Profil użytkownika Elion\nImię: Elizabeth Schwarzherz, choć obecnie mówią na nią Elion\nWiek: Dwadzieścia pięć lat (Od narodzin. Została pokusą/umarła kilka miesięcy temu)\nW emanacji nie ma jeszcze zbyt wiele siły, można by rzec, iż jest naprawdę słabiutka pod tym względem. Jednakże nie tyczy się to widowiskowej poświaty w kolorze turmalinu, w której nieraz da się odnaleźć smugę szafiru jaśniejącą niczym spadająca gwiazda, pragnąca złożyć czuły pocałunek na przyozdobionej w rosę trawie. Podczas gdy powłoka w barwie kobaltu przypomina okładkę starej księgi zawierającej w sobie prastare dzieje, a miedziany pył tworzący osad podobny do kurzu, dodaje jej lat i tajemniczości. Wszystko to dzieje się w ciszy niezmąconej nawet najmniejszym dźwiękiem wprawia to w stan zamyślenia, aczkolwiek smród siarki szybko przywraca do rzeczywistości. Nie oznacza to jednak koniec nadzwyczajnego pokazu. Pozornie twarda do tej pory powierzchnia będąca okazuje się niebywale miękka i giętka, co uwidacznia poprzez iluzje delikatnie falujących starych stronic wokół całości. Niespodziewanie księga zatrzymuje się i sztywnieje i jakby wystraszona, zamyka swe wnętrze, by nikt nie mógł wyczytać jej sekretów. Jeśli jednak ktoś uparty próbowały je odkryć, ma na tę okazję przygotowane kolce lewitujące wokół i czyhające na śmiałego głupca. Nie wszystkie są tak samo naostrzone, wiec istnieje cień szansy ujścia z życiem. Gdy sytuacja się uspokaja, aura przybiera klasyczną postać, a swą broń skrywa pod chropowatym materiałem, będącym także idealną przykrywką da jej prawdziwego oblicza. Zwłaszcza, iż na ów płachcie wyszyto aksamitne piórka, które kuszą, by sprawdzić, czy są naprawdę tak miłe w dotyku, jak wyglądają. Podczas czytania emanacji w ustach wyczuć można gorzki posmak, a po skończeniu będzie się on utrzymywał jeszcze przez długi czas.\nElion, zależnie od tego, w jakiej formie się znajduje, może wyglądać albo niczym potwór spod łóżka, który dorabia sobie jako pokusa, albo też jak mniej lub bardziej przeciętna ludzka kobieta, w zależności od tego, na co się zdecyduje. Niemniej jednak każda postać ma swoje zalety i wady, dlatego też warto przyjrzeć się każdej, gdy tylko ma się okazje. Kto wie, kiedy ta wiedza może się przydać.\nAbominacja pozszywana z części ciała Pokusy i Potępionego. Szkarada z Piekielnych Czeluści. Brzydkie Pokusiątko. Czyli po prostu opis Elion w wykonaniu innych, bardziej normalnych Pokus. Ciężko nie zgodzić się z tymi słowami po spojrzeniu na tak nieludzko wyglądającą powłokę, w której tylko najbardziej poskręcane lub ignoranckie umysły znajdą coś pociągającego.\nZaczynając od wymiarów, te nie zapowiadają się tak źle. Prezentuje się ona dosyć nisko, mierząc około dwa łokcie i jedną stopę (ok. 150cm), a ważąc przy tym adekwatnie, bo w przybliżeniu dwa centary (ok. 80kg). I choć dla niektórych taki ciężar daleki od adekwatnego dla tak niskiej istoty, to jednak pamiętać trzeba, że ciało pokusy, poza ludzkimi elementami, posiada kilka dodatkowych części, które z powietrza nie są zrobione i które swoje muszą ważyć, a do których to wrócimy później.\nJej szara, szorstka w dotyku skóra przypomina coś, co jeszcze przed chwilą oplatało ciało kilkutygodniowego trupa. Liczne niedoskonałości pokrywają całą powierzchnię jej ciała, zaś tuż spod powierzchni przebijają się żyły i tętnice, które wiją się po całej powierzchni jej ciała, jakby znajdowały się tam robaki.\nJej figura jako jeden z nielicznych elementów jej ciała zdaje się nienaruszona brzydotą. Szczupła sylwetka o dobrze rozrośniętych, kobiecych kształtach chełpi się swoją nieskazitelną symetrią i niemal idealnymi proporcjami poszczególnych części ciała. Gdyby nie te wszystkie nieludzkie elementy pochodzenia piekielnego, byłaby istnym ideałem.\nA skoro o ów nieludzkich elementach mowa, to jest ich całkiem sporo. Jej kręgosłup nie kończy się tam, gdzie zaczynają się pośladki, a zamiast tego ciągnie się dalej, tworząc długi na łokieć i dwie dłonie (ok. 75cm) ogon, pokryty taką samą skórą jak reszta jej ciała. Przenosząc uwagę na jej nogi, ujrzeć można, iż są one mocno zdeformowane, przypominając nieco to, co zazwyczaj posiadają potępieńcy gorszego sortu. W tych miejscach skóra staje się niemal czarna i traci resztki delikatności. Palce jej zaś zakończone są niby-zwierzęcymi szponami, czarnymi jak noc, skrzywionymi jak jej moralność oraz ostrymi jak brzytwa.\nW miejscu, gdzie są łopatki na jej plecach, wyrastają charakterystyczne, pokusie skrzydła. W przypadku Elion prezentują się one podobnie, jak reszta jej ciała. Przy pełnym rozprostowaniu, osiągają one długość ponad jednego kroku (ok. 90cm), co wystarcza, by unieść piekielną w powietrze, gdy zajdzie taka potrzeba. Oczywiście są typowo nietoperzowe, lecz ich krańce wyglądają, jakby były poszarpane, przez co ich ogólna estetyka jest nieźle nadszarpnięta. Ostatnim, nieludzkich elementem jej pokusiego ciała są rogi. Krótkie, delikatnie zakrzywione do środka, ów iście diabelskie atrybuty są ostre, i jakby Elion chciała, to wydłubałaby oczy każdemu, kto zechciałby wyśmiać jej piękno, czy też raczej brak tegoż.\nZ twarzy, nie licząc wcześniej wspomnianej skóry oraz oczu, które prezentują się jako jarzące się białe światło otoczone szarością przechodzącą w czerń, jest ona niezwykle urodziwa, o ile w jej przypadku można o czymś takim mówić. Twarz o rysach szlacheckich prezentuje się całkiem dobrze, podobnie zresztą jak niczym niewyróżniający się nos oraz dosyć przeciętne, kobiece usta, które kolorem pasują do reszty ciała Pokusy..\nWłosy jej prezentują się ciekawe, nietypowo wręcz. Czerń, która z sobie tylko znanych powodów przejawia oznaki wymieszania z kolorem ciemnofioletowym, opada na jej twarz pod postacią zadbanych, prostych kosmyków, które sięgają co najwyżej do szyi. Gdyby nie rogi, grzywka Elion bez trudu ukrywałaby całą twarzyczkę piekielnej.\nMając nieskończenie wiele różnych kombinacji do wyboru, Elion przybierała wiele, doprawdy wiele postaci ludzkich. Z czasem jednak wykształciła preferencje, w przypadku, gdy mogła sobie pozwolić na swobodę w kwestii tego, jakie cechy będzie widać w postaci, która skryje jej piekielną naturę.\nJej złotym standardem jest czarno włosa szlachcianka średniego wzrostu, o zdrowej cerze, skromnym ciele i niewinnym spojrzeniu. Jeśli sytuacja na to pozwala, stara się ona, by rysy twarzy sugerowały na pochodzenie z okolic Rapsodii, gdyż to właśnie z tamtym miastem najmocniej się utożsamia.\nCzasem jednak wysoko urodzona osoba nie jest mile widziana. W tym wypadku kolejnym najczęstszym wyborem Elion jest postać biednej, ślepej sieroty z ulicy. Jej oczy są wtedy dokładnie takie same, jak te należące do jej prawdziwej formy. Ciało jest chude, zaniedbane oraz zagłodzone, a skórę pokrywają liczne blizny i kiepsko zagojone rany.\nWe wszystkich innych przypadkach inspiruje się zazwyczaj otoczeniem, podpatrując cechy wyglądu jednej, bądź czasami kilku kobiet, tworząc na tej podstawie ludzką formę. Nie lubi, gdy ciało, w którym się znajduje, zdaje się zupełnie obce, dlatego też niemal zawsze próbuje dodać coś od siebie, z czym się utożsamia, a dzięki czemu, gdyby się jej szukało, można ją rozpoznać w tłumie.\nNawet za życia ceniła sobie to, jak się ubiera. Jej gust od dawna nie zmienił się, zmieniło się tylko to, kiedy się ubiera i co częściej nosi. Dawniej bowiem mieszkała ze swoją matką, w sercu miasta, jako córka z bogatej rodziny, a to oznaczało, że obowiązywały ją zasady, które w mniejszym lub większym stopniu ograniczały jej swobodę wyboru.\nObecnie, można rozpoznać u niej trzy “fazy”, które determinują, co na sobie nosi. W czasie, kiedy znajduje się w ustronnym miejscu, takim jak opuszczona biblioteka, która jest jej własnością, bądź też kryjówka, o której wie, iż nikt do niej nie wtargnie, jej ubiór nie pozostawia wiele dla wyobraźni tych, którzy ujrzą ją w takim momencie.\nLubi ona bowiem, w swym wolnym czasie, chodzić tak, jak Piekło ją stworzyło, bez jakiegokolwiek materiału skrywającego ją przed wzrokiem. Kiedyś nawet nie pomyślałaby o takiej możliwości, jednak Anabelle wywarła na niej wielki wpływ od czasu, kiedy się poznały. To właśnie w ślady drugiej pokusy poszła Elion, decydując się, iż nie zaszkodzi zrzucić to i owo, gdy wie, że nikt obcy nie patrzy. Tak też zresztą odkryła, iż czytanie niektórych książek podczas bycia w negliżu jest bardziej interesujące.\nNie zawsze jednak czas wolny polega na siedzeniu w miejscu. Czasem trzeba podróżować, a czasami ma się ochotę pospacerować po piekle czy choćby po ludzkim mieście. Wtedy też koniecznie trzeba się wystroić, a przynajmniej tak myśli Elion. Jej garderoba to niemal wyłącznie suknie wszelkiego rodzaju. Posiada jedną na niemal każdą okazję, każda różniąca się zdobieniami, fasonem lub wykonaniem od innej. Część nadaje się do noszenia, nawet gdy jest w pokusiej formie, a część przeznaczona jest jedynie ciała ludzkiej kobiety. To jednak, co łączy je wszystkie, to ciemne kolory oraz fakt, iż zawsze muszą leżeć na niej luzem. Nie mogą być na styk, ani - o zgrozo, za ciasne, inaczej wylądowałyby w ogniach piekielnych, a pokusę czekałyby zakupy mające na celu uzupełnienie jej zapasów ubrań.\nI na koniec są też momenty, gdy zobowiązanie wobec piekła wzywa. Wtedy też Elion może nosić dosłownie wszystko. Nigdy w końcu nie wiadomo, co będzie adekwatne do danej sytuacji. Czasem trzeba kogoś uwieść, a czasem udawać pokojówkę, by mącić w głowach zamożnych, a to oznacza, że nie ma sensu trzymać na zapas stroju na każdą okazję. Zamiast tego albo kupuje gdzieś w okolicy miejsca, gdzie trzeba nieco napokusić, a czasem, gdy nadarzy się okazja, okrada biedne kobiety z ubrań, o ile coś wpadnie jej w oko.\nZachowanie, Głos i Mowa Ciała.\nNawet jako pokusa, Elion nie przepada za wywijaniem tyłeczkiem na lewo i prawo. Od zawsze była molem książkowym, a takie osoby zobowiązuje raczej skromność w kwestii mowy ciała. Poza tym tak długo, jak nie wymaga tego jej praca Pokusy, woli nie zwracać na siebie uwagi. Dlatego też jej postawa to raczej ta należąca do nieśmiałej osoby. Unika intensywnego gestykulowania podczas prywatnych rozmów, a także, zamiast prezentować swoje ciało, raczej skrywa je, chybachyba że jest w nastroju na bliskie zapoznanie się z kimś.