III Krajowy Kongres Eucharystyczny zakończony | eKAI\nWydarzenia III Krajowy Kongres Eucharystyczny zakończony\n19 czerwca 2005 | 18:11 | aw, ast, bł, tk, pb //mr Ⓒ Ⓟ\nDwudniowy Kongres przebiegał pod hasłem „Pozostań, Panie, w naszych rodzinach”, nawiązującym do obchodzonego w całym Kościele Roku Eucharystii.\nKongres rozpoczął się uroczystymi nieszporami na placu Piłsudskiego w Warszawie, którym przewodniczył Prymas Polski, kard. Józef Glemp. W inauguracji uczestniczył Episkopat Polski, który tego dnia zakończył swe 332 zebranie plenarne, hierarchowie Kościoła greckokatolickiego na Ukrainie oraz kilka tysięcy wiernych z całego kraju. Z każdej diecezji przybyła jedna para małżeńska obchodząca jubileusz 25-lecia związku, trzech księży obchodzących 25-lecia kapłaństwa oraz trzy osoby konsekrowane obchodzące 25-lecie ślubów.\nAbp Sławoj Leszek Głódź podkreślił w homilii, że „posłuszeństwo słowu Bożemu jest koniecznym elementem drogi ku prawdziwej wolności”. Zwrócił uwagę, że wszyscy trzej kapłani, którzy następnego dnia mieli być wyniesieni na ołtarze: Władysław Findysz, Ignacy Kłopotowski i Bronisław Markiewicz są odpowiedzią Kościoła na współczesne pytania i problemy.\nKreśląc sylwetkę ks. Findysza, jednego z tysięcy polskich księży w różnym stopniu represjonowanych przez komunistyczny aparat bezpieczeństwa, abp Głódź podkreślił, że większość polskich księży wyszła z prób konfrontacji z „bezpieką” moralnie zwycięsko. Ci zaś, którzy się załamali, „ulegli potężnej, szatańskiej machinie zła”. Przypomniał, że nikt nie zgłaszał się do współpracy z SB na ochotnika. „Dlatego w kontekście beatyfikacji ks. Findysza uznajemy za głęboko niesprawiedliwe rozpowszechnianie pogłosek, jakoby 10 proc. polskich księży współpracowało z systemem. Bo czy to znaczy, że co dziesiąty z nas tu przy ołtarzu i na tym placu jest zdrajcą?” – pytał biskup warszawsko-praski.\nZapewnił, że Kościół nie boi się prawdy, także o czasach komunizmu, ale chce poznawać całą prawdę, a nie tylko „jej strzępy, rzucane opinii publicznej według zapotrzebowania utajnionych mocodawców”. Dodał, że konieczne jest poznawanie prawdy nie tylko o ofiarach systemu, ale również o ich katach, których nazwiska są w materiałach zamazane. „Byłoby jednak bardzo niesprawiedliwe, gdyby ktokolwiek z nas miał prosić swoich prześladowców o świadectwo moralności! To święci, tacy jak ks. Findysz będą sądzić świat! A nie odwrotnie!” – podkreślił kaznodzieja.\nNawiązując do postaci ks. Ignacego Kłopotowskiego, apostoła wydawnictw katolickich i założyciela zgromadzenia loretanek, abp Głódź powiedział, że także dziś Kościół potrzebuje osób, które będą wykorzystywać zdobycze techniki w dziele ewangelizacji. Potrzebuje „takich duchownych, który będą odpowiedzialnie korzystać z mediów, a nie będą wykorzystywani przez media dla uwiarygodnienia ich intencji. Którzy będą w mediach służyć Ewangelii, a nie silić się na ludzką oryginalność i szukać własnej wielkości” – powiedział biskup warszawsko-praski.\nWspomniał także postać założyciela zgromadzeń michalickich, ks. Bronisława Markiewicza, który wielokrotnie klęczał na śniegu przed zamkniętym już kościołem i odprawiał adorację Najświętszego Sakramentu. Dodał, że pozostała po nim skierowana do współczesnych zachęta do codziennego udziału we Mszy świętej i do częstej Komunii świętej.\nKolejnym punktem uroczystości było odnowienie przyrzeczeń przez osoby świętujące jubileusz 25-lecia: małżeństwa, kapłaństwa bądź ślubów zakonnych. Najpierw swoje przyrzeczenia odnowili kapłani. Następnie do ołtarza podeszło kilka par małżeńskich. Jednej z nich kard. Glemp przewiązał stułą dłonie, a następnie wysłuchał składanych sobie przez wszystkich jubilatów przyrzeczeń małżeńskich. Na zakończenie swoje śluby odnowiły także osoby zakonne.\n„Dziękuję Bogu za to, że przychodzi do nas, na nasze ulice i place” – powiedział na zakończenie uroczystości kard. Józef Glemp. Specjalne podziękowanie skierował do uczestniczącego w nieszporach kard. Lubomyra Huzara, głowy Ukraińskiego Kościoła Grekokatolickiego. „To prawdziwa łaska, że Bóg zbliża nas do siebie” – powiedział Prymas Polski nawiązując do uroczyście podpisanego tego dnia listu biskupów z obydwu krajów nt. przebaczenia i pojednania.\nNieszpory zakończyły się błogosławieństwem Najświętszym Sakramentem, po czym chór odśpiewał „Alleluja” z oratorium „Mesjasz” Haendla.\nWieczorem na placu Piłsudskiego odbył się koncert muzyki religijnej. Natomiast o godz. 21.00 w kościołach Warszawy zostały odprawione kongresowe Msze św.\n*Trzej nowi błogosławieni*\nNiedzielną Mszę św. beatyfikacyjną poprzedziła artystyczna prezentacja nowych błogosławionych. Przed liturgią przed ołtarz zostały wniesione relikwie polskich świętych i błogosławionych, przywiezione z całej Polski, po czym została odśpiewana litania do Wszystkich Świętych.\nMszy św. wieńczącej III Krajowy Kongres Eucharystyczny w Warszawie przewodniczył kard. Józef Glemp. Koncelebrowali ją lub byli na niej obecni niemal wszyscy członkowie Konferencji Episkopatu Polski, a także zagraniczni goście zakończonego dzień wcześniej 332. zebrania plenarnego KEP. Przy ołtarzu asystował przybyły z Watykanu ceremoniarz papieski ks. prałat Konrad Krajewski. Msza odprawiana była z ceremoniałem wojskowym.\nOdprawiano ją przy konstrukcji w kształcie trójkąta w biało-żółtych barwach papieskich. Pośrodku znajdował się krzyż, a po jego bokach umieszczono z jednej strony logo i hasło III Krajowego Kongresu Eucharystycznego „Pozostań, Panie, w naszych rodzinach”, a z drugiej obrazy trzech nowych błogosławionych.\nPo raz pierwszy w historii beatyfikacji przewodniczył – w imieniu Papieża – Prymas Polski. W imieniu biskupów diecezji, z których pochodzą trzej słudzy Boży, z prośbą o dokonanie beatyfikacji zwrócił się biskup rzeszowski Kazimierz Górny. Następnie przedstawił on życiorys ks. Findysza. Z kolei abp Józef Michalik z Przemyśla zaprezentował sylwetkę ks. Markiewicza, a ordynariusz warszawsko-praski abp Sławoj Leszek Głodź – postać ks. Ignacego Kłopotowskiego.\nKard. Józef Glemp odczytał po łacinie i po polsku list apostolski Benedykta XVI zezwalający, aby trzem wymienionym sługom Bożym przysługiwał tytuł błogosławionych. Papież ustalił też, że liturgiczne wspomnienie bł. ks. Władysława Findysza będzie obchodzone 23 sierpnia, bł. ks. Bronisława Markiewicza – 30 stycznia, a bł. ks. Ignacego Kłopotowskiego – 7 września. Papieską decyzję kilkadziesiąt tysięcy wiernych zebranych na placu Piłsudskiego w Warszawie przyjęło gromkimi brawami, a chór odśpiewał „Amen”.\nZ kolei zostały odsłonięte obrazy trzech błogosławionych księży, zaś chór odśpiewał „Alleluja” z „Mesjasza” Georga Friedricha Haendla. W tym czasie do Prymasa Polski podeszła procesja z relikwiami nowych błogosławionych. Kard. Glemp ucałował relikwie.\nNastępnie bp Górny wyraził słowa wdzięczności Ojcu Świętemu za dokonaną beatyfikację, a wszyscy zebrani zaśpiewali „Chwała na wysokości Bogu”\nBez uznania win nie godzi się zbliżać do tajemnicy Krzyża i Eucharystii – powiedział w homilii abp Józef Michalik. Przewodniczący Episkopatu Polski zwrócił się do przedstawicieli Kościoła greckokatolickiego na Ukrainie ze słowami: „przebaczamy i prosimy o przebaczenie”. Zaapelował też olskich rodzin o systematyczny udział we Mszy św. i nieuleganie „fałszywym prorokom”.\nZnaczną część swojej homilii metropolita przemyski poświęcił idei przebaczenia. Podkreślił, że Pan Bóg jest gotów nieustannie wybaczać człowiekowi, o ile okaże on skruchę, żal i chęć poprawy. „Jakże inaczej mógłby wyglądać ład w naszej ojczyźnie, gdyby nie zabrakło spojrzenia w prawdzie na siebie tych, którzy kierują państwem, uchwalają prawa i tych, którzy te prawa mają i powinni zachowywać” – mówił arcybiskup.\nNawiązując do słynnego listu biskupów polskich do niemieckich sprzed 40 laty podkreślił, że zawartych w nim słów: „Przebaczamy i prosimy o przebaczenie” narody nie udźwigną bez wiary. „Dziś wobec Pasterzy Kościoła greckokatolickiego na Ukrainie i w Polsce, świadomi, że historię naszych obrządków, Kościołów i Narodów nie zawsze pisaliśmy godnie i uczciwie, tak jak wskazywał nam Chrystus, nasz Nauczyciel, chcemy także powiedzieć: przebaczamy i prosimy o przebaczenie” – mówił metropolita przemyski.\nArcybiskup dodał, że nie godzi się licytować, kto jest bardziej jest winny, kto zaczął i kto więcej wycierpiał bowiem „sąd sprawiedliwy należy do Boga”. Wspomniał o cierpieniach jakich Polacy doświadczyli od Ukraińców oraz cierpieniach Ukraińców i Łemków, których sprawcami byli Polacy. „Bez uznania win nie godzi się zbliżać do tajemnicy Krzyża i Eucharystii” – zaznaczył przewodniczący KEP.\nAbp Michalik nawiązał do postaci beatyfikowanych podczas niedzielnej Mszy św. trzech polskich kapłanów zaznaczając, że na co dzień żyli oni Eucharystią i z niej czerpali mądrość i moc swego heroicznego życia. Przypomniał m.in., że ks. Władysław Findysz naraził się władzom komunistycznym za skierowaną do parafian zachętę do pogłębienia życia religijnego i zawarcia sakramentalnego małżeństwa przez tych, którzy mogli to uczynić. „Dziś, kiedy zamiast pomóc zagubionym ludziom i leczyć chore myślenie w sposób wyrafinowany, organizuje się Parady Równości, czyż nie potrzeba determinacji błogosławionego ks. Findysza w walce o zachowanie norm Bożych w życiu rodziny i społeczeństwa?” – pytał przewodniczący KEP.\nKreśląc duchową sylwetkę ks. Bronisława Markiewicza kaznodzieja przypomniał, że okazał się on wielkim wychowawcą i przyjacielem najbiedniejszych i najbardziej bezradnych, czyli dzieci. Podkreślił też, że także dziś aktualne są słowa nowego beatyfikowanego, że „Bóg żąda od nas nie walki, jaką staczali najlepsi przodkowie nasi na polach bitew, ale bojowania cichego, pokornego i znojnego na każdy dzień, szczególnie przeciw nieprzyjaciołom naszych dusz”.\nAbp Michalik wspomniał też o ks. Ignacym Kłopotowskim, który swoje kapłaństwo poświęcił w znacznej mierze służbie ludziom ubogim, zakładając sierocińce, przytułki, noclegownie, dom dla dziewcząt z ulicy. Wspominając aktywność tego kapłana w na polu prasy i wydawnictw katolickich, metropolita przemyski podkreślił, iż przeciwstawiał się on „Goliatowi prasy liberalnej i ateistycznej z zasady promującej relatywizm, a nawet zło moralne”. Przewodniczący KEP zachęcił polskie rodziny do czytania prasy katolickiej oraz dezaprobaty wobec pism promujących „nieludzką etykę egoizmu i użycia, pornografii i zysku”. Zwrócił uwagę, iż nie jest bez znaczenia, „co czytamy, co oglądamy w telewizji”. „Nie szukajmy łatwych nauczycieli, słuchajmy nauczycieli wymagających. Nie są popularni, ale są bezpieczni. Chrystus jest nauczycielem wymagającym i dlatego pewnym. Warto za Nim iść” – zachęcił abp Michalik.\nNawiązując do hasła III Krajowego Kongresu Eucharystycznego, „Pozostań, Panie, w naszych rodzinach”, przewodniczący KEP zachęcił wiernych, by zapraszali Jezusa w progi domów odwiedzając Go w świątyniach. „My, chrześcijanie nie możemy żyć bez Jezusa, nie możemy żyć bez niedzielnej Mszy św. Udział we Mszy św. i słuchanie Słowa Bożego jest przeżyciem nadającym sens naszemu istnieniu i wypełniającym serca pokojem” – powiedział arcybiskup.\nPo wyznaniu wiary przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski abp Józef Michalik i zwierzchnik Ukraińskiej Cerkwi Greckokatolickiej kard. Lubomyr Huzar odmówili modlitwę pojednania. Przyznali w niej, że Polacy i Ukraińcy zadali sobie wzajemnie wiele krzywd, co „napawa nas niewymownym bólem”. Poprosili „braci i siostry obu narodów”, aby razem z nimi „przebaczyli sobie wzajemnie”. Zwrócili się też do Boga z prośbą o odpuszczenie grzechów i win i pomoc, „abyśmy postępowali jak godzi się braciom i siostrom”. Wierni zebrani na stołecznym placu Piłsudskiego włączali się w modlitwę przez aklamację: „Kyrie, Kyrie eleison” (Panie, Panie, zmiłuj się nad nami). Modlitwę zakończyło przekazanie sobie przez biskupów greckokatolickich i rzymskokatolickich znaku pokoju, co zostało owacyjnie przyjęte przez zgromadzonych, wśród których byli zarówno Polacy, jak i Ukraińcy.\n„Chcemy, aby droga, która podejmuje Kościół, droga ciągłego nawracania, przebaczania i jednania, była wymowna” i stała się wzorem „dla innych warstw życia społecznego” – zadeklarował na początku Mszy św. Prymas Polski.\nW procesji z darami szli wierni z Polski i Ukrainy. Grupa wiernych Kościoła greckokatolickiego z Ukrainy niosła patenę z chlebem oraz wino i wodę. Dary złożyli także przedstawiciele młodzieży, przygotowującej się do Światowych Dni Młodzieży w Kolonii. Młodzi nieśli tabernakulum – jeden z darów Kościoła w Polsce, ofiarowany Kościołwi na Wschodzie. Zostanie on przekazany na ręce abp. Tomasza Pety, metropolity Astany w Kazachstanie.\nW związku z Rokiem Eucharystii ponad 900 osób z parafii św. Józefa w Warszawie podjęło zobowiązanie adoracji Najświętszego Sakramentu przez 33 tygodnie. Był to akt wdzięczności za każdy rok życia Pana Jezusa na ziemi. Księgę adoracyjną, dokumentującą ten fakt, przynieśli parafianie – małżeństwo z czworgiem dzieci.\nW procesji szli także przedstawiciele wspólnot, związanych z nowymi błogosławionymi – ks. Władysławem Findyszem, ks. Bronisławem Markiewiczem i ks. Ignacym Kłopotowskim. Wierni z diecezji rzeszowskiej, nieśli kielich mszalny, zdobiony Ewangeliarz oraz kopię obrazu beatyfikacyjnego. Przedstawiciele Zgromadzenia św. Michała Archanioła złożyli jako dar ornat, stuły, kwiaty, zaś siostry loretanki ofiarowały złotą kapę, książki, welon oraz puszkę na komunikanty.\nPo Komunii świętej uczestnicy III Krajowego Kongresu Eucharystycznego zobaczyli i usłyszeli odtworzony na wielkim ekranie fragment przemówienia papieża Benedykta XVI wygłoszonego w Watykanie przed modlitwą „Anioł Pański”. Ojciec Święty zakończył swoje wystąpienie nt. warszawskiego kongresu wypowiedzianymi po polsku słowami: „Pozostań, Panie, w naszych rodzinach. Niech Bóg wam błogosławi!”, co zebrani na placu Piłsudskiego przyjęli oklaskami.\nNastępnie z placu Piłsudskiego wyruszyła procesja eucharystyczna. Szli w niej kardynałowie, biskupi i kilka tysięcy wiernych. Szczególnie gromkimi brawami mieszkańcy Warszawy witali kardynałów: Lubomyra Huzara i Franciszka Macharskiego. Za Najświętszym Sakramentem podążali m.in. rektorzy warszawskich uczelni, orkiestra wojskowa, Kompania Reprezentacyjna Wojska Polskiego i Straży Pożarnej, poczty sztandarowe, siostry i bracia zakonni z relikwiami.\nPod kolumną Zygmunta Prymas Polski udzielił błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem. Powiedział, że procesja potwierdziła, że można iść w pokoju pod warunkiem, że idzie z nami Chrystus. Wierni odśpiewali „Boże, coś Polskę”. Po błogosławieństwie harcerze rozdawali uczestnikom małe chlebki.\nPo południu rozpoczął się koncert muzyki chrześcijańskiej na placu Zamkowym. Wystąpili m.in. zespoły Arka Noego i 2Tm 2,3.\nPodczas kongresu trwała „Papieska Akcja Caritas – Pokolenie JP2”, przygotowana wspólnie przez Caritas Polska i Katolicką Agencję Informacyjną. Rozprowadzane były koszulki z napisem: „Pokolenie JP2”, z których dochód jest przeznaczony na wakacyjną akcję Caritas dla dzieci z ubogich rodzin.\nIII Krajowy Kongres Eucharystyczny był najważniejszym religijnym wydarzeniem w Polsce, związanym z Rokiem Eucharystii, obchodzonym w Kościele powszechnym z inicjatywy Jana Pawła II. Poprzednie krajowe kongresy eucharystyczne miały miejsce w roku 1930 i 1987.


