Literackie zgadywanki 10/2010 - katedra.nast.pl\nLiterackie zgadywanki 10/2010\nJakub Żulczyk, napisał do tej pory dwie powieści, „Radio Armageddon” i „Zrób mi jakąś krzywdę”. „Radio” urzekło mnie niebanalną historią i językiem, więc kiedy dowiedziałem się o tym, że Żulczyk sięgnął po horror – nie mogłem się tą powieścią nie zainteresować. Fabuła wygląda jak wzięta z filmu „Cube”: młoda kobieta, Agnieszka, odkrywa, że została wraz z grupą sześciu innych osób zamknięta w krakowskiej kamienicy i nie może z niej wyjść, nikt też nie może wejść. Ludzie wkrótce odkrywają napis: „To nasze mieszkanie”...\nBardzo jestem ciekaw jak Żulczyk – autor do tej pory raczej nie kojarzony z konwencją – rozumie fantastykę. Skojarzenia z „Cube” nasuwają się same, zwiastując historię ludzi walczących o przetrwanie w sytuacji, której logicznie nie da się wyjaśnić. W tym właśnie tkwi siła horrorów: lęk, jaki nas dopada, to jedyna rzecz, którą rozumiemy. Jeśli Żulczykowi udałoby się stworzyć opowieść, w której zaczynamy wraz z bohaterami być tak skołowani, że nie pojmujemy już reguł rządzących światem, może wyjść naprawdę coś ciekawego. Jako pisarz Żulczyk udowodnił już, że ma wielki słuch literacki – jego powieści są żywe, czuć niesamowity flow: słowa lecą jak kule wystrzelone z karabinu maszynowego. Pozostaje kwestia doboru pozostałych środków. Jeśli Żulczyk poszedł na całość i nie wyjaśniał fabuły, tylko przedstawił reakcje ludzi, postawił na emocje, relacje interpersonalne w sytuacji krytycznej – możemy oczekiwać niezłej literatury. Istota problemu sprowadza się do pytania: w jaki sposób skonstruować zagadkę świata przedstawionego, by bawili (poprzez strach) się czytelnicy. „Cube” Natali wydaje się być tutaj dobrą inspiracją, ponieważ do samego końca bohaterowie – a wraz z nimi widzowie – nie wiedzieli, z czym mają do czynienia.\nI o to chodzi w grozie. Człowiek najbardziej boi się tego, czego nie rozumie. Tym bardziej, że być może zobaczymy także postmodernistyczne gry fabularne: tu mrugnięcie okiem w stronę fanów horrorów filmowych, tu z kolei – do klasyki gatunku. Jestem pewien, że Żulczyk ją przeczytał. Bardzo interesujący wydaje się również zabieg opowiedzenia całej historii z punktu widzenia kobiety. Osobiście nie przepadam za narracją prowadzoną w czasie przeszłym, w pierwszej osobie liczby pojedynczej, ale ciekawi mnie, jak facet pokaże grozę oczyma kobiety. „Instytut” to jedna wielka, acz intrygująca, niewiadoma. Poprzednie książki autora zostawiły po sobie pozytywne wrażenie, więc jestem dobrej myśli, acz niepokoję się, czy Żulczyk poradzi sobie z powieścią osadzoną mocno w danej konwencji. A może ją złamie? Premiera już w październiku.\nStefán Máni, „Statek”\nDobre kryminały mają to do siebie, że stawiają bohaterów w sytuacji zagrożenia, które nieuchronnie nadejdzie, lecz nie wiadomo ani kiedy, ani skąd. Jeszcze lepsze stawiają nie postaci, a czytelników wobec powieściowej historii tak zwyczajnej i pozornie bezpiecznej, że gdy zmienia się w koszmar, nie mają pojęcia, jak się z niego otrząsnąć. Wiedząc, że sami nie daliby sobie rady, z uwagą pochłaniają kolejne stronice, by w umysłach i działaniach bohaterów poczuć swój niepokój, w ich oczach zobaczyć swój strach i bezradność, a w końcu – oczekując tego z nadzieją – ratunek, receptę na ocalenie.\nTakie właśnie są dobre kryminały. Zaś dobre kryminały ostatnimi czasy budzą skojarzenia z krajami nordyckimi, gdzie pisali Stieg Larsson czy Jo Nesbø.\nDo grona poczytnych twórców z północy pretenduje Stefán Máni ze swoim "Statkiem", za który otrzymał nominację do Szklanego Klucza w 2007 r. oraz nagrodę za najlepszą islandzką powieść kryminalną.\n„Statek” opowiada historię dziewięciu mężczyzn wyruszających w prozaiczną podróż statkiem. Obierają kurs z Islandii do Surinamu, by załadować boksyty potrzebne do produkcji aluminium i wrócić do domu, żon i prostych rozrywek dnia codziennego. Czy jednak na pewno? Rejs przerywa awaria statku, będąca następstwem sabotażu. Załogę charakteryzują dziwne powiązania, wielostopniowe relacje i swoista gra, jaką między sobą prowadzą. Wśród nich jest ktoś, kto ma własne plany dotyczące nie tylko rejsu, ale też będących na pokładzie marynarzy. Są oni obcy wobec siebie, lecz najbardziej wobec czytelnika. Każdy z mężczyzn na okręcie „Per Se” skrywa swoją wiedzę na temat pozostałych, zaś czytelnik, nie dysponując niczym, musi śledzić zachowania i sekrety bohaterów, by odpowiedzieć na pytanie „kto za tym stoi”, zanim zabawa się skończy...\nPrawdopodobnie symboliczna nazwa statku („per se” po łacinie oznacza „samo przez się”), tajemnica otaczająca motywy sabotażysty, jak i pozostałych mężczyzn oraz walka z żywiołem, jaką musi podjąć dryfujący statek stanowią o sile książki. Krytycy wspominają sugestywne opisy, czarno-białą tonację i kontrasty, jakie autor mógł zaczerpnąć z klimatu rodzinnej Islandii. Niepokój, a momentami wręcz groza wzbogacone o elementy fantastyki dopełniają całości.\nTym samym, jeżeli ktoś szuka wciągającej lektury z tajemnicą, jako pierwszoplanowym bohaterem i lubi poczuć strach przed tym, co najbardziej przerażające, bo atakujące z zaskoczenia, ingerujące nieoczekiwanie w prozaiczne z pozoru wydarzenia – ten powinien zapoznać się z powieścią Máni. Zwłaszcza, jeżeli dotąd nie znalazł okazji, by poznać „kryminalny talent” autorów z północy.\nKatarzyna Berenika Miszczuk, „Ja, diablica”\nPolska dwudziestolatka, która po śmierci trafia do meksykańskiego piekła i zostaje diablicą biorącą udział w odwiecznej walce o ludzkie dusze? Czemu nie? Kiedy przeczytałam blurba powieści Miszczuk „Ja, diablica”, moją pierwszą myślą było: „To może być odświeżające po komediach o wampirach”. I mam nadzieję, że wypadnie o wiele lepiej niż powieści Charlaine Harris. Czemu porównuję polską autorkę do Amerykanki? Po pierwsze, obecnie cykl „Sookie Stackhouse” Harris jest jednym z najpoczytniejszych w Polsce. Po drugie, „Ja, diablica” to książka z gatunku paranormal romance – diablica nadal kocha żywego Piotra, w dodatku kusi ją przystojny diabeł Beleth. Po trzecie, głównym motywem powieści według wydawcy jest zabawa z konwencją i humorystyczne podejście. Kto choćby przeczytał jedną książkę z wampirzej serii Harris, dostrzeże analogie. Ciekawa jestem, jakie popkulturowe wątki wykorzystała Miszczuk i czy wśród nawiązań pojawią się słowiańskie, bo kto jak kto, ale Polska ma bogatą historię diabłów. Moją uwagę zwróciła też w zapowiedzi postać Śmierci – jak dotąd najbardziej wyrazistym przedstawicielem tego zawodu (i jedną z moich ulubionych postaci literackich) jest ten z serii „Świat Dysku” Terry’ego Pratchetta i zastanawiam się, czy polska autorka będzie się do niego odwoływać, czy jej Śmierć będzie równie barwna. O wszystkim przekonam się po 6 października, kiedy „Ja, diablica” trafi do księgarń.\nEugeniusz Dębski, „Moherfucker”\nNajnowsza powieść Eugeniusza Dębskiego, zapowiadana podczas zeszłorocznej Avangardy, jako coś zupełnie nowego, różnego od dotychczasowej twórczości autora przykuwa uwagę już samym tytułem, który choć nie każdemu przypadnie do gustu, to jednak doskonale spełnia swoją marketingową rolę.\nKsiążka opowiada o tajemniczych morderstwach popełnianych w Petersburgu, a wcześniej również w Polsce. Połączone siły dwóch bratnich narodów ucieleśnione w osobach Kamila Stocharda z ABW oraz atrakcyjnej agentki Zemfiry mają rozwikłać zagadkę zbrodni, o których sprawstwo podejrzewani są petersburscy emeryci. Ofiarami padają przede wszystkim młodzi gniewni przedstawiciele subkultur osiedlowych, naprzykrzający się staruszkom. Absurdalny, by nie rzec głupawy motyw przewodni umieszczony w czasach praktykowanego socjalizmu może zasłużyć na miano frapującego, o ile autor zdoła uwieść czytelnika nie tylko stylem, ale też treścią.\nStosunki polsko-rosyjskie z opisywanego w powieści okresu to klasyczne już, lecz wciąż żyzne poletko do żartów, nawiązań i niezliczonych mrugnięć okiem w stronę czytelnika. Zaserwowane pozornie poważnie wydarzenia i opisy sprawiają, że książka przypomina kryminał, osadzony w określonych realiach historycznych. Tyle że pomysł, wokół którego kręci się oś fabuły, wyklucza możliwość obcowania z „klasycznym kryminałem”.\nPo „Moherfuckerze” spodziewam się nieco sparodiowanego obrazu z lat PRL-u, ukazanych pociesznie, barwnie ze swoją zaściankowością i przede wszystkim niegroźnie, czyli tak, jak postrzega je współczesny czytelnik. Spodziewam się, że babcie z powieści Dębskiego pozostaną niegroźnymi emerytkami, a sprawę morderstw da się wyjaśnić ciekawiej, mądrzej i mniej przewidywalnie niż obdarowując starsze pokolenie kłami i pazurami gotowymi rozszarpać każdego, kto się nawinie. Oczekuję świetnie opowiedzianej historii, barwnego opisu ówczesnej rzeczywistości i zakończenia, które harmonijnie wkomponuje się w konwencję parodii kryminału.\nMam nadzieję, że najnowsza powieść Dębskiego zasłuży na bycie określaną jako „frapująca i gawędziarska”. Nie zaś „głupawa i niepoważna”, do czego nieubłaganie prowadziłoby potraktowanie wyjściowego pomysłu zbyt dosłownie. Na zachętę polecam lekturę fragmentu – niech zainteresowani ocenią, do której ze wspomnianych recenzji książce jest bliżej. Jak jest naprawdę przekonamy się po premierze.\nJarosław Błotny, „Wergeld królów”\nHistorie alternatywne od zawsze pociągały ludzi, szybko zdobywając stałe miejsce na gruncie każdej niemal dziedziny, w której twórcy mogli realizować się, zaspokajając sprzeczne pragnienia odbiorców – potrzebę inności obleczoną w szaty tego, co znajome i klarowne. Wybierając powszechnie znane okresy w dziejach świata, którym nieobce były dramatyczne wydarzenia i wciąż czekające na wyjaśnienie tajemnice, pisarze mogą popuścić wodze fantazji i operując na bezpiecznym, gotowym już gruncie snuć swoje opowieści.\nJarosław Błotny pisząc dylogię „Oium ludu rzymskiego” zdecydował się osadzić historię w wielokrotnie powoływanym na kartach książek Imperium Romanum. Nie ograniczył się jednak do prostego uśmiercenia ówczesnych decydentów, kształtujących losy Europy i przyległości, ani do modelowania przebiegu kluczowych zdarzeń. By książkę uczynić atrakcyjniejszą i bardziej zaznaczyć wkład własny, zreorganizował rzymskie społeczeństwo, obdarzając ludzkość wynalazkami i myślą polityczną, jakich prawdziwym Rzymianom nie było dane poznać. Kapitalistyczne imperium, w którym religia odgrywa niewielką rolę, silniki parowe i samopały wyznaczają drogę postępu, a złota wolność ścieżkę światłości – zdają się wystarczającą zachętą, by po książkę sięgnęli czytelnicy, poszukujący akcji i sprawnie prowadzonej fabuły. Dla pozostałych autor przewidział smaczek, obok którego trudno przejść obojętnie, choćby po to, by w polskie serce wlać nieco pokrzepienia i dumy. Sięgnął bowiem do mitu Sarmacji i dał nam oręż, by zwyciężyć „odwiecznego wroga” – choćby nie do końca polską szablą.\nSukcesy Sienkiewicza, Komudy czy Macieja Guzka wzięły się stąd, że pisali o Polsce i Polakach tak, jak chcemy się postrzegać. Jarosław Błotny poruszył temat Sarmatów, wokół których od czasów Wincentego Kadłubka koncentrowały się mity naszej wielkości, męstwa, gościnności i umiłowanej ponad wszystko wolności. Autor „Wergeldu królów” powołał w książce Sarmatów do roli pogromców Germanów. Mają dysponować szeregiem technologii znanych z późniejszych wieków, by przeciwstawić się czemuś na kształt magii, powiązanemu z germańskim mistycyzmem. Podobnie jak wielu innych – Żamboch w „Sierżancie” czy ostatnio Tchaikovsky w cyklu „Cienie pojętnych” – autor przeciwstawia magię technice i stara się zauroczyć czytelników własną interpretacją spowszedniałego już nieco konfliktu.\nPodsumowując, po książce Błotnego spodziewam się wciągającej lektury, obfitującej w akcję i silnych, nieco sarkastycznych bohaterów. Zmienione tło historyczne, z jego rewolucją przemysłową i polityczną, magią oraz wątkiem para narodowym mogą przyciągnąć do opisywanego tytułu wielu czytelników łaknących niczym nieskrępowanej rozrywki, jaką książki wydawane nakładem Fabryki Słów z pewnością potrafią zapewnić.\nOsobiście chętnie sięgnę po „Oium ludu rzymskiego”, mając nawet nieśmiałą nadzieję, iż opowieść rozbudowana do rozmiarów dylogii dostarczy czegoś więcej niż paru miłych chwil. Aczkolwiek i te wystarczą, by z przyjemnością wspominać kilka jesiennych wieczorów spędzonych wśród dzielnych i niebezpiecznych Sarmatów. Naszych przyszywanych przodków, ostoi Imperium Romanum Błotnego.\nAndrzej Ziemiański, „Żołnierze grzechu”\nKsiążka jest ciekawie zapowiadającą się pozycją. Głównym jej motywem jest prywatne śledztwo, które zlecił policji ksiądz Weber w sprawie Bestii, która po latach wychodzi z ukrycia. Skoro, według zapowiedzi, nie chodzi o szatana czy jakieś demony, zgaduję, że będziemy mieli do czynienia z jakimś procesem, być może dotyczącym walki w łonie Kościoła, nieczystych praktyk a może jakiejś zbrodni, której echa co jakiś czas powracają. Inna sprawa, że interesuje mnie, czy ktokolwiek może zlecić prywatne śledztwo policji. Trochę mi to zgrzyta, ale zobaczymy.\nW opisie stoi również, że nadrzędnym motywem jest postrzeganie zmian w Polsce przez człowieka, który przez dwadzieścia lat był chyba w izolacji, skoro jest nieświadomy zmian, które zaszły w Polsce. Ten motyw uważam za bardzo interesujący. Zwłaszcza, że ów bohater jest dawnym milicjantem i musi podjąć współpracę ze współczesną, wolną od politycznych naleciałości policją. Podejrzewam, że pomiędzy starym stróżem prawa a współczesnymi nam – będą zachodzić różne, niekoniecznie poprawne relacje. Aż dziwne byłoby gdyby ktoś nie wytknął mu pracy dla zbrodniczego, komunistycznego systemu, a on, być może, zarzuci nowym kolegom np. pogoń za kasą albo brak poczucia misji. Może się okazać, że dawny milicjant będzie człowiekiem o większym profesjonalizmie niż jego koledzy, wcale nie będącym wiernym sługą swoich prl-owskich podwładnych. Możliwości jest, oczywiście, wiele.\nCiekaw jestem, w jaki sposób Ziemiański wykorzysta wyżej wymienione motywy fabularne oraz zderzenie dwóch rzeczywistości reprezentowanych przez milicjanta i policjantów. Obawiam się, czy będzie to udane, ale chętnie osobiście zweryfikuję.\nViviane Moore, „Dzicy wojownicy”\nNie mogę się doczekać tej książki! Pierwszą część cyklu Viviane Moore, „Ludzi wiatru”, czytałam z prawdziwą przyjemnością i czułam niedosyt, gdyż pisarka okrutnie zostawiła mnie z dużą ilością pytań, nie dając na nie odpowiedzi. Nie łudzę się jednak, że z „Dzikich wojowników” dowiem się wszystkiego albo choćby połowy o Tankredzie i Hugonie, ale liczę na uchylenie kolejnego rąbka ich tajemnicy. Spodziewam się ponownie wartkiej akcji, barwnych postaci, ciekawych wątków, niejednoznacznych rozwiązań fabuły na dobrze odmalowanym historycznym tle. Tym razem bohaterowie trafiają do miasta Balfleur, gdzie ktoś morduje dzieci, zostawiając na ich ciałach tajemniczy znak. Po przygodzie z pierwszym tomem wiem już, że nie będzie żadnego wątku fantastycznego, ale tak jak wtedy, tak i teraz świadomość nie zniechęca mnie do lektury. Mam tylko nadzieję, że odkrycie tożsamości zabójcy bądź zabójców (nie wiem dlaczego, ale mam wrażenie, że w te zbrodnie wmieszanych będzie więcej osób), przyjdzie mi o wiele trudniej niż w trakcie czytania „Ludzi wiatru”.\nWeryfikacja "Krwi modliszki"\n„Krew modliszki”, będąca trzecią częścią cyklu „Cienie pojętnych” Tchaikovskiego, rozczarowała mnie. Spodziewałem się po niej utrzymania poziomu poprzednich tomów, przede wszystkim zaś kolejnego rozdziału fascynującej opowieści o losach Nizin. Przewidywałem rozwinięcie wątków poszczególnych bohaterów na tle nabierających tempa działań wojennych. Które spośród powyższych oczekiwań udało się autorowi spełnić?\nPowieść rzeczywiście ukazuje nowych bohaterów i nowe miasta, tak różne od poznanych poprzednio, lecz spójne z koncepcją kreowanego świata zamieszkałego przez owadopodobnych ludzi. Poznajemy także dalsze losy niektórych bohaterów i ich zmagania z własnymi, głęboko skrywanymi problemami. Na Nizinach panuje jednak późna jesień, zbliża się zima i strony konfliktu przerywają walkę w polu na rzecz budowania sieci zaopatrzenia, produkcji broni, poszukiwania sojuszników i knucia intryg, mających na celu sabotować wysiłki drugiej strony. Nie byłoby w tym nic złego, wszak są to tematy, które dobrze poprowadzone przez autora mogłyby zainteresować czytelnika i ukazać te aspekty świata i cechy bohaterów, których nie było widać wcześniej – w ogniu walki.\nNiestety, Tchaikovsky napisał powieść będącą bezpośrednią kontynuacją poprzednich części, bez wyraźnej osi fabularnej, która nadawałaby książce wartość samą w sobie. Mówi się, że dobra książka składa się z wielu opowiadań. W „Krwi modliszki” zbyt mało jest samodzielnych opowieści. Fabuła nabiera rumieńców dopiero pod koniec. Wtedy mamy do czynienia z inną powieścią, podobną do bardzo dobrych poprzednich tomów.\nZawodzą również kreacje bohaterów. Autor powołuje do życia coraz liczniejsze postaci epizodyczne, nie poświęcając im należytej uwagi i równocześnie odbierając jej część pierwszoplanowym bohaterom. Natłok mini wątków, miejsc i ludzi sprawia, że trudno poczuć klimat rozgrywających się zdarzeń, nastrój nowych miast (które dotąd były atutem powieści) czy zebrać w wyobraźni sedno książki.\nPodsumowując, „Krew modliszki” polecam tylko zagorzałym fanom serii. Jako uzupełnienie historii znanej z „Imperium czerni i złota” oraz „Klęski ważki” książka warta jest uwagi i w dość interesujący sposób kontynuuje niektóre wątki. Jednakże to za mało, by z czystym sumieniem polecić ją innym. Mam nadzieję, że zbliżająca się w tym miesiącu premiera czwartej odsłony cyklu – „Pozdrówcie ciemność”, okaże się taka, jak pierwsze dwie części i rozwieje obawy o przyszłość rozpoczętej wspaniale historii. Szczerze na to liczę, bo autor pokazał, że potrafi pisać i ma wyobraźnię. Nie wiadomo tylko, na ile mu jej starczy.\nWeryfikacja "Rafy Armagedonu"\nZgadując treść „Rafy Armagedonu” i przeglądając zapiski na jej temat na stronie domowej autora nie doceniłam roli, jaką w książce David Weber przeznaczył Kościołowi Boga Oczekującego. A nie powinnam, bo nie pierwszy już raz autorowi zdarza się wykorzystywać religię i kościół jako siłę społeczną (np. „Honor królowej”, drugi tom cyklu o Honor Harrington). Kościół i religia na Schronieniu zostały stworzone ad hoc przez szefów misji kolonizacyjnej bynajmniej nie w trosce o samopoczucie psychiczne kolonistów, ale jako element sprawowania kontroli nad społeczeństwem, samoregulujący się mechanizm powstrzymujący postęp techniczny. Podobnie jak elementy science fiction, pełni funkcję konstrukcyjną, określa ramy zewnętrzne opowieści. Sercem historii jest nowa wersja mitu o Merlinie, który w zupełnie nowej, kosmicznej scenerii opiekuje się królestwem zdradzającym największy potencjał rozwojowy. W efekcie otrzymujemy przygodowo-szpiegowską, quasi historyczną powieść, o charakterze marynistycznym, osadzoną w późnośredniowiecznych realiach. Zapraszam do lektury recenzji.\nWeryfikacja "Wyprawy Łowcy"\nWbrew obawom – a może po prostu przewidywaniom – „Wyprawa łowcy” nie wygląda na powieść napisaną przez trójkę pisarzy; chociaż, jak wyjaśniają zamieszczone na końcu książki wywiady z autorami, tak naprawdę w finalnej wersji Dozois i Martin byli odpowiedzialni za stronę koncepcyjną (a i to, jak mam wrażenie, nie do końca), a większość czysto pisarskiej roboty odwalił Abraham. Nie dziwi więc, że podczas lektury nie widać szwów i niepasujących do siebie części składowych. Przywoływane w zgadywance „Czarne Trilium” na pewno to nie jest.\nFabularne przypuszczenia sprawdziły mi się przynajmniej częściowo. Fabuła do zawrotnych nie należy, choć miejscami dzieje się naprawdę sporo. Z drugiej strony nie ma tak silnie zarysowanych relacji między postaciami, czy też skupienia się na przeżyciach i uczuciach głównego bohatera. „Wyprawa łowcy” jest hybrydą tych dwóch podejść, próbą połączenia klasycznego science fiction z lat siedemdziesiątych z bardziej współczesnym (chociaż niekoniecznie, tak jak chcą autorzy, postmodernistycznym) podejściem. Efekt jest całkiem przyjemny.\nWeryfikacja "Jednej przegranej bitwy"\nGdyby oceniać najnowszą powieść Marcina Wolskiego tylko i wyłącznie pod względem trafności mojego zgadu, w szkolnej skali należałaby się jej „piątka z plusem”. Zgodnie z przewidywaniami mamy ciekawą wizję świata, mnóstwo historycznych smaczków, zabawę z czytelnikiem polegającą na odgadywaniu jak potoczyły się losy poszczególnych postaci z kart podręcznika do historii. Zgodnie z moimi przypuszczeniami nie obyło się również bez mocnego wątku, nazwijmy go, religijnego, ale było to ryzyko wpisane w lekturę książki. Szwankuje za to tempo opowiadanej historii – akcja rozwija się bardzo powoli i nie trzyma czytelnika w napięciu.\nI jeszcze jedno – „Jedna przegrana bitwa” to z najnowszych dokonań czwarta albo piąta książka Wolskiego w formie pamiętnika przetykanego wydarzeniami w „realnym” czasie – w trakcie czytania odniosłem wrażenie, że ta formuła nieco się już zużyła.\nO „Chochołach” wypowiadałem się już znacznie szerzej w recenzji, więc tutaj odniosę się wyłącznie do zagadnień poruszanych w zgadywance. Co prawda, wraz z upływem czasu, w efekcie rozmów czy przemyśleń, ciągle łapię się na tym, że znajduję nowe interpretacje, a opisywane w powieści zdarzenia widzę w innym świetle. Odnosząc się więc do ostatniego akapitu zgadywanki: tak, „Chochoły” były warte każdej poświęconej im chwili, a książka „żyje” jeszcze długo po odłożeniu jej na półkę.\nNie pomyliłem się, jeśli chodzi o fantastykę; ta, chociaż jest integralnym elementem świata przedstawionego, a wręcz leży u jego podwalin, nie jest widoczna od początku powieści; pojawia się gdzieś w tle, stanowiąc odbicie nastrojów panujących wśród postaci.\nPowieść posiada rytm i własną dynamikę, sposób narracji dopasowany jest do treści, stanowią jedność. Robi to wrażenie, pozwala świetnie wczuć się w narrację, niemalże wpaść w swego rodzaju trans; trochę jak narrator słuchający oberków w pustym mieszkaniu. Muzyka jest więc nadal obecna w twórczości Szostaka, chociaż ujęta w nieco inne ramy niż w przypadku wcześniejszych powieści; i bardzo dobrze, bo świadczy to o ewolucji, a nie stagnacji. „Chochoły” zdają się być z jednej strony kontynuacją wcześniejszych fascynacji autora, a z drugiej – są dużym krokiem naprzód... a także nieco w bok.\nDodano: 2010-10-04 19:50:11


