Trzy razy "Samobójca" ::: Artykuły ::: Encyklopedia teatru polskiego\nStrona główna : Artykuły : Trzy razy "Samobójca"\nTrzy razy "Samobójca"\nWystarczyło - jak w Rewizorze - jedno, nieopatrznie rzucone słowo. Wieść, że pewien bezrobotny - niejaki Siemion Siemionowicz Podsiekalnikow - zamierza targnąć się na życie w mig rozeszła się po Moskwie. Do jego skromnego pokoju wpełzają, czort wie skąd, przedstawiciele ciemiężonych idei: obrońcy uciśnionego kupiectwa, inteligencji, kleru prawosławnego; reprezentant pisarzy. Wszyscy chcieliby nadać przyobiecanej pod ich naciskiem śmierci Podsiekalnikowa sens, który zwróciłby uwagę władz na krzywdy, jakich doznali. Samobójca, etatowy kozioł ofiarny, jest im niezbędnie potrzebny. Sami, żyjąc w ciągłym strachu przed represjami, nie potrafią zdobyć się na żaden gest będący wyrazem buntu. Nie przeszkadza im że mający zginąć za wszystkie te razem wzięte ideały - Podsiekalnikow jest w istocie ekstraktem przeciętności. Najważniejsze, że bez specjalnych wahań godzi się na przygotowany przez nich scenariusz wydarzeń. Na dobry początek uczestniczy on w stypie na opak ("na opak" bo w przytomności nieboszczyka), suto zakrapianej alkoholem. Nadmiar wódki i zwyczajny, ale zbyt silny w przypadku Podsiekalnikowa, strach przed śmiercią uniemożliwiają wykonanie zamiaru. Podsiekalnikow ratuje swe szeptem przeżywane życie, ale machina poruszona przez jego mocodawców zaczyna działać. Gdzieś, na jakiejś moskiewskiej mansardzie, pisarz Fiedia Pitunin odbiera sobie życie. Pozostawia kartkę: "Podsiekalnikow miał rację..." Samobójcę fałszywego zastąpił w finale samobójca prawdziwy; ostatnie z wielu podobieństw do Gogolowskiego Rewizora.\nWydawałoby się, że znakomity tekst Samobójcy Nikołaja Erdmana, odzyskany po latach dla teatru zapewni sukces każdemu zespołowi, który podejmie się jego scenicznej interpretacji. A jednak, wbrew oczekiwaniom, być może ze względu na przesadnie długi okres "chronienia dramatu przed okiem i uchem publiczności - trzy przedstawienia Samobójcy; w Teatrze Ateneum, w krakowskiej PWST (spektakl dyplomowy) oraz we wrocławskim Teatrze Współczesnym, tylko z grubą przesadą można nazwać udanymi. Wspominać o sukcesie w przypadku dwóch pierwszych byłoby po prostu nietaktem. Niezależnie od szczerego zapewne entuzjazmu realizatorów.\nDramat Erdmana bawi nawet przy cichej lekturze. Przeniesiony zaś na scenę czy w Warszawie, czy w Krakowie (dotyczy to również pierwszej części przedstawienia wrocławskiego), jeżeli jeszcze śmieszy, to tylko prawem przypomnienia owej znakomitej zabawy z tekstem w ręku. Co gorzej: w teatrze wraz z komizmem przepada gdzieś krytyczny wobec ówczesnego porządku ton utworu, a w najlepszym razie pozostaje niezrozumiały.\nSamobójca stracił na aktualności wraz z cenzorskim zakazem wystawienia sztuki w Teatrze imienia Meyerholda w roku 1930. Stracił bezpowrotnie, ponieważ - jakkolwiek wiemy sporo o rzeczywistości radzieckiej po dojściu Stalina do władzy - warunki określające tę rzeczywistość są nieporównywalne z niczym, a zatem trudno nam je do końca zrozumieć. Andrzej Rozhin - reżyser Samobójcy w Teatrze Ateneum był, jak się zdaje, innego zdania. Dramat nie wymaga żadnych szczególnych zabiegów adaptacyjnych, ponieważ rzeczywistość, w której są zanurzeni bohaterowie Samobójcy jest pod wieloma względami podobna do naszej. Pracujący pod kierunkiem Rozhina aktorzy włożyli zapewne wiele wysiłku, by wychwycić wszystkie możliwe analogie. Na tyle dużo, że zatroskani, aby ich trud nie poszedł na marne, wyręczają widza ze żmudnego obowiązku kojarzenia i w monotonnie na ogół szemrzącym potoku kwestii eksponują te, które z biedą można odnieść do naszej sytuacji i doświadczenia.\nSamobójca wystawiony w latach trzydziestych wstrząsałby bardziej i bardziej by śmieszył. Dzisiaj bez kontekstu ponurej, okrutnej rzeczywistości doskonale złożony mechanizm sztuki zacina się. Erdman nie musiał nawet wspominać w Samobójcy o zjazdach komsomolców, pięciolatce w cztery lata, rozkułaczaniu wsi. Wszystko to pozostawało w świadomości odbiorców, czaiło się poza przedstawionym na scenie pokojem małżeńskim Podsiekalnikowych. Dopiero na tle tej zaciskającej się nieubłaganą pętlą rzeczywistości wielkie słowa i gesty postaci dramatu ujawniają swą żałosną śmieszność. O gościach uczestniczących w stypie "na opak" nikt nie pamięta. Są niepotrzebni. Skazani ani na życie, ani na śmierć powinni sobie po cichutku odejść, najlepiej bezpotomnie.\nŚwiadomy tego, że Samobójca zbyt mocno jest zakorzeniony w swej epoce, by mógł bez uszczerbku istnieć pozbawiony tamtego kontekstu, świadom także tego, że kontekst ten został bezpowrotnie utracony - Jerzy Jarocki wydobył z dramatu wątki bardziej uniwersalne. W obu przygotowanych przez niego przedstawieniach postaci są po czechowowsku zagubione. Czują się niepotrzebne w organizowanym odgórnie społeczeństwie. Lekceważone i niedostrzegane przez ziemskich władców chciałyby może wznieść się do rangi bohaterów wielkiego dramatu historii, ale nie przewidziano w nim żadnej roli, którą mogłyby odegrać, nawet jako statyści. W długiej, ale pełnej napięcia scenie bankietu (stypa) stają się na moment piękne, wyrażają bowiem swą trwożnie chowaną przed światem tęsknotę za innym życiem. Marzenia są jedynym sposobem spełnienia własnej egzystencji, pozwalają wznieść się ponad poczucie bezużyteczności. Bez wątpienia, przy takiej interpretacji Samobójca stracił nieco na politycznej ostrości, a ukryty w nim jad oskarżenia trochę zwietrzał, ale z drugiej strony - tyle samo zyskał na uniwersalności. Stał się, parabolą.\nDruga część przedstawienia wrocławskiego obfituje w znakomicie wyreżyserowane i rozegrane sytuacje sceniczne, a inteligentnie skrócony tekst komedii ożywa pod działaniem niewyczerpanej w pomysłach wyobraźni Jarockiego. Z satysfakcją trzeba podkreślić, że jest to jak dotychczas jedyny przypadek, gdy Samobójca wywołuje niewymuszony śmiech publiczności; śmiech, który z wolna tężeje w gardłach, który gaśnie nagłe niczym żar zalany wodą przy finałowym monologu Podsiekalnikowa.\nW tej partii przedstawienia wypadki toczą się błyskawicznie. Podsiekalnikowa (Krzysztof Kuliński) przynoszą do żony i teściowej. Wysunięty teraz na proscenium pokój małżeński wypełnia się czarnymi postaciami, które przybyły opłakiwać "zmarłego". Śpiewy liturgiczne, blask świec trzymanych w rękach... Poganiany przez Aristarcha Dominikowicza (Eliasz Kuziemski) pop urywa obrządek pogrzebowy pośpiesznie wymamrotaną formułką końcową, nie bacząc na rozdziawioną ze zdumienia gębę diakona. Powstaje nieopisane zamieszanie. Wszyscy -jeszcze przed chwilą tak zgodni w modlitewnym chórze - starają się nawzajem przekrzyczeć. Szarpią trumnę z nieszczęsnymi szczątkami zmarłego ze strachu Podsiekalnikowa, chcąc z faktu jego "śmierci" jak najwięcej zagarnąć dla siebie. Nad rozedrganą od emocji ciżbą ludzką, ponad głosami łączącymi się w polifoniczną, parodiującą operę całość unosi się podnoszona na lince opuszczonej z paludamentów - Margarita Iwanowna w długiej sukni. Piękny, czarny anioł. Chwila uniesienia. Wszyscy zamierają... Nagle Podsiekalnikow podnosi się w trumnie. Margarita (Halina Skoczyńska) spada. Ktoś tam przywarł do ściany, nogą broniąc się przed natarczywością "zjawy". Ktoś wczołgał się za komodę. Miejsca w pokoiku mało, wszyscy więc pozostają przylepieni do cienkich ścianek pomieszczenia. Niektórzy wiszą na wierzchniej ich krawędzi.\nDekoracje - przygotowane według projektu Zofii de Ines Lewczuk - tracą jakąkolwiek więź z wyobrażanym przez nie wnętrzem mieszkalnym. Są tylko i aż - teatralną konstrukcją, przyrządem do gry, co dodatkowo jeszcze podkreśla pozorność z jednej strony - śmierci Podsiekalnikowa, z drugiej zaś podważa szczerość intencji żałobników. Za ten fragment bez żalu wybacza się reżyserowi nużącą, przydługą część pierwszą przedstawienia.\nJarocki odkrył, jak się wydaje, jedyną skuteczną metodę przybliżenia Samobójcy współczesnemu widzowi. Erdman z wirtuozerią przetworzył w swej komedii konwencjonalne, niemal wodewilowe chwyty. Dlatego też, nie należy czynić z Samobójcy obrazka obyczajowego pokazującego życie w tak zwanych komunalkach, tj. w mieszkaniach wielorodzinnych. Daje to bowiem tak opłakane rezultaty jak w Teatrze Ateneum, gdzie Andrzej Rozhin przy wydatnej pomocy scenografa Marcina Stajewskiego zrobił wszystko, by zagrać dramat na poważnie. Monologi Podsiekalnikowa (Marian Kociniak) rozbrzmiewają na tle lirycznych, tęsknych melodii Andrzeja Zaryckiego. Postaci tej - będącej w tekście połączeniem błazna z tragicznym bohaterem - w scenie bankietu towarzyszy (wbrew tekstowi zresztą) głuchoniemy głupek. Jest on drugim, błazeńskim" "ja" protagonisty. Pomysł o tyle dziwaczny, że na wyłączną tragiczność Podsiekalnikowa, którą daremnie stara się wydobyć Marian Kociniak, po prostu nic staje tekstu.\n"Chodzimy tylko do siebie w odwiedziny i mówimy, że życie jest ciężkie [...] nie odbierajcie nam ostatniej podstawy egzystencji, pozwólcie nam mówić, że życie jest ciężkie. Chociażby szeptem: "życie jest ciężkie"..." (przekład Maryli Masłowskiej).\nFinałowy monolog Podsiekalnikowa w przedstawieniu wrocławskim brzmi przejmująco. Może dlatego, że poprzedziła go żywiołowa sekwencja pogrzebowa. W każdym razie to, co powinno widza poruszyć, dociera mimo, czy raczej dzięki podkreśleniu tego, co w sztuce jest konwencjonalne, co jest pastiszem, zabawą w teatr. Scenografia, jak się okazuje, nie musi wprowadzać widza w zatęchłą atmosferę komunalek. Aktor grający Podsiekalnikowa nie musi wyciskać z tekstu każdej poważniejszej nuty. Pozwólcie Erdmanowi przemówić. Erdmanowi - geniuszowi sceny. Jego tekst - kto nie wierzy, niech się zjawi po przerwie na przedstawieniu wrocławskim - można skrócić w taki sposób, że tylko na tym zyskuje. Sam autor - konsultant Meyerholda podczas jego pracy nad Rewizorem - na pewno nie miał złudzeń, że w teatrze będą celebrować każdą zapisaną przez niego kwestię. Reguły gry były znane. Współcześni Meyerholdowi dramatopisarze przerabiali swe sztuki do ostatniej niemal próby. Erdman był z najwybitniejszych. A wybitni chętnie przystają na korzystne dla swego dzieła zmiany.\nNikołaj Erdman: Samobójca\n- Teatr Ateneum w Warszawie, prem. luty 1988, Reż. Andrzej Rozhin, scen. Marcin Stajewski, muz. Andrzej Zarycki;\n- Kraków, PWST prem. marzec 88. Reż. i opieka pedagogiczna Jerzy Jarocki, scen. i kostiumy Zofia de Ines Lewczuk;\n- Teatr Współczesny we Wrocławiu, prem. czerwiec 88. Reż. Jerzy Jarocki, scen. Zofia de Ines Lewczuk, muz. Ewa Kornecka, choreografia Jadwiga Leśniak-Jankowska.\nSamobójca reż. Rozhin Andrzej


Chłopaki się troszkę spalili. - wiocha.pl absurd 3401\nChłopaki się troszkę spalili.\nAlbo kupili tani samoopalacz\nCastran 10-12-26, 13:14 Zgłoś\nDodano: 2010-12-26, 13:14:56 przez: Castran\ndziewczyny se zrobiły zdjęcie z zabytkami taki widok nie jest częsty .\nale ten w środku ma gębę haha :)\nDom woskowych ciał.\njeśli ktoś chce zostać Burakiem sedesowym oto idealne przykłady\nchyba pomylili pastę do butów z kremem do twarzy\nwyglądaja jakby wymazali sie samoopalaczem bez lusterka OMG\nI niby chciały się przylansować przy takich krzywo opalonych ryjach ? ;]\nJah Rastafarai codziennie, ale im bym wjeb dał :D\nprawdziwi polacy †\nciekawe gdzie maja taka dobra ziemie ze takich buraków wyhodowali....


