Wypożyczalnia Samochodów Stambuł - Wynajem Samochodu Stambuł | Imperial\nWitamy w mieście o wspaniałej historii i bogatym dziedzictwie kulturowym, które można odkryć za pomocą Imperial Wypożyczalnia Samochodów Stambul. Historycznie znane jako Konstantynopol liczne cuda architektoniczne i pozostałości dawnych imperiów wciąż stoją wysoko w sercu miasta, w tym w jednym z najpiękniejszych budynków na świecie Hagia Sophia. Przeglądaj to historyczne miasto ze swoim wynajem samochodów Stambul.\nImperial Wypożyczalnia Samochodów Stambul Turcja Dostawa do wszystkich lokalizacji\nMożemy dostarczyć twój Stambuł wypożyczalnia samochodów do dowolnego miejsca, w którym chcesz! Niezależnie od tego, czy znajduje się na lotnisku, w porcie, w centrum miasta, a nawet w Twoim hotelu, upewnij się, że będziemy tam czekać z wybranym przez ciebie Stambuł wynajem samochodów. Aby jeszcze bardziej dostosować się do oczekiwań związanych z podróżą, usługa dostawy wynajem samochodów w Stambul Turcja jest dostępna dla ciebie przez cały dzień, każdego dnia, aw większości przypadków bez dodatkowych opłat. Ciesz się tym wszystkim i jeszcze więcej tylko dzięki Imperial!\nNieograniczona jazda z Wynajem Samochodów w Stambul\nOdkryj całe miasto w luksusie i komforcie, jeśli twój Imperial wypożyczalnia aut Stambul. Nie musisz się martwić, że kilometry, które wykorzystałeś w Stambul wynajem samochodów, pociągną za sobą dodatkowe opłaty. Przeżyj nieograniczoną liczbę kilometrów podczas swoich podróży bez dodatkowych kosztów dzięki Imperial wypożyczalnia samochodów w Stambul Turcja. Jedź bezpiecznie i ciesz się jazdą!\nTani Wypożyczalnia Aut Stambul Turcja Przez Imperial\nSzukasz wynajem samochodu w Stambul Turcja, który zaspokoi Twój budżet na podróże? Zatem Imperial jest twoją odpowiedzią! Oferujemy najwyższą jakość Stambul wynajem aut w cenach, których nie można pokonać! Dzięki tak szerokiemu wyborowi nowych i bezpiecznych pojazdów, które są oferowane w ekonomicznych cenach, jesteśmy pewni, że znajdziesz odpowiednią Stambul Turcja wypożyczalnia aut, w odpowiedniej cenie.\nWynajem Samochodu Stambul\nWynajem Samochodów Stambul\nWypożyczalnia Aut Stambul\nWynajem Aut Stambul\nStambul Wynajem Samochodu\nStambul Wypożyczalnia Aut\nStambul Wynajem Aut\nWybierz tanio Wynajem Samochodów Stambul w Turcja\nPrzez wiele lat odnosiliśmy sukcesy, oferując naszym zadowolonym klientom niezawodne i niedrogie wypożyczenie samochodu w Stambule w Turcji. Posiadamy wiedzę i doświadczenie potrzebne do zaspokojenia wszystkich potrzeb wynajmu samochodu w Stambule, ponieważ jesteśmy wysoce wyspecjalizowani w branży wynajmu samochodów. Dysponujemy ogromną flotą bezpiecznych i niezawodnych pojazdów, które sprostają każdej sytuacji. Nasza flota wynajmu samochodów w Stambule obejmuje wszystko, od mini, ekonomicznych, luksusowych, jeepów, furgonetek i kabrioletów do wyboru. Jak tylko przyjedziesz, jeden z naszych wykwalifikowanych członków zespołu zleci Stambule wynajem samochodu, który wybrałeś, gotowego do odbioru. Możemy również dostarczyć Twój pojazd do dowolnej wybranej lokalizacji, w tym do hotelu. Cenimy Twój biznes iz tego powodu nasze wypożyczalnie samochodów w Stambule są dostępne dla ciebie przez cały dzień, każdego dnia. Bądź pewien, że przez cały czas zapewnimy Ci odpowiedni pojazd, we właściwej cenie, na czas i bez opóźnień. Wybierz Imperial do następnego wynajmu samochodu w Stambule w Turcji. Usiądź wygodnie i ciesz się jazdą!\nStambul Wypożyczalnia Samochodów jest Twoim kluczem do odkrycia!\nStambuł to transkontynentalne miasto leżące nad cieśniną Bosfor, drogą wodną oddzielającą Europę od Azji. Znaleziono między Morzem Marmara a Morzem Czarnym, położonym na północny zachód od Turcji kontynentalnej. Jedna z wielkich metropolii świata, która przyciągała wiele cywilizacji w całej historii ze względu na swoje położenie geograficzne. Kiedyś był znany również jako Konstantynopol, dawna stolica chwalebnych imperiów osmańskich i bizantyjskich. Dziś Stambuł jest miastem znanym z legendarnej przeszłości, bogatego dziedzictwa kulturowego, wspaniałej architektury i oszałamiającej scenerii, która przyjmuje miliony turystów z całego świata przez cały rok. Jak tylko dotrzesz na miejsce, odbierz swój Imperial car rental Istanbul i rozpocznij swoją przygodę w fascynującym mieście, które oferuje bogactwo historycznych i religijnych miejsc do odkrycia. Poprowadź wypożyczalnię samochodów w Stambule i odwiedź stare miasto Sultanahmet, otoczone murem miasto, w którym znajdują się najsłynniejsze zabytki Stambułu. Odwiedź jedno z największych osiągnięć architektonicznych na świecie - Hagia Sophia, która była niegdyś kościołem, a następnie meczetem, obecnie najczęściej odwiedzanym muzeum na świecie. Ten piękny budynek z prawie tysiącem lat, z wspaniałymi wejściami, cudownymi łukami, wspaniałym sufitem kopułowym i ścianami pokrytymi sztuką, mozaikami i kaligrafią, zachwyci każdego i wszystkich odwiedzających. Następnie poprowadź wypożyczalnię samochodów w Stambule do Pałacu Topkapi, niegdyś głównej rezydencji sułtanów osmańskich od prawie pół wieku, teraz imponującego muzeum. Pałac składa się z kompleksu kiosków i pawilonów znajdujących się w bujnych zielonych dziedzińcach z najważniejszymi atrakcjami, takimi jak harem i skarbiec. Następnie poprowadź wypożyczalnię samochodów Imperial i odwiedź meczet Sultanahmet, znany również jako Błękitny Meczet. Budynek sakralny i miejsce kultu, które oferuje również najlepsze panoramiczne widoki na stare miasto. Kontynuuj podróż z wypożyczalnią samochodów w Stambule i odwiedź Wielki Baazar, gigantyczny labirynt ulic wypełniony tysiącami sklepów, które oferują wszystko i wszystko, co możesz sobie wyobrazić. Zatrzymaj się w jednej z wielu restauracji, które znajdziesz po drodze, miasto oferuje wiele lokali oferujących pyszne tradycyjne dania kuchni międzynarodowej, które z pewnością zaspokoją Twoje zachcianki. Następnie jedź na północ od Złotego Rogu w dzielnicy Galata i odwiedź Galata Tower, dziewięciopiętrowy budynek z restauracją, kawiarnią i klubem nocnym, z którego roztacza się zapierający dech w piersiach widok na miasto poniżej. Koniecznie odwiedź również wypożyczoną w Stambule wypożyczalnię bazyliki, Cysternę Bazyliki, Hipodrom, Muzeum Archeologiczne, Bazar Przypraw, Pałac Dolmabahce, Meczet Sulejmana Wspaniałego i oczywiście łaźnie tureckie. Wreszcie, Twoja wizyta nie byłaby kompletna bez Rejsu Bosfor, pięknego widoku miasta na słynnej drodze wodnej, która dzieli te dwa kontynenty. Odkryj to wszystko i więcej podczas wizyty w tym fascynującym historycznym mieście z wypożyczalnią samochodów Imperial w Stambule w Turcji.\nTani Wynajem Aut Stambul Turcja Dzięki wyjątkowej obsłudze\nTanie wypożyczalnie samochodów w Stambule są w zasięgu ręki dzięki Imperial i nigdy nie oszczędzamy na wyjątkowej obsłudze. Nie zostaniesz obciążony opłatą wyższą niż cena pokazana na naszej stronie internetowej wynajmu samochodów w Stambule i nigdy nie będą naliczane żadne dodatkowe opłaty. Nasi klienci są zawsze zadowoleni z usług świadczonych przez Imperial Car Rental. Pracujemy dzień i noc, aby zaoferować Ci szeroką gamę dobrze utrzymanych pojazdów, aby zapewnić, że wszystkie twoje potrzeby wynajmu samochodu w Stambule zostaną zaspokojone. Aby zarezerwować samochód w Stambule w Turcji, możesz skorzystać z naszego bezpiecznego systemu rezerwacji online lub zadzwonić do naszego całodobowego centrum telefonicznego, aby porozmawiać z jednym z naszych przyjaznych i profesjonalnych agentów obsługi klienta. Jeśli potrzebujesz pomocy przy wyborze lub cenie pojazdu, jesteśmy zawsze do Twojej dyspozycji. Zarezerwuj samochód Imperial do wynajęcia w Stambule już dziś i przekonaj się, jak sprawić, by Twoje wrażenia w Turcji były niezapomniane!\nImperial Rent a Car Stambul Twój mądry wybór w Turcja już dziś!\nStambul Ataturk Lotnisko Stambul Sabiha Gokcen Lotnisko


Hunter Kalosze dark olive oliwkowy warto - Buty360\nButy360 › Buty męskie › Kozaki › Kalosze › Hunter Kalosze dark olive oliwkowy warto\nHunter Kalosze dark olive oliwkowy warto\nProponowane Hunter Kalosze dark olive oliwkowy warto kupisz tanio w sklepie www.zalando.pl. Doskonałe w czasie zimowej pory roku kalosze męskie męskie zimna na zewnątrz. Buty Hunter Kalosze dark olive oliwkowy warto idealnie wykażą się w tej roli. Model ten zagwarantuje Ci kompleksową ochronę przed mrozem, a także Twoja stopa otrzyma doskonałą wygodę.. więcej »\nHunter ORIGINAL REFINED CHELSEA Kalosze bitter chocolate\nHunter ORIGINAL CHELSEA Kalosze pluto/black\nProponowane Hunter Kalosze dark olive oliwkowy warto kupisz tanio w sklepie www.zalando.pl. Doskonałe w czasie zimowej pory roku kalosze męskie męskie zimna na zewnątrz. Buty Hunter Kalosze dark olive oliwkowy warto idealnie wykażą się w tej roli. Model ten zagwarantuje Ci kompleksową ochronę przed mrozem, a także Twoja stopa otrzyma doskonałą wygodę w czasie dreptania po obsypanym śniegiem chodniku. Nie jesteśmy w stanie ukryć, że Hunter jest niezbędnym punktem męskiej szafy, podczas gdy napływa mroźne powietrze. Zobacz całkowitą charakterystykę:\nHunter Kalosze dark olive materiał zewnętrzny: kauczuk nautralny, materiał wewnętrzny: materiał, podeszwa: kauczuk naturalny, wyściółka: włókno podeszwa: kauczuk naturalny, materiał zewnętrzny: kauczuk nautralny, nosek buta: okrągły, wyściółka: włókno, wzór: kolor jednolity, materiał wewnętrzny: materiał, zapięcie: brak, materiał: kauczuk nautralny.\nProponowane tu kalosze męskie charakteryzują się nadzwyczajną wytrzymałością, jaką osiągnięto dzięki wykorzystaniu profesjonalnej jakości materiałów do ich produkcji. Jeżeli do tej pory nie posiadasz w swojej szafie kalosze męskie bądź obuwie Hunter Kalosze dark olive oliwkowy warto nie spełnia Twoich wymagań - zobacz nasze pozostałe propozycje.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Hunter Kalosze dark olive oliwkowy warto


28 sierpnia 2014 / admin\nAutor: Simone van.der.Vlugt\nPorywająca powieść z okresu rozkwitu produkcji słynnej porcelany z Delft\nPo śmierci męża Catrijn wyjeżdża ze swojej wioski i zostaje służącą u rodziny Van Nulandt w Amsterdamie. Ponieważ odkryła w sobie pasję do malowania. pomaga swojej pani. kiedy ta prowadzi lekcje malarstwa. Niestety. dopada ją przeszłość i musi uciekać. by w końcu znaleźć zatrudnienie w fabryce porcelany w Delft. gdzie wreszcie doceniono jej talent malarski. Rozpoczyna się dla niej czas spokoju i szczęścia. jednak niebawem Catrijn cudem nie traci życia w czasie gigantycznego wybuchu miejskiej prochowni. który zniszczył niemalże całe śródmieście Delft. a na dodatek staje przed kolejnym życiowym wyborem…\n‚Simone van der Vlugt stworzyła piękną postać głównej bohaterki. która żyje wprawdzie w holenderskim Złotym Wieku. ale z którą doskonale utożsamić się może każda czytelniczka z wieku XXI’.\nSycylijczyk Luka Tebaldi odkrywa. że jego zmarły brat zapisał cały swój majątek pracującej w kasynie Jennifer Sanderson. Luka podejrzewa. że Jennifer zmanipulowała jego brata. Znajduje pretekst. by zabraćją na Sycylię i spróbować odzyskać rodzinną fortunę. Jednak inteligentna i pełna pasji Jennifer burzy porządek w sercu Luki…\nBogactwo i przepych kontrastujący z biedą. Technologiczny postęp naprzeciw ciemnoty. Barbarzyństwo kontra ład. Przyczyny i powiązania istniejące w konfliktach rozgrywających się między odmiennymi krajami oraz ich kulturami.\nS.N.U.F.F. to powieść analizująca niezgodę pomiędzy cywilizowanymi mieszkańcami Bizancjum/ Big Biz. a nieokiełznanymi Orkami/Urkami zamieszkującymi w kraju Urkana. Pilot Damilola Karpov przygotowuje bestialskie filmiki bez cenzury określane jako S.N.U.F.F. Mają one zaspokoić potrzeby kultury Biznancjum. Ofiary są potrzebne. by stworzyć obraz obcego.\nTo prawdziwe oszałamiająca. bestsellerowa. postapokaliptyczna powieść. Zawiera wizjonerskie spojrzenie na zjawisko wojny i mediów.\nWiktor Pielewin jako topowy. rosyjs\nAutor: David Bosc\nLondyn. 3 września 1945. Młoda 23-letnia artystka malarka. Sonia Araquistáin. córka byłego ambasadora. popełnia samobójstwo. rzucając się nago z trzeciego piętra na bruk Queensway w Bayswater. Zgodnie z ówcześnie obowiązującym w Anglii prawem jej akt desperacji staje się przedmiotem dochodzenia i procesu sądowego. Dwa krótkie artykuły w prasie. zdjęcie. fragment zapisków z notatnika egipskiego surrealisty. Georgesa Heneina. posłużyły autorowi do zbudowania całkowicie fikcyjnego dziennika artystki. „O prawdziwej Sonii nie wiem naprawdę nic. zostały same okruchy”. wyznaje David Bosc. Swoją prozę poetycką wysnuwa z wyimaginowanych snów. marzeń. halucynacji i obsesji młodej kobiety. która kocha wolność do granic szaleństwa.\nTytuł powieści został zapożyczony z jednego z\nWiele polskich firm rodzinnych stoi przed wyzwaniami związanymi ze zmianami pokoleniowymi. globalizacją. internacjonalizacją działalności oraz funkcjonowaniem w coraz większej skali. Aby sprostać rosnącym oczekiwaniom. firmy sięgają po narzędzia. jakie oferuje rynek kapitałowy. Transakcje IPO i debiuty na giełdzie umożliwiają m.in.: pozyskanie nowych zasobów finansowych. sprzedaż części akcji przez dotychczasowych akcjonariuszy. uzyskanie obiektywnej wyceny. budowanie prestiżu.\nAutor „Giełdy dla firm rodzinnych”. wychodząc naprzeciw zainteresowaniu tym rodzajem transakcji. stara się odpowiedzieć na najbardziej nurtujące pytania:\n• Jak korzystanie z różnych źródeł finansowania wpływa na zarządzanie\nCena: J. Bradford DeLong\ndynastia miziołków test wsip, augustyn bańka, archaizmy fonetyczne, samantha young niedopasowani pdf, niemiecki słownictwo tematyczne pdf, the sweetest oblivion pdf pl, biologia z tangramem pdf, lawrence block, hieronim cybulski, format ebook kindle, twierdza poradnik, rafał maj, stephen e ambrose, pojutrze paulina wilk, mikołajek sempe goscinny, skóra azjatycka pielęgnacja po polsku pdf, ks andrzej luter, william stern, finanse publiczne teoria i praktyka…\njak się nie zabić i nie zwariować ebooknagroda literacka nikenauka japońskiego pdfstrach ucieleśnionyzaczarowana zagroda ebookzioła lecznicze pdf


