Jak znaleźć przyczynę żylaków\n„W ten sposób nawet lekarze nie mogą?” – będziesz zaskoczony. W końcu leczą żylaki! Dają rekomendacje – ruszaj się więcej, co oznacza, że jest powód – brak ćwiczeń …\nZgadza się, brak ruchu może pomóc w rozwoju żylaków. Ale dlaczego nie wszyscy fryzjerzy i księgowi rozwijają tę chorobę? Ale tylko w pewnym procencie? Weźmy inny przykład – zmniejszona aktywność na starość. Tak, liczba wizyt u lekarza z żylakami rośnie, ale nawet starsze żylaki nóg nie wpływają na wszystkich!\nCo matki i ojcowie (a także dziadkowie) mogą nam dać „jako dziedzictwo”\nZmniejszony ton ściany żylnej\nCo to są zastawki żylne i co powoduje ich osłabienie\nKiedy wzrasta ciśnienie żylne\nZbyt słabe obciążenie mięśni nóg\nCzego zdecydowanie nie trzeba robić z żylakami\nJeśli zdiagnozowano u Ciebie żylaki na nogach, przyczyny mogą być różne, jest to złożoność tej choroby. Spójrzmy na najważniejsze przyczyny żylaków, możliwe, że znajdziesz je w sobie:\nobniżony ton ścian żylnych;\nnaruszenia w funkcjonowaniu zastawek żył;\nniewystarczająca praca mięśni nóg, nazywane są również „sercem obwodowym”. Mięśnie łydek pomagają żyłom przepychać krew przepływającą z nóg do serca.\nNanovein Dlaczego w diagnostyce brzucha i leczeniu objawu dochodzi dudnienie\nKiedy zdiagnozowano żylaki na nogach, przyczyny zaczynają być precyzyjnie wymienione z wrodzonymi wadami naczyniowymi. Co więcej, czynnik dziedziczny jest na pierwszym miejscu! Oznacza to, że jeśli wiesz na pewno, że twoi krewni mają żylaki w nogach, podejmij środki zapobiegawcze, nie czekając na pojawienie się żylaków.\nCo to jest ton żyły? Faktem jest, że każda żyła ma w swojej ścianie włókna mięśniowe, które podczas skurczu podtrzymują żyły tonem (od łacińskiego słowa tonus, co oznacza napięcie). Nie myl go z napięciem mięśni, które prowadzi do zmęczenia. Ton mięśni żylnych i szkieletowych (rąk, nóg, tułowia) jest niezbędny dla osoby.\nTon ściany żylnej zapewnia grubość jego włókien mięśniowych i ich aktywność. Nawiasem mówiąc, aktywność może się zmniejszyć w wyniku narażenia na toksyny w najczęstszych infekcjach, takich jak grypa. Wiele przewlekłych infekcji robi to samo: choroba przyzębia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, reumatyzm.\nKobiety mają mniej szczęścia – mają innego „prowokatora” – hormon progesteronu. Pomaga znieść ciążę, ale osłabia ściany żylne. Dlatego w czasie ciąży guzki żylaków najczęściej „czołgają się”.\nWiesz już, że krew jest przenoszona z nóg do serca przez zastawki znajdujące się w żyłach. Zawory raczej nie pozwalają krwi „spaść” z powrotem pod wpływem grawitacji, po prostu zamykają się, zamykając światło żyły, a krew jest zmuszona poruszać się tylko w jednym kierunku.\nZawory są podobne do płatków kwiatów, ale wytrzymują ogromne ciśnienie. Dlatego przy słabości aparatu zastawkowego żyły są rozciągnięte i pojawiają się widoczne guzki żylne.\nCiśnienie w żyłach wzrasta wraz z długotrwałym staniem, podczas ciąży, podnoszeniem ciężarów, z otyłością. Homo erectus bawił się z mężczyzną okrutnym żartem; ani jeden ssak na ziemi nie doświadcza takiego obciążenia żył!\nJakie jest niebezpieczeństwo wzrostu ciśnienia żylnego? Ze względu na to, że krew gromadzi się w dolnych częściach nóg, w nogach pojawia się ciężar, żyły przestają wykonywać swoją pracę i tworzą się guzki żylakowe.\nMięśnie nóg (zwłaszcza łydki) nazywane są „sercem obwodowym”. Faktem jest, że gdy są ściśnięte, ściskają żyły znajdujące się wewnątrz, popychając krew we właściwym kierunku.\nJeśli przez większość czasu siedzisz lub kłamiesz, wtedy krew „stagnuje”, porusza się wolniej, wzrasta ciśnienie żylne, żyły są rozciągnięte. I tutaj znów mamy do czynienia z błędnym kołem, a tutaj nie jest daleko od operacji …\nDlatego lekarze nie potrafią wymienić jednego powodu tej choroby, coś zawsze ma większy wpływ – brak aktywności, dziedziczność, otyłość, infekcje.\nNie trzeba robić rzeczy, które powodują wzrost ciśnienia żylnego, a mianowicie:\nnie siedź ze skrzyżowanymi nogami (w tym przypadku ściskasz żyły pod kolanem górnej części nogi);\nNie siedź ani nie stój długo w jednym miejscu bez przerwy;\nnie uprawiaj aerobiku, stepów i sportów z podnoszeniem ciężarów, jeśli masz skłonność do żylaków;\nNie noś wysokich obcasów często i przez długi czas.\nTeraz obejrzyj film, w którym lekarz mówi o przyczynach żylaków:


Ramka strażacka do tablicy rejestracyjnej z opisem ZADZWOŃ MY ZROBIMY RESZTĘ - Sklep Strażacki - Sklep Ogniowy\n» Ramka strażacka do tablicy rejestracyjnej z opisem ZADZWOŃ MY ZROBIMY RESZTĘ\nRamka strażacka do tablicy rejestracyjnej z opisem ZADZWOŃ MY ZROBIMY RESZTĘ\nRamka strażacka do tablicy rejestracyjnej\nRamkę stosować można do wszystkich samochodów. Posiada zestaw otworów pozwalający mocować tablicę bez jej przewiercania. Zaletą takich nowoczesnych ramek jest prostota montażu, ograniczająca się do przykręcenia ramki do samochodu.\nNastępnie wystarczy tylko włożyć tablicę rejestracyjną i zamknąć ramkę listwą zatrzaskową. Rozstaw otworów w ramce pozwala na dopasowanie jej do każdej marki samochodu. Nadruki wykonywane są w technologii UV, co daje gwarancję jakości i trwałości nadruków.\nRamka strażacka do tablicy rejestracyjnej z opisem... i ósmego dnia, Bóg stworzył strażaka\nRamka do rejstracji samochodowej STRAŻAK 3D\nChromowana ramka 3D STRAŻAK.


marzec 2021 – Strona 2 – Jagiellonia Białystok\nStrona główna2021marzec(Page 2)\nCLJ U-18: Porażka z liderem\nPorażką 2:4 zakończył się wyjazdowy mecz juniorów starszych Jagiellonii Białystok z Wisłą Kraków w ramach 20. kolejki Centralnej Ligi Juniorów U-18. Gole dla Żółto-Czerwonych strzelali Krystian Maciejuk i Jakub Lutostański. Dla podopiecznych Krzysztofa Zalewskiego i Michała Szóstki to trzecia z rzędu ligowa porażka. \nIII Liga: Wysoka wygrana rezerw\nW sobotę przy Elewatorskiej rezerwy Jagiellonii Białystok rozbiły KS Wasilków 5:0 w 20. kolejce III ligi, gr. I. Dwa gole dla Żółto-Czerwonych strzelił Kamil Huczko, bramki zdobywali również Maciej Bortniczuk, Mikołaj Nawrocki i Jan Pawłowski. – To zasłużone zwycięstwo, bo od początku meczu nadawaliśmy ton grze na b\nWdowik: Pokazaliśmy charakter\n– Cieszę się, że przełamaliśmy się. Za nami zła seria, ale dzięki mojemu trafieniu przerwaliśmy passę porażek. Pokazaliśmy charakter jako drużyna – powiedział Bartłomiej Wdowik, zdobywca trzeciej bramki dla Jagiellonii w Poznaniu w wygranej 3:2 potyczce z Lechem. – Po czerwonej kartce, w trudnym momencie nie p\nGrzyb: Gratuluje drużynie\n– Chcę serdecznie pogratulować drużynie. Do końca, nawet grając w dziesięciu, potrafiliśmy tworzyć sytuacje, a w końcówce spotkania doprowadzić do zwycięstwa – powiedział trener Jagiellonii Białystok, Rafał Grzyb, na konferencji prasowej po sobotnim (20.03) meczu wyjazdowym z Lechem Poznań, który zakończył się\nPrzełamanie w Poznaniu\nJagiellonia Białystok po heroicznym boju i grze przez ponad 40 minut w osłabieniu pokonała na wyjeździe Lecha Poznań 3:2 w ramach 22. kolejki PKO BP Ekstraklasy. Gole dla Żółto-Czerwonych strzelili Fedor Cernych, Bojan Nastić i Bartłomiej Wdowik. Do potyczki na stadionie przy ul. Bułgarskiej Jagiellończycy przystąpili już be\nIII Liga: Czas na starcie z KS Wasilków\nW najbliższą sobotę, 20 marca, Jagiellonia II Białystok rozegra swój kolejny mecz w trwającym sezonie 2020/2021 III ligi. „Żółto-Czerwoni” podejmą przy Elewatorskiej zespół KS-u Wasilków. Obecnie zawodnicy jagiellońskich rezerw zajmują 7. miejsce w tabeli swojej klasy rozgrywkowej. Jak dotąd białostoczanie uzb\nCLJ U-18: Trudna przeprawa z liderem\nW sobotę, 20.03, juniorzy starsi Jagiellonii Białystok rozegrają wyjazdowy mecz 20. kolejki Centralnej Ligi Juniorów U-18. Rywalem podopiecznych Krzysztofa Zalewskiego i Michała Szóstki będzie zespół liderującej Wisły Kraków. Nasi chłopcy postarają się zrehabilitować za porażkę z minionej niedzieli, kiedy to w starciu 19\nJuż w najbliższą sobotę (20.03), o godzinie 20:00, Jagiellonia rozegra swój kolejny mecz w ramach trwającego sezonu 2020/2021 PKO BP Ekstraklasy. Spotkanie odbędzie się na Stadionie Miejskim w Poznaniu, a rywalem naszego zespołu będzie miejscowy Lech. Co warto wiedzieć o tym rywalu przed rozpoczęciem tego spotkania? Historia L\nW sobotę (20.03) w ramach 22. kolejki PKO BP Ekstraklasy na wyjeździe zmierzymy się z Lech Poznań. Jak wygląda sytuacja kartkowa w naszej drużynie przed tym starciem? W poprzednim spotkaniu ligowym, czyli meczu 20. serii gier, Jagiellończycy zagrali przy Słonecznej z Pogonią Szczecin. Piłkarze Dumy Podlasia przegrali to starcie\nGra akademia: 19-21 marca [Plan meczów]\nPrzed nami weekend, a to oznacza, że czekają nas emocje związane z meczami drużyn naszej akademii. Co ważne, do ligowego grania wracają także drużyny z lig wojewódzkich. Poniżej terminarz spotkań z udziałem młodych Żółto-Czerwonych zaplanowanych na piątek, sobotę i niedzielę. Rozkład jazdy rozpoczynamy od jagielloński


Czasami ludzie zarzucają sobie wzajemnie egoizm, zamknięcie w sobie czy nieczułość. Czasami mówi się, że są tylko dawcy i biorcy, wilki i owce, przy czym stada owiec wiecznie narzekają, że nie mogą się do wilków zbliżyć. Otóż jest to nieprawda, ja twierdzę, że mogą.\nOwce zwykle postrzegane są jako istoty niewinne, czyste, które nie mają nic do ukrycia, są otwarte na wszystko - i może to i słusznie, że są tak postrzegane. I o ile droga do poznania owcy jest prosta, bo wystarczy wsiąść do winy, aby szybko przemierzyć wszystkie piętra i poznać jej sekrety, o tyle przy wilkach zaczynają się strome schody, po których rzadko kto ośmiela stąpać, bo pełno w nich dziur, a krańców nie strzegą balustrady. Sama myśl o tym, żeby wejść na niebezpieczne schody wilka przeraża, a perspektywa zbadania wszystkich jego pięter sprawia, że uciekamy w popłochu. Nie dzieje się tak tylko przez to, że w naszej świadomości wilka mamy za agresora i bestię, ale także przez to, że sam wilk kreuje się na takiego i to on jest tym, który zniszczył swoje schody, aby zniechęcić ludzi do wejścia po nich. Błędnym jest myślenie, że wilki nie mają windy. Maski i brudy, którymi się oblepiają, aby odstraszyć innych, zakrywają ich tak dobrze, że bardzo często nie potrafimy dostrzec nawet tego, co jest pod tym płaszczem brudów. Powiedzmy sobie szczerze, niewiele osób pod skołtunionym ciałem wilka potrafi dostrzec białą owieczkę.\nNie mogę powiedzieć, że 100% nieczułej wilczej populacji kryje w sobie owieczkę; mogę jednak przypuszczać, że większa ich część ma w sobie potulnego baranka, który tylko czeka na to, aż ktoś przyniesie mu ulubioną odmianę trawy, który otworzy drzwi do jego windy. Wilki żywią się mięsem, bo jest to rzecz, która pozwala im pozostawiać silnymi agresorami, które są w stanie zdominować innych. Owieczka, którą wilk ma w środku, żywi się zupełnie czymś innym i kluczem do tego, aby ją uwolnić, jest poczęstować ją tym, na co ma ochotę. Niewielu wie, które ziele przyjmuje dany wilk, ale Ci, którzy się dowiedzieli, mieli okazję (zaszczytem tego nazwać nie można, bo to nienaturalne!) poznać ludzką/owczą stronę potwora.\nW takim momencie zaczynają się dziać różne dziwy, ponieważ owca, która dotarła do wilka, spotyka (o ironio!) inną owcę, w dodatku zupełnie nieprzypominającą kogoś, kto może kogoś skrzywdzić. Ta owieczka odda nawet ostatnie źdźbło trawy, byleby dogodzić tej, która do niej dotarła. Stworzonko, które życie wewnątrz potwora, jest w gruncie rzeczy bardzo samotne i jeśli już pozwoli się takiej owieczce wydostać ze skóry wilka, to będzie robiła bardzo dużo, aby prędko do niej nie wrócić. Życie jako wilk powoduje bowiem, że staje się on skąpy uczuciowo i może odkładać bardzo duże porcje uczuć na bok, aby obdarować nimi wąskie grono osób; wilki wychodzą z założenia, że bycie skąpym dla większości sprawia, że mogą dać dużo więcej niewielu.