Agnieszka Nietresa-Zatoń debiutuje Pustostanem - News O.pl\nScheda po kądzieli nie jest łatwa do przyjęcia\n15 września nakładem Wydawnictwa Prószyński i S-ka ukaże się książka debiutującej literacko Agnieszki Nietresy-Zatoń pt. Pustostan.\nAgnieszka Nietresa-Zatoń, „Pustostan” – okładka (źródło: materiały prasowe organizatora)\nPodobno w piekle jest specjalne miejsce dla kobiet, które nie pomagały innym kobietom. Jedyna droga ucieczki wiedzie przez wyjątkowo zdradzieckie szczeliny istnienia, ale pierwsza, która je pokona, utoruje drogę kolejnym.\nPięć kobiet urodzonych w latach siedemdziesiątych. Pięć życiorysów na pozór od siebie odległych, ale kiedy się im przyjrzeć z bliska – zaskakująco zbieżnych. Pięć możliwych scenariuszy „normalnego życia” naznaczonego przemocą emocjonalną. Paradoksalnie w konserwowaniu negatywnych stereotypów wobec kobiet prym wiodą… kobiety.\nBohaterki decydują się przerwać błędne koło i zerwać z bezrefleksyjnym życiem. Dostęp do własnych uczuć i emocji zyskują dzięki „odpamiętaniu” – odczarowaniu dzieciństwa oraz dzięki trudnej przyjaźni, która je połączy. Czy te najmłodsze będą umiały zerwać ze schematyczną egzystencją, do jakiej zostały wychowywane? Czy międzypokoleniowy dialog w ogóle jest jeszcze możliwy?\nAgnieszka Nietresta-Zatoń (ur. 1974) – literaturoznawczyni zafascynowana granicznymi stanami emocjonalnymi i egzystencjalnymi w literaturze i w życiu. Autorka książek: Małgorzata Hillar. Szkic monograficzny, nominowanej do nagrody im. Ludwika Frydego; Powołani na bunt. Transgresje polskich poetów XIX wieku oraz artykułów naukowych publikowanych w tomach zbiorowych i periodykach. Szukając pomostu między językiem naukowym a literackim, zaczęła pisać opowiadania, blogi, uprawiać webwriting i copywriting. Matka dwojga dzieciąt, żona jednego męża, pani od polskiego kilku roczników gimnazjalistów.\nAgnieszka Nietresa-Zatoń, Pustostan\nPremiera: 15 września 2015 roku\nTags Agnieszka Nietresa-Zatoń Wydawnictwo Prószyński i S-ka\nPoprzedni news Czechy w Literackim Sopocie\nNastępny news Godspeed You! Black Emperor na jedynym koncercie w Polsce


Tani obiad na Kotlet.tv – Oszczedzaj.info\nOszczedzaj.info na Facebooku\nAGD allegro benzyna Blog budżet domowy carrefour CNG CRT czajnik elektryczny diesel Era gaz ziemny gotowanie wody Gumtree impuls zakupowy kaloryfer kapitał komputer konto oszczędnościowe koszty naprawy Common Rail koszty ubezpieczenia kotlet.tv kredyt hipoteczny kuchenka gazowa LCD LED lidl lokata lotto monitor motywacja nietypowe opakowania oglądalność bloga ograniczanie zakupów olej napędowy opłaty za ogrzewanie oszczędności Polaków oszczędzanie prądu podsumowanie miesiąca podsumowanie roku psychologia konsumenta rachunki za prąd tanie jedzenie tanie paliwo tesco\nJak nie zbankrutować w Święta Bożego Narodzenia?\nDlaczego warto notować wydatki?\n8 mitów na temat oszczędzania\nŻycie na własny rachunek – jak zminimalizować wydatki?\nDyskonty bez terminali – Dlaczego nie możemy płacić kartą w sklepach?\nOszczedzaj.info o Jak nie zbankrutować w Święta Bożego Narodzenia?\nOszczedzaj.info o Panele słoneczne na balkonie i żarówki LED w mieszkaniu\nOszczedzaj.info o Dlaczego warto notować wydatki?\nOszczedzaj.info o Chcesz oszczędzać prąd? Wyłącz wygaszacz ekranu w komputerze!\nWojciech o Chcesz oszczędzać prąd? Wyłącz wygaszacz ekranu w komputerze!\nTani obiad na Kotlet.tv\nDzisiaj chcę zareklamować bloga, którego tematem są kulinaria. Szczególnie interesująca dla Was może być sekcja „Tani Obiad”.Chcę Wam polecić bloga Kotlet.TV. Jest to typowy blog kulinarny z mnóstwem pysznych przepisów, o czym możecie się przekonać przeglądając jego zawartość.\nSzczególnie jednak polecam sekcję Tani Obiad. Autorzy pokazują przepisy na bardzo tanie potrawy. Myli się ten, kto myśli, że „tanie” oznaczają byle jakie. Od samych zdjęć aż ślina cieknie! Potrawy są tanie, bo proste w przygotowaniu i potrzeba do ich stworzenia nieskomplikowanych, a więc tanich składników. Smak zależy tylko od zdolności kucharza.\nA Kotlet.TV trafia na mojego blogrolla\nOpublikowano Styczeń 20, 2010 Autor Oszczedzaj.infoKategorie OgólneTagi jedzenie, kotlet.tv, przepisy, tani obiad\nFatal error: Uncaught Exception: 12: REST API is deprecated for versions v2.1 and higher (12) thrown in /home/krzyp/domains/oszczedzaj.info/public_html/wp-content/plugins/seo-facebook-comments/facebook/base_facebook.php on line 1273


już dzisiaj w gabinetach stomatologicznych wykonuje się implanty. Najczęściej mają postać tytanowych śrub. Na taki implant trzeba jeszcze potem nałożyć koronę. Korona zębowa protetyczna wykonana jest z porcelany lub cyrkonu. Je\nDodane: 27-05-2017 01:29\nKilka ważnych spraw zębowychWytwarzanie prądu z energii słonecznejDom opieki nie taki straszny jak myśliszPulsar BHPNa szybko o maszynach budowlanychEnergia ze słońca!Co musisz wiedzieć o usługach geodezyjnychArtykuł o drewnie i meblach drewnianychEkologicznie i oszczędnie - POSInwestycja w bieliznę termoaktywną. przeczytaj przed zakupemPlumbing servicesO klimatyzacji Choose the best printing method for you Implantologia ChorzówDla urody - o kosmetykach i zabiegachO sądach, adwokatach i prawieArtykuł o odzieży medycznejW temacie kardiologiiO zdrowiu i ćwiczeniachTemat - psy (opieka, szczeniaki, szkolenia)Klima- nie tylko od chłodzeniaOdrobina przyjemności - idziemy do fryzjera i kosmetyczkiJęzyk BułgarskiRenowacja podłogi - cyklinowanieOgólnie o odzieży medycznejCzym zajmują się geodeci?Co robić, kiedy nie można schudnąć?Hiszpania - praktyczne poradyKilka faktów i i formacji o dentystachPrinting is a simple matter


Fantastyczna przygoda w internecie - sex anonse porno\nPublished by admin.boann on 22 września 2017 22 września 2017\nOd dawna brakowało mi seksu. Wcześniej – jeszcze jak byłam z Piotrem – kochałam się regularnie. Ale od naszego rozstania nie miałam żadnego faceta. A minęło już pół roku. Do tego zaliczam się do kobiet, które kochają seks więc pewnego dnia postanowiłam zacząć działać. Zastanawiałam się skąd mam wziąć faceta skoro nie chadzam do klubów i tym podobnych miejsc. I wtedy koleżanka podsunęła mi pomysł. Kazała zacząć szukać w internecie i zapewniła, że wtedy na pewno coś znajdę. I tak trafiłam na stronę, która reklamowana rozmowy erotyczne dla osób szukających nowych i ekscytujących doznań. Takie usługi jak erotyczne czaty czy sex telefony wydawały mi się wcześniej raczej czymś pozbawionym sensu. No ale czego nie robi się, aby znowu poczuć coś między nogami. Przejrzałam ofertę kilkunastu facetów i w oko wpadł mi jeden. Wysłałam nieśmiałego smsa. Nie chciałam od razu dzwonić. To miał być przecież mój pierwszy sex telefon. Odpisał bardzo szybko i od razu dał mi do zrozumienia, że szuka fizycznego kontaktu i nie interesują go długie rozmowy o niczym.\nNajpierw miałam ochotę uciekać, ale stwierdziłam, że w sumie taki jasny układ mnie też odpowiada. Przecież szukałam seksu, a nie miłości. Zgodziłam się żeby zadzwonił, a nasza rozmowa od razu przybrała właściwy ton. Miał w głosie coś, co sprawiało, że w moich majtkach od razu robiło się mokro. Nawet nie myślałam, że rozmowa może tak na mnie działać. Zawsze wydawało mi się, że podnieca mnie tylko dotyk. Namiętne sex rozmowy sprawiły, że jeszcze lepiej poznałam siebie, swoje ciało i jego reakcje. Nasze pogadanki były intensywne, soczyste i częste. Za którymś razem zaproponował żebyśmy przenieśli się do świata realnego. Najpierw się bałam. W końcu nie mogłam mieć przecież pewności z kim tak naprawdę rozmawiam. Z drugiej strony chciałam zaryzykować. I tak właśnie zrobiłam, tej decyzji nie żałuję do dzisiaj. Spotkaliśmy się w hotelu. Czekał na mnie w pięknie urządzonym pokoju. Kiedy weszłam, siedział wygodnie na fotelu, a jedynym jego ubraniem był ręcznik owinięty na biodrach. Na sam jego widok w moich majtkach zrobiło się naprawdę mokro.\nPodszedł do mnie, a kiedy wstawał jego ręcznik spadł. Moim oczom ukazał się jego wielki penis, który już był gotowy do tego żeby zatopić się w mojej cipce. Miałam ochotę się na niego rzucić. Dawno nie reagowałam tak na żadnego faceta. Podszedł do mnie i zaczął namiętnie całować. Jednocześnie szybko mnie rozbierał. Nim się obejrzałam, stałam przed nim całkiem naga. Nie przestając mnie całować, zatopił swoje palce w mojej cipce, która była już cała mokra. Zaczął nimi poruszać. Najpierw robił to wolno i delikatnie. Każdy kolejny ruch był szybszy, mocniejszy i bardziej intensywny. Czułam, że jeśli nie przestanie, to za chwilę będę szczytować. Nie był łaskawy. Doprowadził mnie do samego końca tylko palcami. Jednocześnie cały czas mnie całował, co i raz schodząc niżej i koncentrując się na moich sutkach, które były już bardzo twarde i nabrzmiałe. Wiedziałam, że to dopiero początek naszej nocnej zabawy. Nasze erotyczne rozmowy przerodziły się w namiętny seks, do którego regularnie wracamy.


Zabytkowe parowozy w Toruniu! | ChilliToruń - Najgorętsza strona miasta\n12 kwietnia do Torunia przyjadą zabytkowe parowozy. Nasze miasto odwiedzi “Piernik”, “Astronom”, “Ko-Piernik”\nPociągi będą zestawione z typowych wagonów pasażerskich 1 i 2 klasy z lat 70-tych i 80-tych XX wieku oraz wagonu barowego WARS. W składzie pojazdów planuje się użycie wagonów w historycznym oliwkowym malowaniu (1 klasa i bar) oraz malowaniu współczesnym (2 klasa).\nPociąg turystyczny PIERNIK wyruszy z Poznania Głównego i pokona trasę przez Gniezno, Mogilno, Toruń Główny do Torunia Miasto. Skład na trasie z Poznania do Torunia będzie ciągnięty przez zabytkowy parowóz z wolsztyńskiej parowozowni, natomiast na trasie powrotnej tj. z Torunia do Poznania przejazd pasażerów zaplanowano na pokładzie planowego pociągu pasażerskiego. Skład pociągu zaplanowano w sposób umożliwiający wygodne podróżowanie w sumie kilkuset pasażerom, którzy będą też mogli skorzystać z oferty gastronomicznej.\nPoznań Główny – Gniezno – Mogilno – Inowrocław – Toruń Miasto, 12 kwietnia;\nToruń Miasto – Grębocin – Lubicz – Grębocin – Toruń Miasto, 12 kwietnia;\nToruń Główny – Toruń Miasto – Chełmża – Unisław – Bydgoszcz Wschód – Bydgoszcz Gł., 12 kwietnia;\nWięcej informacji na stronie: www.turkol.pl\nSłowa kluczoweparowózpociągTurystykazabytkowa kolej


Dlaczego warto wybrać kursy w Beauty Lux? | Szkolenia Warszawa New Nails\nJuż ponad 6000 kursantów ukończyło nasze szkolenia w Warszawie.\nSzkolenia prowadzimy od 2002 roku. Jesteśmy obecnie jedną z największych szkół kosmetyki profesjonalnej w Polsce z dziedziny stylizacji paznokci, podologii, kosmetyki twarzy, ciała (wellness&spa), masażu, wizażu, przedłużania i zagęszczania rzęs. Jako lider wyznaczamy trendy i uczymy nowości wchodzących na rynek w Polsce.\nDlaczego warto wybrać nasze kursy i szkolenia w Warszawie?\nMaksimum wiedzy i praktyki – zagadnienia teoretyczne są przekazywane przed i podczas zajęć praktycznych. Dzięki temu czas spędzony na szkoleniu jest maksymalnie wykorzystany, a zapamiętanie nawet najbardziej skomplikowanych rzeczy staje się łatwe i przyjemne.\nProfesjonalnie wyszkolona kadra instruktorów – znająca właściwości i specyfikę stosowanych produktów. Ich doświadczenie i cierpliwość pomaga opanować materiał.\nWieloletnie doświadczenie i renoma marki – nasi kursanci polecają nas swoim znajomym. 80% osób rozpoczynających szkolenie to kursanci z polecenia.\nZapewniamy dobrze wyposażone sale szkoleniowe – z samodzielnymi stanowiskami pracy.\nBezpieczne i sterylne warunki pracy – prowadzimy własną sterylizację narzędzi w autoklawach klasy A. Sterylizacja na poziomie szpitali to gwarancja bezpieczeństwa kursantów i ich modeli.\nDługie godziny otwarcia szkoły i różne moźliwości realizacji kursów – tryb intensywny, wieczorowy, open.\nBezpłatne materiały szkoleniowe, które ułatwią przyswajanie wiedzy oraz umożliwią powtórzenie zagadnień.\nCertyfikaty w języku polskim i angielskim – wydawane na podstawie zdanego egzaminu teoretycznego i praktycznego.\nProfesjonalne produkty marek NEW NAILS, OrganicSeries, Kryolan, Ziaja, Inglot, Paese – wszystkie kosmetyki i akcesoria są wliczone w cenę szkolenia.\nPrzeczytaj referencje naszych kursów.\nJeśli chcesz zostać naszym modelem\ninnej związanej z profilem naszej działalności\nzadzwoń i wpisz się na listę modeli\nUsługi są wykonywane przez kursantów pod uważnym okiem instruktorów.


