Ludzie bezdomni - Tom I - Streszczenie.com.pl\nLudzie bezdomni – Tom I\nLudzie bezdomni – Rozdział I – Wenus z Milo\nPola Elizejskie, piękne miejsce w Paryżu, gdzie zawsze pełno było spacerujących. To właśnie tamtędy Tomasz Judym wracał z Lasku Bulońskiego, przyglądając się tłumowi wokół. Nie chciało mu się iść do swojego pustego pokoju, w którym ostatnio egzystował, a tym bardziej do kliniki. Postanowił odwiedzić ten słynny Luwr. Gdy tam się znalazł owionął go tak pożądany chłód. Nie interesował się zbytnio eksponatami tam się znajdującymi. Nade wszystko pragnął odpoczynku z dala od gorącej, paryskiej ulicy. Znalazł sobie ławeczkę w sali poświęconej Wenus z Milo. W zakątku, tworzącym niewielkie pomieszczenie stał posąg białej Afrodyty. Nigdy nie przyglądał się jej dokładnie, ale teraz dla zabicia czasu wpatrzył się w jej wizerunek. Zaczął przypominać sobie mit opowiadający o jej narodzinach i przygodach, nie zwracając uwagi na przechodzących obok. Ocknął się dopiero gdy usłyszał polską mowę. Jego oczom ukazała się grupka czterech kobiet. Dwie z nich były jeszcze podlotkami, trzecia dwudziestokilkuletnia, piękna i zgrabna, a czwartą była gruba matrona. Uskarżała się bardzo na zmęczenie i napomknęła o ławeczce, na której siedział Judym. Ten wstał z niej i podszedł do posągu, niby to dla oglądnięcia z bliska biustu. Zdziwiło to panie i sprawiło, że przyciszyły zaraz głos, jednak najstarsza skwapliwie skorzystała z opuszczonego miejsca i rozsiadła się wygodnie. Nakazała pozostałym oglądnąć dokładnie ten posąg aby później na salonach mogły powiedzieć o nim cokolwiek. Młodsze znudzone były wszystkimi\nLudzie bezdomni w formacie pdf do ściągnięcia na dysk\ntymi muzeami, obrazami i rzeźbami. Pragnęły natomiast zwiedzać ulice Paryża, na których działo się tyle ciekawych rzeczy. Starsza jednak z zainteresowaniem oglądała wszystko i czytała odpowiednie akapity z Bädecker?a. W końcu ruszyły dalej na poszukiwanie posągu Amora i Psyche, choć starsza pani nie była pewna, czy powinny go oglądać młodsze panny. Tomasz przysłuchiwał się cały czas ich rozmowie nie mogąc sobie odmówić tej przyjemności. Gdy jednak odchodząc panie zastanawiały się gdzie znajdą ten posąg, zaoferował swoją pomoc, odzywając się po polsku. Spowodowało to chwilową konsternację, ale nie trwała ona długo. Przedstawili się sobie nawzajem. Starsza pani nazywała się Niewadzka, dwie najmłodsze były jej wnuczkami i nazywały się Orszeńskie, a starsza była ich przyjaciółką, panną Joanną Podborską. Od doktora dowiedziały się, że jego ojciec był szewcem w Warszawie, skąd on pochodzi ale częściej robił pijackie awantury niż buty. Rozmowa ustała gdy dotarli do sali z poszukiwanym posągiem. Doktor Judym będąc człowiekiem z gminu nie śmiał szukać towarzystwa tych panien i zastanawiał się właśnie w jaki sposób się pożegnać, gdy z opresji wybawiła go pani Niewadzka. Panie chciałyby bardzo dostać się do Wersalu i w ogóle pozwiedzać okolice Paryża, ale nie mają pojęcia jakiego środka lokomocji powinny użyć. Tomasz zadowolony zaoferował swoją pomoc stwierdzając, że właśnie spod Luwru odjeżdża tramwaj, który zmierza wprost do Wersalu. Zaraz dowie się wszystkiego na stacji. Po chwili wracał już z niezbędnymi informacjami i przekazał je swoim nowym znajomym. Najmłodsza z nich, Wanda, była zachwycona. Krzyczała, że jadą do Wersalu a pan Judym z nimi, ponieważ babcia mimo wszystko, zgodziła się na to. Babcia zarumieniła się z zakłopotania, a Judym już polubił tą niesforną Wandę. Umówili się na jutro na dziesiątą, po czym rozstali. Tomasz był więcej niż zadowolony. Oto zdarzyło się coś o czym marzył od zawsze. Zbliżył się do kobiet, które do tej pory tylko oglądał z daleka na ulicy.\nNastępnego dnia był na miejscu spotkania dużo wcześniej. Czas oczekiwania zajęło mu rozmyślanie o swoim pochodzeniu, o ulicy Cichej w Warszawie, skąd się wywodził i im dłużej o tym myślał był coraz bardziej pewny, że poznanie wczoraj panie nie zjawią się. Z tej zadumy wyrwał go głos młodej Wandy, która tuż za nim mówiła, że była pewna iż doktorek będzie już na nie czekał. Odwrócił się i zobaczył wszystkie poznane wczoraj panie. Ucieszył się i wsiadł zaraz za nimi do tramwaju. Ruszyli przez Paryż oglądając widoki i rozmawiając o urokach tego miasta. Gdy minęli Sevres nadciągnęła ciemna chmura, która przyniosła ulewny deszcz, a wiatr który się zerwał powodował że woda dostawała się pod daszek tramwaju. Panny stłoczyły się w najbardziej osłoniętym miejscu a Tomasz po rycersku osłaniał je swoim ciałem. Podczas walki z deszczem, pośród skupionych sukien dostrzegł odsłoniętą dość wysoko nogę w czarnych pończochach. Nóżka należała do panny Natalii, starszej wnuczki pani Niewadzkiej. Długo pozostawała ona na widoku, a doktor śmiało chłonął ten obraz. Gdy dotarli do Wersalu deszcz siekł nadal. Wszyscy stłoczyli się w małej budce na stacji tramwajowej. Judym miał przed swoimi oczami twarz panny Natalii, która stała bardzo blisko niego. W pewnej chwili ich oczy spotkały się a ona prze chwilę nie spuszczała wzroku. Później w wyniku jakiegoś poruszenia ich ciała dotknęły się i oboje trwali w takiej pozie o wiele dłużej niż było to konieczne. Deszcz przestał w końcu padać i można było rozpocząć zwiedzanie pałacu. Judyma niewiele to obchodziło, był już tutaj dwa razy. Skupił się natomiast na pannach, a szczególnie na Joannie, która wydawała się jakby nieobecna. W pewnym momencie zatrzymała się przy oknie, z którego widać było bramę główną i zamyśliła głęboko. Na pytanie Tomasza o powód tej zadumy odpowiedziała, że myśli o Marii Antoninie, która przez to okno widziała wdzierający się tutaj pijany motłoch i aż przestraszyła się tej wizji.\nW drodze powrotnej zatrzymali się w Saint-Cloud, skąd podziwiali panoramę Paryża, a doktor wpatrywał się w pannę Joannę rozmyślając czy przypadkiem nie widział jej już wcześniej. Na dworcu Saint-Lazare rozstał się ze swoimi towarzyszkami, a od pani Niewadzkiej dowiedział się że nazajutrz wyjeżdżają one do Trouville, a stamtąd do Anglii.\nLudzie bezdomni – Rozdział II – W pocie czoła\nRok później doktor był już w Warszawie po długiej i szybkiej podróży koleją. Z przyjemnością zaglądał w znane sobie miejsca sprawdzając, czy dużo się zmieniło. A nie zmieniło się prawie nic. Przechodził obok tych samych żydowskich sklepików i kupców, których zostawił tutaj przed odjazdem i spacerował tymi samymi ulicami, w wielu miejscach ze zniszczonym brukiem i chodnikami. Tak idąc udał się do rodzinnej kamienicy wchodząc tam z niejakim wstydem. Zmierzając na najwyższą kondygnację przypominał sobie czasy swojego dzieciństwa. Nie zastał jednak nikogo, a od dziewczyny która pojawiła się w sąsiednich drzwiach dowiedział się że ciotka jest zapewne na podwórzu z dziećmi. I faktycznie tam ją zastał. Podchodził do niej powoli, mocując się z sobą, ponieważ nie w smak mu było witanie się z nią przy wszystkich. Zrobił to jednak wdając się z nią w krótką rozmowę. Dowiedział się z niej, że jego bratowa i brat pracują w fabrykach, a ona zajmuje się dziećmi i domem. Wokół nich biegała czereda rozwrzeszczanych i umorusanych dzieci, wśród których rozpoznał Franka i Karolinę, swojego siostrzeńca i siostrzenicę. Rozmowa z ciotką nie kleiła się jednak, więc poprosił ją o adres fabryki, w której pracowała bratowa i tam skierował swoje kroki. Po drodze mijał już nie kamienice, ale drewniane i brudne budy, które w tej części miasta były głównymi budowlami. Gdy dotarł na miejsce i przekonał stróża aby wpuścił go do środka, zobaczył kilkaset osób stłoczonych w niskich pomieszczeniach i wykonujących powtarzalną i monotonną pracę. Wewnątrz unosił się zapach starego tytoniu, którego wdychanie powodowało przyspieszenie oddechu. Żeby dotrzeć do bratowej musiał przejść kilka pomieszczeń, w których wykonywano różne czynności. Judymowa pracowała przy pakowaniu tytoniu w papierowe torebki, którą to czynność wykonywała wraz z trzema innymi osobami. Pracowali szybko i rytmicznie jak automaty. Ta doskonałość została zachwiana gdy Judymowa zobaczyła szwagra. Dwie wielkie łzy spłynęły jej po policzkach i przerwała swoją pracę. Doktor przekazał jej, że będzie na nią czekał na dziedzińcu za kwadrans, kiedy to będzie miała przerwę obiadową. Gdy to się stało wybiegła pierwsza witając się z nim i z przyzwyczajenia puściła się pędem do domu wypytując Tomasza o różne sprawy. Gdy dotarli na ich poddasze okazało się, że brata nie będzie ponieważ jada on obiady gdzie indziej, więc Judym po krótkim pobycie uciekł szybko i udał się do Ogrodu Saskiego tam szukając chłodu przed skwarem. Odpoczywając oddał się marzeniom, które w jego głowie tkwiły już od czasów szkolnych. Dokonywał rewolucyjnych odkryć w terapii nieuleczalnych chorób, usuwał nieczystości z miast i wynajdywał nowy środek lokomocji, pozwalający na pozbycie się fabryk z miast i rozmieszczenie ich po całym kraju. Tak rozmyślając ani się spostrzegł gdy zrobił się wieczór. Nie miał jednak ochoty spotykać się z bratem, chociaż obiecał, że odwiedzi go jeszcze dzisiaj. Perspektywa wmieszania się znowu w ten motłoch, który kręcił się po tamtej dzielnicy napawała go odrazą. Dzień zakończył w restauracji, a do brata udał się rankiem. Spotkali się w drzwiach gdy tamten wychodził do pracy. Przywitali się dość chłodno a Tomasz zaproponował, że go odprowadzi. Ruszyli w drogę podczas której rozmowa nie kleiła się im zbytnio. A gdy doktor zaczął wyrzucać bratu że zmienia pracę zmuszając żonę do zarobkowania w tak ciężkich warunkach, ten zarzucił mu że nic mu do tego i nigdy tego nie zrozumie, ponieważ on teraz pan i zawsze żył w cieplarnianych warunkach u ciotki, która zabrała go za młodu. Tomasz oburzył się na takie stwierdzenie, ponieważ ciotka ich była pierwszą grandą Warszawy i zawsze pełno było u niej gości. Wprawdzie zabrała go do siebie, ale ile musiał się nacierpieć to tylko on najlepiej wie. Nigdy nie miał swojego miejsca przeganiany z kąta w kąt a od każdego dostawał baty lub choćby kuksańca. Jedyną korzyścią była szkoła, do której mógł uczęszczać. Ale dość już o tym. Tomasz i Wiktor szli dalej w milczeniu i tak doszli do dzielnicy fabrycznej, którą oglądać mogli ze wzgórza. Tam dołączył do nich młody pomocnik inżyniera więc dalszą drogę odbyli z nim razem. Brat wyprosił u nowego towarzysza, żeby doktor mógł zwiedzić fabrykę. Młodzieniec zgodził się i Tomasz razem z nim zapuścił się w wielkie pomieszczenia huty. Obserwował tam z nieudawanym zainteresowaniem maszyny, które z łatwością radziły sobie z grubymi sztabami metalowymi, ludzi z zadziwiająca siłą i precyzją posługujących się młotami oraz proces produkcji stali w wielkiej gruszce, z której buchał początkowo czarny dym, a który stopniowo zmieniał się w coraz jaśniejszy ogień. Tam ponownie zobaczył swojego brata.