Między rozumieniem a porozumieniem [Rafał Włodarczyk, Leszek Koczanowicz, Katarzyna Liszka] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00250 005699 13612182 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Rafał Włodarczyk, Leszek Koczanowicz, Katarzyna Liszka Liczba stron: 178\nISBN: 978-8-3011-9037-8 Data wydania: 2016-11-04\nRecenzent dr hab. Dorota Wolska, Instytut Kulturoznawstwa Uniwersytetu WrocławskiegoWydawca Magdalena ŚciborKoordynator produkcji Mariola Iwona KeppelProjekt okładki i stron tytułowych Przemysław SpiechowskiZdjęcie na okładce RYGER/ShutterstockSkład wersji elektronicznej na zlecenie Wydawnictwa Naukowego PWN Marcin Kapusta / konwersja.virtualo.plProjekt dofinansowany przez Szkołę Wyższą Psychologii Społecznej z subsydium profesorskiego MISTRZ Fundacji na rzecz Nauki Polskiej.Copyright © by Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2015.eBook został przygotowany na podstawie wydania papierowego z 2015 r., (wyd. 1) Warszawa 2016ISBN: 978-83-01-19037-8Wydawnictwo Naukowe PWN SA tel. 22 69 54 321; faks 22 69 54 288 infolinia 801 33 33 88 e-mail: pwn@pwn.com.pl www.pwn.pl\nSpis treściMiędzy rozumieniem a porozumieniemLeszek KoczanowiczNota od redaktorówCzęść IDialog, walka, uniwersalność. Uwagi o historyczności demokracjiStefan JonssonZgniły kompromis między dwoma obrazami politykiAvishai MargalitDemokracja niekonsensualna. Czas i pragnienie dialogu w Truposzu Jima JarmuschaDaniel E. ColleranNiepowodzenie dialogu a rewolucja haitańskaDanielle CarloPrawo jako instytucjonalna pamięć i narzędzie kolonizacji pamięciAdam CzarnotaDemokracja intymna: między blochowską utopią a arendtowską akcjąPaweł Leszkowicz, Tomasz KitlińskiCzęść IIPolityka słabych więziRafał NahirnyNa granicy dialogu. Dialog wobec doświadczenia traumatycznegoKatarzyna LiszkaDemokratyczne państwo prawa – między konsensusem a antagonizmem. Komentarz do sprawy Doroty NieznalskiejMichał PaździoraAntagonizm, agonizm i dialog w społeczeństwie obywatelskim – sytuacja rumuńskich Romów we WrocławiuEwa JupowieckaOd polityki czasu do krytyki ideologii. Koczanowicz versus FrommRafał WłodarczykPrzypisyWszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nMiędzy rozumieniem a porozumieniemLeszek KoczanowiczDialog jest bezspornie samym rdzeniem demokracji. Nie można sobie wszak wyobrazić społeczeństwa demokratycznego, które nie byłoby społeczeństwem dialogu, co więcej – nieustannego dialogu. Dialog staje się wręcz przezroczystym, przyjmowanym za oczywiste warunkiem istnienia społeczeństwa demokratycznego. Ta nieustanna obecność dialogu w demokracji ma wyraźny związek z dwoma źródłami dzisiejszych demokracji. Współczesna demokracja jest w dużej mierze odpowiedzią na rozpad wspólnoty, który zapoczątkowały procesy modernizacji. Wiele powiedziano na temat tego, jak nowoczesne społeczeństwa powstawały na gruzach wspólnoty i jakie były tego konsekwencje dla ich życia społecznego. Moim zdaniem, najbardziej istotne jest to, że rozbicie struktur wspólnotowych musiało spowodować znalezienie innych sposobów integracji społecznej. Krwawe wojny religijne w XVI i XVII wieku dowiodły, że nie ma powrotu do społeczeństw opartych na jednolitym światopoglądzie. Społeczeństwa Europy musiały na nowo stworzyć swe, żeby użyć kategorii Charlesa Taylora, imaginarium społeczne. Jak wiemy, jednym z podstawowych obrazów tego nowego imaginarium jest tolerancja. Pojęcie tolerancji sformułowane w słynnym Liście o tolerancji Johna Locke’a jest w gruncie rzeczy deklaracją zdolności, a wręcz prawa do „życia obok”. Władza państwowa nie jest władzą nad duszami, nie ma prawa ingerować w kwestie sumienia. Następuje w ten sposób rozdzielenie dwóch sfer, które niegdyś były nierozłączne. Oczywiście rozważania Locke’a stanowią podsumowanie długotrwałego procesu wycofywania się władzy państwowej ze sfery religijnych wyborów obywateli państwa. Polska miała w tym swój znaczny udział. Słynne, przypisywane Zygmuntowi Augustowi powiedzenie: „Nie jestem królem waszych sumień”, może stanowić doskonały przykład wprowadzania tolerancji w praktykę polityczną. Jeżeli jednak jest tak, że zgadzamy się, by w społeczeństwie istniało wiele systemów wartości, to wciąż kwestią otwartą pozostaje pytanie o to, co sprawia, że mimo różnic, jesteśmy w stanie działać razem. Kwestia ta zaprząta uwagę teoretyków społecznych od samego początku powstania społeczeństw demokratycznych. Odpowiedź na to pytanie nie jest ani banalna, ani oczywista. Można oczywiście zgodnie ze znanym powiedzeniem Thomasa Jeffersona uważać, że nie ma znaczenia, w ilu bogów wierzy mój sąsiad, o ile jest dobrym obywatelem, ale i tak pozostaje pytanie, co skłania mnie i mojego sąsiada, byśmy podejmowali wspólne inicjatywy. Jak słusznie zauważa Stefan Jonsson w eseju umieszczonym w niniejszym tomie, z triady „Równość, Wolność, Braterstwo” ostatnia kategoria sprawia nam najwięcej trudności. Problemy z pojęciem braterstwa wynikają z tego, że o ile stosunkowo łatwo jest powiedzieć, co rozumiemy przez równość i wolność, o tyle pojęcie braterstwo wymyka się jasnym sformułowaniom. Jeżeli przeanalizujemy odpowiedzi na pytania o mechanizmy umożliwiające obywatelom społeczeństw demokratycznych wspólne działania, to jedynie niektóre z nich odwołują się do pojęcia braterstwa. Trudno do nich zaliczyć te, które podkreślają jedynie wagę czynników ekonomicznych. Sprzeczne, egoistyczne interesy harmonizowane są dzięki niewidzialnej ręce rynku, która wymusza pewną przynajmniej wspólnotę działań, niezbędną do tego, by gospodarka funkcjonowała bez zakłóceń. Adam Smith, powszechnie uważany za twórcę tej doktryny, zdawał sobie jednak sprawę z tego, że uwarunkowania ekonomiczne nie mogą samodzielnie wyjaśnić źródeł więzi społecznej. Do pełnego ich zrozumienia konieczne jest odwołanie się do sentymentów, emocji, które umożliwiałyby budowanie takiej właśnie więzi. Sympatia, zdolność do wczuwania się w emocje innych ludzi stanowi podstawę wspólnoty społecznej. Wypada chyba zgodzić się z tymi, którzy nie widzą zasadniczej sprzeczności między ekonomicznymi poglądami Smitha a jego filozofią moralną. Oba mechanizmy budowania więzi uzupełniają się i nakładają na siebie, tworząc spójne społeczeństwo. Człowiek w teorii Smitha jest stworzeniem kierującym się własnym interesem, ale społeczeństwo, które pozwalałoby na całkowity egoizm, skazane jest na chaos. Dlatego egoizm musi być trzymany w ryzach. W teorii moralnej Smitha możliwe jest to dzięki sympatii, a w jego teorii ekonomicznej – dzięki konkurencji. Dopełnieniem koncepcji Smitha byłaby wtedy wizja polityki demokratycznej rozwinięta w latach dwudziestych XX wieku przez amerykańskiego pragmatystę George’a Herberta Meada. Spostrzegał on politykę jako uogólnienie dwóch wielkich schematów interakcji: religii i ekonomii. Obie linie rozwoju zmierzają do ukonstytuowania coraz bardziej „uogólnionego innego” dzięki mechanizmowi „przyjmowania roli innego”. Mechanizm ten pozwala nam utożsamiać się z coraz szerszymi kręgami grup społecznych. Mead uważał, że w skutek tego procesu osiągniemy stan, w którym będziemy mogli przyjąć punkt widzenia całej ludzkości. To najwyższe stadium kreuje „uniwersum dyskursu”, w którym następuje właściwie całkowita przezroczystość dialogu. Wątek ten został podjęty i rozwinięty również przez Jürgena Habermasa w jego utopii niezakłóconej wspólnoty komunikacyjnej. Niemiecki filozof i socjolog był chyba pierwszym myślicielem, który nie tylko postulował, ale i uzasadnił znaczenie dialogu dla społeczeństwa demokratycznego. Pokazał on bowiem, że w samej strukturze języka kryje się potencjał możliwego konsensu, który może zostać zrealizowany w określonych warunkach politycznych. W ten sposób Habermas powiązał demokrację z dialogiem, ale uczynił to za cenę zawężenia pojęcia dialogu, przyjmując za jeden z jego wyznaczników dążenie do konsensu. Dialog jednak nie może być sprowadzony jedynie do kwestii realizacji tego celu, bo jeżeli tak będziemy go rozumieć, to w konsekwencji odcinamy sobie drogę do ujęcia całej złożoności tego fenomenu. Złożoność dialogu ujawnia się szczególnie wtedy, gdy rozpatrujemy te koncepcje demokracji, które podważają rolę konsensu dla jej funkcjonowania. Zwykle odrzucają one też znaczenie dialogu dla funkcjonowania społeczeństwa demokratycznego, kładąc w zamian nacisk na rolę przemocy, zarówno fizycznej, jak również, a może przede wszystkim – przemocy symbolicznej wyrażonej choćby w pojęciu hegemonii. Takie pojmowanie społeczeństwa demokratycznego zakłada z kolei oddzielenie strefy publicznej i politycznej od sfery prywatnej. Na jeszcze inny aspekt fenomenu dialogu, który możemy odnieść do problemu funkcjonowania demokracji, wskazują rozważania dotyczące kwestii tego, jak i czy w ogóle dialog w sferze prywatnej jest w jakikolwiek sposób powiązany z dialogiem w sferze publicznej. Niewątpliwie nie ma społeczeństwa, w którym dialog byłby całkowicie nieobecny. Nawet najbardziej opresyjne reżimy nie mogą całkowicie wyeliminować dialogu. Wręcz przeciwnie, można zaryzykować twierdzenie, że właśnie w takich reżimach rozwija się niezwykle intensywny dialog, którego uczestnicy znajdują odpowiednie sposoby, by uniknąć jego oficjalnej kontroli. Jednak dla teorii politycznej kluczową kwestią pozostaje, na ile możliwa jest polityczna ingerencja w sferę prywatną, jak również – na ile możliwa jest ekspansja sfery prywatnej na sferę polityczną. Za jeden z dogmatów klasycznej teorii liberalnej uznaje się oddzielenie obu tych sfer. Zgodnie z jej postulatami koncepcje dobrego życia pozostają poza granicami ingerencji władzy politycznej. To oddzielenie powoduje, że nowoczesna demokracja liberalna, na co słusznie zwraca uwagę Chantal Mouffe, staje się hybrydą dwóch, w dużej mierze, niezależnych projektów. Rządy ludu i niezbywalne prawa jednostki nakładają się na siebie, ale też często pozostają ze sobą w sprzeczności. Historię demokracji liberalnej rozumieć można jako dzieje negocjacji granic obu sfer. Jednocześnie jednak z rozwojem liberalizmu, który dla naszych potrzeb może być utożsamiany z ideałami oświecenia, pojawia się przeciwstawna narracja, określana często mianem kontr-oświecenia, podkreślająca rolę wspólnoty dla ukonstytuowania społeczeństwa. Świetną ilustracją takiego poglądu jest myśl Johanna Gottfrieda Herdera. Jak zauważa Isaiah Berlin, „według Herdera człowieka kształtują powiązania z innymi, i w odniesieniu do nich należy go definiować”. Powiązania te oczywiście mają swój fundament w kulturze danego narodu. Dlatego też Herder z wielką niechęcią odnosi się do państwa, które postrzega jako formę rytualnego, pustego konsensu. Według izraelskiego historyka idei Zeeva Sternhella, jeżeli porzucamy oświeceniową koncepcję uniwersalnych praw, to skazujemy się na pozostawanie na gruncie wspólnoty narodowej, która wyznacza nasze cele i wartości. U Herdera i u jego zwolenników, nie tylko w Niemczech, ale też we Francji i Włoszech, wyłonił się kulturowy nacjonalizm i jego produkt, nacjonalizm polityczny, który przeniesiony w wiek dwudziesty, stawał się coraz bardziej radykalny i coraz bardziej skłonny do przemocy. Nacjonalizm kulturowy wkrótce zrodził koncepcję państwa narodowego i jego odpowiednik, nadrzędność państwa, oraz przekonanie, że demokracja jest wrogiem ludu. Czy w takim przypadku możemy mówić w ogóle o dialogu? Na pewno nie w sensie, jaki przyjmuje w myśli liberalnej, gdzie służy jako spoiwo społeczeństwa, które zdecydowało się na porzucenie jednolitego systemu wartości. Wspólnota narodowa byłaby usytuowana na przeciwnym krańcu spektrum politycznego, a dialog w jej obrębie dotyczyłby jedynie kwestii drugorzędnych, skoro wszystko, co ważne, już zostało w tradycji ustalone. Jednak takie stwierdzenie byłoby zbytnim uproszczeniem. Wystarczy odwołać się do słynnej krytyki Rewolucji Francuskiej sformułowanej przez Edmunda Burke’a, by dostrzec, że zwolennicy konserwatyzmu dostrzegali oczywiście konieczność zmian, ale dokonywanych w sposób kontrolowany przez tradycję. Zatem różnica między politycznym dialogiem liberałów a politycznym dialogiem konserwatystów polegałaby raczej na przypisywaniu funkcji, którą dialog pełni w obu przypadkach. W świecie demokracji liberalnej, świecie zróżnicowanych wartości i światopoglądów, dialog niezbędny jest po to, by różne grupy społeczne mogły współpracować i osiągać kompromisy, które w ostatecznym rachunku prowadzą do konsensu. Pojawia się wtedy jednak zasadnicza kwestia, eksploatowana przez przeciwników demokracji liberalnej zarówno z lewej, jak i z prawej strony politycznego spektrum. Kwestia ta dotyczy możliwości dialogu w sytuacji, kiedy nie da się odwołać do podzielanych wartości, które byłyby jednocześnie wspólnym mianownikiem umożliwiającym porozumienie, na co zwracają uwagę przedstawiciele prawej strony politycznego spektrum, ale również możliwości dialogu w sytuacji, kiedy niektóre grupy społeczne są w mniejszym lub większym stopniu wykluczone, na co zwracają uwagę zwolennicy lewicy. W obu przypadkach krytyka wskazuje, że dialog w społeczeństwie liberalnym jest pozorny, że – w najlepszym razie – jest wyrazem bezradności społeczeństwa pozbawionego wartości, a w najgorszym – ideologiczną przykrywką dla bezwzględnej dominacji jednej grupy nad całym społeczeństwem. Nie znaczy jednak, że wszyscy krytycy demokracji liberalnej całkowicie negują dialog. Reformistyczna lewica wyrosła wszak na doświadczeniu dialogu między kapitalistami a pracownikami, między przedsiębiorcami a związkami zawodowymi. Można bez wielkiej chyba przesady stwierdzić, że teoretyczny model konsensu politycznego promowany przez Habermasa i jego szkołę wyrasta właśnie z doświadczenia takich negocjacji w powojennym państwie dobrobytu. Taki dialog zmienił radykalnie społeczeństwa kapitalistyczne w świecie zachodnim, ale oczywiste jest, że jego zakres był i jest mocno ograniczony. Wiele z zasadniczych spraw, które dyskutowane są w sferze politycznej, wymyka się całkowicie temu dialogowi. Drugą stroną tej samej monety są koncepcje, które wskazują, że demokracja liberalna jest możliwa bez dialogu. Najbardziej chyba znana z tego rodzaju teorii jest koncepcja opracowana przez Ernesto Laclau i Chantal Mouffe przedstawiona w ich wspólnej książce Hegemonia i socjalistyczna strategia. Dla moich rozważań ważne jest to, że akceptują oni krytykę dialogu jako podstawy demokracji liberalnej, ale nie uważają, iż projekt ten jest z tego powodu skazany na niepowodzenie. Wręcz przeciwnie, jeżeli uświadomimy sobie, że dialog jest pozorny, że społeczeństwo jest konstruowane przez hegemonię jednej grupy, możemy potraktować demokrację jako walkę między różnymi modelami społeczeństwa demokratycznego. Chantal Mouffe w swych publikacjach rozwinęła tę koncepcję jako deskryptywną teorię demokracji. W jej ujęciu niemożliwe jest zlikwidowanie potencjału konfliktowego istniejącego w społeczeństwie demokratycznym. Wszelkie próby dojścia do kompromisu i konsensu skazane są z góry na niepowodzenie. Jedynym sposobem uratowania demokracji jest zaakceptowanie tego stanu rzeczy i uznanie, że możliwe jest poszanowanie dla ogólnych reguł obowiązujących w demokracji, w tym poszanowanie wyników wyborów i przekazywania władzy z rąk jednej grupy do rąk drugiej. Według Mouffe, mamy wtedy szansę na przejście od antagonizmu do agonizmu i od wroga do adwersarza. Takie ucywilizowanie czy udomowienie antagonizmu jest właściwie jedynym warunkiem istnienia demokracji liberalnej. Nie będę głębiej w tym miejscu analizował agonistycznej koncepcji demokracji, chciałbym jedynie zauważyć, że w swej krytyce dialogu Mouffe w ogóle nie zajmuje się kwestią, czym jest dialog. Przypuszczalnie utożsamia dialog z konsensem i słusznie podważa zasadność takiego dialogu. Umiarkowani obrońcy wspólnoty jako gwaranta spójności społecznej również nie odrzucają dialogu. Wartości wspólnoty traktują raczej jako ramę dyskusji o kształcie społeczeństwa, gdzie ścierać się mogą różne racje dotyczące konkretnych rozwiązań. Szczególnie ważne jest ustalenie tego, w jakim zakresie można dyskutować o granicach wartości. Dyskusja taka pełni analogiczną rolę w społeczeństwie wspólnotowym do dyskusji nad granicami podziału między sferą prywatną a publiczną w społeczeństwie liberalnym. Współcześni zwolennicy wspólnoty zdają sobie oczywiście sprawę, że jednolity system wartości nie może zostać utrzymany w nowoczesnym społeczeństwie. Niemniej jednak upierają się, że dla określenia naszej tożsamości musimy odwoływać się do wartości wspólnotowych. Charles Taylor w swym monumentalnym dziele Źródła podmiotowości pisze: Jestem podmiotem jedynie w relacji do pewnych rozmówców: w pewnej relacji do tych, którzy odegrali kluczową rolę w procesie mojego samookreślenia; w innej znów relacji – do tych, którzy obecnie mają decydujące znaczenie dla mego dalszego władania językami samorozumienia. Te grupy mogą się oczywiście na siebie nakładać […]. Pełne określenie tożsamości człowieka obejmuje więc nie tylko jego stanowisko w pewnych moralnych i duchowych kwestiach, ale również musi odwoływać się do określającej go wspólnoty. Taylor, jak wiadomo, w swej koncepcji przyjmuje, że we współczesnych społeczeństwach ludzie mogą odwoływać się do różnych narracji wspólnotowych, do – używając jego języka – różnych horyzontów moralnych. Takie postawienie sprawy umożliwia uchwycenie złożoności współczesnych społeczeństw bez rezygnacji z odniesienia do wspólnoty. Pozostaje jednak pytanie o rolę dialogu w tak zdefiniowanym społeczeństwie wspólnotowym. Taylor deklaruje, że jest zwolennikiem koncepcji dialogicznej jaźni, choć nigdy szerzej nie rozwinął tej koncepcji. Stwierdza jedynie, że Wiele z naszego rozumienia jaźni, społeczeństwa i świata dokonuje się w praktykach należących do działania dialogicznego. Chciałbym dowieść, że w rzeczy samej język służy do tego, by ustanowić przestrzenie wspólnego działania na wielu poziomach, intymnych i publicznych. Znaczy to, że nasza tożsamość nigdy nie jest definiowana w kategoriach własności indywidualnych. Lokuje nas ona w jakieś przestrzeni społecznej. Określamy siebie częściowo w kategoriach tego, co akceptujemy jako nasze właściwe miejsce w dialogicznym działaniu. Wydaje się jednak, że Taylor, podobnie jak liberałowie, traktuje dialog jako coś oczywistego. Pisze co prawda w końcowych fragmentach omawianego artykułu o koncepcjach George’a H. Meada i Michaiła Bachtina, podkreślając zresztą wyższość tego drugiego, ale dialog dla Taylora jest przede wszystkim zdolnością do samo-refleksji wykształconą z racji konieczności współdziałania i ustosunkowania się do tradycji. Nie ma jednak u Taylora żadnej wzmianki, jak możliwy byłby dialog między różnymi horyzontami moralnymi, w jaki sposób mogłyby one przenikać i tworzyć nowe formy. Horyzonty moralne stanowią całości, które zmuszają oczywiście do ustosunkowania się do nich, stanowią oparcie, ale i źródło niepokoju. Oczywiście wymuszają one dialog, choćby wewnątrz osobowości, ale problem polega na tym, że pewną szczególną formę dialogu Taylor uznał za paradygmatyczny przykład. Sądzę, że pojęcie dialogu nie tylko obejmuje dochodzenie do konsensu, jak chce tego teoria liberalna, ani też refleksję nad narracją w obrębie wspólnoty, choć oczywiście są to przykłady praktyk dialogicznych. W myśl mojej definicji dialog jest przede wszystkim wehikułem rozumienia, a nie porozumienia. Na podstawie takiego rozumienia dialogu rozwijam dwie koncepcje, które mają stanowić alternatywę dla pojęcia wspólnoty komunitarystów i dla pojęcia demokracji konsensualnej liberałów. W moich badaniach rozwijam pojęcie wspólnoty krytycznej, odwołując się z jednej strony do pragmatystów, szczególnie Johna Deweya i George’a H. Meada, z drugiej zaś – do prac rosyjskiego uczonego Michaiła Bachtina. Obie te perspektywy, jak myślę, stanowią dla siebie uzupełnienie. Dewey i Mead choć podkreślali, że działania komunikacyjne są podstawą wspólnoty, nigdy nie interesowali się wewnętrzną strukturą języka. Bachtin natomiast wykonał ogromną pracę po to, by pokazać, jak językowe działania stają się podstawą więzi społecznej. Niemożliwe jest oczywiście w tym miejscu ukazanie w pełni znaczenia koncepcji Bachtina dla teorii politycznej, ale chciałbym przynajmniej zarysować główne idee, które są ważne dla krytycznej wspólnoty i niekonsensualnej demokracji. Po pierwsze, język jest w bachtinowskiej perspektywie rozumiany jako język-w-działaniu, czyli interesuje się on językiem jako narzędziem komunikacji. Po drugie, dialog jest pojmowany jako nigdy niekończąca się aktywność ukierunkowana na lepsze rozumienie, a nie na osiągnięcie konsensu. Po trzecie, znaczenie słowa jest zawsze kontestowane, toczy się o nie walka, która sprawia, że słowo jest polem ideologicznej bitwy. Po czwarte, język i tradycja skrystalizowana w języku są otwarte na ciągłą rewizję, w trakcie której pojawiają się nowe formy życia społecznego artykułowane w nowych formach językowych. Dla moich rozważań istotne jest pojmowanie dialogu raczej jako sposobu rozumienia niż porozumienia. To, że możemy wspólnie działać nawet w społeczeństwach, które są światopoglądowo pluralistyczne stanowi już konsekwencję tej zasadniczej funkcji dialogu. Uważam, że jest to podstawowa funkcja dialogu i że jest istotna we wszelkich sytuacjach społecznych, ale przede wszystkim w analizach sfery politycznej. Dialog pojmowany jako sposób dochodzenia do coraz lepszego rozumienia innych ludzi umożliwia ujęcie mechanizmu działania społeczeństw nowoczesnych, postkonwencjonalnych. W nich bowiem mimo nieusuwalnej różnicy systemów wartości możliwe jest ciągłe przyjmowanie roli innego, żeby użyć wyrażenia zaproponowanego przez Meada, czy też nieustannego procesu asymilowania poglądów innych do własnych systemów poznawczych. Proces ten, jak sądzę, nigdy się nie kończy, zawsze jest otwarty i przez to niemożliwe jest „zrozumienie” innego, jedyne, co jest możliwe, to coraz lepsze jego rozumienie. Pojęcie wspólnoty krytycznej jest konsekwencją przedstawionych założeń dotyczących języka. Zgodnie z nimi możemy przyjąć, że zbiorowe tożsamości mogą być konstruowane w krytycznym dialogu z wartościami i tradycją danej wspólnoty. Wspólnota krytyczna jest więc wspólnotą, w której krzyżują się dwa typy dialogu: krytyczny dialog z tradycją i wartościami (dialog wertykalny) i wewnętrzny dialog w obrębie wspólnoty (dialog horyzontalny). Dlatego też osobowości członków wspólnoty krytycznej są konstytuowane w obrębie szerszej narracji ich wspólnoty, ale narracja ta wpisana jest w ich wspólne działania i doświadczenia. Innymi słowy, znają oni i doceniają wartości ich tradycji, ale są w stanie utrzymać krytyczny dystans wobec niej. Ten krytyczny dystans zakotwiczony jest w dialogu horyzontalnym, dialogu w obrębie wspólnoty. Członkowie wspólnoty rozwijają swe postawy wobec tradycji jako wynik ich dialogu w teraźniejszości i poprzez swą orientację wobec przyszłości. Demokracja niekonsensulana stanowi formę polityczną tak definiowanej wspólnoty. Przez demokrację niekonsensualną rozumiem taki system demokratyczny, w którym dialog prowadzi niekoniecznie do konsensu, ale przynajmniej do lepszego wzajemnego zrozumienia. Demokracja niekonsensualna jest więc trzecią drogą między koncepcjami konsensu, w tym demokracją deliberatywną, a koncepcjami, które podkreślają hegemoniczny charakter demokracji. Z mojej perspektywy najważniejsze w demokracji jest rozumienie, które nawet jeżeli nie prowadzi ostatecznie do konsensu, to i tak samo wejście w dialog zmienia trajektorię przebiegu walki politycznej. Powiązanie między wspólnotą krytyczną a demokracją niekonsensualną jest możliwe wtedy, gdy rozumiemy demokrację jako sposób życia, jako, jak to określał Dewey, pewien zespół nawyków, który konstytuuje społeczeństwo demokratyczne. W ten sposób amerykański myśliciel ustala znaczące powiązanie między demokracją a wspólnotą, dobitnie wyrażone w książce The Public and Its Problems, gdzie stwierdza wręcz, że „Rozważana jako idea, demokracja nie jest alternatywą dla innych zasad wspólnego życia. Jest ona ideą samej wspólnoty”. Rozwijając myśl Deweya, można powiedzieć, że demokracja jest przedłużeniem życia codziennego, codziennych interakcji zachodzących we wspólnocie. Jednak takie ujęcie sprawy byłoby zbytnim uproszczeniem. Pewna doza dialogu występuje w każdej wspólnocie, nawet tej, która poddana jest opresyjnej, totalitarnej władzy. Problemem jest jednak kwestia warunków, które muszą zostać spełnione, by ten codzienny dialog został przetłumaczony na dialog polityczny. Uniwersalne określenie takich warunków nie jest chyba możliwe. Wspólnota polityczna i demokracja niekonsensualna są złożonymi fenomenami, które muszą być analizowane przez odniesienie do konkretnych sytuacji społecznych. Niemniej jednak wspólne są ramy, które dają szansę konstytucji wspólnoty krytycznej i jej politycznej formy, jaką jest demokracja niekonsensualna. Dialog ukierunkowany na rozumienie innych jest właśnie taką uniwersalną ramą.\nPrzypisy Zob. Charles Taylor, Nowoczesne imaginaria społeczne, tłum. Adam Puchejda, Karolina Szymaniak, Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, Kraków 2010.  John Locke, List o tolerancji, tłum. Leon Joachimowicz, PWN, Warszawa 1963.  Paweł Dybel w swym tekście Tolerance and Dialogue (maszynopis niepublikowany) pokazuje, jak polskie doświadczenie z wieku XVI można odnieść do współczesnego nam pojęcia tolerancji.  Zob. Robert B. Ekelund Jr., Robert F. Hébert, A History of Economic Theory and Method, Waveland Press, Inc., Illinois 2013, s. 111.  Isaiah Berlin, Three Critics of the Enlightenment: Vico, Hamman, Herder, Princeton University Press, Princeton, New York 1993, s. 192.  Zob. tamże, s. 185.  Zeev Sternhell, The Anti-Enlightenment Tradition, tłum. David Maisel, Yale University Press, New Haven 2010, s. 101.  Zob. Edmund Burke, Rozważania o Rewolucji Francuskiej, tłum. Dorota Lachowska, Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, Kraków 1994.  Zob. Ernesto Laclau, Chantal Mouffe, Hegemonia i socjalistyczna strategia. Przyczynek do projektu radykalnej polityki demokratycznej, tłum. Sławomir Królak, Wydawnictwo Naukowe Dolnośląskiej Szkoły Wyższej, Wrocław 2007.  Charles Taylor, Źródła podmiotowości. Narodziny tożsamości nowoczesnej, tłum. Marcin Gruszczyński i in., PWN, Warszawa 2013, s. 70–72.  Charles Taylor, The Dialogical Self, w: The Intepretive Turn. Philosophy, Science, and Culture, David R. Hiley, James F. Bohman, Richard Shusterman (red.), Cornell University Press, Ithaca, NY 1991, s. 311.  Zob. Leszek Koczanowicz, Politics of Dialogue: Non-Consensual Democracy and Critical Community, Edinburgh University Press, Edinburgh 2015, rozdział II.  John Dewey, The Public and Its Problems, w: tegoż, The Later Works, Vol. 2: 1925–1927, Jo Ann Boydston (red.), Southern Illinois University Press, Carbondale, IL 1984, s. 328.\nAutor: Rafał Włodarczyk, Leszek Koczanowicz, Katarzyna Liszka\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Miedzy_rozumieniem_a_porozumieniem-ebookRO/p0068134i006" target="_blank" title="Między rozumieniem a porozumieniem [Rafał Włodarczyk, Leszek Koczanowicz, Katarzyna Liszka] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Między rozumieniem a porozumieniem [Rafał Włodarczyk, Leszek Koczanowicz, Katarzyna Liszka] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Wiceprezes Trakcji-Tiltry złożył rezygnację - Budownictwo\nTadeusz Kozaczyński złożył rezygnację z funkcji wiceprezesa - dyrektora finansowego giełdowej Trakcji-Tiltry.\nKozaczyński nie podał powodów rezygnacji. Ze spółką był związany od 2004 r. Wcześniej pracował w instytucjach finansowych, m.in. CAIB Securities oraz AIG.\n7.09 PLN -0.12 (-1.66%)