\nJest niezwykle spokojna i cierpliwa, co zresztą widać po niej. Nie rozgląda się bez potrzeby, a także potrafi utrzymać obecną pozę nieruchomo nawet podczas długich i żmudnych rozmów. Słychać to nawet w jej delikatnym głosie, który potrafi bez oznak znudzenia przebrnąć przez najbardziej nużące konwersacje.\nKiedy śpiewa, robi to cicho, ale z sercem. Podobnie zresztą w tańcu. Nigdy nie była bowiem fanką robienia czegoś dla zadowolenia ewentualnej publiki, zamiast tego woląc tańczyć i śpiewać dla własnej satysfakcji.\nBędąc niejako anomalią wśród Pokus, Elion prezentuje swoim zachowaniem inne spojrzenie na tą konkretną rasę Piekielnych. Wypełnia swoje obowiązki wobec Piekła w miarę możliwości, jednak w międzyczasie stara się niejako kontynuować życie sprzed przemiany. W końcu jeszcze przed śmiercią, za sprawą pokusy Anabelle i łowcy dusz Dantego, była ona zainteresowana czynieniem grzechu oraz tym, by inni także go popełniali.\nGdyby spłycić jej osobowość do kilku słów, uzyskałoby się następujący wynik - pokusa, przyjaciółka, starsza siostra, mol książkowy. Dokładnie w tej kolejności prezentuje się jej system wartości, sprawiający, iż jest ona tą osobą, a nie inną.\nOdkąd została pokusą, traktuje ona swoje obowiązki wobec Czeluści Piekielnych bardzo poważnie. Nie wie, czy za zbyt kiepskie wyniki w sprowadzaniu dusz na drogę zła i grzechu jest kara i szczerze mówiąc, ma nadzieje, że nigdy się nie będzie miała okazji się dowiedzieć. Wraz z Anabelle i Dantem pilnuje, by każdego dnia co najmniej kilka osób odepchnąć nieco dalej od Najwyższego, a nieco bliżej ogni piekielnych.\nNie oznacza to jednak, że czynienie zła i grzechów nie sprawia jej już przyjemności. Wręcz przeciwnie, odkąd umarła i została odrodzona w piekle, uzależnienie, które zasadzili w niej Anabelle z Dantem, rozrosło się znacznie. Nawet drobne wybryki i grzeszki sprawiają radochę i wywołują niecny uśmiech na twarzy pokusy.\nKażdy jednak wie, że nie można wiecznie oddawać się obowiązkom. Dlatego też rozkoszuje się czasem, jaki spędza ze swoimi towarzyszami z piekła. Zazwyczaj ich wspólny czas upływa w wesołej atmosferze, która charakterystyczna jest dla spotkań, gdzie każdy ufa każdemu, a wszelka niezgoda odchodzi w niepamięć. Zdarzają się jednak chwile, gdy ciało pokusy nie może wytrzymać dłużej osamotnienia, podobnie zresztą jak serce.\nElion bowiem od pewnego czasu przestała darzyć parę, z którą podróżuje i łowi dusze, wyłącznie przyjaźnią. Zarówno do niego, jak i do niej, przywiązała się w sposób niemalże romantyczny. I nie chodzi tu tylko o cielesność, a o głębokie uczucie, balansujące na granicy miłości. Nikt jednak ani ona, ani oni, nie odważyli się jednak nazwać tego, co dzieje się między nimi, po imieniu. Może to i lepiej, ostatnie, czego by chcieli, to żeby jakiś “normalny” piekielny podsłuchał ich pogawędkę, by następnie pogorszyć ich i tak już nadszarpniętą w piekle sławę.\nPrzechodząc do starego i wciąż żywego zainteresowania pokusy, wiedzieć warto, iż Elion gustuję w książkach każdego rodzaju. Epika, liryka, dramat, księgi naukowe czy nawet komiczne autobiografie bardów, których ego było tak wielkie, iż tylko wyimaginowany rozmiar ich dumy był w stanie temu dorównać. Wszystkie księgi mają specjalne miejsce w sercu pokusy, która uważa każde słowo pisane za coś pięknego, nawet jeśli do arcydzieła danemu tekstowi daleko.\nBez względu na to, co się dzieje, gdzieś tam, w głębinach umysłu Elion, zawsze znajdzie się ta jedna, zagubiona myśl, brzmiąca “Ciekawe czy młoda ma się dobrze…”. Pomimo upływu czasu, pomimo tego, czym się stała, wciąż sprawuje pieczę nad Nefertiti. Nalega, by ona i jej towarzysze zawsze byli blisko Rapsodii, bądź by często odwiedzali okolicę. W końcu jest zobowiązana, by chronić tą, którą przysięgła się opiekować za młodu, nawet jeśli obecnie jest istotą, której obowiązkiem jest spaczanie niewinnych duszyczek, takich jak choćby malutka Nef.\nCo do całej reszty świata, Elion jest raczej neutralna. Nie jest jeszcze na tyle stara, by mieć wiele konkretnych opinii o wielu rzeczach, które można spotkać lub usłyszeć w tym świecie. Wiele jest bowiem przed nią i prawdopodobnie wiele czasu minie, nim ukształtuje się jej zdanie o rzeczach, których dopiero ma być świadkiem.\nKrzepa: Niezbyt silny, Chuderlawy, Delikatny,\nUmysł: Bystry, Błyskotliwy, Łatwy do złamania,\nPrezencja: Odpychający, Godny, Szarak,\nCechy Rasowe - Pokusa [D] Nawet, jeśli Elion nie jest taką pokusą, jak należy, to jednak pokusą jest. A co za tym idzie, posiada moce i zdolności które wynikają z tego faktu, a przynajmniej część z nich. W swej prawdziwej postaci potrafi latać na swoich skrzydłach, choć lot pełen gracji to nigdy nie jest. Potrafi ona, za pomocą myśli, zmieniać własną postać, mogąc nie tylko w ten sposób ukryć fakt bycia pokusą, ale także przybrać dowolny wygląd, jaki jest możliwy dla ludzkiej kobiety. Poza tym, jest także zdolna wdzierać się do cudzych umysłów i czytać z tychże jak z ksiąg w sposób mniej lub bardziej udany, zależnie od tego jak odporna na tego typu sztuczki jest dana osoba.\nNiedorobiona [S] Elion, za życia znana jako Elizabeth, umarła za sprawą niebiańskiej magii, która chroniła pewien artefakt, a który to w ostatnich chwilach swojego życia zbeszcześciła. Za swoje czyny trafiła do piekła, gdzie została pokusą, jednak nie wszystko poszło tak, jak powinno. Magia broniąca artefakt była silna, na tyle, że pozostałości po tej magii w pewnym sensie osiadły na duszy kobiety. A że, jak wszyscy wiedzą, magia piekielna nie lubi magii niebiańskiej, proces tworzenia ciała pokusy nie przeszedł we właściwy sposób, sprawiając, iż obecna prawdziwa forma Elion jest szkaradna.\nNienaruszony Umysł [Z] Jedynym plusem tego, iż jest pokraką wśród pokus, może być to, że umysł i wspomnienia Elion nie zostały naruszone przez piekielne moce, dzięki czemu zachowała dawny charakter.\nKulturoznastwo - Rapsodia [W]\nZnajomość literatury i autorów dzieł Alarańskich [W]\nPrawo - Rapsodia [O]\nPolityka - Rapsodia [O]\n”Byłabym kłamcą, gdybym powiedziała, że wciąż robię to dla niej. Chciałabym, by to była prawda, ale już dawno straciłam resztki tego, co czyniło mnie człowiekiem. Co czyniło mnie dobrą starszą siostrą. Pozostaje mi tylko iść dalej straszliwą ścieżką, którą sama sobie wyryłam. A że po drodze będę sprawiać pieczę nad nią, to chyba nie grzech, prawda?” ~ Elion\nRapsodia i magia to dwie, nieodłączne rzeczy. W tym wspaniałym mieście żyło się magią, czuło się magię, a co niektórzy w swej ekscentryczności odżywiali się takową w pewnym sensie. Życie w nędzy i biedocie graniczyło tu z wyzwaniem, za sprawą wszechobecnego dobrobytu oraz sprawiedliwych rządów dwunastu magiń.\nCo nie znaczy, że nikt nigdy nie zaznał losu, jaki czeka najniższą warstwę społeczną. Dobrym przykładem tego była pewna kobieta, której imię zostało utracone wraz ze wszystkim, co miała wcześniej. Sięgnęła dna, ale z czasem przyzwyczaiła się i już zaczynała widzieć pierwsze promyki słońca w swym ubogim życiu.\nW końcu jednak magia tego miasta albo coś, co przypominało uśmiech losu, sprawiło, że spotkała ona arystokratę z Rodu Schwarzherz o imieniu Sandan. Najmłodszy przedstawiciel swojego rodu przemierzał od niedawna ulice w poszukiwaniu legendarnej miłości od pierwszego wejrzenia. Widok bezimiennej bezdomnej wzbudził w nim to uczucie, jak również sporą dawkę współczucia, dzięki czemu, pomimo jej pozycji i wbrew normom społecznym, otworzył przed nią swoje serce, a ona przyjęła jego uczucie, przyjmując przy tym proste imię brzmiące “Panienka”.\nZ pomocą Sandana oraz jego bogactwa, Panienka nie tylko wyszła z biedoty, ale i szybko dorównała otaczającej ją arystokracji, a z czasem i przerosła ją swoim nowo zdobytym snobizmem i pogardą wobec wszystkiego, co sama wcześniej reprezentowała. Zdołała nawet zarazić tym nastawieniem swojego już-wkrótce-narzeczonego, który w miłości chłonął złe nawyki Panienki bez zastanowienia.\nPo udanych zaślubinach zamieszkali w wykupionej za rodzinne bogactwo willi, zlokalizowanej w centrum miasta. Szybko zabrali się do rzeczy, bo Panienka została brzemienna i po adekwatnym czasie przyniosła na świat dwie zdrowe bliźniaczki. Może to matczyna miłość, a może długie, bezsenne noce powodowane nieskończonym, dziecięcym płaczem na dwa głosy, ale zarówno Panienka, jak i Sandan utracili te części charakteru i zachowań, które sprawiały, iż od dobrych ludzi dzieliła ich nie gruba linia, a mur z cegieł. Choć zjawisko to dotknęło mocniej mężczyznę, kobieta bowiem nadal potrafiła pokazać rogi i zaleźć za skórę innym.\nTymczasem dziewczynki, których imiona brzmiały Ziriel i Elizabeth, rosły, otaczane bogactwami rodziców i wszystkim, co Rapsodia miała do zaoferowania i co było dla nich najlepsze. Były inne z wyglądu i charakteru, ale ich rozwój miał podobne tempo, a i ciągnęły do siebie nawzajem jak papużki nierozłączki. Przynajmniej do czasu, kiedy miały one pięć lat, a kiedy to jedna nie znikła. Elizabeth została sama, kiedy jej siostra znikła pewnego dnia bez śladu.\nNie wiadomo gdzie, nie wiadomo kiedy, ale wszyscy uznali, że Zira umarła. Rodzina Schwarzhert nie przeżyła tego dobrze. Młoda Elizabeth wiedziała, że Zira zniknęła, kiedy była sama na zewnątrz w słoneczny dzień. Zrodziła się w niej fobia, przypominająca do pewnego stopnia obsesję, bowiem zaczęła się ukrywać. Nie wiedziała przed kim lub przed czym, po prostu czuła strach. Nie chciała podzielić losu siostry, który wyobrażała sobie jako coś niemożliwie strasznego. Odosobnienie zastąpiło jej nieobecną już siostrę.\nW wyniku zniknięcia pierwszej córki oraz zmian w drugiej, Panienka i Sandan popadli w rozpacz, a później, jakby chcąc zapomnieć o tym, co się działo, powrócili do dawnych, złych nawyków sprzed narodzin bliźniaczek. W ten sposób zapominali o bólu, który doświadczyli. Poza tym zdecydowali, iż ich córka nigdy nie opuści terenu ich posiadłości samotnie bez czyjegokolwiek nadzoru. Zrobili to w dobrej intencji oczywiście, a Elizabeth nie tylko to rozumiała, ale nawet pasował jej tak obrót spraw ze względu na strach panoszący się w jej sercu.