Pyszne Dania Vegitarianskie - Rodzinna miska z makaronem i warzywami z Tempeh i pieczarkami (wegańska)\nRodzinna miska z makaronem i warzywami z Tempeh i pieczarkami (wegańska)\nTen przepis marynował tempeh i grzyby na łóżku z makaronem satay i surowymi warzywami. Z dodatkowym sosem satay z boku dla całej przyjemności zanurzania, opróżniania i krojenia. Ta miska dla całej rodziny jest idealna dla dzieci i stanowi sposób na włączenie większej ilości warzyw do ich diety!\nW przypadku Tempeh i Grzybów:\n10 uncji tempeh, odsączone i sprasowane, jeśli zapakowane w wodzie\n10 brązowych grzybów, cienko pokrojonych\nLekka mżawka z sezamu lub oliwy z oliwek\ngrillowana kanapka z tofu\n1 pomarańczowa marchewka, obrana i cienko pokrojona\n1 fioletowa marchewka, obrana i cienko pokrojona\n9 uncji azjatyckich makaronów - takich jak yu-meng, soba, udon, ryż itp\nŚwieże zioła, takie jak bazylia, mięta, kolendra\nWiosenna cebula, drobno pokrojona\nNasiona sezamu do smaku\nŚwieża limonka do podania\nPołącz płytkie imbir, czosnek, tamari, syrop klonowy i ocet ryżowy. Pokrój tempeh w kostkę lub trójkąty i dodaj to do marynaty.\nPrzechyl naczynie do przodu i do tyłu, aby pokryć tempeh marynatą. Zrób to rano lub kilka godzin przed gotowaniem, jeśli możesz, ale nie stresuj się, jeśli nie masz czasu na zrobienie tego bezpośrednio przed gotowaniem.\nPodgrzej niewielką ilość oleju na dużej patelni na średnim i wysokim ogniu. Dodaj grzyby i gotuj, aż będą miękkie. Wepchnij na bok garnka i dodaj tempeh, gotując, aż lekko się zrumieni. Dodaj dodatkową marynatę podczas gotowania, a także odrobinę wody, jeśli to konieczne, aby nie przyklejało się do patelni.\nW przypadku sosu satay:\nDodaj wodę, 1 łyżkę stołową na raz, dobrze mieszając po każdym dodaniu, aż do uzyskania pożądanej konsystencji.\nPrzygotuj wszystkie swoje surowe warzywa i odłóż na bok.\nPrzygotuj makaron. W zależności od używanego typu może być konieczne ich najpierw ugotowanie lub po prostu wyrzucenie ich prosto na patelnię. Postępuj zgodnie ze wskazówkami na pakiecie dla tego. Jeśli gotujesz w wodzie, odcedź i spłucz po ugotowaniu i odłóż na bok. Jeśli używasz makaronu, możesz rzucić prosto na patelnię, możesz to zrobić dokładnie.\nPo ugotowaniu tempeh i grzybów dodaj makaron do patelni i gotuj przez kilka minut. Przenieś ugotowany makaron, tempeh i grzyby do dużej miski. Dodaj połowę sosu satay i wrzuć, aby lekko połączyć. Dodaj surowe warzywa, świeże zioła, dymkę i nasiona sezamu.\nPodawać z dodatkowym sosem i świeżą limonką z boku.\nWrzuć resztki do szczelnego pojemnika w lodówce i zjedz na lunch następnego dnia.\nNastępnego dnia zwykle wystarcza na 2 obiady!\nNa porcję: Kalorie: 266 # Węglowodany: 54 g # Tłuszcz: 9 g # Białko: 12 g # Sód: 120 mg # Cukier: 7 g Uwaga: Przedstawione informacje oparte są na dostępnych składnikach i preparacie. Nie należy go zastępować poradą profesjonalnego dietetyka.\nFortune Cookie bez jajek (wegańskie)\nCiasto Musowe Z Masła Orzechowego (Wegańskie, Bezglutenowe)\nCiasto Malinowo-Cytrynowe (Wegańskie)\nUmami Rice Bowl Bowl (wegańska, bezglutenowa)\nSweet Potato and Tofu Scramble Mega Breakfast Burritos (Wegańskie)


Garth Nix - Trylogia o Starym Królestwie - Forum POLTERGEIST\nGarth Nix - Trylogia o Starym Królestwie\npt lis 19, 2004 3:27 pm\nW związku z ukończeniem powyższej trylogii chciałem zapytać o książki w podobny spodób ukazujące kontrast między nowoczesnością a światem wypełnionym magią mieczami i przepowiedniami. Mógłby ktoś podać jakiś tytuł??\nCo do samej Trylogii...\n"Sabriel" "Lirael" i "Abhorsen" to wyjątkowe utwory. Rzekłbym, że wywarły na mnie porównywalne wrażenie jak "czarmoksiężnik z Archipelagu" Ursuli K Le Guin.\nMagia ma wiele oblicz...\npn lis 22, 2004 5:56 pm\nA możesz trochę przybliżyć o co tam mniej więcej chodzi? Bo owa trylogia jakoś sama z siebie mnie przyciąga i zastanawiam się, czy kupić .\nczw lis 25, 2004 7:38 pm\nŚwiat przedstawiony to kontynent podzielony murem. Część południowa to świat techniki - elektryczność, samochody i broń palna. Północ to już zupełnie inna bajka. Stare Królestwo to kraina rządzona przez Magię Kodeksu i Jej chaotyczną siostrę - tzw. Wolną Magię. Coś jak Splot i Cienisty Splot.\nMagia Kodeksu odpowiada za wszystkie procesy zachodzące na północy - w tym także za Śmierć i Przemijanie. Właśnie tutaj Wolna Magia objawia swe mroczne oblicze. Zmarli wracają do Życia by dręczyć żywych, zaś wszystkim tym kierują słudzy Wolnej Magii - Nekromanci.\nPośród tej chaotycznej bandy jest jeden wyjątek. Nekromanci którzy używaja Wolnej Magii by zawracać Zmarłych spowrotem w Śmierć. Zwą ich Abhorsenami, a Sabriel to córka jednego z Nich.\nAbsolutnym majstersztykiem jest opis strefy granicznej pomiędzy Starym Królestwem i Ancellstierre. (chyba tak to sie pisze) Pogranicznicy to żołnierze uzbrojeni w karabiny maszynowe, granatniki i... miecze - przydatne wtedy gdy wiatr powieje z północy, gdy cała technika zawodzi...\nMam nadzieje że bez zbytniego spoilerowania udało mi sie przedstawić istotę fenomenu powieści Gartha Nixa. Gorąco zachęcam...\nczw lis 25, 2004 8:26 pm\nŚmieszny i chyba dość intersujący zamysł . Jako, że książka mnie niezmiernie kusi, pewnie ulegnę i wreszcie ją zakupię .\nczw lis 25, 2004 9:50 pm\ni mnie skusiłeś Wojteq,\nchociaż podobny motyw na świat pamiętam z jakiejś mniej udanej powieści Zelaznego.\nale chyba siegne po Nix'a!\nndz lis 28, 2004 9:57 pm\nAbsolutnie polecam!! Dawno nic takiego nie czytałem...\nAch te Dzwonki...\nśr gru 22, 2004 9:25 am\nNixa polecam! Czyta się przyjemnie i aż za szybko. Żal tylko,że druga część kończy się w bardzo ciekawym momencie, a trzeciej się jeszcze nie dorobiłam;). Bardzo ciekawe połączenie magii i techniki. Troszkę -IMO- zbyt standardowa bohaterka (podpada mi pod typ dziewczyny z filmu amerykańskiego), ale w całości interesujące. Inne podejście do magii, ale że inne nie znaczy, że gorsze. Mnie osobiście przypadło do gustu. Swoją drogą (ad.dzwonki) moja koleżanka się na pamięć nazw + zastosowań nauczyła. Zaraźliwe czyli\nndz lis 06, 2005 4:32 pm\nSabriel i Lirael przeczytałem ale... Abhorsena juz nie umiem\nWydaje mi sie, ze 3 częśc jest juz napisana jak dla młodziezy bardziej. Jakies to dziecinne i nudnawe sie zrobilo... niestety\nDobrze, że tylko 3 tomy sa\nczw wrz 27, 2007 1:55 pm\nMnie się osobiście trzecia część najbardziej podobała ze wszystkich. Co oczywiście nie umniejsza mojego uznania do reszty trylogii. 'Stare Królestwo' to MAJSTERSZTYK!!!\nwt lis 20, 2007 6:31 pm\nJa zachwycałem się tymi książkami dobre parę miesięcy Zadziwiająca "świeżość" - i oryginalne pomysły. Idea dzwonków powaliła mnie na kolana A, no i przedstawienie Śmierci


. Niestety, właściciele firm nie nadążają za zmianami, dlatego tworzą działy prawne. Takie komórki organizacyjne są jednak drogie w utrzymaniu, dlatego zdecydowanie lepiej jest zdecydować się na obsługę\nDodane: 21-10-2019 03:11\nProwadzenie własnego przedsiębiorstwa nie jest łatwe, zważywszy na fakt, iż przepisy prawa zmieniają się praktycznie codziennie. Niestety, właściciele firm nie nadążają za zmianami, dlatego tworzą działy prawne. Takie komórki organizacyjne są jednak drogie w utrzymaniu, dlatego zdecydowanie lepiej jest zdecydować się na obsługę\nO odzieży medycznej i kosmetycznejCo chcesz i musisz wiedzieć o poligrafii?Drżenie rąk - o chorobie ParkinsonaBest invest in engine - premium oilStyle wnętrz. Rodzaje, typyKilka przydatnych porad z dziedziny prawaOdżywki białkowe i inne suplementyOto Jak uczyć bhp W 6 DniObrabianie aluminium - co? gdzie? jak?O górskich wspinaczkachCiężka praca w geodezjiO eleganckich wnętrzach i sztukateriiSzokujące 12 Metod Aby szkolić z bhpTekst o prawieArtykuł o myjniach bezdotykowychCzy taksówki są jeszcze potrzebneMarketing internetowy - Google, SEO, biznesCzy trudno naprawia się laptopa?Stomatologia- ciekawa gałąź medycynyReklama i poligrafia - krótki tekstWartość tego jak szkolić z bhp w Gorzowie w 2020Coraz droższa energia. Czy warto produkować ją na własnym dachuZanim zdecydujesz się na kolektory - kilka przydatnych informacjiBalie do kąpieli Do you know how to buy us auto parts so you don't regret it later? Dobre miejsceKwestia etykiet- druk, projekt i poligrafiaNowoczesna firma - czyli zarządzana z domuWspinaczka - o rodzajach, o sprzęcie i ryzykuPILNE! Zobacz TYLKO Jeśli Chcesz Szkolenie bhp Online