Opakowania drewniane| PAKO-BUD, Konstantynów Łódzki\nPrzewóz i przechowywanie towarów wymaga odpowiedniego przygotowania. Przede wszystkim należy zadbać o prawidłowe zabezpieczenie ładunku, tak aby nie uległ on uszkodzeniu w czasie transportu. Składowanie produktów w halach czy magazynach również jest obarczone ryzykiem. Warto więc zadbać o to, aby nieprzewidziane okoliczności czy warunki atmosferyczne nie wywołały opóźnień w łańcuchu dostaw. Jak to osiągnąć? Przede wszystkim poprzez wykorzystanie dobrej jakości opakowań transportowych.\nOpakowania drewniane – skrzynie transportowe\nOpakowania transportowe są wykonywane z różnych materiałów – od tektury, przez drewno, aż po tworzywa sztuczne. To ostatnie rozwiązanie, ze względu na coraz wyraźniejszą potrzebę ochrony środowiska, jest obecnie stosowane coraz rzadziej. Jeżeli towar, który chcemy przewieźć, nie mieści się do kartonowych pudeł lub jest zbyt ciężki, by takie opakowania wystarczyły do jego zabezpieczenia, warto zainteresować się znacznie bardziej wytrzymałymi drewnianymi skrzynkami lub europaletami.\nSkrzynie drewniane są stosowane w niemal każdej gałęzi przemysłu. Ich niewątpliwe zalety, takie jak wielofunkcyjność oraz duża pojemność sprawiają, że ten rodzaj opakowań transportowych można uznać za wręcz uniwersalny. Jeżeli dodamy do tego najwyższą precyzję wykonania oraz doskonałą jakość materiałów, mamy przepis na idealne opakowanie drewniane. Takie właśnie są skrzynie produkowane przez PAKO-BUD! Umożliwiamy klientom wybór standardowych skrzyń lub dostosowanie ich wymiarów do swoich indywidualnych potrzeb. Dostępne są również dwie wersje wykończenia: ażurowa i pełna. Dzięki certyfikatowi fitosanitarnemu ISPM15, nasze skrzynie mogą być wykorzystywane zarówno do transportu ładunków w kraju, jak i eksportowania ich za granicę.\nDrugim rodzajem skrzyń transportowych są opakowania z płyty pilśniowej. Przy ich produkcji wykorzystuje się innowacyjną technologię obróbki materiału, co umożliwia uzyskanie najwyższej wytrzymałości produktu. Obecne w płycie pilśniowej włókna drzewne są ułożone w różnych kierunkach i połączone przy użyciu wysokiego ciśnienia oraz wyjątkowo trwałego kleju syntetycznego. Grubość poszczególnych płyt wynosi 3 mm, natomiast tkanka drzewna wykorzystywana do ich produkcji jest pozyskiwana m.in. z wierzby, topoli i świerku.\nPłyta OSB, którą również wykorzystuje się do wytwarzania skrzyń transportowych, to trójwarstwowa płyta kompozytowa zbudowana z materiału drewnopochodnego. Uznaje się ją za doskonały zamiennik sklejek i litych desek w technologii lekkiego szkieletu drewnianego. Skrzynie OSB są stosowane w każdej gałęzi przemysłu.\nAlternatywą dla skrzyń wykonanych z drewna i materiałów drewnopochodnych są skrzynie transportowe ze sklejki. Są one zdecydowanie tańsze, a przy tym bardzo ekologiczne, ponieważ podlegają recyklingowi. PAKO-BUD produkuje skrzynie transportowe ze sklejki pozyskiwanej głównie z drewna brzozowego, olchowego i sosnowego.\nSzczególnym rodzajem opakowań, służących przede wszystkim do magazynowania towarów, są skrzyniopalety. Umieszczamy je na podstawie dwu- lub czterowjazdowej o wymiarach 1200 x 800 mm. Gwarantuje to wysoką stabilność i wytrzymałość nawet przy zmiennych warunkach pogodowych. Skrzyniopalety od PAKO-BUD są wykonywane wyłącznie na indywidualne zamówienie klienta.\nOpakowania drewniane – palety\nPalety euro służą przede wszystkim do składowania towarów w magazynach, halach produkcyjnych czy też sklepach. Można je też wykorzystywać do przewozu ciężkich ładunków. Standardowy wymiar takiej platformy wynosi 1200 x 800 x 144 mm, zaś jej maksymalne obciążenie to zwykle od 1000 do 1500 kg.\nEuropalety mogą być typowe – mieć uniwersalny wymiar i kształt – lub nietypowe. Ten ostatni rodzaj palet wykonuje się na zamówienie, aby dostosować finalną konstrukcję produktu do indywidualnych potrzeb danego klienta. Szczegółowa oferta PAKO-BUD obejmuje europalety:\ndwuwjazdowe i czterowjazdowe.\nSkrzynie i palety od PAKO-BUD charakteryzują się najwyższą jakością wykonania. Dokładamy wszelkich starań, aby dostarczać naszym klientom sprawdzone i bezpieczne opakowania do przewozu i magazynowania towarów. Zapewniamy fachową obsługę na każdym etapie realizacji zamówienia! Sprawdź!\nTagi: dom i drewno, drewniane skrzynie\nhttps://pakobud.com.pl/wp-content/uploads/2020/01/skrzynie-drewniane.jpg 685 1030 ACH https://pakobud.com.pl/wp-content/uploads/2016/07/plogo.png ACH2020-08-07 22:50:162020-09-07 22:53:40Opakowania drewniane – jak wybrać najlepsze do swoich potrzeb?\nOpakowania transportowe – rodzaje, różnice, najważniejsze informacje Skrzynie ze sklejki – czym się charakteryzują? Jakie są inne opakowania...


