane w Alpha Male – jeśli jeszcze nie odebrałeś przedpremierowej zniżki, masz szansę to zrobić tutaj.\nPoprzedniNarcystyczne zaburzenie osobowości – dlaczego kobiety kochają narcyzów?\nNastępnyNadchodzi jesień, czas wejść na masę. Jak zbudować masę mięśniową?\n[…] aby dostać taką atencję jak nieatrakcyjne kobiety. Niestety za taką sytuację odpowiada desperacja mężczyzn. Niektórzy panowie nie mają absolutnie żadnych wymagań i są gotowi dosłownie na wszystko, aby […]


Przedstawiliśmy projekt rozwiązań ws. Turowa - ruch należy do Czechów - górnictwo\nPrzedstawiliśmy projekt rozwiązań ws. Turowa - ruch należy do Czechów\nW poniedziałek przedstawiliśmy propozycję rozwiązania sporu ws. kopalni Turów - mówił Michał Kurtyka Fot. Shutterstock.com\nDodano: 28-09-2021 14:41\nW poniedziałek przedstawiliśmy propozycję rozwiązania sporu ws. kopalni Turów i teraz ruch należy do strony czeskiej - podkreślił we wtorek minister klimatu i środowiska Michał Kurtyka. W środę w Pradze rozmowy mają być kontynuowane.\nMichał Kurtyka nie ujawnił, co znalazło się w tej propozycji.\nPodkreślił, że intencją rządu jest to, aby porozumienie polsko-czeskie ws. Turowa zostało zawarte jak najszybciej, co jest w interesie mieszkańców po obu stronach granicy.\nJesteśmy przekonani, że to dobra oferta dla mieszkańców regionu, gwarantującą odbudowę dobrosąsiedzkich relacji - ocenił.\nSzef resortu klimatu na wtorkowej konferencji prasowej był pytany m.in. o to, co przewiduje przedstawiona w poniedziałek przez Polskę propozycja dla Czechów ws. Turowa i czy znalazła się w niej oferta jednorazowej rekompensaty dla naszych południowych sąsiadów.\nMinister zaznaczył, że Polska oczekuje przyspieszenia negocjacji. "Dziś (we wtorek - red.) jest dzień wolny w Czechach, jutro (w środę - red.) od rana wracamy do dyskusji z naszymi partnerami" - przekazał.\nCzytaj: Polska nie zaczęła płacić kary nałożonej przez TSUE dot. Turowa\nSzef MKiŚ dodał, że Polska przedstawiła swoją ofertę rządowi Czech i naszą intencją jest rozwiązanie sporu. Zwrócił jednak uwagę, że teraz ruch należy do Czechów. Dodał, że liczy na to, iż w środę będzie mógł ujawnić więcej szczegółów na temat ewentualnego porozumienia.\nDo artykułu: Przedstawiliśmy projekt rozwiązań ws. Turowa - ruch należy do Czechów\nPrawda 2021-09-29 09:11:19\nCiekawe co zostało zrobione przez ostatnie 4 miesiące ws. Turowa. Jaki widać niewiele, a już na pewno wszystko było nieskuteczne. Ale w końcu mówimy o ekipie, która likwiduje polskie górnictwo i energetyke węglową, a więc pozbywa sie bezpieczeństwa energetycznego. W imię ideologii i robienia miejsca na zbyt gazu i wiatraków innych, wiadomych państw. Oto całe nasze elity w pełnej okazałości.\nelektryk wysokich napięć 2021-09-28 18:06:41\nCzesi już wykonali ruch, teraz to my musimy, a oni mogą...Tak się kończy wspaniała polityka wstawania z kolan\nJarek Katolik 2021-09-28 16:17:25\nGdyby nie TSUE to dalej "olewalibyśmy" Czechów i problemy które im zrobiliśmy... Jednak TSUE jest potrzebne aby chronić słabszych przed egoizmem silniejszych. Jako Polakowi to wstyd mi jest za takich rządzących, niby chrześcijanie, a w środku diabła mających. Modlących się publicznie dla celów politycznych i wyborczych. Pobożność naszych elit politycznych to wielka obłuda, ich życie nie ma nic wspólnego z Chrześcijańską wrażliwością na krzywdy nawet tych, którym wyrządziło się szkody...