\nPo tych rozważaniach zapewne nasuwa się wszystkim pytanie w jaki sposób takie owieczki stają się wilkami, czy może jak agresory się rozmnażają. Otóż w każdym stadzie znajduje się owca, która nieco odstaje od reszty: taka czarna owieczka. Owieczki te na różne bodźce i sytuacje reagują inaczej niż pozostałe zwierzęta w stadzie i miast poradzić sobie z różnymi rzeczami tak jak pozostałe, wybiera swoją drogę i postanawia stać się silniejsza od problemów, dlatego wybiera bycie wilkiem, który sprawi, że żadna inna owca nie wejdzie jej w drogę i - co ważniejsze - nigdy nie będzie próbowała jej skrzywdzić, Czasami znajdują się owce, które koniecznie chcą wejść po schodach wilka, aby poznać wszystkie jego piętra i zakamarki. Nie dostrzegają tego, że wszystko na świecie - także poznanie - ma swoją cenę i ceną za zbliżenie się do wilka jest to, że zarażają się jego chorobą. To trochę jak wampiryzm - owca zbliża się do wilka, daje mu się uwieść, a on zamiast zjeść, to gryzie ją. Owca jest zachwycona, bo wilk powstrzymał się od pożarcia jej i nawiązał z nią więź, natomiast płaci za to słono, po jakimś czasie sama zamieniając się w wilka. Wilki i owce się nie wiążą, jeżeli coś pomiędzy nimi zaistnieje, to prędzej czy później się to skończy, a cenę za wszystko zapłaci owca, poświęcając niewinność na rzecz agresji. Sposobem na dotarcie przez owcę do wilka jest dotarcie do tej drugiej owcy, która w nim siedzi.\nOsoby, które kiedykolwiek zbliżają się do wilków, niech lepiej mają się na baczności. W przypadku, gdy pozwolą sobie na więź z wilkiem, zapłacą za to srogo, zmieniając się w wilka. Owca, która dotrze do baranka w wilku może uważać się za szczęściarza, ale zapłaci słoną cenę, jeśli dotrze do niewinnej istotki wewnątrz potwora, a później uwięzi ją z powrotem w wilczej skórze. Każdy czyn w życiu ma swoją cenę, a podwójną płacą osoby, które nieostrożnie postępują z agresorem. Ci jednak, którzy oswoili wilka i uwolnili tkwiące w nim stworzonko z wilczej skóry na długi czas otrzymają dużo więcej, niż dostaliby żyjąc bezpiecznie w stadzie. Czasem warto więc spojrzeć inaczej na tych, których mamy za kamienie, bo być może są po prostu bryłą lodu wewnątrz której tli się jeszcze żar, mogący roztopić zimną ścianę.\nTo co przykryte wydaje się ciekawsze niż to, co na wierzchu\nZawsze znajdzie się ktoś, kto zauważy jedną wyprutą nitkę w szacie twojej misternie utkanej osobowości; gorzej, gdy za tę nitkę pociągnie.\nDawno dawno temu było sobie malutkie państewko, na którego czele stał słaby król. Król był człowiekiem zamkniętym w sobie, żywił urazę do innych władców, których królestwa były piękniejsze i wspanialsze niż jego. Winił za to pogodę, która latem wysuszała pola i niszczyła zbiory, a zimą skuwała mrozem ziemię, tak że dopiero bardzo późną wiosną nadawała się do uprawy. Jego niewielkie państewko nie mogło rozwinąć się tak, jak sąsiednie terytoria, a jego celem było prześcignąć ich i zostać potężnym władcą. Nie mogąc posiadać potężnej gospodarki, starał się naśladować etykietę dworską i modę sąsiadów, chcąc się im jakoś przypodobać. Nie dostrzegał potencjału, leżącego w swoich granicach, kroczył nowo wydeptanymi ścieżkami, chcąc zaimponować innym przywódcom.\nW małej wiosce, niedaleko jego zamku, żył pewien człowiek; nie był ani bogaty, ani nie podzielał królewskiej pogoni za trendami innych władców, toteż nie był dla króla i jego dworzan nikim ciekawym. Prawdę powiedziawszy, człowiek ten był krawcem - ale nie byłby nikim szczególnym, gdyby nie odkrycie, które otworzyło mu furtę do wygodnego życia na królewskim dworze. Otóż krawiec ten przypadkowo nauczył się tworzyć cudowną tkaninę, lekką, przypominającą złoto, cieszącą oczy tych, którzy na nią patrzyli. Nie gniotła się, nie brudziła, a odpowiednie sprawne ręce potrafiły z niej stworzyć piękne szaty. Problem polegał na tym, że materiał wytwarzał ze zwierzęcych odchodów, toteż nie mógł nikomu o tym powiedzieć, bowiem surowiec był łatwo dostępny i wkrótce wielu mogłoby wykorzystywać jego odkrycie. Nasz poczciwy krawiec wiedział, że odkrycie to może być jego życiową okazja, toteż wybrał się w podróż do zamku, chcąc zaoferować swe usługi królowi. Władca nie chciał jednak nawet wysłuchać przybysza; owszem, tkanina mu się podobała, ale jego oczy zasłaniała zazdrość, która ciągle spoglądała na trendy panujące na innych dworach. Odprawił więc go, ale przyjął do swego królestwa innego, który potrafił tworzyć szaty takie, jakie tworzyli mistrzowie szycia u sąsiednich przywódców.\nPoczciwy krawiec wzruszył tylko ramionami i poszedł szukać szczęścia u kogoś innego, bowiem wiedział, że może świetnie wykorzystać okazję daną mu przez los. Chodził od króla do króla; u niektórych bywał dłużej, u innych krócej, lecz wszyscy byli zachwyceni tkaniną, którą umiał wytwarzać. Nie zabawiał tam jednak długo, bo nie miał dostępu do surowca, z którego wyrabiał materiał - naturalnie mógł go zdobyć, ale krawieckie zamówienia na zwierzęce odchody mogłyby wzbudzić niepotrzebne podejrzenia. Odwiedzał więc różne królestwa, aż wieść o cudownej tkaninie dotarła do państewka, z którego pochodził.\nKról aż posiniał ze złości; po pierwsze, przepuścił okazję bycia wyznacznikiem nowego trendu, po drugie na sąsiednich dworach arystokracja ubierała szaty krawca z jego kraiku, a on nie miał do nich dostępu! Posłał więc gońca po poczciwego człowieka i zaoferował mu bogactwa w zamian za przybycie na jego dwór. Krawiec tęsknił już wtedy za domem i pomyślał, że rozsądnym byłoby wrócić w rodzinne strony, gdzie mógł tworzyć materiał bez wzbudzania podejrzeń oraz pomóc rozwinąć rodzinny kraj, który w końcu w pewien sposób kochał. Przybył więc do króla i zaczął mu służyć; miał wszystko, czego potrzebował, bo król chętnie spełniał jego potrzeby w zamian za pozycję, którą zyskał dzięki krawcowi wśród innych królestw oraz to, że jego państewko bardzo szybko się rozrosło i zyskało wpływy. Ludzie chętnie tu przyjeżdżali i prosili władcę o możliwość zamieszkania pod jego zwierzchnictwem, w zamian sprawiali, że kraj rozrastał się.\nPo kilku latach dobrobytu król zainteresował się tajemniczą metodą wytwarzania pięknej tkaniny; jako władca miał prawo to wiedzieć - a przynajmniej on tak sądził. Wiedza, którą chciał zdobyć, połechtałaby jego ego; miał to, czego pożądali inni władcy, chciał jeszcze wiedzieć w jaki sposób to działa, aby móc wrosnąć tym bardziej w ich oczach, jako człowiek znający pożądany sekret. Pewnego dnia zażądał od krawca wyjawienia mu swej tajemnicy. Nasz poczciwy człowiek znał władcę i wiedział, że jest człowiekiem uważającym się za szlachetnie urodzonego, który brzydzi się bodaj spojrzeć na surowiec, służący mu do wyrobu cudownej tkaniny. Wiedział jednak, że jeśli odmówi zdradzenia sekretu, nie będzie mógł dłużej cieszyć się łaskami władcy, a w głębi duszy żywił nadzieję na to, że król naprawdę docenia to, co robi dla państwa i pogodzi się z bolesną wiedzą. Zaryzykował więc i wyjawił tajemną wiedzę.\nZaskoczyła go mocno reakcja króla; nie mógł on pogodzić się z tym, że jego szlachetne urodzenie zostało zbrukane śmierdzącymi brudami. Władca oskarżył krawca o zdradę stanu, że wystrychnął go na dudka, aby ośmieszyć go przed poddanymi, że chciał go przyrównać do tych, którzy powinni go podziwiać. W swej wściekłości wyrzucił tego, któremu zawdzięczał najwięcej; nie obchodziło go to, w jego oczach to on osiągnął tak wysoką pozycję wśród innych królestw. Nie zamierzał jednak porzucić wiedzy, którą zyskał, toteż nauczył pomniejszych krawców ze swego dworu prząść cudowną tkaninę, która w dalszym ciągu zasilała jego skarbiec; nie założył jej jednak nigdy więcej, poprzez wspomnienie o upokorzeniu, na które wystawił go nielojalny sługa.\nA tenże sługa? Zaszył się w jakiejś samotni, prowadząc życie odrzuconego przez własnych ziomków. Starał się pogodzić z tym, że przewrotny król wykorzystał jego dobrą wolę do własnych celów, a później znalazł nowy dom, gdzie waga tego, co robił była ważniejsza niż to, z jakiego gówna potrafił to stworzyć.\nNajwiększe świnie wymagają zazwyczaj od ludzi, aby byli aniołami\nChrum chrum every1! [tak odnośnie tytułu przywitanie]\nPosty będą się pojawiać regularnie co pół roku, taki półrocznik się tutaj trochę robi:-)\nMoże w ciągu takich przerw mam czas na przemyślenia, na kolejne spostrzeżenie, które umiem spisać? - zdecydowanie tak, przynajmniej podczas tej przerwy tak było. Nabyłem sporo doświadczenia, expiłem w 'Życiu', mam level up, mogę się czymś znów podzielić.\nPrzebywanie w życiowej oborze, wśród prosiąt, ich macior i knurów, niesie ze sobą ryzyko zarażenia świńską grypą, która może rozwinąć się w baaardzo niebezpieczne stadium, zagrażające naszemu zdrowiu psychicznemu. Czym konkretnie jest ta choroba?\nWyobraźmy sobie słodkie małe prosię - nie myślmy przez pryzmat o ble, uwalone błotem i gnojem, śmierdzące małe zwierzę, niedojrzały pasztet, kiełbasa, cokolwiek - tylko jak o małym, słodkim zwierzaczku, takim jak na obrazku:\nTrzeba przyznać, mały słodki prosiaczek; niewinny, czysty, kochany, etc. Zaczynamy tego prosiaczka rozpieszczać - przecież jest tylko małym kochanym zwierzątkiem, prawda? Stwarzamy z nim więź; po co mi pies czy kot, ten prosiaczek jest taki słodki i kochany, poświęcę mu całą swoją uwagę! Otóż, moi drodzy, nie należy zapominać, że taki prosiaczek jest świnią i prędzej czy później pokaże nam to; jeżeli pozwolimy się wciągnąć do jego domku, obudzimy się w oborze, otoczeni przez gnój, który później trudno zmyć.\nW jaki sposób to właściwie działa? Przecież spotykam na łące słodkiego prosiaczka, w jaki sposób ma się to do tego, że ląduję w oborze? A no, moi mili, przygarniamy takiego prosiaczka, dokarmiamy go, chcemy dla niego jak najlepiej. Problemem stanowi jednak to, że mimo wszystko to, co my robimy, nie zmienia cyklu życia tej świnki - ona rośnie w siłę, potrzebuje co raz więcej (jako że jest co raz większa), aż w końcu trudno rozpoznać w niej małe stworzonko, któremu wystarczała odrobina pokarmu, bo teraz trudno jest TO COŚ wykarmić; jeśli nie dajemy rady, świnia w końcu próbuje pożreć i nas - ale hola hola! Broń Cię Boże, jeśli okażesz się niesmaczny. Dla świni koniecznie musisz być najlepszym daniem w korycie; jeśli zabraknie jej jedzenia, musi czymś zadowolić swe wybredne (a owszem, świnie są bardzo wybredne!) podniebienie. Kiedy spostrzegasz, że świnia zaczyna Cię pożerać, budzisz się w jej legowisku, w gnoju obok koryta i widzisz, że musisz uciekać.\nZa nic w świecie nie jesteś w stanie pogodzić się z tym, że to słodkie stworzonko zamieniło się w kreaturę, która chce tylko więcej i więcej, aby móc rosnąć. Tym, co nazwałem świńską grypą, jest nasza naiwność; naiwność w to, że można oszukać naturę. W ślepotę, która zasłania nam prawdziwe spojrzenie na naturę jakiejś rzeczy - w tym przypadku świni. Nie da się oszukać przeznaczenia, świnia w końcu stanie się dorosła, wykarmiona; nie potrzebuje już swego uroku, które miała jako prosię, wypełniła to, do czego została stworzona: zmieniła się w wielkie bydle, które umie sobie poradzić samo, dzięki naszej troskliwej opiece. I nie nie nie, nie myślcie, że będzie nam za to wdzięczna. My jesteśmy tylko korytem, z którego czerpie, a jeśli nie będziemy aniołami, które obsypują ją tym, czego potrzebuje, to w końcu świnia pożre i koryto. Jeśli uda się nam uciec, gratulacje, czas poszukać pasty BHP, by zmyć z siebie woń gnoju i innych paskudztw.\no 00:06 3 komentarze:\nEvil and Wicked just don’t mix. Wicked always wins\nAbsurdem jest dzielić ludzi na dobrych lub złych. Ludzie są albo czarujący, albo nudni.