GDYBY NIEGRUNDTVIG... IF IT WERE NOT FOR 10 LAT PROGRAMU GRUNDTVIG OCZAMI BENEFICJENTÓW - PDF\nGDYBY NIEGRUNDTVIG... IF IT WERE NOT FOR 10 LAT PROGRAMU GRUNDTVIG OCZAMI BENEFICJENTÓW\nDownload "GDYBY NIEGRUNDTVIG... IF IT WERE NOT FOR 10 LAT PROGRAMU GRUNDTVIG OCZAMI BENEFICJENTÓW"\n1 GDYBY NIEGRUNDTVIG... IF IT WERE NOT FOR 10 LAT PROGRAMU GRUNDTVIG OCZAMI BENEFICJENTÓW 10 YEARS OF THE GRUNDTVIG PROGRAMME THROUGH THE EYES OF ITS BENEFICIARIES\n2 GDYBY NIEGRUNDTVIG LAT PROGRAMU GRUNDTVIG OCZAMI BENEFICJENTÓW\n3 I. 10 lat programu Grundtvig w Polsce 4 Wstęp, Alina Respondek II. Konkurs Pierwsza Liga Grundtviga" 11 Opracowanie i skrót nagrodzonych prac, Joanna Grzegorczyk i Karolina Milczarek III. Program Grundtvig oczami beneficjentów 20 Wywiady z beneficjentami, Zespół Programu Grundtvig Projekty Partnerskie Grundtviga 20 Grundtvig na polskiej wsi, Ewa Smuk-Stratenwerth, Stowarzyszenie Ekologiczno-Kulturalne Ziarno, Grzybów 20 Biblioteka to nie tylko książki, Justyna Stoltmann-Prędka/Małgorzata Janiak, Wojewódzka Biblioteka Publiczna i Centrum Animacji Kultury, Poznań 22 Van Gogh, Katarzyna Skowron/Joanna Sułek Malinowska, Ośrodek Kultury Ochoty, Warszawa 24 Podjęte wyzwanie, Maryla Metelska, Towarzystwo Warszawskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku im. Fryderyka Chopina, Warszawa 26 Moje miejsce w Europie, Krystyna Dużewska, Stowarzyszenie Na Rzecz Młodzieży Sprawnej Inaczej Śmiałek, Poznań 28 Praktykujący rodzice, Zdzisław Klusek, Młodzieżowy Ośrodek Socjoterapii, Ostrowiec Świętokrzyski 30 Most, Karolina Mantey-Sekulska, Zakład Karny, Gębarzewo 32 Warsztaty Grundtviga 34 Pamięć wpisana w miasto, Małgorzata Uptas, Poleski Ośrodek Sztuki, Łódź 34 Medytacja nad pojednaniem, Alicja Żmudzka, Centrum Edukacji EDUZ, Warszawa 36 Razem przeciwko przemocy, Sylwia Knot, Centrum Kształcenia Ustawicznego, Sopot 38 Projekty Wolontariatu Seniorów 40 Starsza młodzież, Bartłomiej Głuszak, Federacja Organizacji Socjalnych Województwa Warmińsko-Mazurskiego FOSa", Olsztyn 40 Dolce Vita, Marcin Urban, Stowarzyszenie APERTO, Koszalin 42 Kursy doskonalenia zawodowego kadry dla edukacji dorosłych 44 Angielski w odcieniach szarości, Ewa Brzozowska, Polski Związek Niewidomych, Okręg Mazowiecki, Warszawa 44 Przekraczanie granic, Aleksander Adles, Centrum Kształcenia Ustawicznego, Bytom 46 Komputer dla wszystkich, Barbara Dudycz-Hajgiel, Stowarzyszenie Pomocy Osobom Niepełnosprawnym SPON, Sopot 48 Wizyty i wymiana kadry dla edukacji dorosłych 50 Pasja pomagania innym, Renata Szredzińska, Fundacja Dzieci Niczyje, Warszawa 50 Muzeum przestrzenią prawdziwie edukacyjną, Agnieszka Kowalska, Muzeum Historyczne Miasta Krakowa 52 Asystentury Grundtviga 54 Poznając sąsiadów, poznając siebie, Katarzyna Szajda, Centrum Inicjatyw UNESCO, Wrocław 54 Lekcje bardziej europejskie, Monika Gołdyn-Krul, Centrum Kształcenia Ustawicznego, Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych nr 1, Wrocław 56 Wizyty Przygotowawcze Grundtviga 58 Niepełnosprawni bez granic, Wojciech Dużewski, Stowarzyszenie na Rzecz Młodzieży Sprawnej Inaczej Śmiałek, Poznań 58 Szanowni Państwo! Przedstawiamy publikację poświęconą jednemu z mniej znanych programów edukacyjnych Unii Europejskiej, choć to patron właśnie tego programu był twórcą idei uczenia się przez całe życie. To dzięki niemu edukację dorosłego człowieka zaczęto postrzegać jako niezwykle ważny czynnik rozwoju osobistego i społecznego. Program Grundtvig jest szczególnie ważny w obliczu nieuchronnego procesu starzenia się społeczeństw europejskich. Polska i Europa stoją przed koniecznością odpowiedzi na to wyzwanie. Wszyscy musimy być gotowi do częstych zmian pracy oraz powinniśmy stale rozwijać swoje kompetencje. Jest to warunek konieczny w związku z rozwojem nowych technologii, dynamicznymi zmianami społecznymi i na rynkach pracy oraz z postępującą globalizacją. Polska jest obecnie krajem relatywnie młodym, ale w przyszłości proces starzenia się populacji będzie zapewne gwałtowny. Musimy dążyć do pełniejszego wykorzystania potencjału wszystkich osób, dla których niewystarczające umiejętności i ograniczone możliwości ich uzupełniania stanowią główne przyczyny braku aktywności Szanowni Państwo! W 2010 roku w całej Europie uroczyście obchodzono 10-lecie programu Grundtvig, programu finansowanego przez Komisję Europejską, wspierającego i rozwijającego niezawodową edukację dorosłych poprzez przyznawane dofinansowania na międzynarodowe projekty i mobilności. Biorą w nim udział organizacje działające w tym obszarze, ich pracownicy oraz słuchacze osoby dorosłe, które dzięki udziałowi w działaniach edukacyjnych finansowanych przez program poprawiają jakość życia swojego, swoich rodzin, a często również pozytywnie wpływają na lokalną społeczność. W Polsce również świętowano okrągłą rocznicę realizacji programu Grundtvig, między innymi poprzez konkurs Pierwsza Liga Grundtviga dla beneficjentów programu oraz podczas uroczystej konferencji w grudniu 2010 roku. zawodowej i społecznej. Dotyczy to zarówno osób relatywnie młodych, z niższymi kwalifikacjami albo z grup wymagających szczególnego wsparcia, jak i osób starszych, które zakończyły już karierę zawodową. Program Grundtvig ma niezwykłe znaczenie dla wspierania podnoszenia kompetencji w procesie uczenia się przez całe życie oraz dla walki z wykluczeniem społecznym i ubóstwem. Środki finansowe programu Grundtvig zapewniają pomoc osobom dorosłym w rozwijaniu własnych kompetencji i promują współpracę w zakresie edukacji. Poprzez wspieranie mobilności i niezawodowej edukacji dorosłych program daje szansę na wykorzystanie potencjału wszystkich obywateli Unii Europejskiej. Zapraszam serdecznie do lektury, której motywem przewodnim jest pytanie zadane beneficjentom: Gdyby nie Grundtvig, to?. Marcin Rolnik Dyrektor Programu Uczenie się przez całe życie Fundacja Rozwoju Systemu Edukacji Warszawa, lipiec 2011 Część pierwsza niniejszej publikacji to ogólne podsumowanie 10 lat realizacji programu Grundtvig w Polsce, część druga jest poświęcona omówieniu rezultatów konkursu Pierwsza Liga Grundtviga (wraz z obszernymi cytatami z nagrodzonych prac), a ostatnia, trzecia, zawiera wywiady z wybranymi beneficjentami programu. Przedstawione w tych wywiadach działania edukacyjne są reprezentatywne dla wszystkich siedmiu akcji zdecentralizowanych programu Grundtvig i pokazują różnorodność jego obszarów tematycznych oraz grup docelowych. W opracowaniu znajdziecie Państwo przykłady działań realizowanych przez takie organizacje, jak: stowarzyszenia i organizacje edukacyjne, biblioteki, muzea i inne placówki kulturalne, centra popularnonaukowe, instytucje pomocy społecznej, zakłady karne. Odbiorcami tych działań są m.in.: dorośli słuchacze na terenach wiejskich, osoby niepełnosprawne, osoby starsze, rodzice, zwłaszcza z rodzin dysfunkcyjnych, młodz i dorośli zagrożeni wykluczeniem społecznym, osoby osadzone w zakładach karnych. Rok 2011 jest jedenastym rokiem realizacji programu Grundtvig; program jest już zatem nastolatkiem. Życzymy mu pełnego sukcesów dorastania, a wszystkim Państwu wspólnego z nim przeżywania najpiękniejszych lat jego młodości i dorosłości. Współtwórzmy przyszłość programu Grundtvig, a następnie razem cieszmy się jego efektami w piętnaste, dwudzieste i każde następne jego urodziny! Życzę Państwu przyjemnej lektury i inspiracji do udziału w programie Grundtvig. Alina Respondek Zastępca Dyrektora Programu Uczenie się przez całe życie ds. Programu Grundtvig Fundacja Rozwoju Systemu Edukacji Warszawa, lipiec 2011\n4 4 Gdyby nie Grundtvig 10 lat programu Grundtvig oczami beneficjentów 10 lat programu Grundtvig w Polsce 5 10 LAT PROGRAMU GRUNDTVIG W W POLSCE Program Grundtvig, choć dotyczący uczenia się największej grupy osób wszystkich dorosłych, czyli około 80% populacji Europy, był wdrożony jako ostatni z czterech sektorowych programów edukacyjnych i niestety ma najmniejszy budżet. Dziesięciolecie programu Grundtvig w Europie, obchodzone w roku 2010, było okazją do podsumowań, uroczystości i do czynienia planów na przyszłość. Niniejszy wstęp ma za zadanie pokrótce opisać najważniejsze wydarzenia rocznicowe, przybliżyć założenia programu oraz pokazać zakres jego działań i jego rozwój przez ostatnie 10 lat. Dlaczego Grundtvig? Jesienią 2000 roku składane były pierwsze wnioski o dofinansowanie w rozpoczynającym się wówczas programie Grundtvig, dotyczącym wspierania niezawodowej edukacji dorosłych. Istniały już wtedy programy rozwijające inne sektory edukacji: wyższą (Erasmus), szkolną (Comenius), zawodową (Leonardo da Vinci). Program Grundtvig, choć dotyczący uczenia się największej grupy osób wszystkich dorosłych, czyli około 80% populacji Europy, został wdrożony jako ostatni z czterech sektorowych programów edukacyjnych i niestety ma najmniejszy budżet. Program wziął swą nazwę od nazwiska duńskiego duchownego, filozofa i pedagoga, twórcy koncepcji uczenia się przez całe życie i autora idei uniwersytetu ludowego Mikołaja Fryderyka Seweryna Grundtviga, W ciągu całego życia nie przeżyłam tylu sytuacji, nie zdobyłam takiego doświadczenia, ile przeżyłam w ciągu dwóch lat trwania projektu. 51-letnia lublinianka, słuchaczka Projektu Partnerskiego Grundtviga Przedruk z Info Letter Information on Adult Education and Lifelong Learning in Europe, nr 6/2010 dzięki uprzejmości Dr Michaela Sommer. Autor: Gerhard Mester urodzonego w roku 1783 i żyjącego blisko 89 lat. Dzięki Grundtvigowi nastąpiły zmiany w podejściu do edukacji, w tym edukacji dorosłego człowieka, zaczęto postrzegać edukację jako czynnik osobistego i społecznego rozwoju, poprawy jakości życia. Zauważono, że rozwój społeczny nie jest tylko sprawą gospodarki, a ekonomiczny wzrost nie zaistnieje bez wykształconego, świadomego i szczęśliwego społeczeństwa. Co leżało u podstaw decyzji o stworzeniu tego programu, oprócz idei Mikołaja Grundtviga? Otóż policzono, jak wiele osób dorosłych w Europie nie ukończyło szkoły, ma braki w wykształceniu ogólnym, nie zna nie tylko języków obcych, ale języka kraju, w którym mieszka, ma trudności w liczeniu i normalnym funkcjonowaniu we współczesnym społeczeństwie. Dodano do tego wyzwania związane z problemami starzejącego się społeczeństwa Europy, z koniecznością tworzenia alternatywnych form uczenia się dorosłych oraz wyzwania związane z migracjami, a także potrzebę zapobiegania i zwalczania poprzez edukację wszelkiego rodzaju wykluczenia społecznego i biedy. I okazało się, że szansą na rozwiązanie tych problemów jest tworzenie możliwości współpracy międzynarodowej w obszarze niezawodowej edukacji dorosłych. I właśnie na te potrzeby i wyzwania przez ostatnie 10 lat odpowiadał program Grundtvig. W roku 2010 w całej Europie uroczyście celebrowano 10-lecie programu, zarówno na międzynarodowych konferencjach, jak i w każdym kraju uczestniczącym w programie. Na podkreślenie zasługuje fakt, że program Grundtvig wspierał i wspiera przede wszystkim uczenie się tych grup dorosłych, które wymagają szczególnego wsparcia, mają specjalne potrzeby edukacyjne i są zagrożone wykluczeniem społecznym. Najczęściej reprezentowana w programie Grundtvig jest edukacja pozaformalna i nieformalna, ale są również działania realizowane przez instytucje należące do sektora formalnej niezawodowej edukacji dorosłych. Obchody 10-lecia w Europie i w Polsce Europa świętowała 10 lat wspierania europejskiej współpracy w zakresie niezawodowego uczenia się osób dorosłych, w tym 10 lat wymiany doświadczeń, szukania rozwiązań dotyczących problemu starzejącego się społeczeństwa, a także tworzenia lepszych i nowych dróg do zwiększania wiedzy oraz kompetencji osób dorosłych. Obchody zainaugurowała w styczniu 2010 roku w Brukseli konferencja podsumowująca dokonania programu pt. Dekada europejskich innowacji w edukacji dorosłych. Kolejna konferencja (w lutym w Budapeszcie) upowszechniała tematykę edukacji w więzieniach Wzmacnianie współpracy europejskiej w obszarze edukacji w więzieniach. Trzecia i najważniejsza europejska konferencja z okazji 10-lecia programu odbyła się we wrześniu w Kopenhadze, mieście Mikołaja Grundtviga Współpraca europejska w uczeniu się dorosłych kształtowanie przyszłości. Przyniosła ona konkretne propozycje na przyszłość dyskutowano na temat wyzwań stojących przed uczeniem się dorosłych w najbliższych latach oraz rozważano najlepsze rozwiązania dla kształtu przyszłego unijnego programu edukacyjnego w tym obszarze. Uczestnikami konferencji byli europejscy eksperci i decydenci w obszarze edukacji dorosłych, beneficjenci programu Grundtvig, a także przedstawiciele Komisji Europejskiej, Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego i Narodowych Agencji w krajach uczestniczących w programie. Polska Narodowa Agencja zorganizowała uroczystą konferencję z okazji 10-lecia programu Grundtvig w Polsce. Odbyła się ona 10 grudnia w Warszawie i zgromadziła beneficjentów programu, jego przyjaciół, przedstawicieli decydentów i osoby współpracujące z programem. Podsekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej Mirosław Sielatycki w swoim wystąpieniu otwierającym konferencję podkreślił znaczenie niezawodowej edukacji dorosłych w dobie szybkich zmian demograficznych, społecznych i technologicznych. Podczas pierwszej części konferencji wspominano kolejne etapy rozwoju programu Grundtvig i przedstawiano typowe działania wspierane przez program w Polsce przez ostatnie 10 lat: uczenie się seniorów, rodziców i rozwój rodzin, uczenie się dorosłych na terenach wiejskich, w zakładach karnych oraz w placówkach takich jak biblioteki publiczne. Druga część spotkania poświęcona była rozstrzygnięciu konkursu dla beneficjentów Pierwsza Liga Grundtviga, który Narodowa Agencja ogłosiła w czterech kategoriach: najlepszy słuchacz, pracownik, organizacja oraz plakat. Zarówno podczas wręczania nagród, jak i wcześniejszych wspomnień i prezentowania przykładów najlepszej praktyki uczestnicy konferencji usłyszeli wiele przykładów pokazujących, jak program Grundtvig pomógł rozwinąć się zarówno dorosłym słuchaczom, jak\n5 6 Gdyby nie Grundtvig 10 lat programu Grundtvig oczami beneficjentów 10 lat programu Grundtvig w Polsce 7 i organizacjom i ich pracownikom (wyniki konkursu zostały podane w drugiej części publikacji). Na zakończenie konferencji odśpiewano Sto lat 10-latkowi i skonsumowano urodzinowy tort, udekorowany specjalnym logo na 10-lecie programu Grundtvig w Polsce. Rozwój programu Grundtvig Program Grundtvig funkcjonował w latach jako część programu Socrates II. Wówczas składał się z zaledwie trzech akcji zdecentralizowanych zarządzanych przez Narodowe Agencje w krajach uczestniczących w programie (Projekty Partnerskie, Wizyty Przygotowawcze i Wyjazdy edukacyjne kadry) oraz trzech akcji scentralizowanych zarządzanych przez Komisję Europejską. W początkowej fazie realizacji programu uczestniczyło w nim 30 państw: 15 krajów członkowskich Unii Europejskiej, 12 krajów kandydujących do Unii oraz 3 kraje EFTA/EOG Islandia, Liechtenstein i Norwegia. W 2004 roku Polska przystąpiła do Unii Europejskiej, co wiązało się ze znaczącym ponad dwukrotnym wzrostem budżetu na akcje zdecentralizowane programu Grundtvig. W tym samym roku do programu dołączyła także Turcja, stając się tym samym 31. krajem w nim uczestniczącym. W 2007 roku rozpoczęła się nowa siedmioletnia edycja programu Grundtvig, teraz już w ramach programu Uczenie się przez całe życie. W skład programu Uczenie się przez całe życie wszedł, oprócz dotychczasowych programów reprezentujących różne sektory edukacji (Erasmus, Comenius i Grundtvig), istniejący dotychczas oddzielnie program Leonardo da Vinci, tym samym umożliwiając lepszą współpracę wszystkich sektorów oraz oferując potencjalnym beneficjentom zdecydowanie pełniejszą ofertę. Istotna zmiana w programie nastąpiła w roku 2009 wprowadzono aż 4 nowe akcje zdecentralizowane, znacznie poszerzając możliwości współpracy europejskiej w obszarze niezawodowej edukacji Wykres 1. Wzrost budżetu programu Grundtvig w Europie w latach mln euro ,2 15,7 18,2 19,2 29,5 33,5 30,3 44,4 45,6 60, rok 62,0 dorosłych oraz mobilności edukacyjnych kadry i dorosłych słuchaczy. Tak znaczne poszerzenie oferty