Zaopatrzenie przez nawet 36 miesięcy*\nPowiadomienie o EOL oraz kontrola ECN\nPOBIERZ PROGRAM PŁYTA GŁÓWNA\nPOBIERZ PROGRAM MINI PC\n*Wsparcie w zakresie cyklu życia produktu dla chipsetów klasy konsumenckiej jest oferowane przez 15 miesięcy. Oferta programu może być zróżnicowana w zależności od regionu, więcej informacji można uzyskać od swojego lokalnego przedstawiciela handlowego.\nModel stabilności korporacyjnej firmy ASUS (CSM) to program handlowy stworzony z myślą o zaoferowaniu stabilnych płyt głównych dla wszystkich działalności biznesowych. W ciągu 16 lat funkcjonowania programu płyt głównych CSM w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, tysiące klientów i dostawców rozwiązań informatycznych stało się częścią sieci partnerskiej ASUS CSM – co czyni go najpopularniejszym z obecnie dostępnych programów komercyjnych płyt głównych. Płyty główne CSM zostały wprowadzone na wielu rynkach branżowych. Dzisiaj w oparciu o ten sukces oferujemy program CSM firmom z całego świata!\nDo każdego zakupionego produktu objętego Programem stabilności korporacyjnej dołączony jest pakiet oprogramowania ASUS Control Center Express do zarządzania infrastrukturą IT (o wartości 60 $)\nModel stabilności korporacyjnej firmy ASUS (CSM) to program handlowy stworzony z myślą o zaoferowaniu stabilnych mini komputerów do wszystkich działalności biznesowych. W ciągu 16 lat funkcjonowania programu płyt głównych CSM w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, tysiące klientów i dostawców rozwiązań informatycznych stało się częścią sieci partnerskiej ASUS CSM – co czyni go najpopularniejszym z obecnie dostępnych programów komercyjnych płyt głównych. Płyty główne CSM zostały wprowadzone na wielu rynkach branżowych. Dzisiaj w oparciu o ten sukces oferujemy program CSM firmom z całego świata!\nKażdy zakup produktu objętego Programem stabilności korporacyjnej uprawnia klienta do pobrania kopii oprogramowania ASUS Control Center Express do zarządzania infrastrukturą IT (w wersji CSM o wartości 60 $).\nSeria CSM (Płyty główne)\nZarządzanie serwerem\t ASUS Control Center Express\nStabilne zaopatrzenie\t Stabilny plan działania\nCykl życia produktu\t do maks. 36 miesięcy* Wsparcie w zakresie cyklu życia produktu dla chipsetów klasy konsumenckiej jest oferowane przez 15 miesięcy.\nPowiadomienie o EOL\t 6 miesięcy\nWiele opcji pakowania\t Standardowe opakowanie detaliczne\nInne wsparcie\t Bogaty asortyment produktów\n(PCI, gniazdo COM, gniazdo LPT, TPM)\t *Zależy od modelu\nWindows 10 oraz Pre-WHQL Ready\nSeria CSM (komputery mini PC)\nZarządzanie serwerem\t ASUS Control Center\nCykl życia produktu\t 36 miesięcy*Rozpoczynając od daty wydania produktu\nOpakowanie zbiorcze\t N/A\nASUS Control Center Express to scentralizowany pakiet oprogramowania do zarządzania systemami informatycznymi, który zwiększa wydajność przedsiębiorstwa, umożliwiając kompleksowe sterowanie procesami za pośrednictwem przyjaznego dla użytkownika interfejsu. ASUS Control Center Express zapewnia wysoką przejrzystość oraz najwygodniejsze zarządzanie procesami IT przy zastosowaniu produktów firmy ASUS przeznaczonych na rynek detaliczny, jaki i dla przedsiębiorstw. Każdy zakup produktu objętego Programem stabilności korporacyjnej uprawnia klienta do pobrania kopii oprogramowania ASUS Control Center Express do zarządzania infrastrukturą IT (o wartości 60 $).\nInstalacja w czasie krótszym niż pięć minut (nie jest wymagane żadne dodatkowe oprogramowanie)\nUjednolicony pulpit z pojedynczym ekranem pozwala na szybsze zarządzanie kluczowymi informacjami\nŁatwe wyszukiwanie, instalacja i zarządzanie danymi dla wielu klientów – za jednym kliknięciem\nWidok planu piętra\nMożesz uruchamiać wizualizacje instalacji urządzeń klasy klient w celu monitorowania i zarządzania w czasie rzeczywistym\nSterowanie na poziomie\nZarządzanie w trybie pracy poza ruchem sieciowym umożliwia sterowanie na poziomie sprzętowym w celu rozwiązywania problemów (opcjonalnie)\nMonitorowanie temperatury systemu, pracy wentylatorów, wartości napięcia oraz statusu sprzętu, w tym rozszerzeń w postaci kart VGA\nZdalny desktop, zarządzanie energią, ustawienia BIOS oraz aktualizacje\nInstalacja oprogramowania i zarządzanie metadanymi urządzeń\nSterowanie za pomocą urządzeń mobilnych\nMożesz aktywować i dezaktywować dostęp do gniazd USB i edytora rejestru oraz korzystać z czarnej listy oprogramowania\nInstallation guide Software DownloadVersion:01.03.05\n* Funkcja ustawień BIOS nie jest obsługiwana przez platformy Intel® Haswell, Intel® Bay trail oraz Intel® Braswell.\nMonitorowanie temperatury systemu, pracy wentylatorów, napięcia oraz statusu sprzętu.\nUdostępnienie/zablokowanie pamięci USB\nInstallation guide Software Download Version:1.2.1.14\n*Przed zainstalowaniem programu ASUS Control Center należy najpierw zainstalować oprogramowanie do wirtualizacji.\nMożna je pobrać pod adresem : www.virtualbox.org\n*Funkcja ustawień BIOS nie jest obsługiwana przez platformy Intel® Haswell, Intel® Bay trail oraz Intel® Braswell.\nASUS będąc największym na świecie producentem płyt głównych jest w stanie zapewnić dużą elastyczność w dostarczaniu materiałów i potrafi szybko reagować na przewidywane zmiany. Współpraca z firmą ASUS eliminuje obawy o problemy z dostawami.\nSkontaktuj się z przedstawicielem firmy ASUS, aby uzyskać informacje na temat projektów wymagających gwarancji na dostawy, na okresy dłuższe niż 36 miesięcy. * Gwarancja na dostawy może być dostępna do zatwierdzonego zamówienia produktu (PO) i przy minimalnej ilości zamówienia (MOQ).\nPrzed zastosowaniem zmian w swoich produktach, firma ASUS wydaje tzw. Powiadomienie o Zmianach Konstrukcyjnych (ECN), na sześć miesięcy przed końcem życia produktu tzw. ostrzeżenie o wycofaniu z eksploatacji (EOL), natomiast powiadomienie o złożeniu ostatniego zamówienia (LBO) jest wydawane 3 miesiące przed EOL. Pozwala to Twojej firmie przygotować się na przejście na nowe produkty.\n* Powiadomienie o EOL dla płyt głównych objętych programem CSM uzyskasz, pobierając najnowszą listę\n* Wsparcie w zakresie cyklu życia produktu dla chipsetów klasy konsumenckiej jest oferowane przez 15 miesięcy. Oferta programu może być zróżnicowana w zależności od regionu, więcej informacji można uzyskać od swojego lokalnego przedstawiciela handlowego.\n* Powiadomienie o EOL dla mini komputerów objętych programem CSM uzyskasz, pobierając najnowszą listę\n* Kontrola ECN (powiadomienia o zmianie konstrukcyjnej) dla komputerów Mini PC jest dostępna na życzenie.\nWięcej opcji pakowania\nOpakowanie zbiorcze dla płyt głównych CSM jest dostępne w pakietach po 10 sztuk. Zmniejsza to bałagan podczas dostaw, jednocześnie zwiększając wydajność. Wszelkie akcesoria, które użytkownik znajdzie w normalnym opakowaniu detalicznym są także zawarte w opakowaniu zbiorczym.\nStandardowe opakowanie detaliczne\nOprócz opakowań zbiorczych, płyty główne z serii CSM są również dostępne w standardowych dla firmy ASUS opakowaniach detalicznych. Ta forma pakowania zapewnia dużą elastyczność, ponieważ nie jest wymagana minimalna ilość zamówionych produktów. Każdy pakiet zawiera kolorowe logo firmy ASUS ułatwiające identyfikację i organizację produktów.\nASUS oferuje rozwiązania dla wszystkich głównych chipsetów, w tym także produkty o niskich cenach, takie jak H110. Nasze płyty główne są dostępne w szerokiej gamie rozmiarów i posiadają wiele certyfikatów kompatybilności. Oferują m.in takie funkcje jak: technologia zabezpieczeń sprzętowych Intel vPro™, sloty PCI Express®, gniazda COM, gniazda LPT i chipy TPM (Trusted Platform Model). Niezależnie od tego, czy Twój rynek docelowy to małe i średnie przedsiębiorstwa (SMB), czy też instytucje rządowe lub organizacje handlowe, płyty główne oferowane przez firmę ASUS zaspokoją każde wymagania.\n*Oferta programu może się różnić w zależności od regionu\nEEMEA CSM H110T/CSM Intel H110 Thin mini-ITX\nWE CSM PRIME Q270M-C/CSM Intel Q270 mATX\nWE/EEMEA CSM H110S1/CSM Intel H110 Mini STX\nWE/EEMEA CSM H110S2/CSM Intel H110 Mini STX\nWE/EEMEA CSM PRIME B250M-C/CSM Intel B250 mATX\nWE/EEMEA CSM B250M-C PRO Intel B250 mATX\nWE/EEMEA CSM Q170S1/CSM Intel Q170 Mini STX\nWE/EEMEA CSM PRIME B360-PLUS Intel B360 ATX\nWE/EEMEA CSM PRIME B360M-C Intel B360 mATX\nWE/EEMEA CSM PRIME H310M-C Intel H310 mATX\nWE/EEMEA CSM PRIME H310I-PLUS Intel H310 Mini-STX\nWE/EEMEA CSM PRIME H310T Intel H310 Thin mini-ITX\nWE/EEMEA CSM PRIME H310M-E Intel H310 mATX\nWE/EEMEA CSM PRIME H370-PLUS Intel H370 ATX\nWE/EEMEA CSM PRIME Q370M-C Intel Q370 mATX\nKomputery ASUS Mini PC są energooszczędne i pracują bardzo cicho. Oferują one wydajność wymaganą do zadań biznesowych oraz technologię Intel® vPro™ dla wyższego poziomu bezpieczeństwa i opcji zarządzania klasy korporacyjnej. Komputery ASUS Mini PC zapewniają także szerokie możliwości połączeń, w tym złącze szeregowe oraz opcję podłączenia urządzeń ODD.\nRozwiązania typu barebone są doskonałe dla użytkowników, którzy sami chcą wybrać swój system operacyjny, kartę Wi-Fi oraz opcje dyskowe. Te komputery Mini PC charakteryzują się konstrukcją o łatwym dostępie do wnętrza, co umożliwia proste i bezstresowe aktualizacje komponentów. Komputery ASUS mini PC są również kompatybilne z uchwytami VESA i mogą zostać zamontowane z tyłu monitora w celu stworzenia uporządkowanej stacji roboczej oszczędzającej miejsce na biurku. Zamek Kensington zapewnia dodatkową fizyczną ochronę urządzeń. Komputery ASUS Mini PC są doskonałym rozwiązaniem dla biur, instytucji edukacyjnych, wyświetlaczy/odtwarzaczy treści cyfrowych albo informacyjnych wyświetlaczy kioskowych.\nEOL Notice date\nLast Buy Order date\nVC65 2016/02 6 months, before EOL 3 months, before EOL 3Y from Launch\nPB40 From MP (2018/03)\nPB60 From MP (2018/05)\nPN40 From MP (2018/03)\nPN60 From MP (2018/04)\nVC66-C From MP (2018/06)\nVC65-C From MP (2018/06)\nVC65-C1 From MP (2018/05)\nProgram partnerski WHQL\nProgram partnerski WHQL (Windows Hardware Quality Lab) to program firmy Microsoft obejmujący testowanie oraz logo. Daje on producentom sprzętu komputerowego oraz użytkownikom końcowym gwarancję, że posiadające certyfikat WHQL systemy i urządzenia peryferyjne współpracują z systemem operacyjnym Windows.\nProgram zatwierdzania partnerów handlowych ASUS (Reseller Submission Program) pozwala klientom, którzy zakupili płyty główne ASUS z certyfikatem WHQL, na zastosowanie swojego własnego loga dla systemu, po przepakowaniu lub zmianie oznaczenia produktu. W ramach tego programu firma ASUS udziela sprzedawcom uprawnień do korzystania z certyfikacji WHQL zgodnie z procedurami firmy Microsoft — zmniejszając czas i nakłady finansowe poświęcone na testowanie i walidację.\n*Rozwiązania typu barebones oraz mini PC kwalifikują się także do programu WHQL.\nAplikuj, aby zostać autoryzowanym użytkownikiem w Centrum deweloperów systemu Windows\nPoproś o pozwolenie na wykorzystywanie certyfikatu WHQL\nZaloguj się do Centrum deweloperów Windows i zaakceptuj przesłanie\nDostawca technologii Intel®\nJako pierwszy partner firmy Intel® oferujący złote i platynowe punkty programu ITP (Intel Technology Provider) za zakupy wyprodukowanych przez ASUS produktów, firma ASUS kontynuuje swoje udane akcje zbierania punktów promocyjnych dla wybranych płyt głównych z serii ASUS CSM*.\nZgarnij teraz punkty ITP\n* Oferta z punktami promocyjnymi może być zróżnicowana w zależności od regionu oraz zmieniona bez powiadomienia. Więcej informacji można uzyskać od przedstawiciela firmy ASUS.\nAby uzyskać więcej informacji, skontaktuj się z lokalnym przedstawicielem handlowym lub dystrybutorem.\nZarejestruj się za pośrednictwem strona ASUS Advantage