Patutu - Centrum gier Lion Project\nhodowlapieseuw polubił odpowiedź w temacie: Ilość szczeniąt Czwartek o 11:05\nPatutu odpowiedział Patutu → na temat → Blokady\n@Administrator, mija już tydzień od kiedy proszę o skrócenie blokady. Nie chciałabym stracić kąta więc czy jest możliwe przyśpieszenie procesu??? 🤨\nI mam także pytanie. Czy mogę założyć sobie nowe kąto, bo tamto to kąto mojej siostry? Z góry dziękuję\nProszę o skrócenie wyroku na koncie Wikul.\nBony na wystawie\nPatutu odpowiedział Werqa1072 → na temat → Propozycje\nsądzę tak samo jak @Werqa1072\nPatutu odpowiedział hodowlapieseuw → na temat → Propozycje\nUsuwanie kont z małą ilością stażu\nPatutu odpowiedział JayFeather → na temat → Propozycje\nZgadzam się. Są osoby, które wyjeżdżają na wakacje nawet na 2 miesiące. Jak można grać gdzieś na piaszczystej plaży i prażącym słońcu bez szlabanu (gdyż dużą część użytkowników stanowią dzieci). Jak ma być kąto usunięte to co najmniej po około pół roku. Twoja propozycja była by dobra gdyby zwiększyć ilość miesięcy nieaktywności. Moim zdaniem też powinna być możliwość usunięcia kąta przez gracza. I tak to jestem stanowczo na NIE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\nDostałam bana, czemu?\nPatutu odpowiedział Pinky781 → na temat → Blokady\nNapisz swoją nazwę na Doggi!!!!!!!!!!!!!!\nPatutu polubił odpowiedź w temacie: 1-3 Maja - Konkurs 11 Maj\nPatutu odpowiedział RavenX → na temat → Propozycje\nTo prawda, psiaki mogły by być zrobione lepiej ale tragedii nie ma Jedyne co mi robi naprawdę na nerwy to to, że jak się z dołączaniu do gry wybierze konkretnego kundelka to dostajesz zupełnie innego niż sobie wybrałeś, jest też taka różnica - jak się wybiera psiaka rasowego to Ci pokazuje na jakiego psa wyrośnie, z kolei u kundelków czegoś takiego nie ma. Mam także jedną uwagę co do maltańczyków - te psy są super słodkie ale występują tylko z długimi włosami!!!!!! Moja koleżanka ma maltańczyki na Doggi i zakończyła grać bo wydały się jej nudne i monotonne. Powiedziała mi, że na początku bła dumna ze swoich psów ale potem zaczęła żałować, że nie ma takiej opcji jak ostrzyż psa czy co. Fajnie by była jak by u weterynarza dało się przyciąć pieskowi futerko. Na przykład było by można wybrać jedną z kilku możliwych fryzur i tak ostrzyc psa. Fajna by też była możliwość wejścia do "strony" psa kiedy on jest na ucieczce. To są moje propozycje na zmianę paru szczegółów na Doggi. Pozdrawiam, Patutu\nPatutu zmienił swoje zdjęcie profilowe 11 Maj\nWiem, że mam kilka kąt i przyznaję iż tylko 3 są prawdziwe. Jedno jest moje Patutu, drugie mojej młodszej siostry Wikul, a trzecie Patatasi koleżanki mojej siostry. Historia tylu kąt zaczęła się jak do mojej siostry przyszła jej koleżanka i zobaczyły w co sobie gram, właśnie założyłam kąto. Każda chciał mieś swoje własne kąto, ale żadna nie ma jeszcze maila więc założyłam im kąta na maila. Przyznaję się, że pozostałe służyły do głosowania na wystawach Proszę o skrócenie blokady na kątach : Wikul, Patutu i Patatasi, a pozostałe kąta proszę usunąć. Nigdy nie czytam regulaminu i nie wiedziałam iż takie coś może być karane, jednak przyznaję się do błędu i obiecuję już nigdy tak nie zrobić. Z uszanowaniem, Wikul.\nw grze Doggi rzecz jasna\nnazwa to Wikul\nBlokada na doggi game\nPatutu odpowiedział Oliwia Sadowska → na temat → Blokady\nMoże za założenie kilku kąt na ten sam adres email!!!!\nZ tego co widziałam wyżej to nie można zakładać kilku kąt, ale ja założyłam sobie i moim siostrom Nawet jeżeli mam stracić grę leszczu, to pozwól mi łaskawco założyć nowe kąto!!!!!!\nZarejestrował się nowy użytkownik: Patutu 9 Maj\nPatutu dodał temat → w Blokady\nPOMOCY, nie wiem dlaczego zablokowało moje kąto na doggi :(


Zrozumieć drugiego człowieka | KGHM Strona korporacyjna\nStrona główna / Zrozumieć drugiego człowieka\nZrozumienie, współczucie i dobre serca. Przeróbkarze wspierają osoby potrzebujące pomocy innych. Od wielu lat organizują lub aktywnie uczestniczą w różnych akcjach, zbiórkach, imprezach charytatywnych.\nOto kilka relacji z tych akcji.\nW sobotnie grudniowe przedpołudnie 2016 roku wielu emocji dostarczył finał XVI edycji Szlachetnej Paczki.\nDzieci z niecierpliwością wyczekiwały przyjazdu przedstawicieli ZWR. Oliwia, Filipek i Aleks jeszcze nigdy nie widzieli tylu prezentów. Mimo że oniemieli z wrażenia, ochoczo przystąpili do rozpakowywania otrzymanych 25 pakunków. Filip miał problem, którym prezentem bawić się najpierw, Aleks ubrał się w strój policjanta. Oliwia, dziewczynka o niezwykłych zdolnościach plastycznych, otrzymała długopis 3D. Już planuje prace, które będzie wykonywać. Natomiast rodzice cieszyli się z nowej lodówki, kołder, pościeli, 2 ton węgla i wielu innych potrzebnych artykułów dnia codziennego, jakie otrzymali pod choinkę od przeróbkarzy.\nPodziękowaniami dla św. Mikołaja - Pracowników ZWR - była piękna kartka przygotowana własnoręcznie przez dzieci. Były łzy wzruszenia i życzenia zdrowia dla wszystkich, którzy zatroszczyli się w tym roku o tę rodzinę.\nPracownicy O/ZWR podczas pakowania darów w ramach akcji „Szlachetna Paczka” grudzień 2015 rok\nPralka od pracownika O/ZWR dla potrzebującej, w ramach akcji „Szlachetna Paczka” grudzień 2015 rok\nDOBRO I OTWARTE SERCE\nTuż przed Bożym Narodzeniem 2014 pracownicy Domu Małego Dziecka w Jaworze zastanawiali się którą z najpotrzebniejszych rzeczy dla nowych podopiecznych zakupić najpierw. Środków wciąż brakuje.\nWybrali nowe łóżka, ale na kołdry i pościel pieniędzy już zabrakło. Dzięki pracownikom O/ZWR, zwłaszcza Rejon ZWR Lubin i administracji, nowi podopieczni Domu Małego Dziecka w Jaworze będą się cieszyć nowymi pościelami, ręcznikami, czajnikami i innymi przedmiotami użytku codziennego. Jaka była radość, że teraz będzie ciepło, miło i przyjemnie. Zabawki, ubranka i mnóstwo słodyczy dla każdego wychowanka wywołały uśmiech na ich twarzach. Szefowa placówki - pani Irena Buturla - bardzo dziękowała. W pamięci najbardziej pozostaje dobro i otwarte serce.\nW 2004 roku pracownicy Oddziału Suszarni Rejonu ZWR Lubin rozpoczęli trwającą 11 lat (!) akcję pomocy żywnościowej, polegającej na przekazywaniu żywności z bonów na posiłki profilaktyczne na rzecz dzieci z Domu Dziecka w Ścinawie. Z inicjatywą wystąpił Andrzej Styczyński, brygadzista – do pełniącego wówczas funkcję sztygara oddziałowego Oddziału Suszarni – Roberta Kukucia. Akcja rozwinęła się, z czasem dołączyły do niej inne Rejony ZWR.\nW kolejnych latach akcja zwiększyła zasięg o kolejną placówkę – Dom Małych Dzieci w Jaworze. Kontakt zainicjowała Pani Agnieszka Giertych-Żymalska z Działu Kadr O/ZWR. Kumulacja zbiórek zawsze przypadała w grudniu, z uwagi na Święta Bożego Narodzenia. Zaangażowanych w nią było łącznie około 30-40% załogi O/ZWR, udawało się zebrać ponad 100 kg wędlin, konserwy, tłuszcze około 1000 litrów różnego rodzaju soków i blisko 2000 litrów mleka. Oprócz żywności dzieci dostawały zakupione z oszczędności przeróbkarzy prezenty świąteczne.\nAż do 2015 roku, kiedy zamknięto ostatnią z placówek – Dom Małych Dzieci w Jaworze – dzieci mogły liczyć na serce darczyńców z ZWR.\nCzasem ja pomagam komuś, czasem ktoś pomaga mi – ta dewiza przyświeca Janowi Demczakowi. Jego zdolności manualne dostarczają wiedzy o specyfice pracy w KGHM, ale i wiele radości. W zamian wystarczy mu uśmiech i słowo dziękuję.\nJan Demczak to osoba, na którą zawsze można liczyć. W ZWR Lubin od 20 lat pracuje na młynowni. Społecznie\ni artystycznie spełnia się o wiele dłużej. Nikt, tak jak on, nie zadba o stroje, dekoracje czy dyplomy. Potrafi stworzyć coś z niczego, wystarczy zużyta płyta CD czy plastikowa butelka, by powstał piękny puchar czy medal dla dzieci. Takie zadania przynoszą mi ogromną satysfakcję i spełnienie – opowiada z pasją pan Janek.\nW wieku 14 lat zaczął tworzyć swoje artystyczne dzieła, które robi do dziś. Na początku wziął udział w konkursie, później wykonywał podziękowania dla uczestników turniejów sportowych, olimpiad szkolnych, imprez charytatywnych. Bezinteresownie, ponieważ kiedyś mi podano pomocną dłoń i poczuwam się do niesienia pomocy innym. Czuję satysfakcję z tego, że mogę pomóc komuś, robiąc coś co sprawia mi przyjemność - mówi.\nStroje na imprezy zakładowe, w tym karczmy piwne i combry babskie, to jego dzieło. Specjalnie dla najmłodszych gości wraz z kolegami z pracy przygotowywał miniatury maszyn i urządzeń z całego procesu przeróbki rud miedzi – po to, aby przybliżyć im pracę ich rodziców. Mini przeróbka robi niezwykłe wrażenie – jest wszystko, od młynów po klasyfikatory i maszyny flotacyjne. Podczas wizyt wycieczek autor sam instruuje dzieci, co i jak należy podregulować, jak kręcić, by wyflotować cenne pierwiastki. Na każdej zakładowej imprezie to właśnie jego stanowiska są najbardziej oblegane – zresztą nie tylko przez najmłodszych.\nO sobie nie mówi zbyt wiele, jest bardzo skromny. Za to zaraża swoją pasją i angażuje innych do wielu organizowanych w oddziale akcji.\nFestyn rodzinny 2013 rok


Łowicz: 11 listopada po północy świętowano odzyskanie niepodległości Łowicz | Lowicz24.eu\nŁowicz: 11 listopada po północy świętowano odzyskanie niepodległości\nPortal lowicz24.eu 12/11/2018 23:20\nPrawie 180 osób wzięło udział w Łowickim Promienistym Rajdzie Nocnym Szlakiem Niepodległości zorganizowanym przez łowicki oddział PTTK w nocy z 10 na 11 listopada. Uczestnicy już o północy świętowali 100. rocznicę odzyskania przez Ojczyznę wolności po 123 latach zaborów.\nNocny rajd nawiązywał do historycznych wydarzeń sprzed stu lat, gdy członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej z miasta i okolicznych wsi przystąpili do rozbrajania Niemców w Łowiczu. Jego uczestnicy spotkali się w sobotni (10 listopada) wieczór na łowickim Starym Rynku.\nPiechurzy w grupach liczących od 40 do 50 osób zostali przewiezieni do Kocierzewa, Łyszkowic, Julianowa i Zdun, skąd wyruszyli w pieszą podróż. Trasy wędrówki liczyły od 13 do 16 kilometrów.\n- Uczestnicy rajdu znajdowali się pod opieką kadry oraz przewodników PTTK, którzy na poszczególnych trasach wędrówki zapoznawali ich z miejscami pamięci - relacjonuje przewodnik Zdzisław Kryściak. - Podczas rajdu oddawano hołd bohaterom walki o niepodległość i walki o jej utrzymanie przy wielu cmentarzach, pomnikach, mogiłach i tablicach powiatu łowickiego i Łowicza.\nGrupy zakończyły wędrówkę po północy, pod pomnikiem Synom Ziemi Łowickiej, gdzie złożono kwiaty, zapalono 100 zniczy ułożonych w biało-czerwoną flagę oraz odśpiewano hymn państwowy oraz przybliżono przebieg rozbrajania Łowicza. W obchodach uczestniczył burmistrz Krzysztof Kaliński.\nW rajdzie licznie uczestniczyła młodzież ze szkół w Bratoszewicach, Domaniewicach, Mysłakowie oraz Szkoły Podstawowej nr 7 z Łowicza. Grupy szkolne otrzymały pakiety edukacyjne zawierające publikacje książkowe, m.in. o tematyce niepodległościowej przekazane przez Urząd Miejski.\n- Każdy z uczestników otrzymał elementy odblaskowe, specjalny certyfikat z okolicznościową pieczęcią, pocztówkę z komendantem Stefan Cieślakiem, który rozbrajał Łowicz w 1918 r. oraz znaczek rajdowy - wymienia Zdzisław Kryściak.\nJak podkreśla wiceprezes zarządu łowickiego oddziału PTTK, miłą niespodzianką był udział w uroczystości przedstawicieli Stowarzyszenia Rehabilitacyjno-Edukacyjnego Karino, którzy konno przybyli na Stary Rynek.\nMiłych gestów nie brakowało na trasie. Radny miejski Krzysztof Janicki oraz Mirosława i Łukasz Piętowie poczęstowali wędrowców ciastem, zaś gorącą herbatę i ciastka na mecie rajdu zapewniła restauracja Powroty.\nOrganizatorzy składają podziękowania wszystkim, którzy włączyli się w rajd. Osobne podziękowania kierują dla kadry PTTK. Warto dodać, że na trudniejszych odcinkach dodatkową eskortę uczestnikom rajdu zapewnili łowiccy policjanci.\nRajd został zorganizowany w ramach konkursu Małe Granty 2018 Łowickiego Ośrodka Kultury oraz przy wsparciu Zarządu Głównego PTTK.\nFot. T. Caban, K. Kryściak, P. Pięta\nŁowicz: 11 listopada po północy świętowano odzyskanie niepodległości komentarze opinie


Pierwsza pomarszowa Msza dla Życia już jutro (25.05)! – Fundacja Małych Stópek\nPierwsza pomarszowa Msza dla Życia już jutro (25.05)!\nJuż jutro 25 maja, więc spotykamy się na comiesięcznej Mszy Świętej, aby wspólnie modlić się w intencji obrony ludzkiego życia. Po Mszy Świętej zapraszamy na herbatę do siedziby Fundacji.\nMsza Święta Obrońców Życia sprawowana jest każdego 25 dnia miesiąca, jako wspomnienie Uroczystości Zwiastowania Pańskiego przypadającej na 25 marca. Dzień ten ogłoszony został w Kościele Katolickim w Polsce Narodowym Dniem Świętości Życia, aby przypominać o fundamentalnej wartości życia człowieka. Dziękując Bogu za Jego Wcielenie prosimy o łaskę narodzenia dla poczętych już istnień ludzkich, których życie pod sercem mam, jest zagrożone. Ta wspólna Msza Święta jest podstawą do zdobywania sił u niewyczerpanego źródła.\nPrzed Mszą wystawiony jest koszyczek w którym można zostawiać swoje prośby i intencje. Zostaną one ofiarowane podczas Mszy oraz przekazane do Modlitewnego Okna Życia.\nPodczas Mszy Świętej Obrońców Życia istnieje możliwość podjęcia Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego.\nNatomiast po strawie duchowej zapraszamy na wspólne wyjście, by się wzajemnie poznać, umocnić w postawie obrony życia i zachęcać do podejmowania dalszych działań.\npiątek, 25 maja, godz. 20.00\nKościół Ojców Pallotynów p. w. św. Jana Ewangelisty\nul. Ducha Świętego 9 w Szczecinie\nJeśli chcesz upiększyć swoim głosem naszą wspólną liturgię to zapraszamy do tworzącej się grupy muzycznej obrońców życia.\nNapisz do naszego muzycznego pracownika Ani Piotrowskiej ania@fundacjamalychstopek.pl lub zadzwoń 791 138 902


