Jim Cornette od lat specjalizuje się w piętnowaniu wydarzeń i osób odpowiedzialnych za nadmierną ekspozycję kulisów biznesu prowadzącą, jego zdaniem, do śmierci kayfabe'u i, w konsekwencji, "upadku wrestlingu" jako całości. Wspominając grzechy takich postaci jak Triple H, Vince Russo czy Joey Ryan, legendarny menadżer zdaje się jednak nie pamiętać, iż podobne zjawiska występowały już znacznie wcześniej, jeszcze przed jego narodzinami. Mimowolnym uczestnikiem (i ofiarą) jednego z takich incydentów był Danno O'Mahoney - bohater dzisiejszego artykułu, pierwszy Irlandczyk mogący poszczycić się zdobyciem tytułu mistrza świata.\nŚwiat profesjonalnego wrestlingu przechodził, w początkach lat 30. XX wieku, prawdziwą rewolucję. W grudniu 1933 r., po trwających ponad rok negocjacjach, zawarto porozumienie honorowane przez praktycznie wszystkich (prócz cieszącego się wyjątkowo złą opinią Jacka Pfeffera) liczących się promotorów kraju. Jego sygnatariusze zobowiązali się do szeroko zakrojonej współpracy polecającej, m.in., na zgodnym promowaniu określonych zawodników, konsultowaniu ze sobą decyzji dotyczących wyników najważniejszych starć oraz odpłatnym wypożyczaniu sobie poszczególnych zapaśników, w tym największych gwiazd tego okresu, Eda Lewisa, Dicka Shikata czy Jima Londosa. Dla biznesu, przez lata osłabianego brutalnymi konfliktami między zarządcami poszczególnych terytoriów, wciąż też zmagającego się ze skutkami trawiącego świat Wielkiego Kryzysu, porozumienie okazało się błogosławieństwem rozpoczynającym okres największego od kilku lat prosperity.\nJednym z inicjatorów paktu był Paul Bowser, urzędujący w Bostonie promotor stojący w przeszłości za sukcesami takich zawodników jak Gus Sonnenberg czy Ed Don George. Mieszkając w mieście charakteryzującym się dużym odsetkiem ludności pochodzenia irlandzkiego, za punkt honoru postawił on sobie wykreowanie nowej gwiazdy skierowanej w stronę tej, kompletnie niezagospodarowanej, części społeczeństwa. Od lat ponosił jednak na tym polu same porażki, każdemu z namaszczonych przezeń kandydatów czegoś bowiem brakowało. Stojący u progu trwającej ponad dwie dekady kariery Bibber McCoy, choć solidny worker, nie był wystarczająco charyzmatyczny by porwać za sobą tłumy. Doświadczony Pat McGill nie posiadał odpowiedniej prezencji, George McLeod i Karl Sarpolis zostali z kolei odrzuceni przez docelową publiczność, nie mieli bowiem nic wspólnego z Irlandią - ich rodziny pochodziły odpowiednio z Czech i Litwy. Wreszcie Bowser, słynący z nieszablonowego podejścia do biznesu, zmienił taktykę: zamiast szukać kolejnego zawodnika w Stanach, postanowił dać szansę prawdziwemu, urodzonemu na Zielonej Wyspie, Irlandczykowi. Komuś niekoniecznie posiadającemu doświadczenie w zapasach (tego zawsze można go było nauczyć), charakteryzującemu się jednak naturalną siłą oraz budzącą sympatię osobowością. Idealnym kandydatem spełniającym te wymagania wydawał się Patrick O'Callaghan, dwukrotny (1928 i 1932) złoty medalista olimpijski w rzucie młotem, jeden z najwybitniejszych zawodników w dziejach tej dyscypliny. Ku powszechnemu rozczarowaniu postanowił on jednak, po spotkaniu z przedstawicielami promotora, odmówić. Decyzji tej nie można się dziwić: uprawianie wrestlingu pozbawiłoby go możliwości występu na kolejnych Igrzyskach (na które zresztą, podobnie jak cała kadra Irlandii, i tak nie pojechał), przeprowadzka do Ameryki wiązałaby się ponadto z porzuceniem intratnej praktyki medycznej prowadzonej w ojczystym kraju. Prowadzący negocjacje skauci nie załamywali jednak rąk, ich uwagę szybko przykuł bowiem inny, rekomendowany zresztą przez samego O'Callaghana, sportowiec: młody żołnierz nazwiskiem Daniel (Danno) O'Mahony jr.\nPrzyszły zapaśnik przyszedł na świat 29 września 1912 r. w leżącej na przedmieściach Ballydehob osadzie rolniczej Dereenlomane, około 60 km. na zachód od Cork. Od najmłodszych lat wyróżniał się ponadprzeciętną tężyzną fizyczną: chrzczący go ksiądz miał nawet wspominać, iż był on "najsilniejszym dzieckiem, jakie kiedykolwiek widział". Mimo to początkowo nic nie wskazywało na to, by jego życie czymkolwiek miało różnić się od rówieśników: odebrawszy skromne wykształcenie pomagał, podobnie jak reszta rodzeństwa, na rodzinnej famie, pracował również jako robotnik przy budowie dróg. Dopiero 1933 r. przyniósł zmianę: wtedy to, wkrótce po śmierci matki, wspólnie z młodszym bratem postanowił zaciągnąć się w szeregi Defence Forces, armii irlandzkiej. Tam, przy wsparciu przełożonych, na poważnie zainteresował się sportem. Hobbystycznie uprawiał zapasy oraz boks, wygrywając nawet kilka lokalnych, amatorskich turniejów. Jego specjalnością stał się jednak rzut ciężarem, niezwykle popularna w początkach XX w. dyscyplina polegająca na miotaniu ważącego 56 funtów (niespełna 25,5 kg) odważnika tak, by ten pokonał jak najdalszą odległość lub przeleciał nad zawieszoną na odpowiedniej wysokości poprzeczką. Danno, występujący w tej drugiej odmianie, mógł poszczycić się znaczącymi osiągnięciami: jego rekord życiowy, wynoszący dokładnie 16 stóp, stanowił oficjalny, niepobity przez dekady, rekord świata. Sukcesy te sprawiły zapewne, iż młody mężczyzna zaczął marzyć o czymś więcej, niż tylko życie na biednej irlandzkiej prowincji. Kiedy więc do jego drzwi zapukali przedstawiciele bogatego amerykańskiego promotora, nie zastanawiał się nawet chwili.\n6 grudnia 1934 r. w Londynie, po zaledwie kilku tygodniach treningów, młody Irlandczyk odbył swój pierwszy oficjalny pojedynek. Z miejsca rzucony został na głęboką wodę, na jego oponenta wybrano bowiem samego Eda Lewisa, jedną z największych gwiazd w historii całej dyscypliny. Doświadczony zawodnik (mający na koncie choćby legendarną rywalizację ze Stanislausem Zbyszko) otrzymał proste wytyczne: jego zadaniem było przeprowadzić młodego rywala przez starcie i sprawić, by wyglądał on na godnego dlań przeciwnika. Nawet dla niego, mimo najlepszych chęci, okazało się to jednak niewykonalne - O'Mahony był zdecydowanie zbyt niedoświadczony, by w jakikolwiek wiarygodny sposób dotrzymać kroku mistrzowi. Nie widząc innego wyjścia Lewis, po zaledwie pięciu minutach, przypiął rywala, po czym nakazał mu natychmiast iść do szatni - w ten sposób walka, zgodnie z panującymi w Wielkiej Brytanii przepisami, uznana została (przynajmniej teoretycznie) za nierozstrzygniętą. Na szczęście dla młodego Irlandczyka, nieudany debiut nie zachwiał wiarą promotorów w jego potencjał. Zaledwie miesiąc później, już po przybyciu do Stanów, Bowser oficjalnie zaoferował mu 5-letni kontrakt opiewający na zawrotną jak na tamte czasy kwotę 100.000 dolarów. Dla O'Mahony'ego oznaczało to niemal stukrotną podwyżkę względem tego, co zarabiał jako żołnierz.\nZaledwie dwa dni po podpisaniu kontraktu, 4 stycznia 1935 r., "Irlandzki Champion" zaliczył swój debiut na amerykańskiej ziemi. Jego przeciwnikiem był Ernie Dusek, niezwykle ceniony w środowisku worker od lat specjalizujący się we wspieraniu karier młodszych zawodników. Weteran i tym razem nie zawiódł pokładanych w nim nadziei: trwające kilkanaście minut starcie stało, w przeciwieństwie do niedawnego pojedynku z Lewisem, na stosunkowo wysokim poziomie i, zgodnie z planem, zakończyło się wygraną debiutanta 2-1. Po walce doszło dodatkowo do kontrolowanych zamieszek, w których udział brali, prócz zawodników i ich sztabów, podstawieni policjanci. Rozdawane na ślepo ciosy Irlandczyka dosięgły kilku z nich, co wywołało powszechną wesołość wśród licznie zgromadzonej publiczności, która z miejsca pokochała czupurnego nowicjusza. Co istotne, w walce tej O'Mahony po raz pierwszy użył swojego nowego, zabójczego finiszera: zaprojektowanej specjalnie z myślą o nim akcji polegającej na chwyceniu przeciwnika za rękę i, po wykonaniu szybkiego obrotu o 180 stopni, dynamicznym wystrzeleniu go w kierunku lin. Ruch ten, do dziś zwany pod nazwą "Irish whip", robił ogromne wrażenie na widzach przyczajonych do statycznych walk opartych niemal wyłącznie na akcjach zapaśniczych. Wykonany na przeciwniku niebojącym się (jak Dusek) przyjmowania widowiskowych bumpów, wydawał się tyleż widowiskową, co niszczycielską bronią, szybko więc zapewnił jego wykonawcy ogromną popularność.\nW ciągu kolejnych kilku miesięcy Danno stoczył szereg zwycięskich walk, w których jego rywalami byli tacy zawodnicy, jak Rudy Dusek, Nick Lutze czy byli mistrzowie świata: Ray Steele, Jim Browning i Joe Malcewicz. Równocześnie stale trenował pod okiem Freda Morana, trenera od lat współpracującego z Bowserem. Dla uznanego szkoleniowca praca z zawodnikami nieposiadającymi jakiegokolwiek doświadczenia w walce nie była czymś nowym - zaledwie kilka lat wcześniej w podobny sposób przyuczał on do zawodu Gusa Sonnenberga, znanego z występów w barwach Providence Steam Rollers futbolistę, mistrza NFL z 1928 r. W obu wypadkach miał zresztą ułatwione zadanie, jego podopieczni cechowali się bowiem naturalnym atletyzmem oraz wielką chęcią do pracy, co przełożyło się na błyskawiczne postępy jakie czynili. O'Mahony, po zaledwie kilku miesiącach treningów, był w stanie dać przyzwoitą walkę z każdym stosunkowo doświadczonym rywalem - o ile ten oczywiście wykazał chęć współpracy. Potwierdzeniem tego był mecz z 8 czerwca, w którym naprzeciw Irlandczyka stanął złoty medalista olimpijski w zapasach w stylu klasycznym (1924) Henri Deglane - ich starcie, trwające sześćdziesiąt pięć minut, nagrodzone zostało przez publiczność owacją na stojąco. Po serii kolejnych meczów, w których wyższość Irlandczyka uznali tacy zawodnicy jak Ed Lewis (tym razem pokonany pewnie, przez nokaut), Vincent Lopez, Man Mountain Dean czy Gus Sonnenberg, dla wytrawnych obserwatorów jasnym stało się, iż młody zawodnik szykowany jest do wejścia na sam szczyt zapaśniczej hierarchii. I faktycznie: już 27 czerwca, zaledwie pół roku po debiucie na amerykańskich ringach, Danno O'Mahony otrzymał szansę zdobycia tytułu mistrza świata. Od razu podwójnego, prócz tytułu National Wrestling Association, na szali stanęło również złoto przyznawane przez komisję boksu i zapasów stanu Nowy Jork.\nJego rywalem był pochodzący z okolic Argos na Peloponezie Jim "The Golden Greek" Londos, prawdopodobnie największa gwiazda całego okresu międzywojnia. Jego kariera, godna zresztą oddzielnego omówienia, stanowiła prawdziwy ewenement. Znacznie niższy od rywali, nie był wcale wybitnym zapaśnikiem - w najlepszym wypadku jego umiejętności określić można było mianem "poprawnych". Braki ringowe nadrabiał jednak czym innym: ogromną charyzmą, inteligentnym doborem przeciwników, w szczególności zaś budzącą podziw, godną kulturysty, sylwetką. To wystarczyło do osiągnięcia popularności, o jakiej pozostali zawodnicy mogli tylko pomarzyć. Nikt inny, szczególnie w dobie Wielkiego Kryzysu, nie był w stanie zagwarantować wypełnienia niemal każdej areny w kraju, nikt inny też nie miał takiej swobody w decydowaniu o kierunku, w jakim rozwinie się jego kariera - "Złoty Grek" od ponad sześciu lat faktycznie niepokonany, osiągnął pozycję, w której jego opinia liczyła się nawet bardziej, niż zdanie najpotężniejszych promotorów. A jednak, w oczach bukmacherów oraz fanów, tym razem to jego rywal uchodził za faworyta. Czemu, ktoś spyta? Z prostego powodu: zbliżający się do czterdziestki Londos poważnie myślał o (czasowym) zawieszeniu butów na kołku. Nie robił z tego zresztą większej tajemnicy (zdążył już nawet kupić farmę, na której zamierzał się osiedlić), oczywistym było więc, że kwestią czasu będzie pojawienie się oponenta, który wyśle go na urlop. W ciągu lat Grekowi udało się jednak pokonać praktycznie wszystkich liczących się przeciwników, żaden z nich nie był więc wiarygodnym ku temu kandydatem. Żaden, prócz wciąż niepokonanego młodego Irlandczyka.