Hazard za gotówkę – czy hazard online jest bezpieczny? « Christy Meyer\nHazard za gotówkę – czy hazard online jest bezpieczny?\nHazard za pieniądze – czy hazard online jest bezpieczny?\nChociaż nie jest całkowicie jasne, czy nastolatki, które stawiają na pieniądze, a następnie ostatecznie dołączają do darmowych internetowych gier kasynowych, naprawdę zaczynają od cyfrowych gier społecznościowych i stopniowo przechodzą do hazardu za prawdziwe pieniądze, istnieją obecnie istotne dowody wskazujące, że gry online mogą budować czerp radość z hazardu i zachęcaj do wczesnego przejścia na rzeczywiste zakłady. Według badania opublikowanego przez dr Andrew Langforda z University of Essex, dorośli są bardziej skłonni do hazardu, jeśli grają w takie gry, jak automaty, blackjack, bingo, gry w pokera wideo, a także gry wieloosobowe, takie jak poker lub blackjack, dopóki nie zdecyduj się na grę na prawdziwe pieniądze.\nNie ma wątpliwości, że ludzie lubią gry online, ponieważ mecze są fajniejsze niż granie online, gdy podróżują służbowo lub na wakacjach, a także dlatego, że gracze mogą brać udział w grach. Jednak wiele osób uważa, że warto grać w gry za prawdziwe pieniądze, jeśli chcą zwiększyć swoje szanse na wygraną.\nNiektóre gry dają szansę na ćwiczenie technik. Na przykład, niektóre kasyna online pozwalają graczom ćwiczyć umiejętności wymagane do wygrywania prawdziwej gotówki i symulować rzeczywiste gry z wirtualną gotówką. Daje to możliwość tym, którzy nie czują się jeszcze dobrze w obstawianiu prawdziwych pieniędzy, aby dowiedzieć się, jak obstawiać zakłady za pomocą wirtualnej gotówki, która może przynieść im sukces w karierze hazardowej online..\nWażne jest, aby nie zapominać, że kilka gier wymaga, aby gracze używali prawdziwych pieniędzy do obstawiania. W takich przypadkach mecze mogą nie być traktowane jako gry online, ponieważ gracze grają w grę, w którą nie graliby, i offline za gotówkę.\nInnym aspektem, który wpływa na wybór gier, jest to, czy gracz chciałby wydać pieniądze lub czas na granie w gry. Większość ludzi, którzy zdecydują się grać w gry, aby zarabiać pieniądze, a nie grać dla przyjemności, poświęci mniej czasu i pieniędzy na granie w te gry, niż gdyby grał w gry samodzielnie, i wybierze gry, które wymagają niewielkich inwestycji lub nie wymagają ich wcale. pieniędzy i czasu na zabawę.\nNiektóre gry dają również uczestnikom szansę zagrania z ludźmi z całej planety, pozwalając im ćwiczyć i rywalizować w grach hazardowych. Chociaż jest to dobry sposób, należy pamiętać, że gry internetowe również muszą mieć zasady, które zapobiegają oszustwom i https://kasynokasyno.com/kasyno-gry/ społeczności oraz innym nadużyciom tego systemu. Biorą udział w programie, więc mogą nie otrzymać żadnych korzyści, jeśli gracze nie mogą ufać witrynie.\nGry pieniężne dostępne online mogą być dobrym sposobem na zarobienie niewielkiej gotówki przez nastolatków. Niektóre witryny umożliwiają graczom grę na czas, aby zdobyć gotówkę, a inne nie, dlatego ważne jest, aby zdawać sobie sprawę z różnic podczas rejestracji na stronie internetowej. Jeśli wiesz, że będziesz grać na prawdziwe pieniądze, możesz również zdecydować się na.\nDla osób, które chcą spróbować swoich sił w grach dla przyjemności, gry online mogą być doskonałym sposobem. Ale jeśli dopiero zaczynasz przygodę z hazardem internetowym, najlepszym miejscem na rozpoczęcie jest zawsze najpierw wypróbowanie gier, które są bezpłatne. Niezależnie od tego, czy grasz w gry online dla przyjemności, na przykład dla nagród, czy dla zysku, powinieneś uważnie przeczytać warunki witryny, aby uniknąć ryzyka i wszelkich niebezpieczeństw.


SHOUD 1 – prezentowany przez ADAMUSA SAINT-GERMAINA za pośrednictwem Geoffreya Hoppe\nJestem Tym, Kim Jestem, Profesor Adamus Saint-Germain.\nMoi drodzy przyjaciele, dzisiejsze spotkanie, pierwsze z Serii Skrzydeł, będzie może nieco krótsze niż zwykle.\nLINDA: (wnosząc torbę z prezentem) To jest prezent Shaumbry dla ciebie…\nADAMUS: (przerywając jej) Ech! Eeech! Dzisiaj może nieco krótsze niż zwykle. Jestem dziś w nienajlepszym nastroju.\nLINDA: Rozumiem! Ooch! (publiczność powtarza „Ooch!”)\nADAMUS: To nie jest kac. To po prostu kiepski nastrój. Wyjaśnię to za chwilę, ale na razie darujmy sobie uprzejmości, gdyż zaczynamy. Weźmy porządny, głęboki oddech. (Adamus chichocze, widząc reakcję publiczności)\nNie, trochę mam kiepski humor. Zaraz to wyjaśnię. Zanim jednak zaczniemy, chcę wiedzieć… Linda, proszę z mikrofonem…\nLINDA: Czy ty czanelujesz Bławacką? (śmiech)\nCzłowiek czy Mistrz?\nADAMUS: Kto jest tu dzisiaj? Kto jest tu dzisiaj? Czy jest to człowiek czy jest to Mistrz? Proszę, ruszaj do publiczności.\nLINDA: Ooch! OK.\nADAMUS: Kto jest tu dzisiaj? Jak już powiedziałem, mam dziś kiepski humor, jestem trochę zrzędliwy. Cześć, Edith.\nADAMUS: Edith, co się dzieje? (kilka chichotów)\nEDITH: Cześć, przystojniaku. Kocham cię.\nADAMUS: Nie dałaś mi spać poprzedniej nocy, Edith.\nADAMUS: Taak. Nie swoimi skargami, ale słodką rozmową. (ktoś woła: „Ooch!” i „Hej, hej!”; Linda chichocze) A więc, droga Edith, kto jest dziś tutaj? Edith człowiek czy Mistrz?\nEDITH: I jeden, i drugi.\nADAMUS: I jeden, i drugi. W jakim procencie? W jakim stopniu?\nEDITH: Hmm, w dziewięćdziesięciu pięciu procentach Mistrz i w pięciu procentach człowiek.\nADAMUS: (Adamus udaje, że się krztusi, nieco śmiechu) OK. OK. Taak, zarejestrujemy to na filmie i zachowamy na później. OK. Taak. Dlaczego jest tutaj Mistrz?\nEDITH: Żeby się trochę więcej nauczyć od ciebie.\nADAMUS: Nie ma nic, czego trzeba by się uczyć. Nie ma nic, czego trzeba by się uczyć. Osiemnaście lat, ponad 200 Shoudów, warsztatów tyle, że starczyłoby materiału na 22 książki. Nie ma nic, czego trzeba by się uczyć, Mistrzu. Dlaczego jesteś tutaj? Powiedziałem, że mam dziś kiepski humor.\nEDITH: Tak, rzeczywiście. Czy mógłbyś mi dać jakąś podpowiedź?\nADAMUS: Nie. (kilka chichotów) Jeśli Mistrz jest tutaj, to nie potrzebuje on żadnych podpowiedzi.\nEDITH: No cóż, jestem tu po prostu, żeby ciebie posłuchać, nie wiem, co jeszcze miałabym powiedzieć.\nADAMUS: Dobrze. Dobrze. Albo raczej niezbyt dobrze.\nNastępny. Kto jest tu dzisiaj. Chcę wiedzieć, kto jest dziś tutaj, Mistrz czy człowiek. Tak.\nPATTI: Ja Jestem Tutaj, mój Mistrz.\nADAMUS: Ja Jestem Tutaj.\nADAMUS: A czy więcej człowieka czy więcej Mistrza? W jakim stopniu?\nPATTI: Więcej Mistrza.\nADAMUS: Więcej Mistrza. W jakim procencie? W jakich proporcjach?\nPATTI: W dziewięćdziesięciu ośmiu procentach.\nADAMUS: (Adamus znowu pokasłuje, a Patti śmieje się głośno) Czy masz gdzieś tam miernik makyo? „Eech!” W dziewięćdziesięciu ośmiu procentach. A zatem, Mistrzu, dlaczego jesteś tutaj?\nPATTI: Żeby tańczyć.\nADAMUS: Żeby tańczyć. No to jak to jest, że nie tańczysz?\nPATTI: Ależ tańczymy.\nADAMUS: Nie jest to zła odpowiedź. Niech będzie.\nNastępny. Kto jest tu dzisiaj, człowiek czy Mistrz? Co mówi ten napis na twojej koszulce?\nDAMIAN: (mężczyzna): Jestem oficjalnie w klubie Sarta spod hasła „spadaj”.\nADAMUS: Nie rozumiem. Znałem… mówiłem płynnie w siedmiu językach… (Nazar demonstruje napis, który przy odpowiednio zagiętej koszulce układa się w słowo: „Spadaj”; kilka chichotów)\nDAMIAN: Dziękuję ci, Sart. (więcej chichotów)\nADAMUS: Jeszcze tego mi brakowało. Nie dość, że mam dziś zły humor, to przez to robi mi się jeszcze gorzej. Co to dla ciebie znaczy?\nDAMIAN: Ta koszulka?\nDAMIAN: Mówiąc szczerze, jest to moje nowe motto na życie.\nADAMUS: To jest twoje motto.\nADAMUS: OK. Mówi to Mistrz, czy człowiek?\nDAMIAN: (milczy przez chwilę) Powiedziałbym, że to zależy od sytuacji.\nADAMUS: Taak. Sytuacja w tym momencie, ty i ja twarzą w twarz, Mistrz, człowiek, i ty mi mówisz coś takiego…\nDAMIAN: Och, tak to ujmujesz. OK.\nADAMUS: Właśnie tak. Powiedziałem, że mam dziś kiepski humor. (ktoś mówi: „Bez jaj”, śmiech) I robi się gorszy z każdą sekundą.\nDAMIAN: Taak, Mistrz.\nDAMIAN: Mistrz, taak.\nDAMIAN: Bez wątpienia.\nADAMUS: Zaakceptuję to. Zaakceptuję. Gdyby człowiek mi powiedział, że mam zrobić to, co Sart tam napisał, ech, nie. Człowiek nie ma ani powodu, ani prawa do tego; Mistrzowi natomiast wolno tak mówić, jak dzień długi. Dziękuję, że jesteś Mistrzem.\nNastępny. Kto tu jest dzisiaj, człowiek czy Mistrz? Jest gorzej niż gdybym miał kaca. Kto jest tutaj? Człowiek, Mistrz?\nADAMUS: Mistrz. W jakich proporcjach, jaki procent?\nJANE: W stu procentach. Tak.\nADAMUS: Mm! Oczy ci zabłysły, kiedy to powiedziałaś. Dlaczego? (Jane milczy) Kto cię ku temu prowadził w ostatnim tygodniu? Człowiek czy Mistrz?\nJANE: Po trochu obydwaj.\nADAMUS: W dużej mierze obydwaj.\nJANE: W dużej mierze obydwaj.\nADAMUS: Taak. A zatem dlaczego mówisz, że Mistrz jest tutaj? Z jakiego powodu?\nJANE: Ponieważ w tym momencie tak właśnie czuję.\nADAMUS: Jak to odczuwasz?\nJANE: Czuję u siebie otwarcie i ekspansję.\nADAMUS: Jak długo to potrwa?\nJANE: Tak długo, jak się da. (kilka chichotów)\nADAMUS: Zaraz ci powiem, dlaczego to mnie naprawdę irytuje. (więcej chichotów) I nie dotyczy to ciebie, tu chodzi o mnie, dlaczego mnie to irytuje. Taak, tak długo, jak się da. A co się stanie, jak się nie da? Kiedy się rozpadnie, wracasz dokładnie w człowieczeństwo.\nJANE: Tak, ale w tym momencie…\nADAMUS: Co zrobisz, jak to się stanie?\nJANE: Prawdopodobnie załamię się i zacznę płakać.\nADAMUS: OK. To mi wystarczy.\nADAMUS: Taak. A co będzie po tym, jak się załamiesz i sobie popłaczesz?\nJANE: Wróci Mistrz i ja przyzwolę.\nADAMUS: OK, dobrze. W tym miejscu zrobię przerwę. Co chciałaś mi pokazać? (do Lindy) Taak, a my podsumujemy naszą… myślcie o tym, bo możecie dostać mikrofon: człowiek czy Mistrz. Co jest w tej torbie?\nLINDA: 3 sierpnia, wszystkiego najlepszego z okazji urodzin.\nADAMUS: To były moje cholerne urodziny. A więc, dobrze.\nLINDA: Twoje cholerne urodziny?! (ktoś mówi: „O, łał!”)\nADAMUS: A więc… (Linda rozpakowuje prezenty, którymi są dwa kubki do kawy) Och, są piękne! Naprawdę piękne. (nieco braw) Lilijka. Zaśpiewajmy dla mnie “happy birthday”.\nADAMUS I PUBLICZNOŚĆ: (śpiewają) „Happy birthday to you. Happy birthday to you.”\nADAMUS: W porządku, wystarczy. (Linda chichocze)\nPUBLICZNOŚĆ: (nadal śpiewa) „Happy birthday, dear Adamus, happy birthday to you.”\nADAMUS: To było ludzkie śpiewanie. (Linda się śmieje) Kubki są piękne. Dziękuję.\nLINDA: Bez próby! (ktoś woła: “Łał!”) Bez próby!\nADAMUS: Mamy robotę do wykonania. Mamy robotę do wykonania.\nLINDA: Dziękujemy ci, Alice. Dziękujemy ci, Alice.\nADAMUS: Dziękuję ci. Dziękuję ci, Alice, za ten prezent. Jest piękny. (nieco braw) Zdobyłaś u mnie dzisiaj dwa punkty. Tak. Dziękuję.\nLINDA: Myślę, że to oznacza, że ona zasługuje na mikrofon! (Linda się śmieje)\nADAMUS: Zasługuje na mikrofon! (nieco śmiechu) Mistrz czy człowiek tu siedzi i – raz jeszcze – dziękuję ci za piękny prezent.\nALICE: Proszę bardzo.\nADAMUS: Bardzo piękne.\nALICE: Przypominały mi ciebie. Musiałam je nabyć.\nADAMUS: Czy moglibyśmy pokazać je z bliska? Chwileczkę. Filmujemy to teraz. (Alicja chichocze, kiedy kamera dokonuje zbliżenia na kubek) Pięknie. Ja się uśmiecham trzymając kubek. Mam zły humor, a muszę pokazać twarz. (uśmiecha się do kamery; Linda znów głośno się śmieje; śmiech publiczności) Dziękuję. OK. Ruszajmy dalej. W porządku, wracajmy do tematu. Człowiek czy Mistrz?\nALICE: W tej chwili jeden i drugi.\nADAMUS: Jeden i drugi.\nALICE: Prawdopodobnie pół na pół.\nADAMUS: Pół na pół. Inaczej mówiąc nie możesz podjąć cholernej decyzji.\nALICE: Eee.., nie.\nADAMUS: (naśladuje ją) Eeeee…, ech!\nALICE: Taak, nie.\nADAMUS: Pół na pół, ech. Taak.\nALICE: Zdecydowanie dzisiaj jest więcej człowieka niż kiedy indziej.\nADAMUS: Taak. Taak. A to dlaczego?\nALICE: Och, to oczywiste. Czułam to jadąc tutaj.\nADAMUS: Co się stało?\nALICE: Byłam rozdrażniona.\nADAMUS: Rozdrażniona, taak.\nALICE: Jakoś tak wszystko poważnie biorę.\nADAMUS: Kiepski nastrój, taak.\nALICE: Coś takiego ciężkiego.\nADAMUS: Ciężkiego, poważnego.\nALICE: Nie wiem co to jest.\nADAMUS: Taak. Ta grupa tutaj…\nALICE: Nie sądzę, żeby Mistrz mógł coś takiego odczuwać, więc to musi być człowiek.\nADAMUS: Czy to energia grupy?\nALICE: Według mnie to Shaumbra.\nALICE: To nie zbiorowa świadomość.\nADAMUS: Taak, taak. Ta grupa tutaj.\nALICE: Taak, możliwe.\nALICE: Taak, o co chodzi? To pewnie te koszulki Sarta. To te cholerne koszulki.\nADAMUS: Oni cię znienawidzą po tym wszystkim, rzecz jasna!\nADAMUS: Taak, wszystko szło dobrze…\nALICE: Nie, mówię za siebie.\nADAMUS: …idealny dzień i nagle: „Ooch! Ach! Czuję coś takiego.” Taak.\nADAMUS: Prawdopodobnie wczułaś się w te dwa procent człowieka dzisiaj.\nALICE: Oooch! (Linda się śmieje)\nADAMUS: Taak, dobrze. Następny i ostatni.\nLINDA: Czy ktoś chce na ochotnika? Trochę to straszne, prawdę mówiąc.