Zlecenia na Aranżacje wnętrz Kłodzko na Portalu Ekspert Budowlany\nAranżacje wnętrz w Kłodzku\n21 Zleceń - Aranżacje Wnętrz Kłodzko\nZlecenie na aranżację mieszkania, 51-100m², Kłodzko\nZlecę aranżację mieszkania, 35m², Kłodzko\nWarto by było przeanalizować to zlecenie jeśli Twoja działalność jest zawiązana z pasji do architektury wnętrz i świadczy perfekcyjne usługi aranżowania wnętrz na terenie miejscowości Kłodzko, a także okolicznych miast i powiatów. Napisz krótko jaką ofertą dysponujesz, aby otrzymać dobrego Zleceniodawcę.\nWybranie tego Klienta da Ci same korzyści i z pewnością Zleceniodawca, który pisze - "Dam zlecenie na aranżację mieszkania, do 20m2", nie będzie żałował współpracy ze specjalistą takim, jak Ty. Napisz krótko co możesz zaoferować i poznaj dopasowanego Zleceniodawcę.\nZlecenie na aranżację domu, 21-40m2, Kłodzko\nW dalszym ciągu jesteś w stanie złożyć ofertę w odpowiedzi na zapytanie Klienta jako dobra firma od aranżacji wnętrz. Pozwól Zlecającym skorzystać z Twoich usług oraz cieszyć z dobrze wydanych pieniędzy. Ustal pasujący termin od razu i na własne oczy przekonaj się, że warto!\nJako wybitni profesjonaliści jesteście w stanie spełnić oczekiwania odnośnie architektury wnętrz. Zapytanie brzmi "Dam zlecenie na aranżację mieszkania, 36m²". Ledwie chwila dzieli Cię od otrzymania świetnego zlecenia - skontaktuj się!\nZleceniodawca napisał zlecenie brzmiące "Chcę zlecić aranżację Lokal z : sauną, siłownią, bilardem, 180m² ". Jako rzetelny specjalista w dziedzinie aranżacji mieszkań wykonaj powierzone zadanie i przyjmij zlecenie. Dzięki temu, że spełniasz wymagania najbardziej wymagających Klientów, Twoja firma to doskonały wybór.\nZapytanie o treści - Zlecenie na aranżację domu, 41-60m2 jest zaadresowane do eksperta, który świadczy swoje usługi oraz skupia się na Klientach z Dolnośląskiego i okolic. Dłużej nie trać czasu i skontaktuj się od razu - na pewno będziesz zadowolony!\nZakres zlecenia: projekt aranżacji Obiekt, którego dotyczy zlecenie aranżacji: pokoje hotelowe Pomieszczenia do aranżacji: sypialnia Łączna powierzchnia pomieszczeń do aranżacji: 100m² Możliwość pracy zdalnej: nie Termin skor...\nZlecę aranżację domu, 41-60m², Nowa Ruda\nZakres zlecenia: projekt aranżacji Obiekt, którego dotyczy zlecenie aranżacji: dom jednorodzinny Pomieszczenia do aranżacji: salon, pokój wielofunkcyjny - 3 w 1 (salon, jadalnia, sypialnia), łazienka Łączna powierzchnia pomiesz...\n2020-08-17 do 2020-08-24\nNajlepsze Usługi Aranżowania Wnętrz\nPracując w branży usług aranżowania wnętrz od kilkunastu lat, przede wszystkim na obszarze miejscowości Dolnośląskie, ale także pobliskich miast możesz nawiązać współpracę w odpowiedzi na to zlecenie. Przez to, że realizujesz oczekiwania nawet najbardziej wymagających Klientów, wybór Twojej firmy na pewno będzie dobrą decyzją.\nKlient szuka świetnej jakości wykonywanych usług, pisząc - Zlecę aranżację domu, 41-60m². To ogłoszenie jest idealne dla specjalisty takiego, jak Ty. Pokaż dopasowaną propozycję dla tego Klienta - skontaktuj się jak najszybciej, nie pożałujesz.\nDam zlecenie na aranżację domu, 51-100m², Pieszyce\nZakres zlecenia: wykonanie projektu aranżacji wnętrz Obiekt, którego dotyczy zlecenie aranżacji: dom jednorodzinny Pomieszczenia do aranżacji: kuchnia, łazienka, salon, sypialnia Łączna powierzchnia pomieszczeń do aranżacji: 51...\nDam zlecenie na aranżację domu, 101-200m², Dzierżoniów\nKlient, który potrzebuje usługi aranżowania wnętrz powinien już teraz zgłosić się do specjalisty takiego, jak Ty i zobaczyć na własne oczy dobre ceny oraz oferowaną jakość. Wykonaj jeden telefon i prześlij ofertę, która z całą pewnością będzie godna uwagi Klienta.\nZlecę aranżację domu, 91-120m2, Dzierżoniów\nZleceniodawca napisał zgłoszenie brzmiące "Zapytanie o aranżację Salon optyczny, 41-60m2". Jako zaufany fachowiec w dziedzinie aranżacji mieszkań daj satysfakcję Klientowi i przyjmij zlecenie. Nie czekaj - przedzwoń i otrzymaj prośbę o wycenę, która Cię usatysfakcjonuje.\nZlecenie na aranżację mieszkania, do 20m², Dzierżoniów\nZakres zlecenia: projekt aranżacji Obiekt, którego dotyczy zlecenie aranżacji: dom jednorodzinny Pomieszczenia do aranżacji: salon, sypialnia, gabinet Łączna powierzchnia pomieszczeń do aranżacji: 121-150m² Możliwość pracy zda...\nZapytanie o aranżację salonu fryzjerskiego, kosmetycznego, do 20m², Jedlina-Zdrój\nZakres zlecenia: projekt aranżacji Obiekt, którego dotyczy zlecenie aranżacji: salon fryzjerski/kosmetyczny Pomieszczenia do aranżacji: gabinet Łączna powierzchnia pomieszczeń do aranżacji: do 20m² Możliwość pracy zdalnej: tak...\nZlecę aranżację mieszkania, 30m² , Boguszów-Gorce\nZakres zlecenia: wykonanie projektu aranżacji wnętrz Obiekt, którego dotyczy zlecenie aranżacji: mieszkanie Pomieszczenia do aranżacji: salon Łączna powierzchnia pomieszczeń do aranżacji: 30m² Możliwość pracy zdalnej: tak In...\nDolnośląskie / Boguszów-gorce, 46 km od Kłodzko\nAranżacje wnętrz w pobliżu miasta Kłodzko


Straty w sadach po gradobiciach – pomoc państwa niewystarczająca?\nAgrofakt Uprawy Owoce Straty w sadach po gradobiciach – pomoc państwa niewystarczająca?\nOd 17 do 31 października producenci rolni, którzy ponieśli straty wskutek gradobicia, huraganu, suszy czy nawalnego deszczu mogą składać w ARiMR wnioski o udzielenie pomocy. Zasady przyznawania tej pomocy nie do końca podobają się sadownikom. Jak więc zrekompensować straty w sadach?\nWnioski o pomoc można składać, jeżeli szkody w danej uprawie wyniosły co najmniej 70%. W świetle tych przepisów tylko bardzo niewielki odsetek sadowników będzie mógł skorzystać z pomocy finansowej. Straty w sadach były potężne, ale okazuje się, że jabłka, które według samych sadowników do niczego już się nie nadają, według przepisów można jeszcze sprzedać do przetwórstwa.\nW naszym regionie grad zdziesiątkował wiele sadów, jednak nie wszyscy sadownicy będą mogli ubiegać się o pomoc.\n– W naszym regionie grad zdziesiątkował wiele sadów, jednak nie wszyscy sadownicy będą mogli ubiegać się o pomoc. Jabłka, choć nie nadają się do sprzedaży jako deserowe, można bowiem w myśl przepisów sprzedać jeszcze do przetwórstwa. Są to groszowe stawki, które nie zrekompensują nam nawet części poniesionych na produkcję kosztów, a jednocześnie dyskwalifikują z możliwości uzyskania pomocy – mówi Jan Domański, sadownik z Dywit (woj. warmińsko-mazurskie). – Co więcej, kwota pomocy będzie mniejsza o połowę, jeśli uprawy były nieubezpieczone. Tymczasem niemal nikt nie ubezpiecza sadów na wypadek gradu, gdyż koszt takiego ubezpieczenia przekracza nasze możliwości finansowe.\nW podobnej sytuacji jest wielu sadowników, których uprawy zostały zdziesiątkowane przez nawałnice, grad czy ulewne deszcze. Dlatego też Związek Sadowników RP zwrócił się z wnioskiem do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o zmianę warunków przyznawania pomocy tak, by większa liczba właścicieli sadów mogła z niej skorzystać.