\nPojedynek, do którego zawodnicy przygotowywali się przez ponad tydzień, stał na wysokim poziomie. Po wyrównanym początku przeznaczonym na rozpoznanie, przewagę zdobył młodszy i silniejszy O'Mahony. Przez kilkadziesiąt minut dominował on nad utytułowanym rywalem, w zarodku dusząc każdą próbę przejęcia przezeń inicjatywy. W końcu jednak, po ponad godzinie walki, Londos złapał drugi oddech: w charakterystyczny dla siebie sposób podkręcił tempo, dzięki czemu kilkukrotnie udało mu się nawet wywrócić przeciwnika przy użyciu błyskawicznie wyprowadzonych body slamów. Podczas kolejnego ataku mistrz nadział się jednak na zabójczą kontrę: Irlandczyk pchnął go na liny, po czym, wykorzystując się rozpędu, trzykrotnie cisnął nim o ziemię używając podstawowych chwytów zapaśniczych. Za trzecim razem Grek, wyraźnie zamroczony, po raz kolejny wylądował na linach. To stworzyło szansę dla O'Mahony'ego, który powalił go na matę używając flying body scissors, zdobył wymarzony pin i zakończył trwającą niespełna siedemdziesiąt siedem minut walkę - co ciekawe, ani razu nie użył w niej swojej najpotężniejszej akcji. "Po pierwszych pięciu minutach wiedziałem, że do wygranej będę potrzebował bardzo dużo szczęścia. Dzieciak jest zielony, ale z jego siłą może pokonać, jak sądzę, każdego człowieka na świecie" - zachwalał po wszystkim swego rywala Londos - "Gdy zgadzałem się na walkę, ludzie w Nowym Jorku mówili mi, że nie mam się czego bać! Gdybym wiedział wtedy tyle, co wiem teraz… nigdy nie doszłoby do walki". W starannie zaplanowanej przemowie było oczywiście bardzo dużo kurtuazji, jej cel został jednak osiągnięty: "The Golden Greek" namaścił młodego Irlandczyka na swojego następcę. Źle na tym zresztą nie wyszedł, tylko za to jedno starcie otrzymał bowiem honorarium w łącznej wysokości przekraczającej 70.000 dolarów.\nCzy O'Mahony był odpowiednią osobą do zakończenia wieloletniej dominacji Londosa? Z perspektywy czasu można mieć co do tego uzasadnione wątpliwości, stojącym za jego promocją promotorom ciężko jednak odmówić jednego: konsekwencji. Stawiając go na szczycie skutecznie zadbali bowiem o to, by absolutnie żaden z współczesnych zawodników nie mógł podważyć jego dominacji. Droga do tego celu wiodła przez Boston, w którym rezydował Ed Don George, posiadacz tytułu mistrzowskiego tamtejszej American Wrestling Association. Do starcia obu czempionów, zapowiadanego jako jedno z najważniejszych widowisk w historii wrestlingu, doszło już 30 lipca. Początkowo nic nie zwiastowało problemów: obaj zawodnicy przez niemal półtorej godziny dali dobry pokaz, skutecznie blokując swoje akcje. Z czasem starszy z atletów osiągnął nieznaczną przewagę i, używając podstawowych technik zapaśniczych, dwukrotnie wyrzucił swojego rywala z ringu. Wtedy jednak do akcji "wkroczył" sędzia specjalny pojedynku, popularny bokser James Braddock (bohater wydanego w 2005 r. filmu biograficznego "Człowiek ringu"). Nieznający rzekomo zasad <sic!> pro-wrestlingu arbiter wyliczył wprawdzie Irlandczyka, ku konsternacji liczącej czterdzieści tysięcy osób publiczności zapomniał jednak ogłosić zwycięstwo jego rywala. Don George, wytłumaczywszy sędziemu reguły wyliczenia, zszedł do szatni sądząc, że zwyciężył. Skorzystał z tego O'Mahony, który w międzyczasie wrócił do ringu i, decyzją tego samego arbitra, wygrał przez… wyliczenie. Werdykt ten nie spotkał się, jak nietrudno się domyślić, z ciepłym przyjęciem publiczności. Początkowe zaskoczenie szybko ustąpiło miejsca złości, efektem czego były zamieszki, tym razem wcale nie kontrolowane - w ich trakcie naruszona została również nietykalność cielesna sędziego, aczkolwiek w tym wypadku napastnik, łatwo znokautowany, szybko pożałował swojego zachowania. Dopiero po kwadransie, dzięki zdecydowanej interwencji policji, udało się ogłosić oficjalnie, iż decyzja Braddocka została podtrzymana - Irlandczyk ogłoszony został (nieco na wyrost) undisputed Word Heavyweight Championem.\nStarannie zaplanowany i wykonany "screw finish", o którym wiedzieli zresztą wszyscy uczestnicy walki (co w tamtych czasach wcale nie było normą), okazał się katastrofalnym w skutkach błędem. Przez całą karierę prostolinijny, budzący powszechną sympatię O'Mahony promowany był jako stuprocentowy babyface - underdog mierzący się z bardziej doświadczonymi rywalami i pokonujący ich nie tylko siłą, ale też sercem do walki. Komuś takiemu zwyczajnie nie przystawała wygrana zdobyta w tak nieczystych okolicznościach, szczególnie w starciu z rywalem pokroju Eda Don George'a, powszechnie szanowanego zapaśnika z olimpijską przeszłością. Rywal Irlandczyka był jednym z ulubieńców tłumów i, szczególnie w zafiksowanym na jego punkcie Bostonie, nikt nie chciał oglądać jego porażek, zwłaszcza nieczystych. W efekcie nowy mistrz, będący przecież wyłącznie wykonawcą poleceń promotorów, z miejsca stracił całą sympatię publiczności. Nie zmienił tego nawet odbyty 11 września rewanż - po walce, wygranej czysto przez Irlandczyka, obaj zawodnicy podali sobie ręce w symbolicznym geście (zdjęcie powyżej). Na odkręcenie zamieszania było już jednak za późno. Doszło do absurdalnej, znanej dobrze z dzisiejszych czasów, sytuacji: w teorii Danno wciąż był babyfacem, w każdej arenie na której się pojawił czekało go jednak przyjęcie zarezerwowane wyłącznie dla najbardziej znienawidzonych heelów. Co gorsza, duża część fanów wyraziła swoje niezadowolenie poprzez bojkot gal. Na nic zdało się dobieranie jak najatrakcyjniejszych przeciwników. Nawet na meczach z takimi gwiazdami jak Chief Little Wolf, Jim Browning, Gus Sonnenberg czy Man Mountain Dean, frekwencja daleka była od zadowalającej. Stoczona w Bostonie walka z Edem Lewisem zgromadziła osiem tysięcy fanów, na mający miejsce w nowojorskim Madison Square Garden pojedynek z Edem Don Georgem (zakończony zresztą po pięciu minutach) przybyło zaledwie cztery tysiące widzów. Gdy do tego wszystkiego doszły dodatkowo problemy z wygasającą w grudniu wizą (przez co nieszczęsny mistrz niemal utknął w Kanadzie), coraz więcej osób związanych z biznesem zaczęło domagać się jak najszybszego zakończenia kosztownego eksperymentu z Irlandczykiem w roli czempiona - szczególnie, iż pretensje do tytułów coraz głośniej zgłaszać zaczęli poważni kandydaci, w tym Jim Londos, któremu jak widać dość szybko zbrzydła bezczynność na ranczo.\n8 stycznia 1936 r., po walce z niejakim Frankiem Judsonem, O'Mahony zaatakowany został przez Yvona Roberta. Pochodzący z Québecu Kanadyjczyk powalił zmęczonego mistrza na ziemię, po czym przytrzymał go na niej przez ponad trzydzieści sekund, co jednoznacznie podkreślać miało jego dominację. Bezprecedensowe wydarzenie, szeroko omawiane w krajowej prasie, dodatkowo podkopało słabnącą pozycję Irlandczyka. Kolejny cios nadszedł w lutym: grupa południowych promotorów, wypowiedziawszy posłuszeństwo lojalnie wspierającym pakt z grudnia 1933 r. braciom Dusek, podjęła nieudaną próbę przejęcia pasa. Dzięki przytomnej interwencji sędziego zakończyła się ona wprawdzie niepowodzeniem, w efekcie ich działań O'Mahony przestał być jednak uznawany jako mistrz w części południowych stanów, w tym w Teksasie. Wydaje się, że to właśnie te wydarzenia skłoniły ostatecznie Bowsera i jego zauszników do podjęcia ostatniej próby ratowania runu Irlandczyka. Receptą na całe zło okazać miał się, jak często bywa w takiej sytuacji, heel turn - jego zaczątki oglądać można było podczas pierwszej, nierozstrzygniętej, walki z Robertem mającej miejsce 28 lutego 1936 r. w Bostonie.\nCzy Danno sprawdziłby się w nowej roli? Nie można tego wykluczyć, wreszcie zbierał przynajmniej prawidłową reakcję. Wciąż mógł też liczyć na wsparcie dużej części promotorów, dla których sporą wygodą było posiadanie zawodnika posłusznego, nieprzedkładającego swojej osoby ponad dobro całego biznesu. Posiadanych tytułów nie utrzymałby już pewnie zbyt długo, trwający run był jedną wielką katastrofą, zapewne jednak bez większych trudności utrzymywałby przez lata wysoką pozycję w karcie. Wszystko to jednak pozostaje wyłącznie w fazie domysłów, rzeczywistość bowiem okazała się znacznie bardziej nieprzewidywalna. 2 marca 1936 r., zaledwie dwa dni po starciu z Robertem, O'Mahony podejmował w kolejnej obronie pasa, w nowojorskim Madison Square Garden, byłego mistrza świata, Dicka Shikata. Wybór tego akurat przeciwnika może zastanawiać: doświadczony niemiecki zapaśnik, słynący z brutalnego stylu walki oraz ogromnego ego, darzył młodszego rywala szczerą, niczym nieskrywaną nienawiścią. Otwarcie (i kompletnie bezzasadnie) obwiniał go o utratę własnego pushu, za dyshonor uważał również fakt posiadania pasów przez amatora pozbawionego "prawdziwych" umiejętności zapaśniczych. Obaj zawodnicy spotkali się już wcześniej, 1 kwietnia poprzedniego roku, i już wówczas nie obeszło się bez kontrowersji: w trakcie walki Shikat odmówił sprzedania akcji rywala, po czym nielegalnymi kopniakami próbował połamać mu żebra, w wyniku czego przegrał przez dyskwalifikację. Czy Bowser i współorganizujący galę Toots Mondt (człowiek, z którym Shikat miał jeszcze gorsze stosunki) sądzili że tym razem, skuszony wysokim honorarium, zachowa się bardziej profesjonalnie? Jeśli tak, popełnili jedną z największych pomyłek w swoim życiu.\nOd samego początku walki jasnym stało się, iż Niemiec ma tylko jeden cel: poniżyć rywala, obnażyć jego słabość i, przy okazji, zadać mu jak najwięcej bólu. Już w pierwszej minucie powalił Irlandczyka na ziemię używając prostego wrist lock'u, po czym, ignorując zaplanowany scenariusz, rozpoczął metodyczny proces niszczenia go kolejnymi, zakładanymi z pełną siłą, dźwigniami. Po zaledwie kwadransie mistrz, półżywy z bólu, ledwo mógł ustać na nogach, swą obronę ograniczając niemal wyłącznie do żałośnie wyglądających ucieczek w kierunku lin. Siedmiotysięczna publiczność, zaskoczona nietypowym przebiegiem starcia, zamilkła z zainteresowaniem przyglądając się rozwojowi wypadków. Wreszcie Shikat użył swojej najbardziej zabójczej broni: hammerlocka. Bliski agonii O'Mahony wił się z bólu ze łzami w oczach. Sędzia George Bothner dwukrotnie spytał go, czy chce poddać walkę, wierny zaplanowanemu scenariuszowi nie zareagował jednak uzyskawszy pozytywną odpowiedź. Tego było już zbyt wiele: "On mnie zabija!" - krzyknął Irlandczyk tak głośno, że usłyszeli go prawdopodobnie widzowie siedzący w ostatnich rzędach - "Przerwij to, mówię ci!". W tej sytuacji doświadczony arbiter nie miał innego wyjścia, jak tylko zakończyć starcie i ogłosić Niemca nowym mistrzem.\nWydarzenia z 2 marca 1936 r. przeszyły do historii jako jeden z największych skandali w dziejach całego biznesu. Zakończenie walki niezgodnie z pierwotnymi planami nie było wprawdzie w tamtych czasach niczym niespotykanym, po raz pierwszy jednak scenariusz taki miał miejsce podczas starcia o takim ciężarze gatunkowym. Nigdy też w dotychczasowej historii żaden urzędujący mistrz nie został do tego stopnia obnażony. Po zaledwie jednym meczu, nie trwającym nawet dwudziestu minut, utracił on jakąkolwiek wiarygodność - jego kariera miała się już nigdy nie podnieść po tym ciosie. Znacznie większe konsekwencje poniósł jednak wrestling jako całość. Wyniku starcia nie przyjęło bostońskie American Wrestling Association, które już 4 marca ogłosiło, że wciąż uznaje O'Mahony'ego jako swojego czempiona - oznaczało to upadek idei jednego mistrza i, w konsekwencji, faktyczny koniec funkcjonowania porozumienia z grudnia 1933 r. Masowo posypały się również pozwy cywilne, z których szczególnie jeden, wytoczony Shikatowi przez Joe Alvareza, odbił się szerokim echem: podczas publicznych przesłuchań zeznawali w nim, zdradzając najpilniej strzeżone tajniki biznesu, praktycznie wszyscy liczący się promotorzy. O sposobach ustalania wyników walk oraz promocji poszczególnych zawodników rozpisywały się największe gazety w kraju. Wszystko to spowodowało masowy odpływ fanów, w efekcie którego wrestling wkroczył w okres największej w swych dziejach stagnacji - wyjść miałz niej dopiero po ponad dekadzie, wraz z pojawieniem się nowego wynalazku: telewizji. A wszystko to przez małostkowość jednego człowieka. Niewielkie w tej sytuacji pocieszenie stanowić może więc fakt, iż również on poniósł surowe konsekwencje swoich czynów. Zdobytymi w nieczysty sposób pasami nie nacieszył się długo, po zaledwie dwóch miesiącach stracił je bowiem przegrywając z szerzej nieznanym comedy-wrestlerem Ali Babą (co, nawiasem mówiąc, przyczyniło się do jeszcze większego upadku prestiżu tytułu zaledwie rok wcześniej znajdującego się w rękach wielkiego Jima Londosa). Utrata mistrzostwa, sama w sobie (biorąc pod uwagę osobę rywala) upokarzająca, była jednak jego najmniejszym problemem: Shikat, z chwilą przejęcia pasa, stał się wrogiem publicznym numer jeden dla całego niemal świata wrestlingu. Pałający żądzą zemsty promotorzy skupieni wokół dawnego porozumienia, korzystając z kruczków prawnych (Bowser, wciąż posiadający aktywny kontrakt menadżerski, nie informował go o "zaplanowanych" walkach), doprowadzili do zawieszenia jego licencji w większości stanów. To, w połączeniu z licznymi procesami z którymi musiał się zmierzyć, sprawiło, iż w ciągu zaledwie kilku tygodni jego kariera (a także życie osobiste, przewrotny los chciał bowiem, że w trakcie omawianych wydarzeń zmarła mu również żona) legła w gruzach. Na zawodowych ringach walczył wprawdzie aż do 1947 r., nigdy jednak nie zbliżył się już do popularności, jaką cieszył się przed zdobyciem tytułu.