Tommy Paul – Wikipedia, wolna encyklopedia\n1.2.2 Gra podwójna (0–1)\nW gronie juniorów wygrał French Open 2015 i doszedł do finału US Open 2015 w grze pojedynczej chłopców. W obu finałach rywalizował z Taylorem Fritzem. Na French Open 2015 zagrał również w finale gry podwójnej chłopców partnerując Williamowi Blumbergowi. Para ta poniosła porażkę w decydującym meczu z deblem Álvaro López San Martín–Jaume Munar.\nZawodowym tenisistą Paul został w 2015 roku. Po raz pierwszy w drabince głównej zawodów Wielkiego Szlema zagrał na US Open 2015, przechodząc najpierw przez eliminacje, do których otrzymał dziką kartę. W 1. rundzie turnieju głównego przegrał z Andreasem Seppim.\nW rankingu gry pojedynczej najwyżej był na 57. miejscu (2 marca 2020), a w klasyfikacji gry podwójnej na 284. pozycji (24 grudnia 2018).\nZwycięzca 3. 8 września 2019 New Haven Twarda Marcos Giron 6:3, 6:3\nZwycięzca 4. 29 września 2019 Tiburon Twarda Thanasi Kokkinakis 7:5, 6:7(3), 6:4\nZwycięzca 1. 2015 French Open, Paryż Ceglana Taylor Fritz 7:6(4), 2:6, 6:2\nFinalista 1. 2015 French Open, Paryż Ceglana William Blumberg Álvaro López San Martín\nTę stronę ostatnio edytowano 6 paź 2020, 17:58.


nauka rysunku - studentów Architektury - Politechnika Śląska\nWysłany: Wto 17:06, 23 Lis 2010 Temat postu: nauka rysunku\nCzy mam szanse nauczyć się rysować od zera by dostać się do Was na WA w około 7 miesięcy? Tzn Czy jeśli teraz zapisałbym się na jakiś kurs, wcześniej nie rysując to czy w ogóle istnieje szansa na zdanie egzaminu w 2011 roku? W ogóle jak ciężko się dostać na architekturę do Gliwic? Moje pytanie wynika z tego, że te kursy są dosyć drogie, wydałbym na nie praktycznie wszystkie moje oszczędności z ostatnich lat i zastanawiam się czy w ogolę warto próbować w mojej sytuacji.\nPozdrawiam, będę wdzięczny za wasze opinie.\nCiężko stwierdzić, bo jest to naprawdę indywidualna sprawa. Są tacy co chodzą 3 miesiące i się dostaną, a i są tacy co 2 lata i nie. Jeden ma lepsze poczucie perspektywny inny gorsze, jeden jest bardziej pracowity inny mniej. Moim zdaniem jeżeli masz trochę samozaparcia i jesteś pracowity to jest spora szansa.\nNajlepiej nauczyć się rysunku na jakimś sprawdzonym kursie. Ja polecam ten: rysunek. webs. com Zajęcia w centrum Katowic i jest spoko. Uczyłem się od zera i dostałem się bez problemu choć z matematyką miałem średnio. Kursów jest sporo, najlepiej wybrać ten gdzie masz dobry dojazd bo zajęcia trwają zazwyczaj 3-4h i są w tygodniu.\nWysłany: Nie 15:06, 16 Wrz 2012 Temat postu:\nGratulujemy odgrzania zimnego kotleta ;]\nWysłany: Nie 22:11, 16 Wrz 2012 Temat postu:\nWysłany: Pią 18:28, 30 Lis 2012 Temat postu:\nWszystko zależy też od tego, czy masz w ogóle jakiś talent. Można podszkolić technikę, ale nie wiem, czy można się nauczyć rysunku od podstaw, jeśli ktoś nie ma żadnych zdolności.\nWysłany: Sob 19:28, 01 Gru 2012 Temat postu:\nZdolności = chęć do pracy. Wszystkiego da się nauczyć, jak tylko się chce.\nWysłany: Czw 15:55, 20 Gru 2012 Temat postu:\nsporo osób z lat wyższych oferuje także pomoc w rysowaniu\nNajbardziej kompetentne [link widoczny dla zalogowanych]\nWysłany: Śro 7:32, 08 Paź 2014 Temat postu:\nWysłany: Pon 14:27, 08 Gru 2014 Temat postu:\nWysłany: Wto 12:18, 03 Sty 2017 Temat postu:\nWysłany: Pon 14:02, 20 Lut 2017 Temat postu:\ntaka nauka według mnie trochę trwa


w: Czarnoksiężnicy, Czarodzieje półkrwi, Członkowie Klubu Ślimaka,\n† 2 maja 1998 (71 lat), Wielka Sala, Szkoła Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie, Szkocja\n† Rionach Steward (odległa krewna)\nRichard Bremmer (HP1))\nChristian Coulson (16 lat, HP2)\nRalph Fiennes (HP4, HP5, HP7)\nHero Fiennes-Tiffin (11 lat, HP6)\nFrank Dillane (16 lat, HP6)\nMichael Berendt (18 lat, HP6) (Sceny, w których występował Berendt, zostały usunięte z finalnej wersji),\nIan Hart (HP1) (Pod postacią Kwiryniusza Quirella)\nMarian Opania (HP1 - polski dubbing)\nMateusz Damięcki (16 lat, HP2 - polski dubbing)\nWiesław Komasa (HP4, HP5, HP7 - polski dubbing)\nKajetan Lewandowski (16 lat, HP6 - polski dubbing)\n— Czarny Pan do Harry'ego Pottera, który zbliżał się do niego.[źródło]\nLord Voldemort (właśc. Tom Marvolo Riddle Jr; ur. 31 grudnia 1926 − zm. 2 maja 1998 r.) — czarodziej półkrwi, potężny czarnoksiężnik oraz przywódca śmierciożerców. Ślizgon za czasów nauki w Szkole Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie.\n2.2 Wizyta Dumbledore'a\n2.3 Nauka w Hogwarcie (1938-1945)\n2.4 Po Hogwarcie\n2.5 Voldemort i śmierciożercy\n2.6 Załamanie potęgi\n2.7 Po upadku\n2.7.1 Poszukiwania Kamienia Filozoficznego\n2.7.2 Ponowne otwarcie Komnaty Tajemnic\n2.9 Walka o Przepowiednię\n2.10 Opanowanie umysłu – Departament Tajemnic\n2.11 Ataki na świat mugoli\n2.12 Opanowanie świata czarodziejów\n2.13 Przejęcie Ministerstwa Magii\n2.14 Poszukiwania Czarnej Różdżki\n2.15 Bitwa o Hogwart\n2.17 Po śmierci\n3 Geneza pseudonimu\n4 Sprzymierzeńcy Lorda Voldemorta\n5 Ofiary uśmiercone przez Voldemorta i jego sprzymierzeńców\n8 Magiczne umiejętności\n10.1 Harry Potter\n10.2 Albus Dumbledore\n10.3 Horacy Slughorn\n14 J.K. Rowling o Voldemorcie\nJego matka (Meropa Gaunt) z pochodzenia była czarownicą, za to ojciec (Tom Riddle) mugolem, którego później Tom osobiście zabił. Tak więc sam Voldemort był czarodziejem półkrwi. Matka Voldemorta, bez pamięci zakochana w Tomie Riddle'u, podała mu eliksir miłości, aby ten zwrócił na nią uwagę. Regularnie musiała podawać mu kolejne dawki eliksiru, jednakże w pewnym momencie zaprzestała podawania napoju, myśląc, iż po tak długim czasie z nią spędzonym naprawdę się w niej zakochał. Nadzieje okazały się płonne, gdyż Riddle ją opuścił i nigdy nie wrócił.\nMeropa Riddle, po tym jak zaszła w ciążę, została porzucona przez swojego męża – Toma Riddle'a. Najprawdopodobniej stało się tak, ponieważ czarownica przestała podawać mu eliksir miłosny, zapewne licząc, że darzył ją uczuciem lub zostanie z nią ze względu na dziecko. Meropa żyła w Londynie jako żebraczka, straciła także swoje magiczne zdolności lub też nie chciała ich używać.\n31 grudnia 1926 roku wyczerpanej kobiecie udało się dotrzeć do sierocińca Wool's. Została tam przyjęta i niecałą godzinę później urodziła syna, a wkrótce po porodzie zmarła. Wcześniej zdążyła jedynie nadać dziecku imiona: Tom – po ojcu i Marvolo – po dziadku, a także wyjawiła jego nazwisko – Riddle. Chłopiec został przyjęty do sierocińca, w którym spędził dzieciństwo, a jego opiekunką była pani Cole – starsza kobieta, która pełniła tam rolę przełożonej.\nJuż jako niemowlak Tom wyróżniał się spośród innych dzieci. Prawie wcale nie płakał, a opiekunki uważały, że był dziwny. Kiedy chłopak podrósł, inne dzieci zaczęły się go bać. Tom zauważył, że potrafił w wyjątkowy sposób kontrolować rzeczywistość – mógł przesuwać przedmioty bez dotykania albo wpłynąć na zwierzęta, żeby wykonywały jego polecenia. Umiał też sprawiać w niezwykły sposób fizyczny ból i przykrość osobom, które go denerwowały, ale robił to na tyle sprytnie, że nigdy nie przyłapano go na gorącym uczynku. Pewnego razu Tom pokłócił się z Billym Stubbsem, a następnego dnia jego królik „powiesił się” na krokwi. Innym razem zaprowadził Amy Benson i Dennisa Bishopa do jaskini. Ta wizyta tak nimi wstrząsnęła, że przez długi czas nie mogli wydusić słowa. Chłopak zabierał także innym dzieciom, należące do nich przedmioty i przechowywał je w szafie w swoim pokoju, jako pewnego rodzaju trofea.\nKiedy chłopak miał 11 lat wizytę w sierocińcu złożył mu Albus Dumbledore, pełniący wówczas funkcję profesora transmutacji w Szkole Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie. Pani Cole przeprowadziła z nauczycielem rozmowę o Tomie, w której opowiedziała Albusowi historię chłopca. Wspomniała także o nietypowym zachowaniu Riddle'a oraz o relacjach chłopaka z rówieśnikami. Następnie czarodziej odwiedził Toma w jego pokoju.\nPoczątkowo młody Riddle nie uwierzył Dumbledore'owi, który przedstawił się jako nauczyciel i powiedział, że przyszedł zaproponować mu miejsce w szkole. Chłopiec sądził, że jego gość jest lekarzem i przyszedł zabrać go do zakładu dla obłąkanych. Dopiero kiedy Albus wspomniał o magii Tom mu uwierzył, ponieważ on sam dysponował dziwnymi jak dla normalnego człowieka siłami. Zażądał także, żeby Dumbledore udowodnił, że on sam również jest czarodziejem. Nauczyciel zgodził się i w ramach demonstracji podpalił stojącą w pomieszczeniu szafę. Tom był wściekły, zdziwiony i przerażony, ponieważ myślał, że zaraz spłonie cały jego dobytek, jednak kiedy po chwili Albus cofnął zaklęcie, to mebel był nieuszkodzony. Pod wpływem czaru ze środka szafy dobywał się cichy stukot. Kiedy Tom, na polecenie Dumbledore'a, otworzył mebel, to okazało się, że dźwięk dobywał się z pudełka. Riddle przyznał się, że przechowuje tam przedmioty zabrane innym dzieciom z sierocińca. Albus kazał zwrócić rzeczy ich właścicielom oraz przestrzegł, że w Hogwarcie kradzież i łamanie prawa jest surowo karane.\nTom rozpoczął naukę w Hogwarcie we wrześniu 1938 roku w wieku jedenastu lat, a skończył w czerwcu 1945 roku. Po przybyciu do szkoły razem z innymi uczniami wziął udział w ceremonii przydziału. Kiedy tylko Tiara Przydziału dotknęła jego głowy, zdecydowała się umieścić go w Slytherinie. Tom szybko zdobył zaufanie grona pedagogicznego. Sprawiał wrażenie spokojnego, grzecznego i zdolnego chłopca. Prawie wszyscy nauczyciele go uwielbiali, w tym m.in. dyrektor Armando Dippet. Nauczyciel eliksirów, Horacy Slughorn był nim oczarowany i traktował go jak swój skarb. Wyjątkiem był Albus Dumbledore, który w czasie pierwszego spotkania zaobserwował jego pragnienie potęgi i skłonność do krzywdzenia innych. Tom odkrył także, że założyciel jego domu – Salazar Slytherin – potrafił rozmawiać z wężami, co sprawiło, że poczuł się kimś ważnym. Riddle traktował zamek jako swój dom, podobnie jak później Harry Potter, ponieważ sam nigdy nie doświadczył uczucia własnego miejsca w świecie. Podczas przerw wakacyjnych Tom był jednak zmuszony do powrotu do sierocińca, którym pogardzał i bał się bardziej niż jakiegokolwiek innego miejsca na ziemi.\nTom miał obsesję na punkcie swojego pochodzenia i podczas nauki w Hogwarcie starał się odkryć, kim byli jego rodzice. Początkowo poszukiwał śladu po swoim ojcu przeszukując między innymi trofea w Izbie Pamięci, spisy prefektów i książki o magicznej społeczności, jednak kiedy nie przyniosło to żadnego skutku, musiał pogodzić się z faktem, że jego ojciec nie był czarodziejem. Prawdopodobnie to ten zawód sprawił, że Tom porzucił swoje imię i nazwisko, a zaczął nazywać się „Lordem Voldemortem”. Wtedy zaczął też badać pochodzenie swojej matki i pomimo że dysponował tylko imieniem jej ojca – Marvolo – to po długich poszukiwaniach udało mu się odkryć, że jest spokrewniony z Gauntami i, tak jak oni, jest potomkiem Salazara Slytherina.