Ostatnie lato w Maisons Laffitte - Hanna Maria Giza - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Ostatnie lato w Maisons Laffitte - ebook\nWydawca: Kolegium Europy Wschodniej Kategoria: Literatura faktu, reportaże, biografie Język: polski Rok wydania: 2008\nOstatnie lato w Maisons Laffitte ebook\nOpis ebooka Ostatnie lato w Maisons Laffitte - Hanna Maria Giza\nOpinie o ebooku Ostatnie lato w Maisons Laffitte - Hanna Maria Giza\nFragment ebooka Ostatnie lato w Maisons Laffitte - Hanna Maria Giza\nDla Laury, Kasi i Filipa\nJerzy Giedroyc Zofia Hertz Henryk Giedroyc\nSierpień 2000 r. – listopad 2001 r.\nRozmawiała i opracowała Hanna Maria Giza\nCopyright © by Hanna Maria Giza, 2007\nCopyright © by Kolegium Europy Wschodniej im. Jana Nowaka Jeziorańskiego, 2007\nRedakcja, korekta i indeks nazwisk\nJolanta Barełkowska, Hanna Maria Giza, Janusz Graczyk\nEPUB ISBN: 978-83-7893-032-7\nMOBI ISBN: 978-83-7893-036-5\n„Marzenia więcej niż skromne”ROZMOWY Z JERZYM GIEDROYCIEM11–15 sierpnia 2000 r.\nParyż zszarzał od upału. Maisons-Laffitte sprawiało wrażenie pięknego, ale wymarłego miasteczka. Idąc od dworca do domu „Kultury” przy 91. Avenue de Poissy, nie widziałam żywego ducha. Przemknęły może dwa auta.\nAndrzej Grabowski, moderator portalu ONET, którego spotkałam przed furtką, pomógł mi uruchomić aparat fotograficzny, ponieważ z emocji trzęsły mi się ręce i nie mogłam wkręcić filmu. Tym aparatem zrobiłam potem ostatnie zdjęcia Redaktora.\n„Giedroyc powiedział, że umrze w 2000 roku. Takie ma przeczucie” – tłukły mi się po głowie słowa Marka Krawczyka1, które usłyszałam tydzień wcześniej w Warszawie.\nŚwierki – różnej wielkości, bo w różnym wieku – które Zofia Hertz po każdych świętach Bożego Narodzenia przesadzała z donic do ogrodu przed domem, dawały przyjemny chłód.\nJerzy Giedroyc przywitał nas w drzwiach żartobliwie:\n– No cóż! Dopust Boży! Jeszcze i ten najazd muszę wytrzymać. Podpierając się laską, poszedł przodem do „pokoju Dudka”2.\nSpaniel Fax ukradł moje okulary, nieopatrznie położone na krześle; wlazł z nimi pod stół, warczał i nie chciał oddać; pani Zofia Hertz uśmiechała się i patrząc „spod oka”, kontrolowała sytuację; Pan Henryk Giedroyc westchnął: „No, dzisiaj się nie popracuje”; Agnieszka Szypulska3 usiadła przy monitorze gotowa do pracy; Pela podała zimne napoje; Redaktor z nieodłącznym papierosem zasiadł w fotelu. Zaczął się czat internetowy Jerzego Giedroycia. Włączyłam magnetofon.\nCzat trwał ponad godzinę. Byliśmy przekonani, że Redaktor, zmęczony, zaszył się gdzieś, żeby odpocząć, i zaproszeni przez panią Zofię na obiad – co było wielkim zaszczytem – zasiedliśmy przy długim, nakrytym białym obrusem stole w małej, przytulnej jadalni: pani Zofia, pan Henryk Giedroyc, Agnieszka Szypulska, Andrzej Grabowski, Jacek Krawczyk i ja. Miejsca Redaktora nikt nie zajął. Pojawił się nieoczekiwanie, poprzedzony charakterystycznym odgłosem przesuwania stóp po podłodze: „szu, szu, szu”. Powiesił laskę na klamce drzwi i usiadł u szczytu stołu. Pela podała zupę, którą zgodnie zachwalaliśmy. Pani Zofia zamruczała zadowolona:\n– Moja szkoła!\nŻałowałam, że nie była to jej słynna pomidorówka.\nPrzy obiedzie nie rozmawiało się o pracy. Redaktor mówił niewiele, powrócił jednak do świeżego internetowego doświadczenia, którym był wyraźnie podekscytowany, tym bardziej że wzięło w nim udział około dwustu internautów. Znacznie więcej niż w przeprowadzonym ostatnio czacie z Mrożkiem.\n– No, a co tam w Polsce? – padło w pewnym momencie sakramentalne pytanie.\nNie dał się jednak niczym zaskoczyć. Był doskonale we wszystkim zorientowany. Atmosfera przy stole pełna była serdeczności, szacunku, respektu i gotowości służenia Redaktorowi w każdej chwili, jednak bez śladu uniżoności.\nDopiero gdy podano kawę, na którą tradycyjnie „zleciała się” jak stado wróbli cała reszta obecnych w „Lafficie” współpracowników, zrobiło się gwarno. Miałam wrażenie, że przez cały czas tylko czekali, aby opowiedzieć o tym, że jakaś korespondencja jest podpisana wyłącznie inicjałami albo że znaleźli jakiś ważny list bez daty, albo że czegoś nie można znaleźć w wycinkach, a powinno być, bo przecież tam jest wszystko… itd.\nZadziwiające zjawisko, które obserwowałam także później, polegało na błyskawicznym zdematerializowaniu się osób, które jeszcze przed chwilą piły kawę przy stole i napełniały cały dom gwarem. Oczywiście materializowały się ponownie w innych miejscach. Było coś magicznego w murach tego domu, co nie pozwalało tracić czasu na zbyteczne ględzenie. Ten dom mobilizował do pracy, podobnie jak jego gospodarz, Jerzy Giedroyc.\nNazajutrz ciągle panował upał. Witraż z Pogonią4 w przeszklonych drzwiach, prowadzących z gabinetu Redaktora do ogrodu, rzucał zielone smugi na biurko pełne kartek, notatników, tekturowych teczek z dokumentami i wycinkami z gazet. Wszystkie były starannie opisane.\nNa półkach z książkami Matka Boska Ostrobramska w ramkach, na ścianie po prawej stronie portret marszałka Józefa Piłsudskiego; po lewej - Adama księcia Czartoryskiego.\nHanna Maria Giza: Urodził się Pan w Mińsku Litewskim, mieszkał Pan w Warszawie, osiadł na stałe w Maisons-Laffitte. Kim się Pan naprawdę czuje?\nJerzy Giedroyc: Mam pewien sentyment do Litwy, prawda, ale czuję się człowiekiem wschodnioeuropejskim. Gdyby ktoś mnie zapytał, co jest moją ojczyzną, odpowiedziałbym, że Wschodnia Europa. Czy to Warszawa, czy Mińsk, czy Wilno, czy Moskwa, to dla mnie właściwie zupełnie wszystko jedno. We wszystkich tych miastach czułbym się dobrze.\nCo zapamiętał Pan z miast swojego dzieciństwa, swojej młodości?\nZostały mi tylko poszczególne obrazy… Mam zawsze kłopoty z datami. Gdy wybuchła rewolucja, byłem w gimnazjum w Moskwie. Po wielu perypetiach udało mi się wrócić do Mińska, do rodziców. Tam przez rok chodziłem do polskiego gimnazjum prof. Massoniusa5. Mińsk pamiętam bardzo dobrze. To miasto podobało mi się do tego stopnia, że gdy wróciłem do Polski, po Mińsku Warszawa wydawała mi się bardzo prowincjonalna. W Polsce zastałem bardzo ciężką sytuację materialną. Ludzie chodzili w drewnianych chodakach. Wydawało mi się, że mimo wszystko w Mińsku życie było na znacznie wyższym poziomie. Warszawa zupełnie mi nie zaimponowała po przyjeździe, kompletnie…\nNajpierw – jak dzisiaj pamiętam – przy ulicy Marszałkowskiej 81. To było nasze pierwsze mieszkanie po przyjeździe. Później przenieśliśmy się na Książęcą – ale dopiero wtedy, kiedy mój ojciec został kierownikiem apteki przy szpitalu św. Łazarza na ulicy Książęcej, co było połączone z mieszkaniem. Ten okres był dla mnie w ogóle bardzo ciekawy, dlatego że chodziłem do gimnazjum Zamoyskiego6. Tak że Warszawa odegrała w moim życiu bardzo dużą rolę, jakkolwiek – przyznam się – nigdy jej nie lubiłem. Właściwie w Warszawie lubiłem tylko Stare Miasto i tych kilka punktów, gdzie pracowałem czy działałem, jak sejm, jak kawiarnia Europejska czy ministerstwo… Kilka było takich punktów, ale głównie Stare Miasto. Byłem z nimi związany do tego stopnia, że gdy po Powstaniu Warszawskim dowiedziałem się, że dom przy Brzozowej jest zniszczony – co okazało się częściowo tylko prawdą, bo był ciężko uszkodzony – to miałem fizyczne poczucie, że coś pękło. Nigdy nie cierpiałem na nostalgię, a tu nagle… prawda?\nTen dom przy Brzozowej to było już Pana małżeńskie mieszkanie?\nTak, tak. Pierwsze moje mieszkanie samodzielne, że tak powiem, bo przedtem mieszkałem u rodziców. Późno je dostałem i dość nieoczekiwanie, ale nie było to takie łatwe, bo gdy pracowałem w Ministerstwie Rolnictwa czy przedtem jeszcze w Polskiej Agencji Telegraficznej7, po prostu nie było mnie stać nawet na wynajęcie mieszkania. Mieszkanie na Brzozowej dostałem tylko dzięki protekcji. To taki duży dom, nie pamiętam numeru8… Od Starego Rynku schodziło się tak poniżej… i potem poziomo, w kierunku Wisły. Poza tym zupełnie zwyczajny dom. Ale to było pierwsze moje mieszkanie, moje papiery, biblioteka… To wszystko zginęło. Żałuję bardzo, że nigdy nie prowadziłem dziennika, choć miałem taki zwyczaj, że każdego dnia robiłem notatki, zapisywałem, co się wydarzyło. To był materiał, który – jak sobie wyobrażałem – kiedyś się przyda. I to wszystko się spaliło.\nCzęść rzeczy moi rodzice zdążyli jeszcze po moim wyjeździe schować na Kanonii – część mojej biblioteki i tak dalej. Tam było takie miejsce, gdzie można było to wszystko zdeponować w piwnicach. Ale po ich śmierci9 nikt się tym nie zajął i to też przepadło…\nCzy ktoś próbował odszukać, dowiedzieć się, co się z tym depozytem stało?\nTak, ale można powiedzieć, że nie przejawiano zbyt wielkiej aktywności. Mniejsza z tym, to byli moi przyjaciele. Mieli własne kłopoty i to zbagatelizowali.\nSkoro mówimy o warszawskich czasach – dzisiaj jest 15 sierpnia, rocznica bitwy warszawskiej, czyli ten dzień, w którym Jerzy Giedroyc jako czternastoletni chłopak postanowił pójść na wojnę.\nNo, skończyło się mniej bohatersko, zresztą nie byłem jedyny. W moim gimnazjum większość chłopców ze starszych klas poszło do wojska i na front. Mnie wzięto jako telefonistę do Dowództwa Okręgu Generalnego.\nBo ja wiem? Po prostu uważałem to za swój obowiązek. Zresztą byłem wtedy w harcerstwie i to miało wpływ na tę decyzję…\nCzy już wtedy Józef Piłsudski był wielkim autorytetem dla takiego młodego chłopca?\nTak. Wielkim. Ale dla mnie on był autorytetem jeszcze w czasach mińskich, jeszcze przed przyjazdem do Polski. Wśród uchodźstwa polskiego w Rosji w tamtym czasie panował duży kult Piłsudskiego. Tak że była to postać już dobrze mi znana i był to dla mnie bardzo wielki autorytet.\nZa co przede wszystkim cenił Pan marszałka Piłsudskiego?\nTo trudno sprecyzować. Z pewnością za duży realizm. To człowiek, który z jednej strony wykorzystywał cały „aparat romantyczny” do konkretnej roboty, bardzo realistycznej. Po drugie to człowiek, który brał na siebie odpowiedzialność. A to jest bardzo rzadka cecha wśród Polaków… Dla mnie on był mężem stanu. Pamiętam zabójstwo Narutowicza10. Byłem wtedy jeszcze bardzo młody, jeszcze w szkole. Gimnazjum Zamoyskiego było bardzo endeckim, bardzo prawicowym gimnazjum. Nie najlepiej czułem się w tym towarzystwie. Pamiętam wielkie awantury, specjalnie po zabójstwie Narutowicza. Pamiętam przemówienie Hallera11 – ohydne przemówienie – w Alejach Ujazdowskich. Ale jak był zamach majowy, to jednak poszedłem do Belwederu.\nUważałem, że trzeba bronić legalizmu… Ja tam byłem zresztą bardzo krótko, chyba jakieś 24 godziny. Kiedy się tam zgłosiłem, dali mi jakiś karabin i kazali stać od strony Łazienek. I zobaczyłem, jak to wszystko strasznie wygląda… Jak Grabski12 podchodził do nas, łapał za rękę i tłumaczył: „Przecież my się nie utrzymamy!”. Rozhisteryzowany zupełnie! Wszystko to robiło bardzo niepoważne wrażenie. To mnie wyleczyło.\nJa jeszcze wówczas brałem udział w życiu korporacyjnym i byłem nawet prezesem korporacji „Patria”13 – zresztą zabawnie, bo korporacji też prawicowej, endeckiej. Przed zamachem majowym ruch korporacyjny był bardzo mocno związany z 36 pułkiem Legii Akademickiej14. Zamach majowy wywołał straszny antagonizm między korporantami a tym pułkiem, dlatego że wielu korporantów zginęło na lotnisku – siedem czy osiem osób. Korporacje zawsze brały czynny udział w święcie pułkowym. W 1926 roku oczywiście nie wchodziło to w rachubę. W 1927 roku, kiedy byłem prezesem wszystkich korporacji warszawskich, postanowiłem te sprawy uregulować. Udało mi się doprowadzić do jakiejś normalizacji stosunków i zneutralizowania napięć, do tego, że korporacje podjęły decyzję o udziale w święcie pułkowym.\nJak to jest, Panie Redaktorze – był Pan związany ze środowiskiem endeckim: szkoła endecka, korporacje prawicowe…\nWie pani, w ruchu korporacyjnym byli różni ludzie. Między innymi cały szereg ludzi – jak Jan Pożaryski15 – którzy przyjechali z Petersburga. To byli Polacy z Rosji, z którymi byłem bardzo zaprzyjaźniony, którzy myśleli zupełnie innymi kategoriami niż polscy endecy. Tak samo w szkole – w tym całym towarzystwie endeckim w klasie było jednak kilka osób, takich jak Staś Niemyski16, później znany socjalista, z którym także byłem zaprzyjaźniony, czy syn Boya-Żeleńskiego, Stanisław, jeden z moich wielkich przyjaciół z okresu szkolnego. Stworzyłem sobie po prostu własne środowisko.\nCzy któraś z tamtych przyjaźni przetrwała, czy była jakaś – jak się to mówi – dozgonna przyjaźń?\nTrudno powiedzieć dozgonna, nie dozgonna. Miałem takich przyjaciół jak na przykład Jan Pożaryski. Niestety, zginął w czasie okupacji… Bardzo dużo mu zawdzięczam. Prowadził Wydział Zagraniczny Polskiego Związku Młodzieży Akademickiej17 i wciągnął mnie do roboty, która mnie wtedy pasjonowała, ponieważ mogłem dotknąć międzynarodowego ruchu studenckiego. Tam zetknąłem się z organizacjami młodzieżowymi rosyjskimi, serbskimi i tak dalej.\nW którymś z wywiadów powiedział Pan, że cała polityka polegała na tym, że paru smarkaczy siedziało w kawiarni, piło wódkę i podejmowało decyzje polityczne.\nTo już zupełnie inna historia. To były sytuacje, które odegrały dużą rolę w moim życiu. Mianowicie poznałem Stanisława Zaćwilichowskiego18, który był jedną z najwybitniejszych chyba postaci w Polsce. Jemu zawdzięczam z jednej strony pewien styl pracy i działania, z drugiej strony cały szereg kontaktów, co mi się potem bardzo przydało. To on wprowadził mnie w życie polityczne. Był Nulek Karczewski19, z którym także się zaprzyjaźniłem, też peowiak, oficer II Oddziału20, odkomenderowany do Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Dzięki nim poznałem masę ludzi ze światka polityki. Pracowałem wtedy w PAT-cie i Zaćwilichowski jakoś zrobił mnie sekretarzem ministra rolnictwa Janty-Połczyńskiego21. Zaćwilichowski, który miał duży talent organizacyjny, stworzył organizację, która najpierw nazywała się Klub Złośliwych Szczeniaków. Polegało to na tym, że siedziało się w jakimś barze, piło wódkę i politykowało. Członkami „klubu” byli głównie młodzi ludzie, sekretarze ministrów itd., którzy mieli możliwość, aby pewne rzeczy popierać, sugerować coś swoim ministrom czy przełożonym. To była bardzo pożyteczna robota. Potem to się przekształciło – zresztą już po śmierci Zaćwilichowskiego – w organizację bardzo poważną, w Zakon Nieznanego Żołnierza22. No, tam to już należało wielu ludzi z MSZ, z wojska, z samorządu. I tam już próbowaliśmy robić jakąś rzeczywiście dużą politykę.\nNie wciągnęło to Pana? Nie chciał Pan zająć się polityką, objąć jakiegoś stanowiska państwowego?\nNie, nie. Mnie polityka pasjonowała cały czas, ale jestem człowiekiem, który lubi chodzić własnymi drogami. To mi pozwoliło stworzyć takie pisma jak „Bunt Młodych”23 czy później „Polityka” – to były jakby początki „Kultury”24. Miałem ambicje polityczne, ale myślałem o jakiejś działalności samodzielnej. Dlatego rok 1939 był dla mnie prawdziwą katastrofą, ponieważ wiele rzeczy było obliczonych i już przygotowanych na rok czterdziesty, przede wszystkim przekształcenie mojego pisma w pismo codzienne. Myślałem, że rzucę pracę w ministerstwie i zajmę się tylko tym. To było zupełnie realne dzięki moim przyjaciołom takim jak Roger Raczyński25, który miał duże wpływy w środowisku poznańskim. I na przykład Związek Cukrowników – jedna z najbogatszych instytucji w Polsce, która posiadała własną drukarnię na ul. Mazowieckiej – gotów był udzielić mi rocznego kredytu. Tak że miałbym start bardzo ułatwiony w sensie finansowym.\nW Polsce, przy tamtym układzie, można było mnóstwo zdziałać. Dla mnie było ważne to, że wszędzie miałem jakichś przyjaciół, wszędzie miałem jakieś dojścia i mogłem pewne rzeczy załatwiać i na pewne rzeczy wpływać.\nPana związki w konsekwencji doprowadziły do tego, że w 1939 roku znalazł się Pan w Bukareszcie.\nDo Bukaresztu wyjechałem razem z ministerstwem, razem ze swoim ministrem Antonim Romanem26. To było normalne. Ambasadorem w Bukareszcie był Roger Raczyński, wielki mój przyjaciel jeszcze z dawnych czasów. Wyobrażałem sobie, że przez Rumunię tylko przejeżdżam w drodze do wojska.\nZastanawiał się Pan, czy to ma sens, że rząd opuszcza kraj?\nWie pani, muszę powiedzieć o tym wszystkim… Co do przebiegu kampanii wrześniowej nie miałem żadnych złudzeń. Mieliśmy przy piśmie klub, który organizował różne spotkania dyskusyjne, i raz na tydzień, raz na dwa tygodnie różni ludzie, między innymi wojskowi, których znałem, wygłaszali swoje referaty. Pamiętam taki odczyt Studnickiego27, niesłychanie pesymistyczny. Mówił o zbliżającej się wojnie i o tym, że ta wojna musi się dla nas katastrofalnie skończyć. Ja nawet w pierwszej chwili byłem trochę przestraszony, bo było wielu oficerów, myślałem, że dojdzie do jakiejś awantury. Niestety, ci oficerowie, głównie kierownicy działów wojskowych w poszczególnych ministerstwach, to potwierdzili! Ich oceny i opinie o naszym braku przygotowania do wojny były druzgocące. Tak że ja wielkich złudzeń nie miałem. Nie łudziłem się, że jutro będziemy w Berlinie czy coś takiego. Ale wtedy nie bardzo się nad tym zastanawiałem. Wyjechałem, bo miało być tworzone wojsko – to były decyzje jeszcze Rydza-Śmigłego28. Raczyński zatrzymał mnie w Bukareszcie, dlatego że nasza ambasada była zupełnie nieprzygotowana do tego wszystkiego, co się działo. Zawalona nie tylko morzem uchodźców, ale także całą tą problematyką: „Co należy robić?”. Właściwie wszystko trzeba było reorganizować. Sytuacja skomplikowała się jeszcze bardziej przez te potworne rozgrywki Sikorskiego i organizowane przez niego porachunki z piłsudczykami.\nPodjąłem więc decyzję – zresztą nie tylko ja, był jeszcze drugi przyjaciel Rogera, także mój dobry znajomy, Kajetan Morawski29, później nasz ostatni ambasador w Paryżu – że zostajemy w Bukareszcie, żeby Raczyńskiemu pomóc. Dla mnie najważniejszą sprawą było przedłużenie, kontynuowanie prawnej linii, kontynuowania prawnej linii polskiej państwowości, dlatego że od razu pojawiły się głosy – między innymi w ówczesnym Paryżu – że trzeba wszystko to zamknąć i powołać komitet narodowy. Sytuacja była więc zupełnie katastrofalna. Nie można było przecież zrezygnować z całej struktury ambasad, uznania przez poszczególne kraje etc. No i tutaj, można powiedzieć, byłem akuszerem pewnego przedstawienia. To znaczy, korzystając z praw konstytucyjnych, dających możliwość wyznaczenia następcy przez prezydenta w razie jakiejś katastrofy, udało się przekonać Mościckiego30, żeby wyznaczył swojego następcę. Mościcki został internowany w Rumunii pod presją niemiecką i jasne było, że Rumuni go nie wypuszczą. Sprawa następcy zrobiła się pilna, a czasu było bardzo mało. Można to było zrobić, dopóki broniła się jeszcze Warszawa, dopóki był jeszcze jakiś opór w Polsce. Po jej upadku istnienie państwa polskiego mogło być zakwestionowane. No i po różnych oporach udało się. Mościcki zrezygnował. Ale komplikacje się nie skończyły, ponieważ Mościcki liczył, że jego następcą będzie generał Sosnkowski31. Ten jednak gdzieś zniknął po jednej z nielicznych zwycięskich bitew pod Lwowem i nie było o nim żadnej wiadomości. Wobec tego, ponieważ trzeba się było spieszyć, Mościcki wyznaczył na swego następcę Wieniawę-Długoszowskiego32. To była bardzo interesująca decyzja. My Wieniawę bardzo mało znamy. Wieniawa to była bardzo wielka inteligencja. To raz. To był człowiek świetnie myślący, pamiętam go właśnie z Rumunii. Jego raporty dla ambasady były jednymi z inteligentniejszych, jakie czytałem w swoim doświadczeniu MSZ-owskim. A dwa – to że Mościcki dosyć zabawnie odpowiedział na moje pytanie, dlaczego Wieniawa: „Bo wie pan, to jest człowiek, który dotrzymuje słowa”. I nie był odosobniony w tej ocenie. Nawet Piłsudski – na przykład w wojsku, kiedy były głosowania – kazał, żeby głosy zbierał Wieniawa, bo „Wieniawa mnie nie oszuka”. Mościcki dodał, że nominuje Wieniawę pod warunkiem, że jeżeli zjawi się Sosnkowski, to ten zrezygnuje na jego korzyść. I Wieniawa na to poszedł. No, ale Sikorski przez intrygi francuskie – głównie Noëla33, który nienawidził piłsudczyków i był bardzo związany z opozycją – doprowadził do tego, że Francuzi nie uznali tej nominacji. Bo Anglicy się zgodzili, ich to niewiele obchodziło. A Francuzi powiedzieli: „Nie!”. Że oni w takim razie w ogóle likwidują wszystkie umowy polsko-francuskie itd. To był wyraźny szantaż.\nA jaka była Pana osobista ocena tych dwóch postaci: Sosnkowskiego i Wieniawy?\nWieniawy jak najlepsza, bardzo wysoka. Był czarującym człowiekiem. Abstrahując od jego alkoholizmu, z którego zresztą wyszedł. Jak tylko opuścił wojsko, przestał całkowicie pić. Ale to wielka inteligencja, ogromny wdzięk, duża erudycja. Bardzo go lubiłem, bardzo go ceniłem.\nNatomiast Sosnkowski – którego dosyć dobrze znałem – to Hamlet. To człowiek, który nie potrafił podjąć decyzji. W moim przekonaniu Sosnkowski był inteligentniejszy od Piłsudskiego. To była bardzo żywa inteligencja. Pamiętam chociażby korespondencję Sosnkowskiego z Raczyńskim – z którym także się przyjaźnił – to mógł być 39, 40 rok. Jego ocena sytuacji i przewidywania przyszłości były rzeczywiście precyzyjne. Problem polegał jednak na tym, że Sosnkowski nigdy nie umiał zdobyć się na żadną decyzję. To był typowy Hamlet.\nCzym zajmował się Pan w Bukareszcie?\nNo, najważniejszą sprawą było wprowadzenie porządku. Nie tylko zapewnienie ciągłości władzy, ale przede wszystkim nawiązanie współpracy z krajem. Roger Raczyński zatrzymał mnie jako swego prywatnego sekretarza i zostałem tam, żeby prowadzić jakąś robotę na Polskę, prawda… A wtedy, zgodnie z tym dzikim polskim zwyczajem, wszyscy moi przyjaciele z „Buntu Młodych” – Adolf Bocheński34, bracia Pruszyńscy35 i tak dalej, poszli do wojska. Dostawałem od nich dramatyczne listy, dlaczego nie przyjeżdżam, dlaczego ja też nie idę do wojska. Powiedziałem: „Przede wszystkim nie potrzebuję się z niczego usprawiedliwiać. Z drugiej strony – wojna będzie jeszcze długo trwała, a ja mam w tej chwili bardzo ciekawą i ważną robotę. Jak ją skończę, to pójdę do wojska, tymczasem beze mnie doskonale się obejdziecie. Oficerów i tak jest za dużo”.\nOni uważali, że to jakieś takie wybiegi z mojej strony, a ja podchodziłem do tych rzeczy realistycznie. I rzeczywiście, z chwilą, kiedy musiałem opuścić Rumunię – ostatecznie zawsze mógłbym sobie znaleźć jakąś posadkę czy coś takiego, prawda? – no, ale dla mnie było to zupełnie oczywiste: poszedłem do wojska.\nAle dopiero wtedy, kiedy sam Pan uznał, że już przyszedł na to czas.\nTak, tak, że już nie mam nic do roboty.\nA w jaki sposób znalazł się Pan w Stambule? To kolejne miejsce na mapie Pana życia – Stambuł.\nProszę pani, z Bukaresztu wywieźli mnie Anglicy. Kiedy 4 listopada 1940 roku zlikwidowano polską ambasadę w Bukareszcie, to ja zostałem jako kierownik sekcji polskiej w poselstwie chilijskim, które przejęło interesy polskie. To był fatalny pomysł profesora Kota36, dlatego że ci Chilijczycy po prostu współpracowali z Hitlerem. Przyjechał wtedy do Bukaresztu ten, ten… mam takie zatrzaski pamięci… Ten były chilijski konsul honorowy w Polsce… No, mniejsza z tym, może sobie przypomnę… Mikiciński37! Tak. Mikiciński! I chciał od razu położyć na to rękę. Zażądał, żeby mu pokazać materiały, jak wygląda ewakuacja resztek wojska polskiego itd. I my kategorycznie odmówiliśmy mu tych dokumentów. Od razu widać było, że on chce je przejąć i wykorzystywać dla własnych celów. Doszło do paru starć i to on w rezultacie spowodował, że zostałem zwolniony. Zdymisjonowali mnie. Ambasador chilijski de Rivera wystosował pismo do mnie z dymisją, informując o tym, że to rząd rumuński domaga się, żebym jak najszybciej opuścił Rumunię. To była oczywiście nieprawda. Anglicy, którzy nie uznawali poselstwa chilijskiego, doskonale byli o tym poinformowani. Od tej pory tę robotę na rzecz Polski z paroma ludźmi, jak Piestrzyński38 i inni, prowadziliśmy gdzieś po prywatnych lokalach czy kawiarniach. No i kiedy Anglicy musieli już ostatecznie zlikwidować swoją ambasadę, to mnie wywieźli do Stambułu. Tak że wyjechałem razem z nimi. I dopiero wtedy, po złożeniu jakichś tam raportów czy coś takiego, zdecydowałem się pójść do wojska. Czego zresztą nie żałuję, dlatego że muszę powiedzieć, że z Tobruku mam bardzo przyjemne wspomnienia.\nPrzyjemne wspomnienia z Tobruku…?\nTak. I to jest bardzo prześmieszne. Dla mnie to były w pewnym sensie duże wakacje. Świetne morze, świetna plaża, może z wyjątkiem tych okropnych, bardzo męczących bombardowań. Niemcy panowali całkowicie w powietrzu, więc to nie było przyjemne. Dostawy były minimalne i na przykład woda słodka była tylko dla szpitali. Trzeba było pić jakoś filtrowaną wodę morską… To dosyć okropne. I do mycia, i do picia, zupełnie straszne. Ale poza tym było bardzo przyjemnie. Nigdy w Tobruku w czasie wojny nie używałem żadnej broni. Poza zabawą w piasku, gdzie znajdowaliśmy mnóstwo tych karabinków włoskich. Włoskie karabiny były bardzo śmieszne, bo wyglądały jak dziecinne zabawki, takie maleńkie. Nadawały się do strzelania do puszek po benzynie. To był przyjemny okres.\nCzyli Tobruk nie był dla Pana miejscem bitwy, bo Pan w Tobruku nie walczył. A czym Pan się tam zajmował?\nProwadziłem kantynę! Wyznaczyli mnie. W tej kantynie nigdy nic nie było, wobec tego bałaganiłem się w tym sensie, że po prostu w moim schronie odbywały się spotkania dyskusyjne. Brygada Karpacka39 była niesłychanie inteligencka i te zebrania były bardzo ciekawe. Do tego stopnia, że nawet Dwójka40 już zaczęła patrzeć nam na palce, czy czegoś tam się nie knujemy. A poza tym byłem tam z moim bratem41, tak że na ten okres nie narzekam. Bardzo przyjemny, cały szereg przyjaźni. Był Pruszyński, był Adolf Bocheński. Oni byli na pierwszej linii i brali udział w walkach – specjalnie Bocheński, który nauczył się rozminowywania pól minowych czy robienia wypadów, żeby „znaleźć języka”\nA gdzie Pan wstąpił do Brygady Karpackiej?\nW Palestynie. Tam była kompania szkolna. To był ośrodek zapasowy Brygady, która w tym czasie była już w Egipcie. Tak że nas szkolono w Palestynie! Ten ośrodek szkoleniowy nazywał się El Latrum, koło Emaus. Bardzo byłem pracowitym żołnierzem.\nPotem był Tobruk, a potem miejscowość Mosul w Iraku, czyli asyryjska Niniwa. Podkreślał Pan kilkakrotnie, że to jest ważne dla Pana miejsce.\nA tak, to miejsce bardzo lubiłem. Byłem tam po wypadku samochodowym. Auto, którym jechałem, rozbiło się jeszcze w Persji i wobec tego musiałem siedzieć w gipsie. I jak mnie przenieśli do Mosulu, to tam byłem dosyć unieruchomiony. Dopiero kiedy poznałem pewien klasztor francuskich dominikanów, niesłychanie sympatycznych i czarujących ludzi, ze świetną biblioteką – zrobiło się bardzo przyjemnie.\nBukareszt, Stambuł, Palestyna i El Latrum, Tobruk, potem Mosul w Iraku, potem Bagdad i Quizil Ribat… To były ważne miejsca.\nGłównie Bagdad, gdzie rozkręcaliśmy wówczas całą tę robotę „Małej Polski”, którą był II Korpus42. To znaczy budowę prasy, wydawnictw itd. To rzeczywiście było bardzo imponujące przedsięwzięcie i bardzo ambitne. Bardzo mnie to wtedy pochłaniało i to był może najlepszy okres mojej współpracy z Józefem Czapskim43, który był szefem tego interesu. Tak że miałem poczucie dobrej, bardzo pozytywnej pracy, która daje rezultaty. Udało się postawić i bardzo ożywić prasę i wydawnictwa, które były dotąd słabo prowadzone. A poza tym trzeba było dopilnować całego szeregu rzeczy i to było naprawdę ogromne zadanie. To były sprawy junaków, szkolnictwa, które było zresztą na doskonałym poziomie itd., itp. Jednym słowem, bardzo imponująca robota na wszystkich odcinkach kulturalnych. I trzeba przyznać, że Anders44 bardzo na te rzeczy szedł, niewątpliwie pod wpływem Czapskiego. Można było także załatwiać pewne sprawy, powiedzmy, narodowościowe. Wbrew opinii o antysemityzmie – antysemityzm był w Polsce i nie brakowało antysemitów także w II Korpusie – polityka była jak najbardziej liberalna. Najlepszy dowód, że gdy zbliżał się wyjazd Korpusu do Włoch, zaczęła się na wielką skalę dezercja żołnierzy-Żydów.\nPo prostu chcieli zostać w Palestynie i ewentualnie przyłączyć się do żydowskiego podziemia. To było bardzo źle widziane przez Anglików, którzy domagali się ścigania tych żołnierzy. A Anders kategorycznie zabronił. Tak że nie dość, że to było tolerowane, to nawet istniało takie ciche porozumienie z podziemnymi organizacjami żydowskimi, które między innymi prowadził zastępca Józia Czapskiego, Józio Zielicki45. Podobna sytuacja była z Ukraińcami, których także było bardzo dużo i którym pozwoliliśmy się ujawnić. Sytuacja była taka, że gdy rekrutowano II Korpus w Rosji, bolszewicy pilnowali, żeby nie dopuszczać Ukraińców czy Żydów. Selekcja była bardzo dokładna, dlatego większość Ukraińców podawała wyznanie rzymskokatolickie i narodowość polską. Kiedy wyszło rozporządzenie II Korpusu, że wszyscy mogą poprawić swoje akta bez żadnych konsekwencji, oznaczało to, że mogą powrócić do wyznania greckokatolickiego i do swojej narodowości. Posunęliśmy się aż tak daleko – i tu trzeba przyznać, że zarówno Anders, jak i biskup polowy Gawlina46 poszli nam na rękę – że zaczęliśmy wydawać w Propagandzie47 modlitewnik grekokatolicki po ukraińsku. Cieszył się dużą popularnością. To była rzeczywiście robota bardzo pożyteczna i dająca dużo satysfakcji. Tym bardziej przyjemna, że łączyła się z wyjazdami, głównie do Kairu i Aleksandrii, z załatwianiem różnych spraw, uczestniczeniem w konferencjach – to było dla mnie zawsze bardzo interesujące. Trochę ciekawych ludzi tam spotykałem. Był tam wówczas i Raczyński, i inni. No i, prawda, rozmaite pertraktacje, rokowania… I wojna z profesorem Kotem, który bardzo nie lubił samodzielnej pracy wojskowej i chciał wszystko sobie podporządkowywać, wobec tego były duże kłopoty.\nWieść o wybuchu Powstania Warszawskiego zastała Pana we Włoszech, prawda? Jak Pan ją przyjął?\nTo nie było dla mnie zaskoczenie. Wszyscy o tym wiedzieli doskonale. Otoczenie Andersa i tak dalej, wszyscy byli dokładnie poinformowani o tych wszystkich wahaniach i hamletyzowaniu Sosnkowskiego. Podjąłem wtedy decyzję, żeby rozmówić się z Sosnkowskim. Pojechałem do Rzymu i odbyłem z nim dramatyczną rozmowę. Wybuch Powstania Warszawskiego to była zbrodnicza historia, poszedłem więc do Sosnkowskiego z propozycją, żeby skakał na Warszawę. Uważałem, że trzeba ratować legendę Wojska Polskiego i legendę Naczelnego Wodza. Legenda odgrywa ogromną rolę w życiu narodu. I tutaj – przyznaję – wzorowałem się na Piłsudskim. Zdarza się, że coś wygląda romantycznie, a w rezultacie okazuje się bardzo przyziemne. Podchodzę do tego realistycznie. Tłumaczyłem mu, że w zniszczonej Warszawie obok trupów AK-owskich powinny też być „Polandy”48, prawda? Że to jest konieczne dla przyszłych pokoleń. Żeby legenda została!\nWysyłał go Pan na pewną śmierć.\nNiewątpliwie tak. Ja mu zresztą powiedziałem, że lecę z nim! I w samo popołudnie, w ten upał, wypiliśmy chyba ze dwie butelki cinzano. W rezultacie po wielkich dyskusjach Sosnkowski powiedział: „Dobrze. Ja to akceptuję”. Byłem uszczęśliwiony. Na drugi dzień Sosnkowski już mnie nie przyjął.\nWiedział Pan już wówczas, że Powstanie to sprawa przegrana?\nTak. Nie miałem wątpliwości od samego początku, że to jest prowokacja sowiecka. Oni chcieli doprowadzić do tego, żeby wykrwawić Warszawę rękami niemieckimi. To było zupełnie jasne. I czekanie na pomoc ze strony sowieckiej było wielką naiwnością. To było zbrodnicze. Skutki Powstania ponosimy do tej pory. Zginęło całe świetne pokolenie – nie mówię już o stratach kulturalnych, ale zabrakło po wojnie całego pokolenia świetnych ludzi.\nAle oni i tak poszliby się bić.\nAle nie byłoby takiej hekatomby.\nWłaśnie dlatego, że to było świetne pokolenie, Panie Redaktorze, uformowane w II Rzeczypospolitej – poszliby się bić.\nNie, nie, proszę pani. Oni mieli jednocześnie duże poczucie dyscypliny. Miałem wielu znajomych wśród AK-owców, to wiem. Przecież Powstanie było już raz odwołane i przesunięte, i oni posłuchali rozkazu bez sprzeciwu. Gdyby jeszcze raz dostali taki rozkaz, to też by go wykonali. Tym bardziej przy braku orientacji tego całego dowództwa. Bór-Komorowski49 i inni liczyli, że Powstanie potrwa dwa, trzy dni, prawda?\nLiczyli przecież na pomoc z Zachodu.\nDoskonale wiedząc, że ta pomoc nie nadejdzie. Może byli fałszywie informowani. Może dano im niepotrzebną nadzieję. Ale mieli przecież swoją wtyczkę w osobie pułkownika Tatara50, który objął tak zwany Oddział VI u Kopańskiego51 i który jednak był zwolennikiem współpracy polsko-sowieckiej. Był zwolennikiem pójścia na współpracę z reżimem komunistycznym.\nKto ponosi odpowiedzialność za klęskę Powstania?\nPrzede wszystkim Sosnkowski jako Naczelny Wódz… Bo nie zapobiegł zawczasu, nie zakazał Powstania. Niepotrzebnie dawano meldunki zbyt optymistyczne. Na tym wszystkim ogromnie zaciążyła śmierć Grota-Roweckiego52. To był jedyny rozsądny człowiek, który te rzeczy doskonale rozumiał. Nie mówiąc o tym, że Rowecki był jedynym polskim wojskowym, który jeszcze przed wojną opracowywał metody walki w mieście. Bezpośrednio przed wojną wydał książkę na ten temat. A my byliśmy w decydującej chwili zupełnie nieprzygotowani. Na przykład jeden z moich kolegów korporacyjnych pracował w magistracie w Warszawie i w jego referacie zgromadzone były materiały dotyczące wszystkich podziemi i kanałów w mieście. Wiem, że on to wyjął, żeby nie wpadło w niemieckie ręce, i przekazał polskim władzom wojskowym. I nikt, zupełnie nikt tego nie wykorzystał. A przecież można to było doskonale wykorzystać i dla komunikacji, i dla transportu, i do magazynowania broni. Takich podziemi było w Warszawie bardzo dużo. Na przykład na terenie szpitala św. Łazarza był duży teren; był meczet i lochy prowadzące gdzieś za Wisłę, których właściwie nikt nigdy dokładnie nie zbadał.\nPod Wisłą lochy?\nZ całą pewnością. Mnie też to swego czasu interesowało, jako ciekawostka. Ale podaję to jako przykład, że takie rzeczy nie były brane pod uwagę, dlatego że to przekraczało wyobraźnię zawodowych oficerów.\nKto kształtował Pana światopogląd, Pana postawę społeczną, Pana religijność? Kto miał wpływ na Pana formację?\nBardzo trudno to powiedzieć. Ja w pewnym sensie – jakby to ująć – przypominam pająka. Mam tę swoją pajęczynę i z tych, których w nią łapię, wypijam krew. To znaczy, ja po prostu tych ludzi wykorzystuję, kształtuję, ale też uczę się, a oni mają wpływ na formowanie moich poglądów i ocen. Mój stosunek do różnych spraw jest rezultatem kontaktów z dziesiątkami ludzi… Dziesiątkami ludzi. Jeśli chodzi o mój stosunek do religii – miałem różne okresy w życiu. Miałem taki okres, można powiedzieć mistyczny, nie mistyczny… No, jedną nogą byłem w zakonie jezuitów. Do tej pory z sentymentem wspominam to miejsce na Świętojańskiej koło katedry. Tam jest takie małe lokum jezuitów i tam chodziłem. Tam był taki czarujący i bardzo inteligentny przeor. On mi zresztą wytłumaczył, że to nie ma sensu.\nŻe Pan nie nadaje się na jezuitę?\nNie, nawet nie to. On powiedział mi, że uważa, że ja się nie nadaję, ale wie pani, to niczego nie dowodzi. Weźmy ojca Bocheńskiego53, który jest bardzo wybitnym dominikaninem, filozofem, co pani chce. Przecież on poszedł do zakonu z powodów czysto prywatnych, dlatego że jakaś narzeczona z nim zerwała, jakieś takie historie były. Był właściwie człowiekiem zupełnie niewierzącym. Dopiero w zakonie go uformowano czy też on się uformował.\nCzyli w przypadku ojca Józefa Bocheńskiego dokonała się transformacja duchowa, religijna?\nJeżeli to zbyt intymne pytanie, proszę nie odpowiadać. Jeśli Pan zechce – będę wdzięczna. Czy czuje się Pan związany z religią? Czy wierzy Pan w Boga?\nW Boga wierzę. I muszę powiedzieć, że z religią jestem związany ze względu nawet na tradycje rodzinne, a one z kolei są jednak związane ze Wschodem. Moi przodkowie składali się przede wszystkim z wojskowych i biskupów. A jeżeli pani weźmie tę Madonnę Giedroyciową54 – no, to jest właściwie Madonna wschodnia.\nStąd u Pana Matka Boska Ostrobramska55 na półce z książkami?\nO, Matka Boska Ostrobramska – ma się rozumieć! Uważam, że istnieje tylko Matka Boska Ostrobramska! Broń Boże, nie ta okropna Częstochowska…\nDlaczego „okropna”? Jest piękna.\nJest piękna, ale ja nie mam do niej sentymentu. Do Matki Boskiej Ostrobramskiej mam sentyment! Ile razy – zresztą niezbyt często – byłem w Wilnie, to koniecznością było dla mnie pójście do Ostrej Bramy.\nCzy to znaczy, że Pan się czasami modli?\nRzadko, ale modlę się. Ale rzadko.\nPowiedział Pan, że wiele osób wpłynęło na formację, na ukształtowanie Pana. Nie wspomniał Pan o rodzicach.\nDla mnie najważniejsza była matka. Byłem do niej bardzo przywiązany. Chłodniejsze stosunki miałem z ojcem. Nie to, że złe, ale chłodniejsze. Dom, ma się rozumieć, też na mnie wpływał, ale jeżeli idzie o ludzi, którzy mnie rzeczywiście kształtowali, to zaczęło się chyba dopiero na uniwersytecie.\nCzyli kto? Koledzy, wykładowcy?\nJedni i drudzy. Na uniwersytecie na przykład, przy okropnych profesorach, bardzo duży wpływ wywarł na mnie Petrażycki56. Mimo że jego wykłady nie były obowiązkowe na wydziale prawnym, uważnie je śledziłem. No, a poza tym kontakty polityczne.\nA Pana przełożeni w ministerstwie?\nJeśli idzie o ministerstwo, może było paru ludzi, jak prof. Lipiński57 z Biura Koniunktur Gospodarczych, ale właściwie moja rola polegała na tym, żeby być szarą eminencją swoich ministrów. Tak że to raczej ja ich wprowadzałem w życie polityczne niż oni mnie. To byli ludzie tacy jak Janta-Połczyński, o którym już wspominałem – ziemianin z Pomorza, który odgrywał dużą rolę w zaborze pruskim. Bardzo ciekawy człowiek, bardzo przyzwoity, ale nie miał zielonego pojęcia o Warszawie ani o tym, jak wygląda życie polityczne warszawskie. W związku z tym byłem takim trochę jego mentorem, że tak powiem, bo on w Warszawie był bardzo zagubiony. Dla niego ja byłem w pewnych sprawach autorytetem. On zresztą mówił, że ja jestem comme il faut58 i że wiem wszystko. Miałem z nim bardzo dobre stosunki. To był człowiek z charakterem. Jedyny, który na Radzie Ministrów potrafił sprzeciwić się Piłsudskiemu. Były jakieś dyskusje na temat cła na zboże czy czegoś takiego, no i wnioski Połczyńskiego zostały odrzucone. Połczyński trzasnął teczką o stół i powiedział: „To ja w takim razie wychodzę!”. Skończyło się na tym, że wygrał… Bardzo zabawne i takie typowe dla Piłsudskiego było to, że siedział okrakiem na krześle, odwrócony twarzą do oparcia, pochylony, miał spuszczoną głowę opartą na rękach i tak patrzył jednym okiem na tego, z kim rozmawiał.\nPiłsudski był niewątpliwie czarownikiem. Sam się o tym kiedyś przekonałem. Pracowałem wówczas przy Radzie Ministrów i kończył się okres dekretowania – wtedy była ta wojna z Sejmem – i okazało się, że są jeszcze dwa, trzy dekrety nie podpisane przez Piłsudskiego. A trzeba to było koniecznie zrobić przed sesją sejmową, która była następnego dnia. No więc Zaćwilichowski mówi: „Jedź z tym, żeby Wenda59 dał Marszałkowi do podpisania”. Przyjeżdżam do Belwederu, a Wenda mówi: „To jest zupełnie wykluczone, bo Marszałek czaruje”.\nDzwonię do Zaćwilichowskiego – wielka awantura, jeszcze Bartel60 włącza się w ten telefon i naciskają na Wendę w sposób niesłychany. Na koniec Wenda się zgadza. Poszedł – to było na parterze – przeżegnał się i otworzył drzwi. Ciemny pokój – widziałem jakieś światło, ale to był odblask kominka – i atmosfera naładowana elektrycznością. To się po prostu fizycznie czuło. Było tak ciemno, poza tym jakimś kominkiem, że nie widziałem Piłsudskiego, ale rzeczywiście wtedy zrozumiałem, że Wenda mógł się bać tam wejść.\nI nikt nie wiedział, co się tam naprawdę działo?\nNie, nie wiadomo. Siedział, rozmyślał, stawiał pasjanse, bo ja wiem co? Miał takie chwile… Są ludzie, którzy mają tego rodzaju właściwości – jakieś takie magnetyczne…\nCzy ten „urok”, który „rzucił” na Pana Piłsudski, trwa do dzisiaj?\nNie, nie, „urok” to za dużo powiedziane. Mój stosunek do Piłsudskiego jest również i krytyczny. Baza moich poglądów to jest Piłsudski, owszem, ale w jakiś sposób zreformowany. Moje koncepcje w polityce wschodniej tym różnią się od koncepcji Piłsudskiego, że ja nie stawiam na żadne federacje. Dla mnie kwestia niezależności krajów wschodnioeuropejskich jest rzeczą najważniejszą. Piłsudski nie doceniał trudności. Nie doceniał tego, że narody wschodnie się nas boją.\nA czy poza Polską także byli jacyś ludzie, którzy mieli wpływ na Pana?\nW dużym stopniu niewątpliwie swoją postawą wywierał na mnie wpływ Józef Czapski. Jako człowiek. Kiedy byłem już po Tobruku, w bardzo złej formie psychicznej, przyjechał do mnie do Mosulu namawiać mnie, żebym przyszedł do niego do Propagandy. I ja to wtedy odrzuciłem. Potem sam do niego pojechałem. Pamiętam taką przegadaną noc, niesłychanie gwałtowną. Chyba po raz pierwszy w życiu byłem tak wielomówny i tak gorzki w ocenie sytuacji. Ta noc dyskusji z nim bardzo wiele rzeczy przełamała. I ta przyjaźń była dla mnie wielką sprawą. To, niestety, potem się skończyło.\nNie, przyjaźń została. Ale już nie w tym stopniu. Może dlatego, że ja jestem zanadto… no, chciałem monopolizować. Po prostu przyjechała jego siostra Marynia61, która była mu bardzo bliska i która była jednocześnie niesłychanie zazdrosna o Józia. To bardzo zaważyło na naszych stosunkach. Czy Józio tutaj dłużej siedział, czy ktoś… Inne jego siostry były bardzo miłe – bardzo na przykład lubiliśmy panią Różę62 – ale jak one tu siedziały, to zawsze odzywał się taki cienki głosik: „Józik, gdzie jesteś? Dlaczego nie przychodzisz?!”.\nCzyli miała wpływ na Pana relacje z Czapskim?\nNawet nie… Po prostu je zakłócała. Zakłóciła to.\nKto był największym Pana przyjacielem z tamtych czasów?\nNiewątpliwie Roger Raczyński. Niezwykle interesująca postać, wielka inteligencja.\nMieroszewski to był partner! Myśmy wzajemnie na siebie oddziaływali.\nAle z Mieroszewskim to była przyjaźń?\nO tak! Cechą, którą najwyżej cenię u ludzi, jest lojalność. To najbardziej cenię, ale to jest, niestety, najrzadsze. Mieroszewskiego byłem całkowicie pewien. Nigdy nie miałem cienia obawy. Ale na przykład z Józiem – przy dobrych stosunkach – był pewien konflikt. Mieroszewski napisał kiedyś o Kongresie Wolności Kultury64, że to jest cyrk i bardzo ostro ich zaatakował. Bardzo się na to obraził Kot Jeleński65 i zmobilizował Józia. Józio postawił sprawę na ostrzu noża i powiedział: „Jeżeli tego nie wycofasz, to ja wyprowadzam się z Maisons-Laffitte!”. Ale ja się uparłem i powiedziałem, że nie wycofuję. To się potem rozeszło po kościach, ale Józio robił jakieś takie gesty, powiedział, że się wyprowadza. Można zapytać dokąd, prawda? Praktycznie biorąc, był to okres, kiedy Józio żył z „Kultury”… To były takie chwile bardzo przykre. Nagle człowiek, którego się lubi czy nawet kocha, w pewnym momencie idzie przeciwko mnie, nie mając racji. Przynajmniej w moim przekonaniu nie mając racji.\nCzyżby ktoś rzeczywiście okazał się nielojalny wobec Pana? Czy ktoś Pana zawiódł?