92 PLN • WPC Łowickie 1800g - Megabol • NAJTANIEJ • Sklep SFD\nWPC Łowickie Megabol1800g\nSprawdź dostępność w sklepach stacjonarnych 243 osób kupiło ten produkt Za zakup otrzymasz 9 pkt.\nBardzo dobre w smaku. Dobrze się rozpuszcza. Nie jest przesłodzone. Opakowanie OK. Jedyny mini minus to miarka na 10g.\nWPC ŁOWICKIE INSTANT jest ekskluzywną wersją produktu, pełnej rozpuszczalności w wodzie. Wersja INSTANT może być przygotowywana bez użycia szejkera, czy naczyń zamkniętych, wystarczy zwykłe mieszanie łyżeczka lub końcówka załączonej miarki.\nWPC ŁOWICKIE INSTANT to także doskonała przyswajalność, wyjątkowy smak oraz brak piany. Jest to odżywka nie ustępująca jakością wyborom zachodnim a przewyższającą o klasę wiele innych produktów krajowych.\nOsoby obciążone wysiłkiem fizycznym oraz sportowcy mają 2-4 krotnie wyższe zapotrzebowanie na białko w stosunku do pozostałych. Dzienne zapotrzebowanie na białko łącznie:\n1,4 g białka/kg m.c. - sportowcy dyscyplin wytrzymałościowych\n1,6 - 1,8 g/kg m.c. - sportowcy dyscyplin wytrzymałościowo-siłowych\n2,0 - 2,5 g/kg m.c. - kulturyści\nOkoło 1/3 dziennego zapotrzebowania może pochodzić z koncentratów uzupełniających dietę.\nSkładniki: koncentrat białka serwatkowego (WPC 80 INSTANT), ekstrakt glutenowy, lecytyna - emulgator, aromaty (smak na opakowaniu), acesulfam K, cyklaminian sodu, sacharynian sodu - substancje slodzące, guma ksantanowa - zagęstnik.\nPorcję 20-40g (4-7 czubate łyżki stołowe) preparatu rozmieszać w szklance wody.\nSpożywać porcję do 3 razy dziennie. Stosować w 3 godz. odstępach pomiędzy posiłkami.\nSKŁADNIKI WPC ŁOWICKIE INSTANT\nWartość energetyczna 100g: 408 kcal\nIzoleucyna 5,71 g\nLeucyna 10,03 g\nWalina 5,14 g\nWitamina A 25,8 mg 3,2%\nWitamina D3 2,11 mg 42%\nNajwiekszy plus to duzo glutaminy, no i cena. Smaki banan i ciasteczko przyzwoite. Niestety rozpuszczalnosc kiepska. Po wymieszaniu i odstawieniu na pol minuty zbiera sie bardzo duzo osadu na dnie, wlasciwie to trzeba pic w trakcie mieszania, zwlaszcza banan pod tym wzgledem tragedia.\nbiałko spełnia swoje zadanie, dobra rozpuszczalność, godne polecenia


Filia nr 3 – Światowy Dzień Życzliwości i Pozdrowień.\n21 Lis 2018 Autor: kasia Kategoria: Aktualności, Filia Biblioteczna nr 3 Tagi: Filia nr 3, Wspólne czytanie to dobra zabawa\nW dniu dzisiejszym (21 listopada) obchodzimy Światowy Dzień Życzliwości i Pozdrowień. W związku z tym na naszym cotygodniowym czytaniu dzieci uczęszczające na zajęcia czytelniczo-wychowawcze przy FB Nr 3 w Wieruszowie wzięły udział w pogadance na w/w temat oraz same wypisały słowa, które kojarzą się im z życzliwością. Następnie czytały fragmenty książek: Beaty Jacewicz – „Dobre rady”, Joanna Krzyżanek – „Dobre maniery czyli savoir-vivre dla dzieci”, Małgorzata Strzałkowska – „Rady […]\nMożliwość komentowania Filia nr 3 – Światowy Dzień Życzliwości i Pozdrowień. została wyłączona\n21 Lis 2018 Autor: Aneta Możdżanowska Kategoria: Aktualności, Konkursy Tagi: konkurs, list do Mikołaja\nPisanie listów do Mikołaja to piękny zwyczaj, który kultywowany jest przez dzieci od dawna na całym świecie. Zachęcamy dzieci z gminy Wieruszów do pisania listów i przekazania ich Mikołajowi za naszym pośrednictwem! W holu biblioteki stoi specjalnie przygotowana skrzynka pocztowa do której prosimy, by dzieci wrzucały listy wraz z kartami zgłoszenia do konkursu Najpiękniejsze listy zostaną nagrodzone podczas gminnej imprezy mikołajkowej 6.12! Zapraszamy do zabawy 🙂 REGULAMIN -List do mikołaja ZGODA- LIST DO MIKOŁAJA\nMożliwość komentowania Napisz list do świętego Mikołaja! została wyłączona\nTurniej FIFA w bibliotece? Czemu nie!\n21 Lis 2018 Autor: Aneta Możdżanowska Kategoria: Aktualności Tagi: gry komputerowe, turniej\nPasjonatów gry FIFA zapraszamy do udziału w turnieju gier! 1.12 w Miejsko-Gminnej Bibliotece Publicznej w Wieruszowie przy współpracy z Zespołem Szkół Ponadgimnazjalnych odbędzie się turniej gry FIFA. Rozgrywki rozpoczną się od godz. 9.00. Zapraszamy chętnych do 16 r.ż. do zmierzenia się w tym wyjątkowym pojedynku. Liczy się kolejność zgłoszeń, które czekamy do 30.11. Na laureatów czekają niesamowite przeżycia oraz fantastyczne nagrody rzeczowe! Szczegóły w regulaminie! Regulamin- FIFA Zgoda\nMożliwość komentowania Turniej FIFA w bibliotece? Czemu nie! została wyłączona


#405: Bytów & Rockmill - "P" | Chmielnik Jakubowy - portal o piwie\nStrona główna Bytów #405: Bytów & Rockmill – “P”\nBrowar Rockmill jest od samego początku związany z Browarem Bytów, gdzie warzy swoje piwa kontraktowo. Obecnie część produkcji jest już przeniesiona do innych browarów – jak np. BeerLab. W żadnym wypadku nie oznacza to jednak rezygnacji z Bytowa. Ba, owocem tej współpracy jest kooperacyjna seria sześciu imperialnych porterów z jednoliterową nazwą, które razem w odpowiedniej kolejności ułożą słowo PORTER. Obecnie na rynek trafiły cztery z nich – pierwszym był “P” – podstawowa wersja tego porteru. Kolejne piwa z tej serii mają już dodatki – każde inne. Jak to zwykle u mnie na blogu bywa – ich zrecenzowanie rozpocznę właśnie od wariantu podstawowego, aby później mieć odpowiedni punkt odniesienia :).\nImperialne portery stają się coraz popularniejsze. Styl ten jest podobny do imperialnego stoutu, ale różnice oczywiście są. Wśród podobieństw na pewno należy wspomnieć o wysokim ekstrakcie oraz o zawartości alkoholu. Imperialne portery bałtyckie tak jak risy to prawdziwi mocarze. W odróżnieniu od bardziej palonego kuzyna portery są zwykle łagodniejsze, słodsze i bardziej przystępne, co – jak się okazało – trafiło w gusta wielu konsumentów.