\nJak w tym wszystkim odnajdował się O'Mahony? 16 lipca, po kilku odbytych pro forma obronach z mniej znaczącymi rywalami, ostatni z posiadanych pasów odebrał mu niedawny rywal, Yvon Robert. Mająca miejsce w Montrealu walka stanowiła jego tymczasowe pożegnanie ze Ameryką - zaledwie dwa dni później, wspólnie ze świeżo poślubioną żoną Esther, udał się w podróż do rodzimej Irlandii. Jakże miły po ostatnich wydarzeniach musiał być dlań powrót do kraju w który, mimo niedawnych porażek, witany był jak bohater: już w porcie, prócz rodziny, czekały na niego tysiące fanów z samym burmistrzem Cork na czele. Podobnie było w każdym mieście które odwiedzał, na czele z Ballydehob, które uczciło jego przyjazd uroczystą paradą. Podczas pobytu w domu wciąż przedstawiano go mianem urzędującego mistrza świata, przeciw czemu zresztą sam zainteresowany nie oponował. Przeciwnie: rozsiewał wręcz plotki o rzekomej dyskwalifikacji Roberta w Montrealu a także dokonał kilku pokazowych obron "tytułu" przeciwko lokalnym rywalom.\nKilkumiesięczny pobyt w ojczyźnie był jednak ostatnim naprawdę pozytywnym epizodem w jego karierze. Planowana seria meczów rewanżowych z Robertem, mająca stanowić jego przepustkę do powrotu na szczyt, nie doszła do skutku z uwagi na kontuzję Kanadyjczyka. W kolejnych miesiącach pozycja Irlandczyka uległa dalszemu pogorszeniu, nowego pupilka skierowanego w stronę jego pobratymców znalazł sobie bowiem Paul Bowser. Był nim Steve Casey, irlandzki wioślarz świeżo niedopuszczony do występu w Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie. Nieco starszy od Danno, ewentualne braki nadrabiał nieco lepszymi warunkami fizycznymi oraz, co istotne, czystą kartą wśród amerykańskich fanów - czymś, na co były mistrz nie mógł już liczyć. Obaj zawodnicy spotkali się po raz pierwszy 20 lipca 1937 r., w Bostonie. Z trwającego dokładnie godzinę starcia górą wyszedł Casey, co praktycznie dla nikogo nie stanowiło już zaskoczenia. Na tym etapie O'Mahony, niedawno niepokonany, przeistaczał się już w zawodnika wykorzystywanego głównie do promowania innych. Zdarzały mu się jeszcze oczywiście pojedyncze wygrane, było to niezbędne dla utrzymania jakiej-takiej pozycji, wszystkie najważniejsze mecze padały jednak łupem jego rywali, takich jak rozpoczynający dopiero swe wieloletnie kariery Lou Thesz, Vic Christy, Bronko Nagurski czy Polak Władysław Talun. Za porażki z początków kariery odwdzięczył mu się również kilkukrotnie jeden z jego największych rywali, Ed Don George, ich walki przyciągnęły jednak zaledwie po dwa-trzy tysiące widzów, co dobrze oddaje skalę upadku: tak niedawnego czempiona, jak i wrestlingu jako całości. W międzyczasie obaj Irlandzcy mistrzowie (Casey po raz pierwszy zdobył pas bostońskiego American Wrestling Association 11 lutego 1938 r., w całej karierze miał sięgnąć po ten tytuł rekordowe sześć razy) próbowali wspólnie zbudować scenę zapaśniczą w ojczyźnie, odbywając w niej kilka pokazowych meczów. Przedsięwzięcie to zakończyło się jednak fiaskiem, ostatnie dwa lata pod stałym kontraktem upłynęły więc naszemu bohaterowi na promowaniu przyszłych gwiazd (jak Bill Longson i Everett Marshall), ale też mniej znanych zawodników pokroju Cy Williamsa, Young Joe Stechera czy George'a Koverly'ego. Lista ta wiele mówi o charakterze naszego bohatera: większość byłych mistrzów stojących w jego pozycji zapewne odmówiłaby współpracy, nie wydaje się jednak, by O'Mahony w jakikolwiek sposób uskarżał się na swój los. Do samego końca, jak czynił to przez całą karierę, ufnie wypełniał polecenia Paula Bowsera, któremu niewątpliwie był zwyczajnie wdzięczny za wszystko, co go spotkało. Promotor okazał się zresztą osobą godną zaufania, nigdy bowiem nie próbował wykręcić się z wypłaty pieniędzy należnych tracącemu na popularności zawodnikowi. Obu mężczyzn przez resztę życia łączyła prawdziwa, niezachwiana przyjaźń, szczególnie w tym biznesie nie będąca przecież wcale czymś oczywistym.\nWreszcie, z końcem 1940 r., kontrakt O'Mahony'ego wygasł. Razem z żoną przeniósł się do Santa Monica w Kalifornii, gdzie otworzył bar o wiele mówiącej nazwie "O'Mahoney's Irish Whip". Choć jego kariera pozornie dobiegła już końca, przez lata hobbystycznie pojawiał się jeszcze w ringach w okolicznych klubach, tocząc walki zarówno z lokalnymi zawodnikami, jak i starymi przeciwnikami pokroju Eda Lewisa czy braci Dusek. 25 czerwca 1941 r. zaliczył nawet ostatni w karierze main event na dużej arenie: w Grand Olympic Auditorium w Los Angeles pokonał go słynny Maurice Tillet, legendarny "Francuski Anioł" promowany wówczas przez Paula Bowsera. Dwa lata później, latem 1943, posiadający już amerykańskie obywatelstwo Irlandczyk zaciągnął się do armii, szczęśliwie dla siebie nie był jednak zmuszony narażać życia. Jako celebryta przydzielony został do jednostek "Special Services" odpowiedzialnych za zapewnienie rozrywki żołnierzom przebywającym z dala od linii frontu. Przesłużył w nich niespełna dwa i pół roku, po czym powrócił do rozkwitającego pod okiem żony baru. Rychło wrócił też do zapasów: w ringach walczył jeszcze przez kolejne trzy lata, przykładając swoją cegiełkę do promocji takich zawodników jak Bill Longson, Orville Brown czy Buddy Rogers. Odbył również pożegnalny run w Bostonie, podczas którego podjął przegraną rywalizację z Sandorem Szabo i Frankiem Sextonem. Wreszcie jednak, w początkach 1948 r., zmęczony coraz częstszymi kontuzjami, postanowił zakończyć ostatecznie karierę: 21 kwietnia tego samego roku stoczył swoją pożegnalną walkę, jego ostatnim przeciwnikiem był, co staje się powoli tradycją tego cyklu, Lou Thesz.\nNiestety, w pełni zasłużoną emeryturą nie dane mu było nacieszyć się zbyt długo. Jesienią 1950 r. Danno postanowił odwiedzić mieszkającą w Irlandii rodzinę. Po zaledwie kilku tygodniach pobytu w kraju, 2 listopada, doszło do nieszczęśliwego wypadku: kierowany przez O'Mahony'ego samochód uderzył w tył innego pojazdu stojącego na poboczu. Czworo towarzyszących wrestlerowi pasażerów wyszło z kraksy niemal bez szwanku, kierujący autem nie miał jednak tyle szczęścia - w wyniku zderzenia odniósł poważne obrażenia wewnętrzne. Mimo wysiłków lekarzy zmarł następnego dnia wieczorem, miał zaledwie 38 lat.\nOkreślanie O'Mahnoy'ego mianem "zapomnianej ikony wrestlingu" uchodzić może za tezę kontrowersyjną, w rodzinnej Irlandii zawodnik do dziś otoczony jest bowiem prawdziwą czcią. Jego życie przybliża nakręcony w 2014 r. film dokumentalny "Danno" i szereg publikacji naukowych, m.in. wydana pod koniec lat 90. minionego stulecia hagiograficzna biografia autorstwa Johna Pollarda nosząca tytuł "Danno Mahony: Irish world wrestling champion" oraz stanowiący podstawę powyższego tekstu artykuł "A Study of Danno O'Mahoney, The (Almost) Undisputed World Champion", którego autorem jest Steve Yohe. Do jego dorobku (w szczególności używanego przezeń finiszera) odwołuje się również powstała w 2002 r. federacja Irish Whip Wrestling, matecznik Sheamusa O'Shaunessy'ego, późniejszego wielokrotnego mistrza WWE. W Ballydehob stoi pub noszący jego imię oraz, odsłonięty w 2000 roku, pomnik zapaśnika. Nie da się jednak ukryć, iż poza Zieloną Wyspą jego postać jest niemal zupełnie zapomniana. Jego nazwiska próżno szukać w jakiejkolwiek wrestlingowej galerii sław, przypadkowy fan też zapewne będzie miał duże problemy z domyśleniem się o kim mowa. Po części jest to zrozumiałe. Kariera Irlandczyka, sama z siebie trwająca przecież zaledwie kilka lat, obfitowała w wydarzenia o których ludzie związani z biznesem raczej nie lubią pamiętać. Jego nazwisko, niejako automatycznie kojarzące się kryzysem w jaki wszedł wrestling pod koniec lat 30., niesie za sobą silny ładunek emocjonalny - O'Mahony nie był "prawdziwym" zapaśnikiem i publiczne ujawnienie tego faktu paradoksalnie skazało go, po latach, na zapomnienie. Z drugiej jednak strony należy też pamiętać o jego osiągnięciach - w końcu był on jednym z pierwszych zawodników powszechnie określanych mianem undisputed Word Heavyweight Championa. Co ważniejsze, trzy spośród stoczonych przezeń meczów, starcia z Jimem Londosem, Edem Don Georgem oraz Dickiem Shikatem z różnych powodów zaliczyć można do najważniejszych w historii wrestlingu - nie tylko tamtych czasów, ale całości. Nie był może "prawdziwym" zapaśnikiem, powierzone mu zadania wykonywał jednak uczciwie i bez narzekania, co przełożyło się na sympatię całego niemal środowiska. I zapewne, gdyby nie katastrofalne błędy popełnione przez promotorów oraz niechęć jednego człowieka, jego pobyt na szczycie trwałby znacznie dłużej, sam zawodnik zaś wspominany byłby obecnie jako jedna z największych legend.\nERRATA: Przez dużą część kariery, pozostając pod opieką Paula Bowsera, Danno O'Mahony występował w amerykańskich ringach pod nieznacznie zmienionym nazwiskiem "O'Mahoney". Zmiany tej, dla uproszczenia narracji, nie uwzględniłem w tekście.\ndodane przez Christian Jensen (Kcramsib) w dniu: 19-06-2018 00:52:14\nnapisane przez filomatrix w dniu : 19-06-2018


Pobieranie 101.02 Kb.\nRozmiar 101.02 Kb.\nRefutacja sesji iv Soboru Trydenckiego\n[Wykaz ksiąg kanonicznych pisma św. oraz uznanie Pisma św. i niespisanych przekazów zwanych tradycjami za równorzędne źródła objawienia]\n[DZ 783] Święty ekumeniczny i powszechny Sobór w Trydencie, prawnie zebrany w Duchu Świętym pod przewodnictwem wspomnianych trzech legatów Stolicy Apostolskiej, nieustannie zwraca uwagę na to, by usuwając błędy zachować w Kościele wyłącznie czystą ewangelię, którą dawno temu obiecali Prorocy, a którą najpierw zwiastował własnymi ustami sam Pan nasz Jezus Chrystus, Syn Boży, który następnie nakazał swym Apostołom głosić ją wszelkiemu stworzeniu jako źródło wszelkiej zbawiającej prawdy i zasad postępowania. Świętemu zgromadzeniu wiadome jest, że ta prawda i zasady postępowania znajdują się w księgach spisanych i niespisanych tradycjach [przekazach], które Apostołowie otrzymali z ust samego Chrystusa, bądź przyjęli je z natchnienia Ducha Świętego i przekazywali aż do naszych czasów.\nSobór uznał także za słuszne dołączyć do niniejszego dekretu wykaz świętych ksiąg, by nie rodziły się wątpliwości co do tego jakie księgi przyjmuje.\nStary Testament: Pięcioksiąg Mojżesza, to jest Księga Rodzaju, Wyjścia, Kapłańska, Liczb i Powtórzonego Prawa; Księga Jozuego, Sędziów, Rut; cztery Księgi Królewskie; dwie księgi Kronik; pierwsza Księga Ezdrasza i druga, zwana Księgą Nehemiasza; Księga Tobiasza, Judyty, Eestery, Joba; Psałterz Dawidowy zawierający 150 Psalmów; Księga Przypowieści, Eklezjastesa, Pieśń nad Pieśniami, Księga Mądrości, Mądrość Syracha; Księga Izajasza, Jeremiasza i Barucha, Ezechiela, Daniela; dwunastu mniejszych Proroków, to jest Ozeasza, Joela, Amosa, Abdiasza, Jonasza, Micheasza, Nahuma, Habakuka, Sofoniasza, Aggeusza, Zachariasza, Malachiasza; dwie Księgi Machabejskie, pierwsza i druga.\nNowy Testament: Cztery Ewangelie: według Mateusza, Marka, Łukasza i Jana; Dzieje Apostolskie spisane przez Łukasza Ewangelistę; czternaście Listów Apostoła Pawła, to jest do Rzymian, dwa do Koryntian, do Galacjan, do Efezjan, do Filipian, do Kolosan, dwa do Tesaloniczan, dwa do Tymoteusza, do Tytusa, do Filemona, do Hebrajczyków; dwa Listy Apostoła Piotra; trzy Apostoła Jana; jeden Apostoła Jakuba; jeden Apostoła Judy i Apokalipsa Apostoła Jana.