Tłumaczenia dla Branży Ubezpieczeniowej Warszawa | MTR\nUsługi językowe dla branży ubezpieczeniowej\nCzy pracujesz dla firmy ubezpieczeniowej o zasięgu międzynarodowym i klientów na całym świecie? Wtedy doskonale zdajesz sobie sprawę, że Twoi klienci mają bardzo różne potrzeby w zależności od kraju, w którym mieszkają. Usługi językowe Biura Tłumaczeń MTR mogą pomóc przezwyciężyć bariery kulturowe i językowe, abyś mógł komunikować się bezpośrednio z grupami docelowymi.\nNasze biuro tłumaczeń w Warszawie to lider jeżeli chodzi o tłumaczenia specjalistyczne. Od tłumaczeń tekstów z zakresu prawa ubezpieczeniowego po językową i kulturową lokalizację Twojej strony internetowej - zapewniamy specjalnie dostosowane rozwiązania wszystkich wyzwań językowych, z którymi spotykasz się w swoich międzynarodowych działaniach komunikacyjnych. Indywidualnie służymy fachową poradą i zaprojektujemy pakiet usług dostosowany specjalnie do potrzeb Twojej firmy.\nTłumaczenia i lokalizacja dla firm ubezpieczeniowych\nZawsze, gdy na pierwszych stronach gazet jest mowa o klęskach żywiołowych lub wypadku o skutkach międzynarodowych, uwaga nagle przenosi się na firmy ubezpieczeniowe. Dzięki specjalistycznym tłumaczeniom dla branży ubezpieczeniowej, Biuro Tłumaczeń MTR może wesprzeć Państwa w komunikacji międzynarodowej z klientami biznesowymi i mediami. Czy planujesz ekspansję na rynki międzynarodowe? Również w tym przypadku jesteśmy świetnym wyborem, ponieważ możemy pomóc Ci w profesjonalnym tłumaczeniu Twoich materiałów marketingowych i umów na języki Twoich klientów. Jeśli pozyskasz konkurenta za granicą, możemy wesprzeć Twoją firmę, pomagając Ci skutecznie komunikować się z nowymi pracownikami - zadanie, które po przejęciu nabiera jeszcze większego znaczenia niż zwykle.\nTłumaczenia marketingowe w branży ubezpieczeniowej\nBiuro Tłumaczeń MTR wspiera Cię we wdrażaniu lokalnych strategii marketingowych. Nasza usługa lokalizacji witryn internetowych umożliwia dostosowanie witryn do potrzeb i oczekiwań różnych międzynarodowych grup docelowych. Jako firma ubezpieczeniowa o zasięgu globalnym wiesz, że Twoi klienci w Indiach koncentrują się na innych kwestiach niż ubezpieczający w Stanach Zjednoczonych. Lokalizacja stron internetowych i aplikacji to znacznie więcej niż tylko np. tłumaczenia stron internetowych - oznacza to również dostosowanie wielu kwestii jak formatów adresów, walut, a na żądanie nawet schematu kolorów do norm kulturowych rynku docelowego.\nZillmeryzacja i inne terminy branżowe - mówimy w Twoim specjalistycznym języku\nPodobnie jak wiele innych sektorów, branża ubezpieczeniowa posiada własny zestaw specjalistycznej terminologii. Usługa tworzenia terminologii pomaga zapewnić spójne stosowanie terminów specjalistycznych - czy to w komunikacji wewnętrznej, czy w warunkach polis, umowach i materiałach marketingowych. Znamy kluczowe zagadnienia i terminologię techniczną branży ubezpieczeniowej w takich obszarach, jak ubezpieczenia wypadkowe i na życie, ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej oraz OC komunikacyjne. Możemy dostarczyć dwujęzyczne lub wielojęzyczne glosariusze, które pomogą w tworzeniu globalnie znormalizowanego i spójnego języka korporacyjnego.


Intercooler. Po co się go stosuje? Objawy zepsutego intercoolera\nStrona główna Eksploatacja Porady Intercooler. Po co się go stosuje? Objawy zepsutego intercoolera\nIntercooler umożliwia pełne wykorzystanie potencjału turbosprężarki w jednostce napędowej. Czym właściwie jest intercooler i jaką pełni funkcję? Jakie są objawy jego awarii?\nDawniej umieszczony z tyłu samochodu napis „Intercooler” (przeważnie w parze z emblematem „Turbo Diesel”) budził u kierowców pewien respekt. Istotnie: kiedyś, tj. w latach 80. i 90. ten element trafiał wyłącznie do wybranych silników, zazwyczaj tych montowanych w topowych (czyli najdroższych) wersjach aut. Zaczął jednak stopniowo znikać wraz ze zbliżaniem się do lat dwutysięcznych, a dzisiaj nie uświadczymy już żadnego nowego samochodu z napisem informującym o obecności intercoolera.\nNie oznacza to jednak, że jego era w motoryzacji się skończyła. Wręcz przeciwnie. Podobnie jak wiele wówczas drogich i przełomowych rozwiązań, stawał się coraz powszechniejszy, by osiągnąć stopień obowiązkowej pozycji w każdym silniku z turbodoładowaniem. Tak, intercooler wziął się z zastosowania turbosprężarki lub też kompresora, a nie trzeba nikogo uświadamiać o ogromnej popularności wszelkiego rodzaju doładowania we współcześnie produkowanych silnikach wysokoprężnych i, od już dosyć dawna, benzynowych. Można przyjąć, że wszystkie jednostki z turbo obligatoryjnie łączone są z intercoolerem. Wyjątki są naprawdę nieliczne, np. najsłabsza odmiana francuskiego turbodiesla 1.4 HDi o mocy 54 KM, montowana w „trojaczkach z Kolina” (Citroenie C1 I, Peugeocie 107 i Toyocie Aygo I).\nChoć słowo „intercooler” brzmi dosyć poważnie, tak naprawdę odnosi się do prostego elementu osprzętu silnika z turbodoładowaniem. Intercooler to bowiem chłodnica powietrza doładowującego, czyli sprężanego przez turbosprężarkę, a konkretnie jej drugi wirnik – sprężarkę (jak sama nazwa wskazuje). Przypomnimy, że jej „motorem napędowym” jest pierwszy wirnik turbo – turbina, która wprawiana jest w ruch pobieranymi gazami spalinowymi.\nTurbosprężarka ze stałą lub zmienną geometrią: która jest lepsza?\nPracy turbosprężarki towarzyszą bardzo wysokie temperatury, którymi zresztą charakteryzuje się sprężone przez nie powietrze. Jest gorące, ma zatem zmniejszoną gęstość (staje się rzadsze), co nie wpływa zbyt korzystnie na proces spalania mieszanki paliwowo-powietrznej. W tym celu między wylotem sprężarki a komorą spalania montuje się urządzenie mające za zadanie je schłodzić, czyli właśnie chłodnicę powietrza (intercooler). Szacuje się, że potrafi on obniżyć jego temperaturę nawet o 40%, co przekłada się na wzrost wydajności jednostki napędowej o ok. 20%.\nIntercooler (opisany na rysunku jako Charge Air Cooler) wychładza pochodzące z turbosprężarki powietrze, które trafia potem do kolektora dolotowego, a na końcu do komory spalania.\nW jaki sposób działa intercooler?\nPowszechnie stosowane intercoolery są po prostu chłodzone pobieranym z zewnątrz powietrzem. By zapewnić swobodny dostęp do niego, chłodnicę powietrza montuje się zazwyczaj w przednim zderzaku, bezpośrednio przy dolnym wlocie. Opracowano jednak kilka rodzajów intercoolerów, w których starano się wspomóc proces wychładzania tego urządzenia. W tym celu stosowano m.in. dodatkowe wentylatory „pobudzające” ruch powietrza, system niewielkich natrysków wody lub też opracowano intercooler wodny, działający na takiej samej zasadzie jak chłodnica silnika (z czynnikiem chłodzącym). Choć to bardziej rozbudowany element (a przez to narażony na usterki), jego bezsprzeczną zaletą jest możliwość umieszczenia w niemalże każdym miejscu w samochodzie, a nie koniecznie przy często nieosłoniętym wlocie w zderzaku.\nCzy intercooler się psuje?\nAwaryjność chłodzonego powietrzem intercoolera wynika właśnie z jego niefortunnej lokalizacji. Samo urządzenie jest na tyle proste i trwałe, że na dobrą sprawę nie wymagałoby „zaglądania” przez setki tysięcy kilometrów. Umiejscowienie w niskiej pozycji tuż za zderzakiem, w dodatku za nie zawsze zabudowanym (np. siatką) wlotem powietrza, naraża go na częsty kontakt z kamieniami lub innymi niepożądanymi przedmiotami leżącymi na drogach. Skutkuje to poobijaniem lub nawet podziurawieniem intercoolera, a w konsekwencji pogorszeniem jego wydajności. Chłodnica powietrza z czasem pokrywa się nawarstwiającym brudem, który również jej nie służy.\nIntercooler po wielu latach eksploatacji zazwyczaj jest mocno poobijany lub dziurawy. Mechanicy rekomendują jego wymianę w przypadku montażu nowej lub zregenerowanej turbosprężarki.\nCzasami dochodzi też do awarii nie wynikających bezpośrednio z niedomagań intercoolera, a np. przepuszczającej olej turbosprężarki (środek smarny trafia zatem również do chłodnicy powietrza). Mogą również pojawiać się nieszczelności na przewodach intercoolera doprowadzających sprężone powietrze do kolektora dolotowego, lub też w drugiej rurze przez którą przepływa powietrze ze sprężarki. Usterkę przeważnie zwiastuje przerywanie silnika i mało harmonijne oddawanie mocy, a nawet wzrost zużycia paliwa.\nŚladowe ilości oleju w intercoolerze to jeszcze nie powód do podejmowania radykalnych kroków (mogą pochodzić np. z odpowietrzania skrzyni korbowej, czyli odmy), ale takie nagromadzenie jak na powyższym zdjęciu może świadczyć o awarii turbosprężarki.\nDlaczego silnik nie ma mocy? 12 przyczyn pogorszenia…


vat naliczony - Artykuły na temat 'vat naliczony' - Strona 7\nPracodawcy świadczący usługi turystyczne goszczą czasem w swych hotelach, czy pensjonatach również swoich pracowników. Powstaje wątpliwość, czy pracodawcy przysługuje częściowe zwolnienie z VAT-u za wczasy pracowników w ośrodku stanowiącym jego własność? »\nWnioski o zwrot VAT odnoszące się do okresów z 2009 r. trzeba złożyć najpóźniej do 31 marca 2011 r. Ministerstwo Finansów przygotowało informację dla polskich podatników VAT ubiegających się o zwrot podatku od wartości dodanej w administracji podatkowej innego kraju członkowskiego Unii Europejskiej (czyli w tzw. kraju członkowskim zwrotu). Publikujemy obszerne fragmenty tej informacji. »\nMożna w pełni odliczyć VAT od zakupu takich części o ile samochody są wykorzystywane w działalności do wykonywania czynności opodatkowanych VAT, nie podlegających zwolnieniu. »


Tysiąc Smaków: Ciasto kawowe z czarnymi porzeczkami (na razowej mące)\nCiasto kawowe z czarnymi porzeczkami (na razowej mące)\nOstatnio mam większe zapotrzebowanie na słodycze. Z tego powodu częściej piekę ciasta, babeczki i przygotowuję inne pyszne słodkości. Tym razem przedstawiam ciasto kawowe z dodatkiem czarnej porzeczki. Próbowaliśmy je w kilku wersjach, np. używając kawy zbożowej zamiast tradycyjnej (ta wersja była nieco mniej wyrazista w smaku), albo czerwonej zamiast czarnej porzeczki (była równie smaczna). Ciasto zostało posypane cukrem pudrem, który zrobiłam z brązowego cukru trzcinowego (zmieliłam go przy użyciu blendera ręcznego, który ma największą moc z dostępnych w naszym domu tego typu urządzeniach). Do przygotowania tego ciasta nie jest potrzebny mikser, wszystkie składniki można wymieszać łyżką lub trzepaczką, tak jak ja to zrobiłam. Smacznego!\n3-4 jajka, najlepiej z chowu ekologicznego\nok. 2.5 szkl mąki razowej (użyłam pszennej 2000, bo skończyła nam się orkiszowa)\nok. 1 szkl czarnej porzeczki\n1 łyżeczka cukru pudru, do posypania (najlepiej z nierafinowanego cukru)\nW misce wymieszałam wszystkie płynne składniki, następnie dodałam mąkę, cukier oraz proszek do pieczenia. Wymieszałam i przelałam do formy tortowej wyłożonej papierem do pieczenia.\nNa cieście wyłożyłam porzeczki.\nBlachę wstawiłam do nagrzanego do 180 stopni piekarnika. Piekłam 35-40 minut.\nPo wyjęciu ciasto lekko przestudziłam i posypałam cukrem pudrem.\nEtykiety: bez mleka, jajka, kawa, mączne, mleko roślinne, olej z pestek winogron, owoce, smak SŁODKI, smaki LATA, wegetariańskie, wypieki\ngin 4 sierpnia 2014 16:44\nMmm, wyśmienite :) To zdecydowanie moje smaki :)


