Licustin – opinie, forum, efekty, cena, gdzie kupić – apteka, allegro - ZnaneLeki.pl\nStrona główna » Zdrowie » Licustin – opinie, forum, efekty, cena, gdzie kupić – apteka, allegro\nprzez Adam|Opublikowano 10 września 2020\nSzukasz skutecznego suplementu na poprawę słuchu? Koniecznie przeczytaj naszą recenzję Licustin, a być może to właśnie produkt dla Ciebie!\nPromocja Licustin -50%\nJeśli jesteś zmuszony do ciągłego proszenia rozmówców o powtórzenie zdania, a za każdym razem, gdy znajdziesz inne formuły, aby uniknąć pojawienia się całkowicie głuchego, prawdopodobnie cierpisz na głuchotę. Dzisiaj, z prawdziwym Licustin, odzyskujesz swój słuch w kilku prostych krokach, dzięki zabiegowi, który sprawia, że słyszysz ponownie.\nLicustin to skuteczny produkt, na który czekaliście i którego producenci aparatów słuchowych od dawna się obawiali, ponieważ pozwala na uzyskanie doskonałych rezultatów bez wydawania zbyt dużych pieniędzy. W tym artykule dowiesz się, czym jest Licustin, jak działa, gdzie można znaleźć dobry Licustin, jak go używać i na jak długo?\nW naszych czasach, głuchota była uważana za prawdziwe upośledzenie, ale prawie zawsze była spowodowana starością. Dlatego nikogo to nie obchodziło, dopóki się nie zestarzeli. W ostatnich latach problem głuchoty znacznie się jednak nasilił. Częściowo dlatego, że coraz więcej młodych ludzi, którzy chodzą na dyskoteki, cierpi na wczesną głuchotę. Ponadto, kilka czynników obniża naszą obronę immunologiczną i naraża nasze uszy na infekcje, które często tworzą chroniczny stan głuchoty.\n1 Jak działa Licustin? Efekty\n2 Gdzie kupić Licustin – Cena – Allegro, Apteka\n3 Skład Licustin\n4 Licustin – Opinie, Recenzje, Forum\n4.1 Opinia użytkowników z forum\nJak działa Licustin? Efekty\nLicustin jest naturalnym suplementem diety w formie kapsułek, który eliminuje szumy uszne i poprawia słuch. Może pomóc w odzyskaniu koncentracji i pozbyciu się nieprzyjemnych uczuć drażliwości i nerwowości. Zabieg Licustin przyczynia się do redukcji szumów, szelestu, trzasków i gwizdów, jednocześnie poprawiając funkcjonalność aparatu słuchowego. Jego korzystny wpływ na słuch został potwierdzony badaniami laboratoryjnymi.\nWewnątrz każdej kapsułki znajdują się właściwości organoleptyczne, które pozwalają na prawidłową reprodukcję uszkodzonych komórek w Twoim aparacie słuchowym. I to nie wszystko! W rzeczywistości Licustin działa również na poziomie błony mózgowej, ponieważ przywraca funkcje mózgu, które zostały naruszone z powodu uszkodzenia słuchu.\nSpecjalna formuła skoncentrowana w kapsułkach Licustin może przynieść kilka korzyści dla zdrowia słuchu w przypadku szumów usznych. Leczenie może pomóc w kilku aspektach, w tym :\nEliminuje to zaburzenia szumów usznych;\nTo pomaga przywrócić słuch;\nPoprawia on jakość i czas trwania nocnego odpoczynku;\nPomaga to zwiększyć koncentrację.\nKorzystne efekty działania suplementu Licustin wydają się spełniać większość oczekiwań nabywców, którzy zdecydowali się przetestować produkt ręcznie. Ponadto, nie będziesz potrzebował recepty lub porady medycznej, aby zamówić ten produkt, w przeciwieństwie do tabletek sprzedawanych w aptekach, które wymagają recepty na zakup. To dlatego, że Licustin nie powoduje żadnych skutków ubocznych, więc nie jest niebezpieczny.\nGdzie kupić Licustin – Cena – Allegro, Apteka\nAby przejść do zakupu Licustin w Polsce, musisz wiedzieć, jak znaleźć jakość. W tym celu należy unikać stron nierekomendowanych, takich jak Allegro lub Amazon, który sprzedaje oszustwa Licustin. Aby mieć pewność, że znajdziesz oryginał, musisz przejść do oficjalnej strony producenta. Rzeczywiście, Licustin nie można kupić w aptece, Allegro – tylko na oficjalnej stronie z 50% zniżki.\nKupić Licustin oryginał w Polsce jest dość proste, tylko :\nWypełnij dość długi formularz zamówienia;\nPoczekaj, aż operator skontaktuje się z Tobą w celu sfinalizowania zamówienia i omówienia warunków dostawy;\nOdbierz paczkę w dyskretnej formie pod wybranym przez siebie adresem.\nPowinieneś wiedzieć, że podczas trwającej obecnie promocji producent dokonał zniżki na cenę Licustinu. Wydasz jedynie połowę ceny. Musisz kupić teraz, aby nie przegapić tej wyjątkowej oferty, która pozwoli Ci odzyskać słuch.\nLicustin jest niezwykle bezpiecznym produktem, ponieważ składa się w 100% z naturalnych składników, które działają bezpośrednio na przyczynę Twojej głuchoty, niezależnie od stopnia jej nasilenia. Oto główne składniki, które wchodzą w skład tego suplementu diety:\nCynk: pomaga zapobiegać powstawaniu szumów usznych i ułatwia leczenie;\nMagnez: chroni komórki ucha i skutecznie walczy z wolnymi rodnikami, które powstają w czasie silnych dźwięków;\nGinkgo biloba: Pomaga zmniejszyć szumy uszne, ułatwiając krążenie krwi do mózgu.\nZabieg Licustin jest całkowicie pozbawiony działań niepożądanych i przeciwwskazań, jak to często ma miejsce w przypadku produktów chemicznych, które można kupić w aptekach. Możemy powiedzieć, że Licustin naprawdę działa, ponieważ pomógł już tysiącom ludzi w całej Europie pozbyć się takich problemów, jak szumy uszne, dyskomfort, dzwonienie w uszach i wszystkie związane z tym problemy. Dzięki takiemu składowi, suplement diety Licustin jest odpowiedni dla wszystkich, mężczyzn i kobiet w każdym wieku.\nZawsze ważne jest, aby przeczytać prawdziwe opinie na temat Licustin od ekspertów w tej dziedzinie. Tak więc, opinie Otorynolaryngologa są zawsze mile widziane. Zapytaliśmy więc doktora, który powiedział: „Licustin jest preparatem, dzięki któremu moi pacjenci mogą naprawdę odzyskać słuch bez konieczności zakładania irytujących aparatów słuchowych. Jego skład gwarantuje nie tylko skuteczność, ale także całkowite bezpieczeństwo, ponieważ nie wywołuje żadnych działań niepożądanych ani reakcji alergicznych. Jest to produkt całkowicie naturalny, który nigdy nie przestaje mnie zadziwiać.\nZachęcamy także do zainteresowania się kroplami do uszu, które doskonale usuwają wosk z uszu – Tonosin oraz Biostenix.\nNa forach można przeczytać pozytywne i negatywne opinie o Licustinie. Jednak zdecydowana większość opinii jest pozytywna i chwali zalety tego produktu. Oto kilka świadectw, które udowodnią ci, na wypadek gdybyś nadal wątpił, że Licustin naprawdę działa:\n„Wciąż pamiętam bardzo dobrze dzwonienie w uszach, które nigdy nie dawało mi wytchnienia: nieprzespane noce, problemy w pracy i niemożność zrozumienia innych. Od kiedy używam Licustinu, nadal czuję się jak normalna osoba.\n„Po latach życia z problemami ze słuchem, przyzwyczaiłam się do tego, a nawet zrezygnowałam z niego, ale z Licustin odkryłam na nowo piękno słuchu. Gorąco polecam. «\n„Straciłem większość słuchu po nurkowaniu”. Z Licustin znów zacząłem nurkować i przede wszystkim odzyskałem słuch. Polecam to wszystkim.\nLicustin to naprawdę produkt, który każdy chciałby mieć. Łatwy do zamówienia, wydajny i bezpieczny, oferuje wszystko, czego potrzebujesz, aby odzyskać swoje możliwości słuchowe bez konieczności uciekania się do operacji. Jest to bardzo popularny lek na świecie i użytkownicy bardzo dobrze o nim świadczą. Jeśli również masz problemy ze słuchem, nie wahaj się ani sekundy, zamów Licustin, a problemy te zostaną złagodzone.


Żabnica w radomskiej restauracji. Najbrzydsza smaczna ryba\nW cyklu "Ryba na piątek" Krystian Groszkowski, szef kuchni Audytorium Caribbean Restaurant, zaserwował nam żabnicę. Jedną z najbrzydszych, ale najciekawszych ryb.\nSprawne filetowanie ryby. Nie popełniaj popularnego błędu\nDobra ryba wymaga odpowiedniego podejścia. Najważniejsze to sprawne wyfiletowanie produktu. Swój sposób na to pokazuje Piotr Zych, starszy specjalista ds. ryb w MAKRO Polska i ekspert programu Szef dla Młodych Talentów.\nBoże Narodzenie to tradycyjne „rybne święto”. W czołówce spożycia nadal utrzymują się takie gatunki, jak karp, śledź,łosoś i dorsz. Niezależnie od tego, jakie ryby kupujemy, należy zwracać uwagę, aby były one świeże. Jak to rozpoznać radzi Piotr Zych.\nRyby i owoce? Takie kontrastowe zestawy podpowiada Karol Okrasa. Szef kuchni na warsztatach kulinarnych Wigilia z Lidlem #DzielmySięRadością zdradził nam swoje patenty nie tylko na karpia i śledzie.\nPolska tradycja nakazuje, aby na wigilijnym stole pojawił się karp lub inny gatunek ryby. Zjedzenie tego przysmaku wiąże się jednak z pewnym ryzykiem – podczas spożywania dania możemy nieopatrznie zadławić się ością. W efekcie może dojść do powstania stanu zapalnego, przebicia ściany przełyku, bądź rozwinięcia się sepsy. Dlatego nie można bagatelizować takiego wypadku, ale od razu udzielić pomocy poszkodowanemu. Ratownik medyczny podpowiada, jak się zachować.\nŚwięta tuż tuż, dlatego każdego z nas opanowała świąteczna gorączka. Kupujemy karpie, grzyby i kapustę, nie zapominając oczywiście o punkcie obowiązkowym na świątecznych stołach - śledziach. Najpopularniejsze wśród Polaków są matiasy. Okazuje się jednak, że te, które możemy kupić w sklepie niewiele wspólnego mają z oryginalnymi matiasami. Jak więc odróżnić je od innych śledzi?\nRyby, które warto jeść nie tylko od święta\nPotrawy z udziałem ryby jemy przede wszystkim zimą. Są bardzo zdrowe i smaczne. Zawierają ogrom witaminy D, która jest nam potrzebna w okresie jesienno-zimowym. W naszym kraju najpopularniejszą rybą jest karp, ale w sklepach mamy ogrom możliwości. Zanim wybierzemy się na zakupy, warto poznać, które ryby są najzdrowsze i są najmniej zanieczyszczone.\nŚledź – ulubiona ryba Polaków. Co warto o nim wiedzieć?\nNie ma wątpliwości, że Polacy jedzą za mało ryb. Okazuje się, że każdy z nas spożywa ich tylko 12 kg rocznie - to o połowę mniej niż statystyczny mieszkaniec Unii Europejskiej. Ich ilość wzrasta na naszych stołach w okresie świątecznym, kiedy to pojawiają się pod postacią smażoną, pieczoną i w galarecie. Jest jednak ryba, która podbiła podniebienia Polaków do tego stopnia, że chętnie sięgamy po nią przez cały rok. O czym mowa? O śledziu. Czy słusznie często pojawia się na naszym stole? Postanowiliśmy to sprawdzić.\nRak skóry, cukrzyca, choroby układu krążenia, stany zapalne. Takie mogą być efekty spożywania zbyt dużej ilości arsenu. Pierwiastek ten występuje w znanych i lubianych produktach. Oto kilka z nich.\nTymczasem na "Wyspie przetrwania": wyścig o kotleta schabowego\nLodowy tort szalonego cukiernika\nBuddy Valastro to jeden z najsłynniejszych cukierników w Stanach Zjednoczonych. Kulisy jego pracy możemy oglądać w programie "Słodki biznes". Buddy jest właścicielem rodzinnej cukierni Carlo's Bake Shop. Wraz ze swoją świtą podejmuje się realizacji najbardziej zwariowanych pomysłów na słodkości. Ciasto z efektami pirotechnicznymi, wypiek inspirowany karnawałem w Rio czy Układem Słonecznym, czy wielki lodowy tort zamontowany na akwarium, w którym pływają ryby, to tylko niektóre z jego osiągnięć.\n"Na Ryby" - darmowe wędkarska gra online\nEwa Chodakowska niemal od początku kariery usilnie zapewnia o dystansie do siebie i krytyki. Ostatnio podobnie uparcie przekonuje, że nie obawia się końca swojej popularności. Twierdzi, że gdy minie moda na treningi z Ewą Chodakowską, przeprowadzi się do Grecji, gdzie będzie wieść spokojne życie. Moda na Chodakowską może sobie minąć, ale niech nie mija moda na aktywność fizyczną i zdrowy styl życia. Minie moda na Chodakowską, to spakuję bety i pojadę na Kretę, będę grządki sobie kopać, mąż będzie łowił ryby, ja będę grillować.\nNorwegia to kraj nieprzeciętny i bez wątpienia jeden z piękniejszych ze względu na niesamowite fiordy, góry i malownicze widoki, które zapierają dech w piersiach. Dla smakoszy - ryby, kraby i krewetki, a wszystko można złowić samemu, z pomocą okolicznych mieszkańców. Miejsce idealne dla osób lubiącym spędzać czas na łonie natury z dala od zgiełku, cywilizacji i wielkich miast. Spełnieni poczują się też fotografowie, zwłaszcza jeżeli uda im się ująć zorzę polarną.\n''W sieci'' - polski zwiastun


Najnowsze wpisy - Pogotowie psychologiczne - Aleksandra Kłosowska\nZarządzanie Zmęczeniem cz. 5\nPojęciem bezpośrednio z nim związanym jest obciążenie zadaniowe „Workload”. Definicja ICAO-ska odnosi się do aktywności umysłowej oraz fizycznej i określa obciążenie jako jedną z potencjalnych przyczyn zmęczenia. Mówiąc o tym zjawisku należy wspomnieć o: -istocie oraz wartości wykonywanego zadania („work-, task- „) w tym także o czasie poświęconym na realizację,...\nSzkolenie Fly with Passion! w Dzień Dobry TVN!\nSerdecznie zachęcam do obejrzenia materiału ze szkolenia dla osób odczuwających lęk przed lataniem zrealizowanego przez Dzień Dobry TVN. :) :) Zapisy na kolejną edycję trwają, zapraszam do kontaktu! link\nPożegnanie roku 2016 i Życzenia Noworoczne\nTo już ostatnie godziny roku 2016. Roku, który przyniósł mi wiele dobrych, ale także i przykrych chwil. Dobre stały się pięknym wspomnieniem, a te złe- lekcją na przyszłość. Jestem jednak wdzięczna, że żegnając rok ubiegły, witam następny z tymi samymi, Najbliższymi mi Osobami. Kochani, życzę Wam przede wszystkim dużo siły...