\nCzy zastanawialiście się kiedyś nad tym, co ludzi pociąga w złu? Czy jest to tylko dzieło chorych na umyśle ludzi-sadystów, czy może jest w tym coś pociągającego? Czy może raczej, co takiego się przez zło zyskuje?\nZło jest fajne. Kuszące. Pociągające. Pewnie większość ludzi uzna, że to głupie, ale tak po prostu jest - może nie dla każdego, ale dla sporej części ludzi jest. Mylą je często z nikczemnością, a wydaje mi się (mam nadzieję, że słusznie), że jest to różnica.\nSpora część tych, którzy Zło uprawiają, uważa, że posmakowali Zła. Ja zgadzam się z kimś, kto uważa, że to bzdura. To my jesteśmy ucztą, Zło smakuje nas, jeśli jesteśmy smaczni, to trudno powstrzymać jego apetyt. Aby było ciekawiej, nie działa na zasadzie pasożyta; przystawka doskonale wie, że jest zjadana, ale otrzymuje wiele, aby podtrzymywać własną ochotę na bycie przekąską, a także utrzymać apetyt Zła na siebie samego.\nW zamian za tę 'ofiarę', za 'utrzymanie umowy', jest się samowystarczalnym - a może raczej, 'złowystarczalnym'. Związek ze Złem jest związkiem z pozoru perfekcyjnym - pozbawionym kłótni, daje dużo radości, obdarowuje nas prezentami. To, co czują inni, zostaje odepchnięte - Zło zawsze stawia nas na pierwszym miejscu, jesteśmy w centrum jego zainteresowań; to coś, co zawsze dba o nas, nie wymaga sztucznych obietnic czy zachowań. Kosztem naszego szczęścia jest szczęście innych - magia, nieważne czy dobra, czy zła, zawsze ma swoją cenę; energią, napędzającą sprawczą moc Zła, jest właśnie szczęście innych - my zaś stajemy się żywym odkurzaczem, który tę energię wykrada. Czy to przeszkadza? Nie, nie bardzo. W końcu jesteśmy wtedy zaprogramowani tak, że to, co dzieje się w naszym życiu, jest wartością nadrzędną; inni są tylko przekąskami, które musimy zjeść my, aby stać się bardziej pożywni dla perfekcyjnego partnera, Zła.\nRzeczywiście, ludziom samotnym to odpowiada. Wychodzę z założenia, że niewielki odsetek związków ma szansę przetrwać na bardzo długi okres czasu, toteż nic dziwnego, że po pewnym czasie ten perfekcyjny związek ze Złem zacznie nas nudzić. Zaczniemy szukać czegoś nowego, albo to ktoś nowy pojawi się w naszym życiu. Nagle widzimy, że nie ma dla nas podziału na dobro i zło - tkwimy w tak moralnie obojętnej postawie, że dzielimy ludzi na tych, którzy nas interesują, oraz na ludzi nudnych. W naszym życiu pojawia się właśnie ktoś czarujący, kto pokazuje, że warto używać wszystkiego, co życie oferuje, a zło jest tylko jedną z jego rozrywek. Poprzedni, idealny związek ze Złem zostaje przerwany, ale to było przecież ważne 'uczucie', stara miłość nie rdzewieje, więc zostaje w nas ten krzew Zła, z którego czasami zrywamy owoce; nie wracamy jednak jeszcze do tej relacji, przecież znaleźliśmy kogoś nowego, lepszego.\nBiada takiej osobie - serdecznie współczuję każdemu, kto odbił kogoś Złu. Przyzwyczajenia, nabyte wcześniej, utrudniają im odnalezienie się w nowej sytuacji, jaką jest odczuwanie czegoś dobrego, czerpania radości z czegoś innego, niż dotychczas. Ta nowość niesamowicie dobrze na nie wpływa, ale w euforii zatracają się i chcąc sięgnąć po więcej, czasami zrywają owoce z tego krzewu, który w nich pozostał. Są zagubieni, ale dla czegoś ważnego są w stanie się nauczyć czerpać radość także z odczuwania dobra, naprawdę.\nZło nie jest najgorszą rzeczą w człowieku. Z każdego zła może wyniknąć coś dobrego, coś nieoczekiwanego. Dużo gorsza jest Nikczemność, która popycha ludzi do dużo gorszych czynów. Zło się nie rodzi, zło się robi - nikczemność rozwija się razem z człowiekiem, jest jego nieodłączną cząsteczką, a nie tylko dodatkiem.\nW mojej opinii - powielonej, ale uważam, że zdanie jest słuszne - Zło i Nikczemność się nie łączą; w bezpośrednim starciu to Nikczemność zawsze wygrywa.\nGdyby Boga nie było, należałoby go wymyślić\nCześć i czołem, jak ktoś nie może rękoma (bez urazy). ;-)\nNa wstępie zaznaczam - ten post nie będzie próbą negowania istnienia boga, nie będzie też próbą potwierdzenia jego istnienia, nie będzie próbą obalenia Waszych wierzeń, poglądów i przekonań - mam po prostu życzenie podzielić się swoimi przemyśleniami dlaczego w ogóle w bogów/boga wierzymy (wynikającymi także z prac i przemyśleń innych ludzi), a nie urażać kogokolwiek. Miłej lektury (i mam nadzieję, że taka właśnie będzie)!\nLudzie od zawsze próbują zrozumieć prawa rządzące światem, szukają tajemnic, które można wyjaśnić, ale często zagadki pozostają nierozwiązane przez stulecia, zanim znajdują się środki, mogące te tajemnice odkryć. Jak pogodzić ciekawość i żądzę wiedzy z niemożliwością ich zaspokojenia? To proste, wymyślić jeszcze większą zagadkę - boga/bogów, magię czy inne rzeczy paranormalne, które swoimi niepojętymi boskimi prawami czy kaprysami będą sprawiać, że dziwne rzeczy, których ludzie nie potrafią wyjaśnić, będą się dziać. Straszliwa wichura spadła na ludzkość z powodu boskiego gniewu, a nie praw przyrody, a brak urodzaju w roku X jest karą za grzechy ludzkie. Istotnie - najłatwiej doszukiwać się powodów naszej klęski w działaniach osób posiadających większą władzę. To wygodne móc tłumaczyć porażki boskimi kaprysami, prawda?\nCzęsto powtarza się, że Bóg stworzył ludzi na swój obraz i podobieństwo - ja uważam, że było całkowicie odwrotnie. Ludzie chętnie wierzą we wszystko, co tylko bawi, zadowala albo obiecuje jakąkolwiek korzyść - jeżeli dodamy do tego strach przed śmiercią, mamy gotową potrzebę miłościwej osoby, stojącej na szczycie hierarchii, która pozwala nam żyć, także po śmierci; mało tego, ingeruje w doczesne życie i wynagradza dobrych i wierzących! Wiara w takiego boga to kusząca oferta, czymże bowiem jest kilkadziesiąt lat postępowania zgodnie z dyktowanymi przez kapłanów zasadami w porównaniu z wizją wiecznego, szczęśliwego życia, albo nagród tutaj, na ziemi? Niczym, albo małym poświęceniem.\nSpróbujmy to zweryfikować - tylko hipotetycznie. Przede wszystkim zastanówmy się, czy ta dobra ingerencja, jaką kochający nas Bóg wkłada w świat, naprawdę istnieje? Aby znaleźć odpowiedź, wystarczy przyjrzeć się krajom Trzeciego Świata; nie jestem w stanie pojąć, że ktoś, kto kocha nas niewyobrażalną dawką miłości, jest w stanie bezczynnie przyglądać się temu, jak codziennie z głodu giną setki, tysiące czy dziesiątki tysięcy dzieci i dorosłych. Uważanie tego za miłość czy próbę wiary to patologia - kto o zdrowych zmysłach katowałby miliardy ludzi cierpieniem, aby sprawdzić, czy w niego wierzą, albo udowodnić im swą miłość? Czy naprawdę cały mój świat potrzebuje psychologa?\nJeśli porównanie Boga z Ojcem, a ludzi z dziećmi jest prawdziwe, to żądam interwencji opieki społecznej, nie chcę ojca-sadysty, który przymyka oko na cierpienia nieprzeliczonej liczby swych dzieci. Chcę sprawiedliwego wyroku, odsunięcia go od władzy rodzicielskiej, a nie patrzenia na to jak na wspaniałą, bożą sztukę.\nNie, nie będę też walczył w barwach europejskiego boga (Kościoła), który mimo swej władzy i potęgi, musi o tę władzę walczyć ludzkim ramieniem z innymi bogami, próbującymi zagarnąć jego dziedzinę.\nNie wiem, czy mylę się ja, czy mylą się inni. Nie wierzę jednak w zakład Pascala, który twierdzi, że wierząc w Boga nic nie tracimy, możemy jedynie zyskać nagrodę w postaci życia wiecznego. Uważam, że słusznie zapytał Richard Dawkins - czy wiarę można udać? Czy jeśli Bóg istnieje i jest wszechwiedzący, nie rozpozna tych, którzy wierzą naprawdę? I czy w dzisiejszym świecie przeważającą częścią nie są "ludzie-Pascale", którzy twierdzą, że wierzą, a nie wierzą, bo chcą zyskać?\nPS: POZDRAWIAM CIĘ. ;-)\nSą dwa rodzaje miłości - za darmo i za pieniądze\n"Jeśli myślisz, że miłości nie można kupić za pieniądze, to nie wiesz, gdzie robić zakupy."\nA no właśnie. Pogląd, że miłości kupić się nie da, to nie jedynie (jak sądzi większość osób) myśl 'sponsorów' (czyli zwykle starych oblechów obu płci, których atrakcyjność to pieniądze, nie ciało), ale również ludzi sukcesu (dla niezorientowanych - Laura Ashley była popularną projektantką wnętrz w XX wieku), ludzi wykształconych, którzy przecież powinni coś jednak o prawdziwych uczuciach wiedzieć.\nCzy jest tak, jak większość myśli? Czy wyżej wspomniani ludzie tak naprawdę nie kochają i liczą się dla nich jedynie pieniądze i korzyści, które dzięki nim czerpią?\nŻeby odpowiedzieć na to pytanie, powinniśmy chyba zastanowić się najpierw, jaki obraz miłości gnieździ się w naszych umysłach. Nie ukrywajmy, większość wciąż wierzy, że miłość to uczucie rodem z Disneyowskiej bajki, gdzie książę zakochuje się od pierwszego wejrzenia w królewnie (z wzajemnością, oczywiście!), a po pokonaniu szeregu niebezpieczeństw żyją sobie długo i szczęśliwie. Utopijna wizja bez pokrycia w rzeczywistości - cóż to by była za oszczędność czasu, zakochać się w kimś z wzajemnością w ciągu kilku sekund, zamiast latami szukać drugiej połówki, prawda?\nW każdym razie - wizja miłości od pierwszego wejrzenia robi pranie mózgu w dostatecznie już tępych umysłach, czego efektem jest... no właśnie, obrazek poniżej idealnie oddaje ten klimat.\nNo właśnie, 'rzal, bul i rzałoba'. Jak widzimy, zakochanie od pierwszego wejrzenia wcale nie kończy się dobrze, a właściwie kończy się szybko po tym, jak się zaczyna. Bajki nie pokazują tego, co dzieje się po ślubie królewny z królewiczem, ale dam sobie rękę uciąć, że przestaje być bajkowo, a zaczyna się komedia. Albo dramat, zależy w jakiej bajce.\nTak, bajki to pierwsza rzecz, która wpiera nam kilka ogólnych schematów miłości i każdy z nich jest dobry (tak, nawet motyw miłości zoofila, na przykładzie "Pięknej i Bestii"), wszystko się dobrze, nie ma żadnych rodzinnych dram i tego typu rzeczy. A szkoda, bo wpierają dzieciakom fałszywe schematy bez pokrycia - a po kilku latach mamy czternastoletnie kretynki, tnące się mokrymi herbatnikami, bo je chłopak rzuca.\nWróćmy jednak do tematu - omówiliśmy już kwestię miłości od pierwszego wejrzenia, która jest w wyobrażeniach wielu kwintesencją, ideałem miłości. Powiedziałem też, że uważam to za totalną bzdurę. Po co? Po to, żeby pokazać, że oklepane i ogólnie przyjęte schematy miłości niekoniecznie są właściwe, a Ci, którzy je wyznają, potępiają każde wyjście poza ramy idealnej (w ich mniemaniu!) miłości, która właśnie idealna nie jest.\nDużo bardziej życiową (życiową pod kątem użyteczności) definicją miłości jest dobieranie się w pary na zasadzie schematu pierwszego wrażenia (oceniamy atrakcyjność osoby w naszych oczach - po zachowaniu i po wyglądzie - kiedy ktoś próbuje przekonywać, że wygląd nie jest ważny, mam ochotę poderżnąć mu gardło; gdyby wygląd nie był ważny, moglibyśmy umawiać się z totalnymi trollami), a później, jeśli ktoś nam się spodoba, umawiamy się i albo coś z tego będzie, albo nie będzie. Bez zbędnego pierdolamento o tym, że będziemy ze sobą do końca życia, że kocham Cię od pierwszego wejrzenia - wszystko przychodzi z czasem. To chyba najpopularniejsza z używanych form miłości (nie licząc miłości rodzinnej, rodziców do dziecka itd., a także o 'pseudomiłości' gimbusów etc.). Czy jest ona darmowa? A no, zaraz się nad tym zastanowimy.\nTeraz skupmy się na tej miłości 'do kupienia'. Czy to jest w ogóle miłość?\nUważam, że częściowo tak. Ludzie nieatrakcyjni, albo ludzie, którzy po prostu nie mają czasu na poszukiwanie partnerów, idą na łatwiznę - mają pieniądze, toteż dzięki temu kupują sobie osoby, które dla nich w jakiś sposób są atrakcyjne; niektórzy pewnie coś do tych osób czują, dla innych jest to pewnie jedynie seks; ale przecież seks to jeden z rodzajów miłości, którzy wyróżniali Grecy, miłość cielesna - czy trzeba więc ograniczać się tylko do miłości duchowej?\nFakt, jest jedna różnica: dzieje się to tylko dzięki pieniądzom. Ludzie są ze sobą w ten sposób, bo czerpią jakieś korzyści: jedna strona dostaje osobę, druga strona - pieniądze. Czy to aby na pewno różni to od poprzedniego rodzaju, wynikającego z poznania i podobania się?