programu Grundtvig spowodowało również bardzo wyraźny wzrost jego budżetu. Cały program Grundtvig w Europie otrzymał więcej funduszy, a polski budżet wzrósł o 60%. Jakie nowe możliwości zaoferowano? Wprowadzono, oprócz dwuletnich wielostronnych Projektów Partnerskich Grundtviga, również dwuletnie, ale jedynie dwustronne Projekty Wolontariatu Seniorów. Dotychczasowa oferta wyjazdów szkoleniowych dla osób pracujących w obszarze niezawodowej edukacji dorosłych rozszerzyła się z jednej akcji do trzech. Odtąd można korzystać z wyjazdów na minimum 5-dniowe zorganizowane kursy, na kilkudniowe seminaria/konferencje i maksymalnie 12-tygodniowe praktyki typu job shadowing oraz na nawet blisko roczne Asystentury Grundtviga. W 2010 roku do krajów uprawnionych w programie dołączyły Chorwacja i Była Jugosłowiańska Republika Macedonii ta ostatnia na rok, a w roku 2011 także Szwajcaria. Przez te wszystkie lata systematycznie rosła liczba wniosków składanych w ramach programu Grundtvig zarówno w Polsce, jak i w całej Europie. Na szczęście towarzyszył temu wzrost budżetu programu. Środki finansowe przeznaczone na realizację programu Grundtvig w Europie zwiększyły się prawie siedmiokrotnie z 9 milionów euro w roku 2000 do 62 milionów euro w roku Jeszcze dynamiczniej wzrósł budżet akcji zdecentralizowanych programu Grundtvig w Polsce od niewiele ponad 180 tysięcy euro w roku 2001 do blisko 2,5 miliona euro w roku A w roku 2011 budżet przekracza już 3 miliony euro. Wzrost jest zatem siedemnastokrotny! W naturalny sposób wzrostowi budżetu i popularności programu towarzyszył wzrost liczby składanych i akceptowanych wniosków o dofinansowanie. Polska jest w czołówce krajów europejskich, jeśli chodzi o liczbę składanych i zaakceptowanych wniosków o dofinansowanie. Dotychczas, wliczając dane z jedenastego roku trwania programu, w Polsce złożono około 4 tysięcy wniosków, z czego blisko połowa została zaakceptowana do realizacji. Wykres 2. Wzrost budżetu akcji zdecentralizowanych programu Grundtvig w Polsce w latach tys euro rok Różnorodność i osiągnięcia programu Grundtvig w Polsce Działania dofinansowane z programu Grundtvig w Polsce były i są realizowane najczęściej przez stowarzyszenia, fundacje, ale też placówki kultury, centra popularnonaukowe, Uniwersytety Trzeciego Wieku, Centra Kształcenia Ustawicznego, jednostki penitencjarne, urzędy, władze samorządowe, domy pomocy społecznej i inne instytucje publiczne, do których zadań należy prowadzenie, organizowanie lub nadzorowanie szeroko rozumianej niezawodowej edukacji dorosłych. Jednym z większych sukcesów programu Grundtvig w Polsce było wsparcie bibliotek publicznych jako centrów niezawodowej edukacji dorosłych. W 2007 roku projekt READCOM realizowany przez Bibliotekę Publiczną im. W.J. Grabskiego w Dzielnicy Ursus m.st. Warszawy znalazł się w gronie 20 najlepszych projektów europejskich finansowanych z programu Grundtvig, zaprezentowanych w okolicznościowej publikacji wydanej przez Komisję Europejską Historie sukcesu. Wkrótce potem następne biblioteki zaczęły z powodzeniem realizować projekty w programie Grundtvig. Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Krakowie z wielkim sukcesem wspiera uczenie się przez seniorów nowych technologii informacyjno-komunikacyjnych, realizując nie tylko Projekty Partnerskie Grundtviga, ale i projekty w akcjach scentralizowanych. Biblioteka zdobyła pierwsze miejsce w kategorii organizacja w konkursie Pierwsza Liga Grundtviga zorganizowanym z okazji obchodów 10-lecia programu. Kolejną biblioteką korzystającą z wielkim powodzeniem z funduszy akcji Projekty Partnerskie Grundtviga jest Wojewódzka Biblioteka Publiczna i Centrum Animacji Kultury w Poznaniu wywiad z przedstawicielem tej instytucji znajduje się w trzeciej części publikacji. Opisując udział bibliotek w programie Grundtvig, nie można pominąć drugiego bardzo ważnego typu placówki kulturalnej, często korzystającego z oferty programu muzeum. Pracownicy muzeów, a także centrów popularnonaukowych korzystają zwłaszcza z edukacyjnych wyjazdów indywidualnych. Refleksje przedstawicielki Muzeum Historycznego Miasta Krakowa po powrocie z praktyki w podobnym muzeum w Niemczech można przeczytać w ostatniej części publikacji. Spektakularnym sukcesem, tym razem w ramach akcji scentralizowanych programu Grundtvig, było przyznanie w roku 2003 przez Europejskie Stowarzyszenie Edukacji Dorosłych nagrody Grundtvig Award projektowi współrealizowanemu przez Centrum Kształcenia Ustawicznego w Sopocie. Była to pierwsza edycja tego konkursu, którego celem, do dnia dzisiejszego, jest nagradzanie najlepszych europejskich inicjatyw w zakresie edukacji dorosłych. Nagrodzony wówczas projekt nosił tytuł Wykorzystanie potencjału kobiet powracających do zatrudnienia. Jego celem było wsparcie kobiet powracających na rynek pracy szczególnie kobiet będących w bardzo trudnej sytuacji życiowej i rodzinnej poprzez organizowane dla nich kursy mentorskie, kursy z zakresu wykorzystania komputera i szkolenia z zakresu rozwoju osobistego. Kontynuacją działań edukacyjnych CKU na rzecz kobiet wymagających szczególnego wsparcia były m.in. zorganizowane w maju 2010 roku edukacyjne Warsztaty Grundtviga skierowane do kobiet żyjących w rodzinach, w których występuje zjawisko przemocy. Wywiad z realizatorami warsztatów znajduje się w trzeciej części publikacji. Tematyka edukacji rodziców, zwłaszcza z rodzin z problemami, jest często obecna w projektach dofinansowanych z programu Grundtvig. Pierwszą nagrodę w konkursie Pierwsza Liga Grundtviga zdobyła słuchaczka Projektu Partnerskiego Grundtviga realizowanego przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Lublinie. Cała nagrodzona praca pokazująca wpływ uczestnictwa w projekcie na rozwój matki ośmiorga dzieci zacytowana jest w drugiej części publikacji. W ostatniej jej części można natomiast znaleźć wywiady z przedstawicielami organizacji, które wspierają rozwój rodziców, między innymi dzięki funduszom programu Grundtvig: Młodzieżowy Ośrodek Socjoterapii z Ostrowca Świętokrzyskiego zrealizował projekt partnerski, natomiast przedstawicielka kadry warszawskiej Fundacji Dzieci Niczyje skorzystała z wyjazdu edukacyjnego, który okazał się wyraźną inspiracją do jeszcze lepszej pracy z rodzicami. Od początku realizacji programu Grundtvig w Polsce przywiązywano szczególną wagę do wspierania przedsięwzięć na rzecz edukacji seniorów. W ciągu 10 lat dofinansowano wiele projektów i wyjazdów indywidualnych kadry, które miały na celu wsparcie tej grupy docelowej. Wśród realizatorów tego typu działań znalazły się przede wszystkim Uniwersytety Trzeciego Wieku, ale też stowarzyszenia i fundacje. Przykłady tych działań zostały opisane w specjalnie na ten temat wydanej dwujęzycznej publikacji pt. Europa seniorom seniorzy Europie, a także były szczegółowo omawiane na seminarium tematycznym programu Grundtvig, zorganizowanym w 2009 roku w Warszawie. Narodowa Agencja zorganizowała także w tym samym roku seminarium kontaktowe dla 50 przedstawicieli europejskich organizacji zainteresowanych tematyką edukacji i aktywizacji osób starszych oraz chcących nawiązać współpracę w tym obszarze. Seminarium odbyło się w Gdańsku. Pierwsze projekty Grundtviga o tej tematyce realizował Uniwersytet Trzeciego Wieku przy Uniwersytecie Jagiellońskim, następnie Stowarzyszenie Akademia Pełni Życia z Krakowa oraz inne UTW, w tym Towarzystwo Warszawskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku im. Fryderyka Chopina, którego przedstawiciel udzielił wywiadu zamieszczonego w trzeciej części publikacji. W niniejszym opracowaniu zaprezentowano kilka innych odniesień do tej tematyki np. w części opisującej konkurs Pierwsza Liga Grundtviga znajdują się fragmenty nagrodzonej pracy słuchaczki seniorki uczestniczącej w projekcie realizowanym przez Olsztyńskie Planetarium i Obserwatorium Astronomiczne, natomiast w części trzeciej można znaleźć wywiady z realizatorami Projektów Wolontariatu Seniorów, których uczestnikami są wolontariusze pracujący na rzecz młodszych pokoleń.\n6 8 Gdyby nie Grundtvig 10 lat programu Grundtvig oczami beneficjentów 10 lat programu Grundtvig w Polsce 9 Bardzo wiele działań finansowanych z programu Grundtvig jest poświęconych dorosłym osobom niepełnosprawnym. Działania te są realizowane ze szczególnym zaangażowaniem i pasją, zarówno przez pracowników, jak i niepełnosprawnych słuchaczy. Z powodzeniem w programie uczestniczyły m.in.: Polskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym (Oddziały w Gdańsku i Szczecinie), Stowarzyszenie na Rzecz Młodzieży Sprawnej Inaczej Śmiałek z Poznania, Okręg Mazowiecki Polskiego Związku Niewidomych i Stowarzyszenie Pomocy Osobom Niepełnosprawnym SPON z Sopotu. Wywiady z przedstawicielami ostatnich trzech organizacji znajdują się w trzeciej części opracowania. Kolejną szczególną grupą docelową wspieraną przez program Grundtvig są instytucje obejmujące swoją pracą edukacyjną osoby, które weszły w konflikt z prawem. Pierwszym zakładem karnym, który podjął współpracę w ramach programu, był Zakład Karny w Rzeszowie. Program wspiera zarówno działania skierowane do kadry zajmującej się osobami osadzonymi, ich rodzin, jak również do samych osadzonych. W projektach realizowanych przez zakłady karne duży nacisk kładzie się na przygotowanie osadzonych do powrotu do społeczeństwa po odbyciu kary pozbawienia wolności. W ostatnich latach aktywnymi beneficjentami programu są np. Zespół Szkół nr 4 przy Zakładzie Karnym w Płocku oraz Zakład Karny w Gębarzewie. Prace plastyczne (wyróżnione plakaty) słuchaczy Projektu Partnerskiego Grundtviga realizowanego przez ten ostatni Zakład można znaleźć w drugiej części publikacji, natomiast w części trzeciej znajduje się wywiad z przedstawicielem kadry tej placówki. Grundtvig służy integracji europejskiej, lepszemu poznaniu odmienności różnych kultur, nauce języków obcych, wspiera postawy tolerancji, uczy o dziedzictwie kulturowym i historii narodów, umożliwia rozwój osobisty poprzez ekspresję kulturową. Tematyka integracji europejskiej, tolerancji, interkulturowości, czasem połączona z uczeniem się kreatywności artystycznej, jest bardzo często obecna w działaniach objętych dofinansowaniem programu Grundtvig. Zagadnienia te są tematem bardzo wielu projektów, praktycznie wszystkich Warsztatów Grundtviga oraz również wielu indywidualnych wyjazdów edukacyjnych. W niniejszej publikacji tematy te można odnaleźć w cytowanych nagrodzonych w konkursie pracach oraz w wywiadach np. z przedstawicielami organizacji, które przeprowadziły Warsztaty Grundtviga (warsztat o tematyce kultury żydowskiej zrealizował Poleski Ośrodek Sztuki z Łodzi, a warsztat o dialogu i pojednaniu warszawskie Centrum Edukacji EDUZ) oraz w wywiadzie z przedstawicielką wrocławskiego Centrum Inicjatyw UNESCO, beneficjentką Asystentury Grundtviga. Bardzo ciekawym przykładem edukacji i integracji europejskiej są działania realizowane przez Polski Związek Esperantystów Zarząd Główny w Nowym Sączu i polski oddział Międzynarodowego Związku Nauczycieli Esperantystów ILLEJ. Organizacje te zrealizowały Projekt Partnerski Grundtviga i Asystenturę Grundtviga. Na podkreślenie zasługuje fakt, że polscy realizatorzy tych działań nie znali innego niż esperanto języka, w którym mogliby się dobrze porozumieć z partnerami w projekcie i organizacją goszczącą, zatem znajomość esperanto była rzeczywistym czynnikiem umożliwiającym współpracę europejską i jednocześnie impulsem do tej współpracy. Fragmenty dwóch nagrodzonych prac zdobywców pierwszego miejsca w kategorii pracownik i drugiego w kategorii słuchacz zostały opublikowane w drugiej części publikacji. Tematyka edukacji dorosłych na terenach wiejskich była jedną z pierwszych poruszonych w Projektach Partnerskich Grundtviga w Polsce. Stowarzyszenie Ekologiczno-Kulturalne Ziarno z Grzybowa w województwie mazowieckim, doskonale znające i praktykujące idee Mikołaja Grundtviga, w tym duński model szkoły ludowej, już w 2001 roku rozpoczęło pierwszy projekt partnerski, a następnie realizowało już duże projekty w akcjach scentralizowanych programu Grundtvig. Refleksje przedstawicielki Ziarna znajdują się w trzeciej części opracowania. Garść danych o realizacji akcji programu Grundtvig w Polsce Poniżej przedstawiono podstawowe dane odnośnie liczby wniosków złożonych i zaakceptowanych w poszczególnych akcjach programu Grundtvig w Polsce. Dla tych Czytelników, którzy są mniej zaznajomieni z programem Grundtvig, dodano krótką informację o założeniach każdej akcji. Najpierw zaprezentowano trzy akcje istniejące od początku programu pierwsze wnioskowanie w roku 2001 a następnie nowe akcje wprowadzone w roku Projekty Partnerskie Grundtviga Jest to największa akcja programu Grundtvig, konsumująca ok. 70% budżetu programu w Polsce i jedna z trzech akcji istniejących od początku realizacji programu. Pierwsze wnioski do Narodowych Wykres 3. Liczba złożonych i zaakceptowanych wniosków w akcji Projekty Partnerskie Grundtviga w latach w Polsce Wnioski złożone Wnioski zaakceptowane rok Agencji w poszczególnych krajach europejskich składano w roku 2001 i w tym samym roku rozpoczęto realizację pierwszych projektów partnerskich. Projekty Partnerskie Grundtviga to dwuletnie wielostronne projekty na niewielką skalę, których głównym celem jest wymiana doświadczeń w obszarze niezawodowej edukacji dorosłych minimum trzech organizacji partnerskich z minimum trzech europejskich krajów. Projekty te są zorientowane raczej na proces niż na wypracowanie innowacyjnego produktu, a nieodzownym elementem ich realizacji są wzajemne wizyty pracowników i słuchaczy w organizacjach partnerskich. Przeznaczone są raczej dla mniejszych organizacji, mniej doświadczonych we współpracy międzynarodowej. Wśród tematów projektów znajdują się zagadnienia dotyczące niezawodowej edukacji takich grup docelowych, jak rodzice, dorosłe osoby niepełnosprawne, seniorzy, mieszkańcy terenów wiejskich, osoby osadzone, ale także zagadnienia związane z nauką języków obcych, uczeniem się technologii informatyczno-komunikacyjnych, edukacją interkulturową, obywatelską, konsumencką, międzypokoleniową, kulturową i artystyczną. Przez jedenaście lat do Narodowej Agencji w Polsce wpłynęło 1626 wniosków od 26 w roku 2001 do 287 w roku 2011, z czego do realizacji przeznaczono około 43% od 17 w pierwszym roku do 111 w ostatnim. W całej Europie w tej samej akcji złożono około 32 tysięcy wniosków, zatem w Polsce składanych jest około 5% wszystkich wniosków. Z trzech akcji istniejących od roku 2001 ta rozwija się najbardziej dynamicznie. Kursy doskonalenia zawodowego kadry dla edukacji dorosłych Jest to akcja istniejąca od początku trwania programu Grundtvig, umożliwiająca przedstawicielom kadry pracującej w obszarze niezawodowej edukacji dorosłych zagraniczne wyjazdy edukacyjne. Do roku 2008 wyjazdy obejmowały kursy doskonalące, seminaria/ konferencje i praktyki typu job shadowing, ale po zmianach wprowadzonych w programie w roku 2009 akcja pozwala uczestniczyć tylko w formach kursowych trwających od 5 dni do 6 tygodni. Akcja cieszy się dużym, aczkolwiek w niektórych latach zmiennym, zainteresowaniem, jednak liczba składanych wniosków znacznie przekracza możliwości finansowania. Przez te wszystkie lata największą grupą wnioskodawców byli nauczyciele języków obcych, głównie języka angielskiego. W ostatnich latach liczba zaakceptowanych wniosków wynosi średnio 80 rocznie. Przez 10 lat przedstawiciele kadry dla edukacji dorosłych w Polsce złożyli blisko 1290 wniosków, a zrealizowali ponad 500 wyjazdów edukacyjnych. Wizyty Przygotowawcze Grundtviga Jest to trzecia akcja istniejąca od początku trwania programu Grundtvig. Jej celem jest umożliwienie przedstawicielom organizacji zajmujących się niezawodową edukacją dorosłych odbycia kilkudniowych indywidualnych wyjazdów do przyszłej organizacji partnerskiej w projekcie Grundtviga lub na seminarium kontaktowe, w którym uczestniczy wielu przedstawicieli europejskich instytucji zainteresowanych daną tematyką. Podczas kilkudniowej wizyty partnerzy poznają się i omawiają założenia przyszłego projektu. Najskuteczniejsze, pod względem jakości przygotowywanych