[24tp.pl] Zakopane znowu białe (WIDEO)\nZakopane znowu białe (WIDEO)\nSpadło niewiele śniegu, ale znowu możemy poczuć w Zakopanem zimowy klimat.\nPoranne opady deszczu zamieniły się w śnieg. Ulice i chodniki przysypała cienka warstwa białego puchu. Opady w najbliższych godzinach będą zanikać. Przed nami mroźna noc i słoneczna środa.\nUważajcie w Tatrach. Szlaki są bardzo śliskie, przysypane cienką warstwą śniegu. Obowiązuje pierwszy stopień zagrożenia lawinowego.\nOdwiedzin: 4758\tAktualizacja 2019-12-10 14:22:57


Sidel pokaże nową generację opakowań szklanych na targach Drinktec\nPrezentując swoją ofertę jako część Grupy Sidel, firma Sidel - wspólnie z Gebo Cermex - pokaże kilka przełomowych rozwiązań do pakowania na targach Drinktec 2017, które mają wspomóc producentów w zaspokajaniu potrzeb stale zmieniającego się rynku napojowego.\nFrédéric Sailly, wiceprezes wykonawczy ds. zarządzania i rozwoju produktu w Sidel, komentuje: „Producenci napojów, właściciele marek oraz kontraktowe firmy pakujące muszą utrzymać konkurencyjność na ewoluującym i wymagającym rynku dzięki wykorzystaniu łatwych w użyciu, wszechstronnych oraz personalizowanych rozwiązań. Na Drinktec 2017 zamierzamy zaprezentować, jak zrozumienie potrzeb naszych klientów oraz trendów w przemyśle opakowań na produkty w płynie pozwala nam zapewnić jeszcze lepszą wydajność na liniach butelkujących. Przyszłościowe technologie oraz innowacje dopasowane do rynkowych potrzeb, które pokażemy na naszym stoisku, zostały opracowane z myślą o osiągnięciu tych celów, przy jednoczesnej optymalizacji całkowitych kosztów własności (TCO) oraz zagwarantowaniu wysokiej jakości produktu i poprawionej uniwersalności”.\nWśród premier wrześniowych targów znajdą się:\n- Sidel Super Combi – system „wszystko w jednym” przeznaczony do produkcji wody i napojów gazowanych, który dostarcza gotowe do sprzedaży produkty w bardzo krótkim czasie, z maksymalną dyspozycyjnością oraz łatwością obsługi – oraz przy najniższym TCO;\n- Nowa modułowa etykieciarka zdolna do adaptacji różnych technologii etykietowania na liniach obsługujących zarówno opakowania szklane, jak i z PET, umożliwiająca łatwą i szybką zmianę formatów oraz zwiększoną wydajność;\n- Nowe nalewarki do puszek i butelek wykorzystujące sprawdzoną platformę Sidel Matrix, oferujące producentom piwa i napojów gazowanych poprawione warunki higieny, maksymalną wydajność oraz wysoką elastyczność.\nNa targach Drinktec 2017 pokazana zostanie również platforma Agility 4.0 Grupy Sidel, która oferuje klientom lepszą łączność, większą elastyczność i sprawniejsze reagowanie w trakcie masowej produkcji. Dodatkowo goście odwiedzający firmowe stoisko będą mogli poznać rozwiązania służące do butelkowania aseptycznego i na gorąco w pojemniki z PET, jak również gamę rozwiązań serwisowych spod znaku Sidel Services.\nNa podstawie informacji firmy Sidel opracował TK


Śnieg i mróz wstrzymał inwestycje. Które o ile ... - Poznań - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nlukask73 10.04.13, 09:33\nZdjęcie nr 3 to kumulacja najwstydliwszych miejsc Poznania: dworzec będący aneksem do centrum handlowego, bez właściwego połączenia z siecią komunikacyjną, most dworcowy, pod którym, jak to pod mostem, najlepiej czują się kloszardzi i drobni pijaczkowie, publicznie oddający mocz na ściany budynków i na koniec ta mijanka tramwajowa, niczym trzeciorzędna linia kolejowa, taka jak np. na Hel. W tle jeszcze płachta reklamowa w formacie całobudynkowym w stylu „wschodnim”.\nprykon Śnieg i mróz wstrzymał inwestycje. Które o ile ... 10.04.13, 09:49\nSkoro już skończyli tory do Junikowa, to czemu nie puszczą tam tramwajów?\nKażdy kolejny dzień z T1 do cholerna męczarnia.\nlukask73 Re: Śnieg i mróz wstrzymał inwestycje. Które o il 10.04.13, 11:08\n> Skoro już skończyli tory do Junikowa, to czemu nie puszczą tam tramwajów?\nMam nadzieję, że ktoś o tym pomyśli i tramwaje będą już wkrótce, a nie dopiero na wrzesień.\nMoże nowy dyr. ZTM wpadnie na to, że dzięki szybkiemu przywróceniu tramwaju spadek przychodów nieco zwolni.\nmanhuntmad Re: Śnieg i mróz wstrzymał inwestycje. Które o il 10.04.13, 22:57\nT1 nie jest takie zle, z ronda do junikowa jedzie sie 15 minut o godz 16. bardziej wkurza mnie turlanie sie przez 20 minut prosta droga dabrowskiego i dzwonienie na prawie kazdy samochod.\nlukask73 T1 nie jest złe ;-) 11.04.13, 09:54\n> T1 nie jest takie zle, z ronda do junikowa jedzie sie 15 minut\nOK, tylko po co komu rondo? Pomijając rozmaite dzielnice peryferyjne, to przejazd z Junikowa do ścisłego centrum (np. okolice Rynku albo chociaż tego słupa wskazującego środek Poznania na rogu Gwarnej) zajmuje teraz zamiast 20 minut, to jakieś 40 – 50 z koniecznością dwóch przesiadek.\nmankut400 Re: Śnieg i mróz wstrzymał inwestycje. Które o il 10.04.13, 13:21\nSlajdów oglądać nie będę. Wiem tylko, że zwalanie opóźnienia przebudowy Grunwaldzkiej (która w/g umowy miała być "na Euro" - czerwiec 2012) na ostrą zimę '2012/2013 budzi śmiech. Smutny śmiech nad miastem hał-hał\npan.nikt Re: Śnieg i mróz wstrzymał inwestycje. Które o il 10.04.13, 13:35\nNie tylko nad miastem. Nad całym PAŃSTWEM.\nGość: m Re: Śnieg i mróz wstrzymał inwestycje. Które o il IP: *.icpnet.pl 10.04.13, 22:30\nNa slajdy moja rada to dodatek do firefoxa "Eliminator slajdow".\nGość: gość portalu Re: Śnieg i mróz wstrzymał inwestycje. Które o il IP: *.icpnet.pl 12.04.13, 16:37\nfunkenschlag Re: Śnieg i mróz wstrzymał inwestycje. Które o il 11.04.13, 00:58\n> Slajdów oglądać nie będę.\nMówisz i masz: rlu.ru/qAm\nGość: radca Re: Idę o zakład IP: *.icpnet.pl 11.04.13, 20:06\nże dalsze opóźnienia będą za przyczyną podtopień po śnieżnej zimie, upałów i suszy.\nA asfaltu nie da się wylać, ani znaków pomalować, bo zaczną padać jesienne deszcze.\nNiby dlaczego mieliby się spieszyć?\nPrzecież niezła fucha taki etacik w tej Infrastrukturze na EURO 2012 w czasach kryzysu. ;-o))\nGość: m Re: Śnieg i mróz wstrzymał inwestycje. Które o il IP: *.icpnet.pl 10.04.13, 22:29\nZaczynają roboty w listopadzie i dziwią się, że zaraz będzie zima? Ktoś tu chyba ma coś nie tak z głową.


Wspominamy Dni Sycowa 2019 i koncert Natalii Szroeder (GALERIA) | dolnośląskie Nasze Miasto\nBeata Hadas-Haustein 8 maja 2020, 12:04\nZobacz galerię (300 zdjęć)\nZbliża się czas, gdy powinny w Sycowie odbyć się Dni Sycowa, niestety z powodu epidemii koronawirusa zostały one odwołane, zresztą podobnie, jak w innych gminach święta tych gmin. Podczas ubiegłorocznych obchodów święta gminy Syców na scenie wystąpiły wychowanki Jewgienija Andruszczaka z grupy Assol, Sycowiacy pod kierownictwem Kazimierza Cichonia, Zawadiacy pod kierownictwem Krzysztofa Rospondka, nasz lokalny zespół Graph!te oraz gwiazda wieczoru - Natalia Szroeder. Przed koncertem artystki odbyło się losowanie głównych nagród w loterii fantowej. Imprezę poprowadził Paweł Adamczyk. Powspominajmy!\ngraphite syców 2019\nKabaret ,,Młodzi Duchem" z programem ,,Ja ci pokażę! Czyli sprawy damsko-męskie". Jutro w Jarosławiu\nJutro o godzinie 17.00 wystąpi Kabaret ,,Młodzi Duchem" z programem ,,Ja ci pokażę! Czyli sprawy damsko-męskie", w sali widowiskowej Jarosławskiego Ośrodka...\nja ci pokażę\nkabaret młodzi duchem\n26 września 2021, 21:15\nAKTUALIZACJA Koncert Galowy I Mistrzostw Polski Orkiestr Dętych 2021 w Szkole Muzycznej w Radomiu - zobacz zdjęcia i film\nInowrocław. Zdjęcia dawnych kin w Inowrocławiu\nPrzed laty w Inowrocławiu było pięć kin: Słońce, Bałtyk, Żak, Ikar i Chemik. Z różnych powodów zakończyły działalność.\n26 września 2021, 20:56\nKina w Inowrocławiu\nInowrocław dawne kina


Forum: Forum ze Dworum - Prywata!\nForum: robotki na drutach - Dziewiarstwo maszynowe\nForum: Forum ze Dworum - Rewolucja na forach GW - "udogodnienia"\nForum: robotki na drutach - kurs dziewiarstwa maszynowego, Wrocław???\n- Dziewiarstwo maszynowe\nHej na taką włoczkę poluję na allegro-dużo jest też na ebay.Mozna też taką cieńszą dostepną w pasmanteriach .A jaką maszyne masz?\n- kurs dziewiarstwa maszynowego, Wrocław???\n- "Dziewiarstwo Maszynowe" rzuca rekawicę\nLuty i lipiec 2007. Do ściągnięcia:\nrapidshare.com/files/43560663/lubo-delo_02_2007.rar rapidshare.com/files/43558400/lubo-delo_cperc.vip.rar elo_02_2007.rar\nSą ciężkie! Każdy ok 60MB.\n- Rosyjskie żurnale - dziewiarstwo maszynowe\nPoza tym forum chyba nieodpowiednie.\nDziewiarstwa Maszynowego też nie polecałbym.\nDziewiarze i Dziewiarki !!!\nczegóż tu sobie życzyć.... może tak: oby i Wam i nam się jak najwięcej DZIAŁO :)\n- NOTA: Dziewiarstwo maszynowe,\nSkładam podpis pod notą i jednocześnie życzę Dziewiarkom i Dziewiarzom aby w niedalekiej przyszłości nieustawali w pogoni za Bezottkowcami Śr, 20-04-2005\na poza tym jak to w olipiadach bywa, nie wazne zwyciestwo wazny udzial....\npod warunkiem, ze to my wygrywamy;)))))\nLadne nie? Jak wziete z filmu "Yellow Submarine". "All you need is love! GLOVE!\nGLOVE! Love is all you need GLOVE! GLOVE!".\nMilego dnia Bezottkowcom:-)\n> dodałam do ulubionych, choć przyznam, że nie > wszytkie ich posty rozumiem.\nmówią niekiedy dziwnym metatekstem, dla wtajemniczonych dziewiarzy.\nale poczucie humoru na wysokim poziomie.\na ja jestem ciekaw SKONT ICH RUT? bo że nasz ród z OTTKA TIWI to wiadomo\nale uny skąd? moze wtedy łatwiej byłoby zrozumieć slang...grypserę czy jakby to nazwać...?....myśli wątłą nić?\no matko ! tu taki poważny podpis składam a takiego byka strzeliłam ,\nmiało być : " nie ustawali " sorry , sama sobie za karę dałam po łapkach Śr, 20-04-2005\nWszystko widzimy! Ale nam trochę zejdzie na przeżuciu tego komunikatu i wydzierganiu odpowiedzi na ażur, także proszę się nie denerwować ewentualną ciszą.\nDziewMasz w osobie MZ\npozornie konkurencyjne forum czeka na notę dyplomatyczną\nNotujmy więc dyplomatycznie\nforumowicz_pospolity napisał: > romy_sznajder napisała: > > > a przynajmniej dwóch. > > co to za problem dziergając oglądac telewizję?\n> > make love not war!\n> > a nawet Make Glove Not War:)!\n-----> yhyhyhy. Haslo przyjeto!\n> > -- Szwajcarka Zamo\nromy_sznajder napisała: > a przynajmniej dwóch. > co to za problem dziergając oglądac telewizję?\na nawet Make Glove Not War:)!\n-- Wynik jest sensacją,żeby nie powiedzieć wielką niespodzianką - by Szpaku\n- kiedy pobijemy Dziewiarstwo_Maszynowe?\nWielce Czcigodni Dziewiarze Maszynowi!\nMy uczestnicy sąsiedzkiego forum telewizja bez ottka\nwyrażamy naszą głęboką estymę dla waszej mozolnej a\nzarazem tak społecznie użytecznej pracy, jaką jest dzierganie\nJednakowoż powyższe nie może to być powodem, który powstrzymałby\nZaraz tam PIGS :-)) I Herkules, panie kierowniku, dupa, kiedy ludzi kupa. Daje\nze wam to zajmie tydzien, gora, dwa :-) Jestescie rozpedzeni jak Parowoz Dziejow:-)\nPozdrowienia ze szwalni za sciana.\nBreslY - Dziewiarz Maszynowy.\nza ścianą? a polonia gdzie?\nchryste....trzeba się wziąć do roboty, bo czuję ich oddech na plecach(zza ściany?-idiota...)\nuwaga biorę się....\nbrezly napisał: > Pozdrowienia ze szwalni za sciana.\nSZWALNIA ZA ŚCIANĄ!!!! Jestescie super, dziewiarki drogie. Gdyby zabrakło soli albo zapałek, można wpaść? Pozdrówki :)))\nZnaczy, my możemy tylko rozdarte zaszyć, zacerowąc ewentualnie zacerować. Może\niles tam rozdartych połączyć w patchwork, albo kilt.\nDo złamanych, to faktycznie prosze na forum "Spawalnictwo w argonie", ale nie\nwiem czy jest takowe.\nKiedys było forum - efemeryda, przyczółek Dziewiarstwa o\ntw_muza napisała: > brezly napisał: > > > Alez oczywiscie, po zapalki, sol, ewentualnie dziure zacerujem. > > A serce złamane też zacerowac się uda??\nzlamane tylko skleic;-)\nAlez oczywiscie, po zapalki, sol, ewentualnie dziure zacerujem. Droga jest przez\nportiernie, zaraz ja podniose.\nAha, jeszcze jedno. Meska czesc zalogi tez jest, jakby co. W koncu Dzien Kobiet\nmusi ktos urzadzac, tak.\nNo, to swoim sciegiem znikam.\nZajmuje się haftem krzyżykowym, dziewiarstwem maszynowo ręcznym.\nA dalej, to sie okazalo ze terminologia dziewiarska wielce zabawna jezykow jest.\nJak np. czlowiek czyta o "regeneracji wału korbowego od prujarki".