Wirunga - Sprawdź seanse | Kino Luna | Warszawa\nPark Narodowy Virunga w Kongo to pierwszy narodowy park w Afryce, utworzony w 1925 roku i wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 1979 roku. Park zajmuje powierzchnię 7800 km² i jest przystanią dla ostatnich na świecie przedstawicieli gatunku goryla górskiego. Park graniczy z parkami narodowymi w Rwandzie i Ugandzie, ale w ostatnich latach pożary i wojna domowa poważnie nadwątliły mieszkającą na jego terenie populację zwierząt. Film przedstawia historię czterech ludzi walczących o ochronę parku, aktywnie przeciwdziałających wojnie, pożarom, a przede wszystkim zagrożeniu, jakie niesie ze sobą brytyjski koncern Soco International, który rozpoczął wydobycie ropy na tym terenie. Podążając za opiekunem goryli André Baumą, szefem parku Rodrigue Mugaruka Katembo, szefem opiekunów parku Emmanuelem de Merode i francuską dziennikarką śledczą Mélanie Gouby poznajemy nie tylko piękno i zróżnicowanie natury tego wyjątkowego miejsca na Ziemi, lecz również polityczne i ekonomiczne tło wydobycia ropy i konfliktów zbrojnych w tym rejonie. Ta odważna czteroosobowa drużyna ryzykuje życie, aby zapewnić lepszą przyszłość zapomnianemu przez świat miejscu w Afryce i ochronić żyjącą tam naturę.\nPraca nad filmem trwała od 2012 roku, bo początkowo miał on być jedynie dokumentacją pozytywnych zmian wprowadzonych przez władze parku, aby przyciągnąć turystów i doprowadzić do rozwoju regionu. Po trzech tygodniach zdjęć wybuchł jednak w Kongo konflikt zbrojny, co wymusiło zmianę perspektywy patrzenia. Okazało się również, że działalność Saco International daleka jest od ideału, opiera się na łapówkarstwie, a jej celem nie jest wcale dobro parku. Film wzbudził w Kongo wiele kontrowersji. Na dwa dni przed premierą Emmanuel de Merode został postrzelony na ulicy, ale na szczęście przeżył atak. Film pobudził również lokalne organizacje społeczne do aktywnej walki przeciw SOCO International, co w efekcie doprowadziło do wycofania się koncernu z wydobycia ropy na tym terenie. Producentem wykonawczym filmu jest Leonardo DiCaprio.


Warsztaty ceramiczne dla dzieci – cykliczne co tydzień – Majolika\nOferta przeznaczona jest dla dzieci od 6 lat.\nczas zajęć 2 godz. raz w tygodniu\ngrupa (maksymalnie 6 osób)\nlepienie obrazków glinianych,\nlepienie na formach gipsowych,\nwarsztat biżuteryjny, zawieszkowy, magnesowy,\nmalowanie gotowych biskwitów.\n1 ZAJĘCIA: lepienie pierwszych prac.\n2 ZAJĘCIA: lepienie kolejnych prac.\nPrace są wypalane w piecu ceramicznym na tzw. biskwit w temperaturze 900 stopni i gotowe trafiają do dzieci, które na kolejnych zajęciach je szkliwią.\n3 ZAJĘCIA: szkliwienie prac, poszkliwione wyroby są kolejny raz wypalane w piecu ceramicznym w temperaturze 1050 stopni.\nJedno spotkanie – 2 godziny – 30 zł\nKarnet 100 zł za dziecko na miesiąc za 4 spotkania (płatne na pierwszym spotkaniu).\nW cenie dostępne są glina (szamotowa, gładka), szkliwa koloryzujące (różne kolory), narzędzia, kleje, woski, papier ścierny, formy gipsowe, wypały ceramiczne w profesjonalnym piecu do ceramiki


"Elfy Trzy" to oparty na autorskim scenariuszu spektakl o świątecznej tematyce, przygotowany przez Teatr Kultureska. Przeniesie widzów na rozśpiewany i roztańczony Biegun Północny. Spektakl przesycony jest świąteczną muzyką, bajeczną scenografią, barwnymi kostiumami i wyjątkowymi efektami scenicznymi. Historia trzech elfów pełna jest żartów, komicznych scen, pięknych piosenek, ale i... zwrotów akcji. To oczywiście bajka z morałem, która pokazuje, dlaczego nie warto być niegrzecznym. Gwarantujemy 60 minut dobrej zabawy, które mogą doprowadzić widzów do łez… ze śmiechu! Spektakl ma charakter rodzinny – dobrze bawią się na nim zarówno dzieci, jak i dorośli. Najmłodsi uczestnicy biorą w spektaklu aktywny udział stając się uczestnikami rozgrywanej akcji. Taka akcja przed świętami nie może odbyć się bez Was! :)\nProdukcja: Teatr Kultureska\nRekomendowany wiek dzieci: 3 -11 lat, ale na spektaklu świetnie się będzie bawić cała rodzina.


Cukier spożywczy – nie ma się czego obawiać! | Wszystko dla zdrowia i urody, porady kulinarne\nPrzez ostatnie lata wokół cukru spożywczego narosło wiele mitów, w które wciąż zdecydowana większość z nas wierzy. Spożywany w nadmiernych ilościach może szkodzić, jednak jego całkowita eliminacja nie uchroni nas przed chorobami. O tym jaka jest prawda na temat cukru oraz czy powinniśmy się go aż tak obawiać, jak donoszą media, dowiesz się z poniższego materiału.\nW kilku słowach o cukrze spożywczym\nCukier to przede wszystkim źródło łatwo dostępnej energii, wykorzystywanej do pracy całego organizmu człowieka. Występuje w wielu dziedzinach życia. W aspekcie spożywczym możemy go spotkać pod różnymi postaciami, z których najpopularniejszą jest zdecydowanie cukier biały i cukier trzcinowy, a także cukier żelujący, waniliowy i cukier puder.\nCzęsto możemy spotkać się ze stwierdzeniem, że cukier to najbardziej kaloryczna część naszych pokarmów. To stereotyp, który może wynikać z faktu, że cukier składa się wyłącznie z sacharozy, będącej połączeniem glukozy i fruktozy. Związki te należą do grupy węglowodanów prostych wykorzystywanych wyłącznie w celach energetycznych, a ich słodki smak sprzyja przejadaniu się. Stąd powstałe uproszczenie wskazujące, że cukier to samo zło.\nDieta eliminacyjna – czy to rozsądne rozwiązanie?\nO diecie eliminacyjnej zrobiło się głośno w ostatnich latach przy okazji dyskusji o glutenie. Pytanie jednak czy takie same mechanizmy powinny działać w przypadku cukru? Jeśli mamy do czynienia ze zdrową osobą, która chce zadbać o swoje dobre samopoczucie samodzielnie eliminując cukier z diety, odpowiedź brzmi: nie ma takiej potrzeby. Odpowiednio zbilansowana dieta i wiedza oraz świadomość na temat roli cukrów w zupełności wystarczy. Problem pojawia się, gdy cukier staje się głównym składnikiem naszego pożywienia w postaci słodyczy i niezdrowych przekąsek, bądź jego eliminacja stanowi bezpośrednie wskazanie lekarza.\nDlaczego tyjemy? Nie od cukru\nChociaż to właśnie cukier jest najczęściej obwiniany o wzrost masy ciała, nie on jest tego przyczyną. Nadwagę czy otyłość wywołuje nadmiar spożytej energii – po prostu. Nie ma znaczenia czy przyjmiesz ją w postaci niezdrowego fast-fooda czy zdrowego, pełnowartościowego posiłku, który jest źle zbilansowany. Kluczem jest tu proporcja w dobieraniu wartości odżywczych. Tyjemy, jeśli nadmiar spożytej energii nie zostaje wykorzystywany na bieżące potrzeby organizmu, a tym samym zostaje przeznaczany na budowę tkanki tłuszczowej.\nJakie jest więc dobre rozwiązanie? Odpowiedź wydaje się prosta: równowaga. Pamiętaj by dostosowywać swoją dietę do aktualnego zapotrzebowania energii, czyli do tego, jak aktywny jesteś w ciągu dnia. Unikaj zajadania stresu czy nudy. Czytaj etykiety oraz dbaj o to by Twój talerz był zawsze kolorowy.\nCukier przez lata był obwiniany o nasze problemy ze zdrowiem. Tymczasem jego zła opinia jest wynikiem niewiedzy i wiary w narastające od lat mity. Cukier spożywczy nie jest taki zły, jak mówią i nie należy się go bać. Właściwe bilansowanie posiłków, przy jego udziale, który znajdziemy w wielu produktach, jest kluczem do sukcesu. Dodatkowo czytajmy i edukujmy się na temat roli cukru w naszym organizmie. Wiedza to zdecydowanie najlepsze źródło do walki z wszechobecnymi mitami.


Seong-Jin Cho najlepszy z najlepszych. Kim jest zwycięzca Konkursu Chopinowskiego? [ZDJĘCIA] - Wiadomości muzyczne - Muzyka - wiadomości muzyczne, koncerty, recenzje, zapowiedzi - Dziennik.pl - Dziennik.pl\n23 paź 2015 aktualizacja 20 lis 2019, 23:54\nMówi, że nie pamięta jak wygrał Konkurs Chopinowski, ale udało się. 21-letni Seong-Jin Cho z Seulu podbił serca jury i publiczności. Dziś jest chyba najbardziej znanym Koreańczykiem nad Wisłą.\nzwycięzca Konkursu Chopinowskiego Konkurs Chopinowski XVII Międzynarodowy Konkurs im. Fryderyka Chopina Rafał Blechacz Seong-Jin Cho zdjęcia Deutsche Grammophon


ubrania - Strona 5 - Klub\nA skąd kupujecie skarpetki? Widziałem np. na stronie https://bionic-sklep.pl/pol_m_X-SOCK...ety-56013.html bardzo fajnej jakości skarpety. Myślicie, że warto kupić skarpety z tego sklepu? Czy może polecicie mi jakiś inny?\nWyślij prywatną wiadomość (PM) do użytkownika Igorek5555\nZnajdź wszystkie posty, których autorem jest Igorek5555\nW mojej opinii na pewno warto także sprawdzić ofertę przygotowaną przez https://www.sklep.kochamczapki.pl/pl...enki-1026.html gdzie znajdziecie wiele propozycji odnośnie sukienek w wersjach plus size, do tego będziecie mogli liczyć na świetne ceny i nowoczesne kroje oraz wzory\nNajczęściej dokonuje zakupów w sieci, a Wy? Chyba też\nJa uwielbiam ubrania kupować w internecie. Teraz można znaleźć w sklepach online naprawdę wszystko. Mnie potrzebne były ubrania dla dzieci i fajne znalazłam na stronie https://butikmadlen.pl/producent/5-boboli . Kilka z nich udało mi się kupić w promocyjnej cenie.\nA czy znacie sklep internetowy Desportivo? Można tam znaleźć odzież i obuwie sportowe - damskie, męskie i dziecięce. Każdy wybierze coś dla siebie - mi spodobały się takie buty: https://desportivo.pl/pl/p/Buty-mesk...pt-F36418/2066.\nJa lubię ubrania markowe i nie tylko. Sklep promod oferuje ostatnio fajne ubrania. Jednak każdy ma inny styl i wybierze pewnie coś innego dla Siebie. W Galeriach ich sklepy są https://galerialomianki.pl/sklepy/promod/ , a więc najlepiej ich tam szukać.\nNo przyznam, że ostatnio przez tę pandemię też głównie zamawiam. Nawet buty na lato zamawiałam ostatnio :P Ale tak czy siak muszę bardziej odświeżyć garderobę i zastanawiam się nad kolekcją Louis Vuitton > https://pyskatyzamsz.com/30_louis-vuitton Mają przecudowne ubrania i nie są aż takie drogie Może znajdę jakiś dodatek w przystępnej cenie :P\nNajbardziej to jak lubię kupować w internecie ubrania. Tutaj jakby nie było zawsze mam szansę kupić coś oryginalnego i w korzystniejszej cenie. Zobaczcie sobie oferty https://moodo.pl .U nich naprawdę opłaca się kupić ubrania, ponieważ mają modne, dobre i tanie.\nDla córki akurat potrzebowałam jakiś fajny polar dziewczęcy 4f jedziemy w góry więc chciałam zeby jej było dosyc ciepło. Zrestzą im większe dziecko tym ma większe potrzeby. Na pewno trzeba pomyśleć o ubraniach - mi osobiście bardzo podobają się ubrania sportowe takie jak bluza\nDokładnie tak. Można zawsze zrobić zwrot zamówienia kurierem https://www.spakuj-wyslij.pl/poradni...internetowego/ i nie będzie problemu. Z tym że polecam sobie poczytać jak to zrobić, żeby przypadkiem nie odmówili nam zwrotu kasy


Scierny pas bezkoncowy 10 x 330 mm, 5 szt. - Róznorodna ziarnistosc - Tool shop\n> Silverline>Sanding>Sanding Belts>Scierny pas bezkoncowy 10 x 330 mm, 5 szt. - Róznorodna ziarnistosc\nPas bezkoncowy z tlenku glinu. Mocno polaczony zywica do podkladu X. Przeznaczony do szlifowania drewna, farby, lakierów, plastiku, gipsu i metalu. Do zastosowania z elektrycznymi i pneumatycznymi pilnikami tasmowymi 10 x 330 mm. Ziarnistosc 1 x 40, 1 x 60, 2 x 80 oraz 1 x 120.