\nLudzie bezdomni – Rozdział III – Mrzonki\nDoktor Judym po powrocie do kraju złożył swoje uszanowanie innemu lekarzowi Antoniemu Czerniszowi, który był szanowany za swoje osiągnięcia w kraju, a jeszcze bardziej za granicą. Zbierali się u niego koledzy po fachu prowadząc dyskusje na tematy zawodowe i Tomasz został zaproszony do koła. W następną lekarską środę, w ten bowiem dzień spotykali się lekarze w mieszkaniu doktora Czernisza, Tomasz udał się pod wskazany adres. Miał odczytać swój rękopis napisany jeszcze w Paryżu i gdy zbliżał się do mieszkania doktora jego gardło coraz bardziej zaciskało się. Był nawet moment pełnej paniki, ale w ostateczności dotarł na miejsce. W środku zobaczył wielu lekarzy, których znał lub nie co sprawiało, że stawał się coraz bardziej sztywniejszy. Jego pewność podniosła piękna pani Czerniszowa, która widząc jego tremę starała się go rozluźnić jak tylko mogła. Gdy jednak przyszedł czas odczytu uspokoił się znacznie. Zaczął czytać. Jego referat w pierwszej fazie dotyczył zastosowania nowych środków w procesie dezynfekcji szpitali i mieszkań prywatnych. Opisywał wszystko co udało mu się na ten temat dowiedzieć w Paryżu. Później przeszedł do opisywania warunków w jakich egzystuje tamtejsza biedota, czytał o przytułkach które odwiedził oraz o dzielnicach przez nich zamieszkałych, zwanych Cité. W Polsce również jest wiele takich miejsc, kontynuował dalej doktor. Podobnie wyglądają dzielnice żydowskie i podobnie żyją ludzie na wsiach, ściśnięci w małych izbach i pozbawieni odpowiedniego pożywienia. A co lekarze robią w sprawie poprawy warunków, w których oni żyją? Co robią żeby poprawić higienę ich otoczenia? Nic! A przecież obowiązkiem lekarzy jest zapobieganie chorobom i dbanie o ich zdrowie. To lekarze powinni szerzyć wiedzę o zachowaniu higieny właśnie w tych miejscach, w których jej nie ma. Takie stwierdzenia spowodowały, że w sali powstał szmer a im dalej Tomasz brnął wyłuszczając swoje tezy tym protesty stawały się coraz głośniejsze. Gdy Judym skończył odczyt rozpoczęło się jego omawianie przez zebranych. Pierwszy głos zabrał dr Kalecki, który stwierdził, że rolą lekarza nie jest dbanie o higienę wśród biedoty. Lekarz ma leczyć i oświecać i na tym się jego rola kończy. Wielu jest lekarzy, którzy narażając zdrowie i nieraz życie niosą pomoc tym biednym ludziom i robią o wiele więcej niż nakazuje to zawód lekarza. Dlatego nie można powiedzieć, że ludzie ci są zostawieni sami sobie. Drugi mówca zarzucił Judymowi, że oskarża lekarzy o bycie doktorami bogaczy i chęci stania się bogaczami. A dlaczego mieliby wyrzekać się dostatków świata doczesnego? Są przecież ludźmi, mają do wykarmienia rodziny i gdy prelegent znajdzie się w takim stanie może zmieni swoje przekonania. Tomasz poczuł się w obowiązku zareagować na takie stwierdzenia. Powiedział, ze nie było jego celem obrażanie stanu lekarskiego ale spowodowanie żeby jego członków uczulić na to co jest ważne dla społeczeństwa. Żeby nie tylko bogacz miał dostęp do środków higieny ale także ten biedak. Zapewnić mu to powinni pracodawcy a lekarze powinni naciskać na to aby tak się stało. Co do bogactwa to nie ma nic przeciwko pieniądzom, każdy lekarz ma prawo je mieć. To wywołało nową falę protestów. Doktor Judym tracił pewność siebie i zaczynał się pocić. Sytuację uratował dr Czernisz, który dał dyskretnie znać żonie, że czas prosić wszystkich na kolację. Tomasz został zaproszony również. Podczas kolacji pani domu starała się go zabawić rozmową, ale nie był on do niej skory. Po skończonym jedzeniu, wymknął się jak kilku innych i wyszedł na ulicę. W jego stronę podążał gruby jegomość, który okazał się być Żydem lekarzem o nazwisku Chmielnicki. Mówił Tomaszowi, że żal mu go było, ale też podziwia jego odwagę. Jednak zawód lekarza nie jest stworzony do filantropii. A w ogóle dlaczego lekarz ma nim być a nie np. poeta, stolarz itp. Zawód lekarza to interes jak każdy inny i on tego się trzyma. Judym odpowiedział mu na to, że w przyszłości wszystko to o czym mówił będzie faktem i lekarze będą mieli właśnie takie miejsce w społeczeństwie. Niech sobie pan lekarz Żyd pomyśli gdzie byłby sto lat temu i na czym polegał wtedy zawód lekarza. Rozmowa zakończyła gdy dotarli na ulicę Długą gdzie mieszkał Judym. Dr Chmielnicki pożegnał się, wgramolił do zatrzymanej dorożki i ruszył w swoją stronę.\nFilm Doktor Judym – reż jan Weyhert\nLudzie bezdomni – Rozdział IV – Smutek\nPiątego października doktor wybrał się na spacer w Aleje Ujazdowskie. Idąc ulicą przyglądał się drzewom tam rosnącym, które przywoływały tyle wspomnień. Była już późna jesień, więc pokryte one były różnymi kolorami a ich refleksy odbijały się w zalegających ulicę kałużach. Doktor rozmyślał o swoich marzeniach i celach i dochodził do przekonania, że mimo swojego wysiłku stanie się tylko jednym z wielu na tym padole. Bardzo ciężko będzie mu podążać ścieżkami, którymi nikt albo bardzo niewielu chodzi. I jeżeli nimi pójdzie to będzie to dla niego męka. Ogarnął go smutek. Ale nagle, gdy próbował przejść na drugą stronę ulicy zobaczył coś co poprawiło jego humor. W przejeżdżającym wolancie zobaczył trzy panny, z którymi w Paryżu jeździł do Wersalu. Siedziały tam panna Natalia, która go spostrzegła i której skinął kapeluszem, oraz Joanna i Wanda. Trwało to chwilę ponieważ wolant zniknął zaraz za drzewami a Tomasz ruszył dalej znowu pogrążony w marzeniach.\nLudzie bezdomni – Rozdział V – Praktyka\nJudym uruchomił swoją praktykę na ulicy Długiej w wynajętym mieszkaniu. Tabliczki informacyjne głosiły, że przyjmuje on w godzinach od siedemnastej do dziewiętnastej i skrupulatnie przestrzegał on tego czasu, chociaż przez pierwsze kilka miesięcy nie zjawił się tam żaden pacjent. Obowiązki gospodyni zgodziła się pełnić niejaka Walentowa, a pomagała jej w tym piętnastoletnia córka. Obie zagnieździły się w tym mieszkaniu tak, że nie sposób było zrezygnować z ich usług choćby Judym chciał. Chociaż znikały wszystkie zapasy jakie kupował a kobiety po pewnym czasie bez ogródek wylegiwały się na sofie i oficjalnie pożerały co tylko się dało, to przy próbie wydalenia podnosiły taki lament, że doktor musiał ustąpić. Oddał w ich władanie cale mieszkanie oprócz gabinetu, w którym zamykał się zaraz gdy tam wchodził. Gdzieś około marca zjawiła się u niego wychudła kobieta, która jak doktor miał nadzieję, miała być pierwszym pacjentem. Okazała się jednak przedstawicielką stowarzyszenia nawracającego dziewczyny źle prowadzące się na dobrą drogę a przyszła z prośbą o wsparcie finansowe. Tak wyglądała jego praktyka i nie zanosiło się, że w najbliższym czasie coś się zmieni. Jego pieniądze skończyły się i przyszłość nie rysowała się najlepiej. Doktor rozumiał, że aby to zmienić musiałby wejść w bliższą zażyłość z jego wybitnymi i znanymi kolegami, co spowodowało by że pojawiła by się klientela, ale postanowił iść swoją drogą i nie zbaczać z niej.\nPod koniec marca zjawiła się u niego Wiktorowa z informacją o bracie, który uległ śmiertelnemu wypadkowi. Tomasz czuł się teraz w obowiązku zająć jego rodziną. Zjawił się w ich mieszkaniu niedługo potem i przesiedział całe popołudnie rozmyślając nad tym, że powinien zatroszczyć się o edukację ich dzieci. Wracając natknął się na doktora Chmielnickiego. Zasiedli razem w kawiarni gdzie po serii kawałów, które opowiadał gruby lekarz zaproponował on Judymowi wyjazd do Cisów. Jego bowiem kolega, Węglichowski, poszukuje tam asystenta. Początkowo Tomasz odmówił oburzony na taką propozycję, ale gdy dowiedział się że wiąże się z tym sześćset rubli zarobku i pełne utrzymanie, zmienił zdanie. Zgodził się spotkać z tym Węglichowskim. Nastąpiło to kolejnego dnia. Około kwadrans po siedemnastej zjawił się u niego ów doktor i zaczął go wypytywać o przyczyny chęci wyjazdu z Warszawy. Judym odpowiedział, że po pierwsze nie ma z czego żyć a po drugie nie ma nadziei na poprawę tej sytuacji po swoim odczycie, który nie spodobał się ogółowi tutejszych lekarzy. Po dłuższej rozmowie, podczas której przybyły dyrektor badał usposobienie i kwalifikację Judyma okazało się, że zakład Cisy znajduje się w majątku pani Niewadzkiej. Była to dla Tomasza miła niespodzianka, którą podzielił się z przybyłym. Na koniec doktor Węglichowski wręczył mu sprawozdanie z rocznej działalności i powiedział, ze czeka na jego odpowiedź. Judym odparł, że da ją jutro, choć tak naprawdę decyzję o wyjeździe już podjął. Gdy został sam przed oczyma stanęły mu obrazy twarzy, które prawie już zapomniał. Zaczynał nowy etap życia.\nLudzie bezdomni – Rozdział VI – Swawolny Dyzio\nPod koniec kwietnia, uregulowawszy wszystkie zobowiązania za zaliczkę otrzymaną na poczet zarobków w Cisach, dr Judym był gotowy do odjazdu. Po kupieniu biletu w wagonie drugiej klasy zostało mu w kieszeni niewiele kopiejek. W przedziale, w którym było jego miejsce siedziało już kilka osób, a mianowicie dwie panie i oficer, a po chwili wgramoliła się jeszcze chuda dama ze swoim synem o imieniu Dyzio. Było to niesforne dziecko i gdy tylko zjawił się w przedziale nie dawał nikomu spokoju. Zaczepiał oficera i Judyma, deptał im po nogach oraz wychylał się przez okno tak że wszystkim dech zapierało. Jego matka reagowała na to niemrawo, a syn w ogóle nie zwracał uwagi na to co ona mówi. Dopiero znużenie spowodowało koniec męki pasażerów, ponieważ chłopiec usnął. W Iwanogrodzie Judym przeniósł się do innego wagonu zadowolony że pozbył się tego urwisa. Cieszył się jednak tylko chwilę, ponieważ zaraz za nim pojawiła się chuda dama z nim właśnie. Dyzio używał tam co się zowie, ponieważ był to przedział wspólny dla wielu pasażerów. Około trzeciej Tomasz uszczęśliwiony wysiadł na swojej stacji, Dalszą drogę, tj. ok. pięć mil, miał odbyć powozem. Czekał on już na niego ale gdy po powrocie z bufetu gdzie kupował papierosy zobaczył ich ładujących się właśnie do jego landary, załamał ręce. W pierwszej chwili zamierzał zrezygnować z jazdy, ale po przeliczeniu funduszy nie miał wyjścia. Całą drogę chudej damie nie zamykała się buzia. Jedyną pociechą dla Judyma były widoki i zapachy jakie go zaczęły otaczać. Porównywał je z norą w jakiej mieszkali w mieście gdy był malcem i zastanawiał się co oni tam robili. Z tej zadumy wyrwał go Dyzio, który obudził się jakby z letargu, w którym się znajdował od początku podróży. Zaczęło się od łechtania słomą po nodze, do której sam się chłopak dostał. Judym początkowo nie reagował na to, ale gdy malec zaczął mu pchać do kamasza błoto, które zbierał z pojazdu nie wytrzymał, złapał go i powiedział że zerżnie mu skórę jeżeli nie przestanie. Oczywiście nie przestał. Judym zatrzymał powóz, wyciągnął go z niego przełożył przez kolano i zaczął lać. Wokół niego biegała z krzykiem chuda dama drapiąc go pazurami. Ale nie przestał aż zabolała go ręka. Później oświadczył, że dalszą drogę odbędzie piechotą a woźnica może jechać. Ten nie chciał się na to zgodzić, ponieważ wysłany był po niego, ale nie miał wyjścia. Doktor ruszył piechotą do najbliższej wsi, gdzie udało mu się wynająć wasąg. Powoził nim młody gospodarz, który bocznymi drogami od razu ruszył do celu. Jednak jazda zaczęła się dopiero gdy chłop potężnie łyknął gorzałki, kupionej dla niego w karczmie, i równie szybko się skończyła. Gdy w oddali widać było wieże kościoła w pobliskim miasteczku, pędzący wóz zahaczył o coś i Judym wylądował w zagonach. Chłop leżał nieopodal a obok niego wóz, który nie nadawał się do jazdy. Po chwili woźnica wgramolił się na niego i tam zasnął, znużony ciężką drogą a w szczególności napitkiem. Tomasz nie miał wyjścia i znowu musiał ruszyć na piechotę. Po chwili dogoniły go dwie pary jeźdźców. Z radością rozpoznał pannę Natalię, ale ta radość szybko minęła ponieważ nie zwróciła ona na niego uwagi, choć ich oczy spotkały się. Dotarł do miasteczka i zakładu gdy było jeszcze jasno. Tam został zaprowadzony przez zdziwionego portiera do swojego nowego mieszkania, za którego oknami rozciągał się widok na piękną aleje obrośniętą drzewami. Judym poczuł, że to jest jego miejsce. Będzie tu harował i odda to co dostał od świata!\nLudzie bezdomni – Rozdział VII – Cisy\nCisy był to urokliwy zakątek położony pomiędzy dwoma wzniesieniami. Od pierwszego dnia Judym zaczął poznawać swoje obowiązki i historię tego miejsca. Założył je stary pan Niewadzki, który sam będąc schorowany, postanowił zrobić coś dla chorych. Wciągnął do spółki swoich znajomych i dzięki temu powstał ten zakład. Początkowo był źle zarządzany. Ówczesny bowiem dyrektor chciał z Cisów zrobić kurort europejski. Więcej tu było zabawy niż leczenia. Okazało się również, że nie przynosi on dochodów, a wręcz przeciwnie. Dopiero gdy do spółki wszedł kupiec z Konstantynopola, Leszczykowski, a dyrektorem został Węglichowski, sprawy zaczęły się toczyć właściwymi torami. Od tego czasu Cisy stały się zakładem renomowanym i uczęszczanym. Judym zaraz na początku dostał list od starego kupca, w którym pisał on że liczy na owocną współpracę i zaangażowanie młodego doktora. Oprócz Węglichowskiego, który zajmował się leczeniem, ale odmówił zajmowania się gospodarstwem, administratorem zakładu był Krzywosąd Chobrzański. Zjeździł on całą Europę wszerz i wzdłuż i miał coś do powiedzenia na każdy temat. Zajmował się dosłownie wszystkim. Od gotowania zupy na wigilię, poprzez wspólną prace z mularzami czy ogrodnikami, aż do renowacji starych mebli. W Europie najwięcej czasu spędził w Monachium, gdzie z czasem dochrapał się swojego własnego antykwariatu, w którym prezentował i sprzedawał sklecone przez siebie dzieła. Utrzymywał on kontakt listowny z Leszczykowskim, który kupował od niego jego antyki i gdy któregoś dnia napisał, że chce wracać znalazł się w Cisach. Pierwsze spotkanie z nim Tomasza potwierdziło jego reputację. Gdy Judym udał się do niego z wizyta, przed jego mieszkaniem kłębiło się mnóstwo dzieci, a na poręczy schodów siedział sokół, którego przez zimę kurował on. Chciał pokazać dzieciarni jakich sztuczek go nauczył, ale skończyło się na tym że ptak walnął go dziobem w łysinę i uciekł do mieszkania ścigany przez Krzywosąda. Po tym wszystkim przyjął swojego gościa serdecznie i prowadził z nim miłą rozmowę. Kasjerem w Cisach był pan Listwa, mąż chudej damy z pociągu i ojczym niesfornego Dyzia. W domu czuł się jak w kieracie, ponieważ Dyzio ćwiczył na nim swoje dowcipy, a matka nie pozwalała na żaden jego opór. Odżywał w pracy, gdzie wśród ksiąg, rachunków i innych papierów czuł się dobrze.