Zasiedzenie Białystok lipiec 2021 − sarbiewski.pl\nJeśli mamy do czynienia z prawem cywilnym, karnym lub też spadkowym, z pewnością będziemy potrzebowali profesjonalnej porady. Kancelaria adwokacka jest miejscem do którego należy się udać po pomoc. To właśnie w kancelarii zdobędziemy wszystkie potrzebne informacje dotyczące obecnej sytuacji prawnej. Poprzez profesjonalną poradę oraz doświadczonego adwokata, zdobędziemy wiedzę związaną z wszelkimi regulacjami prawnymi, które nas dotyczą. Obojętnie czy jest to sprawa o alimenty, reprezentacja pokrzywdzonego w procesie karnym lub też odroczenie kary, Klienci uzyskają odpowiednią poradę prawną, a dzięki wielu latach praktyki adwokat postara się znaleźć adekwatne rozwiązanie. Poradę znajdą zarówno osoby indywidualne, ale również podmioty gospodarcze poszukujące doradztwa prawnego jeśli chodzi o tworzenie umów lub obrotu gospodarczego . Kancelaria aktywnie zajmuje się świadczeniem porad prawnych w zakresie prawa cywilnego, rodzinnego, karnego, rzeczowego, pracy oraz zajmie się sprawami administracyjnymi.\nDzięki dobrej znajomości polskiego prawa, adwokat jest w stanie udzielić porady również i Polakom nie mieszkającym na stałe w kraju. Kancelaria prawna stara się stosownie zarządzać posiadanym zapleczem personalnym, w taki sposób, żeby zasadnicze czynności prawne były przeprowadzane szybko i fachowo. Prawo nie jest prostą dziedziną, ze względu na to stałe podnoszenie kwalifikacji oraz zapoznawanie się z wprowadzanymi zmianami jest gwarantem tego, że kancelaria prawna może zaoferować swoim Klientom należytą pomoc.


