Edward Guziakiewicz - Enbargonki\nPosypało się jak z rogu obfitości i znalazłem w samym środku ruchliwego babińca. Zaroiło się w wysokim salonie i oczy z wrażenia omal nie wyszły mi z orbit. Dostałem kopa. Miałem goszczące tu madonny jak na dłoni i oglądałem je z zapartym tchem. Mogłem wreszcie zobaczyć, kto trzęsie tym ośrodkiem i pod czyje skrzydła trafiłem. A może śniłem na jawie? Z tego wszystkiego znieruchomiałem i Grace musiała mnie zachęcająco pchnąć do przodu.\n— O nieba!.. — z niedowierzaniem mruknąłem.\nNadziałem się na pośpieszne przygotowania do posiłku. Kręcące się tu modelki, śliczne i proste jak świeca, taktownie mnie omijały, uśmiechając się do mnie przelotem, niektóre kokieteryjnie i zalotnie. Uwijały się jak w ukropie. Wyglądały kwitnąco i miały klasę. Nie byłbym mężczyzną, gdybym nie poczuł potężnej dawki adrenaliny. Trudno było na nie się nie połakomić. Pasłem oczy ich widokiem. Same odlotowe dziewczyny! Jednak nie zachowywały się wyzywająco. Jeśli czuły się podekscytowane moim przybyciem, to tego nie okazywały. Nie zatrzymywały się przy mnie, ale też nie dawały do zrozumienia, że na mój widok chcą uciec ze strachem z tej planety.\nZapuściłem mimochodem żurawia do luksusowej kuchni, starając się żadnej z rusałek nie wchodzić w drogę. Generator potraw należał do sprzętów najwyższej klasy i zadziwiał nowoczesnością kształtów. Uderzał grą kolorowych świateł i wypluwał z siebie kulinarne dzieła sztuki, których nie powstydziłaby się żadna ekskluzywna restauracja. Wolałem sobie nie wyobrażać, ile takie cudo kosztowało. Pociągnąłem nosem, łowiąc zapachy. Wszystko tu chodziło jak w szwajcarskim zegarku.\nDługi stół obstawiono wyściełanymi krzesłami. Sądząc po tym, co ujrzałem na białym obrusie, zapowiadał się raczej szumny obiad niż skromny lunch. Witano mnie z rozmachem i nie groziło mi, że będę przymierać głodem. Dyskretnie policzyłem urocze gospodynie. Agnes i Jacqueline już poznałem. Jedna, druga, trzecia, czwarta… Doliczyłem się sześciu smukłych dam. Nakrywały dla dziewięciu osób. Były odziane zwiewnie i kobieco. Znakomicie się prezentowały w lekkich kwiecistych kombinezonach typu bodyflirt i shirtowych sukienkach. Było widać, że umieją bawić się modą. Miały swój własny wyrafinowany styl.\nGrace uśmiechnęła się, widząc, że przyglądam się z przejęciem jej przyjaciółkom, a potem zostawiła mnie samego, odchodząc bez słowa. Widocznie chciała się przebrać. Rzuciła mnie na głęboką wodę. Gdy zniknęła, zabrakło mi nagle pewności siebie. Poczułem się zagubiony i onieśmielony. Bez niej nie wiedziałem, co robić. Przerywać przygotowania do obiadu? Kłaniać się po kolei tym laskom i podawać im dłoń na powitanie? Nie odzywały się, więc i ja nie próbowałem do nich zagadywać. Usunąłem się pod ścianę jak nieśmiały szczeniak na dyskotece szkolnej, nie chcąc im wchodzić w paradę. Potem skryłem się za zdobną donicą z efektownym krzewem obsypanym drobnymi kwiatami.\nBiłem się z myślami. Nie liczyłem na tak rewelacyjne foczki. Pojąłem, że peszą mnie te kokietki, wszystkie jak marzenie, o niebanalnej urodzie, zadbane, uwodzicielskie i tajemnicze. Ich nieprzeparty urok zniewalał i odnosiło się wrażenie, że są ulepione z lepszej gliny. Oślepiały mnie swoją urodą. Reprezentowały ród niewieści od jak najlepszej strony i czułem, że nie dorastam im do pięt. Czy nie pomylono się, przysyłając mnie na tę tajemniczą planetę? Czy nie ustawiono mi za wysoko poprzeczki? Szykowne donny z wyższych sfer, dalekie od stereotypu kury domowej i ja — skromny pilot, przybłęda z Marsa. Co taki cienias robił między nimi?\nNerwowo zatarłem ręce, które z wrażenia nieco mi zwilgotniały. Nie byłem lwem salonowym i światowcem o nienagannych manierach, więc nie mogłem czuć się wystarczająco swobodnie w tak wytwornym towarzystwie. Co tu dużo mówić, obawiałem się, że przy tych damach wypadnę jak prostak. Nie ukończyłem żadnej elitarnej szkoły, brakowało mi chłodnej rezerwy, opanowania i pewności siebie, więc groziło mi, że spadnę do roli boya do czyszczenia basenu. Kobiety uwielbiały wpływowych i silnych mężczyzn, a ja do takich nie należałem. Miałem wątpliwości, czy zechcą zniżyć się do mego poziomu. Mimo to postanowiłem wziąć się w garść. Czy chciałem, czy nie, musiałem sprostać rysującemu się przede mną wyzwaniu i stanąć na wysokości zadania. Nie zamierzałem wystawiać się na pośmiewisko. William Smith nie mógł dać plamy.\nWziąłem się do galopu. Opuściłem hol. Chciałem zaimponować tym dziuniom. Przeniosłem się do mojej dziupli, żeby się przebrać. Ręce drżały mi z podniecenia. Miałem wrażenie, że powietrze wokół mnie wibruje. Nie powinienem był tracić czasu. Liczyło się pierwsze wrażenie i należało dobrze wypaść, więc rozejrzałem się za czymś w miarę paradnym.\nMyszkowałem w szafie, a myślami byłem przy tym, co zastałem w salonie, który w mojej wyobraźni zamieniał się w baśniowy ogród z „Księgi z tysiąca i jednej nocy”. Nie opuszczało mnie przeświadczenie, że do tego nadmorskiego kurortu ściągnięto najseksowniejsze madonny z całego Układu Słonecznego. Nawet najbardziej obojętne serce zapłonęłoby więc namiętnością. Nie były wyrachowane i oschłe, zamknięte w sobie i odpychające, czego się obawiałem, gdy leciałem na tę planetę.\n— Ja cię kręcę! — powtórzyłem, jakbym nie umiał niczego innego powiedzieć. Nie czekały na mnie tutaj ani spasione i aseksualne babsztyle, ani pogodzone z losem niewolnic szare myszki, potulne i zahukane, przetrącone przez życie, a spełniające się przy smażeniu naleśników w tanich restauracjach.\nDotarło do mnie wreszcie, że przez dwa tygodnie nie zabraknie mi mocnych wrażeń. O ile te dziunie na mnie polecą i będą chciały się figlarnie zabawić. Psiamać, nie miałem się nudzić! Cóż innego można było robić na szalonych wczasach w tropikach, jeśli nie oddawać się podbojom miłosnym? Zaczynałem wierzyć, że John Marlow nie wystawił mnie do wiatru.\n— Ja cię kręcę! — mruknąłem po raz trzeci, pojmując, że z wrażenia brakuje mi języka w gębie. Właściwie powinienem był zdrowo zakląć, ale się nie odważyłem.\nGościło tu osiem chodzących pokus. Dlaczego właśnie tyle? Można było zwariować ze szczęścia.\n— Pierwsza, druga, trzecia, czwarta, piąta, szósta, siódma, ósma — zacząłem dukać. Powtarzałem jak mantrę magiczne liczby, które w mojej wyobraźni zamieniały się w klucze do damskich sypialni. Nie było tu takiej, na którą nie miałbym ochoty.\nPrzebierałem się i rosła we mnie ciekawość, a przez głowę przetaczał mi się huragan myśli. Jak szybko te chodzące pokusy miały mi ulec? Czy mężczyzna musiał długo zabiegać o ich względy? Czy chciały, żebym je zaliczył? Czy były wystarczająco lekkomyślne, by dać wodzić się za nos? Czy pociągał je seks dla sportu? Czy nie lękały się, że stracą coś, czego już później nie będą mogły odzyskać? A może zamierzały piętrzyć przede mną przeszkody i uczyć mnie cierpliwości? Czy kobiety ich urody nie zasługiwały na lepszego faceta? Co tam! Nie powinienem był nad tym dumać. Skoro te gwiazdy pozwoliły się umieścić na tajemniczej miłosnej liście, do której półgębkiem nawiązywały w rozmowach, na pewno nie chciały zamieniać się w niezdobyte twierdze. A co z ich temperamentem? Czy nie liczyły przypadkiem na seanse sadomasochistyczne? Miałem je brać siłą? Rozrywać im bieliznę? Względnie im ulegać? Grać rolę ich niewolnika? Pozwalać, by smagały mnie pejczem? Modliszki? Erynie? Walkirie? Nie!\nDygotałem z przejęcia jak młokos przed pierwszą randką. Zerknąłem w lustro. Rozczesałem dłonią przydługawe włosy z przedziałką pośrodku głowy, zasłaniające mi uszy. Cholera, nie wziąłem grzebienia. Matka ze mnie kpiła, że moja fryzura przywodzi na myśl zapomniane ptasie gniazdo. Czy miałem prężyć muskuły? Obejrzałem swoje bicepsy. Obawiałem się, że nie spełniam marzeń kobiet o cudownie wyrzeźbionym męskim ciele, chociaż tors miałem niczego sobie. Nie przypominałem niepospolitej urody Adonisa i pojąłem, że przydałaby mi się odrobina metamorfozy. Powinienem był postarać się o dobrze umięśnioną sylwetkę, choć przecież nigdy dotąd nie miałem bzika na punkcie tężyzny. Musiałem zaprzyjaźnić się z kabiną regeneracyjną, która zastępowała dawną siłownię. Ale na to trzeba było czasu. Obejrzałem swoje dłonie. Paznokcie miałem krótko obcięte. Podobno kobiety zwracały uwagę na ręce mężczyzny. Założyłem szykowne długie spodnie, ukrywające moje owłosione nieco szczudlaste nogi, a do nich zdobioną kolorowo koszulę ze stójką i znowu się przejrzałem. Wystroiłem się jak elegancik. Rozpiąłem kilka guzików, żeby odsłonić zarośnięte piersi. W tutejszym klimacie na co dzień mogłem chodzić w samych szortach. Jeszcze raz zerknąłem w lustro.\n— Spokojnie, będzie dobrze! Williamie, nie jesteś starym i obleśnym typem — pocieszyłem się. — Nie chodzisz pochylony i nie wystaje ci brzuch. Zgodnie z zawartą umową zrobisz, co do ciebie należy. Szmal nie śmierdzi i musisz dotrzymać słowa. Nawet jeśli nie jesteś aż takim ogierem, na jakiego tu pewnie czekano. Jednak masz głowę na karku, a to się liczy!\nGdy z duszą na ramieniu wróciłem do salonu, witające mnie dziunie były już w komplecie. Stwarzały wrażenie nastawionych przyjacielsko i życzliwie. Obsiadły suto zastawiony stół. Czekały na głodomora z Ziemi. Przywołałem na twarz blady uśmiech, starając się ukryć targające mną emocje.\n— Zapraszamy cię, Wiliamie! — usłyszałem słowa zachęty.\nBudząca respekt Grace podniosła się i pokazała mi krzesło. Założyła do obiadu ekskluzywną letnią kieckę. Działała na mnie uspokajająco i czułem się przy niej bezpieczny. Usadziła mnie na poczesnym miejscu, u szczytu stołu, więc miałem widok na wszystkie kusicielki. Sama ulokowała się obok po prawej stronie. Biały obrus zdobiły szlachetna zastawa porcelanowa i grawerowane sztućce ze srebra. Stały świece i kwiaty we flakonach, tworzące miłą dla oka kompozycję. Obyło się bez oficjalnych przemówień i ceremonialnej modlitwy, której nie znosiłem na Meduzie. Nie musiałem wygłaszać żadnego orędzia. Domyślałem się, że w takim kurorcie życie biegnie jak na pokładzie luksusowego statku pasażerskiego, pokonującego mroźne próżnie. W zamkniętej przestrzeni karaweli nudzący się pasażerowie ustawicznie ocierali się o siebie, więc szybko zaznajamiali się ze sobą. Potem już było łatwo o ekscytujący ciąg dalszy. O niezapomnianą przygodę.\n— Nawzajem, dziękuję! — odrzekłem, nie chcąc być dłużny. Byliśmy niewolnikami pozorów i musieliśmy dbać o konwenanse. Przynajmniej na początku nowej znajomości, bo potem bywało różnie.\nNie przygotowano tradycyjnego amerykańskiego lunchu, ale wczesny obiad. Wszystko było na maksa. Założyłem sobie serwetkę pod szyję. W takim towarzystwie liczyły się dobre maniery. Wprawdzie nie trafiłem do pięciogwiazdkowej restauracji z dystyngowanymi kelnerami i nadętym szefem sali za plecami, ale powinienem był się kontrolować. Pilnowałem swoich rąk, nie zamierzając im pozwolić na nadmierną swobodę. A już miałem zacząć nerwowo bębnić palcami. Przysunąłem wazę i nalałem chochlą Grace na talerz. Potem zalotnicy po lewej ręce. Wreszcie sobie. Poszło jak z płatka. Oparłem się wygodnie i ująłem łyżkę. Pocieszyłem się myślą, że każdy zespół ma swego frontmana. Tu ja odgrywałem jego rolę, czy chciałem, czy nie, bo tak ułożyły się sprawy. Byłem przecież jedynym facetem w tym gronie, prawdziwym samcem alfa, mającym prawo stanąć na czele stada.\nSiedzące przy stole muzy nie wydawały się skrępowane, a moja obecność ich nie onieśmielała. Przyjęły ją jako coś oczywistego, nad czym przechodzi się od razu do porządku dziennego. Dyskretnie wymieniały się uwagami. Jak wszystkie piękne kobiety były egocentryczkami, ale odrobina narcyzmu im nie szkodziła. Takie laski nie lubiły się nudzić.\nBez pośpiechu przyjrzałem się każdej z nich, ślizgając się wzrokiem po prześlicznych twarzach. Wszystkie przyciągały uwagę. Były wiedźmami czy aniołami dobroci? Nie przypominały drużyny gównianych czirliderek i nie musiałem czuć się jak początkujący nauczyciel w szkole. Za wyjątkiem jednej, która wyglądała na nastolatkę, mieściły się w przedziale między dwudziestką a trzydziestką. No, może niektóre lokowały się bliżej wspomnianej górnej granicy. Tym niemniej kipiały młodością. Nie zaliczały się do dam w wieku balzakowskim, ani tym bardziej do starych pudernic. O nie! Zegar biologiczny tykał, ale te żylety nie musiały się nim przejmować. Z pewnością nie uskarżały się na cellulit, kurze łapki koło oczu i obwisłe piersi, zmory kobiet w minionych stuleciach.