#serwis #samozatrudnienie #dzialalnoscgospodarcza... - brumbrumbrum - Wykop.pl\nWłaśnie próbuje ogarnąć auto serwisowe. Po 9 latach na panszczyźnie pora robić na siebie. Siatka klientów jest bo przez tyle lat sami mnie przekonywali do tego. Myślę że się uda z firmą...\n+: brumbrumbrum, Arytmetyk +4 innych\nall_my_friends_are_dead 1 mies. temu via Wykop Mobilny (Android)\n@brumbrumbrum: super sprawa, powodzonka!\n@brumbrumbrum: może w końcu zaczniesz żyć jak człowiek a nie polak\n@AndyMendy ej bez przesady za krajową nie robiłem nigdy. Dobre mam zarobiki, chcę się sprawdzić sam w branży.\n@brumbrumbrum: powodzenia, jebać laweciarzy nazywających się pomocą drogową\n@brumbrumbrum: powodzenia Miras, olej tego Janusza.\nElegancko Panie @brumbrumbrum. Jeśli kupię kiedyś jakiś dźwig, to będziesz pierwszą osobą, do której przyjdę. ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n@Cumpelnastodwa jeśli chodzi o Janusza to nic mi nie mogę zarzucić. Prywatnie super kolega ale jako szef to nie...\n+: Cumpelnastodwa, Saashaa\nW 2050r zawołałam wszystkich plusujących ten wpis. Zobaczymy ile osób dożyje


Skuteczne leczenie reumatyzmu – PDF\nAutor: Blum Susan\n– eliminowaniu reumatoidalnego zapalenia oraz choroby zwyrodnieniowej stawów. jak również innych dolegliwości reumatycznych.\n– leczeniu jelit. a w konsekwencji uzdrawianiu również stawów.\nDzięki temu przewodnikowi w naturalny sposób wyeliminujesz chorobę i bez środków farmakologicznych odzyskasz pełnię zdrowia. Jest to tym bardziej istotne. że opisany w książce problem zdrowotny dotyczy dziesiątków milionów ludzi. Zdrowe stawy na dobre!\nromans pdf, świat nadprzyrodzony, jeanette kalyta, bolesław prus książki, paranormalne książka, filozofia xix wieku, nagości, geriatria i pielęgniarstwo geriatryczne talarska pdf, gentleman w moskwie, stranger things kolorowanka, besala, efekt lucyfera dlaczego dobrzy ludzie czynią zło, stokrotka andersen pdf, blondynka na hawajach, bractwo pif paf, krzysztof jonas, wydawnictwo wab zapowiedzi, hawking ksiazki…\n365 dni książka pdfdarmowe książki pdfdramat udanego dziecka pdfksiążki pdf za darmolilianna anna szafrańska pdfmalazańska księga poległych audiobooksztuka kobiecości książka


Zwykła folia spożywcza pozwoli Ci ugotować idealne jajko w koszulce - Genialne\nprzez Katarzyna 25 czerwca 2018, 15:40\nPrzygotowanie śniadania powinno być proste i przyjemne, jednak z własnego doświadczenia wiem, że ugotowanie perfekcyjnego jajka bywa problematyczne. Na szczęście istnieją sposoby, które ułatwiają to zadanie. Jednym z nich jest przyrządzenie jajka w… woreczku zrobionym z folii. Dzięki tej metodzie Wasze dania będą wyglądały jakby były przygotowane w kuchni Master Chefa!\nGłówną rzeczą, od której należy zacząć jest sprawdzenie wody, która nie powinna być wrząca, lecz powinna gotować się na wolnym ogniu. Następnie należy wziąć kawałek czystej folii spożywczej i posmarować jej fragment masłem (lub oliwą z oliwek). Kolejnym krokiem jest położenie folii na szklance oraz rozbicie skorupki tak, aby wnętrze jajka znalazło się w środku.\nTeraz wystarczy zebrać „rogi” materiału i zawinąć, w taki sposób aby jajko znajdowało się w środku stworzonego woreczka. Ostatnim krokiem jest umieszczenie worka w garnku z wodą. Od czasu do czasu należy zamieszać jajko – można to zrobić przy pomocy drewnianej łyżki lub trzymając koniec folii. Po 5 minutach nasze jajko będzie idealnie ugotowane.\nDokładną instrukcję znajdziesz w poniższym filmiku!\njajkojak ugotować jajkokuchnia


Solidarity 2.0, or democracy as a form of life — Biennale Warszawa\nTo Reform the World Means to Reform Education\nLet's organise our future!\nNiniejszy tekst jest wprowadzeniem do książki pod tym samym tytułem, stanowiącej zbiór rozmów autora z osobami bezpośrednio zaangażowanymi w samozorganizowane, demokratyczne przedsięwzięcia bądź zajmującymi się ich systematycznym badaniem: w siedmiu wywiadach sprawy współczesnej Rożawy (Kurdystan) spotykają się z Nestorem Machno i jego Wolnym Terytorium z ukraińskich stepów początku XX wieku, Obóz dla Puszczy z ruchami Occupy i Oburzonych, sztuka organizacyjna z utopiami cyfrowej demokracji, a uwspólnianie instytucji kultury z demokracją pracowniczą oraz sprawiedliwością naprawczą. Książka zostanie wydana nakładem wydawnictwa Biennale Warszawa. Jej premiera będzie miała miejsce 31 maja br., podczas trwania Polskiego Forum Społecznego.\nDemokracja, mogłoby się wydawać, nigdy nie miała tylu przyjaciół. Nie tylko więcej krajów niż kiedykolwiek wcześniej spełnia kryteria stawiane demokracjom parlamentarnym, ale nawet reżimy mniej lub bardziej autokratyczne – od Putinowskiej Rosji po post-Castrowską Kubę – czują się jakby zmuszone do legitymizowania swojej władzy poprzez symulowanie procedur wyborczych czy też stosowanie ich w mniej lub bardziej okrojonej formie. W innych wypadkach, jak ma to miejsce w wielu krajach Afryki, Azji czy Ameryki Łacińskiej, wybory służą do nadania skorumpowanym oligarchiom pozoru wiarygodności w oczach miejscowej ludności oraz opinii międzynarodowej. Politycy rządzący w krajach, gdzie reguły nowoczesnego parlamentaryzmu z jego podziałem władz oraz przynajmniej deklaratywnym szacunkiem dla mniejszości są notorycznie łamane, z chęcią odwołują się do głosu „suwerena”, którego ponoć reprezentują, nawet jeśli faktycznie popiera ich nie więcej niż ¼ populacji, jak ma to miejsce na przykład w Polsce czy na Węgrzech. Wola powszechna i demokratyczne uzasadnienie wydaje się fundamentem społeczno-politycznego ducha epoki.\nZ drugiej jednak strony, tak namysł nad demokracją, jak próby jej praktycznego rozwijania przybierają raczej skarlałą formę, aby posłużyć się jak najbardziej eufemistycznym określeniem. Liberalne centrum społecznej debaty, śmiertelnie wystraszone populistyczną rewoltą, pozostaje uwięzione w imaginarium rodem z lat 90. ubiegłego stulecia, kiedy opiewano takie abstrakcje jak „społeczeństwo obywatelskie” czy „wolność”, uznając je za niewzruszony fundament nowoczesnej polityki. Chociaż mało kto wierzy już dzisiaj w znany bon mot Fukuyamy o końcu historii, liberalni publicyści i teoretyczki zachowują się tak, jakby demokracja parlamentarna była ahistorycznym wzorcem demokratycznego społeczeństwa odlanym z platyny obywatelskości i zdeponowanym w jakimś politycznym odpowiedniku Międzynarodowego Biura Miar i Wag Sevres pod Paryżem, gdzie przechowuje się platynoirydowy pręt będący niegdyś uniwersalnym punktem odniesienia przy wyznaczania długości jednego metra. Tymczasem nic tak nie służy napędzaniu populistyczno-konserwatywno-faszystowskiej rewolty, jak defekty mechanizmów reprezentacji politycznej sprawiające, że znaczne segmenty populacji czują się wykluczone z udziału w naszym kolektywnym życiu politycznym i są skrajnie rozczarowane zachowaniem polityków z głównego nurtu. Stąd wspólna różnym populizmom – tak tym prawicowo-konserwatywnym, jak formacjom określanym jako populizm lewicowy – postawa anty-establishmentowa i związana z nią tendencja do wybierania polityków, którzy nie mieszczą się w umiarkowano-„rozsądnym” formacie forsowanym przez liberalne centrum.\nCzymżesz jednak jest demokracja? Wydaje się, że łatwiej jest nam odmieniać termin „demokracja” przez najróżniejsze rodzaje i przypadki, tworząc szereg związków frazeologicznych takich jak „demokracja liberalna”, „demokracja radykalna”, „demokracja parlamentarna”, „demokracja bezpośrednia”, „demokracja uczestnicząca” itp., niż odpowiedzieć na pytanie, czym jest demokracja jako taka. Czy owe nie tylko różne, ale często wzajemnie sprzeczne formy ustrojów demokratycznych łączy coś wystarczająco silnego i istotnego, że możemy wpisać pod nimi wszystkimi jakikolwiek wspólny mianownik? Jeśli tak, co mogłoby to być? Jeśli nie, to może używanie samego tylko terminu „demokracja” bez jakiejkolwiek przydawki jest równie puste i mylące, co użycie takiego słowa, jak „koło” bez precyzowania, czy chodzi nam o część samochodu czy o organizację zrzeszającą gospodynie wiejskie?\nNiniejsza książka, będąca podsumowaniem i efektem półrocznego cyklu dyskursywno-badawczego prowadzonego przez Biennale Warszawa od stycznia do czerwca 2018 roku, to próba odpowiedzi na powyższe – oraz inne istotne – pytania dotyczące demokracji. Aby móc sobie z nimi poradzić, przyjęliśmy perspektywę, która jednocześnie dystansuje się tak od politologicznych, jak i filozoficznych ująć demokracji, próbując połączyć je w rozumieniu demokracji odwołującym się nie tyle do jej istoty czy do zestawu norm i wartości, jakie jej towarzyszą, ale do praktyki organizującej w szczególny sposób nasze kolektywne życie. Jest to próba kategoryzacji bardzo różnych praktyk społeczno-politycznych podjęta w duchu podobnym do tego, który kierował Jurgenem Habermasem, gdy w latach 60. XX wieku zaproponował nowy sposób kategoryzowania ludzkiej wiedzy. Nie odwoływał się on ani do przedmiotu badań właściwego danej dyscyplinie, ani do administracyjno-biurokratycznych podziałów dyscyplinarnych, ale zgodnie z duchem filozofii praxis za punkt wyjścia postawił jedno proste pytanie: Na jakie konkretne zainteresowanie ludzkie odpowiada dana wiedza? Czy też, ujmując to inaczej: Po co chcemy wiedzieć to, co chcemy wiedzieć? Do osiągnięcia jakich celów ma służyć wiedza, którą chcemy zdobyć? Z takiego też punktu czy też zgodnie z taką metodą proponujemy spojrzeć na demokrację: Jaki cel chce osiągnąć społeczeństwo, które ustanawia demokratyczne formy władzy? Czemu mają one służyć? Do jakiego pożądanego stanu społecznego mają nas doprowadzić. Jaką formę zbiorowego życia mają nam pomóc ustanowić?\nPodejście takie ma kilka istotnych zalet. Pozwala nam ono ująć niezmienną istotę demokracji, ale też zrozumieć różnorodność jej historycznych form bez popadania ani w metafizyczny dogmatyzm, ani w redukcjonizm, który we wszystkim, co nie służy arbitralnie ustanowionemu celowi widzi jedynie ułudę lub ideologiczne oszustwo. Bo o ile prawdą jest na przykład, że w istniejących reżimach liberalno-demokratycznych kapitał dysponuje możliwościami wpływu na proces polityczny nie dającymi się pogodzić z ideą suwerenności ludu, o tyle dogmatyczne powtarzanie formułki o rządach parlamentarno-demokratycznych jako komitecie zarządzającym zbiorowymi interesami burżuazji nie pozwala na zrozumienie wielu historycznych zjawisk związanych z polityką wyborczą, jak choćby zaciętych walk klasy robotniczej o uzyskanie prawa wyborczego czy też ewidentnych zdobyczy socjalnych, jakich owa klasa dokonała w obrębie reżimów liberalno-parlamentarnych. Owe zdobycze były, oczywiście, owocem walki klasowej, jeśli jednak dało się ustanowić je, działając w ramach parlamentaryzmu, musiał on być przynajmniej momencie historycznego rozwoju czymś więcej niż tylko zabawką w rękach cynicznej burżuazji.