później projektów, są wyjazdy na seminaria kontaktowe, organizowane przez Narodowe Agencje w poszczególnych krajach uczestniczących w programie. W ostatnich latach liczba akceptowanych w Polsce wniosków waha się w okolicach 50-60, co stanowi stosunkowo wysoki odsetek składanych wniosków. Przez 10 lat przedstawiciele polskich organizacji złożyli prawie 420 wniosków na wizyty przygotowawcze, a zrealizowali blisko 320 wyjazdów. Warsztaty Grundtviga Jest to akcja wprowadzona w 2009 roku i przez trzy lata istnienia cieszy się w Polsce coraz większą i dynamicznie wzrastającą popularnością. Celem Warsztatów Grundtviga jest umożliwienie dorosłym słuchaczom w Europie wzięcia udziału w edukacyjnych warsztatach tematycznych odbywających się w innym kraju europejskim. Warsztaty trwają od 5 do 10 dni i organizowane są dla dorosłych słuchaczy przyjeżdżających indywidualnie z zagranicy. Uczestnicy z Europy bardzo chętnie przyjeżdżają do Polski na warsztaty i niezwykle wysoko oceniają ich tematykę oraz jakość realizacji. Tematyka polskich warsztatów jest bardzo różnorodna od nauki języka polskiego dla obcokrajowców, poprzez warsztaty artystyczne, wokalne, rękodzielnicze i taneczne, dotyczące sztuki, dramy czy tematyki żydowskiej, a na warsztatach treningu pamięci dla seniorów kończąc. Przez 3 lata liczba złożonych w Polsce wniosków wzrosła z 34 w roku 2009, przez 60 w roku 2010 do 96 w roku Niestety, z powodu ograniczeń budżetowych liczba zaakceptowanych do realizacji warsztatów wynosi średnio nieco ponad 20 rocznie. Projekty Wolontariatu Seniorów Akcja istnieje od 2009 roku. Projekty Wolontariatu Seniorów mają na celu dwuletnią współpracę dwóch organizacji partnerskich z dwóch krajów europejskich w obszarze wolontariatu seniorów i jednym z ich głównych zadań jest wymiana grup wolontariuszy 50+. Wolontariusze są przygotowywani do wyjazdu, ich praca za granicą trwa kilka tygodni i jest okazją zarówno do uczenia się, jak i dzielenia się swoją wiedzą, umiejętnościami i doświadczeniem. Projekty mają pomóc rozwinąć działalność związaną z wolontariatem seniorów i stałą europejską współpracę w tym obszarze. Przykładami działań, jakie wykonują wolontariusze, są: praca z osobami niepełnosprawnymi, na rzecz ośrodków socjalnych, młodzieży w trudnej sytuacji życiowej, seniorów i innych potrzebujących, działania proekologiczne oraz nauczanie języka ojczystego wolontariusza lokalną społeczność w kraju goszczącym.\n7 10 Gdyby nie Grundtvig 10 lat programu Grundtvig oczami beneficjentów Konkurs Pierwsza Liga Grundtviga 11 Liczba projektów realizowanych w Europie w tej akcji nie jest duża, ale Polska ma bardzo znaczący w niej udział. Przez pierwsze 3 lata realizacji akcji w Polsce złożono 48 wniosków: 13 wniosków w pierwszym roku, 12 w drugim i aż 23 wnioski w 2011 roku, będącym Europejskim Rokiem Wolontariatu. W wyniku procesu selekcji do realizacji w Polsce zaakceptowano: 6 projektów w roku 2009, również 6 z selekcji roku 2010 i 9 z selekcji roku Wizyty i wymiana kadry dla edukacji dorosłych Akcja została wprowadzona w 2009 roku, a jej celem jest umożliwienie indywidualnych wyjazdów edukacyjnych za granicę przedstawicielom kadry edukacji dorosłych, a także studentom zbliżającym się do końca studiów z zakresu edukacji dorosłych na seminaria, konferencje lub praktyki typu job shadowing. Wyjazd może trwać od 1 dnia do 12 tygodni. Możliwość tego typu wyjazdów istniała też przed rokiem 2009, ale nie w formie wydzielonej akcji programu. Powstanie tej nowej akcji spowodowało zwiększenie liczby osób wybierających taką pozakursową formę mobilności edukacyjnej. Godny podkreślenia jest fakt, że akcja ta charakteryzuje się stosunkowo wysoką jakością składanych wniosków. Wśród beneficjentów tej nowej akcji są często osoby działające na rzecz dorosłych osób niepełnosprawnych, pracownicy centrów popularnonaukowych i edukatorzy pracujący na rzecz rodzin. W pierwszych dwóch latach w Polsce złożono w tej akcji po 33 wnioski, a zaakceptowano odpowiednio 30 i 32. W roku 2011 selekcja nie jest ukończona. Asystentury Grundtviga Jest to czwarta z wprowadzonych w roku 2009 akcji i trzecia dotycząca mobilności kadry edukacyjnej dorosłych. Otworzyła zupełnie nowe możliwości wyjazdów dla osób pracujących w obszarze edukacji dorosłych. Asystentury to dłuższe pobyty od ponad 12 do 45 tygodni przedstawicieli kadry edukacji dorosłych, a także studentów zbliżających się do końca studiów z zakresu edukacji dorosłych w zagranicznej organizacji edukacji dorosłych. Asystent może pełnić pomocniczą rolę, asystując w nauczaniu lub zarządzaniu organizacją, jak również może być ekspertem odpowiedzialnym za jedno lub więcej szkoleń albo wybrany aspekt zarządzania organizacją. Wśród beneficjentów tej akcji są m.in. eksperci w edukacji kulturalnej i artystycznej i trenerzy w zakresie edukacji międzykulturowej, artystycznej i obywatelskiej. Jednym z zadań wykonywanych przez asystentów Grundtviga w organizacji goszczącej często jest pomoc w zarządzaniu europejskimi projektami edukacyjnymi. Akcja ta nie jest tak popularna jak pozostałe dwie akcje mobilności edukacyjnych kadry, gdyż trudno jest osobom z pewnym stażem i zobowiązaniami służbowymi i rodzinnymi w kraju wyjechać na wiele miesięcy za granicę. W Polsce złożono 9 wniosków w roku 2009 i 11 w roku 2010, zaakceptowano odpowiednio 6 i 8 wniosków. Natomiast w trzecim roku wdrażania akcji (2011) w Polsce złożono aż 34 wnioski. Niestety, z powodu ograniczeń budżetowych udało się zaakceptować do realizacji tylko 10. Większość osób zdecydowała się na wyjazdy trwające bardzo długo, do 45 tygodni, zatem koszt pojedynczego wyjazdu jest znacznie wyższy niż w innych akcjach mobilnościowych. Przyszłość programu Grundtvig Rok 2013 będzie ostatnim rokiem naboru wniosków o dofinansowanie w obecnej edycji programu Grundtvig, czyli jako części przewidzianego na lata programu Uczenie się przez całe życie. Trwają zaawansowane prace nad kształtem przyszłej generacji programów edukacyjnych, od roku Można się spodziewać, że wszystkie sektory edukacji, w tym edukacja dorosłych, będą w nich reprezentowane. Zostaną zachowane zasadnicze typy działań, jakie będzie można dofinansować, tzn. projekty wielostronne oraz wyjazdy edukacyjne dla kadry i uczniów/słuchaczy. Przewiduje się znaczne uproszczenia w procedurach selekcji i finansowania, w tym zmniejszenie liczby akcji i wprowadzenie jak najczęściej finansowania w postaci ryczałtów. Uproszczenia w kwestiach finansowych mają pozwolić na większe skoncentrowanie się na rezultatach dofinansowanych działań. Planowane jest również większe ujednolicenie działań dostępnych do dofinansowania dla różnych sektorów edukacji. Wracając do bliższej przyszłości, nie można nie wspomnieć o zbliżającym się Europejskim Roku Aktywności Osób Starszych i Solidarności Międzypokoleniowej (2012 r.). Osoby po 60. roku życia będą stanowić coraz większą grupę społeczeństwa europejskiego i konieczne jest nie tylko zapewnienie im uczestnictwa w uczeniu się przez całe życie, ale też zadbanie o wykorzystanie ich potencjału. Programy edukacyjne, a zwłaszcza program Grundtvig, będą pomagały promować działania dotyczące zapobiegania wykluczeniu społecznemu osób starszych, zachowania aktywności zawodowej i społecznej, wykorzystania ich potencjału, w tym w postaci wolontariatu na rzecz potrzebujących, również młodszych pokoleń. Na podkreślenie zasługuje fakt, że Europejski Rok Aktywności Osób Starszych i Solidarności Międzypokoleniowej jest już trzecim z rzędu Europejskim Rokiem, w którym program Grundtvig odgrywa istotną rolę. Rok 2010 był Europejskim Rokiem Walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym, a rok 2011 Europejskim Rokiem Wolontariatu. Zarówno walka z wykluczeniem społecznym poprzez zapewnianie osobom dorosłym możliwości uczenia się, jak i wspieranie wolontariatu jako sposobu na uczenie się i pomoc innym w uczeniu się są bardzo często tematem działań finansowanych z programu Grundtvig. Opracowała Alina Respondek KONKURS PIERWSZA LIGA GRUGRUNDTVIGA Fragment pracy Małgorzaty Jolanty Komarnickiej, Międzynarodowy Związek Nauczycieli Esperantystów ILLEJ Polska, Kraków Świętowanie 10-lecia programu Grundtvig w Polsce stało się doskonałym pretekstem do ogłoszenia konkursu z tej okazji. Na początku 2010 roku Zespół Programu zasiadł na naradzie, aby zastanowić się nad tym, czego ten konkurs mógłby dotyczyć. W jaki sposób pokazać różnorodność obszarów tematycznych, grup docelowych i typów organizacji realizujących działania w ramach programu Grundtvig? Jak zaplanować konkurs, aby nadsyłane prace mogły się stać źródłem pomysłów dla innych i jednocześnie, by pokazały korzyści płynące z uczestnictwa w programie? Po burzliwych dyskusjach Zespół zdecydował się początkowo na trzy kategorie: Wpływ programu Grundtvig na organizację działającą w obszarze edukacji dorosłych; Wpływ programu Grundtvig na pracownika działającego w obszarze edukacji dorosłych oraz Wpływ programu Grundtvig na dorosłego słuchacza. Zamysłem było, aby prace przybrały dowolną formę literacką (np. eseju, reportażu, scenariusza, dziennika, pamiętnika itp.) wzbogaconą zdjęciami. Ale cóż z tymi beneficjentami, którzy nie władają sprawnym piórem? I tak powstała czwarta kategoria konkursu: Plakat dotyczący programu Grundtvig. W kwietniu 2010 roku ogłoszono konkurs wysłano informację do dotychczasowych beneficjentów, którzy korzystali z dofinansowania w latach z programu Socrates Grundtvig oraz Realizacja Asystentury Grundtviga pozwoliła jej nie tylko zdobyć zawodowe doświadczenie, ale również nauczyć się niezbędnej umiejętności reagowania na zachodzące zmiany w życiu przez zadawanie sobie pytania: Jak wykorzystać tę nową, trudną sytuację na swoją korzyść? Nauczyła się, że nie bierne narzekanie czy zatruwanie siebie i bliskich poczuciem bezsilności, a aktywne branie problemów w swoje ręce, ufanie własnym możliwościom i odważne próbowanie nowych rozwiązań przynosi lepszą samoocenę i odwagę w wyznaczaniu i realizowaniu celów. ( ) Uczenie się przez całe życie Grundtvig w ramach którejkolwiek z akcji. Zamieściliśmy również informację na naszej stronie internetowej. W rezultacie do Narodowej Agencji wpłynęło w sumie 49 prac. Zgodnie z regulaminem konkursu w przypadku trzech kategorii ( organizacja, pracownik oraz słuchacz ) oceniane były: adekwatność opisywanych doświadczeń do tematyki konkursu, trwałość, efektywność, znaczenie/zakres/zasięg pozytywnych rezultatów działań dofinansowanych przez program Grundtvig oraz wpływ pozytywnych rezultatów dofinansowanych działań na otoczenie (np. społeczność lokalną, innych uczestników odbywanego szkolenia itp.). Natomiast w kategorii plakat brano pod uwagę adekwatność przedstawionej tematyki do programu Grundtvig, nośność treści, przekaz właściwie dobrany do promowania programu Grundtvig oraz walory estetyczne i ciekawą grafikę. Spośród wszystkich nadesłanych prac jury składające się z zewnętrznych ekspertów po dwudniowych obradach wybrało zwycięzców. Wyniki konkursu zostały ogłoszone na konferencji z okazji obchodów 10-lecia programu Grundtvig w Polsce, zorganizowanej w grudniu 2010 roku w Warszawie. Poniżej mamy przyjemność zaprezentować Państwu uzasadnienie Komisji Konkursowej dotyczące wyboru laureatów oraz wybrane fragmenty nagrodzonych prac.\n8 12 Gdyby nie Grundtvig 10 lat programu Grundtvig oczami beneficjentów Konkurs Pierwsza Liga Grundtviga 13 ( ) Dziś na naszych korytarzach i w agendach spotykamy równie często grupki nastolatków, jak i grupy 50+, kolorowe, zaaferowane, w drodze z lub na zajęcia. A zajęć tych jest coraz więcej. Codziennością stały się spotkania klubu brydżystów, szkolenia komputerowe, pojawiające się sezonowo spotkania z wyjściem w plener. Regularnie spotyka się sekcja artystyczna owoce tych spotkań to wystawy prac naszych seniorów, spektakle, które już doczekały się uproszonych powtórek. Kategoria: Wpływ programu Grundtvig na organizację działającą w obszarze edukacji dorosłych I miejsce: Wojewódzka Biblioteka Publiczna, Kraków realizator kilku projektów w programie Grundtvig Autorka pracy: Maria Cibicka Komisja Konkursowa przyznając pracy pierwsze miejsce, podkreśliła, że nagrodzona instytucja realizuje działania skierowane do różnorodnych grup odbiorców, w tym działania międzypokoleniowe, umiejętnie korzystając przy tym z dofinansowania z programu Grundtvig. Począwszy od roku 2007 biblioteka zrealizowała i aktualnie realizuje kilka europejskich projektów partnerskich i wielostronnych. Zaznaczono również, że biblioteka udowadnia, iż jako instytucja publiczna może być centrum rozwoju osobistego, intelektualnego i kulturowego osób dorosłych, a także miejscem integracji międzypokoleniowej. Na szczególne wyróżnienie zasługuje skupienie się instytucji na umożliwieniu seniorom wykorzystania nowoczesnych technologii w procesie uczenia się, co przyczynia się do przeciwdziałania wykluczeniu ze względu na wiek. W pracy podkreślono nie tylko wpływ programu Grundtvig na słuchaczy projektów, ale pokazano również zmiany, jakie zaszły w samej instytucji i wśród jej pracowników. Zmiany te pozwoliły zmienić wizerunek biblioteki z wypożyczalni książek na instytucję rzeczywistego dialogu. Na podkreślenie zasługuje także fakt, że biblioteka umiejętnie dzieli się zdobytą wiedzą i doświadczeniami z innymi organizacjami oraz ze społecznością lokalną. Oto fragmenty zwycięskiej pracy: Seniorzy spotykają się we własnym gronie, ale równie często organizowane wydarzenia pozwalają na międzypokoleniową integrację. Uczymy się podczas nich godzić różne tempa i temperamenty, bo przecież w każdej społeczności muszą się one uzupełniać. Quick people i slow people? Te spotkania pozwalają odkryć oczywistą prawdę, że nie generacje są linią podziału.( ) Seniorzy na nowo zamieszkali w bibliotece, z tego cieszymy się najbardziej. Ale przecież te ostatnie lata z Grundtvigiem zmieniły również i nas. Instytucję i jej pracowników. Przede wszystkim uczymy się uczyć. Początkowo działania na rzecz seniorów prowadziły 3 osoby spośród pracowników WBP, teraz jest ich 13. Początkowo szkoliliśmy się sami, nie unikając błędów. Potem, w ramach projektów, trenerzy nie tylko uczestniczyli w rozmaitych warsztatach i szkoleniach, ale mogli też spotkać się ze swoimi odpowiednikami z innych krajów, razem z nimi opracowywali i opracowują pomocne narzędzia. ( ) Zmieniamy nasz wizerunek. Działania znacząco wspomogły naszą ustawiczną walkę ze stereotypem biblioteki jako wypożyczalni książek, w domyśle starych. Biblioteka zaczyna być, szczęśliwie, rozpoznawana również jako miejsce spotkania z innymi, spędzania wolnego czasu, wspólnie podejmowanych działań. Bardzo pomagają nam w tym patroni medialni, pozyskani dla projektowych zadań TVP Kraków i Dziennik Polski. Przede wszystkim zaś biblioteka jest instytucją dialogu. Najważniejszy i najpiękniejszy z rezultatów działań Seniora to właśnie rzeczywisty dialog jej uczniami jesteśmy wszyscy, a seniorzy, przy powstawaniu zaproszeni do biblioteki, nie są biernymi konsumentami oferty, to oni ją tworzą. ( ) II miejsce: Polski Związek Esperantystów Zarząd Główny w Nowym Sączu realizator Projektu Partnerskiego Grundtviga w latach Autorka pracy: Halina Komar Komisja Konkursowa przyznała organizacji drugie miejsce, podkreślając nowatorskie wykorzystanie funduszy unijnych przez organizację esperantystów w Polsce. ( ) Za cel postawiliśmy sobie przygotowanie sztabu nowych nauczycieli języka międzynarodowego esperanto, głównie wolontariuszy, do nauczania na UTW ( ). Postanowiliśmy otworzyć im okno na świat, dając najłatwiejszy sposób porozumiewania się w międzynarodowych kontaktach. Na podstawie wieloletnich obserwacji i praktyk lektorskich stwierdziliśmy, że jedynym językiem możliwym do nauczenia się w starszym wieku jest esperanto: dzięki logice, bezwyjątkowym regułom i łatwej fonetyce. Ponadto inne języki służą tylko do porozumiewania się, a esperanto, niosąc ważne humanistyczne idee, jest autentycznym narzędziem integracji, umożliwiającym poznawanie innych ludzi i kultur oraz nawiązywanie przyjaźni. ( ) Upłynął tylko rok, a my przeżyliśmy tak wiele wzbogaciliśmy naszą wiedzę i umiejętności, ale także zyskaliśmy pewność