\nPo zupie Grace zaczęła je niespiesznie przedstawiać, szepcząc mi przy uchu:\n— Pozwól, że cię oświecę, Williamie. Numer dwa, Miriam, już ją znasz. Numer trzy, Agnes, widziałeś się z nią zaraz po przybyciu. O czwartą, Jacqueline, też już się otarłeś, spotkałeś ją na pływalni. Po twojej lewej ręce są kolejne. Numer piąty, Alison, szósty, Belinda i siódmy, Chloe, dwie czekoladowe piękności.\nŚliczne Murzynki przykuły na moment mój wzrok. Ich ciemne skóry, kręcące się włosy i czarne jak węgiel oczy niosły z sobą posmak egzotyki. Były ułożone i pogodne. Zapewne nie brakowało im temperamentu, jednak nie rwały się do tego, by mnie prowokować i przyciągać z siłą magnesu. Odziane gustownie, ale skromnie, nie eksponowały nadmiernie swoich wdzięków, które z pewnością chowały na inne okazje. Pojąłem, że póki co nie będę musiał za nimi biegać z wywieszonym jęzorem i przymilnie merdać ogonem. Czego nie można było powiedzieć o ostatniej dziuni.\n— Jak się mam do was zwracać? Przez pani czy przez ty?\n— Po imieniu — wyjaśniła. — Zresztą jak wolisz…\nÓsma z gorącej listy, najmłodsza, miała na imię Daisy i pomyślałem, że po obiedzie pod byle pretekstem powinienem z nią pogadać. Już wcześniej wpadła mi w oko, omal się z nią nie zderzyłem, gdy wróciłem z oranżerii. Przykuła mój wzrok. Należała do wyjątkowo odlotowych dziewcząt. Była Hinduską z domieszką białej krwi i nie wyglądała na więcej niż dziewiętnaście lat. Wyciągnąłem teraz szyję, by ją lepiej widzieć. Kryła się za Chloe. Otaczała ją aura egzotycznej zmysłowości. Jej niebezpieczna orientalna uroda, połączona z niewinnością i świeżością, sprawiały, że najchętniej ulokowałbym ją wyżej na wspomnianej liście. Silnie działała na moje zmysły i czułem, że między nami zaczyna się iskrzyć. Lepsze było wrogiem dobrego, co prawda to prawda, jednak póki co musiałem zająć się moim pełnym powabu numerem pierwszym. Nie wypadło mi obcesowo przenosić się na drugi koniec stołu, choć przecież mogłem podobno wśród tym krasawic przebierać jak w ulęgałkach, grymasić i kaprysić.\n— Czy mogę zapytać… — zwróciłem się do Grace, gdy podawano na stół drugie danie. Belinda i Chloe ruszyły do kuchni.\n— Chodzi mi o to… co będziemy… dziś wieczorem… — pociągnąłem ją za język.\n— Ufff! — odsapnęła, domyślając się, o co mi chodzi. — Ponoć należę do najodważniejszych, bo inaczej nie byłabym pierwsza. — Zajrzała mi pytająco w oczy. — Może zjemy najpierw kolację we dwoje? Inne królewny będą mieć więcej czasu, by z tobą się oswoić.\n— Myślisz o nastrojowej kolacji? Czemu nie? Zaprosiłbym cię, ale na tym zadupiu nie ma żadnej knajpy — pozwoliłem sobie na wątpliwy żart. Co nie znaczyło, że nie uznałem tego pomysłu za dobry.\n— Da się to zrobić — stwierdziła.\n— Przeniesiemy się do mnie lub do ciebie. Gdzie będziesz wolał — wyjaśniła bez cienia skrępowania.\n— I będziemy razem do śniadania… to znaczy do rana? — usiłowałem się upewnić, niespokojnie wiercąc jej dziurę w brzuchu.\nSiedząca po lewej stronie Alison nie wytrzymała i nieoczekiwanie zachichotała, wtrącając się do idiotycznej wymiany zdań. Gęste fale rudych włosów opadały jej na czoło. Jej mocno zarysowany podbródek wyrażał zdecydowanie i pewność siebie, ale nie odbierał jej uroku.\n— Co za pożałowania godne teksty? Żołnierzu, nie wiesz, jak się do tego zabrać? — uszczypliwie zapytała. — Nigdy nie byłeś na polu walki? — Pewnie była przekonana, że jest bystra i nie brakuje jej poczucia humoru. — A może wolisz spać sam? Kogo nam tu przysłano? Wykręcasz się sianem?\n— Co ty nie powiesz?! Wiem, jak to się robi, niech cię o to głowa nie boli! — odparowałem z chmurną miną, niechętnie zezując w stronę mistrzyni ciętej riposty. Szelma uderzyła w moją czułą strunę. Co to? Wzięła mnie za niewydarzeńca i ofermę? Pojąłem, że nie powinienem był jak idiota indagować Grace przy świadkach. Mogłem to załatwić w cztery oczy. Wiedziałem, że nie potrafię utrzymać się w ryzach. Nie umiałem rozmawiać z kobietami. Plotłem od rzeczy i niepotrzebnie się błaźniłem. Jak gówniarz w szkole, nie wiedzący, jak zabrać się do pociągającej go koleżanki. Narażałem się na kpiny.\n— Więc po co pytasz? Kwiatów też nie kupisz, bo tu nie ma kwiaciarni. Czego ci jeszcze trzeba do szczęścia? — okazała się bardziej zuchwała niż sądziłem.\nBrakowało mi galanterii i nie lubiłem wręczać prezentów. Ostatnia rzecz, jaka chodziła mi po głowie, to obdarowywanie kobiet bukietami róż, tulipanów, storczyków lub fiołków. Nerwowo umknąłem myślami ku szkolnym pięknościom. Wyleczyłem się z tego, gdy przyniosłem dumnej Kimberly z czwartej klasy pachnącą wiązankę, bo chciałem z nią chodzić. Wręczyłem jej ją na przerwie między lekcjami. Na moich oczach lekceważąco wyrzuciła ten dowód szczenięcej miłości do kosza na śmieci, bez szacunku odwróciła się i odeszła.\n— Kwiaty są w oranżerii. Nawet takie, które się ruszają. Mogę ich narwać, ile zechcę — natychmiast się odgryzłem, gotowy walczyć o swoje.\nMiała niewyparzony język i traciła u mnie punkty. Wredna suka! Jeszcze chwila i zaczęłaby mi się kojarzyć z moją byłą żoną. Przeszyłem ją wzrokiem bazyliszka, ale tym się nie przejęła.\n— Wyluzuj, Alison! — łagodnie skarciła ją Grace. — Nie musisz mielić jęzorem. Nie prowokuj naszego gościa. Wszystkie to po swojemu przeżywamy. Przecież wiemy, z czym się mamy zmierzyć. A porozmawiać zawsze można.\nOdłożyłem na obrus nóż i widelec, które nerwowo ściskałem w rękach. Odsapnąłem.\n— Chcesz powiedzieć, że to dla was nowość? — zdziwiłem się, uspokojony jej słowami. — Żadna z was nie była mężatką? Jesteście z pensji dla cnotliwych panienek? — chlapnąłem. Popełniałem gafy jedna za drugą, ale dziunia z numerem pierwszym tym się nie przejmowała. Tym razem jednak naprawdę przesadziłem.\nZapadło milczenie i pojąłem, że wpakowałem się w coś, co nie mieściło mi się w głowie. Czyżby wypuszczono je z żeńskiego klasztoru o surowej regule? Może w Galaktyce Trójkąta powstały już monastyry i zdążono rozbudzić powołania wśród kobiet? Ci spece od religii zawsze umieli trafić na pierwszą linię frontu. Przecież już z Krzysztofem Kolumbem do Ameryki popłynęli duchowni. Moje singielki nie wyglądały jednak na zgorzkniałe stare panny, którym życie przeciekło między palcami, bo nie umiały rozkładać nóg. Cieszyły się, nie brakowało im wigoru i bezsprzecznie były pełne planów na przyszłość, promienne, wypoczęte i zadbane.\nPrzełknęły mój brak taktu.\n— Nie miałyśmy mężów — rudowłosa Alison usiłowała odzyskać stracone punkty. Dopomógł jej biust, wyzierający z głębokiego dekoltu. — Zdobyłyśmy ogromną wiedzę i jesteśmy nie do przebicia pod względem intelektualnym. Każda w swoim wyjątkowym zakresie. Jednak kosztem życia osobistego. Zawsze jest coś za coś. Można powiedzieć, że nie do końca wygrałyśmy wyścig z czasem. Tym niemniej próbujemy to nadrobić.\n— Rozumiem — odrzekłem. Ładne i mądre, zabójcze połączenie. Mimo to nadal niczego nie rozumiałem. Co one robiły przez ostatnich dziesięć lat? Kryły się na widok facetów? Zmykały przed nimi gdzie pieprz rośnie?\n— A ty byłeś żonaty?\n— Byłem — odpowiedziałem z chmurną miną. Nie chciałem jednak ciągnąć tego tematu. Miałem się chwalić, że powinęła mi się noga? Też byłem z tym do tyłu o dobrych kilka lat.\nUdziec jagnięcy wyglądał zachęcająco i wspaniale pachniał. Podano go z musem jabłkowym i sosem miętowym. Zdecydowałem się ponadto na puree ziemniaczane. Potem rozejrzałem się za sałatkami. Dopiero gdy zabrałem się do drugiego dania uprzytomniłem sobie, czym te szprychy się różnią od turkawek, o które ocierałem się od dziecka. Miały jednak w sobie coś z prawdziwych zakonnic. Wprawdzie gustowały w ciuchach z okrzyczanych magazynów mody, ale żadna nie była obwieszona biżuterią, co mnie zdziwiło. Nie nosiły kolczyków, naszyjników, pierścionków i bransolet, ich twarzy nie upiększał makijaż, nie rzucały się w oczy ekstrawaganckie fryzury, włosy miały naturalne kolory, a na krótko przyciętych paznokciach nie znaczył się róż. Nie wyczuwałem też damskich perfum. Może wyjątkiem była Agnes, której platynowe włosy wyglądały na farbowane. Czekoladowa Chloe też je miała rozjaśnione.\nA jeśli przyjął się nowy trend w światowej modzie i żeby dobrze wypaść należało wyrzec się świecidełek? Czyżbym coś przeoczył, trwoniąc czas na orbicie odległej supernowej? Kościelni puryści byliby w siódmym niebie, bo przecież od wieków nawoływali kobiety do skromności.\nKiedy podano mi kawę w filiżance z serwisowego kompletu, kapryśnie poprosiłem o kieliszek koniaku. Pyskata Alison okazała się wyjątkowo uczynna. Podniosła się bez słowa i przytargała z kuchni charakterystyczną firmową butelkę z szeroką podstawą i wąską szyjką oraz dwa pękate kieliszki, bo takie nie stały na stole. Zamierzała napić się ze mną. Pewnie wiedziała, że facet nie lubi sączyć trunków w samotności. Spojrzałem na nią z nieskrywanym uznaniem, rozgrzeszając ją za cięty język. Etykieta na butelce mówiła sam za siebie: Courvoisier, le Cognac de Napoleon. Rozpieszczała mnie na potęgę. Pomyślałem, że później zabiorę napoczętą flachę do apartamentu.\nNalałem. Osuszyłem serwetką usta. Podniosłem kieliszek do toastu.\n— …a drinki w mililitrach! — w te pędy fajowsko dokończyła. Znała tę odzywkę, więc umiałaby znaleźć się w moim towarzystwie. Nie nudziłaby się ze mną i moimi topornymi kumplami, którzy po kilku głębszych przechodzili na jarmarczny slang.\nPokrzepił mnie na duchu brzęk trącających się kieliszków. Skosztowałem. Ona też. To było to! Zaczęliśmy podejmować tematy mniej drażliwe. W tak wytwornym gronie nie należało deptać sobie po odciskach.\n— Wybierz się wieczorem na plażę, warto! Nocne niebo jest tu cudowne — zachęciła Alison, figlarnie przechylając się w moją stronę. Jej wyzierający biust znowu ściągnął mój wzrok. — Ta planeta ma trzy kuliste księżyce, jeden z atmosferą. Obłędnie wyglądają, kiedy razem świecą.\nPomyślałem, że mógłbym włączyć ten punkt programu do szykującego się spotkania z ekscytującą Grace. Czy siedząca obok bogini była gotowa kochać się ze mną już po kilku godzinach znajomości? Popuściłem wodze fantazji. Upojny seks na plaży? Pod granatowym nieboskłonem wypełnionym diamentowym pyłem? Czemu nie? Uznałem, że powinienem wziąć tę opcję pod uwagę.\nZ drugiej strony patrząc, siedząca obok mnie madonna była zbyt czarowna, by ciągnąć ją na rozgrzany piasek i pozwalać, by gryzły ją w plecy kamienie. Nie rzucało się pereł między wieprze. Lal takiej klasy nie zabierało się w krzaki. Gościło się je w hotelach o najwyższym standardzie. Tam ich zmysłowe ciała niby kamienie szlachetne miały należytą oprawę. Przy stonowanym oświetleniu i przy dźwiękach nastrojowej muzyki. Z usłużnym kelnerem podającym szampana.\nPo obiedzie młodziutka Daisy nie opuściła salonu, w przeciwieństwie do trzech innych dziewcząt, które zaraz się ulotniły. Została i pomagała w sprzątaniu ze stołu. Nakrycia i półmiski wracały do kuchni. Ciągnąłem za nią tęsknym wzrokiem, obawiając się, że wcześniej czy później gdzieś przepadnie i że ujrzę ją dopiero w porze kolacji. Nie miałem ochoty czekać i postanowiłem kuć żelazo póki gorące. Kluczyłem między kursującymi do kuchni modelkami, starając się do niej zagadać i zaraz niby przypadkiem na nią wpadłem. Odruchowo przytrzymałem ją za łokieć.\n— Siemanko, piękna z końca stołu, sorry! — rzuciłem z kurtuazją, usiłując się usprawiedliwić. — Jak ja chodzę? Niezguła ze mnie.\nZwróciła się do mnie i obdarzyła mnie zabójczym uśmiechem. Z zaciekawieniem zajrzała mi w oczy. Pobudzała moje zmysły. Miała w sobie coś magicznego. Wydawało mi się, że nie powinienem się wahać i od razu wziąć ją w objęcia. A potem zapomnieć o całym świecie.\n— Nic nie szkodzi, możesz częściej — zachęcająco zażartowała, pokazując piękne zęby.\nByła laską o hipnotyzującym spojrzeniu, wywołującym ogień w mężczyźnie. Drzemała w niej siła, a każda cząstka jej ciała emanowała seksapilem. Dowodziła sobą, że Bóg, jeśli chciał, potrafił stworzyć prawdziwe cudo. Pojąłem, że jest uosobieniem zmysłowości i zacząłem podejrzewać, że może okazać się tak namiętna jak słodka Madison z Orlando, choć przecież nie była klonowanym androidem.