Fujifilm X-T1 - wrażenia z użytkowania - Fujifilm X-T1 - wrażenia z użytkowania - Optyczne.pl\nFujifilm X-T1 - wrażenia z użytkowania\nMaciej Latałło\tKomentarze: 50\n1. Fujifilm X-T1 - wrażenia z użytkowania\nZorganizowane przez Fujifilm dwudniowe spotkanie prasowe odbyło się w znajdującym się na terenie Biebrzańskiego Parku Narodowego Dworze Dobarz. Mieliśmy okazję wysłuchać prezentacji pracownika z centrali firmy - Shusuke Kozakiego - oraz przyjrzeć się bliżej najnowszemu bezlusterkowcowi X-T1 (specyfikacja) i wykonać nim nieco przykładowych zdjęć.\nBudowa, jakość wykonania i ergonomia\nX-T1 z wyglądu różni się zauważalnie od poprzednich bezlusterkowców Fujifilm. One miały dość płaskie, słabo zaznaczone uchwyty. Nowy model wyposażony został w nieźle wyprofilowaną rękojeść, zapewniającą całkiem wygodny chwyt (choć nie tak wygodny jak np. w Olympusie OM-D E-M1). Jej powierzchnia jest pokryta gumowym tworzywem, co wpływa bardzo pozytywnie na przyczepność aparatu do dłoni. W poniższej tabelce porównujemy wymiary aparatu Fujifilm i dwóch aparatów konkurencji. Widać, że produkt Fujifilm jest najmniejszy i najlżejszy w tej stawce.\nFujifilm X-T1 129 × 89.8 × 46.7 mm 440 g\nOlympus OM-D E-M1 130.4 × 93.5 × 63 mm 497 g\nPanasonic GH3 132.9 × 93.4 × 82 mm 550 g\nWażną kwestią odróżniającą X-T1 od pozostałych modeli tej firmy z wymienną optyką, jest uszczelniona obudowa. Warto również wspomnieć o korpusie wykonanym ze stopu magnezu. Dzięki tym zabiegom, aparat jest odporny na kurz i wodę i można go użytkować w temperaturze do -10 °C.Trzeba przyznać, że robi on bardzo dobre wrażenie pod względem jakości wykonania, aczkolwiek zauważyliśmy jedną niedoróbkę. Klapka zasłaniająca slot karty pamięci jest niezbyt dobrze dopasowana i kilkakrotnie się nam otworzyła podczas fotografowania.\nWraz z aparatem, Fujifilm zaprezentowało także przeznaczony do niego uchwyt do zdjęć pionowych (VG-XT1). W przeciwieństwie do poprzednich uchwytów dla bezlusterkowców Fujifilm ten jest "gripem" z prawdziwego zdarzenia, bowiem zyskujemy nie tylko lepszy powiększoną rękojeść, ale również zdublowane pokrętła sterujące, spust migawki i przyciski AE-L, AF-L i Focus Assist. I podobnie jak aparat, uchwyt także jest uszczelniony.\nJuż na pierwszy rzut oka widać, jak wiele funkcji i parametrów możemy regulować z poziomu elementów sterujących, bez zaglądania do menu głównego, czy podręcznego. Po pierwsze, dysponujemy trzema pokrętłami ustawień ekspozycji: czułości ISO, czasów naświetlania oraz kompensacji. Co więcej, dwa pierwsze posiadają także pierścienie u ich podstaw, które służą do ustawiania (odpowiednio) trybu migawki oraz metody pomiaru światła. Po drugie, wzorem innych zaawansowanych aparatów, w X-T1 odnajdziemy dwa kółka nastawcze. Ich rolą jest ustawianie wartości czasu naświetlania, gdy potrzebujemy innej niż ta dostępna na pokrętle oraz wartości przysłony (dla obiektywów XC). W menu aparatu można zaprogramować, które kółko reguluje czas ekspozycji, a które przysłonę.\nTrzecim wartym odnotowania aspektem wpływającym pozytywnie na funkcjonalność aparatu jest obecność programowalnych przycisków. A tych w X-T1 odnajdziemy aż sześć. Guziki, których funkcję możemy zdefiniować to Fn1 i Fn2 (znajdujące się odpowiednio na przednim i górnym panelu) oraz wszystkie cztery przyciski kierunkowe. Lista opcji jakie mamy do wyboru przedstawia się następująco:\nbracketing / ADV (filtry cyfrowe),\nustawienia Auto ISO,\nzakres dynamiczny (DR),\nustawienia pola ostrości,\nustawienia przysłony (dla obiektywów XC),\nTylna ścianka została przeprojektowana w stosunku do modeli X-Pro1 czy X-E1/E2. Podstawowa zmiana dotyczy braku przycisków po lewej stronie wyświetlacza i jest oczywiście związana z zastosowaniem uchylnego LCD.\nNasze wrażenia odnośnie ergonomii nowego aparatu są pozytywne, aczkolwiek mamy kilka uwag. Po pierwsze, stosunkowo trudno nam było zmieniać parametry ekspozycji przy pomocy kółek bez odrywania oka od wizjera. Prawdopodobnie jest to kwestia przyzwyczajenia i po dłuższym czasie użytkowania nie będzie to stanowiło żadnego problemu. Druga sprawa dotyczy przycisków, które są niezbyt duże i posiadają niewielki skok. To sprawia, że osoby o sporych palcach mogą mieć kłopot z korzystaniem z elementów sterujących X-T1. Ostatnia kwestia to regulacja ISO za pomocą pokrętła. Podczas jego przekręcania, zdarzało się nam jednocześnie przestawić pierścień trybów migawki, znajdujący się u podstawy kółka ISO. Być może byłoby dobrym rozwiązaniem wprowadzenie dodatkowej blokady, analogicznej jak np. w lustrzance Nikon D7100.\nW X-T1 zastosowano pozbawioną filtra antyaliasingowego matrycę X-Trans II i procesor obrazu EXR II - jak podkreślił Shusuke Kozaki - są to te same układy co w modelu X-E2. W X-T1 jednak zakres czułości ISO zwiększono do 51200, przy czym jest to wartość rozszerzona, dostępna tylko przy fotografowaniu w formacie JPEG. Część powierzchni sensora światłoczułego została przeznaczona na potrzeby fazowego czujnika ostrości. Fujifilm chwali się rekordowo szybkim autofokusem, potrafiącym ustawić ostrość w 0.08 sekundy. Abstrahując od tej wartości, AF w nowym bezlusterkowcu pracuje faktycznie bardzo szybko. W słabszym świetle, aparat korzysta z detekcji kontrastu i w tych warunkach sprawność autofokusa jest zauważalnie niższa.\nFujifilm X-T1 jest pierwszym aparatem wykorzystującym technologię UHS-II kart pamięci SDXC. Dzięki niej, zapis danych na tych nośnikach jest teoretycznie dwukrotnie szybszy od konwencjonalnych nośników pamięci. Na chwilę obecną jednak, karty tego typu nie są dostępne w Europie.\nWarto także wspomnieć o funkcji interwałometru, którą znajdziemy w X-T1. Maksymalnie możemy wykonać 999 zdjęć w serii, w odstępach od 1 sekundy do 24 godzin.\nPodobnie jak X-100s i X-E2, nowy X-T1 obsługuje funkcję Digital Split Image. Jej działanie polega na tym, że środkowa część kadru podmieniana jest na obraz danych z czujnika fazowego w formie dwóch pasów z przesuniętym względem siebie obrazem. Widok ten aktywujemy przyciskiem Focus Assist Kolejną metodą ułatwiającą ostrzenie ręczne jest focus-peaking.\nPrzysłowiową wisienką na torcie jest wizjer elektroniczny, charakteryzujący się rozdzielczością 2.36 miliona punktów. Ta cecha stawia go na równi z konstrukcjami zastosowanymi np. Olympusie OM-D E-M1 czy Sony A7. Jednak dzięki powiększeniu obrazu wynoszącemu aż 0.77x, przewyższa on wspomniane celowniki. Żeby uzmysłowić sobie z jak dużymi kątami widzenia mamy do czynienia w jego przypadku, wystarczy wspomnieć, że powiększenie wizjera w profesjonalnej lustrzance Canon EOS 1D X to 0.76x.\nObraz w wizjerze może być wyświetlany na 3 sposoby: widok pełny (część wskaźników jest prezentowana na tle kadrowanego obrazu), normalny (obraz nie zajmuje całej powierzchni wizjera) i podwójny (obok kadrowanego obrazu widzimy także powiększony fragment z centrum kadru). Warto również dodać, że gdy trzymamy aparat pionowo, wskaźniki są automatycznie obracane.\nNowością w jego konstrukcji jest również sposób wyświetlania obrazu. Obraz w wizjerze jest bowiem wyświetlany niemalże symultanicznie wraz odczytem danych z matrycy. Dzięki temu zyskujemy opóźnienie rzędu zaledwie 5 ms.\nKorzystanie z EVF w Fujifilm X-T1 to prawdziwa przyjemność. Szybkość odświeżania obrazu jest bardzo dobra i nie ma mowy o smużeniu. Niestety, w ciemnym otoczeniu opóźnienie wyświetlania występuje, lecz nie jest uciążliwe. Naszym zdaniem, dzięki wysokiej jakości wyświetlanego obrazu, generacja elektronicznych celowników użytych w X-T1, E-M1 czy A7 stanowi wreszcie realną alternatywę dla optycznych.\nEkran LCD znany jest już z modelu X-E2. Posiada on nieco ponad 1 milion pikseli, rozłożonych na powierzchni o 3-calowej przekątnej. Na plus należy zaliczyć rzecz jasna możliwość odchylania o ok. 100 stopni w górę oraz ok. 45 stopni w dół. Analogiczny mechanizm (choć o większym zakresie ruchu) został już zastosowany w X-M1 i X-A1. Co ciekawe, wyższe modele bezlusterkowców Fujifilm nie posiadały tego udogodnienia. Warto jeszcze wspomnieć, że wyświetlacz w X-T1 zabezpieczono pokrywą z hartowanego szkła. Nie mamy zastrzeżeń odnośnie jakości prezentowanego obrazu, bowiem jest on wystarczająco jasny i ostry.\nGłówne menu aparatu pozostało w takim samym układzie jak w dostępnych do tej pory modelach. Zachowano podział na ustawienia fotografowania i konfigurację aparatu. Jedna zmiana (w stosunku do X-E2) dotknęła menu podręczne Q - zamiast czułości ISO (którą regulujemy za pomocą pokrętła) mamy funkcję Face detection. Prawdę powiedziawszy, najchętniej widzielibyśmy możliwość samodzielnego zaprogramowania choć części tego menu, co z pewnością ucieszyłoby przyszłych użytkowników tego bezlusterkowca. Prowadzący prezentację aparatu Shusuke Kozaki przyznał, że firma Fujifilm dostaje prośby o zaimplementowanie takiej funkcji, nie jest zatem wykluczone, że pojawi się ona w nowych modelach.\nWarto jeszcze wspomnieć krótko o szybkości pracy aparatu. Nie zanotowaliśmy żadnych opóźnień, które mogłyby irytować użytkownika.\nObsługa sieci Wi-Fi nie jest nowością w aparatach Fujifilm. Z wbudowanymi modułami do komunikacji bezprzewodowej mieliśmy już do czynienia np. w modelach X-E2 czy X-M1. Producent wprowadził jednak udogodnienie, polegające na możliwości zdalnego wyzwolenia migawki przy wykorzystaniu urządzenia mobilnego. Generalnie do działania tandemu smartfon / tablet oraz aparat, niezbędne jest zainstalowanie na telefonie aplikacji Fujifilm Camera Remote. Obecnie jest ona dostępna jedynie dla systemów iOS, wersja dla Androida zostanie zaprezentowana w najbliższych miesiącach. Po nawiązaniu połączenia z aparatem, mamy możliwość zgrania z niego zdjęć, geotagowania fotografii (wykorzystując GPS w urządzeniu mobilnym) oraz - jak napisaliśmy wyżej - zdalnego wykonywania zdjęć, z podglądem obrazu i możliwością regulacji parametrów ekspozycji (czasu naświetlania, wartości przysłony, kompensacji ekspozycji i czułości ISO).\nX-T1 użytkowaliśmy dość intensywnie przez cały dzień, w dodatku przy kilkunastostopniowym mrozie. W pewnym momencie pojawiło się wprawdzie zauważalne opóźnienie wyświetlanego na LCD obrazu, jednak nie stanowiło to przeszkody w wykonywaniu zdjęć. Obsługa aparatu w rękawiczkach nie była może szczególnie wygodna, lecz nie stanowiła większego problemu. Podsumowując, najnowsza propozycja od Fujifilm zapowiada się naprawdę obiecująco. Dość wyraźnie widać, iż jest to produkt przeznaczony dla ambitnego użytkownika, którego nie przestraszy mnogość pokręteł i przycisków. Takiego modelu brakowało w ofercie tej firmy - solidnego, uszczelnionego i ze świetnym wizjerem.\nCzy X-T1 nawiąże walkę z takimi bezlusterkowcami konkurencji jak Olympus OM-D E-M1 czy Panasonic GH3? Czas pokaże. Nam pozostaje poczekać, aż trafi on do naszej redakcji na dłużej i będziemy mogli przeprowadzić jego pełny test.\nOd lewej: Fujinon XF 18-135 mm f/3.5-5.6 OIS, XF 16-55 mm f/2.8 OIS i XF 50-140 mm f/2.8 OIS\nJak już informowaliśmy kilka dni temu, przy okazji premiery aparatu, zapowiedziano także trzy uszczelniane obiektywy Fujinon: XF 18-135 mm f/3.5-5.6 OIS, XF 16-55 mm f/2.8 OIS oraz XF 50-140 mm f/2.8 OIS. Na prezentacji pokazano nam ich atrapy, oddające ich przyszły wygląd oraz rozmiary. Przypomnijmy, pierwszy z obiektywów (XF 18-135 mm f/3.5-5.6 OIS) ma wejść do sprzedaży w kwietniu, a kolejne powinny pojawić się w sklepach do końca br.\nOd lewej: Fujinon XF 56 mm f/1.2, XF 10-24 mm f/4, XF 18-135 mm f/3.5-5.6 OIS,\nXF 16-55 mm f/2.8 OIS i XF 50-140 mm f/2.8 OIS\n2. Komentarze czytelników (50)\nFujifilm Fujinon GF 35-70 mm f/4.5-5.6 WR5\nFujifilm Fujinon XF 33 mm f/1.4 R LM WR22\nFujifilm Fujinon XF 23 mm f/1.4 R LM WR6\nFujifilm X-T30 II22\nFujifilm GFX 50S II0\nStrona wygenerowana w 0.113 sek.