Strona główna / wybór desek\nKategoria: wybór desek\nOpublikowano 16 września 2019 16 września 2019 przez wooden100stuff — Dodaj komentarz\nCzytaj dalej Podkładka pod menu, clipboard – jaki wybrać?\nKategorie: wybór desek, wyposażenie\nTagi: deska pod karte menu, deska pod menu, deska z klipsem, podkładka do menu, podkładka pod menu\nOpublikowano 7 września 2019 16 września 2019 przez wooden100stuff — Dodaj komentarz\nProducenci akcesoriów kuchennych mają w swojej ofercie zróżnicowane deski pod miseczki na sos. Przy zakupie deseczek należy wziąć pod uwagę kilka istotnych kwestii, które sprawią, że zakupiony produkt będzie świetnie się prezentował i był wytrzymały. Takie czynniki jak rodzaj materiału, z którego wykonana jest deska, wymiary oraz kształt, a także dodatkowe elementy składają się na całokształt deski pod sos. Aby wybrać dobrze, warto przeanalizować wszystkie te parametry. Doradzamy jak wybrać profesjonalną deskę pod miseczki, dopasowanej do Twoich potrzeb.\nCzytaj dalej Jakie deski pod miseczki na sos wybrać?\nTagi: deski do serwowania sosow, deski na dipy, deski na kokilki, deski pod sos\nCzytaj dalej Jaką deskę do serwowania wybrać?\nTagi: deska do podawania, deska do serwowania, deska na steki, deski pod burgera, jak wybrać deskę, jaka deska do serwowania


Tottenham24.pl - polski serwis fanów klubu Tottenham Hotspur - Obszerny wywiad z Dannym Rosem\n» Obszerny wywiad z Dannym Rosem\ndodał: outsidethebox dnia: 2017-08-10 12:41:22 komentarzy: 12\nDanny Rose w szczerym do bólu wywiadzie dla The Sun przyznał, że rozważyłby możliwość opuszczenia klubu, a także, że przed zakończeniem kariery chce wrócić do rodzinnych stron na północ Anglii. Zabrał również głos w kwestii transferów czy pensji piłkarzy w klubie.\n27-letni lewy obrońca urodzony w Yorkshire, który jest łączony przez media z przenosinami do Manchesteru United lub Chelsea, powiedział, że dotychczas nie zastanawiał się nad zmianą klubu, jednakże gdyby pojawiła się oferta, to by ją rozważył.\n- Powoli zbliżam się do szczytu mojej kariery i prawdopodobnie przede mną jeszcze tylko jeden duży kontrakt — powiedział w wywiadzie dla The Sun.\n- Czas cały czas pędzi do przodu, a ja chcę wygrywać trofea. Nie chciałbym grać przez 15 lat w piłkę i nie zdobyć choć jednego pucharu czy medalu, ponieważ nie byłbym wówczas szczęśliwy. Chcę coś wygrać.\n- Powiem też, że pewnego dnia z pewnością wrócę na północ. Jeszcze nie wiem dokładnie kiedy, ale gdzieś tam wrócę i będę grał w piłkę. Wyprowadziłem się z domu, gdy miałem 16 lat, nie ma mnie w rodzinnych stronach już od ponad 10 lat i nie widuję swojej mamy tak często, jakbym chciał. Zrobię z tego jeden z moich priorytetów przed zakończeniem kariery.\n- Nie mówię, że chcę odejść, ale gdyby pojawiła się za mnie jakaś konkretna oferta, nie wahałbym się, by wyrazić moją opinię na jej temat.\n- Na tę chwilę moim głównym celem jest powrót do formy sprzed roku i jeśli dam radę to zrobić, to nie muszę się martwić o nic innego. Chcę wygrywać i być w podstawowej jedenastce reprezentacji Anglii na zbliżające się Mistrzostwa Świata.\nTottenham w bieżącym oknie transferowym wciąż nie sprowadził do klubu żadnego zawodnika, ale stracił jednego z kluczowych graczy w postaci Kyle’a Walkera.\nDanny Rose wyjawił w wywiadzie swoje nadzieje, że klub zakontraktuje kilku zawodników, a także określił sprzedaż swojego klubowego kolegi do Manchesteru City jako “duży cios”.