Forum Men's Health - męskie forum - Waszym zdaniem Seks/Związki - Jakiego faceta chce kobieta? - forum Men's Health\nJakiego faceta chce kobieta?\nTak, właśnie było coś niefajnego (nawet bardzo) i stąd takie podejście. Dzięki za rady. Trochę mi nakreśliliście sytuację, zachowanie. Wdrażam w życie ;-)\nTak, właśnie było coś niefajnego (nawet bardzo) i stąd takie podejście. Dzięki za rady. Trochę mi nakreśliliście sytuację, zachowanie. Wdrażam w życie ;-)[u]przepraszam. problemy z łączem. proszę o skasowanie zbędnych postów.[/u]


Pandemia na Manhattanie\nPiotr Jankowski przebył długą drogę z Sochaczewa do Nowego Jorku, gdzie obecnie pracuje jako architekt. Podczas rozmowy z Agnieszką Poryszewską opowiedział nam o swoim życiu w USA, a także o tym, jak wygląda ono w czasie epidemii.\nW jaki sposób trafił pan do USA?\nDość banalnie. Po maturze poleciałem do USA, aby rozpocząć studia architektoniczne. Po ich ukończeniu zdobyłem pracę w międzynarodowym biurze architektonicznym na Manhattanie. W tym roku ukończyłem studia magisterskie w Nowym Jorku. Obecnie jestem architektem specjalizującym się w projektowaniu wieżowców, budynków uniwersyteckich i apartamentowców. Biuro, w którym pracuję, realizuje zlecenia zarówno w Ameryce jak i za granicą.\nGra pan w orkiestrze. Proszę opowiedzieć skąd to zamiłowanie do muzyki?\nOd dwóch lat gram w pierwszych skrzypcach w orkiestrze symfonicznej na Manhattanie, kontynuując moją pasję do muzyki klasycznej. W Sochaczewie ukończyłem Szkołę Muzyczną I i II st. w klasie skrzypiec u pani profesor Marity Uhlig, której zawdzięczam m. in. to, że bez problemu zagrałem audycję wstępną do orkiestry na Manhattanie. Gra w nowojorskiej orkiestrze była moim marzeniem. Stała się dla mnie sposobem, bym naprawdę poczuł się częścią Nowego Jorku, ale również metodą na poznanie nowych ludzi.\nJak wygląda praca architekta czasie epidemii?\nTak jak w większości krajów. Wykonuję ją zdalnie. Spotkania i prezentacje z klientami przeprowadzamy wirtualnie, używając wideokonferencji lub w przestrzeni wirtualnej z okularami VR. Z naszymi biurami satelitarnymi za granicą również jesteśmy w stanie pracować na projektach zdalnie i w ten sposób wyeliminować podróże biznesowe. Wbrew pozorom produktywność pracy z domu wzrasta, jednak ludziom brakuje interakcji fizycznej z pracownikami.\nPrzekłada się to na nastroje społeczne?\nMyślę, że tak jak wszyscy na świecie jesteśmy zaskoczeni rozwojem sytuacji związanej z wirusem. Globalny wzrost bezrobocia z pewnością negatywnie wpływa na ludzi, a co za tym idzie na nastroje społeczne. Jednocześnie widzę wiele przykładów kreatywnej adaptacji do pracy z "domowego" biura i motywację do szerokiej współpracy. Amerykanie mający możliwość pracy zdalnej z pewnością poświęcają więcej czasu rodzinie i dzieciom. Poza tym wiele osób stara się teraz spędzać aktywnie czas na powietrzu, biegając i jeżdżąc na rowerze, zachowując jednak przy tym bezpieczny dystans między sobą.\nCzy wprowadzono jakieś obostrzenia dotyczące przestrzeni publicznej?\nW pierwszych tygodniach epidemii odkażano miejsca publiczne, sugerowano noszenie maseczek i częstsze mycie rąk. Teraz noszenie maseczek w miejscach publicznych jest obowiązkowe. Obowiązuje również zakaz zgromadzeń publicznych i zasada dystansu sześciu stóp (niecałe dwa metry - przyp. red.) między sobą. Największy nacisk kładzie się jednak na pozostanie w domu i nieużywanie transportu publicznego. Te wszystkie obostrzenia zdecydowanie zmieniły sposób codziennego życia bardzo aktywnych do tej pory nowojorczyków.\nJak Amerykanie organizują sprawy kwarantanny, izolatoriów?\nStudenci i pracownicy z potencjalnymi objawami wirusa są zobowiązani zgłaszać się do klinik w celu przejścia testów i postawienia diagnozy. Natomiast podróżni przylatujący z krajów objętych ryzykiem, muszą odbyć dwutygodniową kwarantannę w domu. Większości szpitali w Nowym Jorku i okolicach powiększyła oddziały zakaźne, które wyposażono w respiratory. Stworzono również szpitale polowe, a nawet, w przypadku Nowego Jorku, szpital wojskowy na statku.\nUbezpieczenia w USA maja charakter prywatny, kto płaci za leczenie COVID?\nZostało to uregulowane odgórnie. W przypadku zakażenia koronawirusem nikt nie będzie musiał płacić rachunków za leczenie.\nAmerykańska Polonia uchodzi za bardzo zintegrowaną. Czy wspiera się ona w czasie epidemii w szczególny sposób?\nTak, podejmowane są różnorodne działania. Przykładowo organizowane są wyjazdy do osób starszych, znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej. Organizuje dla nich pomoc w zakupach i transporcie żywności.\nZdarza się panu przyjeżdżać do Sochaczewa?\nTak, przylatuję do Polski przynajmniej dwa razy w roku, najczęściej w okresie świąt. Ostatnim razem odwiedziłem Sochaczew właśnie w czasie Bożego Narodzenia. Bardzo chętnie wracam w rodzinne strony i zawsze miło zaskakują mnie pozytywne zmiany. Myślę, że odnowiona przystań nad Bzurą to bardzo fajny pomysł.


Autobus Norymberga - Tallinn | Najtańsze autobusy - Busbud\nZnajdź najtańsze bilety autobusowe z miejscowości Norymberga do miejscowości Tallinn\nAutobusy relacji Norymberga-Tallinn\nBusbud pomoże Ci znaleźć autobus z Norymberga do Tallinn. Znajdź najlepszą cenę i rozkład, zamów bilet w obie strony lub znajdź autobusy z siecią WiFi i gniazdkami elektrycznymi.\nUmożliwamy znalezienie oferty przejazdu z Norymberga do Tallinn najsolidniejszych firm autobusowych obsługujących tę trasę.\nDowiedz się, ile kosztuje przejazd autobusem z Norymberga do Tallinn. Skorzystaj z naszych filtrów oraz opcji wyszukiwania, aby znaleźć najtańsze bilety autobusowe z Norymberga do Tallinn lub przejazdy luksusowe z Norymberga do Tallinn.\nNorymberga do Tallinn — mapa trasy\nZaprzyjaźnij się z kierowcą. Zazwyczaj wie on dużo o Twoim celu podróży i może Ci doradzić, po której stronie autobusu lepiej usiąść, aby zobaczyć najpiękniejsze widoki w trasie z Norymberga do Tallinn!\nRozpocznij zwiedzanie z chwilą, gdy autobus opuści przystanek. Jeśli jedziesz autobusem nocnym z Norymberga do Tallinn, rozsiądź się wygodnie i zacznij liczyć gwiazdy.\nAutobusy mają najniższą emisję dwutlenku węgla spośród wszystkich zmotoryzowanych środków transportu. Autobus z Norymberga do Tallinn wyemituje o połowę mniej CO2 niż pociąg oraz znacznie mniej niż samochód czy samolot.\nStwórz playlistę na czas jazdy autobusem z Norymberga do Tallinn i ciesz się krajobrazem przy akompaniamencie osobiście skomponowanej ścieżki dźwiękowej.\nJeśli szukasz autobusu powrotnego, sprawdź autobusy z miejscowości Tallinn do miejscowości Norymberga.\nAutobus z Norymberga do Kielce\nAutobus z Norymberga do San Sebastián\nAutobus z Norymberga do Magdeburg\nAutobus z Norymberga do Karlsruhe\nAutobus z Norymberga do Bukareszt\nAutobus z Warna do Norymberga\nAutobus z Bordeaux do Norymberga\nAutobus z Linz do Norymberga\nAutobus z Saloniki do Norymberga\nAutobus z Rosenheim do Norymberga\nAutobus z Tallinn do Praga\nAutobus z Tallinn do Düsseldorf\nAutobus z Frankfurt nad Menem do Tallinn\nAutobus z Monachium do Tallinn\nAutobus z Londyn do Tallinn\nAutobus z Gdańsk do Tallinn\nAutobusy z Norymberga do Tallinn


High School DxD - Tom 7 Vali Lucyfer – High School DxD Wiki\nHigh School DxD - Tom 7 Vali Lucyfer\n– Niszczycielska Furia której nie używałem jakiś czas, wypaliła mnie tak mocno, że aż stało się to niebezpieczne. Jeśli mogę, to chciałbym skrócić ilość razy, kiedy muszę je używać. Dzięki temu nie będę ostatni. Więc co się wydarzyło po twojej stronie, Arturze?\n– Wygląda na to że mogę coś zrobić używając mocy Excalibura, który kontroluje „Władanie”. Tyczy się to Fenrira. Są pewne ograniczenia, więc moc Fenrira będzie bardzo zmniejszana, chociaż…… Nawet jeśli uważasz na te kły, to bardzo dziwne uczucie przyjmować takiego potwora do naszej drużyny.\n– Vali, otrzymaliśmy wiadomość od Cao Cao.\n– I co takiego powiedział, Bikou?\n– Tak w skrócie to „Obraliśmy naszą własną drogę, więc nam w nią nie wchodźcie”. Mniej więcej coś takiego.\n– Cao Cao. Miejmy nadzieję że naszej dwójce nic się nie przytrafi. Chociaż nie będziemy się powstrzymywać, jeśli będziesz do nas przychodził.\n– Jednak nigdy bym nie pomyślał, że otrzyma wsparcie od boga z innego świata. Hyoudou Issei, on z pewnością jest kimś, kogo postępowania nie potrafię przewidzieć, a do tego jeszcze mnie bawi. Jego tempo rozwoju jest naprawdę szybkie i pędzi w zupełnie innym kierunku.\n– Fufu, Oppai Smok huh. Jego istnienie jest jak jakiś żart, ale wygląda na to że staje się czymś, czego nie można za takowy uważać.\nCofnij do podrozdziału Nadzorca Powróć do strony głównej Przejdź do podrozdziału Boss x Boss


Chociaż tytuł sugeruje mroczny nastrój, gra zapewnia dobrą zabawę dużym i małym. Pojawia się tu tajemnica i sympatyczne figurki duchów jako pionki. Gra ma proste zasady zachęcające do blefowania, co sprawia, że rozgrywka jest pełna humoru. Jest szybka, dynamiczna i emocjonująca, nie wymaga skomplikowanych strategii, ale pewnego wyczucia ruchów przeciwnika, podejmowania ryzykownych i śmiałych posunięć oraz pokerowej twarzy.\nTo jedna z najstarszych i najbardziej popularnych gier świata. Znana była już w starożytnej Grecji i w Rzymie, a także w Sumerze, Egipcie i Mezopotamii. Nazwa backgammon pojawiła się dopiero w XVII wieku i pochodzi od angielskiego 'back game', co oznacza grę do tyłu. Celem jest przeprowadzenie swoich pionków na obszar planszy zwany domem, a następnie wyprowadzenie ich na dwór, czyli poza planszę. O tym, o ile pól przesuwamy pionki, decyduje wynik rzutu dwiema kostkami.\nNazwa gry nawiązuje do bitwy rozegranej w trakcie II wojny peloponeskiej (-V w.) między Spartanami i Ateńczykami. Pylos to historyczna kraina, miasto i półwysep, który od VII w. p.n.e. pozostawał pod wpływem Spartan. Jego zdobycie i utrzymanie przez Ateńczyków było jednym z ich większych sukcesów w tej wojnie. Rozgrywka nie przypomina jednak krwawej bitwy, ale jest strategiczną interakcją między graczami, której celem jest położenie swojej kuli jako ostatniej na szczycie budowanej wspólnie piramidy.