Krzesło Tron od drzewa we wnętrzu - Dom i styl - 2020\nFotel tronowy: królewskie namiętności we wnętrzu (24 zdjęcia)\nKrzesło-tron to niezwykły i luksusowy element wnętrza, który można wykorzystać w pomieszczeniach mieszkalnych, biurach, salonach kosmetycznych itp. Oczywiście ten mebel nie będzie wszystkim odpowiadał, ale jeśli uda się go dopasować do projektu, stanie się on prawdziwym atrakcja każdego pokoju.\nKrzesło jako mebel pojawiło się wiele wieków temu. W tym czasie tron i krzesło były zasadniczo takie same. Uważa się, że pierwsze krzesła tron używane były przez egipskich faraonów. Takie meble znaleziono w ich grobowcach. Początkowo były to trony drewna, trudno je nazwać bardzo wygodnymi.\nDwudziesty wiek słynął z praktyczności, więc fantazyjne trony w tym czasie popadły w zapomnienie. Jednak w naszych czasach moda wróciła do nich.\nTeraz w sklepach meblowych nie znajdziesz masywnych drewnianych tronów, ale wszystkie eleganckie i eleganckie wariacje krzeseł na ten temat można znaleźć bez problemów.\nKrzesło-tron z powodzeniem zmieści się w następujących stylach wnętrz:\nWszystkie te tradycyjne style są nadal używane, choć w nieco zmodyfikowanej formie. Wystrój wnętrz w stylu barokowym, gotyckim lub w dowolnym innym z wymienionych stylów z wykorzystaniem różnych foteli-tronów powinien być realizowany w przestronnych pokojach. Z powodzeniem takie meble będą pasować do salonów i jadalni. Ale w małych pomieszczeniach będzie wyglądać uciążliwie i śmiesznie. Jaki rodzaj tronu wybrać - ty decydujesz. Może być ozdobiony obiciem drogich tkanin, pomysłowymi rzeźbami, pięknymi poduszkami lub podnóżkiem.\nJeśli jednak jesteś zwolennikiem minimalizmu lub innego prostego, nowoczesnego stylu, istnieje również rozwiązanie dla Ciebie. Teraz popularne są tak zwane bezramowe trony. Oznacza to, że są to te same worki fasoli, dla których moda pojawiła się przez długi czas, ale z wygodnymi wysokimi plecami. Taka zabawna odmiana tronu spodoba się zarówno dzieciom, jak i dorosłym.\nKrzesło-tron jako element salonu piękności\nWykorzystanie tronów we wnętrzach salonów kosmetycznych to jeden z najnowszych trendów w modzie. W nowoczesnych salonach w Ameryce i Europie można znaleźć takie niezwykłe meble. Podkreśla wysoki status instytucji, daje klientom możliwość poczucia ważnych i cennych gości.\nRóżne rodzaje krzeseł tronowych produkowane są specjalnie dla salonów. Najczęstsza opcja - tron dla pedicure. Podczas tej procedury każdy klient chce się zrelaksować, czuć się komfortowo i przytulnie, jak to możliwe. Miękkie tron z wysokim oparciem da to uczucie. Wysokość takich tronów została zaprojektowana specjalnie do procedury pedicure.\nMożesz jednak użyć tronów w inny sposób. Można je ustawić w holu, gdzie klienci czekają na swoją kolej lub w pokoju do manicure. Ponadto można zamówić krzesła fryzjerskie w stylu tronów. Oczywiście, będzie musiał zrezygnować z wysokiego poziomu, aby mistrz mógł wygodnie pracować, ale możesz uratować inne elementy tronu - ogólny projekt, dekoracyjne akcenty, tapicerkę itp.\nJak widać, krzesło-tron jest ciekawym rozwiązaniem dla śmiałego wystroju wnętrza. To rozwiązanie nie jest odpowiednie dla wszystkich, klasycznego tronu nie można wprowadzić do małego pokoju. Jednak dla takich pokoi jest wyjście - bezramowe krzesła w formie tronów. W każdym razie jest to wygodny i piękny mebel, który przyciągnie uwagę wszystkich.\nSufit desek: cechy naturalnej powłoki (22 zdjęcia)\nCzarna sofa - znak luksusowego wnętrza (26 zdjęć)\nJak zadokować tapetę: sam zrób naprawę\nDach prywatnego domu: funkcje projektowe (50 zdjęć)\nSzafy promieniowe - nowa geometria domu (20 zdjęć)\nMeble w stylu prowansalskim (50 zdjęć): stylowe elementy wyposażenia wnętrz\nCopyright 2020 \_ Magazyn internetowy o domu i stylu \_ Fotel tronowy: królewskie namiętności we wnętrzu (24 zdjęcia)


Moje Audio - Hi-Fi - Hi-End | Hegel H80 nowy wzmacniacz w ofercie | Hegla, Analogowe, Khz, Mniej, Przedwzmacniacz - Moje Audio - Hi-Fi - Hi-End\nHegel H80 nowy wzmacniacz w ofercie\nWe wzmacniaczu zintegrowanym H80, z cyfrowymi i analogowymi wejściami, technologia z referencyjnych produktów Hegla prawdziwie się skumulowała. Opatentowane stopnie wyjściowe SoundEngine, przedwzmacniacz o referencyjnej jakości i świetnie przyjęty na rynku DAC. Wszystko w jednej obudowie.\nPrawdziwa maszyna muzyczna! H80 ma 5 wejść cyfrowych akceptujących dane 24-bitowe, 1 prawdziwie zbalansowane wejście analogowe i dwa niezbalansowane wejścia analogowe (z których jedno może być skonfigurowane jako wejście bezpośrednie dla systemów kina domowego). Wejście USB pozwala nawet sterowanie playlistą komputera przy użyciu załączonego do wzmacniacza pilota. Odtwarzanie, pauzowanie i przeskakiwanie utworów jest wyjątkowo proste.\nA poza tym, wszystko jest plug & play. DAC wbudowany w H80 bazuje na samodzielnych przetwornikach Hegla, które przez recenzentów zostały uznane za jedne z najlepszych na rynku. To dzięki technologii przetaktowania zegara opracowanej przez Hegla oraz unikatowej metodzie zastosowania elementów cyfrowych. Rezultatem jest brak zakłóceń dodawanych do muzyki. Słychać tylko to, co powinno być słychać, a to powoduje, że dźwięk jest bardziej zbliżony do tego na żywo.\nCzęść analogowa jest równie imponująca. Sekcja przedwzmacniacz pochodzi bezpośrednio z referencyjnych urządzeń Hegla. Układy przedwzmacniacza opracowano na elementach nietypowych dla producentów audio, co owocuje wyjątkowo niskimi szumami. A to z kolei oznacza, że zachowane są nawet najmniejsze detale, można praktycznie poczuć muzyków w swoim pokoju.\nW pewnym sensie, brzmienie można zdefiniować jako „sumę rzeczy, których nie ma”. Ale są też rzeczy, które zdecydowanie są obecne. Pochodzące z naszej, opatentowanej technologii SoundEngine. Ta nie tylko zmniejsza zniekształcenia, ale dramatycznie podnosi parametr zwany ‘damping factor’. To jest opis kontroli basu, a ten z H80 ma taki poziom uderzenia, mocy i dynamiki, jaki do tej pory był niemożliwy na tym poziomie cenowym. Nasz nowy wzmacniacz to kombinacja uniwersalności i wysokiej jakości brzmienia.\nCena – 6790 zł\nBędzie dostępny w sprzedaży na początku listopada 2013 roku.


8,16 (2082 ocen\ti\t303 opinie) Zobacz oceny\nlila | 2016-03-04\nno i mam problem, nie mam siły przeczołgać się przez wszystkie kilka tysięcy opinii coby znaleźć tekst bez peanów. A mnie książka zirytowała. Zaczęło się niewinnie. Byłam zachwycona. Książka o wojnie prowadzonej przez kobiety. Inna wojna i inna opowieść. Później było jeszcze lepiej. Książka łamała stereotypy o armii radzieckiej – dzikiej pijanej bandzie – gwałcącej kobiety, mordującej wszystkich - nawet własnych żołnierzy, idącej przez nasz kraj jak Hunowie, swoje opowieści snuli normalni, czujący ludzie idący na śmierć w obronie Ojczyzny. Z czasem pojawiła się jednak irytacja, z każdą przeczytaną kartką, wspomnieniem, wzrastająca. Ja wiem, że nie jestem „człowiekiem radzieckim”, więc trudno mi pojąć, że faktycznie nastolatki rwały się na front z imieniem Stalina na ustach, ale bohaterkami książki są przecież Ukrainki, Białorusinki, … i co? Nikt nie zauważył, że tysiące rodaków lądowało w gułagach, miliony umierały z głodu? Wiem, wiem, gdzieś się tam zaplatało słowo na temat, ale natychmiast sparafrazowano Broniewskiego i dalej poleciał komsomolski zapał.\nNo dobrze, załóżmy, że w tej warstwie opowieści jako człowiek nieradziecki jestem nieczująca, ale mamy kolejny problem. Nasze bohaterki i walczący z nimi ramie w ramię braciszkowie – anioły. Rannych bez względu na nacje czule opatrywały, w przeciwieństwie do okrutnych Niemców, kolejne krainy wyzwalały niosąc wolność i nadzieję z narażeniem życia własnego oczywiście, a jaka czułość i opiekuńczość wewnątrzarmijna i byłabym zapomniała – kurtuazja! Przełożeni zwracający się do nastoletnich żołnierek armii czerwonej per Pani – wersal. Co się stało z towarzyszkami? Poległy?\nOczywiście były fragmenty dające do zrozumienia, że Wojna Ojczyźniana to nie tylko wielkie zwycięstwo i chwała, że niszczyła ludzi, że niektórzy już się nie podnieśli, ale to były ułamki , pojedyncze zdania, słowa w tym radzieckim peanie. Doprawdy zupełnie nie rozumie problemów autorki z wydaniem książki. Przecież to książka, w której bohaterki wspominają tamte czasy z miłością –przede wszystkim.


CREME BRULEE > Dolce Gusto*\nWyśmienita jakość w dobrej cenie pomoc@kapsulkakawy.pl i 517 979 293+\nMarka Nero Nobile\nMarka Must Espresso Italiano\nMarka Caffe T. Bonini - klasyczne\nMarka Caffe T. Bonini - smakowe\nMarka Etno Cafe\nNapoje mleczne »\nKapsułki kompatybilne z systemem ekspresów Nescafe Dolce Gusto*\nIlość kapsułek w opakowaniu Wartość zamówienia - wysokość rabatu1 Cena za opakowanie Cena za kapsułkę\n16 Od 399 zł - rabat 12% 16,75 zł 1,05 zł\nOd 329 do 398,99 zł - rabat 9% 17,33 zł 1,08 zł\nOd 249 do 328,99 zł - rabat 6% 17,90 zł 1,12 zł\nPoniżej 249 zł 19,04 zł 1,19 zł\n1 UWAGA: Opłata za zamówienie zostanie obniżona o wielkość rabatu dopiero w czasie zamawiania po wpisaniu kodu rabatowego "R" (bez cudzysłowu) i naciśnięciu przycisku UŻYJ. Procentowa wartość rabatu zostanie automatycznie dopasowana do wartości zamówienia a w koszyku wyświetlana będzie brakująca wartość do najbliższego progu rabatowego.\nCharakterystyka napoju do ekspresów Nescafe Dolce Gusto*\nCREME BRULEE to napój mleczny w kapsułkach o smaku przepysznego francuskiego deseru. Tradycyjnie przygotowywany jest on ze śmietanki, żółtek i wanilii, a z wierzchu pokrywa go chrupka warstwa skarmelizowanego cukru. Kosztując naszego napoju Creme brulee można poczuć wyjątkowy smak słynnego deseru, bez potrzeby wychodzenia z domu. Można go pić na ciepło i na zimno. Proponujemy skosztować go z lodami lub urozmaicić posypką z czekolady.\nCukier, odtłuszczone mleko w proszku, w pełni uwodorniony tłuszcz roślinny (orzech kokosowy), syrop glukozowy, serwatka w proszku (mleko), palony cukier, stabilizatory E340 i E452, proteiny mleka, aromaty, sól, środek przeciwzbrylający E551, emulgator E481. Uwaga: zawiera mleko oraz produkty mleczne. Nie zawiera GMO.\nWartość energetyczna 1850 kJ / 440 kcal\nTłuszcz (w tym kwasy tłuszczowe nasycone) 12g (12g)\nWęglowodany (w tym cukry) 74g (73g)\nMasa netto 5,5 g / kapsułkę\nLiczba kapsułek w opakowaniu Opakowanie\n16 pudełko z 16 kapsułkami\nokoło 12,0 x 12,0 x 13,0 cm\n96 (opakowanie zbiorcze) karton z 6 pudełkami po 16 kapsułek\n12,5 x 37,0 x 27,0 cm\n12096 1 paleta\nPrzechowywać w suchym miejscu w temperaturze otoczenia. Gwarantowany okres świeżości kawy podany jest na opakowaniach kapsułek.\nPo parzeniu kawy smakowej, jeżeli chce się zaparzyć inną kawę, należy przemyć ekspres wodą przez uruchomienie go bez kapsułki.\nInne produktyPodobne produkty\nCAPPUCCINO > Dolce Gusto*\nNOCCIOLINO - orzeszek > Dolce Gusto*\nCIOCCOLATO - czekolada > Dolce Gusto*\n¹Kapsułki do ekspresów typu Nespresso Business Solutions* są o innym kształcie (małe poduszeczki) niż do wszystkich innych typów ekspresów Nespresso (patrz https://www.nespresso.com/pro/pl/pl/home).\n°Kapsułki oferowane w naszym sklepie są kompatybilne ze wszystkimi typami ekspresów Nespresso* z wyjątkiem typu Nespresso Business Solutions*, który wymaga kapsułek w kształcie małych poduszeczek (patrz https://www.nespresso.com/pro/pl/pl/home).\n*Znaki towarowe umieszczone w sklepie kapsulkakawy.pl zostały użyte wyłącznie w celu poinformowania konsumentów o właściwościach produktów oferowanych przez MJK Spektrus Sp. z o.o. Należą one do ich właścicieli, a MJK Spektrus Sp. z o.o. nie jest ani pośrednio ani bezpośrednio powiązana z właścicielami wymienionych znaków towarowych.\nCopyright © 2018 kapsulkakawy.pl\nZapisz się teraz, a otrzymasz dodatkowo 10% kod rabatowy na następne zamówienie.\n(do 22% łącznie z naszymi standardowymi rabatami przy większych zamówieniach).