\nCzym więc byłaby w takim razie demokracja rozumiana jako forma życia, a więc jako zestaw praktyk, sposobów działania i organizacji definiujących nas jako zbiorowy podmiot polityczny? Jeśli istnieje trans-historyczny i trans-kulturowy inwariant, na którym możemy się oprzeć, odpowiadając na to pytanie, byłaby nim walka z tym, co Guy Debord nazwał kiedyś najstarszym podziałem pracy: dążenie do nieustającego zamazywania podziału społeczeństwa na rządzących i rządzonych. Procesualny charakter demokracji kluczowy w tak sformułowanej definicji jest nie do przecenienia. Demokracji nie możemy rozumieć jako konkretnego zestawu reguł, który zawsze i wszędzie zaaplikowany da raz na zawsze określone rezultaty. Żadne konkretne rozwiązanie organizacyjno-ustrojowe nie jest w każdym kontekście i raz na zawsze postępowe; nie gwarantuje ustanowienia po wsze czasy demokratycznego porządku. Społeczeństwo jest bowiem dialektyczną konfrontacją grup, które pod wpływem owej konfrontacji zmieniają i adaptują swoje strategie walki tak, aby w nowym kontekście móc realizować swoje kluczowe interesy. Każde konkretne rozwiązanie ustrojowe – na przykład rządy parlamentarnych przedstawicieli – może pełnić w pewnych okolicznościach historyczno-społecznych rolę wehikułu demokratyzacji, nie znaczy to jednak, że pozostanie na zawsze ostatecznym wcieleniem demokratycznych cnót. Jeśli przestanie być ono skuteczne w realizacji dążenia do zamazywania podziału na rządzących o rządzonych i stanie się raczej narzędziem w rękach grup uprzywilejowanych wykorzystujących je do utwierdzenia swojej pozycji – jak stało się niestety dzisiaj w dużej mierze z parlamentaryzmem – aspiracje demokratyczne będą musiały znaleźć sobie nowe formy i nowe narzędzia realizacji swoich celów. Zresztą nie tylko współczesność, ale również historia demokratycznych form organizacji, dostarcza dobrych ilustracji tego stanu rzeczy.\nOd demokracji do rządów przedstawicielskich…\nZgodnie z powszechnym wyobrażeniem korzenie naszych demokratycznych systemów tkwią w starożytnej Grecji, gdzie demokracja w ogóle się narodziła; bo przecież sama jej nazwa to połączenie dwóch greckich słów. Jakkolwiek epicko brzmieć mogłaby taka narracja, jest w niej więcej ideologicznego uroszczenia niż zdania sprawy z historycznej zmienności form demokratycznej organizacji. Z proceduralno-formalnego punktu widzenia poza nazwą nic właściwie nie łączy naszej demokracji z tym, co praktykowali starożytni Grecy.\nPierwsza i podstawowa różnica między nowoczesną a klasyczną demokracją dotyczy jej absolutnie centralnego urządzenia, a mianowicie wyborów. Grecy znali ten możliwy sposób organizacji procesu wyłaniania władzy, ale świadomie i celowo go nie stosowali. Tak – w Grecji nie było wyborów konstytuujących, jak ma to miejsce we współczesnych demokracjach, najważniejsze ciało przedstawicielskie czyli odpowiednik dzisiejszego parlamentu, który w Atenach zwał się Radą Pięciuset. Ustaleniu jego składu służył Grekom zupełnie inny mechanizm: losowanie. Współcześnie dla większości ludzi brzmi to w pierwszej chwili jak kuriozalny żart – jak to możliwe, żeby Grecy, równie wyrafinowani i wielcy w swojej filozofii, opierali swoje życie polityczne na czymś w rodzaju totolotka? Tak jednak było i stanowił to, jak już wspomniałem, celowy i dobrze umotywowany wybór. Opierał się on na szeregu silnie uzasadnionych przesłanek. Grecy uważali, że jeśli nieodzowną cechą ładu demokratycznego jest to, że każdy obywatel ma takie same szanse sprawowania władzy, to odwoływanie się do mechanizmu wyborczego jest dalece niewskazane. Wybory i związana z nimi nieodzownie agitacja wyborcza, jak każda sytuacja komunikacyjna, stwarza pole do popisu przede wszystkim jednostkom obdarzonym darem oratorskim, zdolnością przekonywania, a nawet uwodzenia słuchaczy oraz dysponujących zasobami pozwalającymi aktywniej agitować na rzecz własnej kandydatury. Tak więc – aby ująć to w jak najprostszy sposób – ktoś, kto jest bogaty, atrakcyjny i świetnie przemawia ma w takiej sytuacji gigantyczną przewagę nad kimś, kto jest brzydki, biedny i się jąka, a różnica ta nie ma wiele wspólnego z racjonalną wartością argumentów bądź postulatów zgłaszanych przez którąkolwiek ze stron. W człowieku istnieje po prostu pewna podatność na bycie uwodzonym, z którą trudno jest racjonalnie polemizować. Dlatego wybory to festiwal demagogów; owo słowo, wywodzące się również ze starożytnej greki, oznacza kogoś, kto ma zdolność czarowania (magia) tłumu (demos).\nWszystkie powyższe problemy rozwiązuje losowy wybór rządzących. Los, jak słusznie uważali Grecy, jest sprawiedliwy w tym sensie, że nikogo nie faworyzuje – każdy ma takie same szanse bycia wylosowanym. W ten sposób losowanie w pełni realizuję jedną z głównych cech demokracji, o której pisał Claude Lefort: proces demokratyczny – w naszym wypadku wybory, w Grecji losowanie – rozbija społeczeństwo na arytmetycznie zdefiniowany zbiór jednostek, które są sobie doskonale równe, a więc w pewnym sensie neguje naturę społeczeństwa, bo nie sposób pomyśleć społeczeństwa bez hierarchii. Przewaga modelu greckiego polega na tym, że w naszym ustroju tylko czynne prawo wyborcze ulega takiej arytmetycznej egalitaryzacji: zasada „jeden człowiek – jeden głos” sprawia, że niezależnie od pozycji i majątku każdy i każda znaczy w procesie wyborczym tyle samo. Inaczej ma się jednak sytuacja z biernym prawem wyborczym, którego funkcjonowanie we współczesnych reżimach parlamentarnych nie tylko nie jest umieszczone w odpowiednim dystansie wobec tego, co społeczne, ale pozostaje z nim niebezpiecznie splecione: ludzie bogaci, popularni i wspierani przez potężne instytucje prywatne mają większe szanse na zdobycie urzędu niż biedni, pogardzani i pozbawieni takowego wsparcia. Mankament ów jest jedną z głównych sił animujących dzisiaj populistyczną reakcję tak w Polsce, jak i w innych miejscach świata.\nLosowanie rządzących nie jest oczywiście pozbawione wad, jak każdy chyba system organizacji władzy czyli dominacji jednego człowieka nad innym, wrócę jednak do tej kwestii dalej, gdy spróbuję omówić istniejące propozycje zdemokratyzowania ustrojów parlamentarnych. Teraz istotniejsze jest coś innego: kontrast między starożytną demokracją a współczesnymi systemami politycznymi również określanymi tym mianem. Mamy tu bowiem do czynienia nie tylko z paradoksem, ale i z ogromną ironią historii.\nNowoczesny parlamentaryzm wyrastał przez długie stulecia na bazie feudalnej instytucji rady królewskiej (łac. Curia regis), która spełniała na dworach francuskich i angielskich funkcje doradcze. Genealogia przekształceń owej instytucji i stopniowego poszerzania jej prerogatyw sięga aż trzynastego wieku i znanej Magna Carta podpisanej przez Jana bez Ziemi w 1215 roku. Pierwszym w pełni ukształtowanym pod względem formalnym nowoczesnym reżimem przedstawicielskim były Stany Zjednoczone Ameryki. Amerykański Kongres obradujący po raz pierwszy 3 marca 1789 roku – a więc w momencie, gdy we Francji wciąż panował ancien regime – to najstarsza nowoczesna instytucja parlamentarna na świecie. Dlatego też niesłychanie interesujące jest prześledzenie dyskusji, jakie towarzyszyły wtedy ustanowieniu owej pierwszej nowoczesnej demokracji parlamentarnej.\nWbrew temu, co mogłoby się wydawać, entuzjazm dla demokracji – tak gdy chodzi o sam termin, jak i o praktykę, czyli rządy ludu – był wtedy wśród amerykańskich elit niewielki. David Greaber w książce poświęconej ruchowi Occupy Wall Street – a pośrednio demokracji jako takiej – przytacza ciekawy fakt z tamtej epoki: otóż epitet „demokrata” funkcjonował wtedy mniej więcej tak, jak dzisiaj „populista” i oznaczał osobę, która opowiadając się za rządami motłochu, szafuje popularnymi, aczkolwiek nieodpowiedzialnymi i niebezpiecznymi hasłami. Rzeczywiście, gdy sięgniemy do debat, jakie toczyły się na łamach pisma The Federalist w okresie poprzedzającym ustanowienie USA, znajdziemy tam mnóstwo dowodów złej opinii Ojców Założycieli na temat demokracji. Tak na przykład James Madison przekonywał:\nDemokracje były zawsze areną zamieszek i sporów. Nie respektowały indywidualnego bezpieczeństwa i praw własności. Ich żywot był generalnie krótki, a śmierć gwałtowna. Politycy, którzy wychwalali teoretyczną wyższość tych systemów, błędnie zakładali, że sprowadzając ludzkość do doskonałej równości politycznej, wprowadzają jednocześnie doskonałą równość własności, opinii i namiętności.\nWtórował mu inny amerykański mąż stanu, Aleksander Hamilton:\nNie można czytać historii drobnych republik Grecji i Italii, nie odczuwając przy tym grozy i niesmaku wobec wstrząsów, jakimi były ustawicznie miotane z powodu szybkiego następowania po sobie rewolucji, które utrzymywały je w stanie wiecznej oscylacji pomiędzy skrajnościami: tyranią i anarchią.\nW opinii Ojców Założycieli to nie demokracja była pożądanym i najlepszym z możliwych ustrojów. Ponad nią stawiali republikę, a więc ustrój, w którym lud ma wpływ na wyłanianie rządzących, sam jednak nie sprawuje władzy. Zdaniem Madisona rządy przedstawicieli miały ogromną przewagę nad rządami ludu:\nSą szczególne chwile w życiu publicznym, kiedy lud, stymulowany jakimiś nadzwyczajnymi namiętnościami lub złudnymi nadziejami czy też wprowadzony w błąd przez działających celowo manipulatorów, może podjąć działania, które później sam będzie przykładnie potępiał i głęboko ich żałował. W tych momentach, jakżesz cenna okaże się interwencja grupy umiarkowanych i cieszących się szacunkiem obywateli, która pozwoli zatrzymać zgubne działanie i oddalić cios, jaki lud mógłby sam sobie zadać do chwili, gdy rozum, sprawiedliwość i prawda znów obejmą władzę nad zbiorowym umysłem.\nWidać tu wyraźnie, że parlamentaryzm, chociaż w tamtym okresie rewolucyjny, miał też od swojego zarania silny rys konserwatywny, a mianowicie hołubiony przez protagonistów amerykańskiej republiki podział na lud – the many – oraz elity – the few. Zgodnie z głęboko paternalistyczną logiką zaproponowaną przez Madisona, zadaniem elit jest sprawowanie pastoralnej władzy czy też kurateli nad masami; nie chodziło oczywiście o bezwzględną dyktaturę, ale o wrażliwą troskę, którą zapewnić miał mechanizm wyborczy, jednak element upupiania ludu jest w całej konstrukcji trudny do przeoczenia. Owa różnica w społecznej ontologii przełożyła się na różnicę w konstrukcji politycznych procedur, co precyzyjnie i otwarcie wyraził Madison, pisząc, iż “wielka różnica między demokracją a republiką polega na oddaniu w tej drugiej władzy w ręce małej grupy obywateli wybranych przez resztę”. Republika odznacza się “całkowitym wyłączeniem ludu, w jego kolektywnej formie, z jakiegokolwiek udziału w rządzie [podkreślenie moje – J.S.]” .\nTakie ujęcie, dystansujące się od ideologicznej fikcji, zgodnie z którą „wybory = demokracja”, pozwala uchwycić wewnętrznie sprzeczną naturę parlamentaryzmu: jego zadaniem jest zarówno dać wyraz suwerenności ludu – bo to lud w końcu powołuje władzę – jak i mitygować jego zapędy do samodzielnego rządzenia. Parlamentaryzm, jak to często bywa z rozwiązaniami liberalnymi, stanowił więc rodzaj kompromisu między konserwatyzmem arystokracji dążącej do zachowania dawnych hierarchii oraz rewolucyjnymi zapędami radykalnych mas chcących przejąć władzę. Był rozwiązaniem, w którym wciąż rządzili jakby arystokraci – w sensie ich wyłącznego prawa do faktycznego rządzenia – jednak przeciętny człowiek mógł mieć wpływ na to, kto stanie się owym „arystokratą” na wyraźnie zdefiniowany i nieprzekraczalny okres czasu. Jak każdy kompromis musiał więc zawierać w sobie elementy drogie obu stronom.\nTak właśnie widzą parlamentaryzm różne trzeźwe i rzeczowe ujęcia teoretyczne wypracowane na przestrzeni XX wieku. Spośród nich na uwagę zasługują przede wszystkim dwa: koncepcja konkurencyjnego przywództwa Josepha Schumpetera oraz poliarchii Roberta Dahla. Zgodnie z tą pierwszą wybory to moment, w którym jako obywatele i obywatelki państw o ustroju parlamentarnym, możemy wyrazić swoje przyzwolenie na bycie rządzonymi przez te a nie inne osoby. Przyzwolenie to jednak coś innego niż wola, co każdy i każda intuicyjnie czuje: jest czymś zupełnie inny, gdy pozwalamy, aby coś się działo niż gdy chcemy, aby tak było. W momencie oddania głosu w wyborach dajemy wyraz jedynie swojemu przyzwoleniu, a nie woli. Ta druga wyraża się na przykład w referendum, a nie w sytuacji, gdy delegujemy na kogoś możliwość podejmowania konkretnych decyzji. O ile więc demokracja zbudowana jest na logice woli, o tyle parlamentaryzm, zwany inaczej ustrojem republikańskim konstytuuje logika przyzwolenia.\nKoncepcja poliarchii Roberta Dahla pozwala zrozumieć, jakie praktyczne konsekwencje płyną z wewnętrznie sprzecznej natury republikanizmu, czyli z jego dążenia do jednoczesnego dania wyrazu woli ludu i jej mitygowania. Ten amerykański politolog uważa, że ustroje republikańsko-parlamentarne to w praktyce kombinacja różnych ośrodków władzy – stąd sam termin: od greckich słów poli – wiele oraz arché – zasada, władza. Posiadają one komponent demokratyczny, którym są wybory. Mają jednak również element oligarchii, a więc rządów bogatych, co widać na przykład we wpływie wielkiego kapitału na proces polityczny poprzez lobbing czy finansowanie kampanii wyborczych. Mają również element arystokratyczny, bo tak nazwać wypada wpływ na politykę państwową instytucji i jednostek o wysokim statusie odziedziczonym. W Polsce przykładów nie trzeba daleko szukać, wystarczy bowiem wskazać na pozycję kościoła katolickiego. W poliarchii mamy też niedemokratyczne komponenty, których nie da się łatwo zmapować na tradycyjne kategorie, jak na przykład wpływ polityczny organizacji trans-narodowych, jak choćby Międzynarodowy Fundusz Walutowy czy NATO.