Za skłonem horyzontu - Opowiadania - Henryk Konkol — Ridero\nBezpłatny fragment - Za skłonem horyzontu\nNad Rospudą i Pregołą znowu świeciły łuny. W dzień nad drzewami puszczy, kłębiły się dymy podświetlone czerwienią pożogi. Budziły trwogę i zarazem ostrzegały, o Krzyżackim pochodzie. Pod niebo leciał krzyk wyrzynanej w pień ludności, błagającej litości, której nie znali rycerze w białych płaszczach. Rycerz Konrad von Thierberg, prowadził trzema szlakami trzy zastępy knechtów na ziemię Kymen i gródek w Mieruniszkach. Z trzech stron weszli na ziemię Jaćwieży, zwaną także Sudowią idąc brzegiem, szeroko rozlanej rzeki bez nazwy. O dzień drogi z tyłu, ciągnął główny obóz z wojennym osprzętem. Oddziały knechtów prowadziły dwie dziesiątki zakutych w żelazo rycerzy zakonnych w białych płaszczach z czarnym krzyżem. Na głowach, żelazne garnkowe hełmy z wyciętą szczeliną. Przy pasach, wysoko podciągnięte proste, długie oburęczne miecze na szyi mizerykordie włożone w ogniwo rycerskiego łańcucha. Na lewym ramieniu płaskie prostokątne tarcze.\nPrzodem, zapadając po kolana w grzęzawisku, setka knechtów ubranych w szare, sięgające kolan suknie. Na sukniach siatkowe kolczugi spięte szerokim pasem przy boku krótki miecz i sakwy z jadłem. W łapach długie włócznie. Kuno z Herzbergu dosiadał wielkiego, ciężkiego, czarnego, jak smoła konia grzęznącego w młace, ponad pęciny. Kuno był wściekły, szarpał uździenicę, przeklinał błoto, drogę, uciekających Żmudzinów i Prusów. Słychać go na wiorsty. Spieszyli na ile pozwalał ledwo widoczny w gęstwinie szlak, aby ubiec gród w Mieruniszkach. Już trzeci dzień gonili za wodzami, Skurdem i Jedutem, którzy po bitwie, gdzie Prusowie położyli kilku knechtów, odskoczyli w puszczę, przepadli w grzęzach pozostawiając za sobą widoczny, podeszły wodą ślad, którym teraz ciągnęli Krzyżacy.\nPod „Szeskim Wzgórzem” przywódcy ludu Krasima, Kirsny i Galindów przegrali kolejną bitwę w której padło wielu dobrych pruskich wojów. Wodzowie wybrali złe miejsce do bitwy, płaskie bezdrzewne wzgórze nie pozwalało podejść Krzyżaków a Prusowie nie posiadali zbyt wiele sił, żeby rozerwać zwarte, najeżone włócznia-mi szyki knechtów. Gdy nie stało przywódcy i wodza, jakim był do niedawna Skumand, który uszedł na Litwę, prowadzili od wielu lat beznadziejną walkę z Krzyżackim naporem. Ubywało wojów. Osady szły z dymem ludność pod miecz, a silni i zdrowi w pęta. Najeźdźca nie obciążał się braniem jeńców. Kraj się wyludniał i pustoszał, w miejscu ludnej krainy powstało wielkie pustkowie, a zgliszcza wypalonych osad pokryła puszcza. Na ogłoszoną przez papieża Klemensa IV, krzyżową wyprawę przeciwko poganom przybyły zastępy z Brandenburgii, Brunszwiku i nawet dalekiej Turyngii z Królewca, Lidzbarku, Bałgi i Elbląga, szły zbrojne zastępy, aby rzucić Prusów na kolana. Chrzcić w imię Boga ogniem i mieczem. Zostali tylko Sudowie i Nadarowie stawiający opór krzyżowym zastępom. Przywódca Bartów, Dziwan zginął od ciosu miecza, a Monte wiodący Natangów wzięty na włócznie oddał życie. Ostatni wódz Pogezanów, Glape stracił życie zdjęty kopią z konia. Wielkie Pruskie powstanie zostało utopione w krwi. Przyszedł czas na Jaćwież, Litwę i Żmudź.\nGródek w Mieruniszkach leżał pomiędzy dwoma jeziorami nad rzeką, której nazwy, najeźdźcy nie potrafili wymówić. Gródek był drewniany, broniony ziemnym wałem z podwójnym ostrokołem. Sosnowe bale pachniały jeszcze żywicą. Mocną bramę spinała przysadzista baszta. Wąski most przez bagnistą rzekę został rozebrany. Skurdo był pewien, że napastnicy nie przejdą przez leżące wokoło gródka topieliska. Nad palisadą głowy załogi, ostrza włóczni i osęków. Czekali. Kobiety i dzieci dawno poszły w puszczę, pozostali tylko woje, podrostki i gromada starców. Jedut i Skurdo, ostatni wodzowie Jaćwieży wiedzieli, że wcześniej, czy później trzeba będzie położyć głowy. Walki znaczone samymi klęskami trwały bez mała rok, a nadziei i pomocy znikąd.\nSłońce skryło się za puszczę i zapadła noc wypełniona nadchodzącymi zza rzeki szmerami z gródka widać światła pochodni kładących na wodzie chybotliwe czerwone poblaski. Wzdłuż rzeki, przez którą pod osłoną nocy, budowano pływający most, słychać stukot toporów. Poranne mgły zasnuły rzekę szarością, zakryły most i podeszły pod czuwający gródek, tłumiąc kroki podchodzących pod palisadę knechtów. Niebo na wschodzie zaczęło różowieć od łąk niosło zapachem warzonej w krzyżackim obozie strawy i nagle panującą ciszę zbudził krzyk. W stronę gródka biegną trzy dziesiątki knechtów poprzedzanych tłumem niewolnych Prusów niosących osęki, oszczepy i drabiny. Wzdłuż palisady poleciał krzyk. Gródek padł po krótkim rozpaczliwym oporze. Nikt z obrońców nie prosił o litość. Pokonana Jaćwież leżała u stóp zakonnych rycerzy. zakończyła się chrystianizacja pogańskiego plemienia Prusów, przeprowadzona ogniem i mieczem. Z wygnania powrócił Skumand i w Prusach zapanował spokój. Krzyżacy, butni i niezwyciężeni rośli w siłę. Żelazne zastępy wyruszyły przeciwko Litwie. Na Inflanty.\nWzdłuż wijącej się przez puszczę rzeki bez brzegów i nazwy, gdzieniegdzie stały opuszczone rybackie checze z których już dawno wywietrzał zapach palonego jałowca. Niewielki oddział dobrze zbrojnych knechtów w szarych płaszczach i siatkowych kolczugach, przechodziło obojętnie obok pustych szałasów i kleci. Nie były zamieszkałe, więc nie były warte spalenia. Co krok zapadali w podmokłym poszyciu mchów i porostów, przedzierali przez kolczaste płoty krzewów tarniny, miejscami imali się mieczy i toporów, żeby wyrąbać przejście dla jadących z tyłu trzech zakonnych rycerzy w białych płaszczach, oraz dwóch koni objuczonych workami ze spyżą i wodą. Kuno z Herzbergu, wpatrzony czujnie w otaczający ich gąszcz puszczy za każdym drzewem spodziewał się zasadzki i czekiwał wrzasku wybiegających z gąszczy uzbrojonych Prusów.\nKuno prowadził oddział, oraz kilkudziesięciu powiązanych w łyka niewolnych Prusów tak bardzo potrzebnych przy budowie kamiennego Burgu nad rzeką Lavą. W puszczy panowała cisza zakłócana skrzekiem srok, strażniczek lasu i postukiwaniem pracowitych dzięciołów. Pruski przewodnik prowadzący Krzyżaków natrafił na wyrąbaną w krzewach, wąską przecinkę porośniętą samosiejkami brzozy. Ścieżka pięła się łagodnym zboczem stoku na obłe wzgórze. Knechci poszli szybciej. Z tyłu, płazowani mieczami i poganiani krzykiem, nadążali biegnąc truchtem, powiązani parami, niewolni Prusowie. Około południa wyszli na piaszczysty ducht z odciśniętymi i zatartymi śladami podkutych koni. Poszli po śladzie. W puszczy zaczęło się przejaśniać i po chwili wyszli na wielkie płaskowzgórze, skąd jak okiem sięgnąć leżąca poniżej, zbita zieleń puszczy, łachy piachów pokrytych dywanem fioletowych wrzosów i ciągnący się po daleki horyzont błękit jeziora z widoczną odnogą rzeki zarośniętej sitowiem i szuwarami.\n— O! Mein Gott! — odezwał się Kuno zauroczony leżącym w dole pięknem krainy.\n— So, eine riesige Wiese!? — dodał rycerz Uwe.\n— Raczej pastwisko — wtrącił Lothar.\n— Zatrzymujemy się na nocleg — rozkazał Kuno — Trzeba popasać. Konie zmęczone. Rankiem w drogę. Musimy śpieszyć, aby nam jeńcy nie padli. Ha, ha, ha!\nKnechci w kilka chwil uwinęli się z rozbiciem obozu, rozkulbaczyli zmęczone konie rozpalając wielkie ognisko. Rankiem ruszyli w dalszą drogę. W nocy uciekło dwoje niewolnych Prusów.\nMijały lata przeplatane krótkimi okresami wojny i pokoju, zaludniały spalone osady, stawiano nowe checze, chałupy, grody, zaczęto uprawiać, leżącą odłogiem ziemię dającą ludziom plony i życie. Prusowie, którzy nigdy nie padli przed zaborcą na kolana, znowu rośli w siłę czekając swego czasu. Na płaskim wzniesieniu, skąd widać dalekie jezioro, Żywan wódz licznego plemienia Galindów, kazał zbudować mały, drewniany gródek dający schronienie i obronę okolicznej ludności. Grodek nazwano Angenete.\nKolejne powstanie Prusów wspomagane przez gdańskiego księcia Mściwoja, zakończyło się przegra-nymi bitwami, lecz nie klęską. Niebo znowu pokryły łuny pożarów, padały kolejne, stawiające opór plemienne gródki, po kilkudniowym oblężeniu padł gródek Angenete. Żywan z kilkoma wojami przerąbał się przez szeregi knechtów zapadając w puszczę. Rankiem poszli na zachód w stronę Zantyru leżącego nad Wisłą na ziemie Pomorzan. Wszyscy przeszli na służbę gdańskiego księcia.\nKrzyżacy zrównali gródek z ziemią, ludność poszła pod miecz. Nieliczni w pęta.\nPo latach, wody wielkich jezior zalały część płaskiego wzgórza, drewniany zamek krzyżaków i leżące pod nim podgrodzie. Kolejne stulecie znaczące się wielkim zmianami na ziemiach Żmudzi, Litwy, Rusi i Prus zatoczyło koło powracając na ziemie plemienia Galindów, gdzie zakuci w żelazo teutońscy rycerze, postawili na niewielkiej wyspie leżącej w widłach rzeki, murowany zamek nazwany, Angerburg.\nKolejny, ciężki dla szkolnej braci, rok nauki dobiegał końca, zbliżały się oczekiwane od dawna wakacje, więc zadawaliśmy sobie pytanie, — jakie będą tego roku? Wielu z nas wyjeżdżało na szkolne kolonie, harcerskie obozy, wielu także pozostawało w domach. Wakacje zapowiadały się — jakby wierzyć radiowym komuni-katom meteo — z wielką przewagą słońca, prawie bez opadów, co wystarczało żeby być szczęśliwym.\nNasz oddziałowy, harcmistrz Kędziora, prezentował się zupełnie przyzwoicie w harcerskim mundurze z zielonym sznurem, lilijką i kilkoma odznakami wpiętymi w kieszeń bluzy.\n— Druhowie! — krzyk wypełnił wielką salę auli — Mam dla was niespodziankę.\n— Nasza partia i rząd, rzuciły hasło dla organizacji i harcerstwa, pod wielce obiecującą nazwą „Wszystkie dzieci na obozy po słońce i radość”. Jedziemy na obóz! Na Mazury! Prawdopodobnie do Augustowa, albo Ełku.\nGremialne trzykrotne hurrrra rozmazało się na zielonych ścianach obwieszonych portretami politycznych przywódców. O, Augustowie, Ełku czy Węgorzewie, pomimo najlepszych chęci naszego starego belfra od przedmiotu, Radomskiego, wiedzieliśmy niewiele, to znaczy nic.\n— Miasteczka, jak to miasteczka — wyłuszczał nam książkowe wiadomości — bez historii, zburzone przez uciekającą niemiecką armię. Pojedziecie, zobaczycie sami. Jedno co piękne to przyroda. Korzystajcie, więc ze słońca i wody.\nWesoły rozśpiewany pociąg wystukiwał na złączach szyn swoje rytmiczne staccato, ciągnął za sobą warkocz czarnego śmierdzącego dymu, buchał parą z rozpędzonych tłoków, przenikliwie gwizdał przed wiaduktami i przejazdami chronionymi biało czerwonym szlabanem, dudnił na przerzuconych nad rzekami mostach, przelatywał w kłębach pary przez małe stacyjki, których nazw nie zdążaliśmy odczytać. Wychyleni przez okna chłonęliśmy wzrokiem nieznane nam oblicze kraju, a wesoły pociąg wiózł nas do dalekiego celu podroży, kończąc swój bieg w Mrągowie. Stop! Koniec podróży. Przed dworcem czekały na nas dwa autobusy „San” i węgierski, „Ikarus”.\n— Pierwsza drużyna zbiórka… Druga, trzecia — wrzeszczeli drużynowi przekrzykując basowe sapanie zmęczonej lokomotywy — Odlicz! Gdzie jest Bartek? Bartek!\n— Drużynowy! Zgubiliście jednego z druhów! — wrzeszczał komendant Janikowski, harcmistrz PRL — Migiem szukać.\nW autobusie pomimo otwartych wywietrzników gorąco jak w piekarniku. Do celu podroży, jak wynikało z informacji kierowcy, ponad czterdzieści kilometrów, które przeleci migiem w ponad godzinę. Prędzej nie można? Nie można! Przepisy. Przepisy swoje, a on nie bez serca, tym bardziej, że na termometrze ponad dwadzieścia sześć w cieniu. Mieliśmy tylko śpiewać, więc śpiewaliśmy, piosenkę za piosenką i nawet nie zauważyliśmy jak autobus zatrzymał się przed wielkim budynkiem z czerwonej cegły i wysokim kominem nakrytym bocianim gniazdem. Cel podroży. Stop! Kolejna zbiórka, odlicz, walizki w łapę, gęsiego jak stado kaczek za drużynowym, przez wielkie boisko. Janek „Marabut” nasz chorąży niósł rozwinięty proporczyk z wyhaftowanym herbem naszego miasta i srebrnym napisem „2 hufiec ZHP”. Po oficjalnym powitaniu wyszło szydło z worka, co mało nie doprowadziło do rozwiązania obozu, powodem był panujący bałagan oraz brak koordynacji. Nasz hufiec, zamiast trafić do Ełku nad czyste jezioro, trafił do Węgorzewa, gdzie oczekiwano przyjazdu hufca ze Śląska, hufiec z Giżycka nie dostarczył wypożyczonych z wojska namiotów, które przez pomyłkę trafiły do Czarnego Dworu, żeby było weselej, wojsko zapomniało przywieźć garkuchnię.\nW zamian za spanie w namiotach, oferują zakwatero-wanie w tym oto, starym budynku szkoły.\nW czasie deszczu, zamiast płótna namiotu, solidny dach nad głową, tłumaczyli zdenerwowanemu komendantowi, Kędziorze nie mogło się w głowie pomieścić, że jego podopieczni zostaną pozbawieni mieszkania w rozbitych na łące namiotach, codziennego mycia w jeziorze, oraz załatwiania fizjologicznych potrzeb, zamiast we wsty-dliwie ukrytej w gąszczu krzewów sławojce w szkolnym kiblu śmierdzącym lizolem. Pierwszy i nie ostatni raz widzieliśmy komendanta w tak cholerycznym nastroju. Po wykonaniu kilku telefonów do władz miasta oraz sekretarza partii znaleziono wyjście z niezbyt wesołej sytuacji i obydwie strony poszły na kompromis.\nMy, co okazało się po czasie, wyszliśmy na tym, jak przysłowiowy Zabłocki na mydle. Zakwaterowanie, zakwaterowaniem, lecz na czym mieliśmy spać, gdy nasi gospodarze nie dysponowali wystarczającą ilość metalowych łóżek i sienników.\n— Na strychu mamy kilka drewnianych łóżek — przypomniał sobie woźny.\n— Powinno wystarczyć.\nNie pozostało nic innego, jak natychmiast zabrać się do pracy. Podział ról przebiegł bezboleśnie, znalezionymi na strychu łóżkami zapełniliśmy ubytki i wystarczyło dla wszystkich. Niestety, ludowe porzekadło mówi, że — ‘jaki poniedziałek, taki cały tydzień’ — i było w tym wiele prawdy. Pech nie opuszczał nas do końca obozu i chodził za nami jak głodny i zły pies. Słoma w siennikach, zamiast pachnieć świeżym zbożem, przesiąknięta była zastałą, stęchłą wilgocią. Drewniane łóżka były stare, pamiętające czasy jego Kajzerowskiej Wysokości, na domiar złego, pod osłoną nocy, ze szczelin łóżek powyła-ziły przezroczyste jak pergamin, wysuszone, wielkie żądne ludzkiej krwi, pluskwy. Większość dzielnych druhów śpiących w drewniakach dostało gorączki, pocętkowani zaczerwienionymi śladami ukłuć wyglądali jak po przebyciu wietrznej ospy. Janek i Zbych dostali biegunki musiano ich odwieźć na oddział zakaźny do szpitala w Kętrzynie z podejrzeniem duru brzusznego, Awantura osiągnęła apogeum.\nZ Olsztyna przyjechała wysoka komisja lekarska, pofatygował się sekretarz partii, kilka osobistości bez określonej przynależności, oraz przewodniczący rady miasta z prezydentem. Niektórym z nas nie było do śmiechu, ale mieliśmy ubaw po pachy. Migiem dostarczono nowy komplet pryczy — oczywiście z wojskowych magazynów — na boisku rozbito wielki namiot garkuchni, sale odkażono jakimś śmierdzącym świństwem, którego zapach wisiał przez cały czas trwania obozu. Łóżka — wampiry poszły z dymem, nas objęto trzydniową kwarantanną. Kilka pierwszych dni obozu minęło jak z przysłowiowego „z bicza trzasł” i wyprowadzano nas w miasto, które po trzech dniach znaliśmy jak własne podwórko. Spacerując po wąskich uliczkach stwierdziliśmy, że Radomski mijał się z prawdą, gdyż miasto pamiętało czasy krzyżackiego zaboru, napoleońskie wojny, przeszło okres martyrologii mieszkających tutaj Mazurów, którzy w zmieniających się politycznych warunkach nie potrafili odnaleźć swojej tożsamości. Nasz belfer nie miał także racji, mówiąc, że pamiętające lata świetności śródmieście miasta zburzyli uciekający Niemcy. Wokół placu, nazwanego szumnie rynkiem bez ratusza, lecz widocznym z daleka budyn-kiem prezydium, stały wzniesione z gruzów — jak ten Sfinks z popiołów — domy o jasnych tynkach. Na ścianie starego domu, widoczny, lecz zatarty minionym czasem, kiedyś biały, dzisiaj wyblakły napis, 3XTAK. Pogoda była zgodna z komunikatami, pogoniono nas nad prowizoryczną przystań i popłynęliśmy stateczkiem białej floty na jezioro Mamry, przerażające nas swoim ogromem.\n— Sniadwy so jeszcz wienksze — poinformował nas sympatyczny, opalony na czarno, szyper w poplamionej olejami koszuli i marynarskiej czapce — Popłyniem innem razem.\nSłońce skakało w drobnej fali jeziora miriadami złotych okruchów kłujących w oczy. Staliśmy oparci o reling spoglądając na odkładające się za kadłubem zakosy fal mieniących się błękitem, zielenią i głęboką czernią. Na brzegach, schowane pomiędzy brzózkami, słomiane dachy chałup, skąd dochodziło szczekanie psów. Na przybrzeżnych piachach wygrzewały się stada niezna-nych nam gatunków ptaków.\nStateczek nie należał ani do nowych, ani dużych, a także do technicznie sprawnych. Stary silnik „Volvo-Penta” pykał na wolnych obrotach, przerywał od czasu do czasu, zanosił astmatycznym kaszlem, dmuchał przepalonym olejem i duszącymi spalinami, lecz pchał nas wzdłuż brzegów oddzielających Mamry od jeziora Święcajty z prędkością trzech knotów na godzinę. Na jeziorze widać białe żagle nielicznych jachtów. Wyprzedziliśmy — pozdrawiającą nas kpiącymi okrzykami — białą, ciężką, wiosłową „DZtę” z harcerskiego ośrodka w Giżycku. Szyper powitał buczkiem płynący w przeciwną stronę, wielki slup z łopoczącym na wancie proporczykiem Yacht Klubu z Gdańska. Było miło i wesoło.\n— Obaccie hopcy — wskazał wielkim paluchem — Ptoki sa lengną.\n— Przelotne? — spytaliśmy popisując się szkolną wiedzą.\n— Ni! Własne — z odcieniem dumy w słowach — Ptoki i zwierze, pomału wraca doma.\n— No! Łoś sa pokasał nad Biebrzą. W puscy rysia można zoczyć — zaczął wyliczać — Som już jelenie, dziki…\nStateczek przepychał się przez zwały zielonej rzęsy, zabełtał zwały osadu w przesmyku na Sztyngorcie i wpłynął na spokojne jezioro Dargin, gdzie zobaczyliśmy wielki jęzor półwyspu oddzielający od siebie dwa kolejne rozlewiska jezior. Nad rozpalonymi słońcem piachami wisiały złudne miraże, tańczyły unoszone lekkim gorącym wiatrem małe kłębuszki piasku. Na gałęziach uschniętych drzew poznaczonych zwapnionymi śladami ptasich odchodów zauważyliśmy wielkie, podobne do bocianów, czarne ptaszyska. Pierwszy raz w życiu dane nam było zobaczyć żywe kormorany. Postój w Giżycku trwał na tyle długo, że mieliśmy czas zaopatrzyć się w butelki słodkiej lemoniady i załatwić „coś — niecoś”, ponieważ pod pokładem stateczku trudno było znaleźć to ustronne miejsce. Do przystani powróciliśmy późnym wieczorem.\n— Do zobacenia — pożegnał nas sympatyczny szyper.\n— Do zobaczenia. Czuwaj!\n— Drużynowy zarządził zbiórkę.\nHistorię miasta poznaliśmy ze stojącej na rynku oszklo-nej gabloty. Zaciekawił nas artykuł mówiący o zamiarach połączenia mazurskich jezior z Bałtykiem. O, budowie kanału myślano już w XVIII w. lecz po kilku latach pracy, okazało się, że przedsięwzięcie jest zbyt kosztowne i zaniechano dalszych robót. To, co zbudo-wano, uległo zniszczeniu w czasie wojen napoleońskich. Byliśmy pod wrażeniem i postanowiliśmy zmusić druha Kędziorę na pieszą wyprawę szlakiem kanału i śluz, przez które nigdy nie przepłynął żaden statek.\n— Druhu, do Stawek tylko dziesięć kilometrów.\n— Co to dla nas? — z przechwałką w głosach.\n— A, do Bajora, oczywiście wokół jeziora, następne dziesięć — zakpił Kędziora po czym stwierdziliśmy, że jednak nie był taki głupi, za jakiego go poczytywaliśmy — No dobrze, porozmawiam z komendantem.\nPrzekonani o odmowie odłożyliśmy wyprawę na półkę niedostępnych osobliwości. Jakże byliśmy w błędzie. Przez trzy kolejne dni lało jak z cebra, grzmoty, jakich nigdy nie słyszeliśmy, kołysały ziemią i rozsadzały bębenki w uszach. Burza nim odeszła w świetle błyskawic na zachód, jeszcze kilkakrotnie cofała się nad miasto.\n— Nie przedze bez jeziora — tłumaczył sympatyczny woźny.\n— Woda jo cyma — odpowiadał z powagą.\nPogoda, bezpośrednia przyczyna obezwładniającej nas nudy, była w sam raz na pisanie listów, a było, o czym pisać. Po deszczu, jak w piosence Pugaczowej, jest słońce, więc zaraz po śniadaniu, zaopatrzeni w suchy prowiant, poszliśmy dwiema drużynami w kierunku wioski Trygort, gdzie po krótkim postoju otrzymaliśmy zadania i poszliśmy na Stawki, różnymi szlakami według azymutu na przełaj przez pola. Ażeby nie było zbyt łatwo, namiary prowadziły wzdłuż zachodniego brzegu Mamrów na Kamionki, skąd przez podmokłe pola do skrzyżowania dróg, dalej wzdłuż kolejowych torów, do zarośniętego szuwarami kanału. Należało wyjść na śluzę w Leśniewie Górnym, gdzie ponoć bobry miały swoje żeremia. Bobrów na lekarstwo, więc musieliśmy uwierzyć na słowo. Zamiast bobrów, monstrualna sięgająca ponad drzewa, piętnastometrowa ściana śluzy, której urządzenia zdemontowali i wywieźli Rosjanie, reszta padła łupem szabrowników.\n— W czterdziestym drugim, kanał był prawie gotowy — kontynuował oprowadzający nas, były śluzowy, dzisiaj ponad sześćdziesięcioletni mężczyzna — Trzeba było tylko wykończyć śluzy, ale Niemcy przerwali budowę. W czterdziestym piątym przy-szły ruskie i wywieźli, co można było wywieźć. Tak zostało do dzisiaj. Może ci u góry, pomyślą o dalszej budowie kanału?\n— Może? — przytaknął komendant, zapalony żeglarz i wodniak — Powstałby piękny wodny szlak od Pisy po Bałtyk.\n— Tylko zagospodarować turystycznie — wtrącił Kędziora do którego nabieraliśmy coraz więcej szacunku — Zbudować bazę noclegową…\n— I przystanie — dodał komendant.\n— Czy idziecie jeszcze na Piaski i Bajory? — spytał śluzowy.\n— Wracamy wzdłuż kanału do szosy — postanowił komendant pomimo głośnych protestów — Dziękujemy za ciekawą historię.\nNa kwatery doszliśmy całkowicie padnięci przyznając rację naszemu komendantowi, który lepiej ocenił nasze możliwości. Kilka dni później pojechaliśmy do Gierłoży obejrzeć „Wilczy Szaniec” ostatni obiekt na trasie naszych geograficznych i historycznych doznań.\nPowoli, lecz nieubłaganie zbliżał się dzień zakończenia turnusu. Nasze wygniecione i wygrzane sienniki — już bez pluskiew — pozostawiliśmy w spadku kolejnemu turnusowi z Torunia, którym życząc dużo słońca, nie powiedzieliśmy ani słowa o prześladującym nas pechu. Pożegnaliśmy miasto z mieszanymi uczuciami. Wyjeżdżałem z mocnym postanowieniem kolejnego przyjazdu.\nPo kilkunastu latach przyjechałem na Mazury z trójką przyjaciół i zbudowanym przez nas jachtem, przeżyć kolejną przygodę.\n“Navigare necesse est” — Plutarh\nZbych był uparty jak połączenie osła z mułem, kopnięty przez głupią krowę i jakby tego było za mało przero-śnięty ambicjami zrobienia czegoś przekraczającego jego, a szczególnie dotychczasowe dokonania innych. Już od dzieciństwa był krnąbrny, uparty, apodyktyczny, na uczelni sprawiał nam swoim postępowaniem same kłopoty i masę problemów, lecz sam nie zaprzątał sobie nimi głowy twierdząc, że jest stworzony do wyższych celów aniżeli zatrzymywanie się i zwracanie uwagi na błahostki mogące zniweczyć szczytny cel do którego dąży. Dotychczas jednak nie zrealizował żadnego ze swoich założeń, z wyjątkiem zaliczenia z wysiłkiem kolejnych egzaminów i semestrów, lecz przebrnął przy Bożej pomocy, — co drugi głupi ma szczęście — przez obronę pracy magisterskiej na temat wysokoprężnych, lecz małolitrażowych silników jachtowych zbierając gratulacje i słowa pełne podziwu dla pionierskiego tematu. Tak na dobrą sprawę; temat na zachodzie nie należał wcale do nowatorskich. Łut szczęścia dopomógł Zbychowi wyjść z uczelni w glorii i chwale.\nNa wspaniały pomysł budowy jachtu Zbych wpadł już na drugim roku studiów.\n— Chłopaki to nie byle jaki jacht — podniecał się swoją pływającą wizją — To będzie nasz jacht. Kupić? Przepływany jacht? Krowa cię kopła. Wiecie ile taki kosztuje? Nie! No proszę… Nie zabierajcie więc głosu. Wziąć w charter? Gdzie? Na Mazurach jeszcze nie te czasy. Oczywiście, że można w Kilonii albo w Pireusie.\n— Kto za to zapłaci? — spytaliśmy zgodnym chórem.\n— Może masz na widoku wygranie w totka?\n— Lub bogatego mecenasa — zakpił Jura.\nZbych popatrzył na nas z wyrzutem w wielkich ślepiach, że nie pozwalamy bawić się drogimi zabawkami, zdziwiony, jakby widział nas pierwszy raz po długiej przerwie, przeleciał wzrokiem po naszych złych oczach, zatrzymał na każdym z nas dłuższą chwilę, aby bez żenady odpowiedzieć na nasze pytania.