15 sierpnia, 2010 | Author: admin\nMuzyka rockowa powstawała w latach czterdziestych w Stanach Zjednoczonych. Od początku swojego istnienia podbijała coraz to szersze rzesze ludzi. Bardzo szybko zaczęto jej słuchać na całym świecie. Ugruntowana szybkimi rytmami zdobywała coraz to nowych zwolenników, szczególnie wśród młodych odbiorców. Budowana była na bazie kilku nurtów muzyki. Rock powstawał dość szybko i dość szybko zyskał dużo fanów. Pierwsi wykonawcy nie byli jednak przyjmowani entuzjastycznie przez wszystkich. Ale tak, jak każda muzyka, a szczególnie jej nowy nurt, musiała przekonać do siebie swoich zwolenników. Dzięki muzyce rockowej powstało tez wiele nowych rodzajów tańca towarzyskiego. To na jej bazie powstał twist i wiele innych. Ale on także na początku uznawany był za taniec zupełnie niestosowny. Jednak nie pomogły uwagi przeciwników. Rock powędrował z Ameryki w szybkim tempie na inne kontynenty.\nW Polsce pojawił się znacznie później ale tez zyskał od razu szerokie grono fanów. Obecnie muzyka rockowa jest bardzo popularna. Skierowana jest ona raczej do ludzi młodych i to oni ja uwielbiają. Najróżniejsze odmiany rocka powodują to, że fani mogą dostosować rodzaj tej muzyki do swoich gustów. Ale gani rocka to fani szczególni. Nie ma chyba drugiej takiej grupy fanów, która tak bardzo by uwielbiała swoją muzykę i jej wykonawców. Wystarczy tylko popatrzeć na organizowane koncerty. Ściągają one fanów z najodleglejszych zakątków. Zwolennicy tego rodzaju muzyki potrafią się wspaniale organizować i niebywale bawić, fascynując się muzyka rockową. Znają dobrze wszystkie utwory swoich wykonawców, znają ich życiorysy i starają się poznać także historię muzyki rockowej. To niebywali ludzie. Nikt chyba nie wie więcej na temat muzyki niż oni. Ale nawet ktoś, kto nie jest zagorzałym fanem rocka nieraz nawet nie zdaje sobie sprawy z tego, że jakiś jego ulubiony utwór należy właśnie do tego gatunku muzyki. Warto nieraz trochę zainteresować się i poznać korzenie tej muzyki. Może wtedy też pokochamy rocka.\nKategoria Muzyka, Piosenkarze, Rock | Tagi: muzyka, rck, super