siebie; wiemy, że możemy osiągnąć wszystko, co zaplanujemy. Mamy nowych znajomych, a nawet przyjaciół. Stworzyliśmy przyjacielski zespół, najlepsze lekarstwo na poważną chorobę cywilizacyjną, szczególnie u ludzi starszych samotność. Lubimy być razem, zniknęła obawa przed kontaktami zagranicznymi. Nasze koleżanki i koledzy już pytają o kolejne spotkania międzynarodowe: chcą jeździć i zwiedzać, nie mają barier językowych, bo wiedzą, że na każdej imprezie porozumieją się z esperantystami z najdalszych krajów świata. Jest to nasza zasługa, bo oddaliśmy temu projektowi swój czas, pracę i serce. Lecz nie byłoby to możliwe bez finansowego wsparcia ze strony programu Grundtvig, który dosłownie otworzył nam drzwi do Europy. Zobaczyliśmy tyle miejsc, poznaliśmy nowych, ciekawych i wspaniałych ludzi, naszych europejskich sąsiadów, ale po drodze natknęliśmy się także na reprezentantów różnorodnych, odległych kultur. Były to praktyczne lekcje akceptacji i tolerancji dla tej inności. ( ) Teraz chcemy pociągnąć innych za sobą; pokazać im, że wystarczy chcieć, aby uatrakcyjnić swoje życie, zdobyć umiejętności, które pozwolą na swobodne porozumiewanie się z ludźmi różnych narodowości i kultur. Obserwując naszą grupę, widziałam, jak zaszkliły się oczy jednej z koleżanek, gdy po wysłuchaniu trudnej prelekcji zawołała: Ależ ja wszystko zrozumiałam!. Nie zapomnę jej rozjaśnionej, szczęśliwej twarzy; także wzruszyłam się tą chwilą Wiele osób oddało swoje starania, aby taki moment zaistniał. Co to oznacza dla naszej organizacji? Oprócz uszczęśliwienia dwudziestu paru uczestników tego projektu zdobyliśmy doświadczenie współpracy partnerskiej, ba nawiązaliśmy przyjaźnie i okazujemy sobie zaufanie. Zasialiśmy otrzymaną od Was szansę w urodzajną glebę i zebraliśmy wysoki plon. Jest to więc nasz wspólny sukces. ( ) III miejsce: Autor pracy: Stowarzyszenie Współpracy Międzynarodowej RYBNIK-EUROPA, Rybnik realizator Warsztatów Grundtviga z selekcji 2009 Marek Margoński Komisja doceniła również zaangażowanie organizacji w aktywizację osób 55+ oraz lokalnej społeczności. Podkreśliła też praktyczny wymiar pracy konkursowej wskazówki, jak lepiej organizować projekt. Na szczególne zaakcentowanie zasługuje fakt promocji przez organizację wartości języka esperanto, który zbliża i umożliwia łatwy kontakt oraz, co pokazano poprzez projekt, jest autentycznym narzędziem integracji. W pracy szeroko ukazano również korzyści, jakie uczestnictwo w programie Grundtvig przyniosło słuchaczom projektu oraz instytucji i jej pracownikom. Oto fragmenty pracy: Pracę nagrodzono za opisanie Warsztatu Grundtviga, który promował aktywność i wielowymiarowość działań stowarzyszenia w nowych obszarach. Opis zrealizowanego warsztatu wskazywał, że był on płaszczyzną współpracy międzypokoleniowej w wymiarze międzynarodowym. Komisja Konkursowa doceniła również opisany w pracy aktywny udział wolontariuszy i społeczności lokalnej w realizacji warsztatu oraz w działalności stowarzyszenia. Poniżej prezentujemy fragmenty nagrodzonej pracy. W dniach czerwca 2010 roku Stowarzyszenie Współpracy Międzynarodowej RYBNIK-EUROPA dzięki wsparciu finansowemu programu Uczenie się przez całe życie przeprowadziło Warsztaty Grundtviga pod tytułem Proud of Our Heritage. Dla członków naszego stowarzyszenia warsztaty były znaczącym doświadczeniem integracji europejskiej oraz wewnątrzorganizacyjnej. Braliśmy udział w przygotowaniach, towarzyszyliśmy naszym gościom podczas codziennych warsztatów tandemowych, wyjazdów edukacyjnych oraz imprez, gościliśmy ich w naszych domach. ( ) Chętnych do goszczenia w swoim domu cudzoziemców było więcej aniżeli gości, dlatego pozostałe osoby zaangażowano w działania tandemowe. Członkowie stowarzyszenia po raz pierwszy spotkali się z takim sposobem uczenia języków, a jeszcze większym zaskoczeniem był dla nich fakt, że są osoby chętne do uczenia się języka polskiego. Tak zaciekawieni już na etapie przygotowań zgłaszali się na szkolenia instruktażowe, chcąc jak najlepiej pomóc naszym gościom w przyswajaniu języka polskiego. ( ) Największym przeżyciem dla wszystkich członków stowarzyszenia były codzienne tandemowe zajęcia językowe.\n9 Punktualnie o godzinie stawiali się w siedzibie szkoły językowej, aby po krótkim instruktażu móc pomagać naszym gościom w ćwiczeniu polskich słów i zwrotów.( ) Wolontariusze ze stowarzyszenia wspaniale poczuli się w swoich nowych rolach nauczycieli ojczystego języka 14 Gdyby nie Grundtvig 10 lat programu Grundtvig oczami beneficjentów Konkurs Pierwsza Liga Grundtviga 15 i cieszyli się, że mogą pomagać gościom. Nasze Warsztaty Grundtviga były wydarzeniem prawdziwie międzypokoleniowym. Najstarszy uczestnik liczył 73 lata, najmłodsza uczestniczka 24. Wolontariusze ze stowarzyszenia to osoby starsze, młodsze, a nawet najmłodsze 6-letni Kuba dzielnie uczestniczył w tandemach i wycieczkach razem ze swoją mamą. Hania i Domingo, Ewa i Heinrich, Etienne i Danuta, Santa i Szymon... Warsztaty minęły, przyjaźnie pozostały. Kiedy ciąg dalszy? pytali nasi goście, opuszczając Rybnik. Kiedy robimy następne Warsztaty? pytali członkowie stowarzyszenia. Bogatsi o nowe doświadczenie, bardziej świadomi swej przynależności państwowej i regionalnej, dumni ze swego dziedzictwa Kategoria: Wpływ programu Grundtvig na pracownika działającego w obszarze edukacji dorosłych II miejsce: Ewa Maria Chociej Centrum Kształcenia Ustawicznego, Białystok Autorka pracy była koordynatorką Projektu Partnerskiego Grundtviga pt. Uczenie się przez całe życie 55+ celem naszej przyszłości, zrealizowanego w latach Pracę autorki nagrodzono za refleksję osobistą dotyczącą oceny własnych kompetencji zdobytych co autorka podkreśla dzięki programowi Grundtvig, a także za wskazanie na olbrzymi potencjał, jaki niósł koordynowany przez nią projekt dla społeczności lokalnej, angażując wielu jej przedstawicieli. W pracy zauważalne są również nacechowane empatią relacje autorki z seniorami, co przyczyniło się do wzrostu jej kompetencji biograficznych. Komisja Konkursowa zwróciła też uwagę na innowacyjność podejścia instytucji, która zazwyczaj zajmuje się młodymi dorosłymi, polegającą na szerokim oddziaływaniu idei projektu w grupie 55+. Poniżej prezentujemy fragmenty pracy: Nauczyła się, że nie bierne narzekanie czy zatruwanie siebie i bliskich poczuciem bezsilności, ale aktywne branie spraw w swoje ręce, mierzenie się z problemami, ufanie własnym możliwościom i odważne próbowanie nowych rozwiązań przynosi lepszą samoocenę i odwagę w wyznaczaniu oraz realizowaniu celów. ( ) I miejsce: Małgorzata Jolanta Komarnicka Międzynarodowy Związek Nauczycieli Esperantystów ILLEJ Polska, Kraków Autorka pracy wyjechała na Asystenturę Grundtviga do Niemiec, do Herzberg am Harz, w roku Jury podkreśliło, że praca jest oryginalna, pełna pasji i entuzjazmu, zawiera duży ładunek osobistej refleksji, jak również niespotykaną w innych opisach formę przekazu treści. W pracy autorka w sposób szczegółowy wykazała, jakie zdobyła podczas Asystentury doświadczenia i umiejętności oraz jak wpłynęły one na jej życie i pracę zawodową. Na szczególne wyróżnienie zasługuje osobista refleksja autorki na temat wzrostu jej kompetencji osobistych, który zawdzięcza wyjazdowi na Asystenturę. Poza tym autorka szeroko ukazuje korzyści, jakie przynoszą indywidualne wyjazdy zagraniczne zarówno osobie wyjeżdżającej, jak i organizacji macierzystej i goszczącej. Oto fragmenty zwycięskiej pracy: ( ) Celem pobytu ( ) było między innymi: poznawanie systemów kształcenia i obserwowanie aktywności edukacyjnej ludzi dorosłych oraz efektywności i skuteczności ich edukacji; organizowanie i prowadzenie seminariów i ćwiczeń (kursów) dla dorosłych uczestników, a także poznanie funkcjonowania tego znanego w Esperancji miejsca. Małgosia miała okazję wymieniać doświadczenia z profesjonalistami przybywającymi tutaj z całego świata. Codziennie pracowała z użytkownikami esperanta i korzystała z bogatej biblioteki i archiwum. Mogła poświęcić swój czas i zgłębić to, co ją najbardziej interesowało (a więc kształtowanie i rozwój metod interpersonalnych), uczestniczyć w seminariach o motywowaniu uczących się grup dorosłych, obserwować pod względem rozwoju osobowości i przydatności osób starszych społeczeństwo państwa goszczącego, analizować warunki umożliwiające skuteczność programów kształcenia dorosłych oraz badać metody edukacji dostosowane do poziomu sprawności intelektualnej osób starszych. ( ) Prawie codziennie przeżywała ważne, niezapomniane i wcześniej nieznane jej uczucia i doświadczenia. Aktywnie uczestniczyła w miejskich wydarzeniach, świętach, lokalnych projektach, zawsze pełna entuzjazmu i zaangażowania. Szybko poznała miasto i życzliwych ludzi, którzy stali się jej nowymi przyjaciółmi; z każdym dniem czuła się tutaj coraz lepiej. Nowi niemieccy przyjaciele zapraszali ją do siebie, aby poznawała ich rodziny, przyjaciół, przygotowywali dla niej niemieckie dania i organizowali krajoznawcze wycieczki, pokazując piękno swojego kraju. To niemieckie miasteczko ma specyficzną atmosferę: mieszka tutaj kilka narodowości, które pielęgnują swoją własną kulturę, religię, zwyczaje i obyczaje. Jest ono trochę podobne do Białegostoku z czasów Zamenhofa ( ). Tutaj w przyjaźni żyją wszystkie narodowości, szanując swoją odrębność. Mieszkając w tym małym niemieckim miasteczku, zrozumiała, że przyjaźń jest wielkim ludzkim skarbem, jednym z najważniejszych osiągnięć ludzkiej kultury, najważniejszym dobrem, którym dysponuje człowiek, ponieważ ona odpowiada na nasze najgłębsze pragnienie pragnienie komunikacji. Aby lepiej poznać tutejszą społeczność, zapisała się na kurs języka niemieckiego zorganizowany dla tureckich i arabskich kobiet mieszkających tutaj już od kilkunastu lat, ale prawie nieznających języka niemieckiego. Ten kurs pozwolił jej zrozumieć, że często oceniamy innych, zupełnie ich nie znając, wykorzystując nierealne wyobrażenia, tendencyjne informacje, stereotypy, często oceniając całą nację na podstawie zachowania jednej tylko osoby... ( ) ( ) Swoją przygodę z programem Grundtvig rozpoczęłam w 2006 roku, pisząc pierwszy w moim życiu wniosek aplikacyjny na seminarium kontaktowe w Luksemburgu. Tam właśnie poznałam wspaniałych ludzi zaangażowanych w pracę na rzecz innych, tam też zawiązała się grupa partnerska licząca 12 krajów, która ze względu na problemy logistyczne została ograniczona do Danii, Luksemburga, Łotwy, Portugalii i Polski. Nasze dusze mówiły tym samym językiem, kierując wspólne przemyślenia i idee we właściwą stronę. Opracowaliśmy wspólnie wniosek o dofinansowanie, jego cele i założenia. Byliśmy jednomyślni co do istoty i samej formy realizacji projektu. Tak powstał projekt Lifelong Learning aiming for the future dla osób powyżej 55. roku życia. Był to pierwszy w naszym regionie projekt Grundtviga zaakceptowany do realizacji w 2007 r. Tak zaczęła się nasza wspólna przygoda, która trwa już kilka wspaniałych lat. Wszyscy z nas doświadczyli w swym życiu samotności i wszyscy wiemy, jak trudno jest rozstać się z przyjaciółmi, którzy jako seniorzy odchodzą tak szybko. Pamiętam dokładnie swoje obawy, że trudno mi będzie znaleźć odpowiednią grupę zainteresowanych projektem osób. Wszelkie niepokoje okazały się jednak bezpodstawne, gdyż informacja o projekcie rozeszła się wśród słuchaczy naszego Centrum i w samym mieście jak fala tsunami uderzająca z niewyobrażalną siłą. Trudno było odmówić tak wielu osobom, które chciały stać się częścią wspólnego projektu. Tak wielu ludzi starszych czuło się samotnych (...). Projekt ten stał się dla nich drugim domem; ludzie w projekcie gromadką najbliższych osób, ludzi, z którymi lubili przebywać, bawić się, rozwijać swe pasje. Prowadząc przez 2 lata co tydzień zajęcia językowe, kulturowe i integracyjne, stałam się zaangażowanym członkiem projektowej społeczności ; grupy osób w wieku moich rodziców, tak mi bliskich jak członkowie mojej własnej rodziny. Wiedzieliśmy, jakie mamy problemy, znaliśmy swoje choroby, bolączki, pragnienia, a nawet miłości. Wiem, że dzięki tym spotkaniom nie będę się bała starości. Wspólne wyjazdy uczyły nas otwartości na innych. Wszyscy bardzo na nie czekali, były one swoistą nagrodą, zwłaszcza że wszyscy korespondowali ze sobą od samego początku. Czasami wyjazdy utwierdzały nasze przekonania o innych krajach, innym razem zupełnie zmieniały nasze spojrzenie na innych. Wszystkie wizyty były wspólnie dokładnie przygotowywane, by z jak najlepszej strony pokazać wszystko to, z czego jesteśmy dumni. Każdy z nas czuł się wyjątkowo potrzebny. ( ) Po spotkaniu w Polsce do naszego Centrum zgłosiło się 67 osób, które chciały się wpisać na listę oczekujących na przyszły projekt. Dzięki tak wspaniałej grupie osób miałam możliwość poznania potrzeb ludzi starszych, metod ich nauczania, życia z nimi, a nie obok nich. Obserwowałam ich doświadczenie życiowe i mądrość, która zawsze będzie obecna w moim życiu. Obiecałam wszystkim, że w przyszłości napiszę jeszcze jakiś projekt. (...) Wiem, że dzięki tym pierwszym doświadczeniom zmienił się mój sposób wyrażania siebie. Zawsze byłam osobą bardzo nieśmiałą, starającą się nie wyróżniać. Teraz wiem, że różnice są bardzo ważne i potrzebne. Bez nich jest nudno i smutno. (...) III miejsce: Maria Margońska Stowarzyszenie Współpracy Międzynarodowej RYBNIK EUROPA, Rybnik Autorka pracy Bezsenne noce początkującej koordynatorki była koordynatorką Warsztatów Grundtviga pt. Dumni z naszego dziedzictwa, zrealizowanego w 2010 roku. Przyznając trzecie miejsce, Komisja Konkursowa zwróciła szczególną uwagę na osobisty charakter refleksji autorki, doceniła zawartą w pracy precyzję opisu procesu, który stanowi esencję roli koordynatora. Praca zawiera nie tylko sprawozdanie z przebiegu warsztatów, ale pełna jest również osobistych refleksji, które wskazują na proces uczenia się autorki poprzez realizację Warsztatów Grundtviga. Oto fragmenty pracy:\n10 ( ) 20 maja 2010 Regularnie wymieniam maile z uczestnikami i w zasadzie to już dobrzy znajomi. Każdy mój mail Marcin tłumaczy na niemiecki, a Hania na hiszpański. Wiedzą, że będą się opiekować swoją grupką. Okazuje się, że dwie starsze panie z Niemiec radzą sobie nieźle po angielsku no ale obydwie są emerytowanymi nauczycielkami. Marianne co prawda urodziła sie w Szwecji, wychowała w USA, ale mieszka we Francji, gdzie całe swoje zawodowe życie uczyła angielskiego. ( ) Etienne jest Francuzem, ma 73 lata i będzie seniorem naszych warsztatów. Nieźle radzi sobie z angielskim. Nie możemy się już doczekać, by poznać ich osobiście. 5 czerwca 2010 Spotkanie w sprawie tandemów. Przyszło ponad 30 osób. Mamy ustalony harmonogram: kto, kiedy, gdzie. Tłumaczymy, na czym polega idea tego komunikacyjnego sposobu uczenia się języka. Wolontariusze wiedzą co prawda, że będą pomagać uczestnikom warsztatów w ćwiczeniu struktur, które przerabiali rano na lekcjach, ale nie bardzo rozumieją, jak będą to robić. Kasia tłumaczy, że wszystko będzie pod kontrolą. Codziennie dostaną materiały i instrukcje, co robić. Emocje trochę stygną, ale okazuje się, że oczekiwania wolontariuszy trochę się rozmijają z naszymi. Pani Ela zna francuski i chciałaby koniecznie z Etienne, a Helenka uczy się hiszpańskiego więc tylko z Hiszpanami. Cierpliwie tłumaczymy, jak my to sobie wyobrażamy: To my będziemy dla uczestników warsztatów, a nie oni 16 Gdyby nie Grundtvig 10 lat programu Grundtvig oczami beneficjentów rodzina Konkurs Pierwsza ładnie Liga mieszka, Grundtviga Nasza rodzina zdrowo się odżywia, Nasza rodzina wspólnie spędza wolny czas. Mieliśmy 17 dla nas! Ale musimy oczywiście pamiętać, że Helenka wzięła urlop na czas trwania warsztatów, bo tandemy są o godz i nie zdążyłaby z pracy Kompromisem będzie codzienne losowanie. 