Problem z sąsiadką - Wspólnoty mieszkaniowe - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nanaharea1 11.10.17, 22:10\nJesteśmy właścicielami 2 mieszkań w małej kamienicy ( ogólnie jest 9 mieszkań )\nJako jedyni nie mamy gdzie postawić samochodu, bo na podwórku od frontu parkują sąsiedzi, jedyna opcja podwórko z tyłu, ale tam sąsiadka zrobiła sobie prywatny folwark, zabarykadowała wjazd kamieniem i kazda nasza próba wjazdu kończy się mega awanturą. Dodam, że mamy tam też piwnicę i za kazdym razem żeby do niej dojechać musimy przenosić ok 50kg głaz.\nPowiedziała, że załatwi nas jak bedziemy wjeżdżać na owe podwórko. Zanim kupilismy mieszkanie stały tu 2 auta, ale tamci ludzie sie wyprowadzili, auta zniknely i pani nie zamierza nas dopuszczać do tego podwórka. Co robić? Pani straszy również, że bedzie uchwała o zakazie i takie tam, ale co my wspolwlasciele mamy począć w tej sytuacji? Parkowac auto 1km od domu?\nPodwórko należy przecież też do nas.\nbalanger4 Re: Problem z sąsiadką 15.10.17, 12:46\nMieszkacie w tzw. dużej wspólnocie mieszkaniowej (powyżej 7 lokali) - wszyscy macie takie same prawa do współkorzystania z NW (podwórka).\nZapewne macie wybrany uchwałą zarząd wspólnoty i to zarząd jest odpowiedzialny za prawidłowe funkcjonowanie wspólnoty.\nObowiązują Was przepisy UoWL, w tym wypadku te trzy konkretne:\nTa pani nie ma nic do gadania - jest takim samym właścicielem jak Wy, grzecznie proszę zwrócić jej uwagę aby zaprzestała gróźb karalnych pod Waszym adresem.\nProszę zwrócić się do zarządu z tym problemem aby go rozwiązał po Waszej myśli, bo tak nakazuje prawo.\nJeśli nie - niestety głupota ludzka nie zna granic - pozostaje droga sądowa a więc pozew przeciwko wspólnocie (reprezentowanej przez zarząd) o umożliwienie i wyegzekwowanie przysługującego prawa korzystania z NW zgodnego z prawem (UoWL).\nanaharea1 Re: Problem z sąsiadką 15.10.17, 13:43\nPani ta jest w zarządzie od początku powstania wspólnoty, sama się zgłosiła, bo jako pierwsza wykupiła mieszkanie. Próby usunięcia jej to taka zabawa w kotka i myszkę... na dole mieszka starsza pani która podpisze, ma spory udział. Mieszkanie, którego wlasciela nie znamy nawe, chociaz mieszkamy tu 10 lat tez podpisze i ona podpisze i znowu bedzie w zarządzie.\nJak to rozegrać? Próbowaliśmy rozmawiać z włascicielem którego tu nie ma, ale odp. że nas nie zna i nie bedzie z nami rozmawiał.\nbalanger4 Re: Problem z sąsiadką 15.10.17, 13:51\nPozostaje wtedy skorzystać z ostateczności, czyli wystąpić do sądu o zarząd przymusowy na podstawie:\nZ tym, że jest to rozwiązanie ostateczne, dość kosztowne i tracą na tym wszyscy właściciele - ale czasem taka nauka jest potrzebna dla opamiętania się.\nanaharea1 Re: Problem z sąsiadką 15.10.17, 13:54\nChyba źle napisałam. kamienicą zarządza PGM a pani jest w zarządzie wspólnoty.\nbalanger4 Re: Problem z sąsiadką 15.10.17, 17:53\nTo nie może i chyba nie jest tak!\nWspólnotą zarządza zarząd.\nNatomiast PGM pełni rolę administratora czyli zatrudniony jest do pomocy zarządowi.\nLub - i taki przypadek ma chyba miejsce w Twojej wspólnocie - zarząd (powierzony) sprawuje PGM natomiast ta pani nie jest w zarządzie (nie ma zarządu wybranego) lecz w tzw. "radzie wspólnoty" pełniąc nieoficjalną funkcję łącznika między PGM a właścicielami.\nTyle że to jest wszystko gdybanie - należy sprawdzić w KW i AN co jest napisane na temat sposobu sprawowania zarządu NW w Waszej wspólnocie.\nTo podstawa bo inaczej będą nieporozumienia, bo nie może być dwóch zarządzających - PGM i zarządu.\nanaharea1 Re: Problem z sąsiadką 15.10.17, 23:47\nno to chyba PGM pełni funkcję administratora.\nPani jak wykupiła mieszkanie ok 15 lat temu sama zgłosiła się do zarządu, usunięcie jej jak pisałam wyżej jest wręcz niemożliwe poprzez uchwałę, bo szybko znowu się dostanie. Na dole mieszka pani 80 letnia, które podpisze jej wszystko + niemieszkający właściciel i ona + mieszkanie miasta i ma ponad 50%\nMy, i dwoje sąsiadów to 48% tylko, miasto się zgodzi i też mamy ponad 50%, ale jak widać żeby weszła ponownie do zarządu to nie problem.\nKoszmar jakiś. A żeby było ciekawiej pani wykupiła korytarzyk, który kiedys był częścią wspólną, ale nadal pobiera prąd wspólny za który płacimy wszyscy i tak od 15 lat. Prośby nie pomagają, administracja wie i też cisza w temacie, policja mówi, że WM ma to załatwić między sobą.\njak się stawiam to ciągle straszy mnie pismami, urzędami, ale mało tego mówi, że nas stąd usunie! ( mamy 2 mieszkania w tej kamienicy ) Na wspólnym podwórku od lat ma blaszak postawiony ( był już dużo wcześniej niż kupiliśmy mieszkanie ) teraz posadziła sobie tuje i mówi, że ma pozwolenie. Traktuje to podwórko jak własne! My jak wyjdziemy z dzieckiem to się wydziera, że robimy sobie plac zabaw pod jej oknami!\nNa zdjęciu wszystko oznaczone należy do pani sąsiadki imgur.com/a/BvSZC widać też kamień, którym zastawia wjazd ( mamy tam piwnicę i żeby dojechać musimy dzwigać to 50kg dziadostwo )\nnie mamy gdzie postawić auta, każda próba kończy się awanturami, straszeniem urzędami, pismami!\nNa zdjęciu jest 1/3 podwórka, nie chcemy tam stawiać auta, ale dalej, ale nie dopuszcza do tego. Gdyby było inne miejsce to ok, ale naprawdę nie mamy nigdzie miejsca.\nPani jest w zarządzie i ponoć może podejmować uchwały za nas wszystkich? Tak chyba było z tymi tujami.\nbalanger4 Re: Problem z sąsiadką 16.10.17, 08:23\n>>Na zdjęciu wszystko oznaczone należy do pani sąsiadki imgur.com/a/BvSZC widać też kamień, którym zastawia wjazd ( mamy tam piwnicę i żeby dojechać musimy dzwigać to 50kg dziadostwo )<<\nTo należy sprawdzić w KW nieruchomości, proszę też sprawdzić w swoim AN co jest prywatne a co jest NW (metraż). Ten blaszak jest samowolą prawdopodobnie.\n>>sama zgłosiła się do zarządu<<\nZgłosić się mogła ale aby zostać członkiem zarządu trzeba uzyskać większość głosów (liczonych udziałami)) w odpowiedniej uchwale.\n>>Pani jest w zarządzie i ponoć może podejmować uchwały za nas wszystkich? Tak chyba było z tymi tujami.<<\nNawet gdyby była członkiem zarządu ( kto poza nią jest jeszcze w zarządzie?) nie ma prawa podejmować żadnych uchwał!!!\nUchwały we wspólnocie podejmują właściciele lokali a zarząd jest tylko i wyłącznie ich wykonawcą z czego właściciele go rozliczają przynajmniej raz w roku na zebraniu.\nMa Pani braki w wiedzy - proszę poczytać uważnie Ustawę o własności lokali (UoWL), nie jest długa i jest w niej odpowiedź na większość Pani problemów.\nSytuacja w Pani wspólnocie jest postawiona na głowie bo rządzi Wami jakaś sąsiadka a powinno być odwrotnie.\nTo trzeba naprawić jak najszybciej.\nanaharea1 Re: Problem z sąsiadką 16.10.17, 14:11\nW zarządzie są 4 osoby ( w tym dwie, które nie mieszkają tu, ale powoła ich ta Pani.)\nPGM mnie poinformował, że wystarczy podpis 2 osób z zarządu, by uchwała przeszła ( bez zbierania głosów )\nPodwórko należy do WM.\nbalanger4 Re: Problem z sąsiadką 16.10.17, 19:19\n>>W zarządzie są 4 osoby ( w tym dwie, które nie mieszkają tu, ale powoła ich ta Pani.)<<\nNa 9 lokali i 7 właścicieli tak duży zarząd - niepotrzebny.\nPani nie mogła ich powołać bo do zarządu się nie powołuje lecz wybiera i to wybierają właściciele uchwalą a nie pani z zarządu.\nProsiłem o zapoznanie się z UoWL chociażby po to aby nie dać sobie wmawiać takich właśnie różnych bredni.\n>>PGM mnie poinformował, że wystarczy podpis 2 osób z zarządu, by uchwała przeszła ( bez zbierania głosów)<<\nTen PGM opowiada brednie i nie jest żadną wyrocznią bo jak widać nie mają pojęcia o przepisach UoWL.\nNależy szukać sojuszników spośród pozostałych właścicieli lokali (bo we wspólnocie wiążące decyzje podejmuje większość właścicieli), PGM kopnąć w pewną część ciała (dać im wypowiedzenie umowy o administrowanie), sąsiadkę zwolnić z zarządu i wybrać 1-no lub 3 -osobowy zarząd z gramotnych właścicieli lub ludzi z zewnątrz. Dopiero wtedy jest szansa na zaprowadzenie porządku i praworządności w Waszej wspólnocie.\nanaharea1 Re: Problem z sąsiadką 16.10.17, 21:34\nbędę pilnowała tych uchwał, już mnie kobieta nienawidzi więc znienawidzi bardziej, ale cóż...\nO tym, że nie łatwo będzie ją usunąć pisałam już wyżej. Mój mąż był w zarządzie, ale usunęła go perfidnie podpisała się ona, babcia z dołu, pan nie mieszkający i miasto i było ponad 50%\nOczywiście możemy znowu napisać uchwałę, żeby był, ale jaki to ma sens?\nPani robi tak by jej było dobrze, nas nienawidzi od 1 dnia jak kupiliśmy mieszkanie.\nNajlepsze jest to, że chodzi i gada po ludziach jacy to my jesteśmy źli.\nBo przecież ona mieszka tu od urodzenia więc jak my cokolwiek możemy sobie chcieć.\nDzisiaj byłam w prokuraturze, jak najbardziej przyjmą zgłoszenie i będzie sprawa o nękanie i groźby karalne.\nInna sąsiadka dała mi do zrozumienia, że jak to zrobimy to pani będzie dla nas jeszcze gorsza... dlatego ludzie chowają głowę w piasek i przyzwalają jej na wszystko\nanaharea1 Re: Problem z sąsiadką 17.10.17, 15:34\ni jeszcze jedna dziwna sytuacja... jak kupiliśmy mieszkania to poprzedni właściciele wskazali nam na balkonie sznurki na które mamy wieszać pranie. Sznurki znajdują się na balkonie, balkon jest również wejściem do kilku mieszkań na piętrze w tym do jednego naszego. " Nasze" sznurki znajdują się w odległości ok.1 m od naszego okna. Jakież było nasze zdziwienie jak pani sąsiadka z dołu poprzewieszała nasze pranie na sznurki sąsiadów!\nDałam je z powrotem na miejsce i znowu to samo! Oczywiscie wszczęła awanturę, że to jej sznurki!\nNam nie przeszkadzało, że też sobie wiesza, jest miejsce to wieszaj, ale jakim prawem dotykasz mojego prania i je przewieszasz?!\nO co chodzi... jak już pisałam sznurki te znajduja sie ok metr od mojego okna i skoro ja na dole nie moge chodzic pod jej oknami, dzieci sie bawic tez nie moga to dlaczego ona moze wieszac tak blisko moich okien swoje skarpety? Nie robiłam z tym nic, ale ostatnio uciela sznurki i dala swoje wlasne i wszystkie złosliwie kazdego dnia zapełnia.\nJa rozumiem, że balkon jest czescia wspólną, ale podwórko również. Dlaczego jej wolno wszystko nam nic. Trafia mnie.\nCzy teksty typu: ja póde do szkoły pani dzieci, zgłoszę pedagogowi, że pani nie zabiera dziecka na spacer ( no nie zabieram tu, bo mieszkamy w centrum, jezdzimy wiec do parku itp. autem ;) więc na spacerkach w centrum nas nie zobaczy! Zgłoszę, że robi pani tak by dzieci się mnie bały! ( boją się bo sie nie raz darła jak młodszy syn bawił się na podwórku ) jak postawiliśmy auto koło kamienicy wykrzykiwała, że nas usunie, załatwi, straszy nas pismami, ogólnie wszystkim co się da. Jak mąż ok godz. 15 był w piwnicy i coś tam sobie stukał zeszła zwyzywała go od debili i że zaraz ona go trzepnie i ogólnie, masa oszczerstw i kłamstw na nasz temat. Przykład z soboty, myłam balkon bo zabroniła myć naszą część sprzątaczce, bo niby woda kapie. Ok balkon jest z desek są otwory, ależ ile to nakapie? Myję więc sama, myłam w sobotę nakapało jej na schodek i awantura i gadanie po ludziach, że ja nie myłam balkonu, ja weszłam i wylałam wiadro wody i zalałam jej drzwi. Szok. Oczywiście mam zdjęcia ile jej nakapało, bo wolę mieć jako dowód. Takich sytuacji jest masa.\nbalanger4 Re: Problem z sąsiadką 17.10.17, 16:21\n>>Czy to jest karalne? <<\nProblemy z praniem, sznurkami itp. na wspólnym balkonie to nie są przestępstwa - to dziecinada dorosłych aczkolwiek, nierozumnych ludzi.\nŻadna prokuratura za Was tego problemu nie rozwiąże.\nNa chorą sąsiadkę mogłyby być skuteczne 2-3 pozwy cywilne, gdyby zapłaciła tak 2-3 razy wszystkie koszty i inne to by ją wyleczyło z tych dziwactw.\nNatomiast generalnie sytuację w Waszej wspólnocie uzdrowić może - to co już pisałem - wybranie nowego zarządu i zrobienie raz dwa porządku. Problemy i tolerowana bezkarność przy braku znajomości przepisów na jakich opiera się funkcjonowanie dużej wspólnoty (choć faktycznie bardzo małej) połączona ze złym a właściwie brakiem zarządzania NW przez zarząd wspólnoty - rozzuchwaliła sąsiadkę - i jest przyczyną całego zła.