\nADAMUS: Nie, możesz dzisiaj wybrać także kogoś z ekipy.\nLINDA: O, wybrać dzisiaj także kogoś z ekipy.\nADAMUS: Jasne, jasne. Są częścią tego wszystkiego.\nADAMUS: Ach! Dobrze, dobrze. Człowiek czy Mistrz jest tu dzisiaj?\nLINDA: Mark, proszę.\nADAMUS: Taak, ktoś musi obsługiwać twoją kamerę.\nJEAN: No dalej, odpowiadaj.\nADAMUS: Tak, rozumiem, że dziś są twoje urodziny. Zaśpiewajmy „happy birthday to you.”\nADAMUS I PUBLICZNOŚĆ: Happy birthday to you. Happy birthday to you. Happy birthday, dear Gaelon …\nADAMUS: Tak dobrze mieć 22 lata.\nPUBLICZNOŚĆ: Happy birthday to you.\nGAELON: To nie jest konieczne. Dziękuję wam.\nADAMUS: Taak, taak. Ale podobało ci się. To jest… taak. Zapisuje się to teraz w annałach Karmazynowego Kręgu. Człowiek czy Mistrz jest tutaj?\nGAELON: Mocno czuję, że obydwaj.\nADAMUS: W jakim procencie?\nGAELON: Hmm… (milczy i wzdycha)\nADAMUS: Wymyśl jakąś liczbę.\nGAELON: Jakieś 80 procent każdego, w zasadzie.\nADAMUS: 80 procent.\nADAMUS: Och, to właściwie… kupuję to. Taak, taak.\nLINDA: Ciekawa matematyka.\nADAMUS: Taak, kto wygrywa? Kto tutaj wygrywa? W tej chwili, kto wygrywa?\nGAELON: Człowiek uważa, że wygrywa.\nADAMUS: Człowiek uważa, że wygrywa. OK. Uczciwa odpowiedź. Dobra odpowiedź. Dlaczego?\nGAELON: To znaczy, co masz na myśli?\nADAMUS: Dlaczego człowiek wygrywa w tej relacji, no wiesz, człowiek i Mistrz? Kto tu jest obecny?\nGAELON: Dlatego, że chce.\nADAMUS: Dlatego, że chce. Och, och. Rozpuszczony bachor. OK.\nGAELON: Taak. (nieco śmiechu)\nADAMUS: Dobrze, taak. Dobrze. Dziękuję ci. Dziękuję.\nA teraz ja wam powiem, dlaczego jestem w kiepskim nastroju.\nLINDA: O, nie.\nADAMUS: I powiem wam teraz, że są dwa główne punkty, którymi zajmiemy się w tym Shoudzie, pierwszym z Serii Skrzydeł, powiem o punkcie numer jeden i punkcie numer dwa, a pod koniec dnia wy spróbujecie sobie przypomnieć, co to było. To dwa proste punkty, o których prawdopodobnie zapomnicie. Dlatego właśnie robimy krótkie podsumowanie Shoudów.\nPowód, dla którego jestem dziś w kiepskim nastroju wziął się stąd, że mam aspekty z przeszłości i przyszłości, które są chaotyczne i wrzeszczą na mnie, wrzeszczą na siebie nawzajem i życie jest nie do zniesienia.\nNo i teraz, wy… taak, czy to nie jest okropne? To tak, jakby być w pokoju z dziećmi, które walczą ze sobą i krzyczą. No i wy prawdopodobnie powiecie: „Ale Adamus, jesteś przecież takim niezwykłym Wzniesionym Mistrzem, prawdopodobnie najbardziej niezwykłym ze wszystkich.” Wiem, że tak mówicie. (kilka chichotów)\nSART: I mądrym!\nADAMUS: I mądrym, taak, i wszystko inne. No i prawdopodobnie powiecie: „Tak więc myślałem, że wszystkie twoje problemy przeminęły, kiedy stałeś się Wzniesionym Mistrzem.”\nAch! W tym zawiera się jeden istotny punkt. Nie jest to jeden z tych dwóch, ale jest to bardzo ważny punkt. To, że przyzwoliliście na swoje Urzeczywistnienie, to, że jesteście wcielonym Mistrzem na planecie nie znaczy, że nie będziecie słyszeli zgiełku wywoływanego przez wasze aspekty. One nie przebywają w przeszłości, one są tutaj teraz. Nie przebywają w przyszłości, są tutaj teraz.\nTak więc od czasu do czasu, drogi Mistrzu, który siedzisz tutaj – który w 20 procentach jesteś Mistrzem, przepraszam, że to mówię, a w 80 procentach człowiekiem, ale ja zwracam się teraz do Mistrza – będziesz słyszał ten hałas i zamieszanie, i od czasu do czasu to wszystko da ci kopniaka w twój wzniesiony tyłek (kilka chichotów). I będziesz jak mama w domu z wrzeszczącymi dzieciakami; najchętniej wiałbyś, gdzie pieprz rośnie. Będziesz miał ochotę wyprzeć się tych dzieci albo wysłać je na niekończący się obóz (więcej chichotów) i będziesz miał tego wszystkiego dosyć. Nie jest to coś rzadkiego, ani nie należy udawać, że tego nie ma. One hałasują.\nA teraz wam powiem, dlaczego to jest takie okropne. Obudziłem się w środku nocy z bólem głowy. Ja tak naprawdę nie śpię, ale to pasuje do historii. Obudziłem się w środku nocy. Mam aspekt, który teraz rozpacza, dosłownie, że grozi mu bankructwo. „Och! Stracę wszystkie moje pieniądze. Wszystko mi zabiorą. Jestem taki genialny, ale za chwilę zbankrutuję. Och, Boże, proszę cię, pomóż mi.” I nie było to jedno z religijnych moich wcieleń, to było wcielenie znane jako Mark Twain. Do wszystkiego miał stosunek raczej cyniczny. Ale wiecie, widmo bankructwa sprawia, że cynizm się ulatnia, ponieważ Mark Twain niezbyt dobrze radził sobie z zarządzaniem pieniędzmi, a to dlatego, że niezbyt dobrze umiał zarządzać energią. Zauważcie skojarzenie – pieniądze są po prostu energią. Zbankrutował, bo nie umiał zarządzać energią.\nI teraz płakał, że traci wszystko, a przede wszystkim szacunek. Szacunek. Zaczynał być już całkiem dobrze znany. Wszyscy zakładali, że ma mnóstwo pieniędzy, ale on nie umiał nimi zarządzać. No i teraz płacze: „Och, drogi Boże, błogosławiona Panno Mario, Jezu na krzyżu, proszę, proszę, proszę. Potrzebuję pomocy, choć trochę jakichś funduszy.” Moi drodzy przyjaciele, czy to brzmi znajomo dla niektórych z was? „Proszę! Zrobię wszystko. Będę chodził do spowiedzi. Zrobię, co tylko będzie trzeba. Potrzebuję pomocy.”\nPrzede wszystkim, głupi Mark Twain nie wie, że Boga to nie obchodzi. Bóg uśmiecha się szeroko i powiada: „Popatrzcie na Marka Twaina, na tę część Saint-Germaina – Saint-Germain, Mark Twain, wszystko działa wspólnie (kilka chichotów) – popatrzcie tylko. Patrzcie, co się dzieje.”\nMożna by pomyśleć, że stary Mark ze swoim dowcipem, intelektem i cynizmem mógłby zwrócić się do siebie albo do mnie, wszystko jedno, i powiedzieć: „Hej, mądralo! Ty! Saint-Germain, który tak się udzielasz w Klubie Wzniesionych Mistrzów, którego znają na całym świecie, a właściwie to w całym wszechświecie z twoich wielkich dzieł, może byś tak udzielił niewielkiej pomocy tutaj. Grozi mi bankructwo.” Gdyby tak zechciał się otworzyć na to, co już ma w sobie, mógłbym trochę pomóc. Nie za wiele, ale udzieliłbym krótkoterminowej pożyczki na mały procent. (śmiech) Troszeczkę bym pomógł, żeby przetrwał to najgorsze. A potem bym obserwował przez kilka miesięcy, jak jednak później bankrutuje, bo prawdziwy twórca i prawdziwy Mistrz daje wolność każdej swojej kreacji i ekspresji. Nie trzymam się kurczowo Marka Twaina. Nie angażuję się w jego codzienne życie. On je sobie wiedzie. Tak, jest on częścią mnie. Jest częścią mojej jedności, ale ja nie będę próbował dyktować mu, jak ma żyć.\nTeraz to może zabrzmieć, jakby mowa była o relacji rodzic-dziecko albo rodzaju jakiejś obojętnej relacji. Wcale nie. To się nazywa prawdziwym współczuciem. Stworzenie wcielenia, przyzwolenie na wcielenie, a następnie danie mu wolności, by badało, doświadczało i tworzyło swoje własne historie, podczas gdy Mistrz, który staje się teraz trochę bardziej obecny w tej sali… już zbliżamy się do 24 procent Mistrza. Powoli, powoli, może nie aż tak wysoko. Jestem dzisiaj hojny, jak zawsze.\nTak więc prawdziwy Mistrz daje wolność każdej części siebie; nie próbuje kontrolować, nie próbuje robić czegoś dobrego dla tego wcielenia, ponieważ – wrócę do tego później – to tylko historia. To wszystko, czym jest.\nMam też inny aspekt, to inny pisarz, który naprawdę doprowadza mnie do szału, ciągle mnie wkurza, i, widzicie, ponieważ miałem wiele wcieleń na Ziemi, jak wy, stąd też znam z doświadczenia wszystkie ludzkie hałasy, wszystkie lamenty i narzekania, strachy i zmartwienia (ktoś ziewa), i ziewania, jak też wszystko inne, senność. Kiedy pojawia się Mistrz, człowiek robi się senny. I to jest w porządku.\nA wracając do tego aspektu innego pisarza. Wiecie, pisarstwo przewijało się w moich żywotach, w związku z czym miałem kilka wcieleń jako pisarz. Tego innego pisarza możecie znać jako Szekspira. Szekspira. O, ten to dopiero jest upierdliwy. Chcę powiedzieć, że powoduje więcej stresu i więcej problemów.\nMożna by pomyśleć, że ten aspekt, uznany za największego z pisarzy, będzie spokojny, łagodny, ale nie. Ten aspekt – ledwo śmiem twierdzić, że mój własny, ale chyba muszę – ten aspekt nie lubi swojego pisarstwa. Tłumaczę mu: „No coś ty! Zarabiasz pieniądze. Ludzie garną się do ciebie. Będziesz znany w historii przez tysiące lat. W parkach otwierane będą letnie teatry z twojego powodu, a ty narzekasz?” – bo to mi właśnie robi przez cały czas – „A ty narzekasz?” On narzeka, bo nie lubi swojej twórczości. Nie lubi swojej twórczości! Myślę, że to dotyczy wielu twórców. Tworzą coś genialnego, ale z jakiegoś powodu im się to nie podoba. Nie chcą tego pokazywać publicznie, albo uważają, że nie jest wystarczająco dobre, bądź też są przekonani, że powinni byli dłużej nad tym pracować.\nSzekspir nie lubi swojego pisarstwa, bo myśli, że pisał, żeby zadowolić raczej publiczność, aniżeli swoje serce. To nie jest to, co naprawdę chciał napisać, takie jest moje zdanie, ale to działało. Przyciągało ogromne tłumy. Czyniło go sławnym i nadal będzie. Tak więc przeżywa wewnętrzne rozterki: „Czy powinienem pisać dla siebie z serca jako prawdziwy poeta, jakim jestem? Czy też powinienem tego zaniechać i pisać w komercyjnych celach?”\nTymczasem najprościej jest powiedzieć: „Drogi Shakey* (śmiech), po prostu rób i jedno, i drugie. Rób i jedno, i drugie! Pisz pod pseudonimem te inne rzeczy, jeśli obawiasz się, że ludzie nie zrozumieją co chcesz wyrazić albo źle to zrozumieją. Pisz pod innym nazwiskiem. Pisz prosto z serca.” Ale on tkwi w tym narzuconym sobie emocjonalnym i psychologicznym dylemacie i, szczerze mówiąc, mam już tego trochę dosyć. Naprawdę mam tego dosyć.”\n*czytaj: Szejki - przyp. tłum.\nPrzy czym nie zwraca się do mnie. Nie zwraca się do Boga. Cała jego uwaga skupiona jest na zranionym pisarzu w jego wnętrzu, ma obsesję na jego punkcie, nakręca się nieustannie i nakręca.\nA oprócz tego niekończącego się hałasu – a wy uważacie, że wasze życie jest ciężkie – tak więc oprócz tego nieustannego hałasu mam jeszcze inny aspekt. To jest, można rzec, aspekt-pierwowzór „być albo nie być”, wierzcie bądź nie. Och, to nie Szekspir pierwszy wypowiedział te słowa. To był mój aspekt znany jako Platon. „Być albo nie być”. Jakże filozoficzne. Jakże pełne… nie powiem czego.\nUważa się, że to Platon dał początek współczesnemu zachodniemu społeczeństwu, choć żył tak dawno temu. Teraz jest on wewnętrznie rozdarty. Filozofuje.\nWiecie, kiedy ja do was mówię, że możecie powiedzieć wszystko, co chcecie, oprócz „Nie wiem”, to robię tak dlatego, że mam dość Platona. „Nie wiem. Być albo nie być. Świat jest czarny. Świat jest biały.” Jako Wzniesiony Mistrz z trudem to znoszę. Myślicie, że macie dzisiaj ciężko, myślicie, że macie problemy, tymczasem ja ciągle muszę mieć do czynienia z tymi aspektami z przeszłości i z przyszłości, które nieustannie narzekają, nieustannie roztrząsają swoje dylematy.\nNo więc, dziś po drodze z Klubu Wzniesionych Mistrzów do tego studia usłyszałem wasze narzekania na wasze problemy, wasze dylematy oraz wasze konflikty, które pojawiają się w waszym życiu ze strony człowieka, nie ze strony Mistrza. I pozwólcie, że spytam, kto robi więcej hałasu, człowiek czy Mistrz? Człowiek. Człowiek lubi utknąć w miejscu. Naprawdę, naprawdę, naprawdę. Mam na myśli Szekspira. Czy nie chcielibyście być Szekspirem? Nie chcielibyście zapisać się w historii? A on siedzi i marudzi: „Och, nie piszę z serca. Piszę dla publiczności.” Zamknij się. No, to pisz z serca. Czy może być coś prostszego?\nI wiecie, kiedy człowiek potrzebuje pomocnej ręki, trochę miłości, nieco energii, nie zwraca się do swojej wolnej, wyższej Jaźni. Nie udaje się do Wzniesionego Mistrza, który akurat w pełni chwały wzniósł się niedawno z planety. Nie. Idzie do kościołów. Idzie do innych ludzi. Sięga po alkohol, narkotyki czy inne temu podobne rzeczy. Określam to tak: „Wszędzie, tylko nie do swojego wnętrza. Wszędzie, tylko nie do siebie.”\nTak więc obserwuję tego człowieka. Obserwuję go ze wszystkimi jego narzekaniami, ze wszystkimi jego problemami, podczas gdy odpowiedź siedzi dokładnie tutaj. Czy zechce mnie posłuchać, kiedy się tutaj pojawię? Czy zechce posłuchać wujka Adamusa (kilka chichotów), który mówi: „Prawda jest tak prosta.” Nie zechce tego usłyszeć. Zbyt dobrze się bawi swoją grą.\nMam dziś kiepski nastrój, niewiele ostatnio spałem. Czy to brzmi znajomo, drodzy Mistrzowie? (publiczność mówi: „Taak.”)\nI pomyśl tylko, drogi Mistrzu, który siedzisz tutaj czy oglądasz nas online, zasadniczo masz do czynienia z jednym tylko aspektem. A ja muszę wytrzymywać z tuzinami (ktoś mówi: „Au.”) Oooch! Oooch! Och. Dlatego właśnie mam nie najlepszy humor. I proszę cię, drogi Mistrzu – doszliśmy już do około 27 procent, jest coraz lepiej – proszę cię, żebyś się naprawdę wczuł w to, co się dzieje w ptasiej klatce. Co się dzieje w ptasiej klatce? Co się dzieje w twoim wnętrzu?