\n“P” to bardzo prawilny imperialny porter. Bytów i Rockmill na etykiecie unikają określania swojego piwa jako porter bałtycki, ale zakładam, że zostały użyte drożdże górnej dolnej fermentacji. Imperialność w tym przypadku dotyczy przede wszystkim ekstraktu oraz zawartości alkoholu. Przyjęło się bowiem, że parametry te dla regularnego wariantu porteru bałtyckiego, który w Polsce zwykle jest lagerem, mieszczą się zwykle w widełkach 18-22° Plato oraz 8-9% alkoholu objętościowo. Wszystko co ponad bywa już kwalifikowane jako właśnie imperialny porter bałtycki.\n“P”, które swoją premierę miało w styczniu 2018 r., ma 25° Plato i 10% alkoholu – zatem wszystko się zgadza. Co więcej liczby te sugerują, że nie mamy tu do czynienia z rekordowym odfermentowaniem. Spodziewam się zatem, że piwo będzie raczej po słodkiej stronie mocy, czyli tym, co tygryski spod tagu #teamslodyczka lubią najbardziej ;). Jeśliby komuś treściwości z niskiego odfermentowania było mało, to dodatkowo w zasypie znalazły się również płatki owsiane, które zwykle wnoszą charakterystyczną gładkość. Niestety, na etykiecie (zresztą całkiem ładnej, choć nie do końca dobrze przyklejonej) nie mamy informacji na temat chmielenia. Tak po prawdzie, to i tak nie ma to wielkiego znaczenia, ponieważ chmielowość w imperialnych porterach bałtyckich gra marginalną rolę.\nBrowaru Rockmill chyba nikomu nie trzeba przedstawiać. Jest to jedno z największych objawień ubiegłego roku i to jak najbardziej zasłużenie :). Bytów – Browar Kaszubski, bo tak brzmi jego oficjalna nazwa wystartował natomiast w styczniu 2016 r. Obecnie piwowarem jest tam znany w szczecińskim środowisku piwowarów domowych Michał Kordek.\nStyl: imperialny porter\nKolor: Ciemnobrunatne, prawie czarne. Pod mocnym punktowym światłem widać brązowe przebłyski.\nPiana: Niezbyt obfita, brązowa, ale drobna. Dość szybko opada do niewielkiej obrączki.\nZapach: Czekolada deserowa, kukułki, mocne kakao rozpuszczone w wodzie.\nSmak: “P” to piwo bardzo gęste, wręcz oleiste. Zostawia na podniebieniu długi czekoladowy posmak. Są też suszone śliwki oraz kukułki, o których wspomniałem przy aromacie. Piwo jest słodkie, ale słodycz kontrowana jest delikatną kawą oraz nieprzeszkadzającym alkoholem. Po ogrzaniu dochodzą czerwone owoce, jak np. porzeczka, wiśnie. Całość smakuje jak czekoladowa nalewka. Goryczka zaznaczona, kawowo-alkoholowa. Świetne piwo do dłuższego sączenia.\nWysycenie: Niskie, ale obecne. Idealne :).\n“P” to bardzo dobry przedstawiciel swojego stylu. Jest bogato, słodko i przyjemnie. Tak jak się spodziewałem, jest też treściwie, przez co piwo w żadnym razie nie sprawia wrażenia wodnistego. Alkohol jest nieźle ukryty, w ogóle nie przeszkadza. Bardzo przyjemna degustacja :).\nCena: piwo otrzymane w ramach współpracy z Browarem Bytów\n"P" to bardzo dobry przedstawiciel swojego stylu. Jest bogato, słodko i przyjemnie.\nPoprzedni artykułTrwa głosowanie na kategorię Gwiazdkowego KPD\nNastępny artykuł#406: Browar na Jurze/PINTA – takAHaka


UFO pojawiło się na niebie na południe od Poznania, przy trasie na Leszno. Obiekt w kształcie odwróconej kropli wody, jaśniejący dość intensywnym światłem, nie poruszający się, ale jakby zawieszony wysoko na niebie. Szok.\nW pierwszej chwili małe zaskoczenie i zerkanie na niebo. Trochę trudne przy szybkiej jeździe i przy drzemiącej z tyłu rodzinie, bo jednak trzeba się skupiać na trasie. Pierwsza myśl - chwycić komórkę i cyknąć fotkę - byłaby niezła heca na blogu. Komóra jednak gdzieś w kieszeni kurtki - trzeba by się zatrzymać, nie ma łatwego zjazdu (szybki odcinek).\nDruga myśl, bardziej trzeźwa, zweryfikować to, coś chyba nie pasuje w stosunku do obserwacji, których się naoglądałem na Discovery. Poruszam się z dosyć dużą stałą prędkością nieco pod ukosem w stosunku do obiektu i będę w stanie za chwilę zobaczyć go pod innym katem. Weryfikacja.\nMoja strategia sprawdziła się, po ok 10. minutach i kilku km dalej byłem w stanie zauważyć obiekt z innej perspektywy. Był to samolot w pierwszym wariancie poruszający się w moim kierunku, dosyć jasno oświetlany zachodzącym słońcem, co stworzyło złudzenie UFO. Na mojej wysokości słońce już zaszło, na wysokości gdzie znajdował się obiekt, jeszcze świeciło. Zagadka rozwikłana.\nArtur 6 stycznia 2013 00:30\nPrawdziwe, nie prawdziwe UFO, nie ważne. Ciesz się, że Cię nie uprowadzili. Z relacji porwanych Amerykanów wiadomo, że oni gwałcą!\nAdministrator bloga 6 stycznia 2013 00:38\naaa to i tak dobrze, że nie podkradają piwa z lodówki :)


Triklosan na liście czynników wywołujących problemy ze zdrowiem (fot. Shutterstock)\nTriklosan - środek bakteriostatyczny i bakteriobójczy, wchodzący w skład past do zębów i innych produktów do higieny jamy ustnej, może być związany z zapaleniem jelit i przewlekłymi chorobami przewodu pokarmowego, dowodzą naukowcy.\nPrzybywa prac naukowych, których wyniki wskazują na potencjalnie szkodliwe działanie triklosanu i przestrzegają przed stosowaniem produktów, które zawierają tę substancję.\nTriklosan - środek bakteriostatyczny i bakteriobójczy, wchodzący w skład past do zębów i innych produktów do higieny jamy ustnej, może być związany z zapaleniem jelit, które wywołuje przewlekłe choroby przewodu pokarmowego.\nPacjenci cierpiący z powodu zespołu jelita drażliwego mają wyższe ryzyko raka jelita grubego, zatem zagrożenie wywołane przez obecność triklosanu w środowisku jest jeszcze poważniejsze.\nDwie strony triklosanu\nTriklosan jest stosowany od 40 lat jako przeciwbakteryjny i przeciwgrzybiczy środek dezynfekujący. Skutecznie zapobiega nadmiernemu rozwojowi bakterii na skórze ludzkiej, zmniejsza ryzyko infekcji, chroni przed infekcjami po zabiegach dentystycznych. Triklosan jest składnikiem past do zębów, płynów do płukania ust, mydeł, dezodorantów. Ma na celu zapewnienie działania antyseptycznego, z drugiej strony jest środkiem konserwującym.