\nNo, zmykam. Bawcie sie dobrze :-)\n> Odwrotnie do tego co kiedys zrobil kolega\n> j.karolak tytulujac forum "Gole baby, sex i mp3". Karolaka skądś kojarzę.\nStrategia dobra, napoleońska.\n1976 -forum ukryte, 11. Kraj,\n12. Społeczeństwo, 13. Salon Niepospolitych, 14. Salon Odrzuconych, 15. Aquanet,\n16. Społeczeństwo NieDoRealizacji,\n18. Dziewiarstwo Maszynowe\n19. Choroba afektywna dwubiegunowa,\n20. Choroby tarczycy i Hashimoto\n- Protest -wąt dla kolporterów\nObjasniam geneze, OO7 :-)\nForum powstalo jako prywatne forum Matki Zalozycielki a jak sie zaczelo\nrozwijac, to strasznie duzo trolli w okolicy fruwalo. Wiec zeby utworzyc w\nEuropie Srodkowej strefe beztrollowa trzeba bylo przyjac nazwe, co kazdego\ntrolla skieruje w przeciwna strone. Odwrotnie do te\nA co Ty robisz na Dziewiarstwie? ;)\n-- Sekretem życia jest szczerość i uczciwość w związkach. Jeżeli potrafisz to udawać, jesteś górą.\nbyła wiceadminem zdechłego już forum Dystymia.\nKliknęłam w pasek Forum>Prywatne>Zdrowie i różne cuda znalazłam.\njuż sie ukorzyłem.....eeemm...ukajałem.. pokajałem...eeeemmm..\nno. z kwiatami pobiegłem...\nWypada teraz podać rękę... Bez rękawicy. ;)\npoczytałem i stwierdzam, ze dziewiarstwo jest spox, może się nawet do nich zapiszę ?\nŚcieżka sprawiedliwych wiedzie przez nieprawości samolubnych i tyranię złych ludzi\nBłogosławiony ten, kto w imię miłosierdzia i dobrej woli prowadzi słabych\nTak to z dyplomowanej mistrzyni dziewiarstwa maszynowego przeistaczam się w majsterkowiczkę również z dyplomem technika budowlanego instalacji sanitarnych, w skrócie gównospław, pospolicie hydraulik. Inne jeszcze zawody opanowałam, jednak te dwa uprawiam namiętnie. Wiem, co sobie myślicie\n- technik do przeglądu maszyny dziewiarskiejBROTHER\neat.clitoristwood napisał: > Poza tym forum chyba nieodpowiednie.\n> Dziewiarstwa Maszynowego też nie polecałbym.\nja uwazam ze kazde forum nadaje sie na samobojstwo,zawsze znajdzie sie ktos kto wyreczy..\nDziewiarstwo maszynowe (33333)\n- landszafciki i obrazki III\ntu biega o Millefiori, co byla matka zalozycielka Wydawnictw. I kiedys tu sie tak gawedzilo az wszyscy poszli dziergac na dziewiarstwo forum.gazeta.pl/forum/f,12233,Dziewiarstwo_maszynowe.html\nA tu te porzadniejsze zostali. -- autorska-agencja.pl/index.html\n- Dzie jest ?\n- czapka uśmiechniętej kobiety\n"dziewiarstwo maszynowe" nas wyprzedza\n- pod względem aktywnosci to nawet\nreklama hafciarki 7 i 15 igłowej na forum Dziewiarstwo Maszynowe\n-- Immer Imma\n- nietrafione reklamy\no wypelnienie jednopunktowej ankiety pt.\n"Jak trafilam na Hale Dziewiarstwa Maszynowego"\n- Pani Koza.podkuta proszona\nfcale nie, myslisz że forum Dziewiarstwo Maszynowe ma coś wspólnego z tekstyliami?\n- A w goopiej hameryce ...\ndziewiarstwa maszynowego i nawet niespecjalnie oryginalne...\n- Nie moge sie nadziwic:)\nże o kobiecie w reklamie. Ale to zmyłka proszę państwa. Normalna. To kryptoreklama "Dziewiarstwa maszynowego". Oceńcie Państwo sami. A jaki tytuł wyrafinowany.\n- tyz niby prowda,\nmiszpat napisał: > koronkowo wykończonych dzierganych pończoszkach,\nA dziewiarstwo bylo reczne czy maszynowe?\n- W szpilkach\nczytam:"Brak parametru: numer forum."\n"dziewiarstwo maszynowe" w różnych. o co kaman?\n- wywaliło mi forum\nTaki nietypowy plaster. Wzór wywodzący się z dziewiarstwa maszynowego ;-) W co 4 rzędzie przerabiając oczko prawe drut wbija się 4 rzędy niżej i spuszcza /pruje/ oczka ponad nim.\nA pierwszy jest na zdjęciu do góry nogami ;-) Wygląda na kombinację oczek lewych, narzutów i dwóch oczek przerabianych\nkord jest to nic bardzo wytzymala, sliska,\nuzywana jest w dziewiarstwie maszynowym przy wykonywaniu sciagaczy, podkrojow szyji przy dzierganiu azurem\nYhyhy dziewiarstwo maszynowo - komputerowe...\nCzy jedzie z nami dziewiarz informatyk ?\n- Juhuuuu, znalezisko. Wlasciwie Znalezisko!\nRzeczywiście ciekawe fora jak np. Dziewiarstwo maszynowe :-o . Przydatna opcja. Wt, 02-03-2004\n- Sortowanie listy forów prywatnych


Wielki bazar kolejowy [Paul Theroux] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00131 002775 20871006 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Paul Theroux Liczba stron: 412\nISBN: 9788380494275 Data wydania: 2016-11-30\nSERIA ORIENT EXPRESS Już w księgarniach: Paul Theroux, Pociąg widmo do Gwiazdy Wschodu. Szlakiem „Wielkiego bazaru kolejowego” Colin Thubron, Po Syberii Ted Conover, Szlaki człowieka. Podróże drogami świata Colin Thubron, Utracone serce Azji Hugh Thomson, Tequila Oil, czyli jak się zgubić w Meksyku Paul Theroux, Safari mrocznej gwiazdy. Lądem z Kairu do Kapsztadu Wolfgang Büscher, Hartland. Pieszo przez Amerykę John Gimlette, Dzikie wybrzeże. Podróż skrajem Ameryki Południowej Colin Thubron, Cień Jedwabnego Szlaku Rory Stewart, Między miejscami. Z psem przez Afganistan Colin Thubron, Góra w Tybecie. Pielgrzymka na święty szczyt Tony Anderson, Chleb i proch. Wędrówka przez góry Gruzji John Gimlette, Teatr ryb. Podróże po Nowej Fundlandii i Labradorze Hugh Thomson, Biała Skała. W głąb krainy Inków Colin Thubron, Za murem. Podróż po Chinach Paul Theroux, Jechałem Żelaznym Kogutem. Pociągiem przez Chiny Paul Theroux, Stary Ekspres Patagoński. Pociągiem przez Ameryki (wyd. 2) W serii ukaże się m.in.: Paul Theroux, Szczęśliwe wyspy Oceanii. O wiosłach przez Pacyfik\nPaul Theroux Wielki bazar kolejowy Pociągiem przez Azję Przełożyła Magdalena Budzińska\nWszelkie powielanie lub wykorzystanie niniejszego pliku elektronicznego inne niż autoryzowane pobranie w zakresie własnego użytku stanowi naruszenie praw autorskich i podlega odpowiedzialności cywilnej oraz karnej. Tytuł oryginału angielskiego The Great Railway Bazaar. By Train Through Asia Projekt okładki Agnieszka Pasierska / Pracownia Papierówka Fotografia na okładce © by Raghu Rai / Magnum Photos / EK Pictures Zdjęcie Autora © by Wiliam Furniss Copyright © by Paul Theroux, 1975. All rights reserved. Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Czarne, 2010 Copyright © for the Polish translation by Wydawnictwo Czarne, 2010 Redakcja Anna Kowalczyk Korekta Małgorzata Uzarowicz / d2d.pl, Małgorzata Poździk / d2d.pl Projekt typograficzny, redakcja techniczna i skład Robert Oleś / d2d.pl Skład wersji elektronicznej d2d.pl ISBN 978-83-8049-427-5\nSpis treści Seria Strona tytułowa Strona redakcyjna Przedmowa Dedykacja Mapa Motto rozdział_pierwszy_15:30 z Londynu do Paryża rozdział_drugi_Direct Orient Express rozdział_trzeci_Ekspres Van Gölü (Jezioro Wan) rozdział_czwarty_Ekspres do Teheranu rozdział_piąty_Nocny do Meszhedu rozdział_szósty_Osobowy z Chajberu rozdział_siódmy_Pospieszny do Lahaur rozdział_ósmy_Pospieszny z Amritsaru do Delhi rozdział_dziewiąty_Pospieszny do Śimli rozdział_dziesiąty_Ekspres Radźdhani (Stolica) z Delhi do Bombaju rozdział_jedenasty_Pospieszny z Dźajpuru do Delhi rozdział_dwunasty_Ekspres Grand Trunk rozdział_trzynasty_Osobowy do Rameśwaram rozdział_czternasty_Pospieszny z Talejmannaramy rozdział_piętnasty_16:25 z Galli rozdział_szesnasty_Pospieszny do Haury rozdział_siedemnasty_Ekspres do Mandalaj rozdział_osiemnasty_Osobowy do Maymyo rozdział_dziewiętnasty_Pospieszny do Lasho rozdział_dwudziesty_Nocny ekspres z Nong Khai rozdział_dwudziesty_pierwszy_Międzynarodowy ekspres do Butterworth rozdział_dwudziesty_drugi_Złota Strzała do Kuala Lumpur rozdział_dwudziesty_trzeci_Nocny ekspres Północna Gwiazda do Singapuru rozdział_dwudziesty_czwarty_Pociąg z Sajgonu do Bien Hoa rozdział_dwudziesty_piąty_Pociąg z Hue do Danangu rozdział_dwudziesty_szósty_Ekspres Hatsukari (Ranny Ptaszek) do Aomori rozdział_dwudziesty_siódmy_Ekspres Tokkyū Aozora (Błękit Nieba) do Sapporo rozdział_dwudziesty_ósmy_Superekspres Hikari (Promień Słońca) do Kioto rozdział_dwudziesty_dziewiąty_Kodama (Echo) do Osaki rozdział_trzydziesty_Kolej transsyberyjska Źródła polskich cytatów Przypisy Kolofon\nprzedmowa_ Podróżowałem przeszło dziesięć lat – po Europie, Azji i Afryce – ale nigdy nie przyszło mi do głowy, by napisać książkę podróżniczą. Nie przepadałem za tego rodzaju literaturą, wydawała mi się poważna, a przy tym wybiórcza. Miałem wrażenie, że autorom zależało przede wszystkim na zrobieniu przyjemności samym sobie. Podejrzewałem, że wyrzucali znaczną część materiału i podkreślali (mocno przy tym przedobrzając) wyłącznie jasne strony. „Couleur locale wpływa na wiele pospiesznych ocen – napisał kiedyś Nabokow – ale kolor lokalny nie jest kolorem trwałym”. Od zawsze nienawidziłem zwiedzania, a tym głównie zajmowali się znani mi autorzy: piramidy, Tadź Mahal, Watykan, obrazy tu, mozaiki tam. Wyglądało na to, że w wieku masowej turystyki wszyscy jeżdżą oglądać to samo i że tym właśnie zajmuje się pisarstwo podróżnicze. Przynajmniej tak było w latach sześćdziesiątych, kiedy zacząłem podróżować. Od książek podróżniczych wiało nudą. Nudziarze je pisywali i nudziarze czytali. Irytowało mnie, że podróżnicy ukrywają przed czytelnikami chwile rozpaczy, pożądania czy strachu. Nie pisali, że nakrzyczeli na taksówkarza albo że wyśmiewali się z ludowych tancerzy. A co jedli, co czytali, żeby zabić czas, i jakie były toalety? Najeździłem się dostatecznie dużo, by wiedzieć, że podróż składa się w połowie z opóźnień i kłopotów – autobusy się psują, hotelowi recepcjoniści są bezczelni, a handlarze na targu chciwi. Prawda o podróży jest interesująca, ale prozaiczna, i mało kto o tym pisał. Nie wiedziałem jeszcze wtedy, że artykuły podróżnicze pisane do gazet powstają ku obopólnej korzyści złaknionych przyjemności dziennikarzy i speców od reklamy, którym zależy, by pochwalna wzmianka o zaletach danego hotelu lub restauracji znalazła się w prasie. Większość tekstów podróżniczych, które znałem, dotyczyła zatem wakacji i luksusów, a nie prawdziwych doświadczeń i trudów wędrówki. Samo określenie „pisarstwo podróżnicze” zostało więc w moich oczach tak zdeprecjonowane, że nie miałem najmniejszej ochoty go używać – lecz czym można je było zastąpić albo jak odzyskać? Od czasu do czasu udawało mi się znaleźć okruch prawdy w książce: w Labels Evelyna Waugh, błędnie przypisanej jego bratu Alexowi, w wybuchach złego humoru Naipaula w jego An Area of Darkness, w tej części The Lawless Roads, w której Greene pisze, jak strasznie nie znosi Meksykanów, albo w prawdziwie żywych dialogach u Anthony’ego Trollope’a w The West Indies and the Spanish Main. Wszędzie tam wydarzyło się coś bardzo ludzkiego i to właśnie zostało opisane. Taki jest moim zdaniem sens i cel tego pisarstwa. Konieczna jest też prawdziwa podróż, trasa podróży, tymczasem wiele książek, które czytałem i które zrobiły na mnie fatalne wrażenie, powstało w efekcie nerwowego uganiania się po jakimś mieście albo niedużym kraju – Odkrywanie Portugalii, czy coś w tym rodzaju. Nie była to prawdziwa podróż, tylko forma przedłużonego pobytu, którą dobrze znałem z lat spędzonych w Malawi, Ugandzie czy Singapurze. Pojechałem tam, zostałem, zajmowałem się pracą, miałem prawo jazdy, co sobotę chodziłem na targ lub na bazar, ale nigdy nie przyszło mi do głowy, by napisać o tym książkę. Podróż bowiem to ruch i prawda, doświadczenie, na które trzeba się otworzyć i które trzeba opisać. Samotność, samowystarczalność i anonimowość – to warunki konieczne podróży. A wybór właściwej trasy, najlepszego sposobu podróżowania to, w mojej opinii, najpewniejszy sposób zdobycia doświadczeń. Podróż wymaga całkowitego oddania, trzeba się w niej zanurzyć, musi być długą, świadomą wyprawą w głąb kraju, a nie przenoszeniem się z miejsca na miejsce – coś takiego nie zasługuje dla mnie w ogóle na miano podróży. Książki podróżnicze, które lubię, są dziwne – to nie tylko Greene i Trollope, ale także Henry Miller i jego Klimatyzowany koszmar (samochodem przez Amerykę, od wybrzeża do wybrzeża) czy Following the Equator Twaina („z wykładami dookoła świata”). Pociąg wydał mi się najlepszym wyborem. W pociągu można robić wszystko: można żyć własnym rytmem i pokonywać dalekie przestrzenie. Nerwów nie ma wiele, czasami jest naprawdę wygodnie, no i to romantyczne uczucie, gdy wsiada się do wagonu… Dorastałem niedaleko Bostonu i Maine i gwizdki pociągów były dla mnie w dzieciństwie zachwycającą, czarowną muzyką. Wiedziałem, że z dworca Medford mogę pojechać w dowolny zakątek Ameryki. Chciałem, by moja książka opisywała długie podróże koleją. Dobrze, ale dokąd? Te rozważania snułem jesienią 1972 roku, gdy przez semestr wykładałem na uniwersytecie stanowym w Wirginii. Pisałem Black House i czekałem na wydanie Saint Jacka. W tamtych czasach zaczynałem nową książkę, gdy tylko kończyłem starą. Moja żona mieszkała w Londynie z dwójką naszych dzieci, pracowała i zarabiała całkiem nieźle, lecz mimo to wciąż uważałem, że to do mnie należy utrzymanie domu. Na Saint Jacku nie zarobiłem wiele i przypuszczałem, że tak samo będzie z Black House. Pieniądze to dla większości pisarzy temat niewdzięczny, ale to one w dużej mierze zaważyły na mojej decyzji, by napisać książkę podróżniczą – po prostu ich potrzebowałem. Gdy wspomniałem o tym pomyśle swojej amerykańskiej redaktorce, była zachwycona. „Damy ci zaliczkę!”