\nWiele jest tam zamieszania. Wiele dezorientacji. Wiele lamentowania i prawdę mówiąc ze strony ludzkiego aspektu nie słychać nawoływań: „Bądźmy klarowni. Znajdźmy jakieś odpowiedzi i ruszajmy dalej.” Wiele harmidru ma tam miejsce i będzie tak jeszcze nadal. Nie zniknie, bo masz przeszłe życia i przyszłe życia, które toczą się teraz.\nTo, co należy zrobić, drogi Mistrzu, to wziąć głęboki oddech. Nie daj się w to wciągnąć. Przyzwalaj. Przyzwalaj. Taak. Twoje przeszłe wcielenia – nie tylko to wcielenie, ale przeszłe i przyszłe wcielenia – będą robić wiele szumu. Weź głęboki oddech i przyzwól na to. I w pewnym momencie jedno z tych przeszłych lub przyszłych wcieleń stwierdzi, że ma dosyć i powie: „OK, Jestem Tym, Kim Jestem, ale, eee… właściwie to ja tego nie rozumiem. Tak więc pomóż mi, Jestem Tym, Kim Jestem, nareszcie się na to otwieram i przyzwalam. Jestem gotów wysłuchać.” I tak oto pojawia się aspekt, przeszły lub przyszły, dokładnie teraz, z którym możesz współpracować. Nie chodzi o psychologiczne doradztwo. Nie chodzi o przepracowanie czegoś. Nie chodzi o pocieszanie: „Och, biedny Szekspir, biedny pisarz” czy coś w tym rodzaju. Chodzi o to, żeby powiedzieć: „Weź głęboki oddech i przyzwól” i o tych dwóch punktach, które dzisiaj omówimy. Oto, co mu powiesz.\nW międzyczasie ty, Mistrz – którego teraz tutaj mamy ponad 30 procent, przybliżamy się już do tego; może pod koniec naszej dzisiejszej transmisji przekroczymy 50 procent – w międzyczasie, Mistrz, którym jesteś w tej chwili – nie wypracowujesz sobie drogi do stania się Mistrzem, nie próbujesz być Mistrzem, po prostu przyzwalasz na Mistrza, tego Mistrza, bierzesz głęboki oddech, słyszysz cały ten hałas, całe to zamieszanie i wszystko inne, i siedzisz na ławce w parku albo na wygodnym krześle i pociągasz łyczek ze swojego pięknego kubka napełnionego, mam nadzieję, czymś innym niż kawa, może odrobiną wina albo czegoś innego, bierzesz głęboki oddech i wczuwasz się w każdą historię, w jakiej kiedykolwiek byłeś albo będziesz.\nI nagle jakby ktoś natłuścił płozy, nasmarował silnik. Nagle bierzesz głęboki oddech jako Mistrz i wczuwasz się we wszystkie te niezwykłe historie, jakie się toczą. I nagle to usuwa z nich przeszkody, tarcia, napięcia. I nagle, jak zrobiłem to poprzedniej nocy, bierzesz głęboki oddech, siadasz wygodnie i oglądasz film o tym swoim bytowaniu. To wszystko. Nie dajesz się przez to omotać, ponieważ, widzisz, Mistrz zdaje sobie sprawę z tego, że wszystko się uda. Szekspir napisał zadziwiające rzeczy. Mark Twain – lubię to jego pisarstwo, które na zawsze weszło do historii. Ile istot może powiedzieć, że mają w sobie Platona, Szekspira i Twaina? Po prostu usiądź sobie wygodnie, odpręż się i uświadom sobie, że to nic innego, jak wspaniałe, cudowne historie.\nZróbmy to teraz. Wykorzystajmy tę chwilę, drogi Mistrzu. To takie proste.\nTaak, to wielkie „i”. Wszystko w nim się toczy. Mistrz nie pozwala sobie na wmieszanie się w takie rzeczy. Prawdę mówiąc, Mistrz obserwuje to wszystko z wielkim zainteresowaniem. To właśnie następny poziom. Ku niemu zmierzamy. Właśnie to teraz robicie.\nSzybko porzucam kiepski nastrój. Szybko… tak, mówicie „Dzięki Bogu”. (chichocze) To wcale nie znaczy, że będę dzisiaj miły. Wiecie jak to jest kiedy ma się zły dzień? I nagle ni stąd, ni zowąd, kiedy zaczyna się podnosić mgła i znika konfuzja, ja mówię: „Kurczę! Nie chcę mieć dobrego nastroju. Świetnie się bawiłem, kiedy miałem ten kiepski nastrój. Nie rozśmieszajcie mnie. Nie zmuszajcie mnie do uśmiechania się.” Oto w jakim miejscu się znajduję. Nastrój się poprawia, ale mnie tak jakoś ciągle się to wszystko podoba, rozumiecie? Wiem, że wam też się podoba.\nJakoś Linda tego nie komentuje.\nLINDA: Chowam się. (śmiech)\nADAMUS: Linda się chowa. Zróbmy ujęcie, jak Linda się chowa, ona jakby…\nLINDA: (chichocze) Linda się chowa!\nADAMUS: Ona mówi sobie: „Hola!” Nie jest już nawet na terenie sali, tak się schowała. (Linda chichocze)\nJedną, ważną rzecz powiem człowiekowi, który tutaj siedzi. W twoim życiu nadal będą się działy różne rzeczy. Wciąż pojawiać się będą lęki, typowe dla człowieka i one tak szybko nie miną. Nadal pozostaną. Chcę powiedzieć, że stanowią energetyczny stempel w twoim wnętrzu. Są tam lęki, są tam wątpliwości i widzę, jak próbujesz nad nimi zapanować.\nStają przed tobą w życiu wyzwania i widzę, jak próbujesz się z nimi zmierzyć. Ale czy wiesz, co się wtedy wydarza? Zostajesz schwytany w pułapkę strachu, emocjonalnego strachu, który w ogóle nie ma sensu, ale jest; zostajesz schwytany w pułapkę strachu, która przypomina pajęczynę. Pająkiem jest strach, wątpliwość, niepewność albo jeszcze coś innego. A ty zaplątujesz się w tę pajęczynę.\nTak więc pochwycił cię pająk. Walczysz i zmagasz się, żeby przetrwać, żeby ratować się przed pająkiem strachu, zwątpienia, niemożności czy co tam jeszcze ci przyjdzie do głowy. Teraz jesteś zaangażowany w bitwę. Ale powiem ci jedną rzecz, drogi człowieku. Jesteś w pajęczej sieci. To terytorium pająka. Pająk utkał ją dla ciebie i wie, że będziesz walczył. A ty wiesz, co się dzieje w pajęczej sieci, kiedy w nią wpadasz i kiedy zaczynasz się szarpać – coraz bardziej się zaplątujesz.\nPająk nie traci ani grama energii na walkę. Nie musi. Robi wrażenie, że walczy, żeby zadowolić człowieka, złapanego w pajęczynę. Będzie pokrzykiwał: „Rargh! Rargh!”, ale to nie ma znaczenia, bo pająk już wie, że jesteś załatwiony. Jesteś w sieci. W chwili, gdy zaczniesz walczyć, jesteś skończony, jesteś złapany i stałeś się obiadem. (Adamus chichocze)\nNastrój mi się poprawia. Śmieję się! (nieco śmiechu) Już się śmieję. Jest coraz lepiej, wręcz zdumiewająco lepiej.\nCo to znaczy, gdy ujmiemy sprawę w kategoriach twojego ludzkiego ja? Kilka rzeczy. Kiedy wejdziesz w kontakt ze strachem, co się będzie zdarzać, bo żyjesz tutaj na planecie i żyjesz w ciele; kiedy wejdziesz w kontakt ze strachem czy ze zwątpieniem czy jeszcze z czymś tego rodzaju, z zakłopotaniem: „Nie mogę podjąć decyzji. Nie wiem, co robić”, kiedy znajdziesz się w takim położeniu, wejdź w to. Kiedy stwierdzisz, że idziesz wprost w pajęczynę i uznasz, że to nieuniknione, że ona tam jest, idź dalej. Nie zatrzymuj się. Nie walcz. Nie analizuj sprawy. Nie próbuj kombinować, bo jesteś w pajęczynie. Ugrzęźniesz. Nie próbuj wyrwać się z niej za pomocą logiki. Nie próbuj wyrwać się z niej za pomocą medytacji. Nie próbuj szukać doradców, którzy mieliby ci pomóc wydostać się, bo tylko wciągniesz ich w swoją pajęczynę. To wszystko.\nKiedy stwierdzisz, że dopada cię strach, zwątpienie czy niepewność, albo że twoje życie jest w całkowitej rozsypce, weź głęboki oddech i przejdź przez to. Wejdź w to głębiej. Z punktu widzenia człowieka to nie ma sensu, ale energetycznie jest to całkowicie uzasadnione.\nCzłowiek nie chce w to wchodzić głębiej. W samym środku nocy mierzy się z uczuciem paniki, ze strachem, z niepokojem, który nie ma widocznej przyczyny. Tak już z tobą bywało. Człowiek bowiem się sprzeciwia: „Och, zmartwienie. Co mam robić? Muszę przemyśleć sprawę, żeby znaleźć jakieś rozwiązanie. Muszę wymyślić jakiś mały, miły banał. Muszę odtańczyć jakiś odświętny taniec czy coś w tym rodzaju.”\nJesteś w pajęczynie. Teraz walczysz, co dziwne, ponieważ myślisz sobie: „Nie, nie! Przecież jestem duchową istotą. Jestem istotą świętą, recytuję mantry i tym podobnie.” Tak bardzo jesteś zaplątany w pajęczą sieć. Tylko sobie tego nie uświadamiasz. A ten pająk co i raz potrząsa pięścią – potrząsa wszystkimi swoimi pięściami – żeby czynić wrażenie, że ciągle masz o co walczyć, ale on już cię pochwycił. Strach cię pochwycił. Niepewność cię pochwyciła. A dzieje się tak szczególnie wtedy, kiedy zbliżasz się do tego punktu mistrzostwa i oświecenia, bo wciąż obecne są lęki i wątpliwości, a ty się zastanawiasz: „Co się stanie z moimi dziećmi? Co się stanie z moim fizycznym ciałem? Czy utracę zdrowy rozsądek? Co sobie ludzie pomyślą?”\nTe myśli są jak pająki, które cię otaczają, niespokojne myśli są wszędzie wokół. Nie dasz rady ich zwalczyć. Nie pokonasz ich. Nie dasz rady, bo to ty powołałeś te lęki do życia. Ty stworzyłeś te wątpliwości. Tak naprawdę to one znają cię lepiej, niż znasz je ty. Jesteś teraz w pajęczej sieci i coraz bardziej się w nią wikłasz.\nTak więc co robisz? Bierzesz głęboki oddech i dajesz sobie przyzwolenie, żeby w nie wejść, w pełni i gruntownie. To nie ma sensu. Zupełnie nie ma. „Jakże to? Jeśli ja przyzwolę na to, żeby zanurzyć się w strach, to on mnie pochłonie.” Otóż nie, ponieważ przejdziesz wprawdzie przez samo centrum pajęczyny, ale nie przestaniesz iść. Przejdziesz przez każdy strach, każdy niepokój, każdy dylemat w twoim życiu, wszystko jedno co to będzie. Weźmiesz głęboki oddech, przypniesz skrzydła swoich marzeń i przelecisz na przestrzał. Nie będziesz stawiać oporu, nie będziesz próbował niczego poprawiać, z niczym walczyć czy obmyślać, jak się wyrwać. Po prostu przypniesz skrzydła i polecisz. To wszystko.\nNastanie moment przerażenia, gdy skierujesz się w głąb pajęczyny ze skrzydłami u ramion, a w głowie pojawi się myśl: „Do licha, Adamus! Mam nadzieję, że miałeś rację, bo właśnie zmierzam w sam środek zwątpienia i strachu…” i co się dzieje dalej? Jesteś po drugiej stronie. Jesteś po drugiej stronie tego wszystkiego. Pajęczyną jest ludzka świadomość, twoja świadomość. A teraz jesteś po drugiej stronie, spoglądasz wstecz i dociera do ciebie, że nie było żadnej pajęczyny. Dociera do ciebie, że nie było żadnych lęków. To znaczy, zbudowałeś je w swoim umyśle, w swoim polu energetycznym. Sam je stworzyłeś. A teraz jesteś po drugiej ich stronie. Nie było żadnej walki, a tym, co zostało, jest słodki nektar mądrości, który należy teraz do ciebie jako człowieka, a dotąd był ci niedostępny.\nCzy myślisz, że przekażę nektar mądrości Szekspirowi albo Platonowi? A co oni by z nim zrobili? Jeszcze bardziej schrzaniliby swoje życie. A więc, nie. Ten nektar, ta mądrość znajduje się poza postrzeganiem pajęczyny. Tak naprawdę nie ma żadnej pajęczyny.\nCo chcę powiedzieć? Przestańcie ze wszystkim walczyć. John Kuderka powiedział wcześniej coś, co zaparło mi dech i muszę powiedzieć, John, i każdemu z was, którzy mają problemy ze zdrowiem, weźcie głęboki oddech i przyzwólcie na to. Nie walczcie. Nie ma co walczyć z rakiem, bo już jesteście w pajęczej sieci. Przejdźcie przez to. Przypnijcie skrzydła z myślą „Wszystko mi jedno” i przejdźcie przez to. Nie walczcie z rakiem. Po prostu przez niego przejdźcie.\nTo przypomina Przyzwolenie. I nieważne co się stanie, nieważne, czego człowiek się będzie bał – postępów raka, możliwości śmierci, niemożności bycia dobrym twórcą, żeby wykreować zdrowie – bez względu na to, czego człowiek się boi, przejdź przez to, Mistrzu. Przejdź na przestrzał, a tym, co znajdziesz po drugiej stronie, będzie mądrość. Nie chodzi o to, żebyś przechodził przez to na przestrzał w poszukiwaniu zdrowia czy czegoś innego. Przechodzisz przez to, ponieważ to już nie jest twoje. Nie należy już do ciebie. Nie będziesz z tym walczył. Z niczym nie będziesz już walczył.\nJakikolwiek problem ma miejsce w waszym życiu, choćby stare emocje z dzieciństwa, które wciąż powracają – powracają, ponieważ wy wciąż się nimi bawicie. Jeśli przez coś nie możecie przejść, nie analizujcie tego. Nie analizujcie tego. Analizowanie to deser dla pająka. Oto uwięzieni jesteście teraz w pajęczynie i analizujecie. Przemieniacie się w coś jeszcze słodszego. Po prostu oblewacie siebie lukrem analizowania, czekając aż przyjdzie pająk i was pożre. I tyle. Nie wnikajcie w to. Nie myślcie o tym. Nie rozważajcie. Przypnijcie skrzydła i przejdźcie. To wszystko.\nNie ma potrzeby walczyć o cokolwiek. Nie ma potrzeby walczyć. Człowieku! Usłysz mnie, człowieku, mnie i mój dzisiejszy zły nastrój. Usłysz mnie. Nie ma potrzeby walczyć, gdy już dotarłeś do tego punktu. A tak w ogóle to z czym walczysz, z chorobami społeczeństwa? Walczysz ze sobą i swoimi słabościami? Walczysz z ciemnością i światłem? Z pierwiastkiem męskim i żeńskim? Czy moglibyśmy skończyć z boską, żeńską energią i kretyńską męską? (śmiech) Nieustanna walka, która… dziękuję. (nieco braw) Mam tego dość! Mam dość zarówno tego, jak i moich aspektów, Szekspira, Platona i całej reszty, ciągle tylko narzekających. Jestem tym zmęczony i wy też powinniście być tym zmęczeni. To walka. To pajęczyna, a wy jesteście w niej uwięzieni. Śmiejecie się. Niezłe to było, ha? (Adamus chichocze) Taak, musiałem to sobie przepróbować.