\nKto nie przyjmuje tych ksiąg w całości i ze wszystkimi ich częściami jako święte i kanoniczne tak jak Kościół katolicki zwykł je czytać, i jak się zawierają w starej łacińskiej edycji Wulgaty, oraz świadomie i rozmyślnie gardzi wyżej wspomnianymi tradycjami — niech będzie przeklęty.\nNiech więc wszyscy zrozumieją jaką drogę i jaki porządek wybrał Sobór po ustaleniu fundamentu wyznania wiary, a szczególnie jakich świadectw i pomocy będzie używał dla utwierdzenia dogmatów i odnowy moralności w Kościele.\n[Uwaga: Powyższy dekret jest uznawany powszechnie przez teologów KRzK za nieomylny – BF, s. 115.] [Tytuły nagłóków i podkreślenia dodane przez tłumacza.]\n[Uznanie Wulgaty za przekład „autentyczny” i przyjęcie zasad interpretacji Pisma św.]\nMając także na względzie, co jest słuszne, kontrolę w tej sprawie nad drukarzami, którzy obecnie działając bez takiej kontroli uważają, że mogą postępować jak im się podoba i bez zezwolenia swych przełożonych Kościoła drukują księgi Pisma św., a także adnotacje i wszelkiego rodzaju wyjaśnienia, często bez podania drukarni albo podając nazwę fikcyjną, i — co gorsza — bez nazwiska autora, każąc tego rodzaju księgi bez rozróżnienia drukować gdzie indziej na sprzedaż, Sobór ustanawia i nakazuje, że odtąd Pismo Święte, a szczególnie starożytne wydanie Wulgaty, należy drukować możliwie jak najdokładniej i że nikomu nie wolno drukować ani przyczyniać się do drukowania żadnych ksiąg mówiących o świętych rzeczach bez podania nazwiska autora, ani w przyszłości sprzedawać ich, bądź nawet mieć je w posiadaniu jeśli nie zostaną one najpierw zbadane i zatwierdzone przez ordynariusza, pod karą ekskomuniki większej, oraz kary wymienione w kanonie ostatniego Soboru Laterańskiego.1 Jeśli osoby te są zakonnikami których nie dotyczą tego rodzaju badania i zatwierdzenia, zobowiązane są uzyskać zgodę swych przełożonych po ich zatwierdzeniu stosownie do swych wewnętrznych rozporządzeń. Ci, którzy pożyczają albo wprowadzają do obiegu te dzieła w postaci rękopisów przed ich zbadaniem i zatwierdzeniem, podlegają takim samym karom jak drukarze; ci zaś, którzy je mieli bądź czytali, jeśli nie wydadzą nazwiska autora, będą uważani za autorów. Zatwierdzenie tego rodzaju ksiąg należy przedstawić w formie pisemnej, przy czym zaświadczenie o aprobacie należy podać z przodu księgi, rękopisu czy druku. Obowiązek ten, tzn. zbadanie i zatwierdzenie, należy wykonywać w całości bez potrzeby uzasadniania aby to, co zasługuje na zatwierdzenie zostało zatwierdzone, a odrzucone to, co na odrzucenie zasługuje.\nPonadto, zamierzając ukrócić zuchwałość z jaką słowa Pisma św. są przekręcane i fałszowane ku wszelakiej bezbożności — do błazenady, bajek, próżności, schlebiania, ujmowania komuś czci, grzesznych przesądów, diabolicznych zaklęć, wróżb, rzucaniu losów a także oszczerczych potwarzy, Sobór nakazuje i zarządza, aby położyć kres lekceważeniu i pogardzie oraz nie dopuścić, by w przyszłości ktokolwiek odważył się w jakikolwiek sposób używać słów Pisma św. do tych i podobnych celów, by wszyscy ci, którzy przekręcają i bezczeszczą Słowo Boże zostali przymuszeni [do posłuszeństwa] przez swych biskupów karami przewidzianymi prawem.\nPonadto Święty Sobór postanawia i ogłasza, że następna sesja odbędzie się piątego dnia po najświętszej uroczystości Pięćdziesiątnicy.\nJest takie stare przysłowie: Rzymianie zwyciężają obradami. Ufając temu, ... [ojcowie trydenccy], wyznaczywszy czwartą sesję zasiedli, by zwyciężyć. Cóż wstrzyma ich przed podniesieniem trofeum i syceniem się do woli mianem zwycięzców, jeśli przyjmiemy to, co ogłosili na tej sesji? Ojcowie trydenccy zawarli w tej sesji cztery zasadnicze kwestie:\nNakaz, by w sprawach doktryny nie opierać się wyłącznie na Piśmie św., lecz także na rzeczach przekazanych przez tradycje,\nPrzyznanie apokryfom takiego samego autorytetu, jakim cieszą się księgi kanoniczne poprzez umieszczenie ich w jednym szeregu z księgami kanonicznymi w sporządzonym przez ojców zestawieniu ksiąg Pisma św.,\nUznanie Wulgaty za autentyczny tekst Pisma św. i odrzucenie wszystkich innych przekładów,\nNa koniec - przyznanie sobie prawa bezapelacyjnej interpretacji wszelkich niejasnych bądź budzących wątpliwości wersetów Pisma św.\nKtóż ośmieli się zaprzeczyć, że ustalenie czterech powyższych kwestii kończy wojnę? Ich debaty były więc raczej na pokaz, gdyż tak naprawdę nie były potrzebne. To wszystko, czego nie można poprzeć autorytetem Pisma św., będzie uznane za element tradycji, która według nich winna mieć taką samą rangę co Zakon i Prorocy. Czy wobec tego wolno [tradycją] obalać Pismo św.? Nie ma bowiem takiej mrzonki starych bab, której nie mogliby obronić zasłaniając się tradycją. Więcej nawet, nie ma takiego przesądu, choćby nie wiem jak okropnego, którego nie mogliby obronić zasłaniając się tradycją, niczym tarczą Ajaksa. Ponadto zapewniają sobie dodatkowe poparcie ze strony apokryfów, nadając im pełny autorytet [ksiąg natchnionych]. Z Drugiej Księgi Machabejskiej będą dowodzić czyśćca i oddawania czci świętym; z Księgi Tobiasza zadośćuczynienia, egzorcyzmy i co tam jeszcze. Niemało też pożyczą z Mądrości Syracha. Gdzie znaleźliby lepsze miejsca, z których mogą wyciągnąć swe śmiecie?\nJa jednak nie jestem za tym, by całkowicie zakazać czytania apokryfów. Co mieli na celu ojcowie trydenccy, nadając apokryfom autorytet jakiego nigdy nie miały, jeśli nie użycie fałszywej farby do nadania blasku swym błędom? Ponieważ jednak tekst oryginalny w języku hebrajskim i greckim jest często wykorzystywany do wykazania ich ignorancji w cytowaniu wersetów Pisma św., powstrzymania zuchwalstwa i w ten sposób poskromienia ich chełpliwych przechwałek, [Ojcowie] pomysłowo rozwiązują ten problem ustalając, że jedynie przekład Wulgaty należy uważać za tekst autentyczny. Żegnajcie więc wy, którzy poświęciliście tak wiele czasu i pracy na naukę języków by badać właściwe znaczenie Pisma św. u samego źródła! Dekret ten co najmniej w wystarczającym stopniu zabezpieczył zwolenników Rzymu przed problemami, jakie stwarzają im znawcy [języków oryginalnych Biblii]. Czyż dekret ten nie uchwalili po to, by podbić Grecję i cały Wschód?\nNadal jednak brak jednej rzeczy, gdyż zawsze pojawiają się ludzie mający odmienne zdanie, którzy nigdy nie będą zadowoleni jeśli ich wątpliwości nie rozwiąże się jakimś dowodem z Pisma św. Są też inni, zbyt bystrzy, którzy nawet w przekładzie Wulgaty znajdują broń, którą nękają papiestwo. Aby nie doznać klęski na tej linii, ojcowie trydenccy wymyślili jeden z najlepszych środków obrony: przyznali sobie samym wyłączne prawo do autentycznej interpretacji Pisma św.\nKtóż może teraz mówić o braku jakiejkolwiek przezorności z ich strony? Tym artykułem zyskali możliwość dowodzenia z Pisma św. tego, co im się żywnie podoba, oraz ucieczki przed każdym wersetem Pisma św., jaki można przeciwko nim przytoczyć. Jeśli trzeba dowieść spowiedzi, mają przygotowany następujący werset: “Pokażcie się kapłanom.” [Łk 17:4] Jeśli padnie pytanie, czy należy szukać pomocy we wstawiennictwie zmarłych, wówczas natychmiast podadzą ten werset: “Zwróć się do jednego ze świętych” [Job 5:1] albo: “Dlatego każdy święty będzie modlił się do ciebie”. [Ps 32:6] Nawet czyściec zyska [według nich] solidną podstawę, ponieważ napisane jest: “Nie wyjdziesz stamtąd, aż zwrócisz ostatni grosz” [Mt 5:26 BT]. Słowem mogą udowodnić dowolną rzecz na podstawie dowolnie wybranego fragmentu!\nKiedy dawniej powoływali się na te fragmenty Pisma św., czynili z siebie pośmiewisko nawet wśród dzieci. Jeśli teraz da się im wiarę, wszelkie wątpliwości usunie ich wyłączne prawo do autentycznego wykładu. Jaki bowiem werset można skierować przeciwko nim, bez względu na to jak oczywisty i potężny, z którego się nie wykręcą? Uwolnią się z każdej trudności dowolną grą słów i zbiją argumentację, wznosząc cyniczny mur taką odpowiedzią: Kim jesteś, by kwestionować interpretację Kościoła? Niewątpliwie taki jest sens znanego i często powtarzanego wśród nich powiedzenia, że Pismo św. jest niczym wosk, z którego można uformować dowolny kształt. Gdyby tego rodzaju postulaty dano matematykom, wówczas nie tylko z metra zrobiliby cal, lecz także dowiedli, że mila jest krótsza od metra, doprowadzając w końcu do całkowitego zamieszania.\nJak należy zareagować na tę zwycięską i, zdawałoby się, tryumfalną sesję? Po prostu stać i czekać aż dym opadnie. Co się tyczy przekazów tradycji, to wiem że nierzadko piszą o nich starożytni pisarze, chociaż nie z zamiarem rozszerzenia naszej wiary poza granice wytyczone Pismem św., gdyż zawsze starają się ją w tych granicach utrzymać. Owi starożytni pisarze mówią jedynie, że niektóre zwyczaje przyjęto od Apostołów. Wydaje się, że pewne zwyczaje pochodzą z tamtego okresu, inne jednak nie są godne tego miana. Te, które zdają się z tego okresu pochodzić, dotyczą tylko kilku kwestii — i to takich, które można tolerować.\nTeraz jednak nakazują nam wierzyć, że wszystko to, co tym rzymskim katolikom upodobało się narzucić nam, pochodzi od tradycji apostolskiej. Są tak bezczelni, że bez jakiegokolwiek rozróżnienia zaliczają do tej tradycji rzeczy, które wkradły się niedawno, w czasach ciemności i niewiedzy. Chociaż przyznajemy, że Apostołowie Pańscy przekazali potomnym pewne nigdy nie spisane zwyczaje; to jednak:\npo pierwsze — nie mają one nic wspólnego z doktryną wiary (nie możemy z nich wybrać ani jednej joty do tej doktryny), gdyż dotyczą wyłącznie zewnętrznych rytuałów dla zachowania przyzwoitości lub moralności;\npo drugie — i tak muszą dowieść, że wszystko to, co uważają za tradycję apostolską rzeczywiście nią jest.\nPodobnie też nie mogą, chociaż wydaje im się, że mogą, znaleźć niczego na swe poparcie w utrwalaniu tyrani ich praw, którymi nieszczęśliwie niszczą sumienia, bądź osłonić swe zabobony, które są ewidentnie gmatwaniną błędnych rytuałów wszystkich epok i narodów.\nOdrzucamy przede wszystkim wprowadzone przez nich uzależnienia prawdziwości nauki [chrześcijańskiej] w jednakowym stopniu od Pisma św. i tego, co nazywają agrafa (rzeczy niespisane). Musimy zawsze przestrzegać reguły Augustyna: “Wiara rodzi się z Pisma św.”. Co do bezsensownego przyjęcia przez nich do kanonu apokryfów powiem tylko tyle, że jest to wbrew uzgodnieniu pierwotnego Kościoła. Dobrze znana jest opinia Hieronima, powszechnie przyjęta w dawnych czasach.2 Rufin3 zaś, mówiąc o tym jako o rzeczy w ogóle nie kwestionowanej, ogłasza wraz z Hieronimem, że Eklezjastyk [Mądrość Syracha], Księga Mądrości Salomona, Księga Tobiasza, Judyty i historia Machabeuszy zwane były przez Ojców [Kościoła] księgami kościelnymi, nie zaś kanonicznymi, które mogą być czytane ludowi, lecz nie można na ich podstawie ustanawiać doktryny.4 Wiem jednak, że synod w Kartaginie5 wyraził ten sam pogląd [co do ksiąg kanonicznych], jaki obecnie wyrazili ojcowie trydenccy. To samo również wyraził Augustyn6 w swym traktacie O nauce chrześcijańskiej; ponieważ jednak zaświadcza, że nie wszyscy w jego czasach przyjmowali ten pogląd, przyjmijmy, że kwestia ta była wówczas nieustalona.\nGdyby jednak należało zawyrokować na podstawie argumentów wywodzonych z samej tej kwestii, pominąwszy frazeologię wiele rzeczy pokazuje, że te księgi, które ojcowie trydenccy podnoszą tak wysoko zajmują niższą pozycję. Pomijając już inne kwestie, autor historii Machabeuszy wyraża na końcu życzenie, by historia ta była napisana dobrze i zgodnie z prawdą, jeśli zaś nie, prosi o wybaczenie. Jakże sprzeczne jest to stwierdzenie z majestatem Ducha Świętego!