„Muzyka to bardzo delikatny i kruchy kwiat.” Pięciolecie szkoły muzycznej „Orfeusz” - PiasecznoNEWS\nStrona główna Góra Kalwaria „Muzyka to bardzo delikatny i kruchy kwiat.” Pięciolecie szkoły muzycznej „Orfeusz”\n„Muzyka to bardzo delikatny i kruchy kwiat.” Pięciolecie szkoły muzycznej „Orfeusz”\nGÓRA KALWARIA Pierwsza niepubliczna szkoła muzyczna I stopnia w gminie w sobotę 28 kwietnia uczciła 5 lat swojego istnienia. Jej społeczność świętowała jak najlepiej potrafi – śpiewem i muzyką, głównie klasyczną. Uroczystości patronował portal Piasecznonews.pl\nTrwający około 2,5 godziny koncert obejrzało kilkadziesiąt związanych ze szkołą osób oraz gości. Kino Uciecha na ten czas zamieniło się w salę koncertową, w której królowały piękny, klasyczny śpiew, dźwięk pianina, skrzypiec, gitary klasycznej i elektrycznej, a także perkusji.\nHistoria jedynej placówki muzycznej w Górze Kalwarii jest nierozerwalnie związana z Aleksandrą Puacz-Markowską. Dekadę temu na stałe sprowadziła się z Warszawy w te okolice i zdecydowała się na rozwijanie swojej muzycznej pasji. Najpierw, dzięki wsparciu Beaty Polaczyńskiej, poprzedniej dyrektor Ośrodka Kultury w Górze Kalwarii, pani Aleksandra otworzyła w OK studio wokalne. Powoli oferta studia rozrastała się o naukę gry na fortepianie i gitarze. Gdy utalentowanej młodzieży przybywało, Aleksandra Puacz – Markowska oraz zarząd kierowanej przez nią Fundacji Promocji i Edukacji Artystycznej „Promotus” w 2013 roku zdecydowali się powołać I Niepubliczną Szkołę Muzyczną I st. „Orfeusz” (wpisaną do rejestru Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego). Największym problemem na początku istnienia placówki okazał się brak siedziby. W tzw. Pałacu Biskupim wynajmowanym przez gminę szkoła nie mogła pozostać, ponieważ zbliżał się jego remont. Wówczas z pomocą fundacji przyszedł wicestarosta piaseczyński Arkadiusz Strzyżewski i dyrektor Domu Pomocy Społecznej Dorota Pyszyńska. Obecnie w działającym w DPS „Orfeuszu” nauki pobiera około 40 uczniów w klasach wokalnej, fortepianu, skrzypiec, gitary i perkusji. W placówce działa też zespół wokalny. Słuchacze uczestniczą w zajęciach po południu.\nSzkoła ma już na swoim koncie pierwszy dyplom w klasie fortepianu mgr Macieja Morguna – ucznia Jakuba Tuszyńskiego, który odbył się w czerwcu ubiegłego roku. 17 maja o godz. 19.30 dyplomu śpiewanym recitalem w Domu Muzyka Seniora będzie broniła Małgorzata Charko, uczennica IV klasy śpiewu i emisji głosu mgr Aleksandry Puacz-Markowskiej.\nTu się dzieją rzeczy niezwykłe\nW trakcie sobotniego koncertu było wiele podziękowań i gratulacji. – Oferta państwa szkoły muzycznej to bardzo ważny element spędzania wolnego czasu w Górze Kalwarii – podkreślał Arkadiusz Strzyżewski wręczając założycielce placówki bardzo praktyczny prezent – warnik.\n– Państwa działalność to wspaniałe uzupełnienie oferty kulturalnej w naszej gminie – takie słowa z kolei skierowali do dyrekcji „Orfeusza” burmistrz Dariusz Zieliński i przewodniczący rady miejskiej Zenon Nadstawny. Ich list odczytała wiceprzewodnicząca rady Aleksandra Fedynicz-Komosa.\nNatomiast Beata Polaczyńska, obecna dyrektor Mazowieckiego Instytutu Kultury uświadamiała, że „tu się dzieją rzeczy niezwykłe, ponieważ edukacja kulturalna na Mazowszu wcale nie ma się dobrze”. – Jej powodzenie zależy od tego, czy pojawi się lider i nauczyciele gotowi do przyjazdu do takiej Góry Kalwarii i pracę za niewysokie wynagrodzenie. Pani Aleksandra oraz szkoła pokonali na swojej drodze wiele trudności. Chrońmy tę inicjatywę – zaapelowała. Dorota Pyszyńska winszowała placówce „profesjonalizmu i wytrwałości”, a Dariusz Falana (dyrektor Ośrodka Kultury i współorganizator koncertu) życzył obecnym spełnienia marzeń. – Tam, gdzie jest muzyka, jest łagodnie i spokojnie – zauważył.\nGłos zabrała również jedna ze współpracownic „Orfeusza”.\n– Muzyka to bardzo delikatny i kruchy kwiat, trzeba o niego dbać – powiedziała pani pedagog. – Cieszę się, że szkoła robi tak duże postępy.\nPoprzedni artykułProwadził pod wpływem alkoholu i…. chciał przekupić policjantów\nNastępny artykułKobieta biła kuchennym tłuczkiem? Zatrzymała ją policja. Była poszukiwana!\nhohoho!! 05/05/2018 20:53 At 20:53\nBrawo pani Aleksandro.