\nNa czym stanąłem? Na moim złym nastroju. Skończmy z tym. Nie ma żadnej walki. Nie ma żadnej walki między człowiekiem a Mistrzem. Nie ma żadnej walki między wami a obcymi. Nie ma żadnej walki z Donaldem Trumpem. (kilka chichotów i nieco braw)\nADAMUS: Och, wielu ludzi pomyślało sobie: „Och, och, napra… A tak dobrze się bawiłem.” Nie ma żadnej walki. Kiedy docieracie do tego punktu, nie ma żadnej walki i w pewnym sensie to dobrze. Ale wy przywykliście do walki. Przywykliście być silni, nawet kiedy jesteście słabi. Przywykliście toczyć bitwę, ponieważ ona umacnia waszą tożsamość. Przywykłaś toczyć bitwę, Kerri. (Adamus chichocze), jako… Nie, Kerri, ta bitwa…\nADAMUS: …pomaga ci umocnić twoją tożsamość. Nie dajcie jej mikrofonu. (kilka chichotów) To jednokierunkowa dyskusja.\nKERRI: Odłożyłam miecz. Mylisz się!\nKERRI: Skończyłam z tym.\nADAMUS: Dziękuję ci. Dobrze.\nKERRI: Moje życie się zmieniło.\nKERRI: Poważnie, zmieniło się.\nADAMUS: Dobrze, dobrze. Zmieniło się.\nKERRI: Och, pozmagałabym się z tobą, ale w galaretce owocowej. (śmiech)\nADAMUS: Czy możemy to wyciąć? Poudawajmy – czy możemy po prostu udawać… w dniu, kiedy ja mam zły humor, ty chcesz się ze mną mocować w owocowej galaretce?\nADAMUS: Toż to jak… (więcej śmiechu)\nKERRI: Tak, zawsze.\nADAMUS: OK. Wracajmy do tematu… dziękuję za dystrakcję. Nastrój już mi się poprawiał, ale cofnęliśmy się, teraz mamy znowu około 24 procent Mistrza. (kilka chichotów) Jednak to może się podnieść.\nNie ma co walczyć z rakiem, biedą czy czymkolwiek innym. Nie ma co walczyć. Czy rozumiesz to, człowieku? Przestań walczyć.\nPostawcie siebie przez chwilę na moim miejscu. Oto jesteście Mistrzem. Oto wasza oświecona Jaźń - co byście powiedzieli temu człowiekowi, który przeżywa rozterki, który przeżywa swoje nieszczęścia i cierpienia, i narzeka: „Och, nie miałem chwili wytchnienia i…” Ech, zamknij się! I dodacie: „Skończ z tym. Przypnij skrzydła i wejdź w swoje strachy, wejdź w swoje złe dzieciństwo, czy w cokolwiek innego.” Wiem, że to wygląda niewłaściwie. Owszem, słusznie, ponieważ wy czyniliście to niewłaściwie aż do teraz. Walczyliście i zmagaliście się z tym wszystkim. No i wreszcie po 40, 50 latach na planecie powiadacie: „Popatrz, jaki zrobiłem postęp! Popatrz, jak daleko zaszedłem.” Stąd dotąd?! I to wszystko?! Rzecz w tym, że nigdy nie dotrzecie zbyt daleko, ponieważ pajęcza sieć jest naprawdę duża, naprawdę ogromna.\nTen pająk będzie sobie z wami pogrywał, pozwalając wam myśleć, że dokądś zmierzacie. Ten pająk sobie zwyczajnie poczeka. W międzyczasie złapie w pułapkę jeszcze kilka innych much i będzie sobie powtarzał: „Wszystko samo do mnie przyjdzie. Wszystko samo do mnie przyjdzie.” Tak.\nTak więc weźcie głęboki oddech. Jeśli ujawni się stara, emocjonalna rana, dotycząca, powiedzmy, partnera, albo rodzica czy kogoś jeszcze, obserwujcie siebie, ponieważ zwykle widzicie, jak ona się wyłania i natychmiast zaczynacie narzekać: „Och! Ooch! To stare wspomnienie. Och! Jestem złym człowiekiem. Nie powinienem mieć takich myśli.” Zamknij się! Przypnij skrzydła i przejdź. Przypnij te skrzydła i po prostu z tym skończ. A po drugiej stronie jest mądrość, ten nektar. To wszystko.\nPrzypnijcie skrzydła i przejdźcie\nA zatem pierwszy punkt do zapamiętania: przypnijcie skrzydła i przejdźcie. Brzmi strasznie, ale… (śmiech) Ja tak określam sprawy. Powiedziałem, że jestem dziś w kiepskim nastroju. Nie mam czasu na to, żeby poetyzować. Przypnijcie skrzydła i skończcie z tym. Przejdźcie przez chorobę i przez brak poczucia własnej wartości. Czy zdajecie sobie sprawę z tego, jak mam dość Szekspira i jego (płaczliwym głosem): „Moje pisanie…” Po prostu przez to przejdźcie, dobrze? Nie mamy już czasu, żeby wozić się z tymi wszystkimi ludzkimi, własnoręcznie na siebie sprowadzonymi nieszczęściami. Podkreślam - własnoręcznie na siebie sprowadzonymi. Nie dokonuje tego społeczeństwo. Nie ma żadnych istot żyjących w środku Ziemi, które tego dokonują. Nie obchodzi mnie, ilu obcych tam się znajduje, oni tego wam nie robią. To własnoręcznie na siebie sprowadzone, człowieku… robisz to nieomal z potrzeby jakiejś dziwnej przyjemności. Skończmy z tym, OK? W porządku. Dobrze.\nWeźmy z tym głęboki oddech. Poprawia mi się nastrój.\nWielka, barwna historia\nNastępny, drugi punkt. Wszystko jest historią. To wspaniała, wielka, bogata w treść opowieść. Właśnie tym jest. Wasze życie, ludzkie życie, to wspaniała, wielka, bogata opowieść. Nie ma niczego do nauczenia się. Nie ma żadnych lekcji, które ktoś próbuje zadać. Żadnych, wierzcie lub nie. Tymczasem wy chcecie wierzyć, że to wcielenie – czy jakiekolwiek inne – jest czymś bardzo poważnym, czymś szczególnym i ma na celu naukę. Bzdura! To wszystko opowieść, to wszystko, czym jest. Wielka, wielowątkowa, ludzka historia.\nWiem, że ludzie nie lubią tego słuchać. Chcą, żeby odnosić się poważnie do takich rzeczy, jak, powiedzmy, duchowość. I ja niektórych szokuję, wierzcie lub nie. Szokuję niektórych ludzi, bo nie zamierzamy spoważnieć. Będziemy traktować wszystko lekko, będziemy grać w gry, będziemy się bawić, będziemy odwracać uwagę, będziemy przypinać skrzydła i będziemy przelatywać przez problemy. Wszystko to zrobimy.\nBrzmi strasznie! Potrzebuję nowego autora tekstów reklamowych. (śmiech)\nLINDA: OK, a jaki był pierwszy punkt? (więcej śmiechu, Adamus chichocze)\nADAMUS: Mój nastrój troszkę się poprawia. Podnieśliście w sobie poziom Mistrza do 37 procent. Robimy postępy.\nTo wszystko jedna, wielka historia, to ludzkie życie. Moje życie jako Szekspira, Platona, Marka Twaina, to tylko historie. Naprawdę nie chodziło o to, żeby się czegokolwiek uczyć i to daje poczucie wolności. Przynosi ulgę.\nNie przyszliście tutaj, żeby się czegokolwiek uczyć. Udawaliście tylko, że przyszliście się czegoś uczyć. Udawaliście, że macie karmę. Udawaliście, że macie serię przeszłych wcieleń. À propos przeszłych wcieleń, oj! Ależ się ze sobą kłócą! Mam tu Twaina, a tam mam Platona i oni się ze sobą spierają, a ja myślę, że w tej chwili wygrywa Twain, bo Platon był taki nudny. Naprawdę był nudny. Poczytajcie coś z jego rzeczy, a zobaczycie. Nudziarstwo. I taki był poważny! Nigdy się nie upił, a dla mnie nie jesteś aniołem dotąd, dopóki się nie upijesz. (śmiech) Trzeba się upić, w przeciwnym wypadku jesteście zbyt spięci we wszystkim. Jesteście zbyt poważni.\nTo wszystko historia. Zadziwiająca historia. Emocjonalna historia, to znaczy emocjonalna w pozytywnym sensie. To przejmująca historia. Bogata historia, ale w sumie to po prostu jedna wielka, barwna historia.\nTa wielka, barwna historia myśli, że jest ofiarą, myśli, że życie jest trudne i uważa, że trzeba ciężko pracować, żeby coś zdobyć, żeby na powrót coś odzyskać – Bóg jeden wie co. Otóż nie. Mistrz siedzi tutaj i ja obserwuję, obserwuję Platona – o, Jezu – no wiecie, to wszystko to tylko historia. On cierpi na jakieś choroby. Nie zamierzam interweniować, bo to rodzinne widowisko, ale on cierpi na jakieś choroby. (nieco śmiechu) Chodzi mi o to, że nie będzie wam przyjemnie słuchać o grzybicy stóp, no wiecie, taak, czy czymś takim. A on tymczasem lamentuje „biada mi!” przez cały czas, „ponieważ cierpię na coś takiego.” Uważa on jednak, że to jakaś wielka, kosmiczna lekcja, a ja krzyczę do niego: „Hej, Plat! To nie tak! Masz po prostu grzybicę stóp. Może trochę wody i mydła na te paluchy, co? To czyni cuda!” (więcej chichotów) A on filozofuje. Próbuje zrozumieć uniwersalne znaczenie tego, dobrego i złego, dualności sytuacji grzybicy i nie-grzybicy. (więcej śmiechu) Ja wtedy: „To tylko…” (Linda podnosi kubek Adamusa i wącha sprawdzając, co w nim jest; więcej śmiechu) Taak. „To tylko historia. To wszystko, czym jest.”\nWasze ludzkie wcielenia są zbyt mocno skupione na sobie. Naprawdę. Tyle w nich powagi na swój temat. Zatrzymajcie się na chwilę. A teraz przyjmijmy, że siedzi tutaj Mistrz. Wyobraźcie sobie przez chwilę, że znajdujecie się w parku na ławce czy gdziekolwiek indziej i spójrzcie na swoją historię. Spójrzcie na ludzką historię. Może to jest historia bitwy? Może to historia nieudacznika? Opowieść o tym, że nikt was nie rozumie? To tylko opowieść, rozumiecie?\nA zatem, człowieku, zatrzymaj się na chwilę i zrozum, że to tylko opowieść. Nie ma końcowej rozgrywki. Nie ma w niej wygranej czy przegranej, to po prostu kawał porządnej fabuły. I jeśli Mistrzowi uda się to człowiekowi przekazać, wówczas do człowieka dotrze: „To nie ma znaczenia! To nie jest wyścig. Nie chodzi o to, żebyś miał sobie zasłużyć na powrót do nieba. Nic z tych rzeczy.”\nI w momencie kiedy Mistrz tak sobie siedzi, bierze głęboki oddech i wypija łyk kawy – czy tego, co akurat tam ma (kilka chichotów) – i zwyczajnie spogląda na wszystkie te przeszłe i przyszłe życia – pamiętajcie „i przyszłe życia” – może stwierdzić: „to tylko wielka, wspaniała historia.” A tym, co wy macie zrobić, jest coś w rodzaju uczłowieczenia tego. Mówicie: „Pfft! Co ja bym sobie dzisiaj pooglądał? Co sobie włączę na moim odtwarzaczu? Co sobie obejrzę?” Z miłością i współczuciem, ale nie próbując się wtrącać. Nie próbując czegokolwiek zmienić, natomiast mówiąc: „To tylko świetna, wspaniała historia. I nic więcej.”\nKiedy człowiek to poczuje, kiedy to sobie uświadomi i zda sobie sprawę z tego, że przez cały czas myślał, że był obserwowany przez jakieś wyższe istoty – bogów, innych bogów i wielu bogów oraz półbogów i boginie, i całą resztę… to wiecie, zorientuje się, że to zabawna gra. Człowiek sobie myśli, że przez cały czas go oglądają i że dla bogów to jest coś na kształt przedstawienia. „Patrzcie na mnie. Jestem ofiarą. Patrzcie na mnie. Urodziłem się upośledzony. Patrzcie na mnie. Jestem głupi. Patrzcie na mnie. Jestem na duchowej ścieżce.” To jakby się było w teatrze; zawsze sobie myślicie, że uczestniczycie w przedstawieniu.\nKiedy jednak człowiek usłyszy od Mistrza: „Hej, to tylko świetna historia! (kilka chichotów) Bez znaczenia. Już wystarczy tego! Ja już tego nawet nie oglądam, bo to nudne. To powtórka! To powtórka z ostatniego wcielenia i przedostatniego. Już tego nawet nie oglądam. Nie obchodzi mnie.” „Nie obchodzi mnie, Plato. Oczywiście, jesteś sławny, ale mnie to naprawdę nie obchodzi, ponieważ to jest…” Wiecie, oglądanie Platona to jak oglądanie państwowej telewizji. (więcej chichotów) Reakcja jest jedna: ludzie to oglądają?! Następna myśl to: „Nie, zmienię kanał. Obejrzę sobie…” Cauldre podpowiada: „…jakiś melodramat albo komedię romantyczną” albo mówicie: „Obejrzę sobie coś śmiesznego, bo wszystko to jedna, wielka historia.” Nic więcej.\nWeź porządny, głęboki oddech, Mistrzu. Podnieśliśmy się do 47 procent. Och, prawie dotarliśmy do celu. Myślę, że meraba pomoże przechylić szalę.\nWeź porządny, głęboki oddech, drogi Mistrzu.\nZmień kanał – to nie była zamierzona gra słów – ludzkiej historii tego życia. Czy to western? Czy jest to scenariusz typu: „zastrzel go, bang, bang, biały charakter, czarny charakter”?\nCzy twoje życie to jeden wielki western czy też przypomina fantastykę naukową z obcymi? O, taak, u większości z was tak to wygląda. (Adamus chichocze) Czy jest to może jedna wielka mentalna podróż? „Hej-ho! Co to takiego? Obcy, istoty z multiwersów i im podobne, człowiek z nimi toczy boje i w końcu pokonuje potężnego obcego.” Czy to jest wasze życie? Jedno wielkie science-fiction?\nCzy wasze życie jest jedną z tych, nie wiem jak wy je nazywacie, wzruszających, chwytających za serce fabuł, coś jak, no wiecie: „Żył sobie dobry człowiek, który ruszył w świat, a ten świat dał mu wycisk. Dobry człowiek – ooch! - chce z tym wszystkim skończyć, a wtedy spotyka prawdziwą miłość czy coś w tym rodzaju, wszyscy płaczą, a muzyka gra.” Czy takie jest wasze życie? Jeśli tak, to jest to jedna wielka historia i to wszystko.\nCzy wasze życie jest jedną z tych telewizyjnych wiadomości? W tej chwili je oglądam przez niektórych z was. Włączyliście wiadomości w telewizji, a tam biurko i gromada ludzi siedzi wokół niego i całymi godzinami spierają się ze sobą i nic z tego nie wynika! Przerzucają się argumentami wte i wewte i „bla-bla-bla! Ja mam rację, a ty nie!” i nie minie wiele czasu jak wzajemnie się znienawidzą. Dlaczego coś takiego jest pokazywane w waszych wiadomościach? Przecież to nie ma sensu. Czy to jest historia waszego życia? Wielkie biurko, wszyscy się kłócą i do żadnej konkluzji nie dochodzą. Czy tak wygląda historia waszego życia?\nA może historia waszego życia bardziej przypomina kreskówkę? (kilka chichotów) Taak, kreskówkę. Wesołą, lekką. Nikt tak naprawdę nie doznaje krzywdy, bo nie jest człowiekiem. Jest rysunkiem. Czy to nie jest zadziwiający pomysł? Jest rysunkiem. A więc, nawet jeśli przyjdzie złoczyńca i walnie was w głowę, aż mózg się rozbryzgnie, dwie minuty później mózg jest znów cały, bo tak naprawdę nie jesteście człowiekiem, a tylko rysunkową postacią. Czy wasze życie jest może tego rodzaju?