\nElizabeth, poza sobą i samotnością, z którą dzieliła swoje życie, miała książki i tylko książki, z których uczyła się tego, co inni poznawali w praktyce, poprzez normalne życie i lekcje pod czujnym okiem dorosłych. Nie wychodziła na zewnątrz nawet wtedy, gdy był dostępny służący, który mógłby pilnować ją przez ten czas. Omijała innych ludzi w miarę swoich możliwości. Odrzucała także przysyłanych przez rodziców nauczycieli.\nPanienka i Sandan nie mogli nic z tym zrobić, z obawy, iż jedna zła decyzja i ich druga córka także przepadnie, a do tego nie chceli dopuścić, choćby i kosztem utracenia kontroli nad swoim dzieckiem. Zrodziła się w nich bowiem obawa, że to przez swoje poprzednie decyzje utracili Zirę.\nNiedawno po swoich dziesiątych urodzinach, ciszę pokoju Elizabeth przerwały błagania o pomoc przeplatające się z płaczem dziecka, dochodzące z zewnątrz przez uchylone okno. Był późny i zimny wieczór, a fobia młodej szlachcianki nadal mocno ściskała ją za serce. Ale coś jej mówiło, że musi wyjść i odpowiedzieć na wołanie. Może, w obliczu tragedii z przeszłości, po prostu nie chciała, by kolejna stała się tak blisko niej. Szczególnie kiedy jest szansa, że może coś w tej kwestii zdziałać.\nPo udanym, skrytym wyjściu z domu i dotarciu do źródła błagań, widok nie był przyjemny. Po raz pierwszy Elizabeth widziała ofiarę przemocy, całą we krwi. Kobieta, wyglądająca jakby bieda towarzyszyła jej od zawsze, drżała, a oddech jej był nierówny. Wyglądała strasznie, ale młoda szlachcianka nie uciekała. Jej wzrok zatrzymał się na płaczącym zawiniątku. Dziecko, dziewczynka konkretnie. Chciała zapytać się, jak może pomóc. Co może zrobić dla kobiety. I uzyskała odpowiedź, zanim jeszcze otworzyła usta.\nDziecko, przedstawione przez kobietę jako Nefertiti, zostało położone w ręce zszokowanej Elizabeth. Kobieta poprosiła o zaopiekowanie się maleństwem. Były to jej ostatnie słowa, nim utrata krwi odebrała jej przytomność, by tuż po tym pozbawić ją resztek życia. Szlachcianka krzyknęła, ale nie obudziło to kobiety. Młoda Eli stałaby tak do poranka, ale służba w domu zauważyła w końcu, że stoi ona na zewnątrz. Zabrano ją do środka, ale nie zabrano jej dzieciątka z jej rąk. Po oczach Elizabeth widać było, że nie pozwoliłaby. Choć była nadzieja, że jej rodzice wbiją jej nieco rozumu do głowy.\nRzecz jasna, Panienka i Sandan kategorycznie odmówili na przyjęcie obcego dziecka pod swój dach. Szczególnie że zapoznali się z sytuacją, to znaczy, zobaczyli, jak biedna była kobieta, która przekazała Elizabeth dziecko. Wtedy jednak Elizabeth wybucha, ale w sposób, którego nikt się nie spodziewał. Przysięgła, że będzie dobrą siostrą dla Nefertiti. Że będzie przy niej dzień i noc, że nigdy, ale to nigdy nie opuści jej. Że jeśli będzie trzeba, samodzielnie zajmie się wszystkim, co będzie trzeba zrobić w trakcie wychowywania malutkiej dziewczynki. Obiecała pilnować tego, by mała Nefertiti wyrosła na najlepszą młodszą siostrzyczkę, jaką można sobie wymarzyć.\nMoże to dziecięca dobroć, a może uznała malutką za nową siostrę już od pierwszej chwili i nie chciała jej utracić tak jak Ziry. W każdym razie Elizabeth po raz pierwszy od dawna uśmiechała się i była pełna energii, a w jej oczach nie było strachu, który wcześniej sprawiał, że chowała się po kątach. Rodzice, widząc, iż może z tego wyniknąć wiele dobrego, ostatecznie zgodzili się na przyjęcie malutkiej, pozwalając nawet na pozostawienie imienia, które zostało jej nadane przez martwą już kobietę.\nSzybko jednak pojawił się pierwszy zgrzyt. Nefertiti, po odwinięciu materiału, który skrywał jej ciało, okazała się nie byle dzieckiem. Mysie atrybuty wywołały uśmiech Elizabeth, zadziwienie ojca i obrzydzenie matki. Niestety, Sandan i Panienka widzieli już, że nie mogą cofnąć swojej pierwotnej zgody. Strach pomyśleć, co by się stało z psychiką ich prawdziwej córki, gdyby utraciła świeżo przybraną siostrę i to tuż po tym, gdy została ona przyjęta do ich domu.\nRodzice jednak nie musieli tolerować inności Nefertiti, czego nie ukrywali. Głównie matka była obrzydzona przez nieludzkość młodszej dziewczyny, Sandan zaś przytakiwał jej, wierząc w słuszność zachowania swej żony. Dla Elizabeth nie było to jednak ważne. Znów miała siostrę, choć tym razem młodszą i musiała zrobić wszystko, by jej mysie rodzeństwo było szczęśliwe.\nElizabeth była jak za dawnych czasów - wesoła, beztroska i niezwykle nadopiekuńcza względem swej siostry. W pewnym sensie ignorowała bolesne wspomnienia, dotyczące zniknięcia Ziry i okresu, kiedy była sama. Choć to nie zawsze było łatwe, szczególnie gdy posiadało się niezwykle żywą i równie ciekawą młodszą siostrę, która widziała w szlachciance źródło wiedzy wszelkiej i absolutnej.\nByło to jednak dobre, mimo wszystko. Dzięki zapałowi młodej Elizabeth szybko powróciła do tego, co było częścią życia każdej, dobrze rozwijającej się arystokratki. Przyjaciele, chodzenie do prywatnych nauczycieli, przechadzanie się po mieście, wpierw pod eskortą służących, a później samodzielnie, kiedy Elizabeth była już wystarczająco dojrzała. Nefertiti miała o wiele trudniej ze względu na swoją inność, którą pod groźbą kary dla niej i dla Elizabeth, musiała ukrywać, ale z pomocą starszej siostry nic nie było niemożliwe.\nTymczasem, nastawienie rodziców względem, jak to mówili, “przybłędy”, nie umknęło Nefertiti, głównie dlatego, że nie obchodziło ich, czy mała wie, jak bardzo jej nie tolerują. A że sami nie mówili dlaczego, to też, w wieku około czternastu lat, spytała swoją siostrę czemu tak jest. Wcześniej nie chciała tego wiedzieć, bała się odpowiedzi, ale w końcu zdołała się doprosić Elizabeth, która opowiedziała historię Nefertiti, pomijając fakt, że istniał kiedyś ktoś taki, jak Zira.\nMyszkoucha była wstrząśnięta prawdą, o którą poprosiła. Zamknęła się w swoim pokoju do końca dnia, a przez kolejne dni była cicha jak myszołaczka pod miotłą. Dopiero gest Elizabeth, czyli przyniesienie - zwędzonych spod nosa oburzonych rodziców - ciastek i ciepłe słowa, przywróciły młodą do poprawnego stanu emocjonalnego. Wspólnie objadły się smakołykamii, robiąc ze zwykłego jedzenia konkurs na to, kto jest bardziej żarłoczny. Wygrała, o dziwo, młodsza siostra. Z pełnymi brzuchami i uśmiechem na ustach, ruszyły do ogrodu, gdzie chciały się bawić, co by energia z ciastek się nie zmarnowała..\nZabawę w chowanego przerwała nagła zmiana. Nefertiti wpierw zmieniła się w swoją miniaturową wersję, co pozytywnie zaskoczyło Elizabeth. Szlachcianka po raz pierwszy pomyślała, że być może jej siostra jest zmiennokształtną, myszołaczką konkretnie. Namówiła malutką, by spróbowała zamienić się w mysz i udało się. Była zachwycona cudowymi mocami młodszej siostrzyczki, przez co aż straciła głowę i postanowiła pochwalić się tym wydarzeniem przed rodzicami. Z myszą, a tak naprawdę jej siostrą, w ręku przyszła do Sandana i Panienki, a oni nie byli tym faktem zachwyceni.\nWpierw nie chcieli uwierzyć i oskarżyli Elizabeth o robienie ich w konia, ale gdy mysz na ich oczach zamieniła się w dziewczynkę, która przygniotła swoim ciężarem swoją starszą siostrę, to zamarli. Zdawało się to dobrym obrotem spraw, bo przynajmniej nie dali żadnej z dziewczyn żadnej kary, nawet na reprymendę się nie wysilili. Dziewczynki uciekły im z oczu, żeby tego nie zmienić, zajmując się zarazem własnymi sprawami.\nTymczasem rodzice czuli, jak coś ściska ich serca. Strach. Nigdy nie byli fanami czegoś odstającego od zwykłej, ludzkiej normy. Z mysimi uszami i ogonem jakoś zdołali przeżyć całe lata tylko dlatego, bo myśleli, że to wszystko, co jest w dziewczynce inne. Ale to? Tego było za wiele. Stanowczo za wiele. Nieważne, czy była zmiennokształtną, czy przeklętym przez piekielne siły pomiotem. Musieli coś z tym zrobić, bali się bowiem, że na z pozoru niewinnych przemianach w mysz się nie skończy. Nigdy bowiem nie mieli doczynienia z prawdziwymi nie-ludźmi innymi niż elfy czy miejscowe nimfy, a plotki krążące o takowych rzadko kiedy są pozytywne.\nMinęło kilka wyjątkowo cichych dni. Elizabeth zauważyła, że rodzice nie są zbyt rozmowni, a służba wydaje się nadzwyczajnie zestresowana. Miała jednak nadzieję, że to tylko tymczasowe. Nie chciała jednak, by Nefertiti się tym przejmowała, więc gdy usłyszała, że jej przybrana siostra chce iść sama na miasto, szlachcianka nie protestowała, a wręcz zachęciła ją, pod warunkiem, że ta będzie na siebie uważać. Tego samego dnia, około godzinę po wyjściu myszołaczki z domu, Elizabeth czytała książkę, gdy niespodziewanie przyszła służąca do jej pokoju, przekazując, iż rodzice chcą z nią porozmawiać w salonie. Poszła natychmiast, nie chcąc, by musieli na nią czekać. Ale, jak kto mówią, gdy człowiek się śpieszy, to diabeł się cieszy. A tego dnia niemal słychać było jego śmiech.\nWszystko wyglądało tak, jakby czas się na chwilę cofnął. Wystrojono salon od podłogi aż po sufit, jakby dobrzy przyjaciele rodziny mieli wpaść po latach podróży. Służba wydawała się spokojniejsza, jakby wszystkim kamień spadł z serca. Kończono szykować potrawy z wyższej półki, a także sprawdzano, czy na stole jest już wszystko, co być powinno. Przy tym samym stole była Panienka oraz Sandan. Uśmiechali się, rozmawiając ze sobą żywo o tym, czy najpierw podać strawę, czy może wpierw oprowadzić nadchodzących gości po posiadłości.\nElizabeth odetchnęła z ulgą. Już myślała, że widok transformującej się Nefertiti doprowadzi ich do szaleństwa czy coś, ale na podstawie tego, co teraz widziała, zrozumiała, że jej przypuszczenia musiały być błędne. Dołączyła do stołu, siadając obok rodziców i śmiało pytając, kto do nich dołączy, że aż atmosfera w domu taka szczególna.\nNim odpowiedzi na właściwe pytanie swej córki, zapytali niemal wspólnie, gdzie jest Nefertiti, unikając przy tym, jak ognia słowa “twoja młodsza siostra”. Elizabeth powiedziała prawdę, iż nie będzie jej przez jakiś czas, bo wyszła na miasto. Nie zastanawiała się długo nad tym, czemu o to zapytali, gdyż niemal natychmiast, jakby nigdy nic, zaczęli opowiadać o tym, jak chodzili po mieście, szukając pewnej specyficznej usługi, która na ich nieszczęście była niemalże niemożliwa do odnalezienia.