SACD – Soundrebels\nAccuphase DP-950 / DC-950\nLink do zapowiedzi: Accuphase DP-950 + DC-950\nZabierając się do napisania niniejszej recenzji przez dłuższy czas zastanawiałem się jak ją zacząć. Z jednej strony na klawiaturę cisnęły się setki kurtuazyjnych sloganów które zapewniały błogi komfort bezpiecznego ślizgania się po powierzchni audiofilskich odmętów a z drugiej jakoś niespecjalnie miałem ochotę na taką asekurancką miałkość. Suma summarum przez kilka dni akapit przeznaczony na wstępniak leżał odłogiem budząc tym samym moją niekłamaną irytację. W końcu powiedziałem dość, postanowiłem wziąć przysłowiowego byka za rogi i popełnić wprowadzające w temat trzy po trzy. Od razu jednak pragnę zaznaczyć, że moje dylematy, bądź jak zapewne część „życzliwych” stwierdzi tzw. niemoc twórcza, nie wynikały z konieczności zgrabnego wybrnięcia z dość kłopotliwej sytuacji opiewania ewidentnego bubla, lecz wręcz przeciwnie, gdyż problem dotyczył urządzeń co prawda bezdyskusyjnie referencyjnych, lecz o tak charakterystycznej i rozpoznawalnej aparycji, że napisanie o nich czegokolwiek nowego graniczyło z cudem a opisywanie tego, co od niemalże pół wieku a dokładnie od 45 lat widać gołym okiem i było odmieniane przez wszystkie przypadki na kilometr zalatywało nie tylko wtórnością, co wręcz autoplagiatem (kilku przedstawicieli rodziny dzisiejszych bohaterów już zdążyłem zrecenzować). Wystarczyło jednak nieco poszperać w branżowych annałach i Bingo! Jest trop, pomysł i myśl przewodnia, czyli cudowne 3w1. Dlatego nie lejąc dłużej wody zaczynamy, choć już na wstępie zaznaczę, że typowo, ani tym bardziej „normalnie” nie będzie.\nIle razy słyszeli, bądź nawet wypowiadali Państwo (tu ukłon w stronę naszych Drogich Czytelniczek) sentencję, że „mężczyźni to duże dzieci”? Po wielokroć, codziennie, częściej? Ano właśnie. To teraz kolejne pytanie, tym razem, mam nadzieję, już mniej drażliwe. Kiedy dzieciarnia ma swoje święto? Nieobeznanym w temacie przypomnę, że w Polsce, jak i pozostałych tzw. „Demoludach” od 1950 r. Międzynarodowy Dzień Dziecka obchodzony jest oczywiście 1 czerwca i proszę mi wierzyć, że ta data jest ważna nie tylko dla małoletnich przedstawicieli homo sapiens, lecz również dla ich starszych, skażonych audiophilią nervosą współplemieńców. Nie wierzycie? Oto dowód. Aby jednak wszystko trzymało się brzydko mówiąc kupy nadmienię jedynie, że w Japonii, do której nieuchronnie zmierzamy, dzieci swoje święto obchodzą 5 maja (Kodomo-no Hi), lecz skoro jesteśmy w Polsce, to obligatoryjny jest dla nas wariant czerwcowy. Jeśli zastanawiacie się Państwo co to wszystko ma wspólnego z dzisiejszą recenzję to spieszę donieść, że zaskakująco wiele, gdyż właśnie w nasz (nie japoński) dzień dziecka, czyli 1 czerwca 1972 r. bracia Nakaichi i Jiro Kasuga (dla niewtajemniczonych założyciele firmy Kenwood Electronics) powołali do życia markę Kensonic, która później zmieniła nazwę na … Accuphase. Robi się ciekawie? Mam cicha nadzieję, że tak, gdyż to dopiero nieśmiały wstęp do dalszej zabawy w łączenie pozornie archaicznych faktów. Nie zgłębiając się jednak zbytnio w kolejne modele wprowadzanych wtenczas na rynek high-endowych cudeniek przenieśmy się w nieco bardziej nam współczesne czasy, czyli do roku 1982, w którym to ww. marka zaprezentowała dzielone (a jakże) źródło cyfrowe, czyli transport DP-80 oraz przetwornik DC-81. Jednak zbliżając się ku końcowi tej swoistej wyprawy do źródeł japońskiego audio uważam, że prawdziwych protoplastów dzisiejszych bohaterów wypadałoby upatrywać we wprowadzonym na przełomie czerwca i lipca 2000-ego roku pierwszym dzielonym źródle CD/SACD Accuphase’a czyli duecie DP-100/DC-101. Zatem nad czym będziemy się tym razem z Jackiem pastwili? Nad topowym zestawem DP-950 / DC-950 będącym ostatnim słowem złotouchych mistrzów z Kraju Kwitnącej Wiśni jeśli chodzi o odtwarzanie srebrnych krążków.\nPoruszając tematykę designu flagowego, dzielonego źródła Accuphase’a nie ma co się oszukiwać i łudzić. Nie jest to ani bezpieczny, ani tym bardziej neutralny pomysł na wtopienie się w tło i zniknięcie w sterylnej przestrzeni salonu. Nie znajdziemy tu pasującej do wszystkiego czerni/bieli, czy surowości naturalnego, szczotkowanego aluminium. Mamy za to coś zdecydowanie bardziej unikalnego – wypracowane przez dekady dziedzictwo japońskich klasyków pod postacią charakterystycznego, nieco oldschoolowego a dla miłośników ultra-nowoczesności wręcz anachronicznego „gabinetowego” przepychu. O ile jednak szampańsko złote fronty w przypadku Accuphase’a nie dziwią, gdyż od niepamiętnych czasów stanowią niejako znak rozpoznawczy ich wyrobów, to dodanie do nich pokrytych przepięknym transparentnym lakierem fortepianowym drewnianych obudów podnosi wartość postrzeganą na nieosiągalny dla większości konkurencji pułap. Prawdę powiedziawszy jedną z niewielu marek, która może bez skrępowania prezentować swe walory w sąsiedztwie Accu wydaje się być Dan D’Agostino tworzący stanowiące swoistą mieszankę steampunku i elegancji cudeńka. Wróćmy jednak do meritum, gdyż warto w tym momencie podkreślić iż wspomniane drewniane „otuliny” nie są li tylko cienkimi płatami forniru, lecz solidnymi a zarazem niezaprzeczalnie stylowymi „skrzynkami” nakładanymi na właściwe korpusy urządzeń.\nPochylając się nad poszczególnymi komponentami stanowiącymi składowe tytułowego źródła i idąc zgodnie z kierunkiem sygnału na pierwszy ogień i pod lupę wzięliśmy transport DP-950, którego szampańsko – złoty front zdobi centralnie umieszczona prostokątna szybka skrywająca dwa niewielkie czerwone wyświetlacze – lewy informujący o wybranej ścieżce i prawy odmierzający czas, oraz zajmujące honorowe miejsce zielone logo. Bardziej wnikliwi obserwatorzy z pewnością zauważą jeszcze trzy rubinowe diody, z których jedna informuje o odczycie warstwy SACD a dwie pozostałe o wybranym trybie zapętlenia.\nTuż pod displayem przycupnęła wąska szuflada transportu, której front elegancko wkomponowano pomiędzy przyciski wyboru odtwarzanej warstwy (przydatnym przy dyskach hybrydowych) i otwierania/zamykania. Całości klawiszologii dopełnia włącznik główny (po lewej) i standardowe – nawigacyjne guziki po prawej. O pokrytym szlachetnie wykończonym drewnem korpusie już wspominałem, więc nie będę się powtarzał i od razu przejdę na plecy, na których niewiele się dzieje, co z reszta nie powinno dziwić, gdyż to w końcu tylko transport. Dlatego też do wyboru mamy jedynie dwa wyjścia cyfrowe – klasyczne koaksjalne i autorskie HS-LINK – umożliwiające transmisję sygnału DSD pozyskanego z warstw SACD pod postacią standardowego portu RJ-45. Nie zabrakło gniazda zasilającego IEC.\nNieco więcej dzieje się na zapleczu DC-950, jednak zanim tam zajrzymy pozwolę sobie najpierw na wizję jego frontu, który … okazuje się bliźniaczo podobny do dopiero co opisanego DP-950. Mamy zatem podobnie umieszczoną szybkę chroniącą dwa czerwone wyświetlacze – lewy odpowiedzialny za częstotliwość próbkowania i rozdzielczość bitową i prawy – informujący o wzmocnieniu (o czym za chwilę), oraz centralnie usytuowany podświetlony logotyp. Różnice dotyczą jednak niuansów, czyli zastąpienia szuflady rzędem prostokątnych przycisków odpowiedzialnych za uaktywnienie konkretnego wejścia cyfrowego. Włącznik sieciowy wylądował po lewej a dwuprzyciskowa regulacja głośności (niestety cyfrowa) po prawej. Ściana tylna prezentuje się wybornie. Do dyspozycji mamy oczywiście wejście HS-LINK, AES/EBU, trzy gniazda koaksjalne i dwa optyczne. Nie zabrakło również wyjść cyfrowych, jednak jedynie w formie pojedynczego koaksjala i optyka. Sekcja wyjść analogowych nie odstaje od sekcji cyfrowej, gdyż do wyboru mamy zarówno parę RCA, jak i XLR, którym przyporządkowano przełączniki zmiany fazy.\nZaglądając do trzewi dzisiejszych gości i trzymając się wcześniej narzuconej kolejności warto nadmienić iż w DP-950 najdelikatniej rzecz biorąc … nie zapomniano o zasilaniu. Powiem nawet więcej – potraktowano je z niezwykłą wręcz atencja o czym świadczą dwa zabezpieczone iście pancernymi osłonami toroidy i bateria … dziesięciu (!) kondensatorów po 4,700 μF/35 V każdy. Jednak to, co po prostu zachwyca to autorski, wycięty z aluminiowych bloków, centralnie umieszczony mechanizm transportu spoczywający na czterech gumowych absorberach i masywnej, również aluminiowej ramie. Cała ta misterna konstrukcja waży imponujące 11,7 kg co daje wyobrażenie zarówno o jej solidności, jak i przepaści jaka dzieli mechanizm Accuphase’a od masowo stosowanych OEM-owych, „komputerowych” rozwiązań. Potwierdzają to z resztą czysto organoleptyczne testy, czyli mówiąc szczerze zwykła, sprawiająca niezwykłą frajdę, zabawa przyciskiem open/close odpowiedzialnym za pracę bezszelestnie i z niesamowitym dostojeństwem wysuwającej i chowającej się tacki napędu.\nW DC-950 zastosowano dwie 32-bitowe kości (po jednej na kanał) Advanced Hyperstream™ DAC ES9038PRO produkcji ESS Technology Inc. Użycie ośmiokanałowych układów do konwersji pojedynczych kanałów – osobno lewego i prawego, pozwoliło na równoległe połączenie ich wyjść (kanałów, nie kości) owocując nie tyle niższymi, co praktycznie niemierzalnymi zniekształceniami a w dodatku dwukrotnie wyższym prądem wyjściowym, aniżeli w swojego czasu przez nas recenzowanym DC-901. Pracują one również z sygnałem DSD, który do postaci analogowej przekształcany jest w procesie Accuphase MDSD (Multiple Double Speed DSD), czyli już po polsku, jest on upsamplowany z natywnych 2,8224 MHz/1 bit do 5,6448 MHz/1 bit, a następnie trafia do programowalnych, ultraszybkich układów FPGA i dopiero w takiej postaci konwertowany w kościach przetwornika.\nJednak po zdjęciu pokrywy największe wrażenie robi sekcja zasilania przetwornika, którą stanowią dwa zamknięte w pancernych puszkach transformatory o łącznej pojemności 80 000 μF. Cóż, podobnie bezkompromisowej sekcji zasilającej pozazdrościć by mogła niejedna, aspirująca do miana high-endu interga.\nZ poprzednikami, czyli duetem DP/DC-901 mieliśmy do czynienia dwukrotnie – raz w towarzystwie C-3800 i A-klasowych monosów A200 i po raz kolejny, już z AB-klasową amplifikacją w postaci monobloków M-6000 i strzelistych kolumn Dynaudio Evidence Platinum, więc asekuracyjnie możemy stwierdzić, że jako-taki podkład merytoryczny mamy i co nieco o możliwościach dotychczasowych flagowców wiemy. Ponadto tym razem również mieliśmy do dyspozycji kompletny japoński system, lecz ze względu na wyjątkowość tak źródła, jak i wzmocnienia postanowiliśmy zamiast jednego „systemu marzeń” opisać dwa i w pierwszej kolejności uraczyliśmy Państwa recenzją Accuphase’a C-3850 z P-7300 by dopiero teraz, na spokojnie zająć się dzielonym odtwarzaczem.\nZgodnie z ogólnodostępnymi danymi i przy okazji zapewnieniami samych zainteresowanych, czyli producentów i wydawców, SACD to ultra-gesty format, dzięki któremu na jednej płycie w tym standardzie można zapisać siedem razy więcej informacji niż na krążku CD. Czy mamy zatem spodziewać się , że porównując zwykłe wydanie CD, bądź zapisaną zgodnie ze standardem Red Book warstwę CD z jej odpowiednikiem wytłoczonym w „gęstym” SACD usłyszymy siedem razy mniej? Śmiem twierdzić, że nie. W dodatku chyba nikt przy zdrowych zmysłach (wykluczamy tym samym akolitów jednego z ministrów i starszego pana z kotem) nie próbowałby nawet forsować takiej tezy. Chodzi raczej o to, że mając swoisty zapas miejsca można na finalnym nośniku umieścić zdecydowanie więcej, zarejestrowanych na taśmie matce informacji, a to już, przynajmniej na tym poziomie, na jakim w chwili obecnej w przypadku Accuphase’ów się obracamy powinno być wyraźnie słyszalne. I proszę mi wierzyć, przynajmniej na razie, jeszcze przed własnym odsłuchem, na słowo, że jest. Pomijając fakt, że master dla warstwy SACD potrafi być nieco inaczej zrobiony i to, co na CD gdzieś tam ginęło w tle nagle wyskakuje niczym królik z kapelusza, bo ma po prostu miejsce by choćby na chwilę zaistnieć, to każdorazowo, gdy teoretycznie miałem wybór której warstwy słuchać tak naprawdę wyboru nie miałem. O ile bowiem w przypadku Ayona CD-35 można warstwę PCM uszlachetnić poprzez upsampling do DSD, to już w przypadku Accuphase’ów takich trików nie znajdziemy. Trudno się z resztą temu dziwić, gdyż jak to mówią „szlachectwo zobowiązuje” i na pułapie blisko 200 000 PLN jakość staje się synonimem bezkompromisowości a co za tym idzie swoistego, ortodoksyjnego puryzmu. Nie ma więc ani wspomnianej możliwości upsamplowania tak PCMa, jak i DSD do wyższych wartości, oczywiście z wyjątkiem na sztywno zaimplementowanego MDSD, jak i dostępu do ewentualnych filtrów mogących wpłynąć na końcowe brzmienie źródła. Całe szczęście lubującym się w odciskaniu własnego piętna posiadaczom pozostawiono możliwość niewielkiej, bo niewielkiej, ale jednak modyfikacji w postaci … wymiany dołączanego w komplecie przewodu Ethernet na coś bardziej biżuteryjnego. Oczywiście nie omieszkaliśmy wykorzystać nadarzającej się okazji i czym prędzej spięliśmy Accu dostarczonym przez dystrybutora – krakowsko/warszawski Nautilus, kabelkiem Ayon Pearl.\nPrzejdźmy jednak do konkretów i sięgnijmy po jakieś podlegające możliwości nausznej weryfikacji przykłady płytowe, bo choć dostępność krążków SACD może nie poraża ale zawsze można znaleźć coś dla siebie, no może za wyjątkiem miłośników ciężkiego metalu, bo z takimi pozycjami niestety jeszcze nie dane mi było się zetknąć, nad czym szczerze ubolewam. Zacznijmy zatem od czegoś pozornie prostego i niezbyt wymagającego, czyli pojedynczego instrumentu, niech będzie … lutnia. Kiedy jednak DP-950 z wrodzonym wdziękiem połknął krążek Huberta Hoffmann „From Heaven on Earth – Lute Music from Kremsmunster Abbey” już odsłuch warstwy CD jasno dał nam do zrozumienia, że mamy do czynienia z urządzeniami mogącymi uchodzić za absolutną referencję. Swoboda szła bowiem w parze z kontrolą a muzykalność z rozdzielczością w sposób tak naturalny i oczywisty, że zaczęliśmy poważnie się zastanawiać, czy aby na pewno odtwarzamy właściwą warstwę, bo przynajmniej do tej pory tak porażającą wierność i holograficzną wręcz namacalność oferowały jedynie gęste pliki w domenie cyfrowej i oczywiście najwyższej klasy źródła analogowe. Każde trącenie struny, każdy ruch palców po gryfie były nie tylko słyszalne co po prostu widoczne a dźwięk rozchodził się z taką naturalnością, jakbyśmy siedzieli wraz z muzykiem w jednym pomieszczeniu i w tym momencie nie miało znaczenia, czy to my wybralibyśmy się do belgijskiego studia Galaxy w Mol, czy też lutnista zjawiłby się w naszym oktagonalnym OPOSie. Czyżby zatem 950-ki fundowały nam niemalże spirytystyczny seans? Niemalże tak, gdyż dopiero przełączenie się na warstwę SACD pokazało pełnie możliwości i genialność flagowego źródła Accuphase’a. Co ciekawe pomimo ewidentnej poprawy praktycznie wszystkich aspektów dźwięku wcale nie odnieśliśmy wrażenia ponadnaturalności, czy typowego dla samplerów przejaskrawienia detali i irytującego epatowania przekontrastowanymi krawędziami, czy fakturą instrumentów. Po prostu wykonany został kolejny krok do absolutu, do którego od lat dążą wszyscy wyznawcy High-Endu – do muzyki granej na żywo. Mieliśmy zatem i absolutnie czarne tło, w pełni zgodne z rzeczywistością gabaryty tak muzyka, jak i używanego przez niego instrumentu a dochodzące naszych uszu dźwięki dostarczały zdecydowanie więcej informacji aniżeli zmysł wzroku mógłby dostrzec z dystansu kilku metrów dzielących nasz fotel od krzesła artysty.\nPodobnie sprawy się miały na „Dixit Dominus” Jordi Savalla, gdzie sakralna polifonia została pokazana z perspektywy trzech kompozytorów – Vivaldiego, Handla oraz Mozarta a całość spięta perfekcyjnym wykonaniem i jak to u Savalla świetnym nagraniem. To właśnie na takich „rodzynkach” można docenić precyzję, z jaką Accuphase wycina poszczególne źródła pozorne z tła nie alienując ich i nie zrywając, zacierając ich interakcji z otoczeniem i pozostałymi muzykami. Czuć wszechobecny spokój i pewność własnej nieomylności. Brak tu nawet najmniejszych oznak nerwowości, czy podskórnego rozedrgania najwyższych składowych.\nZ nieco mniej zobowiązującego repertuaru do dyspozycji miałem jedynie hybrydowe krążki sygnowane przez Linna, nieśmiertelne „Brothers In Arms” Dire Straits i mocno komercyjną „Ask A Woman Who Knows” Natalie Cole, co z jednej strony nie pozwalało mi zbytnio, jak to Jacek mówi połomotać, a z drugiej dawało zdecydowanie pełniejszy, aniżeli bazując jedynie na klasyce obraz. Zarówno płaczliwe gitary elektryczne, jak i swingujące poczynania pani Cole zyskały nie tyko na ogładzie, lecz i na pewnej dostojności. To co w barokowych trelach podkreślało zadumę i sacrum na rocku i swingu tonizowało pewną kanciastość, granulację, czy też skrzekliwość wokalu córki właściciela najbardziej jedwabistego głosu w historii muzyki (przynajmniej moim zdaniem). Nie chodzi jednak o ordynarne wycofanie, czy zaokrąglenie najwyższych składowych i sybilantów, lecz pokazanie całości w nieco mniej jaskrawym, analogowym świetle. Chodzi bowiem o to, że o ile niektóre marki osiągają pozorną rozdzielczość poprzez chłodną analityczność i pewną sterylność, antyseptyczność przekazu Accuphase cywilizuje i jednocześnie oczyszcza z wszelakich szkodliwych artefaktów to, co słyszymy. Japoński zestaw nie podbija bowiem sztucznie kontrastu a jedynie wyrównuje ewentualne anomalie w ich wzajemnych relacjach. Uzyskujemy dzięki temu niesamowitą homogeniczność i organiczność, którymi nie tak dawno zachwycił nas również topowy duet C.E.C.-a z tą tylko drobną różnicą, że paskowy top-loader potrafił nieco dobitniej zaakcentować aspekt dynamiczny.\nNa koniec, nie mając już w zanadrzu żadnego hybrydowego krążka a chcąc choćby przez chwilę posłuchać czegoś cięższego sięgnąłem po „The Astonishing” Dream Theater, które z tak wyrafinowanego źródła zagrało jak … nigdy dotąd. Podkreślona została wieloplanowość i różnorodność tego koncept albumu a monumentalne prog-metalowe gitarowe pasaże wspierane misternym szkieletem budowanym przez partie perkusji nie pozwalały oderwać się od odsłuchu. Ba, w pewnym momencie nawet najdelikatniej mówiąc nieprzepadający za podobną stylistyką Jacek uznał, że w takich „okolicznościach przyrody” Dreamy brzmią na tyle wysublimowanie i „bogato” pod względem muzycznej ornamentyki, że będzie musiał w wolnej chwili przyjrzeć się poczynaniom Johna Petrucciego i jego kompanów.