\nLudzie bezdomni – Rozdział VIII – Kwiat Tuberozy\nPo obejrzeniu zakładu i poznaniu jego pracowników, przyszedł czas na odwiedzenie szpitalika, który miał być pod opieką Judyma. Ponieważ jego zwierzchnikowi ciągle brakowało czasu żeby mu go pokazać, któregoś dnia wybrał się tam samotnie. Droga do niego wiodła przez miasto i Tomasz przechodząc obok prawie już wykończonego, nowego kościoła postanowił zajrzeć do środka. Tam odprawiała się właśnie msza, na której obecne były znane mu panny: Natalia, Joanna i Wanda. Przywitali się lekkim skinieniem głowy, a po mszy doktor udając że ogląda budowlę z zewnątrz czekał na ich wyjście. Pojawiły się razem z księdzem, który okazał się wesołym przedstawicielem kleru i który zaprosił wszystkich na śniadanie. W jego trakcie na plebani zjawił się pan Karbowski, o którym ksiądz nie miał najlepszego zdania. Pochodził on z bogatej rodziny, jednak przehulał cały majątek. Teraz utrzymywał się z gry w karty i pożyczek od kogo się dało. Gdy wszedł na plebanię od razu usiadł naprzeciw panny Natalii, rozmawiając ze wszystkimi, ale wpatrując się w nią zakochanym wzrokiem. To samo czyniła ona i gdy tak siedzieli wpatrzeni w siebie wszystko wokół stawało się dla nich nieważne. Gdy wizyta dobiegła końca panny odjechały swoim wolantem. Karbowski stojąc na ganku spoglądał za nimi tęsknym wzrokiem, a twarz jego wyrażała cierpienie. Dla Judyma wszystko o czym myślał do tej pory, jego plany i zapał z jakim tu przyjechał przestało być ważne. Zazdrościł temu elegantowi miłości jaką był obdarzony przez pannę Orszeńską, a wszystko co czynił ten młodzieniec, jego podejście do życia stało się dla doktora logiczne i właściwe.\nLudzie bezdomni – Rozdział IX – Przyjdź\nNad Cisami przeszła burza. Jeszcze słychać było dalekie grzmoty, a wokół zakładu zieleń wybujała po obfitych opadach. Judym siedział w oknie rozmarzony, wpatrując się w koniec alei. Na coś czekał. Czekał na czyjeś przyjście ?\nLudzie bezdomni – Rozdział X – Zwierzenia\nW rocznicę swojego wyjazdu do Warszawy Joasia wspomina dzień, w którym to się stało. Dzień kiedy opuściła Kielce i swoją ciotkę, a później kleją dotarła do stolicy i zamieszkała u pani Predygierowej. Dostała tam swój własny pokój oraz pensję piętnastu rubli za obowiązek edukowania Wandy. Nie zaznała w tym domu ani przyjaźni a tym bardziej miłości, choć przywiązała się do nich. Była to jednak lodownia, a w takich miejscach ciężko jest o gorące uczucia. Przez rok, który tam spędziła wchłonęła za to mnóstwo książek i poznała Warszawę, będąc po raz pierwszy w teatrze i spotykając sławnych ludzi.\nCóż to się stało z Wacławem. Ukończył gimnazjum ze srebrnym paskiem, a skończył tak bezużytecznie. Henryk natomiast został wyrzucony z szóstej klasy, a teraz studiuje sobie filozofię w Zurychu. Ciotka Ludwika powiedziałaby zapewne, że tak się dzieje gdy jest się za mało religijnym.\nJoanna była w teatrze. Grano Nauczycielkę. Nie odebrała tego przedstawienia dobrze i nie utożsamiła się z bohaterką. Sama jest guwernantką i wie, że jest się cały czas na cenzurowanym. Jedna plotka potrafi zaprzepaścić cały dotychczasowy dorobek.\nCzytając Ludwikę Ackermann, która stwierdza że kobieta pisząca poezję jest śmieszna, Joanna doszła do wniosku, że tak jest faktycznie. Poetki bowiem nie umieją wyrazić własnych uczuć pisząc tak jak to czują. Żeby zaistnieć muszą uciekać się do pisania w sposób jaki to robią mężczyźni. Chronią oni bowiem porządek jaki panuje w ich świecie i nie dopuszczają do żadnych zmian. Głos kobiet słyszany jest jakby z za czwartej ściany. A przecież istnieje krzyk kobiety oszukanej, sprzedanej mężowi którego nie kocha, tęskniącej za ukochanym. Tego nie usłyszymy w poezji.\nJoanna zastanawia się jak przełożyć swoje myśli na papier. Chciałaby pisać prawdę i szczerze, ale nigdy nie udaje jej się dosłownie napisać tego o czym pomyślała. No i co jest prawdziwe, czy to o czym myśli, czy to co powstaje z tego po przelaniu na papier?\nPrzykład Maryni, przyjaciółki Joanny, ukazuje niewinność kobiety, która jednak byłaby potępiona przez ogół. Zajęta ona była kilkoma mężczyznami naraz, choć jest ona z gruntu niewinna i bardzo prostego serca. Nie rozumie natomiast dlaczego by nie można zadowalać się kilkoma mężczyznami. Podtekst erotyczny gra tu niewielką rolę. Przecież w torcie jego warstwy, każda osobna smakują dobrze gdy weźmiemy je razem.\nCiężki to był dzień. Joanna dowiedziała się od pani Laury, w której domu od trzech lat daje lekcje dziewczętom, że Henryś nie robi doktoratu. Wszczyna natomiast burdy, skandale i awantury. Siedział w policyjnej kozie i ma mnóstwo długów. Jej natomiast pisze co innego. Nie potępiłaby go przecież, ale dowiadywanie się wszystkiego z boku, powoduje jej fatalne samopoczucie.\nJoanna po nieprzespanej nocy postanawia nie opuścić Henryka. Weźmie dodatkowe lekcje i dalej mu będzie pomagać. Niech ma choćby jakąś szansę.\nŻeby oszczędzić Joanna bierze do siebie pannę Gu?pe, która doda jej co miesiąc osiem rubli. Dzięki temu będzie mogła kupić Wacławowi kożuch i inne ubrania.\nJoanna bierze dodatkowe lekcje, które polegają na przygotowaniu Heni L. do klasy wstępnej. Stamtąd pędzi na Powiśle do Blumów i tak cały dzień, który stał się wypchany jak żydowska torba. Nawet w niedzielę nachodzą ją chwile, kiedy zrywa się i chciałaby gdzieś pędzić. Kto by pomyślał, że ona nędzna osóbka z Kielc, zarabiać kiedyś będzie 62 ruble na miesiąc.\nGu?pe już się sprowadziła i teraz zamiast się wysypiać Joanna rozmawia z nią do późnej nocy, a rano wstaje niewyspana.\nW niedziele Joanna dużo czyta. Doszła do wniosku, że istnieje jakieś dziwne braterstwo pomiędzy tymi, których już nie ma i którzy wiele przeżyli. Po takich lekturach rozczula się ona bardzo i wtedy najlepszym lekarstwem jest zagłębienie się w lekturę typu: ?Sprawozdanie z siódmego okresu czynności Banku Handlowego? lub ?Jedenaste zgromadzenie ogólne, zwyczajne, akcjonariuszów Drogi Żelaznej Warszawsko ? Terespolskiej?. Zagłębienie się w te dzieła sprawia, że wszystkie troski i żale odchodzą w niepamięć. Jednak gdy cierpienie jest srogie to same one z rąk wylatują.\nJoanna nie jest pewna czy będzie w stanie pisać ten pamiętnik tak jakby chciała. Ciągle nachodzą ją myśli, które sprawiają, że jej radość znika. Ciągłe bieganie, zamartwianie się sprawami, które osobiście jej nie dotyczą sprawia, ze czuje się zmęczona. Zazdrości paniom, które wolnym krokiem spacerują po trotuarach i zauważyła że nie jest już osobą, którą była w Kielcach. Dawniej była otwarta na ludzi i z empatią podchodziła do ich cierpienia. Teraz stała się na nie obojętna w dużym stopniu. Z dystansem podchodzi również do swoich cierpień. Zapewne to dlatego, że w przeszłości otoczona była przez życzliwych ludzi a teraz wokół niej kręcą się typy takie jak ten kuzyn u Blumów. Zawsze otwiera jej drzwi, pomaga ściągnąć okrycie, ale jego wzrok mówi wszystko. Zerka na nią tak lubieżnie, że nie pozostawia to wątpliwości co do jego intencji. Mogłaby spoglądać na niego obojętnie, jak dajmy na to na barana, ale nie może.\nJuż trzeci raz jadąc tramwajem spotkała tego pięknego pana. Kim on był, co myślał, jak mówił? Te pytania kołatały się w jej głowie przez cały dzień. Dobrze, że wysiadł na Cichej, ponieważ zakochała by się w nim.\nTo słowa bez sensu tłumaczą co to jest uczucie, tak jak ściśle potrafi to zrobić algebra.\nJoanna zwierza się ze swoich uczuć, choć każde napisane słowo powoduje, ze pali się ze wstydu.\nZnowu naprzykrzał się jej kuzyn u Blumów. Spoglądał na nią swoim lubieżnym wzrokiem a ona czerwieniła się cała nie mogąc nad tym zapanować. Zła była za to na siebie. Później gdy zatrzymała ją pani B. wślizgnął się do salonu i raczył ją swoimi mądrościami, akcentując niektóre słowa. Przez niego stroni od towarzystwa, obawiając się podobnych typów. Pomimo że jest nauczycielką nie będzie tego znosić. Nie ma jednak siły by walczyć o siebie. Jedyne co jej pozostaje to lekceważenie jego i całej sytuacji.\nJoanna zamierza zrezygnować z lekcji u Blumów. Nie może przecież wszczynać awantur w przedpokoju, a coraz większa nienawiść i chęć zemsty ogarnia ją, gdy widzi tego kuzyna.\nPanna L. umarła sobie cichuteńko, zapewne nie pozostawiając w niczyim sercu żalu. Była ideałem nauczycielki z entuzjazmem podchodząc do tej pracy. Choć nie zawsze Joanna zgadzała się ze wszystkimi jej poglądami to traktowała ją jako wzór do naśladowania. Przy jej trumnie postanowiła, że będzie ją naśladować. Należała ona do ludzi, którzy nie bali się śmierci i przez to nie rozsiewali wokół siebie ohydnego uroku. Ważną jej rolą było też wychowanie wielu pokoleń młodzieży. Nie uczyniłaby tego gdyby została żoną i matką. Większość matek nie zrobiłoby tego za nią, ponieważ macierzyństwo nie jest równoznaczne z wiedzą na temat wychowania.\nJoanna zrobiła obrachunek swoich wydatków i dochodów. Okazało się, ze więcej wydaje niż zarabia. Większość pieniędzy przekazała wprawdzie dla W. i H. i spłaciła stare długi, ale później znowu zaciągnęła pożyczkę na ponad 100 rubli u Marynki. Postanowiła oszczędzać, ale pierwsze co zrobiła to zakup biletu do teatru na Chorego z urojenia Moliera. Oglądając sztukę zauważyła jak świat poszedł do przodu, w porównaniu z okresem tam opisywanym. Sztuka sprawiła jej przyjemność i rozweseliła, chociaż powinna być przygnębiona śmiercią panny L. i ostatnimi wydarzeniami. Doszła do wniosku, że taka jest już jej natura i bez śmiechu nie mogłaby egzystować.\nJoannie śniło się, że zaprowadzono ją do sądu w Zurych, gdzie nigdy przecież nie była i oznajmiono, że Henryk sądzony będzie za morderstwo. Przeraził ją ten sen. W jego trakcie próbowała krzyczeć, ale nie mogła wydobyć głosu. Obudziła ją współlokatorka i chwilę przychodziła do siebie. Uświadomiła sobie jak bardzo kocha swojego brata. Obawiała się tylko czy nie był to sen proroczy.\nHenia miała odrę więc Joanna siedziała w swojej stancyjce i spoglądała przez okno na zamglone miasto. Na dole chłopiec od zduna mieszał glinę, a odgłosy tej pracy przeszkadzały jej w czytaniu. Wyobraziła sobie postać swojego dawnego nauczyciela Mariana Bohusza, za którym podążała myślami przez jakieś bezdroża.\nWczoraj Joanna odwiedziła pannę Helenę, która bezinteresownie pomogła jej na początku jej pobytu w Warszawie. Nie czuła się jednak dobrze u niej, ponieważ zbierało się tam wielu literatów, akurat w tym czasie modnych, w większości mężczyzn. Joanna nie była gotowa na przebywanie w takim towarzystwie. Chociaż uczucie, że jest się w centrum czyjegoś zainteresowania mile łechtało jej ego. Dlatego też, mimo wszystko, tam się udawała. Każdy mężczyzna interesował się kobietami i jeżeli ona mogła wzbudzać takie zainteresowanie to nie mogła sobie tego odmówić. Czuła jednak wielką tremę, wynikającą z przekonania o swoim nieodpowiednim zachowaniu się w takich sytuacjach. Wejście Joanny nie zostało zauważone. Roztrząsano bowiem kwestię wolności kobiet i ich emancypacji. Zastanawiano się, czy nie wykorzystają one tego na swoją niekorzyść. Joanna ośmieliła się zabrać głos i wypowiedzieć swoje zdanie. Uważała, że ta wolność może kobiecie przynieść tylko korzyści, a mężczyźni jeszcze długo nie muszą obawiać się, że stanie się ona od nich mądrzejsza i nie będzie miała o co się ich pytać. Chociaż tak naprawdę nie potrzebuje ona ich opieki, a widać to najdobitniej gdy jej zabraknie. Wracając do domu zastanawiała się czy faktycznie istnieje niebezpieczeństwo, że kobiety źle wykorzystają swoją wolność, tak jak to robią mężczyźni. Doszła jednak do wniosku, że tak samo jak oni muszą one z niej korzystać a jeżeli zajdzie taka konieczność, dźwigać się z brudu tak jak to czynią wolni mężczyźni.\nJoanna czytała Owidiusza. Sama nie wiedząc dlaczego po niego sięgnęła, zachwyca się kunsztem w jaki wyraża on swoje myśli, uciekając od rzeczy nieprzyjemnych a skupiając się na miłych.\nZmęczenie ogarnęło pannę nauczycielkę. W nocy nie może spać i budzi się rano ociężała. Na lekcje chodziła z przymusem, a podczas nich tylko chwilę była obecna duchem. Rozwiązując jakieś zadanie z uczniem skupia się tylko na początku, później jest jakby nieobecna. Najgorsze są powroty do domu w długiej sukni, która przemoczona i obłocona zmienia się w wiszącą szmatę oraz nasiąkniętych wodą pantofelkach. Jedyną pociechą tego dnia była muzyka, którą usłyszała biegnąc na lekcję po kamiennych schodach. Zatrzymała się na chwilę, ponieważ jej tony przypomniały jej pewną wiosnę radosną spędzoną razem z rodzicami w Głogach.