\nCiekawskość ich córki, która oczywiście chciała wiedzieć, o co chodzi, została ugaszona tym, iż paskudny, natrętny i najwyraźniej magiczny szczur pałęta się po ich spiżarni, a do wybicia takiego potrzeba prawdziwych profesjonalistów. Kontynuowali swoją opowieść. Gdy już niemal poddali się, nie wiadomo kiedy, nie wiadomo jak, ale pogłoska, iż poszukują kogoś do porządnego wytępienia szczura, dotarła do pewnej pary, która na ich szczęście profesjonalnie się tym zajmuje. Przyznali się, że choć bardzo się zdziwili tym zbiegiem okoliczności, to jednak długo nie trzeba było ich namawiać. Tym bardziej że została im zaproponowania niemożliwie niska cena, jaką było zareklamowanie pary wśród dobrych znajomych z miasta.\nRozmowa trwałaby, gdyby nie przyjście zapowiedzianych wcześniej gości. Dwoje niemożliwie przystojnych ludzi, kobieta i mężczyzna, ubranych niczym na królewski bal, z serdecznym uśmiechem na olśniewających ustach, dołączyło do stołu. Atmosfera była przyjemna, rodzice Elizabeth rozmawiali o tym i owym ze swoimi fachowcami, co jakiś czas w ten czy inny sposób zahaczając o temat uciążliwego gryzonia. Młoda szlachcianka z początku nie chciała się wtrącać, ale gdy jedzenie było już zjadane, a tematy się kończyły, zainteresowanie fachowców od szczurów przeszło na córkę gospodarzy. Elizabeth z chęcią opowiadała o sobie to i owo. Pominęła w swych słowach obecną siostrę, a konkretnie to, że takowa istnieje. Zakładała, że jak zwykle, ostatnie, czym jej rodzice chceli się chwalić, to myszołaczka, dlatego też uznała, że najbezpieczniej będzie w ogóle nie wspominać o nieobecnej w domu siostrze.\nW końcu jedynie się skończyło, a i tematów do rozmów zaczynało brakować. Poza tym, gospodarze nalegali, by fachowcy od szczurów zaczęli się wykonać do wykonania swojej pracy. Znikli więc w jednym z pomieszczeń tego bogatego domu, w czasie, gdy służba zaczęła sprzątać po posiłku. Elion, po ponagleniach rodziców, udała się do pokoju. Mówili coś, jakoby do pozbycia się szczura miała zostać użyta magia, a z tą nigdy nie wiadomo. Nie przeszkadzało to szlachciance, gdyż magię tolerowała tylko jako smaczek w opowieściach i baśniach, które zamierzała poczytać, kiedy już trafi do swojego pokoju.\nI tak też spędziłaby najbliższe godziny, dając spokój fachowcom oraz rodzicom, którzy najwyraźniej chcieli obserwować poczynania zatrudnionych przez nich osób. Jednak usłyszała niecałe kilka minut temu imię swojej siostryczki, co niezwykle ją zaskoczyło. Myślała i liczyła na to, że Nefertiti przyjdzie później, kiedy już w domu nie będzie ani szczura, ani osób, które się ów szczurem mają zająć. Nie chcąc, by ich rodzice byli źli na młodszą siostrę za panoszeniem się po domu, gdy ktoś spoza rodziny jest obecny, zdecydowanie ruszyła przed siebie, w stronę pomieszczenia, z którego dochodziły odgłosy jej rodziców.\nNie wiedziała, że tak będzie. Nie chciała, by to się tak skończyło. Ale wkrótce miały wyjść z niej najgłębsze demony, a gniew ich miał być ogniami piekielnych, co każą grzeszników bez względu na ich wymówki.\nTo ostatnie wspomnienia, o których wiedziała, że raczej na pewno są prawdą. Reszta jej umysłu zdawała się zamglona, czy to przez dawny strach, czy obecne poczucie winy. Wywołanie pożaru poprzez strącenie świecznika podczas zaciekłej kłótni z rodzicami. Bycie ocaloną przez parę, która w teorii miała zająć się szczurem, a która w rzeczywistości była wynajęta, by zabić Nefertiti i pozbyć się dowodów na jej istnienie. Odkrycie, iż jej wybawcy to tak naprawdę Pokusa i Łowca Dusz, których wspólnym celem było zasiewanie grzechu i podpuszczanie do takowego wszystkich dookoła.\nPodobno z początku planowali jedynie zdobyć duszę jej rodziców. Co zresztą im się udało, w końcu skazywanie niewinnego dziecka na śmierć z własnych pobudek do czynów chwalebnych nie należało. To, że koniec końców to oni zginęli, nie zmieniło faktu, jakie mieli intencje. Co do Elizabeth zaś, jej dusza była podobno skazana na ognie piekielne i wieczne tortury w momencie, gdy doprowadziła do śmierci nie tylko swoich rodziców, ale i do spłonięcia części służby. Piekielni zapewniali ją, że już szykuje się dla niej cieplutkie miejsce w diabelskich czeluściach. A ona bała się, więc gdy usłyszała, że jest sposób by ominąć wszelkie czekające na nią niedogodności, porzuciła zdrowy rozsądek i zaczęła wykonywać polecenia nieczystych istot.\nZ początku nie było to nic, czego nie można by się spodziewać po piekielnych. W międzyczasie posłusznego podróżowania u boku pary, pokazywano jej różne okazje do grzechu. Nie zmuszali jej, a przynajmniej nie stosowali żadnych otwartych metod. Jest szansa, że zatruwali jej umysł magią, ale koniec końców była wolna pod względem tego, czy zrobiła daną rzecz, czy nie, i to było ważne. Nie chciała podzielić losu rodziców, więc czyniła, o co ją poproszono. Poza tym, w głębi duszy bała się, że odmowa spotka się z czymś, czego nie chciała doświadczyć.\nKradzieże, kłamanie, pomaganie innym ludziom w ich mniej lub bardziej niecnych zamiarach. Była prowadzona przez piekielnych za rączkę na początku ich “znajomości”. Pokazywali jej co i jak, a w razie problemów nawet udzielali pomocy. Za dobrze dokonany grzech była nagradzana. Z początku nagrody były raczej ogólne, zakup lepszego jedzenia, lepsze traktowanie, mniejszy nacisk na jej osobę. Czuła się jak pod opieką niemożliwie wypaczonych opiekunów, którzy jednak - koniec końców - opiekunami byli, a co za tym idzie dbali o nią, gdy starała się robić postępy.\nNie zauważyła nawet, kiedy jej formalna znajomość rozwinęła się. Piekielne istoty zaczęły się angażować w rozmowy z nią. Kiedy nie było dla niej grzechu do popełnienia, to pokusa była rozmowna. Elizabeth nie wiedziała o tym, ale czytała ona młodej szlachciance w myślach, oplatając sobie dziewczynę wokół palca. Łowca dusz otwierał usta zazwyczaj wtedy, gdy zbliżała się okazja dla Elizabeth do grzeszenia. Nakierowywał nie tylko jej czyny, ale i umysł. Plamił moralność ludzkiej kobiety, przez co z każdym grzechem, popełnianie kolejnego nie tylko przychodziło łatwiej, ale też i zostawiało coraz mniejszy ślad na jej sumieniu.\nUcieczka od strasznego losu w piekle nadal była główną motywacją, która popychała dziewczynę do przodu, ale coraz bardziej jej niewinna dusza była splugawiona. Pokusa I Łowca, których w końcu poznała jako Anabelle i Dante, awansowali z istot nieczystych, które czerpią korzyść z ich układu, do osób, z którymi rozmawiała na porządku dziennym i przy których, mimo wszystko, czuła się tak dobrze, a nawet lepiej, niż w domu. W którymś momencie jednak pękło jej serce, gdy dotarło do niej, że na śmierć zapomniała o malutkiej Nefertiti. Chciała się wycofać z tego wszystkiego, gdyż dotarło do niej, że dla młodszej siostry warto cierpieć za grzechy całej Alaranii.\nNie była to jednak sytuacja, którą piekielni nie przewidzieli. Mieli oni bowiem naszykowaną odpowiedź. Owszem, wyrazili zero sprzeciwu przeciw jej odejściu, zaznaczając jednak, że w przypadku, gdy Elizabeth zdecyduje się na taki krok, wszystkie grzechy, które do tej pory popełniła pod ich skrzydłami, pójdą na marne, nie zmniejszając kary, jaka by ją czekała po śmierci. Zaproponowali jej więc pakt, który nie dość, że ocaliłby ją w pełni od cierpień piekielnych, to w dodatku zagwarantowałby, że Elizabeth będzie mogła opiekować się swoją siostrą, w ten czy inny sposób.\nDo tego momentu, wszystkie grzechy, które czyniła, były z kategorii tych “wybaczalnych”. Nie uwodziła mężczyzn, nie zwodziła niewinnych na drogę zła. Mówiąc w uproszczeniu, wszystko, co do tej pory zrobiła, nie miało większego wpływu na społeczeństwo, co najwyżej na pojedyncze, mało znaczące lub już przesądzone na los piekielny jednostki. Zaproponowali jej, by od tego momentu czyniła grzechy i czyny złe na równi z tymi, którymi z “zawodu” zajmuje się zarówno Anabelle i Dante. W zamian miała otrzymać wszystko, co chciała, mniej lub bardziej świadomie - ocalenie od potępienia, siłę i możliwość sprawowania piecza nad siostrą bez wiedzy tejże, pełne zaufanie i zaakceptowanie przez piekielnych niemal-przyjaciół oraz, co w rzeczywistości było najważniejszą kartą przetargową, wcześniej wspomniane niegodziwości.\nElizabeth bowiem była już poza możliwością odratowania. Z początku opierała się całym swoim sercem. Otwarcie brzydziła się siebie i tego, co czyniła. Odrzucała wszelkie objawy przyjacielskiej atmosfery ze strony piekielnych. Niestety, była tylko człowiekiem. Nie mogła w nieskończoność izolować się od kogoś, z kim przebywała niemal cały czas, a na dodatek nigdy wcześniej nie skosztować “zakazanego owocu” w takiej ilości, przez co nie była w stanie długo opierać się zmianom w swojej moralności. Zawarła silną znajomość z Pokusą i Łowcą, a grzech stał się narkotykiem, którego nie miała sił odstawić. Nie mogła więc nie zgodzić się na ofertę stworzoną specjalnie dla niej i dla jej splamionej duszy.\nStała się niejako jedną z nich, a przynajmniej robiła to, co oni. Z miasta do miasta, od wioski do wioski, wspólnie pletli nici intrygi, siali ziarna niezgody, rozpoczynali rozłamy i zdrady, a także nakierowywali na najciemniejszą ścieżkę każdego, kto stał im na drodzę. Wszystko to w czasie gdy cieszyli się z dobrze wykonanej roboty i z uciech, których można było w międzyczasie skosztować. Przynosili piekło, a sami byli jak w raju. Nie minęło wiele czasu, nim Elizabeth była gotowa na ostateczną korupcję jej duszy, ciała i umysłu, po której otrzymałaby wszystko, co jej obiecano.\nRzecz wydawała się prosta, a przynajmniej tak sądziła Elizabeth. Anabelle oraz Dante stwierdzili, iż jej ostatnim grzeszkiem, po którym zdobędzie to, co obiecywali, będzie przedostanie do opuszczonego budynku pośrodku trawiastych pustkowi gdzieś na Alaranii i zbezczeszczenie leżącego tam niebiańskiego artefaktu. Nie zdradzili jej wiele, jedynie to, że ów miejsce było kiedyś biblioteką na tyle ważną, że do dziś budowla jest chroniona pieczęcią, która nie pozwalała piekielnym wchodzić do środka. Brzmiało to, jakby od samego początku miał być to cel szlachcianki, ta jednak nie przejęła się tym. Książki lubiła od zawsze, więc biblioteka z chęcią zwiedzi, a zbezczeszczenie artefaktu nie brzmiało przerażająco w stosunku do tego, co zrobiła, idąc w ślady swoich piekielnych towarzyszy.