\nNiestety, ostatnie badania dały mocne dowody na to, że związek ten może: uszkadzać mięsień sercowy, hamować produkcję hormonów tarczycy, sprzyjać nowotworom wątroby i piersi, a także osteoporozie.\nAmerykańska Agencja ds. Żywności i Leków (FDA) usunęła triklosan z mydeł dostępnych bez recepty w 2016 r., jednak nadal można go znaleźć w ponad 2 tys. produktów przemysłowych i konsumenckich, w tym w płynach do płukania ust, kremach do golenia i zabawkach.\nPraca ukazała się w Nature Communications.\nEpidemia problemów z układem pokarmowym\nSzacuje się, że w 2015 roku u 3 milionów dorosłych Amerykanów zdiagnozowano zespół jelita drażliwego (IBD). Stanowi to wzrost o 50 procent w porównaniu do stanu z roku 1999 r. Dr Zhang podkreśla, że pacjenci z zespołem jelita drażliwego są bardziej narażeni na rozwój raka jelita grubego.\nWzrost przypadków IBD jest związany z narażeniem na różnego typu substancje chemiczne znajdujące się w środowisku. Jedną z nich jest jak się okazuje triklosan. U mieszkańców Stanów Zjednoczonych triklosan jest wykrywany w około 75 proc. próbkach moczu.\nBadanie wykonane na University of Massachusetts Amherst dodaje do listy problemów powodowanych przez ten popularny związek przeciwbakteryjny także ryzyko rozwoju zapalenia jelit. Nie wiadomo jeszcze, co dokładnie łączy mikrobiom układu pokarmowego i toksyczność triklosanu.\nNaukowcy odkryli, że pod wpływem triklosanu enzymy wytwarzane przez drobnoustroje wywoływały u myszy zapalenie okrężnicy, chorobę zaliczaną do zespołu jelita drażliwego (IBD).\n- Należy ponownie rozważyć, czy stosowanie triklosanu i pokrewnych mu związków jest bezpieczne, skoro substancje te mają potencjalnie szkodliwy wpływ na jelita – napisała grupa badaczy pod kierunkiem dr Jianan Zhang z University of Massachusetts Amherst.\nBez wątpienia bowiem drobnoustroje przyczyniają się do aktywacji metabolicznej i toksyczności jelitowej tego związku, podkreślają autorzy pracy.\npasty do zębów triklosan z kopolimerem\n» Colgate-Palmolive: opakowania przyjaźniejsze środowisku


Foodsharing – co to takiego? Jak działa? - znamysieodkuchni.pl\nFoodsharing, czyli dzielenie się żywnością. Jak działa jadłodzielnia?\nJadłodzielnie w Polsce to miejsca, które zapobiegają marnowaniu jedzenia. Typowa jadłodzielnia to miejsce, gdzie zwykle znajduje się lodówka wypełniona produktami spożywczymi. Może z niej skorzystać każdy, niezależnie od statusu społecznego.\nDlaczego jadłodzielnie są potrzebne?\nStrona internetowa Deutsche Welle podaje, że około ⅓ światowej żywności jest wyrzucana i się marnuje. Taka sytuacja odzwierciedla swoisty paradoks. Niektórzy ludzie wyrzucają nadmiar jedzenia, podczas gdy inni cierpią w powodu głodu i muszą walczyć o podstawowe produkty spożywcze. Idea foodsharingu (wyraz ten oznacza po angielsku „dzielenie się jedzeniem”) narodziła się w Niemczech. Jej przedstawiciele, nazywani też „ratownikami żywności”, każdego dnia idą do supermarketów, małych sklepików i piekarni, aby zebrać produkty spożywcze, które nie zostały sprzedane bądź zbliża się ich ostateczny termin przydatności do spożycia. Członkowie spółdzielni zdobyte jedzenie mogą przekazać innym osobom lub umieścić w jednej z lodówek na terenie Berlina – wszystkie są otwarte, a korzystanie z nich jest całkowicie bezpłatne.\nFoodsharing jest ideą dzielenia się jedzeniem, która w Polsce funkcjonuje od 2016 roku. Jadłodzielnie to miejsca, gdzie gromadzi się produkty pozostałe np. po imprezie lub świętach, a także takie, którym kończy mu się data ważności. Idea foodsharingu niesie ze sobą cenne korzyści – zapobiega marnowaniu się żywności oraz wspiera osoby ubogie, głodne, bezdomne, gdyż z jadłodzielni może skorzystać każdy, niezależnie od statusu społecznego. Tego typu miejsca działają całkowicie nieodpłatnie. Jadłodzielnia to najczęściej duża lodówka wypełniona produktami spożywczymi i ustawione w miejscu publicznym. Obok zazwyczaj są ustawione pudła z żywnością niewymagającą schłodzenia. W niektórych jadłodzielniach można zostawić także książki, ubrania, sprzęty domowe (np. małe AGD).\nIdea foodsharingu z roku na rok staje się coraz popularniejsza, a jadłodzielnie tworzone są w kolejnych miastach. Za wsparciem tej idei przemawia również to, że według informacji, jakie podaje Polska Akcja Humanitarna, co roku głoduje średnio około 800 milionów ludzi. W naszym kraju problem niedożywienia dotyczy blisko 2 milionów ludzi, dlatego też fakt marnowania jedzenia przeraża jeszcze bardziej. Co więcej, dzielenie się jedzeniem w jadłodzielni jest bardzo komfortowe, ponieważ zarówno darczyńcy, jak i osoby korzystające z foodsharingu zachowują pełną anonimowość, nikt też nie weryfikuje ich potrzeb.\nFoodsharing działa według dwóch podstawowych zasad:\nPolskie jadłodzielnie przechowują żywność na dwa sposoby. Pierwszym z nich jest lodówka, w której umieszcza się produkty spożywcze wymagające przechowywania w chłodnym miejscu. Zasady składowania żywności różnią się jednak w poszczególnych miastach. W niektórych jadłodzielniach umieszcza się informacje, jakich produktów nie można wkładać do lodówki, głównie ze względów zdrowotnych. Najczęściej to takie jedzenie jak: surowe mięso, żywność na bazie surowych jaj, ciastka z kremem. Foodsharing to również szafki i stragany, czyli miejsca, w których można podzielić się produktami spożywczymi niewymagającymi schładzania.\nJadłodzielnie to sposób na przekazanie jedzenia innym ludziom. Warto korzystać z idei foodsharingu, ponieważ w wielu domach żywność często się po prostu marnuje. Zamiast wyrzucać produkty spożywcze, lepiej podzielić się nimi z potrzebującymi, nie tylko za pośrednictwem jadłodzielni, lecz także korzystając z Banków Żywności, których członkowie przygotują z posiłki dla głodnych osób.