\nTak się nie da żyć, to nie jest 200 sąsiadów lecz jak widać problem z jedną właścicielką tylko.\nNie będę tu podawał gotowych recept ale bardzo szybko można ją nauczyć właściwego i kulturalnego zachowania międzysąsiedzkiego.\nanaharea1 Re: Problem z sąsiadką 18.10.17, 00:19\nChodziło mi o to czy karalne są te jej oszczerstwa, grożenie nam ciągle czymś...\nPodaj chociaż jedną gotową receptę ;)\nbalanger4 Re: Problem z sąsiadką 18.10.17, 08:30\nPrawo rozróżnia dwa rodzaje gróźb:\n- groźby bezprawne\nJakie warunki, przesłanki muszą być spełnione aby można było zakwalifikować je do jednej czy drugiej grupy i jakie są potrzebne dowody - to nie jest temat na grupę dyskusyjną.\nZawsze można pójść do najbliższej prokuratury i poradzić się w tej kwestii na konkretnym przykładzie - prokurator dyżurny powie wtedy co i jak.\n>>Podaj chociaż jedną gotową receptę ;) <<\nHo, ho - nie ma gotowych recept na życie. To właśnie życie i własne doświadczenie podpowiada jak poskromić durnego sąsiada.\nPoczynając od najprostszych, szczeniackich zagrywek aż do dróg prawnych.\nOt, jak chociażby w tych linkach zapewne coś znajdziesz, a czasami najlepiej skutkuje milczenie i całkowita ignorancja (ostracyzm).\nanaharea1 Re: Problem z sąsiadką 27.10.17, 16:37\ntak sobie myślę... nasza kamienica ma balkon na 1 piętrze, który jest wejściem do 5 lokali\njak ten balkon się ma do użytkowania przez mieszkańców parteru? Czy jest to część składowa tych 5 lokali czy część wspólna całej kamienicy?\nbalanger4 Re: Problem z sąsiadką 28.10.17, 22:35\n>>Czy jest to część składowa tych 5 lokali czy część wspólna całej kamienicy? <<\nNo, sorry - to Ty nie wiesz co kupowałaś, za co dałaś ciężkie pieniądze???\nMasz ten balkon wpisany w AN - zapewne nie, więc oczywistym jest, że jest częścią wspólną (NW).\nParter nie ma nic do rzeczy bo np. windą właściciele z parteru też nie jeżdżą a jest to NW na którą muszą płacić.\nodczepcie_sie Re: Problem z sąsiadką 22.11.17, 18:19\nWrzucić babę do rzeki.\nana-1971 Re: Problem z sąsiadką 11.02.18, 13:57\nTo jest myśl, a jeżeli w pobliżu nie ma rzeki.\nJa mieszkam w nowej Wspólnocie. Mam sąsiadkę, która co noc używa sprzętu elektrycznego. Zwróciłam jej uwagę, że ten sprzęt jest głośniejszy od mojego telewizora- przybiła coś na ścianę i dziwne ale prawie go niesłychać. Ten sprzęt chodzi często i każdą noc.\nNie wiem ile w tym prawdy ale np. osoby chore na raka nie mogą korzystać z masaży elektrycznych i hydromasaży, ponieważ takie wibracje pobudzają komórki rakowe. Właśnie takie wibracje czuję w swojej sypialni, mniejsze w całym mieszkaniu.\nMoże ktoś mi coś sensownego podpowie.\nVIVAT KANARY MPK


Pogoda na 5 dni: żar będzie trudny do wytrzymania - TVN Meteo\nW czwartek będzie słonecznie. Temperatura maksymalna wyniesie od 24 stopni Celsjusza na Suwalszczyźnie do 31 st. C na Nizinie Szczecińskiej i 32 st. C na Ziemi Lubuskiej. Wiatr powieje słabo i umiarkowanie, z południowego wschodu i wschodu.\nNa piątek również dla całego kraju synoptycy prognozują słoneczną aurę. Termometry pokażą maksymalnie od 27 st. C na Suwalszczyźnie do 32 st. C na Nizinie Szczecińskiej i 33 st. C na Ziemi Lubuskiej. Wiatr będzie słaby i umiarkowany, południowo-wschodni.\nWyłącznie pod znakiem słońca zapowiada się cały weekend. W sobotę temperatura maksymalna sięgnie od 28 st. C na Suwalszczyźnie do 33 st. C na Nizinie Szczecińskiej. W niedzielę natomiast na termometrach zobaczymy maksymalnie od 29 st. C na Suwalszczyźnie do 34 st. C na Dolnym Śląsku. Przez całą końcówkę tygodnia będzie wiać z kierunku południowo-wschodniego, słabo i umiarkowanie.\nPoniedziałek nie przyniesie zmian w pogodzie. Nadal na niebie będzie królować słońce. Temperatura maksymalna wyniesie od 30 st. C na Suwalszczyźnie do 34 st. C na na Dolnym Śląsku. Wiatr ze słabą i umiarkowaną siłą powieje z południowego wschodu.\nPomarańczowe alerty przed upałem dla czterech województw


Błyskawice, które rozniosły najlepszą ligę świata - weszlo.com\nhokej jon cooper NHL nikita kuczerow tampa bay lightning\nZagrali jeden z najlepszych sezonów w historii NHL, wyrównując rekord w liczbie zwycięstw w sezonie zasadniczym. W składzie mają prawdziwy gwiazdozbiór, wsparty ogromnym zapleczem talentu. Na ich ławce siedzi – zdaniem wielu – najlepszy aktualnie trener w lidze. Tampa Bay Lightning to drużyna, która stała się murowanym faworytem do zdobycia Pucharu Stanleya.\n62 zwycięstwa, 16 porażek w czasie regularnym, 4 po karnych lub dogrywce. Jeden z dwóch najlepszych sezonów, jakie kiedykolwiek w NHL widziano. Ten drugi to lata 1995-1996, gdy ligę zdominowała ekipa Detroit Red Wings. Co ciekawe jednak, „Skrzydła” nie wygrały wtedy Pucharu Stanleya. Na taki sukces ich zawodnicy musieli poczekać jeszcze rok. Bo rekordy w sezonie zasadniczym to super sprawa, ale niewiele znaczy. Doskonale zdaje sobie z tego sprawę Tyler Johnson, zawodnik Lightning.\n– Po pierwsze, to było mnóstwo zabawy. Ale tak jak ludzie powtarzają o rekordach i innych rzeczach, tak nikt w zespole nawet nie jest świadomy tego, że coś można pobić czy wyrównać, dopóki tego nie zrobimy. W ostatnich czterech sezonach trzykrotnie dochodziliśmy do finału konferencji lub całej ligi. Zorientowaliśmy się, że zasadniczy sezon nic nie znaczy. Wszyscy w zespole regularnie sobie o tym przypominamy.\nJeśli Tampa Bay naprawdę chce się zapisać w historii, musi pójść drogą innej wielkiej drużyny – Montreal Canadiens z lat 70. W sezonie 1976/77 rozniosła ona ligę z bilansem 60-8-12 (rozgrywano wtedy o dwa spotkania mniej niż dziś), a potem zmiażdżyła wszystkich w play-offach, wygrywając odpowiednio: 4-0, 4-2, 4-0, i bez trudu sięgnęła po Puchar Stanleya. Jasne, cieszyć się wynikiem z sezonu zasadniczego można, ale bez przesady.\n– 62 to liczba, którą wcześniej osiągnięto tylko raz w historii. Trzeba oddać zawodnikom i sztabowi, że mimo zapewnienia sobie miejsca w play-offach już jakiś czas temu, wciąż byli w stanie odnaleźć właściwą drogę, by osiągnąć taki rezultat. Nie siedzieliśmy w kółku i nie powtarzaliśmy, że wygramy te 62 razy, ale fajnie, że udało nam się to zrobić – mówił Jon Cooper, trener zespołu. – Kiedy osiągasz taki wynik, to znaczy, że musiałeś być stale na równym, świetnym poziomie. Ten zespół pracował na to przez cały rok.\nWciąż jednak, mimo że Tampa Bay zdominowali ligę, powtarza się, że to nie osiągnięcie na miarę wspomnianych Red Wings czy Canadians. Dlaczego? Bo mieli łatwiej – rozgrywali o dwa mecze więcej od ekipy z Montrealu, a poza tym za sprawą karnych mogli na swoją korzyść rozstrzygać spotkania, które kończyły się remisami. Takiej możliwości nie miała choćby ekipa z Detroit. I kto wie, czy gdyby ją dostała, nie wyśrubowałaby swojego wyniku jeszcze bardziej.\nJak mówi nam jednak Adrian Kowal, jeden z założycieli portalu nhlw.pl, „Błyskawice” też miały swoje utrudnienia:\n– Rzuty karne to argument przeciwko Tampie, ale można odbić go za pomocą salary cap. Bo te wielkie zespoły – Montreal z lat 70. czy Detroit z lat 90. nie miały tego ograniczenia. Zakontraktowanie 9-10 gości, którzy kilka lat później trafili do galerii sław, nie było dla nich problemem. Jeśli właściciel miał kasę, to droga wolna. Dziś tak nie można, trzeba mierzyć się z konkurentami i mieścić w realiach finansowych. To jest potężne ograniczenie. Wątpię, że gdyby 20 lat temu w NHL była czapka płac, to Detroit osiągaliby takie wyniki. Bo nie byliby w stanie zakontraktować takich zawodników. Więc okej, Tampa ma ułatwienie w postaci dodatkowych punktów czy karnych, ale ma też utrudnienie w postaci czapki płac. Coś za coś.\nRozmiary dominacji Tampy muszą więc budzić respekt. Zawodnicy z Florydy wygrali sezon zasadniczy z przewagą 21 punktów nad drugim zespołem, wyrównując historyczny rekord zwycięstw i awansując do play-offów na długo przed końcem rozgrywek. Zdobyli też najwięcej bramek, a w defensywie byli czwartą najlepszą ekipą. Jak udało im się osiągnąć poziom, który przez tyle lat był nieosiągalny dla kogokolwiek innego?\nJon Cooper to zdaniem wielu ekspertów najlepszy aktualnie trener, jaki zasiada na ławkach klubów NHL. Gość, który w Tampa Bay pracuje od początku swojej przygody z najlepszą ligą świata i – jak na razie – sprawdza się w tej roli wręcz znakomicie. Do klubu wszedł na ostatnie 16 kolejek sezonu 2012/13, został do dziś, a w międzyczasie doprowadził ekipę z Florydy do meczów o Puchar Stanleya i (dwa razy) finałów konferencji. Brakuje mu postawienia kropki nad „i”, ale jego pracy nie sposób nie docenić.\n– Pojawiały się głosy, że Tampa to samograj. To trochę taki casus Guardioli, o którym mówi się, że jego drużyny poprowadziłby każdy. A tak nie jest, bo on z tymi chłopakami Cooper współpracuje od lat. Mówię tu o Kuczerowie czy Tylerze Johnsonie, których miał już wcześniej, pracując na „farmie” [mniejszy klub, grający w słabszej lidze, powiązany z drużyną z NHL – przyp. red.] w lidze AHL. Gdy dostał awans i zaczął prowadzić pierwszą drużynę, oni też się rozwinęli i przeszli do niej razem z nim. To taki przeskok jakbyś w piłce prowadził drużynę rezerw, przeszedł do pierwszej i zabrał tych chłopaków ze sobą. I to się pięknie teraz rozwija.\nCooper wyrobił już sobie ogromną markę. To najdłużej pracujący w jednym zespole trener w lidze i gość, o którym mówiło się niedawno, że „Błyskawice” nie tyle powinny, co muszą przedłużyć z nim kontrakt. Na Florydzie widać dobrze o tym wiedzieli, bo zaledwie kilka dni później Jon złożył podpis pod nową umową, wiążącą go z zespołem na kolejne trzy lata.\nDlaczego zasłużył na to przedłużenie? O osiągnięciach już mówiliśmy, ale wystarczy tylko rzut oka na statystyki. To gość, który jest w czwórce trenerów z najlepszymi wynikami (liczba zwycięstw w przeliczeniu na wszystkie mecze) wśród tych, którzy rozegrali ponad 200 spotkań. A on ma ich na koncie zdecydowanie najwięcej, więc – co dość oczywiste – miał też najtrudniej. Dwóch z pozostałej trójki ma już swoje miejsce w hokejowym Hall of Fame. Niedawno Cooper i TBL zaliczyli wspólne zwycięstwo numer 300. Wygląda na to, że za niedługo trzeba będzie porównywać go nie do Guardioli, a Fergusona.\nChoć problem polega na tym, że ten drugi w jednym klubie spędził wiele lat, ale też wygrywał największe trofea. Cooperowi (na razie) nie udało się tego połączyć. Ale i tak trudno cokolwiek mu zarzucić. Zbudował doskonały zespół, świetnie zarządza kadrą i potrafi znakomicie motywować swoich zawodników do wznoszenia się na wyżyny umiejętności. Zresztą – niech świadczy o tym fakt, że niemal na każdej pozycji ma najlepszego lub jednego z najlepszych graczy w lidze.\nJasne, to że dostał utalentowanych zawodników do prowadzenia, to nie jego zasługa. Ale w innym zespole mogliby nie błyszczeć aż tak. Z innym trenerem, nawet w tym samym klubie, mogliby nie grać tak dobrze. Można dywagować, natomiast z pewnością napisać trzeba jedno: Cooper wyciągnął z nich wszystkich to, co najlepsze. A kogo mamy na myśli?\nPo pierwsze, Nikitę Kuczerowa. Rosjanin rozniósł ten sezon. Inaczej nie da się tego opisać. Zdobył 128 punktów (bramki + asysty), pobijając tym samym rosyjski rekord NHL, który miał już swoje lata. Jest faworytem do nagrody MVP, zdecydowanie jednym z najlepszych zawodników, jacy jeździli w tym sezonie po lodzie w USA i Kanadzie. A ma niespełna 26 lat i jeszcze sporo kariery przed sobą. Zresztą niedawno podpisał z zespołem z Florydy nowy, ośmioletni kontrakt.\nKuczerow to zresztą hokejowy freak. Niemal każdą wolną chwilę poświęca na oglądanie gry, studiuje to, jak prezentują się najlepsi, stara się od nich uczyć. Steven Stamkos mówił, że Nikita potrafi napisać do niego w środku nocy, by zapytać, czy widział konkretne zagranie z innego meczu. To też gość, który na każdym treningu przygląda się kolegom i zapamiętuje, jak lubią strzelać na bramkę. Potem wykorzystuje tę wiedzę w praktyce i zagrywa im krążek idealnie.