wacek901 - profil w Wykop.pl\nwacek901 od 12 lat 6 mies. na Wykopie\nwacek901 1 dzień 10 godz. temu via Android\n@Nizarlak_Horoszczanski czepiłeś się balkonów rdza na stali pojawia się od pożaru przypatrz się na waszych czołgach\nHej #zielonagora! Ktoś chętny jutro po poludniu na mały spot / #nightdrive xD Jak zwykle chetnych uprasza sie o zglaszanie sie ponizej, a w miedzyczasie wolam ekipe z listy: @PanKracy582 @maciek03 @wacek901 @norbi111 @01010101013 @koters @grub3r @NagiMiecz @ogrod87 @krissrusz @dupinka5000 @naganiaczherculesa @tomek_tr @Ark00 Zdjecie z jednego z wypadow dla atencji! pokaż całość\n+: maciek03, majorponury +1 inny\nwacek901 1 dzień 20 godz. temu via Android\n@azul byłem w Łagowie\n@azul Ja właśnie wróciłem rozpakowuje dzieciaka przczepę kempingową ect . Ale moja różowa ma operacje we wtorek i po niej jedzie do rodzinnego domu na dwa tygodnie . Więc wołajcie . Od października idzie na pół etatu bo już nie dam rady ciagnąć firmy od 8-16 a potem do 22 zajmować się dzieckiem więc oczekujcie mnie nadejdę\n@tussipect U mnie 4 k z kawałkiem . Dzwoniłem aż do księgowej . A darmozjady siedzą na l4 i symulują wieczną chorobę\n@tussipect jak masz jdg to nie zapominaj że podczas podupadnięcia na zdrowiu nie możesz mieć żadnego dochodu\n@BorysFiko Jeśli sąsiad może go zgłosić to na jego miejscu udałbym się czym prędzej do administracji zgłosić że sąsiad tą dziurę wywalił będzie słowo przeciwko słowu i przypadku brak\n@Fenrirr Nie będziesz nie dawno się wybudowałem i nie dzielę już ściany z nikim :p\nCo na to feministki\n@precz_z_komunia tak szczególnie jak ci odbiorą kaszojada bo głos podniosleś\n@zbyt_zielone_awokado Ależ ty jesteś pracowity że naj#?#łeś tyle komentarzy w 3 miesiące . Niedługo to bordo wskoczy\n@Morfeusz_krul_stulejarzy Ja za 5 lat kupiłem mieszkanie i dom postawiłem. Nie wiem dlaczego cię minusują wystarczy oszczędnie żyć ale kiedy ja odkładałem moi rówieśnicy się bawili a teraz jest płacz . Zanim dasz minusa sprawdź bo robiłem AMA nawet jak tanio kupić mieszkanie i wybudować dom są fotki aktów notarialnych i mame i tate nie pomagało\n@Victim ja tam bym się załadował licząc na to że bank zadba żebym dożył\n@Bad_Sector Tak gdyby to facet zatłukł dwie baby po pijaku to napisałbyś że patologiczny samiec przemocowiec i wszyscy faceci są tacy sami. Jak kobieta to wina alkoholu .\nPoradzą sobie tak jak z ładą i brakiem komponentów do jej produkcji . Ogłoszą sukces i budowę nowych drapaczy chmur h@@ że po schodach będą zap%!?$%@ać\n78 komentarzy dodany 2 tyg. temu\nMatko co za populizm . Tak samo jak powiedział że gdyby on doszedł do władzy to pomógłby kredytobiorcom . Wybieranie między PO i PiS to jak wybierać między kiłą a rzeżączką\n...to tylko najnowsze aktywności użytkownika wacek901


Dla niejadka i bystrzaka\nMatka z MiaUżonem opanowali sytuację z teściową. Zgodnie z zaleceniami sąsiada - lekarza wlewają w nią każdy płyn omijając wszelkie kolorowe butelki stojące pod zlewem. Dali kawę na poprawienie akcji serca, bo Babcia zapomniała przekazać, że przy wyjątkowo niskiej ilości uderzeń na minutę dostała od renomowanego (!) kardiologa lek, który dodatkowo ją obniża. Jak to sąsiad powiedział - zakręciło się jej w łepetynie, dodatkowo była odwodniona, błędnik zaszalał i stąd wieczorne atrakcje. Już jest dobrze, a Matka miałą okazję wykorzystać Babcię do testowania tego, o czym miała napisać juz kilka dni temu.\nBo Matka zgodziła się na testowanie herbatek dla dzieci. Niby Potwory może są lekko przyduże, ale lepiej wyrośnięte, niż za młode (to tak na wypadek, gdyby Matka miała testować napoje wyskokowe). I przyzna, że obiecała sobie nic nie pisać, gdyby herbata okazała się jedną wielką ściemą i kichą. NIE okazała się. Mało tego - Potwory rano wypijają całe kubki, podczas gdy inna herbata regularnie wylewana jest do zlewu - czy zwykła, czy rooibos, czy owocowa wszelkiej maści.\nCo w takim razie Matka dostała? "Herbatkę dla niejadka" firmy Posti. Skład obiecujący - same naturalne rzeczy, owoce i zioła: hibiskus (daje piekny kolor), owoc jabłka, truskawki, aronii, kopru włoskiego i anyżu (kto nie lubi to ma problem, ale zapach jest piękny, a na smak w zasadzie to nie wpływa). Co tam jeszcze ? Liść jeżyny. Po co? A no własnie - herbatka dzięki niemu jest lekko słodkawa. Nie trzeba dosładzać, a tym , którzy nie słodzą (czyli cała rodzina Matki) ten smak nie przeszkadza. Dodatkowo witamina C, witaminy z grupy B, kwas foliowy, witamina E i tak dalej. Matka tu listy nie zrobi, bo byłaby za długa.\nPiją więc herbatę wszyscy - od Potworka, przez Matkę i MiaUżona do teściowej (sama się domaga!). Matka nie wie tylko jak to wpłynie na jej sadło, bo poprawiać apetytu sobie wcale nie ma zamiaru. W najbliższym otoczeniu w ogóle nie widzi niejadków, stąd nic na temat skuteczności powiedzieć nie może - Potwory zdecydowanie potrzebują herbatki odstręczającej od jedzenia :-)\nPudełko - rewelacja. Kolorowe. W środku - trójwymiarowa naklejka. Potwory zaczęły już je zbierać, bo wymarzyły sobie krokomierz w prezencie ( jest promocja) , ale psiakosteczka, póki co trafily na dwa takie same stwory.\nPrezenty prezentami, ale Matka z czystym sumieniem poleca herbatę - smak interesujący i niespotykany, zdecydowanie przyjemny. Matka podbiera Potworom tę herbatę po cichutku i zadaje pracę domową gościom - wszyscy piją i są zadowoleni.\nPoczytajcie i sami spróbujcie. szczegóły o tu: Herbusie.\nTymczasem nadszedł kolejny smak herbaty, tym razem wersja dla bystrzaka : rooibos, jabłko, pokrzywa, liść jeżyny, skórka pomarańczowa i aromat - jak dla Matki cynamonowy. Może się myli, ale wmawia sobie, bo bardzo lubi wersję herbaty jabłkowo-cynamonowej i ta własnie taka jest. Żadnej pokrzywy sie nie czuje :-) Znów strzał w dziesiątkę i wielka ulga, że Potwory zostawią w spokoju wszelkie zachomikowane herbaty Matki typu "Wigilijna" czy "Zimowa" z przyprawami piernikowymi. Póki co - zachwyt trwa i zdaje się, że pozostanie - do tego jest w czym wybierać. Jedyny minus wyjątkowo wesołego opakowania - jedno jest podobne kolorystycznie do drugiego i trzeba się dobrze wczytywać, które się wyciąga. Matka zróżnicowałaby bardziej kolorystycznie. Ale i tak plus dla grafika - choć produkt dziecięcy - nie straszy infantylnością.\nNo i Matka czeka na trzeci i ostatni smak...\nTagi: herbatka dla niejadka Posti\n13:09, mattkapolka , Jęki Matki Polki\nMatka obiecała, że napisze o pewnym testowanym produkcie, ale nie może zrobić tego dzisiaj. Jutro za to na bank. Niezawodnie.\nBo już, już się zabierała, kiedy zadzwonił telefon i MiaUżon zamiast zapytać jak zwykle:\nOznajmił: - Jadę do szpitala.\nMatka pomyślała sobie, że umówił się na wizytę w sprawie swojej szyi (Matka też nie pisała? Oj, to chyba nadrobić to i owo musi), ale nie! Znów nie!\n- Mama jest w szpitalu, złamała sobie w przychodni bark - rzucił krótko, bo więcej nic nie wiedział.\nMatka padła trupem natychmiast i wyobraziła sobie teściową, która ryje nosem przed przychodnią na kupie jakiegoś lodu. Z drugiej strony jak już miało coś się stać, to lepiej, że w takim miejscu, a nie na przykład w ciemnej uliczce z bandziorem w tle.\n- Nie wiesz, która ręka? - spytała jeszcze Matka przezornie, bo Babcia jest praworęczna, ale ma swoje ręce już mocno niesprawne i chadza kilka razy do roku na różne bloczki i inne skomplikowane urządzenia fizykoterapeutyczne.\nMiaUżon nie wiedział.\n- To zależy w której coś trzymała - stwierdziła kuzynka Matsa, która jest anestezjologiem, więc codziennie widzi różne ciekawe i znacznie mniej interesujące rzeczy. - Człowiek się łamie, ale nie puszcza tego, co ma w ręce!\nTo fakt. Matka pamięta kolegę, który zjeżdżając z górki na rowerze przewrócił się i poharatał o wszystko, co wystawało po drodze tylko dlatego, że nie wystawił rąk, żeby się osłonić. Nie mógł wystawić, bo jak go znaleziono jedynym co miał w górze była ręka krzepko dzierżąca nietkniętą, szklaną butelkę mleka. Prosto od krowy.\n- Sąsiad ma dyżur, wal do niego! - Zadzwoniła Matka do MiaUżona przytomnie.\n- Wiem, już Mamę widział. Jadę po stabilizator - I pognał do miasta.\nJak stabilizator, a nie gips to już sukces. Okazało sie jednak, że Babcia połamała się w trzech płaszczyznach i leży pod kroplówką ze środkiem przeciwbólowym, żeby nie znieść jaja z bólu. Nie wyglądało na to, że wrócą szybko, a co dalej, to już całkiem nie było wiadomo.\n- O rany, prawa ręka... - złapała się za głowę Matka na widok teściowej.\n- No prawa - westchnęła Babcia owinięta najnowszą i najdroższą cześcią garderoby. - W korytarzyku się pośliznęłam. A potem zemdlałam z bólu.\nAha! Czyli nie na zewnątrz, a w środku!\nA potem Matka zdjąwszy z teściowej co się dało, a wiele tego nie było, pomogła jej sie umyć. Mimo kombinacji okazało się, że Babcia będzie spała dziś w sweterku, bo za chiny nie dało się go nijak zdjąć.\nI wyszło jeszcze na to, że Matsa jest prorokiem we własnym kraju:\n- Powiem ci jedną rzecz - Teściowa mimo bólu nastroszyła dumnie pióra - Torebki to ja do końca z ręki nie wypuściłam!!!\n23:53, mattkapolka , Jęki Matki Polki\nMatka odzyskawszy wodę odzyskała też i zajęcie, bo skończyły się ferie. Potwory w tak zwanym międzyczasie zaliczyły wirusówkę jelitową - Janeczka sprawdziła drożność przewodów natychmiast po pworocie do domu - Matka nigdy nie była tak wdzięczna wodociagowcom, że przywrócili łączność z morzem. Maryśka odczekała trzy dni i dostarczyła Matce przyjemności pod tytułem mycie kamiennej podłogi, ławy, podławia, prania ciuchów i filcowych kapci oraz wszystkigo, co się nawinęło Potworkowi pod paszczę. Miednicę oszczędził.\nGdy zaatakował po raz drugi, miednica pozostała również sucha, za to Matka w nocy uprała wszystko, co było w łóżku - od Potworka poczynając, na narzucie kończąc. I naprawdę, naprawdę było jej wszystko jedno, że wrzuca do pralki zieloną narzutę, różową piżamkę, białe prześcieradło i dinozaura na czerrrrrwonym tle.\nA teraz już nic nie pamięta, bo jedzie jutro do SąsiedniegoWiększegoMiasta ze swoimi olimpijkami na eliminacje okręgowe. Pierwsze w życiu.\nA Potworek ozdrowiawszy zainteresował się wybitnie kobiecymi pojazadmi, jakimi są...\n- Mamo, co to jedzie przed nami? - zapytał Matkę z racji chwilowego braku Janeczki w aucie.\nMatka obrzuciła spojrzeniem pojazd w ksztacie spłaszczonego walca.\n- Cysterna! - odrzekła z dumą.\n- A po co jest cysterna? - Nie było niczym dziwnym, że Potworek drąży temat.\n- Do przewożenia płynów, na przykład.\n- Nooo, benzyny, oleju napędowego, mleka...\n- A ta jest do czego? - Uuu, Potworek zaczął zadawać pytania bardziej skomplikowane.\nMatka bacznym spojrzeniem obrzuciła dekle na szczycie cysterny, bo na niczym innym wzrok jej się nie zatrzymał. Cysterna była wybłyszczona jak błotniki od dużego Fiata, rocznik 1974, napisów zero.\n- Ja myślę, że do mleka!\n- Do mleka? - Potworek uniósł się w foteliku, a pasy werżnęły mu się w szyję.\n- No do mleka! Mleko wozi się cysternami. Z dojarki, takiej wielkiej, przelewa się to mleko wężem do cysterny.\nZ tyłu zapadła głucha cisza.\nStraszliwie głucha i dzwoniąca.\n- Mama... - Zabrzdąkał Potworek niepewnie. - A to węże tak sobie pozwalają, żeby nimi nalewali... mleko?\nI wtedy Matkę też zatkało. Zaczęła się zastanawiać, czy lepiej byłoby przelewać mleko boa, pytonem czy może ... anakondą?\nA na drugim blogu kupa zupełnie niepoważnych kolczyków i innych rzeczy, które znikają raz-dwa, bo Matka miała parcie na kolor z powodu brudnej bieli za oknem.\n16:29, mattkapolka , Potworek Maryśka\nPrzed chwilą przyszedł do Matki pan. Nie byłoby go raczej widać wcale, gdyby nie machał wściekle rzęsami - raz, żeby namierzyć Matkę, dwa, żeby nie wywinąć orła w śniegu. Gdyby miał tęczówki jak Rutger Hauer to pewnie Matka trzasnęłaby drzwiami, ale na szczęście żarzyły mu się jak węgielki.\n- I co, ma pani wodę? - zapytał.\nMatka nie ma. Matka, niech to licho, nie ma wody od poniedziałku!!!\n- To my zrobimy ulicę obok i za godzinę będziemy u pani.\nW ten sposób plan na zagospodarowanie ferii runął niczym domek z kart. Matka miała umówić okulistę dla Janeczki, ba, zdobyła numerek na wczoraj dla siebie. Miała dziś być w SąsiednimWiększymMieście na kolejnej umówionej wizycie lekarskiej - wszystko zdobywane mozolnie z pomocą przyjaciół - inaczej się raczej nie da na już.