\n— Kuba ma przecież „Omegę” i może ją spieniężyć. Chętnych zawsze znajdzie, więc mamy gotówkę jak z nieba i możemy rozpoczynać. Na początek wystarczy.\nNie zważał na moje rozpaczliwe protesty i tłumaczenie, że łódka nie pierwszej starości, trzeba poprawić listwowe poszycie burt, że maszt się rozkleja… od słońca, założyć nowy saling, że traktuję łódkę jak członka rodziny i rożne bzdety bez znaczenia.\n— Jak byłą dziewczynę… To także wiemy — dodał Kaik.\n— Przeszła ze mną na Niegocinie i Mamrach dobre i złe czasy — błagałem.\n— O, waszych awanturkach także nam wiadomo — odpowiedział Zbych za pozostałych.\n— Wiecie, że stoi od dwóch lat na Bełdanach u Jankowskiego — użyłem ostatniego argumentu, który powinien przeważyć szalę na moją korzyść. Nie przeważył.\n— Wszystko świetnie się składa, łódka na miejscu — ucieszył się małpiszon Zbych, a mnie, o mało nie pękło serce, gdy wspominałem dzień rozstania z miłością mojego życia, a teraz będę zmuszony rozstać się z jej imienniczką. Zbych przeciągnął na swoją stronę największego oponenta, Jurę, a Kaik wskoczyłby dla niego na samo dno, więc nie wyszło na moją korzyść, czyli trzech na jednego.\n— Właśnie, — stwierdziłem — gdzie nieprzyjaciół kupa to i Herkules dupa. Możecie sobie łódkę sprzedać… Tylko mnie do tego nie mieszajcie. I jeszcze jedno, kupujący ma natychmiast zmienić jej nazwę. To jest warunek!\nZbych, żeby nie tracić czasu, zakręcił się za kupcem — zgłosiło się kilkunastu — można było wybierać, kaprysić, przeprowadzić prywatną aukcję w czasie której wypadło na dr hab. inż. z Politechniki Koszalińskiej przebija-jącego konkurentów starających się o rękę „GOSI”. Zapłacił bez targowania żywą gotówką dokładając za zapasowy komplet sztormiaków i ‘prawie nowy’ doczepny silnik.\n— Chcę synowi sprawić prezent — tłumaczył — Czy posiada stopień? Panowie mają na uwadze żeglarski… Przypuszczam, że nie. Czy to coś zmienia?\n— Będzie pływać po Mazurach? — spytał Zbych z głupia frant.\n— Ależ nie, panowie. Chłopak musi się opływać, czy nie tak? Na początek postawimy łódkę w Charzykowach na Łukomiu… Mamy blisko.\n— To życzymy szczęścia i…\n— I, stopy wody pod kilem — wtrącił doktor starając się popisać wiadomościami o jachtach, szczegól-nie mieczowych jakim była „GOSIA”.\n— Możemy to tak nazwać — wtrąciłem — Proszę nie zapomnieć, panie doktorze, o przemianowaniu. To jest dla mnie bardzo ważne.\n— Nie chce oddać dziewczyny w obce ręce — zachichotali głośno żeby usłyszał.\n— Nigdy wam tego nie zapomnę, potomkowie rekina i ośmiornicy — syknąłem.\nPrzegłosowaliśmy — za — budowę niewielkiego, adekwatnego do zawartości naszych chudych portfeli, klasowego siedmiometrowego „Passata” slupa konstrukcji Tobisa z niskim trójkątem przednim, co wymagało bardziej skom-plikowanego olinowania stałego, lecz miało korzystny wpływ na aerodynamiczność grota. Jura z przekory głosował za „Szczupakiem” Tumiły, lecz został przegłosowany.\n— Parametry prawie takie same, lecz ta nazwa… Nie. Nie przejdzie — buntował się Zbych.\n— No! — dodawaliśmy z przekonaniem.\n— Lecz dwie dodatkowe koje –Jura nie dawał za wygraną.\n— Masz na uwadze swoje wymiary, mój drogi — zakpiłem — Sam potrzebujesz dwie.\n— Dodatkowe piętnaście centymetrów pod kilem także nie jest bez znaczenia — dodał Kaik.\n— Pod balastem mój żeglarzu — skontrował Zbych, jedyny żeglarz z patentem sternika jachtowego w naszym teamie.\n— Eeee, co za różnica, czym zaczepisz o dno? — droczył się Kaik\nPozostała najważniejsza sprawa miejsca budowy, ale Zbych załatwił ją prawie od ręki.\n— Gdzie budować? Przecież nie na placu przed domem. To proste moi drodzy. Czy zapomnieliście, że mój stary jest wielogwiazdkowym wojskowym? Niech się wykaże, co potrafi — skomentował.\nStępkę pod kopyto wypożyczone od Wojtka Sieńskiego będącego w tym czasie doświadczonym i opływanym po zatoce żeglarzem, będącym na Ty z Zygą Perlickim, także początkującym redaktorem w Głosie Stoczniowca mającego odpowiednie chody, położyliśmy bez fanfar na placu za hangarem — rupieciarnią stoczni remontowej „Marwoju”. Miejsce było dobrze osłonięte przed oczami ciekawskich do basenu tylko kilka metrów, do dyspozycji prawie w zasięgu ręki stara nieużywana od lat pochylnia. Do szczęścia brakowało tylko ustabilizowanej pogody. Pierwszą zimę kadłub leżakował pod chmurką, i jak mówił Kaik, sezonował. Na wiosnę, oczywiście przy pomocy wielogwiazdkowego ojca, miejsce budowy osłoniliśmy przed zmiennościami aury starym wojsko-wym namiotem i zaczęliśmy kleić pokład, profilować nadburcia, wzmacniać uchwyty pod sztormrelingi, sztagowniki oraz osprzęt, co zajęło nam mnóstwo czasu, a szczególnie brakujących na wszystko pieniędzy, a najgorsze dopiero przed nami. W tym czasie Jura z Kaikiem ukończyli kurs na pierwszy stopień żeglarski. Dla Kaika tradycyjny chrzest zakończył się solidnym podtopieniem.\nBudowa kosztowała nas wiele wyrzeczeń nie wspomi-nając o ponad dwóch latach pracy, żadnych wakacjach, oprócz miesiąca obowiązkowej praktyki u fundatora stypendium. Pomimo solidnego zaangażowania własnych sił i umiejętności nie obyło się bez zatrudnienia szkutnika Pana Szarmacha ze stoczni jachtowej u „Conrada” na Stogach. Posiadał większy od nas zasób praktycznej wiedzy i co nie było bez znaczenia, nie zdarł z nas ostatniej skóry. Zaczęła się najtrudniejsza i pracochłonna operacja wyposażenia kadłuba.\n— Chyba zwariuję — skarżył się Kaik.\n— Jak się to nazywa? — pyta Jura pokazując jakiś dziwny dla mnie szakiel.\nDo czego to służy? — pyta Kaik i podsuwa pod nos metalowy łącznik miecza.\n— Czy ja rzeczoznawca? — byłem wściekły.\n— Zbych! Niezaznaczone miejsce pod knagi — woła Jura.\nI tak cały dzień po dniu i miesiąc po miesiącu, aż nad-szedł oczekiwany moment na usprzętowienie żaglowe. Wojtek załatwił za ciężkie pieniądze, modny w tym czasie i poszukiwany przez amatorów żeglarzy, smukły, drążony wewnątrz aluminiowy maszt Proctora. Nie wypadało pytać ile, lecz kłaść forsę na nadbudówce.\n— Wojtek, ty krwiopijco!\n— To połowa odłożonej forsy na cały osprzęt.\n— Puścił nas z torbami — jęknąłem — Daj ogłoszenie w prasie… Sprzedam.\n— Ogłaszamy plajtę.\n— Pytałem — bronił się Wojtek, Zbych uciekł spojrzeniem w głąb kokpitu.\n— Tutaj cię mamy lekka rączko — zgrzytnęliśmy jak na komendę.\nNiespodzianka nie byłaby niespodzianką, gdyby nie znalazł się leżący u kolegi… kolegi ze studiów, piękny, lekki aluminiowy bom z kompletnym okuciem do refowania żagli.\n— Chłopaki, mówię wam jak za darmo — kusił Wojtek — Okucie z obrotową głowicą, trzy osie obrotu, ucho do topenanty…\n— Ucho od śledzia — zdenerwował się Jura — wystarczy nam tradycyjny\n— Haaa, haaa! — ryknął — Ale ubaw. Nie chcecie to nie. Cześć.\nWieczorem przywiózł nam w prezencie kompletny bom… z uchem do topenanty. Dakronowy komplet żagli daliśmy szyć u modnego w tym czasie żaglomistrza w Orłowie. Wytrzymały pełne cztery lata, zmienności aury i szkwałów, aby w piątym roku… zginąć wraz z bomem.\nNa uczelni zbliżały się kolejne egzaminy, zaliczenia i kolokwia, kończył się kolejny semestr, który należało koniecznie zaliczyć. W tym roku postanowiliśmy wykorzystać, chociaż część przypadających nam wakacji. Każdy ustawiał się jak potrafił. Kaik pojechał do ośrodka żeglarskiego w Świbnie pełniąc funkcję szkutnika doskonaląc swoje wiadomości o jachtach i nie tylko, Jura zapowiadał wyjazd z Basieńką w góry, Zbych oznajmił, że jedzie do Kołobrzegu, ja chciałem zapracować na patent sternika.\n— Do zobaczenia po wakacjach — pożegnaliśmy się z jachtem\ni tyle nas było.\n— Spotykamy się dokładnie jak w harmonogramie —\nprzypomniał Zbych na odchodnym.\n— No to po rozchodniaczku kochani — stuknęliśmy\n— Skąd masz to świństwo?\n— Jakie świństwo?. To oryginalny „Prott”. Dostałem w prezencie — bronił się Kaik.\n— Rum? Bez piwa?\n— Chciał nas zabić — stwierdził Zbych oblizując wargi — Dobre. No polej chłopcze po jednym.\nKlucz od hangaru zostawiliśmy u dyżurnego oficera na służbówce.\n— Fajerant? — ni spytał, ni potwierdził starszy bosman Zaremba.\n— Wakacje panie Andrzeju. Wakacje! — wykrzyczeliśmy sympatycznemu bosmanowi prosto w zdziwione oczy.\nKilka dni później, zapracowując na patent sternika, szorowałem pokład na „Kurzej stopie” pod czujnym okiem, pełniącego funkcję drugiego oficera … naszego Zbycha.\n— A miałeś być w Kołobrzegu — będąc już po wachcie rzuciłem prosto w jego zakłamane ślepia.\n— Eeee… Czy wszystko musi być prawdą? — spytał mottem z Freuda — Człowiek musi posiadać, chociaż trochę osobistego komfortu.\n— Szczególnie, gdy dąży do celu poprzez szorowanie pokładu — poparłem.\n— Nie narzekajcie żeglarzu. Zobaczycie nieznane wam porty.\nSzkoleniowy rejs trwał dokładnie pięć dób, czyli jeszcze dokładniej, sto dwadzieścia godzin z odpowiednią dokładką licząc w tym za, a szczególnie uroczyste wymusztrowanie w Świbnie.\nOd nowa zauroczyło mnie ujście Wisły szeroko rozlanej pod Świbnem i Mikoszewem do którego można tylko przez pontonowy* most w Kieżmarku, a dalej wąską, pełną wybojów i dziur, połataną asfaltową drogą przez Stegnę zapamiętaną z harcerskich wodniackich obozów. Rzeka, tak jak przed laty leżała ograniczona płaskimi brzegami zarośniętymi sitowiem, łanami wysokiej wydmuchrzycy, gdzieniegdzie sterczały pojedyncze fioletowo niebieskie mikołajki i koślawe wierzby straszące dziuplami i próchnem, kołysząca się pod ledwie tchnieniem wiatru leszczyna, krzewy złotogłowiu, kolczasty rokitnik i krzewy słodko pachnącej pomarań-czowej róży. Nad piachami leżała cisza otulona w gorąc, tańczyły piaskowe purtki* wygrzewały stada morskiego ptactwa i biegające za cofającymi się falami, srebrno-szare piaskowce. Z biegiem rzeki nadpływał mały, żółto — czarny kuter o niskich burtach obwieszonych suszący-mi się sieciami. Na dziobnicy znak MIK — 33 portu w Mikoszewie. Prychał wysłużonym silnikiem, kopcił spalinami i odważnie ciął szeroką piersią widoczne wiry i coraz większe fale przyboju. Nad kutrem setki kłócących się srebrnych mew i wrzeszczących szarych rybitw. Na przybrzeżnych piachach biegały małe czarnogłowe śmieszki i odważne rdzawoczerwone bieguski.\nPoranna bryza dopychała do pomostu zacumowane i chronione odbijaczami jachty. Skakały na krótkiej fali, szarpały cumami, rysowały pogodne niebo topami masztów, skrzypiały i dźwięczały takielunkiem.\nW wantach śpiewał wiatr. Było pięknie i niepowta-rzalnie. Nikt już nie spał. Kambuz po cienkim śniadaniu wymieciony do czysta, koje obciągnięte na blachę szarymi kocami, zwinięte hamaki, a na pokładzie pełna mobilizacja. Jasnozłote słońce, stojące już wysoko ponad widnokręgiem, skakało po fali miriadami małych odprysków ścieląc dla nas szeroki morski gościniec. Morze, leżące za ostrogą u ujścia rzeki, mieniło się kolorami seledynu, srebra i złota. Byliśmy gotowi do rejsu.\n— Cumy rzuć!\n— Jest, cumy rzuć!\nNasz jacht był typowym slupem z wysokim przednim, sztywnym masztem pozwalającym na osiągniecie większych korzyści współpracy pomiędzy grotem, a fokiem, szczególnie przy wiejących bajdewindach od trójki °B wzwyż. Gnał wtedy jak narowisty koń, biorąc pod siebie kolejne grzywacze i trzymał kurs jak sternik szturwału. Trochę nieosiowy z uwagi na swoje dziewięć metrów Lc*, więc każdy z naszej sześcioosobowej załogi miał przez cały czas trwania rejsu ręce zajęte pracą.\n— Chyba się utopię — mruczałem do siebie rozplatając kolejny raz źle związany węzeł.\n— Trzeba nałożyć z prawej na lewy i powtórzyć — pouczył bosman — przeciągnąć przez oczko i reszta już śledź na słodko.\n— Ażeby cię — syknąłem.\nPrzepisowo, jak na egzaminie, odeszliśmy od pomostu biorąc kurs w górę rzeki, lekka morka zamieniła się w lekki szkwał pchający nas pod wartki prąd. Pierwszy oficer, ażeby było śmiesznie i ciężko, zagonił załogę do halsowania i po godzinie weszliśmy w prawą odnogę Wisły zwaną nie wiadomo, dlaczego Szkaprawa i biorąc kurs na Żuławki, poszliśmy nie na Stegnę, lecz prawym odpływem na Zalew na piaszczyste przemieszczające się mielizny i nieskatalogowany rezerwat ptactwa, przeszli-śmy niedaleko małej rybackiej osady bez nazwy, gdzie na piachu przycupnęły relikty dawnych czasów, checze rybaków.\n— Teraz możemy odpocząć — pomyśleliśmy.\nNic bardziej błędnego. Zaczęła się przepytywanka z podstawówki, od zęz po top masztu, od pawęży po dziobnicę, nadburcia, relingi, sztormrelingi, osprzęt pokładowy i żeby nie było za dużo, konstrukcje żagli.\n— Jutro przerobimy wielokrążki i talie — powiadomił z uśmiechem sadystyczny bosman.\nKotwicę rzuciliśmy przy małej rybackiej przystani w Suchaczu. Byliśmy na Zalewie. Zapadał wczesny wieczór. Z daleka widzieliśmy światła Tolkmicka.\n— Jacht klar! — rozkaz sadysty poruszył zmęczoną załogę.\n— Kto ma wachtę?\n— Na kolację sadzone, ziołowa herbata i… — życzenie pierwszego było rozkazem.\n— Po jednym jasnym?! — ucieszył się Adam, najmłodszy z załogi.\n— I kiełbaski z wody — dokończył pierwszy.\nPrzez pięć dób pływania po Zalewie odwiedziliśmy — byłoby poprawniej — zaliczyliśmy pomost w Suchaczu, odwiedziliśmy w starożytnym grodzie Pomezanów*, Tolkmicku bosmanat żeglugi przybrzeżnej — należało poświadczyć książkę pokładową — oraz kiosk i okienko na poczcie. We Fromborku bosman „spuścił nas z cum” otrzymując w nagrodę za dobrą służbę i teoretyczne wiadomości pełne cztery godziny swobody. Poszliśmy w miasto pełną załogą, pierwszy pozostał na wachcie, bosman z drugim zniknęli w jakimś wyszynku. Na zdrowie!\nMiasto Kopernika. Na wzgórzu katedra z czterema wysokimi bocznymi absydami, pośrodku dachu widoko-wa wieżyczka z platformą i galeryjką skąd daleki widok na Zalew, podmokłe łąki i niedalekie lasy. Wewnątrz przyjemny chłód, dużo historii, obrazów, rzezanych w lipowym drewnie figur świętych apostołów, malowidła, a my ograniczeni czasem nie mieliśmy czasu wszystkiego obejrzeć. Jeszcze tylko na wieżę, gdzie Kopernikowi udało się w jakiś cudowny sposób „zatrzymać słońce” i w miasto. Poszliśmy wzdłuż murów, załatwiliśmy na poczcie korespondencje i ledwo zdążyliśmy na trap.\nKolejny dzień — cumy rzuć! — mieliśmy spokojną dwójkę, wiało na baksztag, wzięliśmy kurs na Nową Karczmę, gdzie STOP, gdzie granica, gdzie ruski patrolowy kuter orał Zalew od mierzei do stałego lądu, a my do przystani w Karczmie mieliśmy… rzut kotwicą.\n— Oby was szlag — zdenerwował się drugi, gdy ruski kuter zaczął zwalniać.\n— A ten, co?!\n— Jesteśmy przecież u siebie — dodał pierwszy kończąc pomiary.\n— Do spinakera! — rzucił bosman.\n— Jest! Do spinakera!\nSzczepan z Adamem zajęli się zamocowaniem rogu fału do tyczki wysięgnika, tęczowy spinaker rozwinął się z cichym szelestem dakronu, trzepnął głośno jakby ruskim w gębę, jacht odłożył spieniony ślad kilwateru i poszli-śmy robiąc o dwa knoty więcej od ruskiego krążownika.\nKrynica, miasto dwóch plaży, tej ładniejszej od zatoki i tej brzydszej dla autochtonów od Zalewu, było pełne turystów, dziewczyn w skąpych kolorowych sukienkach, szortach, kąpielowych bikini, pokrzykiwania sprzeda-wców, wrzasku dzieciarni, zapachów smażonych kiełbasek mieszających się z eteryczną wonią olejków do opalania, oraz zalegających plażę puszek po piwie i usmażonych na raka. Ażeby nie rozbestwić załogi mogącej na widok skąpo odzianych plażowiczek dostać na łeb i zapomnieć o szczytnym postanowieniu zostania jachtowym sternikiem, „pierwszy” ustalił po krótkiej naradzie z „drugim”;\n— Obieramy kurs na Elbląg.\n— A później Nogatem do Malborka — ucieszył się Adam.\n— O! Krzyżak się znalazł — warknął Szczepan mający rejsu po dziurki w nosie.\nPokręciliśmy się po Zalewie nie dochodząc do płaskiego mulistego brzegu i widocznych płycizn, wystającego z wody tataraku i sitowia w którym wypatrzyliśmy wielkie gniazdo orła błotniaka, Elbląg zobaczyliśmy przez szkła, napracowaliśmy się przy kilkakrotnej zmianie ożaglo-wania, ćwiczeniach człowiek za burtą, zwrotach i manewrach, i nie tylko z powodu grzejącego słońca wyglądaliśmy jak po kąpieli stwierdzając, że pierwszemu musiało coś odbić, albo dostał udaru. Ostatnią cumę przed powrotem do bazy rzuciliśmy już nocą w Kątach Rybackich witających nas światłem małej morskiej latarni. Płynęliśmy na silniku i przystrojeni jak choinka na święta we wszystkie światła pozycyjne, szczytowe, oświetlacze pokładu, zieloną i czerwoną latarnię burtową, dziobowe i białą latarnię rufową. Musieli nas widzieć na mile. Zaraz spać. Jachtu pilnowała za nędzne odpadki — sami odjęliśmy sobie od ust — jakaś bezdomna psina bez obroży, lecz o jazgoczącym głosie, podrywają-cym nas kilka razy z najlepszego snu. Nazwaliśmy ją Furia.\nDo długiego pomostu* przystani ośrodka w Świbnie, podeszliśmy na pełnych żaglach, wykonaliśmy kilka ‘pięknych’ zwrotów — jeszcze dzisiaj niektórzy wspominają ten jedyny w swoim rodzaju manewr — ustawiliśmy się burtą równolegle do pirsu i dokładnie pomiędzy dwoma nie znajdującymi się w zasięgu ręki polerami\nSzczepan wywiesił biało czerwone odbijacze, Adam zajął się rufówką*, ja wziąłem dwie dziobowe zeskoczyłem z wysokiej burty tuż przed cumowniczym pierścieniem, dwoma susami do drewnianego pachoła i wyuczonym w czasie rejsu ruchem związałem węzeł, co było dla mnie prostą i nieskomplikowaną czynnością (?). W czasie trwania całego nader skomplikowanego manewru podchodzenia i cumowania, pierwszy przypominał dojrzały pomidor przed epilepsją, bosman uciekł pod pokład „mnie przy tym nie było”, tylko Zbych zachował się jak prawdziwy wilk morski spluwając na zawietrzną, a nam było „wsio rawno” jak mówili Kaszubi.\nDo posadzenia naszego jachtu wykorzystaliśmy dobre układy z kierownikiem transportu, który prawie za friko wypożyczył nam operatora wraz z dźwigiem Star 20D, reszta była milczeniem i samą radością. Operator był o dziwo trzeźwy jak niemowlę, dźwig po odbiorze przez TDD powinien sobie poradzić z prawie 3.0 tonami wyporności, dwa szerokie, przeprowadzone pod kadłubem, parciane prawie nowe pasy, więc nic nie powinno zakłócić uroczystości wodowania. Kadłub z nabrzeżem połączyliśmy przepisowo cumowniczymi linami, Jura związał je kunsztownie do nabrzeżnych pachołków cumowniczym węzłem. Biało lakierowane burty zabezpieczyliśmy przed kontaktem z betonem nabrzeża kilkoma miękkimi odbijaczami. Jacht wyglądał wspaniale i majestatycznie poruszał się na burty, aluminiowy maszt kłaniał się niebu, nabrzeżu, zaproszonym gościom, znajomym i przyjaciołom.\n— Siedzi jak kaczka — zachwycał się Zbych.\n— Bardziej przypomina łabędzia. Taki majestatyczny — poprawił wielogwiazdkowy ojciec.\n— Poczekaj na żagle i osprzęt — przypomniał Kaik.\n— I wyposażenie wnętrza — dodałem — dopiero wtedy usiądzie.\n— Jedno jest pewne, jesteśmy prawie gotowi do rejsu — odezwał się Jura.\n— Najgorsze jeszcze przed nami — zamroził nas Zbych.\n— Odbiór przez PZŻ.\nA my byliśmy prawie gotowi do rejsu w nieznane.\nO dziwo, klasowy i rejestracyjny odbiór przebiegł nad wyraz pozytywnie bez żadnych uwag co do konstrukcji, sprzętu i pływalności naszego cacka. Wpisanie do rejestru odbyło się prawie od ręki. Jura — najlepszy kreślarz na roku — w nagrodę za wielkie zaangażowanie przy budowie, otrzymał nad wyraz ważne zadanie, pociągnięcia dwóch ozdobnych linii na burcie, oraz wypisania na rufie numeru rejestracji i nazwy pochodzącej od początkowych liter naszych imion „KAHAK”.\n— Żeby was… — uzbrojony w szablon mamrotał pod nosem mocząc cienki pędzel w czarnej silikonowej farbie i schylony nad kadłubem męczył się dwa dni, lecz efekt przeszedł najśmielsze oczekiwania. Na burtach ciągnęły dwie równolegle do siebie, o dziwo proste linie, a na rufie pyszniła się nazwa macierzystego portu jachtu i numer SW — 940.\n— Trochę głupio chłopaki — wtrącił nasz malkontent — jeszcze nie mamy swego portu, o pływaniu można zapomnieć. Kto nas przyjmie?\n— Ma rację, — dodał Kaik — narazimy się na kpiny wodniaków i znajomych.\n— Pal sześć znajomych… ale wodniacy będą się pokładać ze śmiechu.\n— Znajdziemy port, bądźcie dobrej myśli — uspokoił nas Zbych — Możemy pozostać tutaj w Marwoju…\n— Musimy gdzieś pośrodku, ażeby wszędzie blisko i dużo do popływania.\n— Na pewno musimy do Trzebieży — wtrącił Zbych, co nie podlegało dyskusji.\n— Także na Mazury — propozycja Kaika, została także przyjęta jednogłośnie.\nWypadło na Świbno i tak pozostało.\nNie pokładali się od śmiechu, nie kpili, przyjęli nas ze zrozumieniem dla naszej żądzy poznania tego, co za skłonem horyzontu, a my przytuliliśmy się skromnie, oddzieleni odbijaczami, pomostami, trapami, do większych i bliźniaczych nam jednostek, kołysaliśmy się na tej samej fali, co znane z opowieści i dokonań jachty, śpiewaliśmy przy ognisku te same szanty, piliśmy to samo piwo, co brodaci opływani szyprowie, oddychaliśmy tym samym morskim szkwałem i lecieliśmy na skrzydłach wiatru.\nKapitanem portu we Władysławowie był w tym czasie jakiś mój pociotek, druga woda po kisielu, niejaki Konkol, tych na Helu jak kotów, wysokie na dwa metry chłopisko o głosie samego rozgniewanego Posejdona, który załatwił cumowanie w „Szkunerze” oraz nocleg w Domu Rybaka na czas naprawy naszego „Johnsona”, którym zajął się mechanik z przetwórni ´Koga´. Kochane chłopisko — mówimy o mechaniku — załatwił w ciągu jednego dnia, prawie nową, kompletną śrubę, pogrzebał w silniku, dokręcił to i owo i mogliśmy rzucić cumy.\n— Mieliście szczęście, że nie zgiął się wałek — ściskając nam ręce, dodał z żalem w głosie — Chętnie popłynąłbym z wami.\nDaliśmy słowo, że spełnimy jego życzenie. Tyle mogliśmy mu ofiarować. Pociotek pożegnał nas skrzynką piwa i niezbyt pocieszającym meldunkiem meteo.\n— Będzie kołysać — ostrzegł.\n— Niedużo — odpowiedział skąpo jak przystało na Kaszuba.\n— Trójka? — pytanie.\n— Może trochę więcej — pocieszył — Uważajcie na siebie, gdyby co, wchodźcie do Karwi, może zdążycie nawet do Łeby. Z Bogiem, chłopcy.\n— Z Bogiem — odpowiedzieliśmy wchodząc na pokład.\nPoszliśmy z wiatrem wzdłuż niedalekiego pobrzeża, płaskich brzegów i wypiętrzonych wysoko morenowych wzgórz przeciętych Lisim Jarem, gdzie powitała nas kopuła, wyglądającej ponad wyniosłe buki Rozewskiej Buli w której śpiących ślepiach odbijały się refleksy słońca. Niedaleko jeziora Sarbsko, na wysokości Sasina, pyszniła się najładniejsza na Kaszubach latarnia morska „Stilo”, której światła ostrzegały przed wejściem na ciągnące się wzdłuż płaskich brzegów mielizny i głazy. Uciekaliśmy goniącemu nas od wschodu lecącemu wzdłuż zatoki szkwałowi nadchodzącemu od Helskiej Kosy, który przeskoczył morenowe lasy i dopadł nas niedaleko Łeby. Zaczęło solidnie kołysać, jacht trzymał się dzielnie, czego o załodze nie mówić. Kaikowi, chociaż był wzmocniony koniakiem, żołądek zaczął podchodzić do oczu w których pytanie — gdzie zawie-trzna, gdy dmucha ze wszystkich stron?\n— Bosmanie! Chyba już piątka? –Jura przyczepiony linką do relingu przekrzyczał wzmagający się wiatr.\n— Na Bałtyku przy piątce… — uśmiechnął się Zbych — zaczyna się i kończy popłoch, sterniku. Mamy słabą trójkę. Popatrzcie na grzywacze.\nZbych, najbardziej z nas utytułowany i doświadczony, miał za sobą kilka pełnomorskich rejsów, ostatni na sy ”Boruta” do Sztokholmu, starał się utrzymać jacht z wiatrem. Siedząc w kokpicie z założonym kapokiem obsługiwałem szoty puszczonego z wiatrem foka i pomyślałem, że wielki już czas, aby Krzych dał polecenie zrefowania grota, które przyszło jak na zawołanie.\n— Grot zrzucić!\n— Luzuj fok — kolejny podany od steru rozkaz.\nU ujścia chronionej falochronem rzeki Łeby słaby prąd nie spowolnił posuwania jachtu, więc weszliśmy na samym foku w Chełst zamknięty wysokim Wybrzeżem Abrahama i zrzuciliśmy cumy niedaleko mostku na kanale. Byliśmy w samym środku miasteczka, które w swojej historii przechodziło wielokrotne niszczące powodzie, ostatnią w 1558 zmuszone zostało do zmiany lokalizacji.. Zdążyliśmy przed sztormem, chociaż pokołysało nami dotkliwie, co odczuliśmy na własnych kościach i zmęczonych mięśniach. Nie byliśmy w stanie pójść w miasto, nawet wtedy, gdy pod wieczór wiatr przegonił chmury i wyjrzało słońce. Miasteczko było pełne spragnionych słońca, wypoczynku i wakacyjnych doznań turystów, a my graliśmy w brydża.