\nPrzez lata podróżowania Joanna odkryła w sobie łatwość zagadywania i nawiązywania kontaktów z ludźmi. Nauczyła się też oceniać spotykane persony i wyciągać z nich prawdę. Stało się to bardzo pomocne w otaczającym świecie, w którym jest wiele obłudy i kłamstwa. Oto na przykład Maniusia Lipecka ma niekwestionowany talent do gromadzenia pieniędzy. Każdego przychodzącego z rodziny prosi o czterdziestówkę na pieczątki. Nie kupuje ich jednak, tylko skrzętnie gromadzi je w skarbonce. Jej matka nie widzi w tym nic złego. Wręcz uważa, że jest to przejaw zaradności i sprytu. W ogóle w Joannie budzi się wielka awersja do moralności mieszczańskiej, wszechobecnej na piętrach ich kamienic.\nPrzyszedł list od Wacka. Opisuje w nim swoją podróż po Syberii. Podróżuje zaprzęgiem ciągniętym przez renifery. Jazda nim jest przyjemniejszą częścią. Gorzej gdy zatrzymują się na noc, którą spędzają zwykle w powarni, czyli drewnianej, zamarzniętej budzie, w której znajduje się miejsce do warzenia strawy i rozpalenia ognia, lub w jurcie, gdzie z kolei gnieździ się wiele osób wraz ze zwierzętami. Nie należy to do przyjemności.\nOd jakiegoś czasu Joanna poszukuje ludzi wesołych. Sama czyta wesołe książki, chcąc stać się taka.\nJoanna wróciła właśnie z pasterki. Po drodze podziwiała zamarznięty krajobraz i rozmyślała o tym, który w tym czasie leżał w żłobie w miejscu gorszym niż niemowlę ubogiego parobka.\nW święta Joanna leniuchuje. Chodzi na wizyty i zamierza zanurzyć się w książkach. W jej pokoju stoi choinka, której zapach wzbudza w niej marzenia o przejażdżce saniami pośród lasu.\nUmarł Wacław …\nPrzetrząsając swoje rzeczy dziewczyna znalazła swój sekretnik. Nie zaglądała do niego długo i nic nie pisała, ponieważ jej uczucia były jak zjedzone przez śniedź ziarna pszenicy. Na zewnątrz wyglądają normalnie, ale po dotknięciu wysypuje się z nich czarny pył.\nOsobiste szczęście Joanny zostało złamane. Chciałaby ona rozbudzić w sobie radość życia. W tym celu chwyta się najcięższych zadań, ale ani to ani pocieszenia znajomych nie pomagają jej.\nStraciła zdolność odróżniania co jest dobre a co złe. Nic nie jest już dla niej pewne.\nCierpienie nie jest potrzebne nikomu. Krąży jednak nad człowiekiem jak czarny kruk niedoli.\nWizja błotnistego krajobrazu wprowadziła Joannę w nieprzyjemny stan.\nTęsknota przejmuje ją nieopisanym smutkiem. Zima był to zły okres pełen znoju i niedoli. Przypomniało się jej gdy kiedyś Henryk, popisując się strzelił z rewolweru do brzozy. Zaczął się z niej wylewać sok i lał się bardzo długo. Musiała stamtąd czym prędzej uciekać.\nJoanna tęskni i sama nie wie czego chce. Jest w rozpaczy.\nMoże muzyka pomogłaby w jej cierpieniu. Sama nie wie. Nie umie sobie z tym wszystkim porazić.\nChodzi na lekcje ale zajęcie to wydaje jej się bezsensowne. Na nic nie ma ochoty.\nRazem z Antosią L. przerabiały właśnie literaturę grecką. Zdziwiła się, że może tam znaleźć odzwierciedlenie swojego bólu. Okazuje się, że już wtedy siostry chowały swoich braci.\nŚwięta są przygnębiające. Postanawia nigdzie się nie ruszać i spędzić je sama.\nPodczas spaceru Alejami Jerozolimskimi znowu naszła ją chęć płaczu. Starała się go powstrzymać, ponieważ zawsze gdy płacze w dzień nie śpi w nocy, a później nachodzą ją koszmary.\nJoanna spogląda na podwórze, które oświetla jasny, ciepły wieczór i choć ten widok powinien podnosić ją na duchu, tak się nie dzieje.\nWczoraj zerwała wszystkie lekcje, zostawiła swoje tobołki Giepce, a sama ruszyła do Kielc. Te słowa pisze właśnie z pokoju hotelowego. Niech się z nią dzieje co chce, nie zależy jej na tym. Nie wie co dalej ze sobą zrobi i gdzie się uda. W Kielcach nie miała żadnej osoby, z którą mogłaby porozmawiać o swoim nieszczęściu. Odrzuciła propozycję wyjazdu na lato do Lipeckich i pani Niewadzkiej i jest tu w swoich Kielcach z widokiem na okoliczne wzgórza.\nWieczorem dotarła do wujostwa w Mękarzycach. Tam każdy kąt, każdy sprzęt czy litografia wisząca na ścianach przypominały jej dzieciństwo. Wyruszyła tutaj przed południem, wynajmując dorożkę za cztery ruble. Widoki jakie rozpościerały się wokół sprawiały, że była coraz szczęśliwsza. Poznała je, gdy jako mała, przestraszona dziewczynka jechała w drugą stronę do szkół. Teraz wracała i to ją cieszyło. Wieczorem była na miejscu, ale tutaj nie czuła się już tak dobrze. Przez ponad dziesięć lat nie utrzymywała z nimi kontaktu i zdawała się być tu obca.\nJoanna ze zdziwieniem zauważyła, że chociaż przez tyle lat niewiele się tu zmieniło to dla niej wszyscy są jacyś inni. Lata życia w mieście zmieniły ją a nie tutejszych ludzi. To ona stała się inna i jakby dla nich obca. Zewnętrznie są dla niej mili, kobiety razem z nią płaczą, ale czuje że nie ma w tym współczucia. Cały czas myślą o sobie i patrzą na nią ze zdziwieniem. Wujaszek zastanawia się zapewne kiedy Joanna poprosi go o jakąś pożyczkę i drży przed tą chwilą. Gdyby wiedział że przyjechała ona tylko w poszukiwaniu spokoju, zobaczyć lasy, wzgórza, wody pewnie odetchnął by z ulgą. Życie na wsi płynęło całkiem inaczej niż w mieście. Słuchała opowieści rodzinnych o tym jak Felcia wyszła za mąż i wyjechała aż pod Ufę. O tym jak Tecia, jej siostra, nie może znaleźć adoratora i musi siedzieć razem z rodzicami i innych opowieści, których Joanna wysłuchiwała, ponieważ nic innego nie miała do roboty. Nie zazdrościła Teci. Sama nie wybrała by takiego życia. Nauczona była już czego innego. W mieście otaczał ją świat nowoczesny i działo się wokół wiele. Miała czasami tylko suchy chleb do zjedzenia, ale była to jej własna kromka, sama na nią zapracowała. Była sobie panią.\nTego dnia Joanna wybrała się na grób rodziców. Cmentarz w Krawczyskach rozrósł się znacznie. Przybyło świeżych mogił a stara część została zamknięta na głucho. Większość miejsc pochówku zarosła trawą i krzakami, tak że zniknęły po nich prawie wszystkie ślady. Tak było z mogiłami jej rodziców. Obeszła cały cmentarz poszukując ich, ale nie była w stanie znaleźć tych miejsc.\nJoanna postanowiła odejść. Nie może patrzeć na to jak traktowani są chłopi na folwarku. W przeciwieństwie do nich może się ona udać gdzie chce. Tak mogli zrobić również oni w czasach Księstwa Warszawskiego, kiedy to stali się wolni i równi wobec prawa, ale pozbawieni ziemi. Czas ruszyć do Głogów.\nJoanna była spowrotem w Kielcach. Z Mękarzyc wyjechała dzień wcześniej furmanką chłopską, mówiąc wujostwu że jedzie prosto do Kielc. Gdy bowiem któregoś dnia wspomniała, że pojedzie do Głogów, wszyscy okazali wielkie zdziwienie. W dworze mieszkał bowiem Żyd. Rankiem pożegnała się ze wszystkimi a kiedy chłop dojeżdżał do szosy, kazała mu najpierw jechać do Głogów. Dojechali tam niedługo. Joanna kazała chłopu czekać w karczmie przy gościńcu, a sama ruszyła przez łąki ku widocznemu w oddali domowi. Po drodze upajała się wonią rozkwitłych kwiatów i wspominała swoje dzieciństwo. Dom ich rodzinny był w opłakanym stanie. Gdy weszła na podwórze zaraz obskoczyło ją około dziesięcioro Żydów, a jeden stary dopytywał się kim jest i czego chce. Uciekła stamtąd czym prędzej. Nic nie zostało z jej rodzinnego domu, gdzie swoje żywoty zakończyli jej rodzice. Gdzie oni teraz są, gdzie jest Wacław? Joanna odczuła, ze również pragnie udać się tam gdzie oni, ale wtedy pojawiła się jakby dusza jej matki i odwiodła ją od tego, a śmierć od niej odeszła.\nLudzie bezdomni – Tom II>>\nTagi:cisy ludzie bezdomni doktor judym ludzie bezdomni ludzie bezdomni streszczenie szczegółowe streszczenie ludzie bezdomni streszczenie szczegółowe ludzie bezdomni tomasz judym


Oto zabójca Xiaomi Mi 11 na żywo. Cały jest ekranem i ma potężnego asa w rękawie | gsmManiaK.pl\n29.01.2021 , Konrad Bartnik Meizu Newsy Telefony\nXiaomi Mi 11 to obecnie najlepiej wyposażony smartfon z Androidem, jaki został oficjalnie zaprezentowany. Nie tylko nie kosztuje fortuny, ale także oferuje wszystko, czego tylko można wymagać od nowoczesnego flagowca. Wersja Pro jest jeszcze lepsza, ale na horyzoncie pojawił się jeszcze jeden konkurent. Meizu 18 pozuje na żywo i wygląda po prostu oszałamiająco.\nMeizu 18 nie będzie pewnie flagowcem, który skusi idealnym oprogramowaniem czy wybitnym aparatem. Problemem będzie też ograniczona dostępność, ale jeśli producent chce zaistnieć poza Chinami, to może być na to najlepszy moment. Na poniższym wideo możemy dokładnie obejrzeć na żywo przepiękny design urządzenia.\nEkran nie ma najmniejszego wcięcia, dziurki, a do tego górna i dolna belka są idealnie symetryczne. Meizu to kolejny chiński producent, któremu udało się schować aparat pod wyświetlaczem – najwyraźniej produkowane przez niego zdjęcia są na tyle dobre, że technologia może być rozpowszechniona. Szkoda, że film nie pokazuje tylnego panelu.\nTen na pewno pojawi się jednak w kolejnych plotkach. Fakt, że urządzenie jest już w tej fazie przecieków, sugeruje szybszą niż w zeszłym roku premierę. Meizu jest więc kolejnym producentem, który będzie starał się coś ugrać na problemach Huawei -najprawdopodobniej – opóźnionym debiucie serii Huawei P50.\nJeśli chodzi o resztę specyfikacji, to wszystko układa się zgodnie z oczekiwaniami. Smartfon pracuje na Snapdragonie 888, ma do 12 GB RAM i ekran 120 Hz, wykonany w technologii OLED. W pudełku zabraknie ładowarki – choć to nie jest pewne, bo niektóre przecieki wskazują na ładowanie o mocy 120 W, a taki adapter niełatwo dokupić.\nPodobne: Meizu 18, Meizu 18 wygląd, Meizu 18 design, Meizu 18 aparat pod ekranem, Meizu 18 specyfikacja, co zamiast Xiaomi Mi 11\nProdukty: Meizu 18


Warszawa Żoliborz, Jasnodworska\n75.68 PLN /m2\nNumer oferty: HS750024\nCena za m2: 75.68 PLN\nDo wynajęcia dwupokojowe mieszkanie na Żoliborzu przy ulicy Jasnodworskiej 3a. Mieszkanie składa się z salonu połączonego z aneksem kuchennym, sypialni, łazienki, przedpokoju oraz balkonu z widokiem na zachód słońca. Apartamentowiec jest z recepcją, całodobową ochroną, monitoringiem oraz siłownią (dla mieszkańców bezpłatna), wygodna sprawą jest odbieranie paczek na recepcji.\nBlisko komunikacji miejskiej, w budynku i jego pobliżu sklepy, punkty usługowe i gastronomiczne. Wiele miejsc spacerowych i rekreacyjnych (Fort Bema z parkiem linowym i darmowymi kajakami w lecie, Sady Żoliborskie, Lasek na Kole)\nCena: 2800zł + prąd wg licznika (czynsz w cenie, woda w czynszu)\nSzerokie miejsce garażowe blisko windy w cenie\nDostępne od 1 sieprnia\nTelefon : 536739038