\nNa piątym roku nauki Tom został prefektem Slytherinu. W tym czasie udało mu się odnaleźć i otworzyć Komnatę Tajemnic oraz zapanować nad żyjącym tam bazyliszkiem. Jako Dziedzic Slytherina wypuścił potwora, aby oczyścić szkołę z czarodziejów mugolskiego pochodzenia, którzy, w jego oczach, a także wedle tego, co twierdził Salazar Slytherin, nie byli godni pobierania nauk w Hogwarcie. Na skutek ataków kilkoro uczniów zostało spetryfikowanych, a w połowie czerwca 1943 roku jedna uczennica, Marta Warren, została zabita w damskiej toalecie po tym, jak spojrzała w oczy bazyliszka. Na skutek napaści Ministerstwo Magii rozważało nawet zamknięcie szkoły.\nW tym czasie Tom wysłał list do dyrektora szkoły, Armando Dippeta, w którym prosił o możliwość pozostania w Hogwarcie na czas wakacji. 13 czerwca dyrektor wezwał go w tej sprawie do swojego gabinetu, jednak był zmuszony odmówić z powodu powtarzających się napaści, które sprawiały, że szkoła nie była bezpiecznym miejscem. Aby uniknąć zamknięcia szkoły i konieczności powrotu do sierocińca, Tom zdecydował się zamknąć Komnatę Tajemnic, a jako winnego wskazał Rubeusa Hagrida, który potajemnie hodował w szkole akromantulę. Riddle'owi, który był prefektem i wzorowym uczniem, łatwo było przekonać grono pedagogiczne, że to Hagrid, miłośnik wszelkiego rodzaju bestii, jest odpowiedzialny za ataki. Półolbrzym został wyrzucony ze szkoły, a Tom otrzymał nagrodę za złapanie rzekomego winowajcy. W tym czasie tylko Albus Dumbledore nie mógł uwierzyć w wersję Riddle'a, więc zaczął go dokładniej obserwować. Tom, uznając, że to nierozsądne ponownie otwierać komnatę, stworzył dziennik, w którym umieścił cząstkę swojej duszy tworząc z niego pierwszy z siedmiu horkruksów w nadziei, że kiedyś ktoś dokończy dzieło Slytherina.\nLatem 1943 roku, zaraz po zakończeniu piątego roku nauki, Tom uciekł z londyńskiego sierocińca i ruszył w drogę by odszukać swoich krewnych. Udał się do wioski Little Hangleton, gdzie trafił do chaty Gauntów, w której spotkał swojego wujka Morfina. Czarodziej na początku uznał nieznanego młodzieńca za mugola, Toma Riddle'a, lecz po chwili doszedł do wniosku, iż chłopak jest zbyt młody. Gaunt opowiedział mu historię Toma i Meropy, powiedział także, że jego ojciec wrócił do Little Hangleton.\nZaraz po tym Tom oszołomił wuja, zabrał mu różdżkę i udał się w stronę wzgórza, na którym znajdował się dwór Riddle'ów. Zabił tam swojego ojca, dziadka i babcię za pomocą zaklęcia Avada Kedavra, korzystając z różdżki Morfina. Następnie wrócił do chaty i zmodyfikował jego wspomnienia, tak aby czarodziej był przekonany, że to on dokonał morderstwa na mugolach. Voldemort ukradł także wujowi pierścień, z którego zrobił swojego drugiego horkruksa. W późniejszym czasie nosił go na lewej dłoni. Tom opuścił chatę, zostawiając nieprzytomnego Gaunta. Morfin przyznał się do przestępstwa, którego nie popełnił i resztę życia spędził w Azkabanie.\nW czasie szóstego roku nauki Tom wziął udział w spotkaniu zorganizowanym przez profesora Slughorna w jego gabinecie. Kiedy pozostali uczestnicy udali się do swoich dormitoriów, Riddle wykorzystał sympatię, jaką żywił do niego nauczyciel, żeby zapytać go o horkruksy. Szczególnie był zainteresowany możliwością rozszczepienia duszy na więcej niż dwie części. Slughorn początkowo odpowiadał na pytania dotyczące tych czarnomagicznych przedmiotów, jednak sytuacja się zmieniła, gdy Tom zapytał o to, czy da się stworzyć siedem horkruksów. Wówczas, mimo że nauczyciel darzył chłopca zaufaniem i wielką przychylnością, to poczuł się przerażony takim pytaniem, przez co przestał odpowiadać. Na koniec poprosił także chlopca, by nie rozpowiadał po Hogwarcie o tej dyskusji, która dotyczyła spraw niemile widzianych w szkole.\nPodczas siódmego roku w Hogwarcie Riddle został Prefektem Naczelnym. Był uważany za jednego z najbardziej błyskotliwych i zdolnych studentów jacy kiedykolwiek uczęszczali do Hogwartu, a podczas końcowych egzaminów uzyskał najwyższe możliwe oceny ze wszystkich egzaminów. Wielu nauczycieli przewidywało, że Toma czeka wspaniała kariera, a niektórzy, w tym profesor Slughorn, otwarcie proponowali mu ułatwienie kontaktu z wpływowymi osobami, w celu uzyskania posady w Ministerstwie Magii. Riddle odrzucił jednak wszystkie takie oferty, ponieważ planował kontynuować swój plan, związany ze zdobyciem słynnych przedmiotów i zamienieniem ich w horkruksy.\nDwa dni później Tom przyszedł ponownie do domu Chefsiby i zamordował ją. Aby ukryć swoją zbrodnie Riddle zmodyfikował pamięć niewinnego świadka – skrzatki Bujdki, która była służącą czarownicy. Ministerstwo Magii oskarżyło Bujdkę o przypadkowe dosypanie do kakao trucizny zamiast cukru, a ponieważ skrzatka się przyznała, to na tym zakończono śledztwo. Po zamordowaniu Chefsiby Tom ukradł obie pamiątki po założycielach Hogwartu. Niedługo potem Voldemort zrezygnował z pracy u Borgina i Burkesa, po czym zniknął bez śladu z pucharem i medalionem, przekształcając je w dwa następne horkruksy za pomocą morderstw dokonanych na pani Smith i pewnym mugolskim włóczędze.\nTom zniknął na dziesięć lat. Poznał głębsze tajniki czarnej magii, dużo podróżował, zadawał się z haniebnymi ludźmi, zniekształcił swój wygląd z powodu horkruksów i zaczął otwarcie używać nazwiska „Lord Voldemort”.\nKilka lat później, wraz ze wzrostem potęgi, Voldemort rozpoczął wcielanie swoich planów w życie. W niedługim czasie znalazł garstkę popleczników, zwanych później śmierciożercami. Niektórzy popierali jego działania podporządkowania świata mugoli czarodziejom z sobą na czele oraz zabicia czarodziejów pochodzenia mugolskiego, inni byli chciwi władzy, a jeszcze inni przyłączyli się do niego ze strachu. Voldemort uważał ich bardziej jako podwładnych niż przyjaciół. Swobodnie wykorzystywali Zaklęcia Niewybaczalne i zabijali bezlitośnie i bez wyjątku. Oznaką przynależności do śmierciożerców i symbolem Voldemorta stał się tzw. Mroczny Znak, który wyglądał jak „(...) czaszka, złożona z elementów, które przypominały szmaragdowe gwiazdy. spomiędzy, jak język wysuwał się wąż.”. Znak ten służył jako manifestacja obecności i sposób na szerzenie paniki w formie zaklęcia Morsmordre. Ten sam znak, w formie niemożliwego do usunięcia tatuażu, znajdował się też na lewych przedramionach zwolenników Voldemorta. Jego bolesność i kolor głębokiej czerni oznaczała, że Czarny Pan wzywa śmierciożercę, a dotknięcie pozwalało na wezwanie Voldemorta. Lord Voldemort wykorzystał największą słabość czarodziejskiego świata: planował przeciągnąć różne istoty i stworzenia na swoją stronę. Zrekrutował olbrzymów, którzy dawno temu zostali wypędzeni przez czarodziejów w góry i wilkołaki, które były prześladowane przez większość czarownic i czarodziejów. Wielu sądziło, że przyłączą się do niego i gobliny, które już od wieków czuły się pokrzywdzone tym, że nie mogą używać różdżek, ale tak się nie stało.\nAurorzy zostali upoważnieni przez Bartemiusza Croucha Seniora do stosowania zaklęć niewybaczalnych na śmierciożercach bez ostrzeżenia, a podejrzanych czasami przekazywano dementorom bez procesu Wizengamotu. Wielu niewinnych ludzi zostało uznanych za winnych, zaś dla światów czarodziejów i mugoli nastały ciężkie czasy – każdego dnia ginęli niewinni mugole, a także czarodzieje, którzy nie chcieli stanąć po stronie Voldemorta. Sam Voldemort wraz ze śmierciożercami wymordował kilka z najstarszych i najzacniejszych czarodziejskich rodów. Był bezkarny, ponieważ nikt nie mógł go pokonać, co więcej – psychoza i terror, które wprowadził powodowały, iż mało kto ośmielał się podnieść na niego rękę. Przez wiele lat ludzie bali się wymawiać jego imię, dzięki czemu zyskał sobie przydomek „Sam-Wiesz-Kto” czy „Ten, Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać”, natomiast u śmierciożerców - „Czarny Pan”. Jedyną osobą, przed którą Voldemort czuł respekt, był Albus Dumbledore. Gdy sytuacja zaczęła się dramatycznie pogarszać, Dumbledore postanowił założyć organizację zwaną Zakonem Feniksa, mającą na celu zwalczanie zagrożenia płynącego ze strony Voldemorta i jego naśladowców.\nPod koniec lipca 1980 roku urodziło się dwóch chłopców, do których mogła odnosić się przepowiednia – Harry Potter, półkrwi, syn Jamesa i Lily Potter, oraz Neville Longbottom, czystej krwi, syn Franka i Alicji Longbottom. Obie rodziny ukrywały się przed Voldemortem trzy razy, obie były również członkami Zakonu Feniksa. Voldemort uznał, że chłopcem z przepowiedni jest Harry. Snape zakochany w Lily, gdy dowiedział się, że Voldemort pragnie zabić całą jej rodzinę błagał swego pana, aby ją oszczędził, lecz Czarny Pan nie chciał ustąpić. Snape zwrócił się z pomocą do Dumbledore'a, w zamian oddał mu swoje posłuszeństwo. Lily i James wybrali Petera Pettigrew na swojego strażnika tajemnicy, nie wiedzieli jednak, że ich przyjaciel służył Voldemortowi, któremu zdradził tajemnicę ich pobytu.\nVoldemort osobiście stawił się w Dolinie Godryka w Noc Duchów 1981 roku. Zabił Lily i Jamesa, jednakże nie potrafił zabić ich rocznego synka, Harry’ego, którego – jak okazało się po latach – ochroniła matczyna miłość, nazwana później przez Dumbledore'a „tarczą obronną”. Śmiercionośne zaklęcie odbiło się od Harry’ego (tworząc z niego szóstego horkruksa) i ugodziło Voldemorta. Czarny Pan stracił swoje ciało, był słaby i bezsilny, lecz nie zginął całkowicie dzięki swoim horkruksom, które utrzymywały go przy życiu. Została z niego tylko marna część duszy. Równocześnie stracił on całą swoją dotychczasową potęgę.\nPo incydencie w Dolinie Godryka Voldemort natychmiast uciekł do lasów w Albanii, gdzie kiedyś odnalazł diadem. Ukrywał się tam przez 10 lat. Czekał na swoich śmierciożerców, którzy odnajdą swojego pana, lecz wielu z nich uznało go za martwego, a ci, którzy byli nadal mu wierni zginęli lub zostali zesłani do Azkabanu. Postanowił więc tymczasowo odzyskać formę fizyczną. Wchodził w ciała węży zamieszkujących albańską puszczę - stawały się one jego tymczasowymi horkruksami i mógł je kontrolować. Nie lubił tego jednak robić, ciała tych zwierząt nie były przystosowane do używania magii, w dodatku kontrolowanie ich przez Voldemorta szybko kończyło żywot tych stworzeń i Czarny Pan często musiał zmieniać swojego nosiciela. Możliwe, że właśnie w taki sposób spotkał Nagini, malediktusa uwięzionego w postaci węża.\nW 1991 roku były nauczyciel mugoloznawstwa w Hogwarcie, Kwiryniusz Quirrell, udał się do Albanii w celu wytropienia kryjówki Lorda Voldemorta. Trochę przez ciekawość, a częściowo przez pragnienie sławy. Najbardziej jednak liczył na to, że może nauczy się jakichś umiejętności od Czarnego Pana, które zapewnią mu, że nigdy więcej nikt go nie wyśmieje. Kiedy Voldemort zorientował się, że ów młody człowiek ma objąć w tym roku posadę nauczyciela obrony przed czarną magią w Hogwarcie, natychmiast opętał go i wszedł w ciało profesora, który nie był w stanie się temu oprzeć. Quirrell stał się jego tymczasowym horkruksem, zaś Riddle spowodował straszną mutację jego ciała - od tego momentu wyglądał z tyłu głowy Quirrella i kierował jego poczynaniami. Aby zasłonić twarz Czarnego Pana, Kwiryniusz zaczął nosić na głowie turban. Mówił, iż dostał go od afrykańskiego księcia za pozbycie się zombie. Twarz Voldemorta wydzielała zapach czosnku, przez co niektórzy twierdzili, że nosi tam to warzywo, by uchronić się przed wampirami.