O historii, pamięci, sile i wartościach Przemyśla - miasta o niezłamanym duchu - piszą m.in. marszałek i wicemarszałek Sejmu RP – Marek Kuchciński\nO historii, pamięci, sile»\nO historii, pamięci, sile i wartościach Przemyśla – miasta o niezłamanym duchu – piszą m.in. marszałek i wicemarszałek Sejmu RP\nMuzeum Narodowe Ziemi Przemyskiej we współpracy z Wydawnictwem Sejmowym, w ramach obchodów 100. rocznicy odzyskania niepodległości, przygotowało publikację poświęconą Przemyślowi: „Miasto waleczne”. Wśród autorów m.in. Marek Kuchciński i Ryszard Terlecki, którzy zarysowują wydarzenia, z jakimi na przestrzeni wieków musiało zmierzyć się miasto. Poniżej wstęp marszałka Sejmu:\nPrzemyśl – moje miasto. Refleksje o Przemyślu w 100. rocznicę odzyskania niepodległości\nUpamiętniając 100. rocznicę odrodzenia Polski i wkład mieszkańców Ziemi Przemyskiej w ten wielki czyn niepodległościowy, nie sposób uniknąć kilku refleksji i porównań między okresem sprzed I wojny światowej i po niej. Wielka Wojna spowodowała olbrzymie zmiany geopolityczne. Powstanie wielu państw narodowych w naszej części Europy przyniosło nową jakość w życiu społeczno-politycznym. Nasuwa się więc pytanie, jak te zmiany rzutowały na rozwój Ziemi Przemyskiej i samego Przemyśla, jakie były ich przyczyny i skutki, jaki wpływ miały na pokoleniowe procesy przekształceń, co zależało od narodów, a co było dziełem jednostek i o kim warto pamiętać. Pytania te mogą odnosić się nie tylko do historii, lecz także do ludzi, kształtowania narodów, zrównoważonego rozwoju, dziedzictwa kulturowego, czyli do wszystkiego, czym zajmujemy się w duchu obchodzonej rocznicy.\nII Rzeczpospolita, jak mało który kraj w Europie, była przedmiotem zniewag (słynny „bękart traktatu wersalskiego” – Mołotow, „ekonomiczna niemożliwość” – Keynes, „defekt historii” – Lloyd George, dla przypomnienia, że obecne obrażanie Polaków przez zagranicę nie jest niczym nowym) oraz polityki służącej unicestwieniu naszej Ojczyzny. Kształtując swój niepodległy byt w bardzo trudnych warunkach zewnętrznych i wewnętrznych, II Rzeczpospolita odniosła jednak ogromny sukces. Po czasach zaborów, zacofania gospodarczego i społecznego polityka państwa przyniosła obywatelom zmiany na lepsze. Rozładowała przeludnienie wsi oraz ograniczyła bezrobocie w miastach. Wprowadzono demokrację parlamentarną, prawa wyborcze dla kobiet, bezpłatne szkolnictwo i bardzo korzystne dla pracobiorców ustawodawstwo pracy. Umożliwiono awans społeczny szerokim warstwom społecznym, co zaowocowało wykształceniem setek tysięcy wysokiej klasy specjalistów i milionów świadomych swoich praw i obowiązków obywateli.\nIdentyfikacja z własnym państwem wraz z poczuciem siły płynącej ze wspólnoty narodowej stały się czynnikami, które rozstrzygnęły o naszym narodowym przetrwaniu w starciu z największymi demonami XX wieku – z narodowym oraz internacjonalistycznym socjalizmem.\nO tym, że Przemyśl istniał już w 758 roku (1260 lat temu!), pisał ks. Benedykt Chmielowski, autor pierwszej polskiej encyklopedii powszechnej Nowe Ateny: „PRZEMYSŁAW I, czyli LESZEK I, od Złotniczej Kondycji Faber Fortunae Polaków, pozłocistemi pniakami Węgrów i Morawów nie tak poraził, jak strachem przeraził i odraził od Polski. Żył około Roku 760. On pod swoim imieniem fundował Przemyśl”. Tego władcę odnotowuje także Ignacy Krasicki w swoim dwutomowym „Zbiorze potrzebnieyszych wiadomości”. Miasto lub gród, jak mówili o Przemyślu w czasach kronikarza Nestora, był siedzibą Lędzian – Lechitów, którą w 881 roku zajął książę ruski Włodzimierz, a którą z kolei odbił Bolesław Chrobry, pewnie podczas swej zwycięskiej wyprawy na Kijów. Od początku XIV wieku przemyski zamek, wybudowany dla obrony południowo-wschodnich rubieży Polski, był jednym z kilkudziesięciu grodów wzniesionych przez Kazimierza Wielkiego.\nPrzemyśl był siedzibą starostwa i diecezji. W katedrze, w dzisiejszej kaplicy Drohojowskich, odbywały się sejmiki szlacheckie (takie były zwyczaje), podczas których rycerstwo podejmowało ważne dla spraw lokalnych decyzje. Wśród starostów warto wymienić Piotra Kmitę i Stanisława Augusta Poniatowskiego, późniejszego króla Polski.\nMiasto było stolicą Ziemi Przemyskiej, na terenie której, w Sądowej Wiszni, miały miejsce sejmiki generalne województwa ruskiego I Rzeczypospolitej. Ówczesna Ziemia Przemyska była rozległa, rozciągała się od Stryja po Świlczę za Rzeszowem i od gór Słonnych po Tarnogród. Należały do niej powiaty przemyski, jarosławski, leżajski, łańcucki, rzeszowski, mościski, przeworski, samborski, drohobycki, tyczyński i stryjski. Niestety po II wojnie światowej, w wyniku ustalenia granic między PRL a ZSRS, historyczna Ziemia Przemyska została podzielona. Dziś jedna część znajduje się w Polsce, druga na Ukrainie.\nPrzemyśl pamięta swą świetność z czasów austro-węgierskich. Stał się wówczas jedną z największych twierdz z garnizonem liczącym ponad sto tysięcy żołnierzy niemalże wszystkich narodowości wieloetnicznego cesarstwa.\nZ Przemyślem i Ziemią Przemyską związanych było wiele wybitnych i znanych postaci, jak pisarz Stanisław Orzechowski, kanonik (późniejszy biskup warmiński) Ignacy Krasicki – proboszcz katedry przemyskiej i autor Monachomachii, marszałek Sejmu Andrzej Maksymilian Fredro – pisarz barokowy, zwany polskim Tacytem, fundator klasztoru w Kalwarii Pacławskiej i jego daleki kuzyn – poeta Aleksander Fredro z Rudek, Mikołaj Sęp-Szarzyński – jeden z najwybitniejszych poetów polskich. Wśród uznanych osób są też duchowni: św. Józef Pelczar (biskup przemyski z przełomu XIX i XX wieku, założyciel Zgromadzenia Sióstr Sercanek i przemyskiego Muzeum Archidiecezjalnego), bł. ks. Jan Balicki, kard. Adam Stefan Sapieha z Krasiczyna oraz abp Ignacy Tokarczuk – nasz „rzecznik narodu walczącego o swą suwerenność i biskupa niezłomnego”, którego decyzją Sejmu w sposób szczególny wspominamy w bieżącym roku, w 100. Rocznicę jego urodzin. Ten krąg znamienitych postaci poszerzają: bratanek Kardynała Leon Sapieha z Krasiczyna – ziemianin, poseł na Sejm II RP, żołnierz w wojnie polsko-bolszewickiej i AK, pochowany na cmentarzu w Łętowni pod Przemyślem; Jan Gwalbert Pawlikowski z Medyki – twórca ekologii, pierwszy wydawca „Króla Ducha” Słowackiego, Jan Szczepanik – genialny wynalazca z Rudnik koło Mościsk; Henryk Jordan – lekarz, twórca ogródków dla dzieci i młodzieży, nazwanych od jego nazwiska jordanowskimi. Ponadto urodzony w Drohobyczu socjalista, legionista i adwokat Herman Lieberman, inicjator budowy Domu Robotniczego; niezwykła rodzina Tarnawskich: Apolinary – lekarz i twórca uzdrowiska w Kosowie na Pokuciu (Huculskim), Leonard – powstaniec styczniowy, adwokat, poseł na Sejm Ustawodawczy, współzałożyciel Towarzystwa Przyjaciół Nauk i Towarzystwa Dramatycznego ”Fredreum”, jego syn Władysław – wybitny anglista, tłumacz Szekspira, a jednocześnie twórca pierwszego think tanku – Komitetu Ziem Wschodnich, zamieszkały przy ulicy Grodzkiej nr 4 (piękna kamienica z wykuszem i podwójnym herbem Litwy i Korony); Karol Duldig – jeden z największych artystów australijskich, rzeźbiarz oraz twórca australijskiej Akademii Sztuk; Mojżesz Schorr – senator II RP, historyk i orientalista; Zbigniew Brzeziński – amerykański politolog i dyplomata polskiego pochodzenia, doradca prezydentów USA; Andrzej Gawroński – językoznawca i poliglota (znał 140 języków!), obrońca Lwowa w 1918 r.; Jerzy Grotowski – reformator teatru, także mieszkał przy ul. Grodzkiej; Przemysław Bystrzycki – pisarz, cichociemny; Ryszard Siwiec – żołnierz AK, heroiczny męczennik za wolność Czechosłowacji z 1968 roku.\nW minionym okresie nie tylko Przemyśl gromadził elity, nie tylko on był tyglem wymiany myśli. Dziedzictwo pokoleń i tożsamość narodową budowano w wielu innych miastach oraz miasteczkach Ziemi Przemyskiej, a także w okolicznych wsiach, które wówczas zamieszkiwali w zdecydowanej większości Polacy.\nRudki – małe, ale istotne miasteczko aż do wybuchu II wojny pozostawało w posiadaniu rodziny Fredrów. Tam też jest pochowany Aleksander Fredro.\nDrohobycz zwany miastem 5 rafinerii, jest kojarzony nie tylko z Brunonem Schulzem i Borysławiem, gdzie Jan Zeh z Ignacym Łukasiewiczem zaświecili w połowie XIX wieku pierwszą lampę naftową, lecz także z czołowymi politykami wiedeńskimi, jak premier Kazimierz Badeni i poseł Eustachy Sanguszko, również z artystami – Arturem Grottgerem, Maurycym i Leopoldem Gottliebami oraz wojskowymi jak generał Stanisław Maczek czy legendarny biały kurier Tadeusz Chciuk-Celt. Z Drohobyczem związany był także Iwan Franko, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli ukraińskiej literatury.\nTuż obok Drohobycza znajduje się Truskawiec – jedno z najsłynniejszych i najszybciej rozwijających się uzdrowisk II RP (286 nowo otwartych hoteli i pensjonatów w dwudziestoleciu!). To tutaj urodził się Kazimierz Pelczar, założyciel pierwszego polskiego centrum onkologii.\nW Medyce, niezwykłym gnieździe niezwykłej rodziny Pawlikowskich – o czym mało kto wie, działała w XIX wieku podziemna drukarnia, po której ujawnieniu Galicję musiała opuścić rodzina dzisiejszego czeskiego konserwatysty, politologa Alexandra Tomskýego.\nZ kolei w arboretum w podprzemyskich Bolestraszycach (założonym w latach 1970. przez prof. Jerzego Pióreckiego), po dziś dzień stoi dworek Piotra Michałowskiego, wybitnego malarza, który w czasie Powstania Listopadowego kierował dostawami uzbrojenia dla Powstańców.\nCofnąwszy się do XVII wieku, warto pamiętać, że córka starosty samborskiego Jerzego Mniszcha została żoną cara Dymitra. Były to jedyne dwa lata w historii Rosji, gdy Polacy panowali na Kremlu (po wcześniejszym zwycięstwie w bitwie pod Kłuszynem). Car Wasyl Szujski z braćmi złożyli hołd królowi Zygmuntowi III w Warszawie, o czym przypomina tablica na kolumnie Zygmunta. Nikt później tego wyczynu nie powtórzył.\nTo wreszcie Miasto i Ziemia, gdzie obok siebie przez wieki żyły różne nacje, działały różne Kościoły. Czasem możemy spotkać się z opinią o naszych stronach, że są one tyglem narodów. To pojęcie mylące, bardziej pasuje do Stanów Zjednoczonych jako tygla różnych grup etnicznych. Na Ziemi Przemyskiej i na dawnych Kresach Wschodnich narody (nacje) funkcjonowały zarówno niezależnie, jak i zależnie od siebie, ale w sposób suwerenny, choć często konkurencyjny. Można raczej przyjąć, że nasza część Europy była bardziej „łącznikiem historii”, gdzie przenikały się wpływy Wschodu i Zachodu. Nasz status i charakter zostały bowiem ukształtowane przez złote wieki I Rzeczypospolitej, która z imponującym rozmachem prowadziła politykę „między morzami”. A charakteryzująca nas od tamtych czasów cecha – tolerancja wyrastająca z wolnościowych i republikańskich tradycji – może najlepiej zapewnić współżycie odmiennych kultur na jednym terytorium. Bez faszyzmu, bez komunizmu, bez waśni etnicznych.