\nPieszczotliwie ująłem końce jej palców. Nie miałem zamiaru pozwolić jej odejść.\n— Porozmawiamy? Czy gdzieś się spieszysz? — odważnie zapytałem, idąc za ciosem. — Moglibyśmy się lepiej poznać, przy obiedzie się nie dało. Musiałbym do ciebie wołać z przeciwnego końca stołu.\nZachęcająco wskazałem ręką zestaw wypoczynkowy z widokiem na kąpielisko przy oszklonej ścianie, żywiąc nadzieję, że gąska mi nie odmówi.\nNie odmówiła. Spolegliwie się zgodziła, pozwalając, bym po męsku przejął inicjatywę. Okazała się zadziwiająco potulna i skromna. Nie zamierzała krzywić się i zadzierać nosa.\n— Nie ma sprawy! — rzekła pogodnie. — Możemy pogawędzić. Nigdzie się nie spieszę.\nPorzuciła nakrycia, cedując poobiednie porządki na pozostałe madonny. Bez wahania poleciała na faceta, który do niej się przypiął. Pierwszą rundę wygrałem i mogliśmy rozgościć się przy błyszczącej ławie. Szczupła, żywa i niezwykle sprawna fizycznie, usiadła, zwracając się w moją stronę i podwinęła nogi. Poczułem się przy niej tak, jakby nagle ubyło mi lat.\n— Dlaczego umieszczono cię dopiero na ósmym miejscu? — zaciekawiony dociekałem, szukając tematu do rozmowy. — Czy dlatego, że jesteś ósmym cudem świata? — zażartowałem.\n— Bo ja wiem? Pewnie dlatego, że jestem nieśmiała — odpowiedziała niefrasobliwie.\nOdniosłem wrażenie, że przesadza. Nie czuła się skrępowana, nie siedziała przy mnie sztywno i zachowywała się w miarę swobodnie. Wyglądała na niepłochliwą młódkę. Czegóż miałaby się wstydzić? Nie zamierzałem jej tłumaczyć, że faceci lecą na boskie lale w jej wieku jak ćmy do płonącej świecy, bo częstowałbym ją truizmami. Tu nie było miejsca na taką grę. Pominąłem wyświechtane komplementy.\n— Może mi powiesz, czym zajmują się twoje koleżanki? — rzekłem z zaciekawieniem, nie mogąc oderwać od niej wzroku. — Na razie znam tylko ich imiona.\nNie przejmowała się tym, że ją sonduję. Skinęła głową. Jej spojrzenie zdradzało wybitną inteligencję, uroda nie mogła tego ukryć, więc potrafiła ująć to zwięźle i nie musiała się specjalnie wysilać.\n— Grace jest specjalistką od architektury krajobrazu, a ściśle biorąc od projektowania obiektów w kosmosie, Miriam jest botanikiem, ekspertem od flory na różnych planetach, Agnes jest genetykiem, Jacqueline zna się na nawigacji, jest obeznana ze statkami kosmicznymi, potrafi nadzorować ruch międzyplanetarny, a nawet międzygalaktyczny, Alison jest z kolei kimś w rodzaju maklera, śledzi wahania na giełdach i przepływy środków płatniczych, a ponadto jest w stanie sprostać księgowości ogromnego koncernu, Belinda jest specem od manipulacji w środkach masowego przekazu, Chloe podobnie.\nGdybym nie stracił zdolności trzeźwego myślenia, pojąłbym w mig, że singielki goszczące w tym kurorcie nie studiowały i nie zdobywały szlifów w Układzie Słonecznym, ale gdzieś dalej, w nieznanych mi stronach wszechświata. A gdzie dokładnie? Może w Galaktyce Trójkąta, skoro w jej rewirach urzędowały? Kosmos był taki wielki! Przejęty bliskością azjatyckiej arystokratki nie byłem w stanie sobie tego uprzytomnić. Jej olśniewająca uroda przyćmiewała mój zdrowy osąd. Liczyło się tylko to, co miałem przed oczyma, jak również to, czego skrycie pragnąłem.\n— Ja cię kręcę! — wypaliłem impulsywnie, a moje brwi powędrowały wysoko. — Gonią cię do roboty? Przecież teraz sprzątają maszyny. Chyba że chodzi o gońca na szachownicy — zażartowałem.\n— Taka młodziutka gwiazda wolnym strzelcem? Podejmujesz się płatnych zleceń? — oczy mi się zrobiły okrągłe z wrażenia.\n— Od czasu do czasu ktoś musi zrobić porządek — usiłowała się wytłumaczyć, spuszczając wzrok i omal nie kryjąc twarzy pod furą ciemnych włosów. — Taki zawód jak każdy inny.\n— Nie wyglądasz na zbira i dobrze ci z oczu patrzy. Jesteś taka piękna.\nPrzemogła się i podniosła wzrok.\n— A powinnam przypominać ponurego gangstera? Z twarzą poznaczoną bliznami, jak w starych filmach kryminalnych? — roześmiała się zabawnie, a w jej policzkach pojawiły się drobne dołeczki. — Teraz zresztą rzadko kiedy się zabija. Raczej formatuje się psychikę klienta. To czysta robota. Niemniej jednak potrafiłabym zabić i jestem obeznana z różnymi rodzajami broni palnej oraz z technikami walki wręcz, od kung-fu począwszy.\nTarłem brodę w zamyśleniu. Wreszcie rzekłem:\n— Wiesz, że mnie to nawet rajcuje? Ale muszę przyznać, że mnie zaskoczyłaś. Nie sądziłem, że okażesz się taka groźna. Aż mi serce mocniej bije z wrażenia.\n— Mam nadzieję, że to nie odstraszy cię ode mnie — zaszczebiotała. — Aby poprawić swój wizerunek, powiem, że dzięki posiadanym umiejętnościom potrafiłabym wcielić się w rolę twojego ochroniarza. Sztuka walki jest bowiem przede wszystkim sztuką samoobrony.\nRzekła to takim tonem, jakby chciała zaznaczyć, że jest gotowa nie tylko mnie chronić, ale i ze mną się bzykać. Cóż innego śliczny ochroniarz mógłby robić w nocy?\nPomyślałem, że reklama jest dźwignią handlu, a młodziutka Daisy potrafi umiejętnie się zaprezentować. Nawet diabeł mógłby jej pozazdrościć umiejętności kuszenia. Nie byłoby źle mieć kogoś takiego u boku. Zachwycony tą perspektywą, uległem przemożnej pokusie i moja dłoń niby przypadkiem zawędrowała na jej odsłonięte kolano.\n— A może byśmy… już teraz… na dzień dobry… — wypaliłem pod wpływem niekontrolowanego impulsu, ale zaraz z przerażenia ugryzłem się w język.\nTeraz? Co mnie opętało? Posuwałem się za daleko, naruszając obowiązujące w tej mikrospołeczności reguły gry. Nabrałem nagłej ochoty, by tę dżagę zaciągnąć od razu do siebie, lecz coś mnie zaraz ostrzegło, że niebezpiecznie szarżuję. Powinienem był być bardziej ostrożny. Należało zważać na słowa. Szybko zabrałem rękę, usiłując się wycofać. Nie umiałem flirtować, uwodzić i zdobywać. Brakowało mi cierpliwości. Grałem za ostro i szarżowałem jak byk na corridzie, co zwykle fatalnie się kończyło. W okamgnieniu dostawałem kosza.\nKu memu zdumieniu rozkoszna nastolatka od razu odgadła, co mi chodzi po głowie, jakby czytała w mojej duszy niczym w szeroko otwartej księdze. A może miałem to wymalowane na twarzy? Żywiołowo zareagowała na zaczepkę, nie dostrzegając w niej afrontu dla siebie. Wystartowała jak rakieta.\n— Marzy ci się, żeby mnie pierwszą przelecieć? Chcesz olać listę? — palnęła z zadziwiającą szczerością, a jej oczy się zaświeciły.— Nie ma sprawy, możesz mnie bzyknąć, wpadnij za kwadrans do mojego apartamentu, będę czekać! — bez skrępowania mnie zachęciła, nie czekając, aż wysłowię się do końca.\nZrobiłem wielkie oczy. Poczynała sobie nad wyraz śmiało, czym mnie zupełnie zaskoczyła. Nie sądziłem, że młódka będzie zupełnie pozbawiona wstydu i że zechce pójść na pierwszy ogień. Poczułem, że dygocę z wrażenia. Moje zaloty trwały nadzwyczaj krótko, a jednak przyniosły upragniony efekt. Złapała mi się na haczyk złota rybka, gotowa spełniać me życzenia. Po kilku minutach niezobowiązującego flirtu. Co za tempo? Tak się to tutaj rozgrywało? Hamulce moralne zostawiało się w szatni? W tym nadmorskim ośrodku było naprawdę coś magicznego.\n— Serio?! To jesteśmy umówieni — wydusiłem z siebie z pokerową twarzą, starając się ukryć to, co się ze mną działo. Rwałem się przecież do tego, żeby się zabawić. Serce mocno mi zabiło, a w spodniach zrobiło mi się ciut, ciut za ciasno. — Przytelepię się, z miłą chęcią! — dorzuciłem, starając się złapać oddech.\nKiedy się podniosła, a ja wraz z nią, zaczęło do mnie docierać, dlaczego zepchnięto ją na ósme miejsce. Rozejrzałem się po twarzach penelop, które kończyły sprzątać po obiedzie. Smukła Daisy nieco odstawała od tych intelektualistek. Miały wyszkolonego zabójcę w swoich szeregach, co nie napawało ich dumą. A może się myliłem?\nPodniecony jak diabli krążyłem po salonie, nie umiejąc sobie znaleźć miejsca i pragnąc ukryć to, co czułem. Byłem jak na szpilkach. Hinduska rusałka znikła. Zezowałem na wyjście, mając ochotę za nią pobiec. Chyba żadna z pozostałych hurys jeszcze się nie zorientowała, co się stało. Nie przejęły się tym, że zacząłem flirtować z czarującą Daisy. Nachalnie poleciałem na najmłodszą i przeskoczyłem z początku na koniec listy, za nic mając odgórnie ustalony porządek. Uwielbiałem szukać guza i naruszać ustalone zasady. Ciekawe, co by zrobiły, gdyby odkryły, że nie skończyło się na niewinnej rozmowie, ale że umówiłem się z nią na bara-bara.\nPrzeczysta Daisy okazała się wolna od uprzedzeń i zahamowań. Od kogo się tego nauczyła? Od androidów do uciech cielesnych? Zaskoczyła mnie swoją bezpośredniością. Chciała zaszaleć. I zamierzała przy okazji nabić w butelkę pozostałe madonny. Poszła po linii najmniejszego oporu. Miała w nosie kolejność na liście, więc dlaczego ja miałbym się przejmować poronionym rejestrem, który nie wiadomo kto stworzył? Też mogłem pójść na skróty. Należała do tego porywającego towarzystwa i dobrze wiedziała, na co się decyduje. Numer ósmy zamiast pierwszego? Czemu nie. Było mi to na rękę. Powinienem był rozdawać karty według własnych zasad, jeżeli chciałem się tu dobrze czuć. Inaczej straciłbym szacunek do samego siebie. Nie mogłem w własnych oczach uchodzić za tchórza.\nMoja rozmówczyni wkręciła się w tajemne rendez-vous z niezwykłym talentem i wdziękiem. Zaproponowała mi numerek takim tonem, jakby chodziło o coś z gruntu błahego, na przykład o niewinny spacer po plaży przy świetle księżyca. Trudno, żebym się szczypał. Byłem przecież facetem pozbawionym zasad, więc nie wahałem się ani chwili. Nie do wiary! Okazało się, że jestem niewiarygodnym farciarzem, dzieckiem szczęścia, ulubieńcem fortuny i wybrańcem losu.\nZabrałem ze stołu napoczętą butelkę koniaku. Grace trajkotała z Miriam i do tych miluśkich podszedłem jak gdyby nigdy nic. Zamierzałem poruszyć jakiś neutralny temat, pozwalający odwrócić ich uwagę od tego, na co się z cicha zanosiło. Pomyślałem, że porozmawiam o roślinach z kosmosu, tym bardziej, że chciałem się o nich naprawdę czegoś dowiedzieć. Było to lepsze niż nudna pogawędka o pogodzie.\nGrace i Miriam umilkły, ciekawie zwracając się w moją stronę, więc rzekłem, zaglądając w błękitne oczy niby-Szwedki:\n— Pozwól, że cię o coś zapytam. Chodzi mi o te agresywne kłącza. Przyszło mi to do głowy, gdy oglądałem twoją oranżerię. Czy zetknęłaś się już kiedyś z transfugerami?\nZbladła, gdy to usłyszała.\n— Tu ich nie ma, nie musisz się obawiać, Williamie! — odparła. — Trudno te agresywne stwory nazywać roślinami. To koszmarne istoty. Są szalenie niebezpieczne. Pochodzą spoza naszych galaktyk. Miałeś już kiedyś z nimi do czynienia?\n— Owszem. Dopadły mnie. A właściwie nie tyle mnie, co mojego kota. Przynieśli mi ratunek enbargońscy medycy.\n— Ach tak?! Tego nie wiedziałam.\n— Zetknąłem się ponadto z quasi-roślinami, ukrytymi w niewielkich niby-sześcianach — perorowałem, podtrzymując ten temat. — Kiedy się do nich zbliżyłem, zaczęły szybko rosnąć i wystrzeliły z nich odrosty o fioletoworóżowych pędach. Miały witki, którymi sięgnęły w moją stronę, usiłując mnie obezwładnić. Główna odrośl wyglądała jak baśniowy smok.\nSłuchała mnie z uwagą.\n— Fioletoworóżowe, mówisz? Musiałeś trafić na dojrzałe okazy. To listery z Brillo. Nie są specjalne groźne, choć z pozoru na takie wyglądają. Mam w szklarni kilka, ale bardzo młodych. Jeśli chcesz, mogę ci je pokazać. Będziesz mógł się z nimi pobawić. Ich dotyk przypomina masaż. Uwalniają od napięć i stresów.\nPropozycja była godna uwagi.\n— Chętnie zajrzę — obiecałem, wracając oczyma wyobraźni do zasobów zastrzeżonych Meduzy. — Ciekawy jest świat flory, a kosmos potrafi zaskakiwać. Interesują mnie również te, które samodzielnie przemieszczają się po podłożu.\nPomyślałem, że może uda mi się wyjaśnić, co naprawdę się stało w bazie orbitalnej po odlocie załogi. Jakim cudem po korytarzach biegały stada zwierzaków? I skąd wzięły się w pobliżu uzbrojone po zęby statki kosmiczne obcych? Zachodziłem w głowę, usiłując to rozgryźć, ale na razie bez skutku.\nPodeszła do nas miła Agnes. Platynowa blondynka gestem pokojówki wyjęła z moich rąk butelkę napoleona. Brakowało jej tylko hotelowego fartuszka.\n— Zaniosę do twojego apartamentu — usłużnie się zaofiarowała, jakby wiedząc, że nie wybieram się do swego numeru.\n— Dzięki! Co ja bym bez ciebie zrobił? — półżartem odparowałem, zaglądając w jej niebieskie oczy.\nGdybym był w hotelu, pewnie odruchowo pomyślałbym o napiwku.