\n- Nie mówię, żebyśmy zakontraktowali 10 zawodników, lecz dwóch czy trzech, ale nie takich, których nazwisko trzeba wpisać w Google i zapytać “Kto to jest?”. Mówię o dobrze znanych piłkarzach.\nObecny kontrakt Anglika wiąże go z klubem do 2021 roku, jednak przyznał, że gdy dojdzie do kolejnych negocjacji, to liczy na podwyżkę. Media informują, że obecnie Anglik zarabia 65 tysięcy funtów tygodniowo, a przenosiny do Chelsea czy Manchesteru United mogłyby podwoić, czy nawet potroić tę kwotę.\n- Kiedy jesteś kontuzjowany, to masz dużo czasu, aby na spokojnie pomyśleć i wiele razy miałem myśli z serii “a co jeśli?”. Ciężko było ich uniknąć.\n- Jeśli w którymś momencie życia zaczynasz myśleć, że zasługujesz na konkretną płacę, to dlaczego miałbyś się zadowolić niższą?\n- Nie wiem jak długo jestem w stanie grać na takim poziomie i nie jestem głupi, by nie spróbować wyciągnąć z tego jak najwięcej: medale, trofea, pensja.\n- Jeśli ktoś myśli, że tu chodzi tylko o pieniądze, to się myli. Ja po prostu wiem ile jestem wart i postaram się, by płacili mi tyle, na ile moim zdaniem zasługuję. Obecnie tak nie jest, ale to samo się tyczy wszystkich pozostałych zawodników w naszej drużynie.\n- Zaznaczam, że nie wypowiadam się w imieniu innych graczy, to jedynie mój punkt widzenia.\nLewy obrońca darzy wielkim szacunkiem szkoleniowca Tottenhamu — Mauricio Pochettino. Reprezentant Anglii jest nawet żartobliwie nazywany przez kolegów z zespołu “synem szefa”.\nCzęsto słyszy się, że Rose nie był wystarczająco dobrym zawodnikiem na Spurs, zanim szkoleniowcem w 2014 roku został Pochettino. Wcześniej, za czasów Andre Villasa-Boasa i Tima Sherwooda, zawodnik nie był ulubieńcem fanów i gdy Argentyńczyk zaoferował mu nowy kontrakt, to wielu kibiców było niezadowolonych. Anglik przyznaje, że było to ciężkie doświadczenie.\n- Ludzie często wypowiadają się na mój temat jakbym przed przyjściem Mauricio miał dwie lewe nogi, ale chcę, by wszyscy zrozumieli, że jeden słaby sezon, jak to było w moim przypadku, nie czyni cię od razu słabym graczem. Trzeba umieć to rozróżnić.\n- Przeważnie się nie przechwalam, ale już przed przyjściem Pochettino byłem całkiem niezłym zawodnikiem. Teraz jestem nawet lepszym, ponieważ menedżer pomógł mi stać się bardziej regularnym.\n- Zatem nigdy nie mów, że miałem dwie lewe nogi przed jego przyjściem, ponieważ to nieprawda. Nigdy nie zapomnę, jak potraktowali mnie niektórzy fani, gdy podpisałem wtedy nowy kontrakt. Bardzo mi zależało, aby zapamiętać to wszystko i mam nadzieję, że ludzie zobaczą, jak na to wszystko patrzę.\n- Jestem szczęśliwy w Tottenhamie, uwielbiam moich kolegów z drużyny, a przez trzy ostatnie lata fani byli dla mnie wspaniali, ale przed przyjściem Mauricio byłem pod ciągłym ostrzałem. Nie zapomnę niektórych rzeczy, które o mnie mówili.\nAutor: Black Wysłano: 12 sierpnia 2017; 21:38\nNie ma co się unosić jablko tylko kukiel smarować. Tak wypunktuja braki tego skladu w tym sezonie noga sie podwinie przy kontuzjach to bedziecie chodzic yida z odparzonym kuklem.\nAutor: Jablona Wysłano: 11 sierpnia 2017; 18:57\nAutor: Black Wysłano: 11 sierpnia 2017; 17:13\nDobrze powiedział pozdrawiam tego pana. Jeden tam nie kreci tylko powiedział jak jest. Podobno ten klub zwykł robić transfery pod koniec sierpnia już widze co tam się sprowadzi.\nAutor: Jablona Wysłano: 11 sierpnia 2017; 06:23\nJaki filozof mu się włączył. Wychodzi na to, że kontuzje nie wpływają źle tylko na ciało, ale i ma umysł.