\nNiby przez ostatnie lata Accuphase zdążył przyzwyczaić nas do tego, że urządzenia, które z dumą prezentują na swych frontach podświetlone zielonkawe logo grają co najmniej dobrze a w przypadku najnowszej generacji wręcz bardzo dobrze, jednak kontakt z dzielonym, topowym źródłem przekroczył nasze najśmielsze oczekiwania. Accuphase DP-950 / DC-950 osiąga bowiem pułap na którym trudno już mówić o dźwięku cyfrowym, czy analogowym, gdyż tak naprawdę zaczynamy dywagować o samej muzyce i naszych własnych wyobrażeniach o niej. Trzymając się jednak faktów uczciwie trzeba przyznać, że z płyt/warstwy CD tytułowy duet „wyciska” więcej niż jego twórcy sądzili, że można wycisnąć a gdy w swe szpony dorwie warstwę SACD osiągamy poziom zadowolenia w pełni zasługujący na miano audiofilskiego Olimpu.\nChoćby pobieżna próba analizy rynku audio przynosi nam pakiet marek oferujących w swoim portfolio kilka bardzo drogich urządzeń. Oczywiście sądzę, że wszyscy zdajemy sobie sprawę, iż w wielu wypadkach owa cena jest typowym zagraniem marketingowym i przejawem chęci posiadania za wszelką cenę czegoś wyjątkowego, która w konfrontacji z uznanymi legendami czasem ma się nijak do rzeczywistości. Dlatego też będąc obeznanym z podobnymi przypadkami nasz portal potrafi oddzielić ziarno od plew i gdy coś nie spełnia zakładanych standardów, najzwyczajniej w świecie nie pojawia się na łamach Soundrebels. I gdyby brać pod uwagę jedynie powyższe założenia, zadanie opisywania tylko ciekawych komponentów wydawać by się mogło bardzo prostą czynnością. Tymczasem temat nie jest tak banalny, na jaki wygląda, gdyż schody zaczynają się w momencie próby oceny produktu już na pułapach kwotowych dla zwykłego Kowalskiego oferującego bardzo dobry współczynnik cena-jakość. Dlaczego? To proste. Gdy poruszamy się w dolnych rejonach cennika zwracamy uwagę na bardzo przyziemne z punktu widzenia poziomu High Endu tematy typu swoboda i naturalność dźwięku. Ja wiem, że to może kogoś zaboleć, ale gdy wkroczymy w naprawdę mający pojęcie o dobrym graniu zbiór urządzeń, przywołane niuanse prezentacji przestrzeni między-kolumnowej naszego ołtarza sprzętowego są swoistym elementarzem i tylko doświadczenie z podobnymi produktami pozwala nam spojrzeć na delikwenta od bardziej rygorystycznej strony. I właśnie to obycie jest w pewnym sensie gwarancją, że to co napiszemy na temat dzisiejszego bohatera, czyli najnowszej odsłony topowego dzielonego cyfrowego źródła, ukrywającego się pod oznaczeniami DP-950 i DC-950, japońskiego Accuphase’a będzie w miarę oddającym jego możliwości soniczne raportem. Zatem puentując ten akapit mam przyjemność zaprosić Was na małe sprawozdanie z niedawnego mitingu ze wspomnianym Japończykiem i przypomnieć, iż wizytę tytułowego duetu w naszych okowach zawdzięczamy znanemu z dystrybucji wielu ciekawych marek krakowskiemu Nautilusowi.\nTemat przybliżania wyglądu produktów Accuphase jest o tyle niewdzięczny, że przy całej fantastyczności prezentacji organoleptycznej jest z drobnymi modyfikacjami kontynuowany przez większość oferty i próba jego zobrazowania musi otrzeć się o powielanie rozpoznawalnych przez każdego, choćby minimalnie zorientowanego w temacie, miłośnika dobrego brzmienia fraz. Jednak spełniając założenia kompletności testu jako takiego przypomnę, iż flagowy model ubrano w polakierowany na wysoki połysk, egzotyczny drewniany korpus, zaślepiony od przodu szampańskim odcieniem drapanego aluminium frontem. Naturalnie, to co napisałem jest tylko sygnalizacją wyniku zderzenia z rzeczywistością, gdyż śmiem twierdzić, iż kontakt bezpośredni dla wielu potencjalnych nabywców może być głównym impulsem zakupowym, bez względu na jakość prezentowanego dźwięku. Na szczęście nie mamy do czynienia z marką zaklinającą rzeczywistość tylko uznanym producentem, dlatego nawet zakup na podstawie samego wyglądu w tym przypadku nie byłby żadnym błędem. Kontynuując tę skrótową podróż po aparycji 950-tek należy wspomnieć, iż w trosce o spójność projektu wizualnego obydwa składające się na pełny zestaw komponenty są do siebie bliźniaczo podobne. Przy identycznym rozlokowaniu czarnych okienek informacyjnych o stanie urządzeń w centrum przedniej ścianki różnią się jedynie ilością podobnie zaimplementowanych pod wspomnianymi wyświetlaczami przycisków funkcyjnych i majestatycznie, bo bezszelestnie, wysuwającą się tacką na srebrne krążki. Oczywiście po zapoznaniu się z obydwoma produktami nie sposób ich pomylić, ale pierwszy rzut okiem może spłatać nam figla. Szybki research tylnego panelu napędu (DP-950) wielu użytkowników może trochę zdziwić, gdyż proponuje jedynie dwa standardy wyjść sygnału cyfrowego, w których skład wchodzą firmowy HS LINK i SPDiF bez złącza AES/EBU. Przechodząc do opisu pleców przetwornika cyfrowo-analogowego temat jego kompatybilności z potencjalną resztą toru audio jest zdecydowanie bogatszy. W tym przypadku oferta jest znacznie bardziej rozbudowana, gdyż w sekcji wejść oprócz sygnałów używanych przez napęd czyniąc przetwornik centrum dowodzenia kilkoma standardami przesyłu danych dostajemy do dyspozycji zapomniane w źródle gniazdo AES/EBU, trzy SPDIF, jedno USB i dwa OPITCAL-e. Bogactwo wyjść sygnału zaś zaspokajają pojedyncze terminale koaksjalny i optyczny. Oczywiście nie należy zapominać, iż obydwa urządzenia nie obędą się bez życiodajnych gniazd zasilających IEC.\nTak jak wspomniałem we wstępniaku pewne rzeczy, z racji naturalności ich występowania na tym pułapie cenowym sprawiają, że gdybym zaczął zagłębiać się w każdy, oczywiście z punktu widzenia dźwięku bardzo ważny jego element, dzisiejszy tekst osiągnąłby by rozmiary niestrawne nawet dla najwierniejszych czytelników. Dlatego też, dość skrótowo obrazując otrzymany efekt dźwiękowy jako clou tematu postaram się skorelować prezentowanego Japończyka z dwoma bardzo dobrze znanymi Wam jego bratankami, czyli chodzącego w lidze Accuphase dzielonego odtwarzacza CEC-a i ponad dwa razy tańszego, za to będącego moim recenzenckim punktem odniesienia kompletu Reimyo. Rozpoczynając pakiet ogólnych informacji na temat bohatera testu chyba nie zdradzę tajemnicy poliszynela, gdy potwierdzę fantastyczną zdolność kreowania przez niego sceny 3D z jej fenomenalnym oddaniem rozmiarów w zakresie szerokości, głębokości i oczywiście wysokości. To jest spektakl, po zaznaniu którego, świat nigdy nie będzie już taki sam. A najgorsze w tym wszystkim jest to, że wszelkie próby kopiowania na niższych pułapach cenowych jeśli nawet do niego się zbliżą, będą jedynie wyczuwalną na kilometr podróbką. Owszem, zawsze może się zdarzyć, iż dany słuchacz nie zaakceptuje sposobu prezentacji w domenie bliskiej źródła analogowego, ale wszelkie atrybuty typu budowanie swobodnego, a przy tym bardzo realistycznego spektaklu w wykonaniu kompletu 950-tek są swoistym Everestem. Analizując dalsze aspekty prezentacji fonii przez tytułowy zestawu Accu powiedziałbym, że przy całej ekspresyjności, zawartości mikro-informacji, gładkości i namacalności swoją opowieść przekazuje nam na trochę ciemniejszym niż mam na co dzień z mojego źródła ekranie. Ale natychmiast muszę dodać, iż podobnie wypada wspomniany na początku tego akapitu CEC, co wyraźnie pokazuje, że droga do naśladowania wzorcowego dla wielu miłośników dobrego brzmienia formatu analogowego wiedzie przez unikanie sztucznego rozjaśniania wirtualnej sceny, a to jest możliwe tylko w wypadku ponadprzeciętnej rozdzielczości danego urządzenia. Niestety wielu audiofilów bardzo często rozdzielczość utożsamia z rozjaśnieniem, gdy tymczasem oba określenia mają ze sobą niewiele wspólnego z pełną wiedzą osłuchanych osobników pewnej szkodliwości dla równowagi tonalnej dźwięku tego drugiego (czytaj rozjaśnionego). Innym, bardzo zbliżonym w obydwu przypadkach (Accu, CEC) aspektem brzmienia był bardzo homogeniczny, tryskający emocjami, ale za to rysowany nieco luźniejszą kreską obraz muzyczny. To oczywiście w odbiorze bardzo mocno przypominało mi dobre magnetofony i chyba taki cel leżał mu podstaw projektowania przywołanych konstrukcji, jednak w zderzeniu z moim wypracowanym przez lata, co nie oznacza, że przymuszającym kogokolwiek do naśladownictwa wzorcem (odtwarzacz Reimyo) mimo fantastyczności brzmienia minimalnie brakowało mi nieco wyraźniejszej krawędzi dźwięków. Nie, żebym narzekał, ale gdybym po osiągnięciu progu wypłacalności zdecydował się na zakup tytułowego odtwarzacza, drobnymi roszadami kablowymi próbowałbym nagiąć jego świat do moich preferencji. A czy w ogóle rzeczony Accuphase to moja bajka? Może początek odpowiedzi zabrzmi dziwnie, ale niestety z całą stanowczością i pewnego rodzaju smutkiem nieosiągalności muszę powiedzieć, że tak. Dlaczego? To postaram się objaśnić na przykładzie kilu propozycji płytowych. Na początek małe usprawiedliwienie. Mimo, iż znam szeroki wachlarz słuchanej przez naszych czytelników muzyki (od spokojnej muzyki dawnej, przez jazz, klasykę po szaleństwo rockowe, czy heavy metalowe), swój opis brzmienia testowanego zestawu przedstawię na przykładach według mnie pokazujących pełnie jego możliwości zaskarbiania serc słuchaczy romantyków, czyli szeroko rozumianej muzyki barokowej i chóralnej. Moja decyzja jest podyktowana dwoma aspektami. Jeden, to osobista fascynacja wymienionymi gatunkami, a drugi, fakt swobodnego poruszania się Marcina w gatunkach ocierających się o szaleństwo nutowe i częste wykorzystywanie ich do celów testowych. Jeśli to akceptujecie, zapraszam na kilka zdań o eteryczności przekazu dwu-pudełkowego Japończyka. Na rozgrzewkę przywołam spotkanie z niestety już nieżyjącą panią Mecredes Sosa i jej wersją “Mszy Kreolskiej”. Najbardziej znamiennym dla tego krążka jest utwór rozpoczynający całą kompilację. Słuchając go za sprawą fantastycznie oddanej monumentalnej wokalizy artystki, wielkości nadającego majestatyczności tej pieśni bębna i rozplanowanego w dalekich parcelach sceny muzycznej chóru mogłem przenieść się duchem na przecież będącą punktem zapalnym powstania tego nagrania realną mszę. Tak tak, to jest realizacja na tak zwaną setkę, gdzie nie ma miejsca na pomyłki, a kolejny, za sprawą marki Accuphase fantastyczny odsłuch potwierdził, iż takowe nie miały miejsca. Co ciekawe, w tym odtworzeniu, mimo bardzo dobrego obeznania się z prawie każdą nutą ani przez moment nie brakowało mi wytykanego kilka linijek wcześniej ataku strun gitary, czy bezkresnego wykończenia ich wybrzmiewania (tak zwane krawędzie dźwięków). Owszem, szybkie przejście na swój napęd pokazywało, gdzie tkwią różnice w tym co mam na co dzień i tym co słyszę podczas testu, ale jak sam przyznałem, to są moje preferencje, a nie jakiekolwiek braki pretendenta do laurów. Nie wiem, czy wypada mi się przyznawać, ale mimo wyimaginowanych oczekiwań otrzymałem na tyle ciekawie oddany spektakl, że mając testowanego Japończyka na stałe chyba nie zdecydowałbym się na jakiekolwiek wyostrzanie sławetnych krawędzi dźwięku. Kolejną sesją nagraniową była produkcja Christiny Pluchar zatytułowana “Via Crucis L’Apreggiata”. Muzykalność instrumentarium, zniewalający podczas śpiewania arii głos Philipe Jarousskiego i sama tematyka płyty spowodowały, że mimo założeń skrótowego potraktowania zaliczyłem ten krążek od deski doi deski. Mało tego. Dzięki fenomenalnej rozdzielczości zestawienia miałem nieodpartą ochotę kilkukrotnego pogłaśniania dobiegającej do mnie sakralnej muzy, a to ewidentnie pokazywało, iż tytułowemu Japończykowi temat zniekształceń jest całkowicie obcy, z czym wielu innych, występujących przed nim w procesie testowym zawodników często miało spore problemy. Niestety, ale to najprawdziwsza prawda. I gdyby nie fakt możliwości odtwarzania przez tytułowy tandem materiału SACD kolejne przykłady płytowe byłyby swoistą powtórką z rozrywki. Dlatego powoli zbliżając się ku końcowi skreślę kilka linijek informacji o wyniku odtwarzania krążków tłoczonych na złocie. Zanim jednak rozpocznę, muszę zaznaczyć, iż według mnie jakiekolwiek porównanie 1:1 obydwu protokołów (CD vs SACD) zarejestrowanych na jednym krążku jest trochę nieuprawnione, gdyż zwyczajnie często są to inne rejestracje tego samego wydarzenia, a w najlepszym przypadku całkowicie inne masteringi. Dlatego też, materiał nagrywany w wielkiej kubaturze kościelnej prawie zawsze lepiej wypadnie jako produkt gęsty, a wszelkie sesje studyjne jako CD. Owszem, ktoś powie, że nawet nagrywana w studiu scena dostaje wtedy rozmiarowego rozmachu, ale na podstawie moich obserwacji wynik wypada dość sztucznie, gdyż mocno zatracamy punktowość pozycjonowania źródeł pozornych z ich odczuwalnym rozmyciem. Ale proszę nie brać moich wywodów za niepodważalny aksjomat, tylko słuchajcie, jak Wam w duszy gra. Obcowanie z muzyką jest przecież pewnego rodzaju sprawianiem sobie przyjemności, dlatego tylko Wy jesteście uprawnieni do decyzji, co jest dla Was złe, a co dobre. Ale ad rem. Do penetracji możliwości zapisu wielokanałowego wykorzystałem twórczość Jordi Savalla i jego materiał zatytułowany “El Cant De La Sibil-La”. Efekt? Przyznam szczerze, gdyby oferta tego typu realizacji była tak bogata jak bardzo uwielbiany przeze mnie jazz, miałbym problem z posłuchaniem czegoś innego. Bardzo duży realizm bycia w kościele z jego zachowanymi w realnym czasie wszelkimi odbiciami od ścian i sklepienia wespół z ewidentnie niewielkimi w porównaniu z goszczącą muzyków kubaturą źródłami pozornymi według mnie wyraźnie pokazały przewagę warstwy SACD nad zwykłym CD. W tym przypadku był to nokaut soniczny, ale ku przestrodze przypominam o moim wywodzie o różnorodności wyników podobnych formatowych zderzeń. Co by jednak nie pisać, podczas analizy tego sparingu należy pamiętać, iż Jordi Savall w tej dziedzinie jest niekwestionowanym mistrzem i wynik był do przewidzenia. Dlatego też, nawet nie będąc miłośnikiem podobnych klimatów, w momencie wejścia w posiadanie testowanego dzisiaj dzielonego odtwarzacza Accuphase DP-950/DC-950, proponuję zapoznać się z tym wydawnictwem, a może okazać się, że do tej pory nie wiedzieliście jak wiele ciekawej muzy omijało was szerokim łukiem.\nOpis dzisiejszego bohatera mimo swobodnego poruszania się w tych rejonach cennika był dla mnie dość ciężkim wyzwaniem. Z jednej strony w wartościach bezwzględnych wypadał fantastycznie, ale w starciu z osobistymi preferencjami miał kilka drobnych mankamentów. To oczywiście były jedynie drobne niuanse. ale chyba dzięki nim uniknąłem napisania będącego bezkrytycznym laniem wody na młyn dystrybutora poematu. Jednak bez względu na wszystko co wyartykułowałem, prezentowana dzielonka Accuphase bezsprzecznie zalicza się do ścisłej czołówki producentów audio i tylko osobiste, a rzekłbym nawet, że bardziej zastanej układanki sprzętowej oczekiwania soniczne mogą być wiarygodnymi sędziami podczas w decyzji zakupowej. Puentując ten co by nie pisać bardzo ciekawy, bo biorący pod rozwagę porównanie trzech produktów sparing powiem tylko tyle: CEC za sprawą zastosowania napędu paskowego w moim zestawieniu (pamiętajcie, że dany tor audio to bardzo ważny parametr podczas kompletowania zestawu) był minimalnie bliższy analogu i w przy materiale z płyty kompaktowej budował nieco głębszą wirtualną scenę muzyczną, za to Accuphase przy już fantastycznym odtwarzaniu materiału 16/44.1 resztę konkurencji nokautował prezentacją krążków SACD. Zatem co wybrałbym ja? Na to pytanie wolałbym nie odpowiadać, ale gdy padło zdradzę. Mimo, że od czasu zabawy z 950-ką minęło już trochę czasu, spektakl Jordi Savalla do dzisiaj nie pozostawia jakichkolwiek złudzeń.\nDystrybucja: Nautilus / Accuphase\nDP-950: 99 000 PLN\nDC-950: 99 000 PLN\nOdtwarzane formaty: CD, SACD, DSD (DSF)\nOsobne jednosoczewkowe lasery dla zapisu CD i SACD\nWyjścia cyfrowe: HS-LINK (RJ-45) (2.8224 MHz / 1 bit DSD), Coaxial (44.1 kHz / 16-bit PCM)\nWymiary (SxWxG): 477 x 156 x 394 mm\nDAC: dwa ES9038PRO (po jednym na kanał)\nWejścia cyfrowe: HS-LINK (HS-LINK Ver. 2, RJ-45), AES/EBU, 3 x Coaxial, 2 x Optical, USB\n– HS-LINK Ver. 2: 32 kHz – 384 kHz/16 – 32 bit PCM, 2.8224 MHz – 5.6448 MHz /1 bit DSD\n– AES/EBU, Coaxial: 32 kHz – 192 kHz / 16 – 24 bit PCM\n– Optical: 32 kHz -96 kHz / 16 – 32 bit PCM\n– USB: 44,1 kHz – 384 kHz/16 – 32 bit PCM, 2.8224 MHz – 11.2896 MHz /1 bit DSD\nWyjścia cyfrowe: Coaxial, Optical\nPasmo przenoszenia: 0.5 – 50,000 Hz\nTHD: 0.00045% (20 – 20,000 Hz)\nOdstęp sygnał/szum: 122 dB\nDynamika: 119 dB\nNapięcie wyjściowe: RCA 2,5 V | XLR 2,5 V\nWymiary (SxWxG): 477 x 156 x 393 mm\n– przedwzmacniacz liniowy: Robert Koda Takumi K-15, Accuphase C-3850\n– końcówka mocy: Reimyo KAP – 777, Accuphase P-7300\nKolumny: Trenner & Friedl “ISIS”, Paradigm Persona 3F\nKable głośnikowe: Tellurium Q Silver Diamond, Siltech\nXLR: Tellurium Q Silver Diamond, Siltech Emperess Crown, Siltech Triple Crown\n– platforma antywibracyjna: SOLID TECH, 2 szt. Thixar Silence Plus\nNajnowszy odtwarzacz Ayona oznaczono symbolem CD-35. Nazwa sugeruje, że jest to „kolejny ayonowy odtwarzacz CD z górnej półki”, ale rzut oka do instrukcji ujawnia, że nie tylko. Po raz pierwszy w swojej historii austriacki producent proponuje bowiem urządzenie czytające także płyty SACD. W dodatku mózg firmy, Gerhard Hirt, z właściwym sobie poczuciem humoru twierdzi, że „odczyt SACD jest tu niejako produktem ubocznym, wynikającym z konwersji standardowych płyt do postaci DSD, co i tak wymagało zastosowania modułów przetwarzających dane tego typu”. W dodatku jest to urządzenie zaprojektowane całkowicie od nowa, a więc bez rozwiązań z ostatnich modeli: 3sx i 5x, co na pierwszy rzut oka mogłaby sugerować nazwa. Budowa CD-35 jest modułowa, dzięki czemu będzie można go zamówić w różnych wersjach (Standard, Preamp oraz Signature) a także łatwo zmodyfikować w przypadku konieczności dokonania upgrade’u w przyszłości. Wersja Preamp wyposażona jest w poczwórny analogowy regulator głośności i 3 dodatkowe wejścia liniowe, a Signature – w ultra-szybkie moduły konwertujące nagrania PCM (do 24 bit / 192 kHz włącznie) do DSD 128x lub 256x – czyli identycznie jak w przypadku najnowszego streamera S-10 – oraz w high-endowe kondensatory Mundorf Silver/Gold. Sam producent przyznaje, że udało mu się skonstruować urządzenie znacznie lepsze od każdego poprzedniego odtwarzacza ze swojej oferty, i to nie tylko pod względem zastosowanych komponentów oraz brzmienia (przedpremierowe odsłuchy i opinie mówią o „wyciąganiu niesamowitej głębi z krążków CD” oraz „referencji niezależnie od odtwarzanego formatu”), ale także biorąc pod uwagę finanse. W Polsce oferowane będą dwie opcje: Standard (32 900 zł), oraz Signature (39 900 zł), a za opcję upgrade’u wersji podstawowej do Preamp trzeba dopłacić 2 200 PLN.\nMarantz SA-10 to gorąca, wchodząca w skład serii Premium nowość i dziwnym zbiegiem okoliczności właśnie ją wygrzewamy…