Dyskusja o samolocie An-26 - Strona 3\nDyskusja o samolocie An-26\nWątek: Dyskusja o samolocie An-26\n15-01-2011, 19:24 #41\nCiekawe, ile tego resusu jeszcze pozostalo My potrafimy kasować sprzęt ze sporym jeszcze zapasem godzin do wylatania. Bogaty kraj\nW latach 80-tych kilka razy miałem okazję lecieć naszymi An-26. Niestety, nie pamiętam aby załoga choć raz wykorzystała do startu pomocniczy silniczek turboodrzutowy. Robili to kiedykolwiek?\nJest to już zdecydowanie póżna odopowiedź w sprawie tego pomocniczego silniczka, ale może się komuś przydać.\nPrzeważnie silnik ten był używany do rozruchu silników głównych w przypadku braku rozrusznika na lotnisku. Sam silnik RU-19A300 był uruchamiany z akumulatorów pokładowych samolotu AN-26. Wykorzystywany był również do startu samolotu z maksymalnym ciężarem ładunku i krótkim pasem startowym. Poza tym był zapasową elektrownią w samolocie. Jest jeszcze taka ciekawostka w sprawie tego silniczka. Lotnicy w 13 PLT prowadzili ciągły trening w lataniu na jednym silniku głównym w lotach szkolnych, czego nie robili Rosjanie u siebie, w tym wypadku ten dodatkowy silnik służył do uruchomienia wyłączanego wcześniej silnika głównego w powietrzu.\n31-07-2012, 00:31 #42\nWitam. A ja ma pytanko odnośnie gondoli silników Ana-26.\nJak widać na załączonym zdjęciu (fotka pobrana z airliners.net mam nadzieję, że autor nie naśle na mnie ABW ale czegoś podobnego)\nkoniec prawej gondoli jest zakończony jakąś dyszą wylotową, której w lewej gondoli brak. Czyżby to był wspominany w postach wyżej dodatkowy trzeci silnik rozruchowy? Jeśli ktoś kuma temat proszę o wyjaśnienie POZDRAWIAM\n31-07-2012, 10:56 #43\nCzyżby to był wspominany w postach wyżej dodatkowy trzeci silnik rozruchowy?\nSkoro wiesz to po co pytasz ?\n01-08-2012, 08:58 #44\nNo teraz już wiem na pewno. Pytałem bo nie byłem pewien i dopasowywałem tylko jakieś fakty. Zdanie specjalistów liczy się najbardziej nawet jeśli ich odpowiedź jest ze znakiem zapytania . Wiem, że czasami zadaje głupie pytania dlatego też proszę o wyrozumiałość. Mam tyle pytań dot. lotnictwa a tylko Wy jesteście w stanie mi na nie odpowiedzieć . Dzięki za pomoc. POZDRAWIAM\n17-11-2012, 20:20 #45\nAn - 26 Historia polskiego lotnictwa\nZapraszam wszystkich do obejrzenia filmu prezentującego służbę An26 w Polskich Siłach Powietrznych:\nAn - 26 - Historia polskiego lotnictwa - YouTube\n18-11-2012, 14:29 #46\nCzy to nie jest film, który był prezentowany w kabinie Antonowa na pikniku?\n13 plt krakĂłw an 26 - Szukaj w Onet.pl\npiloci an 26 13 plt - Szukaj w Onet.pl\nan26 - Szukaj w Onet.pl\nan-26 - Szukaj - WP.PL\nsamolot an 26 - Szukaj w Onet.pl\nAn-26 - Szukaj w Onet.pl\n13 plt samoloty - Szukaj w Onet.pl\n13 plt samoloty - ?wiat - Szukaj w Onet.pl


Ponad 2000000 odsłon filmów + info do użytkowników - KKSLECH.com - KKS Lech Poznań - Serwis nieoficjalny\nPonad 2000000 odsłon filmów + info do użytkowników\nBardzo miło jest nam poinformować, że filmy nakręcone oraz wyprodukowane przez redakcję serwisu KKSLECH.com obejrzano na YouTube już w sumie ponad dwa miliony razy.\n> Party Poker < Kanał serwisu KKSLECH.com na YouTube.com założony na tej witrynie dnia 27 lipca 2007 roku od początku miał za zadanie popularyzować klub KKS Lech Poznań oraz kibiców Kolejorza w Polsce, w Europie i na całym świecie. W tym tygodniu nakręcone i wyprodukowane przez nas filmy przekroczyły ponad dwa miliony odsłon, z czego oczywiście klub może być bardzo zadowolony. Jak dotąd serwis KKSLECH.com wyprodukował ponad 100 filmów, a na YouTube.com można znaleźć 82 klipy video. Na naszych filmach znajdują się przede wszystkim oprawy kibiców ukazane podczas domowych spotkań Kolejorza, a także relacje z niektórych treningów, budowy stadionu czy też materiały extra pokazujące wszystkie najpiękniejsze chwile klubu w ostatnich kilku latach. Jednocześnie korzystając z okazji informujemy, iż w grudniu 2011 roku nakręciliśmy pierwszy film w jakości HD. Przedstawia on oprawę kibiców Kolejorza ukazaną podczas meczu z Zagłębiem Lubin i od tej choreografii wszystkie następne filmy z oprawami, jakie uda nam się nakręcić również będą w jakości HD, a więc w rozdzielczości 1280x720 (720p). Tymczasem kanał KKSLECH.com na YouTube.com powstały po to, by popularyzował klub KKS Lech Poznań oraz kibiców Kolejorza można oczywiście subskrybować, aczkolwiek redakcja serwisu nie przywiązuje do tego większej wagi. Warto jednak pamiętać, że gdy dokonasz subskrypcji naszego kanału, wtedy o dodaniu przez nas nowego filmu dowiesz się natychmiast, co zresztą jest szczególnie istotne po meczach. Natomiast wykorzystując obecną wiadomość mamy również info dla użytkowników korzystając z KKSLECH.com codziennie oraz udzielających się w komentarzach. Na wstępie pragniemy zwrócić uwagę na dodawane przez Was komentarze. Niektóre są bowiem blokowane przez system i tym samym nie pojawiają się od razu. Gdy zatem dodasz komentarz, a go nie widzisz, zaczekaj na moment aż moderator przywróci go na stronę. Ponadto, gdy przejrzysz komentarze, opublikujesz swój, a nagle zamiast swojego wpisu widzisz jakieś stare sprzed kilkunastu, kilkudziesięciu minut, przejdź na stronę główną KKSLECH.com i następnie z powrotem wejdź do newsa. Wtedy wszystko wyświetli się tak jak powinno wraz z Twoim dodanym komentarzem. Informujemy także, że taki błąd jest spowodowany cechowaniem witryny i nie mamy na to wpływu. Wszystkich kibiców Kolejorza udzielających się na KKSLECH.com prosimy również, aby nie wklejać linków, które nie mają nic wspólnego z dyskusją na dany temat ani tym bardziej nic do niej nie wniosą. Tymczasem użytkowników, którzy ewentualnie w przyszłości będą mieli problemy z wyświetlaniem witryny, prosimy o zgłaszanie nam problemów w komentarzach lub pod adresem: redakcja@kkslech.com na który wysyłajcie także screeny. Ponadto w razie ewentualnych przerw lub awarii redakcja serwisu KKSLECH.com o wszystkich błędach i nieprawidłowościach będzie informowała poprzez Blipa. Wszystkim kolejny raz przypominamy też, że KKSLECH.com nie ma i nigdy nie będzie mieć konta na Facebooku. Dodatkowo witrynę można znaleźć tylko w wyszukiwarkach wspieranych przez Google. >> Serwis KKSLECH.com na stronie YouTube.com – Oprawy, doping, treningi, rozbudowa stadionu, materiały EXTRA – Wszystkie nasze filmy nakręcone z myślą o kibicach Kolejorza!\n2 marca 2012 o 08:05\npojawia sie zalegle filmy z Bydgoszczy czy nie??\nDzieki za info ws. tych dodawania komentow. Ostatnio nie wiedzialem specjalnie oco chodzi\n2 marca 2012 o 12:07\nRedakcjo tyle sie narobiliscie przy dziale 90-lecie, a litar pisze tak: „Tyle mamy „portali”, które zabijają się o akredytacje, które „spuszczają się” nad wszystkim co dotyczy aktualnej sytuacji drużyny/klubu, a na spotkaniach z legendami pojawia się tylko [wymoderowano]. To wiele mówi o piszących na innych portalach dotyczących Lecha.(z mojej strony szacunek na poziomie 0).”\nPowinniscie zwrocic uwage, bo co jak co, ale Wy na serio duzo miejsca poswiecacie historii klubu i nie powinni was tak traktowac.\n2 marca 2012 o 12:16\nhaha :) nie zwracamy uwagi na takie uwagi, bo teraz jest moda na promowanie słabych, którzy nigdy nie dołączą do naszego poziomu. Poza tym, redakcja od zawsze realizowała i będzie realizować wszystko według własnego uznania. Oczywiście wraz z działem 90-lecie.\n2 marca 2012 o 12:22\n2 marca 2012 o 12:43\nSwoją drogą nie wyrabiamy się na takie spotkania, bo z Piątkowa trzeba poświecić na to w sumie 4 godziny w obie strony. Przez te Euro i super długi dojazd wyrabiamy się co jedynie na konferencje, mecze i czasem treningi. Braki redakcyjne też zresztą mamy, ale one są nie do zapełnienia przez brak odpowiednich ludzi na wysokim poziomie.\n2 marca 2012 o 13:30\nRozumiem. Mimo wszystko nikt do was nie powinien miec akurat pretensji\n2 marca 2012 o 14:32\n2 marca 2012 o 14:51\nTe wszystkie filmiki to dobra sprawa.A co do tych awarii to tak z tydzień dwa tygodnie temu byłem przez przypadek zalogowany jako KKSLECH.com:-) Pozdrawiam\n2 marca 2012 o 14:59\nZapomnieliśmy w tekście wspomnieć o rzeczy, którą poruszył „MatiWałcz”. Coś takiego nic nie zmienia, a żeby się pozbyć zalogowania należy najlepiej wyczyścić cookie przeglądarki.