Bilart: Hej! To ja! Daję ci cząstkę siebie - zrób z nią co chcesz\nHej! To ja! Daję ci cząstkę siebie - zrób z nią co chcesz\nW ramach wiosennej edycji festiwalu kontrkultury w Lublinie Tektura Fest Vol. 5 Tomek Maped, artysta zajmujący się street artem, poprowadził warsztaty dotyczące jednej z popularniejszych technik stosowanych w sztuce ulicy – szablonu. Festiwal jest sztandarowym cyklicznym wydarzeniem lubelskiej Przestrzeni Inicjatyw Twórczych Tektury.\nZ Tomaszem Mapedem rozmawia Alicja Burek\nPowiedz o sobie kilka słów.\nNazywam się Tomasz Pizoń - Maped - tak podpisuję się od wielu lat. Zajmuję się legalną formą street artu. Prowadzę warsztaty ze sztuki ulicy - uczę podstaw konstruowania wielkoformatowych szablonów i plakatów. Staram się promować ideę odpowiedzialnego tworzenia i korzystania z przestrzeni publicznej.\nPoniekąd. Mam kilka różnych ksyw - pod różnymi prowadzę różne warsztaty, nawet używam kilku nazwisk i kilku imion.\nDlaczego zająłeś się akurat sztuką ulicy?\nDo 13 roku życia mieszkałem na Śląsku, na środku wielkiego osiedla, gdzie biegała sobie bardzo popularna ekipa HDS i inne, których nazw nawet nie znałem. Robili fajne rzeczy, bardzo mi się to podobało. A czym skorupka za młodu nasiąknie tym już sobie jest nasiąknięta. Na Podlasiu, gdzie się potem przeprowadziłem, zupełnie nie było przestrzeni do malowania - na drzewach jednak się nie maluje – więc starałem się to jakoś obejść. Zacząłem robić instalacje, które umieszczałem w lesie. Miałem jakieś szesnaście lat, to były pierwsze rzeczy. Zdarzało mi się też latać z markerami, bo od tego najczęściej się zaczyna w sztuce ulicy – to takie zdobywanie odwagi w przestrzeni. I ta odwaga jest do tej roboty potrzebna.\nŻeby robić street art trzeba...?\nTrzeba znać miasto, swoją przestrzeń. Jak chcesz namalować obraz – najpierw poznajesz blejtram, a jak chcesz tworzyć sztukę na ulicach to taką kanwą jest dla ciebie cała przestrzeń miejska. I ja staram się bardzo żeby miejsca, w których maluję nie były przypadkowe. Wybór tej a nie innej ściany musi być uzasadniony.\nŻeby się nauczyć miasta - a Lublin jest osiemnastym miastem, w którym w ciągu ostatnich dwunastu lat mieszkam - możesz na przykład podjąć pracę, która polega na rozklejaniu plakatów. Wtedy łatwo, szybko i przyjemnie poznajesz miasto i jego uliczki. Ewentualnie wsiądź w autobus, pojedź nie wiadomo gdzie i postaraj się znaleźć drogę do domu.\nProwadzisz w Tekturze warsztaty szablonu. Czy to znaczy, że szablon jest twoją ulubioną techniką?\nTo technika, z której prowadzę warsztaty od czterech czy pięciu lat. Jestem bardzo techniczny a szablon pozwala mi na dopracowanie nawet najmniejszych detali. Ale z drugiej strony od dwóch lat coraz bardziej odkrywam graffiti i mix media - można z tego wycisnąć naprawdę masę różnych rzeczy. Poza tym efekty graficzne są bogatsze, a ja lubię jak jest brudno (śmiech) - ludzie mówią, że jestem efekciarzem - może mają rację. Ja naprawdę lubię te efekty. To mój styl.\nJak wyjaśniłbyś osobie niewtajemniczonej w street art czym jest szablon?\nSzablon jest matrycą do odbijania wielokrotnego za pomocą farb w spreju różnorakich wzorów i obrazów na dowolnej płaskiej powierzchni.\nDużo czasu zajmuje ci przygotowanie takiego szablonu?\nTo zależy od tego jaki to szablon. Robię je w różnych formatach (od formatu A5 do formatu 4m x 4m). Najdłużej jeden szablon wycinałem dwa tygodnie - codziennie po parę godzin. Była to rozeta 4m x 4m wzorowana na secesyjnych pracach Alfonsa Muchy. Ale kiedyś na przykład robiłem szablon, który był znacznie mniejszy, bo w formacie 1,5m x 0,5m. Była to klasyczna rycina techniczna - pociąg w przekroju - i tam była masa milimetrowych linii. Wycinałem ją przez pięć dni. Więc bywa bardzo różnie.\nPrzez cały ten proces tworzenia szablonu aż do momentu, w którym wycinasz ostatni element, możesz wprowadzać zmiany, poprawki. Możesz coś nakładać, dodawać, odejmować tak, że wychodząc w przestrzeń z szablonem i odbijając go, masz pewność, że jest to dopracowana rzecz, która nie będzie raziła swoim niedopracowaniem. Pozostawione przez ciebie odbicie ma ingerować w przestrzeń, ale nie może być inwazyjne. Najlepiej jest, gdy wtapia się w nią. Tak myślę.\nMówiłeś, że początki twojej przygody ze sztuką to instalacje, które robiłeś w lesie. Możesz powiedzieć o tym coś więcej?\nDwa lata temu poznałem w Lublinie gościa, który się nazywa Yak. Uczy architektury krajobrazu na KUL-u. Jest tam chyba asystentem w tej chwili, prowadzi ćwiczenia. Opowiedział mi kiedyś o projekcie zajęć, który przygotował dla swoich studentów – miał ich zabrać do lasu i kazać pozbierać patyczki, kamyczki, listki i wszystko co tam można znaleźć. Z tego co tam by wygrzebali mieliby potem skonstruować własny land art [sztuka ziemi – przyp. A. B.], w taki sposób, żeby nie ingerował on zbyt mocno w przestrzeń lasu i się tam jakoś odnajdował, a jednocześnie żeby nawiązywał do tej przestrzeni. Ja robiłem podobne rzeczy. Jedną z pierwszych prac zrobiłem scyzorykiem. Wybrałem się do Puszczy Białowieskiej. Rosły tam krzaki, które zawsze miały kulistą formę. Zacząłem w tym wycinać, rzeźbić. Te krzaki miały bardzo dużo drobnych patyczków i badyli. Wycinałem je tak, żeby zmienić ich formę.\nWtedy jeszcze nie myślałem o tym w kategoriach sztuki, była to dla mnie po prostu fajna zabawa. A że na Podlasiu do wyboru miałem: picie, ćpanie, siedzenie przed komputerem czy telewizorem albo właśnie chodzenie w przestrzeni i robienie w niej czegoś (co z reguły też się łączyło z tymi pozostałymi rzeczami, które nie są komputerem ani telewizorem), to wybrałem to ostatnie. Potem zacząłem wprowadzać do tych prac jeszcze elementy syntetyczne i tego żałuję. Robiłem elementy ze styropianu i wnosiłem je do lasu – budowałem szałasy, raz igloo. Ale w pewnym momencie skończyły mi się pieniądze (miałem wtedy 18 lat) i stwierdziłem, że nie mogę tego kontynuować. I przestałem.