\nInaczej mówiąc, czy to was bawi? Nie martwicie się tak naprawdę skutkami, argumentując: „To jest po prostu jedna wielka, wspaniała kreskówka, w której żyję. To ja ją projektuję. Ja ją napisałem. Ja wymyśliłem scenariusz. Nie wiem, co będzie dalej, ale to tylko kreskówka.” Równie dobrze zatem możecie się tym bawić. Możecie wziąć głęboki oddech i narysować siebie w Urzeczywistnieniu. Dlaczego nie?\nCzy też może wasze życie jest jednym wielkim – jak to nazywacie – romantycznym dramatem? Wiecie, jest w nim zawsze trochę mroku, gdzieś w tle grają skrzypce, a bohater przeżywa jakieś wstrząsające wydarzenie w swoim życiu. A następnie zakochuje się i jest to miłość jego życia, ale ta miłość jego życia zostaje mu odebrana przez obcych z ich życia w stylu fantastyczno-naukowym. I nagle… a wszystko to dramat, emocjonalny dramat, a wiecie, emocjonalny dramat zawsze wciąga rodzinę – matkę, ojca, dzieci i wszystkich innych, całą dalszą rodzinę. A następnie przenosicie to do miejsca pracy. W sumie mnóstwo łez i wiele złamanych serc. Na litość boską, wyłączcie to! Chcę powiedzieć, że to nigdy nie będzie miało dobrego końca, w przeciwieństwie do kreskówek. Kreskówki mają dobre zakończenie, ale w tych wielkich, wstrząsających dramatach zawsze tylko: „Och!” Jednakże w pewnym sensie to sprawia, że czujecie się lepiej. (ktoś mówi: „Opera mydlana”) Taka opera mydlana. „Dni naszego życia”.* Jak długo to już idzie? (ktoś mówi: „Pięćdziesiąt lat”) Pięćdziesiąt lat. Prawie całe wasze życie. Czy w operach mydlanych dochodzi się do jakiejś konkluzji? A wy doszliście do jakiegoś zwieńczenia? Bardziej niż w operach mydlanych, taak. A więc, taak, wielka mydlana opera.\n*patrz: https://pl.wikipedia.org/wiki/Dni_naszego_%C5%BCycia – przyp. tłum.\nNo i jeszcze mamy po prostu komedie. Po prostu komedie. Niektóre komedie bywają raczej durne, ale, no wiecie, to przecież komedia. Nie musicie przy tym zbyt wiele myśleć. Natomiast niektóre są naprawdę dobre, naprawdę śmieszne. Nawet kiedy mam kiepski nastrój, to śmieję się czasami z komedii, które oglądam przez was, bo one kpią sobie z konfliktów ludzkiego życia. Ludzie mają świetne komedie. Nasze komedie po drugiej stronie nie są tak dobre, poza moimi. (kilka chichotów) Chodzi o to, że komedie po tamtej stronie nie są zbyt śmieszne. Ludzie mają świetne komedie, bo pozwalają im śmiać się z siebie.\nI to prowadzi mnie ku mojej głównej myśli. Życie jest jedną wielką historią. To wszystko. Nie zbieracie tu punktów. Nie wypracowujecie sobie lepszego miejsca w lepszym niebie. Nie otrzymujecie potencjalnie lepszego miejsca w Klubie Wzniesionych Mistrzów. To po prostu jedna wielka historia. A człowiek wbrew temu, co ludzki film mu opowiada, nie jest tym, który osiąga oświecenie, który wypracuje sobie oświecenie. Człowiek może na nie przyzwolić. Człowiek może narysować niedużą kreskówkę, która ożyje: „Kurczę, co by się stało, gdybym przypiął skrzydła, przeszedł przez pajęczynę i przyzwolił?” Nagle po drugiej stronie pojawi się piękna mądrość, czarodziejski pył sypiący się wokół i piękna muzyka na napisach końcowych i liście realizatorów filmu. I, wiecie, przy każdym realizatorze jest wasze nazwisko: „scenariusz, produkcja, reżyseria, oświetlenie, obsługa planu” i tak dalej – to jesteście wy. Wszystko wykonane jest przez was.\nLudzie traktują swoje życie bardzo serio. Naprawdę. I wierzą w nie. Wierzą w tę bzdurę – w te wielką opowieść – i zapewne do pewnego stopnia to nawet i dobrze, ale traktują ją tak cholernie poważnie, że w końcu w niej grzęzną. I dlatego właśnie od dłuższego czasu mówię o pewnych duchowych grupach. To najnudniejsi, uwięzieni w swoich własnych zwyczajach ludzie. Biorą wszystko strasznie serio i nie podoba im się to, co my robimy, bo my się śmiejemy. My się bawimy.\nWiele wcieleń spędziliście w świątyniach, klasztorach i monastyrach, prawda? Było tam wiele ciszy, wiele poważnego traktowania spraw – a Bóg zawsze patrzy, więc nie rób głupstw, Kerri, bo Bóg wszystko widzi. (kilka chichotów) I tak nudno było w tych świątyniach, klasztorach i monastyrach. Naprawdę nudno. Jaki rodzaj filmu można by było z tego zrobić? Nudny. „OK, w naszym pierwszym tygodniu…” i pokazujecie jak wszyscy mantrują, śpiewają i palą świece. W drugim tygodniu mantrują, śpiewają i palą świece oraz kadzidła. I tak mija 50 lat na nieustannym mantrowaniu i śpiewaniu. Nic się nie dzieje. Bóg się nie pokazuje. Jezus się nie pokazuje i bynajmniej nie zamierza. Czy myślicie, że on by wrócił do nudnego…\nKERRI: I żadnego seksu.\nADAMUS: Żadnego se…, ależ i owszem.\nKERRI: I to była tragedia.\nADAMUS: Taak, taak. Wiecie, nie przedłużając już dyskusji na ten temat*, wiecie dlaczego… (śmiech z powodu gry słów) Tak wyglądają fakty i to powinno być w Wikipedii. To niepodważalny fakt, a wiecie dlaczego dowcipy o puszczaniu bąków są tak śmieszne? Wiecie dlaczego? Dowcipy o puszczaniu bąków, wzdęciach i wiatrach. (więcej śmiechu) Wiecie dlaczego to jest śmieszne? Gdyby się tak zastanowić, to właściwie wcale nie jest takie śmieszne. Naprawdę nie jest, ale wszyscy chichoczą, kiedy teraz oglądają nas online: „Och, ha, ha! Bąki!” Wiecie dlaczego? Wyobraźcie sobie, jak to wyglądało 600, 700 lat temu. Jesteście w klasztorze żeńskim czy męskim monastyrze (śmiech) i nikt nic nie mówi. Rzecz w tym, że rozmowy są zakazane, a wy tam siedzicie – a właściwie klęczycie – i macie wrażenie, że za chwilę oszalejecie. Próbujecie więc czegoś w rodzaju: „OK, zrobię to. Może to zadziała. Powiadają, że to działa, tak czy inaczej Bóg patrzy.” Siedzicie tak zatem bardzo poważni, starając się robić co trzeba, zamotani w swoją własną historię i nagle ktoś całkiem blisko robi: „Prrrryt!” (śmiech, a Linda dodaje dźwiękowe efekty) Wszyscy pękają ze śmiechu i naraz ktoś znowu puszcza bąka. Była to najśmieszniejsza rzecz, jaka się zdarzyła w całym roku! (więcej śmiechu) Nawet matka przełożona i opat nie mogli powstrzymać śmiechu. W tamtych warunkach był to jedyny rodzaj humoru i on się w was ostał – gra słów niezamierzona. (więcej chichotów) Pozostał z wami aż do tego wcielenia. Coś jak: „Pamiętam to! W kościele panowała cisza, paliło się kilka świec i nagle nie wiadomo skąd rozlega się: ‘Prrrryt!’ Wszyscy patrzą po sobie: ,Kto to zrobił?’ I nastąpił spontaniczny śmiech i wszyscy zaczęli prukać. Nikt nie powiedział słowa. Wszyscy prukali. To było takie: „Ooch!” I zaczęliście się zastanawiać: „Co myśmy takiego zjedli dziś na obiad?”\n*Adamus wykorzystuje brzmienie imienia „Kerri”, używając w swojej wypowiedzi zwrotu „not to carry (czyt. keri) on about it”, który znaczy, „nie przedłużając dyskusji na ten temat” – przyp. tłum.\nChcę powiedzieć pośród tego śmiechu tutaj, że to wszystko jest jedna, wielka historia. Wasze życie, wszystkie inne życia, to po prostu wielkie, wspaniałe historie.\nKiedy traktujecie je tak poważnie, kiedy siebie traktujecie poważnie, energia się blokuje, a wtedy zapominacie, gdzie umieściliście skrzydła i zapominacie, co ja tutaj powiedziałem – te dwa proste punkty – i znowu zaczynacie traktować wszystko serio i zamykacie się w głowie. W momencie, gdy stajecie się tak poważni, grzęźniecie w pajęczej sieci. A wystarczy tylko wziąć głęboki oddech i śmiać się z całej tej swojej wielkiej historii, uświadamiając sobie, że nie jesteście ani oceniani, ani monitorowani. Nic nie jest właściwe albo niewłaściwe. Mieliście takie wcielenia, kiedy to przedzieraliście się przez wszelkiego rodzaju łajno i inne, które przemierzaliście gładko. To nie ma znaczenia. To naprawdę nie ma znaczenia.\nTo obecne wasze wcielenie jest szczególnie wyjątkowe. Jednakże też nie należy go traktować zbyt poważnie. Jest to wcielenie szczególnie wyjątkowe, ponieważ jesteście tutaj po co? „Żeby studiować oświecenie.” O, Boże! Przyzwalać. Przyzwalać. Bawić się. Przyzwalać. Jesteście tu po to, żeby przyzwalać. O to tak naprawdę chodzi. Czy trzeba być poważnym w Przyzwalaniu? Wcale nie! Prawdę mówiąc, im więcej się uśmiechacie, tym bardziej przyzwalacie. Taak, można to napisać na nalepce do umieszczenia na zderzaku i na babcinym swetrze.\nJesteście tu po to, żeby przyzwalać. To wszystko. Jak bardzo poważnie powinniście się odnosić do Przyzwalania? Nie za bardzo! Ile pracy to wymaga? Żadnej! Ale czyż to z kolei nie wywołuje w was wrażenia, że nad niczym nie pracujecie, nie tworzycie dobrego filmu? To nie ma znaczenia. Po prostu weźcie głęboki oddech i przyzwólcie. Zrozumiecie, że wszystko idzie jak trzeba, jeśli możecie się śmiać ze swojej wielkiej, barwnej historii, jeśli możecie przestać traktować siebie tak cholernie poważnie i jeśli możecie przestać myśleć, że dźwigacie na swoich barkach ciężar całego świata i że: „Tak ciężko jest pracować nad oświeceniem.” Nie jest. Nie jest. Nigdy nie było czegoś takiego w zamyśle. Tylko tępaki mogą czynić to nudnym, próbując powrócić do dni ciszy w klasztorze i próbując uczynić oświecenie rodzajem ludzkiej gry, a ono tym nie jest. Jest naprawdę łatwe. Wystarczy wziąć głęboki oddech i śmiać się z tej swojej wielkiej, ekscytującej historii.\nWeźmy łyk tego czegoś, co tu nalano. (Adamus chichocze)\nOdprężcie się i przyzwólcie\nWeszliśmy w Serię Skrzydeł i to, od czego dzisiaj zacząłem – to moja historia. Ja ją wymyśliłem. Nie mam złego nastroju. Kocham was. Siebie kocham jeszcze bardziej, ale kocham was. (publiczność woła: „Jej!” i bije brawo) Nie mam złego nastroju. To historia, rozumiecie – jak kreskówka – więc pomyślałem: „Zabawmy się dzisiaj i odegrajmy coś. A zatem wejdę, będę w złym nastroju: „Grrr, grrr, grrr, grrr, grrr!” Niektórzy z was byli naprawdę zszokowani. Niektórzy się przestraszyli: „O, Boże! Czy on mi dzisiaj nie urwie głowy?” Myślałem o tym, ale, wiecie…\nWeźcie głęboki oddech w swoje własne życie; zacznijcie się bawić, bo wiecie co? Z chwilą gdy zaczniecie to robić, z chwilą gdy zaczniecie się bawić, z chwilą gdy odprężycie się i przyzwolicie, cała dynamika energii się zmieni. Już nie będziecie dłużej w scenariuszu, w którym lecicie wprost w pajęczą sieć i grzęźniecie w niej. Wtedy to uświadamiacie sobie, że wszystko przepływa przez was. Jakże możecie ugrzęznąć? Wszystko przepływa przez was – czas, przestrzeń, pajęcze sieci i wszystko inne. Wszystkie wasze lęki, wszystkie wasze zmartwienia i troski, po prostu przepływają przez was. To wszystko. Raz na jakiś czas dają o sobie znać. Taak, pojawia się pewne odczucie w waszym ciele. Ono może nawet wywołać mały niepokój. Pozwólcie temu po prostu przepłynąć przez was. To wszystko. Nie trzeba walczyć.\nCzłowiek patrząc ze swojej perspektywy będzie uważał, że zostaniecie schwytani w pułapkę pajęczej sieci i będziecie próbowali wywalczyć sobie drogę wyjścia z niej. To punkt widzenia człowieka. Dlatego właśnie zapytałem: „Kto jest tu dzisiaj?” Perspektywa Mistrza – już jest go prawie 50 procent – perspektywa Mistrza jest taka: „Wszystko to po prostu przeze mnie przepływa”. I prawdę mówiąc nie musicie niczego przypinać lub też przelatywać przez cokolwiek. Zwyczajnie przyzwalacie na te skrzydła, które już macie i rozkładacie je, a następnie patrzycie jak wszystko wpływa w was i przez was przepływa. A potem bierzecie tylko to, czego chcecie dla swojej wielkiej historii, tylko to, czego potrzebujecie dla swojego życia, tylko to, co wybieracie dla siebie, zdając sobie sprawę z tego, że to wszystko przepływa przez was. Tak to jest proste.\nRozpoczyna się Seria Skrzydeł – jesteśmy już ze sobą dziewiętnaście lat i mamy za sobą, jak już mówiłem, 200 Shoudów. To dużo. Materiału wystarczyłoby na 33 książki, grube książki, nie jakieś małe książeczki. Całe nauczanie Tobiasza, cała niesamowita moja wiedza i to – niesamowita, taak – co z niej wynika. A tak naprawdę, to weźcie z tym głęboki oddech. To część waszej wielkiej, barwnej historii. I muszę powiedzieć, że to fenomenalna historia. Fenomenalna.\nKiedy wiele lat temu Tobiasz przekazywał mi sprawy, konsultowałem się z niektórymi Wzniesionymi Mistrzami zanim przyszedłem do Karmazynowego Kręgu. Wiecie, słyszałem o tej grupie, tak jak i wy zapewne słyszeliście zanim tu przyszliście. Słyszałem o niej, ale byłem trochę nieufny. Shaumbra? Piraci? Ta grupa buntowników i budzicieli? Ale wszystko we mnie mówiło: „Wchodzę w to. Wchodzę w to.” (śmiech) Byli tacy co twierdzili, że to zabierze jakieś dwa, trzy, cztery wcielenia. A ja wiedziałem, że wcale nie. Wiedziałem, że jesteście w pełni gotowi. Trzeba było jedynie, żebyście dostali parę razy po głowie, wyprostowali się, wzięli głęboki oddech i uświadomili sobie, że to tylko jedna, wielka zmyślona historia. To wszystko, czym jest. Wasze życie samo w sobie nie jest aż tak ważne, ono jest ważne dla Ja Jestem. A ważne jest z powodu piękna zawartej w nim historii. Ale poza tym przestańcie je traktować tak cholernie poważnie, OK?