Jan II Kazimierz, ort 1668 TLB, Bydgoszcz, błąd w imieniu władcy CASIMR\nEstymacje: 500 - 1 000 PLN\nRzadki ort z błędem w imieniu władcy CASIMR zamiast CASIMIR.\nBłąd w imieniu władcy należał do najpoważniejszych, jakie mogły się zdarzyć\nprzy wykonywaniu stempla.\nNiedobity i ze śladami obiegu, ale ogólna prezencja dobra.\nZdecydowanie rzadszy typ, niż wynika to z katalogu.\nWaga: 5,65 g\nKamiński-Kurpiewski 466 (R)\nLot 130 | Jan II Kazimierz, ort 1668 TLB, Bydgoszcz, błąd w imieniu władcy CASIMR Wiadomość od użytkownika


Magnez Trec Magne 100 Sport 60 kapsułek\nTrec Magne 100 Sport 60 kaps\nTrec Magne 100 Sport to suplement diety, który skutecznie pokryje Twoje dzienne zapotrzebowanie na magnez. Produkt zawiera nie jedną, ale aż 4 formy magnezu (tlenek magnezu; sole magnezowe kwasu cytrynowego; mleczan magnezu; węglan magnezu) uzupełnione dodatkowo witaminą B6, która poprawia ich przyswajalność. Dedykowane osobom intensywnie trenującym i narażonym na długotrwały stres.\nJeśli dużo trenujesz, a Twoim ulubionym napojem jest kawa, to z pewnością zdajesz sobie sprawę, jak łatwo może u Ciebie dojść do niedoborów magnezu – pierwiastka, który odgrywa w Twoim organizmie szereg istotnych funkcji. Dlatego, aby wyrównać jego braki sięgnij po Magne 100 Sport od firmy Trec.\nMagne 100 Sport to suplement diety, w składzie którego znalazły się aż cztery różne formy łatwoprzyswajalnego magnezu oraz dodatek witaminy B6 – wspomagającej działanie tego pierwiastka. Suplement przybrał postać wygodnych do połknięcia tabletek. Ekonomiczne opakowanie wystarcza na miesięczną kurację.\nMagnez w diecie sportowca odgrywa szereg istotnych funkcji. Przede wszystkim zapobiega przeciążeniu mięśnia sercowego, a jednocześnie stanowi jego wsparcie. Po drugie magnez minimalizuje bolesne skurcze mięśni. Z kolei dodatek witaminy B6 wzmacnia działanie magnezu, ale dodatkowo korzystnie wpływa na układ odpornościowy. Stosowany systematycznie suplement diety Magne 100 Sport zapobiega również zaburzeniom ze strony układu nerwowego, dzięki czemu stajesz się bardziej wytrzymały psychicznie oraz lepiej radzisz sobie w sytuacjach stresowych, co jest niezwykle przydatne, kiedy na przykład przygotowujesz się do zawodów. Zawarty w suplemencie diety kompleks magnez plus witamina B6 przyczynia się również do zbudowania u Ciebie rezerw energii, dzięki czemu możesz ćwiczyć dłużej i ciężej, nie obawiając się, że zabraknie Ci sił nawet po zakończeniu sesji. Najważniejszą zaletą tego suplementu jest to, że jedna tabletka pozwoli Ci w prosty sposób pokryć dzienne zapotrzebowanie na magnez.\nSkład: kompleks magnezu (tlenek magnezu; sole magnezowe kwasu cytrynowego; mleczan magnezu; węglan magnezu) (96,3%); otoczka kapsułki (żelatyna; barwnik – dwutlenek tytanu); substancja przeciwzbrylająca – sole magnezowe kwasów tłuszczowych; wit. B6 (chlorowodorek pirydoksyny) (0,1%).\nMagnez 187.50 mg 50% 375,00 mg 100%\nDawkowanie: Stosować 2 razy dziennie, podczas posiłków\nOceniany produkt: Trec Magne 100 Sport 60 kaps