\nVoldemort wymyślił plan odzyskania swojego ciała, próbując wykraść za pomocą Quirrella z jednej z krypt banku Gringotta Kamień Filozoficzny, który mógłby posłużyć do wytworzenia eliksiru życia. Jednak tego samego dnia krypta w banku została opróżniona przez Hagrida, a kamień przetransportowany do Hogwartu, gdzie (po nieudanym włamaniu) Voldemort udał się wraz z Quirrellem. Podczas całego roku szkolnego Quirrell pił dla niego w Zakazanym Lesie krew jednorożca, aby wzmacniać swego pana. W czerwcu 1992 roku udało im się w końcu dostać do komnaty w Hogwarcie, w której znajdował się kamień. Przejęciu kamienia zapobiegł kończący właśnie swój pierwszy rok nauki w Szkole Magii i Czarodziejstwa Harry Potter. Quirrell nie mógł znieść dotyku Harry'ego i zginął, zaś sam Voldemort opuścił jego ciało. Czarny Pan ponownie uciekł do Albanii, a kamień został zniszczony.\nJakiś czas przed 1992, Lucjusz Malfoy wszedł w posiadanie dziennika Toma Riddle'a. Prawdopodobnie przechowywał go na polecenie samego Voldemorta, od czasu sprzed jego upadku. To był ten sam dziennik stworzony jako horkruks przez Voldemorta jako chłopca gdy uczył się w Hogwarcie. Malfoy podłożył pamiętnik jedenastoletniej Ginny Weasley, która sprowadziła go do Hogwartu. Zaczęła w nim pisać, a cząstka Toma Riddle'a jej odpowiadała. Dziewczynka zwierzała się w starym dzienniku Riddle’a ze swoich trosk, ten zaś hipnotyzował ją i powoli „wysysał” z niej życie. Odzyskiwał w ten sposób stopniowo swoje ciało. Pod kontrolą horkruksa Ginny ponownie otworzyła Komnatę Tajemnic i wypuściła bazyliszka, który spetryfikował kilku studentów. Dziewczynka stała się zdenerwowana i zdezorientowana, wiedząc, że pamiętnik coś z nią robi próbowała się go pozbyć. Harry Potter i Ron Weasley przypadkowo natknęli się na niego, a Harry zaczął komunikować się z cząstką Toma.\nPod koniec maja 1993 roku, kiedy Ginny zobaczyła, że Harry miał pamiętnik, ukradła go z powrotem, ponieważ nie chciała, aby Harry dowiedział się tego, co pisała w dzienniku lub co zrobiła, podczas gdy była pod jego wpływem. Kiedy Voldemort był gotowy, żeby przyjąć swoją fizyczną postać zabierając życie z Ginny, Riddle zwabił ją do Komnaty Tajemnic, bo wiedział, że skoro Potter jest na tropie dziedzica Slytherina, to bez problemu wejdzie do komnaty, by ją ocalić, a sam Voldemort będzie go mógł zabić. Harry znalazł Ginny w komnacie, a podczas potyczki z Riddle'em zabił bazyliszka mieczem Godryka Gryffindora (z pomocą przybył mu też feniks Fawkes, który wydrapał oczy bazyliszkowi) i użył kła martwego już węża do zniszczenia dziennika, myśląc, że to zniszczy jego moc. Harry w ten sposób nieświadomie zniszczył jeden z horkruksów Voldemorta.\nVoldemort po nieudanej próbie kradzieży kamienia wciąż ukrywał się w Albanii. Jak wiadomo, Czarny Pan w czasie pobytu w puszczy rozmawiał z wężami i (nie wiadomo kiedy od czasu 1981 roku) podporządkował sobie jednego z nich, Nagini. Latem 1994 roku Voldemort został ponownie odnaleziony. Tym razem jednak przez Petera Pettigrew, dawnego sługę, który udał się do Albanii. Jak wiadomo, Ten, Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać dalej był tylko marną częścią duszy po ucieczce z ciała Quirrella. Wspólnie z Glizdogonem stworzył dla siebie prymitywne ciało, aby mógł je wykorzystywać do podróży i używania magii. W tej formie Voldemort był zmuszony pić eliksir wyprodukowany z krwi jednorożca i jadu Nagini, aby przetrwać. Niedługo potem w Albanii zjawiła się pracownica Ministerstwa Magii – Berta Jorkins. Dowiedzieli się od niej o Turnieju Trójmagicznym, po czym ją zamordowali. Po jej morderstwie Riddle umieścił w swoim wężu cząstkę swojej duszy, czyniąc Nagini kolejnym horkruksem. Razem wrócili do Little Hangleton, mugolskiej wioski, i zatrzymali się w byłym domu ojca Voldemorta.\nWspólnie opracowali plan powrotu Czarnego Pana i zabicia Harry'ego Pottera. W czasie pobytu w posiadłości Riddle'ów jedną z ich rozmów podsłuchał Frank Bryce - ogrodnik, który pięćdziesiąt jeden lat wcześniej został oskarżony o zamordowanie właścicieli posesji. Voldemort dowiedział się o tym i zabił go.\nPo mistrzostwach świata w quidditchu na polecenie Voldemorta Glizdogon uwolnił Barty'ego Croucha, więzionego przez ojca. Barty pod wpływem eliksiru wielosokowego podszywał się przez cały rok szkolny pod Alastora Moody'ego, który w Hogwarcie miał nauczać obrony przed czarną magią. W ten sposób Crouch wrzucił nazwisko Harry'ego Pottera do Czary Ognia, przez co 14-latek został zmuszony do wzięcia udziału w Turnieju Trójmagicznym.\n24 czerwca 1995 podczas trzeciego zadania turnieju śmierciożerca Crouch zaczarował puchar turnieju w świstoklik, który przeniósł Harry'ego i Cedrika Diggory'ego na cmentarz w Little Hangleton, gdzie czekali Voldemort z Glizdogonem. Pettigrew zabił Cedrika, a następnie uwięził Harry'ego. Peter wykorzystał starożytną magię, aby Czarny Pan całkowicie odzyskał ciało (kość ojca, ręka sługi, krew wroga). Czarnoksiężnik po odzyskaniu swego ciała po trzynastu latach wezwał do siebie śmierciożerców, a potem zaczął przed nimi poniżać Harry'ego. Między Harrym a Tomem doszło do pojedynku, a w wyniku rzucenia przez nich zaklęć doszło do Priori Incantatem. Pojawiły się duchy osób zabitych przez Voldemorta. Odciągnęły one jego uwagę od Harry'ego, który natychmiast zerwał połączenie, chwycił świstoklik oraz ciało Cedrika i wrócił do Hogwartu. Nikt nie uwierzył Harry'emu w powrót Voldemorta.\nVoldemort chciał również usłyszeć całość wspomnianej niegdyś przepowiedni, która mieściła się w Departamencie Tajemnic. Nakazał Lucjuszowi Malfoyowi rzucić na członka Zakonu Feniksa, Sturgisa Podmore'a, klątwę Imperius i wysłać go do wykradzenia przepowiedni. Jednak Sturgis nie był w stanie dostać się do Departamentu Tajemnic. Następną próbą było rzucenie klątwy Imperius na Broderyka Bode'a, pracownika Ministerstwa Magii, któremu nie udało się wykraść przepowiedni i w ciężkim stanie trafił na oddział urazów pozaklęciowych do szpitala Świętego Munga, gdzie zmarł. Voldemort doszedł do wniosku, że przepowiednię może wziąć wyłącznie osoba, której ona dotyczy, a on sam osobiście nie może się stawić w Ministerstwie.\n18 czerwca 1996 roku podstępem wysłał Harry'ego do Ministerstwa Magii, aby zdobyć przepowiednię i poznać jej pełną treść. Jednocześnie wysłał tam swoich śmierciożerców. Podczas walki z Harrym i jego przyjaciółmi przepowiednia została przez przypadek zniszczona przez Neville'a Longbottoma. Voldemort osobiście stawił się w Ministerstwie i postanowił zabić Harry'ego, jednak przeszkodził mu w tym Albus Dumbledore. Między dwoma czarodziejami doszło do pojedynku, lecz gdy w gmachu budynku pojawili się aurorzy i pracownicy Ministerstwa Czarny Pan został zmuszony do odwrotu. Wkrótce po tym cały świat czarodziejów zaczął wierzyć w powrót Voldemorta.\nW czasie bitwy w Departamencie Tajemnic, Voldemort, nie mogąc zabić Dumbledore'a i Harry'ego, wdarł się w umysł Pottera za pomocą legilimencji. Dokonał tego zdematerializowany, zlewając się z ciałem chłopca. Następnie zadał mu straszliwy ból fizyczny i psychiczny, wywołując w jego umyśle straszliwe wizje śmierci bliskich mu osób. Przemawiał ustami chłopca do Dumbledore'a: „Zabij mnie teraz” (w filmie były to słowa: „Przegrałeś starcze”). Harry'emu udało się w końcu wyzwolić spod penetracji (inwazji) swojego umysłu, za pomocą przywołanych swych własnych wspomnień przyjaciół i osób, które kochał. W filmie przemówił do Voldemorta: „To ty jesteś słaby i nigdy nie dowiesz się co to miłość, czy przyjaźń. I wiesz? Wiesz, że nawet mi ciebie żal.”.\nLatem 1997 roku ponownie uwolnił część śmierciożerców z Azkabanu. Używał Dworu Malfoyów jako siedziby. W czasie ataków na wioski mugoli, porwał nauczycielkę mugoloznawstwa uczącą w Hogwarcie – Charity Burbage i zabił ją podczas spotkania w Dworze. Porwał również wytwórcę różdżek – Ollivandera. Więził go i przesłuchiwał, chcąc dowiedzieć się dlaczego jego różdżka nie pomaga mu zabić Harry'ego Pottera. Ollivander ujawnił, że ich różdżki mają ten sam rdzeń, i nie działają prawidłowo ze sobą. Voldemort pożyczył różdżkę od Lucjusza Malfoya.\nKiedy Harry Potter opuścił Privet Drive 4 po raz ostatni, Voldemort poleciał wraz ze śmierciożercami do Little Whinging, aby walczyć z Zakonem Feniksa i dopaść Harry'ego. Zamordował Alastora Moody'ego. Gdy próbował zaatakować Harry'ego, różdżka młodego czarodzieja zareagowała w przedziwny sposób, wystrzeliwując na niego złoty ogień i niszcząc różdżkę Malfoya. Zanim Voldemort zdążył zareagować, Harry sięgnął ochrony domu Teda i Andromedy Tonksów, a Riddle został zmuszony do odwrotu.\nKrótko po bitwie, Ministerstwo Magii poddało się Voldemortowi, kiedy minister Rufus Scrimgeour został zamordowany, podczas gdy oficjalna wersja głosiła, że podał się do dymisji. Voldemort mianował działającego pod wpływem klątwy Imperiusa Piusa Thicknesse'a na Ministra Magii i Yaxleya jako szefa Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów. Została utworzona Komisja Rejestracji Mugolaków w celu przesłuchiwania mugolaków i zsyłania ich do Azkabanu. Harry Potter został uznany jako „Niepożądany Numer Jeden”, wystawiono nagrodę za jego głowę, ponieważ miał zostać przesłuchany w sprawie śmierci Dumbledore'a. Severus Snape został mianowany na dyrektora Hogwartu, podczas gdy rodzeństwo Amycus i Alecto Carrowowie objęli stanowiska nauczycieli obrony przed czarną magią i mugoloznawstwa.\nW końcu, po wymordowaniu ludzi, którzy stanęli mu na drodze, Voldemort znalazł go, ale został poinformowany, że różdżka została skradziona kilkadziesiąt lat temu. Voldemort użył legilimencji na wytwórcy różdżek i zobaczył wspomnienie młodego chłopca, który ukradł różdżkę. Voldemort zażądał poznać tożsamość złodzieja, ale tego wytwórca różdżek nie wiedział, więc zabił go.\nKrótko po tym, Nagini wezwała Voldemorta do Doliny Godryka, gdzie Harry i jego towarzyszka, Hermiona Granger, odwiedzali groby Jamesa i Lily Potterów, oraz badali możliwość, że Bathilda Bagshot jest w posiadaniu miecza Gryffindora. Voldemort zjawił się tam natychmiast. Harry'emu i Hermionie ledwo udało się uciec. Jednak Voldemort znalazł w domu Bathildy zdjęcie wspomnianego chłopca. Tym młodzieńcem okazał się Gellert Grindelwald, który został zesłany do Nurmengardu po tym, jak Albus Dumbledore pokonał go w 1945 roku.\nVoldemort udał się do Austrii w celu odnalezienia Grindelwalda. Czarny Pan wdarł się do celi, w której Grindelwald był przetrzymywany i zażądał informacji o Czarnej Różdżce. Skazaniec powiedział Voldemortowi, że nie boi się go. Voldemort zabił go w gniewie, bez uzyskania jakichkolwiek informacji. Jednak Czarny Pan wywnioskował, że Dumbledore, który pokonał Grindelwalda zdobył różdżkę. Voldemort poleciał do Hogwartu, gdzie wykradł Czarną Różdżkę z grobu Dumbledore'a.\nNiedługo potem Voldemort wpadł w panikę i wściekłość, gdy został poinformowany przez kilka goblinów z Gringotta, że Harry i jego przyjaciele skradli puchar Helgi Hufflepuff ze skarbca Lestrange'ów. Zdawał sobie sprawę, że Harry polował na jego horkruksy, ale nie mógł wymyślić, jak Potter odkrył jego tajemnicę, skoro nigdy nie powiedział o tym nikomu (w rzeczywistości Dumbledore i Harry studiowali przeszłość Voldemorta dowiadując się, że młody Riddle stworzył horkruksy, a także jakie przedmioty się nimi stały). Voldemort wymienił wszystkie lokalizacje horkruksów w swojej głowie, nie wiedząc, że Harry w tym czasie był połączony z jego umysłem, i niechcący ujawnił, że jego ostatni horkruks był w Hogwarcie.