15 czerwca 2010 Już właściwie wszystko zapięte na ostatni guzik: autokar zarezerwowany, menu w restauracjach omówione, transport z lotnisk zaplanowany, pilot w Krakowie zamówiony. W stowarzyszeniu każdy wie, kiedy, kto, gdzie i jak. ( ) Nazywam się Grażyna. Mam 51 lat. Mieszkam w starej kamienicy na Starym Mieście w Lublinie. Gdy myślę, jak wyglądało moje życie przed wstąpieniem do grupy samopomocowej stworzonej w ramach programu Grundtvig w 2005 r., to widzę monotonię, samotność i wiele problemów, z którymi borykałam się sama. Było mi ciężko, brakowało mi jakiegokolwiek wsparcia. Nie miałam nikogo, komu mogłabym się zwierzyć ze swoich problemów czy radości. Kategoria: Wpływ programu Grundtvig na dorosłego słuchacza I miejsce ex aequo: Grażyna Rejak Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie, Lublin Autorka pracy konkursowej była słuchaczem w ramach Projektu Partnerskiego Grundtviga realizowanego w latach , dotyczącego pracy edukacyjnej z rodzinami. Opisane przez słuchaczkę doświadczenia związane z udziałem w grupie samopomocowej stworzonej w ramach projektu wskazują, że udział w niej zmienił życie autorki, spowodował refleksję nad naturą własnych działań, wyzwolił aktywność w nowych obszarach, zmotywował do zmiany stylu życia. Udział w projekcie wpłynął także pozytywnie na jej rodzinę i otoczenie sąsiedzkie. W pracy konkursowej autorka wskazuje, że pomimo zakończenia projektu działania w ramach niego zapoczątkowane są kontynuowane. Komisja Konkursowa doceniła przede wszystkim fakt, że ukazane w pracy konkursowej doświadczenia autorki stanowią przykład głębokiego odzwierciedlenia idei programu Grundtvig w życiu pojedynczego słuchacza, co ilustruje następujący cytat z pracy: W ciągu całego życia nie przeżyłam tylu sytuacji, nie zdobyłam takiego doświadczenia, ile przeżyłam w ciągu dwóch lat trwania projektu. Ze względu na niezwykle osobisty i wyjątkowy charakter pracy cytujemy ją poniżej w całości: Początki w grupie były bardzo trudne, nie miałyśmy do siebie zaufania, więc trudno było się dzielić własnymi problemami. W ramach naszej grupy realizowaliśmy program Nasza rodzina, który obejmował 3 moduły: Nasza rozmaite zajęcia ze specjalistami z różnych dziedzin, warsztaty, treningi umiejętności, wyjazdy integracyjne. Poza tym raz w tygodniu spotykałyśmy się na luźnych spotkaniach tzw. spotkaniach kawiarenkowych. Jak nazwa sama mówi - piłyśmy kawę, jadłyśmy ciastka i rozmawiałyśmy o naszym życiu i planach na przyszłość. Te spotkania były dla mnie bardzo ważne. Mogłyśmy się na nich uczyć jedna od drugiej, słuchać rad i wspierać się. Z każdym dniem poprzez wspólne działania, czas spędzony razem przekonywałyśmy się do siebie i nabierałyśmy wzajemnego zaufania. Wspólna praca i współdziałanie przyczyniały się do ustalenia zasad funkcjonowania w grupie. W ramach modułu Nasza rodzina ładnie mieszka przeprowadziłyśmy wspólnie z naszymi rodzinami 3 remonty mieszkań uczestniczek grupy. Nie było łatwo, gdyż same musiałyśmy pozyskać sponsorów i zdobyć pieniądze, ale udało się i byłyśmy z siebie bardzo dumne. Wtedy poczułam się potrzebna, że potrafię coś zrobić, wzmocniłam się. Rodzina, która początkowo negatywnie patrzyła na moje spotkania z grupą, zrozumiała, jak są one dla mnie ważne i zobaczyła we mnie zmianę na lepsze. Stałam się bardziej otwarta dla mojej rodziny, więcej się uśmiechałam, zaczęłam bardziej dbać o siebie, o swój wygląd. Spotkania w ramach grupy powoli mnie zmieniały, a ja czułam się coraz lepsza, ważniejsza i bardziej wartościowa. A ile się działo na kursie kulinarnym! Czy ktoś wcześniej widział kurczaka w ogniu? Ja nie, a po kursie jestem w stanie przygotować wiele wykwintnych potraw, nie mówiąc już o eleganckim przystrojeniu stołu, co jak się okazało jest istotne także dla moich dzieci i męża. Spotkania z dietetykiem, rozmowy na temat zdrowego odżywiania pokazały, że nie wszystko, co gotuję jest zdrowe... Początkowo członkowie mojej rodziny strajkowali, kiedy przygotowywałam potrawy, których nauczyłam się na kursie, ale potem sami stwierdzili, że są coraz lepsze. Moduł Nasza rodzina wspólnie spędza czas wolny uświadomił mi, że można inaczej spędzać czas z rodziną nie przed telewizorem, na ławce przed kamienicą, w supermarkecie, ale np. na rajdzie, na wycieczce, w kinie czy teatrze. Zrozumiałam, że wcale nie muszę mieć dużo pieniędzy, żeby ciekawie spędzić czas z rodziną. Pamiętam, jak z grupą wybrałyśmy się do restauracji na uroczystą kolację. To było dla mnie niezapomniane doświadczenie, gdyż musiałam odpowiednio się ubrać, przestrzegać odpowiedniego zachowania przy stole. Zobaczyłam, ile daje ładny wystrój miejsca, sposób nakrywania do stołu czy podawania. Każde takie wyjście było dla mnie czymś nowym, uczyło mnie, jak się zachować w danej sytuacji. Niesamowitym przeżyciem dla mnie i innych osób z grupy był udział w Międzynarodowej Konferencji Rodzin Chrześcijańskich w Wilnie w 2006 roku. Po raz pierwszy wyjechałyśmy z Polski. A wcześniej tyle zamieszania z wyrabianiem paszportów; stres, jak się spakować, co wziąć ze sobą. Martwiłyśmy się z dziewczynami, jak będziemy rozmawiać z kimś, kto nie zna języka polskiego. Na szczęście wszystkie obawy minęły, kiedy znalazłyśmy się w Wilnie. Uczestnictwo w warsztatach, zwiedzanie miasta i poznanie kultury oraz zwyczajów innego narodu, rozmowy z innymi rodzinami, wymiana doświadczeń pozwoliły mi zobaczyć inny świat, poznać inne podejście do wielu spraw. Czułam się z tymi ludźmi bardzo dobrze. Te rodziny pokazały mi, że są różne sposoby rozwiązywania problemów, nie tylko podniesionym głosem czy krzykiem, ale również na spokojnie. Rozmowy podczas warsztatów, wyrażanie swojego zdania pomogły mi w otwarciu się na innych ludzi, ich sprawy. W 2007 roku zostałam wybrana jako przedstawiciel grupy do wzięcia udziału w Międzynarodowej Konferencji Rodzin Chrześcijańskich w Wiedniu. Dzięki warsztatom uświadomiłam sobie, że w rodzinie najważniejsza jest miłość oparta na wzajemnej akceptacji i zrozumieniu, cierpliwości i wyrozumiałości wobec siebie, ale też przebaczanie w sytuacjach trudnych. To, co wyniosłam z tego spotkania rodzin, przekazałam po powrocie moim koleżankom z grupy. W ciągu całego życia nie przeżyłam tylu sytuacji, nie zdobyłam takiego doświadczenia, ile przeżyłam w ciągu dwóch lat trwania projektu. Grupa dała mi przede wszystkim poczucie, że jestem ważna tak jak każda inna osoba, że coś potrafię i że mogę wiele jeszcze w życiu zrobić. Nauczyłam się szanować innych ludzi, ich czasami tak odmienne zdanie, a także współpracować z innymi, aby osiągnąć wyznaczony cel. Ponadto zrozumiałam, że jeśli czegoś bardzo chcę, to jestem w stanie tego dokonać; że są ludzie, którym można zaufać i że trzeba coś od siebie dać innym, zanim zacznie się wymagać tego od drugiej osoby. Dzięki warsztatom i szkoleniom zdobyłam wiedzę, którą mogę teraz wykorzystywać i przekazywać innym. Zmotywowałam się do zmiany swojej sytuacji rodzinnej, odkryłam własne możliwości, a przede wszystkim stanęłam na nogi i powróciłam do życia w społeczeństwie. Zaczęłam być aktywnym członkiem społeczeństwa przez zaangażowanie w różne lokalne inicjatywy. Ostatnio pomagałam w usuwaniu skutków powodzi na Lubelszczyźnie jestem aktywna, nie pozostaję obojętna na drugiego człowieka. Cieszę się, że nasza grupa samopomocowa nadal działa, mimo że programu już nie ma. Nie wyobrażam sobie życia bez grupy. Gdyby nie ona, nie doświadczyłabym tylu dobrych rzeczy. Dziękuję. Poza moją rodziną, która była dla mnie najważniejsza, nic się nie działo w moim życiu ciekawego. Dużo czasu poświęcałam wychowywaniu dzieci, a że była ich gromadka (ośmioro), to dla samej siebie nie wystarczało mi czasu. Mąż pracował, a dom i wychowywanie dzieci były na mojej głowie. Szkoła, odrabianie lekcji, pranie, zakupy i tak mijały dni. W dzielnicy, w której mieszkam, jedyną rozrywkę stanowią przesiadywanie przed kamienicą i plotki z sąsiadami. Mnie to nie odpowiadało. Wiele rodzin, które mieszkają obok, ma dużo problemów z uzależnieniami, dlatego bardzo zależało mi na tym, by być przykładem dla moich dzieci i pokazać im, że można żyć inaczej. Dzięki projektowi EDUPART partnerstwo na rzecz edukacji i pobudzania aktywności rodzin powstała grupa samopomocowa dla rodzin borykających się z różnymi problemami, korzystających z pomocy społecznej w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie w Lublinie. Kiedy wstępowałam do grupy, miałam duże obawy, czy zostanę zaakceptowana przez pozostałe kobiety, czy przełamię swoje bariery w kontaktach z innymi osobami, gdyż jestem (a może powinnam powiedzieć byłam) osobą nieśmiałą, pełną kompleksów, zamkniętą w sobie. Bałam się, czy wystarczy mi odwagi, by zaistnieć w grupie, ale w głębi serca chciałam coś zmienić w życiu, oderwać się choć na chwilę od mojej codzienności. I miejsce ex aequo: Ewa Panocha Przedsiębiorstwo Usługowo-Edukacyjne Enter and Go, Świebodzin Autorka pracy konkursowej Okno na świat była słuchaczem w Projekcie Partnerskim Grundtviga realizowanym w latach , dotyczącym rękodzielnictwa ludowego. Autorka pokazuje, jak poprzez zaangażowanie w projekt narodził się w niej duch przedsiębiorczości i kreatywności, jakie nowe umiejętności oraz wiedzę posiadła oraz co dały jej wyjazdy zagraniczne. Komisja Konkursowa nagrodziła pracę za opisanie aktywności, których konsekwencją jest nie tylko wzrost kompetencji osobistych, ale również próba znalezienia swego miejsca na polu zawodowym, a także za refleksję, że hobby może być podstawą samozatrudnienia. Oto fragmenty pracy:\n11 Nazywam się Ewa Panocha, mam 46 lat i mieszkam w Świebodzinie. Jestem od wielu lat osobą bezrobotną. Do tej pory zajmowałam się wychowaniem dzieci i w wolnych chwilach wyszywałam obrazy haftem krzyżykowym. Znając moje zainteresowania robótkami ręcznymi, w 2008 roku kierownictwo firmy Enter and Go zaprosiło mnie na warsztaty rękodzielnictwa w ramach projektu Warsztaty rękodzielnictwa ludowego w Europie. Na jednym ze spotkań poznałam panią Stanisławę, która bardzo ciekawie opowiadała o sposobach przygotowywania poszczególnych elementów palmy. Pierwszy raz byłam na spotkaniu, na którym ktoś pokazywał swoje prace i o nich opowiadał. Zszokowało mnie to, że przez cały rok trzeba wyszukiwać i zbierać kwiaty, zioła, trawy, by je odpowiednio wysuszyć i przygotować do układania palm. Z wielkim zainteresowaniem uczestniczyłam w tych warsztatach i zadeklarowałam, że chętnie będę uczestniczyć w następnych. Podczas rozmowy z organizatorami warsztatów ( ) dowiedziałam się, że mogę im pomóc w pracach biurowych związanych z projektem. To było dla mnie coś nowego. Pomagałam im, a jednocześnie sama nauczyłam się obsługi faksu, drukarki i komputera. Starałam się pomóc, a zarazem jak najwięcej nauczyć się. W czerwcu 2009 roku wyjechałam na warsztaty do Mediolanu, by poznać, jak poza naszym krajem, w Europie rozwija się rękodzielnictwo. Jednocześnie przedstawiano tam moje hafty krzyżykowe. Przeżyłam szok!!! Blokada językowa. Wszyscy porozumiewali się w języku angielskim. Na początku nic nie rozumiałam. Musiałam prosić innych uczestników warsztatów, by mi wszystko tłumaczyli, co w pewnym momencie stało się bardzo uciążliwe. Kiedy wróciłam do Polski, stwierdziłam, że nie będę analfabetką. Zapisałam się na kurs języka angielskiego ( ) Jedne warsztaty były niezapomniane zainspirowały mnie tak głęboko, że po przyjeździe do domu nie byłam w stanie o niczym innym myśleć. Całą noc siedziałam i ćwiczyłam, jak robić podstawowe słupki i pikotki. Dodatkowo wspierałam się komputerem. Kiedy udało mi się zrobić pierwsze sploty, zaczęłam ubierać we frywolitki jajka i wydmuszki wielkanocne. Pierwsze były mało udane, ale każda następna coraz bardziej mi się podobała. Na święta udekorowałam swój stół nowymi wydmuszkami we frywolitkach. ( ) Na początku lipca przyjechali nasi partnerzy z Europy (z Hiszpanii, Estonii, Turcji, Rumunii, Włoch, Anglii), z którymi promowaliśmy projekt na targach w Słubicach. Każdy miał osobne stoisko. Ja byłam jednym z przedstawicieli Polski z projektu Rękodzielnictwo w Europie. Na swoim stanowisku miałam prace, które do tej pory wykonałam (biżuteria frywolitkowa, obrazki wykonane haftem krzyżykowym i wydmuszki wielkanocne)... Pomyślałam o tym, żeby otworzyć swoją firmę, ale nie wiedziałam, jak to zrobić nie miałam żadnego przygotowania. Przyszło mi do głowy, że przecież nie tylko ja nie wiem, jak się do tego zabrać. Wtedy pani Małgosia zgłosiła mnie na kurs organizowany przez zaprzyjaźnioną od wielu lat Fundację Inicjatyw Społecznych Dla Przyszłości w Gorzowie. ( ) Ten kurs da mi wiedzę, jak otworzyć własną działalność... Udział w projekcie otworzył mi okno na świat. 18 Gdyby nie Grundtvig 10 lat programu Grundtvig oczami beneficjentów Konkurs Pierwsza Liga Grundtviga 19 III miejsce: Leokadia Czajkowska Olsztyńskie Planetarium i Obserwatorium Astronomiczne Po powrocie z międzynarodowych warsztatów odbywających się w Starej Leśnej na Słowacji zostałam zaproszona do udziału w seminarium tematycznym pt. Wpływ współpracy europejskiej na edukację seniorów doświadczenia programu Grundtvig w Polsce, odbywającym się 27 listopada 2009 r. w Warszawie. W czasie seminarium realizatorzy innych projektów organizowanych w ramach programu Grundtvig przeznaczonych dla seniorów prezentowali swoje dokonania w tym zakresie. ( ) Kolejnym wyjazdem organizowanym w ramach projektu Aurora Polaris, w którym uczestniczyłam, były międzynarodowe warsztaty w Hereford w Wielkiej Brytanii, odbywające się od 26 do 30 kwietnia 2010 roku. ( ) Na zakończenie projektu Aurora Polaris wraz z członkami Koła Miłośników Astronomii Uniwersytetu Trzeciego Wieku uczestniczyłam w jednodniowej wycieczce autokarowej do rodzinnego miasta Mikołaja Kopernika Torunia. Jestem szczęśliwa, że uczestniczyłam w projekcie Aurora Polaris, gdyż dostarczyło mi to dużo niezapomnianych wrażeń. Poznałam nowych ludzi, ich zwyczaje, a nawet potrawy. Wyjazdy zagraniczne i spotkania z rówieśnikami z innych krajów europejskich dały mi motywację do nauki języka angielskiego. Zrozumiałam, że można być aktywnym w każdym wieku, nie ma żadnych barier, a dodatkowo można zrobić coś dla młodszego pokolenia, chociażby dając przykład uczestnictwa w tego typu projektach. Wystarczy, aby nam się chciało chcieć co jest mottem słuchaczy Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Olsztynie. Udział w warsztatach pozwolił mi poszerzyć własne horyzonty. Bardzo się cieszę, że pogłębiłam swoją wiedzę w zakresie astronomii. Piękne krajobrazy odwiedzanych miejsc oraz miła atmosfera na wykładach pozostawiły we mnie wrażenie, że świat jest piękny i przyjazny. Przekonałam się, że na naukę i aktywne życie nigdy nie jest za późno. Projekt Aurora Polaris już się zakończył, lecz nawiązane dzięki niemu przyjaźnie, miłe wspomnienia i wiedza pozostaną na całe życie. Kategoria: Plakat dotyczący programu Grundtvig Komisja Konkursowa wyłoniła 6 prac i przyznała im równorzędne wyróżnienia. Komisja w uzasadnieniu swojego werdyktu uznała, że wszystkie wyróżnione prace prezentowały wysokie walory estetyczne, zaskoczyły członków Komisji dużą fantazją w doborze środków wyrazu, ich prostotą a jednocześnie barwą i radością formy. Poniżej przedstawiamy prace laureatów tej kategorii: Autorka pracy konkursowej Moje wrażenia związane z uczestnictwem w programie Grundtvig była słuchaczem w Projekcie Partnerskim Grundtviga realizowanym w latach , dotyczącym nauczania seniorów astronomii. W swojej pracy autorka podkreśla, że uczestnictwo w projekcie stało się szansą na realizację jej pasji życiowych, marzeń i zainteresowań. Wskazuje również na wagę udziału w projektach międzynarodowych, wielką rolę wyjazdów zagranicznych i spędzania czasu z ludźmi w zbliżonym wieku i o podobnych zainteresowaniach, zwłaszcza dla osób starszych. Komisja Konkursowa szczególnie doceniła w pracy fakt podkreślany przez jej autorkę, że można być aktywnym w każdym wieku i że na naukę nigdy nie jest za późno. Wystarczy, jak stwierdza autorka, aby nam się chciało chcieć. Oto fragmenty pracy: Jacek Bednarek koordynator Projektów Wolontariatu Seniorów, Stowarzyszenie Nowa Rodzina, Wrocław Katarzyna Dreścik przedstawiciel kadry realizującej Projekt Partnerski Grundtviga, Fundacja Wspólnota Nadziei, Kraków Szymon Kalinowski słuchacz Projektu Partnerskiego Grundtviga, Zakład Karny, Gębarzewo Jestem słuchaczką Uniwersytetu Trzeciego Wieku działającego przy Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie od 1996 roku. W ramach zajęć poza wykładami tworzą się koła zainteresowań. Jednym z nich jest Koło Miłośników Astronomii, w ramach którego zajęcia prowadzone są w Olsztyńskim Planetarium