\nMoim zdaniem - nie. Jeden schemat działa na zasadzie pieniędzy, które są łącznikiem i dają szczęście. Drugi z kolei wynika z tego, że ktoś daje nam radość, poprawia nastrój - ale przecież i to są korzyści. Czy bylibyśmy z kimś, gdyby nie oferował nam niczego? Czasami w tych "darmowych związkach" oferuje się piękne ciało - ale przecież to taka sama oferta, jak oferta pieniędzy. Innym razem oferujemy sobie poczucie bezpieczeństwa, radość czy wspólne zagospodarowanie czasu. Jak widzimy, w obu przypadkach czerpiemy korzyści z tej miłości, czy też może pseudomiłości.\nCzy istnieje więc podział na miłość "darmową" i "coś za coś"? Uważam, że nie. Jeśli osoby czynnie uprawiające sponsoring, bycie ze sobą dla pieniędzy, nazwiemy dziwkami, to czy nieprawdą będzie stwierdzenie, że wszystkie rodzaje miłości, oferując nam pewne korzyści, robią z nas dziwki?\nPozdrawiam i zapraszam do komentowania! ;)\nPragnienie sławy, rozbudzone przez wszechobecny internet, rozgorzało na dobre. Zaczęło się od Aska - serwisu, który otworzył prowincjonalnym internautom drogę do popularności, przenoszącej się z w/w portalu na Facebooka (w postaci lubietów). Odpowiadając na pytania, lubiąc cudze odpowiedzi i obserwując innych użytkowników, wkrótce byliśmy w stanie zdobyć grono fanów, które szybko przenosiło się na FB i tam poszerzało, kreując znane dziś pseudogwiazdki, znane szczególnie z... a no właśnie, tak właściwie to z niczego konkretnego (z moją opinią nie zgodzą się 'fani' tychże osób, dla których zdjęcie w sklepowej przebieralni, w firmowych ciuchach, to jednak jest COŚ).\nFala ta nadal dryfuje na morzu internetu, przyjmując w swoje objęcia nowych celebrytów, którym, z powodu dużej popularności tej metody, jest coraz trudniej wybić się przed szereg.\nPrzyszła kolej na nieco bardziej ambitnych ludzi, którzy chcieli zaistnieć przez pasję - na początku, oczywiście. Zaczęła się 'epoka' tworzenia przeróżnych stron na Facebooku, popularność zyskały jednak szybko osoby, zajmujące się szeroko pojętą fotografią (wszyscy pamiętamy tworzenie stron typu 'Adam Nowak PHOTOGRAPHY' etc.), biegające z lustrzanką w szkole, w drodze do szkoły, w drodze ze szkoły, a czasami, kiedy nie publikowały swoich 'prac' na fanpage'ach, czekając na lajki, nawet w weekendy. Prawdziwie artystyczne dusze, gotowe swoją pasją i talentem porwać świat... i na gotowości się zakończyło. Tak jak w przypadku poprzedniej grupy, nadal istnieją ludzie, działający za pomocą tej 'metody', jednak są nieco bardziej kreatywni i niektórzy z nich to Ci, których przed chwilą opisywałem, jednakże nie mogę pominąć tego, że to właśnie ludzie wytrwali, którzy, czasem może nieszczerze, oddają się tej pasji i istotnie, osiągają w tej 'dziedzinie' przyzwoite wyniki.\nKolejna fala, całkiem świeża, to fotomodele, żyjący w symbiozie z 'Imię Nazwisko PHOTOGRAPHY', tudzież 'Inna_nazwa PHOTOGRAPHY'. Ludzie Ci użyczają fotografom swojego wizerunku, w celu zasilenia fanpage'ów, a następnie zdobycia internetowej sławy (poprzez zapraszanie podobnych sobie celebrytów i przyjmowania grona fanów swojej osoby do znajomych, którzy będą lubić każde opublikowane zdjęcie lub wpis); ludzie Ci łączą się często z celebrytami z Aska lub używają w uzyskaniu internetowego 'fejmu' obu metod.\nOstatnią chyba grupą ludzi, zyskujących internetową sławę, są blo/vlogerzy. To właśnie w tej grupie, moim zdaniem, można znaleźć największą ilość osób godnych zainteresowania, które istotnie wnoszą coś nowego/ciekawego do sieci (nie mówię, że w poprzednich 'falach' nie ma takich osób, ale jest ich zdecydowanie mniej). Ludzie Ci dzielą się z internautami swoimi przemyśleniami (tak, ja również to robię) w celu... No właśnie, albo po to, żeby przedstawić swój punkt widzenia, opisać coś w obiektywnym świetle, albo tylko i wyłącznie dla sławy. Największą popularnością wśród blogów cieszą się blogi modowe - sami jednak (po słynnym nagraniu TVN-u) możemy się przekonać jak często ludzie Ci są totalnymi laikami, chcącymi zaistnieć (nie mówię jednak, że nie istnieją blogi z prawdziwego zdarzenia, które naprawdę kopią w jaja i wnoszą COŚ do sieci). Vlogerzy natomiast to takie internetowe mini-wiadomości, komentarze Vlogerów na temat wydarzeń na świecie, tego, co dzieje się w internecie, a także dotyczący stricte ich prywatnego życia. Nie ukrywajmy jednak - to CO i JAK mówimy jest kwestią drugorzędną w Vlogowaniu - kluczem natomiast do zdobycia 'fejmu' jest to, jak wyglądamy, w czym się pokazujemy i jak się zachowujemy. Popularność na YouTubie zdobywają albo osoby, podobające się rzeszom fanek (--> tak samo jak 'fotomodele' czy celebryci z Aska), albo mega dziwadła, z których będzie można zrobić mema czy w jakikolwiek inny sposób pośmiać się (nieszczęsna Aga ze Swarzędza czy Gracjan Roztocki).\nNa zakończenie: jeśli marzy Wam się sława, zakładajcie Vansy/AirMaxy, biegnijcie do znajomego/znajomej, która ma lustrzankę i zaczynajcie 'ISTNIEĆ' w internetach (nie zapomnij oznaczać na zdjęciach znanych fejmów!); poniżej załączam Piramidę Fejma, enjoy! ;)\no 15:48 9 komentarzy:\nSzlachetny człowiek wymaga od siebie, prostak od innych. Chrum chrum every1! [tak odnośnie tytułu przywitanie] Posty będą się pojawiać re...\nZawsze znajdzie się ktoś, kto zauważy jedną wyprutą nitkę w szacie twojej misternie utkanej osobowości; gorzej, gdy za tę nitkę po...\nCześć i czołem, jak ktoś nie może rękoma (bez urazy). ;-) Na wstępie zaznaczam - ten post nie będzie próbą negowania istnienia boga, nie bę...\nCopyright © by evilqueen. Motyw Rewelacja. Obsługiwane przez usługę Blogger.


MAMAMOO zapowiada comeback nowym zwiastunem - K-POP LIVE POLSKA\nStrona główna #Newsy MAMAMOO zapowiada comeback nowym zwiastunem\nMAMAMOO zapowiada comeback nowym zwiastunem\nPrzygotujcie się na coś nowego od MAMAMOO!\n14 maja o północy KST dziewczyny z MAMAMOO zaskoczyły fanów wypuszczając niespodziewany teaser. Grupa zasugerowała również potencjalny comeback z żartobliwym odniesieniem do ich własnego tekstu “Décalcomanie“, drażniąc się “MAMAMOO wraca po Was.”\nNie możesz się doczekać, aby zobaczyć, co MAMAMOO ma w zanadrzu?\nPoprzedni artykułJiho z Oh My Girl jest kontuzjowana\nNastępny artykułJ-Hope, Jimin i V z BTS w nowym zestawie indywidualnych zwiastunów “BUTTER”\nTo znaczy, że WheeIn przedłużyła kontrakt? Jak tak to jutro zrobie jakąś impreze, w końcu terez mam pewność że jeden z moich ubandów na tą chwilę się nie rozpada!😀\nJej nie mogę się doczekać czyli to znaczy że wheein przedłużyła kontrakt ale się ciesze będe czekać


Wakacyjne łamisłówka – Superbelfrzy RP\nAnna Grzegory Rodzicom 29 czerwca 2013 1 lipca 2013 komentarzy 5\nLato. Słońce. Spacery. Plaża, łąka, góry, las. Nareszcie mamy czas na wspólne spędzanie czasu ze swoimi dziećmi, na zabawę, na relaks. Zazwyczaj czeka nas najpierw krótsza lub dłuższa podróż, w czasie której dzieci od samego niemal początku zadają nieśmiertelne pytanie:\nW podróży lub na spacerach możemy wykorzystać wolny czas na zabawy słowne, które polepszą koncentrację uwagi, pamięć wzrokową i słuchową oraz piękną dykcję. W czasie jazdy samochodem, aby się nie nudzić obserwujmy pilnie drogę.\nMożemy pytać dzieci o szczegóły mijanych obiektów, np.:\n– Podpytujmy, czy dziecko wie, jaką miejscowość mijamy, jakie już minęliśmy.\n– Utrwalamy znajomość znaków drogowych (jaki to znak?).\n– Sprawdźmy, czy dziecko zauważyło, ile km dzieli nas od danej miejscowości (trzeba pilnie obserwować znaki informacyjne).\n– Stojąc w korkach sumujmy cyfry z rejestracji samochodowych, zapamiętujmy całe rejestracje (spójrz, zapamiętaj, odwróć wzrok, powiedz, sprawdź).\n– Układajmy nowe słowa z innego słowa (np. z wyrazu SUPERMARKET – KRET, TREMA, RAK, MAREK itd.).\n– Budujmy listę wyrazów w dowolnej kategorii (kolory, zwierzęta, warzywa, owoce, samochody, miasta, wyrazy na wybraną literę, imiona, słodycze itd.). Każda osoba wymienia po kolei wszystkie powiedziane wyrazy od początku i dodaje na końcu swoje słowo.\n– W Tatrach możemy urządzić konkurs na zapamiętanie największej ilości zakopiańskich „ówek” (Gubałówka, Jaszczurówka, Ciągłówka, Krupówki, Chramcówki, Antałówka itd. – jest ich bardzo dużo). Jeśli wcześniej zapowiemy taką zabawę, wszyscy będą bardziej skupieni podczas zwiedzania miasta.\nInteligencję emocjonalną rozwijają zabawy dotyczące określania swoich odczuć. Oto przykłady:\n– Po kolei wszyscy uzupełniają takie zdanie: „Ja lubię…., a co ty lubisz?”. Ważne, żeby na każdego kolejka wypadła kilkakrotnie.\n– Każdy wymienia trzy fajne rzeczy, które zdarzyły mu się tego dnia.\n– Kończymy zdania:\nJest mi smutno, gdy…\nNie mogę się doczekać …\nNudzę się, gdy…\nPodziwiam ludzi, którzy…\nTwórcze myślenie u dziecka rozwinie zabawa we wspólne tworzenie opowiadania. Jedna osoba zaczyna grę wypowiadając pierwsze zdanie, każda następna powtarza wszystko od początku dokładając swój ciąg dalszy.\nSpróbujmy układać krótkie teksty, w których w każdym wyrazie będzie występowała umówiona głoska (Król Karol kupił królowej Karolinie korale koloru koralowego).\nWspólną grą może też być rodzinna zabawa dykcyjna. Potrenujmy staranne recytowanie łamańców językowych, np.:\nWłóż płaszcz w deszcz. Nie marsz czoła. Zmiażdż dżdżownicę.\nHongkong w Chinach, King Kong w kinach.\n(Więcej ćwiczeń dykcyjnych na logofigle.pl)\nA jakie są Wasze sposoby na urozmaicenie podróży z dziećmi?\n← Projekt – tłumaczenie aplikacji (cz.1)\nKonferencja ETM →\n5 thoughts on “Wakacyjne łamisłówka”\n29 czerwca 2013 o 12:00\nMoje sposoby jak dzieci były małe to gra karciana ” Piotruś”, potem rozwiązywały krzyżówki „Supełek” , potem pasjami czytały książki w aucie, słuchały mp3, potem …..długo, długo nic, bo sami podróżowaliśmy. Teraz są dorosłe i gdy znowu razem jeździmy nad morze opowiadają całą drogę zabawne wydarzenia z dzieciństwa, studiów. Pamiętam, że kiedyś przygotowywały ” kierowcy ” składankę z ulubionych piosenek- nie zawsze trafiały w gust i było wesoło.\nTeraz pewnie tablet rozwiązuje problem pytania – Daleko jeszcze? Można sprawdzić na GPS 🙂 śledzić drogę. No i grać w Angry birds.\n29 czerwca 2013 o 12:06\nJa czy w podróży czy na spacerze bawię się z synem w wymyślanie wyrazów na ostatnią literę danego słowa, albo ćwiczymy ortografię albo jak był mniejszy uczył się cyferek na podstawie rejestracji samochodów. Szukamy też wyrazów bliskoznacznych lub przeciwieństw…ja wymyślam lub syn, na zmianę…. Fajnie czas szybki leci i można się wiele fajnych rzeczy o sobie dowiedzieć.\n30 czerwca 2013 o 06:38\nDorzucam zagadki (np. 10 pytań „Czy…” , po których powinno się zgadnąć obiekt z określonej kategorii).\nI jeszcze kamień-papier-nożyce (oczywiście bez udziału kierowcy! Niech trzyma kierownicę obiema rękami :)) – bo na dłuższą metę to niezwykłe doświadczenie w opracowaniu strategii (powtórzyć swój wybór? Jak często? Jak myśli przeciwnik ?… itd.)\n30 czerwca 2013 o 08:27\nNasze podróże z dzieckiem, to czas zagadek i gier typu zgadnij kto, zgadnij co. Zagadki wszyscy znamy, natomiast druga zabawa polegała na tym, że jedna osoba wymyślała postać, zwierzę, zawód, cokolwiek i podawała tylko do jakiej kategorii wymyślone słowo należy, zadaniem pozostałych osób było takie zadawanie pytań, by jak najszybciej ustalić o co, o kogo chodzi. Odpowiedzi na pytania mogły być tylko doTAK lub NIE. Zabawa przednia, ucząca wzajemnego słuchania, logicznego myślenia, kojarzenia, wzbogacajaca zasób słownictwa. Te lata minęły, córka dorosła, ale gdy tylko pojawia się okazja,tego to słyszę „zgadnij co… i nie jest to…”\n23 maja 2016 o 15:20\nNo tak. Ja ze swoją Zuzią jeździmy dużo. Do dziadków daleko, wychodzi 4-5 godzin jazdy samochodem. A dziecko szaleje, bo ile można siedzieć w miejscu.