Kasyno online - warto korzystać? - Świnoujście w sieci www.eswinoujscie.pl\nStrona główna Finanse Kasyno online – warto korzystać?\nKasyno online - warto korzystać?\nDla niektórych kasyna to doskonały wynalazek – można zagrać praktycznie o każdej porze i w każdym miejscu. Wystarczy tylko wygodne siedzenie i dostęp do internetu.\nPrzewagą kasyna internetowego nad tym tradycyjnym jest fakt, że grający nie musi ponosić żadnych, dodatkowych kosztów. Oprócz tego może korzystać z kasyna w ciszy i spokoju, bez męczącego i uciążliwego hałasu. Dla wielu to po prostu świetna rozrywka i sposób na miłe spędzenie wolnego czasu. Zanim jednak zdecydujemy się skorzystać z kasyna online, warto poznać kilka, istotnych szczegółów.\nNajważniejszą kwestią jest znalezienie odpowiedniego kasyna. Należy brać pod uwagę tylko i wyłącznie takie, które są w pełni legalne, posiadają licencje i cieszą się dobrymi opiniami innych użytkowników. Najlepiej skorzystać z kasyno online ranking i wybrać te o najlepszej reputacji. Internet to w końcu jedno z najobszerniejszych źródeł wiedzy.\nW związku ze stale zwiększającą się ilością kasyn internetowych, ich właściciele starają się zrobić wszystko by wyprzedzić konkurencję a tym samym – zachęcić gracza do korzystania z ich usług i zatrzymać go na dłużej. Z tego właśnie względu, kasyna online często oferują różnego rodzaju promocje. Mogą to być, chociażby bony powitalne czy inne doładowania. Trzeba jednak pamiętać o tym, że każda okazja i bonus ma swój regulamin, z którym należy się dokładnie zapoznać.\nKasyna internetowe oferują szereg różnych gier. W przypadku tych, którzy dopiero rozpoczynają swoją przygodę z wirtualnymi rozgrywkami, dobrze sprawdzi się, chociażby ruletka, blackjack czy automaty. Każda z gier posiada swoje własne zasady. Należy się z nimi zapoznać i dopiero wtedy podjąć decyzję, która z nich okaże się dla nas najlepszą opcją. Wiedzę na ten temat można czerpać np. z odpowiednich książek, informacji zawartych w sieci czy opowieści znajomych oraz rodziny. Większa wiedza pozwoli nam lepiej wykorzystać swoje umiejętności i czerpać większą satysfakcję z wirtualnych rozgrywek.\nPoprzedni artykułZachodniopomorskie – Jeszcze 10 kilometrów na rowerach przez krainę jezior\nNastępny artykułPolicja – Seniorka okradziona z oszczędności życia