\nAutor: Adam12 Wysłano: 10 sierpnia 2017; 19:15\nNie chodzi mi o rację, czy ją ma czy jej nie ma. Fakt faktem gdzie indziej może zarobić 2 razy tyle, ale na pewno chłopok bidy nie klepie. Chodzi mi o to że publicznie nie mówi się takich rzeczy, trzeba mieć trochę klasy. Walker ją miał, nie wylewał publicznie żali. Chciał odejść - odszedł. Kropka. Jak Rose chce odejść mógł nie podpisywać nowego kontraktu żeby pół roku później mówić że mało zarabia. A publiczne sugerowanie że w Tottenhamie nie będzie w wstanie wygrać żadnego trofeum to już w ogóle jakiś ponury żart. To ja już więcej szacunku mam do Ekotto i jego niedoszłej kariery aktora porno. Rose=świetny zawodnik, ale też od dzisiaj dla mnie= mniejszy człowiek niż Kasia Cichopek.\nAutor: meloman84 Wysłano: 10 sierpnia 2017; 18:45\nOsobiście wolę podejście do tematu typu Rose czy Walker, aniżeli podejście niejakiego Assou-Ekotto który miał wyjebane na klub i na wszystko co ze sportem związane aby tylko przelew cykliczny się na rachunku zgadzał.\nAutor: meloman84 Wysłano: 10 sierpnia 2017; 18:41\n>>To ja się powtórzę:<br />\nŚwietny lewy wahadłowy. Moim zdaniem najlepszy w lidze, w razie odejścia byłaby to ogromna strata. Właśnie przeczytałem wywiad i jeśli ma taki pogląd na sytuację to niech sp.erdala. Nie wierzy w zdobycie tytułów z nami? niech sp.erdala, Mało mu 3,5 mln funtów rocznie, niech sp.erdala. Nie zdziwiłbym się gdyby po tym wywiadzie jednak poszedł do Man Utd. Takich rzeczy publicznie się nie mówi. Chce zarabiać więcej - niech idzie do prezesa... stop, on już był u prezesa, dostał podwyżkę i nowy kontrakt! hipokryta\nTylko że tu nie chodzi o samego Różę ale o pewnie połowę składu myślącą podobnie...zanim karzesz wszystkim spierdalać to weź pod uwagę że głos zabierają ludzie którzy w klubie nie są od 2-3 sezonów tylko ludzie co siedzą tutaj od paru ładnych lat ( Rose, Walker ) i znają ten klub od podszewki a już na pewno bardziej od nas i to wcale nie powiedziane ze nie mają racji...\nAutor: Adam12 Wysłano: 10 sierpnia 2017; 16:54\nAutor: Spurs Wysłano: 10 sierpnia 2017; 13:44\nBylem niezlym zawodnikiem" tak tak,dokładnie\nAutor: Kotip Wysłano: 10 sierpnia 2017; 13:26\nDokładnie, piłkarz to każdy inny zawód. Starasz się z całych sił aby firma, działała prężnie dzięki Tobie zarabia większe hajsy, wiesz że zasługujesz na większy hajs, a firma Ci go nie daje, a wiesz, że inna firma daje Ci 2x więcej na starcie, a robota ta sama.\nOdpowiedzcie sobie na to pytanie, chłopcy i dziewczęta.\nAutor: outsidethebox Wysłano: 10 sierpnia 2017; 13:00\nOsobiście uważam, że w kwestii pieniędzy ma nieco racji. Jeśli ten klub ma aspirować do tytułu Mistrza Anglii, to powinien płacić zawodnikom takie pieniądze, żeby czuli się docenieni. Zwłaszcza tym czołowym, którzy mogą zmienić klub i zacząć zarabiać praktycznie wszędzie dwa razy więcej, a także dalej liczyć się w walce o najwyższe cele.\nRomantyzm romantyzmem, ja jestem w stanie zrozumieć niezadowolenie.\nAutor: Kotip Wysłano: 10 sierpnia 2017; 12:46\nW sumie to się żadnemu z graczy nie dziwię, klub robi cały czas progres, gracze również, wartość ich wzrasta, a płacimy im jak średniakom w PL. Można tu mówić, że nie zależy na kasie, ale tottenham póki nie rzuci kasą to cały czas będzie walczyć o mistrza, a tym mistrzem nie będzie. Bo takie City, United czy Barca rzucą kasę bo klub ma renomę, kasę i historię.\nTakże skończymy okienko z barkleyem za 50 mln funtów bo nie wiemy kogo sprowadzić. Kibicuję temu klubowi z całego serca, ale nie mogę patrzeć na tą bierność.