22 września 2017 – Parafia Matki Bożej Częstochowskiej w Nurcu-Stacji\nOpublikowane w 22 września 2017 19 grudnia 2017\nPodziękowania z Urugwaju\nW dniach 23-30 lipca 2017 obchodziliśmy XVIII Ogólnopolski Tydzień św. Krzysztofa pod hasłem: „Niesiemy Miłosierdzie drogami świata”. MIVA Polska po raz kolejny zaprosiła wszystkich kierowców, członków ich rodzin oraz Przyjaciół misji do udziału w Akcji św. Krzysztof 1 grosz za 1 km szczęśliwej jazdy na środki transportu dla misjonarzy. Jako wspólnota parafialna włączyliśmy się w to dzieło a zebrane ofiary przekazaliśmy do Urugwaju gdzie od 3 lat posługuje ks. Jarosław Przeździecki, kapłan naszej diecezji. Otrzymaliśmy jego list i podziękowania. Poniżej słowa, które skierował do nas ks. Jarosław.\nPozdrawiam, w zasadzie pozdrawiamy was z Urugwaju, wraz z całą wspólnotą parafii św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Minas. Wszystkim z całego serca szczerze dziękujemy za pomoc jaka otrzymaliśmy przez waszego ks. Proboszcza. Dziękuję jeszcze bardziej za troskę o misje i o dzieło misyjne które się przejawia w waszej ofiarności. Dziękuje też za pamięć i modlitwę, o której mnie zapewnia wasz ks. Proboszcz.\nJest to mój 3 rok posługi w tej parafii. Prawdę mówiąc nie wiem, czy mógłbym się pochwalić jakimiś widzialnymi owocami. Raczej wygląda na to, że cały czas jest to okres zasiewu. Ufam, że przyniesie kiedyś plon dla królestwa Bożego. Ten rok w naszej diecezji przeżywamy jako Rok Maryjny. Za sugestią ks. Biskupa podjęliśmy inicjatywę, aby ofiarować się jako wspólnota parafialna Matce Bożej. Uczynimy to 1 października w uroczystość św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Teraz przygotowujemy się do tego wydarzenia. Dla mnie tym bardziej jest to radosne, gdyż przygotowanie opiera się o teksty 4 świętych, z czego dwaj to Polacy: św. Jan Paweł II i św. Maksymilian Maria Kolbe. Modlę się, żeby przyniosło jak największe owoce. Cały czas powtarzam, że w warunkach tak zlaicyzowanego kraju szczególnie potrzeba modlitwy i ofiary. Chcemy więc, choć z niewielką grupką osób, uczynić ten akt, ufając, że pomoże w odnowie całej parafii.\nW sierpniu, w Urugwaju obchodzi się Dzień Dziecka. Kościół zaś 3 niedzielę sierpnia przeżywa jako Dzień Katechezy. Zawsze więc w tym czasie organizujemy dla dzieci spotkanie ze Mszą św., zabawami i podwieczorkiem. Cieszę się, bo w tym roku, przybyło ponad 50 dzieci, z czego ok. 40 to z katechezy. Wszystkie odchodziły bardzo zadowolone.\nW tym czasie u nas kończy się zima. W tym roku była bardzo łagodna, a wręcz ciepła jeśli można tak powiedzieć i słoneczna. Teraz się rozpadało. Ale kiedy się skończy przystępujemy do prac przy kościele, Pierwsze co będziemy robić to malować dach. Potem chcemy pomalować Kościół i budynki parafialne z zewnątrz (to wszystko jest razem) i oświetlić kościół z zewnątrz. Na razie taki jest plan na te wakacje. Zobaczymy co się z tego uda zrealizować. Kościół jest ładny, ale wymaga odnowienia i na zewnątrz i wewnątrz. Dlatego zapewniam, że każdą pomoc jaką otrzymaliśmy i otrzymamy, wykorzystamy dobrze. W poprzednią sobotę i niedzielę (16-17 września) sprawowałem msze św. będę w intencji dobrodziejów naszej parafii. Niech Bóg wszystkim wynagrodzi. Dla mnie to wielka radość, że i wierni z Polski włączają się w pomoc naszej parafii jak też niektóre firmy tutaj w Urugwaju. Odbieram to jako widoczny znak działania łaski Bożej. Zapewniam tez o szczególnej modlitwie w dzień naszego odpustu parafialnego, 1 października.\nKs. Jarosław Przeździecki