gotowanie - ELLE.pl\n5 aktualnych trendów, dzięki którym wiemy, że naprawdę jest już wiosna (nawet, jeśli przez pogodę trudno w to uwierzyć)\nOfelia w bestsellerowych botkach z oferty polskiej marki. Pasują zarówno do wełnianych płaszczy, jak i zwiewnych sukienek czy szortów\nNajlepsze serum na trądzik – 7 kosmetyków, które likwidują wypryski i rozjaśniają przebarwienia pozapalne\nNowojorski penthouse Kate Winslet. Kominek, jasna kuchnia i ogromny taras\nKate Middleton i książę William flirtują ze sobą na oczach widzów! Para właśnie założyła kanał na YouTube i zmieniła nazwę swojego profilu na instagramie\nDrinki z wódką: 6 przepisów na domowe napoje z wódką czystą i smakową\nSałatka na grilla to nie tylko warzywny dodatek, przełamujący ciężkość mięs z rusztu. Dobrze dobrana kompozycja może zamienić się w prawdziwy gwóźdź programu, na który uwagę zwrócą nie tylko wegetarianie. Sałatki do dań z grilla przygotowywać można na bazie młodych warzyw, których wiosną i latem jest pod dostatkiem, a także wielu innych dodatków: sosów, makaronów, sera, konserwowych przekąsek. Otwiera to szerokie pole eksperymentowania ze składnikami. Ciekawą opcją jest także przygotowana z kapusty i warzyw korzeniowych surówka na grilla, która przełamie tłusty charakter pieczonego mięsa.\n03.05.2021 - Kuchnia\nDrinki z wódką zna chyba każdy miłośnik napojów alkoholowych. To kategoria na tyle obszerna, że mieszczą się w niej zarówno bardzo proste propozycje powstałe poprzez wymieszanie wódki, chociażby z sokiem, jak i wykwintne, na przykład warstwowe kompozycje. Sama wódka w wariancie czystym lub smakowym jest jednym z bardziej uniwersalnych alkoholi, nic więc dziwnego, że wykorzystuje się ją jako bazę. Sekret smaku drinków z jej udziałem tkwi we właściwym wyborze dominującej nuty oraz w proporcjach składników.\n12.04.2021 - Kuchnia\nJak zrobić ramen jak z anime Studia Ghibli? Na TikToku hitem są tutoriale, które nauczą was tego w 30 sekund\nBlogerka kulinarna Sylvia Wakana pokazuje na swoim TikToku, jak w prosty sposób przyrządzić najpopularniejsze dania japońskiej kuchni inspirowane popularnymi filmami anime. Jej tutoriale notują miliony wyświetleń, a o Sylvii piszą prestiżowe zagraniczne tytuły. Jeśli animowane wersje ramenu czy bento robią ci smaka podczas seansu – bardzo łatwo odtworzysz je w domu.\n28.03.2021 - Lifestyle\nWspólne przygotowywanie posiłków daje radość całej rodzinie. Firma Franke opracowała nowe, zaawansowane technologicznie urządzenia AGD, które sprawiają, że gotowanie staje się łatwiejsze, a Ty masz więcej czasu dla najbliższych.\n22.03.2021 - Promocja\nSpicy Vodka Pasta już Wam się przejadła? Idealnie! TikTok opanował już nowy, znacznie prostszy przepis na makaron, w którym zakochacie się od pierwszego gryza.\n28.02.2021 - Kuchnia\nWigilijny sandacz. Przepis na świąteczną rybę\nUroczysta kolacja w nowoczesnym wydaniu. Delikatny sandacz z powodzeniem zastąpi karpia.\n17.12.2020 - Kuchnia\nCiasto na pizzę: przepis na ciasto jak z włoskiej pizzerii\nCiasto na pizzę to sekret smaku jednego z najpopularniejszych włoskich dań. Mogłoby się wydawać, że nie ma w tym kompletnie żadnej filozofii: to po prostu połączone w odpowiednich proporcjach mąka, woda, drożdże... W tym przypadku tajemnica tkwi jednak nie w ilości składników, a w prostocie wykonania i jakości produktów. Idealne ciasto do pizzy powinno być lekkie, delikatne, doskonale wypieczone, o spójnej konsystencji.\n09.12.2020 - Kuchnia\nDesery bez pieczenia na szybko, czyli proste przepisy na fit słodycze idealne na każdy dzień\nMasz ochotę na coś słodkiego, ale nie chcesz spędzać kilku godzin w kuchni? Postaw na szybki deser bez pieczenia. Jest nie tylko łatwy w przygotowaniu, ale często też ma mniej kalorii niż słodkości na ciepło. Przygotowanie deseru bez pieczenia z reguły zajmuje kilka minut, choć niektóre przepisy wymagają dodatkowego oczekiwania na schłodzenie lub stężenie masy. Zobacz nasze propozycje na proste desery wege, fit i te bardziej kaloryczne...\n14.10.2020 - Kuchnia\nOlej z pestek winogron: jak stosować na włosy, twarz i w kuchni?\nWiększość osób stosuje olej z pestek winogron przede wszystkim w kuchni. Warto jednak wiedzieć, że niezwykłe właściwości tego produktu czynią z niego też cenny kosmetyk, który ma wiele wszechstronnych zastosowań. Gdzie kupić olej z pestek winogron, jakie ma właściwości i do czego go używać? Przeczytaj i dowiedz się więcej o oleju winogronowym.\n31.07.2020 - Uroda\nMięta meksykańska (oregano kubańskie) - właściwości i zastosowanie. Jak uprawiać i pielęgnować tę roślinę?\nMięta meksykańska nie należy do najpopularniejszych ziół, jak bazylia czy oregano, które są powszechnie dostępne w supermarketach. Warto jednak zainteresować się tą oryginalną rośliną, która nie tylko pięknie wygląda, ale też ma właściwości zdrowotne i może być szeroko stosowana w kuchni. Dowiedz się, jakie są inne nazwy mięty meksykańskiej, jakie ma właściwości, jak ją uprawiać i do czego stosować.\n16.07.2020 - Dom\nPłyta ceramiczna a indukcyjna: czym się różnią i które rozwiązanie wybrać?\nJaka kuchenka sprawdzi się w moim domu? To pytanie zadaje sobie każda osoba, która staje przed wyborem odpowiedniej dla jej potrzeb płyty grzewczej.\n25.06.2020 - Wnętrza\nKoktajle oczyszczające - 5 przepisów prosto z modnych knajp\nZielone koktajle i fit smoothie powinny znaleźć się w Waszej diecie nie tylko wtedy, kiedy zastanawiacie się, jak oczyścić organizm, ale zdecydowanie częściej. Dzięki nim będziecie czuć się dobrze oraz cieszyć nienaganną sylwetką i cerą. Oto przepisy na koktajle oczyszczające, które zdradzają nam najmodniejsze knajpy: The Cold Pressed Juices, Good Start Deli, Juice Press People, Secret Life cafe i Leonardo Verde.\n16.06.2020 - Uroda\nCo zrobić z tofu? 4 proste i zdrowe dania z tofu w roli głównej\nTofu było dawniej produktem charakterystycznym jedynie dla kuchni azjatyckiej. W krajach Europy spopularyzowała je dieta wegetariańska oraz wegańska. Stanowi dobre źródło przyswajalnego białka, a także źródło niewyczerpanej kuchennej inspiracji. Co można zrobić z tofu?\n31.05.2020 - Kuchnia\nFilmy o gotowaniu. Nasz top 20. "Julie & Julia", "Szef", "Ugotowany", "Czekolada" i nie tylko!\nGratka dla kinomanów i zapalonych kucharzy! Wybraliśmy dla was 20 filmów o gotowaniu. Czy znacie wszystkie?\n03.05.2020 - Kultura\nFoie gras zakazane w Nowym Jorku. Władze miasta zwracają uwagę na okrucieństwo powstawania tej potrawy\nFrancuskie danie foie gras, uznawane jeszcze do niedawna za rarytas, zostało zakazane w Nowym Jorku. Za jego przygotowanie będzie grozić wysoka kara.\n03.11.2019 - Kuchnia\nZnaki zodiaku w miłości. Co powoduje, że nudzą się w związku i rozważają rozstanie?\nNajmodniejsze paznokcie na lato 2021. Poznaj 6 najważniejszych trendów manicure na ten sezon


Instruktorzy WIM na konferencji Defence24 Day - ..:: Wojskowy Instytut Medyczny ::..\n09 X 2021 1116\nInstruktorzy WIM na konferencji Defence24 Day\nWojskowy Instytut Medyczny był jednym ze współorganizatorów konferencji branży obronnej i sektora bezpieczeństwa Defence24 Day, która odbyła się w Warszawie w dniach 29-30.09.2021. Drugi dzień konferencji był poświęcony siłom specjalnym i medycynie pola walki. Instruktorzy Oddziału Medycyny Pola Walki i Symulacji Medycznej (OMPWiSM) przygotowali pokaz specjalny i warsztaty z przedłużonej opieki nad pacjentem (Prolonged Field Care).\nPokaz specjalny został przygotowany wraz z Centralnym Pododdziałem Kontrterrorystycznym Policji „BOA”, zespołem zabezpieczenia medycznego Oddziału Prewencji Policji w Piasecznie, funkcjonariuszami Komisariatu Policji Rzecznej w Warszawie, Lotniczym Pogotowiem Ratunkowym i Młodzieżową Drużyną Ratowniczą.\nMiał na celu zaprezentowanie współpracy różnego rodzaju służb podczas zdarzenia z udziałem kilku poszkodowanych. Scenariusz obejmował symulację napadu na konwój przewożący pieniądze. W wyniku strzelaniny rannych zostało kilka osób. Zespół BOA przeprowadził szturm natychmiastowy neutralizując zagrożenie, a następnie udzielono pomocy poszkodowanym. Najciężej ranny został przekazany do wezwanej na miejsce zdarzenia załogi HEMS. Reszta poszkodowanych została zabezpieczona przez zespoły medyczne biorące udział w akcji.\nPokaz był na bieżąco komentowany przez instruktora OMPWiSM.\nPrzedstawione zostały etapy zabezpieczenia poszkodowanych i ewakuacji medycznej z miejsca zdarzenia.\nInstruktorzy Oddziału Medycyny Pola Walki i Symulacji Medycznej WIM poprowadzili również warsztaty z przedłużającej się opieki na polu walki (Prolonged Field Care). Uczestnicy wzięli udział w symulacji medycznej pokazującej złożoność opieki nad poszkodowanym z urazem wielonarządowym w warunkach polowych. Kluczowym elementem warsztatów był debriefing, podczas którego uczestnicy wraz z instruktorem mogli przeanalizować wykonane procedury.\nKonferencja i jej tegoroczne tematy były dobrą okazją do pokazania możliwości symulacji medycznej, potrzeby współpracy między jednostkami oraz miejscem wymiany doświadczeń.\nPatronat nad wydarzeniem objął m.in. Minister Obrony Narodowej Mariusz Błaszczak, a gościem honorowym był ostatni żyjący CICHOCIEMNY Pan Aleksander Tarnawski.\nBartek Dębkowski/Kreatyw Media,


Jak Jan Paweł II przywrócił Polsce rolę przedmurza chrześcijaństwa | Portal ARCANA\nMija dziesiąty rok od śmierci św. Jana Pawła II. Okazuje się, że Papież stawiał przed Polakami wielkie zadania także po upadku komunizmu; wierzył, że Polska znów może stać się Przedmurzem Chrześcijaństwa, które będzie nas broniło przed nowym zagrożeniem cywilizacyjnym. W 121 numerze Arcanów pisał o tym prof. Krzysztof Dybciak:\nO wpływie Jana Pawła II na dzieje powszechne pisali liczni historycy i nie ma tu miejsca na przytaczanie rozległej dokumentacji. Niech wystarczy tylko jeden przykład. W jednej z najlepszych syntez chrześcijaństwa na przełomie tysiącleci, opracowanej przez zachodnioeuropejskich uczonych, dominacja postaci papieża z Polski jest niepodważalna – rozdział o chrześcijaństwie w zachodniej Europie jest w praktyce rozdziałem o aktywności Jana Pawła II w naszym regionie. Ale także przy omawianiu sytuacji religijnej na innych kontynentach nazwisko świętego papieża pojawia się niemal na każdej stronie.\nMożna więc spokojnie napisać, że Jan Paweł II jest jednym z kilku Polaków, którzy wpłynęli na powszechne dzieje, a chyba jedynym, który dokonał tego działalnością werbalną, czyli swoim pisarstwem i słowem mówionym. A więc w inny sposób niż Jan III Sobieski czy Józef Piłsudski, którzy wywarli wpływ działaniami militarnymi; inaczej też niż Mikołaj Kopernik, którego rdzeniem twórczości były obliczenia matematyczne i obserwacja zjawisk astronomicznych. W polskiej literaturze było kilkuset świetnych pisarzy, wielu estetycznie wybitniejszych od Karola Wojtyły, ale tylko on stał się pierwszoplanową postacią światowej sceny, wedle zgodnej opinii historyków, dlatego warto zastanowić się nad przyczynami tego sukcesu i nad kwestią, czy wykorzystał w swojej papieskiej twórczości polską tradycję.\nScharakteryzujmy pokrótce najpierw dwie centralne koncepcje istnienia Polski we wspólnotach i strukturach nadrzędnych. Paradygmat mostu akcentuje procesy łączenia grup etnicznych, wyznań religijnych, teorii politycznych albo nurtów artystycznych. Budulcem były tu fakty o wielkiej doniosłości historycznej – dopiero obecnie z trudem wchodzące do europejskiej i uniwersalnej świadomości – takie jak unie polsko-litewskie i tworzenie państwa federacyjnego, a także próby łączenia chrześcijaństwa Wschodu i Zachodu, z Unią Brzeską na czele. Efektami takiej strategii były zjawiska podstawowe dla kilku epok, jak sarmatyzm, porozbiorowe dążenia do odbudowy Rzeczpospolitej Wielu Narodów, w dwudziestym stuleciu koncepcja Międzymorza i odrębnej Europy Środkowej, wreszcie zachowanie związków z Zachodem i powszechnym Kościołem rzymskokatolickim w czasie przymusowego egzystowania w systemie sowieckiego komunizmu.\nTradycja przedmurzowa, w klasycznej formule Antemurale Christianitatis sięgająca średniowiecznych doświadczeń i wtedy skonceptualizowana, była fundamentalna dla samoświadomości wielu pokoleń Polaków i najbardziej znana poza Polską; odżyła w czasach porozbiorowych, szczególnie jako ponadnarodowe uzasadnienie walk o niepodległość. Z kolei w XX wieku zyskiwała uniwersalne znaczenie podczas wojny polsko-bolszewickiej i II wojny światowej; w okresie komunistycznego zniewolenia bliska była Prymasowi Wyszyńskiemu i niektórym ośrodkom emigracyjnym.\nW końcu XX wieku, czyli w okresie pontyfikatu Jana Pawła II oba te centralne paradygmaty przeszłości przeżywały kryzys zarówno w planie ideowym, jak i językowym (w szerokim znaczeniu semiotycznym). Szczególnie wzór przedmurzowy wydawał się anachroniczny i z trudem znajdował styl odpowiedni dla ludzi uważających się za nowoczesnych (ponowoczesnych?). Lecz z koncepcją pomostu łączącego cenne obszary nie było wiele lepiej. Powojenne próby syntetyzowania na naszym terytorium (politycznie i ekonomicznie) definiowanych Wschodu i Zachodu – wcześniej tak kuszące i wyznaczające Polsce uprzywilejowana pozycję struktury łączącej – okazały się jałowe i nieaktualne. Komunistyczny Wschód ponosił klęski na wszystkich polach i w planetarnej wymianie nie miał prawie nic do zaoferowania, a na początku lat 90. zniknął w skali makrospołecznej. Ale również Zachód przeżywał kryzys cywilizacyjny, europejscy intelektualiści prześcigali się we wskazywaniu słabości, błędów i zbrodni własnej tradycji. Traktowanie elementów zachodniej kultury jako budulca jakiejś nowej i wartościowej syntezy piętnowane było jako naganny przejaw europocentryzmu, nietolerancję i agresję wobec innych kultur.