\nCo chcę powiedzieć? Idźcie i żyjcie. Cieszcie się. Bawcie się. Kiedy czujecie zbliżający się niepokój czy lęk, zamiast od nich uciekać czy z nimi walczyć w myślach, pozwólcie im przepłynąć przez was. Przyzwólcie, by przez was przepłynęły. Uświadomicie sobie wówczas, że nie ma w ogóle żadnej pajęczej sieci. Jednak kiedy tylko zaczniecie z tym walczyć, czy będzie to rak, czy finansowe bankructwo, czy będzie to brak poczucia własnej wartości czy cokolwiek innego, gdy tylko zaczniecie z tym walczyć, utkniecie. Będzie to dla was nawet jeszcze gorsze, niż było przedtem. Dotarliście bowiem już do tego punktu świadomości i dlatego grzęźniecie bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. A grzęźniecie bardziej, ponieważ jesteście wrażliwsi. I wtedy właśnie zatrzymacie się i zapytacie: „O jakich to dwóch punktach mówił nam Adamus?”\nSART: Trzeba je było zapisać.\nADAMUS: Trzeba je było zapisać. (kilka chichotów) Oto dlaczego rejestrujemy dla was wszystko na wideo. To dzisiejsze sprzedamy. Nie będzie za darmo.\nTo tylko historia, bawcie się nią. Jesteście wspaniałą, wielką kreskówką.\nW Serii Skrzydeł uświadomicie sobie, że właśnie to będziemy robić teraz, OK? A więc będziemy się zbierać, będziemy się bawić, ja będę wymyślał jakieś historie w stylu „jestem w kiepskim nastroju”. Jak ja w ogóle mógłbym być w kiepskim nastroju? Właściwie wszystko co powiedziałem o tych wcieleniach jest prawdą. Platon jest upierdliwy. Nigdy nie potrafi się zdecydować, a Szekspir zadręcza się swoją wewnętrzną decyzją pisania dla publiczności. Z kolei Mark Twain jest zabawny, ale czasami sceptyczny, negatywnie nastawiony do nieomal wszystkiego, zwłaszcza do siebie. Ma problemy z energią, więc nic dziwnego, że zbankrutował. Wszystko to jest realne, ale ani trochę mnie nie obchodzi. Biorę głęboki oddech, przyglądam się ich wielkim, barwnym historiom i dostrzegam piękno tak w nich, jak i w sobie. I zdaję sobie sprawę z tego, że w rzeczywistości nigdy nie ugrzęźli w pajęczynie. Oni myślą, że ugrzęźli, ale to nieprawda. Nigdy nie ponieśli klęski. Myślą, że tak się stało, ale się mylą. A wszyscy oni w gruncie rzeczy są częścią mojej jedności.\nMamy mało czasu – mówiłem wam, że dziś będzie krócej niż zwykle, o jakieś dwie minuty (śmiech) – zróbmy merabę. Dlaczego? Ech, wiecie, zmęczyłem się mówieniem, a wy zmęczyliście się słuchaniem mnie.\nWeźmy porządny, głęboki oddech i zróbmy Merabę Skrzydeł.\nWeźcie porządny, głęboki oddech. Zaczynamy.\nJesteśmy w Serii Skrzydeł.\nA znaczy to, że po latach prawdziwego otwierania się, przyzwalania i śmiania się z siebie samych, na koniec jesteśmy w punkcie, gdzie możemy poszybować w górę. Poszybujemy. A to oznacza ekspansję.\nCzłowiek nadal będzie miewał dni paniki, niepokoju czy po prostu będzie wkurzony. Wtedy to bierzecie głęboki oddech jak to robimy w tej chwili – niemal słyszę jak człowiek krzyczy gdzieś na dalszym planie - wtedy to bierzecie głęboki oddech i uświadamiacie sobie, że to wszystko jedna, wielka, wspaniała historia. I w tym momencie czujecie swoje skrzydła, dosłownie.\nCzujecie swoje skrzydła.\nNa jednym z naszych poprzednich spotkań powiedziałem wam, że macie energetyczne skrzydła. Plecy, ramiona są najbardziej wrażliwymi częściami waszego ciała. Nie mówię o wielkich, pierzastych skrzydłach, ale mówię o zdolności do ekspansji, do otwarcia się. Bierzecie po prostu głęboki oddech i przyzwalacie na to.\nPowiecie: „No dobrze, ale ja nie wiem jak.” Otóż wiecie. To część historii. „Pewnego dnia rozłożyłem skrzydła, skrzydła, które pozwoliły mi się wznieść, już nie bałem się życia, już nie bałem się latać, już nie zatrzymywałem się dłużej pod sufitem oświecenia utkanym ze skrzydeł. Po prostu to zrobiłem.”\nWeźcie głęboki oddech i w swojej wielkiej, barwnej opowieści dojdźcie do rozdziału, w którym zwyczajnie pozwalacie skrzydłom się rozwinąć.\nTe skrzydła mogą was przenieść przez każde wyobrażenie lęku, wątpliwości, niebezpieczeństwa, przez każde przekonanie o tym, że nie możecie się zdecydować, że nie wiecie co robić dalej. Po prostu poczujcie, jak te skrzydła się rozwijają i unoszą was.\nTak, zwracam się teraz do człowieka, który tu siedzi, tak, będą dni, będą, ech, po prostu paskudne dni. To część wielkiej historii i to jest w porządku. To jest w porządku. I jest Mistrz ze skrzydłami. Nie próbujący walczyć, nie próbujący zapanować nad zwątpieniem, niepewnością i strachem. Nie próbujący tego zupełnie, ale uświadamiający sobie, że to jedno z wielu „i”, jeden z wielu sposobów postrzegania rzeczywistości.\nW tej nadchodzącej Serii, w tym roku, który przeżywać będziemy razem, zaczniesz tak naprawdę doświadczać różnych rzeczy. Zamiast mówić o Przyzwalaniu, dasz sobie przyzwolenie na doświadczanie go. Zamiast rozmawiać o oświeceniu na sposób Platona, doświadczysz go naprawdę.\nNie ma potrzeby myśleć o radości, ona już tu jest.\nCzasami doświadczenia, które pojawią się w twoim życiu tego roku, napędzą ci strachu, bo będą bardzo realne. To znaczy, one naprawdę będą realne.\nCzasami otwieranie się samoświadomości może cię oszołomić. Będziesz się zastanawiać, czy twoje ciało i umysł dadzą sobie z tym radę. Doświadczenie wstrząśnie tobą mocniej niż wszystkie dyskusje.\nTak, dasz sobie radę, zwłaszcza gdy weźmiesz głęboki oddech i poczujesz te skrzydła prawdziwego Mistrza.\nOpuszczamy salę wykładową i przechodzimy do prawdziwych, konkretnych, życiowych doświadczeń. Zmieniasz historię, piszesz ją w inny sposób i naraz w tych nowo pisanych rozdziałach twojej wielkiej historii uświadamiasz sobie, że oto jesteś jej współautorem i właśnie piszesz ją. Ty, człowiek, współtworzysz jej następny rozdział.\nMasz wewnętrzną wiedzę i poczucie, że, no cóż, była sobie księga, wielka, barwna księga twojego życia, ale ty tak naprawdę niewiele mogłeś powiedzieć o tym, co było w niej napisane. To się zmienia.\nMówiliśmy niedawno na zajęciach Kihaku o współistnieniu Mistrza i człowieka. Uświadomisz sobie, że tak naprawdę nie ufałeś sobie na tyle, żeby pisać historię, jej następny rozdział.\nA teraz zwracam się do Mistrza, Ja Jestem, piszesz oto następne rozdziały i żyjesz w nich; w rozdziałach o wolności, w rozdziałach o prawdziwym, życiowym doświadczeniu. Nie o powszedniej, codziennej monotonii, ale o prawdziwym, życiowym doświadczeniu. A to istotna różnica – teraz w tym uczestniczysz.\nA więc kto siedzi tutaj teraz? Co się wydarzyło podczas tej meraby? Do ilu procent się podnieśliśmy? Najlepiej gdy stwierdzimy, że – jak to ktoś tu powiedział, będąc bardzo blisko prawdy – jesteście w 100 procentach człowiekiem i w 100 procentach Mistrzem. Jesteście jednym i drugim.\nNie ma konfliktu między nimi. Nie próbujecie przechodzić od 20 procent człowieka do 80 procent Mistrza, jesteście jednym i drugim, współistniejecie. Jesteście jednym i drugim.\nPrzelećcie przez lęki. Przelećcie przez mentalne cierpienia. Przelećcie przez emocjonalne problemy. Nie zatrzymujcie się, żeby je zrozumieć, czy przeanalizować. Już od nich nie uciekajcie. Przelećcie przez nie.\nNa początku to może was trochę przestraszyć, bo zdawać się wam będzie, że lecicie wprost w pajęczą sieć. Zrozumiecie jednak, że istnieje coś takiego jak, można powiedzieć, impet pasji, energii – nieomal świadomości, ale nie całkiem – i ten impet przenosi was dokładnie przez najgorsze lęki. Nie unikajcie ich już więcej, ale też nie zatrzymujcie się, żeby je przeanalizować. Lećcie prosto przez nie.\nPo drugie, zrozumcie, że jest to jedna wielka inscenizacja, ale teraz wy jesteście współtwórcą scenariusza. A mówię współtwórcą, ponieważ Mistrz w dalszym ciągu będzie wykonywał swoją część przy tworzeniu scenariusza. Jednakże teraz ty, człowiek, jesteś współtworzącym, bierzesz w tym udział. Takie są te dwa punkty.\nWeźmy razem porządny, głęboki oddech. Weźcie razem porządny, głęboki oddech.\nCzas na świętowanie, droga Shaumbro.\nCzas na świętowanie. A więc rozłóżcie te skrzydła i ruszajmy.\nI zawsze pamiętajcie, że wszystko jest dobrze w waszej wielkiej, barwnej historii! (śmiech)\nKończąc, dziękuję wam. Dziękuję. (brawa publiczności)


Biały, czerwony i pomarańczowy wskazują obszary o relatywnie wysokim metabolizmie glukozy, natomiast niebieski, zielony i fioletowy wskazują obszary o niższym metabolizmie glukozy. (Fioletowy halo jest artefaktem.) Kiedy wartości dla poszczególnych regionów zainteresowania zostały znormalizowane (podzielone przez globalne wartości glukozy, jak opisano w Metodach), cztery regiony, głównie w korze przedruchowej i somatosensorycznej, miały znacząco niższy metabolizm u pacjentów niż w grupie kontrolnej (Fig. 3 i 4). Ponieważ te cztery regiony były ści...\nPacjenci kierowani do jednego z ośrodków uczestni...\nBadanie C, randomizowane badanie z podwójną ślepą próbą w University of Miami School of Medicine, również opisywane w tym wydaniu czasopisma, 18 porównywało dawkę 40 mg dożylnego metyloprednizolonu co 6 godz...\n45-letni mężczyzna z autosomalną dominującą policystyczną chorobą nerek przedstawiony w klinice urologicznej z uwagi na obustronną nefrektomię jako leczenie ciężkiego bólu brzucha i wzdęcia. Rezonans magnetyczny jamy brzusznej (panel A) wykazał głębokie powiększenie i całkowitą wymianę wątroby (górna strzałka) i nerek (dolne strzałki) przez cysty. Wykonano obustronną nefrektomię (Panel B), z usunięciem lewej nerki o wymiarach 29 cm na 20 cm na 14 cm (masa, 3100 g) i prawą nerkę o długości 28 cm na 14 cm na 11 cm (masa, 1600 g) . Nerki za...\nNajnowsze zdjęcia w galerii swietłana bilialowa :\nhttp://www.e-szambabetonowe.info.pl 751# , #uczulenie na gluten co jeść , #centrum stomatologiczne myślenice , #wyciąg z żeń szenia , #sumamed antybiotyk cena , #deser niskokaloryczny , #ból w łopatce prawej , #desmoxan jak działa , #lekarz od języka , #podziękowanie dla niani ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - swietłana bilialowa


Malowanie po numerach jako sposób na zabawę z dziećmi - Idejka.pl\nMalowanie po numerach bez wątpienia cieszy się ogromną popularnością wśród dorosłych. Jednak równie znakomicie sprawdzi się w przypadku najmłodszych członków rodziny, zapewniając maluchom zabawę i wpływając pozytywnie na ich rozwój. Dlaczego warto zdecydować się na malowanie po numerach dla dzieci i jakie korzyści niesie za sobą taki sposób na spędzanie wolnego czasu? Odpowiedzi znajdziesz w naszym artykule!\nZadbaj o rozrywkę swojego malucha – malowanie po numerach dla dzieci\nWspólne spędzanie czasu z dzieckiem jest niezwykle ważne. To właśnie w ten sposób budujesz więź ze swoim maluchem, sprawiając, że Twoja pociecha może Ci zaufać i czuć się dobrze w Twoim towarzystwie. Jeśli szukasz kreatywnego sposobu na wolny weekend czy wieczór, to malowanie po numerach dla dzieci będzie strzałem w dziesiątkę. Z jego pomocą możesz na przykład pomóc maluchowi w zmniejszeniu napięcia i stresu związanego ze zmianami w życiu czy problemami w szkole. Dodatkowo nauczysz swoją pociechę, że popełnianie błędów jest całkowicie w porządku – w końcu każdemu z nas zdarza się wyjechać poza linię czy pomylić kolory. W ten sposób dziecko zrozumie, że nie musi się bać pomyłek. Nie bez znaczenia jest również kreatywny sposób na spędzenie wolnego czasu i satysfakcja z samodzielnie stworzonego obrazu.\nKreatywny sposób na wsparcie prawidłowego rozwoju dziecka? Malowanie po numerach!\nMówiąc o wszystkich zaletach, którymi może pochwalić się malowanie po numerach dla dzieci, nie możemy zapomnieć o jego pozytywnym wpływie na prawidłowy rozwój malucha. To kolejny świetny przykład, że zabawa może iść w parze z nauką. Wypełnianie pól konkretnymi kolorami to przede wszystkim znakomity sposób na rozwijanie kreatywności oraz trenowanie koncentracji i cierpliwości. Dodatkowo w trakcie malowania po numerach dziecko może ćwiczyć tak ważną w życiu koordynację ręka-oko, jednocześnie rozwijając swoje umiejętności motoryczne. Z pomocą takiej formy spędzania wolnego czasu maluch może również uczyć się, jak postępować zgodnie z instrukcjami. A to wszystko w połączeniu z szansą, że malowanie stanie się jego pasją i w przyszłości zacznie tworzyć własne obrazy.\nMalowanie po numerach dla dzieci – inne powody, dla których warto spędzać tak wolny czas\nDlaczego warto jeszcze kupić malowanie po numerach dla dzieci? Oprócz mnóstwa zabawy i pozytywnego wpływu na prawidłowy rozwój malucha taka forma spędzania wolnego czasu jest świetnym pomysłem na zachęcenie pociechy do próbowania swoich sił w różnych dziedzinach. Kto wie, może okaże się, że ma talent plastyczny? Nie bez znaczenia jest również łatwość tworzenia obrazów – instrukcje malowania po numerach są proste i zrozumiałe nawet dla dzieci, dzięki czemu nie zniechęcają już na samym początku, a wręcz przeciwnie. Po zakończeniu obrazu maluch będzie mieć oryginalną i niepowtarzalną pamiątkę, którą może powiesić na ścianie w swoim pokoju.