Kaszel u niemowlaka: jak rozpoznać kaszel i jak pomóc dziecku -\nKaszel u niemowlaka nie zawsze jest oznaką choroby, ale zawsze budzi niepokój rodziców. Kaszel utrudnia oddychanie i przerywa sen. Nieraz utrzymuje się tygodniami, czasem trudno ustalić, z jakiej przyczyny się pojawił. Jak rozpoznać, z którym rodzajem kaszlu u niemowlęcia masz do czynienia i w jaki sposób pomóc dziecku?\nKaszel u niemowlaka: kaszel suchy\nKaszel u niemowlaka: kaszel mokry\nKaszel u niemowlaka: kaszel szczekający\nCzy są już jakieś przyszłe... Marguerite Lek Clostilbegyt


Winterhalter Zmywarka podblatowa UC-S do szkła | 400x400mm - XXLgastro\nJesteś tutaj: Strona główna › Higiena › Zmywarki gastronomiczne › Zmywarki z koszem 50x50 cm › Zmywarka podblatowa UC-S do szkła | 400x400mm\n17.700,00 zł 14.160,00 zł pln\nByło: 17.700,00 zł teraz:\n14.160,00 zł netto\n17.416,80 zł brutto\nOszczędzasz 3.540,00 zł (20%)\nZmywarki do szkła serii UC. Mycie szkła odkryte na nowo.\nPDF: Broszura seria UC (2 MB)\nPDF: Instrukcja obsługi Seria UC (2 MB)\nPDF: Krótka instrukcja obsługi Seria UC (1 MB)\nPerfekcyjna czystość – wykraczająca poza standard. Od pomadki do ust, poprzez zaschniętą piankę z mleka aż po miąższ owoców: Wymagania, tak jak zabrudzenia są zróżnicowane.\nNowe eliptyczne pole mycia na górze i na dole zapewnia siłę mycia na całej powierzchni, która poradzi sobie nawet z najbardziej uporczywymi zabrudzeniami. Pływające cząstki, takiejak miąższ owoców i fusy z kawy usuwane są skutecznie za pomocą poczwórnego systemu filtracji ługu z czujnikiem zmącenia, dzięki czemu woda do zmywania pozostaje na długo czysta.\nOdpowiednie rozwiązanie dla każdego rodzaju szkła – dzięki VarioPower. Kieliszki do wina o długich nóżkach, małe kieliszki do aperitifu oraz kieliszki do szampana mogą łatwo przewracać się w zmywarce z uwagi na swój kształt i ciśnienie wody.\nVarioPower reguluje ciśnienie wody w każdym programie zmywania – i tym samym także stabilność filigranowych kieliszków. Aby uzyskać idealny rezultat mycia nawet przy niższym ciśnieniu, następuje odpowiednie dopasowanie innych czynników mycia. Dzięki temu taką samą czystość uzyskuje się w przypadku delikatnych kieliszków do wina przy niskim ciśnieniu, jak i mocnych kufli do piwa przy wysokim ciśnieniu.\nMniejsza korozja szkła, długotrwałe elementy dekoracyjne. Mleczne szkło, korozja szkła, wyblaknięte elementy dekoracyjne – kto tego nie zna? Przyczyna: zbyt wysokie temperatury mycia lub niewłaściwy środek czyszczący i jego nieprawidłowe dozowanie.\nZmywarki do szkła Winterhalter z zasady działają delikatnie. Odpowiednie temperatury mycia i płukania, różne ciśnienie wody w zależności od programu i precyzyjne dozowanie środka czyszczącego zapewniają długą żywotność Państwa szkła. Idealne mycie szkła wspomaga System Winterhalter z prawidłowym uzdatnianiem wody oraz środkiem czyszczącym chroniącym elementy dekoracyjne.\nRozwiązania specjalne – w każdym z czterech rozmiarów. Jeżeli szkło po myciu nie jest schłodzone, cierpi na tym jakość napojów. Zimne napoje w ciepłym szkle są niesmaczne, a piana z piwa opada.\nW wersji Cool szkło jest spłukiwane zimną wodą. Eliminuje to czas oczekiwania i zapewnia stabilność piany z piwa.\nAnimowana instrukcja obsługi oraz wskazówki dotyczące zmywania informujące o prawidłowym posługiwaniu się zmywarką są zawsze pod ręką. W ten sposób nowy personel może szybko zapoznać się z funkcjonowaniem zmywarki. Czasochłonny instruktaż staje się zbyteczny.\nWskazanie okresów konserwacji. Zmywarka automatycznie przypomina o planowej konserwacji. Zapewnia to dłuższą żywotność i zachowanie jakości urządzenia.\nWskazanie błędu. Sygnały optyczne i akustyczne umożliwiają szybkie rozpoznanie komunikatów wysyłanych przez zmywarkę, jak np. pola mycia zablokowane przez naczynia, brak środka czyszczącego lub nabłyszczacza. Personel może natychmiast zainterweniować i usunąć błąd. Wielokrotne mycie staje się dzięki temu zbędne.\nDane kontaktowe dostawców środków chemicznych oraz partnerów serwisowych można odczytać na ekranie dotykowym bez konieczności długiego wyszukiwania.\nDziennik eksploatacji jest narzędziem informacyjnym i kontrolnym, pomagającym rozpoznać i w razie potrzeby zmienić przyzwyczajenia użytkowników. Można tu znaleźć informacje o zużyciu, wykorzystaniu, uzdatnieniu wody i okresach serwisowych.\nZintegrowany dziennik higieny służy do dokumentowania wydarzeń istotnych pod względem higieny, jak np. wybór programu, przebieg mycia i nieprawidłowe działanie.\nProgramy specjalne: Odkamienianie i czyszczenie podstawowe. Jeżeli w zmywarce osadził się kamień na skutek zbyt twardej wody, program do odkamieniania poradzi sobie z tym i przedłuży żywotność urządzenia. Za pomocą programu czyszczenia podstawowego można nawet usuwać z naczyń osady skrobi.\nJakość – made in Germany and Switzerland Jeden pracownik jest odpowiedzialny za kompletną maszynę oraz finalne zabezpieczenia jakości. To wymaga poczucia odpowiedzialności i tym samym identyfikacji z produktem. Dzięki temu liczba błędów jest mniejsza, a jakość wyższa.\nProsta pielęgnacja maszyny. Wysokie wymagania jakościowe dla materiału i obróbki oraz łatwość pielęgnacji i konserwacji to ważne warunki żywotności maszyny. Aby wyczyścić pola mycia, można je wyjąć za pomocą dwóch przycisków, jedną ręką bez dodatkowych narzędzi. Wszelkie komponenty systemu filtracji ługu można osobno zdemontować i przepłukać wodą.\nZachowanie jakości maszyny. Różne wskazówki z ekranu dotykowego zapewniają stałą pielęgnację oraz konserwację. W ten sposób są np. automatycznie sygnalizowane okresy konserwacji lub wykonany program do odkamieniania, który dba o czyszczenie wnętrza zmywarki. Zarządzanie błędami umożliwia szybkie rozpoznanie i usunięcie zakłóceń.\nŁatwość serwisowania/ Dostępność elementów serwisowych. Przednia obudowa, którą łatwo zdemontować i pojedynczo zdejmowane ścianki boczne pozwalają na łatwy dostęp do przestrzeni technicznej zmywarki. Do części istotnych pod względem konserwacji istnieje bezpośredni dostęp. Dzięki automatycznej diagnostyce błędów i programowi urządzeń wykonawczych (program kontrolny dla komponentów elektrycznych) przyczyny usterek można szybko rozpoznawać i usuwać. Rzeczywiście Seria UC charakteryzuje się krótkimi okresami serwisowymi\nLiczba programów Do 3 (+programy specjalne)\nWydajność teoretyczna [koszy/h] 21 / 11 (koszy / h)\n- ze zbiornikiem na środek czyszczący [mm]\n- z otwatrymi drzwiami [mm] 617\n- z wykonaniem Energy [mm] 715\nWymiary kosza [mm] 400x400\nTemperatura zbiornika [°C] 40-66\nTemperatura płukania [°C] 40-85\nIlość wody do plukania\nna proces zmywania [l] 2,4\nPodgrzewanie zbiornika [kW] różnie w zależności od kraju i zabezpieczenia, patrz pliki do pobrania\n- Prąd przemienny [kW]\n- Prąd trójfazowy [kW]\nróżnie w zależności od kraju i zabezpieczenia, patrz pliki do pobrania\nMaks. Temp. Dopływu wody [°C] 60\nprzepływu wody [bar/kPa] 0,8-6,0/80-600\n- ze ścianką tylną tworzywa sztucznego\n- ze ścianką tylną ze stali szlachetnej\nCiężar netto/brutto [kg]\n- z wykonaiem Energy netto/brutto [kg] 59/68


Im-Bet Firma Produkcyjno-usługowo-handlowa Iwona Mackiewicz - Beton Dywity woj. warmińsko-mazurskie | Panorama Firm\nProducent oczyszczalni ścieków i szamb\nul. Olsztyńska 46, 11-001 Dywity warmińsko-mazurskie\n794 617 449\nOpis działalności firmy Im-Bet Firma Produkcyjno-usługowo-handlowa Iwona Mackiewicz w Dywity\nSiedziba firmy Im-Bet, której właścicielką jest Iwona Mackiewicz, znajduje się w Dywitach, na terenie województwa warmińsko-mazurskiego. Działa od 2015 roku. Zaprasza do zapoznania się ze szczegółami oferty.\nIm-Bet oferuje klientom indywidualnym, przedsiębiorstwom i jednostkom publicznym ekologiczne rozwiązania z zakresu gospodarki wodno-ściekowej. Zajmuje się przede wszystkim projektowaniem oraz montażem oczyszczalni ścieków, w tym przydomowych i dla obiektów użyteczności publicznej. Wykonuje również drenaże opaskowe i odwodnienia terenów. Ponadto sporządza operaty wodnoprawne.\n- oczyszczalnie biologiczno-mechaniczne,\n- oczyszczalnie tunelowe,\n- oczyszczalnie z pakietami,\n- szamba z polietylenu PEHD,\n- przepompownie ścieków i wody,\n- zbiorniki na gnojówkę i gnojowicę dla rolnictwa,\n- separatory i mini separatory tłuszczu,\n- separatory oleju i substancji ropopochodnych.\nPonadto Im-Bet montuje systemy zagospodarowania wody deszczowej, w tym zbiorniki na deszczówkę oraz pompy.\nDopełnienie oferty stanowią wysokiej klasy płyty drogowe i obornikowe.\nFirma zapewnia pomoc i fachowe doradztwo na każdym etapie współpracy. Klienci mogą liczyć też na atrakcyjne ceny. Im-Bet serdecznie zachęca do kontaktu i podjęcia współpracy.\nFirma Im-Bet Firma Produkcyjno-usługowo-handlowa Iwona Mackiewicz z lokalizacji: Dywity świadczy usługi m.in. w wymienionych obszarach:\nZaprojektowali dla nas niezawodny system zagospodarowania wody deszczowej. Dziękujemy i polecamy.\nW ich ofercie znajdziecie zbiorniki na gnojówkę i gnojowicę dla rolnictwa. Sprawdzają się świetnie.\nZapewniają fachowe doradztwo w doborze odpowiedniej oczyszczalni ścieków. Warto skorzystać z ich pomocy.\nMontowali dla nas przydomową oczyszczalnię ścieków. Nie mieliśmy żadnych uwag. Znają się na tym. Polecamy.\nszamba z polietylenu PEHD,\nseparatory oleju i substancji ropopochodnych,\nmontaż oczyszczalni ścieków przydomowych,\nmontaż przepompowni ścieków i wody\nJak działa technologia oczyszczania ścieków SBR? Tłumaczą specjaliści firmy IM-BET\nFirma IM-BET działająca pod Olsztynem oferuje system sekwencyjnych reaktorów biologicznych SBR. Co warto wiedzieć o takiej oczyszczalni? Kliknij i sprawdź.