\nPodobnie aktywnie i misjonistycznie, a więc łącząc tradycję przedmurza z ideami polskiego romantyzmu mesjanistycznego, projektował zadania dla katolicyzmu w skali uniwersalnej. koncepcja Kościoła jako muru chroniącego przed zdesakralizowanym i odhumanizowanym światem, skutecznie chroniącego jednostki ludzkie i wspólnotyByła to koncepcja Kościoła jako muru chroniącego przed zdesakralizowanym i odhumanizowanym światem, skutecznie chroniącego jednostki ludzkie i wspólnoty – we wczesnym okresie twórczości Karola Wojtyły przed totalitaryzmami, które były teoriami i ustrojami antyreligijnymi. Z kolei w epoce posttotalitarnej głównym zadaniem pisarstwa Jana Pawła II i zadaniem wyznaczonym przez niego dla katolicyzmu stała się obrona przed miękkim totalizmem hedonistycznego nihilizmu mas oraz odhumanizowanego utylitaryzmu elit rządzących najsilniejszymi państwami i ponadnarodowymi korporacjami, a przede wszystkim przed tworzącą się „cywilizacją śmierci”. Tak radykalne sformułowanie diagnoza sytuacji w kulturze euroamerykańskiej, która spotkała się z wrogością i krytyką wielu wpływowych środowisk, inspirowana była ideami tradycji przedmurzowej i mesjanistycznej, prorockim zapałem czerpiącym energię i aparat pojęciowy z tradycji biblijnych i polskich. Niewątpliwie była to bardzo romantyczna strategia działania, gdzie racje pragmatyczne musiały zostać upodrzędnione wobec wartości moralnych i eschatologicznych.\nJan Paweł II był prekursorem, jeśli nie głównym autorem (wymaga to szczegółowych badań, które powinny przeprowadzić tak liczne instytucje zajmujące się spuścizną świętego Papieża) przemian w katolickiej filozofii społecznej. Pod wpływem procesów nazywanych globalizacją sformułował zarys koncepcji humanizującej te zjawiska. zadaniem wyznaczonym przez niego dla katolicyzmu stała się obrona przed miękkim totalizmem hedonistycznego nihilizmu mas oraz odhumanizowanego utylitaryzmu elit rządzących najsilniejszymi państwami i ponadnarodowymi korporacjami, a przede wszystkim przed tworzącą się „cywilizacją śmierci”Zasady i osiągnięcia, które doceniał, porównując je ze znaną mu rzeczywistością ustroju panującego w bloku komunistycznym – takie jak sprawność ekonomiczna kapitalizmu, wolność inicjatyw gospodarczych, handel międzynarodowy łatwy przepływ informacji i podróżowania – poddawał jednak ocenom kryteriów opartych na wartościach wyższych: duchowych, personalistycznych. Najważniejszą wartością pozostaje nadal osoba ludzka rozumiana po chrześcijańsku, nie może ona być przedmiotem gry ekonomicznej i elementem rynku. W encyklikach społecznych doceniając materialne i antropologiczne zalety wolnej gospodarki, konkurencji, wynalazczości, wskazywał także na zagrożenia i wynaturzenia planetarnego systemu ekonomicznego. Konstruował koncepcję wspólnego dobra regulującego funkcjonowanie międzynarodowych organizacji a nawet globalnego społeczeństwa; choć dopiero pod koniec pontyfikatu w jego słowniku pojawiało się rzadko słowo „globalizacja”, to zagadnienia z nią związane rozważał wielokrotnie w poprzednich dziesięcioleciach.\nElementy paradygmatu Antemurale Christianitatis zostały w twórczości papieża Wojtyły przemodelowane, „zdemilitaryzowane” i przeniesione z wymiaru geograficznego w przestrzeń podmiotową i w wymiar aksjologiczny. Obrona przed barbarzyństwem rozgrywa się współcześnie we wnętrzu każdej osoby i na każdym miejscu; nie ma teraz wyraźnych granic w przestrzeni geograficznej i życiu społecznym. Nie oszczędzone zostały sędziwemu Ojcu Świętemu tragiczne doświadczenia zła wdzierającego się do struktur kościelnych, gdzie obrzydliwe grzechy popełniają nawet duchowni a szkodliwe teorie głoszą niektórzy teologowie.\nKończąc można sformułować kilka ogólnych wniosków.\nPo pierwsze, nigdy dotąd polska tradycja kulturalna (jej trwałe osiągnięcia) nie weszły tak mocno do uniwersalnej świadomości. Dopiero podczas pontyfikatu Jana Pawła II miliony odbiorców jego nauczania dowiadywały się o naszych twórcach, widzowie i czytelnicy biograficznych utworów o świętym papieżu poznają i będą poznawać zjawiska i procesy polskiej historii. Uniwersalna pamięć ludzkości została nieodwracalnie wzbogacona polskimi wątkami.\nPo drugie, Jan Paweł II zaktywizował wzory i wartości niemal całej naszej tradycji – od doświadczeń średniowiecznych, poprzez renesans i barok, po romantyzm i neoromantyzm oraz dwudziestowieczne ekspresje narodowego bytu. Niewątpliwie słabiej oddziaływała na niego tradycja modernistyczna: awangardowa w sztuce, rewolucyjna w sprawach społecznych, dekonstrukcyjna w sferze aksjologicznej. Natomiast umiejętnie i bez oporów wykorzystywał nowoczesne języki i technikę komunikacji międzyludzkiej, łącznie z pop-kulturą jakby ignorując teorię głoszące, że „środek jest przekazem (treścią)”.\nPo trzecie, w swoim pisarstwie adresowanym i docierającym do globalnej publiczności – docierającym choćby z powodu miejsca nadawania tych komunikatów w Watykanie na Piotrowym Tronie – próbował syntetyzować podstawowe paradygmaty polskiej tradycji kulturalnej, a co szczególnie zaskakujące – łączył wzory dotąd opozycyjnie zestawiane: przedmurza i pomostu, czyli utwierdzania tożsamości i otwartości na obce impulsy. Tworzył różne warianty łącząc pierwiastki tych wzorów w zależności od funkcji, jakie miały pełnić w określonym miejscu i czasie. Potrafił łączyć twardą obronę przed totalitarnymi i późniejszymi nihilizmami z dialogiem i absorpcją wartości innych narodów, cywilizacji, religii. Ale przyjmowanie nowych elementów było selektywne: papież Wojtyła z innych tradycji wybierał wartości religijne, wolnościowe, personalistyczne. Obrazowo streszczając jego twórczość można sformułować taką syntezę: trzeba ofiarnie bronić siebie i innych przed agresywnym złem, wzbogacać się wymianą i łączyć w celu uświęcania ludzi i całego Stworzenia.\nprof. Krzysztof Dybciak, Warszawa, październik 2014, ARCANA 121.\nTo tylko fragment artykułu - całość można przeczytać w 121 numerze Dwumiesięcznika ARCANA.\n Najnowsza historia Kościoła. Katolicy i Kościoły chrześcijańskie w czasie pontyfikatu Jana Pawła II (1978–2005), Kraków 2006, Wyd. M, redakcja E. Guerriero i M. Impagliazzo; pozostali autorzy: A, Riccardi, J-D. Durand, R. Morozzo della Rocca, A. Sfeir, C. Proudhomme, C. Gillis, G. La Bella, A. Giovagnoli.\n W ostatnich latach nastąpił zaskakujący renesans zainteresowań problematyką mesjanistyczną i millenarystyczną, a nawet wzrosła praktyczna atrakcyjność tych postaw. Najcenniejsze intelektualnie zbiory wypowiedzi zaprezentowane zostały przez środowiska młodszych pokoleniowo autorów: szereg publikacji młodszej części środowiska „Frondy” z czasopismem „44”na czele, potężny tom „Teologii Politycznej” zatytułowany „Mesjanizm i Polityka” (nr 4, jesień 2006 – lato 2007) oraz numer kwartalnika „Kronos. Metafizyka. Kultura. Religia” wydawanego w Instytucie Filozofii UW (2014 nr 2) pod tytułem „Mesjanizm” zawierający m.in. przekłady i komentarze do dzieł Joachima z Fiore.\n Szerzej na ten temat mówiłem w referacie wygłoszonym w trakcie Krakowskiego Kongresu Kultury Polskiej w grudniu 2001 roku. Zob. K. Dybciak: Geokulturowa sytuacja Polski na przełomie stuleci, w: Co po nas zostanie? Materiały z konferencji…, Kraków 2002, Wyd. ARCANA, s.183–193.\n J. Zathey, Zapomniane polonicum drukowane w Rzymie w 1486, [w:] Medievalia. W 50 rocznicę pracy naukowej J. Dąbrowskiego, Warszawa 1960; chodzi o opublikowaną w Rzymie w 1486 roku mowę polskiego posła Jana Targowiskiego.\n Dzieje tej koncepcji omawia Janusz Tazbir w książce Polska przedmurzem Europy, Warszawa 2004, Wyd. Twój Styl [!]. Książka tego lewicowego a dawniej marksistowskiego historyka w „modnym” wydawnictwie jest kolejnym dowodem ożywienia głównych wzorów tradycji dawnej Polski.


Kacper Kuszewski wraca do seriali. Fani "M jak miłość" nie będą pocieszeni - WP Teleshow\nKacper Kuszewski z nową pracą?Źródło: Materiały prasowe, Fot: Paweł Paprocki\nKacper Kuszewski rozstał się jakiś czas temu z "M jak miłość", co wywołało gorącą dyskusję. - Gdy ludzie na ulicy zaczęli do mnie mówić panie Marku, to zapaliła się w głowie czerwona lampka. Powiedziałem sobie, że nadszedł czas, by Marek Mostowiak zniknął z ekranu - mówił w "Fakcie" aktor. Decyzja o tym, by pożegnać się z serialem, zapoczątkowała falę odejść innych aktorów, którzy skarżyli się na warunki pracy.\nZobacz: Kuszewski o "M jak Miłość": "To było tylko jedno z wielu miejsc mojej pracy"\n- Nie odszedłem z "M jak miłość", bo dostałem rolę w innym serialu. Poczułem, że coś się skończyło, że coś, w czym żyłem od tylu lat, wymaga zakończenia. Zamknięcie pewnych rzeczy często otwiera inne drzwi. Osiemnaście lat w jednym serialu to bardzo długo, a przywiązanie się na tak długi czas tylko do jednego bohatera nie jest dla aktora dobre - wyjaśniał Kacper Kuszewski w rozmowie z Plejadą. Jego decyzja nie przeszła bez echa.\nKuszewski wróci do świata seriali. Nowe doniesienia ucieszą jego fanów.\n– Kacper zagra adoratora jednej z przyjaciółek. Zobaczymy go w 15. transzy serialu. A wszystko dlatego, że jako juror w "Twoja twarz brzmi znajomo" bardzo spodobał się widzom oraz pani dyrektor Ninie Terentiew – zdradza w rozmowie z "Super Expressem" jeden z pracowników Polsatu.\nCzy te doniesienia potwierdzą się?


Na indeksie - Computerworld - Wiadomości IT, biznes IT, praca w IT, konferencje\nNiebawem, na jakiś czas, znajdę się na indeksie: towarzyskim, służbowym, rodzinnym i jaki tam jeszcze można sobie wyobrazić. A wszystko to za sprawą tego, że nie interesuje mnie to kto, komu, jak i ile dokopie. Nie jest to jednak żadne szyderstwo - dla wszelkich hobby i zainteresowań mam naprawdę wiele atencji, chciałbym tylko, aby otoczenie szanowało to, że moim hobby nie jest akurat to, co niebawem będzie się działo na Dalekim Wschodzie i nie są nim również wyścigi Formuły 1, o czym za chwilę.\nO tym, ile w takich globalnych imprezach wyrachowania i biznesu, a ile, jak chcą idealiści, tzw. czystego sportu, niech świadczy niedawny przypadek właśnie z samochodowych wyś-cigów Formuły 1, który zdarzył się podczas zawodów odbywających się bodaj w Austrii.\nOtóż zawodnik prowadzący wyścig od początku do końca został zmuszony przez kierownictwo ekipy do zwolnienia tuż przed metą, aby powiększyć bilans punktowy prowadzącego w łącznej klasyfikacji, a w tym wyś-cigu jadącego na drugim miejscu kolegi z zespołu. Można by to jeszcze zrozumieć, gdyby to był ostatni wyścig sezonu i od tych kilku punktów zależałoby mistrzostwo... Szef ekipy, w której to się zdarzyło, w wywiadzie telewizyjnym zaprezentował poglądy w stylu "co jest dobre dla Billa Gatesa, jest dobre dla Ameryki" i był zaskoczony i zdziwiony, że można myśleć inaczej niż z punktu widzenia interesów firmy, którą reprezentuje. Interes ten wymaga powiększania zadatku na mistrzostwo przy każdej okazji i za wszelką cenę. Do końca sezonu daleko, a gdy on nadejdzie i tak nikt nie będzie pamiętał o tym incydencie, a mistrzostwo, pomijając profity bezpośrednie, przekłada się z pewnością na dodatkową sprzedaż.\nIle sportu, a ile biznesu będzie w imprezach na Dalekim Wschodzie, niebawem się okaże. Wkrótce zapewne dowiemy się również, kto zapewnił faksy i komputery w centrach prasowych i kto połączył je w sieci. Znowu usłyszymy, ile stanowisk dziennikarskich i reporterskich kolejny raz obsłużył potężny komputer @Server. Nie sądzę, aby w tym akurat sporcie ważny był bardzo dokładny pomiar czasu, ale i tak wszyscy się dowiedzą, kto dostarczył zegary z trzema miejscami na ułamki sekund. Złośliwcy (i zarazem prześmiewcy) powiadają zaś, że te najmniejsze urządzenia, do trzymania w dłoni, które dostaną na zawsze co ważniejsi działacze, będą miały nową, uroczą nazwę: Hpaq.\nOczami wyobraźni można już dostrzec, jak tam, gdzie na świecie działają duże centra telefoniczne, zwane u nas call centres, gorączkowo wprowadza się parametry sterujące, mające zapobiec nękaniu klientów rozmowami promocyjnymi w godzinach, na które zaplanowano poszczególne spotkania czy przesunięte w czasie transmisje telewizyjne. Można również przewidzieć skutki ewentualnych przeoczeń i pomyłek pod tym względem. Wyobraźmy sobie reakcję kibica, do którego, w najbardziej gorącym momencie występu jego drużyny, zadzwoni ktoś w sprawie opóźnienia w spłacie raty kredytu (o co w kilkutygodniowym stanie sportowo-nadzwyczajnym bardzo łatwo!)...\nWracając do Formuły 1: w tym roku zezwolono, aby w trakcie wyścigów poszczególne ekipy mogły na odległość sterować pracą układów samochodów. W związku z tym na miejscu zawodów są jeszcze potężniejsze komputery, a każdy samochód, za każdym okrążeniem toru, przekazuje drogą radiową ponad dwie dziesiątki megabajtów danych o swej pracy i stanie. Pozostaje pytanie: po co wobec tego jest jeszcze potrzebny kosztowny i czasem na dodatek kapryśny kierowca? Odpowiedź jest prosta: po to, by w razie potrzeby zmusić głupie, zaprogramowane na zwycięstwo automaty, do przepuszczenia kolegi, by zadowolić żądne mistrzowskich punktów kierownictwo.