i Obserwatorium Astronomicznym. Wskazane koło utworzone zostało w lutym 2008 roku. Gdy dowiedziałam się, że istnieje możliwość poznania tajników astronomii, niezwłocznie zapisałam się na zajęcia, gdyż od dziecka interesowało mnie to zagadnienie. Dużo czytałam na ten temat, ale nie mogłam wszystkiego zrozumieć. Dopiero teraz, po zajęciach wiem już dużo więcej o wszechświecie. Zapisując się na zajęcia Koła Miłośników Astronomii, nie sądziłam, że będę mogła uczestniczyć w programie Grundtvig ( ), a dokładniej w projekcie pod nazwą Aurora Polaris. Dla mnie najważniejsza jest sama świadomość, że uczestniczę w międzynarodowym projekcie pod patronatem Unii Europejskiej. Dużo znaczy dla mnie także to, że mogę poszerzyć swoją wiedzę z zakresu astronomii i spędzać czas z ludźmi w zbliżonym wieku i o podobnych zainteresowaniach. Udział w projekcie Aurora Polaris dostarczył mi niezapominanych wrażeń, którymi chętnie dzielę się z dziećmi i wnukiem. Po raz pierwszy spotkałam wszystkich uczestników projektu podczas warsztatów zorganizowanych w Olsztynie. Odbywało się wtedy wiele wykładów i prelekcji. Najbardziej zainteresowała mnie prezentacja przedstawiona przez prof. Xenophona Moussasa na temat przyrządu astronomicznego używanego w starożytności. Zorganizowana została również wycieczka śladami Mikołaja Kopernika, podczas której odwiedziliśmy miejsca, w których przebywał i pracował. Wieczorne spotkanie przy ognisku sprzyjało wzajemnemu poznaniu się i integracji uczestników projektu Aurora Polaris. Najwięcej bardzo miłych wspomnień mam z wyjazdów integracyjnych dla uczestników programu z Wielkiej Brytanii, Grecji, Słowacji i Polski. Miałam przyjemność uczestniczyć w międzynarodowych warsztatach odbywających się w Starej Leśnej na Słowacji oraz w Hereford w Wielkiej Brytanii. ( ) Beata Ozga przedstawiciel kadry realizującej Projekt Partnerski Grundtviga, Wojewódzka Biblioteka Publiczna, Kraków, Towarzystwo Polsko-Niemieckie, Kraków Przemysław Piotr Guzow przedstawiciel kadry realizującej Projekt Partnerski Grundtviga, Park Kulturowy Fortyfikacji Miejskich Twierdza Gdańsk Ireneusz Skoczylas słuchacz Projektu Partnerskiego Grundtviga, Zakład Karny, Gębarzewo\n12 20 Gdyby nie Grundtvig 10 lat programu Grundtvig oczami beneficjentów Program Grundtvig oczami Beneficjentów PROJEKTY PARTNERSKIE GRUNDTVIGA 21 Tytuł projektu: Wiejskie ośrodki edukacji ku zrównoważonej przyszłości Dane beneficjenta: Stowarzyszenie Ekologiczno-Kulturalne Ziarno, Grzybów Osoba kontaktowa: Ewa Smuk-Stratenwerth Okres realizacji projektu: Dofinansowanie: 9600 EUR Czy wiesz, że Polskie organizacje realizują w Projektach Partnerskich Grundtviga ponad 40% więcej mobilności od wymaganego minimum. W ramach projektów zakończonych w roku 2010 wyjechało 1221 słuchaczy i pracowników, mimo że wymagana liczba wyjazdów wynosiła tylko 868. STOWARZYSZENIE EKOLOGICZNO- -KULTURALNE ZIARNO Grzybów GRUNDTVIG NA POLSKIEJ WSI Wywiad z Ewą Smuk-Stratenwerth Czy łatwo było zaszczepić duński model szkół ludowych na polskich obszarach wiejskich? Na początku lat 90. spędziłam dwa tygodnie w duńskim uniwersytecie ludowym w Silkeborgu. Podczas wykładów o historii i idei edukacji grundtvigowskiej zafascynowały mnie prostota i uniwersalizm tej koncepcji. Poczułam, że nie utraciła ona nic ze swej atrakcyjności. Było to dla mnie widoczne zwłaszcza, kiedy obserwowałam, jak Duńczycy wciąż nadają jej nowy, aktualny wyraz. Ciągle powstają kolejne uniwersytety ludowe, z nowymi przedmiotami i programem dopasowującym metodę do aktualnej sytuacji społeczno-ekonomicznej, a przy tym zachowujące istotę założeń pedagogiki Grundtviga: uczenie się przez doświadczenie, praca zespołowa, znaczenie żywego słowa, a przede wszystkim to, co Duńczycy nazywają øplysning, czyli swoiste wewnętrzne oświecenie, obudzenie wewnętrznej motywacji do dalszego rozwoju. W tym okresie przygotowywałam się do przeprowadzki ze stolicy na mazowiecką wieś w powiecie płockim. I nagle odkrycie: polskie szkoły ludowe jako sposób na marazm wsi, która po transformacji 1989 roku przeżywała swój wyjątkowo trudny czas. Przełożenie marzeń na rzeczywistość stało się możliwe dzięki pojawieniu się programu Grundtvig. Czułam wewnętrzny imperatyw, że muszę w realizacji tych marzeń korzystać z programu, który ma takiego patrona! Moje koleżanki w pracy, mieszkanki naszej wiejskiej gminy, patrzyły na mnie z niedowierzaniem i sporym zwątpieniem, kiedy tłumaczyłam, jak wyobrażam sobie wdrożenie koncepcji Grundtviga w realia współczesnej polskiej wsi. Starając się zachować najistotniejsze elementy pedagogiki grundtvigowskiej, zaproponowałam zasady realizacji duńskiego modelu szkół ludowych. Od roku 2001 w ramach różnych projektów przeprowadziliśmy 40 udanych kursów szkoły ludowej dla dorosłych mieszkańców wsi i to nie tylko w Polsce. Duński model szkół ludowych, a właściwie idea edukacji powszechnej Grundtviga jest uniwersalna. Dotyka natury człowieka, jego wewnętrznego pragnienia rozwoju oraz doskonalenia i przypomina o tych, którzy z różnych powodów znaleźli się poza głównym nurtem życia. Dlatego jeżeli weźmiemy to niezwykłe narzędzie, trochę je odkurzymy i zastosujemy w kreatywny sposób każdą bryłę poruszy z posad. Jakie są szczególne wyzwania edukacyjne na terenach wiejskich? Te wyzwania się zmieniają. Kiedy rozpoczynaliśmy projekt, jeszcze przed wstąpieniem Polski do Unii, polska wieś była swego rodzaju pustynią, dotkniętą apatią, bezradnością, swoistym zagubieniem we współczesności goniącej z nadmierną prędkością w nieznanym kierunku. Teraz mam uczucie ta wieś się obudziła. Jest ogrom inicjatyw, które uruchamiają drzemiący potencjał i w wielu z nich są ziarna Grundtviga. Oczywiście przyczyniły się do tego także akcesja Polski do Unii Europejskiej, możliwość swobodnego podróżowania i upowszechnienie się Internetu. Nadal jednak wyzwaniem pozostaje dotarcie z jakąś ofertą edukacyjną do osób dorosłych, które ukończyły formalną edukację. Mówienie, że w każdym powiecie jest jakaś placówka kształcenia ustawicznego nie rozwiązuje problemu. Wciąż istnieją bariery geograficzne (odległość, trudność z dotarciem z powodu coraz słabszej sieci komunikacji publicznej itp.) oraz ekonomiczne i mentalne (obawy, strach przed nowym środowiskiem, niechęć do zmian, zwykła bieda i ciągłe kłopoty z wiązaniem końca z końcem, a także fakt, że nasz model kapitalizmu utrwalił potrzebę dążenia za dobrami materialnymi). Czy model współpracy europejskiej jest odpowiedni dla organizacji działającej w środowisku wiejskim? Tak, bo sam element wymiany doświadczeń z innym krajem niesie w sobie ogromny ładunek edukacyjny. Dorośli mieszkańcy wsi mają w sobie rosnącą potrzebę podróżowania, odkrywania świata za swoją miedzą. Często jest to związane z pewną zazdrością wobec młodych, którzy z coraz większą odwagą przekraczają granice. Wyjazdy i wymiany dają impuls oraz inspirację do dalszego rozwoju. Gdyby nie Grundtvig, to świat zapomniałby o dorosłych, którzy nie są celebrytami, którzy nie odnieśli materialnego sukcesu i nie zdobyli pełnej stabilizacji życiowej. Może i brzmi to nieco przesadnie, ale sam Grundtvig, jak i program, któremu on patronuje, przypomina o tych, w których wciąż tli się pasja uczenia i rozwijania, a których sytuacja życiowa (ekonomiczna, społeczna, geograficzna) nie daje szans na realizację drzemiącego w nich potencjału. I właśnie tacy mali i więksi współcześni Grundtvigowie, wędrujący wiejskimi dróżkami, niosą w te środowiska wciąż potrzebne kaganki oświaty. Wywiad przeprowadził Michał Chodniewicz\n13 22 Gdyby nie Grundtvig 10 lat programu Grundtvig oczami beneficjentów Program Grundtvig oczami Beneficjentów PROJEKTY PARTNERSKIE GRUNDTVIGA 23 Tytuł projektu: Europejskie biblioteki jako centra edukacji dla dorosłych słuchaczy Dane beneficjenta: Wojewódzka Biblioteka Publiczna i Centrum Animacji Kultury, Poznań Osoba kontaktowa: Justyna Stoltmann-Prędka Okres realizacji projektu: Dofinansowanie: EUR Czy wiesz, że Polscy realizatorzy Projektów Partnerskich Grundtviga biorą udział w około 320 międzynarodowych spotkaniach partnerów w roku. WOJEWÓDZKA BIBLIOTEKA PUBLICZNA I CENTRUM ANIMACJI KULTURY Poznań BIBLIOTEKA TO NIE TYLKO KSIĄŻKI Wywiad z Justyną Stoltmann-Prędką oraz Małgorzatą Janiak Biblioteka jako centrum edukacyjne dla dorosłych to już nie tylko czytanie książek... Czyli jak można zerwać ze stereotypem? Właśnie ten fakt chcieliśmy uświadomić ludziom niezwykłą elastyczność i otwartość bibliotek na zmieniające się potrzeby społeczne. Już od lat biblioteki czynią starania, by zerwać ze stereotypem koncentrującym się na postrzeganiu ich jako wypożyczalni i czytelni książek. Biblioteki tworzą centra informacji, ośrodki multimedialne. To jest już normą. Zdobywanie wiedzy poprzez kontakt z biblioteką ma kojarzyć się nie tylko z wiedzą podawaną w postaci podręcznika, ale także z rozmową z kompetentnym bibliotekarzem, uczestniczeniem w warsztacie, spotkaniem z ekspertem. Polskie biblioteki prowadzą różnorodne przedsięwzięcia edukacyjne. Nasz projekt miał za zadanie pokazać społeczeństwu ich edukacyjny potencjał. Różnorodność tematów zaproponowanych przez nas jest duża: kurs komputerowy, warsztaty z elementami biblioterapii, nauka języka angielskiego, nauka przedsiębiorczości, czy zajęcia dotyczące współpracy międzypokoleniowej to już kolejny krok w walce ze stereotypem. Z radością stwierdzamy, że biblioteki uczestniczące w naszym projekcie można obdarzyć mianem centrum edukacyjnego osób dorosłych. Uczestnikami szkoleń w ramach projektu były osoby o utrudnionym dostępie do oferty edukacyjnej. W jaki sposób biblioteka może pomóc takim ludziom? Biblioteki są doskonałym miejscem, gdzie można dotrzeć do osób z utrudnionym dostępem do edukacji. Działają w niewielkich miasteczkach i wsiach, w których organizacje prowadzące edukację dorosłych nie mają swoich siedzib. Utrudnienie w dostępie do edukacji rozumiane jest nie tylko w kontekście miejsca zamieszkania, ale także niskiej zamożności mieszkańców, których nie stać na uczestniczenie w odpłatnych kursach. Oferta biblioteki rzadko bywa komercyjna. Do mieszkańców często kierowane są formy edukacji nieformalnej, organizowane są nieodpłatne kursy. Ponadto biblioteka może być pośrednikiem, może wyszukiwać i proponować mieszkańcom formy dokształcania prowadzone przez inne instytucje. W Wielkopolsce mamy sieć 660 placówek bibliotecznych. Jako biblioteka wojewódzka znamy realia działalności bibliotek i wiemy, że posiadają one duże możliwości w zakresie pomocy takim osobom. Jak biblioteka może im pomóc? Na przykład zapraszając do wzięcia udziału w zajęciach i warsztatach spełniających ich oczekiwania, wyrównujących szanse na bycie aktywnymi uczestnikami życia społecznego lub wspomagających rozwój osobisty. Uważamy, że pomysłów na podobne działania jest tyle, ile potrzeb mieszkańców danej społeczności. Konferencja zorganizowana na zakończenie projektu i publikacja z programami zajęć to doskonała promocja jego rezultatów. W jaki sposób inne organizacje wykorzystują lub mogą wykorzystać osiągnięcia Państwa projektu? Programy szkoleń rozpowszechniliśmy wśród bibliotek wielkopolskich, ponadto nieodpłatnie przekazaliśmy je wszystkim zainteresowanym instytucjom (organizacjom pozarządowym, placówkom edukacyjnym, bibliotekom różnych typów, urzędom gmin). Jeszcze w trakcie trwania projektu dwie biblioteki z Wielkopolski, korzystając z przygotowanych przez nas materiałów, przeprowadziły warsztaty dla dorosłych. To nas bardzo ucieszyło! W Bibliotece Publicznej Gminy Strzałkowo zrealizowano cykl zajęć wg naszego programu Przewietrz swoje życie! Literatura jako narzędzie wspierające rozwój osób dorosłych i zmianę ich postaw życiowych. Warsztaty komputerowe oparte m.in. na programie WBPiCAK Wykorzystanie nowoczesnych technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT) w edukacji dorosłych i nauka umiejętności informatycznych przeciwdziałanie cyfrowemu wykluczeniu przeprowadzono w Gminnej Bibliotece Publicznej im. Braci Gillerów w Opatówku. Poza tym stworzone w ramach projektu programy wykorzystujemy w bieżącej edukacji kierowanej do bibliotekarzy i użytkowników bibliotek. Sądzimy, że nasza dwuletnia praca będzie służyła kolejnym dorosłym słuchaczom, nie tylko w Polsce. Gdyby nie Grundtvig, to ominęłoby nas wiele ciekawych doświadczeń, działań, znajomości i uśmiechów. Udział w projekcie Grundtviga to ciężka praca, ale też świetna okazja do zdobycia nowych umiejętności zawodowych, międzyludzkich, językowych i do wymiany wiedzy między ludźmi, którzy pracują w tej samej branży, ale w innych krajach, w odmiennych warunkach ekonomiczno-społecznych. To naprawdę ciekawe doświadczenie, nierzadko zachęcające do spojrzenia na nasze problemy z innej, nowej perspektywy. Parafrazując, gdyby nie Grundtvig, to mielibyśmy czego żałować. Wywiad przeprowadził Michał Chodniewicz\n14 24 Gdyby nie Grundtvig 10 lat programu Grundtvig oczami beneficjentów Program Grundtvig oczami Beneficjentów PROJEKTY PARTNERSKIE GRUNDTVIGA 25 Tytuł projektu: Grupa sztuk wizualnych przekraczając granice wieku. Edukacja artystyczna dorosłych słuchaczy (VAN GOGH) Dane beneficjenta: Ośrodek Kultury Ochoty, Warszawa Osoba kontaktowa: Katarzyna Skowron Okres realizacji projektu: Dofinansowanie: EUR Czy wiesz, że Średnio spotkania partnerów w Projektach Partnerskich Grundtviga trwają 4 dni. OŚRODEK KULTURY OCHOTY Warszawa VAN GOGH Wywiad z Katarzyną Skowron oraz Joanną Sułek-Malinowską Projekt w wiele działań angażował słuchaczy i miał na nich bezpośredni wpływ, ale jego rezultaty wskazują na to, że było także metodologicznie i naukowo Podczas spotkań partnerskich litewscy, polscy i węgierscy instruktorzy mieli okazję porozmawiać o metodach pracy z seniorami, stosowanych w ich własnych pracowniach. Doszliśmy wspólnie do wniosku, że priorytetową sprawą jest podbudowanie u uczestników poczucia własnej wartości, uświadomienie im ich własnych możliwości i zdolności. Działania artystyczne z osobami dorosłymi często są rodzajem autoterapii. Instruktorzy omawiali swoje programy autorskie, te które stosują w nauczaniu. Dla wszystkich bardzo ważne były zadania kształcące wyobraźnię, które pomagają uzewnętrznić własne odczucia. Wypracowane metody dydaktyczne dostarczyły uczestnikom projektu bodźców sensorycznych oddziaływujących na ich wzrok, słuch, dotyk itp., ułatwiając im bezpośrednie i pośrednie poznanie rzeczywistości oraz uwrażliwienie na otoczenie. Jeśli chodzi o naszych słuchaczy, to bardzo chętnie rozmawiali z kolegami i koleżankami z innych krajów o własnej twórczości, dzieląc się podczas spotkań międzynarodowych swoimi osiągnięciami. Dla wielu z nich sztuka jest sposobem na życie, często pomaga im przezwyciężyć samotność bądź poradzić sobie z tragediami rodzinnymi. Plenery malarskie na Litwie, Węgrzech i w Polsce jak można wykorzystać sztukę w edukacji dorosłych? Edukacja dorosłych jest bardziej skomplikowana niż edukacja młodzieży czy dzieci. W pewnym wieku nasze możliwości poszerzania wiedzy są bardziej ograniczone. Doskonałym sposobem na naukę są programy o profilu artystycznym. Plenery zorganizowane podczas spotkań partnerskich różniły się od zwykłych kursów sposobem przekazywania i zdobywania wiedzy. Podczas nauki uczestnicy mają świadomość, że są częścią tej układanki i chcą w niej brać udział. Dzięki plenerom, które odbyły się podczas naszego projektu, mieliśmy możliwość wypracowania czegoś w rodzaju kodeksu malarskiego. Powstały wspólne metody nauczania od strony bardziej naukowej, będące obecnie częścią programów autorskich instruktorów pracujących w Magazynie Sztuk. Nowy sposób podejścia do edukacji dorosłych przyniósł już pierwsze rezultaty. Dzięki tak przygotowanemu programowi więcej osób uczestniczy w naszych zajęciach, a powstałe prace są na wyższym poziomie artystycznym niż dotychczas. Wernisaż w Warszawie na zakończenie projektu cieszył się dużą popularnością Tak, było to bardzo ważne dla nas wydarzenie. Podsumowanie dwuletniej pracy. Przyszli nasi malarze, uczestnicy plenerów wraz z rodzinami i przyjaciółmi. To było przede wszystkim ich święto. Niektórzy z nich po raz pierwszy wystawili swoje prace publicznie. Było wiele wzruszeń, gdy