\nVoldemort poleciał do Little Hangleton, aby sprawdzić dom Gauntów a potem do jaskini, tylko po to, aby wściec się i przerazić, że przechowywanych horkruksów tam nie ma, a więc prawdopodobnie zostały zniszczone. O zniszczeniu dziennika Lucjusz Malfoy poinformował go trzy lata wcześniej. Następnie Voldemort udał się do Hogwartu. Świadomy niebezpieczeństwa, przystąpił do szturmu szkoły, w której obronie stanęła cała kadra nauczycielska, część dorosłych uczniów oraz Zakon Feniksa. Przywołał całą swoją armię śmierciożerców, szmalcowników, wilkołaków, olbrzymów, dementorów oraz akromantul i rozkazał im zaatakować zamek. Voldemort sam nie był obecny przy bitwie, badał dlaczego Czarna Różdżka nie działa lepiej niż jego własna różdżka. Doszedł do wniosku, że musi zabić jej poprzedniego właściciela (myśląc że jest nim Snape). Nakazał więc Nagini zabić Severusa, wierząc, że to rozwiąże problem, czyniąc z niego pana Berła Śmierci.\nPo kilkugodzinnej walce Voldemort orzekł jednogodzinny rozejm, szantażując Harry'ego Pottera, by oddał się w jego ręce w zamian za pokój i żadnych dalszych zgonów. Postawiwszy ultimatum, Voldemort wezwał Harry'ego Pottera do stawienia się w Zakazanym Lesie. Bez wiedzy Voldemorta Harry dowiedział się ze wspomnień Snape'a, że jest siódmym horkruksem. Dowodem tego była blizna na czole, która powstała, gdy Voldemort nie zabił go siedemnaście lat wcześniej w Dolinie Godryka. Wówczas zaklęcie uśmiercające odbiło się od chłopca i unicestwiło Voldemorta - cząstka jego duszy wszczepiła się w jedyną żywą istotę, w domu - małego Pottera. Kiedy Harry spotkał Czarnego Pana w Zakazanym Lesie, ten użył na nim Morderczego Zaklęcia niemal natychmiast. Sprawił w ten sposób, że los Harry'ego nie był dłużej uzależniony od niego, a sam Potter przestał być horkruksem chroniącym Voldemorta, czyniąc jego bliznę "normalną". Zaklęcie nie zabiło Harry'ego, gdyż dalej chroniła go matczyna miłość, a krew która płynęła w Harrym, płynęła też w Voldemorcie, bo Czarny Pan użył jej trzy lata wcześniej żeby się odrodzić. Harry został tylko powalony na ziemię i udawał, że nie żyje. Voldemort, w wyniku zniszczenia części swojej duszy znajdującej się w Harrym, również został powalony. Z powodu troski o swojego syna - Dracona, Narcyza Malfoy oszukała czarnoksiężnika – skłamała, że Harry nie żyje. Czarny Pan postanowił wtedy publicznie pokazać „martwe” ciało młodzieńca. Zmusił porwanego Hagrida do zaniesienia ciała z powrotem do Hogwartu, aby wszyscy to zobaczyli.\nVoldemort i jego armia maszerowała do Hogwartu głosząc triumf i śmierć Harry'ego, na co dowodem miało być ciało Pottera. Voldemort oznajmił wszystkim, że Harry został zabity podczas próby ucieczki. Neville Longbottom, zamiast poddać się, natarł na Riddle'a. Czarny Pan rzucił na niego Petrificus Totalus, założył mu na głowę Tiarę Przydziału i podpalił ją, aby dać przykład, że od teraz Slytherin będzie jedynym domem w Hogwarcie. Chwilę potem przybyły posiłki od obrońców Hogwartu. Neville był w stanie zrzucić klątwę i wyciągnął miecz Gryffindora, po czym użył go do zabicia Nagini, niszcząc ostatni horkruks. Wściekły Voldemort próbował zabić Neville'a, ale Harry, teraz pod swoją peleryną-niewidką, zainterweniował i rzucił zaklęcie Tarczy między nimi. Nastąpiła ostateczna walka między śmierciożercami i obrońcami zamku.\nLord Voldemort wreszcie mógł stanąć do walki z Harrym Potterem. Przed pojedynkiem krążyli wokół siebie, a Potter poinformował przeciwnika o zniszczeniu wszystkich horkruksów, zdradzie Snape'a i o tym, że to on (Harry) jest prawdziwym panem Czarnej Różdżki. Czarnoksiężnik rzucił zaklęcie Avada Kedavra, które odbiło się od zaklęcia Expelliarmus, wystrzelonego przez prawdziwego pana Czarnej Różdżki i doprowadziło do śmierci Toma.\nPo śmierci jego ciało złożono w pomieszczeniu obok Wielkiej Sali w Hogwarcie, z dala od ofiar śmierciożerców. Został na zawsze uwięziony w otchłani bez możliwości przejścia na świat jako duch.\nVoldemort może znaczyć „uciekać od śmierci”. Kombinacja „de mort” znaczy też „śmiertelny”. Według J.K. Rowling, która studiowała francuski w Paryżu, „Voldemort” wymawia się z cichym „t” na końcu, co jest typowe w tym języku.\nAlecto Carrow – oszołomiona przez Lunę Lovegood,\nAmycus Carrow – dostał zaklęciem niewybaczalnym od Harry'ego Pottera,\nAntonin Dołohow – zginął z ręki Filiusa Flitwicka,\nAugustus Rookwood – zginął z ręki Percy'ego Weasleya,\nBartemiusz Crouch Jr – jego dusza została wyssana przez dementora w IV tomie,\nBellatriks Lestrange – zginęła w czasie II Bitwy o Hogwart z ręki Molly Weasley,\nDraco Malfoy – przeszedł na dobrą stronę,\nEvan Rosier – nie żyje (zginął w potyczce z aurorem Alastorem „Szalonookim” Moodym ok. 1980/81 roku),\nGibbon – nie żyje (zginął w czasie I Bitwy o Hogwart),\nIgor Karkarow – zdradził Voldemorta po jego upadku i aby wyjść z Azkabanu wydał kilku innych śmierciożerców, zginął z rąk śmierciożerców w lecie 1996r.\nLucjusz Malfoy – przeszedł na dobrą stronę,\nPeter Pettigrew – nie żyje (zamordowany przez własną dłoń w marcu 1998 roku),\nRegulus Black – nie żyje, zdradził Voldemorta i zginął zabity przez inferiusy po wykradnięciu horkruksa Voldemorta, który nakazał zniszczyć skrzatowi domowemu Stworkowi,\nSeverus Snape – nie żyje, były śmierciożerca, zdradził Voldemorta, by ochronić Lily Potter, działający potem jako podwójny agent, zabity z rozkazu Voldemorta przez węża Nagini w czasie II Bitwy o Hogwart,\nWalden Macnair – zginął rzucony o ścianę przez Hagrida,\nKwiryniusz Quirrell – nie żyje (zginął w I tomie),\nNarcyza Malfoy − w VII tomie zdradziła Czarnego Pana, chcąc ratować jedynego syna.\nAlastor Moody – członek Zakonu Feniksa, zginął podczas eskortowania fałszywego Harry'ego Pottera w bezpieczne miejsce w lipcu 1997 roku.\nAlbus Dumbledore – dyrektor Hogwartu, zabity (za swoim rozkazem) przez Severusa Snape'a 30. czerwca 1997 roku.\nChefsiba Smith – zamordowana dla pozyskania należących do niej medalionu Salazara Slytherina i czarki Helgi Hufflepuff.\nFred Weasley – zginął w czasie II Bitwy o Hogwart, śmierciożercy rzucając zaklęcia na szkołę spowodowali zawalenie się ściany na Weasleya.\nGregorowicz – wytwórca różdżek, zabity przez Voldemorta po przesłuchaniu.\nJames Potter – zginął przed upadkiem Voldemorta, broniąc swego syna, Harry'ego i żony Lily.\nJęcząca Marta – uczennica Hogwartu mugolskiego pochodzenia, Marta Warren. Została zamordowana w toalecie przez bazyliszka, kierowanego przez Voldemorta.\nLavender Brown - Zagryziona podczas II Bitwy o Hogwart, przez wilkołaka Fenrira Greybacka.\nRegulus Arcturus Black – (młodszy brat Syriusza Blacka), zabity przez inferiusy w jaskini, w której Lord Voldemort schował medalion Salazara Slytherina. Podłożył kopię medalionu, z krótką notką wyjaśniającą (to on okazał się tajemniczym R.A.B.) i rozkazał Stworkowi, aby wrócił do domu, na Grimmauld Place 12 i zniszczył horkruksa, a także milczał o tym, co zaszło. Jego starszy brat (Syriusz Black) sądził, że zabił go któryś ze śmierciożerców, gdy Regulus przestraszył się tego, co widział służąc Voldemortowi.\nRemus Lupin – zabity podczas II Bitwy o Hogwart, zabił go śmierciożerca Antonin Dołohow.\nRufus Scrimgeour – minister magii, urzędujący podczas przejęcia całkowitej władzy przez Voldemorta; zginął broniąc ministerstwa i nie wyjawiając miejsca pobytu Harry'ego.\nSeverus Snape – zabity przez węża Nagini z rozkazu Voldemorta w celu zdobycia Czarnej Różdżki, której naprawdę nie posiadał.\nSyriusz Black – ojciec chrzestny Harry'ego Pottera. Zabity przez swoja kuzynkę Bellatriks Lestrange podczas walki w Departamencie Tajemnic w Ministerstwie Magii.\nZgredek – skrzat domowy, zabity nożem rzuconym przez Bellatriks Lestrange w marcu 1998 roku.\nPoza powyższymi osobami, podczas Bitwy o Hogwart poplecznicy Voldemorta zabili również ok. 50 osób. Ich nazwiska nie zostały jednak zdradzone przez autorkę. W przeszłości Voldemorta na pewno było też wiele bezimiennych ofiar np. bliżej nieznana rodzina mugoli, którą Voldemort zabił poszukując Czarnej Różdżki.\nW młodości Tom był bardzo przystojny, widoczne też było u niego podobieństwo do ojca. Miał bladą cerę, ciemne włosy i ciemnobrązowe oczy. Był wysoki jak na swój wiek. Później, kiedy pracował w sklepie u Borgina i Burkesa, nosił dłuższe włosy niż w szkole, a jego policzki były zapadnięte, jednak to tylko dodawało mu uroku.\nW późniejszym czasie jego wygląd stopniowo zaczął się zmieniać. Rysy twarzy stawały się zniekształcone i sprawiały wrażenie wypalonych i rozmazanych. Białka oczu były przekrwione, a twarz bardzo blada, wręcz biała. Jak określił ją Dumbledore bardziej nieludzka, co przypisywał rozdzieraniu duszy w celu tworzenia kolejnych horkruksów.\nTom Riddle od samej młodości był bardzo samodzielny. Wszystko starał się robić na własną rękę i nie chciał korzystać z pomocy innych. Był indywidualistą i nikomu nie zwierzał się ze swoich sekretów. Podczas swoich działań wykorzystywał innych ludzi, jednak nikomu nie ufał w pełni, najważniejsze zadania wykonywał osobiście.\nW młodości był bardzo charyzmatyczny. Potrafił z łatwością wzbudzać sympatię u innych ludzi, a potem wykorzystywać to do swoich własnych celów. Gromadził wokół siebie grupę oddanych mu ludzi i kierował ich poczynaniami. Nie miał prawdziwych przyjaciół i nie traktował swoich popleczników jako równych sobie. W późniejszych czasach równie dobrze potrafił skupiać przy sobie ludzi, jednak wtedy ich lojalność zdobywał głównie strachem. Był bezwzględny wobec śmierciożerców i nie tolerował u nich nawet najmniejszych porażek. Za praktycznie każde niepowodzenie wymierzał bardzo surowe kary, posuwając się nawet do tortur i morderstw. Potrafił przebaczyć swoim poplecznikom, jednak nie kierował się przy tym dobrym sercem, a korzyściami, jakie mogą z tego wyniknąć. Pomimo to Voldemort doceniał lojalność i wierną służbę u swoich ludzi, za co czasami ich nagradzał.\nToma cechowało wyjątkowe okrucieństwo. Już w młodości znęcał się nad rówieśnikami zadając im ból przy pomocy magii i sprawiając, że wszyscy się go bali. Nie miał żadnych oporów przed zabieraniem innym ich rzeczy, a za wyrządzone mu krzywdy mścił się jak najokrutniej. Voldemort osobiście zamordował swojego ojca, i to jeszcze przed ukończeniem szkoły. Nie miał także skrupułów przed zmodyfikowaniem pamięci swojego wuja w taki sposób, że niewinny czarodziej trafił do Azkabanu za przestępstwo, którego nie popełnił. Tom nie zawahał się również przed otwarciem Komnaty Tajemnic, chcąc w ten sposób doprowadzić do śmierci mugolaków uczących się w Hogwarcie. Nie przejmował się losem innych i śmiało posługiwał się zarówno torturami, jak i morderstwem do osiągnięcia swoich celów. Łatwo wpadał w gniew, szczególnie, jeśli coś poszło nie po jego myśli.