Co działo się w kulturze w latach 50.? – Kultura do góry nogami\n31 października 2016 przez Kulturadogorynogami\nLata 50. to trudny do jednoznacznego zdefiniowania czas. Socrealizm krzyżował się z fantastyką, w wielu sercach zagrał rock’n’roll. Jednocześnie nie zabrakło miejsca w sztuce na powojenną zadumę.\nLata 50. jest to czas, gdy największy popularyzator literatury fantasy – John Ronald Reuel Tolkien – wydał kontynuację Hobbita, czyli Władcę Pierścieni, którego powstanie spowalniała tocząca się wojna oraz problemy, które dotknęły w tym czasie twórców oraz wydawców. W zamyśle jedna z najsłynniejszych trylogii, miała być dziełem jednotomowym. Natomiast ze względu na drożejący z okresie powojennym papier, zdecydowano się wydać trzy części, by mogły one posiadać cenę przystępną dla kupującego. Z tego okresu pochodzi również jedyna wydana powieść J. Sallingera – Buszujący w zbożu. Co ciekawe, jedna z najpopularniejszych i najbardziej lubianych lektur młodzieży, znajdująca się na liście stu najlepszych książek wydanych w latach 1923-2005 według tygodnia Time, w tamtym okresie budziła nie lada kontrowersje. Ze względu na rzekomo nasączony wulgaryzmami język oraz częste nawiązania do seksu i używek, 10 lat po wydaniu znalazł się nawet na liście… książek zakazanych w szkołach i amerykańskich bibliotekach!\nLata 50. to również lata tryumfu Ernesta Hemingwaya, który w ciągu dwóch lat zdobył dwie najbardziej prestiżowe nagrody – Nagrodę Pulitzera oraz Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury. Obydwa wyróżnienia przyniosło pisarzowi oczywiście opowiadanie Stary człowiek i morze. Do znanych literatów-laureatów Nobla należeli wówczas również Winston Churcill i Albert Camus, którego Dżuma, wydana w roku 1947, stanowiła odpowiedź autora na wydarzenia II wojny światowej oraz rozwój idei nacjonalistycznych.\nW tym czasie do Polski dociera, wprowadzony podczas zjazdu Związku Literatów Polskich w Szczecinie w 1949 roku, realizm socjalistyczny. Staje się on tym samym jedynym oficjalnie zalecanym przez państwo stylem, do którego winni odwoływać się twórcy okresu stalinizmu. Tym samym następuje podział literatury na tę tworzoną kraju oraz literaturę emigracyjną. Literaci tworzący na emigracji po roku 1950 dzielą się na dwa środowiska: londyńskie, działające wokół tygodnia Wiadomości – o nastawieniu konserwatywno-patriotycznym oraz paryskie, nawołujące do walki z komunizmem i budowania nowej świadomości politycznej.\nW okresie możemy mówić o pokoleniu pryszczatych (inaczej mówiąc – socrealistach), czyli grupie pisarzy urodzonych między 1925 a 1930 rokiem, popierających ideę realizmu socjalistycznego i tworzących według jego zasad, nawiązując do twórczości Tadeusza Borowskiego. W swoich dziełach głosili oni pochwałę socjalizmu oraz jawnie popierali przemiany społeczno-gospodarcze wczesnego PRLu, a ideałem była wówczas tematyka robotnicza. Niemałym zaskoczeniem może być fakt, że w tym właśnie pokoleniu debiutowali m.in. Tadeusz Konwicki, Andrzej Braun czy Wisława Szymborska. Na szczęście spora część z nich szybko zrozumiała agitacyjno-propagandowy charakter owego nurtu i zaczęła tworzyć dzieła całkowicie antysocjalistyczne.\nDrugim równie istotnym ugrupowaniem jest tzw. pokolenie Współczesności, czyli osób, których debiut przypada w okolicy przełomu październikowego z roku 1956. Odwilż ‘56 przyniosła nam debiuty Mirona Białoszewskiego i Zbigniewa Herberta, którzy zmuszeni byli przeczekać czas socrealistycznych wymogów względem poetyki oraz przekłady zagranicznych tytułów. Ukazały się wówczas dzieła pisarzy emigracyjnych – takich jak Gombrowicz czy Wańkowicz – a niektórzy z nich zdecydowali się na powrót do kraju. Wydawało się, że to zdecydowanie dobry czas dla polskiej kultury. Nic jednak mylnego. Po styczniowych wyborach, wraz z Gomułką, wróciła do kraju cenzura, na nowo godząc w środowisko pisarzy i publicystów.\nPod względem zabudowań, warto wspomnieć o latach 50. – chociażby dlatego, że to właśnie z tamtego okresu pochodzi zdaje się najpopularniejszy budynek w Polsce – warszawski Pałac Kultury i Nauki. Po dziś dzień jego obecność w centrum stolicy, budzi niemałe kontrowersje, wielokrotnie pojawiał się również pomysł zburzenia budynku. Przyczyną tego niekończącego konfliktu jest bowiem fakt, iż Pałac Kultury i Nauki powstał w odpowiedzi na ideę socjalistyczną, która nadeszła do nas ze Związku Radzieckiego i początkowo nosił on imię Józefa Stalina. Stanowił on bowiem – jak to zwykło się mówić w tamtym czasie – dar narodu radzieckiego dla narodu polskiego, dziś rozumiany jako symbol radzieckiej dominacji nad Polską. Budynek ten jednak na dobre wpisał się w krajobraz miasta i pełni na chwilę obecną wiele użytkowych funkcji, a zwłaszcza młodsza część Warszawiaków, nie wyobraża sobie spaceru po Śródmieściu, bez widoku PKiN.\nLeonard Sempoliński, „Pałac Kultury i Nauki z ruinami”, 1956; źródło: Culture.pl\nPKiN to oczywiście nie jedyna zabudowa socjalistyczna. To szereg blokowisk z jednakowym układem mieszkań, najczęściej dość niewielkich, co miało na celu wprowadzenie równości w standardzie warunków życia przedstawicieli różnych grup społecznych. To także pojedyncze budynki, których przykładów możemy doszukiwać się właściwie w każdym z większych miast. Sporą część z nich stanowią siedziby instytucji kulturalnych, mające dać wyraz opiekuńczej roli silnego państwa. W Łodzi przykładowo jest to budynek Teatru Wielkiego, a w Krakowie – m.in. budynki Kina Świt, Kina Światowid oraz Teatru Ludowego. Szybko jednak socjalistyczna monotonność i niezbyt wyszukana zabudowa, przegrały z oczekiwaniami obywateli, którzy w tamtym okresie nie potrzebowali ośrodków kultury ani ogromnych placów, które służyć miały wiecom i manifestacjom, na które nikt w zasadzie nie miał czasu. Dużo ważniejsze dla środowisk robotniczych tamtego okresu, były miejsca użyteczne – jak chociażby przedszkola czy sklepy.\nW naszych dotychczasowych cyklach naukowych, mówiąc o filmie, można było zauważyć przewagę kina światowego, nad polskim. Zdarzały się perełki, jednak w dalszym ciągu filmów powstawało niewiele, a do wybuchu wojny produkcja filmu powstawała w systemie rynkowym. Na ironię losu, to właśnie w czasach skrępowanej wolności – komunizmu i państwowej kinematografii, powstały główne dzieła polskiego filmu., inspirujące po dziś dzień nowe pokolenia filmowców. Głównym ośrodkiem, wokół którego kręciło się całe życie filmowe została Łódź, a w zasadzie Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa. W latach 50. szkoła wypuściła w świat swoich pierwszych absolwentów, a byli to między innymi: Andrzej Wajda, Janusz Morgenstern, Andrzej Munk i Roman Polański (w tamtym czasie występujący głównie po drugiej stronie kamery, jako aktor. Na swój debiut pełnometrażowy będzie musiał poczekać do 1962 roku). Wśród absolwentów szkoły filmowej najbardziej wyróżniał się Andrzej Wajda, który dał się poznać nie tylko profesorom szkoły, ale także polskiej i zagranicznej widowni jako reżyser śmiało portretujący doświadczone wojną pokolenie. Trzy pierwsze filmy fabularne reżysera: Pokolenie, Kanał i Popiół i Diament rozliczają się z konsekwencjami wojny. Ten ostatni wspomniany film, przyniósł kinematografii jeszcze jedno odkrycie, Zbyszka Cybulskiego. Nonszalancki, nieco zblazowany, skrywający oczy za ciemnymi okularami stał się postacią kultową. W czasie, krótkiego, bo 40-letniego życia, przyszło mu zagrać wiele pamiętnych ról, o których będzie mowa w kolejnych odsłonach naszego cyklu. Traktowany po macoszemu w stosunku do głośnego nazwiska swojego imiennika – Andrzej Munk, w latach 50-tych stworzył dwa genialne filmy: dramat psychologiczny Człowiek na torze i porównywalny często z Popiołem i diamentem film Eroica o upadku powstania warszawskiego. W przeciwieństwie do Wajdy, Munka cechuje obiektywizm i poddawanie wątpliwości powszechnych, romantycznych mitów narodowych. Oba filmy, zarówno Eroica jak i Popiół i diament są klasycznymi przykładami szkoły polskiej. Twórcy szkoły polskiej inspirowali się włoskim neorealizmem, a w swoich filmach przedstawiali rzeczywistość taką, jaką była – zszarganą przez wojnę.\nKadr z filmu „Popiół i diament”\nZa oceanem sztuka filmowa kwitła. Hollywood produkowało filmów na pęczki, a wojenne tematy, schodziły na dalszy plan. Wśród całej masy filmów rozrywkowych, które miały cieszyć oko widza (w latach 50-tych popularność zyskał Technicolor, system barwny, który dziś, razi sztucznymi, przesyconymi barwami) znalazły się te, dogłębnie analizujące amerykańskie społeczeństwo. Takim filmem jest Bulwar zachodzącego słońca Billy’ego Wildera, prywatnie, jeden z moich ulubionych filmów. Buntownik bez powodu to jeden z pierwszych filmów o dojrzewaniu i młodzieńczym buncie. Dodatkowo wykreował na gwiazdę Jamesa Deana – nastolatka w jeansach i białym T-shircie, który dla młodych Amerykanów stał się ikoną. Dziś, za spra tragicznej śmierci, uznwany za ikonę popkultury. Wśród aktorek, triumfy świeciły: Marylin Monroe, Audrey Hepburne i francuzka, Brigitte Bardot. Za pośrednictwem znanych twarzy, które w szybkim czasie urosły do rangi kultowych, film stał się narzędziem kształtującym społeczeństwo. Młodzież ubierała się jak Dean, kobiety upinały wysokie koki i malowały kreski na powiekach na wzór Bardot, tleniły włosy na Marylin i wzbogacały swoją garderobę o eleganckie trencze i cygaretki, wyjęte żywcem z filmowych kostiumów Hepburne…\nChoć surrealizm powstał już w roku 1924, lata 50. to ciekawy okres w życiu Salvadora Dalí – jednego z najbardziej rozpoznawalnych artystów XX wieku. Urodzony w Katalonii malarz – po latach spędzonych w Ameryce, gdzie stał się ulubieńcem wyższych sfer – postanowił wówczas wrócić do rodzinnego kraju. Odtąd wraz z żoną spędzał większość czasu w rezydencjach w Hiszpanii i Francji. Gala, którą poznał w 1929 roku, miała ogromny wpływ na jego twórczość – była jego towarzyszką, muzą, miłością, modelką, opiekowała się także jego finansami.\nGłównym założeniem surrealizmu było wykreowanie świata burzącego logiczny porządek rzeczywistości. Stąd nagromadzenie w sztuce z tego okresu wizji groteskowych, z pogranicza jawy, snu, halucynacji i fantazji. I choć Dalí w książce Moje sekretne życie napisał: Jedyne, co odróżnia mnie od wariata to fakt, że nim nie jestem, Zygmunt Freud po spotkaniu z artystą powiedział, że wciąż jest skłonny za takowych uważać wszystkich przedstawicieli tego kierunku.\nDalí postrzegany był jako skrajny ekscentryk. Niewystarczająco satysfakcjonujące było dla niego, że pojawiając się w miejscach publicznych, zwracał uwagę swoją osobą. Za każdym razem starał się ten fakt podsycić i wywołać jeszcze większe poruszenie, na przykład spacerując po ulicach Paryża z mrówkojadem. Nie sposób nie wspomnieć także o wąsach artysty, które są prawdopodobnie najbardziej rozpoznawalnym zarostem popkultury.\nObraz Trwałość pamięci czy Płonące żyrafy stał się znakiem firmowym malarza. Dalí stworzył wiele sztandarowych dzieł, które są dzisiaj symbolem surrealizmu. Wypowiedział także wiele istotnych komentarzy na temat sztuki. Nigdy nie grzeszył skromnością – mawiał, że nie jest ona jego specjalnością; znał swoją wartość. Twierdził, że jeden jego obraz jest więcej wart niż wszystkie dzieła Picassa.