\nDotarli na miejsce, a po upewnieniu się, co ma zrobić z owym artefaktem, który najwyraźniej miał wyglądać jak księga w oprawie ze złota, weszła do środka. Miała czas, dlatego z początku zwiedzała jedynie budynek. O dziwo miejsce, choć zakurzone, ciemne i pełne pajęczyn, było w dobrym stanie. Mogłabym tu zamieszkać, taka myśl przeszła jej po głowie. Szybko jednak znudziło jej się przeglądanie okładek. Czytać nie zaczynała, bo wiedziała, że wtedy to do następnego stulecia stąd nie wyjdzie. Dlatego też powróciła do swojego głównego celu.\nKsięga znajdowała się na piedestale. Zgodnie z instrukcją, zacięła swoją lewą rękę, aby upływała z niej krew. Tą samą ręką otworzyła księgę, wertując strony aż do momentu, kiedy znalazł się fragment dotyczący chwały Najwyższego Pana. Wysmarowała całą stronę w swej posoce, przeklinając Plany Niebiańskie i wszystko, co na nich powstało. Nie zorientowała się nawet, co się dzieje, kiedy jej wzrok zalało nieprzeniknione światło, po którym nastąpiła nieskończona ciemność. Ciemność i cisza, które zdawały się nie mieć końca.\nZbudziła się gdzie indziej. Dziwne, nienaturalne miejsce pachniało lawą i było pełne gorąca i czerwonej poświaty. Była w Piekielnych Czeluściach, uświadomili ją Dante i Anabelle, gdy tylko zauważyli jej przebudzenie. Z początku krzyczała, błagając o litość, myśląc, iż, iż koniec końców będzie cierpieć. Szybko ją wyprowadzić z błędu. Nie była potępieniem ani duszą skazaną na potępienie w tym miejscu. Stała się Pokusą. Nawet jeśli na taką nie wyglądała na pierwszy rzut oka. Ciało, któremu bardzo daleko było do piękna, posiadało jednak cechy i moce charakterystyczne dla Piekielnych Kusicielek. Przez pierwszą godzinę próbowała zrozumieć, co tak dokładnie się stało. Ciało nie wydawało się takie jak prawdziwa postać Anabelle. A i jej umysł nie był zmieniony, choć piekielna para nieraz opowiadała jej, że ci, którzy stają się piekielnymi, przestają być sobą, co zresztą potwierdzały książki, które kiedyś czytała.\nCi, którzy doprowadzili do jej obecnej sytuacji, nie czekali z wyjaśnieniami. Usiedli wspólnie w ustronniejszym miejscu, gdzie nastąpił czas na opowieść. Anabelle i Dante byli “niedorobieni”, jak zwykli o nich mówić normalni piekielni. Znaczyło to tyle, że odstawali od reszty w sposób, który dla innych przedstawicieli piekła był hańbą i upokorzeniem. On, najwyraźniej w wyniku czystego przypadku, był o wiele słabszy od innych sobie podobnych. Poza tym był miękki, co znaczyło tyle, że szanował innych piekielnych, czym szybko ściągnął na siebie brak sympatii.\nOna zaś, choć była pokusą i napracowała się za życia, by być istotą, którą jest obecnie, to jednak nie była na równi z innymi pokusami. Była o wiele słabsza, a i to, czym szczycą się inne pokusy, czyli nieludzki popęd seksualny, u niej przypominało bardziej drobną zachciankę, pojawiającą się raz na jakiś czas. Sama Anabelle twierdziła, iż to wina tego, że każdego mężczyznę, z którym spędziła noc, kochała szczerą miłością. Dante zaś uparcie stwierdzał, że pewnie tak “zajechała” się za życia, że nawet jako pokusa ma dość. Poza tym potrafi być ona, o dziwo, niezwykle dziecinna, czego jednak żadne z nich już nie potrafiło wyjaśnić.\nElizabeth nie kwestionowała ich słów. W końcu, faktycznie, byli milsi, niż spodziewała się po istotach takich jak oni. Ignorowała jednak wcześniej ten fakt, bowiem nie miała żadnego punktu odniesienia - Dante i Anabelle byli bowiem pierwszymi piekielnymi, jakich szlachcianka poznała.\nW każdym razie właśnie ze względu na swą negatywną “inność”, odnaleźli oni siebie nawzajem, postanawiając pracować razem w imię interesów Piekła. Osobno może i byli niezdolni do osiągnięcia czegoś większego, ale razem dawali radę podnieść wzajemnie swoje wyniki. Wciąż jednak byli niezwykle blisko dna, pośród najgorszych z najgorszych w sprowadzaniu dusz na drogi piekielne. Dlatego też, od dawien dawna, szukali kolejnej “niedorobionej” istoty piekielnej, która dołączyłaby do nich, a z którą rozwinęliby swoje wyniki jeszcze bardziej.\nNie mieli jednak szczęścia. Im bardziej szukali, tym bardziej rzucają się w oczy innym piekielnym, a tego nie chcieli, głównie dlatego, że ostatnie, czego potrzebowali, to problemy ze strony lepszych piekielnych, którzy bez wątpliwości czerpali przyjemność z upokarzania pary nieudaczników. Poddali się więc z szukaniem, choć po głowach wciąż chodziła im myśl o tym, jak bardzo przydałaby się trzecia osoba do towarzystwa. Niedawno dopracowali szczegóły tego, jak możnaby takowa odnaleźć i wtedy też natrafili na Elizabeth.\nPo incydencie, który zainicjował pożar domu, coś ich tknęło. Uratowali ją z ognia, po czym, wiedząc, iż nie mają nic do stracenia, wcielili swój plan, mający na celu przemienienie szlachcianki w jedną z nich, w życie. Ich opowieść wyjaśniła wszystko. To dlatego byli dla niej mili, to dlatego traktowali ją niczym najlepszego przyjaciela. Mieli nadzieję, że w ten sposób zachęcona do grzechu ludzka kobieta będzie bardziej narażona na zostanie nieudaną istotą piekielną. Aby jednak mieć pewność, zdecydowali się na niezwykle drastyczne kroki.\nCała akcja z artefaktem, poza samym faktem zbezczeszczenia, miała dwa inne cele do osiągnięcia. Wiedzieli, że magia, która chroniła budynek przed piekielnymi, wywodziła się z księgi i dlatego spodziewali się, że zbezczeszczenie tejże da dwa określone skutki. Skutkiem numer jeden była śmierć zadana mocami niebios. W ten sposób zgodnie z tym, co oczekiwali, dusza Elizabeth została w pewnym sensie naznaczona światłością Najwyższego Pana. Owszem, trafiła do piekła, ale gdy jej ciało było formowane, ów światłość, choć obecnie zanikła, to jednak zostawiła po sobie paskudny ślad, pod postacią wyglądu, któremu dalekiego było do kuszącego. W dodatku, ku uciesze Anabelle i Dantego, umysł byłej szlachcianki zdawał się nienaruszony, dzięki czemu była równie, jeśli nie bardziej, “niedorobiona” jak oni sami.\nDrugim skutkiem tego całego zbeszczeszczenia było złamanie magicznych zabezpieczeń, chroniących zapomnianą bibliotekę przez piekielnymi. Czemu to było ważne? Bo był to niejako prezent dla Elizabeth. W ten niezwykle dziwny sposób nowo powstała Pokusa została przywitana do bycia pełnoprawną przyjaciółką dwóch najdziwniejszych piekielnych istot, jakie chodziły po czeluściach w ostatnim stuleciu. Wcześniej, choć kontakty między piekielnymi a Elizabeth były dobre, to jednak wciąż trzymali od niej pewien emocjonalny dystans, mając na uwadze to, że koniec końców może ona zostać zupełnie kimś innym po przemianie. Ukrywali też swoje cechy, które oddzielały ich od innych piekielnych. Teraz jednak była pełnoprawną członkinią tej nadzwyczajnej paczki i była gotowa czynić zło i szerzyć grzeszność gdzie tylko zdołają.\nZ początku nie było łatwo, musiała się nauczyć właściwego korzystania z ciała Pokusy i mocy, które były do tego dołączone. W międzyczasie zgodnie z tym, co jej obiecano, spędzała czas w bibliotece, która spodobała się także Anabelle i Dantemu do tego stopnia, iż został to ich nieoficjalny dom, w którym spędzali czas wolny od sprowadzania ludzi na złą drogę. Poza tym, nie zapominając o tym, co było dla niej ważne za życia, często nalegała na przebywanie w Rapsodii bądź w jej okolicach. Z nowo nabytymi zdolnościami dotrzymywała swoje dawne zobowiązania. Z ukrycia pomagała swojej siostrze, czy to poprzez pozostawianie na widoku jedzenia, które mogła łatwo capnąć, czy też odstraszając tych, którzy czaili się na myszołaczkę.\nJest teraz na samym dnie. Ale to dno okazało się czymś wspaniałym. Nie takie piekło straszne, jak je malują, szczególnie gdy ma się odpowiednie towarzystwo. Elizabeth, teraz znana pod nowo przybranym przez nią imieniem brzmiącym Elion, przemierza Alaranię wraz ze swoimi piekielnymi przyjaciółmi. Jednak nie ważne, gdzie pójdzie, jej serce jest w Rapsodii, przy osobie, nad którą przysięgła sprawować pieczę i nawet bycie Pokusą jej w tym nie przeszkodzi.\nTowarzysze Podróży - Anabelle oraz Dante\nDante - “Niedorobiony” Łowca Dusz. Wyglądem nie odstaje od swoich współbratymców, zarówno w postaci prawdziwej, jak i w tej ludzkiej, będącej jedynie iluzją do oszukiwania śmiertelników. Jego codziennym ubiorem jest elegancka skórzane odzienie, która jest nie pierwszej świeżości, co widać po licznych uszkodzeniach i niedoskonałościach.\nJego wadą, będącą wynikiem czystego przypadku, jest to, iż pomimo tego, kim jest i w imię kogo sprowadza duszę na drogę prowadzącą do czeluści piekielnych, jest on niemalże… dobry. Znane jest mu pojęcie honoru, szacunku i uczciwej walki, czego zresztą przestrzega podczas wiecznego wyścigu o to, kto ześlę na złą drogę więcej dusz. Z tego też powodu nie dość, że jego osiągnięcia w tej kwestii są nikłe, to w dodatku jest on niejako wyrzutkiem, niemile widzianym przez innych łowców dusz.\nJest raczej małomównym mężczyzną, który kontroluje swoje emocje oraz myśli, zanim coś zrobi. Anabelle jest dla niego niczym siostra, z Elion zaś, poza silnymi więzami przyjaźni, łączą go okazjonalne przejawy romantycznego powiązania, co zresztą jest punktem rywalizacji między nim, a Anabelle.\nAnabelle - “Niedorobiona” Pokusa. Przepiękna istota, która gdyby chciała, skusiłaby mężczyznę nawet w swej prawdziwej, przejawiającej oznaki piekielności, postaci. Zmieniająca postać na w pełni ludzką tylko, jeśli jest to konieczne, Anabelle jest znana z tego, że w wolnym czasie unika noszenia ubrań, chwaląc się tym, czym obdarzyły ją moce piekielne po zakończeniu jej ludzkiego żywota.\nTo, co sprawia, że jest “inna”, to fakt, że jej popęd seksualny przez większość czasu jest po prostu nieobecny albo niezwykle osłabiony. Ona mówi, że to wina tego, iż wszystkie akty rozpusty, których się dokonała i za które zasłużyła na swój los, były kierowane prawdziwą miłością, ale nikt nie ma pewności, czy to aby na pewno prawdziwy powód jej stanu. Poza tym potrafi być ona niezwykle dziecinna, co absolutnie psuje jej wizerunek jako prawowitą pokusę i przez co tym bardziej jest uznawana za hańbę dla swych piekielnych sióstr.\nDla znajomych jest niezwykle rozgadaną i otwartą istotą. Lubi słodycze i łakocie, a także przepada za nieszkodliwym droczeniem się z innymi. Dante jest dla niej niczym starszy brat, w którym znajduje oparcie i którego obowiązkiem jest pilnowanie, by była ona w dobrym humorze. Jest niezwykle blisko z Elion, po części ze względu na to, iż są pokusimi przyjaciółkami, a po części przez to, że młodsza pokusa jest w stanie rozpalić w Anabelle chęć dzielenia ciała z inną, co zresztą jest punktem rywalizacji między nią a Dantem.\nDane gracza: Elion\nLullasy, Hyiaxinthe, Urzaklabina, Drim, Evangeline, Avarralie, Siyne, Violetine, Fonos, Krakenia, Toffee, Sargeras, Sugarro, Rubedo,\nPn wrz 25, 2017 10:32 am\nCz sty 10, 2019 1:35 pm\nPt paź 26, 2018 12:36 pm\n(Posty: 5 / 71.43% postów użytkownika)