Pielęgnacja drewna z użyciem olejku z orzecha włoskiego i wosku pszczelego - porada Tipy.pl\nStrona głównaDom i OgródSprzątanieCzyszczenie mebliPielęgnacja drewna z użyciem olejku z orzecha włoskiego i wosku pszczelego\nPielęgnacja drewna z użyciem olejku z orzecha włoskiego i wosku pszczelego\nW małym domu przestrzeń użytkowa jest znacznie mniejsza, a zatem nawet niewielkie ilości toksyn rozprzestrzeniają się szybciej. Jednym ze sposobów wprowadzania toksyn do domu jest posiadanie okładzin ściennych, farb, wykładzin podłogowych i uszczelniaczy.\nZauważono, że jednym z najczęściej używanych środków do wykańczania drewna są poliuretany. Nie są to bezpieczne powłoki. Naturalne wykończenia drewna są o wiele lepsze i bezpieczniejsze dla domowników. Olej z orzechów włoskich jest doskonałym wyborem przy tworzeniu własnej mieszanki oleju i wosku ze względu na jego bezpieczeństwo oraz późne jełczenie (nie popsuje się łatwo w porównaniu do innych olejów). Olej ten powinien być połączony z woskiem pszczelim. Oto jak przygotować taką mieszankę:\nTworzenie mieszaniny oleju i wosku\nUmieść olej z orzecha w garnku o podwójnym dnie i nastaw na niską lub średnią temperaturę. Uważaj, aby nie przypalić oleju. Zagotuj lekko, nie przegrzej. Dodaj wosku pszczelego w stosunku 2 (wosk) do 1 (olej z orzechów włoskich). Mieszaninę ogrzewaj do temperatury topnienia wosku, po czym wymieszaj do połączenia składników. Po zakończeniu, mieszanina powinna być gęsta i jednolita. Jeśli uznasz to za konieczne, dodaj jednego ze składników, aby poprawić konsystencję mieszaniny.\nUwaga: przygotowana mieszanina może być przechowywana przez wiele lat; jeżeli stwardnieje, wystarczy ponownie ją podgrzać.\nZastosowanie mieszaniny oleju i wosku\nPoczątkowo, warstwa oleju i wosku powinna zawierać większą ilość oleju, co pomoże w procesie aplikacji. Stosując mieszaninę oleju i wosku, przebywaj w ciepłym pomieszczeniu, ponieważ wysoka temperatura ułatwi aplikację. Umieść materiał lub plandekę pod malowanym obiektem, aby zabezpieczyć podłogę przez zaciekami. Pozwól mieszaninie schnąć przez kilka godzin po aplikacji.\nNałożenie drugiej warstwy jest zalecane, ale tym razem maść powinna zawierać więcej wosku w stosunku do pierwszej warstwy. Druga warstwa powinna schnąć przez kilka godzin.\nCzystymi szmatkami usuń nadmiar mieszanki i wypoleruj drewnianą powierzchnię.\nOlej i wosk należy stosować co najmniej raz w roku, najczęściej na powierzchniach często używanych, takich jak podłogi i biurka.\nOchrona przed stęchlizną\nChociaż olej z orzecha jest odporny na jełczenie, wszystkie naturalne oleje zaczynają wydzielać nieprzyjemny zapach, jeśli nie są przegotowane i jeśli są narażone na stałą wilgotność lub jeśli do mieszanki nie dodano wystarczającej ilości wosku.\npielęgnacja drewnanaturalna pielęgnacja drewnaolej z orzechów włoskich zastosowanieolej z wosku pszczelego zastosowanieolej z orzechów włoskich właściwości odżywczewosk pszczeli właściwościdomowe sposoby na pielęgnację drewnanaturalna impregnacja drewna


Nowy serial Netflixa, a w nim Kraków w płomieniach [Zdjęcia, Wideo] - NaszeMiasto.pl\nPiotr Ogórek 02.10.2018 Zaktualizowano 02.10.2018\nKadry z nowego, polskiego serialu Netflixa - 1983 Netflix\nNetflix opublikował zwiastun swojego pierwszego polskiego serialu - "1983". Serial, za który odpowiada m.in. Agnieszka Holland, swoją premierę na platformie streamingowej będzie miał 30 listopada. W trailerze w oczy rzuca się scena ataku terrorystycznego w Krakowie. Potężny wybuch na Rynku Głównym wstrząsa miastem i zmienia bieg alternatywnej historii Polski.\n"1983" - polska, oryginalna produkcja Netflixa\nSerial "1983" to pierwsza i długo oczekiwana polska, oryginalna produkcja Netflixa. O czym będzie opowiadał serial? Tak brzmi oficjalny opis produkcji.\n"1983" - zobacz zwiastun!\nAutorami zdjęć są Tomasz Naumiuk i Arkadiusz Tomiak. Za scenografię odpowiada Anna Anosowicz, a za kostiumy - Katarzyna Lewińska. Muzykę do serialu skomponował Antoni Komasa-Łazarkiewicz. Więcej o serialu można się dowiedzieć na stronie netflix.com/1983.\nMateriał oryginalny: Nowy serial Netflixa, a w nim Kraków w płomieniach [Zdjęcia, Wideo] - Gazeta Krakowska\nKris 02.10.2018 16:42:19\nStwierdzenie "zmienia bieg alternatywnej historii" to "masło maślane". Albo "staje się początkiem alternatywnej historii Polski", albo "zmienia bieg historii". A swoją drogą sam pomysł na serial nie podoba mi się. Raz, że jest całkowicie nierealny (upadek ZSRR i tak by nastąpił), dwa, że znowu przedstawia się Polskę w kontekście komuny. Zupełnie jakbyśmy po 30 latach nadal nie mieli nic innego do zaoferowania. Najpierw PRL w serialu "Rojst" teraz tu. I taki komunikat idzie w świat (oba seriale o zasięgu światowym), że jesteśmy nadal na poziomie jedzenia na kartki. Czemu nie zrobią dobrego serialu np. o dwudziestoleciu, albo nie pokażą szalonej bohemy Młodej Polski? Czemu nie stworzą piorunującego współczesnego serialu o polskim "Archiwum X"? Tylko bez prowincjonalnej fikcji i wulgarnego stylu Vegi. Można tyle wymyśleć, a bazuje się wciąż na tym samym.\nMISTRZOWIE AGRO Prestiżowe nagrody dla rolników, sołtysów i gospodyń!\nDrogi wolności zdjęc...\nDrogi wolności krakó...\nDrogi wolności plan ...


Czy warto pisać książki o Drupalu? Czy to się opłaca? - palik\nCzy warto pisać książki o Drupalu? Czy to się opłaca?\nDyktowanie zamiast pisania? Wtyczka do zamiany mowy na tekst dla Chrome 19 maja, 2021\nDziś nietypowy wpis, w którym opowiem ile pracy włożyłem i ile zarobiłem na moich książkach o Drupalu. Nie powstał on bez przyczyny ale jego geneza wyjaśniona jest na samym końcu. Jeśli tam dobrniesz, nie zapomnij dodać komentarza!\nPS. Tytuł wpisu nawiązuje luźno do tego filmu, który serdecznie polecam :).\nIle czasu zabiera napisanie książki?\nJeśli chodzi o konkretne daty i kalendarium, było to tak:\nListopad 2009 – pierwszy kontakt z wydawnictwem Helion (z polecenia Pawła Frankowskiego, z którym założyliśmy swego czasu blog Elimu, dziękuję :)), które wyraziło zainteresowanie tematem i poprosiło o jakiś przykładowy rozdział,\nGrudzień 2009 – materiał się spodobał więc startujemy! Termin w umowie na dostarczenie książki to koniec maja 2010, przy okazji wydawnictwo pyta czy napisałbym jeszcze ćwiczenia – zgadzam się z wstępnym terminem na koniec lipca 2010\nLipiec 2010 – tylko 2 miesiące opóźnienia względem umowy i materiał gotowy, a przynajmniej tak mi się zdawało, bo teraz materiał trafia do korekty językowej,\nSierpień 2010 – poprawa kilkuset literówek i błędów składniowych czy stylistycznych jakie przyszły od Pani korektor, w tym poprawki napisów na ponad 100 screenach :), gotowy materiał idzie do składu a potem druku,\nPaździernik 2010 – książka trafia do sprzedaży (jupi!) i dociera na 2 miejsce bestsellerów Helionu (jupi jupi!)\nSierpień 2011 – do sprzedaży trafia druga książka; była znacznie cieńsza lecz i przy niej terminy się obsunęły, chociaż tu mogłem częściowo winę zwalić na to, że data wydania Drupala 7.0 (którego dotyczyły ćwiczenia) ciągle się przesuwała\nMożna chyba powiedzieć, że napisanie obu książek zajęło w sumie 1,5 roku. Oczywiście było to pisanie z przerwami (czasem kilkutygodniowymi), mocno po godzinach, poza tym normalnie pracowałem (jako informatyk, dojeżdżając codziennie do pracy 40km w jedną stronę) i starałem się raz na jakiś czas pobyć z rodziną :).\nCały ten okres wspominam z jednej strony jako super przygodę, z drugiej jako wiele tygodni i miesięcy nocnej pracy i niewyspania.\nCzy trudno napisać książkę?\nTo zależy od kilku czynników, z których dwa najważniejsze dla mnie to:\nczy jesteś pasjonatem tematu, o którym piszesz?\nile realnie czasu możesz poświęcić dziennie/tygodniowo/miesięcznie?\nZ pasją nie miałem problemu. Blogowałem o Drupalu od wielu lat, budowałem na nim strony, pomagałem w tłumaczeniu, bywałem na eventach a co najważniejsze wierzyłem (nadal tak uważam), że w pewnych zastosowaniach i pod pewnymi względami jest to jeden z najlepszych CMF/CMS na rynku.\nProblemem dla mnie było łączenie pisania książki z życiem zawodowym i rodzinnym a co za tym idzie niska wydajność pracy. Walka z kolejnymi słowami, zdaniami, akapitami – przy ciągłym niedoborze snu i braku aktywności fizycznej – była naprawdę ciężka i szła opornie.\nW celu bardziej „obrazowego” pokazania jak to było wrzuciłem kiedyś wpis o tym na blog elimu, z którego pochodzą poniższe cytaty:\nna pisanie miałem zazwyczaj 2-3 godziny dziennie. Zwykle między 23 a 2 w nocy, idealna pora dla nocnych marków. Oczywiście, jeśli wstają około obiadu a nie o 5:30, żeby dojechać 40km do pracy. Ciężko się egzystuje śpiąc przez kilka miesięcy średnio 4-5 godzin na dobę. Pomocne było wypicie przez wieczór 3 kaw z cukrem, popartych tabliczką czekolady.\nkilkukrotnie zasypiałem nad klawiaturą. Po ocknięciu się odkrywałem, że kilka bądź kilkanaście słów napisałem przez sen, odpowiadając na nieistniejące maile czy pisząc na wirtualnym gadugadu\nPotem jeszcze korekta językowa. Jeśli myślicie że obyło się bez poprawienia około 100 rysunków to grubo się mylicie. Teksty na screenshotach również podlegają korekcie 🙂\nIle książek o Drupalu można sprzedać w Polsce?\nDane na dziś prezentują się następująco:\nDRUPAL = pierwsza książka, CWDRUP = druga książka\nK = Książka, E = e-book\nSprzedaż w kolejnych latach, na przykładzie pierwszej książki:\nIle można zarobić sprzedając książki o Drupalu w Polsce?\nNie wolno mi podawać szczegółowych danych o tym ile miałem z każdej sprzedanej książki, ale dane ogólne mogę pokazać. Na dziś mój bilans rozliczeń z Helionem to nieco ponad dwanaście tysięcy złotych, z czego 99% pochodzi z lat 2010 i 2011. Lata 2012 i 2013 zakończyły się wręcz na minusie (na szczęście nie musiałem zwracać kasy za zwroty) a kolejne lata na marginalnym plusie.\nCzy warto i czy opłaca się pisać książki?\nJeśli położyć na wadze z jednej strony półtora roku życia z „wiszącym” nad głową terminem i ogromem pracy jaka jeszcze została do zrobienia a z drugiej 12 tysięcy to się jakoś szczególnie się nie opłaca. Ale mawiają, że czasem warto zrobić coś co się nie opłaca (i vice versa). W wypadku obu książek uważam, z perspektywy czasu, że było warto.\nUczucie kiedy zobaczyłem książkę na półkach, kiedy zaczęły spływać dane o sprzedaży, pojawiać się pierwsze pozytywne recenzje i kiedy w „środowisku” ktoś rzuci miłe słowo – wszystko to daje wiele satysfakcji i pozwala zapomnieć o ciężkich chwilach kiedy zasypiałem nad klawiaturą i łapałem początki cukrzycy :).\nCzy powstanie kolejna książka (o Drupalu 8)?\nTo pytanie słyszałem wiele razy i stawiam je tu nieprzypadkowo. Tak się składa, że Helion zaproponował mi odświeżenie mojej pierwszej książki – chcą abym przygotował materiał o Drupalu 8.\nBoję się jednak, że popularność Drupala w Polsce zanika i sprzedaż będzie znacznie słabsza. Początkujący odchodzą w kierunku WordPressów a (średnio)zaawansowani znajdą wszystko w internecie… Czy komukolwiek w dzisiejszych czasach potrzebna jest jeszcze książka?\nRobić to dla sławy i chwały i w dodatku „udawać” eksperta, którym de facto nie jestem (od pewnego czasu coraz mniej mi po drodze z Drupalem)? Trudna decyzja, mam nadzieję, że uda mi się zebrać jakieś dane o popularności Drupala i na tej podstawie coś przesądzić. Z drugiej strony może ten wpis pomoże znaleźć osobę, która przejmie temat i napisze lepszą książkę?\n(UPDATE z roku 2019 – na ten moment na 99% nie zabiorę się do pisania kolejnej książki o Drupalu 🙂 )\nTen wpis został opublikowany w kategorii palik pracuje (informatyka, praca w IT, korpozombiaki kontra linuksiarze, Drupal, fuchy po godzinach, fuckupy, asapy itd) i oznaczony tagami Drupal, Helion, książka, zarobki. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


Tipi w pokoju dziecięcym - Mama z synkiem\nDom Lifestyle Recenzje\nProjektowanie, upiększanie i dekorowanie pokoju mojego synka to czysta przyjemność i ogromna frajda. Kiedy zapadła decyzja, że najwyższy czas odstąpić Anosiowi pokój w głowie miałam już plan na jego aranżację. Pierwszą rzeczą, która musiała się tam znaleźć był niewątpliwie jeden z największych i niemijających trendów- tipi/teepee. Kto by pomyślał, że namiot w dziecinnym gniazdku zrobi taką furorę. A robi i to nie małą 🙂\nAntoś uwielbia bawić się w swoim tipi. Dzieci kochają przecież wszelkiego rodzaju zakamarki i kryjówki. Chowa się w nim, przegląda książeczki, a czasami nawet odpoczywa.\nNasz namiot jest nie tylko idealnym miejscem do zabawy, ale także sprawia, że cały pokój nabiera charakteru i pięknego wyglądu. Jest to taka hmmm wisienka na torcie? 🙂\nNasze tipi uszyte jest uszyte jest z solidnej grubej surówki bawełnianej. Materiał ten jest wytrzymały, świetnie się układa. Namiot posiada okienko z roletą, w środku ma kieszeń na ulubione zabawki i skarby. Zamykanie jest bardzo oryginalne – na kijek. Maskownica wiązania kijów sprawia, że namiot jest niepowtarzalny i jedyny w swoim rodzaju! Lekka ale stabilna konstrukcja pozwala na łatwe rozłożenie naszej ‚kryjówki’.\nA Wasze maluchy także mają tipi? Dajcie znać jak podoba Wam się nasze 🙂\nTipi – Olafik Handmade\nKsiążka „Mapy” – Ksiegarnia internetowa Manon\nLampa – Lamps & Company\nAntek, Anteczek, Antunio\nGreentom Classic Upp- eko wózek\ntez mamy tipi i bardzo sobie chwalimy!