\nW maju 1983 roku Salvador Dalí namalował swoje ostatnie dzieło – Jaskółczy ogon. Odszedł do swojego wymarzonego, surrealistycznego świata 23 stycznia 1989 roku. Pozostawił po sobie około 1500 obrazów, które miały ogromny wpływ na sztukę współczesną i już za jego życia stały się znakiem handlowym i wielką ikoną mediów.\nKwintesencją lat 50. ubiegłego wieku był do dzisiaj uwielbiany Rock n’ Roll. Muzyka buntu powstała jako odpowiedź na chęć młodego pokolenia połączenia wartościowych brzmień z możliwością tańczenia do nich. Twórczość Franka Sinatry, Patti Page czy Nata King Cole, mimo że niezwykła – nie odpowiadała już nastolatkom. Nadszedł czas na rewolucję.\nWiele osób uważa Elvisa Presleya za założyciela Rock n’ Rolla. John Lennon powiedział przecież – przed Elvisem nie było niczego. Prawdą jest,że nic nie pojawia się nagle a jest głównie efektem długotrwałego procesu.\nGatunek ten przyjmował wiele nazw: bluegrass, czarny blues, rythm & blues oraz race music ( muzyka jednej rasy). Ta ostatnia była śmiałym określeniem kompozycji czarnoskórych, którzy w owym czasie dominowali w eksperymentalnych formach muzycznych. Finalny termin Rock n’ Roll nadał disc jockey z Cleveland – Alan Freed. Dziś znamy takich wykonawców z tamtych jak m.in – Bill Halley, Fats Domino, Pat Bonne, Jerry Lee Lewis czy właśnie Elvis.\nW Polsce muzyka rozrywkowa tym czasie została całkowicie zakazana przez władze. Oczywistością jest, że grano ówcześnie w radiach piosenki zagrzewające robotników do efektywnej pracy na rzecz PRL – były zarówno chwytliwe, jak i bardzo melodyjne. Po śmierci Stalina w roku 1953 nastąpiła odwilż w przemyśle muzycznym. Twórcy powoli ( i bojaźliwie) wprowadzali aideologiczne brzmienia, które były chętnie słuchane przez nietylko polską młodzież, ale również starsze pokolenie. Należy wspomnieć o takich nazwiskach jak: Natasza Zylska, Sława Przybylska, Irena Santor, czy Mieczysław Fogg, którzy na zawsze zapisali się na kartach historii. Pod koniec lat 50. nastąpiło Mocne Uderzenie – poznaliśmy amerykańską wersję Rock n’ Rolla, czego potwierdzeniem był warszawski koncert zespołu zza oceanu – Rhytm and Blues.\nTags: architektura, audrey hepburne, bill halley, brigitte bardot, buszujący w zbożu, elvis presley, film, lata 50., literatura, malarstwo, marylin monroe, moda, muzyka, pałac kultury i nauki, państwowa wyższa szkoła filmowa, polska, Popiół i diament, rock'n'roll, salvador dali, socrealizm, świat, szkoła polska, tolkien, władca pierścieni, Zbyszek Cybulski


Cześć księżniczki :)\nJak widać po tytule dzisiejszy post jest poświęcony marce L'occitane :) przyznam się bez bicia, że jeszcze nic nigdy od nich nie miałam, a Wy? Słyszałam wiele dobrego o ich kremach do rąk :)\nTrochę historii o firmie...\nImmortelle określany jest często mianem "wieczny", ponieważ nawet ususzone kwiaty zachowują swój kształt i barwę. L'Occitane odnalazło specyficzną odmianę immortelle na Korsyce, zwanej Wyspą Piękna. Ten niewielki żółty kwiat wytwarza eteryczny olejek o wzbudzających zazdrość właściwościach, które skrywają ponoć sekret wiecznej młodości.\nWedług greckiego mitu, kiedy Odyseusz jako rozbitek trafił na wyspę Pheacia, poznał córkę tamtejszego króla, która znana była z niebiańskiej urody. Mieszkańcy wyspy twierdzili, iż owo niezmienne piękno zawdzięcza namaszczaniu ciała drogocennym złotym olejkiem z kwiatów immortelle, posiadającym znaczne właściwości regenerujące. Aby pomóc uzdrowić Odyseusza, podarowała mu fiolkę słynnego eterycznego olejku immortele. Po zastosowaniu bezpośrednio na ciało, Odyseusz odzyskał siłę i piękno półboga, co pozwoliło mu na wznowienie słynnej podróży.\nImmortelle na plantacjach L'Occitane\n*Skuteczność potwierdzona w teście laboratoryjnym\nOsobiście zainteresował mnie ten krem do rąk..\nProdukt z linii limitowanej\nBogaty w delikatne mleczko migdałowe i wygładzające migdałowe proteiny, ten krem o delikatnej, żelowej formule nawilża i upieksza Twoje dłonie. Krem pozostawia na skórze delikatny zapach kwiatów migdałowca.\nKoszt: 29,90 zł za 30 ml.\nZnacie ową markę? Ma ktoś z Was coś od nich?\nP.S 3 Błyszczyki Lily Lolo idą do reklamacji. Dziś albo jutro będę im je wysyłać.\nElwira Elwira wtorek, maja 08, 2012 9:02:00 AM\nZwies wtorek, maja 08, 2012 9:21:00 AM\nA co do L'occitane mam wrażenie, że są nieco przereklamowani, ale to już niedługo u mnie ;)\nrox. wtorek, maja 08, 2012 9:24:00 AM\ndzięki dzięki za miłe słowa :) również obserwuję!\nmiałam kiedyś krem do rąk z tej firmy ale jakoś nie zapadł mi w pamięci..\nanitk4 wtorek, maja 08, 2012 9:27:00 AM\ntez jeszcze nie miałam okazji żeby przetestować ich produkty\nZwies wtorek, maja 08, 2012 9:30:00 AM\nKremu do rąk jeszcze nie testowałam. Rzuciłam okiem na skład, ale to za mało, żeby cokolwiek o nim powiedzieć.\nMam na myśli moje doświadczenie z szamponem i odżywką :) Może dzisiaj uda mi się przygotować post :) Na razie jest spisany na kartce :)\nJimjam wtorek, maja 08, 2012 9:35:00 AM\nFajnie że ci się udało z tymi błyszczykami. :P\nA co do tego kremu może być całkiem dobry. ; )\nWhiskey88 wtorek, maja 08, 2012 9:46:00 AM\nCena niezla jak na kremik do rak. Mam nadzieje że warto tyle wydać. Ja lubię krem do rąk isana 5 % urea. Jest rewelacyjny!\nGdzie mogę kupić produkty tej firmy o której napisałaś? Cena wysoką ale wstyd nie wypróbować\nKinia :) wtorek, maja 08, 2012 9:53:00 AM\nKotek możesz kremik kupić tutaj: http://pl.loccitane.com/l%27occitane--kosmetyki-naturalne-kosmetyki-ekologiczne,36,2,3484,74872.htm\nbądź na allegro, wpisz w wyszukiwarce L'occitane :) mam nadzieję, że pomogłam? :)\nZwies wtorek, maja 08, 2012 10:09:00 AM\nKupując na allegro warto wcześniej poprosić o kod na produkcie, a następnie sprawdzić go na checkcosmetic.net\nWszystkie, które kupiłam na allegro były w miarę świeże (ważne co najmniej 6 miesięcy), ale myślę, że przy większych zakupach warto sprawdzić. Mnie bardzo kusi ekologiczny kremik na allegro za 50zł, ale raz, że można go zużyć w ciągu 6tygodni (50ml, a to o wiele za dużo jak dla mnie, bo połowę wyrzucę), a dwa, że one chyba mają wybitnie krótką datę ważności ;)\nZwies wtorek, maja 08, 2012 10:11:00 AM\nKremy do twarzy to koszt co najmniej 100zł, a takie standardowe to 150zł za słoiczek 50ml (w sklepie). Nie dają próbek, jedynie przy zakupach.\nZwies wtorek, maja 08, 2012 10:19:00 AM\nNiestety nie mam gg, nawet w chwili obecnej nie korzystam z żadnego komunikatora. Ale dzięki Tobie przyszedł mi do głowy pewien pomysł ;)No i muszę zniknąć (przynajmniej na razie), bo mam coś w miarę pilnego do zrobienia, a rzeczywiście się rozgadałam :D\nciornaofca wtorek, maja 08, 2012 9:51:00 AM\npierwsze słyszę ale chciałabym taki krem do twarzy :D byłabym wiecznie młodai piękna hahah :D\nZwies wtorek, maja 08, 2012 10:04:00 AM\nNo widzisz :) Ja zakupiłam i zostawiłam szampon i odżywkę u rodziców i powiedziałam,żeby przetestowali, czy im pasuje a jak nie to żeby wyrzucili ;)Zresztą lepiej było stracić te 7,5zł aniżeli kupując w sklepie i wydać 60zł na sam szampon.\nAle na krem do twarzy chętnie bym się skusiła, ale nie w tej cenie :/\nMiśka wtorek, maja 08, 2012 10:09:00 AM\nTeż słyszałam dużo dobrych opinii na temat tej firmy, ale niestety nie miałam okazji jeszcze niczego używać. Ale oczywiście mam to w planach :)\nJustyna wtorek, maja 08, 2012 10:09:00 AM\nznam :) mam ich krem do rąk Cherry Princess czy jakoś tak i miałam perfumy :)\ntova1 wtorek, maja 08, 2012 10:52:00 AM\nMam kilka kosmetyków tej firmy i uczucia mam mieszane. Z jednej strony rewelacyjne składy, ale z drugiej cena wysoka i działanie jakby nieadekwatne do ceny (no może oprócz perfum i kremu pod oczy).\nPrzyjemnostki wszelakie. wtorek, maja 08, 2012 10:58:00 AM\nW ramach wdzięczności odwiedzam. ;) A ja głupia myślałam, że po co mam to dodawać, jak i tak mam 0 obserwujących. ;) Bo wydawało mi się, że sama na początku obserwowałam dzięki takiemu przyciskowi u góry każdej strony, ale teraz go nie widzę, przewidzenie czy jak.. 0.o\nŁucja z Agulkowego Pola wtorek, maja 08, 2012 11:00:00 AM\nNie miałam ich żadnego produktu. Perfumy mnie kuszą :)\nMonika wtorek, maja 08, 2012 11:50:00 AM\nJa też nie miałam i przyznaję się bez bicia:)\nZapraszam na nowy post i na zagłosowanie na mnie w konkursie:*\nBee wtorek, maja 08, 2012 11:55:00 AM\nSzczerze nawet nie slyszałam o tej firmie... Super blog zostaję na dłużej..\nBetiiii27 wtorek, maja 08, 2012 12:10:00 PM\nnie miałam jeszcze tej marki, ale dużo o niej słyszałam :D\npodobno kremy są bardzo dobre ;)\nchciałabym jakiś wypróbować, ale aktualnie 30 zł za 30 ml kremu to dla mnie zdecydowanie za dużo ;)\ninspiracje wtorek, maja 08, 2012 12:20:00 PM\nProdukty tej marki są bardzo fajne, ale myślę, że w Polsce mamy firmy, które produkują podobne kosmetyki 2x tańsze, np. Organique.\nJustyna wtorek, maja 08, 2012 12:28:00 PM\nimprevisivel wtorek, maja 08, 2012 12:56:00 PM\nJeszcze nie widziałam produktów tej marki :)\nZwies wtorek, maja 08, 2012 1:00:00 PM\nPaczy http://kociejezyczki.blogspot.co.uk/p/czat-na-kocich-jezyczkach.html :)\nSylka wtorek, maja 08, 2012 1:35:00 PM\nTak, też dodaję do obserwowanych ;)\nWhiskey88 wtorek, maja 08, 2012 1:42:00 PM\nRyba, nie uwierzysz! Otwieram mojego majowego glossy a w nim? mini próbki kremiku do stóp i kremiku do rąk tej firmy :-))))\nPs. dziękuję za wiadomość od Ciebie! Teraz wiem, gdzie będę mogła kupować te produkty\n.ƒяαιѕє. wtorek, maja 08, 2012 1:45:00 PM\nPierwszy raz się spotykam z tą firmą. Jak na ten rodzaj kosmetyku to ma dość wysoką cenę :P\nberry wtorek, maja 08, 2012 2:02:00 PM\nNo chociaż jedna osoba jest zadowolona :-)\nJa również zamawialam torebkę i jest świetna ! ♥\na co do kremu , wygląda na fajny :)\nmistinguett wtorek, maja 08, 2012 2:04:00 PM\nsłyszałam dużo dobrego o tej marce jednak nigdy niczego nie kupiłam . być może w końcu się na coś skuszę ;))\nMargaretka wtorek, maja 08, 2012 2:18:00 PM\nciekawa jestem Twoich opinii o tych kosmetykach :)\nLaFili wtorek, maja 08, 2012 2:24:00 PM\nha to jak jeszcze pokochasz czekoladę to możemy iść na randkę;P a jeśli chodzi o L'Occitane to niedawno otworzyli sklep w moim mieście jeszcze tam nie byłam ale pokusa jest. Tylko ceny mają okropne !\nWhiskey88 wtorek, maja 08, 2012 2:26:00 PM\nzobacz Rybka jakie to maluszki są w tym glossy, poszukaj na allegro, na pewno ktoś będzie sprzedawał takie miniaturki :-)\nkrem do rąk jest niesamowicie gęsty\nsött wtorek, maja 08, 2012 2:32:00 PM\nodp: oczywiście, że możesz liczyć na mój rewanż ;p\nLaFili wtorek, maja 08, 2012 2:35:00 PM\nnie ma problemu, jak coś to daj znać;)\nWhiskey88 wtorek, maja 08, 2012 2:42:00 PM\nnapisz mi prosze swojego maila\nSoneyS wtorek, maja 08, 2012 2:48:00 PM\nNigdy nie słyszałam o tym kremie do rąk, ale może być dobry ;D\nmadziula16 wtorek, maja 08, 2012 2:51:00 PM\nKatsuumi wtorek, maja 08, 2012 3:30:00 PM\nHmm ja tej marki nie znam. Jednak moze warto poznac ;)\npasjonatka wtorek, maja 08, 2012 10:11:00 PM\npodobno jest naprawde dobra ;)\nkasia środa, maja 09, 2012 10:47:00 AM\nNie znam tej marki ale muszę koniecznie spróbowac skoro tak zachęcasz:))\nRossnett czwartek, maja 10, 2012 9:23:00 AM\npolecam lawedowy krem do rąk - swietnie nawilza i pieknie pachnie :)