przyjechali Litwini i Węgrzy. Zrozumiałam, na jak wiele osób ten projekt miał pozytywny wpływ. Tysiące kilometrów, odmienna kultura i język na ogół uniemożliwiają takie spotkania artystyczne. W projekcie te bariery zaniknęły. Podczas wernisażu sala galerii Zadra pękała w szwach. Były to bardzo upalne dni, więc tym bardziej zaskoczyło nas tak liczne uczestnictwo. Wystawa dotarła do szerokiego grona osób związanych z Ochotą, naszym domem kultury i oczywiście z naszymi seniorami. Ci, którzy nie zdążyli obejrzeć prac, a np. zaglądają do nas do OKO (Ośrodek Kultury Ochoty), mogą otrzymać pięknie wydany katalog z pracami wszystkich uczestników. Gdyby nie Grundtvig, to...zapewne wiele osób nie rozwinęłoby swoich artystycznych skrzydeł. Projekt odegrał ogromną rolę zarówno w życiu uczestników, jak i instruktorów. Było to nasze pierwsze międzynarodowe przedsięwzięcie i każdy z nas czuł pewnego rodzaju niepewność. Obawy bardzo szybko minęły, gdy spotkaliśmy się na pierwszym spotkaniu w Kazimierzu Dolnym nad Wisłą okazało się, że sztuka, wspólna pasja oraz chęć zrobienia czegoś fajnego szybko nas połączyły i sprawiły, że zaczęliśmy mówić jednym językiem. Wspaniale było obserwować wspólne malowanie, rozmowy, posiłki i taką niewymuszoną serdeczność. Nasi uczestnicy po plenerach nabrali pewności siebie. Myślę, że teraz są o wiele bardziej szczęśliwi, ponieważ udowodnili sobie i innym, że ich sztuka jest coś warta. Dzięki międzynarodowej przyjaźni w maju 2011 roku dwóch instruktorów z Magazynu Sztuk filii Ośrodka Kultury Ochoty miało możliwość pokazania swoich prac w Budapeszcie. Partnerzy z Węgier zadbali o świetną lokalizację wystawy, promocję oraz oprawę wernisażu. Jest to dowód na udaną współpracę i sens takich projektów, jak VAN GOGH, które poszerzają horyzonty i pomagają w zdobywaniu nowych umiejętności. Wywiad przeprowadził Michał Chodniewicz\n15 26 Gdyby nie Grundtvig 10 lat programu Grundtvig oczami beneficjentów Program Grundtvig oczami Beneficjentów PROJEKTY PARTNERSKIE GRUNDTVIGA 27 Tytuł projektu: MEMENTO Sztuka odbiciem wspomnień i kultury Dane beneficjenta: Towarzystwo Warszawskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku im. Fryderyka Chopina, Warszawa Osoba kontaktowa: Maryla Metelska Okres realizacji projektu: Dofinansowanie: EUR Czy wiesz, że W ramach jednego projektu Projektu Partnerskiego Grundtviga organizowanych jest średnio 5 spotkań partnerów. Zazwyczaj każde spotkanie odbywa się u innego partnera projektu. TOWARZYSTWO WARSZAWSKIEGO UNIWERSYTETU TRZECIEGO WIEKU IM. FRYDERYKA CHOPINA Warszawa PODJĘTE WYZWANIE Wywiad z Marylą Metelską Jaką wartość edukacyjną i dla kogo mają wspomnienia? Wspomnienia mają wartość edukacyjną, ponieważ zawierają np. relacje świadków historii, czyli ludzi w trzecim wieku, których życie upłynęło w dwóch systemach totalitarnych: w okresie okupacji niemieckiej i w czasach dominacji sowieckiej ( ). Mają stanowić ostrzeżenie przed powrotem tamtych ponurych czasów. Ponadto ukazują zwyczaje i obyczaje, wartości minionej epoki, których dziś już nikt nie respektuje, a które stanowią część kultury narodowej. Naszemu pokoleniu przyświecało hasło: Bóg, Honor i Ojczyzna wypisane nie tylko na sztandarach, lecz także będące w sercach Polaków. Najlepiej o tym świadczą postawy naszych rodaków podczas II wojny światowej i w późniejszych latach, które miały wpływ na odzyskanie przez nasz kraj prawdziwej wolności. Rządy totalitarne uniemożliwiły nam wolny wybór drogi życiowej, realizację własnych planów. Takie doświadczenia nie były udziałem ludzi Zachodu, a nasze wspomnienia pomogły odkryć przed nimi prawdę historii. Projekt MEMENTO pokazał, jak ludzie różnych kultur potrafią razem pracować dla osiągnięcia wspólnego celu. Jak wielkie korzyści może przynieść edukacja. Niech więc wspomnienia, jak i historia, spełniają funkcję nauczycielki życia dla młodych pokoleń. Czy jako małe stowarzyszenie non profit mieliście Państwo obawy przed przystąpieniem do międzynarodowego projektu? Nasz uniwersytet istniał dopiero od kilku lat (2004 r.), nie miał ani zaplecza materialnego, ani przygotowania w kierunku współpracy międzynarodowej, nie mówiąc już o kadrze znającej języki obce. Od samego początku mieliśmy obawy, lecz mimo ich występowania zdecydowaliśmy się na współpracę z partnerami w przekonaniu, że warto podjąć takie wyzwanie. Obawialiśmy się barier językowych i wiekowych, ponieważ nasi partnerzy z Anglii, Belgii, Hiszpanii i Estonii reprezentowali instytucje nieformalnego nauczania o profilu artystycznym i byli młodą kadrą zawodową, przygotowaną do podejmowania działań na arenie międzynarodowej. Okazało się, że nie tylko przełamaliśmy owe bariery, ale zawiązaliśmy przyjaźnie, które nie zakończyły się wraz z realizacją projektu. Pomógł nam w tym zwłaszcza koordynator projektu MEMENTO Mathew Kolakowski z Greenwich Community College z Londynu, a także jego następca Philippe Vandershaeghe z Centrum Kultury Flamandzkiej z Brukseli (OVSG), którzy świetnie realizowali projekt, wykazując się profesjonalizmem, wyrozumiałością i ogromną kulturą osobistą. Dlaczego, Pani zdaniem, projekt w 2009 roku został wybrany przez Komisję Europejską do grona najlepszych projektów dotyczących kreatywności i innowacji? Wydaje się to doskonałym zwieńczeniem jego realizacji. Moim zdaniem, wybór projektu przez Komisję Europejską do grona najlepszych spełniających kryteria kreatywności i innowacji podyktowany był tym, że w sposób odważny i twórczy ukazał sztukę jako odbicie wspomnień i kultury, przedstawił zawartość merytoryczną o walorach artystycznych, kulturowych, historycznych na najwyższym poziomie. W swoim programie połączył dokonania kilku pokoleń, których kreatywność pozwoliła na zorganizowanie międzynarodowej wystawy w Alden Biesen, w Kulturalnym Centrum Społeczności Flamandzkiej. Wystawa reprezentowała sobą najwyższy poziom artystyczny i profesjonalny, eksponując dokonania wszystkich partnerów, poczynając od wykonanych rzeźb abstrakcyjnych i figuralnych, metaloplastyki, ceramiki, obrazów, kolaży, aż po tkactwo artystyczne; ponadto w dwóch gablotach dziesięć książek, okazów kolekcjonerskich, ze wspomnieniami w języku polskim pt. Historia życiem pisana, wydanych i artystycznie oprawionych w Academy of Virtual Arts w Genk. Michel Wieczerniak, ze swoim zespołem grafików komputerowych z Akademii przedstawił na wystawie projekcję multimedialną całego projektu, a poza tym stworzył stronę internetową (którą można było oglądać w Internecie przez trzy lata), umieszczając na niej nasze wspomnienia w wersji polskiej i angielskiej. Opracował także znak graficzny i katalog projektu MEMENTO. Wszystko to stanowi o innowacyjności tego przedsięwzięcia. Okazuje się, że kultura i sztuka nie znają granic... Gdyby nie Grundtvig, to...nie poznalibyśmy tylu ciekawych ludzi z różnych stron Europy, nie nawiązalibyśmy z nimi przyjaźni. Nasze wyobrażenia o ludziach z innych kręgów językowych byłyby niepełne, stereotypowe program ten pozwolił nam te wyobrażenia zweryfikować. Najważniejsze, że wzbogacił nas duchowo, odmłodził, pozwolił uwierzyć we własne możliwości, a ponadto dowartościował. Wywiad przeprowadził Michał Chodniewicz\n16 28 Gdyby nie Grundtvig 10 lat programu Grundtvig oczami beneficjentów Program Grundtvig oczami Beneficjentów PROJEKTY PARTNERSKIE GRUNDTVIGA 29 Tytuł projektu: Moje miejsce w Europie Życie z niepełnosprawnością: Niemcy Francja Polska Dane beneficjenta: Stowarzyszenie na Rzecz Młodzieży Sprawnej Inaczej Śmiałek", Poznań Osoba kontaktowa: Krystyna Dużewska Okres realizacji projektu: Dofinansowanie: EUR Czy wiesz, że W Projektach Partnerskich Grundtviga najczęściej uczestniczą kobiety. Biorą one udział w 71% wyjazdów zagranicznych w ramach projektów. STOWARZYSZENIE NA RZECZ MŁODZIEŻY SPRAWNEJ INACZEJ ŚMIAŁEK Poznań MOJE MIEJSCE W EUROPIE Wywiad z Krystyną Dużewską Jak ważny jest dla stowarzyszenia zajmującego się osobami niepełnosprawnymi udział w międzynarodowym projekcie? Udział w tym projekcie pozwolił na nawiązanie przyjaźni między osobami niepełnosprawnymi z Polski, Francji i z Niemiec. Taka wymiana to doskonały sposób na poznanie zarówno możliwości kompleksowej opieki, jak i wsparcia, jakie otrzymują osoby niepełnosprawne w danych krajach Europy. Wsparcie to dotyczy sfery zawodowej, społecznej oraz rehabilitacji. Patrząc na przykłady Francji oraz Niemiec, my jako Polacy możemy czuć zazdrość, gdyż tam liczba osób zatrudnionych jest dość pokaźna, a osoby z niepełnosprawnością bez większych przeszkód mogą odnaleźć się w mniej lub bardziej dostosowanej przestrzeni społecznej, ekonomicznej i kulturalnej danego kraju. Zwiększyło się zaangażowanie i zadowolenie osób uczestniczących w projekcie. Miał on duży wpływ na chęć działania i zaangażowanie w pracę na rzecz osób niepełnosprawnych, dzięki możliwości porównania systemów pracy i edukacji w innych krajach Unii Europejskiej. Projekt pozwolił od nowa spojrzeć na potrzeby i metody pracy z osobami niepełnosprawnymi. Miał duży wpływ na kadrę nauczycielską; został wzmocniony nacisk na współpracę i lepsze nakierowanie terapii zajęciowej (rozwój społeczny i zawodowy) na poszczególne osoby. Realizacja projektu pozwoliła nam zrozumieć, że wszędzie, w każdym kraju i mieście, osoby niepełnosprawne żyją tak jak my mówi jeden z uczestników. Jaki wpływ na osoby niepełnosprawne miał udział w międzynarodowych warsztatach? Podopieczni zdali sobie sprawę, że osoby niepełnosprawne żyją wszędzie. Jednym żyje się trochę lepiej, a innym gorzej, ale jest wiele wspólnych spraw, które należy rozwiązać poprzez wymianę doświadczeń, gdyż tylko wiedza może zmienić przyszłość osób niepełnosprawnych. Uczestnicy sami zauważyli wiele wspólnych cech i podobieństw łączących nasze organizacje, równocześnie znajdując dla siebie role, jakie mogliby odgrywać w życiu nowo poznanych i zaprzyjaźnionych osób. Im dłużej trwało wspólne spotkanie partnerów projektu, tym mniejszą barierę stanowił brak znajomości języka. Zrealizowany projekt miał znaczący wpływ na wzrost poczucia własnej wartości i podwyższenie samooceny uczestniczących w nim osób. Jest to widoczne obecnie, po zakończeniu projektu, w działaniach i pracy naszej organizacji na rzecz osób objętych programem. Uczestnicy projektu to osoby niepełnosprawne, w znacznej mierze pochodzące z rodzin o niskim statusie materialnym. Dzięki temu projektowi osoby te miały możliwość doświadczenia przeżyć, które w normalnych warunkach mogą być dla nich nieosiągalne. Podczas trwania całego projektu nieodzowne były wsparcie, pomoc i akceptacja działań uczestników przez członków ich rodzin. Jak zamierzacie Państwo dalej wykorzystywać rezultaty projektu? Czy nawiązana współpraca będzie kontynuowana? Naszym, jako stowarzyszenia, marzeniem jest utworzenie całodobowego ośrodka dla naszych podopiecznych oraz organizacja stanowisk pracy na wolnym rynku. Bardzo podobały nam się rozwiązania, jakie zostały przyjęte w zaprzyjaźnionych organizacjach we Francji oraz w Niemczech. Podczas projektu została nawiązana współpraca pomiędzy organizacjami, wyrażająca się na przykład w udziale we wspólnych przedsięwzięciach i konkursach. Ponadto wśród uczestników została rozbudzona chęć usamodzielnienia się i podejmowania działań w zakresie zatrudnienia i spędzania czasu wolnego. Z naszymi partnerami jesteśmy w ciągłym kontakcie owym, a niedługo planujemy spotkanie z przedstawicielami organizacji z Francji w celu zastanowienia się nad możliwościami dalszej współpracy. Gdyby nie Grundtvig, to stowarzyszenie nie miałoby możliwości poznania tylu wspaniałych ludzi. Poza tym mieliśmy możliwość bardzo wiele nauczyć się od naszych partnerów i nawiązać wiele wartościowych kontaktów. Największą wartością są dla nas wielkie, niezapomniane przeżycia naszych uczestników, którzy mieli okazję poznać zwyczaje i obyczaje przedstawicieli innych kultur, a często przeżyć największą przygodę swojego życia. Wywiad przeprowadził Michał Chodniewicz\n17 30 Gdyby nie Grundtvig 10 lat programu Grundtvig oczami beneficjentów Program Grundtvig oczami Beneficjentów PROJEKTY PARTNERSKIE GRUNDTVIGA 31 Tytuł projektu: Włączenie rodziców w społeczność praktykującą (PARCOP) Dane beneficjenta: Młodzieżowy Ośrodek Socjoterapii, Ostrowiec Świętokrzyski Osoba kontaktowa: Zdzisław Klusek Okres realizacji projektu: Dofinansowanie: EUR Czy wiesz, że W Polsce Projekty Partnerskie Grundtviga realizują najczęściej stowarzyszenia i fundacje. MŁODZIEŻOWY OŚRODEK SOCJOTERAPII Ostrowiec Świętokrzyski PRAKTYKUJĄCY RODZICE Wywiad ze Zdzisławem Kluskiem Dlaczego edukacja rodziców jest tak ważna dla powodzenia pracy z trudną młodzieżą? Ścisła współpraca z rodzicami i prawnymi opiekunami naszej młodzieży jest kluczowa dla powodzenia procesu wychowania i wypełniania misji placówki. Zawsze staramy się pozyskać rodziców do współpracy w realizacji indywidualnych programów edukacyjno- -terapeutycznych. Bez pomocy i współdziałania rodziców skuteczny i efektywny proces wychowania podopiecznych nie byłby możliwy! Stworzono w placówce przyjazną przestrzeń oraz konkretne miejsce spotkań rodziców, dzieci i kadry ośrodka. Ponadto na rodziców z odległych miejsc czeka pokój gościnny. Nocleg udostępniamy za darmo. Ostatnio z Sosnowca przyjechała matka jednego z naszych podopiecznych i spędziła w ośrodku dwa dni. Zabrała ze sobą czworo rodzeństwa. Dla jej syna, wychowanka Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii (MOS), było to bardzo ważne spotkanie, pierwsze po trzech miesiącach od chwili umieszczenia chłopca w placówce. Od czasu tej wizyty chłopiec nie oddala się i nie ucieka z ośrodka. W pełni zaakceptował pobyt w placówce. Szeroko rozumiana edukacja rodziców dała szansę na aktywizację opiekunów przy jednoczesnym zbliżeniu ich do dzieci. W naszym przekonaniu, dzięki pomocy psychologiczno-pedagogicznej dla rodziców ośrodek znacznie lepiej spełnia wielorakie funkcje i zadania statutowe. Oprócz realizacji dotychczasowych, edukacyjno-wychowawczych funkcji, sprzyja zbliżeniu rodziców do placówki, kształtowaniu odpowiedzialności za ośrodek i wychowanie dzieci. Służy to także pogłębianiu więzi rodzinnych i nie pozostaje bez wpływu na sferę postaw starszego i młodszego pokolenia. W jaki sposób międzynarodowy projekt umożliwił Państwu rozwinięcie zakresu działań edukacyjnych? Projekt znacznie poszerzył ofertę edukacyjną Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii. Realizowano trudną ideę włączania w życie placówki rodziców ze środowisk zagrożonych wykluczeniem społecznym. Projekt Partnerski Grundtviga w dużym stopniu wpłynął pozytywnie na społeczność ośrodka, rozwiązując część problemów bytowych, życiowych i edukacyjnych konkretnych rodzin. Indywidualne podejście do każdego rodzica i wychowanka, a jednocześnie zespołowe działanie i współpraca pedagogów, psychologa oraz nauczycieli to kierunek zmian, dzięki któremu każdy rodzic i wychowanek otrzymuje efektywne wsparcie w MOS. Zapewniono możliwość kontynuacji projektu bez wsparcia finansowego środków unijnych na kolejne lata. Dzięki realizacji tego przedsięwzięcia możliwe stało się wprowadzenie dla rodziców naszych podopiecznych nowej formuły zajęć nieformalnych i bardziej interaktywnych. Poza tym właśnie dzięki projektowi i stronie internetowej nasza instytucja stała się bardziej znana i doceniana w środowisku. To gwarancja dla rodziców, że nasza kadra jest złożona z oddanych pracy fachowców. Zwiększył się także udział rodziców zarówno w procesie wychowania dzieci, jak i w życiu Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii. W ramach realizacji projektu w programie Grundtvig podjęto szereg działań o charakterze sportowo-rekreacyjnym, parateatralnym i artystycznym. Zorganizowano też system pomocy psychologicznej i pedagogicznej dla rodzin. Zwłaszcza indywidualne porady i zajęcia o charakterze terapeutycznym cieszyły się największym zainteresowaniem i zostały dobrze ocenione przez rodziców. To było życiowe doświadczenie, nigdy tego nie zapomnę..." jaki wpływ na rodzica wypowiadającego te słowa miał udział w projekcie? Rodzic pozytywnie odnosił się do realizacji indywidualnego planu edukacyjno-terapeutycznego opracowanego dla jego syna. Współdziałanie rodzica i