\nA dlaczego żałujesz tego, że wprowadzałeś te elementy syntetyczne?\nŻałuję, bo to co robiłem ze styropianem nawiązywało nijak do tej leśnej przestrzeni. Zaburzało ją, kolorystycznie nie pasowało to ni cholery. Choć część tych rzeczy robiłem w zimie.\nCzy pokazywałeś komuś swoje pierwsze prace?\nNie, nawet nie mam dokumentacji tego – nie miałem aparatu, nie miałem telefonu z aparatem a zresztą nawet nie myślałem o dokumentacji. To była po prostu zabawa. Ale teraz już robię zdjęcia – w Internecie toczy się przecież drugie życie sztuki. A street artu tym bardziej, bo jest on z natury czymś bardzo ulotnym. Poza tym jak pojawiają się w przestrzeni miejskiej jakieś nielegalne malunki czy plakaty, to są one najczęściej od razu niszczone, zamalowywane, zdzierane. A dzięki dokumentacji te prace dalej jakoś tam funkcjonują - krążą sobie po sieci.\nPierwsza praca jaką zrobiłeś w Lublinie to...?\nYak zabrał mnie raz na warsztaty wikliny i od tamtej pory trochę wyplatam.\nPierwszą rzeczą, jaką zrobiłem w Lublinie był kibel dla psów, właśnie z wikliny – latarnia owinięta na dole prostą formą uplecioną z wikliny. Wyglądało to tak, jak gdyby latarnia wyrastała z tej plecionki. Był to taki ekskluzywny, wiklinowy kibelek dla psów. Zresztą on cały czas tam jest - w Ogrodzie Saskim, przy wąwozie.\nMam też taki zwyczaj, że zawsze żegnam zimę – przychodzę do ostatnich kupek śniegu i maluję je na kolor pomarańczowy, po czym naklejam tabliczkę z napisem: „Świeżo malowane!”. Staram się trochę miejskiego dowcipu umieścić w pracach... Potem już takiej kopy śniegu nie ma - bo się topi - ale ja jestem i czekam na kolejną zimę.\nNiedawno ukazał się pierwszy w Polsce album prezentujący artystów streetartowych i ich realizacje. Czy można w związku z tym powiedzieć, że polska sztuka ulicy weszła już do mainstreamu czy też może nadal funkcjonuje na obrzeżach świata sztuki?\nStreet art nadal funkcjonuje przede wszystkim na obrzeżach świata sztuki. Proces wchodzenia sztuki ulicy do mainstreamu jest bardzo wolny. Powstają pojedyncze galerie streetartowe. W miastach zachodniej Polski takich jak Poznań, Wrocław i w Trójmieście jest dużo naprawdę dobrych artystów. Świetni grafficiarze są też w Bydgoszczy - mają tam już praktycznie wolną rękę do tworzenia w przestrzeni. Ale ciągle niewielu artystów street artu miało swoje wystawy.\nA co powiesz o lubelskim street arcie?\nSkromny. Ale przez to, że jest tutaj taki mix ludzi z całej Polski - jedna na bodajże trzy osoby to student przecież - to przewijają się przez to miasto osoby, które coś potrafią. Poza tym zjeżdżali się do Lublina guru polskiego street artu - niekoniecznie malowali, ale byli tu. Co ważne, w sztuce ulicy chodzi - tak samo jak w graffiti - o spotkanie ludzi siedzących w tym środowisku.\nCzym jest dla ciebie miasto?\nTo przestrzeń publiczna. Powinniśmy mieć możliwość korzystania z tej przestrzeni. Bardzo podobał mi się artykuł Marcina Skrzypka w jednym z ZOOM-ów w zeszłym roku. Napisał tam świetną rzecz odnośnie używania przestrzeni miejskiej. Tekst był o ławeczce niedaleko Teatru Andersena. Koło tej ławki stał sobie swego czasu stoliczek. Przy tym stoliczku siedziało dwóch panów i piło sobie herbatkę. I to było normalne. Ci panowie po prostu sobie przynieśli ten stoliczek i to nie było tak, że tam działała jakaś knajpa czy coś podobnego. Nie był to jeden z popularnych i obleśnych ogródków piwnych. Oni po prostu sami sobie zagospodarowali teren. Korzystali z przestrzeni publicznej właśnie tak, jak z niej korzystać należy.\nW pewnym momencie takie podejście do przestrzeni miejskiej zaczęło zanikać. Przestrzeń publiczna straciła na znaczeniu, stała się dla nas taką drogą z punktu A do punktu B, przy czym istotne są tu tylko punkty A i B, a sama droga nie ma żadnego znaczenia. I tu jest ogromne pole do popisu dla artystów streetartowych. Realizacja artowa, która pojawia się na trasie wiodącej z punktu A do punktu B pomaga wyrwać się z tego pędu, otwiera oczy, zatrzymuje, sprawia, że zaczynamy się poruszać krokiem spokojnym i miarowym, razem z sercem i oddechem. I to jest to, co także uwielbiam w szablonie. Obserwacja i działanie wymierzone w jasno sprecyzowany cel... A droga jest procesem. Kiedyś zrobiłem w Warszawie akcję plakatową, która polegała na tym, że przygotowałem cztery plakaty przedstawiające Dawida Michała Anioła – w naturalnej wielkości. To były czterowarstwowe szablony, bardzo wycyzelowane. Strasznie długo nad tym pracowałem. Przykleiłem je w paru miejscach m. in na pasażu Wiecha (okolice rotundy, ścisłe centrum stolicy). Swoje plakaty umieszczałem zawsze tam gdzie siedzieli menele, żeby wprowadzić w otaczającą ich przestrzeń choć troszkę sztuki. No i jeden z tych plakatów - właśnie na tym pasażu - przetrwał. Kiedyś jadąc tramwajem w tamtych okolicach - to było już po wyprowadzce z Warszawy - usłyszałem jak jakiś chłopaczek rozmawiając przez telefon powiedział: „To co, umawiamy się pod Dawidem?” – bardzo się ucieszyłem, bo pomyślałem: „O! To o moim Dawidzie pewnie.”