\nMłodziutka Daisy okazała się wygłodzoną samiczką, obdarzoną podobnym temperamentem co klonowana Madison z Orlando. Nie pomyliłem się co do niej ani na jotę. Z duszą na ramieniu zajrzałem do jej numeru, zaintrygowany, jak mnie przyjmie i czy dotrzyma danego słowa. Drzwi do siebie zostawiła uchylone, więc odebrałem to jako dobry znak. Cierpliwie czekała na swojego gościa. Przywitała mnie w zwiewnej jak skrzydła motyla, półprzeźroczystej haleczce, nie kryjącej dziewczęcych wdzięków. Niczego więcej nie miała na sobie. Jej bliskość sprawiła, że przeszył mnie szaleńczy dreszcz pożądania. Przepłoszyła moje lęki zniewalającym uśmiechem, który obiecywał rozkosze raju. Zajrzałem w jej pełne głębi czarne oczy i usiłowałem coś szarmanckiego powiedzieć, ale nie dała mi dojść do słowa. Zarzuciła mi ręce na szyję i jak szalona wpiła się w moje usta. Marnowałbym cenny czas, myśląc w takiej chwili o konwenansach towarzyskich i drobnych uprzejmościach. Nie było mowy o grze wstępnej i szeptaniu sobie czułych słówek, a liczył się tylko nieprzytomny seks. Nie mogłem jej się oprzeć, a rozszalałe serce domagało się, żeby natychmiast zatracić się w gorących pocałunkach i uściskach. Uległem wybuchowi namiętności, a nieposkromiona natura wzięła górę. Dwa spragnione ciała zwarły się ze sobą z siłą potężnego magnesu. Stopiliśmy się w jedno. Padliśmy na szerokie łóżko, omal się nawzajem nie rozszarpując. Ziemia drgnęła w posadach, zakołysała się i zatrzęsła pod kochankami. Lolitka krzyczała i w niepohamowanym uniesieniu biła pięściami po moich piersiach. Dała z siebie wszystko, więc wkrótce osiągnąłem spełnienie, a szalony świat przestał wokół mnie wirować.\nLeżeliśmy obok siebie, wyczerpani cudownym miłosnym tańcem. Pogrążony w błogostanie, ciężko oddychałem. Powoli wracałem do rzeczywistości. Nie spodziewałem się, że przeżyję coś tak ekscytującego. Złapałem Pana Boga za nogi. Grzeczne dziewczynki szły do nieba, a niegrzeczne miały niebo na ziemi. Pomyślałem, że jeśli mam sobie wybrać trzy kwiatki z rajskiego ogródka, ona będzie na pewno jednym z nich. Cieszyła swymi orientalnymi korzeniami i stanowiła spełnienie moich marzeń. Uwielbiała się bzykać i była prosta w obsłudze jak klonoandroid do uciech cielesnych. Nie wymagała żadnej instrukcji. Uruchamiała się na tip-top. Pstryknąłem i działała. Nie mówiła „Nie!” Nie kazała się zdobywać. Nie musiałem jej obłaskawiać i czekać, aż się ze mną oswoi. Czułem, że jesteśmy dla siebie stworzeni i sobie przeznaczeni. Fanfary w niebie grały! Dobraliśmy się jak w korcu maku i pasowaliśmy do siebie jak ulał.\nWsparłem się na łokciu i starłem pot z czoła. Z podziwem wpatrywałem się w jej zmysłowe ciało. Była niczym pokarm bogów. Cieszyła oczy wspaniałą skórą. Gęste włosy w odcieniu ciemnej czekolady układały się w lekkie fale, a oliwkową twarz zdobiły piękne duże oczy, okolone mocnymi wyrazistymi brwiami, śliczny nos i cudownie skrojone usta. Nabierało się przekonania, że urodziła się i wychowała na dworze arcybogatego radży. I że jest kandydatką na żonę dla dumnego księcia z bajki, a nie dla kogoś tak niskiego stanu jak ja.\nPomyślałem, że będę trzymać z nią sztamę. Takiej lali nie wypuszczało się z rąk, choćby nie wiem co. Przypadła mi do serca.\n— Zabiorę cię ze sobą, milutka — czule wyszeptałem, zaglądając w zamglone oczy dziewczyny. Delikatnie przeczesałem palcami jej włosy. — Jesteś cudowna i nawet słońce przy tobie blednie, podpisałbym pakt z diabłem, żeby cię mieć! — I uderzyłem w wysokie tony: — Ucieknijmy razem. Lećmy tam, gdzie nikt nas nie zna i zacznijmy życie od nowa, najlepiej na łonie natury! — zauroczony nią, plotłem trzy po trzy. Snułem nierealne plany. — Zamieszkamy we dwoje na odludnej farmie, będziemy hodować owce i kozy! — puściłem wodze fantazji. Należało wychodzić szczęściu naprzeciw i łapać je pełnymi garściami. Jeśli miałbym zjechać z utartego szlaku przez życie, to razem z tym ósmym cudem świata. Moje przeznaczenie nie było tak pogmatwane, jak myślałem.\nPoniosło mnie, ale dziewczyna tym się nie przejęła.\n— Całkiem niezła perspektywa — rozmarzona szepnęła. — Tyle że nieziszczalna, bowiem nie możemy być jedynie we dwoje. — A potem dodała, zerkając na mnie z błyskiem w oku: — Masz wybrać sobie trzy dziunie. Jeżeli ci się spodobałam i chcesz mnie wziąć, to zdecyduj się jeszcze na Grace i na Jacqueline — zapobiegliwie podpowiedziała, sprowadzając mnie na ziemię. — Potrafią uprzedzać twoje życzenia i będą umiały ci się odwdzięczać. Nie brakuje im fantazji. Mają luzackie zawody, podobnie jak ja… — ziewnęła, przeciągając się z rozkoszą. — Nie bądź frajerem, w życiu trzeba umieć się ustawić. Nie musisz tyrać jak niewolnik w kopalni. Ani poświęcać się dla dobra sprawy!\nSkierowała moją uwagę na inne tory. Nie zastanawiałem się dotąd nad tym, co będę robić po opuszczeniu Eufemii i powrocie do Galaktyki Drogi Mlecznej. Nie wybiegałem myślami tak daleko w przyszłość, bo nie sądziłem, że to ważne. Byłem pilotem międzyplanetarnym i tylko to się dla mnie liczyło. Przypuszczałem, że wrócę do tej pracy.\n— Dziwne, że na to nie wpadłem. Jajca straszne! Zatem nasze drogi się nie rozejdą? — z zaaferowaniem trawiłem tę prawdę, wodząc palcami po jej gładkich policzkach. Co kryło się za ofertą Marlowa? Jakie jeszcze karty był gotowy wyciągnąć z rękawa? — Jakoś mi to umknęło — wykoncypowałem. — Nie rozstaniemy się? Będziemy razem zmieniać świat na lepsze? To coś na dłuższą metę?\n— Nie wiedziałeś? — musiała mi otworzyć oczy. — Przyleciałeś tu, żeby znaleźć sobie trzy wybranki, trzy pyszności, damy od serca. Wszystkie jesteśmy do wzięcia, wszystkie chętne. Zadecydujesz, które chcesz. Polecimy z tobą na Marsa. Rozgościmy się pod jednym dachem niczym przykładne stadło małżeńskie, takie tam parantele. Potem zaczepimy się w jakimś koncernie współpracującym z Enbargonami — kreśliła przede mną szokujące perspektywy. — Coś tam będziemy robić. — Można było odnieść wrażenie, że była za pan brat ze szklaną kulą. Niczym wróżka odsłaniała przede mną przyszłość. Nie obawiała się, że ma za długi język i że powie coś, czego później będzie musiała żałować.\n— Takie buty? Na miły Bóg, nie miałem zielonego pojęcia — prychnąłem ze zdziwieniem. — Szczerze mówiąc, nie sądziłem, że to ważne. Niewiele mi powiedziano. W gruncie rzeczy przyleciałem tu w ciemno. Zafundowano mi wakacje w tropikach. Kto by odmówił? Dano mi dwa tygodnie na to, bym zdecydował się na trzy dziunie. Trzy z ośmiu. Wybrał te, które przypadną mi do gustu — spowiadałem się przed Hinduską. — Tylko tyle. Nie zdradzono mi, po co. Liczyłem, że się zabawię. I że na tym koniec.\nPodniosła się i usiadła, nie kryjąc osłupienia.\n— Nie domyśliłeś się, co jest grane? Łatwo się zorientować — wzruszyła ramionami. — Ale żeby aż dwa tygodnie? Ja cię kręcę, nie sądziłam, że aż tyle! — zaniepokoiła się nie na żarty. — To za długo. Nie połapiesz się w mig, na które laski naprawdę masz ochotę? Oj, to będzie się działo!.. Będziesz bez końca zastanawiał się i wahał?\n— A co ma się dziać? — wzruszyłem ramionami. Nie miałem pojęcia, co ma na myśli.\nPytająco zajrzała mi w oczy.\n— Jeszcze się nie zorientowałeś? — zdziwiła się. Nagle nabrała ochoty, by pozostałą siódemkę ustawić pod ścianą. — Nie znasz kobiet? Nabrałeś się na rodzinną atmosferę przy stole? Ujrzałeś szpary życzliwe dla siebie jak siostry? — zaczęła pokpiwać. — To jedynie fasada, zaś spokój jest tylko pozorny, a równowaga krucha — z powagą wyjaśniła. — Jeśli okażesz niezdecydowanie i zaczniesz się wahać, dziewczyny nie wytrzymają nerwowo. Co poniektóre poczują się odrzucone. Dasz im nadzieję, a potem ją odbierzesz. Dojdzie do rywalizacji i ostrej walki o twoje względy — argumentowała, odruchowo przytrzymując mnie za rękę. — Byłoby lepiej, gdybyś uwinął się w trzy dni i nie czekał na wybuchy histerii. Góra w tydzień. Wszystko może się zdarzyć. Bierz te, które dają się wziąć i zmykaj! — bałamuciła. — W mig się połapiesz, które na ciebie najbardziej lecą. Przecież nie musisz siedzieć wiecznie na Eufemii. Ktoś ci tu kazał zapuścić korzenie?\n— Zdumiewające — wymamrotałem.\nCzyżbym znalazł się w zagrodzie pełnej dzikich i bezwzględnych samic, jedynie udających ogładę i takt? Kobiety potrafiły być straszne, gdy zaciekle walczyły o swoje racje. Nie chciałem ich ujrzeć, skaczących sobie do oczu i toczących boje między sobą. A tym bardziej walczących ze mną. Gdybym starł się w pojedynkę z całą ósemką, nie miałbym żadnych szans.\nSłodka Hinduska wylała na mnie kubeł zimnej wody. Przeszły mi ciarki po plecach. Stąpała twardo po ziemi, ideały pozostawiając naiwnym laskom, mającym przesadnie romantyczne wyobrażenia o życiu.\nWstałem, wyglądając przez okno. Dziewczyna dała mi do myślenia. Białe ściany zdobiły indyjskie ozdoby. Przyciągnął moją uwagę złoty posążek Buddy, stojący na narożnej półce. Widniał przy nim niby na ołtarzyku ozdobny znicz w czerwonej szklanej oprawie. Przebudzony ze snu niewiedzy założyciel buddyzmu przemierzał przed wiekami północne Indie, głosząc zasady nowej religii. Rosły zastępy ciągnących za nim mnichów i ludzi świeckich wszystkich stanów. Pojąłem, że ta lala żywi do niego szczególną estymę, jak przystało na Hinduskę, zaaferowaną subkontynentem indyjskim i identyfikującą się z jego egzotyczną kulturą. A może traktowała tę religię poważnie i dążyła do prawdziwego oświecenia?\nNęcąca Daisy również się podniosła i wsunęła przez głowę mgielną haleczkę. Oparła się ufnie na moim ramieniu.\n— Bystrzak z ciebie — pozwoliłem sobie zauważyć z odrobiną niepokoju w głosie. Nie przypuszczałem, że potrafi tak trzeźwo myśleć i nie miałem powodu, żeby jej nie wierzyć. Podejrzewałem, że jest szczera aż do bólu, co mi się w niej podobało. Czy jednak nie przesadzała?\n— Jeśli chcesz, możemy się we dwójkę wybrać do podnóża tych ośnieżonych gór na horyzoncie — po przyjacielsku napomknęła, zmieniając temat rozmowy. Być może, doszła do wniosku, że za daleko się posunęła. Nie powinna była mnie tak instruować i przy tym straszyć.\n— Na wycieczkę?\n— Gwarantuję udane safari. Weźmiemy broń. Tam są całe stada zwierząt, na które można zapolować.\nTen pomysł mi się spodobał. Przecież mężczyźni trzebili lasy od tysiącleci. Już ludzie jaskiniowi byli urodzonymi myśliwymi. Najpierw łowiono dziką zwierzynę, żeby zdobyć pożywienie, a potem czyniono to dla sportu. Na tej bezludnej planecie dziko żyjące gatunki z pewnością nie cieszyły się jeszcze ochroną i mogliśmy sobie pozwolić na to, co w Układzie Słonecznym pozostawało zakazane.\n— Czemu nie — podchwyciłem z uznaniem. — Z przyjemnością sobie postrzelam. Masz tu pewnie całą zbrojownię. Chętnie się zabawię.\n— A jak! Mam trochę sprzętu — pochwaliła się.\n— Musisz mi pokazać!\n— Nie ma sprawy. Kiedy tylko zechcesz.\nW mojej rozkołysanej wyobraźni akcje młodziutkiej Daisy poszły w górę. Kusiła ciemną stroną mocy. Przytuliłem powabną księżniczkę do siebie i delikatnie cmoknąłem w zmysłowe usta. Nie musiała stawać na głowie, żeby przekonać mnie do siebie. Doskonale wiedziała, jak uszczęśliwia się takiego łapserdaka. Kuła żelazo póki gorące. Potrafiła znaleźć klucz do mego serca, choć przecież byłem samotnym wilkiem, chadzającym własnymi drogami i obywającym się bez przyjaciół.\n— Na razie zmykam — orzekłem. — Jesteś boska, musimy to wkrótce powtórzyć. Czuję, że wkrótce zabujam się w tobie jak sztubak. Będziesz mieć znowu ochotę, by się zabawić?\n— Jasne — bez wahania odrzekła. — Kiedy zechcesz.\n— Żółwik? Trzymaj się, piękna! — Na odchodne jak dobrzy kumple stuknęliśmy się zwiniętymi dłońmi.\nPożegnałem napaloną Hinduskę, wyluzowany i zadowolony jak diabli. Zostawiłem u niej spodnie i koszulę, odważnie wychodząc na korytarz w samych szortach. Napiąłem mięśnie, żeby lepiej wyglądać. Czułem się Supermenem. Na żadną madonnę jednak nie natknąłem się po drodze.\nWylądowałem na pływalni. Tu ujrzałem Belindę i Chloe. Nie zwracały uwagi na moje bicepsy. Grały w grę przypominającą szachy. Figur było więcej niż na tradycyjnej szachownicy, a wykonywały kolejne ruchy bardzo szybko, mając na namysł góra pięć sekund. Jakiś czas im się w milczeniu przyglądałem, a potem wyciągnąłem się na białym leżaku, wystawiając twarz do słońca.