Kobiety Szukajace Mezczyzn W Strzebin.\nDo 1942 roku członkowie zespołu tworzącego muzeum w Linzu zgromadzili około Kobiety szukajace mezczyzn Młoda cycolinka w Prusy w Strzebin последние восемь tysięcy obrazów. Tym razem pod pretekstem zagrożenia alianckim bombardowaniem obszarów Generalnego Gubernatorstwa, w 1943 roku Dama z gronostajem po raz kolejny została wywieziona do Berlina. Realizację swoich marzeń kanclerz III Rzeszy powierzył architektowi Albertowi Speerowi i Hansowi Posse, który otrzymał odpowiednie pełnomocnictwa i środki, by zgromadzić eksponaty ze wszystkich dziedzin sztuki.\nObraz Rafaela, wraz z innymi dziełami sztuki, został wpisany do specjalnego katalogu zabytków przejętych przez Niemców na terenie Generalnego Gubernatorstwa – Sichergestellte Kunstwerke im General Gouvernement. Po lewej, dr Hans Randki online w Gniezno Posse Kobiety szukajace mezczyzn w Strzebin. Ale Portret młodzieńca i kilka innych obrazów w dalszym ciągu spoczywały w skarbcu berlińskiego banku, kajetan Mühlmann z Hansem Frankiem W 1940 roku Dama z gronostajem Leonarda da Vinci wróciła co prawda do Krakowa.


Starość jest pięknem pomarszczonej twarzy, ale też niesprawnymi nogami i rękami, które nie mogą utrzymać kubka z herbatą - Oh!me - Magazyn dla kobiet\nStarość jest pięknem pomarszczonej twarzy, ale też niesprawnymi nogami i rękami, które nie mogą utrzymać kubka z herbatą\nPożegnanie z człowiekiem, który był obecny w twoim życiu odkąd pamiętasz, z którym wiążą cię dobre emocje, wspomnienia – to, co dobre i piękne – jest bardzo trudnym doświadczeniem. „Trudne” jest tu wszystko: i ostateczność, i ta egoistyczna chęć zatrzymania go przy sobie „jeszcze na chwilę” i twoje zaprzeczanie prawdzie, że to się musi stać, że tak ten świat jest urządzony. A jednak. I mój i twój zaplanowano tak samo, by składał się z ciągłych powitań i pożegnań z tymi, których kochamy.\nI nie wiem tylko co jest bardziej bolesne: świadomość, że tak bliska ci osoba, ktoś kogo nie tylko kochasz, ale uważasz za fundament twojego jestestwa, z kim masz tysiące najlepszych wspomnień z dzieciństwa i młodości, powoli zmienia się w obcą osobę, czy to że ją utracisz fizycznie. Starość nie udała się stwórcy – kimkolwiek on jest.\nZagadka człowieczeństwa, istota humanizmu. Jak w kimś, kto pod wpływem choroby, upływającego czasu i lęku przed nieuchronnością śmierci przeistacza się w rozgoryczoną i rozżaloną osobę targaną negatywnymi, złymi emocjami, ciągle jeszcze widzieć tego, kto kiedyś dał ci wszystko, co najlepsze? Jeśli opiekujecie się starszymi rodzicami, albo niedołężną babcią, czy dziadkiem, pewnie znacie to uczucie.\nBo starość bywa bardzo osobistym dramatem, mimo bliskości kochających dzieci i wnuków, mimo troski i najbardziej starannej opieki. Mimo całej miłości, którą w sobie macie.\nPatrzę na bliską mi osobę i wiem, że jej już się na tym świecie nie podoba. Że wzbiera w niej żal i złość na swoje niesprawne nogi, na trzęsące się ręce, na odbicie w lustrze, które zamiast pięknej, roześmianej twarzy, pokazuje ciągle tę pomarszczoną, zapadłą i smutną. W jej głowie zapewne pytania: To już? Tak szybko to życie minęło? To wszystko i nic więcej? Dlaczego już?…\nKocham ją i rozumiem jej cierpienie. Jeszcze kilka lat temu, była panią swojego losu. Dziś brak jej sił, by odgrzać sobie obiad, by wyjść na spacer, do kina, ba, nawet na ławkę do pobliskiego parku. Ona znika, a wokół pulsuje życie. Rodzą się dzieci, wnuki, prawnuki. Młodzi zakochują się, są szczęśliwi, piękni. Zupełnie tak, jak ona kiedyś. I jej głos, teraz coraz słabszy, coraz mniej pewny, rozbrzmiewał kiedyś głośno, sprężyście, mocno. Tak jak jej życie. Wypełniało niewielką przestrzeń jej mieszkania przez kilkadziesiąt lat.\nDziś jest coraz mniejsza, zgarbiona, coraz lżejsza i bledsza. Coraz bardziej jest jej „wszystko jedno”. Dlatego cieszę się z każdego momentu, kiedy jeszcze chce „tu być”, kiedy odczuje ciekawość nowego smaku, radość z obecności prawnucząt…\nJak trudno mi patrzeć na nią, wiedząc, że powoli gaśnie. Jak źle mi z tym uczuciem, że gdy odejdzie, nie znajdę jej w jej fotelu bujanym, w pokoju pełnym zdjęć i pamiątek, w którym przeżyłam tak wiele szczęśliwych chwil, dzięki niej. Jak trudno zaakceptować fakt, że i ona już zaraz będzie wspomnieniem. I cieszę się, że jeszcze ciągle czasem bywa sobą, a nie tym kimś, kogo zabiera mi jej starość.\nZnajoma opiekuje się swoją starszą, niedołężną mamą. Jest u kresu sił. Tych psychicznych i fizycznych. Fizycznych, bo opieka oznacza właściwie pełną obsługę: pranie, gotowanie, karmienie, mycie, zmianę pampersów…\nPsychicznych, bo ciągle słyszy raniące, oskarżycielskie ostre słowa z ust swojej mamy, która pluje na nią jedzeniem, oskarża o to, że córka regularnie dolewa jej trucizny do zupy i że kradnie. Mama czasem kopie, często wykrzykuje słowa nienawiści. Rzadko kiedy wie na pewno gdzie jest, a kiedy już wie, cierpi i mówi o śmierci. O tym, że nikt jej tu nie chce, że jest przeszkodą. Ta starość boli jeszcze bardziej – i matkę i córkę.\n– Nie mogę oddać mamy do zakładu – mówi znajoma – nie wybaczyłabym tego sobie. Moim obowiązkiem jest o nią zadbać, jak najlepiej potrafię. Zadbać o to, by te ostatnie lata jej życia upłynęły godnie.\nWięc moja znajoma opiekuje się mamą, zaciska zęby, czuje bezsilność. Cierpi. Bo nawet jeśli człowiek tłumaczy sobie, że ten „obcy bliski” nie jest przykry i złośliwy intencjonalnie, że jego mózg nie działa już sprawnie, że słowa, które padają wypowiada pod wpływem żalu i emocji, jest ciężko, nie zawsze można oddzielić serce od rozumu.\nUczono nas szacunku do starszych, ale nie nauczono nas, że starość jest trudna. Dla obu stron – tych, którzy odchodzą i tych, którzy tu zostają. I to nie wszystko. Starość jest piękna i brzydka zarazem, nie można się tego wstydzić, ani przed tym uciekać. Starość jest doświadczeniem i wiedzą z jednej strony, ale jest też utratą pamięci i zacieraniem wspomnień, pomieszaniem zmysłów i nierozpoznawaniem bliskich. Starość jest pięknem pomarszczonej twarzy, ale też niesprawnymi nogami i rękami, które nie mogą utrzymać kubka z herbatą. Starość naszych najbliższych jest lekcją odchodzenia dla nas samych.\nNie osądzajcie tych, którzy oddają rodziców czy dziadków do domu seniorów, tam, gdzie opieka jest dobra, a warunki godne. Nie mówcie też, że wy nigdy nie postąpilibyście w ten sposób.\nchorobaniedołężnośćodchodzeniepożegnanie z bliskimistarośćumieranie\nDrogie, perfekcyjne mamy! Dziecko to nie kolejny punkcik do odhaczenia w życiorysie\nZamarłam. Przeczytałam artykuł o matkach, które podają wieczorem swoim dzieciom leki na sen i zamarłam. Wiecie co nimi kieruje? Nie, nie problemy maluchów z zasypianiem, nie zalecenia lekarza, nie wskazania medyczne. To chęć pozbycia się problemu. Mieć dziecko szybciej z głowy, móc wcześniej zająć się sobą, odpocząć. Przespać 8 godzin. Nie słyszeć tego denerwującego „mamo”. Nie musieć zajmować się swoim dzieckiem. Pediatrzy biją na alarm. Moda na usypianie dzieci za pomocą środków nasennych rozprzestrzenia się w naszym kraju z zadziwiającą prędkością. Skutki? Przerażające: prawdziwe zaburzenia snu, uzależnienie od leków, uszkodzenie wewnętrznych narządów (wątroba, nerki). Ale co tam. W perfekcyjnym świeci perfekcyjnych mam, skutków ubocznych się nie przewiduje. Wszystko ma działać tak, jak w zegarku.\nZajrzyjcie na internetowe fora dla matek. To tylko kilka, losowych wpisów:\n„Kochane mamusie, co podać roczniakowi, żeby szybciej zasnął, chcielibyśmy wreszcie z mężem mieć wieczorem czas dla siebie”;\n„Drogie mamuśki, kiedy zaczęłyście zostawiać dziecko z kimś obcym, jestem miesiąc po porodzie i czuję, że dłużej nie wytrzymam z nim w domu, czy coś jest ze mną nie tak?”;\n„W jakim wieku wasze dzieci powiedziały „mama”? Denerwuje mnie już to ciągłe domyślanie się o co mu chodzi.”\nNie piętnuję tych matek. Z ich słów przebija samotność, bezradność, fizyczne i emocjonalne zmęczenie. I pewnie także rozczarowanie, że całe to piękne, różowe macierzyństwo tak właśnie wygląda. Chcę powiedzieć coś zupełnie innego. Chcę was zwolnić z obowiązku przeżywania perfekcyjnego macierzyństwa.\nNiektórzy całymi latami walczą o ciążę. Przechodzą kosztowne i pochłaniające tony emocji, nadziei, wiary w to, że się w końcu uda leczenie, bez pozytywnego skutku. Rozpaczają, bo nie mogą zostać rodzicami, albo tracą swoje dzieci w wyniku nieszczęśliwych okoliczności losu, czy chorób. Inni mają dzieci, choć zupełnie nie rozumieją co to właściwie znaczy i dlaczego się na to zdecydowali. Mają, bo tak trzeba, bo najwyższa pora, bo wszyscy na to czekali. Mają, żeby wreszcie móc kimś sterować, mieć nad kimś kontrolę, realną władzę. Mają, bo nie wypada nie mieć. Mają, żeby wpisać je w grafik i odhaczyć kolejny punkcik w notesie. Taki sam grafik założą w chwilę po porodzie swoim dzieciom. I będą monitorować ich rozwój (najlepiej, żeby był szybszy niż przeciętny), postępy na nocniku (pochwalą się potem nimi na Facebooku) i sukcesy w szkole (obowiązkowe zajęcia dodatkowe, tak, by dziecko nie miało już siły ani ochoty „przeszkadzać’’ rodzicom w domu). Przejść przez to macierzyństwo szybko i bezboleśnie – to wasz cel. A gdzie w tym wszystkim DZIECKO?\nDroga Perfekcyjna mamo,\nktóra tak bardzo chcesz mieć wszystko pod kontrolą, w swoim idealnym, wymyślonym świecie:\nDziecko to nie kolejny punkt w twoim życiorysie. Dziecko to olbrzymia odpowiedzialność, którą nie każdy jest w stanie unieść. Nie każdy musi być rodzicem, są tacy, którzy zdecydowanie nie powinni nimi być.\nDziecko to człowiek, ktoś odrębny od ciebie, ktoś kto czuje, cierpi, śmieje się i płacze, ktoś, kto dopiero uczy się swoich emocji i tego jak sobie z nimi radzić. Ktoś, kto przez kilkanaście lat będzie od ciebie zależny. Nigdy nie wykorzystuj tego ostatniego faktu przeciw swojemu dziecku. To, co uszcześliwia ciebie, niekoniecznie uszczęśliwi twoje dziecko.\nDziecko to nie jest modny gadżet, dopasowany do twojego stylu życia. To ty musisz na trochę zwolnić i zmienić ten styl życia, kiedy pojawia się twoje dziecko. Przykro mi, ale tak właśnie jest.\nDziecko bywa kłopotliwe, głośne, męczące, głodne, histeryczne. To nie jest jego wina. I nie jego winą również jest to, że sobie z tym nie radzisz.\nDziecko nie choruje tobie na złość, żeby pokrzyżować ci wszystkie plany, opóźnić wyjazd na upragniony urlop, żeby zepsuć ci nastrój i wyssać z ciebie całą energię.\nDziecko wymyka się twoim miarom i szablonom, myśli i czuje inaczej niż ty, ma własny pogląd na tę samą sytuację, bo nie jest tobą.\nDziecko oddaje ci to, co od ciebie dostaje. Im bardziej je od siebie odsuwasz, tym mniejsze masz szanse na porozumienie i sukces wychowawczy. Im mniej słuchasz, im więcej narzucasz, tym bardziej obcy stajecie się dla siebie nawzajem.\nRozumiem twoje zmęczenie, pot i łzy bezradności, kiedy jest naprawdę ciężko. Ale nie żyjesz sama. Zacznij wymagać od swojego partnera, ojca swojego dziecka wsparcia. Proś o pomoc rodzinę. Nie bądz Matką Polką – heroską z zegarkiem w ręku i wiecznie niezadowoloną miną.\nJeśli masz problem ze swoim dzieckiem, chciałabyś je wymienić na lepsze, oddać z powrotem, zostawić i wrócić, kiedy będzie już całkiem dorosłe i „ogarnięte”, pora przyhamować i zajrzeć w głąb siebie. To nie dziecko jest twoim problemem. To ono ma problem z tobą.