. Nie miałem już nic więcej do załatwienia, więc poszedłem za tym gościem. Tak z ciekawości. Chciałem sprawdzić czy to faktycznie o mojego Dawida chodziło, bo to w końcu było już jakieś półtora roku od czasu kiedy tą realizację zrobiłem. I rzeczywiście poszedł pod Dawida na pasażu Wiecha. Dawid był już obdarty, niewiele tam z niego zostało. Ale był. Stał się nieodłącznym elementem przestrzeni, w której się pojawił. Sztuka kreuje przestrzeń i artysta musi sobie z tego zdawać sprawę. Dlatego do działaniach streetartowych potrzebna jest odpowiedzialność. Z przestrzeni trzeba korzystać rozsądnie.\nA co myślisz o tagowaniu miasta?\nJestem przeciwny. Może inaczej - czasami zdarza się że tag [podpis pojawiający się w różnych miejscach, najczęściej wykonywany sprejem lub markerem - przyp. A. B.] jest technicznie dopracowany i jest to kawał ładnego graficznie podpisu, ale z reguły nie to jest podstawowym zamiarem artystów graficiarzy, którzy to robią. Samo środowisko street artu nie jest jednorodne. Jest kilka nurtów. Jest nurt wywodzący się z klasycznego malarstwa, instalacji czy rzeźby, ale jest też nurt wywodzący się z naturalnej chęci pokazania się i podkreślenia swojej obecności: „Ej, ja tu kurde jestem, zauważcie mnie!”. I tagi często bywają przejawem tego drugiego nurtu. Możesz tagować, ale niech to cholera będzie ładne!\nJa sam w ogóle tego nie robię i generalnie jestem przeciwny tej formie wandalizmu. Ludzie mówią, że taką formą tagowania są wlepki [wszelkiego rodzaju naklejki, mogą być ręcznie rysowane albo drukowane – przyp. A. B.]. Ja swoje wlepki rozdaję innym. Sam ich nie rozklejam. Od 2004 roku zrobiłem około 10 tysięcy sztuk takich wlepek. Są w Afryce, są w Azji, w Stanach Zjednoczonych, w Ameryce Środkowej, w Kanadzie, a nawet na Grenlandii. Dużo czasu spędzam z ludźmi otwartymi na świat, którzy lubią podróżować. Daję im swoje wlepki. To tak jakbym mówił im: „Hej! To ja! Daję ci cząstkę siebie - zrób z nią co chcesz.”\nCo miasto mogłoby twoim zdaniem zrobić, żeby być bardziej przyjaznym dla artystów ulicy?\nDużo! Kiedy składałem wniosek do urzędu miasta na farby, miasto się nie zgodziło. Gdybym był stowarzyszeniem, fundacją, festiwalem - a nie prywatnym artystą - to jestem pewien, że zgoda by była. Kiedy przychodzi chłopaczek z ulicy z prośbą o danie mu ściany albo pyta czy na tej ścianie może pomalować, to mu kurwa nie odmawiajcie, bo przychodzi gość, który chce coś robić legalnie. Jeżeli nie będzie miał legalnych otwartych przestrzeni (ale nie takich na obrzeżach miasta, bo taki człowiek też chce się pokazać, chce żeby jego praca została zauważona przez szerszą publiczność), to będzie chodził po mieście i malował gdziekolwiek i cokolwiek. A nawet jak nie będzie to cokolwiek, to będzie się śpieszył, będzie się bał, że go zaszczują, że złapie go policja i w efekcie realizacja nie będzie dopracowana. Wielu artystów streetartowych miało kontakt z policją, ja też miałem i efekty tego są różne (bywają pobicia, wygrane sprawy o fikcyjne przestępstwa z Kodeksu karnego, zastraszanie) – artystów ulicy często traktuje się jak kryminalistów. A tak nie powinno być. Jest oczywiście artykuł 63 Kodeksu wykroczeń, który mówi, że nie można umieszczać jakichkolwiek plakatów, afiszów, napisów i rysunków w miejscach publicznych do tego nie przeznaczonym albo bez zgody właściciela pod karą grzywny albo nawet pozbawienia wolności. Trzeba jednak umieć odróżnić takie rzeczy od sztuki. W sądzie pracują specjaliści z różnych dziedzin, są na przykład psycholodzy a nie ma ludzi znających się na sztuce, którzy włączani by byli w tego rodzaju sprawy. A przecież sztuka towarzyszy nam niemalże od początków naszego istnienia.\nArtyści mogą też sami próbować otwierać przestrzeń miejską dla sztuki. Mogą starać się o ściany. W Warszawie (w Lublinie zresztą też – choć nie do końca to wyszło) zaproponowałem artystom ulicy właśnie zdobycie takich ścian: „Powiedzcie mi, które ściany was interesują, a ja wam pomogę je zalegalizować”. Nauczyłem się tego i mogę to przekazywać dalej. Niektórzy nie wiedzą jak się do tego zabrać, inni się boją albo zwyczajnie nie mają ochoty chodzić po urzędach - to źle świadczy o tych artystach, ale i nie najlepiej o systemie załatwiania spraw tokiem oficjalnym. Niestety efekt wspomnianych działań był słaby. Z trzydziestu osób, które się zgłosiły tylko pięć rzeczywiście coś próbowało zrobić, no i niektóre z wybranych ścian nie były do zalegalizowania – bo była na przykład ściana supermarketu, który ma swoją spójność wizualną, a nawet ściana na zabytku wpisanym do rejestru.\nWspomniałeś wcześniej, że nie ma społecznego przyzwolenia na sprej i inne streetartowe realizacje. Czy da się według ciebie coś z tym zrobić?\nSpołeczeństwo szybciej oswoiłoby się z tego typu sztuką, jeśli byłoby w przestrzeni miejskiej więcej prac tworzonych legalnie. Bo kiedy artysta ma szansę malować przez cały dzień, zrobić sobie przy tym grilla, spotkać się z ludźmi, którzy też się tym zajmują, może nawet wypić piwo - pomińmy już te detale, ale ważny jest cały ten klimat, który towarzyszy tworzeniu - to mogą wtedy naprawdę dopracować taką rzecz, zrobić z niej coś fajnego, wartościowego. Gdyby właśnie takich dopracowanych, a nie robionych na szybko prac pojawiało się w mieście więcej, to jestem pewien, że ludzie zaczęli by inaczej na to patrzeć, dostrzegać zalety takich realizacji. Ale niestety artyści jak na razie nie za wiele takich możliwości mają, więc malują tak jak malują – efektów nie trzeba komentować. W społeczeństwie pokutuje też przekonanie, że street art to wandalizm a nie sztuka. Warto więc podkreślić, że duża grupa ludzi zajmujących się tego rodzaju działalnością artystyczną to architekci, urbaniści, studenci historii sztuki, malarstwa, grafiki i innych kierunków związanych ze sztuką – ich prace są przemyślane i zaprojektowane z uwzględnieniem zasad kompozycji w przestrzeni.