Aplikacje do nauki języków obcych, czyli uczysz się kiedy, gdzie i jak chcesz! Część 2 | Woofla Świat Języków Obcych\nKontakt / pytania\n>> Eksperyment językowy <<\nPeterlin na Woofli\nWoofla Świat Języków Obcych\nSerwis dotyczący języków obcych oraz ich nauki\nAplikacje do nauki języków obcych, czyli uczysz się kiedy, gdzie i jak chcesz! Część 2\nOpublikowane 12 lutego, 2016 20 marca, 2016 przez Artykuł gościnny\nW poprzednim artykule omówiliśmy podstawy samodzielnej nauki języka obcego i aplikacje pomocne w nauce pierwszych dwóch umiejętności – mówienia i słuchania. Dzisiaj skupimy się na pozostałych dwóch, czyli na czytaniu i pisaniu.\nCzytając obcojęzyczne teksty, poznajemy struktury gramatyczne i leksykalne, które będziemy mogli wykorzystać w swoich wypowiedziach ustnych bądź pisemnych. Ważne, by czytane teksty były różnorodne, zarówno pod względem tematyki, jak i stopnia trudności. Niezawodnym źródłem dobrych tekstów jest Kindle z obszerną biblioteką Amazonu, w której znajdziemy mnóstwo wartościowych pozycji – często za darmo. Na początek można wybrać literaturę łatwą, lekką i przyjemną, z prostą fabułą – nie trzeba znać wszystkich słów, aby zrozumieć tekst. Zresztą, każde słowo można sprawdzić we wbudowanym słowniku.\nPamiętajmy o czytaniu obcojęzycznych gazet, które codziennie dostarczają ogromną liczbę artykułów\no bardzo zróżnicowanej tematyce. Jeśli chodzi o język angielski, do najbardziej wartościowych należą The Economist, The Telegraph, The Guardian, The Independent, The New York Times czy The Washington Post. Im więcej będziemy czytać, tym więcej powtarzających się słów i konstrukcji będziemy zapamiętywać „mimochodem”, tym więcej będziemy rozumieć w języku obcym.\nMożemy też sięgać po teksty publikowane na obcojęzycznych blogach, readersy, czyli uproszczone i skrócone książki na danym poziomie językowym, komiksy i wszelkie inne publikacje dostępne w Internecie. Ciekawym projektem jest Humans of New York – poprzez czytanie prawdziwych historii prawdziwych ludzi możemy odkryć realia kulturowe kraju, którego języka się uczymy. Najważniejsze to czytać to, co nas interesuje, co sprawia nam przyjemność.\nCzytając, jesteśmy w stanie „opatrzyć się z językiem”, z prawidłową pisownią obcych wyrazów. To z pewnością ułatwi nam późniejsze pisanie w danym języku. Jak sprawdzić swoje umiejętności w praktyce? Codziennie robimy wiele notatek, spisujemy listy rzeczy do zrobienia, sporządzamy listy zakupów. Dlaczego nie robić tego w języku obcym? Ćwiczymy w ten sposób ważne i przydatne w codziennym życiu słówka. Możemy też skorzystać z wyżej wspomnianych aplikacji, np. Hello Talk (za pomocą wiadomości tekstowych komunikujemy się z ludźmi z całego świata i… ćwiczymy pisanie). Z pomocą przychodzą nam różne rodzaje quizów i gier językowych. W wolnych chwilach rozwiązujmy krzyżówki (np. Palabras Cruzadas po hiszpańsku), grajmy w scrabble (np. Words with Friends po angielsku) albo gry typu znajdź słowo (np. Words).\nTworząc wypowiedzi pisemne w języku obcym, warto sprawdzać, w jakim kontekście można użyć poszczególnych słówek, jak odpowiednio łączyć ze sobą wyrazy. Przydatny jest portal Fraze.it, na którym możemy zapoznać się z autentycznymi i starannie wybranymi przykładami użycia wyrazów angielskich, a także Ozdic.com, gdzie możemy sprawdzić kolokacje, czyli jakie przymiotniki, czasowniki, przyimki czy inne części mowy pasują i mogą być użyte z danym rzeczownikiem.\nSłownictwo i gramatyka\nNie koniec na tym. W sklepach z aplikacjami na smartfony znajdziemy cały wachlarz kursów, które opierają się przede wszystkim na poszerzaniu zasobu słownictwa i struktur gramatycznych, rozwijając przy tym sprawność słuchania, czytania, mówienia i pisania.\nJedną z najpopularniejszych aplikacji, a do tego całkowicie darmową, jest Duolingo. Można z niej korzystać zarówno online, jak i na urządzeniach z systemem Android, iOS i Windows Phone. To aplikacja, do której chce się wracać. Dlaczego? Przyjemna dla oka grafika oraz elementy grywalizacji sprawiają, że Duolingo jest jak wciągająca gra. Już na samym początku trzeba określić dzienny cel, który pomoże utrzymać motywację. Za systematyczne korzystanie z aplikacji oraz prawidłowe wykonywanie zadań zbiera się punkty. Za odpowiedzi nieprawidłowe traci się życia. Jeśli straci się wszystkie, należy rozpocząć od początku. Cały kurs to tzw. drzewko umiejętności – trzeba ukończyć daną lekcję, aby przejść do następnej i osiągnąć kolejny poziom umiejętności. Duolingo to świetna aplikacja zarówno pod względem merytorycznym, jak i metodycznym. Różnorodne ćwiczenia i zaawansowany system powtórek (tzw. spaced repetition) sprawia, że łatwo zapamiętuje się nowe słówka i zwroty. To, co szczególnie podoba mi się w Duolingo, to społeczność użytkowników, którzy dzielą się wiedzą i wspólnie wspierają w nauce języka. To bardzo motywujące. W polskiej wersji oprogramowania dostępny jest na razie tylko kurs języka angielskiego, ale, znając już angielski, na Duolingo można uczyć się aż 21 języków.\nRównie profesjonalne aplikacje do nauki słówek dostarcza wspomniana już wcześniej Rosetta Stone®. Learn Languages Rosetta Stone® uczy języka poprzez metodę dynamicznego powtarzania, w ten sposób mimowolnie przyswaja się i zapamiętuje słówka, zwroty i konstrukcje gramatyczne w języku obcym. W ramach każdej lekcji poznajemy nowy materiał, następnie wykonujemy ćwiczenia z zakresu słownictwa, gramatyki i mówienia. Zaliczenie wszystkich ćwiczeń pozwala przejść na wyższy poziom. Aplikacja obejmuje naukę od poziomu podstawowego do średniozaawansowanego. Warto skorzystać też z drugiej aplikacji Rosetty – Rosetta Stone® Vocabulary Apps. Każdego dnia można zapoznać się z nowym „słówkiem dnia”, wykonać szereg ćwiczeń leksykalnych i stworzyć własną listę słówek do zapamiętania. Co ciekawe, poza aplikacjami, które opierają się stricte na rozwijaniu zasobu słownictwa w danym języku, Rosetta proponuje Fit Brains Trainer – aplikację, w której gry i sesje treningowe trenują pamięć, koncentrację, szybkość percepcji i umiejętność rozwiązywania problemów, a więc wszystko, co jest kluczowe przy uczeniu się i zapamiętywaniu nowych słówek. Wiele z nich jest dostępnych bezpłatnie, dla niektórych (np. „Synonyms and Antonyms” oraz „Wordly Words”) trzeba wykupić pełen pakiet.\nKolejnym kursem, który bazuje na zapamiętywaniu i powtarzaniu słówek jest Memrise. Ciekawe, że lekcje tworzą tu sami użytkownicy (podobnie jak w Busuu). Memrise to ogromna społeczność pasjonatów językowych i gigantyczny zbiór fiszek, a przede wszystkim dobra zabawa. Każde nowe słowo, które poznajemy za pomocą skojarzeń, zdjęć, filmów czy memów, to ziarenko, które możemy zasadzić, wykonując ćwiczenia. Wykiełkuje, jeśli zostanie przez nas zapamiętane. Aby przenieść roślinkę ze szklarni do ogrodu (z pamięci krótkotrwałej do długotrwałej), co pewien czas powinniśmy ją podlewać (rozwiązywać kolejne ćwiczenia). Ta interaktywna aplikacja pozwala też na porównywanie swoich wyników z wynikami innymi użytkowników.\nDo powyższej listy aplikacji, które warto przetestować, dodałabym jeszcze bezpłatne i dostępne dla każdego masowe kursy otwarte online (tzw. MOOC – massive online open courses), a wśród nich edX, Khan Academy, Coursera oraz Learnist. Oferują one kursy o różnej tematyce: od komunikacji językowej, poprzez biznes, po IT, prawo, finanse i wiele innych specjalizacji. Większość z nich prowadzona jest po angielsku, lecz także w innych językach. Korzystając z nich, nie tylko uczymy się języka, ale też poszerzamy wiedzę w danej dziedzinie.\nPodsumowując: wystarczy do codziennego grafiku dopisać 15 minut na naukę języka! Na początek można ustawić sobie motywujące przypomnienie w telefonie lub skorzystać z tych automatycznie wysyłanych przez aplikacje. Z czasem codzienna nauka stanie się nawykiem. Może uda się wydłużyć kwadrans do 20-25 minut dziennie. Każdego dnia poświęćmy czas na inną aktywność. Pierwszego przeczytajmy ciekawy artykuł, drugiego obejrzyjmy film z napisami, trzeciego napiszmy tekst na interesujący nas temat, czwartego spotkajmy się z lektorem na kursie językowym, przy tym jak najwięcej skupmy się na mówieniu. Wystarczy 10 słówek czy zwrotów dziennie. Pamiętajmy: warto sięgać po pomoc, korzystać z dostępnych aplikacji. Najlepiej skupić się na tym, co nas interesuje, bombardować wszystkie nasze zmysły, łapać okazje i wykorzystywać każdą wolną chwilę na naukę języka. Tak różnorodny, ale zarazem zorganizowany system nauki sprawia, że uczymy się szybciej i skuteczniej, na dłużej zapamiętując to, czego się nauczyliśmy. I robimy postępy.\nAutorka: Magdalena Marcinkowska, manager szkoły językowej, Skrivanek sp. z o.o. – agencja tłumaczeń i szkoła językowa\nAplikacje do nauki języków obcych, czyli uczysz się kiedy, gdzie i jak chcesz! Część 1\nCyfrowa rewolucja w samodzielnej nauce języków\nNie samymi podręcznikami… – czyli internetowe pomoce naukowe (j. hiszpański)\nGra zamiast podręcznika\naplikacje do nauki języków\nnauka przez internet\n← Francuskie brzmienia cz. 8. Subiektywny przegląd klasyki cz. 2\nJęzyk obcy dla seniora →\n6 komentarze na temat “Aplikacje do nauki języków obcych, czyli uczysz się kiedy, gdzie i jak chcesz! Część 2”\n14 lutego, 2016 o 8:38 pm\nDla mnie za ogólnie to wszystko jest napisane…\nDużo lepiej kiedy skupiamy się na jednej ale dobrej aplikacji w jednym artykule np ostatni artykuł na WOOFLA o ANKI. W przeciwnym razie mamy chaos.\n15 lutego, 2016 o 10:21 am\nDla mnie też zbyt ogólny ten artykuł. Za mało konkretów jak używać w praktyce.\n21 lutego, 2016 o 11:53 pm\n"Jedną z najpopularniejszych aplikacji, a do tego całkowicie darmową, jest Duolingo. Można z niej korzystać zarówno online, jak i na urządzeniach z systemem Android, iOS i Windows Phone. "\nZarówno w przeglądarce, jak i apce na telefony korzysta się z tego online. Nie ma wersji offline.\n10 marca, 2016 o 8:12 am\nMyślę, że chodziło tu o rozgraniczenie na komputery i inne urządzenia, a nie fakt dostępności online. To zdanie jest po prostu źle napisane.\n9 marca, 2016 o 7:31 pm\nTakie aplikację mogą być ok, ale moim zdaniem tylko jako uzupełnienie "normalnej" nauki. Ja chodzę do akademii językowej i akurat nie potrzebuję takiego wsparcia, ale jeśli komuś to pasuje lub lubi nowoczesne technologie – chyba może mu to pomóc\n12 października, 2016 o 11:03 pm\nTrochę szkoda, że promowane aplikacje to głównie zagraniczne pozycje.\nPolskie odpowiedniki też spełniają swoją rolę.\nZ wielu już korzystałem, obecnie staram się głównie poszerzać słownictwo i korzystam z apki na podstawie fiszek lingmemo.\nPozostaw odpowiedź Miranda Anuluj pisanie odpowiedzi\nTeraz masz możliwość komentowania za pomocą swojego profilu na Facebooku.\nSzukaj w WOOFLA\nWoofla na Facebooku\nSubskrybuj Woofla.pl RSS\nGal o 9 kluczowych pytań na temat ANKI\nNight Hunter o Dyslektyk uczy się języka obcego\nMarek o Co każdy powinien wiedzieć o sytuacji językowej na Białorusi\njulka o Rola współczesnej nauki języków klasycznych (łacina, greka, scs)\nzola79_19 o Dyslektyk uczy się języka obcego\nAndrzej o Jałta nad Morzem Azowskim i turkijski język Greków – czyli kilka słów o mniejszości greckiej na Ukrainie\nknb186 o Język rosyjski na Ukrainie\nMichał o Jak osiągnąć poziom biegłości (C2) w języku niemieckim?\nPBB o Jak osiągnąć poziom biegłości (C2) w języku niemieckim?\nTomek o Jak osiągnąć poziom biegłości (C2) w języku niemieckim?\nGeorges Pompidou o Język rosyjski na Ukrainie\nO "łatwości" języka hiszpańskiego O tym, jak na uczenie się danego języka może wpływać…\nNiemieckie gazety, portale informacyjne oraz stacje radiowe Język niemiecki jest drugim pod względem liczby osób uczących się…\n[MN4] Jak 'nauczyć się' hiragany… w godzinę? Wbrew pozorom opanowanie hiragany - jednego z dwóch sylabariuszy będących podstawą…\n5 języków słowiańskich, o których zapewne nie… ...jeśli Słowiańszczyzna nie jest czymś, czym zajmujecie się od dłuższego…\nBrytyjskie portale informacyjne oraz Wikipedia dla… Język angielski jest - narzuconym nam przez otaczające nas środowisko…\nCzy język szwedzki jest trudny? Na treść powyższej grafiki składają się autentyczne wypowiedzi internautów na…\nNajlepsza rada dotycząca nauki języków obcych Niemal codziennie zdarza mi się otrzymywać maile od czytelników. Nie…\nJak w praktyce wygląda poszukiwanie partnera językowego Poszukiwanie odpowiedniego partnera do wspólnej nauki języków nie jest prostym zadaniem.…\nO dwóch legendarnych słowiańskich literach Przed czterema laty zdarzyło mi się opublikować, jeszcze na łamach…\nNajtrudniejszy język świata Ludzie mają to do siebie, że lubią patrzeć na świat…\nFrancuski w Québecu – jak zrozumieć Kanadyjczyka? „Voyage, voyage!” - kojarzycie tę piosenkę, prawda? Podejrzewam, że nie…\nJak się nauczyć rosyjskiego? W ciągu ostatnich dni otrzymałem kilka maili z zapytaniem o…\nCzy język niemiecki jest trudny? Nad trudnością języków rozwodziło się już wielu autorów Woofli, dlatego…\nDyslektyk uczy się języka obcego Dzisiejszy artykuł będzie traktował o poważnym temacie, który szczególnie w…\nPolski – najtrudniejszy język świata? Polski? Rzekłabym język jak każdy inny, choć nie raz ani…\nWyznania ANKIholika Przed paroma dniami otrzymaliśmy na naszą skrzynkę redakcyjną wiadomość od…\nJakiego języka warto się uczyć? Pytanie postawione w temacie jest jednym z tych, które nurtują…\n5 zagadnień, które utrudniają Polakom naukę języka perskiego Perski nie jest językiem ekstremalnie trudnym, choć w rankingu trudności…\nZa co kocham lang-8.com oraz gdzie szukać przyjaciół Niezależnie od tego, czy uczysz się samodzielnie, czy też w…\nNajłatwiejszy język świata Czy pamięta ktoś jeszcze dyskusję jaką wywołał artykuł o najtrudniejszym…\nArchiwum Wybierz miesiąc Luty 2020 (1) Sierpień 2019 (1) Kwiecień 2019 (1) Marzec 2019 (1) Styczeń 2019 (3) Grudzień 2018 (2) Październik 2018 (1) Wrzesień 2018 (1) Maj 2018 (1) Marzec 2018 (1) Luty 2018 (1) Listopad 2017 (3) Październik 2017 (2) Wrzesień 2017 (2) Sierpień 2017 (3) Czerwiec 2017 (4) Maj 2017 (2) Kwiecień 2017 (3) Marzec 2017 (5) Luty 2017 (4) Styczeń 2017 (4) Grudzień 2016 (3) Listopad 2016 (4) Październik 2016 (5) Wrzesień 2016 (4) Sierpień 2016 (5) Lipiec 2016 (7) Czerwiec 2016 (5) Maj 2016 (6) Kwiecień 2016 (6) Marzec 2016 (10) Luty 2016 (9) Styczeń 2016 (11) Grudzień 2015 (10) Listopad 2015 (9) Październik 2015 (9) Wrzesień 2015 (9) Sierpień 2015 (10) Lipiec 2015 (10) Czerwiec 2015 (9) Maj 2015 (10) Kwiecień 2015 (10) Marzec 2015 (10) Luty 2015 (8) Styczeń 2015 (10) Grudzień 2014 (10) Listopad 2014 (9) Październik 2014 (9) Czerwiec 2014 (1) Maj 2014 (1) Październik 2013 (1) Wrzesień 2013 (1) Sierpień 2013 (1) Lipiec 2013 (2) Czerwiec 2013 (1) Kwiecień 2013 (1) Luty 2013 (1) Grudzień 2012 (1) Wrzesień 2012 (1) Maj 2012 (1) Kwiecień 2012 (1) Marzec 2012 (1) Grudzień 2011 (3) Listopad 2011 (1) Październik 2011 (1) Wrzesień 2011 (1) Sierpień 2011 (2) Maj 2011 (3) Kwiecień 2011 (3) Marzec 2011 (1) Luty 2011 (2) Styczeń 2011 (3) Grudzień 2010 (3) Listopad 2010 (4) Październik 2010 (8) Wrzesień 2010 (9) Sierpień 2010 (14) Lipiec 2010 (10)\nWoofla.pl używa plików cookies w celu optymalizacji korzystania ze strony, a także dostosowania jego zawartości do preferencji użytkownika. Używa ich również w celu tworzenia anonimowych, zagregowanych statystyk, z wyłączeniem personalnej identyfikacji użytkownika. To pomaga nam zrozumieć, w jaki sposób użytkownicy korzystają ze strony internetowej i pozwala ulepszać jej strukturę i zawartość. Akceptuj Szczegóły


Jaz Mirabel Club - opis - Sharm El Sheikh, Egipt\nJAZ MIRABEL CLUB - Egipt / Sharm El Sheikh\nHotel należący do kompleksu Jaz Mirabel. Szczególnie polecany dla rodzin z dziećmi. Do dyspozycji gości pozostają bogate centrum SPA z zabiegami odprężającymi, boiska sportowe czy dyskoteka. Relaks i wypoczynek zapewni także formuła AII Inclusive z dużym wyborem dań, bary z wieloma trunkami a przygoda podczas nurkowania wśród rafy koralowej będzie wręcz nie do opisania.\nNa terenie hotelu: restauracje (5), bary (3), room service (płatny), pralnia (płatna), sala konferencyjna, baseny odkryte (2), 3 zjeżdżalnie wodne dla dorosłych i 2 dla dzieci).\n500 m od hotelu, prywatna, pomost, żwirowa, 250 m długości.Bezpłatne: parasole, leżaki, ręczniki plażowe, bar na plaży. Skała koralowa przy wejściu do morza.\npokoje superior room dla max. 3 os.: klimatyzacja indywidualna, sejf (bezpłatny), zestaw do parzenia kawy/herbaty (bezpłatny), minibar (płatny), TV, telefon, łazienka (prysznic, WC), balkon lub taras\nRestauracja główna hotelu Jaz Mirabel Club (Cactus Restaurant) jest zamknięta. Goście hotelu mogą korzystać z restauracji hotelu Jaz Mirabel Beach - Flooka Restaurant położonej obok Cactus Restaurant.\nAktualizacja z dnia: 27.02.2020 13:16\nOcena oraz opinie o JAZ MIRABEL CLUB


Zespół Szkół Ogólnokształcących nr 2 | Orliki Szczecin\nNasz Orlik - Opis\nKompleks sportowy został oddany do użytku w 2011 r. w ramach programu „Moje Boisko – Orlik 2012”. Na jego terenie znajdują się boisko do piłki nożnej z trawą syntetyczną oraz wielofunkcyjne boisko z nawierzchnią poliuretanową (m.in. do siatkówki, piłki koszykowej, badmintona, tenisa ziemnego).\nObiekt posiada oświetlenie, dzięki któremu istnieje możliwość gry w godzinach wieczornych. Dla użytkowników boisk udostępniane jest także zaplecze sanitarno – szatniowe, które znajduje się w przy hali sportowej. Obiekt, ze względu na swoje położenie w ścisłym centrum, jest dobrze skomunikowany z resztą miasta. W odległości do 500 metrów, z niemal każdej strony, znajduje się wiele przystanków tramwajowych i autobusowych.\nDo kompleksu sportowego łatwo dotrzeć także z dworców PKP i PKS. W godzinach popołudniowych oraz w weekendy na boiskach pracują animatorzy środowiskowi, którzy organizują i prowadzą zajęcia dla mieszkańców.\nNasz Orlik - dane kontaktowe\np. Marcin Szewczyk, tel. 608 704 278\nNasz orlik - galeria


Znaczny stopień niepełnosprawności i opieka nad chorą mamą - niepelnosprawni.pl\nniepelnosprawni.pl poradnik Znaczny stopień niepełnosprawności i opieka nad chorą mamą\nZnaczny stopień niepełnosprawności i opieka nad chorą mamą\nMam znaczny stopień niepełnosprawności i opiekuję się swoją sparaliżowaną mamą. Czy mogę się starać o jakikolwiek zasiłek?\nnie mamy pełnych informacji, dlatego trudno nam udzielić precyzyjnej odpowiedzi.\nWarto jednak wiedzieć, że osoba, która nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, może ubiegać się o specjalny zasiłek opiekuńczy. Świadczenie przysługuje osobom, na których ciąży obowiązek alimentacyjny, a także małżonkom.\nŚwiadczenie to nie przysługuje jednak, jeśli osoba sprawująca opiekę:\nWięcej informacji, dotyczących m.in. kryteriów przyznawania specjalnego zasiłku opiekuńczego, znajdzie Pan m.in. na naszym portalu.\nNiestety, z przepisów wynika, że jeśli ma Pan znaczny stopień niepełnosprawności, to nie może Pan otrzymać ww. świadczenia.