Kobiet Wysokiej Talii Sexy Bikini Set Bandaż Stroje Kąpielowe Kostiumy kąpielowe Stroje Kąpielowe Drukuj Crossover W Nowym Stylu ~ Swimming \_ Zlotpiwowarow.org\nKobiet Wysokiej Talii Sexy Bikini Set Bandaż Stroje Kąpielowe Kostiumy kąpielowe Stroje Kąpielowe Drukuj Crossover W Nowym Stylu\nKod produktu: z4214\nkobiet Wysokiej Talii Sexy Bikini Set Bandaż Stroje Kąpielowe Kostiumy kąpielowe Stroje Kąpielowe Drukuj Crossover Nowy\nrozmiar: Azjatycka S M L XL\nS biust: 64-87 cm/25.2-34.2 talia: 52-86 cm/20.5-33.8\nM biust: 67-90 cm/26.3-35.4 talia: 55-89 cm/21.6-35.0\nL biust: 70-93 cm/27.5-36.6 talia: 58-92 cm/22.8-36.2\nXL biust: 73-96 cm/28.7-37.8 talia: 61-95 cm/24.0-37.4\nS biust: bezpłatne długość: 99 cm/38.9 talia: 64 cm/25.2\nM biust: bezpłatne długość: 100 cm/39.3 talia: 68 cm/26.7\nL biust: bezpłatne długość: 101 cm/39.7 talia: 72 cm/28.3\nXL biust: bezpłatne długość: 102 cm/40.1 talia: 76 cm/29.9\n* Tag Rozmiar jest rozmiar Azji, proszę wziąć własne pomiary do wyboru odpowiedniego rozmiaru.\n* ze względu na czynniki takie jak wyświetlacz pikseli, więc nie może być niewielka różnica koloru\n* ze względu na różne metody pomiaru, nie może być 1-3 cm w dopuszczalnym zakresie błędu.\npozycja Zawiera: 1 X Kobiety Stroje Kąpielowe\nwysyłka: kiedy złożyć zamówienie, proszę wybrać sposób wysyłki i opłacić zamówienie w tym opłatę transportową. Generally, będziemy wysyłać rzeczy jak najszybciej po zaksięgowaniu płatności zakończone. nie gwarantujemy czas dostawy na wszystkich przesyłek międzynarodowych ze względu na różnice w customs rozjaśnia czasy w poszczególnych krajach, które mogą mieć wpływ, jak szybko produkt jest kontrolowane. należy pamiętać, że kupujący jest odpowiedzialny za wszelkie dodatkowe opłaty celne, opłaty broderage, obowiązków i podatki na przywóz do danego country. These dodatkowe opłaty mogą być zbierane w momencie dostawy. nie zwracamy kosztów transportu nie chciał przesyłek. nie ponosimy odpowiedzialności za jakiekolwiek obyczajowego obowiązku importowego podatku lub. koszt wysyłki nie obejmuje żadnych podatków przywozowych, a kupujący jest odpowiedzialny za należności celnych. rozumiem, że ty martwisz się o ewentualne dodatkowych kosztów dla pozycji. W Oparciu O dotychczasowe doświadczenia. FAQ: 1. czy istnieje tropi liczbę dla mojej pozycji? tak, wysyłamy każde zamówienie z ich Numerem przesyłki, i można zobaczyć przesyłki staus na odpowiednią stronę internetową. 2. jest to samo jak zdjęcia produktu? tak, wszystkie zdjęcia są prawdziwe. wzięliśmy tych zdjęć przez nas samych. 3. Jaki rozmiar zmieści się ze mną? radzimy spojrzeć na nasz wykres rozmiar sugestia tabelę rozmiarów poniżej, a nasze produkty, jeśli są normalne rysunek. jeśli masz specjalne rysunek, skontaktuj się z nami (powiedz nam swój wzrost i wagę, biust, talia, biodra rozmiar). 4. Czy Można zadeklarować niższą wartość? tak, zazwyczaj 'll zadeklarować 10-$20 dolarów dla małych paczek (1-5 sztuk). jeśli masz specjalną prośbę proszę skontaktować się z nami. 5. I jestem sprzedawcę, chciałbym kupić wiele elementów swojej pozycji, co 's, hurtownie cenę? witam, dzięki za pytanie, jeśli chcesz kupić większą ilość, proszę wysłać e-mail do nas, będziemy ci najlepszą cenę, dzięki! zwroty: dokładamy wszelkich starań, aby służyć naszym klientom najlepsze, że możemy. kupujący powinien upewnić się, że rzeczy wracać są w ich oryginalnym conditions., Jeśli elementy są uszkodzone lub utracone, gdy są one zwracane. the nabywca będzie odpowiedzialna za takie szkody lub straty, a my nie dają kupującemu pełną zwrot. kupujący powinien spróbować złożyć reklamację w firmie logistycznej, aby odzyskać koszty uszkodzenia lub utraty. nabywca będzie odpowiedzialny za wysyłek opłat wracać rzeczy\nNumer modelu: HX246\n4/5 Thought it was an already tied bikini - you have to tie up yourself. Goes see through in water.\n3/5 Совсем не соответствовал описанию, открыла спор, деньги вернули быстро.\n3/5 Bottom is huge\nSeksowne Kobiety Bikini Ustawić Drukowanie Nit Wyściełane Stroje Kąpielowe bandaża bikini set push-up biustonosz usztywniany Swimsuit Kąpielowy kąpielowy brazylijski\nSeksowne Kobiety Bikini Ustawić Drukowanie Nit Wyściełane Stroje Kąpielowe bandaża bikini set push-up biustonosz usztywniany Swimsuit Kąpielowy kąpielowy brazylijski UWAGA: Proszę porównać szczegółów rozmiary z waszymi zanim kupisz!!! użyj podobne ubrania porównać z wielkością rzecz\n2017 Oszałamiająca Aipbunny Frędzle Halter Blaty Drukowane Bikini Sexy Stroje Kąpielowe Kobiety Triangle Bikini Zestaw strój Kąpielowy Tankini stroje Kąpielowe\nrozmiar biust CM talii CM biodra CM kubki mieszkanie środek S 72-80 60-66 78-85 AB 33 M 80-88 64-70 85-91 B-C 35 L 88-95 68-74 91-97 C-D 37 XL 95-103 72-78 97-105 D-E 39 uwaga: 1. Proszę ściśle szaleństwem tabelę\nSexy Plus Rozmiar Stroje Kąpielowe 2018 Dwuczęściowy Punkt Fali Druk Wysokiej Talii Sexy Bikini Strój Kąpielowy Rozmiar S ~ 4XL\nSexy Plus Size Swimwea r 2018 Dwuczęściowy Punkt Fali Druk Wysokiej Talii Sexy Bikini Strój Kąpielowy Rozmiar S ~ 4XL Tabela rozmiarów: liczba 4XL trzeba dodać 2 dolarów odpowiednie Warunki Warunki płatności (VISA, MasterCard, Depozyt są dopuszczalne do nas) *\nOff Ramię Bikini damski Plaża 2017 Brazylijski Bandeau Bikini Set Stroje Kąpielowe Kobiety Strój Kąpielowy Push up Strój Kąpielowy Kobiet Kostiumy Kąpielowe\ncechy: kolor: jak pokazuje obrazek rozmiar: 3 rozmiary (S, M, L) uwaga: 1. Proszę porównać szczegółów rozmiary z yours' następujące przed zakupem. 2. Pozycja kolor może się nieznacznie różnić, jak kolor w różnego rodzaju monitorów komputerowych\npoczątek US 17.36 dolarów US 24.50 dolarów US 22.77 dolarów US 19.06 dolarów US 22.00 dolarów US 20.85 dolarów US 22.00 dolarów US 21.54 dolarów US 23.07 dolarów US 20.85 dolarów koniec


Brytyjski rząd zadecydował, że BBC ma ujawnić zarobki swoich gwiazd | Wynagrodzenia | pulshr.pl\nBrytyjski rząd zadecydował, że BBC ma ujawnić zarobki swoich gwiazd\n• Brytyjski rząd zdecydował, że BBC - nadawca publiczny – będzie ujawniać płace swoich pracowników, którzy zarabiają więcej niż 150 tys. funtów szterlingów rocznie.\n• Zapis taki znalazł się w nowym statucie stacji.\n• BBC twierdzi, że utrudni jej to utrzymanie najbardziej utalentowanych pracowników.\n•15 wrz 2016 19:18\nCzy już niebawem część pracowników BBC ucieknie do konkurencji? (fot. www.bbc.co.uk)\nWedług minister ds. kultury, mediów i sportu Karen Bradley jest to podyktowane względami "otwartości i przejrzystości". Z kolei BBC twierdzi, że utrudni jej to utrzymanie najbardziej utalentowanych pracowników. Jeszcze w zeszłym miesiącu rzecznik BBC ostrzegał, że publikowanie zarobków gwiazd tej korporacji dawałoby przewagę jej konkurentom, którzy mogliby im oferować lepsze warunki finansowe.\nAssociated Press pisze, że na liście najlepiej zarabiających pracowników BBC znajdą się zapewne dobrze znani gospodarze programów informacyjnych, rozrywkowych i sportowych.\nBBC jest finansowana głównie z abonamentu i - jak podkreśla AP - nie jest kontrolowana przez państwo. Jednak rząd określa statut BBC, odnawiany co dziesięć lat; obecny wygasa 31 grudnia 2016 r.\nW czwartek (15.09) rząd opublikował projekt nowego statutu. Jak podaje AP, zrezygnowano w nim z wymogu, by większość członków nowo tworzonej rady nadzorczej BBC była powoływana przez rząd. BBC wskazywała, że mogłoby to prowadzić do ingerencji władz w decyzje redakcyjne. W projekcie znalazł się natomiast m.in. wymóg publikowania w dorocznych sprawozdaniach danych o płacach najwyżej wynagradzanych pracowników.\nDo artykułu: Brytyjski rząd zadecydował, że BBC ma ujawnić zarobki swoich gwiazd


Odc.59 „Dom” | Powrót Księcia Phobosa\nOpublikowano 3 stycznia 2016 Autor: Martha\nWziąłem głęboki oddech, ten sam, jak w moim śnie, zamykając oczy. Podobnie jak wtedy, zapełniłem nim doszczętnie płuca, wydychając je niemalże od razu. Różnica między rzeczywistością a nocnymi marzeniami była kolosalna. Nie omiótł mnie ciepły wiatr, nie poczułem zapachu kwiatów, ani dotyku promieni słonecznych. Nie słyszałem ptaków, ani kropli wody, która miała spaść do sadzawki. Nie było tu nic. Bezwzględna cisza, zakłócana dźwiękiem naszych kroków. Jedyne, co było identyczne, to ten szalenie znajomy zapach, którego nadal nie potrafiłem zinterpretować.\nOtworzyłem oczy. Wróciłem na ziemię, wyrywając się z rozmyślań o raju. Nie mogłem tego robić. Bałem się, że zamknę się w sobie, chcąc pozostać we wszechobecnym urodzaju, na dłuższy czas. Tym samym pozostawiłbym tu wszystko, co w tej chwili wydawało się najistotniejsze… moją chęć przetrwania.\nPył spod moich nóg wzbijał się do góry, brudząc nogawki od spodni, i niszczejące w oczach buty. Stawiając kroki, na początku próbowałem omijać pojedyncze kępy trawy, wyrastające z niezmierzonej łysej, zasuszonej gleby. Później przestałem zwracać na to uwagę. Wręcz dobijałem podeszwą umierającą roślinność. Z czasem moje oczy przestały wychwytywać nawet pojedyncze kamienie, o które potykałem się co pewien czas. Sypiąc pod nosem przeróżne wiązanki, pytałem sam siebie, co to wszystko ma znaczyć. Za jakie grzechy zostałem tak potraktowany. Chwilę łudziłem się, że ta cała przygoda, to jakiś żart. W ogóle nieśmieszny, głupi kawał, który tylko podziałał mi na nerwy. Ale nie. To były realia. Całą swoją skórą wyczuwałem spisek. Byłem pewny, że to sprawka Kiary, ale nie rozumiałem koncepcji. Bo co u licha miało być związanego z jej powrotem, w tonie obumarłego zielska, po którym właśnie chodziłem? Gdzie był ukryty ten parszywy odnośnik, którego za nic w świecie nie mogłem się doszukać? Doszło nawet do przewidzianej z góry sytuacji. Choć żal sponiewierał moje serce, zepchnąłem go na drugi plan. Lekarka przestała mnie obchodzić na samą myśl tego, że któregoś dnia, skonam tu z głodu- przez nią. Kolejną sprawą był wór, paskudnie ciężkich pytań, nieustannie wracających i domagających się odpowiedzi. Nie było opcji, abym zdołał się czegokolwiek dowiedzieć. Aż w końcu na tle tego wszystkiego stała gra uczuć, nieustannie ze sobą walcząca, kolidująca i przeszkadzająca w normalnym funkcjonowaniu.\nZgadza się- nic kompletnie nie było mnie teraz w stanie poruszyć. Musiałoby stać się coś konkretnego, odmiennego, wprowadzając do monotonnej rzeczywistości przynajmniej kilka zmian. I tak właśnie się stało, już po chwili, gdy o tym pomyślałem.\nWokół nas, panowała standardowa pustka- ta sama, którą widzieliśmy od długiego czasu. To w niej wylądowaliśmy, to przez nią odczuwałem zagubienie, to tutaj wytłumaczyłem Orube, jaki był powód mojego dziwnego zachowania. Choć był to główny problem, przez który pragnąłem powiesić się na pierwszej, lepszej gałęzi, nie dawałem po sobie poznać, że tkwiło we mnie coś jeszcze. Musiałem z tym żyć i odpierać ataki urażonego sumienia, które co pewien czas, dawało mocno o sobie znać. Męczące myśli, lawirujące pomiędzy tajemniczą Basiliadką, moimi nieokreślonymi uczuciami do niej i znikąd biorącym się duchem Meridianki, topiły się gdzieś, pośród tych beznadziejnie wysuszonych krzewów, traw i konarów. Umarłe, pozbawione dawno duszy tkwiły co i rusz, porozrzucane byle gdzie, jak klocki wysypane przez dziecko na podłogę. Zaczynając powoli przywykać do beznamiętnych, tragicznych widoków, coś znów musiało naruszyć moją barierę wytrzymałości. Kolejne zmiany, na które nie byłem przygotowany i potrzebowałem odrobiny czasu, by zrozumieć, co widzę. By pojąć, że krajobraz zmienia się w mgnieniu oka, pozostawiając ten stary, brzydki i śmierdzący, zbutwiałym drewnem.