\n– Lubię odszukać ich w odpowiednim momencie i podać tak, by mogli strzelić i zdobyć gola. Wiele radości daje mi wykonanie doskonałego podania, które wyląduje na kiju któregoś z nich tak, by mógł po prostu zdobyć bramkę – mówił Rosjanin. I potwierdzał te słowa na lodzie, bo to głównie asystami, a nie bramkami, dobił do 128 punktów. – Sezon był okej. Moją pracą nie jest jednak gadanie o nim, a gra. Nie patrzę na to, ile meczów wygraliśmy. Więcej ważnych spotkań wciąż przed nami.\n– Będę szczery – on jest w stanie zaskakiwać cię codziennie swoimi zagraniami. Co jakiś czas, po jednym z jego zagrań, patrzę na asystenta i mówię jedynie: „Mam nadzieję, że to nagraliśmy”. Potrafi zagrać w sposób, jakiego większość zawodników by nie dostrzegła. Obserwuję jego rozwój od kilku lat i wciąż staje się lepszy – mówił za to Jon Cooper.\nDziś każdy traktuje Kuczerowa jak gwiazdę. Ale nie było wcale pewne, że zostanie gościem na takim poziomie. Ba, można wręcz było mieć wątpliwości, czy jego wybór jest rozsądny. – Kuczerow to chłopak wzięty w połowie drugiej rundy, nikt nie był pewny, czy będzie chciał przyjść do NHL. Wcześniej grał bowiem w CSKA Moskwa, a z tymi Rosjanami w NHL różnie bywa, nie wszyscy chcą od razu sprowadzać się do Stanów czy Kanady. Czasami trzeba na nich poczekać kilka lat, aż skończą się kontrakty w ich ojczyźnie. W jego przypadku też nikt się nie spodziewał, że to będzie zawodnik na takim poziomie – mówi Kowal. Na Florydzie zaryzykowali, postawili na Nikitę, a ten odwdzięcza im się po kilku latach w najlepszy możliwy sposób.\nZupełnie inaczej było za to ze Stevenem Stamkosem (dziś kapitan drużyny i, jak się powszechnie uważa, jeden z najbardziej inteligentnych gości grających w NHL) oraz Victorem Hedmanem. To zawodnicy, którzy mieli zostać gwiazdami i tak też się stało. Stamkos w 2008 roku poszedł w drafcie z „1”, rok później Hedman miał numer 2. Obaj trafili na Florydę i stali się filarami, na których Cooper – gdy też tam przyszedł – mógł budować ekipę. Ten drugi w zeszłym sezonie zgarnął zresztą Norris Trophy, nagrodę przyznawaną najlepszemu obrońcy ligi. A nie jest jedyną gwiazdą defensywy „Błyskawic”.\n– W obronie Hedman i McDonagh sprawiają, że Lightning mają niesamowity komfort. Bo w 60-minutowym meczu jeden zagra 28 minut, drugi 25 i niemal przez cały czas na lodzie znajduje się jeden, niesamowity defensor. Nie trzeba się posiłkować chłopakami z trzeciej pary, bo ten lider defensywy wciąż gra – twierdzi Adrian Kowal. Wspomniany McDonagh do zespołu trafił w zeszłym roku i z miejsca znakomicie się wkomponował. Razem z Hedmanem – choć na lodzie się zmieniają – tworzą mniej więcej taką parę, jak kiedyś w futbolu Maldini z Baresim w Milanie. Po prostu są najlepsi.\nJeśli mimo wszystko popełnią błąd, Lightning mogą zwrócić się do ostatniej instancji w postaci Andrieja Wasilewskiego. Rosyjski bramkarz jest w tym sezonie zdecydowanie najlepszym golkiperem występującym w NHL. A często powtarza się, że w tych rozgrywkach dobry bramkarz to podstawa – bo bez takiego nie da się wygrać Pucharu Stanleya, po prostu. A Wasilewski… nie jest dobry. On jest znakomity, co najlepiej udowodnił w tym sezonie, broniąc strzały rywali ze średnią .925%.\nAtak? Obok Kuczerowa to wspomniany Stamkos oraz Brayden Point, który niedawno skończył 23 lata. Łącznie nabili ponad 300 punktów, znakomicie współpracując ze sobą na parkiecie. Dla rywali to jak mierzenie się z hydrą. Jeśli skutecznie zaopiekowali się Kuczerowem, odcinając tym samym jedną głowę, dwie pozostałe robiły robotę. A w każdej chwili kolejnych kilka mogło wejść z ławki.\nCałkiem prawdopodobne, że nie ma w NHL drugiego zespołu, który miałby tak szeroki skład. Kumulacja talentu na Florydzie jest taka, jakby zjechało się tam nagle pół ligi i stworzyło jeden superklub. O tyle to jednak ciekawe, że w Tampie znakomicie prowadzą politykę kadrową. Bo w czasach salary cap w teorii żaden zespół nie powinien być w stanie stworzyć takiej ekipy. A im się udało.\n– Właśnie ze względu na salary cap nie mogli robić żadnych przesadnych zmian w składzie przed tym sezonem, więc nawet nie próbowali. To jest jednak niesamowita sprawa, że udało im się stworzyć taką drużynę. Zaskoczeniem jest, że byli aż tak dobrzy, bo odjechali reszcie ligi i to znacznie. Na pewno główną przyczyną jest to, że świetnie draftują i rozwijają swoich zawodników. Tam nie ma zbyt wielu ludzi z zewnątrz, tylko sami rozwinęli wszystkich tych graczy typu Kuczerow, Stamkos czy Johnson – mówi Kowal.\nJohnson to zresztą fajny przykład. Znakomicie prezentował się w niższych ligach, świetnie też w młodzieżowej kadrze USA, ale nikt nie wyciągnął go w drafcie, bo obawiano się, że nie podoła ze względu na swoje warunki fizyczne (jest niski jak na gracza NHL, mierzy 175 centymetrów, nie był też przesadnie dobrze zbudowany). Po tym zawodzie rozważał rozpoczęcie studiów, chciał zostać anestezjologiem. Wtedy dostał telefon z Florydy. Dzwonił menedżer zespołu, który chciał go zaprosić do gry w „farmie” ekipy Błyskawic. Dotarł z nią do finału rozgrywek, w tym samym sezonie zadebiutował w pierwszym zespole. A potem już w nim został.\n– Mnóstwo jest takich przykładów. Chyba nawet lepszym jest chłopak, który zwie się Yanni Gourde, bo on w ogóle nie był draftowany do NHL. Trafił do niej kuchennymi drzwiami po latach. Wcześniej grał na drugim czy nawet trzecim poziomie rozgrywek. Ale był cierpliwy, w końcu dostał swoją szansę. To też nie jest jakiś młody zawodnik, ma 27 lat, ale w NHL gra dopiero drugi rok. To też przykład, że na Florydzie posiłkują się graczami nie tylko wysoko draftowanymi, ale potrafią znaleźć takie perełki w różnych miejscach i na różnych poziomach.\nJaki jest tego efekt? Taki, że „Błyskawice” mają w składzie świetnych zawodników ze stosunkowo niskimi kontraktami (weźmy pod uwagę choćby graczy takich jak Ondrej Palat, J. T. Miller czy Alex Killorn. Nie wspominając już Anthony’ego Cirellego, który rozgrywa swój pierwszy pełny sezon w NHL i na koncie ma już 19 trafień), dzięki czemu największe gwiazdy mogą dostać wyższe wynagrodzenie. W ten sposób włodarze klubu stworzyli skład i z odpowiednią głębią, i odpowiednimi umiejętnościami. Nie musieli wybierać, skorzystali po prostu z promocji „dwa w jednym”. I trzeba bić im za to brawo, bo to spore osiągnięcie przy salary cap, które powinno skutecznie to utrudniać. Przynajmniej na taką skalę, jak ma to miejsce w ekipie trenera Coopera.\nEfekt jest też taki, że to najlepszy sezon w historii klubu i jeden z najlepszych w historii ligi, a najlepszy od wprowadzenia ograniczeń finansowych. Że Tampa zarówno z przodu, jak i z tyłu gra na poziomie mistrzowskim. Że zawodnicy z Florydy zdominowali rozgrywki sezonu zasadniczego. Że w zdobywanych i traconych golach oraz różnicy bramek plasują się w czołówkach historycznych tabel. Że urządzali sobie regularne kanonady i aplikowali rywalom po pięć czy sześć goli. Że mogli odpowiednio rotować kadrą, czego zabrakło choćby w poprzednim sezonie. Że trzech z ich zawodników przekroczyło 40 bramek. Że również trzech osiągnęło najlepszy wynik punktowy w swojej karierze. I tak dalej. Tego jest naprawdę mnóstwo i moglibyśmy pewnie ciągnąć tę wyliczankę przez kolejnych trzydzieści linijek. Sęk w tym, że liczy się tak naprawdę jedno.\n– Musimy pamiętać, że to wszystko w Tampie się za niedługo – może nawet po tym sezonie – rozpadnie, bo nie zmieszczą wszystkich zawodników pod czapką płac. Będą musieli się ratować oddając dwóch-trzech zawodników, którzy dużo zarabiają. Można powiedzieć, że dla nich w tym roku to jest „puchar albo nic”, bo za rok tak mocnej kadry po prostu mieć nie będą – mówi Adrian Kowal.\nBłyskawice zdobyły w tym sezonie NHL 128 punktów. Od wprowadzenia salary cap to najlepszy wynik. Na kolejnych miejscach tej listy znajdują się ekipy Red Wings z sezonu 2005/06 (124 punkty) i Washington Capitals z 2009/10 (121), 2015/16 (120) i 2016/17 (118). Co je łączy? Żadna ze wspomnianych nie zdobyła Pucharu Stanleya, mimo że zdominowała sezon zasadniczy. I tylko Lightning wciąż mają na to szanse.\nZa zdobycie największej liczby punktów w lidze przyznaje się Presidents’ Trophy. Od czasu jego wprowadzenia, w 1986 roku, zaledwie osiem ekip, które je dostały, wygrało potem Puchar Stanleya. To mniej więcej 25% nagrodzonych. W tym tysiącleciu zrobiły to trzy drużyny (a od wprowadzenia salary cap dwie), ostatni raz w sezonie 2012/13, gdy po tytuł sięgnęli Chicago Blackhawks. To na tyle ciekawe zjawisko, że zaczęło się mówić o „klątwie”, która ciąży nad najlepszym zespołem sezonu zasadniczego. A hokej grany w play-offach bardzo różni się od tego, który potrzebny jest, gdy walczy się w ligowej tabeli. Zawodnicy z Tampy przekonywali się o tym już w poprzednich latach, ale i… w pierwszym meczu pierwszej rundy play-offów.\n– Mecz z Columbus to fajny przykład tego, jak Tampa grała cały sezon. Mimo że szybko wyszli na prowadzenie 3-0, to dalej parli do przodu, wymieniali podania, kreowali sytuacje, grając na dużym ryzyku. To się na nich zemściło, bo ta pierwsza bramka dla Columbus to sytuacja sam na sam po kontrze, gdzie obrońca wyjechał daleko, stracił krążek i stracili bramkę. Doświadczona drużyna powinna się zachować inaczej, cofnąć do defensywy i spokojnie dowieźć wynik. Oni za to cały czas grali do przodu, trochę na „hura!” – mówi Adrian Kowal. Jakim wynikiem zakończyło się to spotkanie? 4:3 dla rywali, którzy – łagodnie rzecz ujmując – faworytami do zwycięstwa nie byli. Zresztą wciąż wydaje się, że w rywalizacji do czterech wygranych stoją na straconej pozycji. Bo Błyskawice powinny ich łatwo pokonać, najpewniej w pięciu meczach.\nZ drugiej strony jednak eksperci wskazywali na to, że w grze Lightning da się dostrzec kilka mankamentów. Jakich? Choćby to, że zawodnicy z Florydy otrzymywali dużo kar, często grali przez to w osłabieniu. Ostatecznie zebrali ich najwięcej w lidze, a jeśli chodzi o minuty spędzone przez nie na ławce za wykluczenia, byli na trzecim miejscu. O ile w sezonie zasadniczym przeszkadzało to co najwyżej w zdobyciu punktu czy dwóch więcej, o tyle w play-offach może okazać się bardzo istotne. Tym bardziej, że kary zbierają u nich wszyscy, bez względu na pozycję czy rolę na lodowisku. 66 minut miał na swoim koncie na przykład Kuczerow, trzeci najczęściej karany gracz zespołu. Steven Stamkos zebrał ich 37. Jak na gościa o reputacji cholernie inteligentnego zawodnika – bardzo dużo.\nPoza tym nie radzili sobie w tyłach. Gdyby nie niesamowity Wasilewski, całkiem prawdopodobne, że mieliby na koncie mniej zwycięstw i punktów. Dopuszczali rywali do stosunkowo wielu sytuacji pod własną bramką – Może nie było ich bardzo dużo, ale gdzieś w okolicach ligowej średniej. Powinni zagrać w tej defensywie nieco „ciaśniej”, szczególnie, że są tak mocną ekipą – mówi Kowal. To wszystko nie powinno im jednak przeszkodzić w ograniu Columbus Blue Jackets, nawet mimo porażki w pierwszym spotkaniu.\nSchody zaczną się potem, gdy – najprawdopodobniej – trafią na drugą drużynę swojej konferencji – Boston Bruins. System play-offów w NHL jest bowiem taki, że wszystko najpierw rozgrywa się wewnątrz dywizji, a dopiero potem w grę wchodzi cała konferencja. A że dwie najlepsze ekipy na Wschodzie grały w jednej i tej samej dywizji, to któraś pożegna się z rozgrywkami stosunkowo szybko. W teorii powinni być to zawodnicy z Bostonu (tak też typują bukmacherzy, którzy Tampie daję 21% szans na wygranie Pucharu Stanleya, podczas gdy żaden inny klub nie miał ich nawet 9%). W praktyce – wszystko się może zdarzyć.\n– Niewiele zespołów zrobiło to, co osiągnęliśmy my. Możemy jednak dołożyć w tym sezonie jeszcze więcej historii. Mamy kolejną okazję, by osiągnąć coś wielkiego. Naszym celem jest wygranie mistrzostwa. Każdy zespół powinien z taką myślą rozpoczynać sezon. Nigdy nie wiesz, co się stanie. Wiemy, że spoczywa na nas presja oczekiwań. Musimy po prostu tam wyjść i pozwolić naszej grze przemówić za nas. Chcemy wygrać mistrzostwo – mówił Steven Stamkos.\nPytanie, czy za słowami faktycznie pójdą czyny. Bo pierwszy mecz play-offów zasiał nieco wątpliwości.