. Nigdy przedtem nie dostałem zaliczki. Zwykle po prostu pisałem, nie kierując się wskazówkami wydawcy, potem przedstawiałem tekst i otrzymywałem zapłatę. Nigdy nie dostałem pieniędzy za nienapisaną książkę. Często człowiek zaczyna myśleć jasno o swoich zamierzeniach, dopiero gdy ktoś zada mu konkretne pytanie. Wiedziałem, że książka podróżnicza, której treść mgliście majaczyła mi w głowie, musi mieć coś wspólnego z pociągami, ale nie miałem pojęcia, dokąd właściwie chciałbym pojechać – wiedziałem tylko, że pragnę wyruszyć w długą, samotną podróż. Wyobrażałem sobie gruby tom pełen barwnych postaci, długich dialogów i bez jednego słowa o zabytkach i zwiedzaniu. Pytania mojej redaktorki podziałały jak bodziec i zachęta – i już wiedziałem: „Pociągiem przez Azję”. Zacząć mogę w Londynie, od Orient Expressu. Kiedy spojrzałem na mapę, przekonałem się, że droga wiedzie dalej, mogę jechać przez Turcję, Iran i Beludżystan, by przesiadłszy się na chwilę w autobus, złapać pociąg w Zahedanie, a potem ruszyć do Pakistanu i rozpocząć kolejową odyseję po Azji. Chciałem pojechać do Wietnamu, do Hanoi, a następnie do Chin, Mongolii i radzieckiej Rosji. Duża część tej trasy okazała się nieprzejezdna, część planów niemożliwa do zrealizowania. Ambasada chińska nie zgodziła się na to, bym pociągiem przejechał przez Chiny. W mojej naiwności nie uświadamiałem sobie, jak bardzo rewolucja kulturalna zniszczyła ten kraj, przyczyniając się do wybuchu społecznego chaosu. (Musiałem poczekać czternaście lat, nim mogłem wyruszyć w podróż, którą opisałem w Jechałem Żelaznym Kogutem, w wyprawę „pociągiem przez Chiny”). W Beludżystanie trwały walki, więc musiałem pojechać przez Afganistan. Z czasem postanowiłem włączyć do moich planów Japonię i całą trasę kolei transsyberyjskiej. Było mi wszystko jedno, dokąd pojadę, liczyło się tylko to, bym krążył po Azji, dostawał wizy i mógł poruszać się koleją. W myślach widziałem już, jak przemieszczam się z kraju do kraju, zmieniam pociągi, wyglądam przez okno i od czasu do czasu wysiadam. Rozmyślałem więc raczej o okolicznościach dotyczących powstania Wielkiego bazaru kolejowego jako książki niż o samej podróży. Nie podobało mi się, że będę musiał na tak długo opuścić rodzinę, nigdy przedtem nie wyjeżdżałem po to, by zebrać materiał do książki. Prawie dziesięć lat mieszkałem poza Stanami Zjednoczonymi, ale zawsze jako pisarz albo wykładowca, rezydent obcej narodowości (tak brzmi formułka w dowodzie osobistym), nigdy jako podróżnik. Czułem też ciężar zobowiązania, mojej zaliczki, jakkolwiek była skromna – siedem i pół tysiąca dolarów; jedna trzecia przy podpisaniu umowy, jedna trzecia przy oddaniu rękopisu, jedna trzecia po wydaniu książki. Przyjaciele pisarze na ogół śmiali się ze mnie i moich planów, ja zaś nie mogłem się jakoś zacząć przejmować podróżą – choć prześladowała mnie myśl, nękał fizyczny i umysłowy niepokój, że umrę. Zawsze czułem, że odejdę jak bohater Spotkania w Samarze, że pokonam wielkie przestrzenie i przeżyję ogromne i niepotrzebne niewygody, by stanąć oko w oko ze śmiercią. Byłem pewien, że gdybym został w domu, pił i jadł normalnie, nic takiego nigdy by się nie stało. Wyobraziłem sobie jakiś głupi wypadek, podobny do tego, którzy przydarzył się Thomasowi Mertonowi. Kiedy mnich, pisarz i poeta opuścił wreszcie po dwudziestu siedmiu latach swój klasztor w Kentucky, zmarł na skutek porażenia prądem, gdy tydzień później w Bangkoku dotknął uszkodzonych przewodów wentylatora. Wyjechałem z Londynu 19 września 1973 roku. Dzień był ponury. Rano wpadłem do wydawcy podpisać umowę na Black House i zaraz potem pojechałem na Victoria Station, gdzie czekała już na mnie żona. Była zła, że wyjeżdżam i zostawiam ją z dziećmi. Co miałem powiedzieć? „Żołnierze, marynarze i rybacy tak samo opuszczają domy, wszyscy muszą zostawić rodziny. Pomyśl o tym w ten sposób – nie zostawiam cię, tylko jadę do pracy, jadę szukać materiału na książkę”. Prawie natychmiast gdy pociąg ruszył w kierunku Folkestone, poczułem, że popełniam błąd. Nie miałem najmniejszego pojęcia, co właściwie robię. Posmutniałem i chcąc się pocieszyć, a także sam siebie przekonać, że to naprawdę jest praca, zacząłem robić notatki. Od chwili wyjazdu aż do powrotu do Londynu cztery miesiące później – cały czas tęskniąc za domem – zapełniałem jeden zeszyt za drugim. Opisywałem wszystko: rozmowy, ludzi, miejsca, szczegóły dotyczące pociągów, interesujące drobiazgi, nawet krytyczne uwagi na temat powieści, które czytałem. Wciąż mam niektóre z tych książek – na ostatnich pustych stronach kieszonkowych wydań Wygnańców Joyce’a, opowiadań Czechowa czy Milczenia Endō znajduję nabazgrane pospiesznie notatki, które potem poszerzałem, gdy przenosiłem je do głównych notesów. Zawsze pisałem w czasie przeszłym. Po powrocie do domu odkryłem, że pod moją nieobecność żona obdarzyła uczuciami innego mężczyznę. „Udawałam, że nie żyjesz”, powiedziała. Czułem się okropnie, zwłaszcza że mój stan psychiczny po zakończeniu tej trudnej podróży nie był najlepszy. Żona próbowała podnieść mnie na duchu, zapewniała, że nadal mnie kocha, ale ja czułem się zdradzony i zły i nic nie było w stanie mnie pocieszyć. Szukałem więc schronienia w mojej książce, i dzięki tej dziwnej alchemii, która potrafi smutek przemienić w dowcip, wyszła mi spod ręki niemalże komedia. W maszynopisie, który przedstawiłem wydawcy, znajdował się rozdział o Afganistanie – poradzono mi jednak, abym z niego zrezygnował („Nie ma w nim pociągów”, powiedział redaktor). Umieściłem go zatem w zbiorze opowiadań Sunrise with Seamonsters pod tytułem In Darkest Afghanistan. Głównym problemem, z którym zmagałem się, pisząc, było znalezienie odpowiedniej formy. Zdecydowałem się na wielką kolejową odyseję, i po prostu ruszyłem przed siebie. Nigdy nie czytałem niczego, co byłoby podobne do książki, którą miałem zamiar napisać. Martwiło mnie to, ale także dodawało otuchy. Bazar został dobrze przyjęty. Po dziesięciu latach i dziewięciu kolejnych książkach zdobyłem pewien rodzaj sławy i zapewniłem sobie w miarę stały dochód. Książka jest wciąż wznawiana i dobrze się sprzedaje. Zacząłem pisać następne, tym razem już w szczęśliwszych okolicznościach i lepiej przygotowany. W Wielkim bazarze mój pociąg przejeżdża przez Nisz. Po latach zajrzałem do przewodnika i dowiedziałem się, że w Niszu urodził się cesarz Konstantyn. A potem przeczytałem także, że „chociaż Nisz nie jest miastem szczególnie ładnym, ma kilka interesujących pomników”, co przypomniało mi, dlaczego się w nim nie zatrzymałem. Niedawno podczas wojny w Kosowie Nisz został zrównany z ziemią przez NATO-wskie bomby i stał się masowym cmentarzyskiem. Cieszyłem się, że Bazar kolejowy (tytuł pochodzi od nazwy pewnej ulicy w Indiach) ma się dobrze. Gdy go pisałem, nie wiedziałem, że każda podróż jest jedyna w swoim rodzaju. Ta książka opowiada więc o mojej i tylko mojej podróży. Nawet gdyby ktoś ruszył w nią ze mną i także zapragnął ją opisać, powstałoby zupełnie inne sprawozdanie. Nie wiedziałem również, że każda podróż ma swój wymiar historyczny. Wkrótce po zakończeniu mojej wędrówki, w krajach, które odwiedziłem, zaszły poważne zmiany. Szach uciekł, a Iran stał się bardzo niebezpieczny dla zagranicznych turystów, w Afganistanie wybuchła wojna, w którą zaangażował się Związek Radziecki, Indie i Pakistan wznowiły połączenia, Laos zamknął granice i przestał być monarchią, a Wietnam zjednoczył się i odbudował linię kolejową, tak że można już jeździć z Sajgonu, obecnie Miasta Ho Chi Minha, do Hanoi. Przestało także kursować wiele pociągów, którymi wówczas podróżowałem, w tym również Orient Express. Pociąg jeżdżący obecnie pod tą samą nazwą z Londynu do Wenecji jest jedynie bladą namiastką tamtego, snobistyczną rozrywką bogaczy, szukających wygody i śniących iluzoryczne sny o luksusowych podróżach, które z rzeczywistością nie mają nic wspólnego. Choć stary Orient Express był na swój sposób okropny, jeździli nim różni ludzie – bogaci i biedni, starzy i młodzi, z Europy do Azji i z powrotem. Było tanio i przyjemnie, i jak we wszystkich wspaniałych pociągach był to cały świat na kółkach. Mężczyzna, którego poznałem w Orient Expressie i który w książce występuje jako Molesworth, był faktycznie agentem aktorskim, ale naprawdę nazywał się Terence Plunkett-Greene. Zataiłem to cudowne nazwisko, ponieważ nie chciałem go urazić. Książka mu się jednak spodobała, przyjaciele rozpoznali go na podstawie samego opisu, a on wyznał, że bardzo chciałby zobaczyć swoje nazwisko w druku – niniejszym je zatem wyjawiam. Bardzo się z nim zaprzyjaźniłem, gdy spotkaliśmy się po raz drugi w Londynie, podobnie zresztą jak z wieloma pozostałymi współpasażerami, którzy odnaleźli mnie później w Anglii. W pewnym stopniu to dzięki nim ta podróż stała się szczęśliwą przygodą. Gdy pisałem Bazar kolejowy, poruszałem się w ciemności, po omacku – zależało mi jednak, żeby to ukryć. Moja narracyjna pewność siebie była zwykłą brawurą, jak pogwizdywanie dla dodania sobie odwagi. Wiedziałem, że wybrałem trudną formę, ale pisałem po swojemu, tak aby całość odpowiadała przede wszystkim mnie i mojemu charakterowi. Pisanie książki podróżniczej wcale nie przypomina pisania powieści; powieść wymaga natchnienia, żywej wyobraźni, pomysłowości i długich samotnych godzin. Książka podróżnicza, jak odkryłem, to akt świadomy, jak sam akt podróżowania. Trzeba do niej zdrowia, siły i pewności siebie, optymizmu i ogromnej ciekawości, trzeba być samowystarczalnym, choć bardzo pomaga, gdy ma się miłość i zaufanie bliskich. Zwykle kiedy kończyłem powieść, nie byłem pewien, czy zdołam napisać nową. Ale gdy skończyłem moją pierwszą książkę podróżniczą, z radością stwierdziłem, że będę umiał napisać następną. Paul Theroux, 2008\n„Legionowi zaginionych, i kohorcie potępieńców, Moim zrozpaczonym braciom za morzami…” A także moim braciom i siostrom, Eugene’owi, Alexandrowi, Ann-Marie, Mary, Josephowi i Peterowi – z miłością\nMarian usłyszała daleki gwizd pociągu. Czekała z niecierpliwością i po kilku chwilach zobaczyła, jak lokomotywa się zbliża. Przód czernił się coraz bliżej i bliżej, ze straszną prędkością i siłą. Oślepiający pęd niósł gorący podmuch osłonecznionej pary. Milvain i jego towarzyszka przebiegli na drugą stronę mostu, ale pociąg już przejechał i w ciągu kilku sekund znikł za ostrym zakrętem. Liście na drzewach wzdłuż torów kołysały się gwałtownie na niespokojnym wietrze. – Gdybym był o dziesięć lat młodszy – odezwał się Jasper ze śmiechem – powiedziałbym, że to było przyjemne! Ożywia mnie. Mam ochotę wrócić i znów zanurzyć się w walce. George Gissing, New Grub Street fiuuuuufriiiiii pociąg gdzieś gwiżdże jaką siłę mają w sobie te maszyny jak giganci i woda przelewa się w nich i bucha na wszystkie strony jak koniec Starej słodkiej pieśni miłossssssneeeej ci biedni ludzie którzy muszą być przez całą noc poza domem daleko od żon i rodzin piekąc się w tych maszynach James Joyce, Ulisses Trafną myśl warunkuje bowiem trafne zmysłowe doznanie. Żeby zrozumieć krainę obcą, trzeba przede wszystkim poznać ją powonieniem. T. S. Eliot, Rudyard Kipling\nrozdział_pierwszy_ 15:30 z Londynu do Paryża