\nStałem razem z Orube, jak dwa pale, wbite w ziemię, czekając, aż pnące rośliny, pokryją nasze zesztywniałe ciała. Nie trzeba było nawet ze sobą rozmawiać, by wyczuć zaistniałą w nas niepewność, strach i euforię w jednym. Taka wybuchowa mieszanka tliła się w naszych szybko bijących sercach, które nieopatrznie podeszły nam do gardeł. Mięsień, waląc jak opętany, zupełnie nieproporcjonalnie do zagrożenia, wzmagał w nas ciepło. Wręcz miałem wrażenie, że zaraz nastąpi samozapłon, podpalimy się nawzajem i zginiemy w męczarniach. Nie dążyliśmy do autodestrukcji . Jedyną rzeczą, zajmującą nasze całe mózgi, był widok przed nami.\nJuż od jakiegoś czasu dostrzegałem dziwne rzeczy. Twarda jak kamień ziemia, zaczęła zmieniać się w lekko błotniste moczary, przez które myślałem, że lada moment wywinę orła. Suche trawy nabierały elastyczności, a pojedyncze krzewy wypuszczały listki- małe bo małe, ale były. Najbardziej jednak zastanowił mnie kwiatek, który mimo beznadziejnych warunków zakwitł. Jego fioletowoniebieski kielich natychmiast przykuł moją uwagę. Aż musiałem pokazać go Orube, która sama nie bardzo wiedziała, co z tym fantem zrobić. Idąc dalej, widzieliśmy mnóstwo dziwnych zjawisk, ale to, co pojawiło się teraz, można było potraktować jako przełom i swego rodzaju niespodziankę… nawet miłą, pod warunkiem, że wiedziałbym, co czeka mnie po drugiej stronie zarośniętego, liściasto- iglastego lasu.\n– A to co…\nSłysząc pretensjonalnie rzucone w przestrzeń zdanie, wyrwałem się z głębokiego zamyślenia. Powoli i ostrożnie przekręciłem głowę w stronę Orube, stojącej tuż obok. Żar jaki bił od jej ciała, mogłem spokojnie porównać do nagrzanego pieca kaflowego. W obawie, że jej skóra zaraz mnie poparzy, odsunąłem się o nanometr dalej. Ależ ja wcale nie chciałem się od niej separować. Było mi bardzo miło, że nie tylko ja mam mętlik w głowie.\n– Sam nie wiem…- wycedziłem, zawieszając wzrok w pobliskiej przestrzeni- Pustynia nagle przeistaczająca się w całkiem nieźle wyglądający las, nie należy do normalności…\n– Może to jakaś oaza…\n– Przydałaby mi się oaza… Ale bardziej spokoju, niż roślinna.\nZacząłem uważnie lustrować każdy zakamarek znaleziska. Gdybym siedział tu sam, zacząłbym podejrzewać u siebie halucynacje. Na szczęście Orube utwierdzała mnie w przekonaniu, że to co widzę, nie jest omamem.\nWyschnięta ziemia, w miarę oddalania się mojego wzroku w głąb lasu, stawała się pulchniejsza. Nie był to wynik żyzności, ale wilgoci. Błoto, czy cokolwiek to było, zaczynała pokrywać ściółka- grubsza, z każdym kolejnym metrem. Wmieszane w jej skład szyszki, orzechy, liście i igły, tworzyły całkiem przyjemną dla oka ,mozaikę brązowych barw. Spod grubego kożucha, wyrastały mchy i paprocie, z mozołem walczące o przetrwanie. Zarówno pojedyncze krzewy, jak reszta roślin nie wyglądała zbyt dobrze. Czemu tu się dziwić… Słońce świeciło jak świeciło, czyli beznadziejnie słabo. Sama woda nie daje możliwości przetrwania delikatnym tworom natury. Do szczęścia wyraźnie brakowało im światła . Stwierdziłem to od razu, widząc dziwny odcień zieleni, zdobiący wszelakie łodygi i liście. Był zgaszony, chłodny i ciemny… Niósł na myśl rośliny zakonserwowane nagłym zjawieniem się zimy. Brakowało mi tylko zamarzniętych kryształków poczętych z rosy, śniegu lub przynajmniej mroźnego wiatru. Możliwe, że kolor zmienił swoje nasycenie, poprzez szare plamki, tańczące po ziemi, na skutek rzucanego przez korony drzew, cienia. One same zdawały się rosnąć, niewzruszone panującymi tu warunkami. Choć na wpół nagie, trzymały się dzielnie, zasypując gałęzie dość sporą ilością liści i igieł. Ich kora była nawet z daleka rozpoznawalna. Dawała możliwość wymienienia gatunków drzew, po swoim kolorze i strukturze… nie tak jak wcześniej.\nCoś zauroczyło mnie w tym widoku. Nie wiedziałem co, ani dlaczego, gdyż obcy las prognozował utrudnienia w dalszej drodze. Nie mniej, jego wygląd przypadł mi do gustu. Podobnie jak powietrze, z czymś nieustannie mi się kojarzące. Do cholery, ale z czym? Nawet nie wiem gdzie jestem, a każda napotkana rzecz wydaje mi się niezwykle bliska. Choć nie byłem w domu, ciągle miałem wrażenie, że w nim jestem…\nPotrząsnąłem głową, w nadziei, że denne stwierdzenia powypadają mi uszami.\nTo absurd. Moje myślenie nie miało pokrycia z tym, co się tutaj działo. Meridian i Ziemia, były bardziej kolorowe, i w żaden sposób nie przypominały zielarskiej suszarni, której ktoś zapomniał w odpowiednim momencie wyłączyć. Nawet ta cała pustka i ilość zwierząt jak na lekarstwo. Aż w końcu to dziwne zachowanie natury, która płynnie przechodzi ze skrajności w skrajność. Czułem się jak w jakiejś grze, z nałożonymi na siebie mapami. Tu nic nie było oczywiste, i właśnie się o tym przekonywałem.\n– Ej, popatrz…\nCichy, lecz tryskający szczęściem głos wojowniczki, nakazał zwrócić na nią uwagę. Nie patrzyła na mnie. Ruszyła z miejsca, w stronę nieopodal rosnącej, gigantycznej sosny. Nim jej twarz zdążyła zniknąć za hebanowymi włosami, dojrzałem nań ciekawość. Teraz, jej ciało, niesione przez nieodpartą chęć pokazania mi czegoś interesującego, poruszało się płynnie i z gracją. Jej w dalszym ciągu czysta, żywo czerwona sukienka, falowała w rytm kroków. Nagie, smukłe stopy zatapiała w ciemnej brei, nie przejmując się nią ani trochę. Zapatrzyłem się w ten pełen wdzięku obraz. Niczym motyl z mojego snu, rozłożyła skrzydła, wzbijając się nad ziemię, a następnie opadając tak lekko, jak rzucone w górę piórko. Obserwowałem jej kołyszące się biodra, przysłaniane co jakiś czas pięknie wyprofilowanymi dłońmi.\nWtem, jej zgrabne nogi zgięły się. Orube ukucnęła przed ciemno brązowym pniem, o odłupującej się gdzieniegdzie korze. Następnie przekręciła głowę, prezentując mi swoje zaskoczone oblicze. Odbiłem się w jej wielkich, złotych oczach, patrzących na mnie z wielkim zainteresowaniem. Krzyczały „podejdź do mnie” raz za razem. Nie byłem pewien, czy przypadkiem czegoś do mnie mówi. Widziałem tylko, jak jej usta poruszają się w kształt słów, rzucanych we mnie wymownym spojrzeniem. Zahipnotyzowała mnie? Pozbawiła zdolności myślenia? W jaki sposób ta egzotyczna istota, budziła we mnie taki podziw? To na pewno nie była żadna magiczna sztuczka. Ona wręcz wabiła swoim wyglądem, o czym przekonałem się nie raz… Nie mogłem powiedzieć, że miałem świra na punkcie kobiecych kształtów, bo wstydziłem się samej obserwacji, ale świętej pamięci Cedric wiedział co robi. Natura obdarzyła ją niebanalną urodą.\nLekko otumaniony podszedłem do kobiety. Uklęknąłem tuż obok, znajdując suche miejsce pod kolanami.\nNie patrzyłem na twarz wojowniczki, bo daję słowo, działo się ze mną coś niedobrego. Niezrozumiałe uczucie, które żywiłem do tej kobiety, wprawiało mnie w coraz większe zakłopotanie i zamęt. Pragnąłem czegoś wewnętrznie. To coś było mocno trzymane sidłami, uniemożliwiającymi ucieczkę. Gdyby się uwolniło, może w końcu zrozumiałbym samego siebie.\nMoje szeroko otwarte oczy, wychwyciły poruszającą się dłoń Orube. Wyprostowała palec wskazujący, przenosząc go gdzieś przed siebie. Wiodłem za nim wzrokiem, jak za wskazówką zegara, która zdawała się powoli zatrzymywać. Już niebawem ujrzałem okazałego prawdziwka. Jego brązowy kapelusz, przyozdabiały malutkie, złote cętki.\n– Tutaj musi padać od dłuższego czasu. Grzyby nie wyrastają tuż po deszczu.\n– Podobnie jak liście i kwiaty…- Szepnąłem, przenosząc zainteresowanie na twarz wojowniczki.\nCo mnie po nędznym grzybie, skoro moją duszą kierowały jakieś złe moce…Zaczęły sterować myśleniem, po swojemu. Nie przejmowałem się w tej chwili ani niebezpieczeństwem, które może czyhać za rogiem, ani tym bardziej Kiarą, która także stanowiła potężny obiekt moich zmartwień. Nadprzyrodzona siła chciała, bym zainteresował się czymś innym, poza problemami, znajdującymi się u mnie na pierwszym miejscu. Na tle dziwnego, nieznanego uczucia, rosnącego w siłę, pojawiała się potrzeba zapewnienia mnie o tym, że któregoś dnia Orube nie zechce się ode mnie odseparować. Nie traktowałem jej jak własności, lecz jak cenny, diamentowy pył, który może mi się wyślizgnąć z rąk, przesypując przez palce.\nKobieta uśmiechnęła się do mnie niepewnie. Byłem aż 40 cm od niej, ale zdawałem się naruszyć jej terytorium. Nie okazywała tego w sposób oczywisty. Oznajmiały mnie o tym dopiero nieco zdezorientowane rysy, malowane mimiką jej buzi.\nWróciłem do siebie. Poczułem się tak, jakby ktoś właśnie zmasakrował mnie kulą do kręgli, bądź innym ciężkim narzędziem zbrodni. Z palpitacjami serca, zacząłem szukać wokół siebie czegoś, co zainspiruje mnie do wymyślenia dobrej wymówki. Bezczelne gapienie się prosto w jej oczy nie było dobrym pomysłem. To było głupie.\n– Dlaczego tak na mnie patrzysz? Strasznie zbladłeś…\n– Ja po prostu nie wiem, czy jest sens iść dalej.\nCieszyłem się, że chwyciłem za pierwszy lepszy pomysł, wręcz perfekcyjnie udając spokojnego człowieka. Maska, którą przywdziałem lekko wygięła się, na widok zszokowanego wyrazu twarzy kobiety.\n– Chcesz zawrócić? Dlaczego?\nGdy wojowniczka wyrzuciła z siebie uszczypliwe pytanie, siła słów aż popchnęła mój tułów. Zachwiawszy się raz a porządnie, zacisnąłem usta. Łagodność goszcząca do tej pory w Basiliadce, zniknęła. Wyparowała gdzieś razem z moją pewnością siebie. Trybiki w moim durnym łbie ruszyły, uruchamiając ospałe, szare komórki.\n– Ten las wydaje się nie mieć końca- powiedziałem tak, jakby to wszystko było oczywiste od samego początku- Może należało iść w drugą stronę.\nJuż miałem zacząć triumfować w głębi siebie za doskonałą grę aktorską, gdy nagle usłyszałem zniesmaczony jęk.\n– A mnie się wydaje, że idziemy w dobrym kierunku!\n– W kierunku czego?\nCisza. Znów ta cholerna cisza, zapadająca zawsze w kluczowych momentach. Ten przerywnik był bardziej denerwujący niż dwudziestominutowe reklamy w środku filmu. Zdając sobie sprawę, że właśnie zadałem pytanie, na które nikt tutaj nie zna odpowiedzi, podrapałem się z zakłopotaniem po skroni. Zniżyłem wzrok, ze wstydu, wzbudzonego niechcący wypowiedzianymi agresywnie słowami. Lekko przymknięte powieki zasłaniały mi większość świata, którym stał się rąbek sukienki Orube. Ku mojemu zdziwieniu nagle zniknął z mojego pola widzenia, czego następstwem był delikatny szelest. Znów, z miną pobitego psa, podniosłem na Basiliadkę zdziwione spojrzenie. Stała nade mną, z miną na pograniczu złości a zaskoczenia.\n– Zaraz zobaczymy- Odpowiedziała nonszalancko, wydobywając ze swoich ust mały, wredny uśmieszek.\nZanim zdążyłem coś powiedzieć, kobieta rzuciła się na drzewo. Daję słowo, tyle agresji nie widziałem nawet w sobie, gdy miałem 10 lat. Tuż po tym akcie przemocy spodziewałem się bestialskiego obrywania kory, albo wymierzania pięścią morderczych ciosów. Lecz nie. Zdziwiłem się po raz kolejny, gdy Basiliadka, jak gdyby nigdy nic, zaczęła wspinać się do góry. Na prostym pniu, na śliskiej korze, bez gałęzi i bez liny.\nWstałem przerażony widokiem. Jak babcię kocham, bałem się, że zaraz spadnie. Ale ona dalej brnęła, coraz to wyżej i wyżej. Nawet nie okalała kończynami pnia. Ona się w niego wbijała. Sam nie wiem czym. Może jej stopy miały niewidzialne przyssawki a ręce kocie pazury. Kora sypała się pod wpływem jej gwałtownych ruchów. Przypominała zająca, albo antylopę, nie wiem, może i nawet geparda, które za pomocą silnych, tylnych łap, popychają ciało, przesuwając je 10 metrów dalej.