Grapcio. Czy coś z tego będzie?\nPostautor: Modricz » niedziela, 15 gru 2019, 20:18\nWitam. Jestem w posiadaniu 65 l grapcia. W linku podaje zdj ze składem. Dodam że jest trochę gesty. Moje pytanie brzmi czy coś z tego wyjdzie? Proszę o pomoc\nRe: Grapcio. Czy coś z tego będzie?\nPostautor: Modricz » wtorek, 17 gru 2019, 02:38\nNikt mi nie pomoże? Dajcie znać bo szkoda by było tą ilość puścić w kanał\nPostautor: Pablito » wtorek, 17 gru 2019, 08:03\nSpirytus pewnie da się z tego zrobić, cukier w składzie posiada. Czy wyjdzie z tego trunek smakowy, tego nikt nie wie.\nJak za darmo, to lej do beczki, zaszczep to Bayanusami lub innymi nie-turbo drożdżami i próbuj. Do kibla zawsze zdążysz wylać\nPostautor: Szlumf » wtorek, 17 gru 2019, 09:30\n1. Nie wiadomo czy drożdże ruszą bo napitek może zawierać jakieś konserwanty np. z użytych surowców. Można zrobić próbę na 1l czy zacznie fermentację.\n2. Mało cukru więc (o ile drożdże ruszą) nastaw będzie słaby - około 6%. Jak nie ma konserwantów to łatwo taki nastaw zakazić więc wymagana pełna higiena i wskazany dodatek cukru.\n3. Gęste więc kocioł z płaszczem lub grzałki ULWD. Można też dodać wody ale to osłabi i tak słaby nastaw.\nJa bym stopniowo dolewał to do do zwykłych cukrówek na spirytus, o ile je robisz. Tak ze 20% objętości. Oczywiście po próbie czy fermentuje (p. 1).\nPostautor: Modricz » wtorek, 17 gru 2019, 21:37\nDobra. Zrobię test na 1l a później jak będzie ok to rozcieńczę wodą 2:1, dodam cukru i zobaczymy co wyjdzie\nOstatnio zmieniony wtorek, 17 gru 2019, 21:54 przez manowar, łącznie zmieniany 1 raz.\nPostautor: Modricz » poniedziałek, 30 gru 2019, 22:15\nHmm test wyszedł chyba negatywnie bo po wlaniu drożdży do rozcieńczonego wodą soku zrobiło się od razu coś w stylu lanego ciasta. Czy wie ktoś czemu tak się stało? Przez to że sok zawiera konserwanty? Zobaczę rano czy coś ruszyło.\nTu dodaje link do tego testu. Oceńcie sami czy coś z tego będzie bo naprawdę wygląda to jak bulgoczące lane ciasto\nOstatnio zmieniony wtorek, 31 gru 2019, 07:08 przez radius, łącznie zmieniany 2 razy.\nPostautor: .Gacek » wtorek, 31 gru 2019, 02:12\nZagotuj, wręcz do wrzątku około dwa litry soku rozcieńczone dwoma litrami wody (trzymaj wrzątek ok 10 minut) do tego pół kilograma cukru aby się rozpuścił, ostudz do 30*C i zaszczep bayanusem...\nWedług mnie musi ruszyć.\nJeżeli nie ruszy to wszyscy będziemy wiedzieć aby nie kupować tego soczku dla dzieci do szkoły...\nPostautor: Szlumf » wtorek, 31 gru 2019, 08:30\nNa filmiku widać, że drożdże pięknie pracują. Zaszczep całość w pojemniku z rurką fermentacyjną. Jak skończą pracę wystaw na mróz. Może się sklaruje. Jeżeli w smaku będzie dobre to może zamiast destylować zrób z tego coś w rodzaju cydru.\nPostautor: Modricz » wtorek, 31 gru 2019, 13:45\nDziś to wygląda już tak :\nCzyli zero życia i kilka centymetrów lanego ciasta. Spróbuję techniki Gacka ale niestety zostały mi na testy tylko drożdże Babuni bo zużyłem już ostatnie bayanusy a dziś już nigdzie nie dostanę ich.\nPostautor: manowar » wtorek, 31 gru 2019, 16:16\nAle po co... test się przecież powiódł... drożdże przerobiły co miały przerobić (można jeszcze sprawdzić spławikiem) - w dodatku pięknie się sklarowały.... To ciasto to prawdopodobnie osad z włókien... Ja bym proponował koledze po pierwsze nieco więcej cierpliwości, po drugie poczytać trochę bo braki w absolutnych podstawach...\nPostautor: Szlumf » wtorek, 31 gru 2019, 19:00\nWykorzystaj to ze słoika jako matkę drożdżową. Tylko jeżeli dałeś mało Bayanusów to rozmnóż je jeszcze przed dodaniem do całości.\nPostautor: .Gacek » wtorek, 31 gru 2019, 19:08\n@Szlumf trafiłeś w punkt\nPostautor: Modricz » piątek, 3 sty 2020, 19:35\nA więc tak, testy wykonywane były od dnia założenia postu więc trochę minęło a cierpliwości powoli nie miałem do tego już więc prosiłem o pomoc. Nie słyszałem o osadzie z włókien podczas dodawania drożdży oraz nigdzie o czymś takim nie przeczytałem pomimo że szukałem. Może za słabo. Zrobiłem jak napisałem Gacek i póki co gra i bulgocze odpowiednio. Po przerobieniu dam na rurki i napisze jak wyszło.


Natalia Kędra 19.07.2016 16:52\nDwa lata badań biomechanicznych (czymkolwiek, by nie były), merytoryczne wsparcie profesjonalnych sportsmenek, testy przy różnych dyscyplinach... Tak powstawało pięć nowych modeli biustonoszy Nike Pro. Niektóre z nich "oddychają" przez perforacje, inne podtrzymują tak mocno, że można w nich skakać na trampolinie i nic nie drgnie. Według Nike nowości wyczerpują potrzeby kobiet o różnych sylwetkach i różnych sportowych pasjach.\nNike Pro Bra - kampania fot. mat. prasowe Nike\nJednak tych "różnych sylwetek" nie sposób się dopatrzeć w oficjalnej kampanii Nike Pro Bra. Modelkami są współpracujące z Nike lekkoatletki, których uwagi przyczyniły się powstania nowych modeli. Jak łatwo się domyślić - ich ciała są idealnie jędrne, a kobiecie, która ćwiczy mniej niż 5 razy w tygodniu trudno się z nimi zidentyfikować (zwłaszcza z Colleen Quigley, która wcześniej pracowała jako modelka).\nColleen Quigley w reklamie Nike mat. prasowe Nike\nNie myślcie jednak, że Nike nie dotrzymało obietnicy różnorodności. Do reklam w social media zwerbowano joginkę Claire Fountian oraz blogerkę Palomę Elsesser, której zdarza się też pozować do zdjęć. Obie są puszyste, choć wyraźnie wysportowane. To mało - bo zdjęcia opublikowano tylko na Instagramie, a jednocześnie dużo, bo przełamuje dominację atletycznych ciał w komunikacji marki. Dla Nike zawsze kluczowe było pokazanie, że ma w ofercie buty i strój do każdej dyscypliny. Powoli wykluwa się nowy przekaz: sport uprawiają nie tylko umięśnieni bogowie, a także zwykli śmiertelnicy (z fałdką na brzuchu).\nDziewczyny plus size i sportsmenki w reklamach biustonoszy Nike