Z Rynku w Rzeszowie znikła scena. Będzie nowa, mobilna. Powstanie też Skwer Kultury | Rzeszów Nasze Miasto\nZ Rynku w Rzeszowie znikła scena. Będzie nowa, mobilna. Powstanie też Skwer Kultury\nArkadiusz Iskierka 24.04.2020\nZ rzeszowskiego Rynku znikła dotychczasowa scena, na której odbywały się koncerty. Arek Iskierka\nZ Rynku w Rzeszowie znikła dotychczasowa scena, na której odbywały się koncerty. Urząd Miasta planuje kupić nową, mobilną scenę, którą będzie można rozłożyć w ciągu jednego dnia. Na płycie Rynku w Rzeszowie powstanie także Skwer Kultury.\nZniknięcie starej sceny z Rynku w Rzeszowie ma dwa powody. Pierwszym jest zakup nowej.\n- Stara scena, gdy ją kupowaliśmy, była nowoczesna na tamte czasy, teraz już nie. Nową scenę będziemy mogli rozłożyć nawet w dzień koncertu. Chcemy na ten cel wydać około 150 tysięcy złotych\n- tłumaczy Maciej Chłodnicki, rzecznik UM Rzeszowa.\nDrugim powodem zniknięcia starej sceny jest remont trasy podziemnej. Jednym z elementów prac jest wykorzystanie miejsca, które dotychczas zajęte było przez scenę.\n- Częścią remontu trasy podziemnej jest stworzenie na płycie małego punktu rekreacyjnego z ławkami i zielenią\n- dodaje Maciej Chłodnicki.\nRafał Jonkisz z bratem przekazali 10 tys. na podkarpackie hospicjum\nNowe miejsce będzie nosiło nazwę Skwer Kultury. Mieszkańcy będą mogli wypocząć na drewnianych siedziskach o różnym kącie nachylenia, w otoczeniu zieleni.\nRzeszowska kultura w dobie koronawirusa\nGość 25.04.2020 17:23:20\nPanie Arku a kto uczyl Pana jezyka polskiego\njestemza 24.04.2020 19:48:23\nO, to jest chyba dobra zmiana dla miasta tak mi się przynajmniej wydaje. Mobilna, to znaczy że będzie można ją przenosić, to jest bardzo dobre rozwiązanie. Na pewno większość doceni, jak tylko cały projekt będzie gotowy. https://projektowanie-wnetrz-online.pl/projektowanie-wnetrz-rzeszow/\nPrasówka 29.05 Rzeszów- wydarzenia piątku\nOni zaginęli na Podkarpaciu. Widziałeś ich?\nIdzie lato, temperatura coraz wyższa, a fontanny nadal suche. Czy poprzez pandemię zabraknie w Rzeszowie szumu wody w fontannach?\nPrzez pandemię koronawirusa knajpy padają, a w Rzeszowie przy ul. Dąbrowskiego 31 otwiera się „Pajownia”. I serwuje coś, czego jeszcze u nas nie było – paje! Czy rzeszowianie pokochają przysmak zza wielkiej wody?\nprzegląd tygodnia Rz...\nTygodniowy przegląd prasy w Rzeszowie, (17.05-23.05.2020)\nPrzygotowaliśmy dla Ciebie tygodniową prasówkę. Jeśli w mijającym tygodniu byłeś zbyt zajęty, by nadążyć za informacjami z Rzeszowa, zobacz teraz artykuły, które inni czytelnicy czytali najchętniej między 17.05 a 23.05.2020. Sprawdź, czy nie minęło Cię nic ważnego. Czy czytałeś a...\nZ podwórka szkoły ma zniknąć 30 drzew. Dyrekcja: Szkoda, ale trzeba


Puls Biznesu, Manager, menedżer czy menadżer?\nWedług językoznawcy prof. Jana Miodka formy „manager“, „menedżer“ czy „menadżer“ są poprawne, przy czym najbardziej spolszczony – graficznie i fonetycznie – jest „menedżer” ale „manager” też jest zgodny z ortograficzną normą. • spośród prawie 1 tys. szefów zarejestrowanych na Portalu Praca.pl, tylko połowa wie, jak poprawnie napisać to słowo; • stu z nich szuka zatrudnienia w charakterze „manadzera”, „manadrzera” albo „akont manadzera”; • jednak błędy robią nie tylko przedstawiciele kadry kierowniczej, ale i „tokaże”, „żeźnicy”, „chydraulicy” i „kuharze”; • z ankiety przeprowadzonej przez Praca.pl wśród użytkowników portalu wynika, że 52% respondentów przyznało się, że pisząc CV, zagląda do słownika; • 39% nie korzysta ze słownika, ponieważ doskonale zna zasady pisowni polskiej, natomiast 8% oświadczyło, że nigdy się nad tym nie zastanawiają; • jednak warto zadbać o prawidłową pisownię; • błędy w CV każą podejrzewać, że kandydaci, którzy je robią, będą niedbali również w pracy.\nCzas pracy górnika – przepisy, odszkodowanie za nadgodziny


Jedzonko dla czteromiesięcznego maluszka - Forum 2021 - RODZICE.PL\nCo i w jakich ilościach podajecie Waszym czteromiesięcznym dzieciaczkom do jedzonka?.\nDokarmiam swoją córeczkę NAN HA 1 i mój pediatra polecił wprowadzanie jabłuszka już teraz.\n12 odpowiedzi na pytanie: Jedzonko dla czteromiesięcznego maluszka\nRe: Jedzonko dla czteromiesięcznego maluszka\nJa właśnie 3 dni temu podałam Emilkowi 1 łyzeczke jabłuszka i 50ml soku jabłkowego Gerbera, po czym na drugi dzień miał wysypane całe plecki hm…? chyba trochę przesadziłam jak na pierwszy raz.Wysypka znikneła odczekam jeszcze jeden dzień i spróbuje jeszcze raz z jabłkiem pózniej marchewka i może kleik ryzowy 🙂\ndajesz takie jabluszko, marchewke tarte..czy kupujesz gotowe?\nja w tym wieku wprowadzałam soczek jakbłkowy hipp…powinno sie podawac najpierw 1 łyzeczke…potem w kolejnych dniach wiecej…ja zrobilam inaczej…rozcienczyłam mocno ten sok z ciepłą gotowaną wodą…okolo 1:3…. Nic zlego sie nie działo\nOd jakiegos czasu podaje soczek z jabluszka. Najpierw sama scieralam i wyciskalam sok, a teraz Szymek dostaje sok hipp’a. Bardzo mu smakuje:) Poza tym zageszczam mu raz dziennie mleko kleikiem ryzowym (karmie malego bebiko). A dzisiaj w planach mam podac mu lyzeczke jabluszka:)\nwilk Dodane ponad rok temu,\nSpróbuję podać ze słoiczka Gerbera ( danie proste) – tak zresztą zasugerowała moja lekarka. Myślę, że o tej porze roku trudno o dobre dla naszych dzieciaczków owoce i warzywa a te słoiczkowe sprawdzają się od lat ( np Gerber od 75 lat).\nDzięki za podpowiedzi poczekam jeszcze z kaszkami.\nja kupuje słoiczki Gerbera o tej porze roku nie ma dobrych warzyw i owoców.\nJa od jutra chcę podać mojej Kajce jabłuszko. Kupiłam gotowe z Bobovity. Myśle, że jak na pierwszy raz to kilka łyżeczek.\nMY już od 2 tyg jemy jabłuszko i pijemy soczek.Od tyg.wcinamy marcheweczke ale po niej były słabe kupki i mieszamy ją z jabłuszkiem. Po kaszce Emilke bolał brzuszek i narazie nie dajemy.Zaczynałyśmy od3 łyzeczek a teraz jemy pół słoiczka.pozdrawiamy\nBasia już od 1,5 tygodnia je jabłuszko, wczoraj dostałą jabłko z marchewką, byłą też zupka jarzynowa od 5 miesiaca. Kilka razy jadła tez kaszkę ryżową, ale entuzjazm był średni. Wszystko daje ze słoiczka i będę tak robić do czasu aż nie będzie warzyw i owoców z działki teściów. Do sklepowych nie mam zaufania.\ntez daje ze sloiczkow od tygodnia. Raz starlam sama jabluszko i Gabrysi o wiele bardziej smakowalo… szkoda tylko, ze nie mam zaufania do jablek o tej porze roku…\nMy już też od kilku dni próbujemy. W pierwszy dzień kilka łyżeczek soku, w drugi deserka jabłko-marchew z Bobovity, wczoraj pól słoiczka. Myślę, że Dawidkowi smakowało, ale dzisiaj na buzi dostał takie rumieńce i nie wiem czy nie za dużo mu podałam.Zrobimy przerwę i zobaczymy.Odradzam przygotowywania samemu bo nie wiadomo skąd pochodzą warzywa i owoce, a kupne są na 100% przebadane.\nA mnie się wydawalo, że wprowadzanie jabłuszka pójdzie jak bułka z masłem, a tu Zosia tylko się krzywi, wypluwa, zaciska usta w dziubek i nic nie idzie jej wcisnąć. zaczęłysmy od soczku jabłkowego Bobovity, potem próbowałam z jabłkiem Bobovity, w końcu sama wyciskałam soczek z jabłka i je tarłam, nawet dodawałam troszkę glukozy. I NIC!! Zosia za tydzien kończy 5miesięcy, dokarmiam ją NAN – em ( 100 – 150 ml dziennie ) a że jest w dolnej granicy normy wagowej, to zalezy mi na tym,żeby zaczęła coś jesć oprócz mleczka. A może coś robie nie tak??\nZnasz odpowiedź na pytanie: Jedzonko dla czteromiesięcznego maluszka


SCENARIUSZ ZAJĘĆ ROZWIJAJĄCYCH KOMPETENCJE SPOŁECZNE - PDF Free Download\nDownload "SCENARIUSZ ZAJĘĆ ROZWIJAJĄCYCH KOMPETENCJE SPOŁECZNE"\n1 SCENARIUSZ ZAJĘĆ ROZWIJAJĄCYCH KOMPETENCJE SPOŁECZNE SZKOŁA: Zespół Szkół w Młocku (Gimnazjum) GRUPA: 36a DATA: r. PROWADZĄCY: Marta Malinowska-Borkowska TEMAT: Planowanie pracy zespołu CEL GŁÓWNY Uczniowie poszerzają swoją wiedzę i doskonalą umiejętności w zakresie planowania. CELE SZCZEGÓŁOWE uczniowie rozwijają swoje umiejętności planowania, uczniowie próbują stworzyć definicję planowania, uczniowie uświadamiają sobie wagę umiejętności planowania, uczniowie uczą się diagnozować przeszkody, które mogą wystąpić w procesie planowania. rozwijanie umiejętności pracy w grupie. METODY I FORMY PRACY burza mózgów; miniwykład; dyskusja; praca w grupach; praca indywidualna; ŚRODKI DYDAKTYCZNE papier flamastry wydruki karta pracy, cytat, ankieta ewaluacyjna, zadania dla grup. 1\n2 LITERATURA Scenariusze zajęć do kształtowania kompetencji personalnych, społecznych i organizacji pracy małych zespołów - opracowane w ramach projektu: Transgraniczne Centrum Wsparcia Rynku Pracy, Lublin Scenariusze zajęć dla młodzieży gimnazjalnej i ponadgimnazjalnej. Centrum Doradztwa Zawodowego dla Młodzieży, Poznań TOK ZAJĘĆ a) Część wstępna (ok. 10 minut) Nauczyciel wprowadza uczniów w tematykę zajęć, komentując powieszony przez siebie obraz z fragmentem lektury oraz zadając pytania: Czym jest planowanie? Co jest celem planowania? Dlaczego planujemy? Kiedy plan jest dobry? Jakie efekty przynosi skuteczne planowanie? Uczniowie udzielają odpowiedzi indywidualnie. Nauczyciel informuje uczniów, że będą próbowali zdefiniować termin planowanie. Na tablicy zapisuje słowo planowanie. Pyta uczniów: Z czym kojarzy im się planowanie? Otrzymane hasła zapisuje na tablicy. Następnie razem próbują stworzyć definicję planowania. b) Część zasadnicza Nauczyciel prosi uczniów o wykonanie zadania z karty pracy 1 plan działania Zorganizuj bal przebierańców. Po wykonaniu zadania przez uczniów (uporządkowanie czynności) podaje właściwą kolejność (Uwaga! Istnieje możliwość wykonywania działań jednocześnie). Nauczyciel dzieli uczniów na zespoły, a następnie prosi o wylosowanie zadania do wykonania, które będzie oceniane przez pozostałych uczniów. Po przedstawieniu wyników pracy wszystkich grup uczniowie oceniają zadania kolegów w skali od 1 źle, do 5 - bardzo dobrze. Podczas oceny biorą pod uwagę kompletność i realność wykonania opracowanych planów. Na podstawie przedstawionych w poprzednim ćwiczeniu planów uczniowie wypisują na tablicy podstawowe zasady dobrego planowania. Propozycje wniosków: Określ hierarchię swoich celów. Pomyśl nad problemami, które mogą się pojawić. Poszukaj wariantów możliwych rozwiązań. Oceń wybrane rozwiązania, uwzględniając ich wady i zalety. 2\n3 Wybierz najwłaściwsze z nich. Zaplanuj poszczególne etapy realizacji celu. Kontroluj sposób realizacji celu. c) Część końcowa/podsumowująca Podsumowanie zajęć zalet planowania. Ankieta ewaluacyjna - rozdanie każdemu z uczestników wydrukowanej ankiety. Nauczyciel prosi uczniów o wypełnienie ankiety ewaluacyjnej. Tłumaczy uczestnikom, co oznaczają poszczególne symbole. Plecak symbolizuje to, co uczniom podobało się najbardziej na zajęciach, co im się może przydać; kosz-co uczniowie uważają za zbędne, co im się nie podobało; żarówka-co uczniowie chcieliby dodać, czego im zabrakło. Zachęcenie uczniów do przeczytania swoich wypowiedzi znajdujących pod symbolem plecaka.. Podziękowanie uczestnikom za udział w zajęciach. Oprac. M. Malinowska-Borkowska 3\n4 Załącznik 1 4\n6 Załącznik 2 6\n8 Załącznik 3 8\n9 Załącznik 4 9


Roman Szełemej o wizji, satysfakcji i odpowiedzialności - Radio Wrocław\nRoman Szełemej o wizji, satysfakcji i odpowiedzialności\nMichał Wyszowski\t| Utworzono: 2014-11-17 15:58\t| Zmodyfikowano: 2014-11-17 16:07\nOsiemdziesiąt cztery procent poparcia w pierwszej turze. Takie są pełne, ale wciąż nieoficjalne wyniki wyborów prezydenckich w Wałbrzychu. Roman Szełemej zdeklasował swoich konkurentów, otrzymując prawie 32 tysiące głosów. Drugi w stawce, Piotr Sosiński uzyskał ich nieco ponad 2600. Wynik Romana Szełemeja jest prawdopodobnie najlepszym wśród miast powyżej 100 tysięcy mieszkańców.\nZaskoczenia nie było. O wysokim wyniku mówiło się od dawna, ale tak wysoki i to w pierwszej turze był niespodzianką. Jak to się robi? - pytamy Romana Szełemeja. - To jest prawdopodobnie wynik pozytywnej weryfikacji trzech lat zespołowej pracy - wyjaśnia obecny i przyszły prezydent Wałbrzycha. - Trzeba od rana do nocy pracować. To nam się wspólnie udało - przyznaje.Ale dodaje, że to również ciężar odpowiedzialności na najbliższe lata. - To jest bardzo z jednej strony satysfakcjonujące, ale to uwiera. Jak sobie uświadomimy, że to musi być dobrze zrealizowane. Takim poziom zaufania zobowiązuje.\nPRZECZYTAJ i SKOMENTUJ: Wygrana Szełemeja. "Wałbrzych będzie najlepszy w Polsce"\nTeż głosowałem do sejmiku na pana Szełemeja. Już wiadomo ze raczej wybierze prezydenturę.Ale to dobrze bo nie wyobrażam sobie żeby kto inny rządził Wałbrzychem.I piszę to jako mieszkaniec Gminy Walim.\nPrzepraszam a co z sejmikoem, głosowałam na pana szelemeja do sejmiku, wiadomo czy się dostał, będzie marszałkiem ?\nz adresu IP: (205.167.xxx.xxx)\nDo sejmiku głosowało się na PO a nie na Szełemeja. On tylko miał tam zrobić miejsce dla Platformy a potem wycofać się. Proporcjonalna ordynacja wyborcza się kłania.\nSkoro będzie Prezydentem, to nie może być Marszałkiem ;)\nWałbrzych: Rzucają rękawicę Szełemejowi (KANDYDACI)