Wprawdzie tegoroczna edycja Invictus Games została przełożona na 2021 rok, ale organizatorzy zawodów nie zapominają o sportowcach, którzy mieli w Hadze rywalizować o medale. Fundacja księcia Harry’ego, która zainicjowała igrzyska dla poszkodowanych weteranów misji, rzuciła im wyzwanie. Mają przebiec 10 km lub pokonać podwójny dystans na rowerze i wysłać wyniki do fundacji.\nOstatnie igrzyska Invictus Games odbyły się dwa lata temu w Sydney. Następne zaplanowano na maj 2020 roku. Zawodników – byłych weteranów misji, którzy podczas służby zostali poszkodowani – miała tym razem gościć Haga. Niestety, z powodu pandemii koronawirusa organizatorzy, czyli Fundacja Invictus Games założona przez księcia Harry’ego, zdecydowali się przełożyć sportową imprezę na 2021 rok. Aby wspomóc zawodników w zachowaniu formy, fundacja zaproponowała im udział w treningach połączonych z zabawą. Wyzwanie, jakie rzuciła, polega na przebiegnięciu 10 kilometrów lub pokonaniu rowerem dwudziestokilometrowej trasy. Ci, którzy podejmą rękawicę, muszą ściągnąć aplikację Strava lub Garmin Connect, ruszyć w trasę, a następnie przesłać swój wynik do fundacji. Trzeba to zrobić do 31 października (do godziny 23:59 czasu brytyjskiego). Dystans można pokonywać nawet kilka razy, zwiększając szanse na wyższe miejsce na liście rankingowej. Potem wystarczy poczekać na ogłoszenie wyników.\n– W czasie pandemii każda aktywność fizyczna jest wskazana i bardzo się cieszę, że fundacja motywuje weteranów do współzawodnictwa w rywalizacji dostosowanej formą do sytuacji. Wierzę, że nasi zawodnicy znajdą czas i motywację do ćwiczeń – mówi płk Szczepan Głuszczak, dyrektor Centrum Weterana Działań poza Granicami Państwa. Mariusz Pogonowski, kierownik polskiej reprezentacji Invictus Games w Hadze, dodaje, że z powodu COVID-19 zawodnicy nie mogą trenować na zgrupowaniach w Wojskowym Ośrodku Szkoleniowo-Kondycyjnym Mrągowo. – Kolejne zgrupowanie odbędzie się na początku 2021 roku, o ile pozwolą na to warunki epidemiczne – zapowiada.\nNa apel fundacji chce odpowiedzieć Rafał Konopka, były żołnierz „czerwonych beretów”, który podczas zawodów w Hadze będzie startował w łucznictwie bloczkowym i pływaniu. Po wypadku na poligonie, przed 22 laty, porusza się na wózku inwalidzkim. Mimo niepełnosprawności (czterokończynowe porażenie) wyrusza rowerem na górskie szlaki i zdobywa szczyty. Wyznaczony przez fundację dystans chce pokonać na wózku inwalidzkim, gdyż jego rower jest w naprawie. – Przejadę dookoła krakowskich Błoni. To około 4,5 km, więc zrobię kilka okrążeń – mówi Rafał Konopka. Dla niego będzie to nie tylko udział w zabawie zaproponowanej przez fundację, ale także element treningu. Jego zdaniem ci, którzy przejadą czy przebiegną wyznaczony dystans, mogą stać się wzorem dla innych, aby także uprawiali sport.\nWyzwanie podejmie też plut. Rafał Lis. – Jako kapitan polskiej reprezentacji musiałem tak postąpić – mówi plut. Rafał Lis, żołnierz 35 Dywizjonu Rakietowego Obrony Powietrznej. W Hadze podczas inauguracji Invictus Games to właśnie on będzie niósł biało-czerwoną flagę i wprowadzi polską drużynę na sportową arenę. W najbliższym tygodniu zamierza pokonać 20 kilometrów na rowerze przez Skwierzynę, gdzie mieszka, a potem przez pobliski las. Zapewnia, że nie zaniedbuje treningów w dyscyplinach, w jakich wystartuje na igrzyskach Invictus Games, czyli wioślarstwie halowym i strzelaniu z łuku. – Ćwiczę w ramach zajęć z wychowania fizycznego na terenie jednostki, a w weekendy samodzielnie. Brakuje mi jednak opieki trenera – przyznaje Rafał Lis.\nWysoko poprzeczkę postawił sobie st. kpr. Jakub Tynka. Zamierza przebiec 10 kilometrów i przejechać podwójny dystans na rowerze. Do podobnej aktywności namówił kolegów z Jednostki Wojskowej Agat, w której służy: jeden z nich pojedzie na rowerze, a drugi przebiegnie aż 20 kilometrów. – Myślę, że dam radę. Pobiegnę prawdopodobnie w Parku Śląskim w Katowicach – mówi Jakub Tynka.\nOrganizatorem międzynarodowych igrzysk weteranów jest Fundacja Invictus Games założona przez członka brytyjskiej rodziny królewskiej – księcia Harry’ego. Dotychczas zawody odbyły się w Londynie (2014), Orlando (2016), Toronto (2017) i Sydney (2018). Polska drużyna dołączyła do rodziny Invictusa dwa lata temu. W przyszłym roku do Hagi ma pojechać drużyna licząca 20 zawodników. Organizatorem wyjazdu polskiej reprezentacji jest szef Sztabu Generalnego WP, a przygotowaniami zajmuje się Centrum Weterana. Strategicznym sponsorem jest Polska Grupa Zbrojeniowa.\nWięcej informacji na stronie CentrumWeterana. Kontakt z fundacją: wis@invictusgames.org.\nautor zdjęć: st. chor. sztab. Waldemar Młynarczyk/ Combat Camera DORSZ


Przyprawa do ogórków kiszonych 100g - Katalog produktów\nKategoria: Przyprawy Tagi: kiszonych, ogórków, przyprawa\nPrzyprawa do ogórków kiszonych, to starannie dobrana kompozycja aromatycznych przypraw, która doskonale podkreśli smak domowych przetworów. Ogórki kiszone są doskonałym dodatkiem do sałatek, surówek czy przystawek oraz bazą do zupy ogórkowej. Stosowanie: 100 g przyprawy na 5 kg ogórków. Przyprawa do ogórków kiszonych bez konserwantów i glutaminianu sodu. Składniki: koper łodyga, gorczyca, czosnek, chrzan, koper nasiona, liść laurowy, ziele angielskie ziarno. Kraj pochodzenia: Polska


205 XAD - "AutoLew" - Strona 2 - forum.peugeot205.pl\nPost autor: helterskelter » 23 wrz wt, 2014 9:21 pm\nPowrót w Góry Przeklęte c.d.\nPost autor: helterskelter » 23 wrz wt, 2014 9:53 pm\nKilka prób uchwycenia stanu nawierzchni:\nKonie pasą się gdzie popadnie\na gdy się zmęczą to łapią okazję\nNa przejazd drogą SH20 warto poświęcić cały dzień, ponieważ za każdym zakrętem otwiera się kolejny rewelacyjny widok, który zmusza do wyjścia z auta i rozglądania się w około z zachwytem.\nNa koniec kilka fotek bunkrów, które coraz szybciej znikają z albańskiego krajobrazu.\nJa tam chyba znowu wrócę.\nPost autor: helterskelter » 27 maja śr, 2015 7:38 pm\nPo dwóch latach zbierania gratów i rozeznawania tematu w aucie zagościły kolejne elementy, które podwyższyły komfort podróżowania, szczególnie w krajach o cieplejszym klimacie.\nDziękuję za pomoc, konsultacje i doping kilku kolegom z forum (Xtrack, Piotrdiesel, Paweł, Bananowiec, Para - kolejność przypadkowa).\nWiązka elektryczna wykonana według poniższych schematów:\nUżyty czynnik chłodniczy: R134a\nSprężarka: Sanden SD7H15\nPrzewody klimatyzacji: teflonowe\nMontaż wymagał rozebrania całego kokpitu, co na tydzień przed tripem tureckim nie było najlepszym pomysłem,\nale udało się wszystko poskładać.\nPomimo braku obiegu zamkniętego (zrezygnowałem z niego ze względu na przeskakiwanie zębatki pokrętła i niedomykanie klapki wlotu powietrza) klimatyzacja radzi sobie doskonale.\nWedług pomiarów wykonanych przez Dziksona w kratkach nawiewu temperatura spadła do 5 stopni.\nZ resztą udało mi się już nawet przeziębić, gdy na ziemi tureckiej zbyt łapczywie korzystałem z tego dobrodziejstwa.\nOstatnio zmieniony 24 lip ndz, 2016 5:08 pm przez helterskelter, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: grzesiek309 » 27 maja śr, 2015 7:56 pm\nŚwietna robota, słyszałem już o tym modzie od innych Tripowiczów i jestem pełen podziwu\nPost autor: szasz » 27 maja śr, 2015 8:33 pm\nExtra sprawa. Na olx było ogłoszenie sprzedaży 205 diesel, wersja hiszpańska, z klimatyzacją. Myślałem, żeby kupić i przełożyć. Panel na 5 przycisków też tam był\nFajne, bo to naprawdę rzadkość taki extras w 205, a jednocześnie niezwykle praktyczny\nPost autor: dzikson » 27 maja śr, 2015 10:03 pm\nPotwierdzam, klimatyzacja to świetny dodatek do 205tki\nChłodzi powietrze w nawiewach, ale jednocześnie daje wrażenie jakby było ono odświeżone, co wyraźnie poprawia komfort podróżowania.\nPost autor: helterskelter » 24 lip ndz, 2016 6:16 pm\nMinął kolejny rok bez wpisu w temacie, więc pora nadrobić zaległości.\nNajpierw garść wspominków. Jak zauważył Raf w temacie 205 Lodołamacz\nRafGentry pisze: .. ale w końcu to jedna z dwóch 205-tek, które od 2013 roku przejechały od początku do końca wszystkie tripy - Balkan Rallye, Rumunia, Turcja i teraz Grecja. Aha, tą drugą 205-tką był biały diesel HelterSkeltera.\nPociągnę trochę ten wątek. Nasze wolnossące 205-ki nie są demonami prędkości, dlatego należy chwalić ich inne cechy, czyli stosunkowo małą awaryjność i długą żywotność jednostek napędowych. Te zalety sprzyjają bezstresowemu pokonywaniu kolejnych tripowych (i nie tylko) kilometrów.\n205 Xad na albańskiej plaży Bunec w towarzystwie klubowych 205-ek\nJasło 2014 - przed wyjazdem do Rumuni\nGdzieś w Rumuni\nZ Bananowcami wśród tureckich ruin\nJeszcze w Turcji\nW Tokaju przed nocnym powrotem do Polski\nW greckim Kiparisi\ni na tle wąwozu Vikos\nPoza wyjazdami tripowymi auto regularnie podróżuje sobie po Polsce, odwiedzając przy okazji forumowych znajomych. Na przykład Nowaka68 w Częstochowie (pozdrawiam )\nW lipcu 2016 na liczniku zarejestrowano przebieg 350000km\nPonoć jak na tę jednostkę to ciągle mało.\nNie da się jednak ukryć, że lata eksploatacji robią swoje. Nadeszła pora na wykonanie kilku poprawek blacharskich.\nW najbliższym tygodniu auto powędruje do lakiernika i częściowo odzyska dawny blask.\nCoraz częściej zastanawiam się nad rozebraniem auta na części pierwsze i dokonaniem kompleksowej renowacji. Ale to na 30 urodziny 205-ki czyli w 2019 roku.\nTymczasem w ostatni piątek, dzięki uprzejmości Bananowca (naprawdę wielkie dzięki ) założyłem do auta uchylne szyby.\nNo i przez cały weekend wypracowywałem metody otwierania i zamykania tych szyb w trakcie jazdy\nZ szybą za kierowcą jest to wykonalne, ale do tej z prawej strony mam za krótkie ręce.\nPost autor: Martinoo » 24 lip ndz, 2016 11:46 pm\ndlatego własnie szybe za kierowcą bedziesz mieć czesciej otwieraną\nPost autor: RafGentry » 25 lip pn, 2016 10:07 am\nhelterskelter pisze: (...) wolnossące 205-ki nie są demonami prędkości, dlatego należy chwalić ich inne cechy, czyli stosunkowo małą awaryjność i długą żywotność jednostek napędowych. Te zalety sprzyjają bezstresowemu pokonywaniu kolejnych tripowych (i nie tylko) kilometrów (...)\nPrawda szczera. Czytając wpis miałem w głowie głos Wojtka wypowiadającego te słowa swoim spokojnym głosem na jakimś seminarium dla właścicieli 205-tek\nTrzymam kciuki za roboty budowlane przy dizelku. Niech się toczy dzielnie i dalej zwiedza świat\n(zazdroszczę działającego obrotomierza. Kiedy będziesz w okolicach Krakowa? Uśmiechnąłbym się o pomocną dłoń przy diagnozie mojego Jaegera, a może i Veglię byśmy podłączyli...)\nPost autor: Vroobell205 » 01 sie pn, 2016 10:37 am\nHistoria tego auta jest bardzo bogata. Popraw mnie jeśli się mylę. Z tego co pamiętam Wojtku to masz je już jako scheda po kimś z rodziny. Uważam to za dodatkowy atut emocjonalnego związku człowiek - maszyna.\nO aucie wiem tyle, że jest to niezniszczalny XAD, schludnie uzbrojony w dokładki pod zderzak z halogenami w kolor nadwozia plus własnoręcznie wstawiona klimatyzacja. Absolutny "road fighter". Pokonywanie kilometrów tym autem to zupełnie co innego niż robienie tego innymi 205. To auto zostało do tego stworzone. Myślę, że idzie za tym pewien koncept postrzegania dystansu. Dla przykładu trasa licząca 500+ (kilometrów) to swego rodzaju norma, poniżej której zejście nie jest już niczym szczególnym. Pod uwagę biorę wyprawy jakie podjąłeś ale też te, o których wiem mało lub wcale.\nKosmetyczne mankamenty, którymi planujesz się zająć to faktycznie wyzwanie ale chciałem oddać hołd temu, że to auto kilkukrotnie zwróciło pokładane w nim nadzieje eksploatacyjne. Co więcej, ostatnie słowo w sprawie tego auta nie zostanie szybko wypowiedziane. Uważam, że traktowane w dotychczasowy sposób sprawi wiele zadowolenia swojemu właścicielowi, a co za tym idzie dowiezie go w wiele nowych miejsc.\nPost autor: nowak68 » 01 sie pn, 2016 8:41 pm\nWpis Vroobla w pełni oddaje charakter auta i podejście do niego, jego właściciela\nCóż tu więcej pisać... Niech pożera kolejne setki i tysiące kilometrów\nPost autor: helterskelter » 01 sie pn, 2016 10:58 pm\nKwestia lakierowania troszkę się przeciąga. Może do końca tygodnia uda się załatwić sprawę.\nTymczasem w ramach treningu wymieniłem sobie szyby w drzwiach na wersje przyciemniane (to znowu za sprawką Bananowca )\nKu mojemu zdziwieniu zajęło mi to niecałą godzinę. A myślałem, że pół dnia przy tym spędzę\nPost autor: Orfister » 06 cze wt, 2017 12:31 pm\nWidziałem Cię 2 dni temu na moście w Płocku\nPost autor: helterskelter » 06 cze wt, 2017 1:19 pm\nPost autor: Orfister » 07 cze śr, 2017 11:01 pm\nMijaliśmy się rano...ja jechałem do pracy a Ty w stronę Radziwia