Com-Com Zone » Rodzinne pływanie 2015 | Aktualności\nStrona główna > Aktualności > Informacje > Rodzinne pływanie 2015\nPublikuje Com-Com Zone Kraków Nowa Huta, 03/07/2015\nGłówną ideą akcji „Rodzinne pływanie” jest integracja rodzin oraz zachęcanie ich do wspólnego, aktywnego i sportowego spędzania wolnego czasu. Jest to świetna promocja sportu rodzinnego oraz zdrowego stylu życia. „Rodzinne pływanie” skierowane jest do rodzin zameldowanych na terenie Gminy Miejskiej Kraków. W ramach projektu, zainteresowane rodziny będą mogły skorzystać z bezpłatnej nauki pływania pod okiem doświadczonego instruktora. W skład jednej rodziny może wejść maksymalnie pięć osób, tj. dwoje rodziców (lub rodzic) i max. 3 dzieci (od 5 lat do 16 roku życia), zameldowanych na terenie Gminy i Miasta Kraków. Warunkiem wzięcia udziału w programie będzie wypełnienie ankiety dostępnej na miejscu.\nDo skorzystania z bezpłatnej nauki pływania przygotowanej specjalnie dla krakowskich rodzin szczególnie mocno zachęca Marzena Paszkot – Pełnomocnik PMK ds. Rodziny, pomysłodawczyni i koordynator akcji. Wspólne, rodzinne spędzanie czasu wolnego jest niezwykle ważne dla wszystkich członków rodziny. Pomaga w budowaniu więzi rodzinnych i angażowaniu się rodziców w zajęcia sportowe i prozdrowotne swoich dzieci. Ponadto udział w akcji będzie zapewne wspaniałą zabawą wakacyjną dla całych rodzin – mówi Marzena Paszkot\n04 – 05.07, 11 – 12.07, 18 – 19, 25 – 26, 01 – 02.08, 08 – 09.08, 15 – 16.08, 22 – 23.08, 29 – 30.08


Odrobina Finezji w Kuchni - Chleb otrębowy\nczwartek, 29 styczeń 2015 22:13\nRobiłam ten chlebek w ostatnim czasie dwa razy, najpierw zrobiłam z otrębów gryczanych, bo akurat nie miałam pszennych, później zrobiłam już z pszennymi jak w przepisie poniżej. Chlebek jest bardzo prosty, nie trzeba wyrabiać ciasta tylko wymieszać wszystkie składniki. Jest bardzo smaczny, obie wersje Nam pasowały, w wersji gryczanej, mocno wyczuwalny smak gryki :) Chlebek jest bardzo zdrowy, stosowany w niektórych dietach, polecam wszystkim, którzy dbają o linię, a przede wszystkim lubią domowe pieczywo, zdrowe i bez konserwantów :)\n(na 1 bochenek (10 - 12 kromek))\n16 łyżek otrębów pszennych (mogą być też żytnie lub gryczane)\n10 łyżek odtłuszczonego mleka w proszku\n5 łyżek naturalnego jogurtu (niskotłuszczowego)\n3 łyżeczki drożdży suchych (12 g) lub 24 g drożdży świeżych\nWszystkie składniki miksujemy. Można robotem, można ręcznie (najważniejsze, by całość była dokładnie wymieszana).\nFormę keksówkę (o wymiarach dolnych 19 x 8 cm) smarujemy masłem, wysypujemy otrębami. Przekładamy do niej ciasto (jest dość rzadkie). Odstawiamy w ciepłe miejsce, przykryte lnianym ręczniczkiem, do wyrośnięcia (od 30 do 60 minut).\nPieczemy w temperaturze 200ºC przez 10 minut, następnie temperaturę obniżamy do 180ºC i pieczemy dodatkowe 15 minut. Wyjmujemy ostrożnie z foremki i studzimy na kratce. Ja często pod sam koniec pieczenia wyjmuję z foremki, i piekę bez, żeby od spodu się podpiekł. Mój piekarnik niestety od spodu słabiej piecze, więc preferuję w ten sposób. Smacznego :)\nDomowy przysmak czosnkowy\nWięcej w tej kategorii: « Chleb sezamowy na maślance Pain Rustique »


"Tożsamość i Demokracja". Uniosceptycy zakładają nową frakcję w Parlamencie Europejskim - NCZAS.COM\nStrona główna Świat Europa „Tożsamość i Demokracja”. Uniosceptycy zakładają nową frakcję w Parlamencie Europejskim\n„Tożsamość i Demokracja”. Uniosceptycy zakładają nową frakcję w Parlamencie Europejskim\n15 czerwca 2019 19:55\nWłoska Liga ma przewodzić nowej frakcji w parlamencie Europejskim – Tożsamość i Demokracja. Grupa ma na początku liczyć 73 europosłów.\nThierry Mariani członek Parlamentu Europejskiego z francuskiego Zjednoczenia Narodowego oznajmił o powstaniu nowej frakcji w europarlamencie. W jej skład będą wchodzili m.in dotychczasowi członkowie Europy Narodów i Wolności, których było 36 a także posłowie Alternatywy dla Niemiec, holenderskiej Partii Wolności i włoskiej Ligi.\nWedług magazynu „Politico”, to własnie Liga będzie przewodzić tożsamościowym demokratom. Dotychczas grupie Europa Narodów i Wolności przewodzili Francuzi, ale po wielkim zwycięstwie Ligi we włoskich wyborach do europarlamentu na czele nowej grupy stanie Marco Zanni, a ze francuskiego strony Zjednoczenia narodowego Nicholas Bay.\nW wywiadzie dla portalu Breitbart Bay uznał zasługi Salviniego w powstrzymywaniu napływu do Europy fali nielegalnych imigrantów. – Myślę, że Matteo Salvini jest bez wątpienia pierwszym w Europie Zachodniej ministrem spraw wewnętrznych, który zmierzył się z problemem imigracji i sprawił, że Włochy nie będą więcej akceptować niekontrolowanej imigracji – mówił europoseł Bay\nPo zwycięstwie we Włoszech Liga forsuje teraz projekty na, które wcześniej nie chciał się zgodzić partner koalicyjny – Ruch Pięciu Gwiazd. Przewidują one m.in obniżenie podatków i wprowadzenie płaskiej stawki.\nPrzywódca włoskiej partii Matteo Salvini próbował nakłonić premiera Węgier Orbana, by do frakcji przyłączył się też jego Fidesz. Ostatecznie węgierski przywódca odrzucił jednak zaproszenie.


Urząd Gminy Komańcza | Kościół parafialny obrządku łacińskiego w Komańczy\nZ chwilą przyłączenia i związania Rusi Halickiej z Koroną przez króla Kazimierza Wielkiego, na zawładniętych, słabo zaludnionych ziemiach przystąpiono do prowadzenia osadnictwa tworzenia struktur władzy, budowy warowni granicznych i ośrodków życia religijnego Kościoła obrządku łacińskiego. Od początku tereny dzisiejszej Komańczy i okolic wchodziły w skład odległej parafii w Bukowsku, której działalność w 1361 roku potwierdzają źródła pisane. W dokumencie nadania z 25 czerwca 1361 roku zapisano, że Kazimierz Wielki darował rycerzom braciom Pawłowi i Piotrowi z Węgier, ziemie ciągnące się od Prusieka i Pobiedna, aż do Wisłoka i Radoszyc, należące do wzmiankowanej parafii św. Piotra w Bukowsku. Dla mieszkańców nowo zakładanych wsi rozległej parafii sięgającej dorzecza górnej Osławy, dużym problemem było aktywne uczestnictwo w obrządkach religijnych związane z docieraniem z miejsca zamieszkania do oddalonego kościoła. Sytuacja pogorszyła się, kiedy to w wyniku szerzenia się arianizmu, zniesiono przed 1462 r. parafię w Bukowsku. Stan ten natychmiast został wykorzystany w sąsiednim Nowotańcu (posiadającym kościół od 1424 r.), gdzie niebawem w 1462 r. erygowano parafię, która dla parafian z Radoszyc, czy Szczawnego była jeszcze bardziej odległa. Starania właścicieli Bukowska, dążących do przywrócenia parafii odniosły sukces dopiero w 1748 r. po wybudowaniu w 1710 r. nowego kościoła, a Komańcza z okolicami na powrót przynależna była do parafii obrządku łacińskiego w Bukowsku. Te zmiany tylko nieznacznie poprawiły sytuację, a problem palącej potrzeby podzielenia wielkoobszarowej parafii z budową kościołów pozostał. Pierwszym ze znanych posunięć był opracowany z inicjatywy przemyskiego bpa A. W. Betańskiego i przesłany 26.02.1783 r. do galicyjskiego gubernatora hr. Josefa Brygido, program utworzenia 7 nowych parafii w cyrkule Lesko. Zakładał on między innymi budowę kościoła i powołanie parafii obrządku łacińskiego w Radoszycach. Wieś ta wybrana była nie bez powodu. Była pierwszą wsią w dorzeczu Osławicy, posadowioną na prawie polskim (później niemieckim) przez przybyszów z Polski, w czasach kolonizacji rubieży państwa, prowadzonej przez króla Kazimierza Wielkiego. Wielu spośród osiadłych tu mieszkańców zwerbowano z głębi regionu dla obsługi komory celnej, strzeżenia granicy i dozoru traktu handlowego prowadzącego od granicy przez Przełęcz Beskid nad Radoszycami. Napływ ludzi do służb „graniczno–celnych” sprawił, że tą przygraniczną wieś charakteryzował dość znaczny odsetek ludności pochodzenia polskiego. Jednak pomysł bpa A. W. Betańskiego o powołaniu nowych parafii, nie znalazł poparcia u władz austriackich w Gubernium Lwowskim. Również niczego nie wniósł znowelizowany w 1785 r. projekt podziału z propozycją utworzenia parafii w Szczawnem (z par. Bukowsko), gdyż nie doczekał się realizacji w tej sprawie. Wybuch I wojny światowej pokrzyżował przymiarki ordynariusza przemyskiego bpa bł. Sebastiana Pelczara, który w latach 1912-1913 przygotowywał plan rozbudowy sieci parafialnej w diecezji z powołaniem 5 ekspozytur w Bieszczadach, również w Komańczy.\nMusiało upłynąć jeszcze wiele lat zanim ten zamiar mógł być zrealizowany. Z inicjatywy właściciela tutejszych dóbr hrabiego Stanisława Potockiego z Rymanowa oraz przy przychylności przemyskich władz diecezjalnych, przystąpiono do budowy drewnianego kościoła w Komańczy. Hrabia Potocki, jako posiadacz dużego majątku i okolicznych lasów był fundatorem parceli i świątyni. W samej Komańczy w tym czasie było około 100 wyznawców obrządku rzymskokatolickiego. W 1927 roku kościół został konsekrowany i uroczyście poświęcony pod wezwaniem św. Józefa (odpust 19 marca). Niedługo potem erygowano nową parafię obrządku rzymskokatolickiego z siedzibą w Komańczy, przydzielając do niej z dotychczasowej parafii w Bukowsku 12 wsi w powiecie sanockim i 9 wsi w powiecie leskim. Dotychczas wierni tych wsi korzystali z oddalonych kościołów w Bukowsku, Baligrodzie, Cisnej, Jaśliskach, Niebieszczanach, Porażu, Tarnawie i Zagórzu. Po kilku latach pobudowano plebanię. Była to parafia bardzo biedna, licząca 664 wiernych (1938 r.) i z tej przyczyny w okresie międzywojennym dochodziło do częstej wymiany księży. Po wybuchu wojny w 1939 roku tutejszy proboszcz jako kapelan w Wojsku Polskim poszedł na wojnę i już nie wrócił z kampanii wrześniowej. Nowym administratorem, a później także proboszczem został kapelan klasztoru s.s. Nazaretanek w Komańczy ks. Stanisław Porębski, przybyły jeszcze w 1938 roku dla podratowania zdrowia. W Komańczy posługę swą pełnił aż do śmierci w 1978 roku. Przy wyzwalaniu Komańczy w czasie lotniczego ataku 22.09.1944 r., spłonęły drewniany kościół i plebania. Rolę kościoła aż do 1957 roku, przejęła kaplica klasztoru pod wezwaniem św. Teresy od Dzieciątka Jezus. W latach 1948-51, staraniem ks. Stanisława Porębskiego, obok zgliszczy po dawnym kościele, wybudowano obecny kościół również pod wezwaniem św. Józefa. Poświęcony został dopiero w 7.07.1957 roku. W pierwszych latach po wojnie parafia skupiała 18 wsi. Ciekawostką z pierwszych lat istnienia tego kościółka jest fakt odprawienia w nim 9 sierpnia 1953 roku, mszy świętej przez 33-letniego wówczas ks. dr Karola Wojtyłę, który jako wytrawny turysta, z 16-osobową grupą studentów wędrował najdzikszymi zakątkami Bieszczadów, co odnotował w skrupulatnie prowadzonym przez siebie dzienniku.\nW ostatnich latach z inicjatywy proboszczów i parafian przeprowadzono wiele zmian w budynku świątyni i obejściu. Między innymi dobudowano wieżę kościelną, postawiono kamienną kapliczkę, wymieniono ogrodzenie, dokonano wielu zmian w wystroju i wyposażeniu wnętrza kościoła.\nW 1993 roku w kruchcie kościoła odsłonięto tablicę pamiątkową poświęconą ks. Prałatowi Stanisławowi Porębskiemu, człowiekowi bardzo skromnemu, a przy tym obdarzonemu niezwykłą charyzmą duszpasterza. Ksiądz Stanisław aktywnie angażował się w działalność społeczną i charytatywną, m.in. był współzałożycielem Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Komańczy oraz jej pierwszym prezesem. ś parafia obrządku rzymskokatolickiego w Komańczy, przynależy do dekanatu w Rzepedzi, obejmuje także miejscowości: Dołżyca, Radoszyce, Prełuki i Duszatyn. Ma około 600 wiernych i trzy świątynie: w Komańczy, Radoszycach i Dołżycy.