Pobicie (art. 158 kk) w rozumieniu prawa karnego jest to napa�� fizyczna co najmniej dw�ch os�b na jedn�, przy czym strona atakuj�ca zawsze posiada przewag� liczebn�. Podobnie jak b�jka, pobicie r�wnie� zawiera powa�ny �adunek przemocy stwarzaj�cy niebezpiecze�stwo utraty �ycia cz�owieka lub wyst�pienia ci�kiego b�d� �redniego uszczerbku na zdrowiu.\nS�d Najwy�szy bardzo szeroko interpretuje poj�cie udzia�u w pobiciu przyjmuj�c, �e sprawc� jest nie tylko osoba, kt�ra zadaje ciosy pokrzywdzonemu, lecz tak�e ten, kto w trakcie pobicia zach�ca innych do walki lecz sam czynnie w nim nie uczestniczy.\nOkoliczno�ci zaostrzaj�ce odpowiedzialno�� karn� (typy kwalifikowane):\n* skutek w postaci nieumy�lnego spowodowania �redniego lub ci�kiego uszczerbku na zdrowiu b�d� �mierci (art. 158 � 2 i 3 kk)\n* u�ycie broni palnej, no�a lub innego podobnie niebezpiecznego narz�dzia (art. 159 kk)\nWysoko�ci kar zawarte w Kodeksie Karnym:\n* Art. 156. � 1. (25) Kto powoduje ci�ki uszczerbek na zdrowiu w postaci:\n1) pozbawienia cz�owieka wzroku, s�uchu, mowy, zdolno�ci p�odzenia,\n2) innego ci�kiego kalectwa, ci�kiej choroby nieuleczalnej lub d�ugotrwa�ej, choroby realnie zagra�aj�cej �yciu, trwa�ej choroby psychicznej, ca�kowitej albo znacznej trwa�ej niezdolno�ci do pracy w zawodzie lub trwa�ego, istotnego zeszpecenia lub zniekszta�cenia cia�a,\npodlega karze pozbawienia wolno�ci od roku do lat 10\n* Art. 157. � 1. Kto powoduje naruszenie czynno�ci narz�du cia�a lub rozstr�j zdrowia, inny ni� okre�lony w art. 156 � 1,\n� 2. Kto powoduje naruszenie czynno�ci narz�du cia�a lub rozstr�j zdrowia trwaj�cy nie d�u�ej ni� 7 dni,\n� 3. Je�eli sprawca czynu okre�lonego w � 1 lub 2 dzia�a nieumy�lnie,\n* Art. 158. � 1. Kto bierze udzia� w b�jce lub pobiciu, w kt�rym nara�a si� cz�owieka na bezpo�rednie niebezpiecze�stwo utraty �ycia albo nast�pienie skutku okre�lonego w art. 156 � 1 lub w art. 157 � 1,\npodlega karze pozbawienia wolno�ci do lat 3.\n� 2. Je�eli nast�pstwem b�jki lub pobicia jest ci�ki uszczerbek na zdrowiu cz�owieka, sprawca\npodlega karze pozbawienia wolno�ci od 6 miesi�cy do lat 8.\n� 3. Je�eli nast�pstwem b�jki lub pobicia jest �mier� cz�owieka, sprawca\npodlega karze pozbawienia wolno�ci od roku do lat 10.\n* Art. 159. Kto, bior�c udzia� w b�jce lub pobiciu cz�owieka, u�ywa broni palnej, no�a lub innego podobnie niebezpiecznego przedmiotu,\nDoda�/a:HellnoiseSkomentuj! / Zobacz Komentarze! Prze�lij te informacje znajomemu