Madera - 6 pomysłów na jednodniowe wycieczki - Five to fly - mama, tata i trzy córki w podróży\nMadera to nasze odkrycie z 2021 roku i naprawdę żałujemy, że tak późno trafiliśmy na tę uroczą wyspę na Atlantyku. Jest tam wszystko, na czym nam zależy:\nJeśli myślicie o odwiedzeniu tej portugalskiej wyspy, mamy dla Was kilka podpowiedzi i inspiracji, co możecie tam robić. Zapewniamy, że Madera ma wiele pięknych miejsc do odkrycia!\nUwaga: Szykujcie się na dużo pięknych zdjęć!\nLas Fanal (laurissilva)\nPrzylądek São Lourenço (PR8) – najdalej na wschód jak się da\nLewada 25 źródeł (Levada das 25 fontes) (PR6)\nTrasa z Machico do Porto da Cruz\nPico Areiro i szlak do Pico Ruvio\nInformacje praktyczne: jak do lecieć na Maderę?\nInformacje praktyczne: jak poruszać się po Maderze? Madera – wypożyczenie samochodu.\nMadera nasza miłość\nmorze (choć niekoniecznie takie do pływania, bo woda raczej chłodna i spore fale),\nzieleń (bardzo dużo lasów i terenów zielonych),\ngóry (i to takie całkiem konkretne z najwyższym szczytem Pico Ruvio 1862 m n.p.m.),\nstabilna ładna pogoda (niekoniecznie non-stop słonecznie, ale za to ciepło i przyjemnie),\nbardzo dobre jedzenie (mięsa, ryby, owoce morza, owoce i warzywa) w przystępnych cenach (jak na zagranicę).\nZaczniemy „z grubego Ce” od miejsca, które jest być może naszym ulubionym (choć konkurencję na Maderze ma silną!), a jeśli nie to na pewno jest najbardziej tajemniczym i klimatycznym miejscem tej wyspy.\nFanal to niesamowite i magiczne miejsce, w którym rosną kilkusetletnie drzewa wawrzynowe. Można by właściwie powiedzieć, że to las, choć dosyć „przerzedzony”. Mówią, że jest to pozostałość prastarej puszczy, która niegdyś porastała całą Europę.\nLas znajduje się na płaskowyżu, gdzie nietrudno o nagłe zmiany pogody i zamglenia, więc miejsce to bardzo często spowite jest gęstą mgłą. Efekt jest tak niesamowity, że po wyjściu z samochodu przenosimy się jakby do lasu Fangorn z „Władcy Pierścieni”. Kapitalne zdjęcia w stylu „dark mood” właściwie robią się same.\nDodatkowa wskazówka: pamiętajcie, że zazwyczaj jest tam jednak chłodno, żeby nie powiedzieć, że zimno. Jeśli marzą Wam się zdjęcia romantik w zwiewnych sukienkach i słomianym kapeluszu to okej, ale miejcie ze sobą ciepłą kurtkę, żeby od razu narzucić i termos z gorącą herbatą.\nGdzie to jest: Las jest w północno-zachodniej części wyspy, dostępny z drogi asfaltowej ER209 (niedaleko Seixal).\nMówiliśmy, zdjęcia robią się same!\nTo chyba obowiązkowy punkt każdej zorganizowanej i niezorganizowanej wycieczki, której celem jest Madera. Widać to po zatłoczonym parkingu i sporej liczbie turystów na szlaku. Warto przyjechać tam możliwie wcześnie, aby była szansa na zaparkowanie względnie blisko wejścia na szlak. Ale nie martwcie się – im dalej pójdziecie, tym mniejsze będzie obłożenie trasy, za to widoki będą rekompensowały ewentualne zmęczenie, bo niesamowitych punktów widokowych jest po drodze kilka.\nPod koniec szlaku, który ma około 3,5 km, dochodzi się do dawnego schroniska, gdzie mieści się kawiarnia – można coś zjeść i napić się np. lemoniady. Kupicie tam też bilety na rejs po morzu. W wersji najprostszej jest to powrót w okolice parkingu (rejs po zatoce do pobliskiej mariny), w wersji na bogato – rejs w morze na poszukiwanie wielorybów (tzw. whale watching).\nMy skorzystaliśmy z opcji pierwszej i może nie było to nie wiadomo jak odkrywcze doświadczenie, ale na pewno sympatycznie nam się skakało po tych falach, także polecamy.\nDodatkowa wskazówka: zabierzcie na trasę odpowiednią ilość wody i koniecznie nasmarujcie się kremem słonecznym, nawet gdy na niebie chmury. Słońce jakoś wyjątkowo mocno tam operuje i wróciliśmy spaleni na rękach i czole.\nNa São Lourenço zrobicie też niesamowite foty, bo sam przylądek, jak i cała Madera, jest bardzo fotogeniczny.\nGdzie to jest: trzeba pojechać najdalej na wschód wyspy jak się da. Z Funchal kierujemy się w stronę lotniska i dalej przez Canical, trzymając się drogi ER109. (GPS: 32.74132264251955, -16.70281571797656)\nLewada – rodzaj kanału irygacyjnego typowego dla Madery.\nSieć kanałów służy Na wyspie znajduje się ok. 200 kanałów, a całkowita długość lewad wynosi ok. 2500 km.\nLewady zostały wybudowane w XVI w. dla nawodnienia upraw znajdujących się na południu wyspy chłodniejszą wodą z północ.\n/Trasy (szlaki) na Maderze oznaczone są literami i cyframi jak tutaj-PR6, które unifikują system. Jeśli chcesz znaleźć ten szlak wystarczy, że wpiszesz do google PR6/\nLewady, czyli małe akwedukty, to znak rozpoznawczy, z których słynie Madera. Zbudowano je w wielu miejscach wyspy po to, aby wodę z rozlicznych górskich źródeł móc w kontrolowany sposób sprowadzić na pola uprawne i magazynować na potrzeby rolnictwa. Dziś wzdłuż wielu lewad poprowadzone są przepiękne szlaki turystyczne, jedna z wizytówek Madery.\nLewada „25 fontes” (PR6) to dość krótka i łatwa trasa. Ma około 5 km w jedną stronę. Od parkingu (przy drodze ER110) schodzimy najpierw trasą do dawnej leśniczówki (Rabaçal), a dalej już wzdłuż właściwej lewady wędrujemy w stronę 25 wodospadów.\nO ile sama lewada jest świetna, o tyle zejście do leśniczówki po asfalcie (2km w dół), a tym bardziej powrót w górę do parkingu, nie należy do najciekawszych. Jak ktoś nie chce lub nie daje rady iść, może skorzystać z busika jeżdżącego wahadłowo między parkingiem a Rabacal. Niestety nie ma rozkładu jazdy, trzeba mieć szczęście i wstrzelić się w kurs. Koszt tego ułatwienia to 2,5 EUR w jedną stronę.\nNasza rada: może to mało prestiżowe i mało trekkingowe podjeżdżać część trasy busem, ale zamiast drałować pod górę tracąc siły i kolejne godziny dnia, lepiej być szybciej na parkingu i zaoszczędzony czas przeznaczyć na inną atrakcję. Dlatego my skorzystaliśmy z podwózki i się tego nie wstydzimy 🙂\nJak dojechać na początek szlaku: z Funchal musicie wyruszyć na zachód trasą VE1 (główna droga), a następnie odbić na północ w VE4 (na Sao Vicente), aby w połowie wyspy skręcić w ER110. Będzie trzeba się wspinać na płaskowyż, a po kilku kilometrach zauważycie parking. (GPS: 32.75416336633664, -17.133033794931716)\n…a potem wzdłuż lewady!\nLewada, lewadzie nierówna! Szlak PR6 prowadzi częściowo asfaltową drogą, a częściowo wśród takich niskich, ale gęstych lasów, gdzie zieleń tworzy zwartą kopułę nad głową. Jest bardzo klimatycznie, ale zupełnie inaczej niż na trasie lewady, o której przeczytasz za chwilę…\nKolejną bardzo ciekawą lewadą, gdzie Madera zaprasza na kilkugodzinną wycieczkę, jest Caldeirão Verde (trasa PR9). Zaczyna się ona w parku leśnym Queimadas (duży parking, płatny).\nZnajduje się tutaj przepiękne schronisko niczym ze starych baśni– Casa de Abrigo das Queimadas, gdzie możecie napić się kawy i zjeść kawałek tarty.\nPoczątek trasy prowadzi przez wspaniały las z niezwykłymi okazami drzew m.in cedrów. Po jakimś czasie szlak łączy się z właściwą lewadą, wzdłuż której będziemy wędrować już do samego końca szlaku. Na trasie będą trzy tunele (jeden krótki i dwa baardzo długie i baaardzo ciemne), a także przecinający lewadę szlak PR1.1, czyli odnoga głównego szlaku Madery (PR1) z Pico Ruvio.\nTo świetna wycieczka dla piechurów, którzy nie maja lęku wysokości i chcą się cieszyć spektakularnymi widokami bez konieczności wchodzenia 3 godziny pod górę, jak to niestety często jest w Polsce.\nTutaj co prawda trasa jest dosyć długa, więc na koniec bolą nogi, ale ostatecznie mało skomplikowana i idzie się cały czas po równym, a widoki zapierają dech w piersiach. Zabawnie jest to, że szlak jest momentalnie tak wąski, a z boku przepaść (choć oczywiście z barierką!), że żeby minąć się z osobami idącymi z przeciwka, trzeba czekać „w zatoczkach” lub wskakiwać na betonową nieckę kanału lewady.\nUwagi do tej trasy: zróbcie sobie jakiś zapas jedzenia, bo w schronisku znajdziecie tylko przekąski. Koniecznie weźcie też latarkę (ta w telefonie może być odrobinę za słaba) – na trasie będziecie mijać trzy całkowicie nieoświetlone tunele.\nRaczej nie rekomendujemy tego szlaku do przejścia z małymi dziećmi- jest za długi. Poza tym idąc z maluchami cały czas bym się obawiała, że jednak mi przez tą barierkę przelecą. Co innego starszaki. To byłby chyba pierwszy szlak, na który bym zabrała nasze 9-, 10- i 13-latkę.\nWejście na szlak: parking znajduje się na końcu drogi prowadzącej z miejscowości Santana – trzeba jechać do końca, będą znaki drogowe kierujące nas na nasz szlak. Parking będzie płatny! (GPS: 32.78398908351187, -16.905473435557045)\nTe tunele są naprawdę fantastyczne! Hej przygodo!\nTa trasa to duża ekspozycja- jest ścieżka, a zaraz obok barierka i bardzo stroma przepaść.\nJest też bardzo wąsko, wiec trzeba się sprytnie wymijać z tymi, którzy idą z naprzeciwka.\nTo właśnie miałam na myśli, mówiąc, że schronisko na trasie PR9 jest klimatyczne :))\nOstatni odcinek naszego szlaku prowadzi przez zabudowę Porto da Cruz, asfaltem, 3km do centrum miasteczka, gdzie możecie na zakończenie wycieczki zjeść pyszny posiłek (polecamy owoce morza, np. rybę dnia). My byliśmy w rewelacyjnej tawernie A Pipa – polecamy.\nCała trasa zajmuje ok 12km, jest stosunkowo prosta, choć dosyć długa. Komplikacją jest powrót na własną rękę po samochód do Machico, ale jeśli na początku zorganizujecie sobie transport, nie będzie z tym problemów.\nNasza rada: ten taksówkarz to koniecznie!\nBardzo malownicza i mało uczęszczana trasa, która pozwoli Wam zapoznać się z dwoma typowymi krajobrazami, którymi „stoi” Madera – z lewadami i z klifami.\nSzlak prowadzi najpierw wzdłuż małej lewady (Levada do Canical), wśród pól, pagórków i ogródków działkowych.\nZaczynamy przy starym tunelu do Canical (spokojnie można tutaj zaparkować samochód) (GPS: 32.7326825N, 16.7641906W). Jeśli na miejscu będzie jakaś taksówka, warto zabrać numer do kierowcy, przyda Wam się na koniec wycieczki, żeby wrócić do Machico (z Uberem bywa różnie i możecie mieć problem ze złapaniem transportu przez aplikację).\nPo przejściu kilku kilometrów będziecie musieli rozstać się z lewadą. Będzie tabliczka z napisem „Boca do Risco”, ale uważajcie, aby jej nie przegapić (GPS: 32.7462506N, 16.7733531W).\nPo kilkunastu minutach łagodniej wspinaczki dochodzimy do Boca do Risco, czyli miejsca gdzie zaczyna się klif, którego brzegiem będziemy dalej maszerować.\nTrasa jest lekko eksponowana, ale nie jest szczególnie przepaściście i spokojnie można tam pójść ze starszymi dziećmi (lub takimi bardzo małymi w nosidle). Sam kawałek klifowy ma prawie 5 km i kończy się w miejscu dawnej kolejki linowej (Teleferico do Larano).\ntaaak! Madera jest naprawdę TAKA ZIELONA!\nWyobraźcie sobie Kasprowy Wierch, tylko że zamiast obserwatorium meteo jest tam NATO-wski radar, a zamiast drogiej i zatłoczonej kolejki linowej wjeżdżacie tam za darmo samochodem. Do tego godzinę temu byliście na plaży, a teraz jesteście w chmurach. Oto Pico Areiro (1818 m n.p.m) w pigułce.\nPogoda niech Was nie zniechęca, na Maderze wszystko zmienia się błyskawicznie i nawet jeśli na dole jest brzydko, to na szczycie gór może być piękna pogoda. Trzeba zaryzykować i jechać na górę, ot co. My wjechaliśmy po południu i nie liczyliśmy na nic, a zastaliśmy cudowną pogodę i przepiękny zachód słońca.\nW wersji mini wystarczy, że wjedziecie na górę, nacieszycie się widoczkami, pospacerujecie i kupicie pamiątki. Zupełnie jak na Kasprowym.\nW wersji midi możecie kawałek przejść się szlakiem do najbliższego punktu widokowego: Miradouro do Ninho da Manta. Jest to krótki i stosunkowo łatwy spacer, a widoki, jak to na Maderze, powalają.\nTrochę jak Machu Picchu. Nie byliśmy, ale tak sobie wyobrażamy 🙂\nW wersji maxi można wybrać się głównym szlakiem PR1 na Pico Ruvio – najwyższy szczyt Madery (1862 m n.p.m.) – trasa jest umiarkowanie trudna, ale jednak wymagająca i czasochłonna. W jedną stronę to 5.5 km (i ponad 800 m przewyższeń), a jeszcze trzeba wrócić (bo zostawiliście samochód na Pico Areiro, no nie?). Wprawdzie z Pico Ruvio istnieje możliwość dość szybkiego zejścia do miasteczka – Achada do Teixeira – ale stamtąd do Funchal jest dosłownie kawał drogi i za taksówkę zapłacicie nawet do 100 EUR!\nCo innego, jeśli podzielicie się na podzespoły, i część bardziej wyczynowa pójdzie górami, a reszta zjedzie z Pico Areiro samochodem i przyjedzie po resztę do Achada do Teixeira. My jeszcze nie próbowaliśmy, ale marzy mi się przejście tym szlakiem podczas następnej wycieczki (i pewnie łatwiej będzie spełnić to marzenie niż wejść na Half Dome w Yosemite).\nDzięki temu, że na miejsce dojechaliśmy samochodem, mogliśmy się cieszyć tym bajecznym spektaklem aż do ostatniego promyka słońca, a potem wsiąść w samochód i po prostu zjechać na dół.\nTa żółta „pieczarka” to radar NATO.\nMy spędziliśmy na wyspie niecały tydzień. Dużo udało nam się zwiedzić i przewędrować, ale nadal dużo mamy na liście do zobaczenia, bo Madera jest naprawdę niezwykła i bogata w piękne szlaki i atrakcje.\nJeśli macie więcej czasu, to na Maderze warto jeszcze odwiedzić te miejsca:\nCzarna plaża Seixal,\nVereda do Balcoes,\nOgrody botaniczne, np. w Funchal,\nNajwyższy klif na Maderze z tarasem widokowym – Miradouro do Cabo Girão (nam zamknęli 10 minut przed nosem!)\nZnajdź człowieczka na plazy\nVereda dos Balcoes- krótka półgodzinna trasa do balkonu z pięknym widokiem.\nMadera to wyspa i jedyny rozsądny sposób dostania się tam to samolot. Loty na Maderę są stosunkowo niedrogie, trzeba tylko włożyć odrobinę wysiłku w znalezienie optymalnego połączenia.\nDla „leniwych” i z portfelem:) jest opcja czarterów z biur podróży – praktycznie cały czas lata Rainbow z Katowic czy Warszawy. Przy odrobinie szczęścia na r.pl można kupić bezpośrednie bilety czarterowe na Maderę z Polski. Nie będzie to najtańsze wyjście, ale jedno z wygodniejszych.\nLoty z Warszawy na Maderę oferuje też TAP Portugal (narodowy przewoźnik). Zawsze są z przesiadką w Lizbonie, co z kolei nie zawsze jest wygodne, choć można ten czas wykorzystać na szybkie zwiedzanie miasta. Zdarzało się, że takie bilety udawało się kupić za 300-400 zł od osoby.\nStandardowe tanie loty na Maderę także są możliwe. Z Polski trzeba polecieć do Porto/Lizbony (Ryanair/Wizz) albo gdzieś do UK (Londyn) i dalej łapać kolejny tani lot na Maderę. Wygoda tego rozwiązania jest najmniejsza, ale kosztowo wyjdzie to najlepiej. Można też próbować EasyJet z Berlina (jak ktoś ma blisko), ale tam różnie bywa z cenami.\nLotów szukamy zawsze przez multiwyszukiwarki: skyscanner.pl albo momondo.pl\nMadera to mała wyspa na Oceanie Atlantyckim. Dzięki poczynionym inwestycjom prawie wszystkie miejsca są ze sobą skomunikowane drogowo przez sieć wiaduktów i tuneli. Aby objechać wyspę dookoła brakuje obecnie tylko kilkunastu kilometrów tuneli. Bez nich trasa staje się górzysta i kręta. Podobnie rzecz się ma z mniejszymi drogami – dojazd możliwy jest wszędzie, ale wymaga to pewnych zdolności od kierowcy i akceptowalnych osiągów samochodu.\nGdzie wypożyczyć samochód? Na Maderze są sieciowe wypożyczalnie, ale na forach internetowych bardziej polecane jest wypożyczenie auta w lokalnej firmie. My też testowaliśmy to rozwiązanie.\nAle uwaga: nie bierzcie najtańszego możliwego samochodu. My niestety (głównie ze względu na ograniczony budżet, który mogliśmy przeznaczyć na ten wyjazd) zarezerwowaliśmy najtańsze auto jakie się dało (Fiat Panda). Przez to pierwszego dnia miałem sporego pietra czy auto da radę przy 30-procentowych podjazdach.\nW kolejnych dniach przyszła brawura i piłowanie autem na pierwszym biegu, ale zdecydowanie bardziej komfortowo bym się czuł z jakimś większym silnikiem z wyższym momentem obrotowym (może coś w dieslu?). Uno nie bierzcie, zwłaszcza, jeśli jedziecie większą grupką np. 4 dorosłych osób – będzie i śmiesznie i strasznie zarazem.\nW 2021 roku w sezonie (lipiec) za najtańsze auto w wypożyczalni funchalcarhire.net zapłaciliśmy 270 EUR za 5 dni. W porównaniu z innymi krajami, w których wypożyczaliśmy auto, to naprawdę sporo (cały artykuł o tym „Jak wynająć auto w podróży i nie zbankrutować?” znajdziesz tutaj)\nJeśli chcecie zostać tylko w Funchal i okolicy, spokojnie poradzicie sobie taksówkami i Uberem.\nLotnisko na Maderze to kapitalne miejsce dla plane spotterów, do których i my się troszkę zaliczamy (zobacz naszą lekcję o samolotach tutaj i inny artykuł tutaj). Uznawane za jedno z najniebezpieczniejszych na świecie, ponieważ zbudowany na palach pas do startu i lądowania kończy się nagle… oceanem!\nPod niezwykłym lotniskiem wspartym na betonowych slupach prowadzi trasa… autostrady!\nMadera nie jest bardzo kosztownym kierunkiem, choć jest drożej niż w Polsce.\nPrzykładowe ceny na rok 2021:\nchleb 1 – 1,50 EUR\npomidory 1 – 2 EUR za kg\nbanany 1 – 2 EUR za kg\nziemniaki 0,50 – 1 EUR za kg\nryż 0,65 – 1 EUR za kg\nfilet z kurczaka 4 – 8 EUR za kg\nduża woda do picia – 1 EUR\nkawa i ciastko w kawiarni – 2-3 EUR\nkanapka 3-4 EUR\nobiad – od 10 EUR wzwyż\nTak, możemy powiedzieć, że kochamy Maderę! Za jej naturalne piękno, dostępność wielu niesamowitych szlaków, za zieleń i piękną pogodę.\nSzczerze mówiąc, gdybyśmy dysponowali teraz nadmiarem pieniędzy i przede wszystkim urlopu, to już byśmy tam byli! I to koniecznie na dłużej niż tydzień, bo po poprzedniej wizycie czujemy duży niedosyt. Zresztą, możemy powiedzieć, że szlakami, które już żeśmy przeszli, a które opisaliśmy Wam w tym artykule, chętnie byśmy przewędrowali jeszcze raz.\nTags: Madera, Portugalia, wyspa\nPrevious Post Zoo Wrocław- jak zwiedzać? 6 podpowiedzi na sprytne ogarnięcie zoo we Wrocławiu\nNext Post Nasze odkrycie: Questy- Wyprawy Odkrywców