\nPotępiają wszystkie przekłady poza Wulgatą. Im bardziej rażący błąd, tym bardziej barbarzyński dekret, który ten błąd sankcjonuje. Mojżesz i Prorocy przekazali święte wyroki Boże w języku hebrajskim, a Apostołowie w języku greckim. Aby żadnej strony świata nie pozbawić tak wielkiego skarbu, [wyroki te] przełożono na inne języki. Nie wiem jak to się stało — na pewno nie dzięki rozsądkowi ani właściwemu doborowi — ale jeden z wielu przekładów stał się ulubionym przekładem ludzi niewykształconych, a przynajmniej tych, którzy nie mając żadnej znajomości języków [biblijnych], chcieli mieć coś na poparcie swej ignorancji. Z drugiej strony ci, którzy znają języki [biblijne] twierdzą, że Wulgata roi się od błędów, jednoznacznie to uzasadniając najoczywistszymi dowodami. Z kolei ojcowie trydenccy twierdzą, że chociaż uczeni czerpią czysty sok z samego źródła i dowodzą przekłamań nieomylnej Wulgaty, to jednak nie należy ich słuchać. Nikt rozsądny nigdy nie ośmielił się pozbawiać Kościoła Bożego korzyści, jakie daje nauka. Starożytni, chociaż nie znali języków, a szczególnie hebrajskiego,7 zawsze szczerze przyznawali, że najlepiej konsultować się z oryginałem w celu poznania prawdziwego i oryginalnego znaczenie. Posunę się jeszcze dalej. Każdy przeciętnie uzdolniony człowiek porównując Wulgatę z innymi przekładami łatwo zauważy, że zawiera ona wiele rzeczy błędnie przełożonych, które w innych przekładach są oddane właściwie.8 Jednak Sobór nakazuje nam zamknąć oczy na światło, by samoistnie zboczyć z drogi.\nKtóżby pomyślał, że ojcowie trydenccy będą na tyle bezmyślni, by tak zuchwale wzgardzić opiniami dobrych ludzi i bez wahania uczynić siebie obiektem wstrętu i pogardy wszystkich ludzi? 9 Ci, którym wiadome było, że [ojcowie trydenccy] nie mają niczego pożytecznego na względzie, byli przekonani, że ojcowie zrobią z [tego soboru] widowisko dla świata i wyznaczą niektórym ze swych zaprzysiężonych zwolenników zadanie sporządzenia nowego przekładu. Tutaj jednak ojcowie trydenccy nie posuwają się aż do takiej nieuczciwości, ale otwarcie nakazują nam nie tylko zadowalać się jednym z najbardziej błędnych przekładów, lecz także czcić ten przekład tak, jak gdyby dany był nam z nieba i chociaż wszyscy dobrze znają błędy Wulgaty, ojcowie trydenccy zabraniają nam żywić pragnienia jakiejkolwiek poprawy tego przekładu.10 Oto ludzie, od których zdania zależy odnowa Kościoła!\nRzeczą nadmiernie uciążliwą byłoby pokazanie błędnie i bezsensownie przełożonych fragmentów. Ani jedna strona Wulgaty nie jest dobrze przetłumaczona. Ledwo można znaleźć trzy kolejne wersety bez jakiegoś większego błędu. Niech jako przykład wystarczy Księga Psalmów, z której podam kilka błędnie przełożonych wersetów. Nie chcę podać tutaj wyczerpującego wykazania błędów, lecz raczej dla pokazania czytelnikom przykładów, by skłonić ich do samodzielnego sprawdzenia. W Psalmie 2 podane jest dobrze znane napomnienie: “Pocałujcie Syna” [Ps 2:12]. Wulgata to tłumaczy: “Uchwyćcie się karności!”11 Brak jakiegokolwiek podobieństwa. Napomnienie oryginalne jest oczywiście słuszne, dlaczego więc napomnienie w przekładzie Wulgaty należy uważać za bardziej autentyczne?\nTłumacz Wulgaty przełożył [skargę Dawida następująco]: “Synowie ludzcy, jak długo będziecie z ciężkim sercem?” [Ps 4:3],12 przy czym w tekście hebrajskim nie ma niczego podobnego, a jedynie: “Ludzie, dopókiż lżona będzie cześć moja?” [Ps 4:3] Tam, gdzie Dawid skarży się że jego „wilgotność zamieniła się w suszę letnią” [Ps 32:4 BG] tłumacz zamienił to na: “Nawracam się w mym żalu dopóki cierń nie zostanie utwierdzony”.13 W innym wersecie pisze: “których gęby uzdą i wędzidłem kiełznać musisz, aby się na cię nie porywały” [Ps 32:9 BG]; co tłumacz oddał następująco: “Hakiem i lejcami poskromi szczęki tych, którzy nie przychodzą do ciebie”.14 A jak mamy rozumieć “płuca pełne iluzji”15 w Psalmie 38?\nPostępuję jednak nierozważnie wchodząc do bezkresnego lasu, dlatego też ograniczę się do podania błędów [Wulgaty] w jednym Psalmie. Niech to będzie Psalm 68. W Psalmie tym Dawid chwali Boga mówiąc między innymi i to, że Bóg sprawia, iż samotni mieszkają w domu, to znaczy ubogaca samotnych i bezdzietnych rodziną. Tłumacz zamienia brzmienie tego tekstu na następujące: “jednego rodzaju”.16 Następne słowa: “lecz oporni pozostają w ziemi suchej”; tłumacz przekręca na: “Podobnie i ci, którzy doprowadzają do rozpaczy, którzy mieszkają w grobowcach”.17 Dalej, gdzie znaczenie słów Dawida jest doskonale oczywiste, tłumacz czyni z nich zagadkę, mogącą wprawić w zakłopotanie samego Edypa. Dawid mówi: “Królowie armii uciekają, uciekają, ale pani domu — to znaczy kobiety, które pozostały w domu — dzieli łupy”. Tłumacz zaś oddaje to tak: “Król, moc umiłowanych, umiłowanych, i domy okazania się, podzielili łupy.”18 Nieco dalej pisze: “Chociażeście leżeć musieli między kotłami” [Ps 68:14 BG], co tłumacz oddał jako “wśród duchowieństwa”!19 “Czemu zazdrośnie spoglądacie szczyty górskie” [Ps 68:17 BW] zamienił na: “Zazdrościcie żyznym górom”;20 gdzie zaś w oryginale hebrajskim pisze: “Nawet opornych, Panie Boże, aby zamieszkali z nami” (BG), tłumacz oddał jako: “Nawet ci, którzy nie wierzą, że Pan Bóg zamieszkuje.”21 Werset, którego dosłowny przekład brzmi następująco: “Sprowadzę z Baszanu, przyprowadzę z głębin morskich”, tłumacz przekłada na coś zupełnie przeciwnego: “Odwrócę się od Baszanu, zamienię w głębinę morską”.22 I znowu: “Tam Beniamin, najmłodszy, idzie na czele” [Ps 68:28], tłumacz oddał (nie wiem o czym myślał): “W nadmiarze myśli”.23\nPrzeszedłem połowę, a raczej więcej niż połowę tego Psalmu, a jakie potworności ujrzeli moi czytelnicy! Prawdę mówiąc można usprawiedliwić tłumacza łacińskiego, gdyż oddał znaczenie tekstu tak dobrze, jak potrafił. Kto jednak chce usankcjonować te błędy? Kto chce pozbawić Kościół daru tłumaczenia i w ten sposób jakby zamknąć przed wierzącymi drzwi, aby nikt nie mógł przez nie wejść, by poznać prawdziwe znaczenie słów Dawida?\nOjcowie jednak nie tylko przedkładają ignorancję i błędy swych tłumaczy nad wierne przekłady innych. Nie ma takiej mrzonki, nawet najbardziej niedorzecznej, której nie użyczą autorytetu wyroczni Bożej. Jeden taki przykład znajdujemy w Psalmie 132. Pan obiecuje w nim, że pobłogosławi pokarm swego ludu. Jakiś ckliwy księżulek odczytując c oraz t jako jedną literę zrobił z tego słowo vidum. Ponieważ jednak nie ma takiego słowa, wstawienie jednej litery wprowadziło nowe brzmienie tekstu, które dominuje w papiestwie. Dlatego też nie ma takiego kościoła we Włoszech, Francji, Hiszpanii i Niemczech w którym donośnym głosem nie wołają: “wdowę jego błogosławiąc pobłogosławię”.24\nTacy są uważni i krótkowzroczni, że żaden z nich nie zauważył tego bezsensownego przekręcenia. Nic więc dziwnego, że dla chleba okradają nas ze Słowa i wprowadzają wzmiankę o wdowieństwie ponieważ cel, na który są całkowicie nastawieni to pozbawienie dusz chleba niebiańskiego życia. Cóż to?! Czy nie wstydzą się czynić przekładu Wulgaty Nowego Testamentu przekład autentyczny, kiedy każdy mając pod ręką pisma Valli,25 Fabera26 i Erazma, pokazuje palcem, nawet dzieciom, że jest on wypaczony w niezliczonych miejscach?\nW pierwszym rozdziale Listu do Rzymian tłumacz [Wulgaty] nazywa Chrystusa “predestynowanym Synem Bożym”.27 Ci, którzy nie znają greki nie potrafią wytłumaczyć tego zwrotu, ponieważ prawdę mówiąc jedynie te rzeczy, które jeszcze nie istnieją, są predestynowane, zaś Chrystus jest odwiecznym Synem Bożym. Nie ma żadnego problemu w oryginale, gdzie greckie słowo oznacza „ogłoszonym”.\nPodałem jeden przykład. Zbytecznym trudem byłoby podanie innych. Jednym słowem, niejako naturalnym skutkiem przyjęcia tego dekretu soboru trydenckiego będzie to, że zgodnie z wolą ojców trydenckich ludzie będą patrzeć oczami, a jednak nie ujrzą pokazywanego im światła.\nPrzechodzę teraz do prawa autentycznej interpretacji, które zastrzegają sobie dla każdego przypadku, w którym znaczenie tekstu nie jest jasne. Mówią, że to ich rzeczą jest podawać znaczenie Pisma św., my zaś musimy się z tym zgodzić. Wszystkie uprawnienia nadawane Kościołowi nadają sobie samym. Przyznaję, że tak jak Pismo św. nie przyszło z własnej woli człowieka (2 P 1:21), tak i nie przystoi przekręcać je stosownie do prywatnych poglądów jakiegokolwiek człowieka. Jeśli zaś chodzi o niejasne wersety, to w przypadku wątpliwości co do ich znaczenia, najlepszym sposobem by dojść do prawdziwego znaczenia jest udać się do pobożnych doktorów by przeprowadzić zwyczajne badanie i włączyć się w dyskusje religijne. Jednak nie o to tutaj chodzi. Swym tyrańskim dekretem ojcowie soborowi chcą pozbawić Kościół wszelkiej wolności, rezerwując dla siebie nieograniczoną wolność. Bez względu na to, jak tłumaczą [dany werset] Pisma św., [ich wykład] należy natychmiast przyjąć i poza nimi nikomu innemu nie wolno niczego udowadniać na podstawie Pisma św.\nGdybyż tylko byli kompetentni do wykonania tak wielkiego zadania! W tym przypadku jednak woły uzurpują sobie prawo trzymania lejców, albo raczej osły lirę. Krótko mówiąc ich celem jest, by wszyscy czcili Pismo św. skryte w ciemnościach niczym tajemnice Ceres,28 i aby nikt nie ważył się podejmować starań w celu właściwego zrozumienia znaczenia Pisma św.\nGdybym miał zebrać wszystkie przykłady pokazujące jasno moim czytelnikom jakie kajdany niegodziwej i nieznośnej niewoli wykuwają tym dekretem, przykładom tym nie byłoby końca. Dlatego też podam przykład odnoszący się tylko do jednego Soboru. Około roku 800 odbył się w Nicei Sobór,29 który przywrócił kult obrazów i posągów niszczonych za [cesarza] Leona30 i zawyrokował, że należy oddawać im cześć. Tenże Sobór, ponieważ popiera bałwochwalstwo, papiści uważają za święty i sprawiedliwy. Dlatego też, zgodnie z ich aksjomatem, nie mógł zbłądzić w wyjaśnianiu Pisma św. Gdyby jednak miano słuchać takich tłumaczy rzeczy świętych, wówczas religie Egiptu byłyby bardziej pożądane (a rzeczą wstrętną jest tak twierdzić) niż religia chrześcijańska.\nAby dowieść z Pisma św., że słuszną rzeczą jest ozdabianie kościołów posągami i obrazami, powołują się na następujące wersety: “Stworzył Bóg człowieka na obraz swój” [1 M 1:27] “Postawił też Jozue dwanaście kamieni”;[Joz 4:9] “Nikt nie zapala świecy i nie stawia jej w ukryciu ani pod korcem” [Łk 11:33] — skąd wywodzą, że posągi należy stawiać na ołtarzach! I znowu: „Światło twego oblicza zostało odciśnięte w nas”; “cośmy usłyszeli, tośmy zobaczyli” [Ps 48:9]; „Panie, umiłowałem piękno twego domu” [patrz Ps 26:8] i “Pokaż mi oblicze twoje, gdyż jest cudowne”. Na poparcie adoracji i kultu świętych przekręcili następujące wersety: “Abraham oddał cześć ludowi tego kraju;”31 “Jakub umieścił napis i pobłogosławił”.32 I znowu: “Oddał cześć wierzchowi laski swego syna Józefa;”33 “Wszyscy bogaci spośród tego ludu będą ganić twe oblicze”; “Pokłoń się przed jego podnóżkiem”;34 “Boga należy podziwiać w jego świętych”.35 Aby dopełnić miary zuchwalstwa, dodali z innego Psalmu następujący werset: “Jego świętych, którzy są na ziemi”.36 Wersety te odnoszą do posągów! Wiem, że moje komentarze mogą wydawać się niewiarygodne. Sam się zdumiałem, gdy to czytałem, chociaż nasze uszy od dawna wyćwiczone przez nich powinny być przyzwyczajone do wszelkich absurdów, nawet największych. Gdybym miał zebrać wszystkie ich interpretacje wyśmiewane przez dzieci, i to nawet nie wszystkie, a tylko te najgłupsze, musiałbym spisać księgę trzykrotnie większą niż Biblia.\nW istocie tym dekretem duch Trydentu chce, by znaczenie tekstu Pisma św. dla nas było całkowicie zgodne ze wszystkim, co owi rojący mrzonki mnisi postanowią. Jak bowiem rozumieją Kościół? Gdyby nawet biskupi rzymscy, a chodzi mi tutaj o wszystkich, którzy służą pod sztandarem i patronatem owej antychrześcijańskiej Stolicy, zgromadziliby się ze wszystkich stron świata, czy byliby w stanie wytężając wszystkie swe głowy przedstawić nam odpowiedni dla nas przekład? Wielu z nich ledwie zna podstawy gramatyki. Przynajmniej nie zaprzeczają, że ledwie jeden z nich na stu przeczytał całą księgę [jednego z] Proroków bądź jeden list apostolski czy jedną z Ewangelii. Zbytnio są zajęci innymi troskami, aby mieć czas na świętą literaturę.37 Jedyną ich ucieczką jest zastrzec ten przywilej Stolicy Apostolskiej i twierdzić, że wykładu znaczenia Pisma św. należy oczekiwać ze świętych ust Pawła Farnese!38 Bez względu na to, jak bardzo będą wywyższali Stolicę Rzymską, nigdy nie będą w stanie przekonać niektórych ludzi, że Kefas jest głową Kościoła, ani że czyste i święte małżeństwo jest życiem cielesnym, przeklętym w oczach Boga (oba te twierdzenia podkreślane są w wypowiedziach papieskich). Niech nam pokażą kościół, o którym można słusznie powiedzieć, że potrafi unieść tak ciężkie brzemię!