S. Zawiśliński: Krzysztof Kieślowski to myśliciel, który stworzył wizję uważnego postrzegania człowieka - altmarius\nS. Zawiśliński: Krzysztof Kieślowski to myśliciel, który stworzył wizję uważnego postrzegania człowieka\nPostat de polska strona în Iunie 27, 2021 la 3:15pm\nBuntuję się przeciwko zawężonemu wizerunkowi Kieślowski – reżyser duszy. Warto spojrzeć na niego szerzej i głębiej, jak na myśliciela, który stworzył swoiste abecadło uważnego patrzenia na człowieka – mówi PAP Stanisław Zawiśliński, autor książek o Krzysztofie Kieślowskim, badacz jego twórczości. W niedzielę mija 80. rocznica urodzin artysty.\nPAP: "Robię filmy, żeby porozmawiać z ludźmi" – tę wypowiedź twórcy filmowego "Dekalogu" przytacza pan we wstępie książki "Kieślowski. Ważne, żeby iść". Dzisiaj, po 25 latach od śmierci reżysera, jego dialog ze światem ciągle trwa?\nStanisław Zawiśliński: W dzisiejszej wirtualnej, pokawałkowanej rzeczywistości jest z Kieślowskim olbrzymi problem. Wraz ze wzrostem jego popularności, rozszerzeniem recepcji jego twórczości oddalamy się od tego, co jest sednem jego osobowości i pozostawionego dorobku. Zainteresowanie jego twórczością ciągle istnieje, zwłaszcza za granicą. To jedno z kilku polskich nazwisk – obok m.in. Wajdy, Lema, Szymborskiej czy Kapuścińskiego - rozpoznawalnych w świecie. Paradoks polega na tym, że Kieślowski został poszatkowany, wrzucony do szufladek, zwłaszcza filmoznawczych, i przestał istnieć jako osobowość pełnowymiarowa. W mojej książce "Kieślowski. Ważne, żeby iść" chciałem pokazać, że był nie tylko scenarzystą i reżyserem, ale też żarliwym działaczem Stowarzyszenia Filmowców Polskich i - co ważne - autorem wielu tekstów i wartościowych przemyśleń, którymi dzielił się w przeprowadzanych z nim wywiadach. Sporo tych materiałów zamieściłem w drugiej części tej książki "Kieślowski. Życie po życiu. Pamięć", ale mam wrażenie, że prawie nikt po nie nie sięgnął.\nSzwedzi mają Instytut Bergmana, Włosi – Felliniego. Starają się pielęgnować nie tylko pamięć o nich, ale też twórczo "filtrować" ich dorobek. Owszem, w ostatnich latach nawet sporo się robi wokół Kieślowskiego, ale te działania są rozproszone i często pozbawione szerszej perspektywy poznawczej.\nPAP: Brakuje panu zatem całościowego spojrzenia na artystę?\nStanisław Zawiśliński: Tak, bo trzeba spojrzeć na Kieślowskiego i jego spuściznę całościowo. Dostrzec nie tylko filmy, ale i pozostawione teksty - nie tylko autobiografię – także pisane sporadycznie dzienniki, notatki, zdjęcia, wywiady. Dopiero wtedy dostrzeżemy bogactwo jego osobowości, lepiej zrozumiemy skąd brała się jego charyzma. Moim zdaniem m.in z tego, że wiódł życie zgodne z twórczością. Jako artysta wędrował od tego, co bliskie, do tego, co dalekie. Od tego, co znane, do tego, co nieznane. Analizował siebie, swoje życie i to później przenikało do jego filmów. Dlaczego jego twórczość filmowa wciąż rezonuje? Bo stawia pytania, których ludzie nie mają czasu sobie zadawać. One wszystkie wynikają z tego podstawowego - "jak żyć?". To go interesowało. Tak robią wielcy artyści i w tym sensie Kieślowski był wielkim artystą, choć uważał się za rzemieślnika. Bardzo słusznie, ponieważ nawet "magiczna" twórczość zazwyczaj jest pokłosiem dobrze opanowanego rzemiosła. Dlatego buntuję się przeciwko wizerunkowi Kieślowski – reżyser, reżyser duszy, metafizyk itp. To uproszczenie. Warto spojrzeć na Kieślowskiego jak na myśliciela, który stworzył pewną wizję, swoiste abecadło postrzegania człowieka, uważnego przyglądania się innym. I dlatego poza oglądaniem filmów Kieślowskiego sugeruję zapoznanie się z tym, co pisał i co mówił w wywiadach. Warto zgromadzić i opublikować te wywiady. Ciekawe, że kilka z nich niedawno zebrano i wydano w Australii.\nPAP: Wywiadów udzielał przede wszystkim za granicą.\nStanisław Zawiśliński: Siłą rzeczy, ponieważ tam odbywała się promocja jego filmów. Ale sporo tych zagranicznych wywiadów przedrukowano też w Polsce. Nawet jeśli zgromadzilibyśmy sto najciekawszych, to już jest ciekawy materiał dotyczący nie tylko sztuki filmowej, ale po prostu zmagania się z życiem. Kieślowski mówił, że ból zęba jest taki sam dla Afrykanina, białego, żółtego, dla anarchisty i komunisty. Uważał, że trzeba szukać tego, co ludzi łączy, a nie tego, co dzieli. Z takich m.in. przemyśleń, metafor budował swoją filozofię. Zapoznając się z tym, co poza filmami pozostawił, można prześledzić, jak się zmieniał, jakie przeżywał kryzysy, w jakim kontekście powstawały jego filmy. Droga, którą przeszedł, może być inspiracją dla młodych ludzi, ponieważ pokazuje, że nie trzeba się załamywać. Mając takich myślicieli jak on, możemy garściami korzystać z ich dorobku. A nie szufladkować ich, bo przez to ich i siebie zubażamy i pomniejszamy.\nPAP: Może w Polsce nie potrafimy docenić wielkich artystów?\nŁatwo byłoby – filmując np. Dekalog - popaść w pedagogikę czy moralizatorstwo, ale u Kieślowskiego tego nie ma. To jest kino, które służy poznaniu siebie i innych ludzi.\nStanisław Zawiśliński: Nie powiedziałbym, że nie doceniamy artystów. Ale nader skąpo korzystamy z ich przesłań, doświadczeń, spuścizny. Kilkanaście lat temu wyszedłem z inicjatywą, żeby stworzyć w Polsce Instytut Kieślowskiego, który zajmowałby się recepcją jego twórczości, organizowałby warsztaty i korzystał z jego tego głęboko ludzkiego, a wnikliwego i empatycznego sposobu patrzenia na człowieka. Pisałem o tym w "Kinie" oraz w paru innych miejscach. Nie było odpowiedzi, a przecież Kieślowski ma tylu przyjaciół. Szwedzi mają Instytut Bergmana, Włosi – Felliniego. Starają się pielęgnować nie tylko pamięć o nich, ale też twórczo "filtrować" ich dorobek. Owszem, w ostatnich latach nawet sporo się robi wokół Kieślowskiego, ale te działania są rozproszone i często pozbawione szerszej perspektywy poznawczej. Niekiedy są to po prostu "festiwale" wspomnień, plotek i anegdot. A to za mało. Potrzebne jest jedno szeroko dostępne, multimedialne miejsce, które będzie mądrze i silnie oddziaływać. Czy takie powstanie - nie wiem.\nWrócę jeszcze do tego, co powiedziała pani na początku. W filozofii Kieślowskiego ważny jest dialog. Kino było dla niego sposobem na spotkanie z drugim człowiekiem. Oglądając jego filmy, niektórzy wrażliwi widzowie czują, jakby z nim rozmawiali. Tak, on znalazł drogę do widza, który szuka odpowiedzi na ważne pytania egzystencjalne, interesuje go sens życia. Łatwo byłoby – filmując np. Dekalog - popaść w pedagogikę czy moralizatorstwo, ale u Kieślowskiego tego nie ma. To jest kino, które służy poznaniu siebie i innych ludzi.\nPAP: Gdy dzisiaj obserwuje pan polskie kino, dostrzega pan twórców, którzy patrzą na nie podobnie jak on?\nStanisław Zawiśliński: Są reżyserzy podejmujący istotne tematy, które i Kieślowskiemu byłyby bliskie. Np. Piotr Domalewski w "Cichej nocy" i "Jak najdalej stąd". Choć nie wspomina o Kieślowskim jako inspiracji, tworzy kino społeczne, które mnie się bardzo podoba. Zresztą tu wcale nie chodzi o to, żeby naśladować Kieślowskiego, tylko żeby było więcej filmów o nas samych, naszych prawdziwych problemach. Kiedyś bardzo podobały mi się filmy Małgorzaty Szumowskiej. Ostatnio mniej, ale to bardzo oryginalna reżyserka. Do tego Jan Komasa... Takich nazwisk mógłbym wymienić więcej.\nPAP: W 1994 r. Kieślowski ogłosił, że kończy z robieniem filmów. Gdyby nie choroba, faktycznie tak by się stało? Czy może doszedł do wniosku, że film to za mało i starałby się znaleźć inny sposób docierania do ludzi?\nStanisław Zawiśliński: Trudno powiedzieć. Wiem, że z Krzysztofem Piesiewiczem pisał kolejne scenariusze, choć robił to dość niechętnie. Zaczął też pracę pedagogiczną. Był w tym świetny, dlatego na pewno by to kontynuował. Sądzę, że potrafiłby również pisać świetne książki. Niewątpliwie pozostałby blisko kina, ale mógłby już nie stanąć za kamerą i nic by się nie stało. Nie miał obowiązku kręcenia filmów do końca życia. Tym bardziej że zawód reżysera nie wyczerpywał jego talentów. Samo życie było dla niego ważne i nigdy nie był od niego oderwany. Potrafił wybudować dom, naprawić samochód. Nie znosił braku profesjonalizmu. Był rzetelny, miał zasady, ale zawsze najwięcej wymagał od siebie. Być może dlatego oparł się pokusom usadowienia się w blichtrze sławy, odcinania kuponów. Decyzja, że nie będzie już robić filmów, spowodowana zmęczeniem, była bardzo odważna i przemyślana. Uznał, że przekazał światu to, co chciał. A skoro miał poczucie, że powiedział wszystko, to widocznie tak było.\nCzęsto myślę o jego psychice i niesamowicie mozolnej, trudnej karierze. To był naprawdę bardzo głęboko myślący, wrażliwy człowiek. Wydaje mi się, że tę wrażliwość ukształtowało w nim dzieciństwo spędzane w prewentoriach. Patrzenie na biedę, chorych ludzi, pensjonariuszy sanatoriów, a jednocześnie radość z tego, że mógł jeździć na rowerze. Czasami biedne dzieciństwo daje niesamowity kapitał. W jego przypadku zaowocowało tym, że chłopak z małej miejscowości dotarł aż do Hollywood, a nie miał żadnych koneksji. Przebijał się sam, ale umiał czerpać od ludzi. Nasiąkał tym, co czytał, co oglądał, z kim się spotykał. Potrafił wykorzystać wiele szans, które życie mu dało. Do tego dochodzi konsekwencja, upór, niezrażanie się porażkami, umiejętność pójścia pod prąd. Wszyscy odradzali mu realizację "Dekalogu", atakowali go za to, a jednak go zrobił.\nDzisiaj paradoksalnie uważa się, że film "Bez końca" najlepiej oddaje atmosferę stanu wojennego. Odbiór jego filmów po czasie jest zupełnie inny. Kieślowski zostawił mnóstwo rzeczy, które promieniują – sformułowań, scen, zachowań. Ale najciekawsza jest ta jego głęboko humanistyczna postawa, od której można się odbić.\nPAP: Bardzo krytykowany był też za "Bez końca", ale może gdyby nie to doświadczenie, nie byłoby "Podwójnego życia Weroniki"?\nStanisław Zawiśliński: Kto wie. Jeździł wtedy na wykłady do Berlina Zachodniego na zaproszenie Henryka Baranowskiego, który prowadził tam teatr. I tam nabierał dystansu do spraw polskich. Może faktycznie to mu pomogło, ale jednak był załamany reakcjami w Polsce, odsądzaniem go od czci i wiary. To musiał być dla niego straszny moment. A dzisiaj paradoksalnie uważa się, że film "Bez końca" najlepiej oddaje atmosferę stanu wojennego. Odbiór jego filmów po czasie jest zupełnie inny. Kieślowski zostawił mnóstwo rzeczy, które promieniują – sformułowań, scen, zachowań. Ale najciekawsza jest ta jego głęboko humanistyczna postawa, od której można się odbić. Zresztą tacy ludzie jak Kapuściński czy Kieślowski, pojawiają się rzadko.\nPAP: Jak poznał pan Kieślowskiego?\nStanisław Zawiśliński: Jako student byłem na warsztatach dziennikarskich w Soczewce koło Płocka. Pewnej niedzieli dowiedziałem się, że potrzebni są statyści do filmu, który właśnie kręcą. Pojechałem do Płocka z kilkoma kolegami. Okazało się, że mamy statystować w scenie pochodu pierwszomajowego. Mój kolega Maciek Parowski zapytał mnie: "wiesz, kto robi ten film? Dokumentalista Kieślowski, zobacz". To był 1975 rok, a rok później odbyła się premiera "Blizny". Poszliśmy do kina z Parowskim i wyczekiwaliśmy sceny pochodu. Kiedy nareszcie się pojawiła, nie widziałem siebie w tym tłumie. Parowski powiedział: "ja na pewno jestem". A ja mu na to: "Maciek, ja ciebie też nie widzę". Skwitował to stwierdzeniem, że obaj tam jesteśmy, tylko po prostu kopia jest słaba. Pracowałem wtedy w redakcji tygodnika studenckiego "Politechnik", gdzie recenzowaliśmy filmy Kieślowskiego, dyskutowaliśmy o jego "Życiorysie". Trochę więc o nim wiedziałem, ale wtedy mocniej zwróciłem na niego uwagę.\nPAP: Co zbliżyło pana do niego na tyle, że zdecydował się poświęcić mu dużą część swojego życia zawodowego?\nStanisław Zawiśliński: Lubiłem jego filmy. Zarówno dokumenty, jak i później fabuły. Trochę o nich pisałem. Na początku lat 90, kiedy zacząłem jeździć na festiwale zagraniczne, zauważyłem, że wszędzie się o Kieślowskim mówi, a w Polsce nie. Pomyślałem, że może zrobię z nim wywiad-rzekę. Miałem już wtedy własne wydawnictwo, wydałem książki o Zbigniewie Zamachowskim i Bogusławie Lindzie. Wszyscy odradzali mi jednak staranie się o rozmowę z Kieślowskim. Twierdzili, że na pewno się nie zgodzi. Ale w końcu zdobyłem jego numer telefonu i zadzwoniłem. Okazało się, że czytał jedną z moich książek. Zapytał, czego bym od niego chciał. Powiedziałem i usłyszałem : "proszę bardzo, niech pan zadzwoni jak wrócę z zagranicznych wyjazdów". Tak zrobiłem i zaczęliśmy umawiać się na spotkania. Rozmowy z nim zrobiły na mnie ogromne wrażenie. Z żadnym artystą nie rozmawiałem tak jak z nim, a rozmawialiśmy prawie codziennie, przez dwa tygodnie 1994 roku – niemal o wszystkim. Książka powstała błyskawicznie.