\nWężoustość: Znajomość mowy węży była umiejętnością, którą Voldemort wykorzystywał już w dzieciństwie. Był to dosyć rzadko spotykany dar, dlatego Tom chlubił się nim, ponieważ sprawiało to, że czuł się wyjątkowy i lepszy od innych. Dzięki tej zdolności Tom mógł otworzyć Komnatę Tajemnic i kontrolować żyjącego tam bazyliszka. Później Czarny Pan wykorzystywał wężoustość, aby porozumiewać się z Nagini.\nNagini: malediktus, będący pod postacią węża, który był całkowicie posłuszny Voldemortowi. Czarny Pan mógł kontrolować Nagini dzięki znajomości mowy węży, jednak później stworzył z niej horkruksa, co znacznie pogłębiło łączącą ich więź. Do tego celu wykorzystał śmierć Berty Jorkins. Voldemort wielokrotnie posługiwał się Nagini w wypełnianiu różnych misji, jednak zaprzestał tego, kiedy dowiedział się, że Harry szuka jego horkruksów i zaczął ją chronić w magicznej, świetlistej kuli. Ostatecznie Nagini została zabita 2 maja 1998 roku przez Neville'a Longbottoma, który odciął jej głowę mieczem Godryka Gryffindora.\nVoldemort zainteresował się Harrym po tym, jak dowiedział się o przepowiedni wypowiedzianej przez Sybillę Trelawney. Chociaż słowa tej przepowiedni mogły dotyczyć dwóch chłopców urodzonych pod koniec lipca – Harry'ego Pottera i Neville'a Longbottoma – to jednak Czarny Pan uznał za większe zagrożenie nie czarodzieja czystej krwi, ale tego, podobnie jak on sam, będącego „mieszańcem”. Ponieważ Voldemort znał tylko pierwszą część przepowiedni, to uznał, że najlepszym rozwiązaniem będzie zabicie chłopca.\nPonieważ matka Harry'ego oddała za niego życie, to jej ofiara sprawiła, że zaklęcie Voldemorta nie zabiło chłopca. Jednocześnie część duszy czarnoksiężnika wszczepiła się w duszę Harry'ego, mimowolnie tworząc z niego horkruksa i przekazując mu część własnych mocy. Voldemort dodatkowo pogłębił łączącą ich więź przez użycie krwi Harry'ego do eliksiru, który przywrócił mu ciało. Dzięki tym związkom Harry miał czasem we śnie wgląd do umysłu i uczuć Voldemorta, a kiedy ten był w pobliżu lub odczuwał silne emocje czuł ból w miejscu blizny na czole.\nTom Riddle spotkał po raz pierwszy Albusa Dumbledore'a, kiedy nauczyciel odwiedził go w sierocińcu, aby poinformować go, że jest czarodziejem. Początkowo chłopak był podejrzliwy wobec Dumbledore'a, jednak dość szybko dał się przekonać o istnieniu magii. Duże wrażenie zrobił na nim pokaz Albusa, który podpalił jego szafę, żeby przekonać go do oddania znajdujących się w niej rzeczy ich właścicielom. Wtedy Tom przestraszył się nauczyciela i zobowiązał się wykonać jego polecenia. Z kolei na Dumbledorze czujność wzbudziła informacja, że chłopak przejawia skłonność do okrucieństwa, a przy tym jest bardzo skryty.\nPodczas nauki w Hogwarcie Albus nigdy w pełni nie zaufał Tomowi i chociaż postanowił dać mu szansę, to jednak pilnie obserwował ucznia. W przeciwieństwie do innych nauczycieli nie dał się zwieść słowom Riddle'a i nie uwierzył, że to Hagrid otworzył Komnatę Tajemnic. Młody Voldemort, który wyszedł z dziennika powiedział Harry'emu, że tylko Dumbledore nigdy go nie lubił. Pomimo to nigdy nie próbował wykorzystać swojego uroku osobistego, żeby oczarować Albusa, być może dlatego, że w podnieceniu podczas ich pierwszego spotkania powiedział mu zbyt wiele o tym, w jaki sposób używał już magii i że zna mowę węży.\nDumbledore wiele czasu i wysiłku poświęcił na poznanie przeszłości Voldemorta, spotykając się z osobami które go poznały i pozyskując od nich wspomnienia. To on odkrył istnienie horkruksów, znalazł i zniszczył pierścień Marvola, odnalazł jaskinię, w której ukryty był medalion i przygotował Harry'ego do wyniszczenia pozostałych horkruksów i umożliwił mu pokonanie Voldemorta.\nNazwisko Voldemort zostało podzielone na sylaby i przetłumaczone z francuskiego może oznaczać lot śmierci bądź śmiertelny lot.\nRóżdżka Voldemorta była częścią logo Wizarding World.\nChociaż J. K. Rowling odcinała się od wszelkich religijnych spekulacji i książka pozbawiona była bezpośrednich odniesień do chrześcijaństwa, to można wskazać na pewne podobieństwa Voldemorta do postaci szatana. Voldemort po odrodzeniu miał zamiast nosa szparki węża, a jego ostatnim horkruksem był wąż Nagini, a wiadomo, że szatan występuje w raju pod postacią węża. Kusił on pierwszych rodziców, a później kusił także Jezusa. W filmie, podczas bitwy w Departamencie Tajemnic (pojedynek z Dumbledore'em) Czarny Pan kusił Harry'ego Pottera, by uległ i zabił Bellatriks Lestrange: „Musisz bardzo tego chcieć, ona na to zasłużyła. Zabiła go. Zrób to”. Chwilę później zdematerializowany Voldemort obezwładnił ciało Harry'ego Pottera (wniknął w umysł chłopca – był mistrzem legilimencji) zadając mu straszny ból i przemawiając jego ustami, co przypominało opętanie myśli i ciała chłopca przez złego ducha-demona. W filmie Albus Dumbledore wypowiada wówczas słowa mające pomóc chłopcu: „Nie jest ważne to jaki jesteś, ale to jaki nie jesteś”. Harry podejmuje walkę i w jego myślach pojawiają się obrazy osób, które kochał, czym odzyskuje świadomość i władzę nad sobą. W chrześcijaństwie znane są przypadki osób opętanych, nad którymi odprawiano egzorcyzmy w celu ich uleczenia. Zapisem takiego zdarzenia jest historia „opętanego z Gerrazy”, którego uzdrawia Jezus. Każe on duchom-demonom podać swoje imię i przyrzec, że opuszczą jego ciało. Skutkiem tego jest opuszczenie ciała chorego przez złe duchy – przenoszą się na stado pasących się w pobliżu świń. Opętany zostaje uleczony i odzyskuje zmysły.\nVoldemort był leworęczny.\nW grze Shakes & Fidget można było z nim zawalczyć. Voldemort był bowiem ostatnim przeciwnikiem w Uświęconej Tradycją Szkole Magii (Hogwarcie), lecz ze względu na prawa autorskie nazwano go Sami wiecie kto....\nTom Marvolo Riddle jako figurka LEGO (czasy szkolne)\n↑ 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 Harry Potter i Książę Półkrwi, rozdział 17, Dziury w pamięci\n↑ Harry Potter i Czara Ognia (książka), rozdział 34, Priori incantatem (rozdział)\nCatalà Čeština Deutsch Deutsch Ελληνικά English Español Eesti Français Galego עברית Bahasa Indonesia Italiano 日本語 Nederlands Norsk Português do Brasil Русский Slovenščina Svenska Türkçe Українська 中文


nie kop pana bo się spocisz | Kultura\nWiększość z nas posiada w swoim domu telewizję. Dziś z łatwością możemy mieć dostęp do kilkunastu, kilkudziesięciu a nawet kilkuset różnorodnych kanałów telewizyjnych. Jedne z nich poświęcone są tematyce sportu, inne należą do kanałów informacyjnych, religijnych, niektóre są przeznaczone dla najmłodszych, inne z kolei przeznaczone są tylko dla dorosłych. Oczywiście mając w domu telewizję i dostęp do kablówki mamy możliwość oglądania najróżniejszych filmów – komedii, dramatów, horrorów, filmów dokumentalnych, animowanych i tak dalej. Jednak z pewnością dziś możemy zauważyć, że większość filmów jakie emitowane są w telewizji jest powtarzana i pojawiają się one co jakiś czas. Do klasyki należy chociażby Kevin sam w domu i Kevin sam w Nowym Jorku, który co roku w okresie świąt jest puszczany na kilku kanałach. Oczywiście to tylko jeden z mnóstwa innych przykładów, bowiem filmy i bajki w telewizji powtarzane są naprawdę bardzo często. Nawet jeśli do kin wchodzi jakaś nowość, o prędzej pojawi się ona w Internecie niż na kanałach telewizyjnych. Dlatego też wiele osób korzysta dziś właśnie z Internetu. To właśnie tam możemy znaleźć najnowsze filmy, a także serialne. Telewizja internetowa także cieszy się ogromną popularnością, ponieważ to właśnie tam o wiele częściej znajdziemy filmy i seriale, które mają się pojawić w telewizji dopiero za jakiś czas. Kto wie, może już niedługo zwykła telewizja całkowicie zostanie zastąpiona przez Internet.


Kto ty jesteś? – Poznańska Ogólnokształcąca Szkoła Muzyczna I stopnia Nr 2\nPrzez 123 lata Polski nie było na mapie i nie było wiadomo, czy kiedykolwiek stanie się niezależnym państwem. W 1900 r. słynny poeta Władysław Bełza zadał wtedy dzieciom dziesięć pytań. Odpowiadając na nie, stworzył ,,Katechizm polskiego dziecka”.\nKiedy dorosło pierwsze pokolenie, które nauczyło się tych pytań i odpowiedzi na pamięć, Polska wróciła na mapę Europy…\nKlasa 6b prezentuje wiersze, które są ciekawą próbą odpowiedzi na te same ważne pytania, w latach 20. XXI wieku\nGDZIE TY MIESZKASZ? Między swemi\nW JAKIM KRAJU? W polskiej ziemi\nCZYM TA ZIEMIA? Mą ojczyzną\nCZYM ZDOBYTA? Krwią i blizną\nCZY JĄ KOCHASZ? Kocham szczerze\nA W CO WIERZYSZ? W Polskę wierzę\nCZYM TY DLA NIEJ? Wdzięczne dziecię\nCOŚ JEJ WINIEN? Oddać życie\nŹródło: Michał Rusinek, Jaki znak Twój? Wierszyki na dalsze 100 lat niepodległości, Kraków 2018\nHistoria może stanowić tworzywo do nowych, nieszablonowych pomysłów.\nPoniżej- pruski orzeł (z natury czarny) pobladł z wrażenia na widok ogromu pracy uczniów w zdalne upamiętnienie\nŚwięta 3 Maja.\nRozalia Marcinkowska, klasa 6b\nO Madzi- Międzynarodowy konkurs pianistyczny- Małopolska 2021r.\nMiło nam poinformować państwa, iż …\nUczniowie wszystkich klas wykazują się niezwykłą, jak na…\nO powstaniu kościuszkowskim w klasie 6\nZ wykorzystaniem m. in. źródła historycznego.


Seksowna czterdziestolatka w "Tańcu z gwiazdami" - Rozrywka - seriale, plotki, hity internetu, programy tv - Dziennik.pl - Dziennik.pl\n29 cze 2011 aktualizacja 21 lis 2019, 1:47\nEdyta Olszówka / Michał Pieściuk / newspix.pl\nOna może być największą niespodzianką jesiennego show. Podobno lada dzień Edyta ma złożyć podpis na umowie z TVN.\n- Olszówka do tej pory bynajmniej nie paliła się do tańca.\n– Ja chyba nie nadaję się do takich programów. To chyba nie jest dla mnie. Jest coś takiego, że każdy raczej lubi pokazywać swoje mocne strony, a ja nie uważam, że (...) aż tak dobrze tańczę, żeby na oczach milionowej publiczności reprezentować siebie – mówiła przed kamerą dwa lata temu po tym, jak odrzuciła wcześniejszą propozycję występu w show.\nPodobno umowa nie jest jeszcze podpisana, lecz aktorka już wstępnie zgodziła się wziąć udział w programie. Jest więc wielka szansa, że już niebawem widzowie będą podziwiać jej zgrabną figurę nie tylko w roli seksownej urzędniczki w „Przepisie na życie”, ale też na parkiecie.\n>>> CZYTAJ TAKŻE: "Ciąża Muchy wysokiego ryzyka?"\n"Taniec z gwiazdami" Edyta Olszówka\nBaba jak każda inna, tyle że "wylansowana' przez paru gości z szołbyznesu.\njaki taniec i z jakimi gwiazdami ?\nale mi news\nzobaczymy co bedziecie sądzić o ... swoich 4 dychach, jak już Wam stukną - prostaki\nprzeciez to stara rura jest\ndlaczego dziennik zszedł na psy\nmacie tytuły w większości rodem ze Skandali a zawartość merytoryczna obraża większość z nas\ndyta do przodu jesteś słodka chętnie by cię poznał bliżej jesteś sexi kobieta i masz korzenie z podlasia więc lubisz dobrą kuchnie i swojską powodzenia setę księżycówy na odwagę i nogi same polecą trzymam kciuki\nPRZEŻYTEK NIE DO OGLĄDANIA\nAle kto to jeszcze ogląda takie programy, jak taniec z gwiazdami? ?? Przecież ten program to już przeżytek.,gdzie właściwie gwiazdami są TANCERZE. tańczący z róznymi ludżmi wcale nie znanymi albo mniej lub więcej znanymi skądś tam.\ntoż to stary babofon juz\nDo genitaliusza: jaki nick, takie loty wpisu. Do fgość: spuśćmy zasłonę litości na prymitywne komentarze.\nGdzie jej do tańca To stara krowa raczej do knajpy na tango\nKolejna osoba która sprzedała się TVN/WSI.