\nMiłość na przeczekanie. Ile czasu dasz ukochanej osobie na zmiany, które nie nadejdą?\nIle czasu można dać ukochanej osobie na zmiany, które uporządkowałyby wasze relacje, ulepszyły waszą miłość, sprawiły, że wreszcie pozbyłabyś się wątpliwości, że w końcu mogłabyś być szczęśliwa? Ile trzeba czekać, aż on „zrozumie”, „przejrzy na oczy”, wybierze…? Jak to jest, żyć miłością „na przeczekanie”, mieć „byle jaki” związek i tylko wyobrażać sobie jak to mogłoby wyglądać, gdyby wszystko byłoby inaczej. Albo gdybyśmy zdecydowały się zakończyć tę relację, odejść, wyjść z tej iluzji, poszukać czegoś prawdziwego…\nIwona czeka na swojego męża już piętnaście lat. Ma z nim dwójkę wspaniałych dzieci, dom, kota i dwa psy, w ogrodzie. Można powiedzieć, że to bardzo dużo. Ale Iwonie brakuje najważniejszego: jego spokoju, radości z tego, że ma piękną i zdrową rodzinę. Wspólnego czasu, rozmów z chłopcami, jego obecności, kiedy grają w sobotnie popołudnie w planszówki, całego tego „ojcowania”. Jego miłości wyrażanej nie wysokością kwoty jaką przelewa jej na konto co miesiąc („ty tak mało zarabiasz, kup sobie coś porządniejszego”), ani marką ubranek jakie na gwiazdkę dostają od niego ich synowie. Mąż Iwony z pewnością ją kocha, ale nie jest w stanie dać jej z tego uczucia więcej niż bezpieczeństwo finansowe, sporadyczna troska o jej zdrowie, kiedy nadchodzą chłodniejsze dni.\nMęża Iwony nie ma. Emocjonalnie, bo fizycznie „bywa” tuż obok. Tyle razy prosiła: „Zajmij się nimi, zabierz ich na spacer, oni tak cię potrzebują”. Obiecywał i i jej i chłopcom, a potem, jak zwykle łamał tę obietnicę. I wcale nie zawodowe obowiązki stawały mu na przeszkodzie. On po prostu „nie chce”. Na zewnątrz, wśród obcych , cieszy się sukcesami synów, jest z ich dumny. Ale w domu, potrafi być bardzo wymagający i oschły, kiedy z czymś sobie nie radzą. Nie ma w nim spontanicznej chęci „bycia z nimi”, radości z czasu spędzonego razem, nie ma inicjatywy i woli by ich lepiej poznać. Czasem mówi wprost, że go męczą, drażnią. Żeby ich zabrać. Czasem wpada w szał, wykrzykuje te wszystkie okropne, wulgarne słowa, i że bez niego są niczym, że nic by nie mieli, że powinni codziennie dziękować za to, że urodzili się w takiej rodzinie. Czasem szarpie, mocno i patrzy, tak groźnie, że chłopcy kulą się w sobie jakby chcieli zniknąć.\nIwona wie, że to jest gdzieś głęboko w nim, że to jego dzieciństwo zaważyło na relacjach z synami. Wie, widzi jak dzieci rosną, jak coraz rzadziej czekają na tatę, jak coraz bardziej rozumieją, że nie mogą na niego liczyć, jak się odsuwają, jak nawet z „męskimi” sprawami przychodzą do niej. Mówi, że czeka, bo wierzy, że to „się zmieni”. Znalazła terapię dla niego, dla chłopców, dla siebie. Terapeutka zobaczyła jej siniaki, powiedziała: niech pani już nie czeka, niech pani się ratuje, zabiera chłopców, póki są jeszcze mali i przestanie się o niego troszczyć. Ale Iwona się martwi i czeka dalej. Bo przecież to nie jego wina, że tak sobie nie radzi z emocjami, że nie umie być ojcem. On się jeszcze zmieni, podejmie leczenie. I kiedyś będą wszyscy szczęśliwi. Na pewno.\nAnia jest z Pawłem od liceum. To już całe dwanaście lat. Kocha go, bardzo. I on ją też kocha. Przecież tyle razy rozmawiali o tym, że trzeba by w końcu „coś z tym związkiem zrobić”, założyć rodzinę, mieć dzieci: chłopca i dziewczynkę. Oboje chcą tej rodziny. Wynajęli razem mieszkanie, zaczęli wić gniazdko. Paweł jest cudownym partnerem. Wtedy, kiedy jest z Anią. W chorobie to potrafi ją wspaniale pielęgnować, nawet syrop jej nalewa na łyżeczkę. I chusteczki do nosa przynosi. Nikt nie potrafi takich śniadań jak on jej przygotować. Mówi też tak pięknie o ich miłości, że kiedyś będą mieli te dzieci i duży salon, wakacje w górach… Ale najpierw piękny ślub. Lada moment, już niedługo, da jej pierścionek. Tylko musi zdecydować jaki, bo dla niej to musi być naprawdę coś wyjątkowego.\nPięć lat temu ją zdradził. Przyszedł, powiedział, że się zakochał, że między nimi koniec. I, że przeprasza i dziękuje, było cudownie, ale to już koniec. Wyprowadził się z mieszkania i zostawił ją samą z czynszem i wszystkimi płatnościami, z dnia na dzień. Pół roku później okazało się, że się pomylił, że tamta dziewczyna była dla niego „nikim”. Że tylko ją, Anię potrafi tak kochać, to przeznaczenie. Wrócił, znów zapłacił swoją połowę czynszu. Znów mówili o dzieciach i o pierścionku.\n– Ania – mówi jej przyjaciółka – Przecież on cię traktuje jak wyjście awaryjne. Raz zrobił Ci taki numer, to i następny raz nie zrobi?…\nPrzyjaciółka się nie myliła. Rok później Paweł zaczął spotykać się z koleżanką, którą znał od dzieciństwa. W cudowny sposób odnaleźli się po latach, zaiskrzyło… – Nie rób sobie nadziei – mówił Ani. – To miłość.\nMiłość skończyła się po dwóch tygodniach. Ania wie, że Paweł się w końcu ustatkuje, że to ją wybierze „ostatecznie”. Że wcale nie jest żadnym wyjściem awaryjnym, na wypadek, gdyby nowa miłość nie wypaliła. A poza tym, to dobrze, że on wie, że ona będzie na niego zawsze czekać. Tą miłością, taką prawdziwą, wierną, ona zasłuży sobie na takie samo uczucie z jego strony.\nI jeszcze jedno, Paweł zawsze wraca na gwiazdkę. A to coś znaczy. No dobrze, raz, jedyny raz zostawił ją samą, pojechał z tamtą dziewczyną z pracy w góry. Ale wrócił przecież i mówił, że to był błąd, że on zrozumiał i że już nigdy więcej. Chciał tylko sprawdzić, czy to uczucie do Ani jest większe niż każde inne. Sprawdził to jeszcze raz, miesiąc temu.\nAnia czeka. Wie, że Paweł się zmieni, że zrozumie. Iwona też czeka, zakrywa posiniaczone ręce wciągając bluzkę z długim rękawem. Miłość nie zawsze jest przecież od razu szczęśliwa, prawda? Warto czekać.


Kolejne ładowarki Ionity na stacjach Shell - Cleaner Energy\nKolejne ładowarki Ionity na stacjach Shell\nAtomowe staże dla studentów z polskich politechnik\nPIE: UE może znacząco ograniczyć import ropy i gazu z Rosji już w tym roku\nDwie kolejne ładowarki do samochodów elektrycznych Ionity, o mocy do 350 kW każda, uruchomione zostały na stacjach Shell w Niesułkowie oraz w Nowostawach przy autostradzie A2 w województwie łódzkim – poinformował Shell. Łącznie w Polsce funkcjonuje obecnie 12 ładowarek Shell-Ionity na 6 stacjach, a do końca roku ich liczba ma wzrosnąć do 20 (na 10 stacjach).\nObie stacje są zlokalizowane przy autostradzie A2, w bliskiej odległości od węzła A1. Na każdej z nich znajdują się dwie ładowarki o mocy do 350 kW z możliwością zainstalowania dwóch kolejnych w każdym z tych punktów.\n„Zdajemy sobie sprawę, że elektromobilność w Polsce jest w fazie początkowej, ale traktujemy to jako przyszłościowy kierunek. W tym roku planujemy mieć już 20 szybkich ładowarek w 10 lokalizacjach, a to nie wszystko, bo będziemy stawiać też na własne rozwiązania. Globalnym celem firmy jest, aby do 2025 r. mieć 500 tys. ładowarek elektrycznych na całym świecie. Jest to też jeden z elementów naszej strategii, w ramach której do 2050 roku chcemy obniżyć ślad węglowy netto produktów energetycznych Shell o 65 proc., przyczyniając się w ten sposób do poprawy stanu powietrza w miastach” – powiedziała Monika Kielak-Łokietek, dyrektorka działu stacji paliw i rozwoju sieci detalicznej w Shell Polska.\nPoza stacjami w Niesułkowie i Nowostawach, ładowarki Shell-Ionity znajdują się również w punktach MOP Olsze-Wschód i Zachód, w Kaszewach Kościelnych oraz w Świecku. Wszystkie są zlokalizowane przy autostradach.\nW najbliższym czasie Shell planuje również wystartować w Polsce z ładowarkami własnymi o mocy ok. 150+ kW.\nKolejne ładowarki Ionity na stacjach Shell – Cleaner Energy


Oferta - Iga Figlewska\nProjektuję wnętrza mieszkań, domów, apartamentów, użyteczności publicznej, biura. Zajmuję się również nadzorami autorskimi nad realizacją moich projektów. W celu otrzymania wyceny projektu, zachęcam do kontaktu telefonicznego, mailowego lub poprzez formularz kontaktowy dostępny na stronie internetowej w zakładce “Kontakt”.\nW ofercie posiadam kilka wariantów projektów.\n1. Projekt podstawowy zawiera:\ninwentaryzację – wizytę na budowie/w obiekcie, pobranie dokładnych wymiarów i wykonanie zdjęć. Gdy nie ma możliwości przeprowadzenia inwentaryzacji – projekt może powstać na podstawie projektu budowlanego lub deweloperskiego przesłanego przez inwestora;\nrzut funkcjonalny z rozmieszczeniem ścian i wyposażenia;\nfotorealistyczne wizualizacje 3D;\nzestawienie materiałów – dobór kolorystyki i produktów;\nkontakt telefoniczny i mailowy z inwestorem i wykonawcą przez czas trwania remontu.\n2. Projekt rozszerzony zawiera:\nrysunki techniczne dla wykonawców będące instrukcją realizacji projektu:\n– projekty mebli na wymiar\n– wytyczne wod. – kan. i rzut elektryczny\n– projekt podłóg i sufitów w postaci rzutów\n3. Projekt funkcjonalny zawiera rozmieszczenie ścian i wyposażenia.\nPonadto istnieje możliwość nadzoru autorskiego – są to wizyty, spotkania w miejscu inwestycji i konsultacje z realizatorami robót wykończeniowych w celu zachowania spójności z przygotowanym projektem.\nProjekt i opracowanie: Darmowe Szablony Stron www WordPress


Miesiąc wrzesień traktujemy jako miesiąc szczególnie podwyższonego ryzyka ze względu na powrót dzieci i rodziców z wakacji.\nZgodnie z wytycznymi MEN, MZ, GIS przekazujemy Państwu najistotniejsze informacje dotyczące organizacji pracy naszego przedszkola w roku szkolnym 2020/2021 w czasie pandemii\nPRZEDSZKOLA OD 01.09.2020\nØ 4 latki - grupa Żuczki\nØ 4 latki - grupa Stokrotki\nØ 5 latki – grupa Biedronki\nØ 5 latki – grupa Motylki\nØ 6 latki – grupa Żabki\nØ 6 latki - grupa Pszczółki\nØ 4 latki - grupa Żuczki – od 8.00 do 15.00\nØ 4 latki - grupa Stokrotki- od 7.30 do 16.30\nØ 5 latki – grupa Biedronki – od 6.30 do 16.30\nØ 5 latki – grupa Motylki od 7.30 do 15.30\nØ 6 latki – grupa Żabki od 7.00 do 16.00\nØ 6 latki - grupa Pszczółki od 7.00 do 16.00\ndzieci 5,6 letnich wchodzą same do przedszkola - rodzic będzie przekazywał dziecko pracownikowi przedszkola nie wchodząc do szatni. Od tego momentu pracownik przedszkola otoczy dziecko opieką (pomoc w zmianie obuwia i odzieży wierzchniej i odprowadzi do grupy).\nDzieci 4-letnie wchodzą z jednym rodzicem. W każdej szatni dla dzieci 4-letnich przebywać może w tym samym czasie troje rodziców z zachowaniem dystansu społecznego - 1, 5 metra.\n4.Osoba pełniąca dyżur będzie wpuszczała Państwa do środka starając się tak organizować wejścia, by w szatni dla dzieci 4 letnich nie przebywało więcej, niż 3 osób dorosłych oraz 3 dzieci. Prosimy ograniczyć poruszanie się po szatni i skrócić pobyt w przedszkolu do niezbędnego minimum. Może to powodować konieczność oczekiwania przed wejściem, dlatego prosimy o cierpliwość i wyrozumiałość.\n6.Osoby dorosłe wchodzące do przedszkola zobowiązane są do dezynfekcji rąk, prawidłowej osłony ust i nosa oraz zachowania odstępu 1,5 metra od kolejnego rodzica z dzieckiem/dziećmi.\n7.Dzieci do przedszkola przyprowadzane są i odbierane przez osoby zdrowe. Do przedszkola może uczęszczać dziecko wyłącznie zdrowe. Rodzice wyrażają zgodę na pomiar temperatury ciała dziecka, jeśli zaistnieje taka konieczność, w przypadku wystąpienia niepokojących objawów chorobowych.\n8.Rodzice dzieci uczęszczających do przedszkola zobowiązani są dostarczyć wypełnione oświadczenie, w dniu przyprowadzenia dziecka - załącznik nr 1. do procedury organizacji pracy placówki w roku szkolnym 2020/2021 zamieszconej poniżej.\n9.Obowiązek przyłożenia karty do czytnika i potwierdzenia wejścia/wyjścia z placówki mają osoby przyprowadzające/odbierające dziecko. Brak „odbicia” karty skutkuje naliczeniem opłat za cały dzień. (Rodzice dzieci nowoprzyjętych będą mieli czas na zarejestrowanie się do iPrzedszkola do 4 września 2020 roku)\n10.Odebrać dziecko mogą wyłącznie rodzice oraz osoby upoważnione przez nich na piśmie. W przypadku braku upoważnienia dziecko nie będzie mogło być wydane. Nie wydajemy dzieci na telefoniczne prośby rodziców, ani osobom, które nie są wskazane w upoważnieniu.\n11.Dzieci nie powinny zabierać ze sobą do przedszkola i z przedszkola niepotrzebnych przedmiotów lub zabawek.\nW trosce o zdrowie dzieci i pracowników bardzo proszę Państwa o wyrozumiałość i ścisłą współpracę. Odpowiedzialne zachowanie dorosłych z pewnością zminimalizuje możliwość zarażenia się wirusem zarówno dzieci jak i pracowników przedszkola.\n0, 0.00 MB\nProcedura-organizacji-i-funkcjonowania-przedszkola-012019 (1).doc, 0.00 MB\n0 - http://p22.edu.gorzow.pl/rawdownload1.php?fle=&n=0\nProcedura-organizacji-i-funkcjonowania-przedszkola-012019 (1).doc - http://p22.edu.gorzow.pl/rawdownload1.php?fle=20200831151533_5f4cf7f52a8ffArray&n=Procedura-organizacji-i-funkcjonowania-przedszkola-012019%20%281%29.doc