Ogłoszenia z serwera | TGFab.pl\nRozpoczął się nowy miesiąc tematyczny - #miesiąc_wampiry_vs_wilkołaki. Kliknijcie w tej link https://discord.com/channels/372781094430441473/740547374761639967/915668058318700585 żeby przenieść się do wiadomości wyjaśniającej o co biega. Znajduje się tam również reakcja w którą należy kliknąć aby bot nadał wam rolę frakcji. Jeżeli komuś ten link nie działa, to daję znać, że wiadomość którą należy kliknąć jest przypięta.\nZmian część II Zrobiłam lekki porządek w kanałach (tak, to moje hobby). Największe zmiany dotknęły zakładki ze współpracą, która została przemianowana na wasze i nasze projekty. Zostały również dodane kanały na rozmowy dotyczące poszczególnych stron i projektów, takie jak #bazarkowe_rozmowy, #edenowe_rozmowy i #bezimienne_rozmowy. Macie jakieś spostrzeżenia odnośnie zawartości tych stron i chcecie się nimi podzielić? Możecie zrobić to tam. ❤\nZmian część I Ponieważ planuję pozmieniać sporo na serwerze, postanowiłam podzielić to w mniejsze części. Dzisiaj wrzucam naprawdę mikro porcję. 1. Powstały dwa nowe kanały: #powitania na wiadomości o dołączeniach do serwera oraz #o_nas na przedstawienie się naszej społeczności. Zachęcam do napisania czegoś o sobie i obsypywania ludzi reakcjami. Jeżeli ktoś was czymś zaciekawił to nie wahajcie się rozpocząć z nim rozmowy na #pogaduszki, #ogólnie_o_tekstówkach albo dowolnym innym, pasującym kanale. 2. Ze względu na to, że przez kilka lat istnienia TGFka przewinęło się przez niego dużo ludzi, mamy naprawdę pokaźną listę przewinień, warnów i banów. Ze względu na to, że sporo z nich nie zostało rozdanych przeze mnie + naprawdę wierzę w to, że ludzie się zmieniają i potrafią spojrzeć z dystansu na to co się tu kiedyś działo, zdecydowałam się zresetować licznik warnów i banów. Jeżeli ktoś postanowi powrócić do naszej społeczności, to może to zrobić i zacząć z czystą kartą. Proces ten może mi chwilę zająć, ale postaram się aby nie trwało to zbyt długo.\nZapraszam wszystkich TGFkowiczów do udziału w Inktoberze. Oryginalnie wyzwanie polega na tym, aby codziennie przez cały październik rysować tuszem jedną pracę związaną z hasłem z poniższej listy. Na naszym serwerze nieco od tego odchodzimy – ponieważ nie wszyscy mają ochotę tworzyć coś tuszem, na TGFie tworzymy szeroko pojęte *absolutnie cokolwiek*. Przyjmujemy figurki z kasztanów, wiersze, makijaże, selfie, posty na PBFach, obiadki, memy, domki w Minecraft i wszystko inne co tylko przyjdzie wam do głowy. Jedyna zasada jest taka, że praca musi zostać wykonana przez was. 1. Swoje prace wrzucamy na #nasza_twórczość od 1 do 31 października. 2. Wrzucenie przynajmniej jednej pracy i oznaczenie jej hasztagiem #inktober2021 będzie nagrodzone permanentną rangą @Inktober 2021. 3. Miłej zabawy i dużej ilości weny. <3 Jeżeli chcecie obejrzeć prace z zeszłych lat wpiszcie w wyszukiwarkę #inktober2020 i #inktober2019.\n(Rolę możecie dodać już teraz, pingi pojawią się niedługo <3)\nPolska strona poświęcona grom tekstowym W związku z ruszeniem naszej strony https://tgfab.pl/ dodałam nową rolę - @TGFab.pl. Dodanie jej sprawi, że będziecie powiadamiani o wszystkich komentarzach, wpisach na forum i innych nowinkach Możecie to zrobić tutaj --> https://discord.com/channels/372781094430441473/522552781891043329/779779224915542087\n🌻 Ponownie potrzeba ludków do robienia następujących rzeczy: - Dodawanie nowych tematów tygodnia. - Robienie podsumowań tematów tygodnia. - Wymyślanie ciekawych miesięcy tematycznych i rzeczy, które mogłyby ludzi w te miesiące tematyczne zaangażować (jakieś karaoke party? wspólne granie? zaproszenie mistrza gry, który poprowadzi nam sesję?). - Pilnowanie porządku i tego żeby wszystkie opisy i nazwy kanałów były aktualne. - Stopowanie kłótni. - Banowanie jejów. - Wysyłanie ładnych obrazków i tworzenie pozytywnej atmosfery. Wymagania to: - Po prostu bądź... - ...ale jeżeli przy okazji masz więcej niż 18 lat, nie obrażasz się zbyt łatwo, wiesz, że ludzie popełniają błędy i potrafisz odpuścić, to będzie super. Dodatkowe info: - Nie, nie musisz siedzieć na serwerze 24/7. - Nasz serwer nie jest jakąś strefą bez spin i przekleństw. Wszyscy jesteśmy dorośli. Reagujemy tylko jak ktoś na serio przesadza, najlepiej na priv, żeby nie robić szumu na głównym czacie. Chętnych zapraszam do wysłania do mnie wiadomości prywatnej.\n🤔 Wiele osób już zauważyło i zadawało pytania, więc wrzucam wyjaśnienie - do składu administracyjnego dołączył niedawno Tyru. Planujemy zrobić razem coś fajnego dla serwera i tekstówek, ale zajmie nam to jeszcze chwilę, więc na jego wejście smoka musicie poczekać. Mam nadzieję, że wytrzymacie. ❤\n🌻 Chciałam dobrze, wyszło jak zawsze. Role offtopowe były niewypałem i ciągle się psuły, więc wykorzystując to, że trzeba było zrobić porządek z nieużywanymi kanałami, wykonując fuzję wywaliłam również te zbędne role, które niestety przyniosły więcej kłopotu niż pożytku. Jeżeli ktoś kącik hobbystystyczny ma w nosie, to może go usunąć ze swojego życia na #dodaj_sobie_role, czyli jest "po staremu".\n❄ Został zaktualizowany #regulamin (punkt 13 zasad) i wymaganie akceptacji. @everyone


Światło, powietrze, woda i roślinność - napisane przez półmaski filtrujące\nHome » Ogólne poglądy » Światło, powietrze, woda i roślinność\nSłońce jest źródłem wszelkiego życia; wszystkie stworzenia zwracają się do jego światła. Także do ludzkich mieszkań winno wnikać, ile możności, jak najwięcej ogrzewających promieni słonecznych, które wnoszą zdrowie i zabijają zarazki chorób. Dlatego byłoby rzeczą korzystną zwracać główny front budynku mieszkalnego w taką stronę świata, z której by mógł otrzymać najwięcej światła, tj. w stronę południowa. Ponieważ jednak szlaki ulic z natury rzeczy ciągną się we wszelkich możliwych kierunkach sieci komunikacyjnej miasta, nie da się nawet pomyśleć postawienie wszystkich budynków frontem do południa. Prócz tego należy rozważyć, że w ulicy, w której jedno lico murów jest ściśle południowe, po stronie przeciwległej północnej braknie słońca przez cały rok. Dlatego jest też kierunek ulicy z zachodu na wschód najmniej korzystnym. Najlepiej położone są przeto te ulice, których lica dzielą się równomiernie w ciągu dnia światłem i cieniem, zatem ulice biegnące z północy na południe. Ponieważ jednak nie wszystkie ulice miasta mogą mieć takie położenie, gdyż dałoby to równoległe pręgi w sieci, musimy się zadowolić wykluczeniem przy zakładaniu nowych ulic najgorszego kierunku ulicznego tj. prosto z zachodu na wschód; wtedy każdy front będzie oświecony w ciągu dnia mniej lub więcej. Wreszcie ma przecież każdy budynek dwie lub więcej wolno stojących stron, przez co się te stosunki wyrównywają.\nW miastach i miejscowościach nie zdajemy sobie często sprawy z istoty i znaczenia budowy miast. W wielu miastach nie uznano nawet konieczności postarania się o plan regulacji i rozszerzenia, za przykłady takich miejscowości dziękujemy wentylacja łódź i metkol.pl. Na tej stronie znajdziesz wyjaśnienia dotyczące ogólnych zasad planowania budowy miast. Specjalistyczna wiedza z zakresu budownictwa pochodzi ze strony deratyzacja warszawa. Za pomoc w tworzeniu portalu dziękujemy .