Nie czekaj - rezerwuj dzisiaj\nUnieście to dzielnica miasta Mielno na Wybrzeżu Słowińskim, położona w powiecie koszalińskim, w gminie Mielno, na mierzei między Bałtykiem i jeziorem Jamno. Unieście niegdyś funkcjonowało jako odrębna miejscowość a obecnie jest częścią Mielna, które uzyskało prawa miejskie w 2017 roku. Rozmiary miejscowości i otoczenie gęstych lasów sprawiają, że dzielnica Mielna - Unieście nie jest typowym nadmorskim kurortem. Jest za to doskonałym miejscem dla osób poszukujących odpoczynku od gwaru i zgiełku, pragnących wypocząć w ciszy i malowniczych okolicznościach przyrody. Dzielnica Mielna - Unieście cieszy się szeroką i piaszczystą plażą, wzdłuż której ciągną się malownicze pasy wydm. Wszyscy amatorzy sportów wodnych z pewnością docenią jezioro Jamno. Zlokalizowane na jego obszarze są liczne przystanie żeglarskie oraz wypożyczalnie sprzętów wodnych. W sezonie letnim, po Jamnie kursują także statki wycieczkowe. Gęste lasy otaczające miejscowość, czyste powietrze z dużą zawartością jodu, szum morza i bliskość jeziora to idealne warunki do spokojnego i kameralnego wypoczynku.\nCzyste, szerokie plaże, morski klimat i wspaniała atmosfera to podstawowe walory miejscowości. Doskonałe położenie – na mierzei, pomiędzy morzem a jeziorem Jamno, naturalne i dzikie wydmy, czyste lasy i ciekawe ścieżki rowerowe przyczyniają się do wyjątkowości tego miejsca.\nSzczególna lokalizacja Unieścia i bliskość obu zbiorników wodnych, zapewnia miejscowości dużą popularność wśród turystów. Rozmiary miejscowości i otoczenie gęstych lasów sprawiają, że Unieście nie jest typowym nadmorskim kurortem. Jest za to doskonałym miejscem dla osób poszukujących odpoczynku od gwaru i zgiełku, pragnących wypocząć w ciszy i malowniczych okolicznościach przyrody.\nCena za dobę (2022)*\n02 Stycznia - 29 Kwietnia 360 zł 430 zł 490 zł\n29 Kwietnia - 4 Maja ("Majówka") 540 zł 590 zł\n4 Maja - 01 Czerwca 360 zł 430 zł 490 zł\n01 Czerwca - 15 Czerwca 380 zł 460 zł 520 zł\n15 Czerwca - 19 Czerwca ("Boże Ciało") 540 zł 590 zł\n19 Czerwca - 01 Lipca 380 zł 460 zł 520 zł\n01 Lipca - 31 Sierpnia ("Wakacje") 650 zł 720 zł\n31 Sierpnia - 03 Października ("Wakacje cd.") 380 zł 460 zł 520 zł\n03 Października - 23 Grudnia 360 zł 430 zł 490 zł\n23 Grudnia - 26 Grudnia ("Boże Narodzenie") 400 zł 480 zł 540 zł\n*W cenę wliczone wszystkie media (prąd, woda, gaz, ogrzewanie)!\nOferujemy Państwu najwyższy standard, nowoczesne, nowobudowane osiedle całorocznych domków wypoczynkowych w Mielnie-Unieściu.\nZadbaliśmy o waszą wygodę i komfort wyposażając każdy domek w szereg udogodnień. U nas zawsze znajdziesz wszystko pod ręką.\ntelewizor LED 40” Full HD z telewizją naziemną\nkanapa 3-osobowa z funkcją spania wyposażona w kołdrę, 2 poduszki, pościel\nstół jadalniany z 6 krzesłami\nsztućce, talerze, szklanki, kubki dla 8osób\ndrewniane meble tarasowe: stół, dwie 4-osobowe ławy\nsypialnia na piętrze wyposażona w kołdry, poduszki, pościele\npodwójne łóżko 160x200 cm\npojedyncze łóżko 90x200cm\npodwójne łóżko 140x200 cm\npojedyncze łóżko 90x200 cm\nkrzesełko dziecięce do jadalni\nłóżeczko dziecięce z pościelą o wymiarach 120x60 cm\nmożliwość skorzystania z pralko-suszarki (klucz dostępny w recepcji)\nNa parterze znajduje się nowocześnie umeblowany salon z m. in. trzyosobową rozkładaną sofą, 40” TV, stół z krzesłami, łazienka i aneks kuchenny z pełnym wyposażeniem (kuchnia indukcyjna, zlewozmywak, lodówka, mikrofala, czajnik elektryczny, pełny serwis naczyń i sztućców, garnków, patelni oraz pomocniczych sprzętów kuchennych). Na piętrze znajdują się dwie sypialnie. Jedna z balkonem, łóżkiem małżeńskim (160cm), kanapą rozkładaną dwuosobową oraz dodatkowym umeblowaniem. Druga sypialnia z łóżkiem małżeńskim (140cm), łóżkiem pojedynczym oraz dodatkowym umeblowaniem. Przed każdym domkiem znajduje się wygodny taras wraz z meblami ogrodowymi.\nPrzy rezerwacji wymagany jest zadatek w wysokości 40% ceny pobytu. Pozostałą kwotę za pobyt Wynajmujący wpłaca gotówką w dniu przyjazdu przy pobieraniu kluczy lub przelewem na konto bankowe przed przyjazdem. W przypadku płatności przelewem prosimy o zabranie ze sobą dokumentu potwierdzającego dokonanie przelewu bankowego. Istnieje również możliwość dokonania zapłaty kartą kredytową/debetową w dniu przyjazdu. W przypadku rezygnacji z rezerwacji zadatek nie podlega zwrotowi.\n76-032 Mielno, ul. Szafirowa 7\nPKO BP 21 1020 4027 0000 1802 0373 8234\nW tytule przelewu proszę podać imię, nazwisko, termin rezerwacji oraz e-mail w celu otrzymania potwierdzenia rezerwacji.\nwynajmu i rezerwacji całorocznych komfortowych domków wypoczynkowych BELATRIX w Mielnie-Unieściu\nNiniejszy regulamin określa warunki, na których można dokonać rezerwacji i najmu domków wypoczynkowych. Dokonanie rezerwacji jest jednoznaczne z zaakceptowaniem postanowień niniejszego Regulaminu. W momencie dokonania rezerwacji (wpłacenia 40% ceny pobytu lecz nie mniej niż za 3 doby) umowę najmu uważa się za zawartą.\nUzgodnioną rezerwację wstępną (telefoniczną lub mailową) należy potwierdzić wpłacając na konto banku PKO BP,\nnr konta: 21 1020 4027 0000 1802 0373 8234, kod BIC (Swift) banku: BPKOPLPW, kwotę zaliczki, o której mowa w pkt. 1 w ciągu 3 dni (liczy się data zaksięgowania na koncie odbiorcy). Brak wpłaty w powyższym terminie powoduje anulację rezerwacji wstępnej.\nW dniu rozpoczęcia pobytu właściciel ma prawo pobrać zwrotną kaucję w kwocie 250,00 zł.\nPozostałą kwotę za pobyt Wynajmujący wpłaca gotówką w dniu przyjazdu przy pobieraniu kluczy lub przelewem na konto bankowe przed przyjazdem. W przypadku płatności przelewem prosimy o zabranie ze sobą dokumentu potwierdzającego dokonanie przelewu bankowego. Istnieje również możliwość dokonania zapłaty kartą kredytową/debetową w dniu przyjazdu.\nWynajmujący zobowiązany jest w dniu przyjazdu do uregulowania całej należności za pobytu nawet, jeśli z przyczyn niezależnych od Właściciela, przyjazd lub pobyt ulegnie opóźnieniu lub skróceniu.\nW domku obowiązuje całkowity zakaz palenia tytoniu, świeczek oraz smażenia ryb. Ryby można smażyć w miejscu do tego przeznaczonym.\nW przypadku, gdy Wynajmujący w sposób znaczący narusza spokój i/lub dobra sąsiadów oraz nie przestrzega powszechnie stosowanych norm współżycia między ludźmi, Właściciel zastrzega sobie prawo do wypowiedzenia Wynajmującemu pobytu w Domku i nie jest wówczas zobowiązany do zwrotu pieniędzy za niewykorzystany okres pobytu. Na terenie obiektu obowiązuję absolutny zakaz używania wulgarnych słów.\nJeśli wskutek wykroczenia przeciwko ciszy nocnej obowiązującej od godziny 22:00 do 6:00 Właściciel lub osoba odpowiedzialna za klucze zostanie zmuszona do uzasadnionej interwencji wezwania policji. Właściciel ma prawo do natychmiastowego wypowiedzenia Najmu.\nZe względu na wymagania ochrony przeciwpożarowej w Domku nie wolno używać jakichkolwiek przyrządów lub aparatów mogących wytworzyć zagrożenie pożarowe np. grzałek elektrycznych, palników gazowych oraz świec. Zabrania się wnoszenia do Domku łatwopalnych materiałów, materiałów wybuchowych oraz materiałów o nieprzyjemnym zapachu.\nO konieczności dokonania napraw w Domku przed przystąpieniem do użytkowania Wynajmujący zobowiązany jest niezwłocznie poinformować Właściciela obiektu.\nWynajmujący zobowiązany jest do utrzymywania oraz zwrotu Domku w stanie zastanym, co obejmuje w szczególności pozostawienie umytych naczyń i sprzętów kuchennych oraz urządzeń sanitarnych.\nW przypadku przekroczenia liczby 6 osób korzystających z Domku, należy się liczyć z dodatkową opłatą za dodatkową osobę/doba uzgadnianą z Właścicielem.\nCałkowity zakaz używania wulgarnych słów.\nDoba hotelowa zaczyna się o godz. 14:00 (przyjazd), a kończy o godz. 10:00 (wyjazd).\nW przypadku braku możliwości dotarcia na umówioną wcześniej godzinę, Wynajmujący zobowiązany jest do powiadomienia telefonicznie Właściciela obiektu.\nNa okres wyjazdu-pobytu zalecane jest zawarcie ubezpieczenia we własnym zakresie. Najpełniejszej informacji na ten temat udzielą Państwu firmy ubezpieczające turystów.\nCena usług świadczonych przez Właściciela Domków nie obejmuje ubezpieczenia. Za doznane urazy, szkody i zniszczenie majątku (szkody spowodowane na zdrowiu i majątku trzeciej osoby) w czasie całego rekreacyjnego pobytu, firma nie ponosi odpowiedzialności.\nWłaściciel dopuszcza możliwość stwierdzenia uszkodzeń tzw. ukrytych, ale tylko w elementach niewidocznych (takich jak uszkodzone łóżko, drzwi do szafy itp.)\nBrak uwag ze strony Wynajmującego co do takich uszkodzeń w ciągu 4 godzin po otrzymaniu kluczy oznacza, że Wynajmujący nie ma zastrzeżeń co do całego lokalu.\nWynajmujący odpowiada finansowo za szkody powstałe w Domku w czasie jego pobytu i wyraża zgodę na to, aby wszelkie naprawy zniszczeń lub usunięcia usterek wykonane zostały na jego koszt.\nJeżeli Wynajmujący pozostawia domek w należytym ogólnym porządku kaucja za sprzątanie (50,00 zł.) jest w całości zwracana.\nNiniejszy regulamin będzie jeszcze Państwu przedstawiony do zapoznania się i zaakceptowania w dniu przyjazdu. Przestrzeganie regulaminu ma zapewnić Państwu spokojny wypoczynek w komfortowych warunkach.\nPrąd i woda wliczone w cenę pobytu\nDodatkowe miejsce parkingowe 10zł/dzień\nKrzesełko do karmienia: bezpłatne na wyposażeniu.\nŁóżeczko dziecięce: bezpłatne na wyposażeniu.\nWanienka do kąpieli: bezpłatne na wyposażeniu.\nDopłata za 1 dodatkową osobę 45 zł/doba.\nMielno - Unieście, 76-032\nBlisko, bo tylko 190 m od plaży i 230 m do Jeziora Jamno\n2 km od Centrum.\n13 km do latarni morskiej w Gąskach.\n16 km do Koszalina.\n45 km do Kołobrzegu.\ntel. +48 690 460 212\nCopyright © Belatrix 2017. All Rights Reserved