Ta tajemnicza obrona… (1) Przygotowania\nPonownie korzystając z Gościnnych Blogowych Progów Pani Dziekan, chciałabym się z Wami podzielić wspominkami z obrony mojej pracy magisterskiej (które to zdarzenie miało miejsce nie tak dawno temu). I to wcale nie dlatego, że w końcu – dzięki owym Gościnnym – znalazłam wentyl bezpieczeństwa dla mojej niebezpiecznej grafomanii 😉 Dostaję wiele pytań o obronę (najczęściej w wiadomościach prywatnych, więc wiedza się nie szerzy). Pomyślałam zatem, że to uporządkuję i opiszę, jak ów tajemniczy dzień wygląda – na moim własnym przykładzie. Na pewno każdy ma inne doświadczenia, ale ogólne ramy są podobne.\nPonieważ sporo kwestii budzi Wasze wątpliwości, postanowiłam z mojego wpisu uczynić trzyodcinkową telenowelę (odcinek o przygotowaniach, odcinek “tuż przed” i odcinek “to już!”). Życzę miłej lektury – a ciąg dalszy nastąpi 🙂\nPraca magisterska złożona, absolutorium rozliczone, nauka do pytań z ekonomii na finiszu (naprawdę, najlepiej ze sprawdzonych podręczników…) – Co dalej?\nWstępny termin obrony. Warto śledzić na bieżąco serwis, w którym publikowane są wstępne terminy obron. Ważna porada: najlepiej sprawdzić w kilku przeglądarkach/na różnych urządzeniach. Technologia płata czasem figle – zdarza się, że w niektórych przeglądarkach pojawia się komunikat, że termin obrony jeszcze nie został wyznaczony – a w innych już jest (ja miałam kłopoty z Puffinem na iOS). To termin wstępny, roboczy – czyli może zmienić się, zarówno na wcześniejszy, jak i na późniejszy. I ważna informacja: w momencie, w którym wstępny termin obrony pojawi się w systemie, Wasze szanse na jego zmianę drastycznie maleją. Jeśli więc już z góry wiecie, że potrzebujecie więcej czasu (chociażby po to, aby nauczyć się ekonomii) – trzeba działać od razu. Czyli: najlepiej już przy składaniu pracy magisterskiej złożyć słynne “podanie o obronę nie wcześniej niż” (podania w drugą stronę, “nie później niż”, mają mniejsze szanse z przyczyn obiektywnych). Jeśli jeszcze tego nie zrobiliście, a czujecie, że potrzebujecie “odroczenia” – działajcie szybko!\nOficjalny termin obrony. Powyższy termin powinien być traktowany jako wskazówka – oficjalnym zaproszeniem na obronę będzie dopiero mail, który otrzymacie na skrzynkę mailową w domenie sgh.waw.pl, na dwa tygodnie przed terminem obrony. Warto przekierować pocztę na swoją prywatną skrzynkę – setup robicie raz, a nic Wam już nie umknie.\nInformacje o komisji. Skład komisji to jedna z większych wątpliwości magistrantów. Nazwiska promotora i recenzenta są znane, ale oto nagle w serwisie pojawia się trzecie nazwisko…! Przewodniczącego komisji…! Zaczyna się nerwowe wypytywanie – kto znał, kto słyszał, miła to osoba, czy wręcz przeciwnie…? Pytanie jest krótkie, ale w dalszej dyskusji czasem pojawia się zaskoczenie: “Jak to, to przewodniczący nie pyta z ekonomii…?!”. Nie, nie pyta. Komisja składa się z czterech osób:\nprzewodniczący komisji (nie zadaje swojego pytania; formalnie prowadzi obronę, w tym komunikuje ocenę, czasem włącza się do dyskusji, ale zasadniczo pełni funkcję moderatora);\npromotor (zadaje pytanie związane z kierunkiem studiów);\nrecenzent (zadaje pytanie związane z treścią Waszej pracy magisterskiej);\negzaminator z ekonomii (wysłuchuje i ocenia Waszą odpowiedź na wylosowane pytanie z ekonomii. Nazwisko egzaminatora z ekonomii, już od niemal roku, nie pojawia się w serwisie. Pełen skład komisji znany jest dzień przed obroną, gdy popołudniem na tablicy przed salami 57A/B pojawia się kartka z planem obron na kolejny dzień).\nInformacje o sali. Ogromna większość obron ma miejsce w salach 57A i 57B. Wbrew pozorom, to nie budynek A, a tym bardziej nie biblioteka. To sala 57 (w korytarzu wiodącym do DSM, po prawej). Za drzwiami jest mały korytarzyk, z niego dwoje drzwi wiedzie do sal, odpowiednio, 57A i 57B. Zdarza się, że magistrantów jest tak dużo, że dwie sale 57 nie wystarczają – wówczas obrony organizowane są w innych salach (np. 105G, choć pamiętam i obrony w pokoju dziekańskim).\nCo z recenzją? Recenzent składa papierową recenzję pracy. Jeśli jesteście bardzo ciekawi oceny i opinii, można poprosić w okienku w DSM o wgląd w recenzję. Ale zasadniczo, o wyniku działalności recenzenta (czytaj: o ocenie z pracy) informuje przewodniczący komisji już na samej obronie.\nKwiaty, czekoladki? Dawno temu był taki zwyczaj, że korytarz pod 57 tonął w kwiatach, ogromniastych bukietach dla wszystkich członków komisji (a szczególnie duży – dla promotora). Wykładowcy po obronach szli na wykłady objuczeni jak wielbłądy w karawanie, kładli bukiety na katedrze, bo nie mieli co z nimi zrobić. Tylko że kiedyś obrona była raczej formalnością, teraz – zwłaszcza na okoliczność pytania z ekonomii – panuje nastrój egzaminacyjny. Zdarzają się drobiazgi dla komisji, i to miły gest, ale zwyczaju prezentowego nie ma.\n“Zgubiłem legitymację…” Zdarza mi się dostawać – zaskakująco dużo – pytań o treści: “mam za kilka dni obronę, a właśnie się okazało, że zgubiłem legitymację, co teraz?”. Oczywiście, legitymację zawsze można zgubić, nawet przed samą obroną nieszczęśliwie upuścić ją na tory metra, czy coś takiego. O fakcie zagubienia legitymacji niezwłocznie informuje się DSM. Jeśli zatem spostrzeżecie to wcześniej, to należy zgłosić to celem wyrobienia nowej legitymacji – bo jako student, macie obowiązek takową posiadać (par. 3 ust. 4 pkt. 2 Regulaminu). A jeśli tak się nieszczęśliwie złoży, że “zgubicie” legitymację tuż przed obroną – to musiałby to być naprawdę dziwny zbieg okoliczności… Dlatego moja rada to zawsze: “Spróbuj jednak poszukać, może gdzieś ją znajdziesz, w najmniej spodziewanym miejscu”… Tak na marginesie i z innej bajki: w głowie mi się nie mieści, że w obecnych czasach (gdy Wielki Brat jest wszędzie, a niemal każdy nasz ruch zostawia za sobą jakiś cyfrowy ślad) są jeszcze ludzie, którzy np. dla 5 tysięcy złotych są w stanie zaryzykować swoją posadę i reputację, uskuteczniając jakiś paskudny, “przebiegły i doskonały” szwindel pracowniczy. Tym bardziej dziwiłoby mnie, gdyby ktoś się pokusił na naciąganie na kwoty wszelkich zniżek studenckich z wykorzystaniem elektronicznego imiennego nośnika danych, który – co ów ktoś potwierdził przecież własnoręcznym podpisem – rzekomo przepadł bezpowrotnie… Think about it.\n(Visited 12 231 times, 1 visits today)\ndoktorantka w Kolegium Nauk o Przedsiębiorstwie SGH, lecz wciąż jeszcze także entuzjastka DSM 🙂\nOstatnie wpisy Marta Ka (zobacz wszystkie)\nTa tajemnicza obrona… (3) To już! - 2016-12-15\nTa tajemnicza obrona… (2) Tuż przed… - 2016-12-07\nTa tajemnicza obrona… (1) Przygotowania - 2016-11-30\n← Where can you find information on supervisors of MA theses?\nTa tajemnicza obrona… (2) Tuż przed… →


Jak kochać wnuków - 5 zasad - Rodzice - Polki.pl\n5 zasad mądrego kochania wnuków\nKażda z nas doskonale wie, jak być najlepszą pod słońcem mamą, ale rola babci często nas zaskakuje. Zobacz, jak się w niej odnaleźć.\nZasada nr 1 - Pamiętaj, że świat się zmienia\nTo, co zdawało egzamin podczas wychowywania twoich pociech (np. opatulanie malca puchowym becikiem), nie musi się sprawdzać przy wnuku czy wnuczce. Nie próbuj więc przejmować odpowiedzialności za malucha. Pozwól rodzicom, aby sami decydowali, jak należy się dzieckiem opiekować.\nZasada nr 2 - Nie trzymaj wnuka pod kloszem\nNie krzycz np. do przedszkolaka: „Nie biegaj, bo się spocisz!” albo: „Zejdź z huśtawki, bo spadniesz”. To bardzo ważne, ponieważ przy nadopiekuńczych dziadkach dzieci stają się mniej samodzielne.\nZasada nr 3 - Oczekuj dla siebie szacunku\nPamiętaj - już dwulatek powinien wiedzieć, że babci nie wolno bić, kopać czy ciągnąć za włosy. Jeśli zwrócisz dziecku uwagę, dodatkowo pamiętaj, aby być konsekwentną. Brak zdecydowania narobi bałaganu w głowie malucha.\nZasada nr 4 - Równo dziel miłość między wnuków, jeśli malec ma starsze rodzeństwo\nWażne, by żadne z dzieci nie poczuło, że faworyzujesz drugie (np częściej je przytulając czy kupując lepsze zabawki). Uważaj też z porównaniami. Nie ma bowiem nic gorszego niż usłyszeć od babci: „Twoja siostra w tym wieku nie siusiała już w pieluchy”. Dziecko czuje się wtedy gorsze, a w dodatku zaczyna odczuwać wrogość do rodzeństwa. Nie pozwól na to!\nZasada nr 5 - Respektuj zdanie rodziców, ale miej również swoje\nSyn nie pozwala, by smyk oglądał telewizję? Uszanuj jego wolę. Jednocześnie jednak staraj się być asertywna. Nie możesz zajmować się wnukiem codziennie? Powiedz to rodzicom i... nie czuj się winna!\nTagi: babcia, dziadkowie, dziadek, relacje z wnukami, strefa mamy