WYCINANKA O PRZEMOCY | Pomysły do zrobienia\nPrzemyśl przed II wojną światową był wielokulturowym miastem, w którym obok siebie mieszkali Żydzi, Ukraińcy i Polacy. Dziś pozostała jedynie mniejszość ukraińska, która stanowi około czterech procent ludności. Młodzi mieszkańcy Przemyśla o polskich i ukraińskich korzeniach uczestniczyli w pięciodniowych warsztatach obywatelskich oraz medialnych. Tematem, którym się zajęli, była tożsamość związana z wielokulturowością tego miasta – kwestia ważna zwłaszcza przy nasilających się w Przemyślu nastrojach ksenofobicznych. Działania miały na celu wsparcie integracji Ukraińców i Polaków. Pierwszego dnia uczestnicy zdecydowali, że narzędziem wypowiedzi artystycznej opisującej ich codzienne życie w Przemyślu będzie film. Chcieli, aby efekt pracy był atrakcyjny dla osób w podobnym do nich wieku. Młodzież ponadgimnazjalna wybrała film dokumentalny, a uczniowie gimnazjum wzięli udział w warsztatach animacji poklatkowej. Animatorka Marta na początku pokazała uczestnikom zestaw filmów animowanych (między innymi film Kamila Polaka Narodziny narodu), które w abstrakcyjny sposób traktują temat różnorodności. „Miały ich nakierować na inne myślenie – tłumaczy Marta. – Zachowania ksenofobiczne czy rasistowskie często opisuje się za pomocą konfliktu, scen bójki. Ten, który stosuje przemoc, jest łysy i spocony, wyciąga kij baseballowy i tłucze kogoś na chodniku. Chciałam ich filmy przed tym uchronić”. Efektem ich pracy są trzy filmy w technice animacji wycinankowej: Podniebienie, Moje niebo i Źródło oparte na rodzinnych historiach, legendach i bajkach, prezentowane jako tryptyk Przemyśl to. Zachowaniom ksenofobicznym obecnym w codziennym życiu młodych ludzi dzięki użytym opowieściom nadano szerszy kontekst kulturowy i historyczny. Odpowiedź na pytanie o przyczyny takich zjawisk jest bardzo trudna, ale forma artystyczna choć trochę pozwala się do niej zbliżyć. Film Przemyśl to dostępny jest w serwisie vimeo. https://vimeo.com/207037171 hasło: polskalab_2.\nZastanówmy się nad zestawem filmów, które posłużą za inspirację: na jakim kontekście nam zależy, co warto pokazać uczestnikom, aby poszerzyli swoje horyzonty i perspektywę. Wybieramy technikę plastyczną, której użyjemy. Jeśli jest to nasz początek przygody z animacją poklatkową, najlepiej zastosować metodę wycinanki. W przystępny sposób pozwala pokazać zasady animacji poklatkowej i wykorzystać gotowe przedmioty.\nWycinamy z papieru bohaterów historii i elementy scenografii: np. drzewa, górę, strumyk, chmurę, krople deszczu, stół, krzesło. Możemy też użyć gotowych przedmiotów: skrawków wełny jako trawy i liści, kartonowych pudełek jako budynków, mapy itp. Do blatu stołu przyklejamy karton, który posłuży nam za tło filmu. Ustawiamy oświetlenie i aparat na statywie. Każdy najmniejszy ruch i przesunięcie elementów fotografujemy. Zdjęcia montujemy, a następnie podkładamy dźwięk. Pamiętajmy, żeby dodać planszę z tytułem i napisy końcowe, w których wymienimy uczestników warsztatów.\nCzyli jak za pomocą filmu poklatkowego mówić o ważnych kwestiach\nkolorowy papier, karton, gazety, tektura, klej, flamastry, kredki, nożyczki, taśma papierowa, aparat fotograficzny ze statywem, komputer, oprogramowanie do animacji poklatkowej (np. Windows Movie Maker, iMovie), mikrofon, dyktafon lub mikrofon


Bogus³aw Feliszek, 2015-11-08\n"Nie wiedzia³e¶, ¿e jeste¶ liderem opinii?"\nIm g³êbiej w las, tym wiêcej drzew. Ale nie zobaczysz lasu je¶li bêdziesz ogl±da³ poszczególne drzewa – jedno po drugim. Skupianie siê na szczegó³ach utrudnia lub nawet uniemo¿liwia dostrze¿enie ca³o¶ci.\nW pracy skupiasz siê na rozwi±zywaniu bie¿±cych problemów. My¶lisz o nowych produktach, ulepszasz us³ugi i szukasz nowych klientów. Nie zauwa¿asz jednej wa¿nej rzeczy: dziêki g³êbokiej i szerokiej wiedzy oraz bogatemu do¶wiadczeniu zosta³e¶ ekspertem w swojej bran¿y.\nMo¿e to skromno¶æ, mo¿e brak czasu na refleksjê, ale wiêkszo¶æ przedsiêbiorców nie docenia prawdziwej warto¶ci swojej wiedzy. Nie my¶l± o sobie jako o ekspertach, których do¶wiadczenie upowa¿nia do udzia³u w publicznych debatach na wa¿ne tematy. A przecie¿ nauka nie posz³a w las.\nW Pressence Public Relations pomagamy naszym klientom zdobyæ i utrzymaæ przewagê nad konkurencj± poprzez zbudowanie autorytetu bran¿owego eksperta i lidera opinii. Zachêcamy do pisania fachowych artyku³ów, prowadzenia autorskiego bloga oraz komentowania aktualnych wydarzeñ i nowych trendów. Najtrudniej jednak przychodzi przekonanie klientów, ¿e maj± co¶ cennego i wyj±tkowego do powiedzenia.\nJe¿eli chcesz siê pozytywnie wyró¿niæ jako "ten, który wie najlepiej", od³ó¿ na bok w±tpliwo¶ci jak du¿o jeszcze musisz siê nauczyæ i pos³uchaj co mówimy na naszych szkoleniach medialnych:\nGdyby to nie by³ najlepszy ekspert, nie by³oby go w mediach – tak my¶l± ludzie o "ekspercie", którego komentarz przeczytali w gazecie lub us³yszeli w radiowym wywiadzie. On nie wie wiêcej od Ciebie, ale czytelnicy i s³uchacze niestety uwa¿aj± inaczej. Prawda jest taka, ¿e jedyne co was dzieli to fakt, ¿e ten "ekspert" znalaz³ drogê do mediów a Ty nie.\nObydwaj jeste¶cie do¶wiadczonymi profesjonalistami, ale media o Tobie nie wiedz±. Dziennikarze kontaktuj± siê z ekspertami, których znaj± lub cytuj± tych, którzy publikuj± ciekawe opinie. Tutaj nie ma magicznych sztuczek – nikt nie ma wiêkszych praw od Ciebie. W mediach s± ci, którzy chc± byæ.\n2. Wiesz wiêcej ni¿ Ci siê wydaje.\nWspó³pracuj±c na co dzieñ z fachowcami, którzy maj± podobn± wiedzê, mówi± tym samym jêzykiem i dobrze siê rozumiej± przyzwyczajasz siê do my¶lenia, ¿e to, co robisz nie jest wyj±tkowe, a Twoja wiedza jest powszechna (ka¿dy to wie). Dopiero kiedy rozmawiasz z lud¼mi spoza swojej bran¿y lub specjalizacji, rozumiesz, ¿e to, co wiesz ma specjaln± warto¶æ.\nCzasem wystarczy zrobiæ dwa kroki wstecz i zastanowiæ siê co wiedz± Twoi klienci i dziennikarze. To mo¿e byæ trudne za pierwszym razem, ale warto spróbowaæ, ¿eby dostrzec, ¿e wiesz wiêcej ni¿ Ci siê wydaje.\n3. Decyduje nowe ujêcie tematu.\nJedn± z cenniejszych umiejêtno¶ci specjalisty PR jest znalezienie najlepszego ujêcia dla konkretnego tematu. Ten talent przydaje siê tak¿e w pozycjonowaniu lidera bran¿y.\nMedia potrzebuj± eksperta, który potrafi przedstawiæ swoje stanowisko w oryginalny i przekonuj±cy sposób. Na przyk³ad, ma³o kogo zainteresuje temat "Moje osobiste przemy¶lenia o planach kryzysowych". Je¶li jednak ten sam temat przedstawisz inaczej, na przyk³ad "5 powodów dlaczego warto inwestowaæ w plany kryzysowe", zainteresowanie od razu wzro¶nie. Temat ten sam, ale w innym ujêciu.\nJe¶li dysponujesz bardzo wyspecjalizowan± wiedz±, nie ograniczaj siê do komentarzy wy³±cznie na ten temat. Poszukaj punktów stycznych z pokrewnymi dziedzinami. Na przyk³ad ekspert zarz±dzania kryzysowego mo¿e komentowaæ skandale celebrytów, trener medialny wypowiadaæ siê na temat jêzyka cia³a polityków a le¶niczy mówiæ o dobrym wp³ywie na zdrowie bliskiego kontaktu z przyrod±. Chodzi o to, ¿eby nie zamykaæ siê w swojej specjalno¶ci, ale poszerzaæ grupê potencjalnych klientów.\nBudowanie reputacji eksperta jest jednym z najbardziej efektywnych sposobów zdobycia trwa³ej przewagi nad konkurencj±. Klienci i konsumenci – dziêki aktywno¶ci eksperta w mediach – kojarz± jego markê z najwy¿sz± jako¶ci±, bogat± wiedz± i fachowym do¶wiadczeniem.\nWszystko zaczyna siê jednak od zmiany my¶lenia. Tak jak mówimy: jeste¶ liderem opinii. Nauka przecie¿ nie posz³a w las.


Przy stole z Hitlerem - Postorino Rosella - książka – Ravelo – tania księgarnia\nKsięgarnia Ravelo.pl > Książki > Literatura piękna > Powieść historyczna > Przy stole z Hitlerem\nwydawca: W.A.B.data wydania:2018 oprawa: miękka liczba stron 336\nWydawca: W.A.B.Data wydania:2018 Oprawa: miękka, 336 stron\nPełny opis książki – Postorino Rosella "Przy stole z Hitlerem"\nMiędzynarodowy bestseller oparty na prawdziwej historii z czasów II wojny światowej. Rodzice dwudziestosześcioletniej Rosy Sauer odeszli, a jej mąż Gregor walczy na wojnie. Zubożała i samotna podejmuje decyzję opuszczenia rozdartego wojną Berlina, by zamieszkać z teściami na wsi. Wydaje jej się, że znajdzie tam schronienie. Pewnego ranka do drzwi pukają esesmani, aby oznajmić jej, że została powołana do bycia testerką Hitlera: trzy razy dziennie ona i dziewięć innych kobiet udają się do tajnej siedziby Hitlera w Wilczym Szańcu, aby próbować jego potraw, zanim on to zrobi. Zmuszone do jedzenia tego, co mogłoby je zabić, degustatorki zaczynają dzielić się na dwie grupy: fanatyczki lojalne Hitlerowi oraz kobiety takie jak Rosa, upierające się, że nie są nazistkami, pomimo że każdego dnia ryzykują własne życie dla Hitlera. W pewnym momencie wszyscy zaczynają się zastanawiać, czy stoją po złej stronie historii. Przy stole z Hitlerem budzi prowokacyjne pytania o współudział w zbrodniach, poczucie winy i przetrwanie.\nnumer produktu: 100793448\nKsiążki > Literatura piękna > Powieść historyczna > Postorino Rosella - Przy stole z HitleremKsiążki > Literatura piękna > Powieść zagraniczna > Postorino Rosella - Przy stole z HitleremKsiążki > Literatura faktu > Biografie, wywiady > Postorino Rosella - Przy stole z Hitlerem\nDodaj recenzję produktu "Przy stole z Hitlerem"\nPrzygody księdza Browna (Audiobook na CD)\nZapraszamy do przesłuchania zbioru kilkunastu opowiadań, które wprowadzą w klimat dawnej Anglii pełnej zagadek i dziwnych zdarzeń. Stań w szranki z niepospolitym umysłem księdza i spróbuj pierwszy rozwiązać sprawy, przed, którymi stawał zacny księżulo. Przygody księdza Browna to klasyk...\n"Nieznane przykazanie" odkrywa przed czytelnikami wstrząsające fakty z przeszłości kobiet z rodu słynnego amerykańskiego pisarza - skandalisty, którego bestsellerowa powieść uznana została za atak na podstawy Kościoła Katolickiego w świecie, wyjaśniając jednocześnie motywy, które były przyczyną...\nCudze pole Przypadki księdza Grosera (Audiobook na CD)\nZ przysłowiami za pan brat (Audiobook na CD)\nCzy wiesz, dlaczego wpada się do kogoś jak po ogień? I dlaczego kot śpi, a myszy harcują? I kim był Zabłocki, który źle wyszedł na mydle? I kto ma węża w kieszeni?... Nie? To koniecznie przeczytaj tę książkę! Renata Piątkowska o przysłowiach opowiada zajmująco, dowcipnie i z werwą. Skąd się...\nPiękny, majowy poranek na nowojorskim lotnisku. Dwa samoloty właśnie przygotowują się do startu. W punkcie kontroli bezpieczeństwa asystentka Bernice znajduje kartkę z dziwną wiadomością. Przełożony ignoruje obawy Bernice, ale wiadomość nie daje jej spokoju. Wezwany na pomoc starszy agent...\nPierwsza inwazja na Ziemię została odparta przez koalicję wielkich korporacji z międzynarodowymi siłami wojskowymi oraz chińską armię. Chiny zostały spustoszone na początku starań Formidów o wyniszczenie ziemskich form życia i przygotowanie gruntu pod ich własne osadnictwo. Erozja Chin...\nZapraszamy do przesłuchania zbioru kilkunastu opowiadań, które wprowadzą\nz niepospolitym umysłem księdza i spróbuj pierwszy rozwiązać sprawy,\nprzed, którymi stawał zacny księżulo.\nPrzygody księdza Browna to...zobacz więcej »\n39.99 zł25.96 zł\n"Nieznane przykazanie" odkrywa przed czytelnikami wstrząsające fakty z przeszłości kobiet z rodu słynnego amerykańskiego pisarza - skandalisty, którego bestsellerowa powieść uznana została za atak na podstawy Kościoła Katolickiego w świecie, wyjaśniając jednocześnie motywy, które były przyczyną...zobacz więcej »\nCzy kapłaństwo jest pracą na cudzym polu, a jeśli tak, to czy może ona dać człowiekowi miłość, poczucie sensu? Czy ksiądz Wacław stanie pośród księży, dla których sutanna staje się pancerzem nie do udźwignięcia, a celibat niczemu nie służącym anachronizmam?zobacz więcej »\nCzy wiesz, dlaczego wpada się do kogoś jak po ogień? I dlaczego kot śpi, a myszy harcują? I kim był Zabłocki, który źle wyszedł na mydle? I kto ma węża w kieszeni?... Nie? To koniecznie przeczytaj tę książkę! Renata Piątkowska o przysłowiach opowiada zajmująco, dowcipnie i z werwą. Skąd się...zobacz więcej »\nAaron Johnston, Scott Card Orsonn\nPierwsza inwazja na Ziemię została odparta przez koalicję wielkich korporacji z międzynarodowymi siłami wojskowymi oraz chińską armię. Chiny zostały spustoszone na początku starań Formidów o wyniszczenie ziemskich form życia i przygotowanie gruntu pod ich...