Wyśmienite Sosy i Dipy do Dań Obiadowych - Gotujmy.pl\nDipy to gęste sosy, w których można maczać przekąski, np. chipsy, nachosy lub warzywa. Z reguły, sosy podawane są na zimno i stanowią dodatek do przystawek, sałatek i dań głównych. Najczęściej dipy przygotowuje się na bazie jogurtu, śmietany, majonezu, mleka, masła, twarogu i łączy z przyprawami, takimi jak: zioła prowansalskie, koper, czosnek, oregano, papryka ostra i słodka. W sezonie na grillowanie dipy do mięs, ryb i warzyw urozmaicą smak pieczonego na ruszcie jedzenia. Gęstym sosem, np. pomidorowym, można polać mięso lub maczać jego kawałki. Sosy podane w oddzielnych naczyniach, np. w czasie przyjęcia, to idealne rozwiązanie, gdy na stole jest dużo przystawek. Każdy z gości może wybrać to, co najbardziej lubi. Miłośnicy ostrzejszych smaków wybiorą raczej dip meksykański lub salsę, a łagodniejszych – musztardowo-miodowy albo koperkowy.\nDip czosnkowy, ziołowy, koperkowy, szpinakowy czy limonkowy to idealne dodatki do warzyw, zarówno surowych, jak i gotowanych. Smak sosu można dowolnie urozmaicać, dodając do niego ulubione składniki, np. cebulę, czosnek, paprykę, koper, miętę, selera naciowego, ogórka. Dodatki miesza się z jogurtem naturalnym, śmietaną albo twarogiem i blenduje na gładki sos. Dipy do kurczaka to np. sos pomidorowy, salsa, czosnkowy, musztardowo-miodowy, paprykowy.\nSos holenderski bazujący na surowych jajkach i maśle w odróżnieniu od sosu tatarskiego, którego głównym składnikiem jest majonezem, swoją nazwę faktycznie zawdzięcza holendrom. To u nich jako pierwszych pojawił się ten przepyszny, aksamitny sos, który teraz możemy serwować razem z warzywami. Z kolei nazwa "tatarski" wzięła się od sposobu przygotowania dań "po tatarsku". Dip ten często pojawiał się obok grilowanych mięs. Pasuje do nich także bazujący na ketchupie sos barbecue z dodatkiem cukru i octu, dostarcza nam słodko-kwaśnego posmaku.\nZnany wszystkim sos beszamelowy królował na dworze Ludwika XV. Dziś, pomysłów z wykorzystaniem tej wykwintnej bazy, nie można zliczyć. Idealnie nadaje się do maczania w nim przekąsek.\nNajpopularniejsze dipy do nachos, chipsów, krakersów i innych słonych przekąsek to: czosnkowy, pomidorowo-ziołowy lub paprykowy. Ostre sosy przygotowuje się, dodając do składników ostrą paprykę chili.\nDip czosnkowy (15)\nDip koperkowy (3)\nDip musztardowy (2)\nDip paprykowy (3)\nDip pomidorowy (3)\nDip serowy (10)\nDomowy sos koperkowy na zimno to dobry dodatek do chipsów, frytek i krakersów. Dip koperkowy do ryby, np. łososia najlepiej smakuje podany na ciepło. Sos przygotowuje się na bazie jogurtu naturalnego, śmietany albo majonezu oraz świeżego posiekanego kopru i odrobiny soku z cytryny. Składniki blenduje się na gładką masę i doprawia solą i pieprzem. Sos koperkowy można dodawać do mięs, np. kurczaka (z grilla, smażonych na patelni lub pieczonych), jajek, sałatek oraz warzyw, w szczególności brokułów.\nDelikatny dip musztardowy przygotowuje się na bazie jogurtru naturalnego lub śmietany, z dodatkiem miodu. Sos musztardowo-miodowy najczęściej wykorzystuje się jako dodatek do mięs, szczególnie pieczonych na grillu. Dip doprawia się świeżym, posiekanym koprem, solą i pieprzem. Sos musztardowy można dodawać też do ryb (smażonych, pieczonych, duszonych, gotowanych na parze), warzyw i sałatek, np. z kurczakiem, sałatą lodową, pomidorami koktajlowymi, cebulą, oliwkami i serem fetą.\nDip serowy to gęsty i dobrze przyprawiony sos o ciemnożółtym kolorze. Najlepszy smak osiąga po dodaniu sera mimolette lub cheddar. Dobrym pomysłem jest też sos serowy z serka topionego. Sos serowy do nachos jest również idealnym połączeniem. Dip świetnie pasuje do domowych precli. Aby go przyrządzić, należy zetrzeć ser i dodać go do nagrzanego mleka, serka topionego i czosnku. Całość dobrze jest przyprawić pieprzem i papryką.\nDip czosnkowy to smaczny i szybki do zrobienia dodatek do chipsów, pizzy, frytek, wędlin i mięs (w szczególności z grilla). Sosu czosnkowego można też użyć do robienia kanapek albo jako dressing do sałatki. Do przygotowania dipu potrzeba czosnku (najlepiej świeżego), jogurtu, śmietany lub majonezu oraz ulubionych ziół np. prowansalskich albo oregano. Sos czosnkowy z jogurtu naturalnego to niskokaloryczna wersja dipu, np. dla osób dbających o sylwetkę. Dressing można podawać na ciepło i zimno.\nGuacamole to salsa, czyli meksykański sos podawany na zimno. W wersji podstawowej zawiera awokado, sok z limonki i sól. Smak guacamole można modyfikować, dodając różne składniki, np. cebulę, czosnek, chili, pomidory świeże lub suszone, paprykę, kolendrę, natkę pietruszki czy bazylię. Bardzo ważne jest, by do jego przyrządzenia użyć dojrzałego awokado. Wówczas miąższ daje się rozgnieść widelcem na gładką masę. Pozostałe dodatki najlepiej posiekać w bardzo drobną kostkę. Guacamole jest idealnym smarowidłem do chleba, elementem sałatek oraz farszy.\nDip paprykowy ostry jest idealnym dodatkiem do nachos, krakersów i czipsów. Aby sos był pikantny, wystarczy dodać do niego odrobinę papryczki chili – świeżej lub w proszku. Sos paprykowy będzie miał najlepszy smak, jeśli paprykę opiecze się wcześniej w piekarniku. Gdy warzywo ostygnie, zdejmuje się z niego skórę i blenduje razem z pomidorami na gładki sos. Dip paprykowy doprawia się cukrem, solą i świeżo zmielonym pieprzem. Dla wyostrzenia smaku do sosu można wlać odrobinę octu balsamicznego.\nSos pomidorowy można zrobić z koncentratu, ketchupu, przecieru pomidorowego lub świeżych pomidorów. Dobrze smakuje przyprawiony zarówno na ostro (np.chili), jak i łagodnie (np. bazylią, oregano i czosnkiem). Ostry dip pomidorowy do nachos, krakersów czy chipsów podkreśli smak słonych przekąsek. Tradycyjnego sosu z pomidorów używa się do pizzy i tortilli. Dip idealnie komponuje się z mięsem, np. kurczakiem, grillowanym, pieczonym, smażonym czy gotowanym na parze.\nPolecane przepisy do kategorii Dipy\nSos z cytryną i czosnkiem (dip)\n22 sty 2015 19:36\nBłyskawiczny sos majonezowy z chilli\n22 kwi 2015 12:30\nSos czosnkowo- szczawiowy\n15 maj 2015 22:30\nTruskawkowy sos chilli\n18 cze 2015 15:58\n27 cze 2015 20:08\nZnaleźliśmy 64 przepisów w kategorii Dipy\n15 cze 2020 21:47\n15 cze 2020 18:21\nKolorowe frytki z dipem z awokado\n12 maj 2020 20:59\nDip jogurtowy z chili\n10 lut 2020 02:31\n10 lis 2019 23:12\n01 lip 2019 10:15\nSzybki dip z ogórkiem małosolnym\n01 cze 2019 12:19\nDip łagodny à la tatarski\n01 cze 2019 12:14\nPlacki z cukinii i ziemniaków z dipem ziołowym\n03 paź 2018 13:54\n26 maj 2018 21:56\nPlacki pomidorowe z dipem czosnkowo-ziołowym\n11 lis 2017 13:23\nWarzywa z dipem z czerwonej kapusty\n18 cze 2017 23:28\n17 kwi 2017 19:29\n16 kwi 2017 13:08\n27 lut 2017 12:53\nDip czosnkowo - porowy\n11 lut 2017 20:33\nPikantny dip pomidorowy\n13 gru 2016 22:40\nUniwersalny sos do sałatek i surówek\n21 cze 2016 14:50\nDip czosnkowo ogórkowo rzodkiewkowy\n17 cze 2016 16:55\nSos z przyprawą do gyrosa do mięs grillowanych\n14 cze 2016 10:30\nPyszny sos barbecue\n13 cze 2016 08:31\nSalsa pomidorowo - paprykowa\n18 maj 2016 14:41\nSos czosnkowo jogurtowo pietruszkowy\n17 maj 2016 18:40\n06 maj 2016 01:36


Enterol (liofilizowane drożdżaki Saccharomyces boulardii) – dawkowanie, zamiennik, cena – Viqo\nPodstawowe informacje na temat leku Enterol\nJedna kapsułka zawiera 250 mg liofilizowanych drożdżaków Saccharomyces boulardii CNCM I-745.\nSubstancje pomocnicze:Jedna kapsułka zawiera 32,5 mg laktozy jednowodnej.\nkapsułki; 250 mg; 20 kaps.\nSpis treści artykułu o leku Enterol\nCo to jest Enterol?\nCo zawiera Enterol?\nJakie są wskazania do stosowania leku Enterol\nPrzeciwwskazania do stosowania leku Enterol\nKiedy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania leku Enterol\nCiąża i karmienie, a stosowanie leku Enterol\nDawkowanie leku Enterol\nJakie są możliwe działania niepożądane leku Enterol?\nEnterol – cena leku\nEnterol jest produkowany przez firmę BIOCODEX i jest lekiem wydawanym bez recepty o działaniu probiotyczne.\nSubstancją czynną preparatu jest liofilizowane drożdżaki Saccharomyces boulardii.\nDziałanie leku Enterol?\nLek Enterol wykazuje działanie probiotyczne, czyli wspomagające w przypadku antybiokoterapii. Stosowanie Enterolu pomaga skutecznie odbudować niezbędne do życia bakterie jelitowe, które często giną pod wpływem antybiotyków.\nEnterol – wskazania do stosowania\nPreparat Enterol stosuję się w następujących przypadkach:\nosłonowo w trakcie terapii antybiotykami\nprofilaktycznie w celu zapobiegania biegunkom (w tym biegunkom podróżnym i występującym w żywieniu dojelitowym)\nwspomagająco w leczeniu biegunek bakteryjnych i wirusowych,\njako dodatek do kuracji wankomycyną lub metronidazolem.\nJakie są przeciwwskazania do stosowania leku Enterol\nNadwrażliwość (uczulenie) na liofilizowane drożdżaki Saccharomyces boulardii lub którąkolwiek substancję pomocniczą będącą w składzie tego produktu.\nChoroby i inne okoliczności mogą być przyczyną do przeciwwskazania lub wskazanie do zmiany dawkowania leku.\nJeżeli wystąpi uczulenie należy skonsultować się z lekarzem, który może zalecić stosowanie innych leków.\nEnterol, a ciąża i karmienie piersią\nBardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w czasie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość, potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę, poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.\nEnterol – dawkowanie\nLek przeznaczony do stosowania doustnego. Zaleca się spożycie 1-2 kapsułek na dobę.\nDawkę i częstotliwość przyjmowania leku może ustalić lekarz. Przestrzegaj zaleceń lekarza, aby leczenie przebiegało skutecznie i bezpiecznie. Nie należy go odstępować innym osobom ani używać bez konsultacji z lekarzem.\nPamiętaj o zapoznaniu się z opisem leku na ulotce przed rozpoczęciem stosowania. Przed rozpoczęciem stosowania leku należy sprawdzić datę ważności podaną na opakowaniu (etykiecie). Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności. Pamietaj, aby przechowywać lek w szczelnie zamkniętym opakowaniu, w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci, zgodnie z wymogami producenta.\nEnterol – jak stosować z innymi lekami\nKoniecznie poinformuj lekarza o stosowaniu innych preparatów równolegle z Enterol, nawet tych wydawanych w aptece bez recepty. Dzięki temu jest duże prawdopodobieństwo uniknięcia niekorzystnych interakcji między lekami, które mogą spowodować działania niepożądane.\nDziałania niepożądane leku Enterol\nLek Enterol ma następujące działania niepożądane tj: wzdęcia, bóle w nadbrzuszu.\nPodczas stosowania bardzo rzadko mogą pojawić się:\nZamienniki leku Enterol zawierające tą samą substancję czynną\nDo preparatów, które zawierają taką samą substancję czynną, które mogą być stosowane jako zamienniki Enterol, a należą m.in.:\nZalecane jest każdorazowe zweryfikowania dawkowania zamiennika leku Enterol, a w przypadku wątpliwości koniecznie skonsultuj się z lekarzem\nCena leku na dzień dodania artykułu waha się pomiędzy 18 a 34 zł.\nPrevious: Espumisan (symetykon) – dawkowanie, zamiennik, cena\nNext: Clarta (bilastyna) – dawkowanie, zamiennik, cena


Pragnąc ślicznie zaaranżować mieszkanie warto zaczerpnąć porady profesjonalisty » Poly-Wood, Steel & Stone\nObecnie zwracamy ogromną atencję na to, jakimi przedmi.otami się otaczamy. Oddziałuje to na nasz nastrój i nastawienie, w następstwie czego aranżując mieszkanie chcemy tak dobierać poszczególne elementy, aby układały harmonijną całość. Nie da się ukryć, że internet jest w tym zadaniu niezwykłą pomocą, albowiem jest zbiorem obszernej ilości inspirujących zdjęć czy też pomysłów na samodzielne wykonanie zdobień.\nJeżeli natomiast zależy nam na wykreowaniu dekoracji bardzo spoistej i kultowej to warto zasięgnąć wskazówki kompetentnego projektanta wnętrz.\nTo bez wątpliwości bardzo użyteczna tematyka, więc jeśli masz zamiar ją poznać głębiej, to kliknij tu, a więcej znajdziesz w treści (https://www.artmech.pl/laweta-holowanie/).\nWówczas będziemy pewni, że przyrządzony dla nas projekt scala w sobie nasze preferencje i aktualne style.\nWyszukując odpowiedniego dekoratora najkorzystniej jest spytać znajomych i przyjaciół czy już mieli do czynienia z taką osobą. Współpraca z dekoratorem jest jedną z przyjemniejszych, bowiem mamy sposobność otrzymać wartościowe rady z zakresu produkowania aranżacji, w następstwie czego gdy ktoś z naszych przyjaciół będzie usatysfakcjonowany, niezaprzeczalnie poleci nam konkretnego specjalistę. W drugiej sytuacji trzeba wesprzeć się Internetem, () jaki jest rzecz jasna dobrym rozwiązaniem.\nTe informacje pochłonęły Cię kompletnie? Jeśli tak jest, to przeczytaj więcej pompa do gnojowicy danych na pozostałych witrynach - odnajdziesz je, klikając w odnośnik znajdujący się poniżej.\nJesteśmy w stanie tam odnaleźć sporo ofert, które upowszechnia niejeden dekorator wnętrz taki jak ten: i poznać się z osiągalnymi cennikami. To niezaprzeczalnie pomoże nam podjąć decyzję, bowiem w dużej mierze uzależniona ona będzie od naszego budżetu. Dobrze jest także w trakcie szukania kontrolować oferty w sąsiednich miejscowościach. Gdy więc docelowo ciekawi nas Gdańsk to powinniśmy upewnić się czy w innych miastach ościennych znajdziemy odpowiedniego specjalistę.\nWielokrotnie jest to bardziej opłacalne, ponieważ możemy znaleźć lepszego dekoratora, który bezproblemowo dojedzie do naszego domu. Niezależnie jednak od tego powinno się pozytywnie nastawić się do wizyty, bo kreowanie wystroju jest niezmiernie inspirującym wyzwaniem.\nNie sposób ukryć, że odpowiednio stworzona dekoracja domu wpływa na atmosferę, jaka w nim przeważa. Warto zatem zatroszczyć się, by była ona jak najlepsza i sprawiała każdemu z mieszkańców radość.\nTags: mieszkanie, aranżacja, architekt