\nPrzedstawiona powyżej skrótowa dekonstrukcja ustroju republikańskiego nie ma być bynajmniej jego absolutną krytyką jako ideologicznie zafałszowanej formy klasowego panowania tout court. Sprawa jest bardziej skomplikowana i wymaga rozróżnień nie tylko strukturalnych, ale również historycznych. Przede wszystkim, co sygnalizowałem już wcześniej, dana forma organizacji politycznej może być w jakimś konkretnym kontekście historycznym czynnikiem demokratyzującym nawet jeśli nie jest wcieleniem demokracji jako takiej. Demokratyzacja to bowiem proces czy też ruch, a nie stan czy położenie. Każdy krok na drodze od autokracji do demokracji jest ruchem demokratyzującym i czymś takim dokładnie był w XVIII i XIX wieku parlamentaryzm. Nie powinno być co do tego śladu wątpliwości, podobnie jak co do nie-demokratycznego, a nawet anty-demokratycznego charakteru parlamentaryzmu. Owa paradoksalna natura demokracji parlamentarnej nie jest zaskakująca, jeśli popatrzymy na nią z punktu widzenia dialektycznego, bo zmiana historyczna ujęta dialektycznie jawi się jako sekwencja zawsze realizująca się poprzez formy społecznej organizacji nie tylko antagonistyczne wobec siebie nawzajem, ale również wewnętrznie sprzeczne.\nMożliwe jest wreszcie inne jeszcze uhistorycznienie parlamentaryzmu, które odwołuje się do przedstawionej powyżej definicji demokracji jako procesu zacierania różnicy między rządzącymi a rządzonymi. W momencie swojego powstania nowoczesny parlamentaryzm był ruchem znoszenia owego przeciwstawienia: dawał ludowi nowe możliwości wywierania wpływu na władzę, dalece powiększając jego suwerenność. Nie do końca wprowadzał ją w życie, ale jednak była to zmiana duża i istotna. Tak jest zresztą do dzisiaj w przypadku demokratyzacji ustrojów autokratycznych. Problem polega na tym, że tego typu postępowość – historyczna i kontekstowa – nigdy nie jest dana raz na zawsze. I nie chodzi tylko o sam upływ czasu, ale raczej o fakt, że dialektyczna gra między rządzonymi i rządzącymi ma wszelkie cechy wyścigu zbrojeń, który nieustannie na nowo ustanawia poziom zero swojej własnej równowagi. Jak ma to miejsce często w świecie żywym – i to nie tylko ludzkim – gdy tylko jedna stron zapewni sobie przewagę dzięki jakiemuś nowemu rozwiązaniu, druga strona uczy się ową przewagę neutralizować i kompensować, przez co wszystko wraca do punktu wyjścia. Tak mniej więcej wygląda sytuacja obecnie: parlamentaryzm z postępowej formy ludowego empowermentu – a więc uwłasnowolnienia, jak najlepiej chyba przetłumaczyć ów angielski termin – przerodził się w zabawkę bogatych elit, które znalazły sposoby na obejście procedur demokratycznych, zwiększając tym samym komponent oligarchiczny oraz arystokratyczny poliarchii, w których żyjemy. Instytucjonalnym korelatem owej sytuacji jest pojawienie się odrębnej klasy politycznej, a więc ludzi, którzy rządzenie uczynili swoim zawodem i albo od zawsze albo od bardzo dawna nie zajmowali się niczym innym poza zasiadaniem w takich czy innych instytucjach władzy. Nawet pobieżny rzut oka na polską scenę polityczną pokazuje, jaka jest skala owego problemu i że nie jest on bynajmniej związany z określoną opcją polityczną – to, co łączy Jarosława Kaczyńskiego, Bronisława Komorowskiego, Donalda Tuska, Aleksandra Kwaśniewskiego i większość naszych polityków to fakt, że poza ewentualnymi epizodami w latach 80. ubiegłego stulecia – a więc 4 dekady temu – nigdy w swoim życiu nie zajmowali się właściwie niczym poza pracą w strukturach władzy. To samo dotyczy klas politycznych w większości demokracji parlamentarnych na świecie. Czegokolwiek by nie powiedzieć o takim stanie rzeczy, jedno jest pewne: trudno mówić tu o znoszeniu rozróżnienia na rządzących i rządzonych. Wydaje się ono raczej bardzo głęboko wpisane w architekturę naszych systemów politycznych. Czy to dziwne, że populiści tak często i chętnie kwestionują reprezentatywność tych systemów, a tym samym ich demokratyczność?\nJakby tego było mało, owa sprofesjonalizowana i wyalienowana klasa polityczna na każdym kroku demonstruje swoją tragiczną nieudolność i dysfunkcjonalność. Globalne zmiany klimatyczne to tylko najbardziej dramatyczny przykład niezdolności polityków i polityczek do rozwiązania palących problemów ludzkości. Podobną indolencją wykazują się oni, gdy chodzi na przykład o konsekwencje kryzysu finansowego z roku 2008, w którego cieniu wciąż wszyscy żyjemy czy o politykę lokalną, jak na przykład walkę ze smogiem. W wielu absolutnie kluczowych sprawach decyzje klasy rządzącej w żaden sposób nie odzwierciedlają opinii i wartości przeważających w społeczeństwie, mówienie więc o demokracji zakrawa na ponurą kpinę. Nawet w kraju takim jak Polska, którą trudno zaliczyć do awangardy społecznego postępu, opinia publiczna jest bardziej otwarta i progresywna niż to, co mają do zaproponowania polityczne elity. Tylko w jednej istotne sprawie, czyli w stosunku od uchodźców, Polacy i Polki są dzisiaj równie zachowawcze, co rząd – większość jest przeciwna ich wpuszczaniu. Poza tym jednak żadne z szaleństw ani rządu PiS, ani poprzednich ekip nie przeszłoby testu popularnego wsparcia i nie doczekałoby się realizacji, gdyby Polską rządziła demokratycznie większość społeczeństwa, a nie zdeterminowana i dobrze zorganizowana mniejszość, jak ma to miejsce dzisiaj. Szereg badań opinii publicznej pokazuje, że Polacy i Polski byli w większości przeciw wycinaniu Puszczy Białowieskiej, niszczeniu Trybunału Konstytucyjnego, zmianom w systemie sądowniczym, eksmisjom w czasie reprywatyzacji budynków komunalnych czy torturowaniu ludzi w nielegalnych więzieniach we współpracy z CIA. Większość polskiego społeczeństwa popiera dzisiaj wyprowadzenie religii ze szkół do salek katechetycznych przy kościołach, a tylko radykalna mniejszość oscylująca wokół 15% uważa, że należy zaostrzyć przepisy dotyczące przerywania ciąży. Mimo tego klasa polityczna nie tylko nie jest w stanie stanąć na wysokości zadania i doprowadzić do uchwalenia praw, które byłyby zgodne z opiniami większości, ale działa dokładnie wbrew nim.\n… i z powrotem, czyli demokratyczne alternatywy dla polityki parlamentarnej.\nDiagnoza kryzysu demokracji jest dzisiaj powszechna. Równie powszechne jest jednak złudzenie dotyczące źródeł owego kryzysu. Większość komentatorów wydaje się być zdania, że ma on swe źródło poza sferą polityczną i wynika ze zjawisk o charakterze społecznym: zmian w stylu życia, erozji etosu obywatelskiego, bierności sporej części społeczeństwa, nowych technologii telekomunikacyjnych itp. itd. Jeśli jednak trzeźwo spojrzymy na podstawowe założenia i historię systemów parlamentarnych, okaże się, że kryzys reprezentatywności instytucji przedstawicielskich i wiążąca się z nim ich delegitymizacja nie jest przysłowiowym wypadkiem przy pracy, ale raczej logiczną konsekwencją sposobu, w jaki skonstruowano sam mechanizm reprezentacji. Brak bezpośredniego przełożenia masowych dążeń na ustawodawstwo to konstytutywna cecha parlamentaryzmu, w którym rządzi, jak ujął to Madison, nie lud, ale jego przedstawiciele.\nTo właśnie ów fundamentalny dla parlamentaryzmu mechanizm blokowania suwerenności ludu i związane z nim wypaczenie reprezentacji dają impuls populistycznej rewolcie przeciwko systemowi jako takiemu. Jeśli bowiem coś łączy populistyczne erupcje w najróżniejszych miejscach na świecie, to mniej wektor ich politycznej orientacji – czyli stary podział na prawicę i lewicę – ale raczej niechęć wobec politycznego establishmentu tout court i poszukiwanie alternatyw wobec niego. Gdy dostępna jest postępowa opcja antyestablishmentowa, nawet w społeczeństwach mających opinię prawicowych gotowa poprzeć jest je ogromna grupa elektoratu. Tak było w Stanach Zjednoczonych, gdzie antyestablishmentowy Bernie Sanders miał większe szanse wygrać z antyestablishmentowym Trumpem niż establishmentowa Hilary Clinton, chociaż najciekawszego przykładu dostarcza Austria. W 2016 roku wybory prezydenckie wygrał tam kandydat Partii Zielonych Alexander Van der Bellen, a zaledwie rok później kanclerzem tego kraju został faszyzujący Sebastian Kurz, którego ultrakonserwatywna Austriacka Partia Ludowa wygrała wybory parlamentarne. Ten zadziwiający bieg wypadków wynikał z logiki procesu wyborczego i sposobu przedstawiania przez media głównego nurtu osi politycznego sporu: gdy wyborcy mogli wyrazić swoją niechęć do establishmentu, głosując na lewicę, jak było w drugiej turze wyborów prezydenckich, wybrali opcję postępową. Gdy w wyborach parlamentarnych konfrontacja przebiegała zgodnie z linią liberalne centrum vs populistyczna prawica, wybrali prawicę, uznając, że wszystko jest lepsze niż kontynuacja miałkich rządów (neo)liberalnego establishmentu.\nW tym jednym punkcie nie sposób nie zgodzić się z populistami: istniejący system polityczny, w tym szczególnie hegemonia sprawowana w jego obrębie przez (neo)liberalno-konserwatywne centrum – znów: nie przez przypadek, ale w efekcie celowego ukształtowania mechanizmów reprezentacji – osiągnęły stan wyczerpania. Jesteśmy w sytuacji, którą za Immanuele Wallersteinem najlepiej określić jako moment bifurkacji, czyli wyboru między dwiema wykluczającymi się alternatywami. Wewnętrzna dynamika systemu uniemożliwia kontynuację business as usual, wymuszając jakiś rodzaj radykalnej zmiany. Dzisiaj, jak stwierdził to kiedyś Slavoj Žižek, największymi utopistami – w sensie wiary w coś nieodrzecznego – są ci, którym wydaje się, że da się w nieskończoność przedłużać obowiązywanie (neo)liberalnego status quo. W latach 80. mogli oni przekonywać nas, że nie ma alternatywy, dzisiaj jednak hasło to brzmi cokolwiek tragikomicznie, bo widać, że alternatywa jest, chociaż wcale nie taka, z jaką zażarcie walczyli (neo)liberałowie przez ostatnie dekady, a więc nie radykalnie lewicowa, ale populistyczno-faszystowska. Nie jest to paradoks: liberalne centrum włożyło w ostatnich dekadach ogromny wysiłek w niszczenie postępowo-emancypacyjnych alternatyw społeczno-politycznych. Nawet dzisiaj (sic!) na łamach „Gazety Wyborczej” przeczytać można anty-socjalne filipiki Witolda Gadomskiego, w których redystrybucja zrównana jest z „rozdawnictwem”, a oczekiwanie sprawiedliwego udziału w bogactwie społecznym z „roszczeniowością”. Czy powinno to więc dziwić, że ogromne segmenty społeczeństwa korzystające np. z programu 500+, gdy słyszą podobne inwektywy, mają wielką ochotę kopnąć w stolik, za to niewielką bronić „formalnych ram systemu”, który przez dziesięciolecia nie tylko ignorował ich nędzę, ale piórami publicystów takich, jak Gadomski dyskursywnie ją sankcjonował?\nOdpowiedzią na populistyczny atak nie może być obrona status quo ante, bo to właśnie ono stworzyło warunki możliwości owego ataku. Musi raczej przybrać postać postępowej alternatywy. To właśnie ma na myśli Wallerstein, gdy mówi o bifurkacji – stoimy przed wyborem: albo ruch postępowy w kierunku emancypacji, równości i demokratycznego upodmiotowienia albo krok w tył w stronę nowych form autokratycznej, scentralizowanej władzy przywracającej hierarchie materialne, symboliczne i, co niesłychanie ważne, dżenderowe znane z przeszłości. Rozwiązanie złożonych problemów, z jakimi się dzisiaj konfrontujemy, musi być samo w sobie złożone, ponieważ jednak niedostatki reprezentacji i poczucie wykluczenia z procesu decyzyjnego zajmuje tak ważne miejsce w motywacji populistów, postępowa odpowiedź na wyzwanie populizmu musi zawierać w swoim trzonie komponent polityczny gwarantujący większą reprezentatywność, a więc większą demokratyczność procesów podejmowania politycznych decyzji. Samo w sobie to nie wystarczy, jednak brak owego elementu będzie spychał nas coraz bardziej w kierunku autokracji.