\nI nic. Siedzi w domu jak ten cymbał od poniedziałku i czeka na wodociągi. Bo jej zamarzło. W dzień.\n- To niemożliwe! - orzekli pierwsi panowie, którzy pojawili się po 30 godzinach i usiłowali nagrzać kawałek rury opalarką. - W dzień, przy normalnym używaniu wody nie ma prawa zamarznąć.\nNo nie ma. Matka wie. Ale zamarzło jej i raczej nic nie pękło, bo by się lało ochoczo. Co, Matka nie wie jak się leje? A co jej pękło latem? No rura!!!\n- Wie pani co? To zamarzło w ziemi, musimy przyjechać z agregatem, ale to inna ekipa. Pani dzwoni i się zapisze w kolejce.\nMatka zazgrzytała i zadzwoniła.\nPo kolejnych 24 godzinach pojawiła się ekipa, wbiła jakiś czekan w studzienkę na ulicy i podłączyła do niej jeden zacisk, drugi natknęła na rurę koło Matki licznika, zeżarła pół godziny ciężkiego prądu i rozłożyła ręce.\n- My tu na razie nic pani nie zrobimy. Grzejemy pani rurę (tu Matka protestuje), a woda i tak jest zamknięta ulicę dalej, bo jest awaria.\nI ekipa zwinęła swoje zaciski i odjechała.\nMatka wie. Matka wie, że jest awaria, bo przecież wyskakuje od rana jak diabeł z pudełka na wodok każdego auta z napisem "wodociągi".\nI pobiegła rano w stronę białych tabliczek z czerwonymi, ukośnymi pasami, gdzie ujrzała swojego kolegę.\n- Co? Teraz u ciebie? - Nie powie, niewiele ją to obeszło. Nie mieć wody godzinę, jak ona nie ma trzy dni!\n- U mnie. - Kiwnął głową kolega. - Panowie tu siedzą i czekają na drogowców.\nNa PanaIWładcęAsfaltu? Matka go zna. Przyjedzie za godzinę i będzie lawirował koparką kolejne dwie. A ekipa siedzi i Matce nie rozmraża!!!\nMatka doszła do samochodu, zapukała grzecznie i kiedy właz się odsunął Matka otworzyła paszczę. Nie napisze tu, co powiedziała, ale oczka panów robiły się coraz bardziej okrągłe, i okrągłe, i okrągłe.\n- Myyyyy, hyyyyy, myyyy...nie mamy agregatu, proszę pani... - wyjąkał pan.\nA Matka nakręcona jak szwajcarski zegarek dodała już tylko od serca o ilości awarii i koncertowym marnowaniu czasu przez grzanie dupy w samochodzie.\nJest okrutna. Wie. Ale jak ma półtora litra mineralnej do wykąpania się to przestaje być do śmiechu. Jak marzy od poniedziałku o spuszczeniu wody w toalecie, to zbiera już jej się na płacz. I nosa nie wytyka z chałupy, bo może przyjadą!\nI Matka wróciła do domu, a panowie z agregatem pojawili się po godzinie.\n- Chyba panią usłyszeli! - natychmiast przybiegł pan od ekipy opieprzonej, a niedociążonej robotą, a Matka założy się, że te okrągłe oczka mu już zostały na stałe, chyba, że cierpi na Basedowa.\nTo było wczoraj. 5 panów (słownie: pięciu) wysiadło z wozu i zamontowało rzeczony agregat, po czym przytupywało raźnie na dworze przez ponad pół godziny, żeby im ktoś tego sprzętu nie rąbnął. Kawy im Matka nie zrobiła, bo nie miała już z czego.\n- To pani dzwoni jak włącza tę wodę po awarii i pani znó by nie miała.\nPani wody nie miała. Nie miała, bo panowie od pęknietej rury nie mogli zakręcić wody w pobliżu awarii, nie mogli też w dalszym pobliżu, ani w jeszcze dalszym, więc odcięli dwie ulice. A te dwie ulice zamarzły do wieczora i zrobił się taki cyrk, że MiaUżon nie mógł już od nikogo przynieść wody w wiadrze.\n- Słyszę, że u sąsiada jest woda, ja nie mam dalej, czy mógłby ktoś podjechać z agregatem? - Matka zadzwoniła wieczorem na Pogotowie Wodociągowe.\n- Proszę pani, jeździmy w kolejności, pani jest zapisana.\n- Ale ja jestem w tej kolejce od czterech dni! - ryknęła Matka, ale pan pod telefonem nie był głupi. W końcu w takich miejscach należy sadzać osoby asertywne. Matka wszak dzwoni do pana trzydziesty ósmy raz, już się nawet przedstawiać nie musi.\nI pan roztoczył przed Matką wizję działań na jutro. W takim układzie, jak tylko dziś Matka zobaczyła oczy wczorajszego pana wodociągowca pod swoją furtką, zadzwoniła do SasiedniegoWiększegoMiasta i z bólem serca odwołała ostatnią nieodwołaną wizytę lekarską, bo jak jej tej wody nie zrobią zaraz, to już chyba nigdy.\nA Babcia wykorkuje z Potworami, bo siedzą u niej non stop jak nie ma wody. Matka nie wie co by z nimi zrobiła w domu, chyba by topiła wodę ze śniegu.\n- A wezwałaś już pana do komputera? - zadzwoniła przed chwilą Janeczka.\nNie wezwałaś, bo padnie, jak tu wejdzie. Potwory zarżnęły komputer tak, że przy włączeniu wydaje straszliwe wycie i nie przestaje. Nie wiadomo, czy naprawiac starego rzęcha, czy kupować nowy. Nie teraz, o rany, nie teraz. Teraz woda. Panowie mieli być godzinę temu, nie ma ich.\nMatka padnie na tych feriach. A miało być tak pięknie!\nTymczasem pozdrowienia z Biskupina przesyła Halszka.\n10:32, mattkapolka , Jęki Matki Polki\nIdentyfikacja powiodła się\nMatka nie znała żadnego swojego dziadka, MiaUżon chyba też nie (Matka dopyta, jeden dziadek jest lekko podejrzany, ale chyba jednak odpada) i Potwory oczywiście podtrzymują przeklętą tradycję. Matka nawet nie startuje z nimi dziś na cmentarz, bo się zakopie po kolana w śniegu - była, była, a jakże, zabrała tam Potworka 19 stycznia na imieniny dziadka. W samochodzie do dziś leży śnieg, który wypadł im z butów.\nKiedyś 19 stycznia to był fajny dzień - przychodzili znajomi do Taty Matki, trzy tygodnie potem do Matki Matki i znów była cisza i spokój. takie zimowe imieninowanie. Ale Matka nie o tym miała.\nBo zapakowała we wtorek Maryśkę do samochodu i wyjechały na główną ulicę, kiedy Matka zobaczyła kątem oka postać idącą chodnikiem. Postać dość dużą, opatuloną w wielką, puchatą kurtkę, z bardzo charakterystyczną czapką na głowie. Rodzaj tulei z dzianiny, z wystającymi sztucznymi, czarnymi włosami u góry. Matka pamieta takie czapki z czasów swoich studiów chyba, może ciut później. Najpierw przywożono je z zagranicy, potem szybko opanowaly bazarki i najwyraźniej przeżywają teraz renesans.\n- Zobacz, jaka czapa! - Matka machnęła ręką w stronę chodnika i natychmiast kuprem samochodu zarzuciło w prawo i lewo.\n- No! - Ożywił się Potworek - Widzę! Nie poznałaś kto to?\nMatka akurat ma czas na oglądanie się na jakieś babitony. Czubek czarny zobaczyła, to i tak dużo. Matka jadąc w przód patrzy również w przód, bo życie jej pokazało, że tak sie najbardziej kalkuluje.\n- Nie poznałam. A ty znasz te panią?\n- Jaką panią? - Roześmiał sie Potworek. - Przecież to Jola idzie z psem na spacer, wiesz, tym żółtym, z długimi włosami.\nMatka nie zauważyła żadnego psa , ale też zaspy usupane są już takie, że smok prawdopodobnie wyglądałby zza nich jak chora na Parkinsona jaszczurka.\n- Wiesz jaka Jola? - Maryśka postanowiła drążyć temat. - Koleżanka Janeczki!\nAaaaaaa! Na to Matka by nie wpadła, bo wydawało jej się, że postać jest znacznie większa.\n- Nie, no nie przyglądałam się, bo patrzę na drogę, jest ślisko. - zeznała Matka zgodnie z prawdą.\nPotworek zamyślił się, a Matka da sobie głowę ściąć, że usłyszała z tylnego siedzenia odgłos, którego Maryśka dawno z siebie nie wydawała. Taki lekki, ledwo słyszalny grzechot. Oczu rzecz jasna.\n- Ludzi to się bardzo prosto poznaje! - wyjaśnił. - Najlepiej po psach, a czasem też udaje się po twarzach...\n11:33, mattkapolka , Potworek Maryśka\n16:21, mattkapolka , Potwór Janeczka\nMatka chciałaby napisać cos lekkiego z życia Potworów, a tu tymczasem nuda, nuda i nuda. Samo życie. Święta poszły precz a po szafach znajdują się zapomniane prezenty - i nie ma ich co trzymać chytrze do przyszłego roku, bo są z gatunku "wyrastających" z człowieka. Tak właśnie Matka wynalazła piekną piżamkę dla Potworka i dwie książki - po jednej dla każdego Potwora. Zagrzebała nawet głębiej z nadzieją, że i coś dla niej się znajdzie, ale nic z tego. W tym roku Mikołaj był jednak bogaty i choć przyniósł Matce rzecz jedną, to jednak zacną. Co z tego, że sobie sama ją wybrała. Co z tego, że sama kupiła. Zajrzała nawet do opakowania po stosownym odstaniu w garażu, przedsionku i pokoju. Wypatrzyła brak jednego elementu. Nieważne, bo prezent długo planowany - Matka dostała lustrzankę. Nie tam jakąś hiperprofesjonalną - a co, Matka wariat? Będzie fotografować swoje drzewa za oknem i robić sobie z nich fototapetę? Nigdy. Lustrzanka jest amatorska, ale nazywa się Nikon, a Matka Nikonowi jest wierna od lat dwudziestu.\nCo jednak z brakującym elementem? Bo Matka lustrzankę kupiła w zestawie - aparat, obiektyw, torba i karta pamięci. Torba typu kolt. Szkopuł w tym, że torba powinna miec dopinany pasek na ramię, a tego nie było.\n- Cóż z tego? - Pomyślała Matka, która aparat nabyła internetowo i kiedy wczesniej dzwoniła do sklepu było bardzo miło. - Zadzwoni się i załatwi.\n- Och, wie pani, takie zamieszanie mamy przed świętami, jutro wyślemy ten paseczek kurierem. Albo wie pani co? My w pani metropolii ochraniamy klub Tratatata i może pani jutro by podskoczyła i odebrała pasek osobiście?\nMatka zna dobrze ze słyszenia Klub Tratatata i musiałaby zdecydowanie wypić litr spirytusu, żeby w ogóle zbliżyć się do drzwi tegoż klubu. Co tam drzwi. Matka nie przeszłaby nawet przeciwległym chodnikiem. Klub znany jest od lat jako miejsce handlu wiadomo czym i okrutna mordownia żulerni niższego szczebla. Okoliczni mieszkańcy daliby każde pieniądze za podłożenie bomby, żeby przybytek raz na zawsze zmienił stan skupienia.\n- Nic z tego - zaprotestowała Matka - proszę wysłać, jeden dzień mnie nie zbawi. - I Matka zatarła łapki, bo pasek miał szansę dojść dwa dni przed Wigilią. Niby nic, ale samego paska się nie kupi, a stara torba Matki ma pasek przymocowany na stałe.\nPo dwóch dniach Matka wykonała kolejny telefon.\n- Tym się zajmuje koleżanka, numer taki a taki.\nMatka zgrzytnęła, ale zadzwoniła.\n- No pani chyba żartuje, że pani czeka na kuriera! - Prychnęła panienka - Kolega być może wysłałby kurierem, ale ja nie. Poszło poleconym, sama byłam na poczcie.\nMatka zazgrzytała znów i pomyśłała sobie, że pewnie będzie to ją kosztowało nową plombę w siódemce.\nPo tygodniu, a więc także po świętach wykonała kolejne trzy telefony, bo panienki nie było w biurze, pan nie wiedział gdzie szukać pokwitowań i miał to wiedzieć pan kolejny.\n- Ja poproszę o numer nadania mojego paska, bo chyba powinnam już interweniować na poczcie - zażyczyła sobie Matka.\n- Ojej... - Matka usłyszała chrzęst załamywanych łapinek przez pana - Ale jak ja znajdę ten numer w książce nadawczej?\n- Wie pan - Matka wkurzona była już nie na żarty - Ja bym szukała po dacie i odbiorcy. Mattkapolka, Metropolia.\n- Bo przed świętami było takie zamieszanie, rozumie pani - zajęczał pan.\n- Ale ja rozumiem - Matka natychmiast podzieliła ból Pana niczym Alexis z "Dynastii" - i rozumiem też, że jakiś klient rąbnął pasek z torby, a wy włożyliście mi ją bez sprawdzenia czy jest.\n- O, właśnie, właśnie, wie pani, my nie jesteśmy w stanie upilnować ludzi w sklepie! - ucieszył się pan. Ciekawe z czego.\n- Ale wie pan, to już nie moje zmartwienie, ja chcę pasek, bo bez tego torba jest mało funkcjonalna.\n- Nie, no oczywiście, oczywiście! - Rozpłynął się pan - Ale nie wiem czy pani zauważyła, że ona ma taką małą rączkę u góry.\n- Ma, każda większa torba ma.\n- No i pani może sobie ją nosić za tę rączkę - palnął pan.\nMatka nie powiedziała panu tego, co sobie natychmiast pomyślała. Bo sama robiąc zdjęcie postawiłaby swoją torbę od aparatu na ziemi. Pan, gdyby na przykład robił akt ładnej modelce, byłby w zdecydowanie lepszej sytuacji - mógłby przy odrobinie szcześcia torbę powiesić sobie na pewnej części ciała!\n- Ja jednak poproszę o wysłanie tego paska, dobrze?\n- Nie, no jasne, po weekendzie wyślę.\nMatka po tygodniu zadzwoniła znów.\n- Poproszę o numer nadania przesyłki - zarządziła i nie była już miła.\n- Nie ma mnie w biurze - odrzekła panienka - Niech pani tam dzwoni.\nOdebrał pan, niech go licho.\n- Numer nadania? Ale jak ja go znajdę? - zasmęcił.\nMatkę trafił jasny szlag i jak ktoś nie wie jak wyglądała rozmowa, niech sobie przeczyta post od połowy ponownie.\n- Ja zadzwonię do koleżanki, może ona wysłała ten pasek na takiej małej karteczce i nie wpisała pani do książki.\nA potem pan odłożył słuchawkę i było zajęte przez bitą godzinę bez przerwy.\n- Koleżanka powiedziałą, że ona NIE MA SKĄD wziąć dla pani tego paska - oznajmił pan, kiedy Matka dodzwoniła się wreszcie za trzysta osiemdziesiąt czwartym razem - ja go dla pani kupię za własne pieniądze gdzieś w sklepie!\n- Ależ! - Matka szczerze się wzruszyła. - Ja mogę panu zaraz powiedzieć skąd pan weźmie ten pasek.