\nPodnoszą alarm, że cały autorytet Kościoła musi upaść jeśli odbierze mu się prawo wyjaśniania Pisma św., że w ten sposób otwiera się drzwi dla nieposkromionych umysłów pozwalając im przekraczać wszelkie granice. Rzucają na nas oszczerstwa — mają w zwyczaju oskarżać nas o uzurpowanie sobie prawa do interpretacji Pisma św. by usuwać wszelkie przeszkody hamujące nasze zuchwalstwo. Skromność nie pozwala mi mówić o nas, gdyż na naszą obronę przemawiają fakty. Jednak oświadczam z całą mocą prawdy, że rozpaliliśmy więcej światła dla zrozumienia Pisma św. niż wszyscy doktorzy papiescy od początków istnienia papiestwa. Nawet oni nie ośmielają się odmawiać nam tej chluby. A jednak nie ma wśród nas nikogo, kto nie chciałby ochoczo poddać swych dzieł pod osąd Kościoła. Dlatego też ani nie potępiamy ani nie umniejszamy władzy Kościoła. Ani też nie popuszczamy cugli, by ludzie ośmielali się czynić to, co im się podoba. Niech pokażą nam taki Kościół, jaki przedstawia samo Pismo św., a szybko dojdziemy do zgody co do należnego mu szacunku. Kiedy jednak fałszywie przypisują sobie nazwę Kościoła i zagarniają bogactwa z których go obrabowali, cóż innego pozostaje nam niż protestować?\nPrzekład i edycja: Jacek Sałacki\nPrzekład niniejszego traktatu Kalwina na język polski dokonany na podstawie przekładu angielskiego Henry Beveridge Tracts relating to the Reformation by John Calvin, translated from the original Latin, Calvin Translation Society, Edynburg, 1844 i 1851; wersja elektroniczna w John Calvin Collection, Ages Library, Ages Software, Inc., 1998. Z tekstu usunięto dwa obraźliwe epitety Kalwina (miejsce usuniętego tekstu zaznaczono trzema kropkami).\nPrzekład dekretów Soboru Trydenckiego zawartych w traktacie Kalwina porównano z innymi przekładami na język angielski (Sources of Catholic Dogma) i polski (Breviarium Fidei). Wstawiono numerację wg H. Denzinger Enchiridion Symbolorum, ed. XXX. Tytuły dekretów i podkreślenia własne.\nPrzy przekładzie cytowanych przez Kalwina wersetów Biblii korzystałem z najbliższych sensem i brzmieniem ogólnie dostępnych przekładów polskich:\nBW - Nowy Przekład, BiZTB, Warszawa, 1975,\nBG - Biblia Gdańska,\nBT – Biblia Tysiąclecia, edycja IV, Pallotinum, Poznań, 1983,\nWujek – przedruk z autentycznej edycji krakowskiej przekładu ks. J. Wujka z roku 1599, BiZTB, Warszawa, 1950 (bez ksiąg wtórnokanonicznych).\nPoniżej podaję krótkie zestawienie interesujących pozycji ogólnie dostępnych w języku polskim i angielskim.\nArkadiusz Baron, Henryk Pietras, Dokumenty soborów powszechnych, t. 4, WAM, Kraków, 2001 - 2004.\nDieter Böhler SJ, Uwagi egzegety do instrukcji „Liturgiam authenticam”. Tekst tego referatu, wygłoszonego podczas spotkania sekretarzy Komisji Liturgicznych Europy w dniach 20-26 czerwca 2003 r., dostępny jest na oficjalnej stronie Komisji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów Episkopatu Polski: http://www.kkbids.episkopat.pl/anamnesis/35/12.htm.\nThe Catholic Encyclopedia, Robert Appleton Company, 1907-1913, pełny tekst dostępny w sieci http://ww.newadvent.org.\nStanisław Koziara, Biblia Wujka w języku i kulturze polskiej, Konspekt nr 14-15/2003; artykuł dostępny pod adresem: http://www.wsp.krakow.pl/konspekt/14/biblia.html\nLeopold von Ranke, Dzieje papiestwa w XVI – XX wieku, PIW, Warszawa, t. 2, 1981.\nPhilip Schaff, Henry Wace, A Select Library of Nicene and Post-Nicene Fathers of the Christian Church, Eerdmans, seria 1 (14 t.) i 2 (14 t), Grand Rapids, 1953 (reprint); w wersji elektronicznej: http://www.ccel.org/fathers2/).\nPhilip Schaff, History of the Christian Church, 8 t., Eerdmans, Grand Rapids, 1994 (reprint); lub w wersji elektronicznej http://www.ccel.org/s/schaff/history/About.htm)\nKlaus Schatz, Sobory powszechne – punkty zwrotne w historii Kościoła, WAM, Kraków, 2001.\nAngus, S., The Vulgate, artykuł w The International Standard Bible Encyclopedia (1915); w wersji elektronicznej: http://www.bible-researcher.com/vulgate1.html\nDokumenty Komisji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów Episkopatu Polski (Oficjalna strona internetowa: http://www.kkbids.episkopat.pl)\n1 V Sobór Laterański, dekret III O drukowaniu ksiąg (sesja X z dnia 10 maja 1515 r.). Nałożone kary to m.in.: konfiskata i publiczne spalenie kwestionowanych ksiąg, nieodwołalna grzywna w wysokości 100 dukatów na budowę bazyliki św. Piotra w Rzymie oraz zawieszenie na jeden rok prawa do drukowania.\n2 Patrz następujące listy Hieronima: List 53:6-10, List 107:12 oraz komentarz Prologus Galeatus, NPNF seria 2, t. 6.\n3 Rufin z Akwilei (330 – 410) — mnich i prezbiter, jeden z Ojców Kościoła Zachodniego, przyjaciel, a następnie przeciwnik Hieronima. Jego dorobek pisarski obejmuje w głównej mierze przekłady pism greckich Ojców Kościoła, zwłaszcza Orygenesa, co pośrednio (z powodu nieortodoksyjnych twierdzeń zawartych w dziełach Orygensea) przyczyniło się do wybuchu gorszącego, wieloletniego sporu z Hieronimem.\n4 Patrz komentarz do składu apostolskiego Rufina – w przekładzie angielskim Commentary on the Apostles' Creed , s. 557-558, NPNF seria 2, t. 3.\n5 Synod w Kartaginie – chodzi o lokalny synod w Kartaginie (397), zawierający zestawienie ksiąg kanonicznych i nakaz czytania ich w Kościele. Synod w Kartaginie wymienia w kanonie pięć ksiąg Salomona, przypisując mu autorstwo Eklezjastyka (w BT „Mądrość Syracha”) oraz Księgi Mądrości.\n6 O nauce chrześcijańskiej, tłum. J. Sulowski, Warszawa 1989.\n7 Shaff podaje (History of the Christian Church, vol. III, s. 970), że spośród starożytnych Ojców Kościoła jedynie Hieronim miał poprawną, choć niedoskonałą, znajomość języka hebrajskiego. Pozostali Ojcowie Kościoła, którzy w ogóle rozumieli język hebrajski, to: Orygenes, Epifaniusz i Efrem Syryjczyk. Augustyn nawet nie znał dobrze języka greckiego.\n8 Dopiero prawie 450 lat później Leon XIII, w wydanej w roku 1893 encyklice Providentissimus Deus o studium Pisma Św., korzystając z przysługujących mu praw w zakresie nauczania, stwierdził, że wprawdzie Wulgata zgodnie z postanowieniem Soboru Trydenckiego ma być uważana „za autentyczną w publicznych czytaniach, dyskusjach, kazaniach i objaśnieniach”, jednak nie oznacza to, że nie należy uwzględniać innych przekładów, „a zwłaszcza tekstów pierwotnych” i zgodnie z radą św. Augustyna, w miejscach które w tekście łacińskim są dwuznaczne lub mniej jasne, „uciec się do pierwotnego języka”.\n9 Pius XII stwierdził w swej encyklice Divino Afflante Spiritu (1943), wydanej z okazji 50-ciolecia encykliki Providentissimus Deus, że „przewodniczący soboru otrzymali zlecenie w imieniu św. soboru prosić Papieża - co rzeczywiście uczynili - aby jak najprędzej został przygotowany poprawiony łaciński, a potem grecki i hebrajski tekst Pisma św., który by w swoim czasie mógł być wydany dla pożytku Kościoła Bożego”. Jednak dokumenty papieskie w tego okresu ilustrują niechęć kurii papieskiej do wykonania tego zadania, oraz ogólną niechęć do rozpowszechniania Biblii i udostępnienia jej wiernym (np. Reguła IV Komisji ds. indeksu z roku 1564 z późniejszą poprawką w roku 1599). Papieże trydenccy i potrydenccy nie śpieszyli się z wydaniem Biblii, skupiając się na innych sprawach i intrygach (np. inkwizycja, finansowanie wojen religijnych, nakłanianie do prześladowań protestantów czy Indeks ksiąg zakazanych).\n10 W historii Kościoła rzymskiego dokonywano kilka rewizji Wulgaty. Pierwszą zapoczątkował Sykstus V wydając w roku 1590 własną wersję Wulgaty (powodując jeden z największych skandali, którego nie udało się całkowicie zatuszować). Następna rewizja została wydana w roku 1592. Kolejną rewizję Wulgaty zapoczątkował Pius X w 1907 r. Prace nad najnowszym przekładem trwały kilkadziesiąt lat, jednak posiłkowano się najnowszymi badaniami naukowych z uwzględnieniem języków oryginalnych. Nowy przekład zwany Neo-Wulgatą obowiązuje w Kościele rzymskim od roku 1979, wprowadzony konstytucją apostolską Jana Pawła II Scripturum Thesaurus, jako – w odróżnieniu od Wulgaty klementyńskiej, wersja „typowa”.\n11 W przekładzie Wujka: „Chwyćcie się nauki”. BT: „i Jego nogi z drżeniem całujcie”. Należy pamiętać, że pierwotny przekład Wujka został dokonany na podstawie Wulgaty sykstyńskiej (1590); jednak specjalna komisja jezuitów dokonała po śmierci Wujka rewizji jego przekładu w celu dostosowania brzmienia do Wulgaty klementyńskiej (1592). Zmiany te były poważne i znaczące, jednak wydany w roku 1599 polski przekład Wulgaty znany jest jako „Biblia księdza Wujka”.\n12 Wujek: „Synowie człowieczy, pókiż ciężkiego serca?” Biblia Tysiąclecia (wyd. IV) oddaje to następująco: „Mężowie, dokąd będziecie sercem ociężali?” kierując się w tym miejscu tekstem LXX, z podaniem w przypisach właściwego brzmienia tekstu hebrajskiego.\n13 Wujek: „nawróciłem się w nędzy mojej, gdy tkwi ciernie” (Ps. 31:4).\n14 Wujek: „Uzdą i wędzidłem ściśnij czeluści tych, którzy się nie przybliżają do ciebie” (Ps. 31:9).\n15 Wujek: „Albowiem biodra moje napełnione są naigrywania” (Ps. 37:8)\n16 Wujek: „Bóg, który czyni, że mieszkają jednych obyczajów w domu” (Ps. 67:7)\n17 Wujek: „także i te, co obrażają, którzy mieszkają w grobiech” (Ps. 67:7)\n18 Wujek: „Król zastępów umiłowanego, umiłowanego, i piękności domu rozdzielać korzyści” (Ps. 67:13)\n19 Wujek: „Choćbyście spali pośrodku losów” (Ps. 67:14)\n20 Wujek: „Co się przypatrujecie górom zsiadłym?” (Ps 67:17)\n21 Wujek: „też i niewierzące, aby Pan Bóg mieszkał” (Ps. 67:19)\n22 Wujek: „Nawrócę z Bazan: nawrócę w głębokość morską” (Ps. 67:23)\n23 Wujek: „w zachwyceniu myśli” (Ps. 67:28)\n24 Wujek: „wdowę jego błogosławiąc ubłogosławię” (Ps. 131:15)\n25 Lorenzzo Valla (1407 – 1457) — humanista i sekretarz papieski, krytykujący w swych pismach niektóre nadużycia kościelne, m.in. w 1440 r. napisał dzieło O fałszywie uznanej i nieprawdziwej donacji Konstantyna.\n26 Faber Staupulensis, właśc. Jacques Lefèvre d'Étaples (ok. 1460–1536) — francuski humanista, filozof, teolog; dokonał pierwszego kompletnego przekładu Biblii na język francuski. Jego uczniem był Farel, współpracownik Kalwina.\n27 Wujek: „który jest przeznaczony Synem Bożym” (Rz 1:4)\n28 Ceres – rzymska bogini wegetacji (szczególnie zboża) i urodzajów, odpowiednik greckiej bogini Demeter. Kult Ceres uprawiany obejmował tajemnicze rytuały, o których bardzo niewiele wiadomo - dochowało się do naszych czasów tylko kilka zwyczajów.\n29 Chodzi o II Sobór Nicejski, który odbył się w 787 roku. Konstantyn VI, nie bez wpływu swej matki, współregentki Ireny, rozpoczął działania w celu przywrócenia kultu obrazów, zwołując w tym celu sobór ekumeniczny. Pierwsza próba odbycia takiego soboru w Konstantynopola (786) nie powiodła się, gdyż obradujący w Kościele Apostołów ojcowie soborowi zostali wypędzeni siłą przez oddziały straży cesarskiej. Cesarzowa Irena zwołała sobór tym razem w Nicei, w roku 787 (przewodniczyła końcowemu, uroczystemu posiedzeniu). W uchwalonym wówczas dekrecie wiary przyjęto myśl Bazylego Wielkiego: „Cześć oddawana wizerunkowi przechodzi na prototyp”. Dekret wiary kończy się klątwami wobec tych, którzy twierdzą, że Chrystusa nie można opisać pod względem człowieczeństwa, nie dopuszczają przedstawienia opowieści ewangelicznych w obrazach, nie oddają czci (proskynesis, w odróżnieniu od latrei, uwielbienia zarezerwowanego tylko dla Boga) wizerunkom Boga i Jego świętych, odrzucają Tradycję kościelną.\n30 Leon III (717 - 741) — cesarz bizantyjski, który w roku 730 zabronił kultu obrazów i nakazał niszczenie ikon.\n31 „Wtedy wstał Abraham i pokłonił się ludowi tego kraju, Chetytom” (1 M 27:3).\n32 Być może chodzi o błędne tłumaczenie 1 M 35:14: „Jakub zaś postawił pomnik na tym miejscu, gdzie Bóg z nim rozmawiał, pomnik kamienny, i wylał nań ofiarę z płynów, i polał go oliwą”.\n33 „I skłonił się Izrael wsparty o wierzch laski swojej” (1 M 47:31).\n34 „Wysławiajcie Pana, Boga naszego, i oddajcie pokłon u podnóżka stóp jego! (Ps 99:5).\n35 „abyście wiedzieli, która jest nadzieja powołania jego i które jest bogactwo chwały dziedzictwa jego w świętych” (Ef 1:18 BG).\n36 „Do świętych zaś, którzy są na ziemi: To są szlachetni, w nich mam całe upodobanie” (Ps 16:3).\n37 Relacje kronikarzy XVI wieku zgodnie potwierdzają ten fakt.\n38 Właściwie Aleksander Farnese, papież Paweł III (1534 -1549).