\nWłaśnie dostałem w twarz szyszką. Machinalnie zaciskając powieki i charcząc pod nosem, spuściłem głowę. Począłem otrzepywać twarz z resztek owocu iglaka, który myślałem, że właśnie zranił mi twarz. Po kilku sekundach dotykania jej i sprawdzania, czy przypadkiem nie zostałem poszkodowany, znów wzniosłem oczy ku niebu.\nMoje powieki rozchyliły się na pełną szerokość. Źrenice skurczyły pod wpływem światła pochmurnego dnia. Na samym szczycie, na jednej z najwyższych gałęzi, stała Orube. Zdawała się dotykać głową tych ciężkich deszczowych chmur, przez które starało się przeniknąć słońce. Jak sokół stała wyprostowana, dumnie spoglądając w dal, bystrymi oczyma. Niepotrzebnie bałem się o jej upadek. Ja faktycznie nie znałem jej możliwości. Choć to wojowniczka, cały czas doskwierało mi przekonanie, że zrobi sobie kuku. A tu, proszę bardzo. Włazi na sam czubek kilkunastometrowego drzewska, nie prosząc o drabinę. Bez skrzydeł, bez magicznych zdolności. Od tak, jak przestraszony kot, wbiegła na drzewo nie łapiąc zadyszki. Ona faktycznie miała coś z tego futrzastego zwierzaka. Niech mnie kule….\n– Widzisz coś?- Wrzasnąłem, tworząc przy ustach nieudolny wzmacniacz, za pośrednictwem zwiniętych dłoni.\n– Chyba jakieś miasto!\n„Co, jajco”? Nie, nie, nie. Chwila. To było zbyt głupie, żeby wyszło z jej ust. Może nadszedł czas, by porządnie umyć sobie uszy… A najlepiej żeby umyć się w całości. Byłem koszmarnie brudny i czułem się brudny.\nWpadając dosłownie na sekundę w lekkie zamyślenie, już po chwili zostałem z niego wyrwany, w okrutny sposób.\nObok mnie, prosto z czubka drzewa , spadła Orube. Oczywiście na przysłowiowe cztery łapy, jak to koty mają w zwyczaju. Słysząc głuche lecz głośne tąpnięcie, myślałem, że zejdę na zawał. Podskoczyłem, wydając krótki, paniczny wrzask.\nOddychałem szybko, próbując zaopatrzyć w tlen każdą, ciężko przerażoną komórkę w moim ciele. Nawet nie zauważyłem, jak przyciągnąłem do siebie, podkurczone ręce. Choć mnie to zaciekawiło, mojej uwadze nie uszedł lekko znudzony wyraz twarzy Basiliadki.\n– Cywilizacja znajduje się niedaleko. Za niecałą godzinę powinniśmy być na miejscu.\nAch, więc to żadne jajco, tylko miasto… Miasto?!\nCholera, czyli jednak szliśmy w dobrą stronę. A więc nasza podróż miała cel. Pytanie tylko jak to się stało, że wybraliśmy odpowiedni kierunek. Uśmiechnąłem się delikatnie, czując w jakiejś małej, lecz znaczącej części ulgę.\n– A jakieś szczegóły? Zauważyłaś coś ciekawego?\n– Niestety nie. Bardzo się starałam, ale wszystko spowija dość gęsta mgła. Za to mogę ci przysiąc, że widziałam budynki.\nZ mojego serca spadł ciężki kamień. A więc jest już jakiś pozytyw.\nNieco zmoknięta ziemia, wydawała się brunatna, wręcz idealna do posadzenia warzyw. Z liści dziko rosnącej, gigantycznej rośliny, żywcem wziętej z lasu deszczowego, spływały właśnie dwie, może trzy krople zgromadzonej nań rosy. Tuż pod jej finezyjną, poskręcaną konstrukcją, płynął potok, niosąc krystalicznie czystą wodę. Ocierając się o mnóstwo kamieni, wydawała szum typowo górskiego strumyka. Rzeczka płynęła gdzieś z odległych rejonów, równie tajemniczych i nieznanych, jak to miejsce.\nZanurzyłem w niej dłonie. Lodowata ciecz na chwilę sparaliżowała moje ręce, lecz już po chwili uformowałem z nich prowizoryczną miseczkę. Zapełniłem ją, wynurzając niemalże natychmiast, gwałtownym ruchem. Ciecz wyślizgiwała się spomiędzy nieszczelnie dociśniętych kątów dłoni, wzdłuż małego palca. Podniosłem ją na wysokość twarzy. Następnie, lekko wydymając usta, zanurkowałem nimi w dłoniach. Wypijając w ten sposób już chyba dziesiątą porcję płynów, uzupełniałem ich niedobory. Woda była całkiem smaczna, mimo delikatnej rybiej woni.\nTuż za mną rozciągał się przyjemny dla oka krajobraz. Pomimo szarego światła, które okalało każdy, choć najmniejszy zakamarek tego miejsca, las wyglądał jak z bajki. Nieco opustoszały, nie kipiący bogactwem barw, mimo to robił na mnie wrażenie. Pośród mnóstwa przypadkowo porozsiewanych paproci, widniał zielony dywan, stworzony z mchów i porostów. Leśna ściółka zniknęła gdzieś po drodze, zupełnie tak, jakby wiatr zdmuchnął ją na obrzeża, sprzątając przed naszym nadejściem. Poza kilkoma kwiatami i krzewami, z wysokich drzew opadały na ziemię liany. Miałem ochotę pobawić się na nich, wracając do dziecięcych lat, ale nie wypadało. Poza pniami różnorodnych kolosów, po których wiły się bluszcze, były także ich powalone szczątki. Resztek po ogromnych systemach korzeniowych, wraz z podstawą konarów, było tu całkiem sporo. Obrośnięte wszelkiego rodzaju roślinnością, walały się co kilka kroków, dodając uroku. Pod jednym z nich, siedziała Orube. Skryta w jego mroku, trwała w zamyśleniu, z lekko podkulonymi nogami. Oplatała je ramionami, które łączyły się za pomocą kurczowo wplątanych w siebie palców, jednej i drugiej dłoni. Jej sukienka zasłoniła doszczętnie łydki, wraz ze stopami.\nJej twarz, otulona cieniem konara, wyglądała jeszcze bardziej posępnie, niż mogłoby się wydawać. Coraz bardziej martwiłem się, że mogła zaszkodzić jej ryba, którą niedawno wyłowiliśmy i zjedliśmy. Boże, przecież opiekłem ją z każdej strony swoją mocą, nie mogła być surowa. Tym bardziej, że mnie nic nie jest.\nZaspokajając całkowicie uczucie pragnienia, wyprostowałem nogi. Stanąłem sztywno, nabierając w płuca powietrza. Dziwiło mnie, że zapach staje się coraz intensywniejszy i jednocześnie coraz lepiej rozpoznawalny. On już gdzieś kiedyś był w moim życiu. Nigdy nie zwracałem na niego uwagi, ale teraz, będąc nie wiadomo gdzie, czuję go i wiem, że obcowałem z nim wiele czasu.\nLekko sfrustrowany czymś, czego za chiny ludowe nie mogłem odgadnąć, postawiłem pierwsze kroki w kierunku wojowniczki. Nie przejmowała się mną. Dalej tkwiła w miejscu, nad czymś myśląc. Odsłoniłem wejście, poprzez odgarnięcie pojedynczych łodyg bluszczu. Zwisały wzdłuż prześwitu, czyniąc z nich gustowne firany. Usiadłem obok Basiliadki, natychmiast przenosząc na nią ciężar zainteresowania.\nByła nieobecna. Zagubiona na drodze swoich rozmyślań, pozostawiła po sobie jedynie pusty wzrok. Porównywalny do tego, widzianego przeze mnie dłuższy czas temu, gdy siedziała przed paleniskiem. Nie ruszała się, a o jej życiu informowała mnie tylko podnosząca się i opadająca klatka piersiowa. A może ona po prostu była taka śpiąca? Diabli wiedzą, co robiła gdy ja odpoczywałem w szałasie. W tej chwili mogłem spodziewać się nawet tego, że całą noc tkwiła zapatrzona w dogasający ogień.\nPochyliłem tułów. Zrobiłem to na tyle delikatnie, by nie zwracać na siebie uwagi. Nie miałem niczego w zanadrzu. Zainteresowało mnie jej zamyślenie. Ten stan powtórzył się dzisiaj drugi raz. Ciekawiło mnie, jakie rozważania snuje. Czego dotyczą i dlaczego pochłaniają ją na tak długo?\nSpojrzałem jej w twarz. Zanurkowałem oczyma, między czarne jak smoła włosy wojowniczki. Spadające kaskadą wzdłuż jej bardzo wyrazistej twarzy, prawie dotykały ramion. Idealnie przycięte tworzyły boba, który podkreślał jej niepowtarzalną urodę. Coś ciekawiło mnie w tej istocie. Nawet gdy o tym zapominałem, później łapałem się na bezsensownym gapieniu, w stronę Basiliadki. Choć każdy centymetr jej ciała był dla mnie niezwykły, oczy wzbudzały najwięcej emocji.\nLekko zmarszczyłem brwi. Ta para szlachetnych, pobłyskujących pereł, miała w sobie odrobinę czegoś znajomego. Tak jak to całe, przeklęte powietrze. Obydwie rzeczy nie miały ze sobą nic wspólnego, choć wzbudzały we mnie nie małe emocje. Zacząłem uważnie przyglądać się tęczówkom Orube. Mieniące się w odcieniach złota i brązu, odbijały od siebie słabe światło. Wyglądały jak oprawione w szkło języki ognia, płonącego całą swoją mocą. Zupełnie tak, jakby…\nOparłem się natychmiast o zbutwiałe oparcie wnętrza, naszego schronienia. Dotarło do mnie to, czego nie zdołałem zauważyć wcześniej. Nie wiem dlaczego, bo to wręcz było oczywiste. Widoczne na kilometr, niewymagające zgadywania.\nOczy wojowniczki przypominały oczy Kiary.\nPrzyłożyłem dłoń do czoła. Przetarłem nią suchą skórę, od oczu, po żuchwę. Dwudniowy zarost zachrzęścił mi pod opuszkami palców, drażniąc zmysły.\nJak ja mogłem tego nie dostrzec. W jaki sposób tak istotny szczegół uciekł mojej uwadze? Może dlatego wzbudzała moje zainteresowanie? Może stąd te dziwne uczucia, które ciągle wracały na sam jej widok? Faktem było to, że kolor oczu miały kropka w kropkę identyczny. Choć mające ze sobą wiele wspólnego, różniły się pod wieloma względami. Oczy Meridianki miały w sobie mnóstwo tajemniczości. Była zawsze miła, pomocna i udało się jej wymierzyć strzałą amora, w moje serce. Problem w tym, że teraz, gdy tylko je sobie przypominałem, ogarniał mnie niepokój. Wydawały się piękne, lecz niebezpieczne, w tym negatywnym sensie. Gdzieś za tą złotą zasłoną, kipiącą od bogactwa, chowało się jej drugie oblicze. Nie pokazała mi go. Nigdy. Ale teraz wydaje mi się, że jego część ujawniła się w liście. Tym, który dostałem razem z jej naszyjnikiem.\nBędąc ze sobą w stu procentach szczery, miałem wątpliwości, czy się przypadkiem nie przeliczyłem, w związku z lekarką.\nDlaczego? Bo miałem właśnie porównanie. Moja wyobraźnia zestawiła obraz Kiary i Orube. Stojące obok siebie twory, niemalże ulepione ręką Michała Anioła, porażały wieloma różnicami. Nie tylko w wyglądzie, ale w tym, co prezentowały ich twarze. Ale skoro jesteśmy przy oczach, odniosłem się także do tych, które posiadała Basiliadka. W przeciwieństwie do Meridianki, nie miały w sobie nic tajemniczego. Żywe, piękne, obserwujące świat takim, jakim jest. Czułe gdy trzeba, groźne, w obliczu niebezpieczeństwa. Odważne i dumne, czyniące z siebie żółte diamenty, w które można by się patrzeć godzinami. Nie odstręczały mnie w żaden sposób. Napawały spokojem. Koiły, działając jak dobry środek przeciwbólowy. Czułem się przy nich bezpieczny.\nNie wierzyłem w to, co właśnie do mnie dotarło. Zawsze myślałem, że oczy Kiary są piękne i nic ich nie przebije. Ale jednak ktoś to zrobił, w najmniej oczekiwanym momencie.\n– Cały czas zastanawiam się, gdzie my właściwie wylądowaliśmy.\nCichy szept oplótł moje uszy, nakazując przerwać rozmyślania. Zerknąłem kątem oka na Orube, która właśnie zaczęła skubać kawałek sukienki, na wysokości kolan. Jej wzrok pozostawał ten sam, jak wcześniej.\n– Powiem ci coś, ale nie zrozum mnie źle- odpowiedziałem.\nKobieta wreszcie zmieniła punkt obserwacji. Właśnie mierzyła mnie spojrzeniem od góry do dołu, lekko zdziwiona tajemniczo sformułowanym zdaniem.\n– Od kiedy tu jesteśmy, nieustannie czuję w powietrzu coś, co doskonale znam. Autentycznie, mam wrażenie, że przynajmniej pół swojego dotychczasowego życia spędziłem w tej woni.\nOrube wytrzeszczyła oczy. Zrozumiał bym to, gdyby jej usta nie uniosły się w dziwnym, krzywym uśmiechu.\n– Co ty? Chowałeś się w oborze? – Rzuciła Basiliadka, chichocząc pod nosem.\n– Że co? Jakiej oborze? – Burknąłem gniewnie, nie za bardzo rozumiejąc co ma na myśli wojowniczka. Obrażała mnie, czy robiła sobie głupie żarty?\nKobieta zachichotała, marszcząc nosek w zabawny sposób. Odwróciła głowę, patrząc teraz gdzieś przed siebie.\n– Phobos, tutaj od początku pachnie jak w chlewie. Jakąś stęchlizną. Nie udawaj już, po prostu powiedz, że lubiłeś bawić się w błotku ze świnkami.