\n„To po to, żeby mu było ciepło” – te proste słowa wypowiedziane przez księdza Jana Balickiego, dziś błogosławionego Kościoła Katolickiego, do kleryka, który zapytał dlaczego oddaje swój sweter ubogiemu, trafnie charakteryzują wiele podobnych postaw. Osoby takie jak ksiądz Jan Balicki kształtowały przez wieki Przemyśl i Przemyślan. Błogosławiony ks. Jan Balicki urodził się 25 stycznia w 1869 r., w Staromieściu pod Rzeszowem. Gdybyśmy spróbowali popatrzeć na Przemyśl oczami młodego Jana, zobaczylibyśmy zmilitaryzowane miasto. Wprawdzie kwitnące gospodarczo, ale z poszarpaną duszą – duszą kryjącą się w murach starych kamienic, kościołów, cerkwi i synagog. Tą duszą opiekował się także św. Bp Józef Sebastian Pelczar.\nAustriacy docenili militarne znaczenie położenia Przemyśla już po wyprawie wojsk Księstwa Warszawskiego pod wodzą księcia Poniatowskiego na Galicję w 1809 roku. Dziesięć lat później zaczęto miasto oszańcowywać.\nW historii miasta nie było to nic nowego. Jak podają źródła, mury obronne chroniły Przemyśl przynajmniej od XIV wieku. Brama Przemyska, w dolinach rzek Sanu i Wiaru, stanowiła od stuleci naturalne przejście z Kotliny Sandomierskiej na Pogórze Przemyskie, prowadząc na południe przez transeuropejski łańcuch Karpat. Była szlakiem handlowym łączącym Europę Wschodnią i Zachodnią. W czasach mniej spokojnych tym szlakiem maszerowały wielkie armie.\nNa trzy lata przed Powstaniem Listopadowym w Przemyślu stacjonował austriacki stały garnizon, a w drugiej połowie XIX wieku przemyski „obóz warowny” przekształcił się w bazę strategiczno-operacyjną wschodniej rubieży Austro-Węgier. Wieniec przemyskich wzniesień składał się z kilkanastu fortów głównych i kilkudziesięciu pomocniczych.\nZ początkiem wieku XX ten realizowany plan przekształcił się w potężnie ufortyfikowaną linię Dniestr-San. Na początku Wielkiej Wojny wyznaczono Przemyśl jako centrum obrony owej linii.\nPrzez cały wiek XIX, a szczególnie ostatnie ćwierćwiecze trwała rozbudowa miasta. Liczba jego ludności kilkakrotnie przekroczyła 50 tysięcy. Podobne zaludnienie osiągnie w latach 30. XX wieku, aby w 1938 roku przekroczyć 68 000, czyli tyle samo co obecnie.\nWęgrzy do dzisiaj pamiętają służbę swoich rodaków i walki o Przemyśl. W Budapeszcie uczczono poległych okazałym pomnikiem z nazwą naszego miasta, wzniesionym w samym centrum stolicy (niedaleko pomnika gen. Józefa Bema, bohatera Węgier z czasów Wiosny Ludów). W twierdzy podczas I wojny służyli dziadkowie Józefa Antalla, byłego premiera, i Laszlá Kövéra, obecnego szefa Zgromadzenia Narodowego Węgier. Nowe pomniki huzara Węgierskiego i ułana Beliniaka odsłonięte w 2016 r. na przemyskim Placu Dominikańskim są niezwykle symboliczne w swojej wymowie. Trwają także starania o dołączenie do tej grupy słynnego telegrafisty czeskiego Vladimíra Sýkory, którego pamiętniki z tamtych czasów zachowały się w czeskim archiwum. A jeżeli dołączylibyśmy do nich kolegę Słowaka, to powstałby kolejny symbol – wspólne miejsce pamięci całej Grupy Wyszehradzkiej. I taką politykę historyczną nasze państwa powinny prowadzić. Władze Przemyśla zadbały o powstanie tego symbolu już jakby zawczasu, nazywając jeden z placów przemyskich Skwerem Wyszehradzkim, którego oficjalne ogłoszenie odbyło się podczas spotkania przewodniczących parlamentów V4 w 2017 roku.\nWojna nierzadko niweczyła odwieczne alianse. Pamięć polsko-węgierska przywołuje dziś jednak inne fakty, które w zasadzie w każdym stuleciu potwierdzają bliskie związki obu narodów. Sięgając choćby do XIX wieku, warto przypomnieć generałów Józefa Bema i Józefa Wysockiego oraz ponad półtora tysiąca ochotników z Polski, uczestniczących w węgierskiej Wiośnie Ludów – wielu z nich (kilkuset, a wśród nich gimnazjaliści!), którzy zaciągnęli się do Legionu Polskiego pochodziło z Ziemi Przemyskiej, m.in. uwieczniony w Nocy listopadowej Wyspiańskiego powstaniec listopadowy i styczniowy płk Leon Czechowski (ma on w Jarosławiu aż dwa upamiętnienia: piękny pomnik nagrobny na Starym Cmentarzu i drewniany Słup Szeklerów – Kopijnik, niedaleko byłej synagogi). Wymienił ich wybitny historyk i dyplomata węgierski István Kovács w wydanym niedawno Słowniku biograficznym polskich uczestników Wiosny Ludów na Węgrzech. Spośród reprezentantów kolejnych pokoleń odnotujmy przede wszystkim – już ze strony węgierskiej – Gézę Gyoniego, sapera z twierdzy przemyskiej, wybitnego poetę swego czasu i swego narodu, „jeńca poezji”, który „Dni swoje liczył/ w kraju Lechitów/ wiernie czekając/ weselszych świtów”, oraz Ferenca Molnara, autora Chłopców z Placu Broni, a w wojsku korespondenta wojennego m. in. z Przemyśla. Warto przypomnieć także służbę ponad stu Węgrów w II Brygadzie Legionów Polskich przebijającej się przez Karpaty do Polski podczas I wojny. Jeszcze żywsza jest pamięć o pomocy Węgrów (w formie milionów sztuk amunicji) skierowanej do walczącej w 1920 roku z bolszewikami armii polskiej, bez której losy tej wojny mogły być zupełnie inne. Pomoc ta nadeszła w dramatycznym dla Węgrów czasie, gdy postanowieniami traktatu podpisanego w pałacu w Trianon w Wersalu odebrano im 2/3 terytorium, a 1/3 narodu pozostawiono poza własnym państwem. A trzeba pamiętać, że planowana pomoc węgierska była dużo większa, obejmowała również broń i oddziały wojskowe. Została jednak powstrzymana przez inne państwa, niechętnie nastawione do odradzającej się Polski i sympatyzujące z rewolucją bolszewicką.\nSymbolem współpracy polsko-węgierskiej w następnym pokoleniu (już w czasie II wojny światowej) była współpraca Józefa Antalla i Henryka Sławika – bohaterów trzech narodów (polskiego, węgierskiego i żydowskiego), którzy w czasie okupacji uratowali 30 tysięcy(!) obywateli polskich, w tym 5000 Żydów. Henryk Sławik był w Polsce skazany na zapomnienie praktycznie aż do drugiej dekady obecnego wieku, kiedy to – głównie dzięki staraniom państwa Krystyny i Grzegorza Łubczyków – pojawiły się publikacje na jego temat i odsłoniliśmy bliźniacze pomniki (w Warszawie w 2016 r. i rok później w Budapeszcie) obu bohaterów w formie Ławeczki Antalla i Sławika.\nPamiętamy również powstania w czerwcu i październiku 1956 w obu państwach, będące wielkimi symbolami solidarności. Wówczas od Przemyśla po Szczecin oddawano krew dla powstańców. Najnowszym upamiętnieniem kolejnej symbolicznej dla współpracy polsko-węgierskiej postaci jest utworzony w 2018 roku polski Instytut im. Wacława Felczaka, słynnego kuriera Rządu RP na uchodźstwie (na Węgrzech odpowiednikiem Instytutu jest fundacja im. W. Felczaka).\nPisząc o fenomenie Przemyśla warto wspomnieć o niektórych instytucjach wzbogacających życie społeczne i kulturalne jego mieszkańców, szczególnie w XIX wieku. To wtedy, w 1869 r., powstało najstarsze w Polsce Towarzystwo Dramatyczne im. Aleksandra Fredry „Fredreum”, nieprzerwanie działający amatorski teatr, mający swą siedzibę ciągle w tym samym miejscu, na Zamku przemyskim – fenomen na skalę europejską.\nPoczątki Towarzystwa Muzycznego to listopad 1865 roku. Pierwszymi prezesami Zarządu byli Aleksander Dworski i Walery Waygart. A jednym z ważnych przedstawicieli świata muzyki z Przemyśla był Artur Malawski (urodzony w 1904 roku, przy ulicy Władycze). Dziś jego imię nosi Filharmonia Podkarpacka oraz Zespół Państwowych Szkół Muzycznych w Przemyślu.\nAktywność intelektualna Przemyślan znalazła także swój wyraz w powołanym w lutym 1909 r., Towarzystwie Przyjaciół Nauk. Działające do dziś Towarzystwo, zaliczane do najstarszych tego typu instytucji w Polsce, powstało z inicjatywy m.in. braci Kazimierza Marii i Tadeusza Osińskich, którzy byli także jednymi z pomysłodawców powołania Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej, a których rodzinny dom stoi przy ulicy Kmity.\nZa sobą mamy historię Przemyśla przygniecionego militarnym ciężarem austro-węgierskiej armii, bogatszego ekonomicznie, ale bez jasnej przyszłości. W 1918 roku, gdy Polska odzyskiwała niepodległość, także Przemyśl – i to jako jeden z pierwszych – stanął do walki. Ksiądz kpt. Józef Panaś podsycał ducha walki. Tym razem przeciwko Ukraińcom. Przemyślanie walczyli od początku listopada 1918 r., o mosty na Sanie, o dzielnice, przeprowadzali kontrataki z Zasania na prawobrzeżną stronę miasta. W dniu 11 listopada Przemyśl był wolny! Ale Polacy walczyli dalej w Niżankowicach i innych miejscowościach. W walce brali udział przedstawiciele wszystkich pokoleń, w tym Orlęta – uczniowie gimnazjów przemyskich (ci, którzy zginęli, zostali pochowani w wielkim symbolicznym grobie Orląt na cmentarzu głównym). Nie byłoby to jednak możliwe, gdyby przez pokolenia nie zbudowano fundamentu wartości dla tworzącej się wspólnoty narodowej i ponadnarodowej. Bo Przemyśl, jak wiele podobnych miast Rzeczypospolitej, był Miastem Polaków różnych wyznań I narodowości, a tożsamość całej Ziemi Przemyskiej budowali nie tylko Polacy, ale także Żydzi, Rusini, Ukraińcy, Węgrzy, Austriacy, Czesi, Niemcy, Ormianie. Tę różnorodność oraz nawarstwienie dorobku pokoleń i kultur widzimy choćby w architekturze przemyskiej katedry. W obecnym kształcie nosi ona ślady: gotyku, renesansu, baroku, rokoka i późniejszych stylów. Stoi na fundamentach wcześniejszych świątyń: romańskiej i być może również wczesnoromańskiej z czasów wielkich Moraw i biskupstwa w Pradze. Przemyśl do dzisiaj jest siedzibą archidiecezji Kościoła rzymskokatolickiego oraz Kościoła greckokatolickiego.\nZ dramatycznych czasów II wojny światowej oraz następnych dekad funkcjonowania Przemyśla możemy przywołać postacie niemal symboliczne, potwierdzające tezę personalistyczną, że człowiek jest wartością, a dowodem tego jest umiłowanie wolności. Przykładem tego może być postawa zamieszkałej na ul. Tatarskiej dwudziestoletniej Stefanii Podgórskiej (dziś odznaczona medalem „Sprawiedliwy wśród narodów świata”), która podczas okupacji niemieckiej z narażeniem życia w rodzinnym domu przechowywała (w kryjówce o powierzchni 8 m/kw) 13 przemyślan narodowości żydowskiej.\nWarto przypomnieć także wielu wojskowych, a wśród nich przodków obecnego ministra sprawiedliwości Zbigniewa Ziobry. Jego pradziadek, płk Władysław Kornicki był w latach dwudziestych XX wieku dowódcą wojsk technicznych i Dowództwa Okręgu Korpusu X w Przemyślu oraz wykładowcą Politechniki Lwowskiej (został zamordowany przez Sowietów, jego nazwisko widnieje na tzw. ukraińskiej liście katyńskiej). Dziadek Ryszard Kornicki mieszkał przy ulicy Waygarta, podczas okupacji kierował kontrwywiadem AK w powiecie przemyskim, następnie objął funkcję szefa Inspektoratu WIN.