WSA rozpoczyna współpracę z Uniwersytetem Zarządzania i Biznesu w Berdiańsku | Wyższa Szkoła Agrobiznesu w Łomży\nKonferencje naukowe, projekty oraz wyjazdy w ramach programu Erasmus. To główne założenia współpracy Wyższej Szkoły Agrobiznesu z Łomży z Uniwersytetem Zarządzania i Biznesu w Berdiańsku. To kolejna uczelnia, z którą współpracę podejmie łomżyńska Alma Mater.\n“Paradygmatywna diagnoza zarządzania”. To tytuł pierwszej wspólnej konferencji naukowej organizowanej przez Wyższą Szkołę Agrobiznesu z Łomży oraz Uniwersytet Zarządzania i Biznesu w Berdiańsku. – Planujemy także wspólne projekty naukowe, konferencje oraz wyjazdy w ramach programu Erasmus – wylicza Olga Popowa z Uniwersytetu Zarządzania i Biznesu w Berdiańsku. – Teraz kilku studentów z Centrum Języka Polskiego przy Uniwersytecie Zarządzania i Biznesu, w którym uczę języka polskiego, planuje kontynuować studia w Polsce i chętnie przyjechaliby do Łomży. Ekonomia jest bowiem bardzo atrakcyjnym kierunkiem, potrzebnym wszędzie – dodaje. Umożliwienie studentom z Berdiańska studiowania w Łomży to kolejny element współpracy obydwu uczelni.\n– Uczelnia z Berdiańska umożliwia studentom przez pierwsze dwa lata nauki na bazie polskich programów oraz nauki języka polskiego, po czym, na trzecim roku, studenci ci przyjeżdżają do Polski na studia i tutaj kończą studia tytułem licencjata\n– informuje dr inż. Ireneusz Żuchowski, Prorektor ds. rozwoju i promocji Wyższej Szkoły Agrobiznesu w Łomży.\n– Przez to chcemy studentom z Ukrainy, szczególnie polskiego pochodzenia, umożliwić przyjazd do Polski, do kraju ich przodków. Chcemy także ułatwić im znalezienie pracy. Więc myślę, że ta współpraca będzie korzystna dla obydwu stron bo i my jesteśmy tym zainteresowani, i zainteresowana jest tym uczelnia z Bergiańska. A kierunki ekonomiczne muszą ze sobą ściśle współpracować – kończy prorektor. Przypomnijmy. Ekonomia, obok logistyki i inżynierii transportu, to kierunek, który od nowego roku akademickiego rozszerzy ofertę Wyższej Szkoły Agrobiznesu w Łomży. Wspólne prace z Uniwersytetem z Berdiańska da studentom z Łomży możliwość zdobywania międzynarodowego doświadczenia oraz kontaktów w środowisku biznesowym Ukrainy. Uniwersytet Zarządzania i Biznesu w Berdiańsku to kolejna uczelnia, z którą współpracuje bądź będzie współpracować Wyższa Szkoła Agrobiznesu w Łomży. Wśród partnerów łomżyńskiej uczelni jest m.in. Białoruskie Państwowy Uniwersytet Technologiczny. Jej wykładowcą jest m.in. profesor Aleksander Cyganow, jeden z najlepszych specjalistów w dziedzinie rolnictwa na świecie, który w październiku został Honorowym Profesorem Wyższej Szkoły Agrobiznesu w Łomży.\nArchiwa Wybierz miesiąc Grudzień 2019 Listopad 2019 Październik 2019 Wrzesień 2019 Lipiec 2019 Czerwiec 2019 Maj 2019 Kwiecień 2019 Marzec 2019 Luty 2019 Styczeń 2019 Grudzień 2018 Listopad 2018 Październik 2018 Sierpień 2018 Lipiec 2018 Czerwiec 2018 Maj 2018 Kwiecień 2018 Marzec 2018 Luty 2018 Styczeń 2018 Grudzień 2017 Listopad 2017 Październik 2017 Wrzesień 2017 Sierpień 2017 Lipiec 2017 Czerwiec 2017 Maj 2017 Kwiecień 2017 Marzec 2017 Luty 2017 Styczeń 2017 Grudzień 2016 Listopad 2016 Październik 2016 Wrzesień 2016 Sierpień 2016 Lipiec 2016 Czerwiec 2016 Maj 2016 Kwiecień 2016 Marzec 2016 Luty 2016 Styczeń 2016 Grudzień 2015 Listopad 2015 Październik 2015 Wrzesień 2015 Czerwiec 2015 Maj 2015 Kwiecień 2015 Marzec 2015 Luty 2015 Styczeń 2015 Grudzień 2014