\nNie wiedziałem, czy się śmiać, czy milczeć. Orube co jakiś czas parskała śmiechem, najwyraźniej wyobrażając sobie moje umorusane ziemią i paszą dla świń, ubranie. Jakoś specjalnie nie było mi do śmiechu.\n– Orube, mówię poważnie, ten zapach autentycznie przynosi mi na myśl coś bliskiego mojemu sercu, podobnie jak te chmury, przewalające się za dnia, nad naszymi głowami.\nBasiliadka wreszcie przestała prychać i zasłaniać usta, w obawie, że zobaczę jak się śmieje. W mgnieniu oka spoważniała, pozbawiając swoich ust szerokiego uśmiechu. W zastępstwie przyszło lekko niepewne spojrzenie.\n– Phobos…- Zaczęła ściszonym, lekko drgającym głosem- Czy ty siebie słyszysz?\nUniosłem brwi do góry, marszcząc czoło nienaturalnie mocno. Zaskoczyło mnie to pytanie. Niewiele brakowało, a by mnie zdenerwowała.\n– Przecież mówię ci co czuję, to źle?\n– Nie o to chodzi, brzmisz tak, jakbyś był domu!\nNie, nie chodziło tylko o to, co powiedziała wojowniczka.\nOna zresztą też zesztywniała, żeby było śmieszniej.\nGdzieś z oddali, dobiegł nas dźwięk, budzący trwogę. Ryknięcie, przypominające lwie, a może smocze. Nie wiem. Cokolwiek to było, przeraziło mnie na tyle, że automatycznie stanąłem dęba, by już po chwili strzelić się z całej siły w głowę i upaść tam, gdzie siedziałem. Z gleby natychmiast zaczęła zbierać mnie Orube, szarpiąc gwałtownie za koszulę.\n– Rusz się! Gaz, gaz!!!- Wrzeszczała, jak opętana, wywalając moje bezwładne ciało z kryjówki, jak jakieś truchło. Poczułem się upokorzony. Ta kobieta była silniejsza ode mnie.\n– Do cholery, przecież wychodziłem!\n– Do dupy to twoje wychodzenie! W nogi!\nBez dalszych komentarzy, wystrzeliliśmy jak kula z procy, prosto przed siebie. Potykałem się dosłownie o wszystko, włącznie z nogami,. Plątały się niemiłosiernie, chcąc biec szybciej, ale nie będąc w stanie. Orube oczywiście biegła jako ta sarenka, przeskakując nad powalonymi drzewami i omijając kamienie. Tym razem nie miałem czasu na podziwianie jej zgrabnych ruchów. Musiałem dopilnować, aby to coś, co wydaje takie odgłosy, nie zeżarło nas na obiad. Miałem moc, ale bez potrzeby wolałem jej nie marnować.\nPędziliśmy pomiędzy drzewami, przedzieraliśmy przez knieje, dysząc ciężko, otumanieni chęcią przetrwania. W końcu, wpadliśmy w gęsto upakowane skupisko krzaków, przypominających żywopłot, tylko w lekkim nieładzie. Nie widząca ani razu w swoim życiu sekatora roślina, pochłonęła nasze ciała. Zaczęliśmy przeciskać się przez jej cielsko, złożone z miliarda patyczków, wbijających się nam dosłownie wszędzie. Rozpaczliwie odgarniałem każdą gałązkę, starając się stworzyć przejście zarówno dla siebie, jak i dość mocno zaaferowanej wojowniczki. Wyrzucając pod nosem serie przeróżnych wiązanek, jedna po drugiej, w końcu wypadliśmy po drugiej stronie.\nNa nasze nieszczęście, miejsce okazało się urwiskiem.\nNic nie zrobiliśmy, bo zaczęliśmy spadać. Nasze ciała wpadły w turbulencje nie do opanowania. Staczaliśmy się z góry, wrzeszcząc jak dwa oszołomy, by już po chwili uderzyć o glebę, wpadając jedno na drugie, dosłownie tak, jakby ktoś chciał zrobić z nas kanapkę.\nOrube natychmiast zlazła ze mnie, jęcząc pod nosem. Gdybym nie poczuł, że odpycha się od ziemi i jednocześnie ode mnie rękoma i nogami, pomyślałbym, że połamała sobie którąś z kończyn.\nLeżałem twarzą do ziemi. Czułem jak piasek chrzęści mi między zębami. Nic mnie nie bolało, a więc jestem cały i zdrowy. To doskonale. Pierwszy kaskaderski wyczyn za mną. Nie wiem tylko dlaczego, ale wcale mnie to nie cieszyło.\n– Ja pieprze…\nPoderwałem kark do góry, za którym poszła głowa. Zobaczyłem tylko trawę. O dziwo nadal żywą i kołyszącą się pod wpływem wydychanego przeze mnie powietrza.\nSplunąłem do boku, chcąc pozbyć się ciała obcego z ust, jednocześnie nie trafiając w Orube. Przekręciłem więc głowę na przeciwną stronę. Następnie wróciłem z powrotem, by nagle spotkać się z dłońmi wojowniczki, lądującymi wprost na moich oczach, doszczętnie zasłaniając cały widok.\n– Co ty robisz- Rzuciłem, ze szczyptą wściekłości, która niechcący przeciekła mi przez jakąś szczelinę w barierze, stworzonej z wytrzymałości\n– Może lepiej będzie, jeśli nie spełnię twojej prośby.\nTak, lubiłem jej dotyk, ale nie w obliczu zagrożenia, które coraz mocniej mnie o sobie uświadamiało. Tym bardziej, że w tej chwili miałem jej dłonie na swoich oczach, a nie na policzkach. Jednak, póki nie mam 80 lat, chciałem cieszyć się zmysłem wzroku i wykorzystywać wtedy, kiedy mam na to ochotę.\n– Orube, cokolwiek tam jest, proszę, daj mi spojrzeć.\n– Ty nie chcesz tego widzieć, uwierz mi.\nGłos wojowniczki był spanikowany. Słowa, wydobywające się z jej najprawdopodobniej trzęsących się ust, były nafaszerowane po brzegi strachem. Skąd ta panika? Co ona do licha tam zobaczyła?\n– I co? Będziesz je trzymać tak na mojej twarzy dopóki któreś z nas nie umrze? Weź je!- Warknąłem podniesionym tonem, by mocniej oddziaływać na Basiliadkę.\nUsłyszałem ciężkie westchnienie. Ręce kobiety zsunęły się z moich zamkniętych oczu, oddając im wolność.\nWstałem na nogi, otrzepując mocno wyeksploatowane ubranie. Ze wściekłością oglądałem pojedyncze nitki i niewielkie dziury, które przed chwilą sobie zafundowałem. Następnie zlustrowałem Orube w taki sposób, że gdyby to widziała, prawdopodobnie zbombardowałaby mnie serią uszczypliwych komentarzy. Stała jak głaz. Zastygła, w totalnym bezruchu, gapiąc się na coś przed sobą. Nasze spojrzenia przecinały się do siebie prostopadle. Szybko zrozumiałem, że patrzę nie tam gdzie trzeba. W miejscu przed sobą, gdzie starałem się coś znaleźć, była dalsza część lasu, tyle, że rosnącego na skarpie.\nZacząłem powoli odwracać głowę. Już zdążyło ogarnąć mnie uczucie niepokoju. Może przez Orube, u której na czole widniały chyba pierwsze od czasu naszego początkowego spotkania kropelki potu. Oddychała stabilnie, ale to były tylko pozory. Starannie uszyta maska, pod którą usilnie chowała strach. Walczyła ze sobą. Tyle wystarczyło mi, bym poczuł realne zagrożenie.\nMoje oblicze stanęło na wprost tego, co takim strachem darzyła wojowniczka.\nW pierwszej chwili myślałem, że coś mi się przewidziało. Uśmiechnąłem się niepewnie, będąc przekonany, że to tylko żart. Powoli otwierałem szerzej powieki. Coraz szerzej i szerzej, aż do granicy bólu, gdy oczy zaraz miały wypaść mi z oczodołów.\nStawiałem kolejne kroki w przód, czując z każdym kolejnym, jak nogi stają się watą, a usta prostują z uśmiechu, do jednostajnej linii.\nChoć serce próbowało wszystkiemu zaprzeczyć, oczy dalej, uparcie uświadamiały mi, że to prawda. Że to wszystko jest pieruńsko prawdziwe, aż do sedna obrzydliwości tego słowa.\nIdąc w przód, dostrzegałem coraz to więcej szczegółów. Im dalej, tym silniejsze ciarki na plecach. Chłód, który paraliżował moją skamieniałą twarz, wykrzywioną w dziwny sposób, rósł pod wpływem roztaczającego się przede mną widoku.\nOpadłem na kolana.\nWbiłem sztywne palce, w gumowatą ziemię. Zatapiałem je, starając się ścisnąć. Gleba wylewała się spod dłoni. Zapach znów przybrał na sile. Niebo, swoją potęgą przygniotło mnie do trawy, jak podeszwa obuwia, przypadkowo nadeptując żabę.\nW jednej chwili odeszły wszystkie troski. Każda rzecz, która do tej pory mnie martwiła zostawiła duszę w świętym spokoju. Wątpliwym spokoju. A właściwie jego kompletnym braku.\nTuż po tym, zalał mnie lęk. Silny i nieopanowany, otworzył moje usta, wydobywając modulowane, płaczliwe zawodzenie, trwające chwilę. Mieszanka uczucia zgubienia, beznadziei i bezradności, stworzyła tylko jedno słowo, opisujące każdy fragment mojego wewnętrznego rozbicia\nRzuciłem w przestrzeń. Nie słysząc głosu pocieszenia… jakiejkolwiek odpowiedzi, zwiesiłem głowę, zaciskając z całych sił usta. Poczucie samotności, spowodowało wyjątkowo nieprzyjemne dreszcze. Czułem się jak pustelnik, pomimo tego, że tuż za mną, stała ogłupiona Orube. Nie komentowała tego co widzieliśmy. Nie odzywała się. Obserwowała w milczeniu jak cierpię. Zacząłem jej nienawidzić, ale nie z tego powodu. Ona znów miała rację.\nOd samego początku byłem w domu. Czułem się jak w domu.\nAle to nie był ten sam dom, do którego zapragnąłem natychmiast wrócić.\nKategorie: Bez kategorii\t| Tagi: Emocje Fantasy Fobos Historia Opowiadania Opowiadania psychologiczne Phobos W.I.T.C.H Witch Własna twórczość\n24 stycznia 2016 o 23:06 napisał:\nŚwietny odcinek. Zresztą jak każdy. Piszesz bardzo ciekawe opowiadania. Nie mogę się doczekać następnego.


'Czas obudzić prezydenta Komorowskiego'. Za nowym spotem stoi sztab Dudy?\nklep 21.02.2015 11:04\nW sieci pojawił się nowy spot "Budzik dla Komorowskiego". Pierwsze ujęcia to przysypiający podczas różnych uroczystości prezydent. Dalej słyszymy Komorowskiego, który chwali się swoimi dokonaniami. Te zestawiane są z pracą poprzedników. Kiedy na przykład prezydent mówi, że zgłosił więcej ustaw niż Aleksander Kwaśniewski, lektor przyznaje mu rację, by po chwili zauważyć, że Lech Kaczyński był o wiele aktywniejszy od obu polityków.\nKto stoi za tym spotem - nie wiadomo. W nagraniu brak informacji o autorze czy źródle finansowania. Tropem może być jednak hasło "Przeszłość ma na imię Bronisław", łudząco podobna do "Przyszłość ma na imię Polska", motta kampanii Andrzeja Dudy, kandydata PiS.


Hotele blisko Konsulat Trynidadu i Tobago - NAJLEPSZE CENY NA HOTELE w pobliżu Ambasady i konsulaty Hong kong\nKonsulat Trynidadu i Tobago\nWyszukaj hotele w pobliżu Konsulat Trynidadu i Tobago\nRozwiń listę... Hong kong: ostatnio zarezerwowane noclegi Najlepiej sprzedające się Apple Inn @ Tsim Sha Tsui Unit 03, 11/F, Hai Phong Mansion, 55 Hai Phong Road Dwuosobowy Pokój standardowy zarezerwowany 13 minut/y, 6 sekundy temu\nDelta Hotel Flat A5, 16th Floor, Block A, Chung King Mansion, 36-44 Nathan Road Pokój z podwójnym łóżkiem zarezerwowany 22 minut/y, 21 sekundy temu\nHi-Inn (Reception @ B8 13/F) B3,14/F, Block B, Chungking Mansions, 40 Nathan Road Standard single Room zarezerwowany 22 minut/y, 29 sekundy temu\nReliance Westin Guest House Flat F4, 16/F, Block F, Mirador Mansion, 62 Nathan Road Pokój dwuosobowy z 1 podwójnym łóżkiem zarezerwowany 34 minut/y, 41 sekundy temu\nOvolo Aberdeen Harbour 100 Shek Pai Wan Road, Aberdeen Pokój Z widokiem na morze z łóżkiem Queen zarezerwowany 44 minut/y, 33 sekundy temu\nHong kong jest znane z wielu interesujących miejsc takich jak Konsulat Trynidadu i Tobago. Najlepsze ceny w pobliżu obiektów takich jak Ambasady i konsulaty znajdziecie tylko na Agoda.com. Z Agoda.com z łatwością znajdziesz zakwaterowanie podczas zwiedzania takich miejsc jak Konsulat Trynidadu i Tobago; do wyboru masz między innymi Hong Kong Kings Hotel i Grand Hyatt Hong Kong. Formularz dostępny na stronie Agoda.com to prosty sposób na zarezerwowanie hotelu w pobliżu takich miejsc jak Konsulat Trynidadu i Tobago. Wygodna wyszukiwarka oraz szczegółowe opisy hoteli na stronie miasta Hong kong sprawiają, że znalezienie dostępnego zakwaterowania jest niezwykle proste. Mając do wyboru ponad 22 000 miast na całym świecie, coraz więcej klientów wybiera Agoda.com, aby rezerwować hotele w pobliżu takich atrakcji jak Konsulat Trynidadu i Tobago.\nHotele w okolicy Konsulat Trynidadu i Tobago najbliższe\nKonsulat Trynidadu i Tobago – popularne hotele w pobliżu