\nLiczba rodzin (często wielu pokoleń) zaangażowanych w czyn niepodległościowy była na Ziemi Przemyskiej bardzo duża. Przypomnijmy jeszcze kilkoro członków podziemia. Pierwszym jest komendant Okręgu Rzeszowskiego WIN major Władysława Koba, którego pogrzeb odbył się dopiero w 2016 roku na cmentarzu przemyskim na Zasaniu. Ale przede wszystkim trzeba wspomnieć niesamowitą, bohaterską panią podporucznik Alicję Wnorowską, z Brygad Wywiadowczych AK (nazwa mówi wszystko!), a potem WIN, która mieszkała przy ulicy Matejki. Została aresztowana w 8 miesiącu ciąży i w celi śmierci urodziła syna Stanisława, późniejszego radnego przemyskiego w latach 1990. Dopiero w 2018 roku Sejm uchwalił ustawę zapewniającą dzieciom urodzonym w więzieniach komunistycznych (było ich 40) prawo do odszkodowania. Symboliczne jest także to, że ustawę tę w Sejmie „pilotował” poseł przemyski Andrzej Matusiewicz, doświadczony adwokat i obrońca w procesach politycznych z czasów PRL.\nPanią Alicję zawsze będziemy pamiętać z antykwariatu, w którym pracowała w latach 17., w podcieniach przemyskiego rynku. Przychodziliśmy tam po szkole, szukając książek, które pomogłyby w młodzieńczych poszukiwaniach bohaterów i ich przygód. I nieraz, „zupełnie przypadkiem”, na długiej, wiekowej ladzie księgarni, ale blisko, jakby pod ręką, pojawiała się stara powieść Ossendowskiego(!), Pawła Jasienicy, reportaż Melchiora Wańkowicza czy świetnie zachowana „jakaś” przedwojenna biografia. Wówczas zdawało nam się, że to były zwykłe przypadki, ale fascynujące, bo półki antykwariatu jawiły się jak kraina czarów. Dzisiaj wiemy, że za uprzejmością pani Alicji, sąsiadki z ulicy, krył się naturalny odruch przekazywania kolejnemu pokoleniu znaków, symboli i źródeł ważnych dla każdego młodego człowieka.\nPrzykładem innym jest rodzina Mechów z Żurawicy. Wielu jej członków prowadziło walkę w podziemiu, najpierw przeciwko Niemcom, później – Sowietom. Grobu Szymona Mecha, dowódcy Kedywu w Żurawicy, zadenuncjowanego w ostatnich dniach okupacji niemieckiej, do dzisiaj nie odnaleziono. Jego córka Czesława („Niezapominajka”) była łączniczką AK. Syn Jan został odznaczony przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego Złotym Krzyżem Zasługi za służbę w WIN.\nPamiętamy (wciąż pamiętamy choć minęło 50 lat!) o nieprawdopodobnie dramatycznym czynie Ryszarda Siwca, który – przekraczając granice bohaterstwa, a jednocześnie w pełni świadomie – dokonał samospalenia na stadionie w Warszawie 8 września, w czasie państwowych dożynek, na oczach dziesiątków tysięcy ludzi, w proteście przeciwko najazdowi wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację. Do dzisiaj ten czyn jest pamiętany w Pradze, a Przemyślanin, któremu wystawiono tam pomnik, stał się obok Czechów Jana Palacha i Jana Zajica oraz Węgrów Sándora Bauera i Mártona Moysesa, symbolem walki o wolność. Wszyscy oni wybrali śmierć, bo uważali, że w walce o wolność żadna ofiara nie jest zbyt wielka i tylko taki radykalny protest może wstrząsnąć społeczeństwem w obronie solidarności oraz pobudzić do działania. Także rodzina pana Ryszarda 20 lat później zaangażowała się w przemiany zwieńczone wielkim ruchem Solidarności.\nOdnotujmy jeszcze wcześniejsze o kilka miesięcy marcowe protesty studentów, które odbywały się w uczelniach największych miast polskich i także miały swój przemyski akcent. Tworzyli go uczniowie szkół średnich, dla których Marzec ’68 był iskrą do zamanifestowania sprzeciwu wobec władzy komunistycznej i niesprawiedliwych rządów. Akcje i protesty organizowali m. in. Damian Zegarski uczeń technikum mechanicznego, inicjator rożnych form protestów, także pod pomnikiem Adama Mickiewicza w rynku przemyskim; Ryszard Góral, dzisiaj radca prawny, a w tamtych czasach działacz młodzieżowej niezależnej organizacji podkreślającej polskość Przemyśla, później związany z podziemną Solidarnością, czy uznawany za najmłodszego organizatora studenckiego powstania w 1968 roku szesnastoletni wówczas uczeń szkół przemyskich (w tym I LO im. J. Słowackiego) Andrzej Mazur, jeden z twórców parateatru w Polsce w ruchu studenckim w latach siedemdziesiątych (w KUL) i działacz Solidarności na Kujawach, obecnie poeta, publicysta, ekolog. Wspomniany przemyski pomnik Adama Mickiewicza był jeszcze przez wiele lat miejscem kultowym dla różnych niezależnych inicjatyw.\nPrzywołana już ulica Matejki jest także ciekawym przykładem zagęszczenia znaczeń oraz symboli z dziejów miasta zapisanych w życiu jego mieszkańców. U jej szczytu, tuż pod zamkiem, stoi samotny, wysoki obelisk, prawie sięgający czasów ostatnich Jagiellonów – legendarny symbol skutecznej obrony miasta przed najazdami tatarskimi. Dawniej, przed wojną, nosiła nazwę „Ptasia” i była jedną z najstarszych ulic. Niewielka (na Starym Mieście wszystkie takie są), blisko zamku, liczy 13 numerów, ale niemal pod każdym z nich odbywało się jakieś ważne wydarzenie lub żyli ciekawi ludzie. Poza wspomnianą już Alicją Wnorowską mieszkał tam legendarny Marian Stroński – jeden z największych malarzy polskich XX wieku. Sąsiedztwo wzgórza zamkowego zaowocowało stworzonymi przez niego wieloma świetnymi pejzażami Przemyśla, widokami starych uliczek, fragmentów zamku, pięknych kasztanów i lip. Na tarasie swojego domu malarz zapisywał w obrazach kubistyczne widoki Zasania. W kamienicy obok mieszkał Kazimierz Cieszyński, ostatni prezes przedwojennego „Sokoła”, jego sąsiadem był Zbigniew Kuchciński, pierwszy prezes (i współzałożyciel) przemyskiego oddziału Towarzystwa Miłośników Lwowa, a obok nich wychowywał się Artur Jędruch, późniejszy komendant wojewódzki Policji. Także przy ulicy Matejki mieszka dziś przewodniczący przemyskiej Rady Miejskiej Bogusław Zaleszczyk – potomek jednego z przemyskich Orląt. Z domu na tej ulicy (na strychu) nadawana była w 1986 r., niezależna audycja podziemnego radia „Solidarność”. Przy ulicy Matejki mają też swą siedzibę dwa kościoły chrześcijańskie różnych wyznań. A na samym jej początku, w chylącym się pod ciężarem wieków domku z pięknym drewnianym balkonem mieszkał pan Emil Siara, który z rodziną, podczas okupacji niemieckiej przechowywał w Ujkowicach pod Przemyślem kilka rodzin żydowskich, ratując ich przed śmiercią.\nPodobnych ulic, miejsc, ludzi jest tutaj więcej. Architektura takiej staromiejskiej uliczki połączona zwykle z pamięcią o pokoleniach ludzi tam mieszkających pozostawia po sobie niepowtarzalny, sentymentalny urok jakiejś tajemniczej, nieodkrytej do końca przeszłości, która z czasem nabiera coraz większego znaczenia.\nWłaściwie w każdym dziesięcioleciu ubiegłego wieku w Przemyślu i dawnej Ziemi Przemyskiej miały miejsce wydarzenia angażujące ludzi do obrony wolności, w tym wolności religijnych, niepodległości i podstawowych praw obywateli oraz prawa do wyrażania własnych poglądów. Do historii przeszły walki uliczne i barykady w obronie Salezjańskiej Szkoły Organistowskiej w 1963 roku, oraz budowa kilkuset kościołów, bez zgody władz komunistycznych, na terenie całej diecezji przemyskiej kierowanej w latach 1965-93 przez bp. Tokarczuka. Przy tej okazji powstawały komitety obrony ludzi wierzących, takie jak ten, który zasłynął z „bojów” o kościół na Kmieciach w Przemyślu, na czele z ks proboszczem Adamem Michalskim, Stanisławem Sudołem i Witem Siwcem, synem Ryszarda, czy ten w Stalowej Woli za czasów proboszcza ks Edwarda Frankowskiego, późniejszego biskupa pomocniczego diecezji przemyskiej, a po podziale administracyjnym Kościoła w Polsce w 1992 r., – sandomierskiej.\nNiezwykle istotne były także działania niewielkiej grupy odważnych, młodych wówczas ludzi z Przemyśla współpracujących z Komitetem Obrony Robotników (KOR), ze Stanisławem Kusińskim prowadzącym w latach 1970. punkt kontaktowy tej organizacji w Przemyślu przy ul. Przemysłowej, a jednocześnie współpracującym z Ruchem Obrony Praw Człowieka i Obywatela (ROBCIO), w którym działał m. in. Janusz Czarski – ówczesny student KUL, a dzisiaj dyrektor Centrum Kulturalnego.\nOd lat 1980. mamy czasy bardziej znane i pamiętane: czasy potężnej „Solidarności”, a od grudnia 1981 r., – działalność podziemną różnych środowisk: robotniczych, rolniczych, czy kultury niezależnej, a także niezwykle ważna działalność duszpasterstw w mieście i na wsi, głównie w Krasiczynie u ks Stanisława Bartmińskiego.\nWłaśnie z takiej perspektywy możemy lepiej zrozumieć dzisiejszy Przemyśl. Miasto ludzi miłujących wolność, odważnych, dobrze rozumiejących postawy patriotyczne, czasem niekonwencjonalnych. Miasto ludzi tolerancyjnych i otwartych. Miasto, w którego dziejach przewija się cała historia Polski. Warto pamiętać, że jeszcze 300 lat temu było położone w południowo-zachodniej części Rzeczypospolitej, a Kresy były umieszczane zupełnie gdzie indziej. To nie przypadek, że przemyskie nekropolie (cywilne i wojskowe) wyróżniają się narodowościową i kulturową różnorodnością pochówków. Są pomnikami historii, które przechowują pamięć o powstańcach listopadowych, styczniowych, legionistach, Orlętach, AK, czy żołnierzach wyklętych (niezłomnych). Przemyśl to miasto wartości i możliwości, pięknej historii i fascynującej przyszłości. Miasto, które zasługuje na wpisanie całej starówki i zespołu architektury fortecznej na światową listę UNESCO.\nPrzemyśl jest częścią Polski, a Polska jest częścią Europy. Otwartość Przemyśla sprawia, że mogą w nim rodzić się i rozwijać inicjatywy takie jak „Europa Karpat”, która zbliża kraje naznaczone trudną historią, ale i od wieków ze sobą związane. Wśród tych inicjatyw od lat są odbywające się w Krynicy, Krasiczynie i Przemyślu spotkania dyskusyjne dla osób, które chcą rozmawiać o przyszłości naszej części Europy, o aktualnych sprawach bieżącej polityki, gospodarki, edukacji i kultury. Omawiane są tam problemy, które wciąż stanowią różnego rodzaju bariery, jak słabo rozwinięta infrastruktura, czy różnice w poziomie życia poszczególnych państw.\nDyskutowane są też sprawy zasadnicze dla naszej cywilizacji, jak wybór fundamentów, na których powinna być budowana przyszłość wspólnoty. Szuka się w trakcie tych spotkań recepty na modne na zachodzie Europy rezygnowanie z systemu podstawowych wartości chrześcijańskich oraz forsowanie federalizacyjnej multikultury ludzi i obyczajów w miejsce Europy solidarnych państw.\n„Europa Karpat” to forum dla tych, którzy czerpią z dziedzictwa przodków oraz bogactwa unikalnej przestrzeni; dla osób, które opowiadają się za zrównoważonym rozwojem i wspieraniem działań służących państwom oraz narodom całej Europy; dla osób mających odwagę myśleć, i to myśleć pozytywnie o przyszłości także w takich miejscach jak Ziemia Przemyska.\n„Europa Karpat” to wreszcie miejsce dla osób, a także całych rodzin, które często w niezwykle trudnych warunkach umacniały nasze poczucie świadomości narodowej i elementarnej przyzwoitości. Które zarówno przez wymiar aksjologiczny, jak i rozwój ekonomiczny, a nawet zaspokajanie codziennych potrzeb raczej budowały, niż burzyły. A jeśli walczyły, to w obronie podstawowych praw, przekazując z pokolenia na pokolenie zasady i normy życia nastawionego na współpracę w różnorodnym bogactwie naszej Rzeczypospolitej. Niektóre z tych osób zostały tutaj przypomniane.\nZdjęcia pochodzą ze zbiorów Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej\nKamienny Most, rejon ciężkich walk polskich oddziałów przemyskich 11 listopada 1918 r. Józef Klugman – zginął w listopadzie 1918 rokuw koszarach 37. pp na Zasaniu Mjr Julian Stachiewicz, dowódca odsieczy krakowskiej, głównodowodzący w bitwie o Przemyśl w dniach 11-12 listopada 1918 roku\nMarek Kuchciński do „Terytorialsów”: Stoją przed Wami ważkie i trudne zadania wobec współczesności, jak i wolnościowego dziedzictwa\nWielkie wsparcie dla Polski Wschodniej na rozwój firm i start-upów