\nDyskusjom na temat demokratycznych alternatyw dla parlamentaryzmu towarzyszy jedno fundamentalne nieporozumienie. Krytycy radykalnej demokracji zdają się mniemać, że oznacza ona przede wszystkim i głównie wiecowość, czyli podejmowanie decyzji w trakcie zgromadzeń, w których uczestniczą wielkie masy obywateli i obywatelek. Takie ustawienie dyskusji pozwala łatwo zdyskredytować zwolenników i zwolenniczki radykalnej demokracji – pomysł, aby w ten sposób podejmować większość decyzji politycznych jest oczywiście niedorzeczny. Podobne rozwiązanie może sprawdzać się w stosunkowo niewielkich wspólnotach nie przekraczających rozmiarami małego miasta, nie może być jednak trzonem organizacyjnym, gdy mówimy o podejmowaniu decyzji w większej skali. Aby zrozumieć, o co chodzi w radykalnej demokracji, musimy więc od razu odrzucić podobne niedorzeczności. Stawką dalszej demokratyzacji jest niekoniecznie bezpośrednio rozumiana partycypacja, ale reforma mechanizmu przedstawicielstwa tak, aby uczynić go bardziej rzetelnym w reprezentowaniu opinii, wartości i norm obecnych w społeczeństwie. To można osiągnąć na najróżniejsze sposoby, spośród których poniżej omówię krótko trzy, aby zilustrować ogólny kierunek myślenia zwolenników i zwolenniczek radykalnej demokracji.\nPoszukując alternatywy dla polityki parlamentarnej, nie jesteśmy skazani na myślenie w próżni. Pisałem wcześniej o świadomej rezygnacji z głosowania na rzecz losowania w starożytnej Grecji. Obiekcje, jakie Grecy mieli wobec wyborów, nie tylko nie zniknęły, ale mają dzisiaj nawet solidniejsze podstawy. Demagogia to jeden z naczelnych problemów współczesnej polityki. Zarówno tradycyjne media masowego przekazu, jak i nowsze technologie telekomunikacyjne, na przykład media społecznościowe, nie tylko go nie rozwiązały, ale nawet wzmocniły zagrożenie z jego strony. Polityka rozpuszcza się dzisiaj w marketingu i celebryctwie, a kosztowność kampanii wyborczych sprawia, że pieniądze odgrywają w polityce rolę ogromną, jeśli nie w ogóle centralną. Nie powinny więc dziwić głosy, że zastąpienie procesu wyborczego mechanizmem losowania to dobry sposób na usprawnienie naszej dysfunkcjonalnej polityki. Jeśli bowiem grupa reprezentantów ma być reprezentatywna dla populacji – a argumentować inaczej urągałoby logice i politycznemu znaczeniu terminu „reprezentacja” – to nie ma lepszego sposobu jej wyłonienia niż losowanie. Konkluzja taka wynika chociażby z absolutnych podstaw metodologii badań społecznych. Jeśli więc w demokratycznym społeczeństwie działania władzy mają odzwierciedlać opinie obywatel i obywatelek, nie widać powodu, dla którego ciała przedstawicielskie nie mogłyby pochodzić z losowania. Ktoś powie, że demokracja musi również respektować prawa mniejszości, co do tego jednak nie ma też chyba raczej kontrowersji w szerszej populacji, nie jest bowiem tak, że większość społeczeństwa chciałaby sprawować tyranię nad mniejszością. Mamy raczej do czynienia z czymś odwrotnym: dzisiaj to mniejszości – rozumiane w sensie proporcji wyborców stojących za rządem do całej populacji – tyranizują większość, nie respektując jej praw. Nic też nie stoi na przeszkodzie, aby radykalnie demokratyczny system miał swoją konstytucję, również przyjętą w większościowym głosowaniu i zawierającą świadome samoograniczenie woli większości ze względu na niezbywalne prawa mniejszości.\nSpośród wielu propozycji przywrócenia mechanizmu losowania w funkcjonowaniu demokracji najciekawsza, bo też najbardziej szczegółowa wyszła w latach 80. ubiegłego stulecia spod pióra australijskiego filozofa Johna Burnheima. W wydanej w 1985 roku książce Is Democracy Possible? autor ów przedstawia propozycję systemu politycznego, który nazywa demarchią, a więc „rządami ludu” w nieco innej formie frazeologicznej. Zakłada ona w pełni losowy wybór ciał rządzących na poziomie centralnym, w tym szczególnie zgromadzenia narodowego. W losowaniu tym braliby udział wszyscy posiadający prawa polityczne na danym obszarze; gdyby ktoś odmówił pracy w tak wyłonionym „parlamencie”, na jego miejsce poszukiwano by osoby przypominającej go lub ją jak najbardziej pod względem socjometrycznym, na przykład w tzw. próbie rezerwowej albo poprzez kolejne losowanie (procedura stosowana w badaniach społecznych). Dodatkowo na poziomie lokalnym funkcjonować by miały grupy zadaniowe, również wybierane losowo, ale tylko spośród osób, które zadeklarowałyby wcześniej zainteresowanie danym tematem. Grupy te konstruowane byłyby ad hoc w zależności od rozmiaru lokalnej populacji oraz problemów, które trzeba rozwiązać. W praktyce oznaczałoby to, że każdy i każda z nas mogłaby znaleźć się w ogólnokrajowym parlamencie, a oprócz tego wskazywałaby kilka obszarów problemowych, w których gotowa byłaby zasiadać w lokalnych grupach zadaniowych wyłanianych również poprzez losowane. Oprócz tego Burnheim proponuje powołanie do życia grup drugiego poziomu, których zadaniem byłaby formalna kontrola nad całym procesem. Byłyby one losowane spośród osób zasiadających wcześniej w grupach pierwszego poziomu, a więc posiadających praktyczne doświadczenie i wiedzę dotyczącą funkcjonowania systemu. Wszystkie grupy na wszystkich poziomach byłyby ściśle rotacyjne i można by zasiadać w nich tylko przez określony czas. Potem wracałoby się na swoje dawne miejsce w społeczeństwie. Procesy decyzyjne miałby być otwarte, co znaczy, że posiedzenia wszystkich grup byłyby rejestrowane, a ich zapisy publicznie udostępniane (poza, rzecz jasna, szczególnymi wypadkami informacji tajnych ze względów operacyjnych, np. dotyczących walki ze zorganizowaną przestępczością itp.). Burnheim postuluje istnienie sił porządkowych przypominających policję, jednak pod warunkiem ich bezpośredniej kontroli przez organy demokratyczne. Każdy i każda miałaby też możliwość odwołania się od kontrowersyjnych decyzji do niezależnych trybunałów, co realizowałoby zasadę niezależności władzy sądowniczej. System ten nie równałby się rezygnacji z istnienia aparatu administracyjnego podobnego do tego, który działa dzisiaj. Postulowane zmiany dotyczą instytucji politycznych, a więc tych, które rządzą – ustalają prawa, priorytety wydatków budżetowych, decydują o sojuszach międzynarodowych czy zasadach redystrybucji społecznego bogactwa itp. – a nie tych, które zarządzają, czyli wykonują codzienną pracę administracyjną. Kwestie te są w dyskusjach na temat demokracji radykalnej mieszane i zafałszowane podobnie do kuriozalnego „sporu” o wiecowość, o czym pisałem przed momentem. Nie chodzi bynajmniej o to, że każda osoba musiałaby codziennie decydować o tym, gdzie konkretnie wyznaczyć miejsce parkingowe lub jak zorganizować przetarg na nowe połączenia autobusowe, ale raczej o większy wpływ przeciętnego człowieka na proces podejmowania politycznych decyzji o priorytetach: czy chcemy więcej miejsc postojowych dla samochodów czy może zamiast nich ścieżki rowerowe albo czy stawiamy na rozwój transportu indywidualnego czy zbiorowego.\nInna propozycja odwołująca się również do losowania to random sample voting, czyli głosowanie losowej próby, pomysł wysunięty przez amerykańskiego informatyka i wynalazcę Davida Chauma. Implementacja owego rozwiązania jest dość skomplikowana, ale idea bardzo prosta: za każdym razem, gdy musimy podjąć ważną polityczną decyzję, powołujemy ad hoc poprzez losowanie reprezentatywną dla społeczeństwa grupę obywateli i obywatelek – czyli w polskich warunkach grupę tysiąca kilkudziesięciu osób – i prosimy ich, aby zagłosowali w danej sprawie. Jest to więc sposób na szybkie, tanie i proste przeprowadzanie głosowania bardzo zbliżonego w rezultatach do ogólnokrajowego referendum. Analogiczny sposób rozumowania stoi za rozwiązaniem, które jest już gdzieniegdzie stosowane, a mianowicie za ideą paneli obywatelskich, czyli wyłanianych losowo grup obywateli i obywatelek, których zadaniem jest przedyskutowanie jakiegoś problemu i sformułowanie zaleceń dotyczących zmian prawnych w danym zakresie. To właśnie takie grupy powołane w Irlandii zarekomendowały przeprowadzenie referendum w sprawie usunięcia zakazu aborcji z konstytucji. W Polsce panele obywatelskie działają na przykład w Gdańsku, gdzie mają pewien wpływa na politykę lokalną.\nPlusy tego typu rozwiązań są oczywiste: reprezentatywność, poznawcze i ideologiczne zróżnicowanie grup podejmujących decyzje (dzisiaj są one zatrważająco monolityczne, stąd też po części bierze się ich konserwatyzm i dysfunkcjonalność), równość w dostępie do procesu politycznego dalece większa niż w przypadku wyborów, a więc silniejsze upodmiotowienie ludu, ograniczenie korupcji i rozbicie układów, likwidacja problemu niskiej frekwencji, który delegitymizuje dzisiejsze ustroje parlamentarne oraz – last but not least – likwidacja zjawiska „partiokracji” czyli sytuacji, w której poseł bądź posłanka są zmuszeni do lojalności wobec swojej partii, a nie wyborczyń czy społeczeństwa, a karą za nieposłuszeństwo jest usunięcie z list wyborczych przy najbliższej nadarzającej się okazji.\nŻadne rozwiązanie nie jest pozbawione wad i miałyby je również systemy demarchiczne. Najczęściej podnoszony to ryzyko powołania do ciał rządzących nie tych, którzy mają najlepsze zdolności do wykonywania zadań związanych z władzą. Oprócz tego mamy zawsze pewne ryzyko złej reprezentacji (przypadkowość), chociaż to akurat nie jest istotny problem, istnieją bowiem procedury pozwalające zmniejszyć to ryzyko nawet do ułamkowych części procenta. Innym ograniczeniem mógłby okazać się problem legitymizacji, czyli uzasadnienia, czemu mamy być posłuszni władzy, którą wybrał totolotek. Wspomina się również czasem o nieodpowiedzialności rządzących związanej z brakiem lęku przed utratą mandatu w wyborach.\nNie ma tu miejsca na szczegółowe polemiki, bardzo krótko odniosę się jednak do tych zarzutów. Musimy przede wszystkim pamiętać, że nie chodzi o ocenę tych czy innych pomysłów na radykalną demokratyzację w absolutnej skali politycznej jakości i trafności, ale o ich porównanie ze status quo, które samo w sobie jest wielce problematyczne. Właściwe pytanie nie brzmi więc, czy wymyśliliśmy oto idealny system władzy pozbawiony wszelkich wad, ale czy propozycja jest lepsza od tego, z czym mamy obecnie do czynienia; przez „lepsza” rozumieć należy taka, która przynajmniej niektóre kwestie rozwiązuje lepiej niż to, co teraz mamy i nie generuje większej liczby problemów. Jeśli tak postawimy sprawę, od razu widać, że niektóre zarzuty przeciw demarchii stosują się z przynajmniej taką samą, jeśli nie większą siłą do parlamentaryzmu. Różne rzeczy można mówić o istniejących systemach politycznych, trudno jednak utrzymywać dalej złudzenie, że wynoszą one do władzy ludzi kompetentnych, inteligentnych i będących nosicielami najwyższych standardów etycznych. Czy Donald Trump to mądry przywódca i dobry człowiek? Czy Victor Orbán albo Rodrigo Duterte zasługują na miano etycznego wzoru? Czy nasi parlamentarzyści to rzeczywiście crème de la crème naszego społeczeństwa? Czy Grzegorz Schetyna to wybitna alternatywa dla Jarosława Kaczyńskiego? Jeśli rzeczywiście jakość klasy politycznej – jakoś zarówno merytoryczna, jak i etyczna – jest naszym zmartwieniem, to powinniśmy pilnie poszukiwać alternatyw dla obecnego systemu, a nie cementować jego trwanie.\nBez wątpienia lęk przed weryfikacją wyborczą jest czynnikiem skłaniającym naszych przedstawicielki i przedstawicieli do liczenia się z opinią społeczną, jednak pragmatyka parlamentaryzmu jest taka, że lojalność wobec partii, szczególnych grup interesu albo sponsorów – tam, gdzie nie ma zakazu finansowania kampanii ze środków prywatnych –okazuje się nieraz silniejsza niż lojalność wobec wyborców lub dobra wspólnego.\nNajpoważniejszym problemem spośród wymienionych powyżej byłaby chyba kwestia legitymizacji demarchii i jej obrony przed próbami podważania jej ze względu na jej losowy charakter („rządy totolotka”). To jednak, jak każdy problem o naturze ideologicznej, jest głównie kwestią odpowiedniej pracy dyskursywnej i kształtowania podmiotowości. Przypadkowość przynależności do takiej, a nie innej grupy etnicznej, narodowej bądź religijnej nie jest wcale mniejsza, a jak wiemy, identyfikacja z nimi bywa ogromna. Nie widać powodu, dla którego co do zasady nie dałoby się wytworzyć jej również wobec ustroju demarchicznego.