Już w dzieciństwie, gdy mieszkałem niedaleko Bostonu i Maine, słysząc gwizd przejeżdżającego pociągu, prawie zawsze żałowałem, że mnie w nim nie ma. Te gwizdki to była urzekająca muzyka: pociąg jest ruchomym targowiskiem, któremu nie sposób się oprzeć, bazarem na kółkach, który porusza się w doskonałej niezależności od krajobrazu i w miarę nabierania prędkości poprawia ci nastrój. Pociąg potrafi ukoić nawet w najokropniejszych okolicznościach – w przeciwieństwie do samolotu, w którym przerażony człowiek poci się z niepokoju, do autobusu, w którym mdli go od spalin, i samochodu, w którym cierpi katusze z powodu ciasnoty i paraliżu. Jeżeli pociąg jest duży i wygodny, nie musisz myśleć o celu podróży – wystarczy miejsce w kącie przedziału, by stać się jednym z tych, którzy nie ustają w ruchu, suną po torach i nigdy nie docierają do celu; nawet nie czują, że powinni – jak ten szczęśliwy Włoch, który przeszedł na emeryturę i dzięki darmowym biletom w ogóle nie wysiadał z pociągu. Lepiej jeździć pierwszą klasą, niż przybywać na miejsce, czyli – jak powiedział kiedyś angielski powieściopisarz Michael Frayn, parafrazując McLuhana – „to podróż jest celem”. Ja wybrałem Azję i kiedy uprzytomniłem sobie, że mam do przebycia pół świata, byłem wyłącznie szczęśliwy. Tak więc Azja rozpościerała się za oknem, niosły mnie przez nią mknące na wschód pociągi, a ja jechałem, podziwiając gwarne kolejowe targowisko, tak podobne do tych, które mijaliśmy ze świstem. W pociągu wszystko jest możliwe: dobry posiłek, porządna popijawa, wizyta karciarzy, intryga, smaczny sen i monologi nieznajomych, zawikłane i szczere jak rosyjskie powieści. Miałem, przesiadając się z pociągu na pociąg, przejechać z Victoria Station w Londynie na Dworzec Centralny w Tokio, po drodze skręcić do Śimli, na przełęcz Chajber, ruszyć linią łączącą koleje indyjskie z cejlońskimi, dotrzeć do Mandalaj, potem wsiąść do malezyjskiej Złotej Strzały, przez Wietnam przejechać osobowymi, i w ogóle wypróbować wszystkie te stare pociągi o kuszących nazwach: Orient Express, Północną Gwiazdę, kolej transsyberyjską. Szukałem pociągów, znalazłem pasażerów. Pierwszy był Duffill. Pamiętam go, bo później używaliśmy jego nazwiska w formie czasownika – najpierw Molesworth, potem także ja. Stał przede mną na siódmym peronie Victoria Station pod tabliczką „Odjazdy na kontynent”. Był stary, w ubraniu o wiele za dużym, i wyglądał, jakby w pośpiechu włożył nie to, co trzeba, albo dopiero wyszedł ze szpitala. Gdy chodził, przydeptywał postrzępione mankiety spodni, a w rękach trzymał mnóstwo kanciastych paczek owiniętych szarym papierem i przewiązanych sznurkiem – przypomniało to raczej bagaż roztargnionego zamachowca niż nieustraszonego podróżnika. W podmuchu podjeżdżających pociągów trzepotały karteczki przy paczkach: na każdej widniało nazwisko R. Duffill i adres Splendid Palas Hotel, Stambuł. Mieliśmy jechać razem. Lepsza byłaby już zgryźliwa stara wdowa w ciężkiej woalce, zwłaszcza jeśli miałaby w torbie dżin i pokaźny spadek. Ale nie było wdowy – byli wycieczkowicze, wracający na kontynent z zakupami od Harrodsa, przedsiębiorcy, młode Francuzki ze zblazowanymi przyjaciółmi i posiwiali angielscy małżonkowie obładowani książkami, jakby wybierali się zasmakować w kosztownym literackim cudzołóstwie. Nikt nie jechał dalej niż do Lublany. Tylko Duffill do Stambułu – zastanawiałem się po co. Ja sam czułem się, jakbym dawał drapaka, jakbym podróżował w ukryciu. Nie przedstawiłem się, nie powiedziałem, czym się zajmuję – nikt nie zauważył, że zamilkłem, pocałowałem żonę i samotnie wsiadłem do pospiesznego odchodzącego o piętnastej trzydzieści. Pociąg z łoskotem toczył się przez Clapham. Zdawałem sobie sprawę, że podróż to zarazem ucieczka i pościg, ale gdy zostawiliśmy za sobą murowane domki, komórki na węgiel i wąskie, ciemne ogródki na przedmieściach południowego Londynu, gdy minęliśmy boiska Dulwich College – po których leniwie biegali chłopcy w krawatach – ukołysał mnie ruch i zapomniałem o nagłówkach porannych gazet: „Mała Kristen: Matka postawiona w stan oskarżenia”, „Plan uwolnienia dziewięcioletniej dziewczynki ugodzonej nożem”. Żaden nie ogłaszał: „Zniknął jeden ze znanych powieściopisarzy”. Minąwszy rządek bliźniaków, wjechaliśmy do tunelu i po minucie jazdy w zupełnej ciemności zostaliśmy cudownie wystrzeleni w zupełnie nową przestrzeń – rozległe łąki, krowy skubiące trawę, rolnicy w niebieskich kurtkach zbierający siano. Wydobyliśmy się na powierzchnię, szary, rozmokły Londyn został gdzieś pod nami. W Sevenoaks znów daliśmy nurka w tunel, a gdy z niego wyjechaliśmy, otworzył się przed nami sielankowy widok. Z jednej strony pola, konie, owce, wrony na dachu suszarni chmielu, osiedle szeregowych domków, z drugiej – siedemnastowieczne wiejskie zabudowania i więcej krów. Taka jest Anglia: przedmieścia łagodnie przechodzą we wsie. Na wielu przejazdach wąskie szosy były zatkane samochodami, sznur aut kończył się daleko przed szlabanem. A podróżni w pociągu rozkoszowali się tym mściwie, mrucząc z satysfakcją: „Stójcie sobie, dranie”. Niebo było stare i znajome. Uczniowie w granatowych marynarkach i opadających skarpetkach, z kijami do krykieta i szkolnymi torbami przewieszonymi przez ramię uśmiechali się głupio na peronie w Tonbridge. Przemknęliśmy obok nich, odbierając im uśmiechy. Nie zatrzymywaliśmy się nawet na większych stacjach. Ale im przyglądałem się już z okien wagonu restauracyjnego, znad chlupiącego niebezpiecznie papierowego kubka z herbatą, podczas gdy Duffill, pochylony nad stołem podobnie jak ja, nie spuszczał oka ze swoich paczek i mieszał herbatę szpatułką laryngologiczną. Przemknęliśmy przez pola chmielu, które we wrześniu upodobniają hrabstwo Kent do śródziemnomorskich winnic, minęliśmy cygańskie obozowisko – czternaście poobijanych wozów, a przed każdym nieusuwalny stos śmieci, potem dużą farmę, a kawałeczek dalej kolonię domków, wokół której łopotało na sznurku osobliwe pranie: pumpy, kalesony, czarne biustonosze, skarpety i wydęte od wiatru czepki wyglądały jak zaszyfrowany komunikat, jak flagi sygnalizacyjne zatknięte nad skupiskiem biednych domków. Wydawało się, że pociąg dokądś się spieszy, że ma poczucie celu i dlatego nie może się zatrzymać. Pędziliśmy w stronę morza, nad Kanał. Ale to był fałszywy dramat. Duffill przy swoim trzęsącym się stole zamówił kolejną herbatę. Czarne bocznice Ashford zamajaczyły w dali, zbliżyły się i zniknęły, i jechaliśmy teraz przez pagórkowate łąki Romney Marsh w kierunku Folkestone. Tak jak reszta pasażerów zostawiłem za sobą Anglię. Gdy wróciłem do przedziału, Włosi rozprawiali żywo i głośno, najwidoczniej czerpiąc odwagę do zakłócania porządku z faktu, że zbliżaliśmy się do krańca Anglii. Nigeryjczycy, którzy jak do tej pory byli tylko czworgiem podskakujących nakryć głowy – dwa kapelusze filcowe, turban i jedna peruka w kształcie ula – perorowali w języku joruba, oblizując wargi po każdej sylabie. Wszyscy powrócili do ojczystej mowy, z ulgą porzucając brytyjskie mamrotanie i odwracanie oczu. – O, spójrz – odezwała się jakaś kobieta, rozkładając na kolanach chusteczkę. – Jak tu porządnie i czysto – odpowiedział jej mężczyzna przy oknie. – Mają świeże kwiaty. Kobieta cicho wycierała nos, wydmuchując raz jedną, raz drugą dziurkę. – Opiekuje się nimi komisja do spraw mogił wojennych – wyjaśnił mężczyzna. – Doskonale się spisują. Mała postać obładowana papierowymi paczkami przewiązanymi sznurkiem pojawiła się na końcu korytarzu i torowała sobie drogę do przedziału, obijając się łokciami o okna. Duffill. Nigeryjka pochyliła się w stronę szyby i odczytała nazwę stacji: „Frokistun”. Błędna wymowa zabrzmiała jak kpina, ale ona sama wyglądała równie poważnie jak Trollope’owska Lady Glencora („miała wielką ochotę zatrzymać się w Folkestone”). Morze było ołowianoszare i pocętkowane deszczem, od portu wiało, a ja mrużyłem oczy. Prócz ostrego wiatru męczyło mnie przeziębienie, którego nabawiłem się, gdy pierwszy jesienny chłód zaatakował Londyn, ożywiając przy okazji wizje palm i rozkosznego ciepła Cejlonu. To przeziębienie ułatwiło mi wyjazd. Podróż miała być lekarstwem: „Wziąłeś już aspirynę?”, „Nie, chyba pojadę do Indii”. Wniosłem torby na pokład i poszedłem do baru. Stało tam dwóch starszych panów. Jeden stukał monetą w kontuar, chcąc zwrócić uwagę barmana. – Reggie strasznie się skurczył – odezwał się. – Tak ci się wydaje? – Tak, jest jakiś strasznie mały. Ubranie na nim zwisa. – Nigdy nie był wysoki. – To prawda, ale widziałeś go ostatnio? – Nie. Godfrey powiedział, że jest chory. – Chyba bardzo chory. – Starzeje się, biedak. – I kurczy. Przyszedł Duffill. Mógłby być człowiekiem, o którym rozmawiali. Ale nie był – starsi panowie nie zwrócili na niego uwagi. Miał rozbiegane spojrzenie kogoś, kto zostawił swoje paczki bez nadzoru albo podejrzewa, że jest śledzony. W za dużym ubraniu wydawał się kruchy. Mysioszary gabardynowy płaszcz opadał mu w fałdach z ramion. Rękawy dotykały koniuszków palców i odpowiadały długością przydeptanym spodniom. Pachniał okruszkami chleba. Nosił jeszcze tweedowy kaszkiet i tak jak ja walczył z przeziębieniem. Ciekawe były jego buty, bezkształtne trzewiki podobne do tych, które nosi się na wsi, na wszelkie okazje. Chociaż nie mogłem zgadnąć z jego akcentu – poprosił barmana o jabłecznik – skąd pochodzi, było w nim coś jeszcze, co kojarzyło się z prowincją: skromność jego wysłużonego stroju, która u londyńczyka znamionowałaby skąpstwo. Mógłbym się założyć, że wciąż pamiętał, gdzie i za ile kupił tę czapkę i płaszcz, i jak długo nosi już te buty. Kilka minut później zauważyłem go w rogu saloniku. Otworzył jedną ze swoich paczek: nóż, długa bagietka, tuba musztardy i plasterki czerwonego salami. Zamyślony, wolno przeżuwał każdy kęs. Dworzec w Calais tonął w ciemnościach, ale ekspres do Paryża był jasno oświetlony. Podniosło mnie to na duchu. Usłyszałem, jak Lady Glencora mówi do swojej przyjaciółki: – Teraz, Alice, pojedziemy do Kurdów, i to nie ściśnięte jak śledzie. Na tym właśnie polega wygoda kontynentu. Zatem do Paryża, Orient Expressem, a potem do Kurdów… Wsiadłem, ale ponieważ mój przedział był niemożliwie zatłoczony, poszedłem do wagonu restauracyjnego na drinka. Kelner wskazał mi stolik, przy którym kobieta i mężczyzna siedzieli, krusząc bezmyślnie chleb. Próbowałem zamówić wino, ale kelnerzy biegali z tacami wte i wewte, zupełnie nie zwracając na mnie uwagi. Pociąg ruszył, wyjrzałem przez okno, a gdy odwróciłem się z powrotem do stolika, zobaczyłem, że przyniesiono mi kawałek przypalonej ryby. Skubiąca pieczywo para wyjaśniła, że jeśli chcę wina, muszę zawołać osobnego kelnera. Szukałem go więc wzrokiem, a tymczasem otrzymałem drugie danie. W końcu go dojrzałem i udało mi się złożyć zamówienie. – Angus napisał w „Timesie”, że zbierał materiały i prowadził badania – odezwał się mężczyzna. – To nie ma sensu. – Myślę, że Angus musi się przygotowywać – powiedziała kobieta. – Angus Wilson? – zapytałem. Popatrzyli na mnie. Kobieta z uśmiechem, a mężczyzna trochę nieprzyjaźnie. – Graham Greene by nie musiał. – Dlaczego nie? Nieznajomy westchnął. – Bo już by wszystko wiedział. – Chętnie bym się z panem zgodził – odparłem – ale gdy czytałem As If By Magic, mówiłem sobie w duchu: „Oto prawdziwy agronom!”, a kiedy potem czytałem Konsula honorowego, trzydziestoletni doktor wydał mi się uderzająco podobny do siedemdziesięcioletniego pisarza. Ale poza tym uważam, że to dobra powieść. Powinien ją pan przeczytać. Wina? – Nie, dziękuję – powiedziała kobieta. – Graham przysłał mi nawet egzemplarz – oznajmił mężczyzna. Zwrócił się w stronę swojej towarzyszki: – „Z najlepszymi życzeniami, Graham”, tak napisał. Książka jest w torbie. – To czarujący człowiek – powiedziała kobieta. – Zawsze z przyjemnością się z nim spotykam. Zapadła długa cisza. Wagon restauracyjny kołysał butelkami z oliwą i sosem, przyniesiono deser i kawę. Skończyłem moje pół butelki wina i miałem ochotę na więcej, ale kelnerzy znów byli zajęci – z tacami w dłoniach lawirowali między stolikami, zbierając brudne naczynia. – Uwielbiam