Dyrektor wydawnictwa Znak przeprasza za Grossa - Wywiady i rozmowy - rp.pl\nAktualizacja: 10.02.2011, 07:36\nDyrektor wydawnictwa Znak przeprasza za Grossa\nLudzie nie rozumieją, dlaczego Znak, który zawsze wydaje szlachetne książki, teraz wydał tak kontrowersyjną. Bo „Złote żniwa” tendencyjnie ukazują wojenną rzeczywistość i stosunki polsko-żydowskie – mówi Piotrowi Zychowiczowi dyrektor Znaku\n[b] Poniżej dalsza część artykułu\nRz: Przedwczoraj na konferencji Znaku w Krakowie niespodziewanie przeprosiła pani za wydanie „Złotych żniw” Jana Tomasza Grossa. Jakie były reakcje?[/b]\n[b]Danuta Skóra:[/b] Przede wszystkim było ich bardzo, bardzo dużo. Przyznam panu, że jestem z tego powodu po prostu wykończona. Ludzie do mnie dzwonią, piszą esemesy i e-maile. Czasami miłe, a czasami niemiłe.\n[b]Więcej miłych czy niemiłych?[/b]\nWiększość niemiłych. Przeczytam panu jeden z nich: „Niech pani teraz nie przeprasza, trzeba było nie wydawać”.\n[b]Obawiam się, że coś w tym jest. Jak to możliwe, że wydawnictwo wydaje książkę, którą dyrektor wydawnictwa uważa za tendencyjną?[/b]\nBo metodą dyskusji na trudne tematy nie powinno być niewydawanie książek\n[b]Ale książki Romana Graczyka o SB i „Tygodniku Powszechnym” nie wydaliście.[/b]\nNo cóż. Mogę powiedzieć, że jestem zwolenniczką wydawania wszystkich książek. I księdza Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego, i Romana Graczyka, i Jana Tomasza Grossa.\n[b]Co się pani nie podoba w „Złotych żniwach”?[/b]\nUważam, że ta książka w tendencyjny sposób ukazuje wojenną rzeczywistość i stosunki polsko-żydowskie. Jednak odpowiedzią na nią nie powinno być kneblowanie jej autora, lecz wydanie innej książki, która zrównoważy przekaz „Złotych żniw”. Ukaże drugą stronę medalu. Być może taką publikację w najbliższym czasie w Znaku przygotujemy.\n[b]Czy już jest jakiś konkretny pomysł?[/b]\nPamiętam, że gdy w 2008 roku wydaliśmy poprzednią książkę Grossa – „Strach” – to osobiście przyjechałam do Piotra Semki, żeby podpisał z nami umowę na udostępnienie swojego krytycznego tekstu. Zamieściliśmy go obok innych artykułów w książce „Wokół „Strachu”„. Wydawało mi się to strasznie ważne, żeby czytelnicy mieli dostęp do publikacji, która będzie zawierała także opinie osób niezgadzających się z Grossem. Zadbałam o to, żeby wydać ją bardzo szybko po publikacji „Strachu”.\n[b]Jak sprzedały się obie książki?[/b]\n„Strachu” sprzedaliśmy około 80 tysięcy, „Wokół „Strachu”” niespełna 3 tysiące. To pokazuje, jaka nasza debata jest płytka i powierzchowna. Ludzi interesują głównie treści skandalizujące i kontrowersyjne. I jakoś nie potrafimy tego przełamać. Ani my wydawcy, ani wy dziennikarze.\n[b]Na konferencji w Krakowie powiedziała pani, że książka może być krzywdząca. Dla kogo?[/b]\nW związku z publikacją „Złotych żniw” otrzymaliśmy wiele krytycznych e-maili i listów. Nie mówię o tych, które zawierały antysemickie czy obraźliwe dla nas treści. Tych, które miały nam utrudnić pracę. Wiele listów pochodziło jednak od ludzi, którzy pisali, że od 30 lat kupują książki Znaku. Na nich się wychowali, kształcili. Ci ludzie kupują nasze książki, bo marka Znak jest dla nich rekomendacją i gwarancją jakości. Nie rozumieją, dlaczego teraz wydajemy Grossa. Wielu z nich zapowiedziało, że nie będzie już kupować naszych książek. Jest mi z tego powodu bardzo przykro i właśnie tych ludzi przeprosiłam.\n[b]A więc skrytykowała pani książkę Grossa, bo bała się pani, że wydawnictwo utraci zyski.[/b]\nNie. Najlepszym dowodem na to, że nie zależy nam w tej sprawie na pieniądzach, jest nasza decyzja, iż dochód ze sprzedaży „Złotych żniw” przeznaczymy na cele charytatywne. Gdy występowałam w Krakowie z krytyką książki Grossa, chodziło mi właśnie o tych naszych zawiedzionych stałych czytelników. Ludzie, którzy nie rozumieją, dlaczego Znak, który zawsze wydaje szlachetne książki, teraz wydał książkę tak kontrowersyjną. Sama podzielam obiekcje wielu krytyków Grossa, jego retoryka jest dla mnie trudna do przyjęcia.\n[b]Bo przedstawia on tylko jedną stronę medalu? Nie pisze o Polakach ratujących Żydów?[/b]\nNie tylko dlatego. Ostatecznie można by się zgodzić, że tematem książki jest inna sprawa i autor nie ma obowiązku pisać o Sprawiedliwych wśród Narodów Świata. Problem polega na tym, że Gross pomija kontekst opisywanych wydarzeń. Patrzy z góry na ludzi – prostych chłopów ze wsi kieleckiej czy podlaskiej – którzy byli bardzo słabo przygotowani do tego, by odnaleźć się w straszliwej wojennej rzeczywistości.\n[b]Twierdzi pani, że Grossa cechuje wyższość intelektualisty wobec prostego człowieka?[/b]\nDokładnie. Oglądałam ostatnio film. Fabularyzowaną historię o Srebrenicy i grupie młodych ludzi, którzy ekshumują zwłoki i oczyszczają je, by rodziny mogły pochować swoich bliskich. Film ten ukazuje, jak mieszkańcy Srebrenicy byli zupełnie nieprzygotowani na tę straszliwą agresję, która nagle wybuchła i której byli świadkami. Nie byli w stanie pomóc swoim sąsiadom. Minęło tyle czasu, a w Europie, blisko nas, dochodzi do podobnej sytuacji co podczas II wojny światowej. Czy ludzie, którzy przeczytali wiele książek, mają bardziej wykształconą wrażliwość, powinni tak kategorycznie potępiać innych?\n[b]Uważa pani, że nie wolno obecnie oceniać decyzji osób, które były kiedyś w sytuacjach skrajnych?[/b]\nAle nie musimy wybiegać tak daleko. Spójrzmy na dzisiejszą Polskę. Przecież przemoc rozgrywa się wokół nas. Czy rzeczywiście reagujemy, jak widzimy rozbój w tramwaju? U nas w Krakowie toczy się brutalna wojna między kibicami Wisły i Cracovii. Niedawno w jej ramach w biały dzień zaszlachtowano na środku ulicy człowieka. Nikt mu nie pomógł. Czy my nie wiemy o tym, co się dzieje? Czy każdy z nas zrobił wystarczająco dużo, by położyć kres takim zbrodniom?\n[b]Nie zmienia to jednak faktu, że część polskich chłopów ograbiała, a nawet zabijała Żydów. Mamy o tym nie pisać?[/b]\nAleż nie. Powinno się wydawać książki i artykuły na ten bolesny temat, ale nie pisane w tak drastyczny sposób, jak to robi Gross. Efekt może być bowiem odwrotny do zamierzonego.\nObawiam się, że tak. Zgadzam się z Władysławem Bartoszewskim, który w wywiadzie dla „Gościa Niedzielnego” powiedział, że książka Grossa będzie kontrproduktywna dla dialogu polsko-żydowskiego. Wywoła tylko obopólną niechęć. Intuicyjnie czuję, że wywoła to emocje, odwrotne do tych, o które nam chodzi.\n[b]I chyba także o to chodzi Grossowi.[/b]\nZapewne tak. Na końcu książki Gross pisze, że fotografia mająca przedstawiać kopaczy z Treblinki oprócz obrzydzenia „wywołuje w nas przerażenie, bo nie jesteśmy do końca pewni, czy w ostatecznym rachunku nie patrzymy na zdjęcie z rodzinnego albumu”. Problem polega na tym, że jak patrzymy na zdjęcie z rodzinnego albumu, to mamy obowiązek podjęcia próby zrozumienia, dlaczego tak się stało. To zrozumienie musi nastąpić przed oskarżeniem. U Grossa jest odwrotnie.\n[b]Znak to wydawnictwo katolickie, a książka Grossa ma mocną antykościelną wymowę – mam na myśli choćby te żydowskie czaszki, które układają się autorowi w podobiznę Chrystusa. Te tezy nie wywołują pani sprzeciwu? [/b]\nAutorzy to zmienili i w książce, która trafi na polski rynek, tego wątku nie będzie. Antykościelna wymowa została znacznie złagodzona wobec wersji pierwotnej, która od kilku tygodni krąży wśród dziennikarzy i historyków.\n[b]Pewnie były jakieś interwencje ze strony Kościoła, episkopatu...[/b]\n[b]Jak ocenia pani warsztat Grossa?[/b]\nMój sprzeciw wzbudza choćby zabieg metodologiczny, który on nazywa „gęstym opisem”. „Gęsty opis to uprawniona metoda stosowana w antropologii do opisywania zjawisk społecznych” – pisze Gross. Sprowadza się to do tego, że wystarczą mu trzy przypadki okradania Żydów przez Polaków do wyciągania daleko idących wniosków. Uogólnień dotyczących wszystkich mieszkańców danej miejscowości czy nawet szerzej, wszystkich Polaków.\n[b]Ale skoro Gross twierdzi, że to metoda naukowa...[/b]\nMetoda „gęstego opisu” przy badaniach historycznych – szczególnie dotyczących tak delikatnych i drażliwych kwestii jak poruszone w „Złotych żniwach” – wydaje się więc zupełnie nieadekwatna. To nie ma nic wspólnego z rzetelną nauką i budzi we mnie etyczne wątpliwości.\n[b]Czy Gross odezwał się do pani po krakowskim wystąpieniu? To dość nietypowa sytuacja, by wydawnictwo krytykowało własnego autora.[/b]\nNie, Gross nie zadzwonił.\n[b]To co dalej z Grossem? Czy będziecie jeszcze wydawać jego prace, czy po aferze wokół „Złotych żniw” współpraca się zakończy?[/b]\nWydawnictwo Znak będzie wydawało wszystkie dobre książki. Jeżeli Jan Tomasz Gross napisze dobrą książkę, to na pewno mu ją opublikujemy.\nDanuta Skóra z wykształcenia jest polonistką. Była współorganizatorką manifestacji po śmierci Stanisława Pyjasa, członkinią SKS, a następnie NZS i „Solidarności”, zwolniona z pracy w stanie wojennym. Odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[/ramka]


Saab 900 - Sprzedam - Samochody Ogłoszenia - Samocholand.pl\nJaka jest historia marki saab 900?\nSaab 900 to samochód osobowy zaliczany do grona klasy średniej. Oznacza to, że prezentowane auto było pojazdem posiadającym bardzo przestronne wnętrze pozwalające na przewożenie 4-5 osób (w zależności od wersji). Dzięki temu opisywany model mógł być użytkowany jako auto o charakterze rodzinnym. Model ten zapewniał wysoki poziom komfortu, a także bezpieczeństwa jazdy. Dzięki takim atutom prezentowany pojazd mógł być użytkowany jako rodzinny środek transportu nawet na bardzo dalekie trasy.\nPierwsza generacja prezentowanego samochodu Saab 900 była produkowana w latach 1978-1993. Model tego rodzaju wyposażony był w ABS, szyberdach, podgrzewane fotele z przodu, klimatyzację, centralny zamek, itp. Dzięki takiemu wyposażeniu poziom komfortu oraz bezpieczeństwa jazdy był bardzo wysoki. Auto posiadało napęd na przednie koła, na które moc była przenoszona przy pomocy 4 i 5-biegowej skrzyni manualnej lub 3-biegowej przekładni automatycznej. Silniki 2.0-2.1 litra zapewniały moc na poziomie 100-185 koni mechanicznych.\nDruga generacja znana jako Saab 900 II to auto produkowane w latach 1994-1998. Model ten posiadał również bardzo bogate wyposażenie obejmujące elementy, takie jak elektryczne szyby i lusterka, poduszka powietrzna, ABS oraz wiele innych elementów poprawiających bezpieczeństwo i wygodę. Auto posiadało napęd na przednie koła, a moc silnika była na nie przenoszona przy pomocy 5-biegowej skrzyni manualnej lub 4-biegowej przekładni automatycznej. Silniki 2.0-2.5 litra produkowały moc sięgającą poziomu 133-185 koni mechanicznych.\nCzy na portalu Samocholand mogę dodać ogłoszenie sprzedaży samochodu saab 900?\nDodawanie ogłoszeń samochodowych na sprzedaż w kategorii Saab 900 jest w pełni darmowe dla każdego zarejestrowanego użytkownika. Rejestracja zajmuje tylko 30 sekund!