\nPrzymknąłem oczy, oddając się błogiemu lenistwu. Krążyły mi po głowie ospałe myśli. Nurtowały mnie pytania, na które szukałem odpowiedzi, nie siląc się jednak na to, żeby je na gwałt znaleźć. Bo po co? Miałem wciąż przed sobą niby w kadrze fascynującą twarz Daisy i jej prężące się zmysłowe ciało. Nie mogłem wyjść z podziwu dla boskiej nimfy. W mgnieniu oka stała się moją bliską przyjaciółką. Odniosłem wrażenie, że znamy się od lat. Była uosobieniem dzikiej żądzy, nieokiełznanej namiętności i wyuzdania. Pojąłem, że już po pierwszej godzinie leserowania w nadmorskim letnisku trafiłem w dziesiątkę. Był to strzał bez pudła. Poszło mi jak po maśle. Nie przypuszczałem, że dorwę tak rewelacyjną laskę. Lepszej dziuni nie mógłbym sobie wymarzyć. Umiała mi dogodzić. Potrafiła sprostać moim wymaganiom i zasługiwała na ocenę celującą.\n— Wyjątkowy dzień! — bąknąłem, pogrążony w zadumie.\nSkupiłem uwagę na tym, o czym rozmawialiśmy w jej apartamencie. Intrygowało mnie, dlaczego przeurocza księżniczka chciała, bym skrócił pobyt na tchnącej spokojem Eufemii. Przecież dopiero co tu przyleciałem. I to z innej galaktyki. Nie należałem do tchórzliwych facetów, którzy z byle powodu wpadali w panikę i kryli głowę w piasek, niemniej jednak nie zamierzałem zignorować jej ostrzeżenia. A jeśli rozkoszna dżaga się nie myliła? Wiedziała o rzeczach, o których nie miałem zielonego pojęcia. Na wojnie i w miłości wszystkie chwyty były dozwolone. Czy w Ogrodzie Eden, w którym zdawała się królować niewinność, mogło dojść do dantejskich scen? Czy te dziunie tworzyły wybuchową mieszankę, którą mimochodem mogłem zdetonować? Czy z gałęzi drzew niby w raju podstępny i groźny wąż miał wychylić trójkątny łeb? Czego należało się lękać? Z nieba lał się żar, jak to w tropikach, ale w rozgrzanym przez słońce powietrzu nie wisiało szaleństwo. Nie utknęliśmy przecież w mrocznej brazylijskiej dżungli, gdzie niekiedy budziły się demony. Ostrożność kazała mi jednak dmuchać na zimne. Wypadało zachować dystans i mieć się na baczności, więc powinienem był brać pod uwagę wszelkie możliwe scenariusze, nawet najbardziej nieprawdopodobne. Należałem do beztroskich facetów ze skłonnością do brawury, o czym dobrze wiedziałem, zatem musiałem się pilnować i na siebie uważać.\nCzy jednak kusząca Daisy miała rację? Prześledziłem w myślach to, co działo się po moim przylocie, wszakże po głębszym zastanowieniu doszedłem do wniosku, że indyjska księżniczka przesadzała, przewidując najgorsze. Niepotrzebnie zbijała mnie z pantałyku i po kobiecemu wyolbrzymiała zagrożenia. Nie musiałem zatem jej słów brać sobie do serca i nimi się przejmować. Te szelmy były zbyt inteligentne i za bardzo się ceniły, by miały się ośmieszać i pokazywać w niekorzystnym świetle. Należały do babek zdyscyplinowanych, ułożonych i z klasą, więc nie spodziewałem się z ich strony zagrywek poniżej pasa. Nie wyobrażałem ich sobie skaczących do oczu i drących ze sobą koty, względnie czubiących się jak koguty. Uważałem, że tworzą zgraną drużynę, gotową ruszać na podbój świata. Nie było tu miejsca na skandale. Na pokazywanie szponów i urządzanie scen jak w haremie starożytnego władcy. Może i należały do wygłodniałych samic — ale kontrolowały się na tyle, by nie zamieniać się w żarłoczne modliszki, zaś narzucona im odgórnie lista sprawiała, że jak przystało na dobrze wychowane panny stały grzecznie do faceta w kolejce. Pełna kultura! I porządek jak się patrzy!\nPotem moje myśli pobiegły w inną stronę. Dałem upust fantazji. Figle figlami, to rozumiałem, przecież to dla nich zdecydowałem się tu przylecieć z odległego Układu Słonecznego. Miałem sobie podokazywać, nie tracąc kawalerskiego poczucia wolności. Omal nie zapiałem z zachwytu, gdy sobie to uprzytomniłem. Seks bez zobowiązań był dla mnie idealnym rozwiązaniem. Samiec kopulował z samicą i odchodził, zaraz o niej zapominając. Jak wszyscy prymitywni faceci, przedkładałem żądzę nad miłość i nie marzyłem o trwałym związku. Za bardzo by mnie ograniczał. Nie należało przywiązywać się do przypadkowych partnerek, ani domagać się od nich wyłączności. Odpowiadało mi towarzystwo wesołych i wyuzdanych kobiet, które umiały się zabawić i nie oczekiwały za wiele od mężczyzny. Jednak powabna Daisy półgębkiem wspomniała o ożenku, więc pojąłem, że może jej nie chodzić o przelotny romans. Mówiła serio, czy żartowała? Czyżby chciała zagościć dłużej w moim życiu i w nim się naprawdę urządzić? Nie zamierzała poprzestać na wakacyjnej przygodzie? Liczyła na trwały związek? Nie umiałem jej sobie wyobrazić jako mojej formalnej narzeczonej, z którą byłbym razem przez wiele lat. I to na Marsie. Za krótko się znaliśmy. Czy musiałbym łożyć na jej utrzymanie? A co z pozostałymi laluniami? Nie chodziło im po głowie to samo? Ja i one, na dobre i na złe? Nieodwołalnie i nieodwracalnie? Z jedną może bym sobie poradził, ale z trzema? Poczułem się zaniepokojony tą perspektywą. Była kusząca, ale i budząca obawy. Podobno życie większości żonatych mężczyzn upływało w cichej rozpaczy. Jeśli kroiło się coś poważniejszego, na co wyglądało, to dziwnym trafem nie uwzględniłem tego w mych kalkulacjach. Jedno nieudane małżeństwo już mi wystarczało i nie marzyłem o powtórnym ożenku. A poza tym nigdy nie myślałem poważnie o dzieciach. Ojcostwo mnie przerastało. Uważałem, że wrzeszczące bachory są przereklamowane. Ich wychowywanie pochłaniało mnóstwo czasu, który można było przeznaczyć na rzeczy znacznie bardziej przyjemne.\nŚlub nobilitował kobietę, nawet jeśli w grę wchodził związek poligamiczny. Oczyma wyobraźni ujrzałem złote obrączki i uśmiechniętego duchownego ze stułą oraz oprawionym w skórę rytuałem, gotowego nas pobłogosławić. W mojej głowie zachichotał cichy głosik: „Facio ma kłopoty, ale dał się wrobić! Za jednym zamachem trzy żony?! Będą trzymać go na smyczy!”\n— Jasny gwint! — parsknąłem przejęty. — Co tu jest grane?\nPodstępny John ani słowem nie wspomniał o multiożenku, kiedy podsuwał mi umowę. Jaką jeszcze kartę ten spryciarz chował w rękawie? Miał nade mną przewagę. Umiał trzymać mnie w szachu. Nie pozwalał mi zapomnieć, że stoją za nim Enbargoni. Brał udział w niewyobrażalnym kosmicznym szwindlu i nie można było mu podskoczyć. Tańczyłem więc jak mi zagrał. Nie potrafiłbym obcesowo odrzucić żadnej jego oferty, bo bym się nie odważył. Takich facetów nie odsyłało się z kwitkiem.\nStłumiłem w sobie te obawy, uznając, że nie czas tak dalece wybiegać w przyszłość. Nie należało uprzedzać faktów. Głęboko odetchnąłem. Dlaczego miałbym bać się własnego cienia? Byczyłem się tu przecież dopiero pierwszy dzień i to w towarzystwie kuszących modelek, które nie zamierzały mi odmawiać. Świeciło słońce i zapowiadało się, że będzie super.\n— Il faut profiter de la vie! — podsumowałem me zmagania z samym sobą.\nW tych kilku prostych słowach zawierała się cała moja filozofia życia. Powinienem był korzystać z przyjemności bez umiaru, balangować ile się da, a zadumę nad przykrymi następstwami odłożyć na później. O ile rzeczywiście groziły mi jakieś przykre konsekwencje.\nBelina i Chloe wnet zniknęły, na odchodne machając do mnie rękami, a w chwilę później w ich miejsce pojawiła się Jacqueline. Była lekko znudzona. Widocznie nie miała za wiele pracy, a poza tym odpowiadał jej ten ocieniony palmami po brzegach urokliwy zakątek. Snuła się leniwie wzdłuż basenu, jakby szukała czegoś dla zabicia czasu. Byłem daleki od tego, by nie doceniać towarzystwa tej ciemnowłosej nimfy, jednak jej opalone nagie ciało nie robiło już na mnie takiego wrażenia jak przed południem. Moje zmysły uległy lekkiemu przytępieniu. Czułem się wypompowany po spotkaniu z wygłodniałą Daisy, a poza tym czekała na mnie w kolejce ponętna Grace, którą pominąłem, skrycie przeskakując na koniec listy. Pierwszy raz w życiu miałem do czynienia z nadmiarem zjawiskowych turkawek, czarownych i gotowych na wszystko. Co nie znaczyło, by mój apetyt na nie zmalał. Chodziło mi po głowie, żeby ściągnąć szorty i chodzić nago jak ona, ale powstrzymywał mnie wstyd. Nie byłem gotowy posunąć się tak daleko w moim tropikalnym tańcu godowym. Nigdy nie wypoczywałem na plaży dla nudystów. Potrzebowałbym pewnie ze dwa, trzy dni, żeby nabrać odwagi i na to się zdobyć.\nUprzytomniłem sobie, że wrzuciłbym coś na ruszt. Mimo że obiad nie tak dawno się skończył, burczało mi w brzuchu. Szalony seks sprawiał, że człowiek umierał z głodu.\n— Dobrze, że cię widzę — zagadnąłem, gdy do mnie podeszła. — Mam ochotę coś przekąsić, a nie wiem, jak się obsługuje wasz generator kuchenny. Wygląda mi na wyjątkowo zaawansowane urządzenie. Ani chybi jest dziełem Enbargonów. Jak na mój gust za dużo przy nim światełek — ziewnąłem.\nPopatrzyła na mnie mądrymi oczyma. Chyba się domyślała, że mam już na swym koncie szybki numerek. A może się myliłem?\n— Przynieść ci coś na tacy, czy pójdziesz ze mną do kuchni? — z powagą zapytała.\nWybrałem to drugie rozwiązanie. Ruszyłem za nią, oglądając jej śliczne plecy i nieoczekiwanie dla siebie z uczuciem klepnąłem ją w pośladek. Cham ze mnie! Arogant i prostak! Obejrzała się, zdziwiona, jednak nie obraziła się, do czego miałaby pełne prawo, ale szeroko się uśmiechnęła. Od ucha do ucha. W jej brązowych oczach pojawiły się wesołe iskierki. Nie nazwała mnie dupkiem, chociaż powinna, bowiem dziwnym trafem ją uszczęśliwiłem.\n— Będziemy mieć dużo dzieci — zażartowałem, idąc za ciosem.\nW odpowiedzi pieszczotliwie otarła się o mnie. Objąłem ją wpół i radośnie wkroczyliśmy do salonu jak para zakochanych nastolatków, którym własne towarzystwo wystarcza do szczęścia. (…)\nFragmenty powieści SF - rozdziały 10-12


stazyjka.pl - Strona 2 z 2 -\nJak w prosty sposób zawalczyć o lepszą sylwetkę?\nDna moczanowa – choroba bogatych\nPielęgnacja dla początkujących: cera naczynkowa\nPuszenie się włosów – co powoduje i jak tego uniknąć?\n3 stycznia 2022 16 marca 2022 stazyjka.pl\nKobiety jak i mężczyźni mają różne typy włosów. Jedne są mniej a drugie bardziej problematyczne. Ludzie mają włosy przetłuszczające się, łamiące się oraz walczą z łupieżem. Jednak bardzo nagminnie pojawia się problem puszących się włosów. Ten problem dotyka tylko kobiety. Niniejszy artykuł ma za zadanie przedstawić co powoduje puszenie włosów i jak można temu zapobiec. […]\n30 grudnia 2021 16 marca 2022 stazyjka.pl\nW dzisiejszych czasach wystrój pomieszczeń jest bardzo ważny. Każdy chce, aby w jego domu czy w innym miejscu było ładnie, przytulnie i rodzinnie. Dlatego też decydują się na przystrajanie swoich czterech kątów różnymi drobiazgami. Chociaż wiadomo, że to kobiet bardziej dbają o takie detale. Bardzo popularne stało się kupowanie świec zapachowych. Nie tylko nadadzą one […]\nKosmetyki naturalne a organiczne – poznaj różnice!\n21 grudnia 2021 16 marca 2022 stazyjka.pl\nNie od dzisiaj wiadomo, że kobiety lubiły i dalej lubią się malować oraz bardzo świadomie dbać o siebie. Na rynku istnieje bardzo dużo sklepów z kosmetykami. Jednak nie wszystkie oferują ten sam asortyment. Niektóre drogerie mają zarówno kosmetyki naturalne jak i te organiczne. Większość myśli, że to te same kosmetyki. Jednak są w błędzie. Dlatego […]