\nWpadłem na pomysł, że wydam album o nim, i zacząłem podążać w tym kierunku. Biografia i parę innych publikacji były już konsekwencją 10 lat zbierania materiałów i organizowania wystaw. Wciągnął mnie ten Kieślowski.\nMieliśmy nawet zrobić jej francuską wersję. On mi w tym pomagał, ale nie wyszło. Francuzi nie byli zainteresowani, bo uważali, że Kieślowski – skoro u nich kręcił "Trzy kolory" - jest ich. A później nadeszła jego niespodziewana śmierć. Wtedy wpadłem na pomysł, że wydam album o nim, i zacząłem podążać w tym kierunku. Biografia i parę innych publikacji były już konsekwencją 10 lat zbierania materiałów i organizowania wystaw. Wciągnął mnie ten Kieślowski. W życiu dziennikarskim człowiek spotyka kilka, kilkanaście osób, które są ważne i z których poznania się cieszy, bo czuje się przez to wzbogacony. Jestem wdzięczny losowi, bo sądzę, że rozwinąłem się dzięki temu, że mogłem kontaktować się z takimi ludźmi, jak Kieślowski, Kawalerowicz, Hrabal, Buczkowski czy Kapuściński. Ale tak naprawdę to splot okoliczności - przypadek o tym zadecydował. "Przypadek" jest zresztą jednym z moich ulubionych filmów Kieślowskiego. Właśnie dlatego, że się sprawdza. Bardzo wiele rzeczy w życiu zależy od przypadku, od tego, że ktoś nam dał skrzydła, ktoś uchylił jakieś drzwi, a ktoś je przed nami zatrzasnął.\nStanisław Zawiśliński (ur. 1953 r.) jest dziennikarzem, pisarzem, dokumentalistą, wydawcą, scenarzystą i współreżyserem filmów dokumentalnych m.in. "Żyłem 17 razy" (o Jerzym Kawalerowiczu), "Tala od różańca" (o Natalii Rolleczek ), "Still Alive - opowieść o Krzysztofie Kieślowskim". W 2008 r. za książki "Kieślowski. Ważne, żeby iść" i "Kieślowski. Życie po życiu. Pamięć" otrzymał nagrody Warszawskiej Premiery Literackiej i Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej. W 2014 r. został laureatem Złotego Exlibrisu za album "Fabryka snów". Od 2007 r. prowadzi zajęcia ze studentami dziennikarstwa na Uniwersytecie Warszawskim. (PAP)


maj 2018 - gim 2 kostrzyn\nZa sprawą dużej skuteczności, konkurencyjnych cenach oraz łatwości w nawiązywaniu kontaktów ze sprzedawcami, internetowe ogłoszenia stały się bardzo popularne. Istnieje wiele różnych portali ogłoszeniowych, na których publikowane są ogłoszenia z każdej kategorii. Publikują je osoby prywatne jak i firmy, którym zależy na promocji swoich usług…\nKierunki Skandynawskie przyciągają każdego roku, coraz większe ilości przyjezdnych. Nie wynika to wcale z dużej egzotyczności tych krajów, lecz przede wszystkim ich surowości oraz niedostępności. Wszystkie zjawiska naturalne, jakie mają miejsce w krajach Skandynawskich są zachwycające i wpływają na odczuwanie wielkiej pokory wobec otaczającej nas…\nKażdy z nas Marzy o tym aby mieć pieniądze, Które pozwolą mu na spełnianie marzeń oraz opłacenie wszystkich swoich potrzeb. Jednym z okresów w naszym życiu, w którym ilość pieniędzy jest znacząca zbyt niska względem naszych potrzeb Jest czas studiów. Większość studentów dużo imprezuje, spotyka…


Sygn. akt I C 737/16\nProtokolant : staż. Klaudia Fera\npo rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2018 r. w Gdańsku, na rozprawie\nprzeciwko J. S. i M. S.\nI. zasądza od pozwanych J. S. i M. S. solidarnie na rzecz powoda (...) SA w W. kwotę 474.841,57 zł (czterysta siedemdziesiąt cztery tysiące osiemset czterdzieści jeden złotych 57/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od tej kwoty od dnia 9 września 2016 r. do dnia zapłaty,\nII. zasądza od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kwotę 38.160 zł (trzydzieści osiem tysięcy sto sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania;\nIII. zastrzega pozwanym prawo powoływania się w toku postępowania egzekucyjnego obejmującego należności określone w pkt I i II wyroku na ograniczenie ich odpowiedzialności do nieruchomości położonej w G., dla której Sąd Rejonowy Gdańsk – Północ w Gdańsku prowadzi księgę wieczystą o numerze (...) do kwoty ustanowionego na tej nieruchomości zabezpieczenia hipotecznego w postaci hipoteki umownej zwykłej w wysokości 490.000 zł (czterysta dziewięćdziesiąt tysięcy złotych) oraz hipoteki umownej kaucyjnej w wysokości 112.700 zł (sto dwanaście tysięcy siedemset złotych)\nPowód (...) S.A. z siedzibą w W. wystąpił z powództwem przeciwko J. S. i M. S., domagając się zasądzenia od pozwanych solidarnie w postępowaniu nakazowym na jego rzecz kwoty 474841,57 zł z odsetkami ustawowymi od dnia doręczenia pozwu do dnia zapłaty, z zastrzeżeniem prawa pozwanych powoływania się w toku egzekucji na ograniczenie ich odpowiedzialności do nieruchomości położonej w G., dla której Sąd Rejonowy Gdańsk - Północ w Gdańsku prowadzi księgę wieczystą nr (...). Ponadto złożył wniosek o zasądzenie od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kosztów procesu.\nW uzasadnieniu wskazano, iż w dniu 18.05.2007 r. powód zawarł z M. C. i R. C. umowę kredytu mieszkaniowego, na podstawie której postawił do dyspozycji kredytobiorców sumę 490.000 zł. Na zabezpieczenie wierzytelności powoda ustanowiono hipotekę zwykłą w kwocie 490.000 zł oraz hipotekę kaucyjną do kwoty 112.700 zł na domu jednorodzinnym będącym przedmiotem kredytowania. Z uwagi na zaległości, umowę wypowiedziano w dniu 28.06.2010 r. Następnie prawomocnym wyrokiem z dnia 28.07.2015 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku utrzymał w mocy nakaz zapłaty, którym nakazano kredytobiorcom, aby zapłacili powodowi solidarnie kwotę 692927,02 zł z odsetkami i kosztami procesu. Kredytobiorcy do chwili obecnej nie uregulowali należności. Aktualnie właścicielami nieruchomości pozostają J. S. i M. S., którzy stali się tym samym rzeczowo odpowiedzialni za zobowiązanie kredytobiorców. Próby polubownego rozwiązania sporu okazały się bezskuteczne. Na sumę dochodzoną pozwem składa się należność główna pomniejszona o wpłaty dokonane przez kredytobiorców.\nW dniu 22.08.2016 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, sygn. akt I Nc 273/16, orzekając zgodnie z żądaniem.\nPozwani wnieśli sprzeciw od powyższego, domagając się oddalenia powództwa w całości i zasądzenia od powoda kosztów procesu na ich rzecz. W uzasadnieniu wskazali, iż powód błędnie podał nazwę umowy kredytu a także datę jej wypowiedzenia. Zdaniem pozwanych, nie udowodniono wysokości roszczenia oraz faktu wypowiedzenia umowy kredytu (ani dłużnikom osobistym, ani rzeczowym) ani wreszcie wymagalności roszczenia. Powód, pomimo wniosku pozwanych, nie przedstawił zestawienia należności składających się na roszczenie. Nie wykazano także okoliczności niewywiązywania się R. i M. C. z obowiązku dotrzymania warunków umowy bankowej. Ponadto nie sposób wywnioskować, czy umowa bankowa została faktycznie zawarta, jaki był jej przedmiot, postanowienia, i czy została wypowiedziana. Jedynym dowodem istnienia i obowiązku spełnienia świadczenia przez pozwanych jest wyciąg z ksiąg rachunkowych, który w postępowaniu cywilnym nie ma mocy prawnej dokumentu urzędowego. Z ostrożności procesowej pozwani wnieśli o oddalenie powództwa w oparciu o przepis art. 5 kc. Dochodzenie przez powoda swego prawa jest sprzeczne z jego społeczno - gospodarczym przeznaczeniem i zasadami współżycia społecznego. Pozwani byli bowiem przeświadczeni, że udzielony kredyt jest spłacany, a nieruchomość stanowi należyte zabezpieczenie roszczeń. Uwzględnienie roszczenia doprowadzi do utraty zabezpieczenia roszczeń pozwanych. Pozwani utraciliby lokal z powodu błędnych i nieodpowiedzialnych decyzji ekonomicznych kredytobiorców.\nW dniu 18 maja 2007 r. pomiędzy powodem a M. C. i R. C. została zawarta umowa kredytu mieszkaniowego (...) hipoteczny nr (...). Na zabezpieczenie wierzytelności z tytułu kredytu ustanowiono hipotekę zwykłą w kwocie 490.000 zł oraz hipotekę kaucyjną do kwoty 112.700 zł. Powód udzielił kredytobiorcom kredytu w kwocie 490.000 zł. Jego przeznaczeniem był zakup domu jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej o powierzchni 123,1 m2, położonego w G. przy ul. (...). Kredyt, zgodnie z dyspozycją wypłaty z dnia 22.05.2007 r., uruchomiono w dniu 24.05.2007 r.\nW dniu 28.06.2010 r. powód wezwał kredytobiorców do zapłaty zaległej należności w łącznej kwocie 14.037,22 zł w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem wypowiedzenia umowy. Kierowane do nich przesyłki zostały zwrócone jako awizowane i niepodjęte w terminie. Z uwagi na nieuregulowane zaległości, umowa została wypowiedziana.\nW dniu 20.01.2011 r. R. C. (działający w imieniu (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.) i M. C. zawarli z J. S. i M. S. umowę notarialną przeniesienia na zabezpieczenie. Zgodnie z treścią umowy, celem zabezpieczenia wykonania przez spółkę (...) zobowiązania w postaci ukończenia budowy domu jednorodzinnego, bądź też obowiązku zwrotu wpłaconej przez J. i M. S. kwoty 470.000 zł, przeniesiono na pozwanych prawo własności szeregu nieruchomości, w tym między innymi nieruchomości położonej w G., objętej księgą wieczystą KW nr (...). Przeniesienie to zostało przyjęte przez pozwanych do majątku objętego wspólnością ustawową. W § (...) umowy wskazano, iż J. i M. S. będą zobowiązani do zwrotnego przeniesienia własności nieruchomości po ukończeniu budowy bądź po otrzymaniu przez nich zwrotu kwoty 470.000 zł.\nZ treści umowy, a przede wszystkim jej § (...) wynikało, iż pozwani byli świadomi obciążeń hipotecznych na nieruchomościach będących zabezpieczeniem oraz ograniczeń w korzystaniu z praw dotyczących tych nieruchomości. W dziale II księgi wieczystej nr (...) dokonano wpisu pozwanych jako współwłaścicieli nieruchomości na prawach wspólności ustawowej.\nW dniu 7 lutego 2012 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku w sprawie o sygn. akt I Nc 34/12 wydał nakaz zapłaty przeciwko M. C. i R. C., w którym nakazał, aby kredytobiorcy zapłacili solidarnie na rzecz powoda kwotę 632927,02 zł z odsetkami umownymi od kwoty 474841,57 zł według zmiennej stopy procentowej odpowiadającej czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP od dnia 5.01.2012 r. do dnia zapłaty oraz kosztami procesu. Zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 28 lipca 2015 r., zapadłym w sprawie o sygn. akt I C 414/13, nakaz zapłaty z dnia 7.02.2012 r. w całości utrzymano w mocy.\nW związku z nabyciem przez J. i M. S. nieruchomości obciążonej na rzecz powoda hipotekami, pismem z dnia 13.11.2013 r. powód wezwał pozwanych, jako dłużników rzeczowych, do zapłaty kwoty 602.700,00 zł, wskazując jednocześnie, iż ich odpowiedzialność ograniczona jest do nieruchomości obciążonej hipotekami i ich wysokości. W odpowiedzi na powyższe pozwani zwrócili się do banku o wykazanie, że kredyt został wypowiedziany kredytobiorcom, a zadłużenie jest wymagalne. Ponadto zażądali zestawienia, z którego wynikałoby, jaka jest wysokość zadłużenia.\nW dniu 18.12.2015 r. powód sporządził wyciąg na podstawie ksiąg bankowych nr (...). Zgodnie z jego treścią, na dzień 17.12.2015 r. figurowała wymagalna wierzytelność w łącznej kwocie 957386,06 zł (z czego należność główna wynosiła 474841,57 zł, odsetki 476091,28 zł i koszty 6453,21 zł) wobec solidarnie zobowiązanych M. C. i R. C..\nW dniu 26.06.2017 r., a więc po wytoczeniu niniejszego powództwa, pomiędzy J. S. i M. S. a M. C. zawarto umowę zwrotnego przeniesienia własności nieruchomości objętej księgą wieczystą nr (...) prowadzoną przez Sąd Rejonowy Gdańsk - Północ w Gdańsku. J. S. i M. S. oświadczyli, że zrzekają się przedmiotowego zabezpieczenia rzeczowego z dnia 20.01.2011 r. oraz przenieśli własność powyższej nieruchomości na rzecz M. C.. Kredytobiorczyni natomiast wyraziła na to zgodę.\nTego samego dnia, 26.06.2017 r., M. C. zawarła z O. C. umowę notarialną darowizny, ustanowienia służebności osobistej oraz prawa pierwokupu nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy Gdańsk - Północ w Gdańsku prowadzi księgę wieczystą nr (...). W trakcie zawierania umowy M. C. była już wyłączną właścicielką nieruchomości, lecz nie była jeszcze ujawniona w treści księgi wieczystej. O. C. przyjął darowiznę, a ponadto nieodpłatnie ustanowił na rzecz M. C. dożywotnią służebność osobistą mieszkania oraz prawo pierwokupu nieruchomości na wypadek, gdyby sprzedał ją osobie trzeciej.\nKredytobiorcy do chwili obecnej nie uregulowali na rzecz powoda należności wyszczególnionej w wezwaniu do zapłaty.\nDow ód: wezwanie do zapłaty i wypowiedzenie umowy z dnia 28.06.2010 r. z awizo (k. 153 - 158), dyspozycja wypłaty kredytu (k. 159-161), nakaz zapłaty z dnia 7.02.2012 r. sygn. akt I Nc 34/12 (k. 23), wyrok z dnia 28 lipca 2015 r. sygn. akt I C 414/13 (k. 24-29), odpis zupełny księgi wieczystej nr (...) (k. 30-42), wyciąg sporządzony na podstawie ksiąg bankowych (k. 43), wezwanie do zapłaty z dnia 13.11.2013 r. (k. 50), odpowiedź na wezwanie do zapłaty z dnia 28.11.2013 r. (k. 51-52), akt notarialny - umowa przeniesienia nieruchomości na zabezpieczenie z dnia 20.01.2011 r. (k. 102-117), umowa zwrotnego przeniesienia własności nieruchomości z dnia 26.06.2017 r. (k. 305-307 v.), akt notarialny - umowa darowizny z dnia 26.06.2017 r. (k. 317-320), kopie z akt kw (...) - zawiadomienie (k. 331-335).