Podróże #47: Malowane Zalipie | Świat z mojej perspektywy\nMaks 85 Chatki , Malowane , Małopolskie , Podróże , Powiśle Dąbrowskie , Zalipie , Ziemia Dąbrowska\nStarzy bywalcy na pewno pamiętają mój post sprzed trzech lat, kiedy to zabrałem Was na wirtualną wycieczkę do Wał-Rudy i Zalipia. Z rodzicami w tamtym miejscu byliśmy jeszcze trzy lata wcześniej, czyli suma sumarum wyprawa w tamte strony odbyła się sześć lat temu. Pamiętam z niej do dziś dwie rzeczy: mój ogromny zachwyt nad zalipiańskimi malunkami na ścianach, drzewach, studniach, ale także okropną aurę, niską temperaturę i gęsty kapuśniaczek sączący się z ciemnych chmur ponad nami. Z tego też powodu zobaczyliśmy wtedy tylko Dom Malarek i teren przed jego wejściem, co dziś uważam za malutki kawałek tego piękna, którzy drzemie w malowanej wsi na Ziemi Dąbrowskiej.\nOd co najmniej dwóch lat postanawiałem sobie, że w końcu się zabiorę w tamte strony... Po ostatniej wyprawie pozostał olbrzymi niedosyt i chciałem go po prostu wyeliminować, móc w pełni nacieszyć się tym jakże wspaniałym miejscem, jakim jest Zalipie.\nOstatnio, dzięki relacjom telewizyjnym z tej wsi podczas konkursu "Malowana chata", a także ostatniemu wpisowi Basi Wójcik poświęconemu Zalipiu, która ma to szczęście mieszkać w tych cudownych okolicach, zdecydowałem, że kolejnym moim celem, kolejną moją wyprawą, będzie ta do Zalipia. Zapraszam Was więc na spacer, wyjątkowy spacer pełen historii i sielskich widoków.\nHistoria zwyczaju malowania domów sięga przełomu XIX i XX wieku i co ciekawe, owy zwyczaj nie panował wyłącznie w Zalipiu, ale w wioskach całego Powiśla Dąbrowskiego, jednak dzięki postaci Felicji Curyłowej, a także miejscowego chłopca, który wyjechał do Krakowa i pracował jako służący u państwa Hicklów, do dzisiaj kolebką zwiedzania i podziwiania malowanych chatek jest właśnie Zalipie.\nNa początku malunki wykonywano wapnem na zakopconych, sczerniałych od sadzy ścianach i były to głównie plamki i inne upaćkania. Wraz z kolejnymi latami praktykę tą zaczęto przenosić na zewnętrzne ściany domów, na ściany izb, aby na końcu kwiatowe motywy, już kolorowymi farbami, pojawiały się na studniach, budach, drzewach, płotach, kapliczkach, słowem - malowano, co tylko się dało.\nNiewątpliwie najsłynniejszą zalipiańską malarką była wyżej wspomniana Felicja Curyłowa, żyjąca w latach 1904-1974. Podobno, już w wieku 10 lat, sama wymalowała w swojej chacie czarny strop małego korytarza prowadzącego do izb w białe kwiaty i listki, który można dziś oglądać zwiedzając wnętrza trzech zalipiańskich chatek w zagrodzie Curyłowej. Gospodyni postawiła na rozsławienie swojej wsi i kultury królującej w niej i udało się jej to, dzięki temu cały świat może dziś poznać to magiczne miejsce pełne wzorów, kwiatów, które ma w sobie moc, by przenieść turystę do dawnej przeszłości.\nPierwszym przystankiem naszej zalipiańskiej wyprawy był Dom Malarek funkcjonujący od 1977 roku. Mieści się tam siedziba Gminnego Ośrodka Kultury, którego zadaniem jest kultywowanie tej pięknej tradycji, by nigdy ona nie zaginęła i dalej była rozsławiana. Można tam wypocząć, uczestniczyć w wielu warsztatach i poznać bliżej tajniki wykonywania zalipiańskich malowideł. Przed budynkiem można podziwiać mały ogród, który zdobią stary żuraw, mała chatka i drzewka owocowe, oczywiście wszystko malowane w kolorowe, zalipiańskie kwiaty.\nŻuraw ze studnią, obok wanienka, a w tyle maleńka zalipiańska chatka\nStół też przyzdobiony zalipiańskimi kwiatami\nDrzewa również malowano, wyglądają naprawdę wspaniale\nPo krótkim przystanku w Domu Malarek, ruszyliśmy w kierunku zagrody Felicji Curyłowej, na której terenie mieści się małe muzeum. Całość tworzą cztery staropolskie chatki, do których podczas spaceru z przewodnikiem można wejść, zobaczyć ich tradycyjny wystrój, a także oglądać stare sprzęty, obrazki, pamiątki po przeszłych pokoleniach, po gospodarzach z Zalipia. W tym roku na teren zagrody przeniesiono chatkę Stefanii Łączyńskiej z innej części wsi, najpierw ją rozebrano, a następnie, w nowym miejscu, odbudowano deseczka po deseczce.\nZalipiańskie muzeum jest wspaniałym miejscem, można odbyć w nim prawdziwą podróż w czasie, w pierwsze dekady XX wieku i późniejsze lata świetności tej wsi. Dodatkowo ten niepowtarzalny zapach starego drewna, który uwielbiam, przenosi nasze myśli i całą wyobraźnię do Zalipia sprzed stu lat, coś magicznego!\nZapraszam na spacer po muzeum...\nChatka, w której można zakupić bilety - 8 zł normalny, 5 zł ulgowy\nChata Felicji Curyłowej\nPiec z zastawą\nW chałupie Curyłowej kwiaty są widoczne na każdym najmniejszym kroku\nO zamożności rodziny w dużej części decydowała... liczba ręcznie wykonanych poduch z gęsim pierzem\nObraz z Felicją Curyłową\nPająk, czyli ludowa ozdoba zdobiąca izby wieszana pod sufitem\nNa manekinie założony tradycyjny strój, noszony na terenie Zalipia\nW niemal każdej izbie był również ołtarzyk, przy którym cała rodzina się modliła\nStrop wymalowany przez Curyłową w wieku 10 lat\nChatka Stefanii Łączyńskiej\nZdobiono także obrazy Matki Bożej, Serca Jezusowego, czy zdjęcia domowników oprawione w drewniane ramy\nIzba jasna, w której spali goście, bądź przyjmowało się księdza po kolędzie\nZdobiono także symbole narodowe\nTrzecia, najuboższa chatka\nW tejże chatce nie ma zbyt wielu malunków, gdyż gospodarze byli zbyt biedni, aby zakupić farby\nPiecyk z tarą na przedzie, obok zapiecek, najcieplejsze miejsce w domu\nZapiecek z misami, kubkami i maselnicą\nPułapka na szczury - szczur wchodził dziurką pod spód zwabiony jedzeniem, po czym drewniany blok miażdżył zwierzątko\nW pomieszczeniu obok mieszkały zwierzęta - razem było cieplej\nWszędzie kwitły swojskie malwy...\nZalipie to naprawdę przepiękne miejsce, co pewnie widać na załączonych obrazkach. Zachęcam Was jednak zobaczyć Zalipie na żywo, by poczuć ten wyjątkowy klimat, zapach, których żadne zdjęcia niestety nie dostarczą. Warto dotknąć tej perły Ziemi Dąbrowskiej i czerpać z niej same piękne emocje, oj warto... Ta wieś udowadnia, że czasem można czas spowolnić, zatrzymać, a nawet cofnąć, tylko trzeba znaleźć odpowiednie do tego miejsce. Jest to szczególnie ważne w dzisiejszym życiu, kiedy ten czas rozpędza się niebywale szybko, sam ostatnio na to uwagę zwróciłem, myśląc, że jeszcze niedawno było się małym brzdącem, a tu już za kilka dni skończę 19 lat, a te kilka dni miną jak jedna sekunda i owa dziewiętnastka wybije szybciej niż bym mógł pomyśleć...\nPozdrawiam Was serdecznie i do zobaczenia! 😉💚💙\nP.S. Ustawiłem dzisiaj wszystkie zdjęcia na jeszcze większy rozmiar, piszcie czy prezentują się lepiej niż w tej mniejszej wersji. 😉\nChatki , Malowane , Małopolskie , Podróże , Powiśle Dąbrowskie , Zalipie , Ziemia Dąbrowska\nBasiaW 1 lipca 2019 17:48\nMaks, byłeś tak blisko i ja nie wiedziałam. Należy Ci się połajanka!!! Daruję Ci bo zamieściłeś wspaniałą, wyczerpującą relację.\n♥ Łucja-Maria ♥ 1 lipca 2019 18:14\nZalipie to magiczne miejsce. Ja jestem nim oczarowana.\nMasz rację Maksiu, czas rozpędza się niebywale szybko dlatego staram się cieszyć każdą wolną chwilą.\naga-craft 1 lipca 2019 18:18\nSielsko anielsko :) te malowane drzewa wygladja bajecznie :)\nZacisze Lenki 1 lipca 2019 19:53\nWspaniałe miejsce.:) Bardzo Ci dziękuję Maksiu za wirtualną wycieczkę.:) Z okazji zbliżających się urodzin życzę Ci wszelkiej pomyślności, spełnienia marzeń oraz Bożego błogosławieństwa każdego dnia.:)\ngrazyna 1 lipca 2019 20:13\njakies dziesiec lat temu tam bylam...bylam pod wrazeniem ale po Twoich zdjeciach widze ,ze Zalipie wypieknialo i jest bardzo dobrze przygotowane na przyjecie turystow. Z checia tam znowu pojade. Pozdrawiam serdecznie\nElżusia 1 lipca 2019 20:29\nBardzo Ci dziękuję za wspaniałą wycieczkę.Wiedziałam że takie miejsce istnieje ale że jest tak piękne i ciekawe ,to nie.Życzę Ci Maks wszystkiego co najlepsze w życiu z okazji zbliżających się urodzin\nWielkie Małe Pasje 1 lipca 2019 20:33\nMaks przede wszystkim sto lat bo jak piszesz niedługo masz urodziny :)). Wycieczka super! Jako etnograf z wykształcenia jestem oczarowana Twoim profesjonalnym wpisem! Zdjęcia większe są lepsze! Spodobałoby Tobie się w skansenie w Klukach :)). Pozdrawiam serdecznie!\nLucyna Drozłowska 1 lipca 2019 20:46\nJak widać są ludzie, którzy potrafią z malej miejscowości uczynić "perełkę". Felicja Curyłowa była kobietą, która to potrafiła. No i dołączam się do życzeń urodzinowych życzę szczęscia:)\nCarmen 1 lipca 2019 20:57\nWspaniała relacja! dziękuję za wpis u mie i życzę samych dobrych dni z okazji urodzin.\nmoja-enklawa 1 lipca 2019 21:29\nPiękny spacer po Zalipiu! Świetnie wszystko zrelacjonowałeś! Zdjęcia są piękne i format jest bardzo dobry! Wszystkiego najlepszego z okazji zbliżających się urodzin!\nAlina 1 lipca 2019 22:45\nJaką wspaniałą wycieczkę odbyłeś Maksiu! Piękna fotorelacja zachęca do odwiedzenia Zalipia. Wspaniale opisujesz to co obejrzałeś, lubię czytać Twoje posty!!! Pozdrawiam życząc wspaniałych ostatnich -nastych urodzin:))\nUla K. 1 lipca 2019 23:02\nBajecznie, magicznie :) zdjęcia super :) jak są takie duże to dobrze się ogląda bez koniecnzości powiekszania :) Mam syna w Twoim wieku :):):)\nnawanna 1 lipca 2019 23:21\nNiesamowite miejsce! Chciałabym je kiedyś odwiedzić, a tymczasem dziękuję, że mogłam ją zobaczyć dzięki Twojej fotorelacji.\nRenka 1 lipca 2019 23:45\nWiadomo, że zdjęcia nie oddadzą prawdziwego klimatu tego miejsca, ale i tak się cieszę, że mogłam to wszystko zobaczyć dzięki Twojej fotorelacji :) Pozdrawiam :)\nMaryla 2 lipca 2019 08:15\nPrzepiękne miejsce, przepiękne widoki,na żywo wygląda jeszcze lepiej 🙂\nMamelkowo 2 lipca 2019 09:21\nZalipie jest na wysokiej pozycji listy miejsc, które bym chciała zobaczyć:) Znam je tylko ze zdjęć z internetu.\nMiło się czyta takie posty:)\nWszystkiego najlepszego z okazji nadchodzących urodzin!\nNatalia 2 lipca 2019 10:48\nPrzepiękne miejsce, kocham odwiedzac takie miejsca, powinniśmy się wybrać, kiedy nasz synek trochę podrośnie:)\nHaMaLi 2 lipca 2019 11:07\nMaksiu dzięki, tyle fajnych rzeczy w jednym miejscu. Cudowna wycieczka.:)\nEviPassjonatka 2 lipca 2019 11:12\nwow, cóż za piękne miejsce. Cudowne malunki, cudowne miejsce, robi ogromne wrażenie, aż chce się tam jechać\nRenia 2 lipca 2019 11:43\nByłam tam w zeszłym roku:))urocze miejsce:))Pozdrawiam serdecznie:))\nElunia 2 lipca 2019 16:02\nsuper zdjęcia,kiedys dostałam z tamtąd pisankę ,mam ją do dzisiaj\nEla 17 2 lipca 2019 16:27\nSupoer fotki no i ta ilość....\nMałgosia X 2 lipca 2019 19:05\nAle chciałabym tam pojechać! Dziękuję za tą fotorelację, mogłam chociaż w ten sposób zawędrować do Zalipia.\nKarolina90 2 lipca 2019 20:53\nNigdy tam nie byłam, ale może kiedyś...\nKathy Leonia 2 lipca 2019 20:59\nale tam swojsko... Piękna i malownicza okolica aż chce się tam jechać:) obserwuję z miłą chęcią i zapraszam serdecznie do siebie;)\nZbyszek 2 lipca 2019 21:24\nPiękne chaty i ciekawa tradycja. Pozdrawiam\nmaj. 2 lipca 2019 21:52\nJedno z piękniejszych miejsc w Polsce! Piękne zdjęcia!\nAu-une 2 lipca 2019 23:00\nŚwietna relacja. Te malunki są naprawdę piękne! :)\nAzka Kamil 3 lipca 2019 03:41\nStokrotka 3 lipca 2019 07:17\nPierwszy raz jestem u Ciebie i od razu trafiłam do Zalipia.:-)\nNiestety nigdy tam nie bylam ale 2 lata temu odwiedzilam piękną wieś Cziczmany na Słowacji. Tam też jest przepieknie chociaż w Zalipiu z pewnoscia piękniej.\nAleksandra I. 3 lipca 2019 07:50\nPięknie tam jest. Dobrze, że stworzono takie muzeum. Podkreśla jaki nasz kraj jest różnorodny, a w każdym miejscu piękny. Pozdrawiam serdecznie.\newinka Nowa 3 lipca 2019 09:35\nPiękna, zachęcająca do odwiedzin Zalipia fotorelacja :-)\nZdecydowanie lepiej odnalazłabym się w chatce Stefanii Łączyńskiej, dużo delikatniejsze zdobienia, nie przytłaczające ilością kwiatów :-) Ciężkie było kiedyś życie na wsi:-)\nA do wszelkich wiejskich kwiatków mam ogromny sentyment, malwa też u mnie rośnie i floksy ;-)\nMorgana 3 lipca 2019 09:46\nW takiej kolorowej i malowniczej wsi pewnie żyją szczęśliwsi ludzie.\nMaks, czy Maksymilian? ładne imię, mam takie w rodzinie:)\nMaks 3 lipca 2019 21:15\nWitam, Maksymilian w papierach, a tak na co dzień Maks ;) Pozdrawiam!\nLena 3 lipca 2019 10:39\npiękne miejsce :) niezwykle urocze\nanabell 3 lipca 2019 11:44\nLatami się wybierałam do Zalipia, ale jakoś tam nie dojechałam. Zwyczaj zdobienia ścian domów malunkami znany jest w wielu miejscach, np. w Austrii i Szwajcarii. Pomijam już, że jadąc przez austriacką lub szwajcarską wieś masz wrażenie, że wszyscy mieszkańcy głównie zajmują się sprzątaniem, pucowaniem i równaniem trawki pod linijkę.\nAustriackie domy mają zdobienie roślinne wokół okien, a szwajcarskie to istna książka z obrazkami- malowane obrazy to po prostu historie obrazkowe. Wiele razy wjeżdżając do takiej wsi ewentualnie malutkiego miasteczka, miałam wrażenie, że wjeżdżamy na scenę teatralną.A wszędzie niesamowity porządek i czystość, wszystko na swoim miejscu, żadnego bałaganu.\nCałkiem inny świat, pięknie :)\nDanka M. 3 lipca 2019 12:14\nLubię wieś (każde wakacje na wsi spędzałam). Zalipie, pięknie tam ... czas jakby się zatrzymał (niestety na mojej wsi zaszły ogromne zmiany ale czy na lepsze? raczej nie). Wszystkie skanseny to miejsca gdzie można ,,dotknąć historii,, to inny świat a jeszcze niedawno ludzie tak żyli. Piękne te chaty ... no i moje kochane malwy.\nDołączam do życzeń urodzinowych ... Wszystkiego Dobrego :) 19 lat, piękny wiek ... ech, kiedy to było :)\nCo do wielkości zdjęć - też przeszłam na większy rozmiar (nie wiem czy moje nie za duże) ... ktoś zwrócił uwagę, że lepiej się je ogląda.\nOriBella 3 lipca 2019 13:05\nMax, przez Twojego bloga nie można przejść obojętnie, opisujesz świat i wspierasz się wspaniałymi zdjęciami, że wciągasz czytelnika bez umiaru :) Do tego to wszystko polskie, swojskie (ja ze wsi jestem ;), piękne.\nPodziwiam to co robisz i życzę Ci (na te niedługo mające nadejść 19 urodziny) wielu inspiracji, nieustającej weny do pisania i dzielenia się swoimi obserwacjami, dobrych ludzi wokół siebie, spełniania tych dobrych marzeń, a nade wszystko błogosławieństwa Bożego :) Pozdrawiam Cie serdecznie.\nPasje Violi 3 lipca 2019 13:08\nHej, ale malownicze miejsce odwiedziłeś , świetne relacja, jak tam kolorowo. z okazji zbliżających się urodzin wszystkiego najpiękniejszego w życiu życzę :) Pozdrowionka\nEtoile 3 lipca 2019 14:02\nCudowne miejsce,zazdroszczę tej wycieczki.\nagatek 3 lipca 2019 15:29\nZnam z relacji blogowych ale tak pięknie każdy o nich pisze i pokazuje zdjęcia, że mam wrażenie jakbym tam była :) Super relacja, z ogromną przyjemnością przeczytałam :)\nHanna Badura 3 lipca 2019 15:34\nCudnie, cudnie, cudnie...\nAnna 3 lipca 2019 17:30\nDzięki Tobie odbyłam cudowną wycieczkę do malowniczego Zalipia i jednocześnie odżyły wspomnienia :)\nWspaniałości na 19 urodziny!\nKasiaS 3 lipca 2019 20:40\nPrzepiękna i bardzo malownicza fotorelacja :-) aż chce się tam pojechać...\nWszystkiego dobrego z okazji zbliżających się urodzin!\nMaks 3 lipca 2019 21:14\nPięknie piszecie o Zalipiu i zgadzam się z Wami w 100%, jest to przepiękne miejsce! Pozdrawiam serdecznie! ;)\namuszka 3 lipca 2019 21:35\nPiękne miejsce i pięknie opisane. Szkoda, że trochę daleko bo chętnie bym zobaczyła w realu te malowidła i stare sprzęty. Uwielbiam takie skanseny bo wtedy moja wyobraźnia pracuje na najwyższych obrotach:)\nŚwiat według Basi 3 lipca 2019 21:52\nJak pięknie jak kolorowo\nOlKa 3 lipca 2019 22:35\nRzadko się dziś zdarzają młodzi ludzie zakochani w tradycji, jestem pod wrażeniem zainteresowań i Twojej perspektywy postrzegania świata.\nZnam to miejsce, ale tylko ze zdjęć i bardzo chciałabym tam kiedyś pojechać. Mam ogromną słabość do folkowych wzorów wszelakich, co jest zupełnym zaprzeczeniem mojego zamiłowania do minimalizmu i prostoty, widać mam skomplikowaną duszę:-D Dziękuje za piękną wycieczkę i dobre życzenia urodzinowe posyłam.\nNina S. 3 lipca 2019 23:05\nWspaniałe miejsce, wymalowane chaty iraz ich wnętrza bardzo mi się podobają. Dziękuję za wspaniałą wycieczkę.\nEwaJ 4 lipca 2019 08:09\nWspaniała fotorelacja Maksiu. Nigdy nie byłam w Zalipiu więc z przyjemnością sobie poczytałam i obejrzałam piękne zdjęcia.\nGosia 4 lipca 2019 08:48\nZ przyjemnością odwzajemniam wizyte na blogu.Wspaniały wpis.Z ciekawością pooglądam inne posty i pewnie będę tu zaglądać.\nBożena G 4 lipca 2019 10:23\nCudowne miejsce takie kolorowe i bajeczne :)\nMadziakowo 4 lipca 2019 10:29\nDiana Art 4 lipca 2019 11:33\nPiękne miejsce, musze się tam w końcu udać bo do tej pory podziwialam jedynie na zdjęciach wielu znajomych\nMam to miejsce w swoich podróżniczych planach od chwili gdy usłyszałam o tej pięknej malowanej na ludowo miejscowości. Swietna relacja\na-lenka 4 lipca 2019 21:15\nNie byłam w tym magicznym miejscu, choć słyszałam o nim. Dzięki Twojej relacji mogłam znaleźć się tam wirtualnie. Pięknie przedstawiłeś malownicze Zalipie. Dziękuję 😊\npiaseiza 4 lipca 2019 21:17\nDziękuję Ci bardzo za tę wspaniałą relację :) Nigdy wcześniej nie słyszałam o tym miejscu. W stole się zakochałam ;)\nLudkasz 4 lipca 2019 23:07\nPięknie pokazałeś uroki Zalipia:)\nKuchnia domowa Ani 4 lipca 2019 23:08\nWow, pięknie. To akurat i moje klimaty😁\nCelestial 5 lipca 2019 00:30\nFantastyczna fotorelacja i cudowne miejsce. Na pewno warto zobaczyć je "na żywo" :)\nAzka Kamil 5 lipca 2019 01:26\nSivka 5 lipca 2019 06:29\nO, byłam tam jakieś dwa lata temu! Cudowności, a Twoja relacja mistrzowska ✌🖤😉\nMarychna Z 5 lipca 2019 07:40\nPiękny ten malowany zalipiański świat, a zwiedzanie z takim przewodnikiem jak Ty, to prawdziwa przyjemność. Kiedyś na pewno w tych malowanych progach zawitam. Tymczasem serdecznie pozdrawiam i na wieści o wynikach matury czekam.\nMaria Katarzyna Kołodziejczyk 5 lipca 2019 09:20\nJa też się w Zalipiu zakochałam:)\nUrszula97 5 lipca 2019 14:47\nCudownie, słyszałam od tej wsi ale że tyle tam pięknych malunków, jestem pod wrażeniem.Kiedyś takie hafty były modne.Chciałabym w takim malowanym pokoju mieszkac, w tym gdzie ten piec pięknie pomalowany, lubię ludowość.Pozdrawiam.\nraeszka 5 lipca 2019 18:47\nPiękne miejsce, malunki zachwycają :).\nFajnie wszystko opisałeś. Niczym przewodnik ;).\n19 lat ... Poczekaj jak będziesz mieć 30-stkę wtedy, to czas zapiernicza ...\nPowiększone zdjęcia są jak najbardziej na tak. O wiele lepiej się je ogląda i widać więcej szczegółów :).\nMonika Blezień 5 lipca 2019 20:13\nMarzą mi się odwiedziny w Zalipiu. Po tym jak pięknie opisałeś jego historię pragnienie jeszcze urosło :)\nŚwietne zdjęcia. Przyjemnie się je ogląda\nviolka 5 lipca 2019 22:58\nDzięki Twojej relacji z wycieczki, czuję się tak, jakbym trochę tam była... Jakbym osobiście zaglądała do tych chat, sprawdzała, czy jest echo w studniach, a może pies w budzie. Dziękuję za tę piękną wycieczkę, po malowanej wiosce. Pozdrawiam :)\nJustyna Żukowska 6 lipca 2019 19:49\nDzięki, że do mnie wpadłeś :-) Piękne to Zalipie i bardzo ładne zdjęcia. Z okazji urodzin życzę Ci szczęścia i wszystkiego, co we Wszechświecie najlepsze :-)\nAga Agra 7 lipca 2019 01:17\należ urokliwe miejsce i piękne zdjęcia...:)\nAnna Kruczkowska 7 lipca 2019 15:40\nZalipie to jedno z tych miejsc, których nie mam jeszcze w swojej kolekcji zwiedzonych skansenów, a powinnam, bo zdobienie chat zawsze mnie fascynowało. Teraz, mieszkając takiej małej wiejskiej chatce, sama maluję niektóre sprzęty domowe.\n"Szalka" - Agnieszka 7 lipca 2019 17:11\nWspaniałe miejsce, jest co oglądać 😍\nMaugosha 7 lipca 2019 17:21\nPiekne i zdjecia i miejsce 😍😁😁 pozdrowienie zostawiam 😁\nZołzaTexa 7 lipca 2019 17:52\nPiękny folklor, a wzory kojarzą mi się z łowickimi\nAnna 7 lipca 2019 19:16\nNiesamowite miejsce, mam swój niepowtarzalny urok a zdjęcia w tej rozdzielczości ogląda się rewelacyjnie, pozdrawiam Ania\nChimera 7 lipca 2019 19:49\nWspaniałe i naprawdę piękne miejsce, świetnie je opisałeś, chciałabym się kiedyś tam wybrać :)\nMo. 7 lipca 2019 20:37\nPiękne jest Zalipie. To miejsce zdecydowanie w moim guście. Uwielbiam kolory i kwiatowe wzory. Z przyjemnością zamieszkałabym w jednym z tych kolorowych domów.\nMadzik 8 lipca 2019 10:44\nAnia inspiracje 8 lipca 2019 18:50\nBajkowe miejsce, które już poznałam u Basi na blogu :)\nDesign by Nature 8 lipca 2019 23:05\nAya w Świecie Lalek 15 lipca 2019 03:04\nPięknie to wszystko wygląda. Malunki tworzą wspaniały, sielski klimat.\nKasia Dudziak 25 lipca 2019 13:36\nI ja zamierzam twm kiedyś być. Kocham Polski krajobraz Maks i naszą kulturę. Te malowane budynki na Zalipiu to arcydzieło. Dzięki za cudowne zdjęcia i relację. Ściskam mocno.\nBarbarossa 30 sierpnia 2019 17:45\nWspaniałe kadry. Dziękuje za przepiękną wycieczkę.\nTak bardzo chciałabym wreszcie tam dotrzeć.\nEwa Bera 2 stycznia 2020 21:42\nCudowne miejsce, aż zapragnełam tam pojechać !