Liquid Blue Mist Virginia - Oceny i opinie\nLiquid Blue Mist Virginia\nOceny i opinie o Blue Mist Virginia\nDla mnie obecnie numer 1. Ładnie dymi i ten smak... Trafiony.\nduda, dawno temu\nMam mieszane uczucia :) Cena dobra, reszta średnia\nCS3 + eGO 1100mAh i L-Rider Kamikaze VV 3000\nBardzo dobrze oddający smak tytoniu analogowego o tej samej nazwie.\nRyfcio2006, dawno temu\nZ 6 zakupionych olejków od blue mist ten smakuje mi najbardziej, jest naturalny jak smak dobrego tytoniu przypomina mi davidoffy.\nmarvie86, dawno temu\neGo T z kartridżem eGo albo kartomizerem Giant AP 2.0 v3\nNiemal idealnie jak na liquid oddaje smak tytoniowego analoga, naturalny smak i duża chmurka.\nJack, dawno temu\nZdecydowanie super. Wszystko czego oczekuje od epalenia.\nv v spiner 1300 vivi nova slim v3 , vision cc\nnr 1 w trójcy rewelacyjny smaczek tytoniowy ładna chmurka\nmenacha, dawno temu\nbardzo intensywny smak virgini dla smakoszy ok\nhohma1, dawno temu\nIstna rewelacja jak dla mnie, lekko wyczuwalny smak orzeszków + lekki tytoń.. Bajka!\nBardzo wyrazisty smak tytoniowy, lekko słodkawy, mocny daje kopa. Do piwka ideał z tytoniowych\nBardzo dobry smakuje jak analog.Dobrze chmurzy.\nmaroko, dawno temu\nEgoW Volish CE10+\nNa początku ciężko mi było się do niego przekonać, lecz po dłuższym wapowaniu nie widzę dla siebie lepszego smaku. Świetny kop w gardło i gigantyczne chmurzysko :) Wapuję 24mg\nelchudy, dawno temu\nciekawy smak,wyczuwalna delikatna nutka orzeszków:) mieszam z miętą pieprzową od Liquin.Dla mnie rewelacja do codziennego palenia.\nQban, dawno temu\nTaki zwykły, niby niczym nie wyróżniający się tytoniowy smak. Pozytywny w swojej neutralności :) Ogólnie spoko, może być.\nMi smak tego liquidu przypomina orzeszki ziemne\nKK, dawno temu\nSpinner Vivi Slim Vision CC\nDziwny smak. Na pewno nie to czego można się spodziewać po nazwie.\nMichu, dawno temu\nNie jestem pewien czy do końca smakuje jak prawdziwy papieros, ale ze wszystkich tytoniowych smaków jakie paliłem, ten jest najbardziej do niego podobny. Jest duża chmura. Cena niska, a kapeć w buzi, jak po prawdziwym papierosie. Właśnie o to chodziło :)\nBateria Provog 1100 bez VV + Clearomizer MT3(CE11)\nSmak rewelka, bardziej podchodzi niż chwalony liqueen united state of tabacco który również paliłem, tylko chmurka troszkę wydaje się być mniejsza ale chyba przez to że zawiera mniej gliceryny ale to i dobrze ponieważ dzięki temu Virginia jest mniej żadka co poprawia transport do mojego dolnogrzałkowca. Jestem zadowolony i polecam.\nHans, dawno temu\nJoyetech eGo-T + Tabac BCC\nZasugerowalem sie tym rankingiem przy wyborze liquidu do pierwszego kontaktu z e-paleniem, nie zawiodlem sie. Bardzo mocno przypomina smak analoga, daje niezlego kopniaka (18mg), chmurka spora. Przez 2 tyg. przygody z e-paleniem ani razu nie mialem checi wrocenia do analogow.\nquantanamera, dawno temu\nBardzo podchodzi mi ten liquid\nFajny smak...chmura Ok...Idealny do dłuższego palenia..POLECAM\ngrs1981, dawno temu\nKiepski liquid. Bardzo mało wydajny, chmura też taka sobie. Co prawda cena jest O.K., Ale chyba wole wydać parę złotych więcej i cieszyć się lepszym smakiem, wydajnością i chmurą (jak np. Ritchy Davidoff)\nDobry smak, duża chmura i ekstra cena.\nNiezniechecony negatywnymi opiniami kupilem i sprobowalem, po paru chmurach liquid poszedl do kosza.. jest naprawde tragiczny.\nkelt, dawno temu\nnie wiem jak można takie to świństwo wapować ,to się tylko do kibla nadaje jak i pozostałe bluemisty feeeeee\nbummmm, dawno temu\nCzuć orzeszki,nawet smaczne.Przyjemnie się pali ,chmura też ok\nmj, dawno temu\nPierwszy liquid, który spróbowałam, nie mając wcześniej doświadczenia z e-papierosami. Zapach i smak - szczerze mówiąc okropne, bardzo czuć zmywacz do paznokci. Według mnie nadaje się do kosza.\nElsa, dawno temu\nvision spinner 1300 + Kanger MT3 BCC\nJak na razie najlepiej oddający smak analoga.\nChmura dobra, w smaku bez rewelacji\nelvis, dawno temu\nTen liquid jest przepyszny.Idealny dla tych ktorzy szukaja smaku ppdobnego do analoga.zdecydowanie najlepszy z serii blue mist\nluki, dawno temu\nrom, dawno temu\nsid + MAGOO\nChmura super, cena akceptowalna. Smak taki średni, płytki zresztą wszystkie tytoniowe blue mist mają taki sam podkład smakowy tylko różnią się dodanym aromatem. Kto wapuje dłużej będzie wiedział o co chodzi.\nfreshus, dawno temu\nNajlepszy z liquidów Blue Mist. Duża chmura, lekko słodki, czuć posmak orzeszków :)\nIness, dawno temu\nego ce5 niqulex\nJak dla mnie chmura super, smak ok ale nie rewelacja. Mimo wszystko nie jest mdły a raczej jak najbardziej na dłuższe dymienie. Polecam ale nie na 100%\neGO W 1100mah + clearomizer Visione CC\nTytoniowa przyjemność smaku prawie jak stare Rarytasy !\nRomano Manson, dawno temu\nmocny, smak taki sobie na dłuższą mete sie nie sprawdzi\nSuper. Smakuje jak tytoń z brandy. Mój numer jeden. Na moim zestawie daje gęstą chmurę przy 4V.\nDobry, gęsta chmura, nie brudzi grzałki - ideał!\nMetiu, dawno temu\nnajlepszy tytoniowy z liquidów Blue Mist. trochę skarpetkowy, ale zdecydowanie mniej niż french pipe. jeden z moich ulubionych liquidów\nVisione CC + Ego-W 1100mah\nA fuu najgorszy liquid jaki paliłem! Smak Nie jest taki zły ale gdy poczujesz ten smród..łoo jezu.\nKapcio, dawno temu\nNie wiem czy ktoś tutaj w ogóle palił kiedyś tytoń virginia, bo na pewno tak on nie smakuje :)\nb. dobry Krótko i na temat :)\nNie wiem czy trafiłem na nieudaną partię (podobno BM/07/2013 taka właśnie była), ponieważ ten liquid zupełnie mi nie smakuje. Po zużyciu 1ml odstawiłem go na razie daleko w kąt i wrócę do niego tylko, jeśli zabraknie mi innych liquidów. Na pewno już go więcej nie kupię, chyba że spróbuję u kogoś i okaże się, że to była rzeczywiście tylko nieudana partia.\nBardzo słaby smak ale to bardzo słabo wyczuwalny. Strasznie delikatny. Ogólnie smak OK ale słabiutki mega.\nspinner + vision cc\nmiał smakować tytoniem, ja nie wyczuwam niczego innego niż orzeszki. mi nie podchodzi ale jeśli ktoś lubi te klimaty - ok. z analogiem nie ma absolutnie NIC wspólnego - chodzi mi o to że czuć zero tytoniu\nbialy, dawno temu\nSpinner E-Fire BLUE 1000mAh + ProTank2\nsmak szalenie niedobry ale chmurka ładna ^^\nmk, dawno temu\nwyśmienity ciekawy i tajemniczy, fakt jakieś orzeszki skarpetki i jeszcze to coś,jest w mojej pierwszej trójce.\nSmakuje jak orzechy, nie czuć praktycznie tytoniu, jednak jak za taką cenę liquid jest warty zakupu. Na pewno jeden z lepszych z "niższej półki". Chmura duża, identyczna jak w p1.\nVision Spinner VV 900 mAh + Kangertech T3d / Vision Crystal 2\nSwietny tytoniowy smak. Lekko maslany, czuc nute orzecha oraz delikatna slodycz. Moc aromatu jest umiarkowana, dzieki czemu smak nie odpycha, nie muli. Rowniez dzieki temu smak jest tajemniczy i mozna sie w nim rozsmakowac. Cena jest bardzo niska. Zdecydowanie polecam. :) Wapowana moc to 12mg.\nWlossy, dawno temu\nBardzo dobry nienachalny smak tytoniowy. Chmura mogłaby być ciut większa. Cena w stosunku do jakości - rewelacyjna. Wylewałem do zlewu LiQueeny, Provogi, drJacky ... nie bójcie się niskiej ceny! :)))\nBardzo dobry olejek, za 10 mililitrow wyszlo mi 7 zl, najlepszy tytoniowy smak od blue mista. 555 i M to porazka\nGocław!, dawno temu\nVision CC eGo-W\nposzukiwania smaku właściwego dla mnie zakończyłem na tym liquidzie,nie mam zamiaru zmieniać go na inny dla mnie jest jest the best na razie pozostanę przy nim (18mg)\nBobi, dawno temu\nDobry tytoniowy smak.\nWaldi, dawno temu\nVamo V6 + Aspire Nautilus\nDelikatnie ostry i jednocześnie słodkawy pod koniec, nie gryzie w gardło, można wyczuć nutkę orzechową\nJar, dawno temu\nb, dawno temu\nJoyetech Delta 23 + Sigelei Legend\nświetny smak, duża chmura, nareszcie godny nastepca liqueen black tea\nandriu, dawno temu\nNemesis T (mod mechaniczny) i Mini Nova X.Jet BDC Clearomizer\nTotalna beznadzieja! Smak nijaki, mdły. Nie wiem skąd ta fascynacja tym dziadostwem.\nNautilus Mini+Aspire CF VV\nOkropny smak i jedynie chmurka dobra. Zawiodłem się\nKapec, dawno temu\nCS3 + eGo\n12mg - Bogaty smak z nutą orzechów. Pozostawia przyjemny zapach.\nMarens, dawno temu\nCzytałem Wasze opinie przed zakupem, ja nie wiem, czy tu nikt nie ma kubków smakowych? Przecież to jest tytoniówka z orzechami.... Oczywiście mniej ma posmaku orzechów od 555, ale ja już przerzuciłem się na tytoniówki innej firmy, bo bynajmniej mają smak tytoniowy bez obcych posmaków, tym bardziej orzeszkowych, BM jest super ok, ale tylko owocówki!\ngreegor, dawno temu\nSmak lekko orzechowy, bardzo neutralny. Moim zdaniem nadaje się do codziennego używania.\nPychota, w smaku przypomina BM 555, tylko trochę mniej słodki. Mogę palić non-stop.\nBardzo smaczny i wyrazisty liquid. Niebo w gębie :)\nWreszcie znalazłem swój smak. Ideał. Próbowałem wielu tytoniówek, bo tylko takie palę. Zawsze porównywałem ze smakiem Vype GOLDEN TOBACCO, który mi za...biście zasmakował, tyle tylko, że cena wysoka. Blue Mist Virginia jest rewelacyjny. Smakuje identycznie, a cena o połowę niższa. Nr 1 jak dla mnie wśród tytoniówek.\ndawido210, dawno temu\nLukasz, dawno temu\nNo więc smak: b.dobry jak dla mnie ciut za dużo słodyczy choć smak orzecha naprawdę ok a za mało posmaku papierosa. Chmura:b.dobra Cena: tagrze bardzo dobra Polecam każdemu tym bardziej kobietom najlepży od B.M. Minusik za nazwę ponieważ Virginia i ten liquid są odległe jak dwa bieguny\nSonne Z, dawno temu\nTo żadna Virginia. To raczej tanie slamsy.\nSMOK One Stick Plus\nMD, dawno temu\nAbsolutna tragedia. Nie ma to nic wspólnego z Virginią. Obrzydliwy, intensywny pseudo orzechowy posmak na którego dosłownie samą myśl robi mi się niedobrze. Nie dałem rady zużyć nawet 0,5ml, odruch wymiotny jest natychmiastowy.\nFrancis, dawno temu\nWolę zwykłe dziewice\nKapeć, dawno temu


Dygot przedstartowy [FELIETON JACKA FEDOROWICZA] - w Runner's World\nBiegi zimowe rządzą się swoimi prawami - zauważa Jacek Fedorowicz (shutterstock.com).\nWorki foliowe zobaczyłem na ciałach konkurentek i konkurentów po raz pierwszy pod koniec lat 80. ubiegłego stulecia. Zachwyciłem się, ale gdy sam spróbowałem tej metody grzewczej, okazała się ona niewystarczająca, inna zaś, podpatrzona podczas kolejnych oczekiwań na start, niezgodna z moim wrodzonym wstrętem do chodzenia po sklepach. Bo zauważyłem, że coraz więcej zawodników przychodzi na start, opatulając się czymś, co potem bezceremonialnie porzuca.\nNiby stać mnie było, żeby odżałować jakiś niedrogi ciuch, ale kiedy sobie wyobraziłem, że będę musiał chodzić po sklepach i szukać tygodniami następnego, bo wciąż będzie nie ten materiał, nie takie zapięcie, nie ten rozmiar – nie! Nie przeszedłem na metodę porzucania. Potem przez jakiś czas stosowałem ocieplanie z second handu. Kupowałem coś w lumpeksie, ale to też ideałem nie było, bo albo było zupełnie za bezcen i nie grzało, albo kosztowało i grzało więcej, ale wtedy żal było wyrzucać.\nPrzeczytaj również: Bieganie zimą a zdrowie: jak trenować na mrozie?\nTak samo zawsze robię z bidonem. Albo chowam w jakiś klomb, albo po prostu zostawiam na murku. Jeszcze się nie zdarzyło, żeby zniknął :)\ntomeq77, 2018-03-06 09:08:44


Projekt Akademia Niezależnego Życia - Fundacja Fuga Mundi\nProjekt Akademia Niezależnego Życia\nFundacja Fuga Mundi realizuje Projekt pn. "Akademia Niezależnego Życia", współfinansowany ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, w ramach konkursu nr 2/2016 - Kurs na samodzielność, Kierunek pomocy 2 - Zwiększenie Samodzielności Osób Niepełnosprawnych, którego celem jest aktywizacja i integracja społeczna oraz poprawa sytuacji psychologicznej, prawnej, zawodowej i kondycji psychofizycznej osób niepełnosprawnych zamieszkałych na terenie województwa lubelskiego.\nRealizacja projektu przewidziana jest w okresie od 01 kwietnia 2017 do 31 marca 2019 r. a jego adresatami jest 80 osób o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności zamieszkujący na terenie woj. lubelskiego. W I okresie jego realizacji od 01 kwietnia 2017 do 31 marca 2018 r. do projektu zakwalifikowanych zostanie 40 osób spełniających kryteria udziału w projekcie. Wartość projektu wynosi: 414 160,00 PLN, wkład prywatny Fundacji wynosi: 21.600,00 PLN, a kwota w wysokości 392 560,00 PLN, jest współfinansowana ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, w ramach konkursu nr 2/2016 - Kurs na samodzielność, Kierunek pomocy 2 - Zwiększenie Samodzielności Osób Niepełnosprawnych.\nOrganizacja biura projektu i zatrudnienie kadry projektu - kwiecień 2017 r.\nRekrutacja 40 BO do projektu - kwiecień-maj 2017 r.\nOrganizacja i przeprowadzenie indywidualnych zajęć wspierających rozwój osobisty - w ramach działania przeprowadzono zajęcia indywidualne z psychologiem, lekarzem, doradcą zawodowym, fizjoterapeutą oraz prawnikiem – kwiecień 2017 do marzec 2018.\nOrganizacja i przeprowadzenie grupowych warsztatów aktywizacji społecznej w formie stacjonarnej.\nBO projektu podzielono na cztery grupy szkoleniowe po 10 BO w każdej i przeprowadzono spotkania grupowe w dniach:\n23-24-25-26 maja 2017\n04-05-06-07 lipiec 2017\n26-27-28-29 września 2017\n24 -25-26-27 października 2017\n07-08-09-10 listopada 2017\n05-06-07-08 grudnia 2017\n09-10-11-12 stycznia 2018\n13-14-15-16 lutego 2018\nRazem zorganizowano 8 spotkań grupowych stacjonarnych zgodnie z budżetem i planem we wniosku. Razem zostało przeprowadzonych 48 godzin zegarowych zajęć dla każdej grupy – łącznie dla 4 grup przeprowadzono 192 godziny zegarowe zajęć.