\nNa koniec tej części jedna jeszcze konkretna radykalnie demokratyczna propozycja ustrojowa, a mianowicie idea płynnej demokracji (ang. liquid democracy) rozwijana przez fundację Democracy Earth. Jest to pomysł na połączenie reprezentacji oraz bardziej bezpośrednich form suwerenności politycznej funkcjonalnie bliskich referendum. W praktyce opiera się na wykorzystaniu nowych technologii teleinformatycznych (intenet, aplikacje mobilne), a jego istotę stanowi rozbicie relacji reprezentacji i uczynienie jej warunkową. W płynnej demokracji moglibyśmy przekazywać swój głos komuś innemu, mielibyśmy jednak możliwość wycofania swojej reprezentacji, jeśli stwierdzilibyśmy, że dana osoba nie działa zgodnie z naszym własnym światopoglądem lub jakaś sprawa jest tak ważna, że chcemy móc się na jej temat wypowiedzieć sami i same. Byłby to więc mechanizm nie tylko powoływania, ale również odwoływania przedstawicieli oraz przedstawicielek gwarantujący, że faktycznie reprezentują oni i one nasze zdanie. Oprócz tego mielibyśmy możliwość delegowania jako naszych reprezentantów i reprezentantki różnych osób w zależności od obszaru czy też problemu, z którym trzeba byłoby sobie poradzić – moglibyśmy delegować nasz głos w sprawach, na przykład, ekologii na jedną osobę, a na kogoś innego, gdy chodzi o szkolnictwo czy politykę międzynarodową. Byłoby to bez wątpienia usprawnienie mechanizmu reprezentacji i likwidacja problemu, przed którym często stajemy: zagłosowałabym na polityczkę X, bo świetnie zna się na jakiejś sprawie, gdyby nie to, co uważa ona na temat religii, Unii Europejskiej albo sądownictwa. W płynnej demokracji nie byłoby takiego dylematu.\nPowyższe zestawienie to tylko niektóre spośród konkretnych pomysłów na demokratyzację parlamentaryzmu, jakie się obecnie pojawiają. Każdy z nich jest inspirujący, chociaż wobec każdego trzeba też zachować ostrożność. Nie dlatego, że stoją za nimi wątpliwe idee bądź postulaty, ale dlatego, że pełna ocena ich wartości mogłaby dokonać się tylko w praktyce. Polityka nie jest bowiem akademicką debatą, ale praktycznym przedsięwzięciem świadomego kształtowania naszego sposobu bycia razem jako ludzi (oraz, w coraz większym stopniu, również jako nie-ludzi). Teoretyczne debaty są potrzebne i wartościowe, jednak ostatecznym horyzontem weryfikacji będzie zawsze praktyka. Istota ludzka jest też zbudowana w taki sposób, że kwestie praktyczne najlepiej opanowuje w praktyce, trzeba by więc zacząć wprowadzać omówione powyżej – oraz inne – pomysły w czyn, przyglądając się efektom i korygując niedociągnięcia. Oczywiście, nie ma mowy, aby z dnia na dzień zmienić całkowicie ustrój równie złożonej całości, co państwo. O wiele sensowniejsze wydaje się testowanie alternatyw najpierw w mniejszej skali, na przykład miasta czy dzielnicy. Nic nie stoi na przeszkodzie, abyśmy zaczęli bardziej demokratycznie decydować o tym, co dzieje się na naszej ulicy, w naszej dzielnicy, wsi czy miasteczku. Bogatsi o tego typu doświadczenia, moglibyśmy stopniowo zmieniać ogólną formę naszego politycznego życia, nadbudowując większe struktury na demokratycznym fundamencie mniejszych, jak wyobrażał to sobie na przykład Murray Bookchin.\nDemokracja jako forma życia\nKsiążka, którą oddajemy w ręce Czytelniczek i Czytelników powstała jako efekt półrocznego cyklu wykładowo-dyskusyjnego, które Biennale Warszawa prowadziło, jak już wspomniałem, od stycznia do czerwca 2018 roku. Punktem wyjścia był dla nas opracowany w 1981 roku przez Solidarność program Samorządnej Rzeczypospolitej. Dzisiaj jest on w większości zapomniany, a współczesna Solidarność to raczej parodia tamtej organizacji niż jej kontynuacja – podczas gdy tamten związek był awangardą, gdy chodzi o wymyślanie nowego, postępowego świata, dzisiejsza Solidarność obsesyjnie broni świata dawnych przywilejów, jak na przykład możliwości bezkarnego molestowania dzieci przez duchownych, jak widzieliśmy przy okazji obrony przez działaczy Solidarności pomnika pedofila Henryka Jankowskiego w Gdańsku.\nFundament perspektywy, w której patrzyliśmy na demokrację w owym cyklu kilkudziesięciu wydarzeń, wyznaczyło ujęcie jej nie jako zestawu idei, ale jako pewnej formy życia. Forma owa, niezależnie od instytucjonalno-historycznego kontekstu, w jakim się pojawia, ma trzy podstawowe cechy. Po pierwsze jest kolektywna: demokracja to nie sposób na realizację swoich prywatnych interesów, ale zbiorowe praktykowanie troski o dobra wspólne. Po drugie, demokracja oznacza egalitaryzm, a więc równy udział każdego i każdej we wszelkich procedurach władzy. Po trzecie zaś demokracja to proces komunikacyjny i gdziekolwiek się pojawia, przyjmuje formę debaty oraz wymiany argumentów i opinii pomiędzy zaangażowanymi stronami.\nTe trzy cechy kierowały wyborem tematów i problemów, którymi zajmowaliśmy się przez owe sześć miesięcy 2018 roku, zdecydowały więc również o treści niniejszej książki zawierającej rozmowy z osobami zaangażowanymi we wspomniany cykl. Wybór, jaki się tutaj znalazł nie jest ani systematyczny ani reprezentatywny dla szerokiego spektrum samozorganizowanych i demokratycznych inicjatyw, z jakimi mamy obecnie do czynienia. Jako kuratorowi cyklu, a później redaktorowi niniejszego zbioru zależało mi raczej na pokazaniu różnorodności tego typu praktyk – różnorodności historycznej, geograficznej, kulturowej oraz „branżowej”, a więc dotyczącej różnych pól życia społecznego.\nCałość otwiera rozmowa z Moniką Kosterą, badaczką i teoretyczką zarządzania prowadzącą systematyczne empiryczne badania spółdzielni i innych samozorganizowanych przedsięwzięć. Wartość tej rozmowy polega przede wszystkim na tym, że wprowadza do dyskusji na temat demokratycznej samoorganizacji perspektywę aksjologiczną, wskazując na dezalienujący wymiar tego typu praktyk, które mogą stać się odtrutką na wszechogarniający nas cynizm.\nPojawiająca się później rozmowa z ukraińskim historykiem Dmytro Stasiukiem zabiera nas w historyczną podróż do czasów rewolucji październikowej, gdy na stepach Dzikich Pól w południowo-wschodnie Ukrainie grupa anarchistyczny działaczy i działaczek podjęła jeden z największych znanych w historii eksperymentów budowy demokratycznych i horyzontalnych struktur władzy w skali terytorialnej typowej dla państwa. Przypadek ten dostarcza ważnych argumentów w dyskusji na temat tego, co jest, a co nie jest możliwe, gdy mówimy o praktycznej skuteczności anarchizmu. Pokazuje też inną ciekawą rzecz, a mianowicie duży potencjał samoorganizacji na terenach wiejskich, co idzie wbrew potocznemu przekonaniu o reakcyjno-konserwatywnym charakterze życia wiejskiego przeciwstawionej inherentnie postępowej naturze miasta.\nPodobnie zaskakujących przykładów dostarcza pod tym względem kolejny wywiad, czyli rozmowa z kurdyjską socjolożką i aktywistką Dilar Dirik. Jej przedmiotem jest fascynujący eksperyment podjęty przez Kurdów i Kurdyjki na terenach północnej Syrii, gdzie budują oni autonomię bez państwa, do oficjalnie istniejących struktur władzy dopisując równolegle swoje własne organy demokratycznej samoorganizacji. Doskonale ilustruje to, mówiąc po Deleuzjańsku, kłączowo-nomadyczny charakter horyzontalnej samoorganizacji, która nie tyle przeciwstawia się twardo i frontalnie władzy państwowej, co raczej przenika przez jej szczeliny jak piasek przesypujący się przez szpary w palisadzie, aby użyć metafory zaproponowanej przez Deleuze’a i Guattariego.\nKolejna rozmowa przenosi nas w kontekst bardzo aktualny i bliski, a mianowicie do Puszczy Białowieskiej niszczonej przez administrację Prawa i Sprawiedliwości. Joanna Pawluśkiewicz i Jakub Rok z Obozu dla Puszczy opowiadają o swoich zmaganiach nie tylko z drwalami i władzą – lokalną oraz państwową – ale również z samymi sobą, czyli o trudnym, ale również niosącym dużo satysfakcji procesie organizacji Obozu. Rozmowa ta pokazuje, że jedynym sposobem na doskonalenie się w sztuce samoorganizacji jest praktyka, bo teoretyczne dywagacje często rozmijają się z naturą wyzwań, przed jakimi stajemy w praktyce. Wbrew temu, co można by sądzić, najtrudniejszym problemem do rozwiązania w codziennym funkcjonowaniu Obozu okazało się… podejście do zwierząt domowych i ich obecności na terenie Obozu.\nRozmowa z Georgiem Blokusem, reżyserem i aktywistą z Kolonii przenosi nas w zupełnie inny kontekst socjologiczny, czyli na pole instytucji kultury. Na podstawie swojego zaangażowania w prowadzenie Szkoły Politycznej Nadziei, samozorganizowanej inicjatywy edukacyjno-aktywistycznej, Blokus identyfikuje zarówno zagrożenia, jak i szanse, które wiążą się z tego typu przedsięwzięciami. Diagnozuje również istotny moment przejścia, w jakim się znajdujemy, kiedy to paradygmat sztuki partycypacyjnej, czyli działalności artystycznej włączającej odbiorców i odbiorczynie prowadzonej jednak w modelu instytucja-nadawczyni – uczestnik-odbiorca, ustępuje miejsca sztuce organizacyjnej, czyli próbom wykorzystania potencjału i zasobów instytucji kultury, zwłaszcza publicznych, do tego, aby tworzyć działające w świecie rzeczywistym mechanizmy rozwiązywania konkretnych, praktycznych problemów. Jest to perspektywa ważna dla całego Biennale Warszawa jako instytucji, która w ten właśnie sposób pragnęłaby zaangażować się w procesy rozgrywające się w najróżniejszych kontekstach i skalach – od miasta po płaszczyznę globalną.\nWywiad z Moniką Płatek w warstwie konkretów porusza coś, co można uznać za bardziej demokratyczną i wspólnotową metodę wymierzania sprawiedliwości i rozwiązywania konfliktów związanych z łamaniem prawa, a mianowicie tak zwaną sprawiedliwość naprawczą. Na bardziej ogólnym planie rozmowa ta dotyczy jednak sprawy fundamentalnej dla każdej demokracji, a mianowicie komunikacji i negocjacji pomiędzy często antagonistycznie nastawionymi grupami i jednostkami. Proces negocjowania ugody pomiędzy zwaśnionymi stronami można więc potraktować jako laboratorium racjonalności komunikacyjnej pozwalającej na wynegocjowanie rozwiązań korzystnych dla jak największej liczby osób. O tym deliberatywno-komunikacyjnym aspekcie horyzontalnej samoorganizacji dużo pisze na przykład David Greaber.\nKsiążkę zamyka rozmowa z Marią Świetlik i Marcinem Koziejem związanymi z ruchem wolnego oprogramowania i zaangażowanymi w walkę o reformę praw autorskich w kierunku modeli bardziej otwartych i mniej restrykcyjnych. W domenie cyfrowej obserwujemy od kilku dekad istotne zjawiska tak demokratycznej, horyzontalnej samoorganizacji, jak i odgórnej kontroli i inwigilacji. Ogólnie rzecz biorąc, problem technologii jest w całym demokratycznym przedsięwzięciu nie do przecenienia i to nie dlatego, że technologia ma nam automatycznie stworzyć lepszy i bardziej sprawiedliwy świat – jak karykaturalnie przedstawiają ten problem osoby krytycznie nastawione do twierdzenia o postępowym potencjale nowych technologii – ale z tego powodu, że każda maszyna społeczna wymaga podbudowy w postaci określonych maszyn materialnych, w tym wypadku przede wszystkim maszyn pozwalających nam na zdalne komunikowanie się, a więc na przekazywanie idei, pomysłów i prowadzenie dyskusji pomiędzy osobami, które nie zawsze mają możliwość spotkania się fizycznie twarzą w twarz. W dzisiejszym świecie wielkiej złożoności i planetarnej skali sprawa ta wydaje się absolutnie priorytetowa.\nCałościowy obraz, jaki wyłania się z tych rozmów jest zapewne utopijny w sensie propozycji fundamentalnej i całościowej reorganizacji naszego społecznego świata, nie jest jednak obrazem namalowanym w naiwnie różowych barwach. Wątek, który przewija się przez wiele wywiadów, to problem braku zasobów niezbędnych do samoorganizacji, w tym szczególnie niedostatek wolnego czasu. Jest jasne, że sposób życia, jaki narzuca nam kapitalizm, trudno pogodzić z dużym zaangażowaniem w sprawy wspólne. Parlamentaryzm posiada tę zaletę, że dobrze pasuje do realiów życia w kapitalistycznym świecie, gdzie nadmierne obciążenie pracą jest powszechnym doświadczeniem większości z nas – wystarczy raz na cztery lata wrzucić kartkę do pudła, aby być dobrym obywatelem lub obywatelką. Większe zaangażowanie wymagałoby większych ilości wolnego czasu, a do tego z kolei niezbędne jest zasadnicze przekształcenie w sferze gospodarczo-materialnej. Coś takiego, jak minimalny dochód gwarantowany wydaje się koniecznym wstępem do tego typu reform.\nWidać więc, że poruszamy się w dużej mierze w horyzoncie post-kapitalistycznym, czego zresztą moi rozmówcy i rozmówczyni często nie kryją. Napotykamy tu ścianę, którą doskonale znamy z innych sytuacji, jak na przykład z dyskusji na temat zbliżającej się zagłady ekologicznej: kapitalizm wydaje się coraz bardziej niekompatybilny nie tylko z postępem, ale nawet z samym przetrwaniem ludzkości. Ten fundamentalny wybór przekonuje po raz kolejny, że (neo)liberalne status quo jest nie do utrzymania – nadchodzi epoka rewolucji bądź reakcji. Czym ona będzie, zależy od nas.