pełna księgowość kraków | Podróże\nProwadząc firmę, nie chcesz zajmować się wieloma kwestiami. Chciałbyś skupić się na tym, co najważniejsze, a wobec tego na jej prowadzeniu, a nie na robocie papierkowej. Księgowość jest bowiem dyscypliną, która potrzebuje systematyczności, a także znajomości zasad i przepisów, które nadzwyczaj wielokrotnie ulegają zmianom. Dlatego też, większość przedsiębiorców decyduje się na oddanie jej w ręce biura rachunkowego – tanie biuro rachunkowe kraków. Zanim niemniej jednak dokonasz ostatecznego wyboru, warto przyrównać parę ofert. Z jakiego powodu? Oferty biur rachunkowych są wybitnie zróżnicowane. Jedne biura w abonamencie proponują liczne usługi w pakiecie, a drugie potrzebują za nie akcesoryjnej opłaty. Do tego należałoby zaznajomić się z opinią o danym biurze, czy jest właściwe, czy jest sympatyczna obsługa itp. To, że nie ponosisz odpowiedzialności za pracę biura rachunkowego to nie wszystko. Współpraca bo powinna odbywać się w sympatycznej atmosferze. Nim w następstwie tego dokonasz ostatecznej decyzji konfrontuj, sprawdzaj, a nawet pytaj. Posiadasz bo prawo być zadowolony z usług, za które płacisz.\n21 września 2016Jeżeli chce się prowadzić w sposób solidny\n21 września 2016W wielu sprawach powiązanych z obliczaniem kalkulacji\n14 września 2017doradztwo podatkowe warszawa\n14 maja 2016Jak poradzić sobie z informatyzacją swojej firmy?\n12 września 2017biuro rachunkowe nowa ruda\n19 lutego 2017metody pozycjonowania stron internetowych\n30 czerwca 2016Ochrona danych osobowych szkolenie\n29 lipca 2016Finanse pomyślności nie przynoszą?\n29 lipca 2016Gdzie zamówić projektowanie opakowań?\n29 lipca 2016W jaki sposób być sporo bardziej widoczną firmą?