DSM 3.0 Beta | Strona 8 | ProNAS - Forum serwerów plików Synology\nI przypomnę tylko jedną bardzo starą sentencję: nie ma głupich pytań, są tylko głupie odpowiedzi.\nJak stane na torach i zlapie rekami za trakcje to pojade jak tramwaj?\nKtory to jest "any key"?\nTo, że ktoś ma problem i pisze o tym na forum, do tego widzi produkt poprzez swoje problemy, to jest zupełnie normalna sprawa.\nOwszem, jesli pisze o problemie a nie dokonuje uogolnien na zasadzie: synology jest do dupy bo mi nie dziala. Moze najpierw przejrzyj historie postow to sam zobaczysz o co chodzi.\nterrorite, 27 Sierpień 2010\nmikhnal bez urazy ale z doświadczenia wiem, że z powrotem do wcześniejszej wersji może być problem (jak nie niewykonalne). Pamiętam jak kombinowałem na wszystkie sposoby by powrócić z bety 2.3 o ile się nie mylę... po dwóch tygodniach poddałem się skończyły się pomysły a poza tym na oficjalnym forum (ang) było wyraźnie napisane, że jest to niewykonalne :/\nRudi1204, 27 Sierpień 2010\nStad tez magiczna nazwa BETA. Nie mozna wymagac od softu w wersji beta ze bedzie w nim dzialalo wszystko i na dodatek wsciekac sie jesli cos nie dziala. Wystarczy przypomniec sobie chociazby bete visty i kompletny brak jakichkolwiek sterownikow do niej. Tez masa sprzetu nie dzialala i ludzie kombinowali jak mogli ale jakos nikt nie oskarzal o to Microsoftu. Skoro ktos instaluje bete to staje sie z automatu betatesterem. Wszelkie bledy czy niedorobki powinien zglaszac producentowi w celu ich wyeliminowania, po to wlasnie istnieja wersje beta. Jesli ktos tego nie rozumie to prosciej poczekac na wersje final.\nterrorite, 28 Sierpień 2010\nI właśnie dlatego muszę sam to sprawdzić, tylko potrzebuję chwili przy Synku.\nmikhnal, 28 Sierpień 2010\nDo tego nie ma się zaktualizować Bety ta sama wersja Beta, bo mam komunikat, że ta wersja jest starsza a to taka sama. Jak mam problemy z kluczami. Po https działa mi na FF ale nie na Operze. A FTP kompletnie nie łączy, wyskakuje komunikat SSH-2.0-OpenSSH-5.2. Juz 3 razy odnawiałem klucze w usr/syno/etc/ssl/mkcert.sh i nic.\nredi, 28 Sierpień 2010\nna moim 109j chodzi normalnie tak jak wcześniejsze wersje i jak na razie niema problemów\njarema34, 29 Sierpień 2010\nMI juz ruszyło. Pokombinowałem z certyfikatami i po zmianie portów zamiast 21było ok, a pozniej przekierowałem zakres portów ten od 5536-55663, chociaz wczesniej nie musiałem tego robic.\nredi, 30 Sierpień 2010\nW weekend podłączyłem dwa dyski 80GB na których miałem czyste, testowe DSM 2.3. Jakie było moje zdziwienie, kiedy Synek nie zbootował się, migała żółta dioda statusu a Synology Assistant stwierdził utratę konfiguracji...\nInstalacja DSM 3.0 aktualizuje kernel i intial ramdisk w pamieci flash, wynikiem czego nawet po podłączeniu czystych dysków trzeba instalować wersję 3.0.\nOto plik /etc.defaults/VERSION po instalacji DSM 3.0:\nWygląda na to, że nie można cofnąć wersji "major", tylko "minor". Czyli dotychczasowymi sposobami, np. poprzez edycję wspomnianego pliku VERSION można wgrywać wersje 2.3 <---> 2.2 <---> 2.1, itp. ale nie 2.3 na 3.0.\nDlatego przepraszam kolegę igorelectronics za niewiarę w skuteczność starej metody powrotu do 2.3.\nUtworzony na DSM 3.0 nowy wolumin domyślnie formatowany jest w ext4:\nNie podejmuję się konwersji z ext3 na ext4. Poczekamy do finalnego wydania DSM 3.0. Może będą w nim zawarte jakieś narzędzia do konwersji.\nnie da rady 1.png\nnie da rady 2.png\nmikhnal, 30 Sierpień 2010\nZnalazłem sposób na powrót do starszej wersji oprogramowania. Mogę ją tutaj upublicznić ale najpierw proszę o kontakt administratora tego forum ze mną na PM.\nigorelectronics, 30 Sierpień 2010\nOK w takim razie proszę o usunięcie mojego profilu z tego forum.\nterrorite, 30 Sierpień 2010\nDowngrade firmware z 3.0 do 2.3\nPo wielu prośbach z naszej strony inżynierowie Synology udostępnili informacje jak powrócić do starszej wersji firmware, jednocześnie jednak zaznaczyli, że nie jest to zalecana procedura.\nSposób jest podobny do poprzedniego. Ważna jest kolejność wykonywanych kroków.\nTe, bez których downgrade się nie powiedzie zaznaczę gwiazdką :\nZrestartować Synka za pomocą DSM, lub poleceniem konsoli reboot\nZalogować się do konsoli przez telnet/SSH (lub użyć programu WinSCP)\nWyedytować za pomocą np. vi lub Midnight Commandera plik /etc.defaults/VERSION i wpisać tam wartości:\nDopiero teraz zalogować się do DSM\nJeśli w informacjach o systemie mamy wersję 2.2-0959 można dokonać downgradu do 2.3 wybierając Panel sterowania > Aktualizacja oprogramowania DSM i wskazując plik *.pat z dowolnej wersji 2.3\nmikhnal, 1 Wrzesień 2010\nChciałbym przy okazji zwrócić uwagę na ciekawą kwestię:\nPartycja systemowa jak i woluminy utworzone na DSM 3.0 są formatowane w systemie plików ext4:\nPo downgradzie do 2.3 pozostaje ext4:\n/dev/md0 on / type ext4 (rw,barrier=0,data=ordered)\n/dev/md2 on /volume1 type ext4 (usrquota,grpquota)\nA czytając Wikipedię można dojść do ciekawych wniosków:\nZnalazłem kolejny minus 3.0 Beta DSM.\nWywala mi regularnie Transmission 2.04.\nMuszę ręcznie ten pakiet po tym uruchamiać.\nniewiesznic, 1 Wrzesień 2010\nCzy jest jakaś przybliżona data premiery DSM 3.0 w wersji finalnej ?\nCyberghost, 9 Wrzesień 2010\nDostałem odpowiedź na emaila do supportu Synology (tzw. ticket) gdzie zgłosiłem problemy ze zmianą automomatyczną protokołów (np. http na https) oraz problemami z iTunes 10 i streamingiem z DS'a i otrzymałem odpowiedź, że wady te zostaną naprawione w DSM3.0, który oficjalnie zostanie wypuszczony jeszcze w tym miesiącu (YEAH!!!) )\n" (...) the official DSM3.0 will be released this month. (...)"\nTak odnośnie daty wypuszczenia DSM'a.\nniewiesznic, 10 Wrzesień 2010\nZ dobrze poinformowanych źródeł wiemy, że w najbliższy poniedziałek 20 września nastąpi premiera oficjalnej wersji DSM 3.0.\nmikhnal, 17 Wrzesień 2010\nNo i super.... DSM 3.0 to chyba najbardziej zbugowana wersja Jednak nowy interface super...\nSyncHot, 17 Wrzesień 2010\ncyberbob32 Nowy użytkownik Noobie\nMamy już stabilna wersje do ściągnięcia\nmikhnal: o tutaj: http://pronas.pl/post6397.html#p6397\ncyberbob32, 20 Wrzesień 2010


Okleinowanie profili PVC - Okleiniarki - Oknonet.pl\n2006-08-02 | Wyświetleń:19232\nOkleinowanie profili PVC - Okleiniarki\nBARBERAN Elias Gorostiza\nIntegracja pionowa w firmie produkującej stolarkę nie musi oznaczać od razu inwestycji w własną tłocznię. Może to być np. okleinowanie profili PVC na własne potrzeby i usługowo dla innych. Przegląd dostępnych na rynku polskim okleiniarek otwiera cykl artykułów na ten temat, w następnych opiszemy okleiny i "chemię", a w ostatnim firmy usługowo okleinujące.\nZanim zdecydujemy się na inwestycje w okleinowanie warto przeczytać poniższy artykuł, aby przybliżyć sobie firmy i technologie z tej dziedziny.Zacznijmy do największej jednorazowej inwestycji, czyli okleiniarki. Są dwie metody, wedle których buduje się współczesne okleiniarki do profili PVC. Odchodząca powoli rozpuszczalnikowa i zyskująca sobie coraz więcej zwolenników technologia PUR, zwana termotopliwą. Dla odbiorcy docelowego rodzaj okleiniarki nie ma najmniejszego znaczenia, istotniejsze jest to dla firmy świadczącej taką usługę. Od strony jakości i trwałości spoiny trudno mówić o jakiś różnicach. Natomiast większe są utrudnienia od strony ochrony środowiska, a znając tendencję będzie coraz trudniej. Ze względu na wydajność przy długich seriach, termotopliwe maszyny potrafią być kilka razy szybsze od rozpuszczalnikowych. Są jeszcze inne wątki, ale spotykamy odmienne opinie i każdy musi sam sobie wyrobić swoją.\nRozejrzeliśmy się na rynku, aby sprawdzić, kto sprzedaje okleiniarki. Trudno mówić tu o jakiejś dominacji. Najbardziej rozpowszechnione w Polsce wydają się być maszyny hiszpańskiej firmy BARBERAN i polskiego FREZWIDU. Spotkać można sprzedawane przez HOMAG niemieckie okleiniarki FRIZ (kolejną właśnie zakupiła znana firma MS ze Słupska). Nieliczne są też austriackie FUX. Bardzo znaczącymi odbiorcami w Europie może się natomiast pochwalić włoski WPR, reprezentowany w Polsce przez IPM EXTRUSION. W tym roku również, znany dostawca maszyn dla branży firma ALUMA, wprowadziła do oferty okleiniarki STEINS. Od mniej więcej roku maszyny do oklejania profili okiennych i parapetów oferuje również eco instruments z Warszawy. Najmniej znane są Wulf oraz dwie tureckie firmy OKAN MAKINE SAN oraz Intergroupplastic san.\nOczywiście nie powiemy, którego dostawcę wybrać. Wskazówką mogą być ich dotychczasowi klienci. Kolejna wskazówka to konieczność zwrócenia uwagi nie tylko na koszt zakupu, ale też na koszt okleinowania, czyli te elementy maszyny, jak topielniki i głowice szczelinowe do kleju, czy sposób dozowania primera. Większość producentów wyposaża własne okleiniarki w urządzenia trzech firm, są to amerykański NORDSON, szwajcarski ROBATECH i hiszpański MELTON. Maszyny i aplikatory skonstruowane są tak, aby odbiorca mógł bazować na różnych dostawcach primera i kleju. Odmiennie rzecz traktuje włoska firma WPR, sama projektuje i produkuje aplikatory i raczej dedykuje je pod chemię do klejenia produkowaną przez własną firmę TAKA.