\n- ??? - Pan zamienił sie w słup soli.\n- Podejdzie pan do półki i wyjmie pasek z takiej samej torby jak moja!!!\n- Ojej, ale wie pani to będzie problem. Bo ta torba zostanie nam w sklepie bez paska...\nMatka padła. Nie trzeba mieć internetu. Przez telefon można także dowiedzieć się, że świat jest pełen ludzi nieskomplikowanych.\nA potem zrobiła panu wykład o tym, jak się czuje klient zlewany od góry do dołu, kiedy już zapłaci. Bo da sobie łeb ściąć, że wsadzono jej wybrakowaną torbę z nadzieją, że na odległość nikt się nie bedzie użerał. A wcześniej przejrzała całę Allegro w poszukiwaniu takiego paska, bo przecież kupiłaby go sobie i wyszłoby jej taniej, niż telefony do stolicy w godzinach szczytu. Ale nie ma. Nic podobnego nawet.\nI teraz odczeka kolejny tydzień i dostanie tym razem furii. I napisze o jaki sklep chodzi, żeby każdy omijał go jak zapowietrzony.\nMatka wściekła, to Matka zdesperowana.\nPS. A TU sporo Matkowych nowości, które znikają, choć dziś czy wczoraj powstawiane.\n18:43, mattkapolka , Jęki Matki Polki\nZła końcówka roku\nMatka miała właśnie wyprodukować notkę poświąteczną o charakterze lekkim i zabawnym, kiedy spadł grom z jasnego nieba i Matka siedzi w tej chwili jak upiór, klnąc koniec roku na czym świat stoi. Pisała o oknie w swoim stołecznym mieszkaniu? Pewnie tak. Przyjechawszy do Wilanowa na spotkanie załatwiła wreszcie wymianę okna, bo znajomy macher zwodził ją i zwodził, najwyraźniej taka robota mu się nie opłacała, ale nie miał odwagi powiedzieć Matce o tym wprost, więc kręcił, przesuwał terminy, lawirował, no dramat. Matka z MiaUżonem przycisnęli go do muru i okazało się, że nic z tego, więc w dwa dni załatwili wreszcie coś innego, drogo - niedrogo, cholera wie, ale będą załatwione dwa okna w największym pokoju. Ani na to pora, wszak zimno, ani chęci (koniec roku i ponad dwie pensje Matki do zapłacenia, termin najgorszy z możliwych), ani czas ( Matka takie rzeczy robi, kiedy nie ma nikogo w mieszkaniu, czyli latem, przy zmianei lokatorów). Dlaczego w takim razie teraz? Bo lokatorka wierciła dziurę Matce w brzuchu i choć mieszkanie jest ciepłe nadzwyczaj, to jednak okna są starego typu i jedno ze skrzydeł trzeba ze trzy razy w roku otworzyć do mycia, a ono tego nie lubi. Ciężko się zamyka, trzeba chłopa i choć jest inne do wietrzenia, to Matka chciała raz, a dobrze sprawę załatwić. Pechowa pogoda uniemożliwiła montaż okien przed świętami, trudno się mówi, ale teraz już w każdej chwili jest to do zrobienia, bo okna czekają.\n- Chciałem panią zapytać co z oknem, chyba przeniesiemy to na styczeń, bo ta pani lokatorka nie odbiera telefonów, albo nie ma czasu - zadzwonił dziś pan z firmy.\nMatka nawet specjalnie nie zbladła, bo siedziała i już trzymała się mocno stołu.\n- Dzwonię w sprawie mieszkania - usłyszała Matka bowiem pieć minut wcześniej od swojej lokatorki i ucieszyła, się, że umówią się nie montaż w stolicy. - Chciałabym zrezygnować z najmu! Mamy trzymiesięczne wypowiedzenie, prawda?\n- Za zgodą obu stron - dodała Matka.\n- Właśnie! - ucieszyła się lokatorka. Matka jakby znacznie mniej, Dziwne.\n- Ale ja tu nie widzę swojej zgody - zauważyła Matka, która natychmiast zapomniała, że były święta, prezenty i radość.\n- Zupełnie nie rozumiem - zabrzdąkała lokatorka.\n- Mamy umowę na rok i ona obowiązuje obie strony. Trzymiesięczne wypowiedzenie za zgodą obu stron, czyli albo ja mam kogoś do zamieszkania, albo pani mi kogoś podsyła. - Wyjaśniła Matka. Przecież nie znajdzie lokatorów na pniu, sezon jest martwy. Najcześciej wynajmuje we wrześniu, kiedy znaczyna się rok akademicki. Byle kogo też nie weźmie, demolkę mieszkania kilka razy już przerabiała.\nLokatorkę chyba zatkało.\n- Ale pani obiecywała mi okno i okna nie ma! - wytoczyła działo.\nA tu już Matkę trafił jasny szlag.\n- Wie pani, a mnie nie stać na prezent z trzech czynszów dla pani - rzekła krótko - i proszę może ochłonąć i spróbować pomyśleć nad wyjściem z sytuacji. Może obaj panowie jednak kogoś sobie dokooptują.\nI Matka pożegnała się z panią, ale w tej chwili umiera. Ma dosyć sytuacji, kiedy lokatorzy mają same prawa, a ona same obowiązki. Wie, że odreaguje, ale beztroska ludzi w stosunku do umów ją zabija. Tak, tak, działa legalnie, ma narzędzia do ściągnięcia należności, wygra każdą sprawę, ale nie chce tego tak załatwiać, bo to masakra.\nTymczasem się oddali i przeprasza, że z siebie wyrzuciła, ale ma zmartwienie i już.\nA Potworek siedzi i maluje ślimaki. Ślimaki i widelec, i nóż, i talerz. Ale to dłuższa historia...\n16:36, mattkapolka , Jęki Matki Polki\nMatka wyprawiła ostatnio Potworka Maryśkę do parku rozrywki w LekkoOddalonymMieścieWojewódzkim. Nie, żeby z własnej woli. Matka przecież nawet nie wiedziałaby, że coś takiego istnieje.\n- Od lat, proszę państwa, jeździmy i jest super zabawa! - zapewniła na wywiadówce wychowawczyni.\nMatka natychmiast ujrzała oczami wyobraźni Potworka szukającego ze łzami w oczach kolczyka na dnie basenu z kulkami. Kolejnym obrazem, jaki przemknął Matce przed oczami była Pani Wychowawczyni, która odbiera Paltynowy Krzyż Zasługi za realizację pomysłów trudnych, żeby nie powiedzieć karkołomnych. Matka naprawdę pada do stóp i podziwia wszystkich nauczycieli kształcenia zintegrowanego (dla zadających pytanie "a co to za cholera?" - kształcenie zintegrowane, które co chwila zmienia nazwę z dziwnej na dziwniejszą, to nic innego tylko nauka w klasach 1-3 szkoły podstawowej), których często ma się za nic zapominając, że uczą podstaw procentujących przez cały okres nauki.\n- Wieczorem zdejmujesz kolczyki! - Zarządziła Matka odwożąc Potwory do szkoły.\n- Tak jest! - Dziarsko odrzekł Potworek, który dałby się nawet pokroić na plasterki, byle tylko nazajutrz jechać.\nMatka cały dzień miałaby zatruty, gdyby nie to, że miała sześć lekcji, które skutecznie każą zapomnieć o wszelkich bólach ciała i duszy. I kiedy wróciwszy z Potworami już, już miała paść na pysk i zdrzemnąć się w fotelu na Teleexpressie, stanął przed nią Potworek i zapiszczał fortissimo:\n- A teraz ci powiem po kolei, co mam zabrać jutro na wycieczkę!!!\nMatka zebrała rozum z podłogi z niejakim trudem wyciągając go spod papci Potworka, tym bardziej, że stała w nich właścicielka, która pasąc się po kryjomu wafelkami ze szkonego automatu przybierała pomału kształt księżyca w pełni.\n- Nic mi nie mów, tylko dawaj karteczkę od pani! - zamachała rękami, co było błędem, bo rozum znów jej upadł.\n- Zgubiłam! - Odrzekł radośnie Potworek i wcale nie poczuł, że Matka go morduje. Natychmiast.\nMaryśka gubi bowiem wszystko. Grzebień, gumki do włosów, budzik, sweter, strój na wf, kurtkę.\n- To już mów - Matka opadła smętnie na fotel. Nie było raczej wyjścia.\n- Mamy zabrać plecaczek, w który włożymy dwie tabletki!\n- Że jak??? - Matka natychmiast wstała i usztywniła rozum drutem. Za plecami poczuła szum piór, a na łbie ucisk hełmu husarii.\n- Dwie tabletki... - zabrzdąkał Potworek niepewnie, bo skrzydła Matki go wyraźnie onieśmieliły.\n- Wszystko jedno jakie? - Matka katastrofistka ujrzała autobus pełen dzieci po ekstazie. No i co, że pierwszaki. Teraz dzieci dorastają szybciej!\n- Nieeeeeeeeee.... - Tu Maryśka zauważyła chyba, że z Matką nie jest umysłowo najlepiej. - Pewnie takie na rzyganie? - wyjaśniła fachowo.\nDo Matki dotarło.\n- I woreczek też mamy wziąć i jakieś pięć złotych. - dodał szybko Potworek.\nMatka uszykowała reklamówkę, sprawdziła, czy aby nie ma na dole dziur i stwierdziła, że oczywiście rzeczonej kwoty nie posiada.\n- Poproś tatę - Zagrzebała w miedziakach. - I jeszcze będzie musiał skoczyć do nocnej apteki po Aviomarin, bo też nie ma.\nOba Potwory potrzebują wspomnianego leku. Dostają po pół tabletki i podróż przebiega najcześciej bez niespodzianek. Próby zastąpienia Aviomarinu jakimikolwiek innym specyfikiem kończyły się już kilkakrotnie po trzydziestu klimetrach myciem wnętrza samochodu, praniem sukienek w wodzie mineralnej i ogólnymi, niezapomnianymi wrażeniami. Cóż sie dziwić - Matka jadąc z rodzicami nad podmiejskie jeziora zawsze trzymała paszczę na Trybuną Ludu lub Polityką zwiniętymi w tutkę, bo woreczków nie było. Wprowadzenie Aviomarinu było najcudowniejszym ocaleniem wrażeń z podróży!\nKiedy Potworek kładł się spać, Matka nie omieszkała skontrolować plecaczka, który stał dziwnie spuchnięty na dywanie w Maryśkowym pokoju. W środku Matka znalazła niezbędny ekwipunek do parku rozrywki.\n- Zapomniałam wyjąć - zajęczał Potworek, a gryzący dym wypełnił wszystkie sypialnie na piętrze.\nMatka położyła Maryśkę spać i zabrała plecak na dół, żeby przetrzepać go z zapałem czechosłowackiego celnika z poczatku lat siedemdziesiątych na przejściu w Łysej Polanie.\nZarekwirowane zostało następujące wyposażenie:\nDwie gry komputerowe na płytach CD\nTrzy płyty z kolędami\nPłyta Michaela Jacksona (wymieniona osobno, ze względu na Króla Popu)\nPamiętnik duży, zszargany\nPamiętnik mały (brak kłódeczki)\nKredens z domku Barbie\nPrzepaska z brokatem\nNaszyjnik z plastikowymi, fasetowanymi sercami.\nCztery gumki do włosów, kolory różne.\nPrzerwa dla lepszego wrażenia...\nZnów przerwa, bo ostatni przedmiot zwalił Matkę z nóg...\nA na dnie...\nNa dnie plecaczka schowany był...\nA Potworek wrócił z parku rozrywki nieelegancki, ale za to bardzo szczęśliwy!\n09:59, mattkapolka , Potworek Maryśka\nPotwór odseparował się od reszty rodziny kościelnie.\n- Może pójdziemy też na dziewiątą? - pyta czasem Matka.\n- Hyyyyyyyyy... - mruczy MiaUżon naciągając kołdrę na głowę i tyle Matka ma z tego gadania. Latem jeszcze się udaje. Perspektywa gorąca w kościele, a uciekającego słoneczka na tarasie skutecznie spruwa MiaUżona z wyra. Zimą można jednak o tym zapomnieć. Msza jest o jedenastej i koniec, kropka. Matka żałuje, bo dzień się skraca, rano przed wyjściem do kościoła i tak nic się konkretnego nie robi, jednym słowem fuj!\nTymczasem Potwora od jakiegoś czasu wydmuchuje na dziewiątą.\n- Koleżanki - mawia Potwór.\n- Kocha się w Piotrku - wzdycha Matka. Piotrek jest celem dla Janeczki póki co nieosiągalnym, co tu gadać, Matki uczeń. Sprawa beznadziejna - strasznie stary dla Janeczki, nawet się nie obejrzy za nią!\nZa to Potworek nie zgłasza uwag do rannego wstawania - cóż tu zresztą zgłaszać, jak się śpi, aż gwiżdże?\n- Znów jest Bartek! - szepcze co niedziela zadowolony Potworek Matce do ucha. Matka wyciera się potem pół mszy, ale co tam. Czy powinna wspomnieć, ze Bartek jest również Matki uczniem, klasa równoległa do Piotrka?\n- No to mrugnij do niego - radzi Matka i wie, że ma sprawę z głowy. Maryśka nawet nie spojrzy w tamtą stronę. Zresztą Bartek swojego czasu mrugał do Potworka i mrugał, ale mu przeszło. Pewnie się jakaś narzeczona, psiakosteczka, napatoczyła. Innej drogi nie miała?\nAle Matka nie o tym miała pisać, tylko o rekolekcjach. Bo w Matki parafii zawsze jakoś są wyjatkowo wcześnie i najcześciej zapraszany jest jakies zakonnik, który mówi długo i na dwadzieścia tematów jednocześnie. Matka rozerwana między mruganiem Potworka i mruganiem Bartka trzyma się wątku jak tonący brzytwy i najczęściej przegrywa sromotnie.\nTym razem się jednak zaparła.\n- Czas jest potrzebny, żeby miec czas - zaczął zakonnik, a Matka zaraz oczyma wyoraźni ujrzała stos klasówek, który oporządzała od tygodnia po cztery godziny dziennie i zamierzała tak robić kolejny tydzień.\n- I czas jest w życiu bardzo ważny - ciągnął zakonnik. Matka pomyślała sobie, że wypisał jej się czerwony długopis i musi tak zakręcić Potwora, żeby czuł się zaszczycony pożyczając jej swój.\n- I ten czas jest trzeba mieć, bo się nie będzie mieć czasu - zakonnik pomału zaczynał smęcić a Matka spojrzała błagalnie na Potworka. Ten siedział jak urzeczony i nie dostarczał żadnych przerywników .\n- Fajnie mówi! - Maryśka napluła wreszcie Matce do ucha - Lubię, jak jest o czasie! A ILE tego czasu zostało do końca mszy?\n- Żeby mieć więcej czasu, w życiu potrzebne są pewne priorytety! - zagrzmiał znienacka zakonnik.\n- Chyba rżnę dziś te klasówki w kąt - pomyślała sobie Matka. - Niedziela ważniejsza.\n- Znów mi się podoba! - zachwycił się Potworek mocząc Matce ucho. - I wiem co to są priorytety!\nMatka spuchła natychmiast z dumy i szybko spuściła trochę powietrza, żeby nie zdefasonować kurtki. Skąd, cholerka, Potworek zna takie słowa?\n- Niemożliwe! - wyszeptała - Naprawdę wiesz co to są priorytety?\n- No pewnie! - Ucieszył się Potworek. - Nie pamiętasz? Wysyłasz je zawsze na poczcie...\n23:04, mattkapolka , Potworek Maryśka