UZDRAWIA WŁAŚCICIELI I WSKRZESZA SKLEPY MOTORYZACYJNE - Jednoślady w ArchNEWS\nUZDRAWIA WŁAŚCICIELI I WSKRZESZA SKLEPY MOTORYZACYJNE\nShop Doctor, zwany lekarzem sklepów, od 16 lat uzdrawia polski biznes. Co ordynuje swoim pacjentom? Zmianę oświetlenia, widoczniejszą ekspozycję, żywsze kolory. Dr Marek Borowiński wskrzesił już niejeden sklep. Od września na ZOOM TV będzie można zobaczyć, premierę jego autorskiego programu „Sklepowe rewolucje", w którym zdradza tajniki swojego zawodu.\nBadanie, diagnoza i leczenie - tak wygląda schemat działania każdego doktora. Tak samo pracuje lekarz sklepów. Z tą różnicą, że to zawsze on przyjeżdża do pacjenta. Badanie polega przede wszystkim na audycie sklepu. Jaka jest komunikacja, czy sklep zatowarowany jest z myślą o profilu klienta, czy jest przyjazny, czy oddziałuje na konsumentów w odpowiedni sposób? Dr Marek Borowiński patrzy na sklep oczami klienta. Porównuje go do konkurencji, sprawdza czy z łatwością jest w stanie pokonać cały sklep z wózkiem lub koszykiem. Na podstawie audytu stawia diagnozę - co trzeba leczyć? Na pierwszy ogień zazwyczaj idą najczęstsze błędy, kolory i oświetlenie, ale w zależności od lokalizacji i specyfiki sklepów recepty są bardzo różne. Lekarz sklepów towarzyszy swoim kuracjuszom podczas całego procesu metamorfozy. Wskazuje konkretne rozwiązania, które pomogą sklepowi stanąć na nogi i odetchnąć z ulgą właścicielom. Remedium na uleczenie sklepu będzie można szukać już niedługo w autorskim programie dr Borowińskiego - „Sklepowe rewolucje", który już od września będzie emitowany na kanale ZOOM TV.\nJednym z „uleczonych" pacjentów jest sieć piekarni Grochola. Właściciel zauważył, że firma nie rozwija się tak szybko, jakby chciał i postanowił poprosić o pomoc specjalistę, który obiektywnie spojrzy na kondycję firmy. - Cała rewolucja naszych sklepów rozpoczęła się od audytu kilku z nich. Kiedy Shop Doctor zauważył, że w większości naszych punktów powielamy te same błędy, już wiedział, jak nam pomóc. Docenił wysoką jakość naszych produktów i pomógł nam ją pokazać konsumentom - wspomina rewolucję właściciel sieci piekarni - Dariusz Grochola. Właściciele sklepów zauważają, że oprócz ogromnej wiedzy, dr Marek Borowiński posiada niesamowitą siłę witalną i optymizm, którymi potrafi zarazić wszystkich dookoła. Jak ocenia zmiany w swojej firmie uczestnik rewolucji? - Metamorfoza sklepów została przeprowadzana w sposób totalny. Mamy 40 filii i we wszystkich wdrożyliśmy zmiany według harmonogramu wypracowanego z dr Borowińskim. To co bardzo spodobało mi się we współpracy z Shop Doctorem, to czas jaki poświęciliśmy na rozmowy i wspólną analizę rzeczy, które są do poprawy. Jeśli mówimy o zmianach, to są one oczywiście na plus. Pokazaliśmy klientom nasze produkty, wskazaliśmy ich prawdziwe walory, które wcześniej nie były wystarczająco wyeksponowane. I nie ukrywam, że postrzeganie naszych piekarni bardzo polepszyło się od tamtej pory - podsumowuje właściciel piekarni i cukierni Grochola.\nDr Marek Borowiński uzdrawia sklepy od ponad 16 lat. Doświadczenie zdobywał już na studiach, jeżdżąc na targi i podpatrując jaką komunikację wykorzystują duże marki, zarówno te polskie, jak i zagraniczne. Błędy jakie najczęściej zauważa w sklepach, to brak odpowiedniego oświetlenia oraz skupianie uwagi klientów nie na tym, na czym powinni. -Kiedy współpracowałem z salonem motocyklowym pewnej dobrze znanej marki, zauważyłem, że o ile motocykle są dopieszczone w każdym calu, wystawiane na podwyższeniu i dobrze oświetlone, to akcesoria do nich są zupełnie pomijane i ustawione gdzieś z tyłu. A przecież istnieje większe prawdopodobieństwo, że odwiedzający sklep czy salon dokupi jakiś dodatkowy gadżet, niż od razu całą maszynę. To są takie sytuacje, których właściciele mogą nie dostrzegać, a tracą przez to pieniądze, a przecież sklep ma zarabiać. Lekarzom zazdroszczę jednego, do nich pacjent może przyjść, a ja do moich „chorych" muszę pojechać. W zeszłym roku pokonałem kilkadziesiąt tysięcy kilometrów - śmieje się dr Marek Borowiński, Shop Doctor, a także ambasador marki Toptextil.


Pytania i odpowiedzi - Elcolt.pl - sklep z bronią, militaria, samoobrona, outdoor\nJeżeli dany produkt wyświetla się na naszej stronie to znaczy, że jest dostępny i można go zakupić. Przybliżony czas realizacji zamówienia podany jest przy każdym produkcie.\nWszelkie informacje o obowiązujących promocjach oraz rabatach wysyłane są mailowo po zapisaniu się do naszego newslettera. Zapisując się na newsletter masz pewność, że zawsze jako pierwszy otrzymasz informacje o prowadzonych akcjach promocyjnych.\nTelefon : +15 642 15 26 lub 501744839\nE-mail : sklep@elcolt.pl\nPosiadamy sklep stacjonarny w Stalowej Woli, podczas składania zamówienia wybierz formę dostawy jako odbiór osobisty. Poinformujemy Cię, kiedy Twoje zamówienie będzie gotowe do odbioru.\nZamówienie można opłacić przelewem bankowym, Przelewy24.pl lub przy odbiorze przesyłki. Zamawiający ma również możliwość złożenia wniosku o kredyt w systemie eRATY (Santander). Decyzja o realizacji zamówienia zapada dopiero po przyznaniu przez bank pożyczki. Preferowany sposób płatności należy wybrać podczas składania zamówienia.\n- w przypadku firmy kurierskiej oraz Paczkomatów InPost jest to następny dzień roboczy po nadaniu paczki.\nW celu zapewnienia komfortowej dostawy współpracujemy z wieloma firmami kurierskimi. Dostępne formy wysyłki sprawdzisz dodając interesujące Cię produk/y do koszyka.\nW tym celu skontaktuj się z Biurem Obsługi Klienta.\nCzy można zamówić produkty, które nie są dostępne w ofercie na stronie elcolt.pl?\nWiększość produktów, które są w naszej sieci sprzedaży są przedstawione na stronie. Jeśli na stronie nie jest dostępny dany produkt można sprawdzić możliwość jego zamówienia kierując pytanie do Obsługi klienta.\nZamówienie można anulować kontaktując się z Biurem Obsługi Klienta.\nZwrotu lub wymiany zakupionego produktu można dokonać w ciągu 14 dni od daty otrzymania przesyłki.\nAby zwrócić lub wymienić zakupiony produkt/y należy wypełnić formularz zwrotu/wymiany i odesłać do nas wraz z produktem. Szczegóły dostępne są na stronie:\nZwrotów dokonujemy w ciągu 3-5 dni od otrzymania przesyłki na wskazany przez klienta nr konta. Jeśli zamówienie zostało opłacone za pośrednictwem serwisu Przelewy24, zwrot dokonywany jest za pośrednictwem tego samego serwisu na konto z którego została dokonana wpłata.\nReklamacji produktu można dokonać w ciągu czasu, który jest określony na karcie produktu, licząc od momentu zakupu. W tym celu należy opisać wadę będącą przyczyną reklamacji i opis wraz z reklamowanym produktem przesłać na nasz adres:\nDo opisu usterki należy dołączyć również dowód zakupu. Jeśli nie posiadają go Państwo należy podać dane kupującego umożliwiające odnalezienie transakcji w naszym serwisie.\nJestem niepełnoletni, ale chce kupić wiatrówkę, paralizator lub amunicję hukowa, czego nie mogę złożyć zamówienia?\nNa cały asortyment z kategorii BROŃ CZARNOPROCHOWA, PARALIZATORY, GAZY PIEPRZOWE, BROŃ HUKOWA/ALARMOWA, BROŃ RAM, PAŁKI TELESKOPOWE, WIATRÓWKI wymagamy potwierdzenia swojej tożsamości poprzez podanie nr PESEL. Poświadczający te dane jest odpowiedzialny za ich poprawność i może ponosić odpowiedzialność karną za składanie fałszywych oświadczeń. Kupujący poniżej 18 lat nie ma możliwości dokonania zakupu w w/w kategoriach.\nDokonując zakupu w naszym sklepie masz pewność, o legalnym pochodzeniu produktów.\nCzego nie mogę zamówić amunicji myśliwskiej, sportowej lub broni palnej?\nNie prowadzimy sprzedaży internetowej towarów koncesjonowanych. Ich zakup jest możliwy wyłącznie w sklepie stacjonarnym po okazaniu stosownego pozwolenia na zakup broni lub amunicji. Możemy jedynie zarezerwować towar po wcześniejszym kontakcie z Biurem Obsługi Klienta.


przepis na obiad - Bottega Del Gusto\nKlasyczny przysmak Abruzji, czyli arrosticini\nArrosticini wydaje się zwykłym szaszłykiem, ale tak naprawdę jest potrawą o skomplikowanej historii i specyficznym przygotowaniu. Oryginalne danie kuchni abruzyjskiej wytwarzane jest z kastrowanego mięsa baraniego lub jagnięciny. Nie dziwi więc, że jego pierwotne pochodzenie to lata 30., góry i chaty pasterzy, którzy raczyli się potrawą po ciężkim dniu pracy. Szczególnie popularne było wśród mieszkańców…\nPodejrzewa się, że oryginalna parmigiana di melanzane pochodzi z okolic Parmy, Sycylii lub Neapolu. Z tą pierwszą ma wiązać ją nazwa. Historycy jednak się o to sprzeczają, bowiem może to być wyłącznie konotacja z serem używanym do przygotowania dania, czyli parmezanem (rzecz jasna pochodzi z Parmy). Inni wskazują natomiast, że parmezan nie był tak istotnym…\nChoć była potrawą ludową (coś na kształt polskich ziemniaków), na stałe zagościła na stołach włoskich wyższych klas. Polenta pierwotnie sporządzana była z mąki kasztanowej, a obecnie głównie z łatwiej dostępnej, kukurydzianej. Mimo tego, że wyglądem przypomina mamałygę, jej smaku nie można zapomnieć na długo! Traktowana może być jako część dań, ale w towarzystwie dodatków…\nPochodzi z północy Włoch, ale podbija serca smakoszy na całym świecie. Risotto alla milanese, bo o nim mowa, w Lombardii jest tak często spotykanie, jak makaron! Legenda głosi, że artysta pracujący w jednej z najsłynniejszych katedr na świecie, czyli mediolańskiej Duomo, podczas barwienia szkła proszkiem z szafranu, przypadkiem wsypał nieco do miski z ryżem. Piękny…


- Opcje Agaami\nDołączył: Wed, 21 Mar 07 - 22:19\nNr użytkownika: 12,201\nGdzie w Lublinie można zrobić niedrogie chrzciny? Planujemy zaprosić ok. 25 osób więc nie pomieścimy się w domu.\nTen post edytował Agaami Thu, 19 Feb 2009 - 11:46 --------------------\nThu, 19 Feb 2009 - 12:52\nmoze na alejach racławickich w karczmie słupskiej:) tam jest fajnie i raczej niedrogo:)\nThu, 19 Feb 2009 - 18:54\nDzięki ale znalazłam w necie, że oni mają codziennie dancingi więc chyba nie organizują imprez. Może ktoś z was organizował gdzieś Chrzciny? Ja nawet nie wiem gdzie pytać?\nFri, 20 Feb 2009 - 09:39\nhey wlasnie robia bo moja mama tam pracuje wlasnie w ta niedziele tez bedzie chrzest.Wesel nie organizuja ale chrzciny i komunia tak.\nMon, 09 Mar 2009 - 23:14\nChrzciny Mojej Ali były właśnie w Karczmie Słupskiej. Zamówiłam obiad, ciasto mieliśmy własne, a osób było około 20. Byłam bardzo zadowolona.\nSat, 11 Apr 2009 - 20:44\nDołączył: Sun, 11 Apr 04 - 14:04\nMy robimy chrzciny w Lubliniance.\n<a href="http://www.TickerFactory.com/" rel="nofollow" target="_blank"> </a>Mi?ego Dnia:)\nTue, 14 Apr 2009 - 22:51\nGG: CYTAT(Alrys @ Sat, 11 Apr 2009 - 20:44) My robimy chrzciny w Lubliniance.Możesz napisać jaki to koszt (mniej wiecej)? Powoli zaczynam się rozgladać za czymś na Komunię tulla\nWed, 15 Apr 2009 - 15:35\nGG: Dziewczyny - napiszcie, proszę, jaki jest koszt w karczmie słupskiej i lubliniance. To jedna z ważniejszych informacji, a sama robię teraz rozeznanie.\nWed, 29 Apr 2009 - 22:13\nDołączył: Fri, 04 Apr 03 - 19:01\nJa będę robić albo w Zajeździe pod Kasztanami albo w zajeżdzie gościnnym, jeśli chodzi o pierwszy to okolica mi się podoba i ponoć dobre jedzonko, natomiast jeśli chodzi o drugi to ponoć jedzonko palce lizać.\nSabka z Szymonkiem (2002), Olą (2004) i Karolkiem (2008)\nWed, 29 Apr 2009 - 22:30\nGG: CYTAT(sabka @ Wed, 29 Apr 2009 - 22:13) Ja będę robić albo w Zajeździe pod Kasztanami albo w zajeżdzie gościnnym, jeśli chodzi o pierwszy to okolica mi się podoba i ponoć dobre jedzonko, natomiast jeśli chodzi o drugi to ponoć jedzonko palce lizać.sabka, a mozesz podac orientacyjne koszty?\nThu, 30 Apr 2009 - 08:49\nW zajeżdzie gościnnym cena ok 65 zł za osobę dorosłą chyba że menu bardzo udziwnione to więcej, za dzicko do 7 lat połowa ceny. Alkohol, ciasto i owoce we własnym zakresie można.W zajeżdzie pod kasztanami jeszcze niem wiem bo będę dopiero dzwonić.Zastanawima się tylko czy bliskość zalewu z jednej strony fajny klimat, ale dla dzieci niebezpieczne, co o tym sadzicie?\nThu, 30 Apr 2009 - 13:09\nW zajeździe pod kasztanami cena 100 zł za os. dorosła , dziecko do lat 12 połowa ceny, w tym jest danie obiadowe, lody, 5 przekąsek zimnych, 2 sałatki, 1 danie gorące, napoje zimne i gorące bez ograniczeń.\nFri, 01 May 2009 - 17:34\nJeszcze kosztów nie znamy bo to zależy od tego co zamówimy ale to jest ok od 120 do 150 zł za osobę narazie mamy zarezerwowane na 28 czrwca menu będziemy ustalać ok końca maja to wtedy dam znać co i jak.\nWed, 16 Apr 2014 - 14:40\nDołączył: Wed, 16 Apr 14 - 14:27\nNr użytkownika: 43,892\nChrzciny robiliśmy w Sonatinie i jesteśmy wdzięczni organizatorom za pomoc i doradzanie koszt wiadomo większy niż domowa impreza, ale byliśmy zadowoleni z wygody Kwitniekwiat\nMon, 29 Feb 2016 - 10:16\nDołączył: Fri, 26 Feb 16 - 09:21\nNr użytkownika: 47,186\nHotel Luxor - Lublin Zdecydowanie na tak polecam katalogi internetowe, gdzie możesz sobie wyszukać i porównać pare lokali. Ja znalazłem w tym: http://chrzcinyikomunie.pl/obiekty-na-chrzciny-i-komunie Sprawdzone źródło Kwitniekwiat\nHotel Luxor - Lublin Zdecydowanie na tak polecam katalogi internetowe, gdzie możesz sobie wyszukać i porównać pare lokali. Ja znalazłem w tym: http://chrzcinyikomunie.pl/obiekty-na-chrzciny-i-komunie Sprawdzone źródło Teofilka\nTue, 24 Jan 2017 - 14:22\nA to miejsce ktoś zna? Cichy Dwór? http://salaweselnaoblin.pl/\nFri, 17 Feb 2017 - 09:57\nA słyszał ktoś o Imprezy okolicznościowe Radom ? Gdzieś obiło mi się to o ucho a jestem właśnie w trakcie przygotowywania chrzcin.\nTen post edytował maksiu432 Fri, 17 Feb 2017 - 09:58 « Następny starszy