\nNa rynku też są takie firmy jak GLUETECHNIKA, które są w stanie zbudować kompletny system do oklejania (łącznie z okleiniarką). Generalnie oferują systemy do stapiania i aplikacji klejów PUR czy EVA.\nBez względu na wybór opcji warto dokładnie sprawdzić realny koszt późniejszego okleinowania. A koszt primera, kleju czy czyściwa może przekroczyć w ciągu roku wielkość inwestycji w maszynę.\nNajlepszym rozwiązaniem będzie dokładne przeanalizowanie propozycji opisywanych przez nas firm. My poprosiliśmy w Waszym imieniu o wstępne przedstawienie zalet swoich firm, ich przedstawicieli. Reszta należy do Was.\ntel. 081 5250695\nMFO, Abakus i Dobroplast, Pietrucha Jezierski. Garbalinski. Mech-rol-plast. Erg-profil Ergis, Simbud Bogmar Porta, Polskone Komandor, Senator, Indeco\nfax 012 2765068\nOkleiniarka R-04-R/S350 do profili PCV i Aluminum na klej rozp. (prędkość oklejania: 3-12 m/min, max. szerokość oklejania 350 mm (na indywidualne zamówienie do 700 mm).\nOkleiniarka do profili PCV, Aluminium na klej PUR (prędkość oklejania: dobierana indywidualnie do 60 m/min, max. szerokość oklejania od 150 do 1000 mm).\nJocz, AiB, Masovia, Drutex, Interstal, Aspol II, Royal Europa, Printex, Portos, Różański, Petecki, Profi Kolor, Majewski, Frostex\ntel. 061 6474500\nfax 061 6474590\nOklejarki do profili z typu PUM120 do okleinonowania opłaszowującego okleiną naturalną, foliami PCV, melamina, papierem, plastikami i foliami metalowymi. Do zastosowania kleje na gorąco PUR i EVA, kleje rozpuszczalnikowe i primerowe. Łatwa wymiana profili dociskających, idealne prowadzenie, powtarzalność ustawień roboczych. Nowatorski systemy rozwijania oklein, ich mocowania i digitalowe odczyty położenia. Możliwości pracy w linii i poza, z dostosowaniem wymiarów i mocy do potrzeb klienta.\nBRW, Swedwood, Forte, Kosz, Jobon, G3, Jarbetal, Abakus, Garbaliński, M&S, UEImp Pasymowski, Senator, Kronodoor\ntel: +48 22 4018041\nOklejarki do profili pracujące poza linią (Off-Line) oraz w linii (on-line). System automatycznego dozowania primera. WPR produkuje własne topielniki i głowice szczelinowe do kleju, zamiast aplikować gotowe rozwiązania innych producentów. WPR produkuje również specjalistyczne kleje TAKA, zaliczane do najlepszych w swojej dziedzinie. Firma dokonuje również upgradu okleiniarek z technologią klejów rozpuszczalnikowych na technologię klejów termotopliwych\nVeka AG, Profine Group, Thyssen Polymer GMBH, Salamander, Hocoplast, Rehau, Deceuninck Plastics Industries N.V, Poli-Eco i inne\ntel. 055 2307960\nfax 055 2307961\nSzeroka paleta okleiniarek serii PUMA niemieckiej firmy STEINS, zarówno na kleje rozpuszczalne, jak i termotopliwe. Modułowa budowa pozwala na indywidualne dostosowanie maszyny do potrzeb użytkownika. W maszynach na kleje termotopliwe możliwe stosowanie zarówno dysz ROBATECH jak i NORDSON. Wiele unikalnych, opatentowanych rozwiązań (np. system automatycznej wymiany rolki z okleiną w czasie pracy ciągłej).\nMir Okon, Aluplast\ntel. +48 22 651 68 14\nfaks +48 22 651 81 72\nTelefon: +43 (0) 7562 6111-0\nFax: +43 (0) 7562 6111-57\nTermoplast Libiąż, Pietrucha, Gealan, Aluplast, Rehau,\nTel./fax 081 883 00 06\nTel. Kom. 602 687 615\nSystemy do topienia i aplikacji klejów termotopliwych PUR, EVA i głowice szczelinowe o szerokości nakładania kleju od 5 do 2500mm, z płynną regulacją lub wymienną blendą, głowice modułowe, oklejarki do profili, asortyment części zamiennych do tych urządzeń.\nMIDAS, VOX, ROTO, KRONODOOR, SALAG.\nImes Sanayi Sitesi C Blok 305 Sk. No:11 34775 Dudullu-Ümraniye-ISTANBUL / TURKEY\nTel: 0090 216 314 87 02 - 0090 216 365 83 59\nFax: 0090 216 365 83 60\nAl. IX Wieków Kielc 16/12\ntel.: 041 3602100\nfax.: 041 3602110\nNiemiecka firma UES AG jest producentem, przemysłowych systemów klejenia na gorąco zarówno w aplikacjach automatycznych jak i ręcznych.\nDo naszych maszyn stosujemy własne aplikatory. Jedyna rzecz, którą Barberan kupuje, są to topielniki. Bez względu na to, czy będzie to szwajcarski ROBATECH, amerykański NORDSON, czy hiszpański MELTON, nasza głowica może współpracować z każdym z nich. Tak samo podchodzimy do chemii. Nasz klient może używać produktów różnych firm. Przerabiamy także oklejarki rozpuszczalnikowe na termotopliwe. Kilka takich przeróbek wykonaliśmy w Polsce. Robimy też maszyny kombinowane, są to bardzo ciekawe układy np.: głowica dyszowa na klej PUR, który pozwala nam kleić i PCV i aluminium itd., ale też głowica wałkowa, do klejów topliwych do pracy na MDF-ie. Klient może oklejać PCV i drewno robiąc to na tej samej okleiniarce. Takie maszyny już pracują w Polsce.\nFREZWID Mariusz Gibek\nW dobie optymalizacji kosztów produkcji istotną kwestią jest kompromis pomiędzy ceną maszyny, jakością wykonywanych przez nią detali i wydajnością. Maszyny firmy FREZWID spełniają ten trudny warunek najlepiej ze wszystkich na rynku. Zgodnie z filozofią TQM potrzeby klienta są priorytetem dla wszystkich procesów w naszej firmie. Począwszy od konstrukcji a na dostawie skończywszy. Wszystkie wymagania i sugestie klienta nasza firma bierze pod uwagę. Możliwe są różne wersje maszyn, jak różne są wymagania klientów. W naszych maszynach stosujemy własne rozwiązania aplikatorów, jak również firm o światowej renomie. Na życzenie zamawiającego możemy zastosować jego aplikator z innej maszyny lub aplikator wskazanej firmy. Nasi doradcy techniczni i konstruktorzy służą pomocą w rozwiązywaniu problemów procesów produkcji. Niewątpliwym atutem naszych maszyn jest możliwość wykonania innych urządzeń np: liczniki, znakowarki, urządzenia transportowe, podawcze i odbiorcze ułatwiające wkomponowanie okleiniarki w istniejącą linię produkcyjną.\nGLUETECHNIKA Zbigniew Jarosz\nKleje poliuretanowe, wykorzystywane przemyśle, dają znakomite rezultaty jeżeli chodzi o jakość otrzymywanych za ich pomocą połączeń, są niestety trudne w obróbce i wymagają specjalnych urządzeń do stapiania oraz aplikacji. Firma Gluetechnika z Dęblina, specjalizuje się w produkcji kompletnych systemów do stapiania i aplikacji tych klejów. W Dęblinie powstają systemy do topienia i aplikacji klejów poliuretanowych, EVA, a także innych klejów termotopliwych. We wszystkich zaproponowanych systemach zastosowano najnowszej generacji sterownik z wizualizacją, który nie tylko zapewnia bardzo wygodną pracę, ale też daje możliwość programowego rozszerzenia w zależności od potrzeb klienta. Dozymetr, umieszczony w sterowniku, gwarantuje bardzo precyzyjne dobranie ilości kleju (w zależności od prędkości okleiniarki), co odbywa się programowo, bez konieczności ingerencji ze strony operatora. Jedną z propozycji firmy jest urządzenie do oklejania szerokich profili (np. z PCV) przy zastosowaniu klejów PUR. Cechuje go wysoka jakość, nie tylko wykonania, ale też możliwości technicznych. Zaprojektowana i wykonana u nas maszyna zawiera system szybkiego przezbrajania w zakresie szerokości. Polega to na tym, że taśmy transportowe i narzędzia są zamocowane na jednym suporcie, co pozwala proporcjonalnie względem siebie rozsuwać je lub zsuwać.\nECO IN Renata Białowąs\nGłówną działalnością naszej firmy jest produkcja oraz dystrybucja materiałów używanych do wytwarzania szyb zespolonych. Naszym podstawowymi produktami są: poliuretan eco pur oraz sito eco mol. Trzy lata temu poszerzyliśmy naszą ofertę również o maszyny do oklejania profili okiennych i parapetów. W zależności od wielkości produkcji oraz preferencji klienta, co do metody oklejania, mamy dwie maszyny: do oklejania na gorąco (kleje jedno komponentowe) oraz do oklejania na zimno (klej dwu komponentowy). Maszynę do oklejania na zimno proponujemy głównie mniejszym zakładom, które oklejają do kilkudziesięciu tysięcy metrów w skali roku. Z kolei naszego HMRa polecamy dużym przedsiębiorstwom, gdyż przy dwu zmianowej pracy, roczna oszczędność na kleju może wynieść nawet 250 tys. zł. Poza sprzedażą maszyn, świadczymy też usługi oklejania profili i cięcia folii. (wypowiedź uzupełniająca - marzec 2009)\nUES POLSKA Marcin Ciepluch\nOferowane przez nas topielniki kleju, węże grzewcze, głowice, aplikatory, moduły klejące, dysze, grzałki, czujniki i filtry, są kompatybilne z większością urządzeń spotykanych na rynku a ich wymiana nie wymaga jakichkolwiek przeróbek. Dysponujemy własnym systemem quick out, który umożliwia w razie awarii bardzo szybką wymianę grzałki lub czujnika w głowicy. Aplikatory kleju posiadają wyświetlacz i menu w języku polskim, co ułatwia obsługę urządzenia.\nBUDMA 2007 prognozy i wystawcy


Tania fabryka i dostawcy 4 × 4 Twill Carbon Fiber | Chengyang\nTkanina skośna z włókna węglowego to nowy rodzaj materiału włóknistego o wysokiej wytrzymałości i wysokim module sprężystości o zawartości węgla powyżej 95%.\n„Zewnętrzna miękka stal wewnętrzna” z włókna węglowego, jakość jest lżejsza niż metal aluminium, ale wytrzymałość jest wyższa niż stal, wytrzymałość jest 7 razy większa niż stali; i ma odporność na korozję, wysokie właściwości modułu, jest ważnym materiałem w wojskowych i cywilnych zastosowaniach obronnych.\nTkanina skośna z włókna węglowego\nTkanina skośna z włókna węglowego jest nowym rodzajem materiału włóknistego o wysokiej wytrzymałości i wysokim module z zawartością węgla powyżej 95% .Włókno węglowe „zewnętrzna miękka stal wewnętrzna”, jakość jest lżejsza niż metal aluminium, ale wytrzymałość jest wyższa niż stal, wytrzymałość wynosi 7 razy więcej niż stali; i ma odporność na korozję, wysokie właściwości modułu, jest ważnym materiałem w wojskowych i cywilnych zastosowaniach obronnych.\n1) Wysoka wytrzymałość, niska gęstość, wytrzymałość może sięgać 6-12 razy stali, gęstość to tylko jedna czwarta stali.\n2) Wysoka wytrzymałość zmęczeniowa;\n3) Wysoka stabilność wymiarowa;\n4) Doskonała przewodność elektryczna i cieplna;\n5) Doskonała wydajność tłumienia drgań;\n6) Doskonała odporność na ciepło;\n7) Współczynnik tarcia jest mały, a odporność na zużycie doskonała;\n8) odporna na korozję i długa żywotność.\n9) Przepuszczalność promieni rentgenowskich jest duża.\n10) Dobra plastyczność, może być wykonana w dowolnym kształcie zgodnie z kształtem formy, łatwa do formowania i łatwa w obróbce.\nTkanina skośna z włókna węglowego Szeroko stosowany w sprzęcie wędkarskim, sprzęcie sportowym, artykułach sportowych, lotnictwie i innych dziedzinach, wojsku używanym do produkcji rakiet, pocisków, satelitów, radarów, samochodów kuloodpornych, kamizelek kuloodpornych i innych ważnych produktów wojskowych. Takich jak stojaki rowerowe, przednie widelce rowerowe, części zamienne do rowerów, kije golfowe, kije do hokeja na lodzie, kijki narciarskie, wędki, kije baseballowe, rakiety z piór, okrągłe rurki, materiały obuwnicze, kaski, kamizelki kuloodporne, kaski kuloodporne, statki, jachty , łodzie żaglowe, płaskie panele, sprzęt medyczny, filtry przeciwpyłowe, przemysł pojazdów parowych (maszynowych), maszyny przemysłowe, zbrojenie budynków, łopaty wiatrowe itp.\nPakowanie: standardowe opakowanie eksportowe lub dostosowane do wymagań.\nDostawa: drogą morską / lotniczą / DHL / Fedex / UPS / TNT / EMS lub w inny preferowany sposób.\nPoprzedni: Tkanina z włókna węglowego 1K\nKolejny: Niebieska tkanina z włókna węglowego\nWłókno węglowe 4x4 Twill\nCena tkaniny z włókna węglowego\nWłókno węglowe 4k\nTkanina z włókna węglowego o strukturze plastra miodu\nTkanina z zielonego włókna węglowego\nProducenci tkanin węglowych\nWłókno szklane powlekane akrylem, Tkanina z włókna szklanego powlekana akrylem, Tkanina z włókna szklanego, Aluminiowa tkanina z włókna szklanego, Akrylowa tkanina z włókna szklanego, Tkanina z włókna szklanego powlekana PU,