„Potem było święto żydowskie i udał się Jezus do Jerozolimy. (2) A jest w Jerozolimie przy Owczej Bramie sadzawka, zwana po hebrajsku Betezda, mająca pięć krużganków. (3) W nich leżało mnóstwo chorych, ślepych, chromych i wycieńczonych, którzy czekali na poruszenie wody. (4) Od czasu do czasu zstępował bowiem anioł Pana do sadzawki i poruszał wodę. Kto więc po poruszeniu wody pierwszy do niej wstąpił, odzyskiwał zdrowie, jakąkolwiek chorobą był dotknięty. (5) A był tam pewien człowiek, który chorował od trzydziestu ośmiu lat. (6) I gdy Jezus ujrzał go leżącego, i poznał, że już od dłuższego czasu choruje, zapytał go: Chcesz być zdrowy? (7) Odpowiedział mu chory: Panie, nie mam człowieka, który by mnie wrzucił do sadzawki, gdy woda się poruszy; zanim zaś ja sam dojdę, inny przede mną wchodzi. (8) Rzecze mu Jezus: Wstań, weź łoże swoje i chodź. (9) I zaraz ten człowiek odzyskał zdrowie, wziął łoże swoje i chodził. A właśnie tego dnia był sabat. (10) Toteż mówili Żydzi do uzdrowionego: Dziś sabat, nie wolno ci nosić łoża. (11) On zaś odpowiedział im: Ten, który mnie uzdrowił, rzekł mi: Weź łoże swoje i chodź. (12) Pytali go: Cóż to za człowiek, co ci powiedział: Weź je i chodź? (13) A uzdrowiony nie wiedział, kto to był, bo Jezus niepostrzeżenie oddalił się od tłumu, który był na tym miejscu. (14) Później spotkał go Jezus w świątyni i rzekł do niego: Oto wyzdrowiałeś; już nigdy nie grzesz, aby ci się coś gorszego nie stało. (15) Odszedł ten człowiek i powiedział Żydom, że to Jezus go uzdrowił. (16) I dlatego Żydzi prześladowali Jezusa, że to uczynił w sabat.” – Mt 5,1-16\nW całej historii opisującej uzdrowienie człowieka, czytelnik bardzo często nie zauważa uzdrowienia i uzdrowionego. Oburza się natomiast na słowa, że od 38 lat nie ma człowieka, który by udzielił pomocy. Drugim oburzenie, które może zasłonić uzdrowienie i uzdrowionego, to fakt, że nie zauważono cudu, ale zauważono złamanie szabasowego przepisu. I to do tego stopnia, że stało się to powodem do nienawiści i myślenia o usunięciu kogoś, kto zaburza czarno biały porządek społeczny i w końcu do myślenia o zbrodni.\nOd razu rodzi się pytanie, a jak jest u nas. Gdybyśmy posiadali taką sadzawkę, gdzie od czasu do czasu dokonywałyby się uzdrowienia. Czy stworzonoby bezduszny system na ubezpieczenie państwowe i osoby chore widniałyby w kolejce tego systemu? A może pewne osoby dostałyby się "po znajomości", a inni uznaliby, że prywatnie byłoby szybciej - prywatne ubezpieczenie, prywatna kolejka dla bogatszych. Czy dalej nie unosiłby się krzyk oburzenie i dźwięk jak mantra powtarzająca się „nie mam człowieka!”\nCo w tym wszystkim jest bardziej chore? Człowiek leżący z powodu choroby, czy sytuacja i poczucie osamotnienia, niezauważenia, niezrozumienia i bezradności. Co bardziej doskwierało choroba czy świadomość osamotnienia. Ktoś kiedyś powiedział, że trudniej pogodzić się z byciem niewidzialnym, niż ze swoją chorobą.\nIle dzisiaj wysiłku wkładamy, aby nas zauważono, ile kalectwa rodzi się wśród młodych ludzi, bo chcą zaimponować, a może po prostu chcą być widoczni, że” SĄ”, mają swój świat i że są ważni, choćby dla jednej osoby w tym całym kosmosie.\nJaką drogę muszę przejść, aby mieć poczucie, że wchodząc do swojej samotności i niezauważalności w końcu odczuć : „a Ojciec twój, który widzi cię w ukryciu, odpłaci tobie:” Mt 6,6\nMoże warto zaufać Jezusowemu Słowu i wziąć w końcu stare łoże swojego życia zacząć żyć w zdrowiu i chorobie i wyznać w pokorze „żyję więc już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus; a obecne życie moje w ciele jest życiem w wierze w Syna Bożego, który mnie umiłował i wydał samego siebie za mnie.” Ga 2,20


Ilona Lisiecka - Saga rodzinna: ZNÓW WYSZŁO SŁOŃCE :)))\nAutor: ilona lisiecka o wtorek, listopada 27, 2012\ngrazyna 27 listopada 2012 17:39\nJa tam bardzo lubie do Ciebie zagladac, nie zawsze komentuje, bo nie w kazdym temacie czuje sie ekspertka, jestes bardzo ciepla kobieta i ciesze sie,ze Cie poznalam. Juz niedlugo wyjezdzam wiec dlatego nie podalam mojego telefonu..sciskam serdecznie\nIlona.. 27 listopada 2012 19:40\nGrażynko będę wyczekiwała Twoich postów z niecierpliwością :))\nkaprysia 27 listopada 2012 17:42\nTak to już jest z tym internetem,że to miejsce publiczne i otwarte dla wszystkich. Różnie bywa, czasem rodzą się prawdziwe przyjaźnie, ale tez bywają przykrości najróżniejsze i blogowe awanturki. Niektóre dziewczyny stosują więc moderację komentarzy, ale blogosfera to ciekawe miejsce i dobrze się stało,ze nie zrezygnowałaś z pisania:) Wirtualne pogaduszki choć w części rekompensują nam brak prawdziwych babskich spotkanek przy kawie, bo i daleko nam do siebie i nie byłoby na nie czasu ani możliwości spotkania i wzajemnego poznania.Pozdrawiam serdecznie:)\nIlona.. 27 listopada 2012 21:26\nSerdecznie dziękuję Kaprysiu za Twoje słowo :)\nPantera 27 listopada 2012 17:45\nMialam cos napisac, ale zadzwonie.\nIlona.. 27 listopada 2012 19:36\na-l-t-i 27 listopada 2012 17:47\nИлона, на досуге знакомлюсь с вашим блогом, читаю предыдущие посты. У вас интересный блог:) желаю вам отзывчивых постоянных читателей и добрых виртуальных друзей. Спасибо,что вы нашли мой блог и будем знакомы:))\nIlona.. 2 grudnia 2012 12:46\nЦесзę сие żе загоśциłаś на моим блогу Л) есть мы ниезмиерные мыłо. поздращиам;)\nŁucja-Maria 27 listopada 2012 18:14\nZlikwidowanie bloga bardzo łatwo przychodzi. Wystarczy moment...\nTeż wiele razy zastanawiałam się nad tym czy go nie zlikwidować...Stwierdziłam, że to najgłupszy pomysł jaki przyszedł mi do głowy.\nW ostatnim czasie wiele osób zlikwidowało blogi. Dlaczego? tego nie wiem. Nie powiedzieli nawet jednego słowa: cześć.Wchodzisz a tam: B log nie istnieje... Kropka, amen.\nTeż liczyłam kilka razy na pewną osobę kiedy była mi bardzo potrzeba i co? Nie miała pewnie czasu aby wpaść do mnie.\nZ biegiem czasu Jej komentarze stały się lakoniczne, jedno dwuzdaniowe. Ja ją rozumiem.\nPoznaje się nowych ludzi, brak czasu, obowiązki domowe...\nA Twoje posty są ciekawe i różnorodne, dlatego blog staje się bardzo interesujący.\nDzięki ŁUCJO za to że JESTEŚ :)))\nJoAnna I.-K. 27 listopada 2012 18:28\nIlona.. 27 listopada 2012 21:27\nzapach piwonii 27 listopada 2012 19:19\nChociaż nie bardzo wiem co przykrego Cię spotkało,jest mi przykro.Może nie bierz wszystkiego do siebie,czasem nieopatrznie wypowiedziane słowo robi krzywdę .A osoba,która coś powiedziała nawet nie zdaje sobie sprawy z wagi słów.Ciesz się nami i pamiętaj ,że prawie wszyscy ale to wszyscy ludzie są dobrzy.Uśmiechnij się i pisz nam dalej o sobie i Twoich cudnych ptakach,czekamy na Twoje posty,buziaki\nIlona.. 27 listopada 2012 21:30\nDoceniam Was no i oczywiście lubię więc nie mogę tego rzucić :)\nbustani 27 listopada 2012 20:13\nIlonko, z różnych powodów zaczynamy blogować. Dla mnie było to zamiast - po 32 latach pracy straciłam ją bo firma się "rozpadła", więc pisanie było zamiast myślenia o tym na co nie miałam wpływu. Po 6 miesiącach ponownie dostałam pracę, ale tak przyzwyczaiłam się do zaglądania na Wasze blogi, że jeśli nawet nie mam czasu na "puszczenie" komentarza, to jednak z ogromną ciekawością codziennie zaglądam co nowego u Was słychać. I może mój "kwiatowy" blog późną jesienią i zimą niewiele ma do powiedzenia, to jednak nie zamierzam kończyć.\nPisz Ilonko, a ja na pewno będę czytać:))))\nIlona.. 27 listopada 2012 21:31\nBustani kwiaty zawsze mają głoś , nawet zimą :) Dzięki :)\nKamphora 27 listopada 2012 20:13\nPisz kochana, bardzo lubię Ciebie czytać! Myślę że moje kurki też by lubiły, gdyby tylko umiały ;-)\nIlona.. 27 listopada 2012 21:33\nKamphorko dzięki zapytam się ptaków w wigilię co sądzą o moim pisaniu :)\nAtaner 27 listopada 2012 21:08\nIlonko, w zyciu juz tak jest i tym internetowym rowniez, ze sa ludzie i taborety. Nikt nikogo do niczego nie zmusza, ja Twoj blog odkrylam stosunkowo niedawno i przeczytalam od samego poczatku z wielka przyjemnoscia.\nCzasami ludzie nie zostawiaja po sobie sladu, z roznych powodow. Jedni sie wstydza inni nie wiedza co napisac. Najgorsze jest jednak to, kiedy ublizaja i obrazaja.\nJestes bardzo mila i otwarta osoba i tak trzymaj, usciski przesylam:)\nIlona.. 27 listopada 2012 21:36\nAtaner Twoje ciepłe słowa za oceanu są dla mnie wielką otuchą :) dzięki\nGiga 27 listopada 2012 21:19\nIlonko nie przejmuj się. Nie myśl o tym. Zapomnij o osobie, która Ci sprawiała przykrość. Myśl o tych, którzy lubią do Ciebie zaglądać i piszą miłe komentarze. Nie myśl nawet o zlikwidowaniu bloga z powodu jednej blogowiczki.Wiesz, że ja lubię tu zaglądać. Czasami piszę krótkie komentarze, ale ja nie potrafię przybierać komentarzy pięknymi słowami i zazdroszczę tym, co to potrafią. Nie zauważyłam kiedy i kogo prosiłaś o nr telefonów, ale z mojej strony nie byłby problemu. Prowadź dalej pogodnego i miłego bloga. Pozdrawiam.\nIlona.. 27 listopada 2012 21:37\nGigo droga na Ciebie zawsze można liczyć :)) Dziękuję\nkryska 27 listopada 2012 22:04\nIlona, pisz, rób swoje, jeśli sprawia Ci to przyjemność, to pisz. Ja do Ciebie zawsze zajrzę, pozdrawiam:)\nIlona.. 28 listopada 2012 09:47\nDzięki Krysko :)\nGoya Rosé 27 listopada 2012 22:29\nOdkąd Cię znam :) to bardzo lubię tu zaglądać :)\nMiło przytulnie i tyle ptaszków :)\nIlona.. 28 listopada 2012 09:48\nGoyu u Ciebie też ptaszków nie brak :)\nAnka Wrocławianka 27 listopada 2012 22:52\nNie wiem co się stało, ale ten światek jest taki lekki i nie do końca miesza się z realem, czasem udaje się przenieść jakąś znajomość na zwykle życie, czasem nawet zawiązują się przyjaźnie, ale reszta to tylko zabawa:)\nMiłej nocki Ilonko!\nIlona.. 28 listopada 2012 09:49\nMoże kiedyś nabiorę tego dystansu i potraktuję to jako zabawę :) Dzięki Aniu :)\nOlga Jawor 27 listopada 2012 22:59\nKochana Ilonko! Przeczytałam Twój post badzo dokładnie i jak to zwykle ja, zaraz zaczęłam się obwiniać, ze to właśnie ja zrobiłam Ci jakąś przykrość. Pewnie jestem przewrażliwiona, ale przepraszam nawet za niepopełnione winy...\nA moja rada w sprawie bloga - nie przykładaj do niego takiej wielkiej wagi. Spróbuj nabrać do tego odrobinę dystansu.To, mimo pozorów prawdziwosci, tylko wirtualność. To jakiś sposób na wypełnienie wolnego czasu, na realizację swojego "ego", na danie głosu, gdy w realu nas nikt nie chce słuchać, to swoista autoterapia...Tak mi trochę gorzko, to pisać, bo sama za bardzo się angażuję. Ale nie ma innej rady. Pisz i czerp radość z pisania oraz z kontaktu z ciekawymi osobami. Nie cierp za bardzo, gdy się to nagle urywa. Pamiętaj - najważniejsze jest prawdziwe życie. To, co obok. Rodzina, przyjaciele, zwierzęta. Oni bez Ciebie nie mogą żyć ani Ty bez nich. Internet istnieje i będzie istnieć bez nas!Taka jest smutna, ale prawdziwa prawda.\nŚciskam Cię serdecznie, chociaż tylko wirtualnie!:-)\nIlona.. 28 listopada 2012 09:55\nOlgo droga jak mogłaś pomyśleć że to coś związane z Tobą :)\nMasz całkowitą rację dystans jest potrzebny i zdawałoby się że to nic prostszego to trzeba nad tym popracować , rodzina jest najważniejsza , może za bardzo sobie wszystko biorę do siebie , z pewnością w trudnych chwilach będę wracała do Twojego komentarza :)\nhalszka 28 listopada 2012 05:57\nDroga Ilonko!!!Bardzo lubię do Ciebie zaglądać i czytać Twoje posty.Poznałam Twoją pasję i Córki.Szanuję ludzi,którzy z miłością i sercem podchodzą do zwierząt ,ptaków i wszystkiego innego stworzenia na tej ziemi.Pisz i niczym się nie przejmuj tych prawdziwych przyjaciół masz wielu.\nIlona.. 28 listopada 2012 10:00\nDroga Halszko postaram się już nie przejmować , już samo to że napisałam o tym post przyniósł mi ulgę a Wasze komentarze działają jak balsam i Tobie Halszko dziękuję :)))\nM. 28 listopada 2012 10:29\nCzasami ktoś nagle milknie, bo dopadły go problemy, o których nie chce z nikim rozmawiać. Nie wiem, czy sprawiło Ci przykrość czyjeś zamilknięcie, odsunięcie się.\nBlogowanie wymaga pewnego "zahartowania", które z czasem samo przychodzi.