piersi | RUDZIENKA.pl - Blog\nBrafitting kolejne pojęcie zaczerpnięte z angielskiego, jednak na szczęście coraz bardziej znane nie tylko ze strony teoretycznej. Brafitting to po prostu dobieranie właściwego rozmiaru biustonosza, niby takie proste a 80% kobiet w Polsce nie zna swojego rozmiaru. Niestety do tej pory byłam w ich gronie ! Nic dziwnego skoro popularne sieciówki dysponują rozmiarami typu: 70A\nSekret pięknego biustu tkwi diecie, właściwa dieta oraz odpowiednie ćwiczenia to już prawie gwarancja sukcesu! 🙂 Jesteś tym co jesz i to widać gołym okiem! 🙂 Jeśli chcemy utrzymać biust w dobrej formie, czytaj aby zachował swoją elestyczność należy spożywać produkty bogate w witaminę A, czyli retinol, który utrzymuje prawidłowy wygląd skóry i zapobiega jej


A. Struzik i E. Lanc odpowiadają na nasze pytania. O testach, służbie zdrowia i akcjach społecznych\n2020-04-27T13:30:00+02:00 eOstroleka.pl https://www.eostroleka.pl//luba/main/images/logo.jpg eOstroleka.pl https://www.eostroleka.pl//luba/main/images/logo.jpg\nOstrołęka, 27 kwietnia 2020, 13:30\nMarszałek województwa mazowieckiego Adam Struzik i członek zarządu województwa Elżbieta Lanc odpowiadali dziś na pytania dziennikarzy w formie wideokonferencji. Zadaliśmy im trzy pytania - dotyczące sytuacji szpitali, wykonywania testów na koronawirusa i społecznych zbiórek na rzecz służby zdrowia.\nMieszkańcy Ostrołęki i okolic często poruszają w pytaniach do naszej redakcji kwestię testów na obecność koronawirusa. Jak w tej chwili wygląda kwestia wykonywania testów na Mazowszu, z uwzględnieniem subregionu ostrołęckiego? Czy są jakiekolwiek problemy z ich dostępnością?\nAdam Struzik - marszałek województwa mazowieckiego:\nProblem testów jest wielopłaszczyznowy. Generalnie ilość laboratoriów, które te testy wykonują, rośnie. Rośnie też ilość testów, większość z nich jest w dyspozycji stacji sanitarno-epidemiologicznych. Jest też dostępność placówek ochrony zdrowia. My zakupiliśmy 7 tysięcy testów dla wszystkich placówek, które są w programie i ponad 4 tysiące z nich zostało wykonanych. Zobaczymy, jak dalej będzie wyglądała realizacja. Generalnie skraca się czas oczekiwania na wyniki tych testów, ale przypominam: to są testy o charakterze genetycznym, czyli takie, które wymagają specjalnych warunków i specjalnych laboratoriów. Nie są robione tzw. szybkie testy na Mazowszu, polegające na identyfikacji przeciwciał. Tutaj czekamy na decyzję rządu w tej sprawie.\nElżbieta Lanc - członek zarządu województwa mazowieckiego:\nJeśli chodzi o nasz szpital w Ostrołęce, bardzo systematycznie są wykonywane tam testy. Myślę, że szpital jest modelowo przygotowany do walki z COVID-em, bo pan dyrektor podzielił załogę do tego, żeby ratami wykonywała swoje zadania, żeby nie narażać pacjentów na zachorowania i przede wszystkim bezpiecznie szpital realizuje działania, chociażby w onkologii czy kardiologii. Te świadczenia są realizowane w odrębnych budynkach.\nJak epidemia koronawirusa wpłynęła na sytuację finansową mazowieckich szpitali i czy obecna sytuacja będzie miała wpływ na świadczenie usług leczniczych po czasie epidemii?\nWpłynęła w sposób dramatyczny, bo z jednej strony jest dodatkowe obciążenie finansowe zakupem niezbędnych materiałów ochronnych, niezbędnych urządzeń, testów, a z drugiej strony szpitale były w trudnej sytuacji. Przypomnę, że w całym kraju szpitale były zadłużone przed epidemią na 14 miliardów złotych, na Mazowszu to było na pewno kilka miliardów złotych, więc teraz na tę trudną sytuację finansową szptiali nałożyły się zwiększone potrzeby. Oczekujemy od rządu przede wszystkim utrzymania ryczałtów niezależnie od stanu ich wykonania, bo po prostu szpitale nie mogą świadczyć tych zakontraktowanych usług, a po drugie wyraźnego zwiększenia finansowania, które pomoże na walkę z wirusem. Też trzeba pamiętać o ludziach, bo powinno być jednak zwiększone wynagrodzenie dla tych, którzy są na pierwszej linii frontu\nNie tylko na pierwszej linii frontu, ale mówimy tutaj o lekarzach czy pielęgniarkach, które są na tzw. kontrakcie i w momencie kwarantanny, która czasami przedłuża się do miesiąca, oni po prostu nie otrzymują żadnego wynagrodzenia. To nie jest problem tylko ryczałtu, to jest problem też świadczeń pozaryczałtowych. Każda z naszych placówek ma przychody około 1/3 w tych świadczeniach pozaryczałtowych. Będziemy zbierać te dane i zwrócimy się do Narodowego Funduszu Zdrowia, myślę, że do pana premiera również, żeby w pierwszej kolejności oddłużyć szpitale. Bez oddłużenia szpitali nie ma mowy, byśmy wrócili do normalnych zadań. Tym bardziej, że nie jest tak, że innych chorób nie ma. Myślę, że po pandemii okaże się, że musimy reagować w sposób elastyczny i bardzo dynamiczny na rzecz innych schorzeń, które tak umownie mówiąc zostały uśpione i w związku z tym aktywność szpitali będzie zwiększona.\nJak odniosą się Państwo do społecznych zbiórek, które są organizowane na rzecz szpitali? Przykładowo, parafia w Myszyńcu zebrała dla szpitala w Ostrołęce 80 tysięcy złotych. Darowizny finansowe lub sprzętowe dla szpitala przekazywały także inne środowiska. Czy może Państwo myślą o tym, by po czasie epidemii uhonorować (np. specjalną nagrodą) tych, którzy ruszyli na pomoc medykom?\nBardzo serdecznie dziękujemy wszystkim ofiarodawcom, to jest godne najwyższego szacunku i podziwu. Będziemy chcieli uhonorować wszystkich tych, którzy aktywnie starają się pomagać i tu od tych takich sporadycznych akcji, polegających na zbiórce czy szyciu maseczek, po wielkich ofiarodawców, bo duże firmy też potrafią przekaząć po kilkaset tysięcy albo w postaci materiałów ochronnych, albo w postaci pieniędzy, za każdy polski złoty czy każde euro bardzo serdecznie dziękujemy\nDziękujemy bardzo. Ten wielki czas solidarności właśnie dziś się dzieje.\nWięcej o: koronawirus, konferencja, COVID-19, Adam Struzik, Elżbieta Lanc, szpital, Ostrołęka\nUwaga! Sanepid poszukuje osób, które przebywały w sklepie w Kobylinie\nKoronawirus: Nowy komunikat z Ostrołęki i powiatu. Poznaj aktualną sytuację\nWażna wiadomość od nauczycieli i pracowników ZSZ 1: "Kochani uczniowie, czekamy na Was"\nBarbara B. aresztowana za narażenie na zakażenie koronawirusem. Prokuratura podaje szczegóły\nBilans koronawirusa w Polsce. Najnowszy raport Ministerstwa Zdrowia o nowych zakażeniach i zgonach


nie pozwala ci jej odbyć? Nawet gdy uda ci się go na moment pokonać i zapisać się do gabinetu, ostatecznie i tak się w nim nie pojawiasz, bo po prostu nie jesteś\nWynajem foteli i innych mebli. Czy warto?Implantologia i protetyka. O dentystachWybór bramy- automatyka czy nieTemat dnia: dentyściNa temat ogrodzeń. Fakty i ciekawostkiTemat dnia: dentyściRehabilitacja: przebieg, leczenie i powrót do zdrowiaWynajem lad recepcyjnychPaliwaJaki zegarek kupić?O zdrowiu psychicznym i dobry samopoczuciuMedycyna estetyczna: zabiegi, substancje i inneCzy warto leczyć zęby do końca 2020 How to Buy a Brake Hose One Hundred Percent! Destynacje urlopowe - co zobaczyć w HiszpaniiPostaw na nowoczesność - o wirtualnych biurachSzkolenia bhp onlineDentyści i stomatolodzy- krótko o leczeniu zębówLanie wody o wodziePoradnik zimowy - ogrzewanieDobry dentysta Zabrze - jak go znaleźć?Kolorowa poligrafia. O drukowaniu i nie tylkoGdzie wypożyczyć namiot?Kilka słów o zaproszeniach na ślub i nie tylkoSposoby na promocję lokalnego biznesuUWAGA! Stosując Te 5 Błędów NIGDY Nie Dowiesz Się Jak iść do radcy prawnego po poradęWakacje życia - jedź do HiszpaniiWartość tego jak zatrudnić adwokataDentysta ZabrzeSkuteczne pozycjonowanie


10 Najlepszych Firm Konsultingowych w Szydłowcu, 2021\nNajlepsze Firmy Konsultingowe w Szydłowcu, 2021\nIch specjalność to profesjonalne usługi konsultingowe i przygotowanie dokumentacji przetargowej na terenie miejscowości Szydłowiec oraz okolicznych miast. Wystarczy, że zadzwonisz, a otrzymasz ofertę, która Cię zaskoczy - na plus.\nLepszej oferty doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej prędko nie znajdziesz na terenie Szydłowca, więc jeżeli poszukujesz doskonałego doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej to bez wahania zobacz Doradztwo biznesowe. Spełniają oczekiwania najbardziej wymagających Klientów.\nTa rzetelna firma doradcza z Szydłowca to prawdziwi specjaliści, z którymi opłaca się współpracować, gdyż mają duże doświadczenie. Mają propozycję dla każdego, nie pożałujesz.\nDołącz do naszych Doradców Gospodarczych w Szydłowcu\nDziałasz na rynku jako Doradca Gospodarczy i szukasz nowych Klientów z Szydłowca lub okolic? Załóż konto i realizuj potrzeby zainteresowanych Klientów z Oferteo!\nDobra firma doradcza oferująca swoje usługi konsultingowe na terenie Szydłowca oraz na obszarze Szydłowca. Zdecyduj się od razu - zatelefonuj i otrzymaj wstępną ofertę, która spełni Twoje wymagania.\nOdnaleźliśmy specjalnie dla Ciebie bezkonkurencyjną ofertę biura doradztwa gospodarczego. Eksperci z Energia Dla Biznesu Krystyna Żmijewska zaplanują i kompleksowo zakończą zlecenie. Jeśli chcesz otrzymać ofertę skontaktuj się jeszcze dziś - to Ci się opłaci.\nTen doradca gospodarczy działa w branży od lat i jest specjalistą przygotowanym do współpracy - AZ Logistyka PL661-100-15-00 to doskonały fachowiec dla Ciebie. Wybierz ich numer jeszcze dzisiaj - nie będziesz żałować.\nJeśli wciąż nie wybrałeś doradcy gospodarczego dla siebie, to zerknij na firmę Natalia Henane. Świadczy bogaty zakres usług konsultingowych w korzystnych cenach. Zaledwie chwila dzieli Cię od uzyskania atrakcyjnej propozycji - skontaktuj się od razu!\nSzukasz cen, cenników, kosztów lub kosztorysów firm konsultingowych? A może interesuje Cię najtańsza oferta w Szydłowcu? Złóż zapytanie, a specjaliści firm konsultingowych z Szydłowca sami prześlą Ci wyceny.\nInne pobliskie usługi: Zlecenia dla kamieniarzy Węgrów Szukam doradztwa personalnego Ożarów Mazowiecki Zlecę remont domu budynku Żuromin\nPlanujesz znalezienie biura doradztwa gospodarczego z okolic Szydłowca, ale nie chcesz przepłacać? Karol Banaszek oferuje wykonanie usługi w niskiej cenie. Umów się na rozmowę jak najszybciej, aby otrzymać ofertę.\nDzięki dbałości o szczegóły usługi konsultingowej Łukasz Kania wyróżnia się w swoim rejonie. Sławę oddają opinie zadowolonych Klientów. Realizują wymagania nawet najbardziej wymagających Klientów, dlatego ich wybór na pewno będzie dobrą decyzją.\nGdy poszukujesz perfekcyjnej usługi konsultingowej w dobrej cenie to firma Global Perspective jest dla Ciebie idealna. Mają niezbędne przygotowanie do realizacji zleceń z dziedziny zarządzania strategicznego. Ustal pasujący termin!\nPoszukujesz godnego uwagi wykonawcy wykonującego usługi konsultingowe? Ci doradcy gospodarczy nie mają sobie równych wśród firm doradczych z Szydłowca. Poproś o ofertę już teraz i sprawdź co firma może zaoferować.\nPochłonie Cię sprawne działanie MW PROJEKT Michał Widelski w miejscowości Szydłowiec. Ta firma doradcza posiada sprawnych pracowników, więc możesz być pewny, że przygotowanie dokumentacji przetargowej zostanie zakończone szybko. Przedstawią Ci dobrą ofertę - zadzwoń i sprawdź, nie pożałujesz.\nJeśli interesują Cię opinie firm konsultingowych, szukasz porad lub ofert skontaktuj się ze specjalistami z Szydłowca. Otrzymasz fachową pomoc oraz oferty na realizację potrzebnych Ci usług. Już teraz wyślij zapytanie do profesjonalistów z Oferteo i poznaj najlepsze rozwiązania.\nNie wątp w kompetentną kadrę EMEM Sp z oo. Ta renomowana firma konsultingowa jest ceniona w branży na terenie Szydłowca za całościowe realizowanie usług konsultingowych. Zapraszamy do kontaktu - bez wątpienia warto.\nEksperci z EM-Perfekt Sp z oo zaproponują Ci bezkonkurencyjną ofertę doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej. Mają na swoim koncie wiele pozywnych opinii od Klientów, co świadczy o ich dużym doświadczeniu. Zatelefonuj i otrzymaj wstępną ofertę, która spełni Twoje wymagania.\nChcesz znaleźć wartego zaufania partnera, dzięki któremu osiągniesz swój cel? Ewelina Korzybska Nota Bene z Szydłowca jest na to najlepszym rozwiązaniem. Ledwie krok dzieli Cię od dostania świetnej wyceny - zobacz!\nFirma doradcza IBA AccoutingConsulting Damian Stachyra to prawdziwi wyjadacze w branży doradztwa gospodarczego. Swoje dobre usługi konsultingowe oferują wszystkim mieszkańcom w okolicy Szydłowca. Napisz w krótkim formularzu na czym Ci zależy i poznaj dopasowaną ofertę spełniającą Twoje oczekiwania.\nZnalezienie profesjonalnej firmy konsultingowej nie należy do najprostszych, dlatego warto zainteresować się Coffice Coworking - to prawdziwi specjaliści działający na terenie Szydłowca, którzy znają się na swojej pracy. Dokładne informacje otrzymasz po kontakcie, więc nie trać czasu.\nSprawdź kompetentną kadrę Ryszard Kowalski Biznes Na Najwyższym Poziomie. Ta znana firma doradcza jest szanowana w branży w okolicy Szydłowca za kompletne wykonywanie usług konsultingowych. Dłużej nie zwlekaj i zadzwoń teraz - gwarancja zadowolenia!\nChesz znaleźć godnego zaufania specjalistę z zakresu wysokiej klasy przygotowania dokumentacji przetargowej z Szydłowca, który pomoże wprowadzić w życie Twoje plany? Firma PETERTEXT Piotr Banaszek jest Twoim rozwiązaniem. Wybierz ich numer, aby uzyskać szczegółowe informacje - nie będziesz żałować.\nPowierz zadanie przygotowania dokumentacji przetargowej profesjonalistom firmy ZAUFANY KSIĘGOWY Sp z oo z miejscowości Szydłowiec. Zdobędą Cię swoim zaangażowaniem i fachowością. Na terenie Szydłowca są jednymi z najlepszych. Spełniają wymagania nawet najbardziej wymagających Klientów, dlatego to doskonały wybór.\nStworzona z pasji do doradztwa biznesowego firma oferuje perfekcyjne przygotowanie dokumentacji przetargowej na obszarze miejscowości Szydłowiec, jak również pobliskich miast i powiatów. Umów się na rozmowę jak najszybciej, aby uzyskać więcej szczegółów.\nDoradztwo biznesowe nie ma dla firmy BIURO RACHUNKOWE JOANNA RUSZCZYK SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ żadnych tajemnic. Dzięki wieloletniemu doświadczeniu są gotowi pomóc każdemu Klientowi. Aby uzyskać szczegółową wycenę skontaktuj się dziś - naprawdę warto.\nJeśli szukasz dobrej firmy doradczej z Szydłowca to skorzystaj z wieloletniego doświadczenia SIGMA FINANCE Spółka zoo. Otrzymaj propozycję dopasowaną do Twoich potrzeb i zobacz co firma może zaoferować.\nChcąc znaleźć najlepszą propozycję doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej trafisz na firmy, które mają ofertę dla Ciebie, ale firma doradcza Pracownia Badań Rynków Zagranicznych nie ma sobie równych. Skontaktuj się z nimi od razu, a otrzymasz ofertę.\nZwróć się do EMBC jeśli szukasz profesjonalnych doradców gospodarczy oferujących swoje usługi na terenie Szydłowca lub w okolicy. Już teraz umów się z nimi na rozmowę, aby uzyskać szczegółowe informacje.\nWysokiej klasy doradca gospodarczy proponuje swoje usługi na terenie Szydłowca i w przyległych powiatach. Ustal pasujący termin już teraz i na własne oczy przekonaj się, że warto!\nChcesz powierzyć prace, a jeszcze nie wybrałeś firmy doradczej? Agencja detektywistyczna Detektywinet - Prywatny Detektyw Warszawa to rewelacyjny wybór. Chwyć za telefon i skontaktuj się, a otrzymasz ofertę, która na pewno zrobi na Tobie dobre wrażenie.\nZałożona z pasji do doradztwa biznesowego firma oferuje pierwszorzędne przygotowanie dokumentacji przetargowej na obszarze miejscowości Szydłowiec, jak również okolicznych miast i powiatów. Otrzymaj propozycję dopasowaną do Twoich potrzeb i przekonaj się co firma może zaoferować.\nUtalentowani pracownicy Poland Emirates spełnią Państwa oczekiwania w temacie zarządzania strategicznego. Dłużej nie trać czasu i zadzwoń teraz - nie zawiedziesz się!\nOdszukaliśmy specjalnie dla Ciebie bezkonkurencyjną ofertę biura doradztwa gospodarczego. Specjaliści z BON VIVANT ADVISORY zaplanują i całościowo wykonają zadanie. Zachęcamy do kontaktu - nie pożałujesz.\nOferuje usługi konsultingowe od kilku lat, głównie na obszarze miejscowości Szydłowiec, ale także okolicznych powiatów. Zadzwoń natychmiast po więcej szczegółów.\nFirma Biuro Księgowo Podatkowe sp z oo to eksperci od doradztwa gospodarczego, świadczący usługi dla Klientów z miejscowości Szydłowiec i okolicznych powiatów. Zdecyduj się od razu - zadzwoń i otrzymaj wstępną ofertę, która spełni Twoje wymagania.\nPowierz zadanie perfekcyjnego przygotowania dokumentacji przetargowej ekspertom z firmy TAB. Ich praca jest ceniona przez Klientów z miejscowości Szydłowiec i przyległych miast. Żeby uzyskać szczegółowe informacje skontaktuj się już teraz - możesz tylko zyskać.\nPerfekcyjne doradztwo gospodarcze to najważniejszy temat dla ekipy z firmy LawBusiness Group - są zawodowcami w tej dziedzinie. Mają propozycję dla każdego - sprawdź już dziś, nie pożałujesz.\nPrzez zapewnianie wyjątkowej usługi konsultingowej InterWork Sp z oo przewyższa konkurentów. Sławę budują referencje zadowolonych odbiorców. Tylko krok dzieli Cię od dostania atrakcyjnej propozycji - skontaktuj się od razu!\nTo godne zaufania biuro doradztwa gospodarczego z miejscowości Szydłowiec to prawdziwi zawodowcy, z którymi opłaca się współpracować, gdyż mają duże doświadczenie. Realizują wymagania najbardziej wymagających Klientów, dlatego to doskonały wybór.\nJeżeli nie podjąłeś decyzji o wyborze solidnego doradcy gospodarczego dla siebie, to zerknij na firmę Bezpieczeństwo przemysłowe. Oferuje wszechstronne spektrum usług konsultingowych w atrakcyjnych cenach. Przedstawią Ci dobrą ofertę - skontaktuj się i sprawdź.\nPodobne zlecenia: Usługi SzydłowiecDoradca inwestycyjny Szydłowiec\nTytuł otrzymują Specjaliści cieszący się uznaniem wśród Klientów w swojej branży i regionie. Jesteś jednym z Najlepszych? Pochwal się Klientom dodając ten link na swojej stronie internetowej: https://www.oferteo.pl/firma-konsultingowa/szydlowiec#Najlepsi