Forma silikonowa - Walec z sercem\n48,54 zł 57,10 zł -15%\nForma silikonowa Babeczka – wys. 6cm\nWysokość: 65mm Średnica: 37mmZalecany Knot: 3x10Waga wosku: 65g\nForma silikonowa Świeca prosta ozdobna – wys. 22,5cm\n59,76 zł 70,30 zł\nWysokość: 225mm Średnica: 19mmZalecany Knot: 3x8Waga wosku: 40g\nForma silikonowa Świeca prosta z fakturą – wys. 22,5cm\n60,78 zł 71,50 zł\nWysokość: 225mm Średnica: 18mmZalecany Knot: 3x8Waga wosku: 35g\n60,69 zł 71,40 zł\nWaga wosku: 70gKnot: 3x9Wysokość świeczki: 80mmŚrednica świeczki: 65mm\n67,24 zł 79,10 zł\nWaga wosku: 70gKnot: 3x8Wysokość świeczki: 240mmŚrednica świeczki: 20mm\nForma silikonowa - Konik na biegunach\n43,52 zł 51,20 zł\nWaga silikonu: 0,220kgWaga wosku: 15gKnot: 3x6Wysokość świeczki: 60mmŚrednica świeczki: 50mm\nForma silikonowa - Dzwonek ze śnieżynką\n58,82 zł 69,20 zł\nWaga wosku: 95gKnot: 3x11Wysokość świeczki: 80mmŚrednica świeczki: 65mm\nForma silikonowa Sówka – wys. 5cm\n62,65 zł 73,70 zł\n22,44 zł 26,40 zł\nForma silikonowa Mini róża dekoracyjna – wys. 3,5cm\n17,68 zł 20,80 zł\nWysokość: 35mm Średnica: 26mmZalecany Knot: 3x6Waga wosku: 10g\nForma silikonowa Różane serce – wys. 3cm\n39,78 zł 46,80 zł\nWysokość: 62mm Średnica: 53mmZalecany Knot: 13Waga wosku: 118g\nForma silikonowa Miś z sercem – wys. 5cm\nWysokość: 50mmZalecany Knot: 3x8Waga wosku: 15g


Kiedy montaż jądra idą, Menu nawigacyjne\nAktualności Marketing i blog - jak je połączyć Marketing internetowy to obecnie bardzo wiele możliwości i zagadnień. Na pewno tym, czego w nim pomijać nie można jest przede wszystkim wykorzystanie blogów.\nZ każdym rokiem stanowią one coraz większą siłę i dlatego też nie powinno się ich bagatelizować. Poza tym, ze względu na wiele możliwości jakie dają, mogą się okazać niezwykle skutecznym środkiem reklamowym.\nWięcej… Liczą się ludzie, nie indeksy Poszukując uczelni wyższej dla siebie, stoimy przed pytaniem: jakimi kryteriami kierować się podczas swojego wyboru? Co należy kiedy montaż jądra idą i jakie aspekty powinny być kiedy montaż jądra idą nas ważne?\nNasycone barwy i angażujący przekaz reklamowy, z pewnością zatrzymają uwagę odbiorcy na dłużej.\nEkrany LED sprawdzają się zarówno w otwartej przestrzeni, jak i zamkniętych pomieszczeniach. Warszawa, 15 września r. Warsztaty poświęcone będą procesowi publikowania naukowego począwszy od organizacji badań pod kątem publikacji, poprzez warsztat autora, organizację tekstu, wybór czasopisma, zgłoszenie artykułu, kontakt z redakcją aż do promocji opublikowanej pracy. Więcej… Dlaczego zaprzestaliśmy lotów na Księżyc?\nCzłowiek postawił pierwszy krok na księżycu 46 lat temu. Mówiono o tym dokonaniu, że jest "wielkim krokiem dla ludzkości", natomiast wydaje się, że sukces misji Apollo został zmarnotrawiony. Więcej… Mocny głos lub duże jądra Biolodzy zauważyli interesującą zależność w fizycznej budowie małp szeroko rozpowszechnionych w krajach Ameryki środkowej oraz południowej zwanych wyjcami.\nOrganizacja i występowanie[ edytuj edytuj kod ] Zwykle w komórce znajduje się jedno jądro monokariocytyale spotykane są też komórki dwujądrzaste dikariocytynp. Struktura[ edytuj edytuj kod ] Jądro komórkowe jest najbardziej widocznym organellum w komórce. Zwykle jest kuliste lub owalne, o wielkości około 3,5 — 20 μm . U zwierząt jest to największe organellum . Wnętrze jądra zawiera lepki płyn zwany nukleoplazmąpodobny w składzie do cytoplazmyznajdującej się na zewnątrz jądra .\nGatunek ten to jedne z najgłośniejszych zwierząt świata. Samce wyjca są w stanie wyć z taką głośnością, iż słychać je w promieniu kilku kilometrów.\nIm mocniejszy dźwięk wydaje samiec, tym większe wzbudzi zainteresowanie samic. Moc głosu konkretnego gatunku wyjca zależy od jego worka krtaniowego. Jest to przekształcona kość gnykowa. Różnice w wielkości rezonatorów pomiędzy różnymi gatunkami wyjców mogą być bardzo duże, dochodzą nawet do czternastokrotnej.\nBadacze z Uniwersytetu w Cambridge chcieli zbadać skąd biorą się te różnice. Podczas swych badań znaleźli jeszcze jedną część ciała, która ma różną wielkość u różnych gatunków wyjca. Chodzi o jądra.\nRóżnice w wielkości tej części ciała mogą być nawet sześciokrotne. Dodatkowo okazało się, stan montażu im mniejsze są jądra, tym większy jest worek krtaniowy, a co za tym idzie silniejszy głos samca.\nWnioskować z tego można, iż różne gatunki wyjców obrały różne drogi ewolucji, mówiąc kolokwialnie albo poprzez krzyk albo poprzez jądra. Wybór drogi związany jest z rodzajem życia w stadzie.\nTe gatunki wyjców, w których samce mają gromadę samic tylko dla siebie mają potężne głosy. Zaś te żyjące w stadach o dużej liczbie samców zamiast donośnych głosów mają większe jądra.\nPolecamy także: Tapety w stylu marynistycznym Jeżeli w głębi duszy marzysz o domu z widokiem na morze, ale aktualnie musisz zadowolić się mieszkaniem z dala od plaży, zapewne kusi cię możliwość urządzenia wnętrz w stylu marynistycznym.\nStworzenie takiej aranżacji nie wymaga wiele wysiłku, a jednocześnie zapewnia przyjemną atmosferę w pomieszczeniach.\nPodpowiadamy, jakie tapety sprawdzą się w tym zastosowaniu najlepiej. Więcej… Czym oczyszczać rany?\nSiła Wiedzy - portal aktualności naukowych - Mocny głos lub duże jądra\nBadacze dokonali odkrycia, z którego wynika, że dezynfekowanie ran za pomocą słonej wody jest znacznie efektywniejsze niż przy użyciu mydła. Więcej… Szczepionka na Ebolę prosto z Chin CanSino Biotechnology - firma biotechnologiczna z Chin, ma w planach uruchomienie fabryki szczepionek przeciwko gorączce krwotocznej, którą wywołuje wirus Ebola.\nFabryka powstanie dopiero za dwa lata. Więcej… Konto oszczędnościowe Żyjemy w czasach, gdzie warto oszczędzać.\nNie jesteśmy pewni naszych emerytur, dlatego coraz więcej osób zastanawia się na innymi sposobami zaoszczędzenia kiedy montaż jądra idą inwestycji naszych pieniędzy tak, aby mieć zabezpieczenie na przyszłość.\nNiektórzy idą na giełdę i tam inwestują, jednak to oszczędzanie z bardzo dużym ryzykiem. Potencjalny Kowalski wolałby oszczędzać, ale bezpiecznie.\nJak to zrobić? Banki wyszły naprzeciw tej potrzebie klienta i stworzyły usługę kont oszczędnościowych. Kilkudziesięciu badaczy z całego świata podejmie współpracę w rozpoczynającej się niedługo w Warszawie naradzie naukowej zadedykowanej Wielkiej Mgławicy w Orionie - obwieściła przedstawicielka Lokalnego i Naukowego Komitetu Organizacyjnego rady.\nPenis nikita dzhigurda\nRozmiar penisa to wartość dla dziewcząt Wzrost penisa w domu Z złą erekcją nowej dziewczyny Montaż okien - nie daj się oszukać - E-dach Problemy z erekcją w młodym wieku - co robić? Zwiększ komentarze penisa Jak używać nakładki na penisa? | WP abcZdrowie\nWtedy oddaj mu inicjatywę. Wyrozumiałość dla partnera Ty z kolei...\nI w ten sposób u wszystkich młodych mężczyzn na całym...\nSprawdź naszą recenzję kremu na powiększanie penisa Expansil, który określany...\nŚruby te posiadają także funkcje regulowania wysokości. Przy względnie płaskim...\nErekcja u mężczyzny pojawia się, kiedy członek, w wyniku zwiększonego...\nWskazują na to pomiary penisów ponad 15 tys. Aby nasze...


Zanim znów wyruszysz w góry...: Kubínska hoľa\nPokazywanie postów oznaczonych etykietą Kubínska hoľa. Pokaż wszystkie posty\nŚladami orawskich władców i kubińskich pasterzy\nOrawskie Podzamcze, Oravský Podzámok (511 m n.p.m.) / Zamek Orawski, Oravský hrad Sedlo Pryslop (808 m n.p.m.) Pryslop (1038 m n.p.m.) Čierny vrch (1319 m n.p.m.) Kubínska hoľa (1346 m n.p.m.) Kubínska hoľa, sedlo (1300 m n.p.m.) Minčol (1394 m n.p.m.) Kubínska hoľa, sedlo (1325 m n.p.m.) Chata na Kubínskej hoľi (1096 m n.p.m.).\nDawno, dawno temu, dużo wcześniej przed nami, przybył na te ziemie pewien rycerz o imieniu Marek, a widząc skałę, tą samą przed którą my dziś stoimy, pomyślał, że nawet gdyby potrzebował pomocy diabła, to wybuduje tu zamek. W tym momencie usłyszał głos, który zaoferował mu pomoc, a jak się domyślacie był to głos diabła. Jednak jak to z niejednym czartem już bywało, pomoc w spełnieniu marzeń Marka nie miała być za darmo. Marek musiał podpisać cyrograf na swoją duszę. Początkowo chłopak się wahał, ale ostatecznie zgodził się mając nadzieję, że czartowi nie uda się spełnić wszystkich wymogów umowy. Mówiła ona o tym, że diabeł musi wybudować zamek w ciągu siedmiu dni i siedmiu nocy, i wtedy po siedemdziesięciu latach będzie mógł przyjść po duszę Marka. Szatan zgodził się i z werwą od razu zaczął budowę. Pracował ciężko, znosił głazy całymi dniami i nocami. Głazy potrzebne do budowy musiał przynosić z daleka. Musiał też uważać, aby budowla nie spadła do płynącej poniżej Orawy, bo skała zamkowa była wysoka i nachylona w jedną stronę. Zamek szybko rósł. Widząc to Marek zaczął obawiać się, że jednak przyjdzie mu iść do piekła, i zaczął modlić się do Pana Boga, aby go przed tym uchronił. Diabeł cieszył się, że przysporzy piekłu jeszcze jedną duszyczkę. Gdy kończyła się ostatnia noc, twierdza była już prawie gotowa. Został jeszcze jeden głaz do wniesienia, ale nagle rozległo się pianie koguta, oznajmiające ranek ósmego dnia. Dusza Marka została uratowana. Wściekły diabeł wrzucił ów kamień do rzeki, gdzie pozostał aż do dziś. Ludzie nazwali go Markową Skałą, a budowę zamku Marek dokończył własnymi siłami.\nStoi on po dziś dzień, kpiąc z praw fizyki na 112-metrowej wapiennej skale ponad lustrem rzeki Orawy, na bezwzględnej wysokości 520 m n.p.m. - Zamek Orawski (słow. Oravský hrad), z węgierska zwany Árva vára.\nKiedy powstał – nikt tego nie wie. Pierwsze wzmianki pojawiają się o nim w roku 1241. Był stanicą strzegącą traktu wojennego i handlowego do Polski.\nHistoria Orawskiego Zamku ma niezwykle bogatą treść, z rodowodami węgierskimi, słowackimi, ale też i polskimi. Samych właścicieli miał ponad dwudziestu. Sporo by można pisać o historii tego zamku, dlatego też odsyłamy zainteresowanych czytelników do innych internetowych źródeł.\nPod zamkową skałą rozwinęła się wieś Orawskie Podzamcze (słow. Oravský Podzámok) - najstarsza miejscowość regionu, w której rozpoczynamy naszą wędrówkę po słowackiej Orawie. Dziś Zamek Orawski jest największą atrakcją wśród zabytków regionu. Tutaj też kręcono jeden z pierwszych horrorów „Nosferatu – symfonia grozy” Friedricha Wilhelma Murnau. Był planem zdjęciowym wielu czechosłowackich i słowackich, ale także polskich filmów. Kręcono tutaj m.in. serial „Janosik” (którego bohater pochodzi faktycznie z Orawy), a także polski serial biograficzny z roku 1989 roku pt. „Kanclerz”.\nZwiedzanie rozpoczynamy stromym podejściem pod renesansową bramę, którą przekraczamy o godzinie 10.50 pod opieką słowackiego przewodnika. Za bramą przechodzimy przez drugą bramę ze zwodzonym mostem i tunelowym przejściem, w którego sklepieniu znajdują się otwory służące kiedyś do polewania nieproszonych gości gorącą smołą. Tunel ten doprowadza nas do trzeciej bramy, którą wchodzimy na baśniowy dziedziniec dolnego zamku.\nTrzecia brama do zamku.\nBajkowy dziedziniec dolnego zamku.\nZ dziedzinca dolnego zamku wchodzimy do Pałacu Jerzego Thurzy, w którym zwiedzamy galerię zamkową i saloniki. W pierwszym pomieszczeniu wita nas Biała Dama z odciętą prawą dłonią, podobno straciła ją wstawiając się za służącym, którego chciał ukarać jej mąż.\nBiała Dama, która wstawiała się za służącym, którego chciał ukarać jej mąż.\nW kolejnym pomieszczeniu wśród galerii obrazów dostrzegamy tajemnicze lustro. Podobno, gdy kobieta przejrzy się w nim będzie zawsze piękna, ale z charakteru okropna. Prawie w każdym z pomieszczeniu oglądamy oręż i wyposażenie wnętrz. Potem przechodzimy przez kolejne komnaty i saloniki.\nW Pałacu Jerzego Thurzy.\nGdy kobieta przejrzy się w tym lustrze będzie zawsze piękna, ale z charakteru okropna...\nStąd wychodzimy na taras widokowy na okrągłej bastei, z którego rozpościera się ładny widok na okolicę. Widać stąd w pełnej okazałości dziedziniec zamku dolnego. Z tego tarasu wchodzimy do położonego w zamku średnim Pałacu Macieja Korwina (wybitnego króla węgierskiego). Atrakcją są tutaj sala rycerska i sala herbowa.\nW Pałacu Macieja Korwina.\nWieża kaplicy zamkowej.\nZ sal wyszliśmy na górny dziedziniec zamkowy, otoczony wysokimi, drewnianymi krużgankami. Z dziedzińca tego schodami wspinaliśmy się do kolejnych poziomów zamkowych. Tutaj oprócz eksponatów historycznych, mamy ekspozycję przyrodniczą i etnograficzną zamku. Z eksponatów historycznych najbardziej zaskakującymi okazały się nader krótkie łóżka w pomieszczeniach sypialnianych. Okazuje się, że członkowie rodziny władającej zamkiem mieli tylko po 165 cm wzrostu, co jednak nie zmienia faktu, że byli uważani za ludzi postawnych. Z dziedzińca zamku średniego dostajemy się też do Pałacu Jana z Dubovca, który zamieszkiwali szlacheccy obywatele zamku.\nW Pałacu Jana z Dubovca.\nZ najwyżej położonych pomieszczeń zamku średniego zaczęliśmy wspinać się dalej, tym razem stopniami przytulonymi do skały, gdzie stoi najwyższa i zarazem najstarsza część warowni. Jednak ze względów bezpieczeństwa wejście do zamku górnego jest zamknięte (obecnie trwają tam prace konserwatorskie). Nam przyszło zadowolić się widokami spod wejścia do tej cytadeli. U stóp mieliśmy dolinę rzeki Orawy, wraz z miasteczkiem. W oddali majaczyły szczyty okolicznych masywów górskich.\nWidok spod murów górnego zamku na północny zachód.\nWidok spod murów górnego zamku na północny wschód.\nWidok spod murów górnego zamku na północ. W dole widać rzekę Orawę.\nMajestatyczny widok zamku na wysokiej skale, jaki widzimy z dołu nie ma sobie równych. Ten z góry utwierdza nas w przekonaniu, że to prawdziwa twierdza nie do zdobycia, co potwierdziła historia. Zamek nigdy nie został zdobyty siłą, a tak naprawdę nie miał zbytnio okazji udowodnić swojej przydatności. Mury zamku są niemal idealnie dopasowane do krawędzi skały, tak, że żaden napastnik nigdy nie miał szans dotarcia pod właściwy mur. Dlatego też nietypowa jest zabudowa obronna najwyższej części zamku, która zupełnie pozbawiona jest donżonu, stanowiącego ostatnie miejsce oporu.