kadry ośrodka przyczyniło się do ukończenia przez wychowanka gimnazjum. Opiekun ten po raz pierwszy w życiu był za granicą. Po raz pierwszy widział morze, a właściwie Ocean Atlantycki w Portugalii oraz zabytki stolicy tego kraju. Kontakt z rodzicami z Portugalii i Rumunii uświadomił tej osobie, że wszędzie rodzice mają w gruncie rzeczy podobne problemy, związane np. z kłopotami z wychowywaniem dzieci, brakiem stałej pracy, trudnościami finansowymi. Gdyby nie Grundtvig, to nie mielibyśmy sposobności do podwyższenia jakości pracy placówki i poszerzenia oferty edukacyjnej. Pracownicy nie mieliby okazji do spotkania ludzi, którzy pomogli im spojrzeć na zadania i cele placówki w nowy, inspirujący sposób. Nie byłoby zmian systemowych w placówce, polegających np. na nowej organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej dla rodziców. Ponadto działania projektowe zapobiegły wypaleniu zawodowemu kadry. Była to też sposobność do doskonalenia umiejętności zarządzania projektami na szczeblu europejskim. Wywiad przeprowadził Michał Chodniewicz\n18 32 Gdyby nie Grundtvig 10 lat programu Grundtvig oczami beneficjentów Program Grundtvig oczami Beneficjentów PROJEKTY PARTNERSKIE GRUNDTVIGA 33 Tytuł projektu: Most Dane beneficjenta: Zakład Karny, Gębarzewo Osoba kontaktowa: Karolina Mantey-Sekulska Okres realizacji projektu: MOST Dofinansowanie: EUR Wywiad z Karoliną Mantey-Sekulską Czy wiesz, że W ostatnich latach w Polsce najchętniej wybieranymi partnerami do współpracy w akcji Projekty Partnerskie Grundtviga są organizacje z Włoch i Turcji. ZAKŁAD KARNY Gębarzewo Projekt międzynarodowy w zakładzie karnym to na pewno korzyść edukacyjna dla pracowników, ale czy mogą z niego także skorzystać osoby skazane? Jednym ze sposobów prowadzenia oddziaływań wychowawczych jest metoda wpływu osobistego. Jest ona tym skuteczniejsza, im prowadzący oddziaływania ma coś ciekawszego do zaproponowania. Pracując z drugim człowiekiem, często zdarza się, że popadamy w rutynę. Rutyna natomiast powoduje nudę i błędy. Inwestując w siebie, jednocześnie inwestujemy w naszych podopiecznych. Otwierając się na nowe propozycje, szanse, wyzwania, dajemy podopiecznym przykład, że warto się rozwijać. Wiek w tym zakresie nie ma znaczenia. Ważny jest impuls. Ten impuls często jest ziarenkiem, które powoli może wyrosnąć w naszych podopiecznych. Skazani często mają małe doświadczenia pozytywne związane z realizacją siebie. Oferując im różne możliwości, wpływamy na ich przyszłość. Mając szerokie spojrzenie na świat i występujące w nim problemy, możemy z większą skutecznością działać w zakresie pomocy w rozwiązywaniu ich przez naszych podopiecznych. Dodatkowo, dzięki udziałowi w projekcie istnieje możliwość zorganizowania kursów języka angielskiego dla kadry i skazanych. Ci ostatni nie tylko mają możliwość nauki języka, ale przede wszystkim podnoszenia własnej samooceny i poznawania nowych ludzi oraz sposobów spędzania czasu wolnego. W jaki sposób rozwiązania dotyczące pracy z osobami skazanymi, stosowane w krajach partnerów można przenieść na grunt polski? Wizyty w krajach partnerów projektu "Most" dały nam różne przykłady prowadzenia oddziaływań. Mieliśmy negatywne opinie o niektórych z nich, a inne wręcz były dla nas niewyobrażalne do przeniesienia w polskiej rzeczywistości. Nauka polega na analizie informacji i wybraniu najbardziej wartościowych przykładów. Bardzo ważne, choć może nie innowacyjne, było podkreślanie w każdym z krajów konieczności zaangażowania najbliższych w proces resocjalizacji oraz pozyskiwanie nowych możliwości zatrudnienia skazanych. W Zakładzie Karnym w Gębarzewie dużą rolę w podejmowanych oddziaływaniach odgrywa rodzina. Stworzony został specjalny program readaptacji skazanych pt. Rodzina", w ramach którego, właśnie z pomocą skazanych powstało wydzielone miejsce do zabaw z dziećmi w trakcie odbywanych widzeń. Skazani ponadto mają organizowane dodatkowe widzenia związane np. z Dniem Dziecka, Dniem Matki, Świętami Bożego Narodzenia itp. Położyliśmy także większy nacisk na zaangażowanie skazanych w życie lokalnego społeczeństwa poprzez wykonywanie przez nich nieodpłatnych prac porządkowych na rzecz okolicznych gmin. Skazany, który daje coś od siebie, podnosi swoją wartość. Czuje, że jest uczestnikiem, a nie jedynie obserwatorem życia codziennego. Czy "Most" zbudowany właśnie w ramach współpracy międzynarodowej będzie trwalszy i skuteczniejszy? Bez wątpienia działania poparte doświadczeniami przedstawicieli różnych krajów mają zdecydowanie większe szanse na powodzenie, głównie z uwagi na fakt ich wielowymiarowości. Umożliwiają one skuteczniejsze działanie. Wskazują równocześnie błędy innych i dają szansę uniknięcia ich we własnym działaniu. Trwałość i jednocześnie skuteczność "Mostu" oparta jest na przyjaźniach, jakie zostały nawiązane w czasie realizacji przedsięwzięcia. Dzięki projektowi "Most" w Zakładzie Karnym w Gębarzewie odbyła się także konferencja, w której wzięli udział przedstawiciele służby kuratorskiej, pracownicy socjalni, terapeuci uzależnień i przedstawiciele instytucji pozarządowych. Powstał więc niewidzialny most między nami w zakresie systemowego podejścia do skazanego. W Polsce jest dużo instytucji i organizacji pracujących dla społecznej readaptacji skazanych na różnych etapach ich życia. Skuteczne działanie to działanie wspólne, umożliwiające kompleksową realizację zadań w zakresie pomocy skazanemu. Gdyby nie Grundtvig, to...nie mielibyśmy potwierdzenia, że nie jesteśmy gorsi od naszych europejskich partnerów. Polskie przepisy w pewnych aspektach wyprzedzają systemy innych krajów. W Polsce dostrzega się ważną rolę nauki, pracy, terapii uzależnień, oddziaływań kulturalno-oświatowych i sportowych, a przede wszystkim rodziny w procesie resocjalizacji skazanych. Te elementy pozwalają tworzyć skuteczne oddziaływania. Jedynie wielopłaszczyznowe podejście do skazanego, odpowiadające na jego potrzeby, może przynieść pożądany skutek. Mówi się, że resocjalizacji nie ma. Naszym zadaniem jest udowadniać, że można oddziaływać na drugą osobę i odnosić w tym zakresie sukcesy. Wywiad przeprowadził Michał Chodniewicz\n19 34 Gdyby nie Grundtvig 10 lat programu Grundtvig oczami beneficjentów Program Grundtvig oczami Beneficjentów WARSZTATY GRUNDTVIGA 35 Tytuł warsztatu: Kum arain in szenk Jewish Inn Dane beneficjenta: Poleski Ośrodek Sztuki, Łódź Osoba kontaktowa: Anna Rutkowska-Rochmińska Okres realizacji warsztatu: Dofinansowanie: EUR Czy wiesz, że Od września 2009 roku do czerwca 2011 roku w polskich warsztatach wzięło udział prawie 400 obcokrajowców. POLESKI OŚRODEK SZTUKI Łódź PAMIĘĆ WPISANA W MIASTO Wywiad z Małgorzatą Uptas Skąd wziął się pomysł na zorganizowanie warsztatu o tematyce żydowskiej? Łódź jest miastem szczególnym, ukształtowanym przez wielokulturowość jego mieszkańców i tradycje włókniarskie. Żyły tu obok siebie 4 nacje: Polacy, Żydzi (którzy do roku 1939 stanowili 1/3 populacji), Niemcy i Rosjanie. II wojna światowa przerwała te społeczne i ekonomiczne więzi, dopisała do wspólnych losów tragiczny kontekst. Jako pedagodzy i łodzianie wykorzystujemy do celów edukacyjnych dziedzictwo historyczne miasta, pamiętając o roli, jaką odegrała społeczność żydowska w tworzeniu świetności Łodzi przemysłowej. Ślady tej obecności wpisane są w architekturę miasta: pałace i rezydencje fabrykanckich rodów są dziś siedzibami urzędów, uczelni, galerii i muzeów, w Łodzi znajduje się też największa nekropolia żydowska w Europie. Chcieliśmy uczynić nasze warsztaty spotkaniem z unikalną kulturą, która oparła się planom jej unicestwienia. Przetrwa, jeśli będziemy ją odtwarzać i przypominać aby zachowała się pamięć o świecie, którego już nie ma. Jak uczestnicy motywowali swoją chęć udziału w warsztacie? Częstym powodem była ciekawość, chęć poznania nowych miejsc i ludzi, względy poznawcze i emocjonalne, co widać w kolejnych wypowiedziach uczestników. Rumunka: "Odkryłam swoje żydowskie korzenie zbyt późno, teraz chcę to nadrobić. Judaizm jest częścią mnie". Francuzka: "W moim otoczeniu jest wiele osób pochodzenia żydowskiego. Chcę poznać lepiej ich kulturę". Niemka: "Mój dziadek mieszkał w Łodzi". Fin: "Chcę nawiązać kontakty z ludźmi, którzy odnajdują dla siebie nowe pola działania". Anglik: "Interesuje mnie kultura innych narodów, chcę poznać historię Żydów i skonfrontować z tym, co media piszą na ten temat", inny Anglik: "W szkole nabyłem mało wiedzy na temat kultury żydowskiej, a ona według mnie wyróżnia się wśród innych". Austriaczka: "Wiem o tragedii Żydów, ale nie znam dobrze ich kultury". Jakie były najważniejsze efekty warsztatu? Uczestnicy poznali obiekty historyczne: zabytki XIX-wiecznej architektury industrialnej, rejon Litzmanstadt Ghetto, Cmentarz Żydowski, Synagogę, siedzibę Gminy Żydowskiej, Stację Radegast. Wysłuchali wykładów i przygotowali dokumentację fotograficzną tych miejsc. Zdobyli wiele nowych umiejętności: nauczyli się podstawowych zwrotów języka hebrajskiego, układów choreograficznych tańców chasydzkich, kilkunastu pieśni żydowskich, przyrządzania koszernych potraw według oryginalnych receptur oraz wykonywania symbolicznych wycinanek żydowskich. W trakcie wykładów i pokazów poznali zwyczaje, obrzędy, kalendarz i rytuał celebracji świąt żydowskich. Przygotowali dla publiczności multimedialny pokaz samodzielnie wykonanych zdjęć, scenografię i koncert wspólnie z chórem Clil i kapelą klezmerską. Warsztat był także czasem refleksji nad dramatem narodu żydowskiego i tragicznymi konsekwencjami etnicznej nienawiści. Gdyby nie Grundtvig, to kroczylibyśmy nadal utartymi szlakami edukacyjnych i artystycznych przedsięwzięć. Nie bywaliśmy na imprezach zagranicznych, ani jako obserwatorzy, ani uczestnicy. Nie znaliśmy realiów pracy naszych europejskich kolegów, ich "narzędzi" statutowych, bazy, priorytetów, jakimi się kierują. Instytucjonalna współpraca z nimi wydawała się niemal abstrakcyjna. Do czasu... Pierwszy kontakt z Narodową Agencją Programu Grundtvig w 2007 roku był naszym "nowym otwarciem", przełomem w myśleniu. To, co dotąd wydawało się niedostępne, stało się realne, to, co uważaliśmy za trudne, okazywało się mniej skomplikowane niż sądziliśmy. Trzeba się było tylko odważyć, odrzucić stereotypy, rutynę, często też kompleksy. Dziś, co brzmi paradoksalnie, bliżej nam do edukatorów ze Szwecji, Wielkiej Brytanii czy Niemiec niż do polskich animatorów kultury nie konkurujemy bowiem ze sobą, ale tworzymy zupełnie nową formułę współdziałania. Dzięki środkom unijnym nie czujemy się "ubogimi krewnymi" naszych partnerów, a projektom możemy zapewnić oprawę stosowną do merytorycznych wątków. Grundtvig to także nowa wartość dla naszych polskich słuchaczy, którzy mogą włączać się w wybrane fazy działań realizowanych przez nas projektów. Ich aktywna obecność wzbogaca europejski dialog o lokalny koloryt, a dla nich samych ten udział, jak mówią, jest niezwykłym, nowym, nobilitującym działaniem. Ponadto... wytrwale szlifujemy angielski, nabywamy pewności siebie i logistycznych sprawności, doradzamy innym aplikującym Wielkie dzięki, Grundtvigu! Wywiad przeprowadziła Joanna Grzegorczyk\n20 36 Gdyby nie Grundtvig 10 lat programu Grundtvig oczami beneficjentów Program Grundtvig oczami Beneficjentów WARSZTATY GRUNDTVIGA 37 Tytuł warsztatu: La paix est-elle possible sur la terre? Dane beneficjenta: Centrum Edukacji EDUZ, Warszawa Osoba kontaktowa: Alicja Żmudzka Okres realizacji warsztatu: Dofinansowanie: EUR Czy wiesz, że W roku 2010 w całej Europie dofinansowanie otrzymało ponad 200 warsztatów, dla około 2,5 tysiąca słuchaczy. CENTRUM EDUKACJI EDUZ Warszawa MEDYTACJA NAD POJEDNANIEM Wywiad z Alicją Żmudzką W dorosłe życie niedługo wejdzie już trzecie pokolenie Europejczyków, które nie zetknęło się z okrucieństwem czasów wojennych. Dlaczego zatem nadal powinniśmy uczyć się o pokoju? Nauczanie i wychowanie do pokoju winno być priorytetem wychowania wszystkich pokoleń i młodych i starszych, ponieważ prawdziwy pokój nie jest stanem braku wojny ani wynikiem zwycięstwa militarnego, ale zakłada przezwyciężenie przyczyn wojny i autentyczne pojednanie między narodami. Z historii dobrze wiemy, że budowanie pokoju nie może się dokonać z pominięciem porządku etycznego i prawnego. Budowanie pokoju dzisiaj to uświadamianie, że przemoc i terroryzm są sprzeczne z jakąkolwiek religią; to uczenie wzajemnego szacunku i uznania tak, aby ludzie różnych narodów, kultur czy religii mogli współżyć w pokoju i solidarności. To również rozwijanie kultury dialogu opartego na przekonaniu, że konfrontacja z ludźmi o odmiennych zapatrywaniach może stać się okazją do lepszego zrozumienia. To także zobowiązanie, aby bronić prawa każdego człowieka do godnego życia zgodnego z własną tożsamością. Wreszcie budowanie pokoju to zobowiązanie do wzajemnego przebaczenia błędów i uprzedzeń przeszłych oraz teraźniejszych; to wspieranie się we wspólnych wysiłkach zmierzających do przezwyciężenia egoizmu i chęci dominacji, nienawiści i przemocy, ponieważ na podstawie doświadczeń z przeszłości wiemy, że pokój bez sprawiedliwości nie jest prawdziwym pokojem. Dlaczego zatem powinniśmy uczyć i wychowywać do pokoju? Aby żyć godnie i sprawiedliwie, co jest pragnieniem każdego człowieka. Wizyta w obozie koncentracyjnym w Auschwitz często jest szokującym doświadczeniem. Jak odebrali ją uczestnicy warsztatu? Tak, wizyta na terenie byłego obozu koncentracyjnego jest nowym doświadczeniem dla każdego, kto bramy obozu przekracza. Jedna z uczestniczek, mocno zaangażowana w działanie na rzecz budowania pokoju w Europie i na Bliskim Wschodzie, została poza terenem obozu; chciała ten czas poświęcony na zwiedzanie przeżyć na osobistej refleksji i medytacji. Pozostali uczestnicy oglądali te miejsca w ogromnej ciszy, skupieniu i zamyśleniu, byli zasłuchani w głos milczenia, jak to później wyrazili. Na zakończenie wizyty wszyscy uczestnicy wyznawcy różnych religii, osoby obojętne religijnie, niewierzący spontanicznie stanęli do wspólnej modlitwy o pokój. To było mocne doświadczenie pragnienia życia w pokoju i pragnienia budowania go. W Państwa warsztacie udział wzięli przedstawiciele 11 narodów, 3 pokoleń i jednocześnie kilku różnych wyznań. Jak Pani wspomina pracę z tak różnorodną grupą? Po raz pierwszy gościliśmy w naszym Centrum tak różnorodną grupę: najmłodszy uczestnik miał 22 lata, najstarszy 76; uczestnikami byli przedstawiciele różnych grup społecznych i zawodów: studenci, biznesmeni, nauczyciele, artyści; wyznawcy różnych religii, osoby niewierzące lub obojętne religijnie. Będąc i pracując razem, uświadomiliśmy sobie, iż jesteśmy częścią Europy wielokulturowej i wieloreligijnej. Zdaliśmy sobie sprawę, że ta różnorodność ubogaca nas i jednoczy, daje poczucie wspólnych korzeni, które są u początków powstawania Europy. Zdaliśmy sobie sprawę, że ta jedność jest zarówno darem, jak i zadaniem. O tym, że praca z tak wspaniałymi ludźmi wzajemnie nas ubogaciła, niech świadczą słowa wypowiedziane przez uczestników na koniec naszych warsztatów, niektóre z nich zacytuję: Wyjeżdżamy stąd szczęśliwsze i ubogacone ; To spotkanie pozwoliło mi zmienić spojrzenie na sytuacje konfliktowe ; Odnalazłam nowe znaczenie słowa, ciszy i działania, które prowadzą do pokoju ; Ten czas dał mi pragnienie podążania w kierunku dobra, w kierunku poznawania innych ; Zrozumiałam, jaką moc ma przebaczenie. Gdyby nie Grundtvig, to...przede wszystkim nie byłoby nowych pomysłów na spotkania wielokulturowe, wielonarodowe i różnorodne pod względem religijnym a tylko podczas takich spotkań może się dokonać to doświadczenie przeżywania różnorodności, które najpełniej możemy przekazać młodym pokoleniom, by uczyć, jak budować jedność w różnorodności przy zachowaniu tożsamości, jak budować pokój i przyczyniać się własną pracą i zaangażowaniem do poszanowania godności i podstawowych praw człowieka. Gdyby nie Grundtvig, to brakowałoby nam tego bogatego doświadczenia, jak organizować spotkania wielokulturowe. Wreszcie gdyby nie Grundtvig, to nie mielibyśmy tylu wspaniałych przyjaciół w całej Europie, nie byłoby również nowych projektów współpracy na rzecz budowania pokoju i pojednania. Wywiad przeprowadziła Joanna Grzegorczyk