\nTy piszesz, my czytamy i jest dobrze. A jeżeli powstanie coś więcej, to piękne obdarowanie i wielka radość! A jeżeli nie powstanie nic więcej, to zawiodły nas tylko nasze oczekiwania ...\nIlona.. 28 listopada 2012 10:48\nDroga Magdaleno tak pięknie to ujęłaś , dziękuję :))\nLos alpaqueros 28 listopada 2012 12:27\nMyślimy że w tym momencie, na koniec powinniśmy się odezwać my.\nNie chcemy kolejny raz powtarzać tego co przed nami mądrze napisały 2-3 osoby. Internet jest pełen nic nie wartego bełkotu, wazeliny, zwykłej głupoty i chamstwa. To tak z grubsza,Twój problem polega (jak widać) na tym że nie chcesz przyjąć do wiadomości że TU nie ma nic na siłę, wiele razy z naszego bloga znikali tacy obserwatorzy których uważaliśmy za wiernych kibiców tego co robimy, ale cóż widocznie doszli do wniosku że ,,MY TO NIE CI'' Tak naprawdę prawdziwi nasi przyjaciele to Ci którzy zechcieli do nas (przy pięknej pogodzie letniej) przyjechać i stwierdzić że my w realu jesteśmy dokładnie tacy sami jak na blogu, niestety nie raz czytaliśmy TU jak bardzo ludzie się rozczarowują realnością po bajkowym świecie internetu i blogów.\nDoradzimy Ci (jeśli można) tylko jedno, nie wierz tym śliskim politycznie poprawnym komentarzom, ociekającym cukrem. W chwili próby pozostaniesz i tak sama, NAGLE ZROBI SIĘ DOKOŁA CIEBIE PUSTO. My wiemy jedno, słowa wypowiadane anonimowo (większość z TU obecnych nie ma twarzy prawdziwego imienia, nazwiska, adresu) NIC NIE KOSZTUJĄ.\nNapisaliśmy do ciebie prywatnie i wydawało nam się że było to wystarczające. Pisanie TU o tym że ktoś zrobił Ci przykrość jest mówiąc delikatnie nie do końca prawdziwe, bo wyobraźnia Twoich komentatorek podpowiada im od razu Bóg wie co :) A my po prostu doszliśmy do wniosku że chcemy przeczekać okres Twoich prac przy wolierach i nie chcemy czytać przepisów na ,,kluski śląskie'' w związku z tym postanowiliśmy WYJŚĆ NA TROCHĘ Z LISTY TWOICH OBSERWATORÓW bez żadnych dodatkowych podtekstów :)\nW momencie gdy piszesz o bezinteresowności to... po dzisiejszym skasowaniu swojej obecności wśród naszych obserwatorów , nie brzmi to prawdziwie :)a jedynie potwierdza nasze przekonanie że blogi to towarzystwa wzajemnej adoracji, w większości przypadków działa to tak że ty u mnie a ja u Ciebie,. NAM TAKA SYTUACJA CAŁKOWICIE NIE ODPOWIADA, BYWAMY TAM GDZIE CHCEMY, PISZEMY TO CO CHCEMY NIE OCZEKUJĄC NICZEGO W ZAMIAN , TO JEST BEZINTERESOWNOŚĆ :)))\nZosia i Janusz Guzowscy,,Los alpaqueros-manufacture''\nMirka 28 listopada 2012 13:19\nIlona, głowa do góry :)))\nJa nie lubię gotować, ale czemu nie, poczytam ...nawet o kluseczkach :)))\nO ptaszkach z zaciekawieniem, a o Tobie z jeszcze większym zainteresowaniem :)))\nRozumiem Ciebie doskonale, że jak już jestem u kogoś to jestem, jak to się mówi "na dobre i na złe".Jak jest temat mało mnie zajmujący mogę nawet komentarza nie zostawić, poczekam na coś ciekawszego.\nIlona, nie przejmuj się. Sama zobaczysz za jakiś czas, ile tak naprawdę osób będzie do Ciebie zaglądało. Ile takich "stałych" będzie, a ile ot tak bo trafiło po drodze. Są też osoby co zostały obserwatorami bo spodobało im się to co piszesz ale nie komentują. Czas jest najlepszym weryfikatorem wszystkiego, czy w realu czy tutaj.\nNie przejmuj się, pisz dalej, ja o ptaszkach mogę czytać codziennie, nawet same zdjęcia oglądać :))) Mi jakoś tak ostatnio nic się nie chce, robię to co muszę :(, dzień za dniem leci ... żadnych atrakcji :)))\nTrzeba się zabrać za siebie i pogonić lenia :)))\nIlona.. 28 listopada 2012 14:29\nZa niedługo będę ptaszki , dużo ptaszków :)\nDzięki Mireczko :)\nMirka 28 listopada 2012 13:22\nA prezenty od Jagódki śliczne ... i to się liczy ... że komuś chciało się coś zrobić tylko dla Ciebie !!!\nIlona.. 28 listopada 2012 14:30\nTak Jagoda ma naprawdę talent i robi piękne rzeczy :)\nMag...Ja :) 28 listopada 2012 16:00\nTo co boli, to zawiedzione oczekiwania. Im mniej oczekiwań, tym mniej bólu.\nKażdy inaczej traktuje świat nie tylko wirtualny, ale i realny i ma do tego prawo. Ja nie cierpię z tego powodu, ze ktoś myśli inaczej niż ja. Przecież ta przestrzeń jest tak duża, że każdy znajdzie coś fajnego dla siebie.\nJedni piszą blog dla siebie i czują się w tym wolni, inni piszą dla czytających i starają się spełniać ich oczekiwania, czasami wydaje mi się, że się tym wręcz zniewalają, poczuwają do obowiązku, tłumaczą się, że długo nie pisali....\nKażdy ma wybór i każdy robi to co lubi. Nie ma w tym nic złego.\nJa sobie piszę mój blog, bo mam taką potrzebę. Robię to dla siebie. Inaczej zaczęłam, inaczej kontynuuję, może kiedyś kliknę i przestanie istnieć, nie widzę jednak powodu, żeby to miało kogoś zranić. Ludzie przychodzą i odchodzą, nic nie stoi w miejscu, takie jest życie :))\nIlona.. 28 listopada 2012 17:20\nCzytając to dochodzę do wniosku że masz rację , potrzebuję nabrać więcej dystansu ot cała filozofia :)\nDzięki Magnolio :)\nŁucja-Maria 28 listopada 2012 16:28\nGorąco zapraszam po odbiór Liebster Blog.\nAnonimowy 28 listopada 2012 17:45\nIlonko, nie przejmuj się złośliwymi komentarzami, po prostu je ignoruj.\nJak komuś się nie podoba to niech spada. Ja bardzo lubię do ciebie zaglądać i podoba mi się twoja pasja i zamiłowanie do tych ptaków. Pozdrawiam. Halina\nIlona.. 28 listopada 2012 21:17\nHalinko dziękuję Ci za Twój wpis ale akurat nie o złośliwe komentarze chodziło sprawa się wyjaśniła myślę że będzie dobrze :)\nSarenzir 28 listopada 2012 17:56\nIlonko - więcej dystansu, dwa głębokie oddechy, nie każdy musi nas lubić, z różnych przyczyn pisze się też bloga. Jedni piszą zawodowo, inni prywatnie, jednym zależy na popularności, inni piszą dla siebie. Każdy z nas też ma jakąś swoją granicę prywatności - bo jednak do otwartego bloga, może wejść każdy, różne tez doświadczenia życiowe podpowiadają nam kiedy ten dystans skrócić a kiedy jeszcze go zachować, jakieś swoje zasady pisania, komentowania i innej aktywności- najczęściej kompletnie nie związanej z innymi blogowiczami wcale a jedynie z jego własnym wnętrzem :). Prędzej czy później odciskamy ślad swojego charakteru na tym co piszemy - i jedni nas polubią i zostaną, inni się znudzą tematem i odejdą, jeszcze inni wrócą, przyjdą nowi. Ja często zaglądam, ale nie piszę, przychodzi moment że się rozpisuję i przychodzi moment że milknę. Na początku bloga żaliłaś się że na popularnych blogach nie odpisują na komentarze początkujących -a wytłumaczenie dość proste jest moim zdaniem- przy ponad 100 komentarzach pod każdym postem- czasem fizycznie nie ma tyle czasu żeby odpisać każdemu :) Sama się o tym przekonasz , bo niedługo dociągniesz do tej liczby. No i nie zawsze musi zaiskrzyć feng shui między ludźmi :). Kiedy ktoś odchodzi, albo kiedy u kogoś się udzielamy a z drugiej strony cisza- to zwykle jest przykre- bo odrzucana jest nasza chęć zadzierzgnięcia znajomości- ale cóż możemy zrobić innego jak zaakceptować czyjąś decyzję i poszukać znajomych gdzie indziej ? Mnie się u Ciebie podoba - bo sobą jesteś. Pozdrawiam cieplutko.\nIlona.. 28 listopada 2012 21:27\nCieszę że napisałaś potrzeba mi takich mądrych rad , wiem że nie zawsze musi sympatia zadziałać , ale też wskazane jest otaczanie się nawet w tej blogsferze dobrymi duszami :)\nPiszę za siebie aż tyle komentarzy nie mam ale zawsze staram się odpowiadać , nie chcę nikogo lekceważyć jeśli znajduję czas na napisanie , to wypada znaleźć na odpisanie .\nMnie u Ciebie również się podoba :))\namelia10 28 listopada 2012 18:19\nDziekuję za odwiedzinki. Urocza jest Twoja mała zagroda!\nPOzdrawiam serdecznie i życzę wytrwania!\nIlona.. 28 listopada 2012 21:28\nDzięki Amelio :)\nzielnik hani 29 listopada 2012 10:09\nIlonko za bardzo bierzesz wszystko do Siebie. U mnie też od czasu do czasu zniknie jakiś obserwator, nie wnikam dlaczego, szat nie drę, nie to nie. Za to cieszę się, gdy ktoś nowy przybędzie:)))\nPowiedz Ilonko, czy ktoś Tobie wpisał brzydki komentarz, że masz weryfikację. Przyznam, że dziwnie się trochę czuję jak za każdym razem musi być mój komentarz u Ciebie zatwierdzony. Pozdrawiam i nos do góry:)))\nIlona.. 29 listopada 2012 11:00\nHaniu to był dla mnie szczególny obserwator ale myślę że już sobie to między sobą wyjaśniliśmy więc wszystko jest na dobrej drodze.\nWeryfikację chyba zlikwiduję , jeszcze nikt mi nic paskudnego nie napisał i myślę że nie napisze :)))\nAlex 29 listopada 2012 16:41\nJa dopiero zaczęłam przygodę z blogowaniem i bardo się cieszę jak ktoś do mnie wpadnie i zostawi jakiś ślad. Ale nic na siłę, jak ktoś z odwiedzających przestanie do mnie zaglądać to trudno. Ważne, że możemy pokazać to co nas interesuje, co nam się podoba, napisać co czujemy. Ilonko cieszmy się z tego co mamy i róbmy swoje:))\nIlona.. 29 listopada 2012 17:15\nWięc najwyższa pora aby się cieszyć z tego co mamy , dzięki Alex:)\nJagoda 30 listopada 2012 16:52\nwitaj, faktycznie podobny temat -czyżby ta pogoda listopadowa tak nas nastrajała? czy "rozczochrani"? a swoja drogą nieraz myślałam dlaczego nic nie piszesz, a ja po prostu Ciebie " nie obserwuję " i dlatego nic u mnie nie pokazywało się.Byłam pewna że jest inaczej .\nPiszesz bardzo fajnie i tylko mogę pozazdrościć ilości komentarzy\ni obserwatorów -czyli samo mówi za siebie, że jesteś mile widziana w świecie bloga.\nDo mnie ostatnio weszło mnóstwo osób a komentarzy jak na lekarstwo. Ale na to nic nie poradzę - widocznie nic u mnie ciekawego albo to co piszę jest do bani albo to że nie pokazuje np.jak mam w sypialni i po kolei w każdym zakamarku.\nAle tak jak w realu są różne zainteresowania i pasje tak samo tutaj, nie każdy musi się na wszystkim znać, ale czasami można wirtualnie spotkać się i pogadać\nnp. o swoich futrzakach - a większość ich ma,o kwiatach ,o tym że poleca ciekawą książkę, o imprezach kulturalnych - koncercie, filmie, wydarzeniu\nczy podać fajny przepis na jakąś pychotkę.Ja podziwiam Twoja pasję i miłość\ndo skrzydlatych ślicznych stworzeń ale nic na ich temat nie wiem - chociaż mieszkam od 4 lat na wsi / wieś na której nie ani konia ani krowy /\nz kolei Tobie może podobać się to co ja robię- czyli muszą być i tacy i owacy\nco nie znaczy że nie możemy mieć o czym porozmawiać. Będę zaglądać do Ciebie\nteraz częściej na pogawędkę. Pozdrawiam\nIlona.. 30 listopada 2012 17:24\nJagodo z pewnością masz rację różnorodność musi być , realne życie przenika w jakimś sensie do blogowego życia i odwrotnie tak jest u mnie , nie jestem kimś innym w realu a na blogu kimś innym , jestem taka sama .\nMyślę że czeka nas sporo pogawędek :)))


4 comments 179 Liked\n2 comments 314 Liked\ncera wrażliwa awokado cera odwodniona cienie glinkowe aktywność fizyczne aloes kosmetyki cera dojrzała makijaż mineralny annabelle minerals aktywność fizyczna cera naczynkowa akcesoria do makijażu ciało ciąża cera trądzikowa cera mieszana cera tłusta cera cera sucha\nAby uzyskać trwały i jak najlepszy wizualnie efekt, w skórę wklepuję niewielką ilość mocno nawilżającego kremu i czekam aż się wchłonie. Następnie na strefę, która przetłuszcza się najszybciej nakładam odrobinę pudru matującego. Podkład aplikuję okrężnymi ruchami za pomocą pędzla kabuki, tak by uzyskać dość dobre krycie i jednocześnie miękkie wykończenie bez efektu maski. Całość powinna wyglądać lekko i naturalnie, ale jednocześnie skutecznie ujednolicać niedoskonałości. Kosmetyki użyte na tym etapie – Annabelle Minerals: puder matujący Pretty Matt, podkład rozświetlający Sunny Fair.\nDo zakrycia drobnych zaczerwienień czy przebarwień stosuję korektor, natomiast okolice oczu rozjaśniam pudrem rozświetlającym, który koryguje oznaki zmęczenia. Pudrem omiatam także szczyty policzków, brzegi nosa i dekolt. Ściętym pędzlem aplikuję na kości policzkowe róż, dobrany kolorystycznie do naturalnego rumieńca. Kosmetyki użyte na tym etapie – Annabelle Minerals: korektor Medium, puder rozświetlający Pretty Glow, róż Romantic.\nNa całą powiekę dolną i górną aż do załamania aplikuję czekoladowy, satynowy cień. Używam do tego syntetycznego, płaskiego pędzelka, który pozwala precyzyjnie i równomiernie rozłożyć pigment na skórze. Kosmetyki użyte na tym etapie – Annabelle Minerals: podkład Sunny Fair, cień Chocolate.\nZa pomocą czarnego cienia i mokrego pędzelka rysuję kreskę na górnej powiece. Kosmetyki użyte na tym etapie – Annabelle Minerals: cień Ice Cream, cień Lavender, cień Smoky.