\nOrganizacja i przeprowadzenie grupowych warsztatów aktywizacji społecznej w formie wyjazdowej.\nZorganizowano 3-dniowe (09-10-11 czerwca 2017 r.) warsztaty aktywizacji społecznej wyjazdowe, które odbyły się w Ośrodku Rekreacyjno-Wypoczynkowym w Okunince nad Jeziorem Białym. Zgodnie z harmonogramem odbyły się zajęcia z zakresu prawnego, zdrowotnego oraz doradztwa zawodowego w ilości 6 godzin zegarowych dziennie. Razem zostało przeprowadzonych 18 godzin zegarowych zajęć dla każdej grupy – łącznie przeprowadzono 72 godziny zegarowe zajęć. Beneficjenci skorzystali też z różnych form integracji grupowej, w tym poprzez wspólne ognisko, dyskoteki, spacery, jazdę na rowerach, nordic walking, pływanie itp.\nOrganizacja i przeprowadzenie samopomocowej grupy wsparcia.\nW ramach działania przeprowadzono 10 spotkań dla 32 BO podzielonych na 4 grupy – po 8 UP, które odbyły się w dniach:\n9,10,11 sierpnia 2017\n23,24,25 sierpnia 2017\n6,7,8, września 2017\n20,21,22 września 2017\n4,5,6 października 2017\n18,19,20 października 2017\n21,22,23 czerwca 2017\n28,29,30 czerwca 2017\n12,13,14 lipca 2017\n26,27,28 lipca 2017\nRazem zostało przeprowadzonych zostało 60 godzin zegarowych zajęć dla każdej grupy – łącznie w czterech grupach przeprowadzono 180 godzin zegarowych zajęć.\nOrganizacja i przeprowadzenie kursów/szkoleń zawodowych.\nPodzielono Beneficjentów na poszczególne kursy zawodowe,\nOraz przeprowadzono następujące kursy:\nKurs obsługi komputera i programów biurowych - 1 grupa w terminie 13-24 listopada 2017. W kursie uczestniczyło 7 BO.\nKurs Kulinarny - 1 grupa w terminie 13-24 listopada 2017. W kursie uczestniczyło 5BO.\nKurs Kulinarny - 1 grupa w terminie 27 listopada 15 grudnia 2017. W kursie uczestniczyło 4BO.\nKurs kulinarny - 1 grupa w terminie 15-26 stycznia 2018. W kursie uczestniczyło 4 BO.\nKurs obsługi komputera i programów biurowych - 1 grupa w terminie 12-23 marca 2018. W kursie uczestniczyło 5 BO.\nPromocja i zarządzanie projektem - nadzór i sprawozdawczość.\nNa bieżąco organizowane były spotkania z pracownikami projektu i monitoring Projektu. Zakupiono tabliczkę informacyjną na drzwi ze stosownym logo w ramach promocji projektu oraz koszulki. Zaprojektowano i wydrukowano kalendarze na 2018 rok, które przekazano BO oraz organizacjom współpracującym z Fundacją Fuga Mundi Na każdych materiałach i dokumentach projektowych umieszczane były stosowne adnotacje o źródle finansowania i loga PFRON.\nStronę odwiedziło: 3586250


Ancelotti: słowa Baslera o moim odejściu to był żart\nJuż we wtorek Bayern Monachium meczem z Anderlechtem rozpocznie rywalizację w fazie grupowej Ligi Mistrzów w sezonie 2017/18. Sytuacja jednak wokół Bawarczyków nie należy do najspokojniejszych. Do dyskusji tych odniósł się na konferencji przedmeczowej, trener Bayernu Carlo Ancelotti. Włoski szkoleniowiec zabrał także głos na temat mocnego wywiadu Roberta Lewandowskiego.\n– Słyszałem, że Ancelotti już podpisał kontrakt z chińskim klubem. Z tego, co wiem, odejdzie zimą, kiedy w Chinach rozpocznie się nowy sezon – powiedział były piłkarz Bayernu Mario Basler. Czym wywołał niemałą burzę. Nie wszyscy uwierzyli Baslerowi, ale wiele osób wzięło słowa ex–piłkarza monachijczyków na poważnie i już snuło domysły, kto mógłby włoskiego szkoleniowca w najbliższym czasie zastąpić. Nie będzie to jednak potrzebne. Włoch, bowiem na konferencji prasowej jasno zadeklarował, że w ogóle nie myśli o opuszczeniu drużyny mistrza Niemiec.\n– Problem polega na tym, że zbyt wiele osób słowa Baslera potraktowało poważnie i nie zrozumiało tego żartu – powiedział Ancelotti. Przed spotkaniem z Anderlechtem odniósł się również do najbardziej komentowanych wydarzeń w ostatnich dniach, czyli wywiadu, jakiego udzielił Robert Lewandowskim tygodnikowi "Der Spiegel", w którym opowiedział o swoich wrażeniach dotyczących przygotowań do nowego sezonu oraz wypunktował sprawy, jego zdaniem decydujące o braku wygranej w Lidze Mistrzów. – Nie muszę rozmawiać z Lewandowskim na temat wywiadu, jakiego ostatnio udzielił. Będę z nim rozmawiał oczywiście, ale o wtorkowym spotkaniu – powiedział, próbując uspokoić emocje i udowodnić, że słowa polskiego napastnika nie mają przełożenia na grę Bawarczyków i atmosferę w szatni.\nCzy tak właśnie jest – odpowiedź na to pytanie da wtorkowy mecz z Anderlechtem. Dla monachijczyków jest on tym ważniejszy, że w sobotę Bayern niespodziewanie przegrał z Hoffenheim 0:2, co wzbudziło spory niepokój wśród kibiców FCB. Spotkanie w fazie grupowej Champions League to doskonała okazja, by uciszyć burzliwą atmosferę wokół drużyny.


Grupa SuperTaniaApteka.pl Utworzono : 26 grudzień PDF Free Download\nDownload "Grupa SuperTaniaApteka.pl Utworzono : 26 grudzień 2016"\n1 WITAMINY I MINERAŁY > Model : Producent : OLIMP LABORATORIES Suplement diety zawiera odpowiednio dobran kompozycję biologicznie aktywnych składników żeń-szenia zwanych ginzenozydami uzupełnioną kompleksem 12 witamin. Korzeń żeń-szenia to jeden z najlepiej poznanych surowców roślinnych, który już od tysięcy lat stosowany jest jako panaceum na wiele rodzajów schorzeń. Dotychczasowe badania podkreślają jego szczególną rolę w łagodzeniu stanów wyczerpania nerwowego i fizycznego oraz leczeniu zaburzeń sfery seksualnej. Dlaczego wyciąg żeń-szenia warto stosować w okresie nasilonych napięć nerwowych? Substancje czynne tej wyjątkowej rośliny działają bowiem dwukierunkowo - z jednej strony zwiększają odporność na stres, z drugiej łagodzą jego niekorzystne objawy. Za ten szczególny efekt odpowiadają ginzenozydy, które regulują poziom acetylocholiny - ważnego neuroprzekaźnika w ośrodkowym układzie nerwowym. Sprzyja to dodatkowo poprawie pamięci i zdolności uczenia się. Jednocześnie Ginzenozydy zapobiegają innym niebezpiecznym skutkom stresu, jak zaburzenia pracy jelit oraz wrzody żołądka i dwunastnicy. W jaki sposób wyciąg żeń-szenia wpływa na poprawę wydolności fizycznej? Wyraźnie odczuwalny przypływ sił witalnych w okresie suplementowania diety żeń-szeniem, to efekt specyficznego oddziaływania ginzenozydów na układ hormonalny. Te niezwykle aktywne substancje roślinne pobudzają tarczycę, przysadkę mózgową oraz korę nadnerczy do produkcji hormonów stymulujących pracą układu nerwowego oraz tempo przemiany materii. Wyciąg żeń-szenia poprawia jednocześnie transport i wykorzystanie tlenu przez organizm, zapobiega tworzeniu zmian zakrzepowych w naczyniach krwionośnych oraz usprawnia metabolizm składników energetycznych. W efekcie rzutuje to na wyraźny wzrost poziomu energii oraz poprawę zdolności wysiłkowych. Dlaczego wyciąg żeń-szenia uznawany jest za niezwykle skuteczny afrodyzjak? Badania wskazują, że u mężczyzn stosujących wyciąg z żeń-szenia zauważa się wyraźny wzrost sprawności seksualnej, objawiającej się wzrostem libido, większą sztywnością prącia, oraz dłuższym czasem trwania kontakt : - Strona 1\n2 WITAMINY I MINERAŁY > erekcji. Składniki wyciągu z żeń-szenia stymulują bowiem wydzielanie tlenku azotu (NO) w naczyniach krwionośnych, w tym ciałach jamistych prącia, co rzutuje na poprawę jego ukrwienia. Efekt działania żeń-szenia odczuwają także kobiety. Zwiększenie wydzielania NO w systemie naczyniowym pochwy i łechtaczki, powoduje lepsze dokrwienie i nawilżenie narządów płciowych, co przekłada się na poprawę satysfakcji ze współżycia seksualnego. Dlaczego wśród wielu preparatów żeń-szenia na rynku warto wybrać Żeń-szeń vita-complex? Są trzy powody. Po pierwsze, oferowany suplement diety jest jednym z nielicznych preparatów żeń-szenia na polskim rynku mianowany na zawartość ginzenozydów - najcenniejszych składników tej rośliny. Po drugie, suplement zawiera wyciąg z dwóch rodzajów żeń-szenia: amerykańskiego i koreańskiego, posiadających nieco inny skład ginzenozydów, które doskonale uzupełniają się w działaniu na organizm ludzki. Po trzecie Żeń-szeń vita-complex został wzbogacony w zestaw najważniejszych witamin wspomagających pracę układu nerwowego i mięśniowego, co pozwala nie tylko uzupełniać braki odżywcze w diecie, ale także wzmocnić organizm psychicznie i fizycznie. Kto powinien stosować Żeń-szeń vita-complex? Suplement diety zalecany jest szczególnie w stanach przesilenia fizycznego i psychicznego, a także w okresie pogorszenia dyspozycji seksualnej. Wiele badań wskazuje na pozytywne działanie wyciągu żeń-szenia w regulacji poziomu cholesterolu, wspomaganiu terapii cukrzycy, zmianach chorobowych wątroby oraz poprawie odporności organizmu. SPOSÓB UŻYCIA Zalecana dzienna porcja: 1 kapsułka raz dziennie lub inaczej po konsultacji z lekarzem. Nie należy przekraczać zalecanej dziennej porcji do spożycia w ciągu dnia. Suplement diety nie może być stosowany jako substytut zróżnicowanej diety. SKŁADNIKI Ekstrakt z żeńszenia amerykańskiego (Panax quinquefolium extract), ekstrakt z żeńszenia koreańskiego (Korean Panax Ginseng extract), witaminy (kwas L-askorbinowy - wit.c, octan dl-α-tokoferylu -wit.e, nikotynamid - niacyna, D-biotyna, octan retinylu - wit.a, D-pantotenian wapnia - kwas pantotenowy, chlorowodorek pirydoksyny - wit.b6, cholekalcyferol - wit.d, kwas kontakt : - Strona 2\n3 WITAMINY I MINERAŁY > pteroilomonoglutaminowy - folian,monoazotan tiaminy - wit.b1, ryboflawina - wit.b2, cyjanokobalamina - wit.b12), ekstrakt pieprzu czarnego,celuloza mikrokrystaliczna - substancja wypełniająca, stearynian magnezu - substancja przeciwzbrylająca, żelatyna - otoczka kapsułki. Informacja żywieniowa 1 kapsułka Żeńszeń koreański (Korean Panaxginseng extract) 7% ginsenozydów 200 mg Żeńszeń amerykański (Panaxquinquefolium extract) 5% ginsenozydów 250 mg Ekstrakt pieprzu czarnego 2 mg Witaminy Witamina A 800 g (100%*) Witamina D 5 g (100%*) Witamina E 10 mg (100%*) kontakt : - Strona 3\n4 WITAMINY I MINERAŁY > Witamina C 60 mg (100%*) Witamina B1 1,4 mg (100%*) Witamina B2 1,6 mg (100%*) Niacyna 18 mg (100%*) Witamina B6 2 mg (100%*) Folian 200 g (100%*) Witamina B12 1 g (100%*) Biotyna 150 g (100%*) Kwas pantotenowy 6 mg (100%*) kontakt : - Strona 4\n5 WITAMINY I MINERAŁY > * %ZDS - procent zalecanego dziennego spożycia Cena : 10,99 zł Brutto ( 10,18 zł Netto) Dostępność: Produkt dostępny w naszym sklepie od 23 wrzesień 2009 kontakt : - Strona 5


Czarna sukienka CYNTIA z długim rękawem - Sklep XL-ka\nczarna sukienka, na spotkanie, w dużych rozmiarach, sukienka z długim rękawem\nCzarna sukienka - CYNTIA z długim rękawem.\nSzczegółowe informacje: Ładna sukienka CYNTIA w czarnym kolorze wykonana z dzianiny dobrej jakości. Materiał z którego uszyta została CYNTIA jest miły w dotyku i dobrze się układa. Charakterystyczną cechą sukienki jest dekolt w kształcie litery V, który ładnie eksponuje kobiecą szyję i biust. Boki sukienki są kilka centymetrów dłuższe od przodu. Po bokach znajdują się sprytnie ukryte kieszonki. Sukienka posiada obniżoną linię ramion. Sukienka szyta jest w Polsce. W składzie surowcowym: 95% wizkoza, 5% elastan.\nNaszym zdaniem: Sukienka CYNTIA w klasycznym czarnym kolorze dobrze dopasowuje się do kobiecej sylwetki. Sukienka luźniejsza w okolicach bioder - co pozwoli w dyskretny sposób zatuszować niedoskonałości sylwetki.\nJest boska, uwielbiam ją :D


The Authoritarians - - opinia o książce (248821) - Lubimyczytać.pl\nThe Authoritarians /\nThis book was written in 2006, halfway through George W. Bush’s second term as president. A great deal was wrong with America then, and I thought the research on authoritarian personalities could explain a lot of it. Since then a new administration has been elected, and although it has had to deal with a very serious economic crisis brought on by others, it is taking steps to correct some of...\nźródło opisu: http://home.cc.umanitoba.ca/~altemey/\nźródło okładki: http://home.cc.umanitoba.ca/~altemey/\nKompleksowe studium osobowości autorytarnej: autor nie skupia się jedynie na charakterystyce tłumu podąrzającego na dyktatorami/charyzmatycznymi liderami/itp. lecz ukazuje to zjawisko w o wiele szerszym kontekście (charakterystyka osobowości dominującej, zjawisko w kontekście polityki i religii, itp.). Dodatkowo napisana łątwym i przystępnym językiem, przez co osoby nieznające się zbytnio na psychologii nie będą frustrować sięprzy lekturze. Dodatkowo książka dostępna jest za darmo w wersji PDF na stronie alma mater autora.