Czekoladki reklamowe , Odchudzanie\nWszyscy początkujący hodowcy marihuany martwią się przede wszystkim sposobami na uniknięcie odpowiedzialności karnej. Dużo czasu poświęcają znalezieniu dobrego miejsca na hodowlę, ukryciu tego faktu przed rodziną. Niestety, bardzo często w ogóle nie dbają o to czy zakupią nasiona feminizowane, albo czy lampy, których używają dają odpowiednie światło.\nPrawda jest niestety bolesna, bardzo łatwo jest popełnić błąd. Nie można nie zauważyć, że marihuana to roślina niezwykła, nie hoduje się jej przecież dla ładnego wyglądu a jej niesamowitych właściwości. Czy nie powinno się zatem przykładać jak największej wagi do każdego detalu?\nOsoby, które nie myślą o szczegółach szybko popadają w samozachwyt, jeżeli uda im się znaleźć miejsce na strychu, do którego nie zaglądają pozostali domownicy, jeżeli spodziewają się, że Policja nie dowie się o całym procederze kupują najtańszą doniczkę, najtańsze nasiona jakie tylko uda się dostać i uważają się za wielkich ogrodników. Niestety, nie tędy droga, jeżeli nie włożymy w serca w naszą uprawę nie możemy liczyć na dobre zbiory.\nTags: złomowanie auta tarnobrzeg, armatura łazienkowa Apavisa, wałki pa66, markizy Kęty, kawitacja kielce, orienteering miejski na imprezę integracyjną, przeszczep łąkotki warszawa, przesłony wodoszczelne, Szamba Betonowe Lesko, fluorokrzemian glinu, Fotoodmładzanie żary\nUmywalka Simas Flow 63,5x49,5cm FL04, Amplituner AV Yamaha RX-A750, Montaż klatek bezpieczeństwa w warsztacie w Poznaniu, Umywalka Simas Evolution 58x42cm EVO10, Dochodzenie odszkodowań górniczych Konin, laweta Golub-Dobrzyń, Umywalka Simas Flow 88x50cm FL02, Umywalka Simas Arcade 37x28 cm AR035, sprzątanie grobów Warszawa na powązkach cywilnych, Fotoprzekaźnik przeciwsobny Sick


Jaki poucza Trzaskowskiego: Za nabijanie się z powstańców trzeba przeprosić - Wydarzenia - Wiadomości z kraju i ze świata - Dziennik.pl - Wydarzenia i Fakty - Dziennik.pl\n31 lip 2018 aktualizacja 26 lis 2019, 9:15\nPatryk Jaki o spocie / PAP / Tomasz Gzell\nRafał Trzaskowski miał dziewięć lat, aby ten spot usunąć i aby za niego przeprosić - powiedział Jaki w TVP Info. Według Jakiego dwudziestosekundowy spot można interpretować jako naigrawanie się z powstańców. Nabijanie się z powstańców warszawskich to jest coś, za co trzeba przeprosić - powiedział wiceminister.\nNa uwagę prowadzącego, że wiązanie spotu z powstaniem może być "nad wyraz daleką paralelą, która nie ma związku z rzeczywistością", Jaki powiedział: To nie ma znaczenia. To znaczy ma to znaczenie o tyle, że było wystarczająco dużo czasu, żeby się z tego wycofać i za to przeprosić.\nJeżeli ja zostanę prezydentem miasta stołecznego Warszawy, nigdy nie będę się nabijał z tej martyrologii, nigdy nie będę się nabijał z historii Warszawy, zawsze będę z szacunkiem odnosił się do tego wspaniałego dziedzictwa - zapewnił.\npolityka Rafał Trzaskowski Patryk Jaki po wybory na prezydenta Warszawy\nByle-jaki wracaj do jarka merdać ogonem. W Warszawie ciebie nie chcą i w Opolu też nie.\ntak to jest w moich oczach.\nKto dzisiaj ma mniej niz 90 lat nie byl wtedy powstancem, tylko wyrostkiem lub dzieckiem ktoremu imponowala dzialalnosc starszych kolezanek czy kolegow. W tym wieku niewielu zdaje sobie sprawe co robi. Wystarczy popatrzec na Mlodziez Wszechpolska.\nMy studenci WAT-u popieramy Patryka Jakiego jako jedynego uczciwego prezydenta Warszawy! Tylko PiS i Patryk Jaki!\nA moze tylko >> KIBOLE Odry Opole << , cos cicho o karierze i zyciu P.Jakiego .\n1.naPISzcie prawdziwą nazwę uczelni\ndrogie dzieci, uważajcie z tym cyganieniem, bo prawdziwi studenci pokażą wam na czym polega studiowanie i wyraźnie pokażą, gdzie jest wasze miejsce\nStudenci UKSW murem za Patrykiem Jakim!\nSpot nie był jednoznaczny aczkolwiek przesadzony.Nie przeginajcie - to nadinterpretacja. Nie idżcie drogą agresji i manipulacji,zachowujcie się zadaniowo - DLA WARSZAWY . Niestety obaj kandydaci nie dorośli do roli rządzącego stolicą............\nbyle jak, byle opluć , byle zaistnieć i byle jaki przegra\npisowi pasuje jego cyganienie ?\nA JAKI JAKO KTO ma żądania ? *Ja Jako Były ... Opolanin* ? Szczyt, że tak brzydko napiszę, ale to pisowskim trollom na odlew\nGość mówi, że powstańcom załatwi darmowe przejazdy, od powstania minęło 74 lata, to powstaniec nie powinien mieć mniej lat, a przecież seniorzy mają darmowe przejazdy, nawet tego nie wie, co on robił w szkole, a prawdopodobnie doktorat robi.\nDoktorat sie PISze !\nTo naprawdę niezły numerek z tym JAKIMŚ doktoratem. JAKO Gwiazda na firmamencie będzie PISac swój życiorys, a co, sie było kimś w jakimś Opolu\nmi sie ten spot wogóle nie kojarzy z powstaniem. gdzie to powiązanie? w którym miejscu ? kończy sie jak u kordiana otwarcie . ewentualnie mi sie kojarzy z tym że rostrzeliwuje gościa obrona terytorialna\nHalo. Do Powstańców odnosi ten spot Jaki, a nie Trzaskowski. Sam powinien przeprosić, jeśli już.\nTrzaska nie ma dobrych wzorców. A jak zwraca się uwagę na braki , to przystępuje do ataki. To nie jest klasa kandydata do urzędu.Niedaleko pada jabłko od HGW\nPanie Jaki nie ma pan sobie równego. Obślizgłe, zmanierowane typy , które czym bliżej przekrętu tym bardziej kochają swój urząd , nie są konkurencją.\nbyle jakie z ciebie widmo\nZ POgardą dla polskości - tego uczył ich pewien facio.\nprzepraszam Opole za Jakiegoś\nZa chwilę będziesz zmieniać nazwę powstania na PISwstanie Warszawskie w okupowanej PISlsce ? Śmieszne, że aż tragiczne. A rachunek zapłacić za wPISy środowe bo potrzebuje na przelew\nJak ten SPOT zrobiono to kibol JAKI byl czlonkiem PO,wtedy bylo wszystko CACY ,a tez BE, umi tylko wyzywac ludzi z opolskiego NIEMCAMI ,trzecia kolumna Berlina, i to o SLAZAKACH ktorzy tam setki lat zyja, syn SZABROWNIKA .Biedna Warszawa ,jeden z Krakowa,drugi z Opola , nie ma w Warszawie ludzi tam urodzonych na pozycje Burmistrza???\nJaki cieniasie nikt się nie interesuje twoim bełkotem.\nJaki cham ... dresiarz poucza pana ...\nJednak analfabeta,nie rozroznia ze scena dotyczyla"Kordiana",a nie powstania warszawskiego.Jaki to wyrob plastikowy.\nOdróżnianie Kordiana od Powstania... Nie wymagaj za wiele od Jakiego. W przekazie dnia pis tego nie było, skąd ma wiedzieć.\nPozwólcie jakiemu mówić - tak pięknie się kompromituje.\nJak zmienię Warszawę ? O pole !\nBo Jakiej Glupoty Jaki Jeszcze Nie Wymyślił ?\nParanoia. Ten sposob myslenia to jest wlasnie nacjonalizm. Kto przezyl wojne osobiscie nie ma takich problemow. Ludzie nie osmieszajcie sie i wezcie sie do prawdziwej roboty.\nMartyrologizm to brednia a nie coś godnego szacunku\nNie oddały życie lecz zostały bez sensu i potrzeby wysłane na rzeź przez bezmyślnych dowódców. To samo stało się w Smoleńsku i to samo czeka pod rządami PiS... Dobrze, że ktoś to przypomina.\nPis i jego krotka lawka:)\nJaki wracaj do Opola. Pewnie nie wiesz nawet ile jest mostow w Warszawie, juz nie mowiac o tym, ze pewnie nigdy w teatrze nie byles (nie liczac szkolnej wycieczki)


Warto przy takiej okazji wprowadzić w życie własne rozwiązania. Można inspirować się gotowymi meblami, ale dobrze jest również pobudzić swoją kreatywną stronę i zaufać jej. Dla niewielkich kuchni doskonałym rozwiązaniem są szuflady, które z powodzeniem zastępują szafki. Dlaczego? Do szuflad mamy lepszy dostęp, ponieważ wysuwając je widzimy dosłownie wszystko co się w nich znajduje, całą ich powierzchnię. Tego samego nie można powiedzieć w przypadku szafek kuchennych. Nie wiadomo jak pomysłowe i duże by były, zawsze coś schowa się w ich najdalszych i najciemniejszych zakamarkach. Ile to razy spędziliśmy wiele godzin na poszukiwaniach miski, garnka, talerza czy jakiegokolwiek innego przyboru kuchennego, po czym okazywało się, że tkwił on głęboko ukryty w szafce, za sterta innych naczyń. Ponadto, wyjmując interesującą nas rzecz nie musimy wyjmować połowy jej zawartości. Aby tak właśnie było, warto zdecydować się na obszerne szuflady, czyli takie, które są szerokie i głębokie. Pozostając w tematyce szuflad i szafek warto dowiedzieć się nieco więcej na temat rozwiązania, jakim jest cargo. Ostatnio coraz modniejsze i chętnie wykorzystywane. Jest to swoiste połączenie funkcji szafki i szuflady. Zazwyczaj jest to wysoki, ale dość wąski słupek. Może sięgać pod sam sufit. Swoim wyglądem przypomina więc szafkę, jednak otwiera się dokładnie tak jak szuflada.\nWewnątrz ma zmontowane półki, koszyczki na różnych wysokościach. Jednak dzięki temu, że wysuwa się w całości do przodu, a nie otwiera jedynie drzwiczki, mamy dostęp do całej zawartości cargo. Poza tym, jest to mebel doskonały dla niewielkich kuchni, ponieważ zajmuje niezwykle mało miejsca na podłodze, pnąc się jednocześnie wysoko, pod sam sufit. Pozostając pod sufitem, warto pomyśleć o zabudowie zaraz pod nim. Można zlecić wykonanie wiszących szafek kuchennych, które będą zajmować całą przestrzeń na ścianach pod sufitem. Jest to kolejny sprytny sposób na uczynienie ciasnej kuchni bardziej funkcjonalną. Meble kuchenne na wymiar są atrakcyjne z tego względu, ze samodzielnie możemy zaprojektować każdy mebel oraz jego najdrobniejsze szczegóły. Szczególnie wymiary oraz pomysłowe rozwiązania są w tym wypadku niezwykle pożądane. W związku z tym, będąc właścicielem kilku kuchennych metrów kwadratowych nie trzeba rezygnować z posiadania stołu. Owszem, powinien on być mniejszy niż w dużym pomieszczeniu, jednak równie wygodny i funkcjonalny. Wystarczy jeden jego bok zamontować bezpośrednio na ścianie, drugi zaś podeprzeć składanymi nogami. W razie konieczności można je złożyć, a tym samym blat stołu znajdzie się na ścianie i nikomu nie będzie przeszkadzał zabierając cenne metry pomieszczenia. Można również zrobić obracany blat, który jednocześnie będzie stołem, w razie potrzeby.\nDecydując się na meble kuchenne robione na wymiar warto pamiętać o designie. Wolsztyńskie Kuchnie do doskonałe rozwiązanie dla wszystkich tych, którzy cenią sobie połączenie estetyki z funkcjonalnością. Warto zapoznać się ze zrealizowanymi projektami i zainspirować się nimi do stworzenia własnej kuchni marzeń.