30 minut dla Jezusa - warszawa.gosc.pl\nwarszawa.gosc.pl → 30 minut dla Jezusa\nGrażyna Kłosiewicz modlitewną deklarację podpisała wraz z mężem. – Moja wnuczka ma już 13 lat, a lekarze nie dawali jej szans na przeżycie. Przed Najświętszym Sakramentem wymodliłam jej życie – mówi.\nStos z modlitewnymi deklaracjami piętrzy się na biurku proboszcza. Modlitwę przed Jezusem Eucharystycznym obiecało ponad 600 osób. Wraz z początkiem kwietnia w parafii św. Józefa Oblubieńca NMP na Kole – ruszyła inicjatywa „30 minut dla Jezusa na XXX-lecie wieczystej adoracji Najświętszego Sakramentu”. – To propozycja dla wszystkich – wyjaśnia ks. Zbigniew Godlewski.\nModlitewne formularze można znaleźć na stolikach z tyłu kościoła. Podpisują je nie tylko parafianie, ale i mieszkańcy Warszawy czy okolic. Są tacy, którzy w inicjatywę włączają się bez „formalności”. W kaplicy całodobowej adoracji Najświętszego Sakramentu jest cicho. Czasami tylko słychać dźwięk przesuwanych paciorków różańca. W okolicy południa ruch jest większy – na krótką modlitwę przychodzą mamy z wózkami. Tłoczniej przed Najświętszym Sakramentem jest także wieczorami i… w nocy. Przed kaplicą ustawiono dodatkowe ławki. – Wiele osób zna to miejsce. Wiedzą, że można tu przyjechać o każdej porze dnia i nocy – mówi ks. Bolesław Szewc, rezydent w parafii na Kole. Grażyna Kłosiewicz, parafianka, stara się przychodzić tu najczęściej jak to możliwe. W cichej modlitwie wyprosiła dla siebie uzdrowienie z choroby nowotworowej, a wnuczce – łaskę życia. Wielokrotnie doświadczyła także Bożej pomocy w codziennych i rodzinnych sprawach. Dlatego, kiedy dowiedziała się o parafialnej inicjatywie „30 minut dla Jezusa”, bez wahania wraz ze swoim mężem złożyła deklarację. – Pół godziny na miesiąc – to nie jest dużo. To przecież kropla w morzu w porównaniu z tym, co Bóg nam daje – mówi. O ogromie łask uproszonych przed Jezusem Eucharystycznym świadczy księga świadectw i łask wystawiona obok kaplicy z adoracją. Ks. Bolesław Szewc przewertował ją całą. – Najwięcej jest podziękowań za łaskę uzdrowienia, wyjścia z nałogów, porzucenia wróżbiarstwa czy praktyk ezoterycznych – mówi ks. B. Szewc. Są także wpisy od mam, babć i teściowych, które wstawiają się za najtrudniejszymi, rodzinnymi sprawami. Niektóre wpisy mówią o tym, że mimo licznych modlitw „nic w życiu się nie zmieniło”. Zmianie uległo natomiast… spojrzenie na dotychczasowe sprawy. – To najbardziej cieszy, ta nowa świadomość, perspektywa wiary. To jest właśnie nawrócenie. Przed Najświętszym Sakramentem człowiek zmienia się – mówi.\nInicjatywa „30 minut dla Jezusa” wpisuje się w eucharystyczny rys duszpasterstwa parafii na Kole. Do modlitwy przed Najświętszym Sakramentem księża zachęcają penitentów w konfesjonale, rodziców dzieci komunijnych, młodzież przygotowującą się do bierzmowania czy rodziców dzieci chrzcielnych. – Cieszymy się, że wiele osób włącza się w inicjatywę. Jest szansa, że część z nich zasmakuje w tej modlitwie i odkryje, że nie jest to jednorazowe „zadanie”, ale coś, co może im towarzyszyć w życiu. To sam Pan Bóg zaprasza do tego człowieka – mówi rezydent. Proboszcz parafii na Kole liczy, że osoby, które odkryją tę formę modlitwy, w przyszłości być może zasilą szeregi Bractwa Adoracyjnego, które przy parafii św. Józefa Oblubieńca NMP już od 30 lat pełni dyżury przed Najświętszym Sakramentem. – Jego członkowie z roku na rok wykruszają się. W czasach świetności liczyło 600–700 osób, teraz ma ponad 300. Coraz trudniej jest pozyskać ludzi do regularnej adoracji. Młodym wydaje się, że nie mają czasu, jednak doświadczenie wielu osób pokazuje, że czas poświęcony modlitwie „pomnaża się”, bo zaczynamy koncentrować się na tym, co jest naprawdę ważne – przekonuje ks. Z. Godlewski. Inicjatywa „30 minut dla Jezusa na XXX-lecie wieczystej adoracji Najświętszego Sakramentu” będzie trwała przez cały rok jubileuszowy.


Nowe połączenie Lufthansy z Łodzi do Monachium / Aktualności z branży / Dla podróżników\n„To doskonała wiadomość dla wszystkich mieszkańców Łodzi i całego regionu, którzy do tej pory korzystali z usług tego przewoźnika z innych portów lotniczych w Polsce. Lufthansa jest jedną z najlepszych marek na świecie. Jest certyfikowanym, pięciogwiazdkowym przewoźnikiem lotniczym obok takich linii jak Etihad Airlines, Qatar Airlines i Singapore Airlines. To dla mnie zaszczyt, gościć takiego przewoźnika w Łodzi i rozpocząć z nim stałą współpracę. Wszyscy zdajemy sobie sprawę, że jest to historyczny moment, ponieważ Lufthansa po raz pierwszy rozpocznie operowanie z Łodzi. Biorąc pod uwagę wskaźniki gospodarcze Łodzi i regionu, nasze badania dotyczące zapotrzebowania na loty do Niemiec, a także badanie z zakresu obszaru oddziaływania naszego lotniska na potencjalnych pasażerów w Polsce, jestem przekonana, że dzisiejszy dzień będzie pierwszym krokiem do naszej dalszej współpracy.” – mówi Anna Midera, prezes Portu Lotniczego im. Władysława Reymonta.


Wycieczka Stożek - 23.10.2016r.\nRodzinna wycieczka na Stożek\n23 października br. Uczniowski Klub Sportowo – Turystyczny „DIABLAK” przygotował, szczególnie dla rodzin z dziećmi, wycieczkę w Beskid Śląski. Tą wycieczką, po raz kolejny, Klub włączył się w akcję Hospicjum św. Ojca Pio w Pszczynie „Zdobywamy szczyty dla Hospicjum”.\nUczestnicy poznali historię terenu, zapoznali się z walorami przyrodniczymi i turystycznymi Beskidu Śląskiego. W trakcie przejścia trasy: Wisła Łabajów – Stożek Wielki (978m n.p.m.) – Kiczory (989m n.p.m.) – Wisła Głębce, mieli okazję podziwiać piękno polskiej złotej jesieni oraz zachwycające panoramy górskie, sięgające od pobliskich szczytów Beskidu Śląskiego, przez Beskid Żywiecki, po Beskidy Kisuckie, Małą Fatrę i Tatry, co z kolei zawdzięczamy słonecznej pogodzie w weekend, która po tygodniu ciągłych opadów deszczu sprawiła, że wszystkim dopisywał bardzo dobry humor. Trasa wycieczki została dobrana w taki sposób, aby przede wszystkim dzieci mogły ją spokojnie przejść a i dorośli byli w jak największym stopniu zadowoleni z niedzielnego spaceru w górach.\nW wycieczkach organizowanych przez UKST „DIABLAK” coraz częściej biorą udział całe rodziny, co bardzo cieszy, ponieważ nasza działalność skierowana jest do uczniów i mieszkańców naszego powiatu. Serdecznie zapraszamy do brania czynnego udziału w inicjatywach podejmowanych przez Klub. Zachęcamy do górskich wędrówek razem z nami oraz do poprawiania sprawności poprzez udział w zajęciach na ściance wspinaczkowej.\nZapraszamy osoby zainteresowane turystyką do wyjazdów z nami w góry te bliższe a czasami i te dalsze. Najbliższy wyjazd dla turystów bardziej zaawansowanych odbędzie się 20 listopada br. Cel to Beskid Żywiecki a planowana trasa: Sopotnia Wielka – Hala Górowa – Hala Miziowa – Góra Pięciu Kopców (1543 m n.p.m.) – Hala Miziowa – Korbielów Smrek. Szczegóły na stronie UKST „DIABLAK”.\nDaniel Brudny (OP)\nnie wpisywać Wisła Łabajów - Stożek\nStożek - Kiczory BZ 01 6\nnie wpisywać Kiczory - Mraznica\nMraznica - Wisła Głębce BZ 01 2


Poczta Polska szykuje Polakom ogromny prezent. Wszystko jeszcze przed Świętami | BiznesINFO\nPoczta Polska szykuje Polakom ogromny prezent. Wszystko jeszcze przed Świętami\nAutor Kamila Jeziorska - 12 Grudnia 2020\nPoczta Polska wychodzi naprzeciw oczekiwaniom swoich klientów i chce usprawnić swoje funkcjonowanie w okresie przedświątecznym. Machina ruszyła, a Poczta Polska do tego, aby wszystko się udało zaangażowała także dodatkowych pracowników sezonowych.\nPoczta Polska przed świętami\nPoczta Polska będzie doręczała paczki w soboty, a mieszkańcom Warszawy nawet w niedziele. W opublikowanym komunikacie Poczta Polska poinformowała, że dodatkowe rozwiązania wdrożone zostały w związku z przedświąteczną gorączką.\n- Poczta Polska uruchamia doręczanie paczek w dodatkowe dni. Z tygodnia na tydzień ich liczba rośnie, a pocztowcy mają coraz więcej pracy. Zwracamy się jednocześnie z prośbą, by nie odkładać zakupów internetowych na ostatnią chwilę - mówi Justyna Siwek, rzecznik prasowa Poczty Polskiej.\n"Już teraz pocztowcy doręczają przesyłki w soboty w kilkudziesięciu miastach: Białej Podlaskiej, Białymstoku, Bydgoszczy, Ciechanowie, Gdańsku, Gdyni, Katowicach, Kielcach, Koszalinie, Krakowie, Lublinie, Łodzi, Ostrołęce, Ostrowie Wielkopolskim, Poznaniu, Płocku, Rzeszowie, Siedlcach, Sopocie, Szczecinie, a także we Włocławku, Wrocławiu oraz Zabrzu" - informuje spółka.\nPoczta Polska z tej okazji zatrudniła także dodatkowo 1500 dodatkowych pracowników sezonowych na okres przedświąteczny. Łącznie do klientów paczki doręcza 6,3 tys. kurierów oraz 25 tys. listonoszy.\nWarto wspomnieć, że Poczta Polska przygotowała także specjalną ofertę obejmującą kartki świąteczne. Od teraz każdy listonosz będzie posiadał przy sobie plik kartek świątecznych oraz znaczków pocztowych, dlatego zainteresowani będą mogli wysłać życzenia od ręki.\nPoczta Polska ma pełne ręce roboty\nJednakże to nie wszystko, bowiem Poczta Polska nie tylko w kwestii doręczeń kieruje się zasadą "wszystkie ręce na pokład". Spółka rozszerza katalog usług, z których będzie można skorzystać w okienkach typu fast track. Już teraz w całym kraju funkcjonuje 550 takich okienek, natomiast od 15 grudnia będzie już 652 okienka.\n"Teraz, szczególnie w okresie piku paczkowego, z takich udogodnień mogą skorzystać wszyscy klienci wysyłający paczki w placówkach pocztowych. Jednakże ze względu na bardzo pozytywny odbiór tego rozwiązania przez Klientów to pełna i priorytetowa realizacja usług paczkowych w tych wydzielonych okienkach będzie realizowana na stałe" - informuje Poczta Polska w komunikacie.\nOkienka fast track mają usprawnić pracę placówek w przedświątecznym okresie. Według szacunków spółki ilość nadawanych paczek może wzrosnąć nawet o 70 proc.\n- Usprawnienie obsługi przesyłek w okresie świątecznym to kolejne działanie Poczty Polskiej wpisujące się w strategię Spółki. Konsekwentnie stawiamy na rozwój usług, na których może skorzystać branża e-commerce. To szczególnie ważne w okresie przed Świętami Bożego Narodzenia, gdy liczba wysyłanych paczek już teraz wzrosła o 50%, w porównaniu do innych tygodni roku, a w kolejnych tygodniach spodziewamy się ich jeszcze więcej - mówi Andrzej Bodziony, wiceprezes Poczty Polskiej.\nPoczta Polska argumentuje swoją decyzję faktem, że Polacy coraz częściej stawiają na zakupy internetowe, a w tym roku natężenie jest szczególnie wysokie. Okienka fast track zostały oznaczone specjalnymi naklejkami, dlatego nie będzie żadnego problemu z ich zlokalizowaniem.\nApart atakowany jak nigdy. Wszystko przez reklamę i prośbę o pieniądzeCzytaj dalej\nTragiczna wiadomość. Nie żyje Mikołaj Wojciechowski\nKatastrofalny mecz Grzegorza Krychowiaka. Podarował rywalom gola (WIDEO)