Wyniki Grand Press Photo poddały w wątpliwość to co do tej pory uważałam za dobrą fotografię prasową – komentuje ostatnią edycję największego w Polsce konkursu fotografii prasowej Joanna Kinowska.\nOglądałam je wprost na gali, a zatem widziałam wszystkie zdjęcia zakwalifikowane do finału - wszystkie z których potem przyznawano nagrody. Mniej więcej w połowie wydarzenia mogłam już bez zająknięcia przewidzieć zwycięzców. Przypuśćmy 9 finałowych zdjęć. Najpierw trzy świetne, później trzy „takie sobie” i wiadomo, że wygrywają te, których nie wzięłabym nawet pod uwagę.\nW zdjęciach pojedynczych królowało w tym roku opowiadanie maksymalnie wprost. W kategorii sport są to czysto agencyjne zdjęcia, proste i dynamiczne. Również w pozostałych kategoriach, stawiano na czytelność. Wyjątkiem jest chyba zdjęcie Tymona Markowskiego (pierwsza nagroda, Życie codzienne, zdjęcia pojedyncze), kompletnie zasłużona nagroda. Bardzo emocjonalne i nie tak dosłowne zdjęcie. Wymagające chwili i tak kompletnie nie prasowe!\nfot. Tymon Markowski, Bydgoszcz. Alpiniści z firmy Everest, którzy na co dzień zajmują się m.in. myciem okien w wysokich budynkach, przyjechali do chorych dzieci ze Szpitala Uniwersyteckiego nr 1 im. dr Antoniego Jurasza.\nWłasne oceny wystawiała publiczność, co słychać było po reakcjach zebranych. Ogromne wrażenie wywarła fotografia Maćka Nabrdalika, który mimo dwu nominacji, wyszedł bez nagrody. Zdjęcie z tematu uchodźców - nocne, mroczne i tak ogromnie wywierające wrażenie deja vu z historii XX-wiecznej Europy, że zaparło dech. „Nieprasowość”, czy nazwijmy to – „niedrukowalność” tej klatki w prasie, jak widać nie jest tutaj wcale przesłanką do pominięcia w nagrodzie.\nfot. Maciek Nabrdalik / VII Photo, Bapska, przejście graniczne między Serbią a Chorwacją. Uchodźcy i migranci czekają na zezwolenie przekroczenia granicy\nJest taki test dobrego zdjęcia, wyławianego z setek i tysięcy. Oglądacie mnóstwo, od razu. Po chwili oddechu zaglądacie pod powieki – który obraz został? Właśnie tak się szuka zdjęcia roku. Mój test przeszło zaledwie kilka zdjęć tegorocznego GPP. Wśród nich jest wspomniane zdjęcie Maćka, które nadal mam przed oczami – pokazujące „uchodźców i migrantów czekających na zezwolenie przekroczenia granicy między Serbią a Chorwacją”.\nDajcie nam się zastanowić! Dajcie popatrzeć i poszukać sensu, pozwólcie nam mieć własne zdanie. Tego właśnie wymagam od prasowego zdjęcia.\nZ zapamiętanych i nagrodzonych słusznie warto wspomnieć świetny portret wykonany przez Karolinę Sekułę. Jest w nim coś chwytającego za serce. Jest też wyławialny z ogromu zdjęć portret Wałęsy Łukasza Głowali. To fakt, jak powiedział autor – tylko Wałęsa wie czy w tym momencie faktycznie uronił łzę. My oglądający możemy się tego jedynie domyślać, i tego właśnie wymagam od prasowego zdjęcia. Dajcie nam się zastanowić! Dajcie popatrzeć i poszukać sensu, pozwólcie nam mieć własne zdanie.\nfot. Karolina Sekuła, Warszawa. Aneta, rocznik '83, chora na nowotwór, czwarty stopień zaawansowania. Efekt sesji, o którą poprosiła, by oswoić się z nową fryzurą po chemioterapii.\nfot. Łukasz Głowała, Gdańsk, Europejskie Centrum Solidarności. Lech Wałęsa wychodzi po konferencji prasowej, podczas której odniósł się do zarzutów stawianych przez Instytut Pamięci Narodowej dotyczących jego rzekomej współpracy ze Służbą Bezpieczeństwa.\nReportaże? Kadir van Lohuizen, przewodniczący zaznaczył, że kuleje przede wszystkim edycja. Materiały całkiem dobre, ale wybór i opowiadanie historii nie powinno zajmować 10 minut! Oczywista oczywistość. Ale problem był najwyraźniej ogromny, skoro zanim wyczytał zwycięzców podzielił się z publicznością tą refleksją.\nTyle jednak kwestii edukacyjnych ze strony jury. Nagrodzono materiał, który się tonalnie nie trzyma kupy! Jedno czy dwa zdjęcia odstają obróbką od reszty historii. Znowu zdjęcia, które zostawiają nas w łatwiźnie. Jak jest – każdy widzi. Robi się to chociażby umieszczając bohatera na każdym zdjęciu w serii. I to dosłownie.\nNa szczęście są też dobre wyjątki. Fotoreportaż Karoliny Jonderko – blisko człowieka i zostawiający nam przestrzeń na myślenie, czuły i ciepły. I reportaż Tomka Lazara z tygodni mody. Dla mnie przyjemne odkrycie - połączył temat, raczej wizualnie ograny, ze swoim sposobem opowiadania o świecie. Moda jest niemal elementem, może ciągiem dalszym jego „Teatru życia”. Można patrzeć i roić.\nSzef jury wspominał radził fotoreporterom – bądźcie oryginalni! Nie opowiadajcie tego, co już wiemy. Bądźcie sobą i szukajcie siebie. Zgoda. Zdjęcie roku mnie jednak zdumiewa, powidoki i przedwidoki same pchają się pod powieki. Znam to, widziałam setki razy. Ostatnio u Pellegrina? Czy to było w Eastreecie? A może po prostu gdzieś wśród zdjęć ulicznych? Przykuwa wzrok, ale czy to wystarczy?\nKolejny konkurs, w którym kompletnie mijam się z wyborami jury. Mam inne wymagania, wygórowane najwyraźniej. Może od prasowej fotografii żądam jednak niemożliwego? Widać wystarczy konkretna, czytelna i po prostu rzetelna robota, bez polotu, bez metafor, bez mądrości?\nPełnoklatkowe matryce, najlepszy wizjer OLED w historii, stabilizacja 6 EV i zaawansowany tryb filmowy 4K - to tylko kilka z długiej listy możliwości korpusów Lumix...\nWygląda na to, że liderom rynku bezlusterkowców wyrasta właśnie poważna konkurencja. Pełnoklatkowe modele S1 i S1R trafią do sprzedaży już w przyszłym miesiącu....\nJeszcze tylko do jutra możecie nadsyłać zdjęcia na konkurs Grand Press Photo 2017\nWystartował konkurs Grand Press Photo 2017\nRusza wystawa Grand Press Photo 2016 w Warszawie


Fundacja rozpływa się wraz z 5 mln zł - Dziennik Wschodni\nFundacja rozpływa się wraz z 5 mln zł\nNad Zalewem Zemborzyckim miał powstać nowoczesny ośrodek żeglarski. Niestety, nie powstanie (Wizuali\nZ władz fundacji, która pod groźbą 5 mln zł kary zobowiązała się do budowy ośrodka żeglarskiego w Lublinie, odchodzą kolejne osoby. Ratusz przyznaje, że od fundacji, która nie ma władz, kary raczej wyegzekwować nie zdoła.\nFundacja Lubelskie Centrum Żeglarstwa dzierżawi tereny leżące na ośrodku Marina od Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji. W zawartej z MOSiR umowie fundacja zobowiązała się, że do 1 listopada 2014 r. zbuduje tu ośrodek żeglarski inwestując co najmniej 5 mln zł. Gdyby tak się nie stało, umowa przewiduje 5 mln zł kary pomniejszonej o faktycznie poniesione wydatki.\nWiadomo już, że fundacja ośrodka nie zbuduje. Powód? Przeliczyła się z możliwościami. Początkowo była mowa o kosztach rzędu 8-10 mln zł, później urosły one do 20 mln zł. Lubelskiemu Centrum Żeglarstwa nie udało się zebrać tych pieniędzy. Fundacja oddaje nawet unijną dotację (2,7 mln zł), którą na budowę mariny dostała od samorządu województwa.\nW poniedziałek z rady fundacji zrezygnował Artur Kawa, założyciel LCŻ, jeden z najbogatszych lublinian. Tego samego dnia rezygnację z funkcji prezesa złożył Ziemowit Barański.\nTo nie koniec odejść. Rezygnację złożył również Krzysztof Trojanowski, który w radzie fundacji był przedstawicielem prezydenta miasta. Wczoraj ze spisu dostępnego na stronie internetowej Lubelskiego Centrum Żeglarstwa zniknął też inny przedstawiciel prezydenta, a zarazem przewodniczący rady fundacji, Antoni Stefański. W radzie pozostało tylko dwóch członków.\nCo dalej? – Sama nie wiem, co będzie za dwa dni – odpowiada Katarzyna Plechawska, prokurent fundacji. Teraz to ona kieruje Lubelskim Centrum Żeglarstwa, a jej najważniejszym zadaniem jest przygotowanie zaplanowanych na sobotę regat na Zalewie Zemborzyckim. Na pytanie, czy ona także zamierza złożyć rezygnację, odpowiada: – Czas pokaże, jak rozwinie się sytuacja. I zastrzega, że "nie chce zostawiać bałaganu następcom.”\nPytanie, z kim miasto (a właściwie podległy mu MOSiR) ma teraz rozmawiać w sprawie kary wynikającej z umowy i dalszych losów inwestycji? – Nadal mamy nadzieję, że podpiszemy porozumienie z fundacją. Nie wiemy jeszcze, czy te osoby zostały wykreślone z rejestru sądowego – mówi Beata Krzyżanowska, rzecznik prezydenta Lublina. Co, jeśli wszyscy uciekną z władz fundacji? – Wtedy wyegzekwowanie kary może być niemożliwe – przyznaje.\nTo, czy fundacja będzie mieć władze, zależy od dwóch osób. Jedna z nich to Artur Kawa, który – zgodnie ze statutem LCŻ – wskazuje dwóch członków rady. Trzech członków wskazuje prezydent Lublina. – Do rady zostaliśmy zaproszeni, by nadzorować proces inwestycyjny. W sytuacji, gdy inwestycji nie ma, wskazywanie przez nas nowych członków rady jest niezasadne – mówi Krzyżanowska.\nMagda / 26 września 2013 o 18:53\nWładze miasta powinny skontrolować wszystkie fundacje, ale dokładnie wtedy wyszłoby ile idzie pieniędzy dla\nprowadzących te fundacje i na co wydają kasę\nantydebil 2 / 26 września 2013 o 15:33\nWeź kobito doczytaj, dowiedz sie o sprawie więcej, a potem wzywaj prokurature.\nantydeb*** 2 nauczyli czytać bez zrozumienia i to jest przypadek kliniczny Marty\nantydebil / 26 września 2013 o 12:37\nChwileczkę. To Fundacja wyłudziła z kasy miejskiej 5mln, sprzeniewieżyła je, a miasto teraz rozkłada ręce??? Kto i jak sprawowła nadzór na działalnością Fundacji, skoro miasto miało w niej dwóch przedstawicieli? W jaki sposób "zniknęły" pieniądze? PRZECIEŻ TO MALWERSACJA CZYSTEJ WODY w majestacie urzedników! Koledzy przekręcili społeczne (miejskie) pieniążki i nie ma winnych??\nTO GDZIE JEST PROPKURATURA??!!\ntrew / 26 września 2013 o 11:38\no jakich ty znikających pieniądzach piszesz bo nie bardzo wiadomo???\n3425829 40 / 26 września 2013 o 10:07\nTo że władze się w fundacji zmieniają to nie znaczy że nie można wyegzekwować kar.Zobowiązaniea podpisywały konkretne osoby.Nie ma tam podpisów nieczytelnych.Należy kary bezwzględnie wyegzekwować.Należy skończyć z cwaniactwem i pokazać że jak się czegoś podejmujemy to za to odpowiadamy.To będzie procemtować w przyszlości.Hohsztaplerzy nie będą podejmować działań wiedząc z góry że im nie podołają i nie pozwoli im na wyłudzenia od głupszych.\npodobna sytuacja jest z emerytami którzy przekazują mieszkania bankom za dożywotne emerytury.Tam ustawodawca zamierza przerwać ten proceder.Tu też jest podobnie.\npodobna sytuacja jest z emerytami którzy przekazują mieszkania bankom za dożywotne emerytury.... rozwiń\nMarek / 26 września 2013 o 09:53\nCo to znaczy wyłudziła? Sprzeniewierzyła? Zniknęły pieniądze? Może lepiej wgryź się w tamat zanim zaczniesz wypisywać jakieś brednie?\nczy wyłudziła? Sprzeniewierzyła? Zniknęły pieniądze? Może lepiej wgryź się w tamat zanim zaczniesz wypisywać jakieś brednie?\niya / 26 września 2013 o 09:32\nwypłukali co trzeba i odpłynęli w siną dal - nikt nie wie kto to był i co robił. Tajemnica pozostanie tajemnica na wieki.\nJaga / 26 września 2013 o 09:23\nPanie Smaga, autorze tego artykułu chyba trochę szfankuje pana rzetelność dziennikarska - z Rady Fundacji zrezygnował Pan Marian Stefański (a nie Antoni) Prorektor WSEI - chyba to powienien pan wiedzieć lub przynajmniej upewnić się czy znowu Pan głupot nie wypisuje.\nwodniak / 26 września 2013 o 08:53\nW normalny kraju takim smrodem gdzie ginie publiczna kasa, wpływa dotacja na wątpliwy projekt i tworzy się "fundację" dla wszystkich możliwych kolesi, zajęłaby się już dawno prokuratura. To jest normalny wałek z udziałem władz i biznesu. Jeśli w "fundacji" zasiadało kilku przedstawicieli prezydenta i tak fundacja nie zapłaci dzisiaj kary to coś tu śmierdzi na odległość. Pytanie jest jeszcze czy wszyscy prezesi z "fundacji" "pracowali" za darmo przez kilka lat ???\nyodok / 26 września 2013 o 08:52\n"Fundacja Lubelskie Centrum Żeglarstwa dzierżawi tereny leżące na ośrodku Marina od MOSiR.\nW zawartej z MOSiR umowie Fundacja zobowiązała się, że do 1 listopada 2014 zbuduje tu ośrodek żeglarski inwestując co najmniej 5 mln zł.\nGdyby tak się nie stało, umowa przewiduje 5 mln zł kary pomniejszonej o faktycznie poniesione wydatki.\nW poniedziałek z Rady fundacji zrezygnował Artur Kawa, założyciel LCŻ, jeden z najbogatszych lublinian.\nTego samego dnia rezygnację z funkcji Prezesa złożył Ziemowit Barański.\nRezygnację złożył również Krzysztof Trojanowski, który w Radzie fundacji był przedstawicielem Prezydenta miasta.\nZe spisu dostępnego na stronie internetowej Lubelskiego Centrum Żeglarstwa zniknął też inny przedstawiciel Prezydenta (a zarazem przewodniczący Rady fundacji) Antoni Stefański.\nW Radzie pozostało tylko dwóch członków."\n.... kolejny raz lubelski Ratusz został wydymany jak należy.\nFundacje to dobry pretekst do wszystkiego.\nTego samego dnia rezygnację z funkcji Prezesa złożył Zi... rozwiń