\nPowyższy stan faktyczny Sąd ustalił w całości w oparciu o przedłożone przez strony dokumenty, jako że ich autentyczność i prawdziwość nie była podważana. Przydatne były przede wszystkim wypowiedzenie umowy z dnia 28.06.2010 r., odpisy ksiąg wieczystych, korespondencja wymieniana pomiędzy stronami oraz umowy notarialne, które pozwoliły ustalić wysokość wierzytelności, zmieniający się stan prawny nieruchomości i jego wpływ na kwestię odpowiedzialności rzeczowej pozwanych.\nPo przeprowadzeniu oceny zgromadzonego materiału dowodowego należało uznać, że powództwo jest zasadne w całości, a faktyczną podstawą odpowiedzialności jest ustanowiona na podstawie art. 65 i następnych ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o księgach wieczystych i hipotece, hipoteka zwykła i hipoteka umowna kaucyjna na nieruchomości, której w chwili wytoczenia powództwa właścicielami byli pozwani. Powyższe hipoteki zabezpieczają realizację umowy kredytu zawartej w dniu 18 maja 2007 r. pomiędzy powodem a kredytobiorcami. Powód dochodzi kwoty 474.841,57 zł tytułem niespłaconej należności głównej.\nZgodnie z przepisem art. 65 ust. 1 ukwh, w celu zabezpieczenia oznaczonej wierzytelności wynikającej z określonego stosunku prawnego, można nieruchomość obciążyć prawem, na mocy którego wierzyciel może dochodzić zaspokojenia z nieruchomości bez względu na to, czyją stała się własnością, i z pierwszeństwem przed wierzycielami osobistymi właściciela nieruchomości (hipoteka). Przepis art. 69 ukwh stanowi zaś, że hipoteka zabezpiecza mieszczące się w sumie hipoteki roszczenia o odsetki oraz o przyznane koszty postępowania, jak również inne roszczenia o świadczenia uboczne, jeżeli zostały wymienione w dokumencie stanowiącym podstawę wpisu hipoteki do księgi wieczystej. Tym samym pozwani, jako dłużnicy rzeczowi, mogli zostać obciążeni do wysokości zabezpieczenia hipotecznego także zaległymi odsetkami, kosztami egzekucji oraz kosztami sądowymi. Obydwie hipoteki zostały przy tym ustanowione przed dniem 20 lutego 2011 r., tj. przed nowelizacją ustawy o księgach wieczystych i hipotece, która wprowadziła tak zwaną nową hipotekę, rezygnując z dotychczasowego podziału hipotek na zwykłe i kaucyjne. Z brzmienia art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 czerwca 2009 r. o zmianie ustawy o księgach wieczystych i hipotece oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 131, poz. 1075), do hipotek kaucyjnych powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy (a zatem przed dniem 20 lutego 2011 r.) stosuje się nowe przepisy o hipotece - w brzmieniu nadanym wskazaną nowelizacją, za wyjątkiem przepisów o rozporządzaniu opróżnionym miejscem hipotecznym. Natomiast do hipotek zwykłych stosuje się przepisy ustawy o księgach wieczystych i hipotece w poprzednim brzmieniu, obowiązującym do dnia 20 lutego 2011 r. Z mocy obowiązującego do tego dnia art. 71 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, z wpisem hipoteki zwykłej łączy się domniemanie istnienia wierzytelności. Aktualnie obowiązujące przepisy regulujące hipotekę, które stosuje się do hipotek kaucyjnych, nie przewidują istnienia takiego domniemania. Z mocy art. 3 ustawy o księgach wieczystych hipotece, z wpisami związane jest domniemanie prawne zgodności z rzeczywistym stanem prawnym i każdy kto ma interes może na to domniemanie się powołać. Strona przeciwna może to domniemanie obalić, ciężar dowodu spoczywa wówczas na kwestionującym. W konsekwencji więc w sprawie znajdzie zastosowanie art. 71 ustawy o księgach wieczystych i hipotece ustanawiający domniemanie istnienia wierzytelności wynikające z wpisu hipoteki zwykłej.\nKonsekwencją rzeczowej odpowiedzialności każdorazowego właściciela nieruchomości obciążonej hipoteką jest, niezależnie od zmiany w osobie jej właściciela zaszłej po powstaniu hipoteki, dopuszczalność zaspokojenia się z tej nieruchomości przez wierzyciela, któremu przysługuje wierzytelność zabezpieczona hipoteką. Podstawowe znaczenie hipoteki wyraża się bowiem w możliwości zaspokojenia wierzyciela od dłużnika rzeczowego, w sytuacji nieuzyskania zaspokojenia od dłużnika osobistego, którego łączył z wierzycielem określony węzeł prawny. Jeżeli zatem wierzyciel nie uzyskał należnego mu świadczenia od dłużnika osobistego, może wszcząć egzekucję przeciwko dłużnikowi rzeczowemu, jednakże przedtem musi uzyskać przeciwko niemu tytuł wykonawczy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 1971 r. III CRN 553/70, OSNC 1971, nr 10, poz. 185, III CKN 331/98, OSNC 2000, nr 3 poz. 57, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 lipca 2003 r., V CK 19/02, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 2014 r., V CSK 440/13, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2013 r., V CSK 51/11). Tytułem takim może być przede wszystkim prawomocny wyrok stwierdzający obowiązek aktualnego właściciela nieruchomości obciążonej hipoteką zaspokojenia wierzyciela hipotecznego.\nZ tego też powodu samo roszczenie przeciwko pozwanym o zapłatę jest dopuszczalne, do czego nie było konieczne nawet wytoczenie w pierwszej kolejności powództwa przeciwko dłużnikom osobistym. Jak wyżej wskazano, sens hipoteki polega na tym, aby w sytuacji nieuzyskania zaspokojenia od dłużnika osobistego wierzyciel mógł uzyskać zaspokojenie od dłużnika rzeczowego - do wysokości hipoteki - pomimo tego, że żaden stosunek obligacyjny pomiędzy nimi nie istnieje. Mając na uwadze przedstawiony charakter roszczenia powoda, zgłaszany przez pozwanych zarzut sprzeczności z zasadami współżycia społecznego nie mógł odnieść skutku. Przeczyłoby to bowiem istocie omawianej instytucji prawnej, jaką jest hipoteka i godziło w interesy zabezpieczonego podmiotu. Samo zaś przeświadczenie pozwanych o należytym spłacaniu kredytu nie ma znaczenia, bowiem mieli oni pełną świadomość, iż na nieruchomości ciążą zabezpieczenia. Podpisując umowę przewłaszczenia na zabezpieczenie musieli zatem liczyć się z ryzykiem hipotecznym. Dochodzenie przez powoda prawa nie stoi więc w sprzeczności z jego społeczno - gospodarczym przeznaczeniem, a jest jego ucieleśnieniem. Zarzut wynikający z art. 5 kc obalony może być również z uwagi na fakt, iż umową z 28 czerwca 2017 r. pozwani zrzekli się zabezpieczenia swoich roszczeń w postaci prawa własności przedmiotowej nieruchomości poprzez przeniesienie jej na rzecz poprzedniego właściciela, mimo że ich roszczenia nie zostały zaspokojone, a jednocześnie nie uzyskali jakiegokolwiek innego dodatkowego zabezpieczenia. Takie działanie pozwanych jednoznacznie świadczy o tym , że zabezpieczenie w postacie prawa własności nieruchomości nie miało dla nich szczególnego znaczenia.\nOdnosząc się natomiast do kolejnych zarzutów zgłaszanych przez stronę pozwaną, trzeba zaznaczyć, iż Sąd związany jest prawomocnym wyrokiem zasądzającym orzeczonym na niekorzyść dłużników osobistych powoda. Wynika to z art. 365 § 1 kpc i oznacza przede wszystkim, że jeżeli sąd prawomocnym wyrokiem orzekł o zobowiązaniu zapłaty M. C. i R. C. na rzecz powoda, to wszystkie pozostałe sądy obowiązane są uznać, że w dacie zamknięcia rozprawy zobowiązanie to istniało.\nNiezależnie od powyższego, powód wykazał, także przy pomocy dokumentów, iż udzielił R. i M. C. kredytu, którego zabezpieczeniem były hipoteki ustanowione na nieruchomości (stanowiącej w chwili wytoczenia powództwa własność pozwanych) i że umowa została wypowiedziana. W związku z wypowiedzeniem, zaktualizowała się możliwość dochodzenia roszczenia od J. i M. S.. Istnienie i wysokość należności, wbrew twierdzeniom pozwanych, wynika również z wyciągu na podstawie ksiąg bankowych nr (...), który wprawdzie obecnie nie ma mocy dokumentu urzędowego (art. 95 ust. 1a prawa bankowego), ale jest środkiem dowodowym w postaci dokumentu prywatnego. Wyciąg opatrzony został pieczęcią banku, a przede wszystkim poświadczony za zgodność z oryginałem. Zawiera ponadto stosowne oświadczenie podpisane przez osoby upoważnione do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych banku. Upoważnienie to wynika z dokumentów pozwalających ustalić, czy takie umocowanie miało miejsce, a więc z odpisu z KRS i udzielonych pełnomocnictw. Ponieważ dla wykazania istniejącego zadłużenia strona powodowa mogła skorzystać z jakiegokolwiek środka dowodowego, w tym dokumentu prywatnego potwierdzającego sporne zadłużenie, to na pozwanych spoczywał ciężar wykazania, że nie jest ono należne. Pozwani zaś nie podważyli skutecznie ani wiarygodności, ani rzetelności tego dokumentu, a w szczególności nie wykazali, że zaciągnięty kredyt został spłacony w całości bądź w części nieobjętej żądaniem pozwu. Nie wykazali również, aby ustalone przez Bank zadłużenie było niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy. W świetle art. 6 kc to na nich spoczywał obowiązek udowodnienia tej okoliczności. Dodatkowo, ponieważ stan faktyczny niniejszej sprawy osadzić należy w stanie prawnym obowiązującym w chwili ustanowienia hipoteki, art. 71 ukwh zawiera wskazywane wyżej domniemanie istnienia wierzytelności hipotecznej. Niezależnie od powyższego, powód dołączył do pozwu, oprócz wyciągu, umowę notarialną, korespondencję z pozwanymi oraz wyciągi z ksiąg wieczystych i inne dokumenty dla stwierdzenia jego roszczenia wobec pozwanych.\nZ kolei kwestię prawidłowości wypowiedzenia umowy rozpatrywać należy przez pryzmat brzmienia art. 78 ust. 1 ukwh. Zgodnie z jego treścią, jeżeli wymagalność wierzytelności hipotecznej zależy od wypowiedzenia przez wierzyciela, wypowiedzenie jest skuteczne względem właściciela nieruchomości niebędącego dłużnikiem osobistym, gdy było dokonane w stosunku do niego. Celem powyższej regulacji jest ochrona interesów właściciela obciążonej nieruchomości, który nie jest dłużnikiem osobistym. W rozpatrywanej sprawie umowa kredytowa została wypowiedziana przez bank z uwagi na brak spłaty kredytu, a nastąpiło w piśmie z 28 czerwca 2010 r., tj. w okresie wcześniejszym, niż zawarcie umowy przenoszącej własność obciążonej hipotecznie nieruchomości na pozwanych. , co nie było kwestionowane przez stronę pozwaną. Z tej też przyczyny powód nie miał już obowiązku kierowania wypowiedzenia umowy kredytu do późniejszych nabywców nieruchomości.\nNadto, użyty w cytowanym wyżej przepisie termin "wypowiedzenie" należy jednak rozumieć szeroko. Chodzi mianowicie o każdą jednostronną czynność, która bezpośrednio prowadzi do tego, że wierzytelność zabezpieczona hipoteką staje się wymagalna. Wypowiedzenie może polegać na złożeniu oświadczenia woli w wykonaniu uprawnienia kształtującego lub dokonaniu zbliżonej czynności. Przesłanki art. 78 ust. 1 ukwh są spełnione wtedy, gdy oświadczenie wierzyciela dotyczące wypowiedzenia zostanie doręczone właścicielowi nieruchomości niebędącemu dłużnikiem osobistym w taki sposób, aby zgodnie z art. 61 § 1 kc mógł zapoznać się z jego treścią. Co istotne, czynność ta jest niezależna od wypowiedzenia w stosunku do dłużnika osobistego. Natomiast, stosownie do okoliczności, zawiadomienie właścicieli nieruchomości o wypowiedzeniu umowy dłużnikowi osobistemu, może być uznane, zgodnie z art. 65 § 1 kc, za osobne oświadczenie wierzyciela skierowane do właściciela nieruchomości.\nW realiach niniejszej sprawy skierowane do pozwanych pismo z dnia 13.11.2013 r. stanowiące wezwanie do zapłaty nie zawiera jednoznacznego oświadczenia o "wypowiedzeniu" umowy wobec nich, a jedynie informację o wymagalności wierzytelności i wezwanie do zapłaty. Wysokość kredytu musiała być znana pozwanym, bowiem w podpisywanej przez nich umowie przewłaszczenia na zabezpieczenie zawarto takie oświadczenie oraz wskazano na obciążenia poszczególnych nieruchomości. Zdaniem Sądu należy więc udzielić odpowiedzi na pytanie jaki był cel pisma z dnia 13.11.2013 r. kierowanego przez powoda do strony pozwanej. Norma art. 65 § 1 kc nakazuje, aby oświadczenie woli tłumaczyć tak, jak tego wymaga ze względu na okoliczności, w których zostało złożone, zasady współżycia społecznego i ustalone zwyczaje. Powyższe oznaczają potrzebę poczytywania oświadczenia przez pryzmat obowiązujących w społeczeństwie norm moralnych. Skoro zatem wezwanie do zapłaty zostało skierowane przez wierzyciela hipotecznego do dłużników rzeczowych, odwołuje się do ustanowionych hipotek, wskazuje na wymagalność, zobowiązuje do zapłaty kwoty wyższej niż udzielony kredyt (z ograniczeniem) i wskazuje na ryzyko podjęcia czynności egzekucyjnych wobec obciążonej nieruchomości, to w ocenie Sądu nie ma wątpliwości, że faktycznie jest "wypowiedzeniem" o którym mowa w art. 78 ust. 1 ukwh. Zasady doświadczenia życiowego wskazują ponadto, że w praktyce bankowej nie sposób doszukiwać się działań nieracjonalnych, a takim byłoby powiadomienie pozwanych o wysokości zobowiązania i poprzestanie na tej czynności.