\nZdjęcia dzięki uprzejmości artysty\nMaped to artysta ulicy działający od 2000 roku. Jest propagatorem wtłaczania sztuki w przestrzeń publiczną. Od kilku lat prowadzi dyskusje i udziela się w kwestiach dotyczących borykających z wandalizmem. Jest osobą chętnie reprezentującą w domach kultury i urzędach, zepchniętych do rynsztoka sztuki, grafficiarzy.\nPrzez wiele lat, w miastach rozsianych po wschodniej Europie prowadził warsztaty techniki szablonu. Przekazywał dalej wiedzę zdobytą od Wx2 (Polska), C215 (Francja), oraz Darka Paczkowskiego z 3fali(Polska).\nOd 5 lat studiuje różne kierunki artystyczne od edukacji w zakresie sztuk plastycznych po rzeźbę.\n(na podstawie strony: http://tektura.wordpress.com/ )\nEtykiety: architektura krajobrazu KUL, street art, Tektura, Tomek Maped, Yak


Strona Komitetu Budowy Pomnika i Stowarzyszenia Katyń 2010 - News - News - News: Nowy blog na pomniksmolensk.pl - Fotoamator: DWIE STRONY KSIĘŻYCA\nNowy blog na pomniksmolensk.pl - Fotoamator: DWIE STRONY KSIĘŻYCA\nPakt musiał być podpisany znacznie wcześniej. 10.04.10 był jedynie datą realizacji wcześniejszych ustaleń i przygotowań. „Wspólnicy” tego porozumienia musieli mieć czas nie tylko na przygotowanie „techniczne” ale również na przygotowanie całego scenariusza wydarzeń, którym role zostały przydzielone poszczególnym członkom. W „sprawę” musiało być zaangażowanych bardzo wiele osób – polityków, przedstawicieli tzw. służb, prokuratorów, specjalistów biorących udział w tej” tragedii w kilku aktach” . Jest mało prawdopodobne, aby nie było takiego scenariusza. Nie teraz, kiedy obserwujemy przedstawienie i głównych aktorów, którzy pieczołowicie odtwarzają napisane dla nich role. 15.06.2012r.W celu powiększenia tekstu należy na obrazek kliknąć prawym klawiszem myszy i wybrać: pokaż obrazek. Następnie na tak otwarty obrazek kliknąć lewym klawiszem myszy.\nBardzo ciekawy tekst. Mnóstwo faktów. I masz rację zastanawiając się nad celem wielu przytoczonych blogerskich dywagacji. No i skoro pierwszy Twój tekst jest tak mocny, tym bardziej czekam na następne.\nW imieniu redakcji witam na portalu, wejście smoka można powiedzieć, znakomity tekst i analiza. Pozdrawiam serdecznie i dziękuję!


Na co zwrócić uwagę przy wyborze gofrownicy? - Blog kulinarny Kurkanielotka.pl\nNa co zwrócić uwagę przy wyborze gofrownicy?\nNa świecie nie brakuje miłośników chrupiących gofrów. To wyjątkowa przekąska, którą z pewnością trudno zastąpić innym daniem. Chociaż jeszcze kilkanaście lat temu była dostępna jedynie w budkach gastronomicznych, to dziś bez problemu każdy wykona je w zaciszu swojego domu. Wystarczy jedynie smaczny przepis na ciasto oraz odpowiedni sprzęt. Podpowiadamy, na co zwrócić uwagę przy wyborze!\nJednym z popularnych małych sprzętów AGD wykorzystywanych w kuchni jest gofrownica. Umożliwia przyrządzanie pysznych i chrupiących, słodkich przekąsek uwielbianych zarówno przez dzieci, jak i dorosłych. Można je wzbogacić cukrem pudrem, bitą śmietaną, kawałkami czekolady czy też owocami, dzięki czemu zyskasz wyśmienity deser. Aby przygotować dobre gofry niezbędny będzie wysokiej jakości sprzęt. Obecnie na rynku dostępne są urządzenia w licznych wariantach do wyboru zróżnicowanych pod względem wielkości, funkcji czy innych parametrów. Z tego powodu warto zwrócić uwagę na kilka istotnych szczegółów.\nSprawdź najważniejsze parametry urządzenia!\nPrzy wyborze gofrownicy należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę na kilka podstawowych cech urządzenia, mających wpływ na funkcjonalność i żywotność. Jedną z najważniejszych kwestii z pewnością jest moc, od której w dużej mierzy zależy szybkość przyrządzania potrawy, a także chrupkość. Wybierając model powyżej 800 W błyskawiczne osiągniesz wyższą temperaturę grzania. Kolejny ważny parametr to powłoka elementu grzewczego. Obecnie dostępne są w wersji ceramicznej lub teflonowej. Pierwsza z propozycji szybciej się nagrzewa i wykazuje dużą odporność na zarysowania. Z kolei drugą dużo łatwiej można wyczyścić.\nWażną cechą, którą zdecydowanie warto sprawdzić przy dobieraniu gofrownicy to rodzaj obudowy. Na rynku znajdziesz warianty wykonane z aluminium, tworzywa sztucznego czy stali szlachetnej. Chociaż plastik z pewnością będzie najtańszy i dużo lżejszy od innych materiałów, to jednak należy pamiętać, że takie urządzenie ma o wiele mniejszą trwałość. Z tego powodu przy większym budżecie zaleca się dopasowanie sprzętu z metalu. Poza tym gofrownice występują w różnych kształtach – kwadratowe, owalne czy nawet przypominające serce.\nFunkcjonalne rozwiązania wykorzystywane w gofrownicach\nPoza podstawowymi parametrami warto również uwzględnić w gofrownicach różnego rodzaju przydatne funkcje. Najlepsze, nowoczesne modele mają szereg technologii, które zwiększają komfort i bezpieczeństwo obsługi. Jednocześnie gwarantują, że nic nie będzie ingerować w smak i aromat ciasta. Do najbardziej przydatnych opcji zaliczyć można regulację temperatury pozwalającą kontrolować stopień wypieczenia i zarumienienia.\nKolejną funkcją, która aktualnie jest już standardem w tego typu urządzeniach to specjalne diody sygnalizujące. Wskazują one na to, czy sprzęt jest włączony, a także kiedy płytki są wystarczająco nagrzane i w jakim momencie można wyjąć gotowe tosty. Obecnie dużą popularnością cieszą się wielofunkcyjne urządzenia z wymiennymi płytkami. Pozwala to na korzystanie z niego jako opiekacza, grilla elektrycznego, a nawet przygotowywanie pączków i ciasteczek.