Windykacja Warszawa - Katalog Stron - profesjonalny spis stron\nChcesz wyśledzić, co rzeczywiście w okresach wolnych od Ciebie i pracy robi Twój małżonek? Chcesz wybadać, czy konkurencyjna firma, aby nie za mocno kręci się wokół Twojej działalności? Pokieruj swoje kroki w stronę Naszego biura detektywistycznego. Zawodowa załoga już oczekuje by przyjąć nowe zlecenie i zabrać się dynamicznie do pracy. Gwarantujemy stuprocentową dyskrecję, oraz rzeczywiste efekty Naszej pracy. Nasza działalność bazuje na profesjonalnej licencji wydawanej przez MSWiA, a więc mają Państwo gwarancję legalności Naszej pracy.\nJeżeli masz dłużników albo prowadzisz firmę i Twoi wierzyciele nie płacą wystawionych im rachunków lub innych należności, skorzystaj z oferty, którą jest windykacja Warszawa. Jesteśmy najbardziej skuteczną firmą windykacyjną jaką ...\nPomoc w spłacaniu długów - ulgaoddlugu.pl »\n"Ulga od długu" to przedsiębiorstwo internetowe zajmujące się pomocą osobom z nadmiernym zadłużeniem finansowym. Firma oferuje analizę sytuacji finansowej, opracowanie spersonalizowanego planu oddłużeniowego, utworzenie ...


W450 co to za cudo ?? : INNE MARKI - 2 Chińskie telefony zakupy Aliexpress Opinie • W450 co to za cudo ?? : INNE MARKI - 2\nprzez zriel » 10 lis 2013, o 14:37\nKonkurencja już jest jak pisałem - na razie tylko TD-SCDMA ale WCDMA też ma się lada chwila pojawić - czyli Jiayu G2F. Aktualnie nic lepszego w cenie 100-130$ raczej się nie znajdzie.\nprzez Ada$ » 10 lis 2013, o 14:59\nSzczerze... gdybym miał budżet ok100$ to wolałbym poczekać na Jiayu G2F lub skłonić się ku innemu modelowi może Red Rice? Telefony markowe o wiele lepsze, a G2F - lepszy, przyszłościowy, dopracowany ze wsparciem technicznym producenta [nowe aktualizacje romy], wsparciem społeczności ze względu na jakość i popularność marki.\nPodobno G2F będzie miał jako jedyny GG w tym przedziale cenowym. W450 to jak na razie no name, nawet jeśli ktoś udowodni że to Star to niech poda oficjalną stronę firmy, oficjalną stronę z suportem, oficjalne anglojęzyczne forum użytkowników :)\nprzez wojtas1777 » 10 lis 2013, o 17:48\nA gdzie Ty znalazłeś Red Rice'a za 100$\nprzez zriel » 10 lis 2013, o 18:23\nNie znalazł - chodzi mu o to że lepiej dołożyć. A jak dla mnie do dzisiaj - gdy pojawiły się na Ali pierwsze (na razie TD-SCDMA) Jiayu G2F ten Star W450 był liderem w kategorii cena jakość. I powiem szczerze że choć 4.3 cala to dla mnie ciut mało to zastanawiam się nad zakupem G2F jak europejska wersja wyjdzie. Z racji tego że chińczyk u którego kupiłem Cubota One w konia mnie zrobił jestem bez nowego telefonu(na szczęście z kasą) więc choć początkowo planowałem zakup nowego Star-a S6 Doxio Z ale teraz powaænie myßøé nad zakupem Jiayu G2F a zaoszczédzone pieniádze doøoæé do nowej karty graficznej.\nprzez wojtas1777 » 10 lis 2013, o 21:29\nW sumie to było pytanie retoryczne\nMoże wkrótce się pojawi więcej "budżetowych " tel z MTK 6582 i 1 Gb ram. Wówczas będzie w czym wybierać, a na razie trzeba czekać na G2F w wersji z WCDMA .\nZakup fona znowu odłożony na później\nprzez zriel » 10 lis 2013, o 21:52\nTyle że to Jiayu to budżetowiec z lepszymi parametrami niż sporo droższych telefonów - nie każdy daje gorilla glass czy dodatkowy czip audio,aparat też pewnie będzie dobry a rozdzielczości ekranu HD 720p to w tej klasie nie znajdziesz, jedyne co to może nieco mały wyświetlacz, chociaż może zrobią i G3 na tym samym układzie. Fajne by było takie G3 na MT6582 z parametrami jak w G2F + żyroskop.\nprzez Ada$ » 10 lis 2013, o 23:31\nJestem ciekawy ile tak naprawdę będzie kosztował JiaYu G5? jeśli cena dużo nie przekroczy 200$ to też będzie bardzo ciekawa propozycja. Jak wyjdzie G3F to pewnie już z nowym czterodziałaniowym prockiem MT 6588 4x1,7GHz + GPU Mali 400 MP4 a to zapewne nie wcześniej niż na 2 kwartał przyszłego roku... chce Ci się tyle czekać?\nprzez zriel » 11 lis 2013, o 06:03\nMT6592 i 6588 mają GPU Mali 450 - to odnowione mali 400 z paroma usprawnieniami,większym cache i możliwością skalowania do 8 a nie jak dotychczas 4 rdzeni. Jak na razie z wycieków z AnTuTU 8 rdzeniowy 6592(ale nie wiadomo czy wersja 1.7 czy 2,0 GHz) robi ok. 30k(w nim gpu ma taktowanie 700MHz i jest to też wersja MP4), a MT6588 roni koło 25k(to samo gpu MP4 ale taktowane 600MHz). Ja bym bardziej.\nprzez wojtas1777 » 11 lis 2013, o 18:51\nZriel gdzie znalazłeś info ze wyświetlacz w W450 ma 16M kolorów ?\nprzez LukC » 12 lis 2013, o 10:58\nJak jesteście zainteresowani na poważnie telefonem, to zapytam Geekbuying. Co chcielibyście wiedzieć ?\nprzez Ada$ » 12 lis 2013, o 11:20\ndlaczego TFT zamiast IPS :D\nprzez wojtas1777 » 12 lis 2013, o 18:12\nCzy to Star czy coś innego?\nMoże jakieś screen’y choćby z Antutu a najlepiej wideo jakieś :p


Składnik marihuany może leczyć cukrzycę typu 2 - FARMAKOTERAPIA\nSkładnik marihuany może leczyć cukrzycę typu 2\nAutor: PAP/rynekaptek.pl 05-09-2016, 09:09\nOkazało się, że terapia wyłącznie delta9-tetrahydrokanabiwaryną w istotny sposób obniżała u pacjentów poziom glukozy na czczo.\nWcześniejsze badania prowadzone na zwierzęcych modelach cukrzycy wykazały, że dwa niedziałające na psychikę związki z marihuany, tj. kanabidiol (CBD) oraz delta9-tetrahydrokanabiwaryna (THCV), mogą regulować stężenie glukozy i tłuszczów we krwi.\nNaukowcy brytyjscy pod kierunkiem Khalida A. Jadoona z University of Nottingham w Derby sprawdzali, czy obie substancje dają podobne efekty u pacjentów z cukrzycą typu 2. W tym celu grupę 62 chorych na tę postać cukrzycy, którzy jeszcze nie musieli stosować insuliny, podzielono na pięć grup. Jedna przez 13 tygodni dwa razy dziennie przyjmowała kanabidiol (w dawkach po 100 mg), druga w tym samym czasie zażywała THCV (dwa razy po 5 mg), trzecia - oba związki (w dawce 5 mg i 5mg), czwarta również przyjmowała oba związki, ale dawka kanbidiolu była 20 razy wyższa niż THCV (odpowiednio 100 mg i 5 mg), a piąta otrzymywała w tym samym czasie placebo.\nBadacze sprawdzali, czy któraś z terapii przyczyniła się do poprawy poziomu tzw. dobrego cholesterolu (HDL) we krwi pacjentów, a także do korzystnych zmian w całym profilu związków lipidowych we krwi oraz w poziomie glukozy, do wzrostu wrażliwości tkanek na insulinę, spadku masy ciała i wielu innych parametrów metabolicznych, które są zmienione u chorych na cukrzycę typu 2. Analizowano także bezpieczeństwo stosowania obu związków u ludzi oraz to, jak były przez pacjentów tolerowane.\nOkazało się, że w porównaniu z placebo terapia wyłącznie delta9-tetrahydrokanabiwaryną w istotny sposób obniżała u pacjentów poziom glukozy na czczo (spadek o 1,2 milimola na litr krwi), poprawiała też m.in. czynność komórek beta trzustki, które produkują insulinę, i których aktywność wyczerpuje się w miarę postępów cukrzycy typu 2.\nZ kolei kanabidiol zmniejszał poziom hormonu o nazwie rezystyna, który pobudza proces gromadzenia lipidów w śródbłonku wyściełającym naczynia krwionośne oraz zwiększał produkcję glukozależnego peptydu insulinotropowego, który stymuluje produkcję insuliny w zależności od stężenia glukozy. Natomiast kombinacja obu związków nie miała widocznego wpływu na badane wskaźniki metaboliczne. Obydwie substancje były dobrze tolerowane.


Oferty oryginalnych sukienek | elf-jubiler.com.pl\nWed, 12/08/2021 - 07:39 | addmean\nŁadne ubrania to dla sporej ilości kobiet rzeczy niezwykle kluczowe,dlatego sprawy tej nie należy w żaden sposób lekceważyć. Wybranie dobrej bielizny, pasującej do stylu ubierania dla nie bywa w większości wypadków kwestią prostą, toteż lepiej dobrze się jej przyjrzeć. Kluczowy bywa oczywiście rozmiar ubioru i bielizny. Dobrze więc zorientować w różnych typach miar ubioru, aby potrafić go odpowiednio wybrać.\nNajlepiej za każdym razem przed udaniem się do sklepu z bielizną i odzieżą wykonać wstępną wybór najważniejszych cech na jakim odpowiedniej osobie niezwykle zależy. W ten właśnie sposób da się nie tracić za dużo dużo czasu na bezowocne przeglądanie wszystkich półek z bielizną ,a także z innymi ubraniami. Stringi, stroje kąpielowe, suknie, jeansy, a może ktoś woli raczej biustonosz marki reserved? Należy tutaj bardzo dobrze rozważyć wszelkie takie opcje.\nTypy wspaniałej bielizny, można dostać w każdym dobrym sklepie.\nKliknij ten link oraz zobacz w treści opublikowany w tamtym miejscu artykuł. Są w nim dodatkowe informacje. One również analizują tę problematykę.\nJednak w natłoku wielorakich firm zajmujących się takiego rodzaju działalnością handlową niezwykle łatwo się pogubić.\nNależy więc zazwyczaj zadać sobie pytanie przykładowo o to które, leginsy dziewczęce są warte należytej uwagi. Nadzwyczaj rekomendowane rodzaje spodni można też zobaczyć w prasie specjalistycznej czy ulotkach reklamowych dużych ,a także znanych na całym świecie firm. Legginsy czy też jeginsy powinny podkreślać kobiecą sylwetkę, oraz jak najlepiej leżeć na ciele. Sklepy oferują obecnie wielki wybór wysokiej klasy produktów, które wcale nie muszą być zbyt drogie. W większości wypadków są one całkowicie warte własnej ceny. Na pewno każda osoba bez względu na własne preferencje znajdzie w dobrym sklepie z ubraniami coś specjalnego dla siebie. Niemal każda może pozwolić sobie chociażby na ciekawe leginsy, które będzie można nosić niezależnie od por roku.\nO rekomendowane ubrania warto zwyczajowo zapytać również znajomych, którzy posiadają podobny gust do naszego. Takiego typu otrzymane doświadczenie może okazać się silnie pomocne w podjęciu dobrych postanowień, powiązanych z wyborem ubioru, takiego jak na przykład sukienki wieczorowe - Amazing Girl online.Doskonałym pomysłem przed zakupami będzie zapoznanie się z aktualnymi trendami w modzie. Należy zazwyczaj zwrócić baczną uwagę w szczególności na to w czym chodzą osoby znane i lubiane.\nZachwyca Cię tego typu problematyka? Jeżeli tak, to zobacz polecane info (www.olenkaphu.pl/hurtownia-bizuterii-srebrnej) podobnych tekstów, gdyż one zapewne również są godne Twojego zainteresowania.\nWiele zależy tu jednak od osobistych preferencji. Lepiej nie dać się modzie zwariować. Internet może tu mocno pomóc w doborze strojów zarazem na lato, jak i na zimę, pomóc kupić świetne sukienki wieczorowe czy też jakieś zupełnie inne ubrania - polecamy Amazing Girl.