Polska na drugim miejscu | niemasensu.pl\nMecz z Albańczykami zapowiadał się na wyrównane spotkanie jak te w Warszawie. Paulo Sousa wystawił bardzo przewidywalną jedenastkę, a Albańczycy zagrali w trochę bardziej osłabionym składzie, gdyż kontuzje oraz inne taktyczne decyzje miały wpływ na ostateczny kształt skład. Pierwsza połowa była bardzo nerwowa, a rywalizacja przypominała kopaninie. Żadna ze stron nie miała klarownej sytuacji strzeleckiej, ale to gospodarze mieli o wiele groźniejsze sytuacje. Kontrowersyjny był faul na Buksie, na skraju pola karnego, ale sędzia zdecydował się nie gwizdać.\nW drugiej połowie portugalski selekcjoner zdecydował się na kilka zmian. Od początku zagrał Klich zmieniający słabego Jakuba Modera. Piłkarz Leeds ożywił środek pola i pozwalał lepiej zorganizować grę. Albańczycy szykowali Broje jako jokera, mającego przesądzić wynik spotkania. Piłkarz wszedł, ale nie był w wstanie odmienić sytuacji w meczu. Za to Polacy co raz śmielej szli po swoje. Ostatecznie udało się strzelić bramkę w 77 minucie. Bramkę strzelił Karol Świderski, który zameldował się na boisku w miejsce Buksy. Asystę zaliczył wspominany Klich. Po raz kolejny Sousa trafił ze zmianami, które dały dużo jakości w grze biało-czerwonych. Gol spowodował ataki ze strony kibiców. Już przed meczem sytuacja była napięta, gospodarze gwizdali na hymnie Polski, a porażka to prawie pewne odpadnięcie z rywalizacji o drugie miejsce w grupie. Mecz został przerwany, co w sumie było na rękę Polaków bo Albańczycy nie mogli od razu rzucić się do odrabiania strat.\nZawodnicy ostatecznie wrócili na boisku po kilkunastominutowej przerwie. Albańczycy wykorzystali przerwę na dokonanie zmian ofensywnych. Ostatecznie obyło się bez większych incydentów, ale też gospodarze nie byli niesieni przez kibiców. Parę indywidualnych akcji w wykonaniu Broji nie dało zbyt wiele poza poprawą statystyki celnych strzałów. Polacy nastawili się na kontry, ale też nie spieszyli się z ich rozgrywaniem. Ostatecznie to Polacy wygrali to spotkanie 1:0.\nSousa wygrał swój najważniejszy mecz jako selekcjoner reprezentacji Polski. Udało się wyrwać zwycięstwo na niebezpiecznym terenie i pozwoliło umiejscowić się na drugim miejscu mając łatwiejszy terminarz niż Albańczycy, którzy mają spotkanie z Anglikami. Węgrowie zremisowali swój mecz z liderami grupy, ale tylko cud mógłby dać im szansę na awans z drugiego miejsca. Polska musiałby przegrać z Andorą, a Madziarowie wygrać z Polakami i San Marino strzelając całkiem sporą liczbę bramek, aby przeskoczyć Polaków. Jednak nie należy lekceważyć reprezentacji znad Dunaju, gdyż mogą być oni zmotywowani aby uzyskać najlepszy wynik, a udowodnili zarówno dzisiaj, jak i na Euro, że umieją grać z czołówką.


Pytanie, jak określą się jego potencjalni wyborcy.\nW sobotę przez Warszawę przeszła Parada Równości. Szli działacze homoseksualni i Rafał Trzaskowski. W niedzielę przez Warszawę (i przez wiele innych polskich miejscowości) przeszedł Marsz dla Życia i Rodziny. Szli działacze pro life i Patryk Jaki.\nTrzaskowski zapewniał, że jeśli zostanie prezydentem stolicy, obejmie patronatem Paradę Równości, Jaki oświadczył, że nigdy nie udzieli patronatu Paradzie Równości.\nZachowanie Patryka Jakiego nie dziwi – reprezentuje środowisko konserwatywne. Wiadomo było, że człowiek PiS nie poprze homopropagandy, opowie się natomiast za obroną życia ludzkiego (nawet jeśli boi się całkiem zdelegalizować aborcję). W każdym razie Jaki na lewicę nie liczył, to oczywiste. Natomiast jeśli chodzi o Rafała Trzaskowskiego, to można się było spodziewać, że jako człowiek PO będzie grał na wszystkie możliwe elektoraty, udając przyjaciela wszystkich. Tak od lat wygląda strategia tej partii – dawać sygnały na prawo i lewo, nie palić mostów, palić natomiast i Bogu, i diabłu jednocześnie i świeczkę, i ogarek. Czyli w sumie po prostu – bezideowość.\nJednak obecność Trzaskowskiego na Paradzie Równości i jego umizgi do homolobby zdają się zwiastować zmianę taktyki. Bo co innego ogólnie poprzeć, zagadać, a co innego manifestować wśród ludzi całkowicie zdeklarowanych po jednej stronie. Chyba ktoś tam u nich w sztabie wyliczył, że przynajmniej w stolicy na elektorat konserwatywny nie ma już co liczyć. Że lepiej odpuścić sobie katolików i Kościół, odgrzać „nieklękanie przed księdzem” i zdecydować się tylko na elektorat lewicowo-„postępowy”. Może uznali, że miłośników gejostwa i amatorów nijakości jest już w stolicy tylu, że mogą ich kandydatowi zapewnić zwycięstwo.\nNo cóż – ryzykowne zagranie. Próby legalizacji związków partnerskich, w tym jednopłciowych Polakom niespecjalnie się spodobały. Nie chwycił też eksperyment „Palikot”, polegający na ostrym antyklerykalizmie, połączonym z promocją wszelakiej zwichrowanej moralnie menażerii.\nSkąd więc teraz nagle ta śmiałość i stawianie na jedną – lewą – kartę? Może sztabowców Trzaskowskiego ośmieliło zwycięstwo Biedronia w Słupsku i wymyślili sobie, że skoro tam zwyciężył zdeklarowany homodziałacz, to tym bardziej w Warszawie zwycięży zdeklarowany przyjaciel homodziałaczy?\nI teraz pytanie, jak to naprawdę jest: czy takie zachowania pomogą Trzaskowskiemu, czy mu zaszkodzą? Bo to, że gra idzie o wielką stawkę, już chyba nie budzi niczyjej wątpliwości. To stawka znacznie większa niż włodarstwo w stolicy. To jest pytanie o zasady, o model człowieczeństwa i w ogóle o to, czy dziś Polacy są jeszcze chrześcijanami.\ndodane 11.06.2018 15:50\nTeza, że w Paradzie Równości poszli sami geje, lesbijki, homodziałacze i zdeklarowani przyjaciele homodzialaczy jest równa tezie, że w Marszu Niepodległości poszli sami nacjonaliści, ksenofobii i ich przyjaciele.\nTrzeba rozpocząć szturm modlitewny do nieba w intencji Warszawy i Polski. To lepsze niż "przerzucanie" się komentarzami.\nNo jakby Pan Panie Franciszku poszedł do normalnej pracy i zobaczył co myślą przeciętni 30-latkowie z dużych miast to by Panu się trochę optymizm zmniejszył.\n”Kandydat się określa". Kiedyś, dawno dawno temu, pewien "kandydat" też miał się określić.Był to kandydat na miejscowego proroka,uzdrowiciela i przewodnika moralnego. Przyprowadzili do niego osobę moralnie naganną.Ta osoba propagowała rozwiązły tryb życia,współżyła seksualnie z różnymi partnerami.Pieniądze znaczyły dla niej wiecej niż moralność.Mało tego.Swoim życiem powodowała zgorszenie pośród prawych obywateli. Stanowiła zagrożenie dla porządku moralnego oraz przekreślała święte wartości rodziny.Nawet dziś, ja uważam tak samo,jak wtedy faryzeusze i obrońcy religi i praw Bożych.Ale Jezus myśli inaczej.Mówi: "Spójrz na własne serce i swoje grzechy". Takie słowa powiedział dwa tysiące lat temu jako "kandydat który ma się określić".


FILOLOGIA HISZPAŃSKA | Ateneum - Akademia Nauk Stosowanych w Gdańsku kierunki studiów | Wymagania | Opinie\nKierunek może nie być dostępny w ofercie uczelni. Informację należy zweryfikować na stronie uczelni: Ateneum - Akademia Nauk Stosowanych w Gdańsku\nFilologia hiszpańska – Ateneum - Akademia Nauk Stosowanych w Gdańsku\nStudia na specjalności filologia hiszpańska w Ateneum - Akademii Nauk Stosowanych Gdańsku to studia licencjackie lub magisterskie, których program kształcenia zazwyczaj trwa 3 lata (studia I stopnia) lub 2 lata (studia II stopnia) i kończy się uzyskaniem dyplomu (licencjata lub magistra).\nJęzyk hiszpański uznawany jest za drugi język na świecie i szacuje się, że posługuje się nim jako ojczystym ponad pół miliarda ludzi. Na tę liczbę składają się nie tylko obywatele samej Hiszpanii, lecz także mieszkańcy krajów Ameryki Północnej i Południowej, wśród których wyróżnić można Meksyk, Kolumbię, czy Argentynę. Czy trudny to język? O tym przekonają się ci, którzy wybiorą Filologię hiszpańską w Ateneum - Akademii Nauk Stosowanych w Gdańsku.\nKształcenie na specjalności Filologia hiszpańska w Ateneum - Akademii Nauk Stosowanych w Gdańsku zakłada przede wszystkim praktyczną naukę języka hiszpańskiego od podstaw do poziomu zaawansowania C1. Studenci pozyskują wiedzę o języku, kulturze, historii, literaturze hiszpańskiej oraz krajów hiszpańskojęzycznych. Zajęcia poszerzone są również o warsztaty z zakresu specjalistycznego słownictwa stosowanego w środowisku zawodowym oraz wykładów obejmujących tematykę polityczno- gospodarczą Hiszpanii.\nStudia na specjalności Filologia hiszpańska w Ateneum - Akademii Nauk Stosowanych w Gdańsku posiadają bogaty program nauczania, w którym widnieją między innymi takie przedmioty jak:\nhistoria literatury hiszpańskiej,\nkultura i cywilizacja Hiszpanii,\nhistoria Ameryki Łacińskiej,\nStudenci Filologii hiszpańskiej w Ateneum - Akademii Nauk Stosowanych w Gdańsku nabywają licznych umiejętności, przede wszystkim w zakresie dwóch specjalizacji: nauczycielskiej i translatoryki. Poznają zasady emisji głosu, pedagogikę opiekuńczo- wychowawczą, czy zasady komunikacji interpersonalnej, jak również zasady tłumaczeń ustnych, tłumaczeń pisemnych, a także zasady tłumaczeń prawnych, ekonomicznych, medycznych i audiowizualnych.\nJak może wyglądać droga zawodowa po zakończeniu nauki? Absolwenci Filologii hiszpańskiej w Ateneum - Akademii Nauk Stosowanych w Gdańsku będą mogli znaleźć zatrudnienie między innymi w służbach dyplomatycznych, wydawnictwach, biurach tłumaczeń, szkołach językowych, turystyce i hotelarstwie, przedsiębiorstwach krajowych i zagranicznych, agendach rządowych i pozarządowych.\nDokąd udać się na studia? Wybrać tę, czy inną uczelnię? Pytania, jakie zadają sobie kandydaci można wymieniać w nieskończoność. Chcąc wprowadzić odrobinę porządku w planowanie edukacji, jeśli chcemy studiować w Gdańsku, zadajmy pytanie o uczelnię znajdującą się w tym mieście. Jakie ma Ateneum - Akademia Nauk Stosowanych w Gdańsku opinie? Monika, studentka Filologii hiszpańskiej mówi:\n„Studia w Ateneum to strzał w dziesiątkę. Tutaj każdy znajdzie coś dla siebie i będzie mógł rozwijać zainteresowania. To, co dla mnie najważniejsze to zdobywanie praktycznych umiejętności, tak bardzo cenionych na rynku pracy.”\nWiedza, którą zdobędziesz studiując Filologię hiszpańską w Ateneum w Gdańsku:\nAbsolwent specjalności Filologia hiszpańska w Ateneum - Akademii Nauk Stosowanych w Gdańsku posiada wiedzę i umiejętności między innymi w zakresie:\nhistorii literatury hiszpańskiej,\nkultury i cywilizacji Hiszpanii oraz Ameryki Łacińskiej,\nsłownictwa prawno- ekonomicznego,\njęzyka w środowisku zawodowym.\nPraca, czyli gdzie będziesz pracował po specjalności Filologia hiszpańska:\nAbsolwent specjalności Filologia hiszpańska w Ateneum - Akademii Nauk Stosowanych w Gdańsku znajdzie zatrudnienie między innymi w:\nturystyce i hotelarstwie,