Konkurs plastyczny “Papierosy Twoim wrogiem!” – Zespół Szkół Technicznych i Ogólnokształcących z Oddziałami Integracyjnymi im. Stanisława Staszica w Białymstoku\nW dniach 01.10 – 27.10.2021 r. w ZSTiO odbył konkurs plastyczny pt.’’ Papierosy Twoim Wrogiem”. Organizatorami konkursu byli: przewodniczący- mgr Justyna Worowska, członkowie- mgr Maritta Kossakowska oraz-Anna Zajko.\nDo udziału w nim zostali zaproszeni wszyscy uczniowie naszej szkoły. Przedmiotem konkursu było stworzenie prac, w której tematyką był zły\nwpływ i szkodliwość na zdrowie palenia wyrobów tytoniowych. Prace plastyczne były wykonane w dowolnej technice plastycznej lub programie graficznym na FA3 lub A4.\nGłównym celami konkursu było promowania zdrowego stylu życia, profilaktyka i uświadomienie młodzieży szkodliwości palenia papierosów.\nWażnym aspektem było również modelowanie postaw asertywnych związanych z funkcjonowaniem w społeczeństwie. W konkursie wzięło udział 80 uczniów naszej szkoły. Prace wykonane były w różnych technikach plastycznych w formie plakatu. Odznaczały się wysokimi walorami estetycznymi, dużą sprawnością techniczna i manualną uczniów oraz wyobraźnią . Uczniowie stworzyli piękne prace , a zarazem w sposób trafny – wykorzystując środki wyrazu plastycznego, uchwycili istotę i problematykę poruszonego problemu.\nWyłonienie zwycięzców nie było łatwe. Jury w składzie : Pani mgr Maritta Kossakowska, Pani mgr Justyna Worowska i Pani mgr Anna Zajko, po długich naradach zdecydowało nagrodzić :\nI miejsce- Wiktoria Kobeszko z kl.1d, II miejsce- Zuzanna Szwedko z kl.II i,\nIII miejsce- Wiktoria Orłowska z kl.1a, III miejsce- Konrad Matuszewski z kl. Ig,\n6 wyróżnień dla: Siemionow Urszuli z kl.I a, Anny Kozub z kl.I a, Pauliny Zinówko z kl. I a, Natalii Łotysz z kl.I d, Łukasza Bardowskiego z kl. 3 w i Konrada Hajdukiewicz z kl.III w.\nJury przy wyborze nagrodzonych prac kierowało się takimi kryteriami jak: Trafne i oryginalne uchwycenie tematu o szkodliwości palenia, jasność i symbolika przekazu plastycznego, estetyka wykonania prac plastycznych , wyobraźnia twórcza oraz poziom warsztatu technicznego uczestników .\nKonkurs zakończył się stworzeniem wystawy prac pokonkursowych pt.” Papierosy Twoim wrogiem ‘’. Nagrodzeni uczniowie otrzymali dyplomy i nagrody.


Plotki transferowe - 8 sierpnia [aktualizacja 17:05] - DumaKatalonii.pl- strona Barcelony\nWysłany przez Aleksandra Jesionek | sie 8, 2014 | Transfery\nFC Barcelona zapowiedziała rewolucję w składzie po nieudanym sezonie, co spowodowało wysyp wiadomości związanych z piłkarzami, którzy są łączeni z katalońskim klubem. Poniżej prezentujemy wszystkie plotki transferowe z 8 sierpnia. W ciągu dnia informacje będą aktualizowane.\nFiorentina szuka zastępcy Cuadrado (Mundo Deportivo; 10:31)\nCoraz większe zainteresowanie Juanem Cuadrado ze strony Barcelony i Manchesteru United sprawiło, że Fiorentina już zaczęła szukać kogoś na miejsce Kolumbijczyka. Włoski klub chciałby sprowadzić 22-letniego Ekwadorczyka – Fernando Gaibora.\nAlves zostanie w Barcelonie (Sport; 10:37)\nWszystko wskazuje na to, że Dani Alves pozostanie w FC Barcelonie. Jedną z wielu przeszkód do jego odejścia był brak ofert. Drugą sprawą jest brak transferu Cuadrado. Kataloński klub chciał sprzedaży Brazylijczyka, by uniknąć jego odejścia w przyszłym roku za darmo, lecz wydaje się, że tak właśnie się stanie.\nVermaelen blisko Barçy (Mundo Deportivo; 10:47)\nDziś głównym celem katalońskiego klubu jest wzmocnienie środka obrony. Teraz najbliższy dołączenia do Barçy wydaje się być Thomas Vermaelen. Raül Sanllehí, który wrócił wczoraj z Londynu przyniósł optymistyczne informacje. Wprawdzie Manchester United oferuje większą kwotę od Barçy, bo około 20 milionów za tego zawodnika, to jednak wydaje się być bliższy Barcelonie. Sam Wenger powiedział bowiem na konferencji prasowej, że wolałby, by zawodnik odszedł do zagranicznego klubu.\nCuadrado spotka się z prezydentem Fiorentiny (Mundo Deportivo; 10:51)\nJuan Guillermo Cuadrado i jego przedstawiciel – Alessandro Lucci spotkają się dziś z prezydentem Fiorentiny – Andreą Della Valle, by omówić szczegółowo przyszłość zawodnika. Kolumbijczyk chciałby poprosić o odejście, natomiast włoski klub liczy na przedłużenie kontraktu do 2019 roku. Obecnie zawodnikiem zainteresowany jest Manchester United, który oferuje 40 milionów euro plus 10 milionów premii w zależności od zdobytych tytułów, oraz Barça proponująca 10 milionów.\nArsenal zaakceptował ofertę Barçy za Vermaelena (BBC; 13:27)\nArsenal zaakceptował ofertę Barcelony za Thomasa Vermaelena w wysokości 15 milionów funtów, co jest równoznaczne 18 milionom euro. 28-letni środkowy obrońca musi teraz uzgodnić szczegóły kontraktu z katalońskim klubem i przejść testy medyczne.\nBarça negocjuje transfer Songa do Milanu (Sport; 13:28)\nKameruńczyk – Alex Song jest bardzo blisko dołączenia do Milanu. Kataloński klub chce go wypożyczyć na jeden z sezon z opcją wykupienia po jego zakończeniu.\nAfellay blisko Olympiakosu (Gazzetta de Grecia; 17:04)\nIbrahim Afellay może w najbliższych godzinach opuścić Camp Nou. Holenderski pomocnik jest bardzo bliski wypożyczenia do greckiego Olympiakosu.\nPoprzedniMessi i Neymar zagrają w Meczu dla Pokoju\nNastępnyOstatni trening przed wylotem do Finlandii


Kiełbaska z ryżem - przepisy na kiełbaska z ryżem z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na kiełbaska z ryżem\nTaki inny gulasz – z ryżem i kiełbaską 37\nGdy nam się spieszy, mamy mało czasu na przygotowanie obiadu, a domownicy głodni polecam taki oto gulasz. 4 cebule 200 g ryżu 300 g kiełbasy zwyczajnej 300 g pieczarek Pęczek natki pietruszki 1 Zobacz więcej\nLeczo z kiełbasą z ryżem 80\nW tym poście skorzystam z gotowej już bazy. A mam na myślileczo, które wcześniej proponowałam dla wege people:) Wystarczyło wcześniej zapasteryzować, aby teraz dodać dwie rzeczy i mieć obiadek w innej Zobacz więcej\nRyż z bobem i wiejską kiełbaską 77\nMoje dzisiejsze danie obiadowe . Myślę ,że zdrowe :) a rarytasem jest kilka plasterków wiejskiej kiełbaski. Ryż z bobem i wiejską kiełbaską składniki 1 szklanka bobu 1 woreczek ryżu 15 dag kiełbasy Zobacz więcej\nRyż z kurkami najlepszy na świecie 320\nRyż pełnoziarnisty z fasolką i białą kiełbasą składniki 1 woreczek ryz pełnoziarnisty Kupiec 1 garść fasolka szparagowa, 2 szt młoda marchewka, przyprawa uniwersalna, Sól, pieprz, olej, 1 szt Zobacz więcej\nMarchewkowy ryż z fasolką 75\nTakie dania lubimy proste smaczne i zdrowe. Marchewkowy ryż z fasolką 1 woreczek ryżu KUPIEC 2 szt marchewka, 1/2 szt cebula, 20 dag kiełbaska drobiowa, curry Kucharek - uniwersalna, 1/2 puszki Zobacz więcej\nRisotto z kalafiorem i kiełbaskami 61\nSzybkie, pożywne i smaczne danie dla całej rodziny. Śmietankowe risotto z kalafiorem i kiełbaskami chipolata. Na koniec czasu gotowania risotto, dodałam mascarpone, które sprawiło, że danie zrobiło Zobacz więcej\nRyż z kiełbaską i warzywami. 28\nDla pracujących kobiet szybki, jednogarnkowy obiad to skarb. Lekki ryż, warzywa i odrobina kiełbasy to lekki obiad, a zadowoli każdego. Można przygotować go na oliwie, zamiast na maśle i tylko z Zobacz więcej\nKiełbaski w sosie cygańskim 349\nSłodko-kwaśny sos pomidorowy z pieczarkami i dużą ilością warzyw, który swój charakterystyczny smak zawdzięcza dodatkowi ketchupu oraz ogórków kiszonych. Doskonale pasuje do wędzonej grillowanej Zobacz więcej\nZupa z fasolki szparagowej, marchewki ,ryżu z... 137\nKolejna prosta, szybka i smaczna zupka. 2 -3 białe kiełbaski 1-2 marchewki 0,5 kg żółtej fasolki szparagowej 0,5 szkl. ryżu sól,pieprz domowa vegeta listek, ziele śmietanka 18% koperek Do garnka wlać Zobacz więcej\nRisotto z kiełbaską i pomidorami 31\nUlubiona kuchnia? Bez chwili zastanowienia: kuchnia włoska.Jest bardzo smaczna, nie wymaga ogromnych umiejętności kulinarnych, nie jest czasochłonna i bardzo wyrafinowana.Przemawia to do mnie, Zobacz więcej\nSmażona biała kiełbaska z pieczarkami . 146\nSmażona biała kiełbaska z pieczarkami podana z dzikim ryżem Kupiec składniki * 1/2 kg pieczarki, * 1/2 kg biała kiełbasa, * 2 szt cebula, * 1 łyżka masło, * 1 opakowanie ryż dziki Kupiec * Sól, Zobacz więcej


Piotr, Author at Blog wielotematyczny, ciekawostki i informacje z internetu\n8 maja, 2022 by Piotr\nJak w najbardziej korzystny sposób, wdrożyć własny pomysł na biznes? Oczywiste jest, iż jeżeli już on się narodził w naszej głowie, to wiele osób jako kolejny krok planuje jego zrealizowanie, co nie jest niczym złym. Jednak zanim cokolwiek zrobimy, powinniśmy się zastanowić nad tym, czy jesteśmy gotowi do zrealizowania naszego\n24 marca, 2022 by Piotr\nCzy chwilówka, to raczej zły pomysł na to, by pozyskać pieniądze? Dlaczego lepiej zrezygnować z takiej metody czy sposobu, pożyczania pieniędzy, pomimo tego iż istnieją tutaj niekiedy oferty, jakie proponują nam pierwszą chwilówkę bez ponoszenia jakichkolwiek kosztów, a więc oddajemy tyle co pożyczamy. Oczywiście chwilówki, są z jednej strony czymś\nCo zazwyczaj powinniśmy zrobić, zanim złożymy wniosek o pożyczkę? Przede wszystkim mocno zastanowić się nad tym, czy jest nam ona niezbędna i potrzebna, a także stać ją na nas, jak pokazuje życie jest to kwestia do której mało kiedy nawiązujemy, pomimo potrzeby przeanalizowania między innymi sytuacji finansowej, którą aktualnie posiadamy.\nW jakich poszczególnych oraz różnorodnych sytuacjach, bank może odmówić przyznania nam kredytu? Oczywiście trzeba tutaj się odnieść, nie tylko do zasad związanych z weryfikacją wniosków kredytowych, ale też ogólnie przyjętych w sektorze bankowym gdy chodzi o kredyty oraz pożyczki. Pewnie, że w pierwszej kolejności musimy być pozbawieni jakichkolwiek zadłużeń, a\nChcesz w dużym stopniu, zwiększyć swoje ewentualne szansę, na otrzymanie kredytu? Nie wiesz, jak postąpić w takiej sytuacji, jednocześnie co zrobić aby rzeczywiście udało nam się nijako osiągnąć, jasno zamierzony cel a nawet nie martwić się o to, iż nasz wniosek zostanie odrzucony już na starcie? Oczywiście jest to bez\nChcesz tak inwestować pieniądze, aby ich najzwyczajniej w świecie nie stracić? Pragniesz przy tym, obracać nimi nie tylko na adekwatną skalę, ale na jednocześnie na taką która umożliwi ci ich ewentualne skuteczne pomnażanie? Oczywiście jako potencjalny inwestor, powinniśmy wiedzieć jedno iż zawsze w takim momencie istnieje ryzyko, nie ma czegoś\nKiedy warto rozważyć, ewentualną konsolidację naszych kredytów ewentualnie innych zobowiązań? Zawsze wtedy, gdy takie rozwiązanie ma nie tylko sens, ale pozwoli nam zachować stabilizację finansową, co jest podstawową kredytu konsolidacyjnego, jaki ma wszystkie nasze kredyty lub pożyczki połączyć w jedną ratę. Oczywiście jest to też dla nas wygodne rozwiązanie, bowiem\nZ jednej strony, chcesz stworzyć własny biznes, ale z drugiej brakuje ci na niego jakiegokolwiek pomysłu? Chcesz aby on nie tylko przyniósł zamierzony efekt, ale sam pomysł na biznes stał się podstawą do stworzenia czegoś, co tak naprawdę rozwinie się zgodnie z przeznaczeniem, a także pozwoli na generowanie pewnych zysków?\nCzy prawdą jest, iż istnieje duża szansa oraz okazja do tego, by w łatwy i bezproblemowy sposób starać się o pożyczkę bezpośrednio przez internet? Kto może z takiego rozwiązania skorzystać, i jakie warunki trzeba przy tym spełnić? Oczywiście pożyczki przez internet, dostępne są już przynajmniej od kilku lat, a na