Czterdzieści minut Kubota | Aktualności | Tenisklub\nCzterdzieści minut Kubota\n11.07.2009 14:43, Anna Wilma, źródło: atpworldtour.com, foto: Archwium Tenisklubu\nŁukasz Kubot rozegrał spotkanie drugiej rundy eliminacji turnieju ATP w Stuttgarcie w czterdzieści minut i już jutro powalczy o miejsce w drabince imprezy głównej. Najlepszy spośród polskich singlistów znokautował reprezentanta gospodarzy, Christiana Mohsa 6:1, 6:0.\nPojedynek kwalifikacyjny okazał się dla naszego zawodnika niemalże treningowy. Mohs, występujący w eliminacjach z dziką kartą, przyznaną mu przez organizatorów Mercedes Cup, w niecałe trzy kwadranse zdołał ugrać zaledwie jednego gema. Niemiec serwował na średnim poziomie (58 procent celności przy 82 ze strony Polaka), poza tym ani razu nie miał możliwości przełamania podania 127. w rankingu ATP przeciwnika. Kubot zaprezentował pięć asów, wykorzystał też pięć z dziewięciu break pointów i w sumie po swoim serwisie stracił tylko pięć punktów. Mecz zakończył się wynikiem 6:1, 6:0.\nW drabince kwalifikacji Kubot rozstawiony jest z numerem jeden. Ze względu na niską liczbę zgłoszeń, w tabeli znalazły się nazwiska tylko osiemnastu tenisistów. W związku z tym większość z nich w pierwszej rundzie miała wolny los (oczywiście na czele z Polakiem), a tylko czworo musi walczyć o miejsca w drugiej rundzie.\nW meczu decydującym o awansie do turnieju głównego Łukasz Kubot spotka się z Frantiskiem Cermakiem. Czech wyeliminował przed kilkoma minutami reprezentanta Hiszpanii, Inigo Cervantesa 7:5, 2:6, 6:3.\nŁukasz Kubot (Polska, 1) - Christian Mohs (Niemcy, WC) 6:1, 6:0\nSprawdź komplet wyników ze Stuttgartu!\nAmerykanie wracają do gry


Koronawirus w szkołach. W Białymstoku aż 5 klas w jednej szkole jest na kwarantannie. Nauczycielka nagle straciła węch i smak - WP Wiadomości\nKoronawirus powoduje problemy w kolejnych szkołach. Pojawia się coraz więcej przypadków odwołanych lekcji, nauczycieli i dzieci na kwarantannie. Aż pięć klas SP nr 45 w Białymstoku odesłano do domu. To już szósta szkoła w tym mieście, gdzie koronawirus pokrzyżował plany nauki stacjonarnej.\nKoronawirus w kolejnej szkole. Kwarantanna dla pięciu klasŹródło: PAP\nMinisterstwo Edukacji Narodowej informuje, że 48 389 przedszkoli, szkół i placówek oświatowych działa w trybie stacjonarnym. Jednak coraz więcej placówek przechodzi na naukę w trybie zdalnym lub mieszanym. Obecnie w Polsce 37 prowadzi naukę w trybie zdalnym, a 58 w trybie mieszanym.\nSzkoła w Białymstoku. Kwarantanna dla około setki dzieci\nW Białymstoku już sześć szkół zmaga się z problemami w związku z epidemią koronawirusa. Jak przekazuje bialystok.wyborcza.pl, w Szkole Podstawowej nr 45 w Białymstoku na kwarantannie jest około setki dzieci i dwie nauczycielki oraz ich rodziny. Jest to szkoła z oddziałami integracyjnymi, jedna z największych w mieście.\nOkazało się, że jedna z nauczycielek otrzymała pozytywny wynik na obecność koronawirusa. Nagle straciła smak i węch, co skłoniło ją do zrobienia badania.\nPięć klas, w których uczyła nauczycielka, musiało przejść na tryb nauki zdalnej. Do szkoły wrócą najwcześniej 15 września, oczywiście zakładając, że nie będzie żadnych dodatkowych okoliczności, które to uniemożliwią. Reszta szkoły pracuje normalnie. Dyrektor placówki Piotr Górski przyznaje, że to było bardzo wymagające logistycznie wyzwanie.\nPuławy. 20 nauczycieli na kwarantannie\nW jednej ze szkół w Puławach do domu wysłano aż 20 nauczycieli. Jak informuje "Dziennik Wschodni", w środę i czwartek nie będą mogli przyjść do pracy. Okazało się, że lekarz medycyny pracy, który wykonywał im badania okresowe, ma pozytywny wynik testu na koronawirusa. Nie wiadomo, czy nauczyciele zostali zakażeni.\nChodzi o nauczycieli Zespołu Szkół Technicznych. Część zajęć musiała zostać odwołana. W niektórych przypadkach udało się zorganizować zastępstwa.


Emocje i zjawiska emocjonalne są bardzo ważną częścią życia. Bez nich trudno wyobrazić sobie ludzkie, i nie tylko ludzkie, funkcjonowanie.\nWyodrębnia się różne zjawiska emocjonalne, stany uczuciowe. Są to:\nCechy temperamentalne (osobowościowe) – stałe dyspozycyjne cechy dotyczące przejawianej emocjonalności, niskich progów wzbudzania określonych emocji, intensywności reagowania i czasu ich utrzymywania się (a także tendencje do specyficznego, charakterystycznego dla różnych emocji, interpretowania niejednoznacznych sytuacji).\nNastroje – zawsze obecne, nadające koloryt emocjonalny życiu psychicznemu. Mają rozlany i globalny, zgeneralizowany charakter (bez obiektu - życie, czy też świat jako całość), obniżają progi pojawiania się określonych emocji.\nEmocje – krótkie, intensywne, mobilizujące do natychmiastowej reakcji, do działania. Chwilowe perturbacje pojawiające się na tle nastroju. Posiadają określone obiekty.\nEpizody emocjonalne – zalegające emocje, które zmieniają się pod względem intensywności i jakości, ulegają fluktuacją, podwyższona aktywacja zalega w organizmie nawet podczas snu. Perseweracja – rozpamiętywanie doświadczeń. Sentymenty – tendencja do reagowania emocjonalnego na określone obiekty.\nDo tej pory najwięcej uwagi poświęcono nastrojom i emocjom. Zakład się, że o ile nastroje są w miarę mało intensywne, zabarwiają całokształt życia psychicznego i wpływają na myślenie to emocje są intensywniejsze, działają krócej, posiadają swoje obiekty i wpływają na działanie. Zjawiska emocjonalne pełnią także bardzo dużą rolę w procesach motywacyjnych.\nDesign by: d4u.hut2.ru Powered by PHP-Fusion © 2003-2005 747784 Unikalnych wizyt


Vero moda vmlili kombinezon damski\nModne kombinezony vero moda vmlili\nrozmiar zara faksamitny swietny nowy metka granat sale vmdaisy\nPrzedstawiamy nową kolekcję modne kombinezony stylowe rozwiązanie łączące odrobinę codziennego szyku z ponadczasową klasyką. Dla Ciebie vero moda vmlili modne kombinezony, wiele modeli w kolorach i fasonach. Każdy znajdzie tutaj coś dla siebie, prezentujemy vero moda vmlili, propozycje z różnych półek cenowych. Jesteśmy przekonani, że wśród naszych sugestii znajdziesz coś ciekawego. Polecamy najciekawsze oferty sprzedawców na sezon 2020. Szukamy dla Was ciekawych stylizacji, topowych modeli, najmodniejszych ubrań i dodatków w polskich sklepach.\nDzisiejsza moda jest odważna i wyraźna, kreują ją zdecydowane kolory, buty i mocne wzory. Jest bardziej kobieca i elegancka, stawia na niezależność. Każda z nas wie, że ubranie jest bardzo ważne, zawsze staramy się odpowiednio dobierać nasze ciuchy. Wiadomo, że czasem ubieramy na siebie to, co akurat jest czyste. Jednak pod wieczór myślimy o tym co założymy na siebie jutro. modne kombinezony w naszej szafie nigdy nie jest ich za dużo by dobrać kolejne do naszej modnej kolekcji. Nasze użytkowniczki często pytają o modne kombinezony vero moda vmlili, a oto kilka modeli które Wam przedstawiamy. Tak, więc drogie panie, jeśli chcecie modnie się nosić, to powinnyśmy wiedzieć, co jest odpowiednie dla was i co się teraz noś. Warto wspomnieć, że przy wyborze ubrań ważne jest by obiektywnie spojrzeć na swoją sylwetkę, nieodpowiedni rozmiar, zupełnie przekreśli oczekiwany efekt końcowy.\nelegancki modny czarny elegancki hippie boho vintage letni mini szorty regulowany spodnie zamek kieszenie\nCopyright © 2016 Wszelkie prawa zastrzeżone templates ver.0.0234new RSS - Blog Sponsor: Taksówki Ruda Śląska


Elektroniczny zawor stało ciśnieniowy jak podlaczyc? Witam potrzepuje fachwej pomocy z zamontowaniem elektrozaworo oraz zaworu stało cisnieniowego do mojego opryskiwacza jakim jest pilmet 1615\nElektroniczny zawor stało ciśnieniowy jak podlaczyc? Dzisiaj, 04:28\nElektroniczny zawor stało ciśnieniowy jak podlaczyc? Ten klawisz stary, otwierany ręcznie to miałeś mieszadło pewnie , a nie do zmniejszania ciśnienia ( to był efekt uboczny pracy mieszadła ). Mogłeś dokupić taki sam do nowego zestawu . Manometr tam gdzie myślisz . Zielone to przelew z filtra do zbiornika . Wyżej pod eletrozaworem ( dolne czerwone kółko )też przelew do zbiornika , nad nim co zaznaczyłeś to zostaje tak jak jest( taki mosiężny gwint) nic tam nie wkręcasz . Na ostatnim zdjęciu pod czerwone też przelew do zbiornika . W sumie są cztery przelewy do zbiornika . Ja montowałem podobny zawór tylko sekcje bez elektrozaworów to wycinałem dodatkowe dwa otwory w zbiorniku , trzeba dokupić odpowiednie króćce .\nEdytowany przez fezoi, 16 maj 2014 - 21:21.\nElektroniczny zawor stało ciśnieniowy jak podlaczyc? i co teraz zrobic jak nie mam tego klawiszu a chciałbym opryskac? zaslepic narazie? a ja dokupie do mieszadła ten klawisz i jeszcze jedno mam juz jeden przelew załozony przewod wychodzi za tym zaworem zielonym i idzie przez gore w zbiorniku i do dna zbniornika czy te dwa co mam tez zrobic do przelewu czy moge z tamtym poloczyc trojnikami? aby nie robic nowych dziur w zbiorniku? a jezeli musze juz robic nowe dziury to mam zrobic tak jak oryginalnie na gorze zbiornika wejscia na przewody czy jakos nizej?\nElektroniczny zawor stało ciśnieniowy jak podlaczyc? Trójnik odpada , tam jest wysokie ciśnienie i jak podłaczysz pozostałe przelewy to będzie bałagan i nie będzie dobrze chodzić . Ja mam inny opryskiwacz i nie mam powrotów górą zbiornika . Nowy otwór robiłem w ścianie przedniej tak 2/3 od dna użyłem do tego wycinarki takiej okrągłej na wiertarkę . Narazie nie bedziesz miał poprostu mieszadła , a przewód po nim co został możesz zaslepić .\nEdytowany przez fezoi, 17 maj 2014 - 07:33.\nElektroniczny zawor stało ciśnieniowy jak podlaczyc? A do czego sluza te zolte pokretla od danej sekcji?\nElektroniczny zawor stało ciśnieniowy jak podlaczyc? Do kalibracji poszczególnych sekcji belki , ale u mnie sa wszystkie na jednej pozycji , kręcenie nimi nic nie zmieniało , może dlatego , że wszystkie mają taką samą ilośc głowiczek ( końcówek). Jeśli kupiłeś zawór w firmie Me..... to zadzwoń do szefa to Tobie powie jak je ustawiać .