Wdzięczność. Opowieść o muzyce i ludziach. Janusz Prusinowski | Akademia Kolberga\nOpowieść o muzyce i ludziach\nCzego nauczyłem się dzięki muzyce wiejskiej?\nCo wyjątkowego jest w muzyce wiejskiej?\nWyjątkowi są przede wszystkim ludzie. W każdym muzykancie i śpiewaczce czuję skupienie i wewnętrzną intensywność, wcale nieoczywistą. To jakby skondensowane doświadczenie istnienia, które pod ciśnieniem uczuć krystalizuje się w melodię, śpiew, rytm i ruch. Przypominając sobie pieśń, melodię, taniec – wspominamy człowieka, przywołujemy dusze jak na Dziady. Czy chcemy i potrzebujemy ich obecności?\nSpróbuję opowiedzieć, na ile potrafię i na ile pamiętam, o kilku najistotniejszych dla mnie osobach.\nPamiętam śpiewanie mamy w domu – przy kuchni, przy maszynie do szycia, przy każdej właściwie czynności, kiedy zażyła już wystarczająco samotności i ciszy. Wykopki (z sąsiadkami – przyjaciółkami, z pomocą starożytnych motyk) to był czas, gdy nad jesiennym kartofliskiem unosiły się pieśni, zarówno te religijne (mama była bardzo wierząca, bo podczas wojny doznała cudu i została uratowana z niemieckiej łapanki), jak i przedwojenne szlagiery czy przyśpiewki. Ludzie szanowali mamę za jej śpiew. Była mama również „pierwszym głosem” w naszym maleńkim chórze parafialnym. W drewnianym kościółku na Wólce, którego dawno już nie ma, pamiętam, jak uczyłem się wiązać buty za fisharmonią, chór ćwiczył zaś w tym czasie Madonno, Czarna Madonno, jak dobrze twym dzieckiem być. Znałem te wszystkie pieśni przez osmozę i śpiewałem je.\nWidzę taki obrazek: pod ścianą stoi mój piękny, czerwony rower, który dostałem, gdy miałem 5 lat, a ja huśtam się godzinami na huśtawce i śpiewam na całe gardło pieśń za pieśnią, piosenkę za piosenką. Jestem szczęśliwy. Rower miałem tydzień, bo wpadłem na nim pod przejeżdżający akurat motor ojca chrzestnego…\nPieśni adwentowe i pieczenie w piecu chlebowym ciast na Boże Narodzenie (z moim ulubionym makowcem na czele), śpiewanie kolęd… Gdy dostałem cymbałki, pierwsze kilkanaście melodii, które grałem, to były właśnie kolędy, jakoś łatwo było mi znaleźć dźwięki. Pieśni wielkopostne, wielkanocne, maryjne, nabożeństwa majowe, śpiewane przy nieodległej figurce na rozstajnych drogach, wreszcie pieśni przy zmarłych sąsiadach i przyjaciołach.\nWłaściwie jedyną moją pamiątką po mamie jest zapisany przedwojenną kaligrafią zeszyt z pieśniami, szczególnie tymi na tzw. puste noce; wożę go ze sobą w futerale liry korbowej.\nPamiętam te wieczory (ciemne, jakby umierało się częściej jesienią i zimą), na które zbierali się sąsiedzi i po różańcu rodzice prowadzili pieśń za pieśnią. Mieć dobry słuch, głos i pamięć – to przekładało się na kolejne role: intonowanie śpiewu wtedy, gdy jest niezbędny, dodawanie bądź ujmowanie zwrotek, żeby było na temat. Poczucie odpowiedzialności za wspólnotę, bycie razem ze społecznością, wspólnotą naszego małego Studzieńca.\nPewnego lata mój starszy brat Stasiek – wówczas jeszcze perkusista w kapeli weselnej z Olsztyna – przywiózł do domu zielony ruski akordeon, chcąc spełnić swoje marzenie i w końcu nauczyć się grać ulubione melodie. Zdziwił się trochę, gdy okazało się, że „z marszu” wygrywam na klawiszach prawą ręką to, co wcześniej na cymbałkach. Zostawił mi go kontrolnie na miesiąc, a gdy wrócił, był w szoku, bo grałem już „Czerwone Jabłuszko”, „Fale Dunaju”, „Tango Milonga”, „Zimnego Drania” i parę jeszcze hitów, z użyciem obu rąk. Akordy lewej dobierałem, eksperymentując i słuchając dotąd, aż mi się podobało… Instrument został w domu, a ja poszedłem najpierw do sąsiada Rostkowskiego, potem do starszego o dwa lata kumpla od kopania piłki – Marysia (który również grał na akordeonie), potem do ogniska muzycznego, kapeli rockendrolowej na gitarę basową, szkoły muzycznej na fagot i fortepian i z powrotem na wieś…\nZazwyczaj był w cieniu mamy. Zazwyczaj był w pracy. Dopiero od mojej starszej siostry dowiedziałem się, że kiedy jeszcze mnie nie było (gdy się urodziłem, rodzice mieli prawie po pięćdziesiąt lat), sąsiedzi i sąsiadki, którzy się lubili spotkać i zabawić, co sobota robili zrzutkę i szli na potańcówkę do domu na końcu ulicy, do Rostkowskich, gdzie była harmonia pedałowa i tzw. dżaz. Kilka lat po śmierci mamy tata – który mimo siedemdziesięciu lat czuł się w pełni sił – postanowił ożenić się z pewną atrakcyjną wdową. Byłem wtedy już studentem i umiałem grać na akordeonie.\nGrałem na weselu swojego ojca.\nTata uwielbiał tańczyć i podłoga w kuchni uginała się od przytupów. Choć związek nie przetrwał, a „starych drzew” nie udało się przesadzić, to było niezwykłe. Tata zachował pogodę ducha do osiemdziesiątki. Cała jego ekipa – wieloletnich przyjaciół i znajomych – lubiła spotykać się i tańczyć. Kiedyś zajrzałem do „Klubu Seniora” i zastałem zabawę na cały regulator: oberki, tanga i fokstroty, akordeon i perkusja, ciasta i winko.\nTata śpiewał codziennie. Rano Kiedy ranne wstają zorze, po południu Godzinki, w międzyczasie różności – sam ze sobą, po prostu tak się modlił.\nStanisław Rostkowski ze Studzieńca\nRostkowski, czyli harmonista, który grał moim rodzicom do tańca, miał dobrą czarną pedałówkę firmy Ostrowski. Gdy poszedłem do niego pierwszy raz, żeby mnie czegoś nauczył, zagrał mi tak, że nic z tego nie zrozumiałem. Jakieś strasznie szybkie bieganie po klawiszach, jakby wiatr zamiatał klepisko stodoły. Potem starszy kolega Maryś, który grał już dłużej i od Rostkowskiego się uczył, pokazał mi bardzo powoli, o co chodziło, i ja – powolutku – załapałem. To był oberek wilanowski, gdzie za melodię służą pasaże i gra się dużo akordami.\nTeraz rozumiem, czemu ten skomponowany przed wojną kawałek trafił do repertuaru prawie każdego wiejskiego harmonisty i skrzypka. Otóż robił on piorunujące wrażenie na wiejskiej publiczności, wykorzystywał możliwości brzmieniowe nowoczesnego (wtedy) instrumentu, muzykantowi zaś nadawał status wirtuoza…\nZ repertuaru Rostkowskiego gram do dzisiaj wiązankę marszy weselnych, wilanoszczaka jednak unikam. Jego harmonię odkupiłem po latach od wdowy po nim i czasami do niej sięgam. Granie na pedałówce wydobywa dodatkowy puls z muzyki, bo wybija się go nogami na pedałach. Da się wtedy mazurki rozkołysać tak, jakby śpiewał człowiek w tańcu.\nJan Szymczyk z Nowicy\nPoznałem go dzięki pierwszej łemkowskiej wyprawie z Teatrem Wiejskim Węgajty.\nDrewniana hyża, w której mieszkał, stoi do tej pory nad strumieniem. Pan Jan nie był Łemkiem, przybył do Nowicy z Pogórza, ale grywał zarówno na polskich, jak i na łemkowskich weselach i zabawach. Był bębnistą. Na swoim metalowym bębnie z talerzykiem i małym werbelkiem grał właściwie melodycznie, śpiewając sobie melodie. Granie na zabawach z nim to była przygoda i po prostu muzykowanie – zawsze coś wymieszał, wrzucił jakiś akcencik, działo się.\nNigdy w bęben nie „nawalał”, nie zamieniał go w ciężki, wlokący się za kapelą metronom. Świetne były jego opowieści, chociażby o kończeniu wesel w pojedynkę, kiedy skrzypek i harmonista upili się i zostawał sam, żeby „dokończyć robotę”, grając na bębnie i śpiewając melodie.\nJego drewniany domek był w początku lat 90. miejscem, gdzie spotykała się nasza barwna ekipa, żeby zarówno odwiedzić Pana Janka, jak i po prostu pograć razem i zrobić zabawę w Nowicy, na którą zawsze przyjeżdżali także stęsknieni muzyki ludzie z okolicy. Pamiętam jego sztajerka „Jak jechałem od Przemyśla”, figlarne młode oczy i niezmącone poczucie humoru.\nBęben po nim odziedziczył Witek Broda, jego najbliższy uczeń.\nJózef Zaraś oraz Florian i Józef Porczek z Nieznamierowic\nJako kapelę z Nieznamierowic usłyszałem ich po raz pierwszy na próbie w Polskim Radio, gdzie przygotowywali się do występu. Doznanie było niezwykłe, bo muzyka i muzykanci po prostu latali. Precyzyjne, intensywne, przepalone emocją dźwięki melodii intonowanej głęboko na skrzypcach i rozpędzonej harmonią.\nZaprzyjaźniliśmy się szybko i stałem się – wraz z ówczesną ekipą Domu Tańca – stałym gościem w Nieznamierowicach (gdzie na przystanku PKS było w tamtych czasach napisane: „zanim wysiądziesz zastanów się”). Cała rodzina Zarasiów – śpiewacy i tancerze, gawędziarze – była muzykalna i kochała muzykę. Ruch taneczny Mariana Zarasia (syna Józefa) i jego siostry, z którą tańczyli najczęściej, stał się podstawą „stylu nieznamierowickiego”. Zarasie robili specjalne kółeczka, zmiany, zawijasy w tańcu. Byli bardzo dumni z ojca. Rzeczywiście miał on sławę najlepszego skrzypka w całej okolicy, tak jak Stanisław Stępniak z Radomia – najlepszego harmonisty.\nSkrzypce Zarasia śpiewały, śmiały się, płakały – były żywą istotą. Słychać to na nagraniach – nielicznych, które zostały wydane. Na „kultowym” filmie Andrzeja Bieńkowskiego, kiedy Zaraś gra na jarmarku w Przysusze, bębni Stanisław Budzisz, na harmonii dołącza Andrzej Malik, a w tle przejeżdża autobus – widać, na czym to „latanie” polegało. Zaraś umiał grać jakby w pół kroku przed rytmem, tworząc i trzymając stałe napięcie z bębenkiem, wychylając się jak cyrkowiec na linie czasu, wciąż naprzód, uprzedzając czas i panując nad nim.\nNapisał mi się kiedyś o nim wiersz:\nKiedy przyjeżdżałem do Nieznamierowic już po śmierci Józefa Zarasia (jego grób jest 20 metrów od domu, bo mieszkał na końcu wsi przy cmentarzu), ludzie prosili: zagraj coś od Zarasia…\nGrając z Gacami te same właściwie melodie, nie byłem sobie w stanie przypomnieć, jak grał to Józef, nie „ubił” mi się wystarczająco mocno jego styl. Ludzie byli zawiedzeni – Zaraś to grał… Myślę, że jeszcze się nauczę i pojadę do Nieznamierowic.