Norman czyta: Libba Bray "Wróżbiarze"\n"Dzik jest dziki! dzik jest zły! dzik ma bardzo ostre kły!" Norman w starej przyśpiewce z czasów harcerstwa\nNigdy nie przepadałam za kryminałami. Jakoś po prostu nie trafiają w moje gusta i tyle. Dlatego też mogę śmiało stwierdzić, że jestem w tej materii totalnym laikiem i nie potrafię okiem znawcy ocenić tego typu twórczości, nawet jeżeli należy ona do tak osławionych nazwisk jak Chmielewska czy Christie (wymieniam tylko te dwie, ponieważ więcej nazwisk z tej półki nie znam). Nie oznacza to naturalnie, że nie zdarzają mi się króciutkie romanse z tym gatunkiem - czasami, ale tak raz na ruski rok, zdarzy się że jakaś książka z aferą kryminalną w tle skusi mnie na tyle, żeby poświęcić jej mój czas. I do takich właśnie przypadków należało moje spotkanie z "Wróżbiarzami".\nEvie O'Neill to rozpieszczona i dość infantylna pannica, której tylko imprezy i chłopcy w głowie. Dziewczyna nie słucha się nikogo i nie przejmuje się konwenansami, a jej głowy pozornie nie zaprząta żaden problem czy kłopot. A no właśnie...POZORNIE, bo w rzeczywistości Evie skrywa pewną tajemnicę. Dziewczyna potrafi "odczytywać" przedmioty, które mogą jej zdradzić nawet najbardziej skryte tajemnice swoich właścicieli. To przez ten niebanalny dar - a dokładniej przez użycie go w nieodpowiedniej chwili i w stosunku do nieodpowiedniej osoby - Evie zostaje wysłana przez swoich rodziców do wuja, który mieszka na Manhattanie. Nasza bohaterka jest tym zachwycona, bo gdzieżby indziej, jeżeli nie w sercu Nowego Jorku będzie miała szansę rozkwitnąć jako gwiazda i prawdziwa sława? Tymczasem w mieście dochodzi do serii brutalnych morderstw na tle religijnym, które będą miały ogromny wpływ nie tylko na Evie, ale też i na pozostałych młodych ludzi, którzy ukrywają swoje zdolności ze strachu przed innymi, albo i nawet przed samymi sobą. Niestety rosnąca w siłę Bestia sprawi, że ukrywający się Wróżbiarze będą musieli połączyć swoje siły i stanąć do walki o przyszłość nas wszystkich.\nPierwsze pytanie powinno brzmieć: "Czym mnie skusiła ta pozycja, skoro nie lubię kryminałów?" - więc odpowiedź jest jedna...MOTYW FANTASTYCZNY! Kryminałów nie lubię, ale fantastykę uwielbiam. To właśnie motyw nadprzyrodzonych sił i zdolności głównych bohaterów sprawił, że nie mogłam się oprzeć tej książce. Kolejne pytanie to: "Czy to połączenie kryminału i fantastyki udało się?" - odpowiedź brzmi TAK! i to cudownie! Nie ma tutaj tandety czy kiczu, które dość często cechują tego typu literaturę. Czasami zdarzało mi się przeczytać kryminał fantastyczny, który trącił mi tanimi amerykańskimi filmami klasy B, kręconymi dla durnowatych nastolatków i pożeraczy popcornu w salach kinowych. Ale nie tym razem! Historia wykreowana przez Libbę Bray jest niebanalna i wyjątkowo intrygująca a jej jedyny mankament to fakt, że to dopiero pierwszy tom z planowanej serii (byłam zrozpaczona, kiedy pod koniec lektury stało się to jasne). Z jednej strony fajnie, bo książka bardzo mi się spodobała i z przyjemnością będę śledzić kolejne perypetie bohaterów, ale z drugiej...o matko! jak ja wytrzymam zanim ukaże się drugi tom?! Ponadto autorka wykazała się sporą wiedzą na temat okultyzmu i historii, dzięki czemu całość czyta się nie tylko szybko ale i z ogromną przyjemnością. Grafomanii nie ma tutaj nawet śladu, a język jest "gładki" i dość bogaty. Tak więc może i się nie znam, ale wiem co lubię, a "Wróżbiarzy" lubię baaardzo i polecam jeszcze mocniej :)\nAutor: Marciocha o 06:43\nMonika B. 27 lutego 2013 08:20\nPołączenie fantastyki z kryminałem może byc intrygujące. Kryminały czytam, natomiast fantastykę rzadko.\nJak nie ma tandety i kiczu to już byłabym zadowolona ;D\nbinola 27 lutego 2013 08:39\nA ja wręcz przeciwnie, uwielbiam kryminały, a z fantastyką jestem na bakier :) O książce już słyszałam, zaintrygowała mnie ta historia i mam nadzieję, że niebawem wpadnie mi w ręce.\nkasandra_85 28 lutego 2013 00:01\nZazdroszczę tej książki! Też mam na nią chrapkę:)


» Kawa z Kogutkiem 400 g mielona\nKawa produkowana jest od 1994 roku. Palona na sposób francuski. Mieszanka specjalnie wyselekcjonowanych ziaren kawy Arabica i Robusta, drobno mielona, szczególnie polecana wielbicielom kawy parzonej. Ręcznie zbierana i selekcjonowanie gwarantuje najwyższą jakość i świeżość - te dwa słowa doskonale obrazują kawę z palarni Maestrocafe. Kupując nasz produkt mają Państwo 100% pewności, że kawa była palona kilka dni wcześniej. Kawę charakteryzuje doskonały aromat, gęsta pianka, duża zawartość kofeiny i łagodny smak o słodkim bukiecie. Smakuje zarówno dobrze w pełnym i aromatycznym espresso, jak i z mlekiem.\nKawa z Kogutkiem. Kawa produkowana jest od 1994 roku. Palona na sposób francuski. Mieszanka specjalnie wyselekcjonowanych ziaren kawy Arabica i Robusta, drobno mielona, szczególnie polecana wielbicielom kawy parzonej.


Bezdany 1908: czyli pociąg z forsą Piłsudskiego | CiekawostkiHistoryczne.pl\nCiekawostkiHistoryczne.pl > Sylwetki i biografie > Bezdany 1908: czyli pociąg z forsą Piłsudskiego\n26 września 1908 roku około godziny 23 na malutką stację Bezdany pod Wilnem wturlał się osobowy skład. Na peronie czekało kilkadziesiąt osób. Wśród nich przechadzał się szpakowaty mężczyzna z sumiastym wąsem. Nikt z podróżnych nie miał pojęcia, że wąsaty nieznajomy to ZIUK, czyli ścigany przez carską Ochranę Józef Piłsudski, lider terrorystów z PPS.\nGdy pociąg zatrzymał się na peronie, nagle podbiegł do niego jeden z oczekujących i wrzucił coś do środka. Chwilę później małą powierzchnię stacji przeszył potężny huk wybuchającej bomby.\nNa ten sygnał grupa bojowców Polskiej Partii Socjalistycznej pod dowództwem Walerego Sławka, która jechała składem, rozbroiła żandarmów pilnujących wagonu pocztowego. Pozostali pasażerowie wpadli w popłoch, przerażeni o swoje życie i zdrowie To napad! Ryzykowna gra, za którą groziła co najmniej katorga a najpewniej śmierć, była warta świeczki. Pociąg przewoził ponad 200 tysięcy rubli! Takiej gotówki polscy bojówkarze spod znaku czerwonego sztandaru jeszcze nie widzieli.\nKadr z filmu „Piłsudski”\nKilkadziesiąt minut później wagon pocztowy stanął przed nimi otworem. Skok na pociąg w Bezdanach, w którym zresztą brał udział nie tylko przyszły naczelnik państwa, ale aż czterech przyszłych premierów II RP: oprócz Piłsudskiego także Walery Sławek, Aleksander Prystor, Tomasz Arciszewski, zakończył się pełnym sukcesem. Nic dziwnego, że Bezdany pojawiają się często w co bardziej 'brawurowych” biografiach Marszałka, tych pamiętających mu lewicową, terrorystyczną przeszłość.\nTakże pierwsza filmowa biografia Piłsudskiego, która właśnie gości w kinach, nie mogła pominąć tak smakowitego wątku. Mowa o filmie Michała Rosy, z główną rolą Borysa Szyca. Reżyser dobrze oddał przebieg najgłośniejszego napadu w historii Polski. W rzeczywistości uczestnicy skoku mieli sporo szczęścia. Akcję przeprowadzili bowiem wyjątkowo nieudolnie. Mimo wpadek Piłsudski do końca nie stracił zimnej krwi, a kiedy było potrzeba, potrafił blefować…\nW filmie Rosy jeden z bojowców już po akcji skarżył się, że nie wypaliła bomba podłożona na torach, która miała unieruchomić skład wjeżdżający na stację. Istotnie tak się wydarzyło. Odpowiedzialny za rozłożenie ładunków był Aleksander Lutze-Birk, jednak zrobił to nieudolnie. Położył ładunek na mokrej ziemi. Ten ostatecznie nie eksplodował w wyniku wilgoci. W efekcie, by nie dać maszyniście czasu na ponowne ruszenie składem i ucieczkę ze stacji, Birk zaczął strzelać w kierunku lokomotywy. Za pomocą rewolweru sterroryzował jej obsługę i nakazał przejście do budynku dworca, gdzie pod bronią przetrzymywana była jej obsługa i podróżni. Co ciekawe – jeden z bojowników trzymał tam na muszce kilkadziesiąt osób. W drugiej ręce miał owinięte szmatą zawiniątko. Twierdził, że to bomba, którą w razie nieposłuszeństwa odpali. W rzeczywistości trzymał owiniętą szmatą i papierem… puszkę śledzi. Zachowywał się jednak na tyle przekonująco, że nikt ze sterroryzowanych podróżnych nawet nie drgnął.\nNie lepiej działo się i na peronie. Gdy tylko pociąg z forsą pojawił się na stacji, bojowcy mieli podbiec do szyby wagonu z przesyłkami, wybić ją kijem i wrzucić tam bombę. W rzeczywistości odpowiedzialny za to uczestnik akcji nie był w stanie zbić szyby. Biegł wzdłuż pociągu i nieporadnie uderzał w szkło. Efekt zaskoczenia uleciał niczym bańka mydlana. Swoim „stukaniem” zaalarmował rosyjskich żandarmów. Jeden wychylił się przez drzwi. Doszło do wymiany ognia. Na szczęście dla terrorystów, ich kule były celniejsze. Rosjanin padł na peron bez życia. W tym czasie w końcu udało się nieomal wepchnąć bombę przez dziurę wybitą w szybie. Ładunek eksplodował jednak nieomal w ręce napastnika, odrzucając go na pobliski płot i czyniąc niewielkie szkody w samym wagonie.\nAkcja pod Bezdanami była najbardziej brawurową akcją Piłsudskiego\nGdy w końcu pociąg stanął, bojowcy pod lufami karabinów zaczęli wyprowadzać pasażerów i kierować ich do budynku stacji. Reszta napastników pod wodzą Piłsudskiego próbowała się dostać do przedziału z przesyłkami.\nCo prawda napastnikom udało się sterroryzować żandarmów z eskorty wagonu, ale do pełni szczęścia brakowało jeszcze sforsowania pancernych drzwi przedziału, w którym znajdowały się paczki. Ukryli się w nim również konwojenci, pewni swego bezpieczeństwa. Próby wyważenia drzwi nie przyniosły skutku, w grę nie wchodziła też eksplozja bowiem napastnicy nie mieli już ładunków wybuchowych. Piłsudski postanowił wtedy blefować. Głośno krzyknął po rosyjsku w kierunku konwojentów za drzwiami, ostrzegając, że ma bombę i zdetonuje ją, jeśli nie otworzą przedziału. Dał im 10 sekund i zaczął powoli odliczać: 10, 9, 8, 7…\nMoment nerwowego wyczekiwania i próby sił między bojowcami PPS a konwojentami świetnie pokazał Michał Rosa w swoim najnowszym filmie. Obsługa przedziału nie wytrzymała napięcia. Drzwi stanęły otworem, a konwojenci pod lufami rewolwerów wyszli z rękami do góry.\nTeraz pozostało znaleźć wielkie pieniądze i uciec na czas, jednak i tu pojawił się problem. Rabusie działali nieomal po ciemku. Zepsuły się lampy acetylenowe, którymi mieli oświetlać wnętrze przedziału. W efekcie, gdy już dostali się do środka, przyświecali sobie latarkami, które jednak dawały zbyt słabe światło, by działać szybko, zwłaszcza że do przeszukania mieli setki paczek i zawiniątek! Przedział nieomal po brzegi wypełniony był korespondencją.\nI znów nie zabrakło im szczęścia. Udało się znaleźć paczki z pieniędzmi i papierami wartościowymi. Ponad 200 tysięcy rubli trafiło w ręce Piłsudskiego i jego ludzi. Akcja na małej stacji w Bezdanach trwała 45 minut. „ZIUK” nakazał odwrót tuż przed przyjazdem na stację kolejnego składu. Wśród bojowników nie zginął nikt. Straty po stronie rosyjskiej to dwóch zabitych żandarmów i kilku rannych.\nBezdany 1908 były najbardziej brawurowym napadem w historii polskiego ruchu lewicowego. Były też pierwszą i jedyną akcją terrorystyczną z udziałem Józefa Piłsudskiego. Nigdy już nie wrócił do tej metody walki. Pieniądze zdobyte podczas skoku na pociąg z forsą, pozwoliły mu na sfinansowanie znacznie bardziej ambitnego przedsięwzięcia: budowy organizacji strzeleckich – zalążka przyszłych Legionów Polskich i przyszłego Wojska Polskiego.\nPiotr Bojarski, Zamachowcy Piłsudskiego, Rzeczpospolita. Ale historia. Nr 5 (55) z 4 lutego 2013\nTomasz Ciołkowski: Józef Piłsudski bez retuszu. Warszawa: Bollinari Publishing House, 2018\nSławomir Koper: Życie prywatne elit Drugiej Rzeczypospolitej. Warszawa: Bellona SA, 2009\nWojciech Lada, Polscy terroryści, Znak Horyzont, Kraków 2014\nTeodor Ładyka: Polska Partia Socjalistyczna (Frakcja Rewolucyjna) w latach 1906–1914. Warszawa: 1972\nIgnacy Pawłowski: Geneza i działalność Organizacji Spiskowo-Bojowej PPS 1904–1905. Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk: 1976\nBohdan Urbankowski: Józef Piłsudski. Marzyciel i strateg. Warszawa: 1997\nZbigniew Wójcik: Józef Piłsudski (1867–1935): Biografia. Warszawa: 2006\nSkomentuj Genadiusz Anuluj pisanie odpowiedzi\nJakiś czas temu czytałem,że owszem,w wagonie było 200tys. ale napastnicy po ciemku zabierali najcięższe worki,licząc,że tam są złote ruble.Tymczasem były tam kopiejki. Ile zatem zrabowali?O tym historia milczy.\nTeż mi wielki Bojowiec z PPS ,przy takich ludziach jak „Montwill” Mirecki ,Baron czy Okrzeja to zwykły amator. Aż raz uczestniczył w akcji bojowej ,chociaż trzeba przyznać ze miał szczęście. Napiszcie jak Piłsudski chciał okraść bank w Kijowie będzie zabawnie.\nPo tej akcji pod Bezdanami, przez jakiś czas, Piłsudski ukrywał się w miasteczku Postawy (obecnie na Białorusi) u znajomego aptekarza Parniewskiego.\nDo „Anonim”: Opowiedz nam co ty dokonałeś! ?? No śmiało, pochwal się jaki z ciebie kozak. Jak nie masz z czym wyskoczyć to milcz łajzo, a o wielkich Ludziach z szacunkiem albo wcale.\nTen twój wielki człowiek już od 1908 był konfidentem wywiadu wojskowego Austro-Wegier HK Stelle ,o pseudonimie Stefan 2. Brawo HUSARSKI łajzo tez jesteś kapusiem jak twój idol ? Ciekawe ile z tych pieniedzy wydał ziuczek na swoje utrzymanie ,bo ten zawodowy rewolucjonista nigdy w życiu sie pracą nie zhańbił. Poczytaj o tym jak Ginet chciał obrabować bank w Kijowie a potem zabieraj głos pajacu. Inni kryminaliści tez napadali na banki i pociągi ale raczej sie tym nie chwalili.