Propozycja dla Wohyn. Wyjątkowe strony www dla Twojej firmy. Zobacz teraz | Strony www, Sklepy internetowe\nZobacz naszą ofertę w zakresie tworzenia stron www oraz sklepów internetowych. Nasza firma oferuje strony www które przyciągną klientów w mieście Wohyn. Zapewniemy szczególne podejście do Twojego biznesu. Atrakcyjne ceny i fachowe wykonanie zapewni Ci sukces. Strona www jest jedną z metod na pozyskanie klientów dla Twojego biznesu, kreatywnie wykonana strona jest jednym z elementów który zachęcają klienta do skorzystania z Twojej oferty. Aktualne rozwiązania jakie wykorzystujemy zapewniają skuteczne wykonanie naszej usługi.\nJeżeli chesz mieć własną stronę internetową, a Twoja firma znajduje się w miejscowości Wohyn - dobrze trafiłeś. Projektujemy, wdrażamy i tworzymy strony internetowe dla każdego. Napewno chesz aby klient wpisując w wyszukiwarkę nazwę "Twojej firmy + Wohyn" uzyskał informację o Twojej stronie oraz ofercie Twojej firmy. Dlatego jeżeli chcesz aby Twoja firma była dobrze widoczna kiedy wyszuka się informacje o mieście Wohyn warto stworzyć stronę korzystająć z naszych usług.\nPamietaj! jeśli "Strony Internetowe Wohyn" to tylko My.\nChcesz aby twój sklep był popularny i aby ludzie mogli go łatwo znaleźć, aby wpisując w wyszukiwarkę "sklep Wohyn" mogli trafić do twojej witryny i szybko oraz wygodnie zrobić zakupy? Potrzebujesz wydajnego i profesjonalnie wykonanego sklepu internetowego? Napisz teraz do nas. Projektujemy profesjonalne sklepy internetowe, dzięki naszym usługom możesz sprzedawać szybko i wygodnie w Internecie, na terenie miasta Wohyn i w całej Polsce!\nSklep www Wohyn\nO mieście: Wohyn


Działy specjalne produkcji rolnej - stawki na 2011 r. - Aktualności - Infor.pl\nJesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Aktualności > Działy specjalne produkcji rolnej - stawki na 2011 r.\nDziały specjalne produkcji rolnej - stawki na 2011 r.\nZnamy już wysokość norm szacunkowych dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej, które będą obowiązywać w 2011 r.\nUkazało się rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 29 września 2010 r. w sprawie norm szacunkowych dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej (Dz. U. Nr 188, poz. 1264). Rozporządzenie ma zastosowanie do podatników podatku dochodowego od osób fizycznych prowadzących działy specjalne produkcji rolnej, którzy wybrali sposób ustalania podstawy opodatkowania przy zastosowaniu norm szacunkowych dochodu. Rozporządzenie określa normy szacunkowe, które będą obowiązywały od 1 stycznia 2011 roku.\nZobacz wskaźnik: Działy specjalne produkcji rolnej w 2011 r.\nDochód z działów specjalnych produkcji rolnej, jeżeli podatnik nie prowadzi ksiąg, ustala się przy zastosowaniu norm szacunkowych dochodu z określonej powierzchni upraw lub jednostki produkcji zwierzęcej.\nMinister Finansów corocznie w drodze rozporządzenia ogłasza normy szacunkowe, które odpowiadają wskaźnikowi wzrostu cen towarowej produkcji rolniczej, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.\nZ uwagi na to, że wskaźnik ten w 2009 r. w stosunku do roku 2008 spadł o 2,4 proc. (wyniósł 97,6), obniżeniu uległy również normy szacunkowe. Dlatego też Minister Finansów uwzględniając ów wskaźnik dokonał w rozporządzeniu zmian wysokości norm szacunkowych dochodu. Na przykład norma szacunkowa dla 1 mkw. uprawy w szklarniach roślin ozdobnych wyniesie 9,42 zł, co oznacza obniżenie podatku o 23 gr.\nTABELA RODZAJÓW I ROZMIARÓW DZIAŁÓW SPECJALNYCH PRODUKCJI ROLNEJ ORAZ NORM SZACUNKOWYCH DOCHODU ROCZNEGO\nUprawy w szklarniach ogrzewanych powyżej 25 m2:\nUprawy w szklarniach nieogrzewanych powyżej 25 m2\nUprawy w tunelach foliowych ogrzewanych powyżej 50 m2:\nod 1 samicy stada\nUprawy roślin in vitro - powierzchnia półek\n1 sztuka stada


Kilkadziesiąt godzin temu dowiedzieliśmy się, że następcą OnePlus 3T będzie OnePlus 5, a jego premiera odbędzie się już w najbliższe lato. Wygląda na to, iż dzięki „życzliwości” chińskiego sklepu internetowego, dotarły do nas również nowe szczegóły na temat nadchodzącego smartfona.\nOnePlus najwidoczniej zdecydowało się „przeskoczyć” cyfrę „4”, co nie jest jednak wyjątkowo dziwne, gdyż w Chinach jest ona uznawana za pechową. Sygnowany „piątką” OnePlus został obdarty z tajemnicy przez GearBest, gdzie padła jego specyfikacja techniczna:\n23MP podwójny tylni aparat\nGPS/AGPS/GLONSAA/BEIDON/Bluetooth 5.0/ Dual band Wi-Fi 802.11a/b/g/n/ac 2G: GSM B2/B3/B5/B8; CDMA BC0\nŻyroskop, czujnik odległości, czujniki Halla, elektroniczny kompas, barometr, czytanie gestów, Smart Wake, Touch ID, NFC\nDorzućcie do tego jeszcze wymiary w postaci 15,27 x 7,47 x 0,7 centymetrów oraz wagę 156 gramów. Jesteście zainteresowani taką konfiguracją OnePlus 5?\noneplus OnePlus 5 smartfon telefon


Prosto z Mostu - Turecki minister oskarża USA\nTurecki minister oskarża USA\n17 lipca 2016 17:13\nNa antenie telewizji Haberturk, Suleyman Soylu, turecki minister pracy, oskarżył Stany Zjednoczone o sprawstwo ostatniej próby zamachu stanu w Turcji. Turcy blokują także bazę Incirlik, gdzie stacjonuje US Army.\nAmerykanie nie mogą kontynuować nalotów na pozycje IS, gdyż zamknięta jest przestrzeń powietrzna nad bazą. Dżihadyści wykorzystali to, szturmując pozycje Kurów, wroga Turcji. W bazie aresztowano około 100 żołnierzy. W Incirlik miały tankować myśliwce buntowników.\nTurcja żąda też wydnia przez USA opozycyjnego kaznodziei muzułmańskiego Fethullaha Gulena. Erdogan zwrócił się o to bezpośrednio do prezydenta Baracka Obamy. Władze oskarżają Gulena o inspirowanie puczu, choć on sam się do tego nie przyznaje.\nJohn Kerry, sekretarz stanu USA oświadczył w rozmowie z z ministrem spraw zagranicznych Turcji Mevlutem Cavusogluu, że wszelkie insynuacje czy przypuszczenia dotyczące roli Stanów Zjednoczonych w inspirowaniu puczu są z gruntu fałszywe i mogą okazać się głęboko szkodliwe dla relacji dwóch sojuszników w NATO.\nRzecznik Pentagonu poinformowała, że Turcja i USA prowadzą rozmowy w sprawie odblokowania bazy w Incirlik.\nWydarzenia te mogą uprawdopopodabnić tezę dziennikarza Witolda Repetowicza, który przewidywał po nieudanym puczu zbliżenie Turcji z Rosją, mimo kryzysu między tymi państwami spowodowanym konfliktem w Syrii. Rosja popiera tam prezydenta Asada, którego zwalcza Turcja. Ta posunęła się nawet do zestrzelania rosyjskiego myśliwca w pobliżu swoich granic.


Skanery HP Scanjet - Jak skanować jako tekst edytowalny (OCR)? | Pomoc techniczna HP® dla klientów\nSkanery HP Scanjet - Jak skanować jako tekst edytowalny (OCR)?\nAby zeskanować dokument tekstowy, który można edytować, można użyć skanera HP. Aby skanować tekst jako tekst edytowalny, należy zainstalować oprogramowanie Readiris Pro typu OCR, które zostało dołączone do oprogramowania. Aby skanować z użyciem oprogramowania OCR, wykonaj czynności opisane poniżej.\nPrzed rozpoczęciem: Zainstaluj program Readiris Pro\nWykonaj następujące czynności aby zainstalować oprogramowanie Readiris Pro, jeśli nie zostało jeszcze zainstalowane.\nPodłącz skaner HP do komputera za pomocą kabla USB.\nWłóż dysk CD z oprogramowaniem Readiris Pro do stacji dysków CD-ROM, a następnie postępuj zgodnie z instrukcjami wyświetlanymi na ekranie w celu zainstalowania tego oprogramowania.\nSkanowanie tekstu jako edytowalnego tekstu (OCR) Aby zeskanować dokument za pomocą oprogramowania OCR, wykonaj następujące czynności:\nKrok 1: Wkładanie dokumentu\nWykonaj poniższe czynności, aby włożyć dokument do skanera.\nOtwórz pokrywę skanera. Umieść dokument stroną zadrukowaną skierowaną do dołu na szybie skanera, a następnie umieść go w miejscu wskazanym strzałką na szybie skanera.\nRys. : Umieść dokument w miejscu wskazanym strzałką\nKrok 2: Otwórz oprogramowanie Readiris Pro\nSkrót do programu Readiris Pro\nKliknij dwukrotnie ikonę programu Readiris Pro () na pulpicie systemu Windows lub Mac.\nNa pasku zadań systemu Windows kliknij przycisk Start i wybierz polecenie Programy.\nKliknij folder I.R.I.S., a następnie kliknij folder Readiris Pro.\nKliknij ikonę Readiris Pro ().\nZostanie otwarty program Readiris Pro a kreator OCR zostanie otwarty automatycznie.\nNa pasku zadań systemu Windows kliknij ikonę Windows (), a następnie kliknij polecenie Wszystkie programy.\nKliknij lub dotknij Readiris Pro () na ekranie Start.\nKliknij folder Aplikacje w programie dock, a następnie kliknij folder Readiris Pro w oknie aplikacji.\nZostanie otwarta aplikacja Readiris Pro.\nKrok 3: Skanowanie dokumentu\nAby zeskanować dokument, skorzystaj z jednego z poniższych sposobów.\nAby uzyskać więcej informacji na temat dodatkowych opcji skanowania, patrz Dodatkowe informacje w tym dokumencie.\nSposób 1: Skanowanie za pomocą kreatora OCR\nW celu zeskanowania dokumentu za pomocą kreatora OCR należy wykonać następujące czynności:\nPo otwarciu programu Readiris Pro na komputerze kliknij Dalej w oknie kreatora OCR.\nWybierz Skaner jako źródło obrazu, wybierz żądaną opcję obrotu, a następnie kliknij przycisk Dalej. Kliknij przycisk Zmień, jeśli konieczne są dodatkowe opcje konfiguracji, a następnie kliknij Dalej. Ustaw język dokumentu, a następnie kliknij przycisk Dalej.\nKliknij przycisk Zmień, aby zmodyfikować format wyjściowy aplikacji docelowej, a następnie kliknij przycisk Dalej. Uwaga:\nZeskanowany dokument zostanie domyślnie otwarty w programie Microsoft Word.\nKliknij przycisk Rozpocznij, aby zeskanować dokument.\nZostanie otwarte okno Skanowanie HP. Dokonaj zmian w obrazie, a następnie kliknij przycisk Zakończ.\nProgram Readiris Pro konwertuje skanowanie do edytowalnego tekstu, a następnie monituje o zapisanie dokumentu w folderze Moje dokumenty.\nZapisz dokument. Dokument zostanie otwarty automatycznie w programie Microsoft Word lub aplikacji wybranej w poprzednim kroku.\nSposób 2: Skanowanie za pomocą skrótu "skanuj do"\nW celu zeskanowania dokumentu za pomocą skrótu "skanuj do" należy wykonać następujące czynności:\nPo otwarciu programu Readiris Pro na komputerze kliknij przycisk Dalej w oknie kreatora OCR.\nNa środku ekranu programu Readiris Pro kliknij żądaną aplikację "skanuj do". Otworzy się okno aplikacji HP Scan.\nW oknie skanowania HP kliknij polecenie Skanuj.\nSposób 3: Skanowanie za pomocą przycisku Skanuj\nW celu zeskanowania dokumentu za pomocą przycisku Skanuj należy wykonać następujące czynności:\nW oknie programu Readiris Pro kliknij przycisk Skanuj.\nKliknij przycisk Rozpoznaj + Skanuj w oknie programu Readiris Pro.\nWykonaj poniższe czynności, aby zeskanować dokument na komputerze Mac.\nKliknij ikonę programu Readiris Pro w programie dock, aby otworzyć program Readiris Pro.\nW oknie programu Readiris Pro kliknij przycisk Skanuj. Po zakończeniu skanowania ustaw opcję Rodzaj na Tekst oraz Format na PDF.\nKliknij przycisk Przegląd, aby ponownie zeskanować dokument.\nKliknij i przytrzymaj przycisk myszy podczas wybierania obszaru skanowania, a następnie kliknij przycisk Skanuj, aby zeskanować stronę.\nPlik zostanie zapisany w formacie .RTF.\nZapisz dokument. Dokument zostanie otwarty automatycznie w programie TextEdit.\nAby uzyskać dodatkowe informacje na temat skanowania z użyciem oprogramowania OCR, otwórz przewodnik użytkownika Readiris instalowany w folderze I.R.I.S wraz z oprogramowaniem Readiris Pro.


Kanada: ofiary strzelaniny w meczecie - NewsBook\nStrona główna Wiadomości Świat Kanada: ofiary strzelaniny w meczecie\nKanada: ofiary strzelaniny w meczecie\nW ataku na meczet w Quebec City w Kanadzie zginęło sześć osób, a osiem odniosło rany – poinformowała policja. Ranni trafili do pobliskich szpitali. Przedstawiciele służb zapewnili, że sytuacja jest już opanowana, a wierni zostali ewakuowani. W związku z wieczorną strzelaniną głos zabrali premier prowincji oraz premier Kanady.\n„Dziś wieczorem Kanadyjczycy opłakują zabitych w tchórzliwym ataku na meczet w Quebec City. Moje myśli są z ofiarami i ich rodzinami” – napisał na twitterze premier Kanady Justin Trudeau. W swoim oficjalnym oświadczeniu dodał, że potępia ten atak terrorystyczny. Napisał również, że muzułmańscy Kanadyjczycy są ważną częścią kanadyjskiego społeczeństwa. Premier prowincji Quebec nazwał atak na meczet „aktem terroru”.\nNieznani sprawcy weszli wczoraj do meczetu w Quebec City w Kanadzie po 20.00 czasu miejscowego, to znaczy po 3.00 w nocy naszego czasu. Policja poinformowała, że nie posiada jeszcze żadnych informacji o sprawcach ataku, a śledztwo w tej sprawie właśnie się rozpoczyna.\nźródło: IAR/ fot. Mathieu Belanger/Reuters