\nPrzyjmując nawet, wbrew powyższym rozważaniom, że nie dokonano przed wszczęciem niniejszej sprawy skutecznego wypowiedzenia wobec dłużników rzeczowych, to i tak nie można uznać, że wypowiedzenie nie nastąpiło. W doktrynie przyjmuje się bowiem, że samo doręczenie przez sąd właścicielowi nieruchomości odpisu pozwu wierzyciela można uznać za równoznaczne z doręczeniem mu oświadczenia w sprawie wypowiedzenia. Odpis pozwu w przedmiotowej sprawie wraz z odpisem nakazu zapłaty doręczono pozwanym w dniach 6 i 9 września 2016 r.\nNa marginesie jedynie warto wskazać, iż pomimo wezwań, pozwani nie stawili się na rozprawę celem złożenia swoich zeznań. Sąd zatem nie miał możliwości zapoznania się z ich stanowiskiem w sprawie w sposób bezpośredni, a taka okoliczność mogła zadziałać wyłącznie na niekorzyść strony. Z kolei podnoszony przez pozwanych błąd literowy popełniony w pozwie co do oznaczenia umowy kredytowej nie miał wpływu na zasadność żądania i został przez powoda niezwłocznie sprostowany. Analizując całą treść pozwu oraz dołączonych do niego dokumentów nie mogło być wątpliwości, iż odpowiedzialność pozwanych wynika faktu bycia dłużnikami rzeczowymi w związku z zabezpieczeniem spłaty kredytu określonego w umowie z 18 maja 2007 r.\nBez znaczenia dla sprawy pozostawało, iż w toku postępowania doszło do przeniesienia własności nieruchomości obciążanej hipotecznie na rzecz najpierw M. C., a następnie na rzecz O. C.. Z treści art. 192 pkt 3 kpc wynika jednoznacznie, iż nie miało to wpływu na dalszy bieg sprawy (wyrok SA w Krakowie z 11.05.2015 r.,\nI ACa 179/15).\nSąd oddalił wniosek o wezwanie O. C. do wzięcia udziału w sprawie. Nie negując możliwości przypozwania osoby trzeciej (art. 84 kpc), Sąd na uwadze miał treść art. 192 pkt 3 kpc, zgodnie z którym zbycie w toku sprawy rzeczy lub prawa, objętych sporem, nie ma wpływu na dalszy jej bieg; nabywca może jednak wejść na miejsce zbywcy za zezwoleniem strony przeciwnej. Strona powodowa nie wyraziła zgody na wstąpienie O. C. do procesu w miejsce pozwanych.\nOdnośnie powtarzających się kilkakrotnie wniosków pozwanych o przypozwanie w trybie art. 84 kpc bądź to M. C. bądź O. C. Sąd miał na uwadze, iż nigdy wniosek ten nie spełniał wymogów formalnych, w szczególności nie złożono pisma przedstawiającego stan sprawy. Biorąc pod uwagę aktualny stan prawny nieruchomości wniosek ten może mieć ewentualnie jakiekolwiek znacznie jedynie wobec obecnego właściciela nieruchomości tj. O. C.. Wniosek dotyczący tej osoby został zwrócony wobec nieuzupełnienia jego braków. Podkreślenia wymaga ponadto, iż brak przypozwania nie stanowił przeszkody w wydaniu wyroku w sprawie. Gdyby bowiem doszło w końcu do skutecznego przypozwania O. C. (czy tez z jakichkolwiek względów M. C.) może on przystąpić do sprawy jako interwenient uboczny aż do zamknięcia rozprawy w drugiej instancji (art. 84 § 2 kpc w zw. Z art. 76 kpc). Jednocześnie przypomnieć należy, iż powód nie wyraził zgody na wstąpienie obecnego właściciela w miejsce pierwotnie wskazanych pozwanych.\nMając na uwadze powyższe rozważania Sąd oddalił wniosek o przesłuchanie świadka R. C.. Uznał bowiem, iż okoliczności, które miały zostać wykazane za pomocą jego zeznań, a więc przyczyny zawarcia umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie pomiędzy M. C. i R. C. a pozwanymi, pozostawały bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto z treści samej umowy wynikają cel i przyczyna jej zawarcia. Należało mieć też na uwadze, że istnienie i wysokość wierzytelności powoda wobec dłużników osobistych, a tym samym i rzeczowych wynika jednoznacznie z treści prawomocnego wyroku z dnia 28 lipca 2015 r., którym to wyrokiem Sąd w niniejszej sprawie jest związany (art. 365 § 1 kpc). Strona pozwana sprecyzowała na rozprawie w dniu 22 grudnia 2016 r., iż świadek ma być słuchany na okoliczność w jakiej wysokości kredyt był spłacony przed wypowiedzeniem umowy kredytowej, a więc przed wydaniem prawomocnego wyroku z 28 lipca 2015 r. W świetle art. 365 § 1 kpc zeznania świadka co do tych kwestii nie miały dla sprawy znaczenia. Odnośnie zaś braku wypowiedzenia umowy kredytu pozwanym wskazać należy, iż w dacie nabycia nieruchomości kredyt był już wypowiedziany stąd też nie było konieczności ani potrzeby kierowania takiego pisma do pozwanych.\nSąd pominął dowód z zeznań pozwanych z uwagi na ich nieusprawiedliwione niestawiennictwo na rozprawie.\nMając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w pkt I wyroku na podstawie wskazanych wyżej przepisów.\nO odsetkach orzekł zgodnie z żądaniem pozwu, a zatem od dnia doręczenia pozwu (06.09.2016 r.), na podstawie art. 481 § 1 kpc. Przypomnieć bowiem należy, że na nieruchomości ustanowiono dwie hipoteki - zwykłą i kaucyjną. Pierwsza w myśl art. 69 ukwh, w granicach przewidzianych w odrębnych przepisach zabezpieczała także roszczenia o odsetki nieprzedawnione oraz o przyznane koszty postępowania, a druga, dotycząca wierzytelności o wysokości nieustalonej, która zabezpieczała istniejące lub mogące powstać wierzytelności z określonego stosunku prawnego albo roszczenia związane z wierzytelnością hipoteczną, lecz nieobjęte z mocy ustawy hipoteką zwykłą (art. 102 ust. 1 i 2 ukwh). Oznacza to, że jeśli wskazane odsetki mieszczą się w kwocie ustanowionych hipotek, są one należne.\nZgodnie z art. 319 kpc, jeżeli pozwany ponosi odpowiedzialność z określonych przedmiotów majątkowych albo do wysokości ich wartości, sąd może, nie wymieniając tych przedmiotów ani ich wartości, uwzględnić powództwo zastrzegając pozwanemu prawo do powołania się w toku postępowania egzekucyjnego na ograniczenie odpowiedzialności. Mając na uwadze, iż powództwo skierowane jest przeciwko dłużnikom rzeczowym, w punkcie III wyroku Sąd ograniczył odpowiedzialność pozwanych do wysokości hipotek: zwykłej w kwocie 490 000 zł i kaucyjnej w kwocie 112 700 zł, zabezpieczających spłatę wierzytelności przysługującej powodowi. Takie zastrzeżenie gwarantuje ograniczenie odpowiedzialności pozwanych do nieruchomości położonej przy ul. (...), albowiem z istoty hipoteki wynika, iż dłużnik hipoteczny odpowiada przed wierzycielem wyłącznie posiadaną przez siebie nieruchomością obciążoną hipoteką, zatem egzekucja prowadzona w stosunku do dłużnika rzeczowego może być skierowana wyłącznie do obciążonej hipoteką nieruchomości.\nNa rzecz powoda, w punkcie II wyroku należało przyznać także koszty postępowania zgodnie z odpowiedzialnością za wynik procesu stosownie do art. 69 ukwh, a także art. 98 § 1 i 3 kpc w zw. z art. 108 § 1 kpc. Na koszty te złożyła się opłata od pozwu w łącznej kwocie 23.743 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego (14.400 zł) obliczone na podstawie § 2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800).


„Serdecznie polecam Panią Anne, pracujemy nad moim uzależnieniem od kilku miesięcy i jestem bardzo zadowolony z pomoc…y jaką otrzymuję. Pełen profesjonalizm, mega zaangażowanie, czuję się wysłuchany, zrozumiany, mogę być szczery i całkowicie się otworzyć bez czego nie dałoby się iść naprzód przy mojej chorobie. Polecam!” Więcej\nEmilii Sczanieckiej 1a/23, Poznań • Mapa\nGabinet Psychoterapeutyczny Anna Łagódka\n„Pani Marika pomogła mi zrozumieć i szanować siebie. Jest to bardzo ciepła i profesjonalna osoba, pomogła mi w zrozum…ieniu skąd biorą się moje lęki i krytyka wobec siebie i pokazała, że jestem najważniejszy. Pani Marika potrafiła wskazać mi drogę, która musiałem pokonać sam dzięki czemu zrozumiałem siebie lepiej i zmieniłem się na lepsze i odzywałem świadomość życia. Jest to osoba miła i bardzo profesjonalna. Dziękuję jej za te zmiany z całego serca.” Więcej\n„Pani Katarzyna była dla nas olbrzymim wsparciem w miesiącach trudnych, a wręcz - kryzysowych. Córka dostała pomoc w …zrozumieniu swojego stanu, a ja informacje z dwóch obszarów: gdzie poza gabinetem poszukać innej potrzebnej pomocy, a drugi obszar dotyczył solidnego przemyślenia własnego macierzyństwa. Cieszyłam się z kontaktu z zaangażowaną i profesjonalną psychoterapeutką. Miałam poczucie pełnego wsparcia, a to wsparcie było kluczowe i dało poczucie bezpieczeństwa w chwilach - jak napisałam wyżej - kryzysowych. Piszę o sobie, ale terapią objęte było dziecko. I co widzę? Dziecko z zaburzeniami lękowymi umiejące nazwać myśli i odróżnić je od rzeczywistości. Widzę dziecko "poskładane", chcące wstać i wyjść z domu. Widzę dziecko, które wreszcie zaczyna o coś prosić i odważnie marzyć. Nie powiem, że wszystko od Pani Katarzyny… Rodzice wypełniają, szczególnie w covidzie, większość życia dziecka. Jednak gdyby nie pani Kasia, ja pewnie nadal byłabym tą samą mamą nieświadomą trudności, przez które przechodziło moja córka… A córka przechodziłaby je nadal? Nawet nie chcę o tym myśleć… Wszyscy dostaliśmy potrzebne narzędzia. I bardzo, bardzo za nie dziękujemy. A, dopiszę jeszcze technikalia :) Doskonały kontakt, sesje online i na żywo, smsy i telefony, które nigdy nie pozostawały bez odpowiedzi.” Więcej\n„Szczerze polecam Panią Alicję! Fachowe podejście do problemu oraz odpowiednio udzielona pomoc. Rozpoznanie stanów l…ękowych oraz sposoby radzenia sobie z nimi trafione w dziesiątkę. Na prawdę mogę polecić z całego serducha!” Więcej\nmgr Marta Mania\n„Terapię u Pani Marty rozpocząłem ponad rok temu, nie radziłem sobie z życiem, miałem depresję spowodowaną bolesnym r…ozstaniem z żoną. Jestem osobą bardzo skrytą i nie lubię rozmawiać o uczuciach, emocjach. Już po kilku spotkaniach Pani Marta dotarła do mnie i zacząłem się otwierać. W gabinecie panuje przyjazna atmosfera, Pani Marta nie przekracza moich granic, nic mi nie narzuca. Nigdy nie czułem się skrępowany czy zawstydzony tym co mówię. Dziękuję za wsparcie i za to, że dzięki Pani nauczyłem się na nowo żyć swoim życiem.” Więcej\nSieradzka 29, • Mapa\nmgr Kinga Piasecka\n„Super kontakt z dzieckiem. Rozmowy przy zabawie. Córka chętnie wracała na kolejne rozmowy. Mega profesjonalnie!!! Po…lecam” Więcej\nMalwowa 70, Poznań • Mapa\nPracownia Psychologiczna Verbo Kinga Piasecka\n„Chciałabym serdecznie podziękować Pani dr za terapię, dzięki której mój 17-letni syn uzyskał wspaniały męski głos i …pożegnał się z przetrwałym głosem fistułowym. Tylko dzięki zaangażowaniu Pani dr i świetnemu zrozumieniu pacjenta, udało się osiągnąć sukces. Jestem bardzo wdzięczna za okazaną pomoc dla mojego syna, który zyskał w bardzo krótkim czasie pewność siebie i wszedł w świat dorosłych. Dziękuję i polecam.” Więcej\nul.Świebodzińska 60, Poznań • Mapa\nmgr Olimpia Śnieguła\n„Bardzo się cieszę, że trafiłam na psycholog Olimpię. Dzięki niej, zrozumiałam jak działa ludzka psychika, zaczęłam i…naczej myśleć i potrafię sobie poradzić z problemami. Z naszych spotkań (na których jest miła, przyjazna atmosfera) bardzo dużo wyciągnęłam i zawsze wychodziłam po nich zadowolona. Dodatkowo psycholog Olimpia ma specjalną zniżkę dla studentów, dzięki której mogłam regularnie uczestniczyć w spotkaniach.” Więcej\nUL. JUNACKA 34, Poznań • Mapa\nmgr Teresa Próchniewicz\n„Świetna terapeutka: bardzo uważna, rozumiejąca i naprawdę pomocna. Pomaga i w ciężkich sytuacjach życiowych - takic…h jak strata czy choroba, ale też jest niesamowicie pomocna w sytuacjach codziennych, jeśli ktoś, tak jak ja, nie radzi sobie z nimi zbyt dobrze. Wiele jej zawdzięczam i polecam z całego serca.” Więcej\nOs. Rusa 7 lok. 41, Poznań • Mapa\n„Umawiając wizytę miałam przeczucie, że będę zrozumiana. I nie pomyliłam się ani odrobinę. Polecam z całego serca :)”\n„Bardzo polecam Panią Agnieszkę. Terapie zakończyłem po pół roku regularnych wizyt.Bardzo sympatyczna atmosfera spotk…ań. Objawy nerwicy ustąpiły. Wizyty u innych specjalistów nie dawały takich rezultatów.” Więcej\nosiedle Rusa 131, Poznań • Mapa


Sandały z plecionką na niskim obcasie | WITTCHEN\nSandały z plecionką na niskim obcasie 94-DP-206\nSandały z plecionką na niskim obcasie\nKod produktu: 94-DP-206-1-39\nTe pełne wdzięku sandały są idealne na każdy dzień wiosny i lata. Mają klasyczny fason z paseczkiem wokół kostki, ładnie podkreślającym linie stopy. Z przodu palce obejmuje szeroka plecionka o interesującym, łańcuchowym splocie. Niewielki kwadratowy obcas jest stabilny i zapewnia wygodne uniesienie pięty – akurat, żeby chodzić w nich cały dzień bez zmęczenia. Sandały z plecionką na niskim obcasie to proste i ponadczasowe buty na co dzień. Są na tyle uniwersalne, że będą pasowały do niemal wszystkiego, co masz w szafie.\nNasza rada: pakując się na wakacje, wrzuć do walizki stylowe sandałki na niskim obcasie – przydadzą Ci się na wiele okazji.\nwkładka z tworzywa sztucznego z wyściółką z tworzywa sztucznego;