HOME / Czytelnia / Wieści z oceanów / Maxus Solo Around - Atlantic Puffin wraca do Polski\nSzymon Kuczyński na Atlantic Puffinie wieczorem 8 czerwca wpłynął na Bałtyk i obrał kurs na port macierzysty - Dziwnów. To właśnie dziwnowska marina była ostatnim polskim portem, z którego Szymon wypłynął pod koniec września 2014 roku.\nPowrót jachtu do kraju przedłużył się ze względu na panujące warunki pogodowe. Prawie całą drogę powrotną z Wysp Kanaryjskich Szymon żegluje pod wiatr. "Pierwotnie planowałem, że dotrę do Polski już w maju, lecz najpierw na Północnym Atlantyku musiałem przeczekiwać sztormową pogodę. Później kiedy już siła wiatru pozwalała na żegluję kierunek był niesprzyjający. Starałem się nie forsować jachtu - ma już na liczniku ponad 40 000 mil, a jak wiadomo problemy najczęściej zdarzają się w drodze powrotnej"\nSzymon planuje wpłynąć do Dziwnowa 10 czerwca. Stamtąd po krótkim postoju Atlantic Puffin ruszy dalej wzdłuż polskiego wybrzeża do Trójmiasta gdzie startować będzie w serii bałtyckich regat m.in. Eljacht Cup, SailBook Cup, Gdynia Doublehanded Yachtrace. Po raz kolejny Szymon żeglować będzie pod żaglami wykonanymi w T&J Sails, które właśnie powstają w giżyckiej żaglowni. Celem na sezon żeglarski 2016 są treningi regatowe i start w licznych imprezach na Bałtyku, których kulminacją będzie udziałem w Wielkiej Żeglarskiej\nTagi: Szymon Kuczyński, Maxus Solo Around, wyprawa, jacht


Kolorowy wzór w stylu pop art - Tapeta winylowa - Decor Mint\nTapeta winylowa we wzory przestrzenne\nPrzestrzenne wzory na dekoracjach to doskonały sposób na to, by uzyskać w pomieszczeniu wrażenie większej przestrzeni. Szczególnie dobrym rozwiązaniem w takim przypadku będą tapety winylowe w patterny Przestrzenne. Regularne wzory bazujące na tym nowoczesnym motywie to jedna z ciekawszych opcji, jeśli chodzi o dodanie wnętrzu charakteru i wyrazu. Równocześnie sprawdzą się doskonale w niewielkich pomieszczeniach, które wymagają odrobiny optycznego powiększenia.\nAtutem tapet winylowych w Przestrzenne patterny jest też ich uniwersalność. Pasują do każdego pomieszczenia i jego aranżacji, nawet ta jest już gotowa. Różnorodność motywów zdobiących dekoracje tego typu jest tu dużym udogodnieniem. Dzięki temu sprawdzą się jako dodatek np. Do sypialni Do przedpokoju i pomieszczeni, których wystrój oparty jest o styl Retro.\nZaletą tapet winylowych w Przestrzenne wzory – także produktu Kolorowy wzór w stylu pop art – jest nie tylko ogromny wybór dostępnych, modnych motywów i wrażenie optycznego powiększenia pomieszczenia, które mogą stworzyć, ale i materiał, który jest ich bazą. Mowa tu o włókninie z podkładem flizelinowym o gramaturze 135 g/m2, zapewniającej dekoracji doskonałe wykończenie i trwałość.\nOpinie klientów o: Kolorowy wzór w stylu pop art\nCienkie linie z czarnymi...\nCzarne, złote i miętowe k...\nKropki w pastelowych kolo...


Strażacy ćwiczą wspólnie | Łukowica to MY\nHome / Archiwum / Strażacy ćwiczą wspólnie\nStrażacy ćwiczą wspólnie\tNo rating results yet\n30 maja 2016\t3,833 Views\nW dniu 27 maja br. na terenie naszej gminy w miejscowości Świdnik odbyły się ćwiczenia doskonalące pododdziałów Ochotniczych Straży Pożarnych z Łukowicy, Świdnika i Stronia.\nPodstawowym elementem ćwiczeń było wypracowanie nawyków i doskonalenie umiejętności pracy hydraulicznymi zestawami ratowniczymi, doskonalenie technik torowania dostępu do osób poszkodowanych w wypadkach z udziałem środków transportu drogowego, udzielanie kwalifikowanej pierwszej pomocy medycznej. W trakcie ćwiczeń dokonano również zapoznania z terenem obszaru chronionego właściwego dla miejscowości Świdnik, zwłaszcza w kontekście rozpoznania możliwości stworzenia stanowisk wodnych na rzece Słomce na potrzeby utrzymania zaopatrzenia wodnego podczas działań gaśniczych. Szkolenie zakończyło się założeniem operacyjnym zgrywającym, w ramach którego rozpoznano możliwości przetłaczania i przepompowywania środka gaśniczego (red. wody) na duże odległości przy jednocześnie prowadzonych pozorowanych działaniach gaśniczych.\ndh Janusz Koza, Wiceprezes OSP w Łukowicy:\n„To pierwsze tego typu przedsięwzięcie realizowane w ostatnich czasach na terenie naszej gminy. Zainteresowanie taką formą zajęć doskonalących przerosło nasze oczekiwania, co stanowi bez wątpienia największą wartość dodaną. Nie ukrywam, że realizacja ćwiczeń praktycznych w takim obszarze działań ratowniczych nie pozostaje bez związku z zbliżającymi się Światowymi Dniami Młodzieży. Wręcz koreluje z wyzwaniami, jakie będą stały przed służbami ratowniczymi, a zwłaszcza Krajowym Systemem Ratowniczo Gaśniczym w najbliższym czasie.”\ndh Janusz Gamoń, Naczelnik OSP Łukowica:\n„Zajęcia praktyczne, zwłaszcza realizowane w obszarze czynności powtarzalnych są podstawowym elementem doskonalenia umiejętności. Wspólne ćwiczenia pozwalają na weryfikowanie założeń i przyjętych rozwiązań w zakresie działań ratowniczych na drogach. Realizowane ćwiczenia tym bardziej były owocne, ponieważ strażacy operowali sprzętem będącym w dyspozycji wszystkich trzech jednostek, co pozwoliło zapoznać się z możliwościami taktycznymi danego wyposażenia.”\ndh Dariusz Krok, Naczelnik OSP Świdnik:\n„Poziom wyszkolenia naszych strażaków jest duży, ale bez utrwalania czynności i nawyków bezpiecznego obsługiwania sprzętu ratowniczego nie jesteśmy w stanie sprawnie i fachowo ratować życia ludzkiego. Wyrażam przekonanie, że to początek dobrych, wspólnych praktyk szkoleniowych, które w wymierny sposób przeniosą się na poziom bezpieczeństwa w naszej gminie.”\nW ćwiczeniach brało udział 36 strażaków ochotników, zajęcia trwały 5 jednostek lekcyjnych.\nAutor: OSP Łukowica\nStrażacy ćwiczą wspólnie – Galeria c.d.\nArchiwum Łukowica to My OSP\t2016-05-30\nPrevious: Strażacy ćwiczą wspólnie – Galeria c.d.\nNext: Ogród w stylu wiejskim tradycyjnym.\nŚwiąteczne wydanie gazety już dostępne SPAR Łukowica.\nOwocobranie Łukowica – 2014 cz.2\nNiesamowite widoki Chorwacja\nOwocobranie Łukowica – 2014 cz.1\nZbiórka dla Stasia\nCzy Pan Jasiński skłamał w oświadczeniu ?\nNowa koalicja w Gminie Łukowica\nPierwsza Sesja Rady Gminy z nowo wybranym Wójtem\nOtwarcie franciszkańskiej parafii w Munyonyo\nKuchnia Babci Anieli\nŻylasty pieron jakiś taki …\nTatar niekoniecznie z wołowiny\nSzarlotka z naszymi, łukowickimi jabłkami\nMarynowane borowiki z koncentratem pomidorowym\n102 darmowe fonty z polskimi znakami https://t.co/heVmEi8mO6 23.11.2019\nMam nowy film na playliście w @YouTube: Gary Moore - Out In The Fields (Official Video) – https://t.co/SGOhWMg0Ne 31.01.2019\nMam nowy film na playliście w @YouTube: Sam Brown - Stop (Official Music Video) – https://t.co/PGM5BiJhic 28.01.2019\nMam nowy film na playliście w @YouTube: RAF CONEY - I SEE YOU LATER(DANCE VIDEOMIX) – https://t.co/kn1DlncbFL 28.01.2019\nMam nowy film na playliście w @YouTube: Enigma feat. Aquilo - Amen (White Motive Remix) – https://t.co/wCCKkjtzoq 26.01.2019\nKról-ik czy Król-owa w marchwi gustuje\nHej jodełka, jodełka!\nBella, bella, bella belladonna!\nTwardy orzech do zgryzienia?\nCzerwone jagody wpadają do wody…\nZaproś pszczoły do swojego ogrodu!\nOdwiedzin wczoraj: 303\nRazem odwiedzin: 749 859\nData ostatniego wpisu: 2 kwietnia 2021\n© Copyright 2021, All Rights Reserved. | Powered by Łukowica to My