Święto Trzech Króli | eGryfice.pl\nStrona główna Aktualności Święto Trzech Króli\nObjawienie Pańskie zwane w polskiej tradycji Świętem Trzech Króli, zostało ustanowione w celu uczczenia objawienia się Boga człowiekowi, a także obecności Boga w historii człowieka. Symbolem święta jest historia opisana w Ewangelii Mateusza, w której została zawarta opowieść o przybyciu Mędrców ze Wschodu do Betlejem, w celu oddania pokłonu Jezusowi. W chrześcijańskiej tradycji święto to obchodzimy 6 stycznia.\nDo tradycji należy także Orszak Trzech Króli. Corocznie w Polsce i na świecie odbywa się uroczysty pochód Trzech Króli ze wschodu. W Polsce Fundacja „Orszak Trzech Króli” jest głównym organizatorem największych jasełek ulicznych na świecie – Orszaku Trzech Króli w Warszawie, a także w kilkuset miejscowościach w Polsce i na różnych kontynentach. Kolędujący Orszak można zobaczyć na przykład w Wielkiej Brytanii, we Włoszech, na Ukrainie, czy w Niemczech. Orszak kłania się Jezusowi również w Rwandzie, Chicago, zaś na Placu Świętego Piotra, 6 stycznia pielgrzymom rozdawane jest prawie 10 tys. orszakowych koron.\nNiestety w tym roku z powodu pandemicznych obostrzeń z pewnością tak barwnych orszaków nie mogliśmy zobaczyć, ani fizycznie w nich uczestniczyć.\nPoprzedni artykułJak planować urlop w 2021 roku?\nNastępny artykułMinimalne wynagrodzenie w 2021 roku


megilounge: Czyszczenie języka\nAutor: megilounge o 20:52\nKasiuleczka Biedroneczka 8 lipca 2013 20:59\npierwszy raz widzę taki gadżet :) śmieszny troszkę, ale za pewne przydatny. Jeśli spotkam gdzieś to kupię z ciekawości :)\nnefernefer35 8 lipca 2013 21:00\nmam cos podobnego od 2lta i jest super:)\naalimkaa 8 lipca 2013 21:10\nŚwietny przyrząd, ja jednak wiem po sobie, że mój zachwyt trwałby przez kilka dni, a później poszłoby to wszystko w zapomnienie.\nmegilounge 9 lipca 2013 11:23\nJa też czasem sobie odpuszczam, ale staram się co wieczór go używać i jednak przy w miarę regularnym stosowaniu, naprawdę czuć różnicę. :)\nAga Li 8 lipca 2013 21:22\nCiekawe, nigdzie nie widziałam w Polsce takiego przyrządu ale będę się rozglądać za czymś takim.\nMary :) 8 lipca 2013 21:26\nO ile dobrze pamiętam widziałam coś takiego w Polsce, chyba firmy Meridol :)\nmegilounge 9 lipca 2013 11:24\nPopatrzę następnym razem jak będę w Polsce w drogerii. :)\nsahara90 8 lipca 2013 23:42\nJa już szukałam u nas w PL czegoś takiego ale nie wiem gdzie mogę to nabyć :(\nAlex 9 lipca 2013 18:55\nWłaśnie wczoraj dostałam podobny przyrząd w SP przy zakupie pasty elmex za 2gr :)\nRobaczywka 9 lipca 2013 00:12\nhttp://www.doz.pl/apteka/p49164-Czyscik_przyrzad_do_czyszczenia_jezyka_z_uchwytem_na_nic_dentystyczna1_szt - z darmową dostawą do apteki ;)\nneomedia 9 lipca 2013 06:36\nja tez mam cos takiego, ale wlasnie mam odruch wymiotny...i jakos nie stosuje. Choc lekarze polecaja bardzo takie sprzety.\nmegilounge 9 lipca 2013 11:25\nSpróbuj przytrzymać język, podobno pomaga. Mi czasem się zdarzy pójść za daleko, to też wtedy mam taki odruch, ale na chwilę przystopuję i dalej już ostrożniej i wolniej czyszczę i jest dobrze. :)\nL. 9 lipca 2013 07:20\nJa uzywam tej samej szczoteczki do mycia zebow i do szorowania jezyka. Szczoteczke po takim zabiegu dokladnie myje, co jakis czas dodatkowo wkladam ja na pare minut do kubeczka z plynem do dezynfekcji jamy ustnej. Widzialam w sklepach rozne szczoteczki przeznaczone specjalnie do mycia jezyka, kiedys nawet jedna zakupilam, ale najwygodniej jakos uzywa mi sie tej samej co do zebow :p :p\nmegilounge 9 lipca 2013 11:26\nZnam również osoby, które tak to właśnie robią. :) Tylko mi brakuje przy takim myciu jednak skrobaka.\nmargaritess 9 lipca 2013 08:02\nbardzo fajny wynalazek:) szkoda, że jeszcze na nniego nie trafiłam, bo na pewno bym spróbowała.\nMagdaLena Swobodnie 9 lipca 2013 10:02\nUuu, ale wynalazek :)\nJa używam do czyszczenia języka szczoteczki - po prostu po przy każdym myciu zębów "przejeżdzam" szczoteczką także język, ot - moja filozofia :))\nAsia 9 lipca 2013 10:23\noczywiście, że używam:) już od bardzo dawna:) Mój jest z firmy meridol (i zwykle jest w zestawie z żelem do czyszczenia jamy ustnej i języka także dodatkowy+), kosztuje coś koło 20 zł ale naprawdę mogę polecić;)\nmegilounge 9 lipca 2013 11:27\nRozejrzę się w Polsce jak będę ten wymieniała. :)\nmalwiś 9 lipca 2013 13:14\nużywam tego od kilku miesięcy i widze olbrzymią różnicę, szczególnie jak się budzę rano... Też kupiłamw dm, ale wtedy mieli inną wersję, bez tych szczoteszek, tylko takie gumowe wypustki. Jestem bardzo zadowolona i polecam.\nżaneta serocka 9 lipca 2013 13:33\nswój język szczotkuję zwykłą szczoteczką ale ta na pewno jest wygodniejsza :)\nsHiNeStAr07 9 lipca 2013 17:11\nw rossmanie chyba takich nie ma\ndenticoo 9 lipca 2013 20:21\nCzyszczenie języka znacznie poprawia zapach z ust. U nas w Pl są takie szczoteczki już od dawna. Najłatwiej znaleźć je w aptekach.\nuljetta 28 lipca 2013 20:08\nRównież używam czyścika do języka. Mój cały jest gumowo-silikonowy, bez włosków. Jest prosty w utrzymaniu go w czystości. ie wyobrażam sobie teraz mycia zębów, bez czyszczenia języka. Czyścik jest naprawdę bardzo przydatny podczas pozbywania się nalotu z języka i muszę się z Tobą zgodzić, że gumowy tył szczoteczki do zębów, przy tym 'cudaku' nie robi nic ;)