Dodane 25/07/2016 - Sadistic.pl\nzydzyd • 2016-07-25, 21:26\nZauważcie różnice pomiędzy polską solówką a murzyńską. U nas spokojnie a u gówien tylko małpie okrzyki\nkaktus83 • 2016-07-25, 21:36 Najlepszy komentarz (142 piw)\nMyślisz, że na ten tani tekst o gównach i małpach nałapiesz piw ???\nPewna stara rasistka\nvonciapaci • 2016-07-25, 15:38\nnie za bardzo lubi murzynów\nnowynick • 2016-07-25, 15:43 Najlepszy komentarz (204 piw)\nosiedlowy system wykrywania imigrantów\nswagl0rd • 2016-07-25, 11:07\nKrótko mówiąc, nie polecam\nAkcja od 0:25\ngarota • 2016-07-25, 11:31 Najlepszy komentarz (165 piw)\nA ja polecam. Fajnie jest zobaczyć jak dzieje się krzywda poj***nym dzieciom\nGruby Brzuch • 2016-07-25, 00:20\nNie pokazał mu papierów, opie**olił konkretnie i pojechał.\nTomikchomik1 • 2016-07-25, 02:11 Najlepszy komentarz (98 piw)\npopie**olić w ten sposób to sobie może przy jakimś k***a bolku - bo jakby u mnie tak pokrzyczał, to za takie pie**olenie o (prawie) prawdziwą średnią krajową byłby lżejszy + skierowany cieplutki wnioch do sądu + laweta, a może i (znając wschodnie zamiłowania) izbę wytrzeźwień bym uskutecznił ... taki ze mnie sk***iel i łajdak!\nA ogólnie niekompetencja milicjanta i tyle w temacie.\nA Ty co, w drogówce robisz, że tak się spinasz?\nAngel • 2016-07-25, 14:06\nKotli • 2016-07-25, 14:18 Najlepszy komentarz (69 piw)\nmp0011 • 2016-07-25, 15:17 Najlepszy komentarz (80 piw)\nAngel • 2016-07-25, 14:09\ni jednego człowieczka mniej na tym świecie\nBundyR • 2016-07-25, 14:16 Najlepszy komentarz (26 piw)\nZrobił robotę, wiec już niepotrzebny - do kosza - idealny sposób na ciapatych\nLegendarnyZiom • 2016-07-25, 11:14\nCałe szczęście, że mają parasolki.\nHODOR • 2016-07-25, 08:28 Najlepszy komentarz (48 piw)\nTreść Terrorysta w Łodzi z działu "Inne czarności" została ukryta. Pokaż\nNizaryta1 • 2016-07-25, 14:04 IGNORUJ TEMATY Z DZIAŁU "INNE CZARNOŚCI"\nNiezwyciężony • 2016-07-25, 14:20 Najlepszy komentarz (33 piw)


Kupuj PlayWay, ale cena docelowa w dół - Puls Biznesu - pb.pl\nopublikowano: 29-11-2018, 10:53\nMaciej Hebda, analityk Vestor Domu Maklerskiego, podtrzymał rekomendację "kupuj" dla akcji PlayWaya, giełdowego producenta gier. Cenę docelową obniżył jednak ze 177 do 172 zł.\nObniżka wyceny to konsekwencja przede wszystkim spadku wycen spółek porównywalnych (zwłaszcza amerykańskich).\n"Udana premiera gry Thief Simulator potwierdza naszym zdaniem skuteczność zdywersyfikowanego modelu biznesowego Playway – duża liczba gier produkowanych niskim kosztem (w 2019 r. oczekujemy 27 premier w porównaniu do 13 w 201 8r.). Podnosimy prognozy zysku netto na 2018-2020 odpowiednio o 3, 2 i 1 proc., oczekując w 2019 r. wzrostu zysku o 77 proc. r/r" - napisał Maciej Hebda w uzasadnieniu raportu, wydanego 26 listopada o godz. 7:50.\nRekomendacja znajduje się w załączniku.\nInne / "Kupuj" PlayWay, ale cena docelowa w dół


Wielkie noworoczne kolędowanie w szkole w Woli Zachariaszowskiej – Gmina Zielonki\nWielkie noworoczne kolędowanie w szkole w Woli Zachariaszowskiej\n4 stycznia uczniowie, rodzice i nauczyciele Zespołu Szkół w Woli Zachariaszowskiej zebrali się popołudniową porą w sali gimnastycznej na świątecznym kolędowaniu. Uroczystość rozpoczęła dyrektor szkoły pani Romana Chadysz-Michalska.\nKolędowanie zainicjowała uroczyście Orkiestra OSP w Woli Zachariaszowskiej, w wykonaniu której usłyszeliśmy najpiękniejsze polskie kolędy i pastorałki w wersji instrumentalnej. Następnie na scenę wkroczyli uczniowie klas 0-III, biorący udział w konkursie na najpiękniejszą koronę nawiązującym do święta Trzech Króli. W konkursie, który zorganizował katecheta, ksiądz Michał Kowalski, trudno było wybrać jedynie dwóch zwycięzców, jednak po naradzie jury przyznało dwa kolejne miejsca – pierwsze – Julii Baran z klasy II i drugie – Julii Sokołowskiej z klasy zerowej. Jeszcze nie ucichły brawa dla zwyciężczyń konkursu, gdy na scenę wpadły tańczące wesołe diabły z widłami, zwiastujące przybycie grupy teatralnej „Przyjaciele”. Barwny korowód aniołów, Święta Rodzina, diabły, Mikołaj, turoń, muzykanci i wiele innych postaci opanowało scenę śpiewem, tańcem i pięknymi, kolorowymi strojami. Szkoła rozbrzmiała nagle dźwiękami najpiękniejszych kolęd i pastorałek. Pogodny, uroczysty nastrój udzielił się całej publiczności, która gromkimi brawami pożegnała występ grupy.\nNastępnie na scenę wkroczyli uczniowie klasy piątej, którzy przygotowali widowisko wigilijne pod kierunkiem księdza Michała Kowalskiego. Po nich zobaczyliśmy uczniów klasy I gimnazjum, którzy także wystąpili z programem świątecznym. Kolejny raz zabrzmiały piękne polskie kolędy. Po występie uczniów z naszej szkoły rozpoczął się konkurs bożonarodzeniowy, przygotowany przez uczniów klasy II gimnazjum pod kierunkiem nauczyciela pani Elżbiety Tatarskiej. Miał on na celu przybliżyć dzieciom dawne zwyczaje i tradycje bożonarodzeniowe. Został on rozegrany w dwóch kategoriach – klasy młodsze V i VI oraz klasy gimnazjalne I, II, III. Konkurs poprowadziły uczennice Sandra Demków, Zuzanna Synowiec i Izabela Grudnik, zaś w jury zasiedli nauczyciele pani Zofia Kucab, Elżbieta Tatarska i ksiądz Michał Kowalski. Wśród wielu konkurencji, z jakimi zmierzyły się trzyosobowe zespoły każdej z klas, były recytacja wiersza Jerzego Lieberta „Pasterka”, redagowanie świątecznych życzeń, prezentacja wybranej osoby, zaproszonej do wigilijnego stołu, śpiewanie kolędy i odpowiadanie na pytania konkursowe. Po zaciętej walce okazało się, że trzy klasy zdobyły tę sama ilość punktów i to one zostały ex aequo zwycięzcami turnieju. Gratulacje dla klasy V, II i III gimnazjum!\nUroczyste noworoczne kolędowanie w Zespole Szkół w Woli Zachariaszowskiej zakończył piękny i zabawny występ grupy kolędniczej z Owczar zwanej Herodami, w skład której wchodzili: król Herod, feldmarszałek, hetman, ułan, śmierć, diabeł, turoń oraz Żyd, a nawet doktor. Obecni na sali mieli okazję przypomnieć sobie lub po raz pierwszy zobaczyć dawną tradycję kolędniczą gminy Zielonki. Herody z Owczar zachwyciły nie tylko imponującymi strojami wykonanymi według tradycyjnych wzorów, ale także świetnym przygotowaniem i widocznym zaangażowaniem. Grupa została uhonorowana gromkimi brawami, dzieciom szczególnie podobały się postacie Żyda, Turonia oraz Diabła i Śmierci.\nGoście opuszczali mury szkolne z poczuciem, że byli świadkami wzruszającej uroczystości, kultywującej przepiękną tradycję Świąt Bożego Narodzenia. Do zobaczenia w przyszłym roku!\nZS w Woli Zachariaszowskiej


CV - Młodzi w Łodzi\nStrona główna / Praca i kariera / Kompas Kariery / CV\nNa wstępie zachęcamy do zapoznania się z artykułem portalu LiveCareer oraz skorzystania z darmowych szablonów CV – Jak wybrać szablon CV? 25 najlepszych CV szablonów za darmo\nChcę pracę – i co dalej?\nCzyli kilka wskazówek, jak poprawnie napisać Curriculum Vitae.\nKluczem do sukcesu i przyjęcia na wymarzone stanowisko jest dobrze napisane CV.\nPoniżej przedstawiam Ci CV, z którego NIE NALEŻY BRAĆ PRZYKŁADU.\nMówi się, że pracodawca przeznacza przeciętnie na jedno CV ok. 6 sekund. Czy to dużo? No nie… Czy spoglądając na taki formularz jesteś w stanie w ciągu 6 sekund znaleźć informacje, które są dla Ciebie istotne? Postaw się w roli pracodawcy! Wyobraź sobie, że na stanowisko specjalisty ds. obsługi klienta zagranicznego poszukujesz osoby władającej językiem niemieckim. Ile zajmie Ci znalezienie w przedstawionym CV tej cechy? Nawet jeżeli zmieścisz się w 6 sekundach, to nie zdążysz wyłapać innych cennych umiejętności. Dlatego warto kierować się kilkoma podstawowymi zasadami.\nPodkreślenie cech, które są dla pracodawcy najistotniejsze.\nTeoretycznie oczywistym jest, ze będąc po studiach np. pedagogicznych, nie będziemy ubiegać się na stanowisko farmaceuty. Natomiast nauczyciela w przedszkolu językowym? To już bardziej prawdopodobne! Więc jeżeli pracodawca szuka nauczyciela władającego językami obcymi, to co wpiszesz w swoim CV? Uczęszczanie rok na studia farmaceutyczne (z których zrezygnowałeś, bo zupełnie nie dawałeś sobie rady z chemią)? Oczywiście, że to nie jest w tym przypadku najistotniejsze… Używając odstępów i pogrubień można efektywnie wyróżnić te umiejętności, które chcesz, aby pracodawca najszybciej znalazł. Warto tutaj pobawić się również wielkością czcionki. Natomiast zbędne informacje można bez problemu pominąć.\nUWAGA! Nie przesadzajmy! Jeżeli pogrubiasz, dajesz większe odstępy, powiększasz pismo… nie dodawaj już innej czcionki… Miksowanie kilku stylów nie będzie wyglądało schludnie na takim dokumencie.\nNajważniejsze i najaktualniejsze informacje? Na początku!\nByć może ktoś Ci kiedyś powiedział, że wykształcenie zaczynamy wpisywać od najwcześniejszego do obecnego i tym sposobem na końcu znajduje się studium/szkoła/uczelnia, na której obecnie studiujesz bądź studiowałeś ostatnio. Jest to jeden z największych błędów! To AKTUALNE ZAJĘCIA zawsze znajdują się na czele “wyliczanki”. Dodatkowo – pracodawcy nie interesuje, że uczęszczałeś do prywatnego przedszkola w Pszczynie Dolnym. Napisz nazwę uczelni jaką ukończyłeś/na której obecnie studiujesz, ewentualnie dodając szkołę średnią, jeżeli obrałeś kierunek profilowany czy typowo zawodowy.\nTylko informacje istotne dla pracodawcy.\nJeżeli ubiegasz się o konkretne stanowisko, zapewne domyślasz się, co pracodawca uwzględnił w profilu kandydata. Np. jeżeli w ofercie pracy znajdziemy, wspomniany wcześniej, wymagany język niemiecki, zapisz umiejętność posługiwania się nim już na samym początku Twojego CV. Dzięki kilku zdaniom tuż pod informacją o Twoich danych pokażesz pracodawcy, że posiadasz wymagane przez niego umiejętności. Możesz opisać tu stanowisko, na którym wcześniej pracowałeś, umiejętności, które opanowałeś najlepiej, bądź sukcesy, które mogą zadecydować, czy dostaniesz tę pracę czy nie. Jeżeli chcesz pracować np. w dziale PR – nie pisz o sezonowej pracy polegającej na zbieraniu truskawek…\nSchludne i eleganckie zdjęcie.\nNie zapominaj, że CV to nie profil na portalu społecznościowym. Nie dodawaj więc zdjęć z imprezy czy podczas spaceru, gdzie pozujesz w stercie jesiennych liści. Na zdjęciach musisz wyglądać schludnie i elegancko. Nie zaszkodzi jednak delikatny uśmiech, w końcu nie jesteś robotem.\nWyrażenie zgody na przetwarzanie danych.\nAby Twoje CV mogło zostać wzięte pod uwagę przez pracodawcę, nie zapomnij\no dopisku na końcu dokumentu:\nWyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez [tutaj zamieść nazwę firmy] w celu prowadzenia rekrutacji na aplikowane przeze mnie stanowisko.\nZapoznaj się proszę z CV, które zamieszczam poniżej. Zaprojektowane zostało\nz pomocą strony internetowej goldenline.pl, na której można stworzyć ciekawy życiorys zupełnie za darmo!\nJak widzisz poprawne CV jest o wiele bardziej czytelne, a najważniejsze informacje same wpadają pracodawcy w oczy! Minusem życiorysu tworzonego na tej stronie jest to, że nie da się wszystkich informacji zamieścić na jednej stronie A4. Wierzę jednak, że jeżeli zaistnieje taka potrzeba, dasz radę sam napisać swój życiorys i zmniejszając nieco czcionkę, zapiszesz go zwięźlej – choć nie robi to wielkiej różnicy.\nŻyczę wielu sukcesów zawodowych!\nKasia z KN Experience\nInformacja powstała przy współpracy ze Studenckim Kołem Naukowym Zarządzania Zasobami Ludzkimi „Experience”\nPRZEWODNIKI DLA OBCOKRAJOWCÓW


Otwierając własną restaurację nie zapomnij o przygotowaniu niebanalnej karty menu, a także o zakupie przyprawników na każdy stół | Kn Gliwice\n15 października 2018 15 października 2018 adminSzkolenia dla szkół i przedsiębiorstw - bądź zawsze przed innymibiesiadnicy, branża, goście, kadry, klienci, sól\nW obecnych czasach zdecydowanie więcej absolwentów pragnie rozkręcić swój biznes. Nie ma w tym nic kuriozalnego, albowiem każdy z nas chce pracować na własny rachunek. Dlatego też właśnie dzisiaj trzeba zastanowić się, w jakiej dziedzinie jest dla nas miejsce.\nEwidentnym jest, że branża IT bezustannie się ewoluuje i niezbędne są tam osoby do pracy. Jednak, żeby znaleźć zatrudnienie w\ntakiej firmie należy mieć szereg rozmaitych umiejętności. Dlatego też dużo osób rozważa otwarcie swojej działalności gospodarczej. Najbardziej żywiołowo rozwija się gastronomia (mlynska12.pl/gastronomia/) i dokładnie o tym warto pomyśleć. Sprawą kluczową jest znalezienie odpowiedniego lokalu. Na początek najkorzystniej jest coś wydzierżawić, a dopiero w przyszłości myśleć o kupnie. Jeżeli to będziemy mieli uregulowane to wówczas trzeba wyszukać odpowiedniej kadry. Nie ulega wątpliwości, że niezwykle trudno jest odnaleźć wykwalifikowanego kucharza, który umie pysznie pitrasić. Jeśli jednak uda nam się przyjąć kogoś takiego, to później będzie już z górki.\nW ogromnych miastach bezproblemowo znajdziemy osoby chętne do pracy na stanowisku kelnera, ponieważ jest to fascynująca praca dorywcza. Jeśli uda nam się załatwić te dwie kwestie to musimy jeszcze uregulować wszelkie sprawy prawne. Po tym wszystkim należy zająć się szczegółami, takimi jak przykładowo karty menu restauracji, które są niezwykle ważne – . Sporo klientów zwraca na to atencję, więc musimy zadbać o to, żeby menu było czytelne i zrozumiałe dla wszystkich naszych gości.\nWarto wiedzieć, że zwykle karty menu restauracji projektuje osoba mająca o tym pojęcia i do takiej też winniśmy się udać. Ostatnią rzeczą są przyprawniki, jakie powinny być na każdym stoliku w knajpie. W tym zestawie musi się znaleźć w szczególności sól, pieprz , a także oliwa. Naturalnie możemy zdecydować się na większe przyprawniki, w jakich znajdować się będzie więcej dodatków – zobacz ofertę.\nJuż teraz zadbaj nawet o najmniejsze szczegóły, bo na to zwracają nacisk kontrahenci. Jeżeli zamierzasz, by Twoja restauracja (www.mlynska12.pl/restauracja-the-time/) stała się lubiana to zaangażuj właściwą kadrę, jaka co dzień będzie pracowała z uśmiechem na ustach.