\nJan Gaca i Piotr Gaca\nZacytuję tutaj fragment tekstu, który napisałem w 2012 roku do wydanej przez „Muzykę Odnalezioną” płyty pt. „3 x Gace”.\nJan miał wieloletnie, prymarne doświadczenie bębnisty rodzinnej kapeli. Oznacza ono rozumienie siły powtarzalnych sekwencji rytmicznych. Mam tu na myśli długie frazy bębnowe, często równe długością samej melodii, ale spojone bardziej z dynamiką tańca.\nHindusi nazywają coś takiego „tala”. Taką sekwencyjność Jan cenił i przenosił również na skrzypce. Słychać to szczególnie w sposobie prowadzenia smyczka – ewidentnie i zdecydowanie wybijającego rytm odczuwany całym ciałem. Duże wrażenie robiło obserwowanie Jana, kiedy sobie przytupywał do grania – nigdy nie było to wybijanie „raz”, zawsze była cała fraza z formułą zamykającą i kończącą. Jan był artystą bębna i sztukę tę przenosił z sukcesem na skrzypce. Nie jest ona sprzeczna z subtelnością melodii, ale jest dodatkową linią – kontrapunktem – w melodii obecną.\nIstotnym tematem jest budowanie następstwa melodii, które nazywam „schodami do nieba”. To dar dany największym mistrzom kajockim, którym obaj bracia władają (władali) genialnie. Wielokrotnie obserwowałem, jak te „zmiany” działają na tancerzy: dają dodatkowy napęd do tańca, wprowadzają kolejny ruch, kumulują energię, otwierają skrzydła i „ciągną wyżej”. Zazwyczaj były zmiany, gdy grało się długie tańce i istniało niebezpieczeństwo zarówno znużenia tańczących, jak i znudzenia się samego skrzypka czy całej kapeli. Kiedy skrzypce grały z harmonią, konieczne było robienie zmian razem, dobre wspólne zmiany były zresztą znakiem jakości kapeli. Robione na gorąco, wymagały czujności i wzmagały intensywność wspólnego muzykowania. Następstwa i skojarzenia kolejnych melodii „ubijały się” na setkach wesel i zabaw. Słyszę w nich głęboką „wiedzę tajemną”. W tych przejściach jest także miejsce na wolność i fantazję, jak też i pokazanie „zapasu mocy” (szerokości i bogactwa repertuaru). Można to usłyszeć na nagraniach płyty z muzyką Gaców, szczególnie tam, gdzie Piotr i Jan grają do tańca.\nRozkołysane mazurki, jasne i uśmiechnięte. Jasny i uśmiechnięty człowiek – głębokie szczęście\ni pogodzenie ze światem. Takiego poznaliśmy Jana Lewandowskiego, kiedy dotarliśmy do niego po raz pierwszy z Piotrem Piszczatowskim. To był chyba 1995 rok. Na nagraniach wtedy powstałych słychać, jak się uczymy (po prostu trudno jednocześnie siedzieć przy stole, muzykować i dokumentować. Z całego okresu intensywnych wtedy podróży po wsiach nie mam właściwie żadnego zdjęcia, nagrania są z reguły z drugimi skrzypcami w tle…).\nBardzo dobrze przyjęła nas również jego rodzina – syn z żoną, którzy opiekowali się troskliwie starszym już panem.\nGra Jana Lewandowskiego była pozbawiona ozdobników. To był zachwyt i wniknięcie w prostą melodię – taką, jak można by sobie zanucić. Czuliśmy ten stan ducha – „niech tak trwa”.\nTo tak jakby sama pamięć grała, nie zastanawiając się nad tym, że każde powtórzenie jest trochę inne, że tak naprawdę melodia żyje własnym życiem, rubatuje, wije się w niezwykłych rytmicznych figurach. Rytm gry na skrzypcach dobry do tańca, a zaskakujący. Zakochałem się w jego muzyce. Stopniowo nauczyłem się prawie wszystkich melodii Pana Jana, ogrywając je na potańcówkach Domu Tańca z towarzyszeniem przyjaciół na basach i bębenku.\nMinęło wiele lat – może 15, może 17 – od mojej ostatniej wizyty w Strzemesznej. Na początku naszego wieku dotarła do mnie wiadomość, że Pan Jan zmarł. Znów upłynął czas. Wracaliśmy z Piotrem Piszczatowskim i Piotrem Zgorzelskim z jakiegoś koncertu trasą katowicką, była niedziela, ładne popołudnie. Zajedźmy do Strzemesznej, zaproponowałem. Znaleźliśmy dom – okazało się, że pod wiatą świętowała cała rodzina – synowie z żonami, córki z mężami, wnuki, przyjaciele. Wyjęliśmy instrumenty i zagraliśmy pierwszego z brzegu mazurka Lewandowskiego. Wzruszenie, które wtedy nastąpiło – i w nas grających, i w bliskich, słuchających muzyki ojca i dziadka – było jednym z największych w życiu.\nWzruszenie i wdzięczność.


Biała Podlaska: Zatrzymano kierowcę pod wpływem narkotyków - Wspólnota - twój tygodnik lokalny\nOpublikowano: ndz, 25 lip 2021 13:12 2021-07-25T13:12:15.296Z\nBiała Podlaska: Zatrzymano kierowcę pod wpływem narkotyków | foto Pixabay - zdjęcie ilustracyjne\nBiała Podlaska: odpowie za kradzieże sklepowe Policja odzyskała skradzione przedmioty\nInformacje bialskie Do 3 lat więzienia może grozić kierowcy, który był pod wpływem narkotyków. Nie miał też uprawnień do kierowania, a w jego samochodzie funkcjonariusze ujawnili narkotyki.\nBarbara Salczyńska-Pyrchlapolicja Biała PodlaskaKMP w Białej Podlaskiejprzestępstwa Biała Podlaska\nW piątek (23 lipca) po południu na ulicy Sławacińskiej w Białej Podlaskiej, policjanci zatrzymali do kontroli drogowej osobowego seata. Za kierownicą auta siedział 29-letni mieszkaniec Białej Podlaskiej.\n- Mężczyzna był trzeźwy, jednak jego zachowanie wskazywało, że może znajdować się pod działaniem środków odurzających. Potwierdził to również przeprowadzony przez policjantów test - informuje komisarz Barbara Salczyńska-Pyrchla z KMP w Białej Podlaskiej - Od 29-latka pobrana została krew do badań na zawartość narkotyków w jego organizmie. Funkcjonariusze potwierdzili też, że mężczyzna nie posiada uprawnień do kierowania. Dodatkowo w jego samochodzie bialscy kryminalni ujawnili zawiniątko z narkotykami.\nCZYTAJ TAKŻE: Biała Podlaska: kolejne oszustwo "na wnuczka". Mieszkanka miasta straciła ponad 160 tys. zł\nPo przeprowadzeniu wstępnego badania mundurowi potwierdzili, że jest to marihuana.\nNielegalne środki zabezpieczono. Mężczyzna został zatrzymany do wyjaśnienia i usłyszał już zarzuty. Za popełnione czyny grozi kara do 3 lat pozbawienia wolności. 29-latek odpowie też za wykroczenie.\nMotor w kolejnej rundzie Pucharu Polski!\nLublin: VIII Lubelskie Forum NGO 2021. Nagrodzono organizacje pozarządowe i działaczy\nMłodzież turecka i czeska w Łęcznej\n22.09 Motor w kolejnej rundzie Pucharu Polski!\n22.09 Lublin: VIII Lubelskie Forum NGO 2021. Nagrodzono organizacje pozarządowe i działaczy\n22.09 Prognoza pogody na czwartek.\n22.09 Lublin: Szykują się podwyżki dla lotnisk i linii lotniczych\n22.09 Młodzież turecka i czeska w Łęcznej\nMotor w kolejnej rundzie Pucharu Polski! Lublinianie pokonali pierwszoligowca\nLublin: VIII Lubelskie Forum NGO 2021. Nagrodzono organizacje pozarządowe i działaczy Wydarzenie w ramach Lubelskiego Forum Inicjatyw Pozarządowych\nPrognoza pogody na czwartek. W czwartek trochę cieplej, ale zacznie wiać.\nLublin: Szykują się podwyżki dla lotnisk i linii lotniczych Poseł Michał Krawczyk uważa, że są drastyczne


Palisandrowy Stolik Johannes Andersen - Danishstyle\nPalisandrowy Stolik Johannes Andersen\nStolik kawowy klasyk duńskiego dizajnu zaprojektowany przez Johannesa Andersena, blat fornirowany przepięknym palisandrem, nogi z drewna palisandrowego.\nCiekawy i funkcjonalny dizajn, z obu stron blatu znajdują się wysuwane pomocniki jeden palisandrowy drugi czarny. Stolik po renowacji, wykończony olejem dobrej jakości, mankamenty na ostatnich zdjęciach\nW 1922 Andersen uczył się i dostał certyfikat stolarz specjalista. Pracował przez kilka lat w różnych warsztatach. Stopniowo w ciągu tych lat Johannes projektował coraz więcej mebli, a w połowie 1930 roku założył własną pracownię architektoniczną. Duńskie meble zaczeły cieszyć się międzynarodowym uznaniem. Johannes dostał nominacje szwedzkich i norweskich fabryk mebli. Johannes Andersen zaprojektował kilka sztuk dla Trensum szwedzkiego producenta mebli. Dla Trensum między innymi zaprojektował serię stolików w organicznych kształtach wykonanych z drewna różanego i teku. Johannesa Andersena najbardziej znane projekty to stoliki kawowe między innymi prezentowany na sprzedaż powyżej.


XXX Niedziela w ciągu roku – Parafia Najświętszej Maryi Panny Królowej Świata\nDzisiejsza niedziela rozpoczyna Tydzień Misyjny, w którym będziemy otaczać modlitwą i wsparciem materialnym szczególnie tych, którzy głoszą Chrystusa na wszystkich kontynentach świata. Witamy w naszej wspólnocie Diakona Michała Gądka, który będzie gościł w naszej parafii w ramach praktyki duszpasterskiej.\n2. Kończy się październik – miesiąc Różańca. Codziennie o godz. 17:30 sprawujemy nabożeństwa różańcowe. W sposób szczególny zapraszamy uczniów klas I-III w poniedziałek, klas IV-VI we wtorek, klasy VII w środę oraz klasy VIII we czwartek. Zachęcamy także do wspólnego odmawiania Różańca w rodzinach.\n3. Codziennie pół godziny przed różańcem można przystąpić do spowiedzi.\n4. Nadchodzący listopad to miesiąc szczególnej pamięci o naszych zmarłych. W zakrystii i kancelarii przyjmujemy wypominki roczne i jednorazowe.\n5. Przyszły weekend to czas, w którym wyruszymy na groby bliskich. Zbliża się uroczystość Wszystkich Świętych. W poniedziałek, 1 listopada będziemy sprawować Msze święte o godz. 7:30, 10:00 i 13:00.\nW Dzień Zaduszny, 2 listopada Msze święte odprawimy o godz. 6:30, 9:00 i 17:00, połączone z wypominkami za zmarłych (15 minut).\n6. Od 1 do 8 listopada włącznie można codziennie zyskać odpust zupełny za pobożne nawiedzenie cmentarza i odmówienie modlitwy za zmarłych. Należy także spełnić zwykłe warunkami otrzymania odpustu, czyli być w stanie łaski uświęcającej, przyjąć Komunię Świętą, pomodlić się w intencjach wyznaczonych przez Papieża, wykluczyć przywiązanie do jakiegokolwiek grzechu. Odpust można ofiarować wyłącznie za zmarłych.\n7. Składamy serdeczne podziękowania za ofiary złożone na sprzątanie kościoła rodzinom Schab i Ks. Proboszcz, a na ten tydzień prosimy rodziny Niedojadło, Ostręga, Biedroń, Marciniec, Łabuz.\n8. W Uroczystość Wszystkich Świętych na cmentarzu będzie prowadzona kwesta na rzecz Wyższego Seminarium Duchownego w Tarnowie, które w tym roku przeżywa jubileusz 200-lecia istnienia. Ofiary te są przeznaczone na bieżące utrzymanie kandydatów do kapłaństwa. Ks. Rektor z góry dziękuje za złożone ofiary. O kwestowanie proszę Akcję Katolicką, lektorów i ministrantów.\n9. W Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej w Tarnowie rozpoczął się Kurs Przedmałżeński. Spotkania będą odbywać się w środy i niedziele o godz. 19:00. Można się jeszcze do niego dopisać na spotkaniu dziś o godz. 19:00.\n10. W najbliższym tygodniu poza parafią będą sprawowane Msze święte w intencji śp. Zbigniewa Drwala.\n11. Polecamy prasę katolicką Gość Niedzielny, Promyczek Dobra oraz Mały Gość z komiksem.\nczwartek – święci apostołowie Szymon i Juda Tadeusz.\n← XXIX Niedziela w ciągu roku\nXXXI Niedziela w ciągu roku →