Bogusław Rydzak - ortopeda | ZnanyLekarz.pl\nRejtana 10, 35-310 Rzeszów, podkarpackie\n+48 501 799 909\nPolecam lekarza Rydzak jako specjalistę w swojej dziedzinie. Jest konkretny, dokładny oraz rzetelny. Leczenie pękniętego kolana przebiegło szybko, sprawnie i bardzo pomyślnie, lekarz przyjął mnie na swój oddział do szpitala, gdzie zajął się mną. Doktor Rydzak zna się na rzeczy i jego diagnoza pokrywała się z konsultacjami u innych profesorów. Polecam!!! Właściwa osoba na właściwym miejscu.\nOrtopedzi w pobliżu miejscowości Rzeszów\n1. Paweł Zahorski\n3. Robert Pyczuła\n4. Michał Tymszan\nPokaż więcej: ortopeda, Rzeszów\n5. Adrian Ryznar\nPokaż więcej: ortopeda, Mielec\nNie Polecam tegolekarza. Rezonans wykazał u mnie uszkodzenie łekotki lll stopnia z oderwaniem fragmentu typu "jezyczka". Lekarz ten podczas artroskopia powiedział do mnie ze łękotka jest cała. Po zabiegu było jeszcze gorzej bo zacząłem kuleć i w nodze dalej przeskakiwało. Prawie 9 miesięcy męki. Niestety musiałem się zapozyczyc prywatne leczenie u innego ortopedy po badaniach usg rezonans 3D wysokiej rozdzielczości wykazały uszkodzenie ĺekotki która była cała rosypała i druga operacja i trzeba było wyciąć łekotke jak na razie straciłem prawie 8 tys. Pojechałem do Pana Rydzyka na rozmowę jak to możliwe że według niego łękotka była cała odpowiedział że nie zauważył i że On łekotek nie wycina. Po zabiegu nawet do mnie nie zaglądną.\nLokalizacja: Gabinet lekarski•et;Usługa: kontrola po zabiegu operacyjnym\nNie wiem czy mogę nazwać to kontrolą... po ostatnim incydencie jakie miało miejsce nie polecam !! Miałem robiony zabieg rekonstrukcji wiązadła krzyżowego kolana. Po 4 tygodniach zauważyłem niepokojące zmiany, więc udałem się do Pana doktora, opowiedziałem, że kolano zaczęło sinieć, otrzymałem radę żeby to miejsce zamalować pudrem matującym... Gdy powiedziałem też, że nie czuję miejsca w którym było cięcie, Pan doktor powiedział mi, że w tej chwili nie czuję głowy.... Po dwóch tygodniach miałem termin wizyty kontrolnej, zostałem wyproszony za drzwi 3 razy... Nie było mowy o obejrzeniu kolana.. Poinformował mnie, że na tą wizytę kontrolną mam iść prywatnie !!! Lekarz odmówił mi dalszego leczenia, pomimo, że noga nie jest w pełni sprawna, po czym poinformował mnie, że na następną wizytę mogę zapisać się na grudzień. Z czystym sumieniem nie polecam tego lekarzA !! Z takim podejściem do pacjentów (miał czelność mnie obrażać podczas wizyty).\nPan ordynator oddziału ortopedii w Lubaczowie dr n. med. Bogusław Rydzak to najlepszy lekarz jakiego poznałam po wypadku 5 stycznia 2015 roku, gdy potrzebowałam specjalistycznej pomocy medycznej i chodziłam do różnych lekarzy w zakresie chirurg-ortopeda. Żaden z lekarzy w Rzeszowie nie postawił mi właściwej diagnozy i nie chciał podjąć się mojej ciężkiej operacji. Odsyłano mnie do różnych szpitali. W czasie tych wizyt przypadkowo dowiedziałam się od jednej z pań rehabilitantek o Panu dr Rydzaku. Na wizytę do Pana dr zapisałam się jak najszybciej i już w trakcie pierwszego spotkania w gabinecie lekarskim Pan dr Rydzak po wnikliwym badaniu mojego uszkodzonego barku i stawu ramiennego jako jedyny z wielu lekarzy natychmiast stwierdził i rozpoznał uszkodzenie stożka rotatorów (SSP, LHB) barku lewego i widząc moje cierpienie od 5 stycznia od razu wyznaczył mi termin najbliższej operacji w dniu 27 lipca w specjalistycznym szpitalu w Lubaczowie. Osobiście Pan dr Rydzak prowadził leczenie i rehabilitację zarówno przed jak i po operacji. Moja operacja odbyła się metodą artroskopii. Operował mnie wraz ze swoim wspaniałym zespołem lekarzy, którzy bardzo troskliwie opiekowali się mną podczas całego pobytu w szpitalu. Stwierdzam, że Pan dr Rydzak to wielkiej klasy specjalista w swojej dziedzinie nawet w sytuacjach beznadziejnych takich jak u mnie i ratuje życie człowieka będąc przy tym w pełni odpowiedzialnym, sumiennym, o wielkiej nowoczesnej wiedzy medycznej. Poświęca pacjentowi bardzo dużo czasu i odpowiada rzeczowo, konkretnie i ze spokojem na każde pytanie chorego człowieka dając nadzieję na zdrowie przy czym osobiście pokazał mi jak rehabilitować rękę i staw barkowy po operacji Dzięki Panu dr Rydzakowi po 2 tygodniach odzyskałam w pełni władzę w ręce. Chciałam serdecznie podziękować Panu ordynatorowi Rydzakowi za udaną operację i całkowitą profesjonalną opiekę medyczną. Polecam wszystkim Pana dr Rydzaka, gdy inni lekarze nie mogą poradzić sobie z diagnozą ortopedyczną w zakresie stawu barkowego. Wdzięczna pacjentka Genowefa.\nP.Doktor dobry lekarz,chociaż nie zawsze można z nim się dogadać.Bardzo szybko załatwia pacjętów,może nawet za szybko ale taki zawód.Bardzo rzeczowy i kompetentny.\nW dodatku nawet estetycznie sie nie stara pozostawił mi takie szerokie ciemne blizny po operacjach ze w lecie chodziłam w zaslonietych butach. Obecnie nowy lekarz "poprawił" nawet blizny po tym czlowieku i mam cieniutkie białe linie. Można MOŻNA!!! Tylko trzeba chcieć a on to nawet 5min na pacjenta nie poświęca.\nABSOLUTNIE NIE POLECAM!!!!!!!!\nMiałem szereg złamanych kości w dodatku rzepka, małe szanse miałem by znowu chodzić gdyby nie lekarz Bogusław Rydzak i jego Zespół nie chodziłbym teraz nie biegałbym i nie skakał serdecznie dziękuje za zabiegi i rehabilitacje .\nna wizyte do Pana doktora czekalam 2 dni a za nastepne 2 mialam juz wyznaczona operacje. Wizyty krotkie ale konkretne ! polecam !\nWitam. Mnie doktor Rydzak na NFZ robił Achillesa. W sumie wizyta tez trwała ok. 2 minut, ale diagnoza jak najbardziej trafna była z jego strony. Przyjął mnie także w tym dniu na oddział i z operował - a było to przed świętami Bożonarodzeniowymi 2012 roku. Obecnie mija już 6 m-c od zabiegu. Noga super. Potrafię już na tej nodze stanąć całym ciałem na palcach. Dla kogoś co miał do czynienia z Achillesem to nie trzeba tłumaczyć co to znaczy. Noga od operacji tj. 2 dni po operacji nigdy nie zabolała. Już powoli biegam. Chciałbym też odnieść się do wizyt. Ponieważ oprócz tej pierwszej na NFZ byłem u Pana doktora jeszcze 3 razy do kontroli na NFZ i też raz prywatnie. Prawdą jest, że te wizyty na NFZ są bardzo krótkie, ale odpowiedzi i diagnozy ze strony pana doktora, jak również rady były trafione w 100%. Co chciałem zapytać to zapytałem i uzyskałem odpowiedź jak i radę, diagnozę. Wizyta prywatna była dłuższa, ale koszt wizyty prywatnej, a tej płaconej przez NFZ różnią się diametralnie. Na podstawie mojego doświadczenia z Panem doktorem mogę komuś zasugerować następujące wskazówki: Jak idziecie na NFZ, to trochę poczytajcie wcześniej o "tym" z czym idziecie w internecie, zasięgnijcie jakiejś wiedzy - i zadajcie pytania konkretne o dany problem. Ja tak robiłem, i zawsze Pan doktor udzielał mi odpowiedzi merytorycznej dotyczącej mojego problemu, i jak z nim dalej postępować. Nigdy mnie nie powiedział na wizytach z NFZ, że czegoś nie wie i zaprasza prywatnie.\nDo Kingi: A czy ta wizyta o której piszesz była trafna czy pan doktor zlekceważył twój problem? Bo jak była trafna to nie rozumiem twojego rozgoryczenia. Tez mam dziecko i chodziłem z nim na różne wizyty, które trwały 2 minuty i wiecej. Więcej było zawsze jak było podejrzenie problemu mniej jak wszystko OK!\nDr Rydzak to świetny specjalista, czy to prywatnie czy na NFZ. I do tego genialny chirurg-ortopeda. Uratował kolano mojego męża po powaznym wypadku na nartach, i chodzi teraz bez żadnych problemów a po jakimś czasie mąż operwował również drugie kolano również u dr Rydzaka, i także wszystko jest super. Poza tym u mojej siostry została niby rozpoznana martwica w kolanie i dziewczyna praktycznie nie mogła biegać itd, wszystko szło w stronę poważnej operacji i kalectwa przy okazji, ale po wizycie u doktora okazało się że wystarczą tabletki!! na wzmocnienie chrzastek i wszystko obecnie jest ok. Poza tym mogę mnożyć przypadki w jakich u mojej rodziny bądź znajomych własnie dr Rydzak pomógł choć inni rozkładali ręce lub zalecali bardzo drastyczne terapie. Poza tym doktor jest bardzo konkretny i odpowiada na wszystkie pytania podczas wizyty, i posiada ogromną wiedzę co jest również ważne. O tym że to śwetny specjalista świadczy wystarczy długośc kolejek czy to prywatnie czy na NFZ. Jak w każdym wypadku są negatynwe i pozytywne opinie, ale póki samemu się nie sprawdzi to nie można wierzyć w każdą opinię, czy dobra czy złą. Ja mam dowód na to, że dr Rydzak to świetny specjalista w postaci mojego męża który normalnie chodzi i to mi wystarczy. Pozdrawiam\nKonsultacje ortopedyczne w Rzeszowie


Trwa remont ulicy Cieszkowskiego - Bydgoski Portal Internetowy - Bydgoszcz.COM\nTrwa remont ulicy Cieszkowskiego\n09.08.2017, 12:39 (aktualizacja 09.08.2017, 13:01)\n25 lipca rozpoczął się remont ulicy Cieszkowskiego, obecnie jest ona nieprzejezdna i zamknięta dla ruchu. Prace prowadzone są na odcinku od ul. Pomorskiej do ul. Gdańskiej.\nUlica już wkrótce będzie miała nową nawierzchnię z kostki kamiennej, chodniki i stylowe oświetlenie, na którym zostaną podwieszone kwietniki. Prace potrwają około czterech miesięcy.\nRewitalizacja ulicy zakłada odtworzenie jej historycznego charakteru. Materiały wykończeniowe będą nawiązywały do stylistyki z początku XX wieku. Chodniki zostaną wykonane z płyt kamiennych, otoczonych opaskami z szarego granitu lub bazaltu. Jezdnia zostanie wykonana z czerwonej kostki kamiennej.\nCałość ozdobi stylowe oświetlenie, na którym zostaną podwieszone kwietniki. Zgodnie z postulatami mieszkańców, po rewitalizacji ulicy powstanie około 25 miejsc do parkowania tylko po południowej stronie ulicy. Po stronie północnej – nasłonecznionej zostanie wykonany chodnik o szerokości czterech metrów.\nPrace powinny potrwać od trzech do czterech miesięcy. Do czasu przedłużenia ul. Mazowieckiej organizacja ruchu na ul. Cieszkowskiego pozostanie bez zmian. Autobusy linii 71, 77 i 31N kursują objazdem ulicami: Pomorską, Śniadeckich, Gdańską.\nSzacowany koszt remontu ul. Cieszkowskiego to około 3 mln zł. Inwestycja jest finansowana ze środków miasta.


Ból pleców – kiedy należy zgłosić się po zwolnienie lekarskie?\nHome » Blog » Ból pleców – kiedy należy zgłosić się po zwolnienie lekarskie?\nPrzewlekły ból pleców dotyka coraz więcej osób. Jest to problem, z którym borykają się już nie tylko osoby starsze, którym dolega zwyrodnienie kręgosłupa.\nDziś narzekają na to coraz młodsi ludzie, a wszystko za sprawą siedzącego trybu życia. Zdarza się też, że ból trwa tak długo i jest tak uciążliwy, że uniemożliwia normalne funkcjonowanie. W takiej sytuacji konieczne jest zdiagnozowanie problemu, a nierzadko i przejście na zwolnienie lekarskie. Jakie w takim razie mogą być przyczyny bólu pleców i kiedy udać się z tym problemem do lekarza?\nPrzyczyn bólu pleców może być wiele. Do najczęstszych zalicza się brak ruchu i siedzący tryb życia, przyjmowanie jednej pozycji przez długi czas. Trzeba mieć świadomość tego, że kręgosłup jest stworzony do ruchu i ćwiczeń, a wbrew pozorom jedna pozycja (stanie, siedzenie, leżenie) go nadwyręża, a z czasem mięśnie stają się bardziej spięte, co powoduje ból.\nKolejną przyczyną bólu pleców może być choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa lub dyskopatia. W tym przypadku pacjent powinien być pod kontrolą lekarza, który zleci konieczne badania, ale też zaplanuje leczenie.\nNależy pamiętać o tym, by tego typu dolegliwości nie bagatelizować. Jeśli leczenie nie zostanie wdrożone natychmiastowo, może dojść do ostrego bólu pleców. Te objawy mogą zaatakować cały kręgosłup, od odcinka szyjnego po lędźwiowy.\nJakie wyróżnia się rodzaje bólu pleców?\nOczywiście rodzaje bólu pleców można rozróżniać pod kątem ich intensywności, miejsca występowania, czasu trwania czy przyczyny, jednak najogólniejszy podział wygląda następująco:\nogólny ból pleców – w tym przypadku nie można określić przyczyny występowania podczas badania i wywiadu lekarskiego\nból pleców z określonej przyczyny – możliwe jest wskazanie, która część kręgosłupa czy ciała odpowiada za pojawienie się dolegliwości bólowych\nInny podział bólu pleców:\nostry – trwa maksymalnie 6 tygodni, objawy same ustępują\npodostry – występuje dłużej niż 6 tygodni\nprzewlekły – trwa dłużej niż 12 tygodni\nJakie informacje są potrzebne do postawienia diagnozy?\nBól pleców i kręgosłupa jest jedną z głównych przyczyn niezdolności do pracy. Kiedy dolegliwości bólowe nie pozwalają na normalne funkcjonowanie, pozostaje zgłosić się do lekarza po zwolnienie lekarskie. Oczywiście w przypadku tych dolegliwości poruszanie się jest utrudnione, dlatego wartko skorzystać z możliwości e-zwolnienia. By lekarz podczas e-konsultacji mógł trafnie postawić diagnozę i dobrać najlepszy sposób leczenia, warto opisać wszystkie informacje, które to ułatwią.\nCo w takim razie jest istotne?\ninformacja czy ból promieniuje, jeśli tak, to do której części ciała\nrozwój schorzenia i poprzednie przypadki wystąpienia bólu (jeśli miały miejsce)\nopis dotychczasowego leczenia (także lekami bez recepty)\nmoment pojawia się bólu i opis wykonywanych wtedy czynności\ninne, powiązane objawy\nPo wypełnieniu formularza wywiadu medycznego lekarz postawi diagnozę i przepisze leki przeciwbólowe na receptę i jeśli istnieją ku temu przesłanki, wystawi zwolnienie lekarskie.\nSposoby na bolące plecy\nOczywiście w kontekście bólu pleców trzeba postępować profilaktycznie: codziennie zażywać odpowiedniej dawki ruchu i robić sobie krótkie przerwy od pracy. Warto się również zdecydować na masaże i skonsultować się z fizjoterapeutą, który pokaże, jakie ćwiczenia warto wykonywać.\nW przypadku nagłego ataku bólu oczywiście należy zażyć leki przepisane przez lekarza, lecz dodatkowo można spróbować ogrzać bolące miejsce. Można użyć termoforu, wziąć gorący prysznic czy owinąć bolące miejsce ciepłym szalikiem.\nW każdym przypadku wystąpienia bólu pleców należy reagować szybko. By dolegliwości nie wpłynęły na normalne funkcjonowanie, konieczna jest jak najszybsza konsultacja lekarska, którą można odbyć za pomocą naszego serwisu.


Budynek, w którym znajduje się mieszkanie, został wybudowany w 2002 roku. Apartamentu nie remontowano od lat, dlatego był nadgryziony zębem czasu i wymagał nadania mu nowego ducha.\nZarówno właścicielka mieszkania, jak i projektantka wnętrz starały się dać przestrzeni dużo ciepła, wyrafinowania oraz miejskiego stylu.\nIstotnym ulepszeniem było unowocześnienie kuchni poprzez zainstalowanie niestandardowych szafek do sufitu firmy Waterworks.\nKolejną kluczową zmianą było dodanie przesuwnych, szklanych drzwi między częścią wspólną a strefą prywatną.\nCzęść wspólna to jeden duży pokój obejmujący salon, jadalnię i kuchnię. Serce tego pomieszczenia bez wątpienia stanowi regał Amuneal. Projektantka wnętrz dodała okrągły stół i dwa krzesła, które pełnią funkcję jednocześnie miejsca do pracy i spożywania posiłku. Sofa oraz obrotowe krzesła od strony okna tworzą wygodny kącik do odpoczynku i obserwowania Nowego Jorku – miasta, które nigdy nie śpi.\nMieszkanie ma spójną paletę składającą się z ciepłych, neutralnych barw z akcentami zieleni, różu oraz złota. Poprzez zastosowaną kolorystykę przestrzeń wydaje się dosyć „słodka”, wrażenie to jest jednak przełamane industrialnymi rozwiązaniami w postaci czarnych obramowań drzwi przesuwnych i okien.