pociągi – oznajmiła kobieta. – Czy pan wie, że wagon, który jest przed nami, doczepią do Orient Expressu? – Tak – odparłem. – Jeśli chodzi o ścisłość… – Wolne żarty – odezwał się mężczyzna, spoglądając na zapisaną ołówkiem karteczkę, którą podał mu kelner. Położył pieniądze na spodku, wstał, skinął na kobietę i wyszli, nie zwracając na mnie uwagi. Moja kolacja kosztowała czterdzieści pięć franków, to jest około dziesięciu dolarów. Byłem oburzony, ale udało mi się choć trochę odegrać. Gdy dotarłem do przedziału, uświadomiłem sobie, że na stole w restauracyjnym zostawiłem gazetę. Wróciłem więc, ale gdy położyłem rękę na gazecie, kelner zapytał: – Co pan robi? – To moja gazeta – odburknąłem. – To pańskie miejsce? – Oczywiście. – A co pan jadł? Wyglądało na to, że ten przebiegły krzyżowy ogień pytań sprawia mu przyjemność. – Spaloną rybę, malutką porcję befsztyku, kawałek cukinii, przypalony i wodnisty, zimne ziemniaki i czerstwy chleb, i kazano mi za to zapłacić czterdzieści pięć, powtarzam, czterdzieści pięć… Pozwolił mi zabrać gazetę. Na Gare du Nord nasz wagon przetoczono i doczepiono do innej lokomotywy. Duffill i ja obserwowaliśmy tę operację z peronu, a potem wsiedliśmy z powrotem. Duffillowi zabrało to chwilę – z trudem dźwignął się na schodki, a potem dyszał ciężko, idąc korytarzem. Stał tak jeszcze i sapał, gdy wyjechaliśmy z dworca i ruszyliśmy w dwudziestominutową przejażdżkę na Gare de Lyon, by połączyć się z resztą Direct Orient Expressu. Było po jedenastej i większość budynków tonęła już w mroku. Tylko w jednym rozświetlonym oknie kończono właśnie kolację. Wnętrze wyglądało jak obraz zawieszony w ciemnej galerii dachów i balkonów. Pociąg przejechał, ale ta obramowana oknem scena została mi w pamięci: dwaj mężczyźni i dwie kobiety przy stole, na nim trzy butelki wina, resztki wystawnej kolacji, filiżanki kawy i już napoczęta misa z owocami. Wszystkie te rekwizyty opowiadały o nastroju miłej intymności, o smutnej komedii spotkania z przyjaciółmi. Jean i Marie właśnie wrócili z podróży. Jean się uśmiecha, przygotowuje do opowiedzenia anegdotki, robiąc przy tym tak typową dla Francuzów trochę zakłopotaną, a trochę kpiarską minę. Wymachuje rękami i opowiada: – Wlazła na stół jak wariatka i zaczęła potrząsać mi tym przed nosem, o tak. Niewiarygodne! Powiedziałem jej: „Picardowie nigdy w to nie uwierzą!”. Ale to prawda. A potem… Pociąg powoli okrążał Paryż, sunąc wśród ciemnych kamienic i przeraźliwym fiuuuuufriiiiii budząc śpiące kobiety. Na Gare de Lyon było gwarno, dworzec tętnił życiem, pełen nocnego szyku, świateł i dymiących lokomotyw. Na błyszczących szynach, przykryty pomarszczonym brezentem stał długi pociąg przypominający gąsienicę, która lada moment miała zacząć pełznąć przez Francję. Na peronie nowi pasażerowie ziewali i powłóczyli nogami. Tragarze pochylali się nad wózkami i obserwowali podróżnych uginających się pod ciężarem walizek. Nasz wagon ze szczękiem dołączył do Direct Orient Expressu; od szarpnięcia otworzyły się drzwi przedziału, a ja wylądowałem na kolanach pani siedzącej naprzeciwko, wyrywając ją gwałtownie ze snu.\nrozdział_drugi_ Direct Orient Express Duffill włożył okulary, miały drucianą oprawkę i szkła tak szczelnie zaklejone taśmą, że nie zauważyłby Błękitnego Meczetu, nawet gdyby przed nim stanął. Pozbierał swoje paczki i chrząkając, wyciągnął skądś walizkę obwiązaną pękiem skórzanych i płóciennych pasków, które miały ją zabezpieczyć przed niespodziewanym pęknięciem w szwach. Wysiedliśmy, ale spotkaliśmy się po chwili kilka wagonów dalej, pod sypialnym, gdzie przystanęliśmy, by przestudiować tabliczkę: „Direct Orient”, i jego trasa: „Paryż–Lozanna–Mediolan–Triest–Zagrzeb–Belgrad–Sofia–Stambuł”. Staliśmy tak, a Duffill oddalał i przybliżał okulary, jakby to była lornetka. Wreszcie powiedział: – Jechałem tym pociągiem w dwudziestym dziewiątym. Wydawało mi się, że powinienem coś odpowiedzieć, ale gdy przyszło mi do głowy co („Sądząc po tym, w jakim stanie są wagony, to prawdopodobnie ten sam pociąg”), Duffill ze swymi paczkami i obwiązaną walizką poszedł już dalej. W 1929 roku był to istotnie wspaniały pociąg, sam zaś Orient Express jest bez wątpienia najsłynniejszym pociągiem świata. Podobnie jak kolej transsyberyjska, łączy Europę z Azją, i to w dużej mierze odpowiada za otaczającą go legendę. Ale oddawano mu cześć także w literaturze: jechała nim niespokojna Lady Chatterley, po niej Herkules Poirot i James Bond, a Graham Greene wysłał nim kilku swoich niedowiarków, jeszcze zanim sam miał okazję udać się nim w podróż („Ponieważ nie mogłem pojechać do Stambułu pociągiem, pozostało mi kupić sobie Pacific 231 Honeggera”, pisze w przedmowie do Pociągu do Stambułu). Powieściowym źródłem tej romantycznej aury jest także Madonna slipingów (1925) Maurice’a Dekobry. Jego bohaterka, Lady Diana („którą John Ruskin niewątpliwie by się zachwycał”), dała się porwać magii Orient Expressu: „Mam bilet do Konstantynopola. Ale nie jest wykluczone, że zatrzymam się w Wiedniu albo w Budapeszcie. Zależeć to będzie od przypadku albo koloru oczu mojego przygodnego towarzysza podróży”. Po jakimś czasie przestałem się jednak dziwić, dlaczego tak wielu pisarzom pociąg ten służył za tło dla kryminalnych intryg – pod wieloma względami Orient Express jest naprawdę morderczy. Mój przedział wyglądał jak ciasna szafa z dwiema półkami i tarasującą przejście drabinką. Gdy położyłem walizkę na siedzeniu, okazało się, że dla mnie nie ma już miejsca. Konduktor pokazał mi, jak kopniakiem wepchnąć bagaż pod łóżko. Potem pokręcił się chwilę, czekając na napiwek. – Jedzie tu ktoś jeszcze? Nie przyszło mi do głowy, że będę miał towarzystwo. Podróżnik wyruszający w długą drogę wyobraża sobie w swej arogancji, że skoro wybiera się tak daleko, będzie przemieszał się sam. Nikt inny nie mógł przecież wpaść na równie wspaniały pomysł. Konduktor wzruszył ramionami. Wobec takiego lekceważenia postanowiłem nie dać mu napiwku. Wyszedłem rozejrzeć się po wagonie: tuż obok, w przedziale z kuszetkami, jechało japońskie małżeństwo (widziałem ich wtedy po raz pierwszy i ostatni), dalej starsi Amerykanie, tęga Francuzka czujnie obserwująca swoją śliczną córkę, ogromna młoda Belgijka (miała dobrze ponad metr osiemdziesiąt i wielkie buty) podróżująca z elegancką Francuzką oraz (zajrzałem tylko na chwilę, bo drzwi właśnie się zamykały) zakonnica albo pulchny satanista. W przedziale na samym końcu wagonu mężczyzna w golfie, marynarskiej czapce i monoklu ustawiał na stoliku pod oknem butelki: trzy wina, woda Perrier i duża flaszka dżinu – na pewno jechał daleko. Przed moim przedziałem stał Duffill. Zdyszany. Tłumaczył, że nie mógł znaleźć wagonu, bo słabo mówi po francusku. Głęboko odetchnął, zrzucił gabardynowy płaszcz i powiesił go wraz z kaszkietem na wieszaku obok moich rzeczy. – To moje miejsce – oznajmił, dotykając górnego łóżka. Był niedużym mężczyzną, ale gdy tylko znalazł się w przedziale, zapełnił go niemal w całości. – Dokąd pan jedzie? – zapytałem odważnie i chociaż znałem odpowiedź, zdrętwiałem, gdy usłyszałem, co powiedział. Myślałem, że będę go obserwować z daleka, liczyłem, że będę w przedziale sam. Nie była to więc najlepsza wiadomość. Widział, że nie jestem zachwycony. – Nie będę panu przeszkadzał – zapewnił. Jego paczki leżały na podłodze. – Muszę to tylko gdzieś upchnąć. – Niech pan z nimi zrobi, co zechce. Pozostali pasażerowie stali na korytarzu, czekając na odjazd pociągu. Amerykanie przecierali okno, dopóki nie zrozumieli, że jest brudne od zewnątrz, mężczyzna z monoklem wyglądał na peron i popijał, Francuzka kończyła jakieś zdanie: – …Szwajcaria. – Stambuł – oświadczyła młoda Belgijka. Miała szeroką twarz, którą dodatkowo powiększały duże okulary, była o głowę wyższa ode mnie. – To mój pierwszy raz. – Ja jestem w Stambule dwa lata przedtem – powiedziała Francuzka, krzywiąc się, jak to Francuzi, nim z ulgą wrócą do ojczystego języka. – Jak tam jest? – zapytała Belgijka. Czekała. Ja także czekałem. Próbowała pomóc Francuzce. – Bardzo przyjemnie? Francuzka uśmiechnęła się i potrząsnęła głową. – Très sale. Bardzo brudnie. – Ale miasto ładne? Stare? Kościoły? – Belgijka bardzo się starała. – Sale. Nie wiedziałem, dlaczego się uśmiecha. – Jadę do İzmiru, Kapadocji i… Francuzka cmoknęła i powtórzyła: – Sale, sale, sale. Weszła z powrotem do przedziału. Belgijka przewróciła oczami i po chwili mrugnęła do mnie. Pociąg ruszył. Na końcu korytarza człowiek w marynarskiej czapce stał oparty o drzwi, pił i obserwował bieg pociągu. Po kilku minutach pasażerowie wrócili do przedziałów – z mojego dochodziły dźwięki upychania papierowych paczek. W przejściu pozostał tylko mężczyzna w czapce, którego nazwałem Kapitanem, i ja. Spojrzał w moją stronę i zapytał: – Stambuł? – Tak. – Napijmy się. – Piję już cały dzień – odparłem. – Ma pan może wodę mineralną? – Mam, ale zostawiam ją sobie do mycia zębów. Nigdy nie korzystam z wody w pociągach. Niech pan da spokój i napije się czegoś normalnego. Na co ma pan ochotę? – Najchętniej na piwo. – Nie pijam piwa. Niech się pan lepiej napije tego. – Wskazał na swój kieliszek, po czym podszedł do półki i czegoś mi nalał. – To całkiem niezłe chablis, zupełnie nie czuć go kredą, w przeciwieństwie do tych eksportowanych. Trąciliśmy się kieliszkami. Pociąg jechał już szybko. – Za Stambuł. – Za Stambuł. Nazywał się Molesworth, ale wypowiedział to tak wyraźnie, że z początku myślałem, że to dwuczłonowe nazwisko. W jego postawie i szybkim sposobie mówienia było coś wojskowego, choć mógł to być równie dobrze aktorski sznyt. Zbliżał się do sześćdziesiątki, był żwawy, nieco porywczy, i mogłem sobie doskonale wyobrazić, jak strofuje młodych oficerów w klubie w Aldershot albo w trzecim akcie sztuki Rattigana. Szkiełko, które nosił na łańcuszku, nie było – jak mi się wydawało – monoklem, tylko lupą. Użył go, by znaleźć chablis. – Jestem agentem aktorskim – powiedział. – Mam własną firmę w Londynie. Malutką, ale dajemy sobie radę. Zawsze mamy więcej zleceń, niż możemy obsłużyć. – Czy mogę znać któregoś z waszych aktorów? Wymienił kilka sławnych nazwisk. – Myślałem, że jest pan wojskowym. – Naprawdę? Powiedział, że służył w armii indyjskiej – w Punie, Śimli, Madrasie – a do jego obowiązków należało organizowanie przedstawień dla żołnierzy. Przygotował trasę po Indiach dla Noëla Cowarda w 1946 roku. Kochał wojsko. Wspominał, że wówczas w Indiach wielu Hindusów było tak dobrze wychowanych, że można ich było traktować jak równych sobie. – Rozmawiając z nimi, w ogóle nie miało się wrażenia, że to Hindusi. – Znałem pewnego brytyjskiego oficera, który był w Śimli w latach czterdziestych – powiedziałem. – Poznałem go w Kenii. Mówili na niego Bunny. Molesworth zamyślił się na chwilę. – Znałem kilku Bunnych. Zaczęliśmy rozmawiać o indyjskich pociągach. Zdaniem Moleswortha były wspaniałe. – Mają w nich prysznice, a po korytarzu zawsze kręci się mały człowieczek, który przynosi wszystko, czego ci trzeba. W porze posiłku telegrafują do następnej stacji po przekąski. Och, spodoba się panu! Duffill wyjrzał zza drzwi i poinformował: – Kładę się spać. – To pana towarzysz? – zapytał Molesworth, po czym rozejrzał się po przedziale – Ten pociąg nie jest już taki jak kiedyś. Szkoda. Uchodził za jeden z najlepszych, de luxe, jeździła nim rodzina królewska. A teraz? Nie jestem pewien, ale chyba nie mamy nawet wagonu restauracyjnego. Jeżeli to prawda, będzie niemały kłopot. Ma pan coś do jedzenia? Odpowiedziałem, że nie, chociaż radzono mi, żebym coś zabrał. – To była dobra rada – przyznał Molesworth. – Ja niczego nie wziąłem, ale w ogóle nie jadam dużo. Lubię myśleć o jedzeniu, ale znacznie bardziej wolę pić. Jak panu smakuje chablis? Dolać? – Przyłożył szkiełko do oka i odnalazł butelkę. – Strasznie wszyscy krytykują te francuskie wina. Pół godziny później poszedłem do siebie. W przedziale paliło się światło, a na górnym łóżku spał Duffill – w piżamie zapiętej pod szyję, na wznak, z twarzą zwróconą do lampki, której blask nadawał mu trupi wygląd. Rysy miał stężałe, a jego głowa poruszała się w takt ruchu pociągu. Zgasiłem