\nMury zamku są dopasowane do krawędzi skały.\nZ najwyższego dostępnego do zwiedzania punktu schodzimy z powrotem w dół po stopniach skalnych, na dziedziniec zamku średniego, i dalej przejściami zamkowymi na dziedziniec zamku dolnego. Tutaj zwiedzamy jeszcze kaplicę zamkową z XVII wieku, z pięknym ołtarzem i wyposażeniem. W jego podziemiach znajdują się grobowce osobistości związanych z zamkiem.\nZejście z górnego zamku stopniami przyklejonymi do skały.\nZ zamku średniego wychodzimy pomiędzy bastejami.\nSchody wychodzące z zamku średniego (z lewej widać fragment jednej z bastei).\nSchody na dziedziniec dolnego zamku.\nOłtarz w kaplicy zamkowej.\nNa tym kończymy zwiedzanie niezwykłego Zamku Orawskiego. Schodzimy do Orawskiego Podzamcza, przechodząc kolejno trzy zamkowe bramy. Orawskie Podzamcze wraz z zamkiem było niegdyś, ważnym ośrodkiem administracyjnym całego regionu. Mieszkańcy Orawskiego Podzamcza stanowili wtedy w większości służbę zamkową i zamkowych rzemieślników. Funkcjonował tu wtedy tartak, browar, młyn, folusz, a nawet młyn produkujący proch strzelniczy.\nZejście do pierwszej bramy zamkowej.\nW drodze do autokaru zatrzymujemy się jeszcze chwilkę nad główną rzeką historycznej krainy Słowacji o takiej samej nazwie Orawa. Wypływa ona ze sztucznego jeziora Oravska priehrada, które napełniają rzeki Czarna Orawa i Biała Orawa.\nO godzinie 12.40 wyjeżdżamy z Orawskiego Podzamcza. Kolejnym naszym celem jest centralna część Magury Orawskiej, w której znajdują się jej najwyższe szczyty: Minčol (1394 m n.p.m.) i Kubínska hoľa (1346 m n.p.m.). Część ta zwana jest Pasmem Kubińskiej Hali. Od wschodniej części Magury Orawskiej, pasmo Kubińskiej Hali oddziela dość głęboka, wyraźna przełęcz Príslop (808 m n.p.m.), na której o godzinie 12.55 rozpoczynamy wędrówkę. Czerwony szlak wyprowadza nas z przełęczy od razu dość szybko w górę. Ścieżka leśna chwilami pokryta jest szeleszczącymi liśćmi, a niekiedy, w bardziej nasłonecznionych fragmentach obrośnięta zieloniutką trawą. Słonce zaczyna przygrzewać, unosi się trochę parne powietrze, ale ogólnie jest bardzo przyjemna aura. Wspinaczka nie jest nazbyt męcząca i o godzinie 13.30 jesteśmy już na grzbiecie pasma.\nNasłoneczniony fragment podejścia na Kubińską Halę.\nŚcieżka nasza biegnie do teraz przeważnie dość szeroką, trawiastą przecinką leśną, nagrzewaną promieniami słonecznymi. Kurtki lub polary lądują w plecakach. Las jest tu bardzo gęsty, zdominowany górnoreglowymi świerkami, co świadczy o surowości występującego tu klimatu. Faktycznie panuje tu swego rodzaju dzicz i spotkać tu można nawet największe karpackie drapieżniki: niedźwiedzia brunatnego, rysia, czy też wilka.\nCzasem nasz szlak wybiega na polany odsłaniające szeroki grzbiet Kubińskiej Hali, głownie na płytkich przełęczach na lekko pofalowanym grzbiecie Kubińskiej Hali. Takie miejsca przypominają o dawnej gospodarce pasterskiej mieszkańców Kubina. Polany opadają łagodnymi północnymi zboczami Kubińskiej Hali. Strona południowa, którą wchodziliśmy na grzbiet pasma, jest zdecydowanie bardziej stroma i jednocześnie gęsto zarośnięta drzewami.\nŁagodne północne zbocze Kubińskiej Hali...\n...i jedna z polan opadających po nim.\nUrdzik karpacki (Soldanella carpatica).\nMały czerwony szlak kubiński i duży czerwony szlak kubiński.\nNiespodzianka na szlaku - krokusik.\nGdy ścieżka wznosi się bezpośrednio na szczyt Kubińskiej Hali, zbliża się do krawędzi południowego zbocza bardzo stromo opadającego w kierunku Dolnego Kubína. Dzięki temu pojawia się piękna panorama na miasto i wznoszące się za nim imponujące szczyty Gór Choczańskich, z dominującym Wielkim Choczem. Szkoda, że powietrze ogranicza widoczność i nie widać wszystkiego tak jak byśmy chcieli.\nO godzinie 15.10 przechodzimy przez rozległy szczyt Kubínska hoľa (1346 m n.p.m.) - to drugi co do wysokości szczyt Magury Orawskiej. Na skraju wyjątkowo tutaj urwistych północnych zboczy pojawia się kosodrzewina. Dalej ścieżka opada łagodnie na płytką przełęcz Kubínska hoľa, na wysokość 1300 m n.p.m. Znika las, a na rzecz niewielkich grup młodych świerków, porozrzucanych na trawiastych połaciach przełęczy i wznoszącego się za nią zbocza kolejnej góry.\nNa Kubínskiej hoľi pojawia się kosówka.\nNa szczycie Kubínskiej hoľi (1346 m n.p.m.); w tle szczyty Gór Choczańskich.\nWielki Chocz, a w dole Dolny Kubin.\nSiodło przełęczy mijamy około godziny 15.20 i szybkim krokiem, bez specjalnego wysiłku zbliżamy się do najwyższego szczytu Magury Orawskiej. Wierzchołek góry Minčol jest mocno zarośnięty drzewami. Po minięciu znajdującego się w jego pobliżu masztu antenowego oraz górnej stacji wyciągu narciarskiego, wchodzimy w krótki odcinek gąszczu drzew i po chwili, o godzinie 15.45 zdobywamy szczyt.\nZa nami Kubínska hoľa (1346 m n.p.m.).\nPrzed nami Minčol (1394 m n.p.m.).\nZatrzymujemy się na rozdrożu szlaków, na wysokości 1392 m n.p.m. Robimy sobie tradycyjną przerwę, bo choć niebo pokrywa szczelna zasłona chmur to nadal jest dość ciepło. Na północy widać ciemniejsze chmury, ale raczej nie wieszczą dużych opadów.\nO godzinie 16.00 zaczynamy schodzić w dół, z powrotem w kierunku przełęczy Kubínska hoľa, jednak nie do najniższego jej punktu, ale na wysokość 1325 m n.p.m., gdzie znajduje się skrzyżowanie czerwonego szlaku ze niebieskim. Stąd niebieskim szlakiem schodzimy po południowych zboczach Kubińskiej Hali w kierunku Dolnego Kubina, w pobliżu popularnych nartostrad. Szlakiem tym dochodzimy do jedynego schroniska na obszarze całej Magury Orawskiej, zwaną ze słowackiego Chatą na Kubínskej hoľi.\nPanorama podczas schodzenia z Minčola - Mała Fatra; z prawej na pierwszym planie Łysica.\nSchronisko turystyczne pod Kubińską Halą znajduje się na wysokości 1096 m n.p.m. Tą wysokością, o godzinie 17.00 zamykamy dzisiejszą wędrówkę górską. Wszystko dzięki, naszemu znakomitemu kierowcy, który wyjechał po nas pod samo schronisko. W schronisku spędzamy kilkadziesiąt minut, by zaspokoić głód i pragnienie. Przy okazji wspominamy i podsumowujemy przebytą trasę.\nChata na Kubínskej hoľi – tu kończymy wędrówkę.\nNie była ona trudna, a tym samym nie nastręczała żądnych poważnych trudności. Przez większą część dała nam relaksacyjną wędrówkę leśną. Jednak występujące od czasu do czasu punkty widokowe przypominały nam, że mimo wszystko jesteśmy wysoko w górach. Wędrówce sprzyjała pogoda, choć zasięg panoram z miejsc widokowych ograniczała przejrzystość powietrza. Jednak nie tylko piękne widoki przywiodły nas tutaj, ale także klimat przyjemnej wędrówki górskiej, jaki zgotowali nam kolejny raz członkowie i sympatycy Klubu Turystyki Górskiej. W sercu pozostaje radość i satysfakcja z przebytej trasy, a w duszy pozytywna energia i siła na najbliższe dni.\nKlub Turystyki Górskiej.\nKubínska hoľa , Magura Orawska , Minčol , Zamek Orawski


Cieślar siódmy w zawodach PŚ w kombinacji w Schonach - Portal Reprezentacji Polski :: Sporty zimowe\nCieślar siódmy w zawodach PŚ w kombinacji w Schonach\nAdam Cieślar zajął w niemieckim Schonach najwyższe w karierze - siódme miejsce w zawodach Pucharu Świata w kombinacji norweskiej. Triumfował po raz dziewiąty w sezonie Niemiec Eric Frenzel przed Austriakiem Wilhelmem Deniflem i swoim rodakiem Johannesem Rydzekiem. 18. miejsce zajął kolega klubowy 24-letniego Cieślara (AZS AWF Katowice), jego rówieśnik Paweł Słowiok.\nPo skokach Cieślar (AZS AWF Katowice) był trzeci. 24-letni Polak trenujący w klubie AZS AWF Katowice skoczył na odległość 105 m, otrzymując notę 126,3 pkt. Zwyciężył Japończyk Yoshito Watabe, który wylądował na 103. metrze (128,7). Drugi był Austriak Wilhelm Denifl - 102 m (126,4). Na 34. miejscu w skoku sklasyfikowano Słowioka, który uzyskał za skok na 93 m notę 105,1 pkt. Po skoku Cieślar tracił do Watabe 10 s, natomiast Słowiok 1.34.\n10 km trasę najszybciej pokonał Alessandro Pittin - 27.11,6, dystansując Austriaka Bernharda Grubera - 27.34,3 oraz Słowioka - 27.43,5.\nPrzed niedzielnymi, ostatnimi zawodami PŚ sezonu mistrz olimpijski Frenzel ma w klasyfikacji generalnej cyklu przewagę 54 punktów nad Rydzekiem, który na finiszu sobotniej rywalizacji miał upadek, przez co stracił szansę na wygraną. W zawodach rywalizowało 50 zawodników.\nSiódme miejsce to najwyższa lokata Cieślara i jedyna w czołowej dziesiątce w karierze. 18. miejsce zajął w sezonie 2015/2016 we włoskiej miejscowości Val di Fiemme. Słowiok legitymował się przed sobotnimi zawodami 22. lokatą w rosyjskim Czajkowskim w sezonie 2013/2014. Cieślar poprzednio punktował dwukrotnie. W fińskim Kuusamo był 19. i 30., natomiast Słowiok był 30. we francuskim Chaux-Neuve.\nĆieślar nazywany w narciarskim światku "Mini" to osiokrotny medalista Uniwersjady (sześć złotych i dwa srebrne). W dorobku ma też srebry i brązowy krązek zdobyty w Olimpijskim Festiwalu Młodzieży Europy. W Pucharze Świata zadebiutował 14 marca 2009 roku w norweskim Vikersundzie, zajmując w Gundersenie 46. miejsce.\nJedynym Polakiem na podium zawodów PŚ pozostaje Stanisław Ustupski, który 21 stycznia 1989 roku był drugi w austriackim Breitenwangu. Ponadto cztery razy zajmował miejsca w czołowej dziesiątce.\nŹródło: PAP foto: PAP/EPA/Ole Martin Wold


§ Odmowa wystawienia recepty przez Lekarza. – Forum Prawne\nOdmowa wystawienia recepty przez Lekarza. - Forum Prawne\nOdmowa wystawienia recepty przez Lekarza.\nWitam Cztery tygodnie temu mój Syn skończył 18 lat i w przychodni rejonowej wybrał jakiegoś nowego lekarza pierwszego kontaktu. Od 8 roku życia przeszedł kilka poważnych operacji w tym na kręgosłup , oczy , biodro ...\nCztery tygodnie temu mój Syn skończył 18 lat i w przychodni rejonowej wybrał jakiegoś nowego lekarza pierwszego kontaktu.\nOd 8 roku życia przeszedł kilka poważnych operacji w tym na kręgosłup , oczy , biodro .\nOd małego jest też leczony na padaczkę fotogenną przez tego samego specjalistę aż do dnia dzisiejszego.\nCztery dni temu poprosiłem lekarza pierwszego kontaktu o przedłużenie recepty na leki które Syn musi brać codziennie.\nLekarz mając całą dokumentację przewlekłej choroby przed oczyma zażądał zaświadczenia od specjalisty.\nNeurolog prowadzący Syna od 10 lat przyjmuje prywatnie i nie byłem umówiony na wizytę , wpadłem na moment i Pani doktor wypisała mi zaświadczenie na druku od recepty.\nJednak tekst zawierał wszystkie informacje i pieczęcie.\nZ tym zaświadczeniem udałem się do lekarza który stwierdził że takie zaświadczenie jest nie ważne i nie przysługuje recepta refundowana bo druk nie właściwy (żadnego wzoru nie otrzymałem) i lekarz nie może być prywatny tylko ,,państwowy''\nJutro wybieram się do kierownika w celu złożenia zażalenia i zażądania odpowiedzi na piśmie.\nKto ma w tej sytuacji rację i na jakie przepisy się powołać.\nBędę bardzo wdzięczny za odpowiedz do godziny 12.00 11 sierpnia.\nRE: Odmowa wystawienia recepty przez Lekarza.\nPolecam rozmowę z kierownikiem przychodni lub kontakt z rzecznikiem praw pacjenta (opcjonalnie oddziałem NFZtu).\nskarga u kierownika ,nawet jesli nie mial by dokumentacji ,musi choc jednorazowo wypisac w przypadku stalego leczenia recepty i pouczyc o przedstawieniu zaswiadczenia\nNie wiem czy coś się zmieniło ostatnio, ale miałam podobny problem i usłyszałam, że jeżeli w dokumentacji nie ma zaświadczenia od specjalisty lekarz nie ma prawa wypisać leku w opcji refundowanej. Ostatnio przechodziłam to u pediatry chcąc leki wziewne dla dziecka, które do tej pory pediatra wypisywała bez problemu. Zażądała ode mnie zaświadczenia od specjalisty alergologa, że dziecko wymaga określonych leków i że wymaga ich w trybie przewlekłym. Argument? NFZ kontroluje pediatrów i wlepia po 3 tys. kary za wypisywanie niezgodnie z przepisami leków refundowanych.\ntak masz racje ,werona ,jednak zalezy wiele od lekarz ,i kiedys gdy bylam w obcym miejscu i bralam leki na serce dla ojca ,i wtedy lekarz mi udzielil takiej info,ze jednorazowo moze i musi pomoc ale najlepiej jest miec takowe zaswiadczenie przy sobie ,ze gdyby zaszla potrzeba jest to udokumentowane...pozdrawiam


Maj | 2015 | Nowości\nAndrzej Pilipiuk, Oko jelenia. Sowie zwierciadło. Wydawnictwo Fabryka Słów, 2015\n„Hanza umarła. Ale czy coś tak wielkiego może zniknąć całkowicie bez śladu? Andrzej Pilipiuk po czterech latach przerwy wraca do uniwersum „Oka Jelenia” by wreszcie opowiedzieć nam tę historię do końca. Hmmm… Czy na pewno do końca?\nJesień 1864. Kraj pod okupacją, przecięty wojskowymi kordonami. Siatki konspiracyjne rozbite, powstańcze oddziały wystrzelane po lasach.”\nFragment książki (copyright Fabryka Słów)\n(źródło opisu i okł. : www.fabrykaslow.com.pl)\nAndrzej PilipiukfantastykaOko jeleniapowieść polskaSowie zwierciadło\nFelix J. Palma, Mapa chaosu. Wydawnictwo Sonia Draga, 2015\n„Po tragicznej śmierci ukochanej Montgomery Gilmore zrobi wszystko, by porozmawiać z nią ostatni raz. W wiktoriańskim Londynie, w czasach rozkwitu spirytualizmu jedynym rozwiązaniem wydaje się sesja z udziałem słynnego. Seans niespodziewanie prowadzi do uwolnienia straszliwych, nienazwanych mocy. Jedyny ratunek znajduje się w tajemniczej księdze zatytułowanej Mapa chaosu. Jeśli nie uda się jej odnaleźć, Gilmore nie spotka się ze swą ukochaną, gdyż nawet zaświaty przestaną istnieć. W poszukiwaniach biorą udział Artur Conan Doyle, ojciec Sherlocka Holmesa, Lewis Carroll, autor Alicji w Krainie Czarów, i oczywiście H.G. Wells, którego tropem podąża Niewidzialny Człowiek, siejący zniszczenie.\nWielka przygoda, wielka miłość, dynamiczna akcja, prawdziwe duchy i fałszywe media. Wybuchowy koktajl, który zafascynuje czytelników na całym świecie. Lub – jakby to ujął tajemniczy narrator powieści – we wszystkich możliwych światach.”\nfantastykaFelix J. PalmaMapa chaosupowieść hiszpańska