chmielenie brewkita | Piwna Kompania\nArchiwa tagu: chmielenie brewkita\n28 grudnia 2016 PiwnaKompania\tDodaj komentarz\nDługo się zabierałem za pisanie tej relacji, nie wiem jak to się stało, że tyle czasu upłynęło, ale może nawet dobrze się składa. Mijają cztery dni od premiery piwa i będę mógł opisać także swoje wrażenia.\nCóż to za piwo? Oparte na Muntons Irish Stout Premium wraz z moimi dodatkami; kardamon, goździki, ziele angielskie, laska wanilii, kawa Lavazza, świeży imbir, cynamon oraz chmiele Chinook i Cascade. Pomysł na piwo zrodził się gdzieś w połowie września, chciałem uwarzyć piwo, które będę mógł postawić na świątecznym stole. Ciąg pomysłów okazał się prosty, święta to zima, zima to ciemne piwo, ciemne piwo musi mieć coś świątecznego. Piernik okazał się strzałem w dziesiątkę.\nBrewkit Muntons Irish Stout Premium\n22 litry wody\n25 ziaren kardamonu\n45 ziaren goździku\n25 ziaren ziela angielskiego\nświeży imbir 100 gram (kroiłem na cienkie plasterki)\ncynamon rurki 3 szt.\nChmiel Cascade 30 gram\nChmiel Chinook 30 gram\nKawa mielona 83 gramy\nDrożdże S-04 1 sztuka\nDo garnka wlałem 5 litrów wody (kupiłem w Lidlu baniaki Saguaro), wsypałem brewkit plus czyli suchy ekstrakt słodowy. Mocno wymieszałem i rozpocząłem powolny proces podgrzewania. Ogień był średni, chciałem by brzeczka nagrzewała się w wolnym tempie. Po mniej więcej 5 minutach, gdy całość udało mi się dobrze rozmieszać dodałem zawartość puszki. Rozmieszałem bardzo dokładnie, cały czas trzymając garnek na małym ogniu. Następnie brzeczka zaczęła wrzeć, dodatki jednak zacząłem wsypywać dopiero po 10 minutach od rozpoczęcia bulgotania.\nPierwszym sypkim dodatkiem był chmiel Cascade, wsypałem 20 gram luzem i rozpocząłem mieszanie. Przykryłem garnek, ale na tyle by pokrywka zajmowała mniej więcej 60 procent powierzchni garnka, chciałem by niepożądane aromaty miały szansę odlecieć.\nW między czasie obok zalałem 83 gramy kawy 300 ml.wrzącej wody i pogotowałem około 10 minut. Następnie dwa razy filtrowałem w specjalnym zaparzaczu do kawy, odmierzyłem 150 ml. kawy i wlałem do garnka.\nJednocześnie w rondelku obok gotowałem w 300 ml.wody 15 szt.kardamonu, 20 szt. goździka, 15 szt. ziela angielskiego, 44 gr. imbiru, 2 rurki cynamonu. Zawartość garneczka gotowałem przez około 15 minut, odsączyłem pieczołowicie i dolałem do brzeczki.\nCałą zawartość czyli główny kociołek gotowałem na średnim ogniu, z delikatnym bulgotaniem przez 45 minut. Po tym czasie, na ostatnie 15 minut, dodałem pozostałe 10 gramów chmielu Cascade oraz 30 gram Chinooka na aromat oraz pozostałe dodatki: 25 szt. goździka, 10 szt. kardamonu, 10 szt. ziela angielskiego, 56 gram imbiru, 1 szt. cynamonu (dorzuciłem także 2 poprzednie), dolałem ostatnie 150 ml. kawy, a także laskę wanilii.\nBrzeczka przyjemnie bulgotała, aromaty piernika unosiły się po domu, a dla mnie zbliżał się czas dodania drożdży do przegotowanej wody o temperaturze 25 stopni. Po około 10 minutach, gdy widziałem, że nie biorą się za bardzo do pracy postanowiłem dodać łyżeczkę cukru, pomogło praktycznie od razu. Na ostatnie 5 minut gotowania zdjąłem całkowicie pokrywę i odkręciłem gaz na maksymalny poziom. Równo po godzinie od dodania pierwszego chmielu wyłączyłem gaz i rozpocząłem proces filtracji. Odłowiłem jeszcze wszystkie przyprawy, które dodałem do brzeczki i zagotowałem je w 300 ml. wody, chciałem z nich wycisnąć jak najwięcej. Filtrowałem z pomocą gazy, przelewając całość przez sitko. Wymieniałem je bardzo często, ale dzięki temu udało mi się odłowić naprawdę dużo fusów.\nJako, że chciałem jak najprędzej uzyskać odpowiednią temperaturę zadania drożdży pozostałe baniaki z wodą wystawiłem od rana na dwór, by nabrały temperatury otoczenia (około 6 stopni) i po ustawieniu wiadra w docelowym miejscu dolałem z dużej wysokości. Takie podejście pozwala napowietrzyć gotową brzeczkę, by drożdże miały zapas energii do wykorzystania. W momencie zadania drożdży zawartość wiadra miała 23 stopnie Celsjusza, a po dodaniu wody wskaźnik litrów zatrzymał się na 22. Tego samego dnia jeszcze rozpoczęła się fermentacja, początkowo temperatura wzrosła do 24 stopni, ale przez najbliższe dni spadała o mniej więcej 1 stopień by po 8 dniach zatrzymać się na 18,2 stopniach.\nW czasie rozpoczęcia fermentacji ekstrakt wynosił 8,5 %. Co ciekawe w dwa dni po rozpoczęciu z nad rurki unosił się aromat coli i piernika. Cały proces początkowo przebiegał dosyć gwałtowanie, jednak już po dwóch dniach zwolnił by przez następne dni uspokajać się. Jednak tydzień po rozpoczęciu, kiedy wydawało się, że fermentacja zakończyła się (brak wydzielanych gazów oraz niskie stężenie stopni Plato) proces przyspieszył. Zakończył się dokładnie 11 dni po rozpoczęciu.\nPrzez ten czas przygotowałem butelki, które w dniu rozlewu wyparzyłem. Na refermentację postanowiłem dodać 4 gramy cukru na butelkę, czyli w moim przypadku było to 176 gramów cukru rozpuszczone w 240 ml. wody. Mając jednak na uwadze, że piernik może nie ,,wyjść” zbyt wyraziście w piwie na końcu postanowiłem cukier rozpuścić w roztworze z przypraw, których używałem przy warzeniu. W garnku wraz z cukrem pływały:\n20 szt. kardamonu\n20 szt. goździka\n15 szt. ziela angielskiego\n3 kory cynamonu\nokoło 40 gram świeżego imbiru.\nTak przygotowany roztwór wraz z cukrem rozlałem do butelek. Następnie przelałem młode piwo, zostawiając jednak trochę miejsca w butelce, gdyż obawiałem się granatów. Tak przygotowane piwo w butelkach zakapslowałem, oczywiście wcześniej wyparzyłem kapsle. Najbardziej w czasie tej operacji bolały mnie ręce i łokcie 😉 po zakończeniu odniosłem piwo do piwnicy gdzie panowała temperatura około 18-16 stopni (regularnie spadała), w tej pozycji czekało dwa tygodnie. Przykryłem je kocem, w razie wybuchu miał on stłumić rozprysk szkła, a także uchronić butelki przed światłem.\nPo 14 dniach przeniosłem piwo do lodówki, gdzie panowała temperatura 5 stopni. W tej konfiguracji leżało 10 tygodni, aż do Wigilii kiedy to nastąpiła premiera. Efekt końcowy?\nNaprawdę dobry! Piwo ma silny aromat imbiru, ziela angielskiego, lekkiej kawy, goździka, kardamonu i cynamonu, który jest najsłabszy. Lekki, ale jednak się pojawia, jest aromat cytrusowego chmielu. W smaku o dziwo wyszła wanilia, smukła i jedwabista, ale się odznaczyła. Wspomniane wcześniej składniki także zaznaczyły swoją obecność z czego najmocniej goryczka! Osobiście jestem dumny z tego piwa, cieszę z niego i uważam je za udane.\nEtykieta mojego świątecznego piwa.\nCzy coś bym zmienił? Myślę, że dodałbym więcej cynamonu i wanilii. A także zastanowiłbym się nad miodem, z recenzji, które słyszałem wszyscy się dziwili, że jest goryczkowe, a nie słodkie. Choć dla mnie jest to układ idealny!\nchmielenie brewkitaco to jest brewkitopiniepiwo kraftowe/polski kraftpoznański piwny blogerthe ginger dreamwarzenie z brewkituświąteczne piwoświąteczny stout\n166 248 wyświetleń


Torba do tańca damska DOMYOS - GETRY, NAKOLANNIKI, AKCESORIA DO TAŃCA Taniec, Gimnastyka - Decathlon\nKod produktu : 8405370\nNasz zespół projektantów opracował tę dużą, błyszczącą torbę do przechowywania stroju do tańca, od kostiumu po baletki i rajstopy! Poszukujesz praktycznej torby, która pomieści Twoje rzeczy do tańca? Pokochasz jej kolor i przegrody, w których wszystko odpowiednio poukładasz. Znalazłaś to, czego potrzebujesz? Teraz możesz tańczyć!


Mooje nowe Ja :): Grudzien !!! :)\nCzy Wam tez tak ostatnio dni uciekaja ?? Niesamowite ,dopiero co byl piatek ,aa tu juz za chwilke bedzie wtorek.\nW sobote wybieralismy sie na urodziny mojej siostrzenicy.\nKomplecik dla niej skonczylam o 15:30, aa o 16:00 wychodzilismy :)))\nNa ostatnia chwile zrobilam opaske :) Z podwojnej nitki ,aby byla ciepla. I dekoracja taka na szybko ,hmm ale nawet mi sie podoba :))\nA tak prezent wygladal w calosci\nFioletowo hihi :)\nSolenizantka zadowolona ,a to najwazniejsze :)))\nZajzalam wczoraj do Eli na bloga i zobaczylam choineczke wykonana przez jej synka :)\nI cos mnie natchnelo i z Emilie zaczelysmy dzialac :)\nNasza choineczka :))) Makaron pomalowalysmy na zielono jak widac :) Guziczki na rozne kolorki i mamy babki :)\nA calosc to mianowicie nasz Kalendarz taki nieplanowany Adwentowy :)\nNasza choineczke zglaszam do zabawy tutaj :))\nEmilie ma 3 latka .\nEmilie ukladala galazki.malowala makaron i guziczki,\nhmm czy spelniamy warunki zabawy ?? :)\nA jak nie to i tak fajnie sie bawilysmy razem :)))\ni banerek do do zabawy\nZapraszam i Was do zabawy :))) Wkoncu mamy miesiac przygotowan ,dekoracji :))\nUpieklam wczoraj Szarlotke :))\nMam jeszcze troszke ,Zaapraszam Was Milo :)))\nMniaam :) Prosta do zrobienia i Przeepyszna :))\nPo przepis Zapraszam Was do Justynki Tynki tutaj :)))\nNatomiast dzisiaj pieklam z siostra pierniki :)\nJutro z dziecmi bedziemy je dekorowac :))\nRobimy je co roku i wychodza rewelacyjne :))\nPodaje przepis na nie , mam nadzieje ,ze komus sie przyda :))\n25 dkg miodu\n10 dkg margaryny lub masla\n75 dkg maki\n1/2 op. proszku do pieczenia\nWszystko razem wymieszac i mozna walkowac i wycinac :)))\nPieczemy w temperaturze 200 stopni\n7 ,8 minut\ngrubsze mozna tak do 9 minutek potrzymac\nNajlepiej ,aby nie robic za cienkie.\nNa koniec chcialabym Was Baardzo Serdecznie Zaprosic do Ani na fb.\nAni Anulek :)\nAnia prowadzila blog ,ale zrezygnowala z niego i przeniosla sie na fb.\nJa osobiscie uwielbialam jej blog :)\nZalozyla Kreatywne pomysly dla malych i duzych !!! :) oo tutaj :)\nJezeli macie konto na fb to na Prawde Serdecznie Was Zapraszam do Ani !!!\nMa na prawde Suuper pomysly , tworzy sama i z dziecmi :)\nSpodoba sie Wam u niej na pewno :)))\nPierwsza niedziela Adwentu za nami\nTo Bedzie Piekny ,Kolorowy Miesiac !!! :)\nAutor: Aguska31 o 12:31\nEtykiety: Grudzien 2014, Przepis na : ..., Szydelkowe poczynania\nEDYTA L 1 grudnia 2014 12:58\nsuper a pierniczkow wam zazdroszcze ja swoje upieklam i zanim zdazyly wystygnac zjadlam\nAguska31 1 grudnia 2014 14:13\nhihi :))) No ja cos czuje ,ze i tak bedziemy jeszcze tych pierniczkow dorabiac :))\nKatarzyna G 1 grudnia 2014 13:06\nMuszę pomyśleć nad pierniczkami. Smaka narobilas\n:))) Kasiu sprobuj ,bo sa na prawde mniaam :))) I czekam na Twoja wiadomosc !!! :) Buziaki :)\nKasia J. 1 grudnia 2014 23:20\nWspaniały prezent urodzinowy :-)\nChoinka śliczna, a nad pierniczkami to i ja muszę już pomyśleć - najwyższa pora :-)\nAguska31 2 grudnia 2014 10:47\nDziekuje Ci Kasia Slicznie :))) No tak trzeba pomalu sie przygotowywac do Swiat :)\nsosnowygaik 2 grudnia 2014 00:56\nBardzo mi się podoba przygotowany przez Was prezent urodzinowy;)\nDziekuje Ci Slicznie :))) Pozdrawiam :)\nMała Sowa 2 grudnia 2014 00:59\nŚliczny prezent, taki od serca, niepowtarzalny!\nPiękne prace tworzycie z córcią:)\nAguska31 2 grudnia 2014 10:48\nDziekujemy Slicznie :)))) Pozdrawiam :)\nmartuchnaj 2 grudnia 2014 03:02\nprezent niepowtarzalny - pięknie wyszło!\nwidzę że i wy juz pierniczki macie :D\nu mnie też dni pędzą ... nie ogarniam!\nAguska31 2 grudnia 2014 10:52\nNoo tak trzeba cosik juz robic ,aby zdazyc do swiat :)) a dni uciekaja ,ojj szybciutko . Buziaki Martus\nFioletowa Żyrafa 2 grudnia 2014 03:22\nAguś ja to już w ogóle nie wiem jak się nazywam, szycia mam ogrom, nie wim za co się brać, dni pędzą jak szalone. Bardzo podoba mi się ta opaska, kokardką mnie rozbroiłaś, no bo takie niby nic, ale ozdoba świetna. W tym roku zrobię pierniki z Twojego przepisu, bo wciąż szukam idealnego sposobu, a poza tym jest południe, a ja jeszcze śniadania nie jadłam i mi smaka tymi pysznościami narobiłaś, buziaki ogromne dla Was :-)\nAguska31 2 grudnia 2014 10:53\nJeej Kochana Trzymam Moocno kciuki ,abys mogla wkoncu troszke odpoczac !!!! Strasznie sie zaszylas. A przepis jest Suuper ,baardzo dobre wychodza i szybko sie je robi :) aaa i od razu sa miekkie :) Trzymaj sie Kochana !!! Buziaki\nkarto_flana 2 grudnia 2014 03:50\nJaka fajna makaronowa choinka :) A pierniczki pycha :) Widze, ze u was podobnie, jak u nas :) Pozdrowienia dla was!\nAguska31 2 grudnia 2014 10:55\nJak zobaczylam Wasza ,to pierwsze co mi przyszlo na mysl to makaron hahah :) Dziekujemy :)) Pozdrawiam Cie Serdecznie Elu :)))\nPicot Kinga 2 grudnia 2014 09:00\nCudne kolorki szalika. Pysznie u Ciebie... :))\nAguska31 2 grudnia 2014 10:56\nLuluu 2 grudnia 2014 09:44\nDziękuję za przepis może się uda zrobić :) Szalik super a opaska z kokardką to strzał w dziesiątke u nas to gruba czapka bo okropnie zimno.\nAguska31 2 grudnia 2014 10:58\nDziekuje Agatko :))) U nas juz tez z kazdym dniem robi sie coraz to zimniej. Rano czapki i rekawiczki ,trzeba sie cieplutko ubierac. Buziaki :)\nDusia 2 grudnia 2014 09:57\nDzieciaki zrobiły super choinkę - wspaniała zabawa , a upominek piękny pozdrawiam Dusia masz racje kolorowy będzie ten miesiąc i dlatego go tak uwielbiam\nAguska31 2 grudnia 2014 10:59\nDziekuje Danusiu :) Choineczke robilam ja z Emilie :) Tobi akurat bawil sie z kuzynem :) Ja rowniez wlasnie za te kolory ,te swiatelka ,atmosfere uwielbiam ten miesiac :)) Pozdrawiam Cie Serdecznie :)\nmanita manitowisko 2 grudnia 2014 11:18\nWitamy w Małych Szufladkach Emilkę i jej choinkę.\nAguska31 2 grudnia 2014 11:38\nMadeleine 2 grudnia 2014 11:59\nAga opaska spodobała mi się najbardziej, kocham takie opaski, sama mam podobną tylko w innych kolorach :D a pierniczki uwielbiam....i ich zapach!\nAguska31 2 grudnia 2014 12:48\n:)))) Dziekuje Madziu :))) A zapach pierniczkow jest niesamowity :)) Buziaki :)\nBeakie 2 grudnia 2014 12:23\nchoinka urocza, my tez pieczemy juz pierniki :)\nAguska31 2 grudnia 2014 12:51\nDziekuje :))) To i zapewne u Ciebie Pieknie juz pachnie :)) Pozdrawiam :)\nAnia z Zapiecka 4 grudnia 2014 03:26\nAguś, mi dni uciekają jak szalone, ale to już chyba taki urok grudnia, który chciałoby się aby trwał dłużej, żeby ze wszystkim zdążyć. Piękny prezent dla siostrzenicy zrobiłaś :) I baardzo podoba mi się wasz kalendarz adwentowy :))) Buziaki gorące!\nAguska31 16 grudnia 2014 00:43\nDziekuje Aniu Slicznie :))))) Ojj tak grudzien pedzi szalonie ,dni uciekaja niesamowicie. Ale jeszcze troszke wigilia i pozniej juz bedzie spokojniej :) Buuziaki :)\nMargarett 5 grudnia 2014 05:03\nHohoho jaki superowski komplecik :)\nAguska31 16 grudnia 2014 00:46\n:)))) Dziekuje Kochana :)))