światło i wsunąłem się na dolną półkę. Ale nie mogłem zasnąć: dokuczało mi przeziębienie, wypity alkohol, zmęczenie. Nagle zaniepokoiło mnie jeszcze coś: świecąca tarcza zegarka Duffilla – ramię zsunęło mu się z łóżka i kołysało tam i z powrotem, a zielona fluorescencyjna tarcza przesuwała się nad moją twarzą jak wahadło. Nagle znikła. Usłyszałem, jak Duffill schodzi po drabince, stękając przy każdym szczeblu. Tarcza zegarka dotarła do umywalki i nagle zapaliło się światło. Odwróciłem się do ściany. Usłyszałem brzęk wyjmowanego z szafki pod umywalką nocnika. Czekałem i po chwili rozległo się bulgotanie, dźwięk zmieniał wysokość w miarę napełniania się naczynia, potem dał się słyszeć plusk, który zabrzmiał jak westchnienie, światło zgasło, drabina zaskrzypiała, Duffill jęknął po raz ostatni, a ja zasnąłem. Gdy się obudziłem, Duffilla nie było. Leżałem w łóżku i próbowałem rozsunąć nogą firankę. Wreszcie się udało i ujrzałem oświetlone stoki – Alpy w pełnym słońcu. Właśnie wtedy, tego pierwszego ranka w pociągu, po raz pierwszy od wielu dni zobaczyłem słońce i od razu muszę zaznaczyć, że towarzyszyło mi nieprzerwanie przez następne dwa miesiące. Podróżowałem pod jasnym niebem przez całą drogę do południowych Indii i dopiero tam, w Madrasie, dwa miesiące później, znów złapał mnie deszcz. W Vevey pomyślałem o Daisy i dodałem sobie sił szklanką sody oczyszczonej, a w Montreux czułem się na tyle dobrze, że zacząłem się golić. Duffill wrócił w samą porę, by z podziwem obejrzeć moją elektryczną maszynkę. On, jak przyznał, golił się brzytwą i w pociągach zawsze okropnie się kaleczył. Pokazał mi najświeższe zacięcie, a potem się przedstawił. Jechał do Turcji, miał tam spędzić najbliższe dwa miesiące, ale nie powiedział, co będzie tam robił. W słońcu wyglądał znacznie starzej niż w szarości Victoria Station. Miał pod siedemdziesiątkę, ale nie był żwawy ani dziarski i nie wyobrażałem sobie, jak i po co ktoś taki – pod warunkiem że nie jest uciekającym przed pościgiem defraudantem – miałby spędzić dwa miesiące w Turcji. Tymczasem Duffill popatrzył na Alpy i powiedział: – Mówią, że gdyby to Szwajcarzy zaprojektowali te góry, to, cóż… byłyby bardziej płaskie. Uznałem, że czas na śniadanie, ale choć przemierzyłem cały pociąg, nie znalazłem wagonu restauracyjnego. Mijałem tylko wiele innych slipingów i ludzi drzemiących na rozsuniętych fotelach w wagonach drugiej klasy. Gdy wracałem do wagonu dziewięćdziesiątego dziewiątego, szło za mną trzech chłopców, Szwajcarów. Zatrzymywali się przy każdym przedziale, chwytali za klamkę i gdy drzwi się otwierały, zaglądali do środka. Rzucali okiem na ubierających się lub wylegujących jeszcze w łóżkach pasażerów i wykrzykiwali szybko: „Pardon, madame!”, „Pardon, monsieur!”, podczas gdy tamci pospiesznie próbowali się okryć. Kiedy ci pomysłowi podglądacze dotarli wreszcie do mojego wagonu, byli w świetnych humorach, krzyczeli i parskali śmiechem, ale wsadzając głowę do przedziału, za każdym razem bardzo grzecznie mówili: „Pardon, madame!”. Potem zniknęli. Niebawem otworzyły się drzwi do przedziału Amerykanów. Pierwszy wyszedł mężczyzna, w pośpiechu zawiązując krawat, za nim kobieta o lasce, która z trudem utrzymywała równowagę i idąc, uderzała ramieniem i biodrem o okna. Alpy potężniały. Na stromych zboczach, przycupnięte tuż przy ziemi i przytulone do siebie jak grzyby, stały domy o szerokich, spadzistych dachach, a nieopodal widać było kościoły zbudowane jakby wbrew sile ciążenia. Wiele dolin tonęło w mroku, słońce pokazywało się dopiero wyżej, na graniach i szczytach. Pociąg jechał przez sady i czyściutkie wsie, mijał pedałujące na rowerach Szwajcarki w chustkach i krajobrazy jak ze ściennego kalendarza, które podziwia się przez chwilę, nim nie zapragnie się zerwać strony, żeby zobaczyć następny miesiąc. Amerykanie wrócili. – Nie mogę go znaleźć – powiedział mężczyzna, patrząc w moją stronę. – Nie wiem, czy poszliśmy dostatecznie daleko – martwiła się kobieta. – Nie bądź niemądra. Dalej była już tylko lokomotywa. – Spojrzał na mnie. – Czy pan go znalazł? – Kogo, przepraszam? – Wagon restauracyjny. – Nie ma. Sprawdziłem. – To dlaczego, do diabła, wzywali nas na śniadanie? – Wzywali? – Tak. „Ostatni dzwonek”. Nie słyszał pan? „Ostatni dzwonek na śniadanie”, tak mówili. Dlatego wyszliśmy w pośpiechu. Zanim Amerykanie wyszli, korytarzem przebiegli rozbawieni szwajcarscy chłopcy. To ich krzyki i śmiechy starsi państwo zinterpretowali jako zaproszenie na śniadanie – ucho głodnego niezbyt dokładnie rozróżnia dźwięki. – Nienawidzę Francji – westchnął Amerykanin. – Chyba już z niej wyjechaliśmy – powiedziała jego żona, wyglądając przez okno. – To nie Francja. – Wszystko jedno – odparł. – I tak mam dość. Nie chcę narzekać, ale zapłaciłem dwadzieścia dolarów za taksówkę od Saint Lazar do Gare de Lyon. Tragarz za przeniesienie dwóch naszych walizek z taksówki na peron zażądał dziesięciu dolarów. Nie chciał francuskich pieniędzy, chciał dziesięć dolarów. Przyznałem, że to sporo, i zapytałem, czy zapłacił. – Oczywiście. – Moim zdaniem powinien był zrobić mu awanturę – wtrąciła się żona. – Nigdy nie sprzeczam się z ludźmi, gdy jestem za granicą. – Baliśmy się, że pociąg nam ucieknie – zagdakała Amerykanka. – Omal nie dostałam krwotoku. Na czczo nie była to przyjemna rozmowa. Odetchnąłem więc z ulgą, gdy Amerykanin zakomenderował: – Chodźmy, mateczko, skoro nie będzie śniadania, możemy wracać do przedziału. Duffill jadł resztki swojego salami, chciał mnie nawet poczęstować, ale podziękowałem. Miałem zamiar kupić coś, gdy zatrzymamy się na pierwszej włoskiej stacji. Duffill włożył salami do ust, ale w chwili, gdy ugryzł kęs, wjechaliśmy do tunelu i zrobiło się całkiem ciemno. – Czy może pan zapalić światło? – zapytał. – Nie mogę jeść po ciemku. Nie czuję smaku. Po omacku przekręciłem włącznik, ale nic to nie dało. – Może oszczędzają prąd? W ciemności usłyszałem jego głos tuż koło mojego ucha. Wstałem i podszedłem do okna, by zobaczyć ściany tunelu, ale przed oczami miałem tylko mrok. Stukot kół w ciemności wydawał się jeszcze głośniejszy, a pociąg nabierał prędkości. Ruch i mrok wywołały we mnie duszące uczucie klaustrofobii, które potęgowała przenikliwa woń panująca w przedziale – Duffillowego salami, jego swetra i chlebowych okruszków. Mijały minuty, a my wciąż byliśmy w tunelu – jakbyśmy wpadli do studni, do wielkiej dziury w Alpach, i mieli się wkrótce znaleźć w brzuchu Szwajcarii, który z pewnością przypominał wnętrze zegara, z lodowcowymi trybami, zapadkami i zmrożonymi na kość kukułkami. – To pewnie Simplon – odezwał się Duffill. – Mogliby jednak zapalić światło. Usłyszałem, że Duffill pakuje niezjedzone salami i wciska paczkę w kąt. – Co będzie pan robił w Turcji? – Ja? – Duffill zapytał tak, jakby w przedziale siedziało jeszcze kilkunastu staruszków jadących do Turcji i każdy miał przedstawić cel swojej podróży. – Zatrzymam się na trochę w Stambule, a potem będę podróżował po kraju. – Interesy czy wakacje? Umierałem z ciekawości, a konfesjonałowa ciemność przedziału sprawiała, że nie czułem wyrzutów sumienia, że go zadręczam. Nie mógł przecież zobaczyć wyrazu mojej twarzy. W jego głosie zabrzmiało wahanie. – Po trochu jedno i drugie. Nie była to żadna odpowiedź. Miałem nadzieję, że doda coś więcej, a gdy nadal milczał, spytałem: – Czym się pan właściwie zajmuje, panie Duffill? – Ja? – znowu się zdziwił, ale nim zdążyłem odpowiedzieć mu z ironią, na jaką zasłużył, wyjechaliśmy z tunelu i przedział wypełniło słońce. – To pewnie Włochy – oznajmił. Nałożył kaszkiet. Zobaczył, że mu się przyglądam. – Mam tę czapkę od lat, od jedenastu lat. Pierze się ją chemicznie. Kupiłem ją w Barrow upon Humber. Po czym wyciągnął paczkę z salami i wrócił do śniadania, które przerwała mu ciemność tunelu Simplon. O 9:35 zatrzymaliśmy się na włoskiej stacji Domodossola. Na peronie mężczyzna nalewał z dzbanka kawę i sprzedawał jedzenie z wyładowanego wózka. Miał owoce, chleb, kanapki, wędliny, a w papierowych torebkach gotowe zestawy śniadaniowe, które – jak mówił – zawierały „tante belle cose”. Miał również wina. Molesworth kupił bardolino i („na wszelki wypadek”) trzy butelki chianti. Ja wybrałem orvieto i chianti, a Duffill clareta. – Zaniosę je do przedziału – zaproponował Molesworth. – Weźmie mi pan zestaw śniadaniowy? Poprosiłem o dwa i dokupiłem kilka jabłek. – Pieniądze, mam tylko angielskie pieniądze… – zmartwił się Duffill. Ale Włoch już chwycił funta, którego wyciągnął staruszek, i wydał mu resztę w lirach. Tymczasem wrócił Molesworth. – Te jabłka trzeba umyć. Mają tu cholerę. – Raz jeszcze spojrzał na wózek. – Niech będą dwa zestawy śniadaniowe, na wszelki wypadek. Kiedy Molesworth robił zapasy i prosił o jeszcze jedną butelkę bardolino, Duffill znowu wyznał: – Jechałem tym pociągiem w dwudziestym dziewiątym. – Wtedy było warto – odezwał się Molesworth. – Tak, wtedy to był wspaniały pociąg. – Na jak długo się tu zatrzymujemy? – zapytałem znienacka. Nikt nie wiedział. Molesworth zwrócił się do stojącego na peronie strażnika. – Jak długi mamy postój, George? Strażnik wzruszył ramionami i w tej samej chwili pociąg zaczął się cofać. – Czy nie powinniśmy przypadkiem wsiadać? – zapytałem. – Nie, jedzie do tyłu – odparł Molesworth. – Chyba przetaczają wagony. Usłyszeliśmy, jak strażnik woła: „Andiamo!”. – Włosi kochają mundury – ciągnął, nie zwracając na niego uwagi Molesworth. – Zresztą niech pan na niego popatrzy. Tylko że zawsze mają je zniszczone. Wyglądają jak wyrośnięci chłopcy. Mówiłeś coś do nas, George? – Chyba chce, żebyśmy wsiedli. Pociąg stanął. Wskoczyłem do środka i spojrzałem za siebie. Molesworth z Duffillem stali przy stopniach. – Pan ma paczki, niech pan idzie pierwszy – zachęcał Duffill. – Dam sobie radę. Niech pan wsiada. – Ale pan ma paczki – powtórzył Duffill. Wyciągnął z kieszeni płaszcza fajkę i zaczął ssać cybuch. – Proszę przodem! Cofnął się i przepuścił Moleswortha. – Jest pan pewien? – Wtedy, w dwudziestym dziewiątym, nie przejechałem całej trasy. Udało mi się dopiero po drugiej wojnie. Włożył fajkę do ust i uśmiechał się. Molesworth powoli wspinał się po stopniach, niosąc butelkę wina w jednej i torebkę ze śniadaniem w drugiej ręce. Gdy znalazł się na górze, Duffill chwycił się poręczy, lecz w tej samej chwili pociąg ruszył. Staruszek stanął bezradnie. Dwóch strażników złapało go pod ręce i podbiegło razem z nim do umykających schodów wagonu numer dziewięćdziesiąt dziewięć, lecz Duffill odtrącił Włochów, stanął, potem się cofnął, zrobił pół obrotu i uśmiechnął się słabo w stronę umykających drzwi. Wydawało się, że ma sto lat. Pociąg mijał go szybko. – George! – krzyknął Molesworth. – Zatrzymaj pociąg! – On wciąż jest na peronie – zawołałem, wychylając się przez drzwi. Dwóch Włochów stało obok nas, konduktor i chłopak od słania łóżek, nie reagowali. – Pociągnijcie za hamulec! – krzyknął Molesworth. – Nie, nie, nie – zdenerwował się konduktor. – Jeśli pociągnę, będę musiał zapłacić pięć tysięcy lirów. Proszę nie ruszać! – Czy jest inny pociąg? – zapytałem. – Si – odparł z irytacją chłopak od łóżek. – Ten pan może nas dogonić w Mediolanie. – A o której tam będzie? – O drugiej. – A my? – O pierwszej – odpowiedział konduktor. – I odjeżdżamy o drugiej. – To jak, do diabła…? – Starszy pan może pojechać samochodem – wyjaśnił chłopak od łóżek. – Nie ma się co martwić. Weźmie taksówkę w Domodossoli, taksówka pędzi. Będzie w Mediolanie przed nami. – Ci ludzie powinni się nauczyć, jak się zarządza koleją – westchnął Molesworth. Posiłek, który z braku innych rozwiązań zjedliśmy po zgubieniu Duffilla, zasługiwał na ten sam komentarz. Urządziliśmy sobie piknik w przedziale Moleswortha, dołączyła do nas Belgijka, Monique, która przyniosła ser. Poprosiła o wodę mineralną i także naraziła się na reprymendę Moleswortha: – Przykro mi, ale woda jest do zębów. Siedzieliśmy ramię w ramię na jego łóżku i ponuro zaglądaliśmy do torebek. – Nie byłem na to przygotowany – oświadczył Molesworth. – Moim zdaniem każdy kraj, przez który przejeżdżamy, powinien dołączać swój wagon restauracyjny. Mogliby