Projekty domów wielorodzinnych cieszą się wielkim powodzeniem | apartner-zakopane.pl\nKiedy po długich rozważaniach dochodzimy do zdania, że pragniemy się wybudować, to warto najpierw skoncentrować się na wyszukiwaniu odpowiedniej działki, a potem na oglądaniu projektów z domami, które będą w stanie się na tej działce zmieścić. Warto przejrzeć jak najwięcej takich projektów, gdyż jedynie wtedy będziemy mieli gwarancję, że wybierzemy ten idealny dla siebie, w którym naprawdę właściwie będzie nam się mieszkało.\nTrzeba się zastanowić, czy przy domu chcemy posiadać miejsce do postawienia wozu, czy może nie zależy nam na takiej wyznaczonej powierzchni. Jeśli dotyczy nas ta druga opcja, to z pewnością zainteresują nas projekty domów bez garażu, które mogą nam przez to zaoferować znaczniejszą liczbę pokoi, albo znaczniejszy taras – Należy jednak powiedzieć, że tego typu projekty są w ofercie, bo może nie zależy nam aż tak mocno aby nasz pojazd znajdował się pod dachem, a tak zaoszczędzoną powierzchnię będziemy mieli szansę zastosować w odmienny sposób, który dla naszej familii będzie korzystniejszy.\nProjekty domów wielorodzinnych również mamy szansę przejrzeć\nKiedy chcemy zamieszkać w domu z innymi członkami naszej familii, ponieważ będą naszym rodzeństwem, to warto spojrzeć na projekty domów wielorodzinnych. Teraz mamy szansę wyszukać takie, które proponują nam domki funkcjonalne, pojemne, ale jednocześnie bardzo delikatnie się przedstawiające oraz mające nowoczesny styl. Bez wątpienia wśród tych propozycji znajdziemy coś dla siebie.\nWarto zobaczyć co oferują w sieci\nObowiązkowo musimy sprawdzić jakie projekty wyszukamy w internecie, gdyż wtedy na spokojnie będziemy mieli możliwość przemyśleć co będzie dla nas (czy warto inwestować w projekty domów wielorodzinnych).\nEmocjonuje Cię opisywana kwestia? Jeśli tak, to zapraszamy do lektury (https://ofertydeweloperskie.pl/oferty/mieszkania/sprzedaz/wroclaw/) pokrewnego artykułu – on również jest godny zainteresowania.\nNatychmiast będziemy mieli szansę także sprawdzić, jaki będzie przykładowy koszt budowy.\nNiezwykłe szukanie siebie\nW dzisiejszych czasach praca jest niezwykle cennym aspektem, wobec tego musimy ją stale szanować


BitDefender Internet Security 2010 - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\tFacebook\nBitDefender Internet Security 2010\tKrystian Grzenkowicz,\n21.12.2010, godz. 17:56\tProgram odpowiada za zabezpieczenie komputera: blokuje spam, ochrania komunikatory poprzez szyfrowanie transmisji i pozwala kontrolować poczynania dzieci w Internecie. Użytkownik programu może zdefiniować jakie jeszcze dane chce chronić: adresy e-mail, numery PIN, rejestr systemowy czy pliki cookie.\nFiltr antyspamowy w tym pakiecie jest równie rozbudowany jak w G DATA, zaś pasek narzędzi antyspamowych dołączany do klienta pocztowego – absolutnie najlepszy. Nie zabrakło tu nawet specjalnego kreatora, który pomaga i przyspiesza naukę filtru bayesiańskiego.\nOryginalną metodą ochrony komunikatorów jest szyfrowanie transmisji. Szkoda, że obsługuje tylko komunikatory Yahoo! Messenger i Windows Live Messenger (MSN). Na tej samej karcie dostępne są opcje pozwalające na tworzenie na dysku szyfrowanych, zabezpieczonych hasłem kontenerów i przechowywanie w nich dowolnych plików.\nModuł ochrony tożsamości został równie dokładnie dopracowany, ochronie podlegają wszelkie informacje, które zdefiniuje użytkownik (dodaje się je tam samo jak reguły w zaporze; dostępne są predefiniowane kategorie, np. adresy e-mail, numery PIN, adresy, numery telefonów, kart płatniczych itd.), a także rejestr systemowy, pliki cookies oraz skrypty.\nWielkie brawa za kontrolę rodzicielską. Jest ona tutaj rozdzielona na WWW, aplikacje i ruch komunikatorów. W każdej z tych kategorii można oddzielnie ustawić reguły dostępu, wykluczenia, wpisy na białej liście itp. Do tego dochodzi kontrola treści przepływających przez komputer poprzez przeglądarki i klienty pocztowe, na podstawie słów kluczowych.\tAktualne ceny w polskich sklepach:


ATRAKCJE WEEKENDU 29 - 30 CZERWCA - PeterboroughPL.com\nATRAKCJE WEEKENDU 29 - 30 CZERWCA\n28 czerwiec 2013 13:57\nW spisie atrakcji weekendu 29 i 30 czerwca na próżno szukać spektakularnych wydarzeń. Jest za to cała masa mniejszych, lokalnych eventów, na które z całą pewnością warto się wybrać. Ten weekend obfituje także w imprezy ważne dla polskiej społeczności; piknik i koncert charytatywny dla Magdy oraz Parafiadę. Trzymając kciuki za dobrą aurę, życzymy Wam udanego, weekendowego odpoczynku.\nInformacje na temat sobotniego pikniku i koncertu charytatywnego znajdziecie tutaj:\nNiedzielną Parafiadę natomiast opisaliśmy w tym artykule:\nOto pozostałe atrakcje weekendowe:\nDzień otwarty w Parnwell Community Centre\nParnwell Community Centre, Saltersgate, Parnwell, Peterborough, PE1 4YL\nSobota, 29 czerwca, 14.00 – 17.00\nOrganizatorzy zapraszają mieszkańców do odwiedzenia centrum, które dopiero co przeszło remont i zapewniają zabawę dla całej rodziny, gry, poczęstunek oraz loterię.\nPożegnanie ciuchci Tomek\nSobota, 29 czerwca oraz niedziela, 30 czerwca, od godziny 10.00\nCeny biletów i możliwość rezerwacji na www.nvr.org.uk\nUkochana przez dzieci ciuchcia Tomek opuszcza nas na rok, w ciągu którego zostanie wyremontowana i odmalowana. Najmłodsi mają więc ostatnia okazję, żeby zobaczyć niebieską lokomotywę i odbyć z nią podróż, zanim zniknie na dwanaście miesięcy.\nBarnwell Country Park, Barnwell Road, Oundle, Peterborough, PE8 5PB\nNiedziela, 30 czerwca, 10.00 – 16.00\nJeśli kiedykolwiek zastanawialiście się, jak to jest złowić rybkę, to dowiecie się tego podczas tego wydarzenia. Doświadczeni wędkarze udzielą rad zarówno dorosłym, jak i dzieciom. Opowiedzą, gdzie w regionie najlepiej jest wędkować. Podczas festiwalu na gości czeka oprócz tego dużo innych atrakcji, gier i zabaw.\nCrowland Show 2013\nSobota, 29 czerwca, od godziny 8.30\nDorośli £5.00, dzieci £4.00 i rodziny £10.00\nWydarzeniu towarzyszy wiele atrakcji: pokazy konne i nauka jazdy konnej, wystawy psów, zajęcia cyrkowe dla dzieci, wystawy samochodów, stoiska ze smakołykami i lokalnymi przysmakami, malowanie twarzy czy loterie. Show odbywa się już 35. raz.


Folwark Żuławski, Elbląg, warmińsko-mazurskie\nObiekt Folwark Żuławski mieści się w cichej okolicy na obrzeżach Elbląga, 6 km od zabytkowego centrum miasta. Ten elegancko urządzony hotel z oknami dachowymi otoczony jest kwietnymi łąkami. Oferuje on restaurację oraz zakwaterowanie w apartamentach typu studio i pokojach z łazienką. Na miejscu Goście mogą bezpłatnie korzystać z WiFi oraz rowerów.\nPokoje obejmują łazienkę z prysznicem i bezpłatnym zestawem kosmetyków, a z okien roztacza się widok na ogród.\nCodziennie rano w hotelu serwowane jest pełne śniadanie angielskie. O każdej porze dnia Goście mogą również przygotować sobie herbatę lub kawę, a także korzystać ze sprzętu do grillowania lub opalać się na tarasie. Na miejscu znajduje się również przechowalnia bagażu, punkt informacji turystycznej oraz plac zabaw dla dzieci.\nW całej okolicy panują doskonałe warunki do uprawiania rozmaitych form aktywnego wypoczynku, w tym turystyki pieszej i rowerowej. Hotel jest oddalony o 3,6 km od Kanału Elbląskiego, 6,1 km od jeziora Druzno oraz 5,3 km od dworca kolejowego w Elblągu.\nWładysławowo 4A (Adamowo Osiedle), 82-310 Elbląg, Polska\nHotel Pod Lwem mieści się w odrestaurowanym gotyckim budynku w samym sercu Starego Miasta. Oferuje on przyjazną obsługę i pyszne śniadanie.\nHotelik 1 Maja 45 (Elbląg) – rezerwuj z Gwarancją Najlepszej Ceny! 27 opinii oraz 45 zdjęć czeka na portalu Booking.com.\nObiekt Camping nr 61 oferuje pokoje zlokalizowane na kempingu nad samym brzegiem rzeki Elbląg. Na miejscu można bezpłatnie wypożyczyć kajaki.