zmieniać je na granicy i serwować wyśmienite posiłki. – Odgryzł kawałek jajka na twardo. – Może powinniśmy napisać list do Cooka? Orient Express, słynący niegdyś z pierwszorzędnej obsługi, słynie teraz z jej braku. W pakistańskim ekspresie do przełęczy Chajber, podobnie jak w indyjskim Radźdhani serwuje się curry, w pociągu do Meszhedu można zjeść irański kebab z kurczaka, a jadąc do Sapporo w północnej Japonii – wędzoną rybę i ryż. Na dworcu w Rangunie sprzedaje się gotowe zestawy obiadowe, a w Malezji do składu zawsze dołączany jest wagon restauracyjny, przypominający bar makaronowy, w którym można zjeść zupę mee-hoon. Nawet Amtrak, operator kolei amerykańskich, o którym zawsze sądziłem, że jest najgorszy na świecie, na linii Waszyngton–Chicago serwuje hamburgery. Głód odbiera przyjemność podróżowania, i z tego punktu widzenia Orient Express jest gorszy od najbiedniejszego pociągu z Madrasu, gdzie w zamian za poplamione kupony obiadowe dostaje się cynową tacę ryżu z warzywami. – Mam nadzieję, że uda mu się złapać taksówkę – odezwała się Monique. – Biedny staruszek – westchnął Molesworth. – Spanikował. Zaczął się cofać. „Pan ma paczki – mówił – niech pan idzie pierwszy”. Wsiadłby, gdyby nie spanikował. Zobaczymy, czy dotrze do Mediolanu. Powinno mu się udać. Ale martwię się, czy nie dostał zawału. Nie wyglądał dobrze. Wie pan, jak on się nazywa? – Duffill – odpowiedziałem. – Duffill – powtórzył Molesworth. – Jeżeli ma trochę oleju w głowie, powinien najpierw usiąść i się napić, a potem pojechać taksówką do Mediolanu. To niedaleko. No ale jeśli znów spanikuje, jest stracony. Jedliśmy i piliśmy. Gdyby w pociągu był wagon restauracyjny, zjedlibyśmy obiad i tyle. A tak żuliśmy i pogryzaliśmy przez całą drogę do Mediolanu, bo świadomość, że moglibyśmy zgłodnieć, natychmiast wywoływała głód. Monique powiedziała, że jesteśmy jak Belgowie, którzy jedzą bez przerwy. Po pierwszej przybyliśmy do Mediolanu. Nie było śladu Duffilla – ani na peronie, ani w zatłoczonej poczekalni. Stacja przypominała katedrę, miała wysokie sklepienia, a zwykłe tabliczki, takie jak „Wyjście” czy „Wejście”, wypisane wielkimi literami i umieszczone wysoko na ścianach nabierały metaforycznego wydźwięku religijnych haseł. Balkony zaś służyły wyłącznie jako grzędy dla wysiadujących jaja kamiennych orłów, zbyt tłustych, by mogły latać. Kupiliśmy więcej zestawów śniadaniowych, kolejną butelkę wina i „Herald Tribune”. – Biedny staruszek – powiedział Molesworth, rozglądając się za Duffillem. – Zdaje się, że mu się nie udało. – Oni chyba przed tym ostrzegają, prawda? Że można nie zdążyć. Wydaje ci się, że doczepiają wagon, a tymczasem pociąg jedzie już na dobre. Tak jest zwłaszcza z Orient Expressem. Pisali o tym w „Observerze”. Każdy w końcu nie zdąża, to znana rzecz. Reszta tekstu dostępna w regularniej sprzedaży.\nprzypisy_  Tytuł opublikowanej w 1934 roku powieści Johna O’Hary. Główny bohater, Julian English, wikła się w ciągu trzech dni w łańcuszek niezręcznych gaf, które doprowadzają go do samobójstwa [wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczki].  Ich konsekwencją była także zmiana nazw wielu miast, regionów i krajów odwiedzonych przez Autora. W przekładzie uwzględniono nazewnictwo obowiązujące w latach siedemdziesiątych.  Bohaterka Sagi rodu Pallisterów, żona Plantageneta.  Angus Frank Johnstone Wilson (1913–1991) – angielski powieściopisarz i nowelista. W powieści As If By Magic, której głównym wątkiem jest wielka epicka podróż, jeden z bohaterów zajmuje się uprawą ryżu.  Arthur Honegger (1892–1955) – szwajcarski kompozytor muzyki klasycznej i filmowej, znany także jako wielki miłośnik kolejnictwa. Pacific 231. Mouvement symphonique to skomponowany przez niego w 1923 roku utwór będący muzycznym przetworzeniem odgłosów lokomotywy. „Pacific 2-3-1” jest oznaczeniem układu osi parowozu.  W 1854 roku brytyjska armia założyła w Aldershot w hrabstwie Hampshire garnizon i przemieniła niewielką wieś w dobrze prosperujące miasto, znane odtąd jako Home of British Army, Dom Brytyjskiej Armii.  Terence Rattigan (1911–1977) – ceniony brytyjski autor dramatów obyczajowych.  W Vevey rozgrywa się akcja powieści Henry’ego Jamesa, której tytułową bohaterką jest kokietka Daisy Miller.  Thomas Cook (1808–1892) – baptysta, z zawodu stolarz i aktywista ruchu na rzecz abstynencji, pomysłodawca nowoczesnej zorganizowanej turystyki wycieczkowej, założyciel jednej z pierwszych agencji turystycznych istniejącej do dzisiaj. Inskrypcja na jego nagrobku głosi, że „uczynił podróżowanie łatwiejszym”.\nWYDAWNICTWO CZARNE sp. z o.o. czarne.com.pl Sekretariat: ul. Kołłątaja 14, III p., 38-300 Gorlice tel. +48 18 353 58 93, fax +48 18 352 04 75 mateusz@czarne.com.pl, tomasz@czarne.com.pl dominik@czarne.com.pl, ewa@czarne.com.pl edyta@czarne.com.pl Redakcja: Wołowiec 11, 38-307 Sękowa redakcja@czarne.com.pl Sekretarz redakcji: malgorzata@czarne.com.pl Dział promocji: ul. Marszałkowska 43/1, 00-648 Warszawa tel./fax +48 22 621 10 48 agnieszka@czarne.com.pl, dorota@czarne.com.pl zofia@czarne.com.pl, marcjanna@czarne.com.pl magda.jobko@czarne.com.pl Dział marketingu: honorata@czarne.com.pl Dział sprzedaży: piotr.baginski@czarne.com.pl agnieszka.wilczak@czarne.com.pl, urszula@czarne.com.pl Audiobooki i e-booki: anna@czarne.com.pl Skład: d2d.pl ul. Sienkiewicza 9/14, 30-033 Kraków tel. +48 12 432 08 52, info@d2d.pl Wołowiec 2016 Wydanie II\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Wielki_bazar_kolejowy-ebookRO/p119040i195652" target="_blank" title="Wielki bazar kolejowy [Paul Theroux] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Wielki bazar kolejowy [Paul Theroux] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


LEGO 60324 City Żuraw samochodowy najlepsza cena, opinie - sklep online planetaklockow.pl\n» LEGO 60324 City Żuraw samochodowy\nKod EAN: 5702017117607\nSzczegóły klocków LEGO 60324 City Żuraw samochodowy\nNazwa oryginalna Mobile Crane\nOpis klocków LEGO 60324 City Żuraw samochodowy\nWielofunkcyjny żuraw samochodowy\nDzieciom zainteresowanym pojazdami budowlanymi spodoba się zestaw z żurawiem samochodowym wyposażonym w mnóstwo realistycznych detali i funkcji.\nDzieciom zainteresowanym pojazdami budowlanymi na pewno przypadnie do gustu zestaw LEGO® City Żuraw samochodowy (60324) z mnóstwem autentycznych funkcji. Podpory można opuszczać, wysięgnik obracać i wysuwać, a wyciągarkę podnosić i opuszczać. Dołączone minifigurki operatora żurawia i kierowcy zapewnią dzieciom długie godziny świetnej zabawy w realistyczne odgrywanie ról. W zestawie jest też płytka drogowa LEGO City. Cyfrowy przewodnik po budowaniu Zestaw z żurawiem samochodowym zawiera ilustrowaną broszurę z instrukcjami oraz szczegółowy, cyfrowy przewodnik po budowaniu dla siedmiolatków i starszych dzieci, który pozwala przybliżać i obracać powstający model, by obejrzeć go z każdej strony. Ta funkcja dostępna jest w bezpłatnej aplikacji Instrukcje budowania LEGO na smartfony i tablety. Kreatywny świat LEGO City Zestawy konstrukcyjne LEGO City Superpojazdy świetnie sprawdzą się jako prezenty dla chłopców i dziewczynek. Dzięki nim dzieci poznają różne wspaniałe maszyny oraz mogą wymyślać ciekawe historie i scenariusze odzwierciedlające prawdziwe życie w emocjonujący sposób.\n• Wspiera rozwój dzieci — zestawy LEGO® City Superpojazdy wzmacniają pewność siebie dzieci i pomagają im rozwijać ważne umiejętności, ponieważ zawierają realistyczne modele i ciekawe postacie inspirujące do swobodnej, kreatywnej rozrywki\n• Jakość, na której można polegać — wszystkie elementy LEGO® spełniają rygorystyczne standardy branżowe, dzięki czemu są jednolite i zawsze do siebie pasują, a budowanie z nich jest przyjemnością — i tak jest niezmiennie od 1958 roku\nKlienci, którzy kupili LEGO 60324 City Żuraw samochodowy interesowali się również:


Fascynacja – recenzja ostatniego tomu kryminalnej trylogii - Co Przeczytać\nFascynacja – recenzja ostatniego tomu kryminalnej trylogii\nGotowi na zakończenie wciągającego kryminalnego cyku o Oskarze Blajerze? Trzymajcie się mocno, bo Fascynacja nie da Wam tak łatwo odetchnąć!\nFascynacja – zamknięcie trylogii o Oskarze Blajerze\nNajnowsza książka Adriana Bednarka to zamknięcie wciągającej serii kryminalnej z niezbyt stabilnym mentalnie pisarzem w roli głównej. Zresztą nie ma co się mu dziwić. Najmłodsze lata Oskara Blajera naznaczyła brutalna śmierć matki, którą widział na własne oczy. A potem wcale nie było lepiej…\nJeśli czytaliście dotychczasowe dwa tomy, doskonale wiecie, że ukochana naszego bohatera również zginęła w makabrycznych okolicznościach, co doprowadziło go do skraju szaleństwa.\nPo kilkuletnim (i niezbyt skutecznym) pobycie w szpitalu psychiatrycznym Oskar postanowił leczyć swoją tęsknotę za Luizą na swój sposób. Bardzo popieprzony sposób.\nPoprzedni tom przygód, Obsesja, opowiadał o polowaniu bohatera na Luizę idealną. Oskar za pomocą mediów społecznościowych wyszukiwał dziewczyny o profilu maksymalnie zbliżonym do pierwowzoru.\nŚledził je, prowadził obserwacje ich codziennej rutyny, a w końcu porywał, więził w podziemnym lochu i próbował charakteryzować je na wzór swoich wspomnień o Luizie Ostrowskiej.\nNiestety szczęście mu nie sprzyjało. Dotychczas żadna z nich nie była wystarczająco dobrą kopią ukochanej, co stwarzało tylko kolejne problemy. Nadzieja na szczęście przyszła wraz z jego ostatnią zdobyczą, która ochoczo przystępowała do odgrywania swojej roli.\nNiemniej szczęście to nie miało trwać długo, o czym dowiemy się w najnowszym tomie serii – Fascynacji.\nCo czeka nas w finale serii?\nAdrian Bednarek jest mistrzem naprawdę zakręconych scenariuszy. Choć na co dzień nie sięgam po tematykę gore, dla autora cyklu o Blajerze robię wyjątek. Cała seria to rollercoaster emocji, niepozwalające na oderwanie się od fabuły zwroty akcji i nieustannie nurtujące pytanie: Co dalej?!\nOskar Blajer dzięki sprzedaży książek inspirowanych historią ojca Luizy Ostrowskiej (który był seryjnym mordercą i gwałcicielem, a swoimi działaniami doprowadził do śmierci córki) dorobił się fortuny. Pieniądze te pomogły mu w realizacji swojej chorej wizji, którą było wybudowanie bunkra dla następczyni swojej ukochanej.\nWszystko szło zgodnie z planem, aż jego ostatnia Luiza nie popełniła niewybaczalnego błędu. To przez nią wróciły koszmary i to przez nią… w Oskarze obudziły się prawdziwe demony. Jeśli nie baliście się jego poczynań wcześniej, poczekajcie na rozwój wypadków w najnowszej części.\nNa domiar złego, na kobiety ubiegające się o główną rolę w serialu na podstawie książek Blajera, poluje seryjny morderca, który charakteryzuje swoje ofiary tak, jak opisał to w swoich powieściach Oskar. Chciałoby się rzec, że bohater naprawdę na pecha w przyciąganiu do siebie makabrycznych zdarzeń.\nRecenzja tytułu Fascynacja\nJako że Oskarowi Blajerowi towarzyszę od premiery pierwszej części, z niecierpliwością oczekiwałam zamknięcia całej trylogii. Bo im dalej w las, tym bardziej makabryczne cienie, zaułki bez możliwości powrotu, no i ciekawość – jak skończy nasz główny bohater? Czy jest gdzieś granica tego szaleństwa?\nMam dla Was dobre wieści. Fascynacja nie zawodzi! Utrzymuje pokręcony i autentycznie wciągający poziom, serwując nam coraz to bardziej niespodziewane scenariusze. Przez znaczną część opowieści byłam niemal pewna, że wiem kto stoi za serią makabrycznych morderstw. Jakież było moje zdziwienie, kiedy odkryłam prawdę…\nKsiążkę, podobnie jak poprzednie części, pochłonęłam błyskawicznie! Zakończenie zdecydowanie wymknęło się wszelkim moim założeniom, a cała historia była prawdziwą jazdą bez trzymanki. Zdecydowanie jest to cykl dla osób o mocnych nerwach lub dla tych, których nie obrzydza jedzenie kanapki przy opisywaniu stanu rozkładu zwłok.\nMimo że należy zaliczyć mnie do czytelników zdecydowanie wrażliwych, totalnie przepadłam w całej serii. I jeśli miałabym Wam powiedzieć, czy ją Wam polecam, musiałabym odpowiedzieć: Absolutnie!\nFascynacja? Znajdziesz ją tutaj.\nCzy zakończenie mnie zaskoczyło? - 9/10\nTagiPolskie kryminałyWydawnictwo Novae Res