Wysłany: 13-03-2012, 16:29\nHej! Możecie mi polecić serię z "powerem". Marzy mi sie coś z wciągającą akcja - bo zdażają sie dobre anime które w tym sensie stoja w miejscu. Najlepiej żeby akcja była pokręcona, może jakieś zagadki ( w stylu kombinacji z death note) i z wyrazistymi postaciami?postacią ( jak w durarara). A jakby tam był po drodze romans to bym była wniebowzięta:P Wiem,ze wymagania duże ale może istnieje taka seria od której nie mogliście sie oderwać z wyżej wymienionych powodów?\nWysłany: 13-03-2012, 17:57\nWysłany: 13-03-2012, 18:17\nDzięki za tyle podpowiedzi, ale mi chodziło bardziej o akcję w stylu kryminał zagadka a nie mam wielkiego robota i nie zawacham się go użyc:P niestety jestem z drużyny anty-mechowej.\nWysłany: 13-03-2012, 19:23\nCzyli nie tyle akcję, co intrygę albo fabułę? To Higurashi, Iria, Skullman, Noein i infinite Ryvious (nie wierz tagom na tanuki, nie ma w nich mechów), Tiger & Bunny, Legend of Galactic Heroes: My Conquest Is The Sea Of The Stars.\nA możesz mi powiedzieć co ci przeszkadza w mechach? Może znajdę jakieś anime, które je podaje w sposób nieprzekraczajacy twoich granic tolerancji.\nWysłany: 13-03-2012, 19:48\nHigashi no Eden powinno Ci się spodobać - na ogół wysoko oceniane, akcja jest wciągająca, ma coś na kształt romansu, jest też zagadka. Filmy, które są dalszym ciągiem, troszkę słabiej wypadają, ale i tak są dobre.\nWysłany: 13-03-2012, 20:38\nJa bym zaryzykował polecenie kobiecie Eureki 7. Owszem są mechy, głównie to dwa i 3 malutkie. Ale jest też pokręcony romans, pokręcone złe postaci i sporo wątków pobocznych. W sumie każda z postaci załogi Gekko ma jakiś swój wątek. Postaci się zmieniają, rosną i dorośleją a w międzyczasie świat się kończy :P Ludzie się zabijają i jeszcze dodatkowo drażnią uśpionych kosmitów dla większej liczby ofiar.\nMichiko to Hatchin Bardzo ciekawa historia więzi gangsterki i dziecka w oprawie południowej ameryki. Dużo słońca, szalonych postaci, pościgów, oraz innych latynoskich klimatów.\nAle chyba najbardziej pokręcony zuy to tytułowy Monster.\nWysłany: 13-03-2012, 22:57\nNo może źle to napisałam - chodziło mi właśnie o intrygę. W mechach przeszkadza mi najbardziej to ( i tu zaznaczam że jest to moje wrażenie i pewnie gdyby zbadać ilościowo to wcale tak nie jest:P),że w tego typu anime więcej widać mechów niż samych bochaterów w nich zamkniętych. Pozatym jakoś nie ekscytują mnie walki robot kontra robot, gdzie walki ninja z jakimiś fajnymi technikami oglądam z dużym zaciekawieniem. Wydaje mi sie że z mechami jest jak z cynamonową gumą do żucia albo kochasz albo nie znosisz-na tyle spoecyficzny rodzaj, ze to co mnie denerwuje innym się podoba.\nWysłany: 14-03-2012, 01:40\nArmored trooper VOTOMS, zdecydowanie - nie tyko ma to dobrą intrygę i bohaterów, ale też są oni na pierwszym planie w stosunku do mechów, wiele odcinków nie ma ich nawet w ogóle, a Chirico zmienia je jak rękawiczki. Jeśli cię kiedyś najdzie pokusa na mechy, to to powinno być na granicach tolerancji.\nA jak lubisz supermoce, to patrz moja pierwsza lista - S-CRY-Ed, Fate/Zero, Hellsing Ultimate, Noein, Madoka, Baccano!, Tiger & Bunny - znajdziesz chyba coś dla siebie.\nWysłany: 14-03-2012, 19:35\nWysłany: 15-03-2012, 19:22\njak interesuje cie kawał dobrej fabuły, a nie łupu cupu - bijatyki to zwróć uwagę na Monster i LOGH,\nmoże Bokurano , ale tu walka Mechów, choć bardzo stonowana stanowi oś fabuły, niemniej jednak ze względu na bohaterów i sposób pokazania ich losów, przeżyć naprawdę warto.\nWysłany: 16-03-2012, 19:25\nSzukam jakiegoś dobrego anime, tematyka: thriller, fantasy, horror, akcja, bijatyki, w sumie nie mam wielkich upodobań byle by to nie był jakiś licealny romans.\nNajważniejsze żeby anime nie było dziecinne. Polecono mi Full Metal Alchemist Brotherhood, no i cóż.. anime jest tak infantylne, że po 12 odcinkach zrezygnowałem. Głupie miny, dzieci jako bohaterowie, dziecinni dorośli, najprostsze rzeczy przedstawiane jako zawiłe i patetyczne - na to jestem uczulony.\nZ tego co oglądałem i wpasowało się w mój gust: Darker then Black, Berserk, Fate/Zero. Przymierzam się do Steins Gate, polecano mi Higurashi no Naku Koro ni oraz Monster (chociaż tutaj się obawiam czy anime nie będzie zbyt "wolne", 74 odcinki to sporo).\nCzekam na rade:)\nWysłany: 16-03-2012, 23:14\nWysłany: 17-03-2012, 16:07\nWysłany: 17-03-2012, 17:12\nŻeby kusić i przekonywać do serii a za razem jej nie spoilerować i nie być przy tym denerwującym szkodnikiem w stylu "jest suuuuper, ale muuusisz to zobaczyć" to trzeba by chyba być artystą. Ja chyba nie mam do tego zbytniego talentu, chociaż chciałem dobrze.\nNa liście nie widzę Eureki 7:P\nA tak poważnie to w jakim wieku postaci i jaka ich ilość do tej przyjaźni?\nStarczy parka, czy też może chodzi o większą ilość?\nDwa pierwsze ./hack-i Sign i Dusk (w tej kolejności)Dla alternatywnej wersji LIMINALITY a resztę sobie raczej można darować, bo to uzupełnienie gry, no jeszcze Quantum ujdzie.\nLost Universe czyli Slayersy w kosmosie. Nie wiem kto to tak nazwał, ale w sumie pasuje, podobnie Maze\nA dla szczęśliwego widza Vandreada coś odwrotnego, czyli Saber Marionette J i ich kontynuacja J to X W międzyczasie dosyć dziwnym przerywnikiem może być ovka J Again. Ale R to zupełnie inna historia w innym miejscu z zachowaniem imion postaci :] Klimat budowany warstwowo, więc początek trywialny a zakończenie... powiedzmy zabójcze, ale nie powiem dla kogo.\npłacz w deszczu i wybuchy wulkanów\nWysłany: 17-03-2012, 19:52\nSpoko fakt to nie jest najprostsza rzecz ;). Zresztą żeby nie było nawet gdyby przeczytać cały scenariusz Higurashi dalej warto oglądnąć ;).\nDzięki za propozycję kiedyś patrzyłem na ./hack ale widziałem opinie że rozumiesz o co chodzi tylko jeśli grało się w grę.\nPrzyjaźń - dowolnie. Po prostu ten motyw jakoś mi się podoba - wszędzie. Dowolna ilość :). Najchętniej w sumie oglądnąłbym coś przygodowego - w stylu Spice and Wolf :)\nForum Kotatsu » :: Manga & anime ::.. » Manga & Anime » Jakie anime obejrzeć? / Widziałem (...), co polecicie? (v2) Strona 16 z 113 Idź do strony Poprzedni 1, 2, 3 ... 15, 16, 17 ... 111, 112, 113 Następny


Gry na konsolę NES - wspomnienie Nintendo Entertainment System - Game Souls\nGry na konsolę NES - wspomnienie Nintendo Entertainment System\nKonsola NES - Nintendo Entertainment System - miała swoją premierę 15 lipca 1983 roku – Japonia, 18 października 1985 roku – USA, 1 września 1986 roku Europa. Jest to trzecia generacja konsol, a twórcą wspomnianego urządzenia jest firma Nintendo.\nGry, które wychodziły na konsolę NES, z pewnością nie powalały graficznie, a w dzisiejszych czasach mogą nawet wzbudzić śmiech, choć nie były to już kwadratowe klocki, które ledwo przypominały to, co miały reprezentować. Grafika zazwyczaj była kolorowa i jak na tamte czasy miła dla oka. Poziom trudności w zależności od gry różnił się - były gry łatwiejsze i trudniejsze, ale przy 90% produkcji trzeba było się pomęczyć, aby doprowadzić tytuł do końca.\nGry na konsolę NES miały to coś...\nPrzede wszystkim nie było szybkich zapisów, ani zapisów automatycznych – grę trzeba było przejść za pierwszym razem bez wyłączania konsoli. Tytuły były zdecydowanie trudniejsze niż teraz. Kilka żyć na całą grę, plus w niektórych tytułach dodatkowe życia zdobywane podczas wirtualnej rozrywki, a po ich utracie rozpoczynanie całej gry od początku choćby potknięcie nastąpiło na ostatnim bossie.\nPodczas rozgrywki w niektóry tytuły na konsoli NES, napis Game Over wręcz wypalał się na źrenicach. Co łaskawsze gry na NES np. Contra - oferowały kilka możliwości kontynuacji rozgrywki, a dopiero po nich pojawiał się znienawidzony napis. Przy niektórych tytułach trzeba było wykazać się ponadprzeciętnym refleksem i taką samą zręcznością, aby ukończyć grę. Są produkcje, gdzie wrogowie wręcz wylewają się z każdej strony i próbują zabić naszego bohatera, a my musimy ich wszystkich szybko pozabijać uważają na przeszkody i wystrzeliwane wrogie pociski ( czy inne rzeczy, które wystrzeliwują nasi wrogowie ), a to wszystko przy zaledwie kilku życiach.\nKonsola NES szkoliła hardcorowych graczy\nGry na konsolę Nintendo Entertainment System nie były zbyt długie, bo odliczając wszystkie potknięcia, niektóre można było przejść w 20- 30 minut. Dodatkowo tytuły te nie miały tak uwielbianego dzisiaj trybu multiplayer, zamiast tego wszystkie oferowały tryb dla pojedynczego gracza z możliwością grania w 2 – 4 osoby pod warunkiem, że siedzą one obok z kontrolerem. Jednak mimo wszystko, niektóre produkcje dostarczały bardzo wiele zabawy i przyjemności.\nMimo, że konsola NES i gry, które na nią wychodziły, mają już swoje lata, to nie są one całkiem martwe. Obecnie możemy do nich wrócić za pośrednictwem emulatora, który oferuje nawet tryb multiplayer ( oczywiście nie jest to typowy tryb wieloosobowy ) i nawet słabsi gracze przyzwyczajeni do dzisiejszych gier, które często prowadzą gracza za rączkę, mogą spróbować swych sił, ponieważ emulatory umożliwiają zapis w każdym momencie, zatem nie ma tego elementu utrudnienia, gdzie w razie utraty wszystkich żyć trzeba było rozpoczynać wszystko od samego początku.\nTaka gra trochę traci na uroku, bo nie ma już żadnych konsekwencji przy ewentualnej śmierci. Nie ma też już elementu strachu - że jak teraz zginę to zaczynam od nowa - ale powiedzmy sobie szczerze – nie każdy chce się męczyć długie godziny, z jednym tytułem sprzed dwudziestu paru lat.\nWspomnienie początków gier wideo\nGry na konsolę NES mimo, że ich lata świetlności dawno minęły, są godne polecenia. Zawsze można się odprężyć przy starej dobrej Serii Contra czy Mario – to dobry sposób na sentymentalną podróż w zakamarki przeszłości gier wideo.


Ukraińcy na coraz wyższym szczeblu | forumemjot\n← Spór o słynny rysunek Leonarda da Vinci. „Człowiek witruwiański” może… zniknąć z papieru\nMichał Krupiński: inwestorzy pozytywnie oceniają strategię Pekao >>> BlackRock zwiększyła swoje zaangażowanie w akcje Pekao →\nW pierwszej połowie tego roku zatrudniono 404 Ukraińców jako przedstawicieli władz publicznych (!!!!), wyższych urzędników (!!!!) i kierowników (!!!) …Wymiana elit właśnie się rozpoczęła. Cieszycie się Polacy?\n17 października (16:13)\nW I półroczu 2019 roku wydano ponad 162 tys. zezwoleń na pracę dla Ukraińców, o 47 proc. więcej niż rok wcześniej – wynika z danych Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Eksperci Personnel Service wskazują, że zapotrzebowanie na kadrę ze Wschodu wzrosło najbardziej w branży przemysłowej i rzemieślniczej, w której ponad 63 tys. pracowników z Ukrainy znalazło pracę w I półroczu 2019 roku, w porównaniu do 34 tys. rok wcześniej. Dynamiczny wzrost zatrudnienia Ukraińców odnotowano też w rolnictwie i ogrodnictwie oraz usługach.\n– Zapotrzebowanie na pracowników z Ukrainy nie słabnie. Wiele sektorów rynku właśnie dzięki kadrze ze Wschodu zapewnia sobie ciągłość pracy. W porównaniu rok do roku największy wzrost liczby zezwoleń na pracę dla Ukraińców odnotowano w przemyśle, rolnictwie i usługach. To pokazuje, że nasi wschodni sąsiedzi nadal zajmują głównie stanowiska niższego szczebla. Warto jednak odnotować wzrostową tendencję zatrudniania naszych sąsiadów ze Wschodu na wyższych stanowiskach. W pierwszej połowie tego roku zatrudniono 404 Ukraińców jako przedstawicieli władz publicznych, wyższych urzędników i kierowników. To o 53 proc. więcej niż rok wcześniej – mówi Krzysztof Inglot, Prezes Personnel Service S.A.\nZ danych Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej podsumowujących I półrocze 2019 roku wynika, że zapotrzebowanie na pracowników z Ukrainy wzrosło w zdecydowanej większości gałęzi gospodarki. Jedyną kategorią zawodów, w której, w porównaniu rok do roku, wydano mniej zezwoleń na pracę dla Ukraińców, są technicy. Spadek wyniósł 10 proc. – z 4,8 tys. zezwoleń w pierwszej połowie 2018 roku do 3,7 tys. w roku obecnym.\nTOP3 branże, w których zanotowano największe wzrosty w liczbie wydanych zezwoleń na pracę dla Ukraińców to przemysł i rzemieślnictwo, rolnictwo i ogrodnictwo oraz usługi. W pierwszym wspomnianym sektorze w I półroczu 2019 roku liczba zezwoleń dla Ukraińców przekroczyła 63 tys., w porównaniu do 34 tys. rok wcześniej. Oznacza to wzrost o aż 86 proc. W rolnictwie i ogrodnictwie zatrudniono 1,1 tys. pracowników z Ukrainy, w porównaniu do zaledwie 640 rok wcześniej. Pracownicy usług i sprzedawcy to kategoria, w której wzrost zatrudnienia Ukraińców wyniósł aż 55 proc. – sięgając 4,9 tys. w pierwszej połowie tego roku, w porównaniu do 3,1 tys. w I półroczu 2018 roku.\nPrzedstawiciele władz publicznych, wyżsi urzędnicy i kierownicy to kategoria zawodowa, w której wzrost zatrudnienia Ukraińców również był bardzo dynamiczny. W pierwszym półroczu zeszłego roku tego typu stanowiska obejmowało 263 obywateli Ukrainy, tymczasem w tym roku już 404, co stanowi wzrost aż o 53 proc.\nWśród specjalistów wzrost liczby wydanych zezwoleń na pracę dla kadry ze Wschodu wyniósł aż 33 proc. (2,2 tys. w I półroczu 2019 roku vs. 1,6 tys. w I półroczu 2018 roku), a wśród pracowników biurowych 31 proc. (6,3 tys. w I półroczu 2019 roku vs. 4,8 tys. w I półroczu 2018 roku).\n– Wykwalifikowani pracownicy z Ukrainy to grupa zawodowa, którą powinniśmy szczególnie zachęcać do osiedlania się i pracy w Polsce i to na dłużej niż tylko pół roku, na które pozwala uproszczona procedura. Wzrost zatrudnienia specjalistów czy kierowników pokazuje, że na Ukrainie możemy znaleźć wielu cennych pracowników. Potrzebujemy ich wiedzy i umiejętności, za które powinniśmy im się odwdzięczyć atrakcyjną polityką migracyjną, w tym zapewnić np. pełen pakiet socjalny, łatwiejszy dostęp do mieszkań czy edukacji dla ich dzieci – podsumowuje Krzysztof Inglot.\nCzytaj więcej na https://praca.interia.pl/news-w-tych-branzach-zatrudnienie-ukraincow-wzroslo-najbardziej,nId,3281375#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox\nZamiast komentarza m.j\nTen wpis został opublikowany w kategorii ANTYPOLONIZM, APELE - KOMUNIKATY, Emigracja, III RP, JUDAIZACJA POLSKI, PiS - Prawo i Sprawiedliwość, POlska w likwidacji, SPOŁECZNO-POLITYCZNE, Ukraina, Uncategorized, WYBORY. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


naklejki reklamowe w serwisie Lamp\nNiewielki wymiar reklamy, czyli etykiety samoprzylepne to świetna metoda na nienachalną promocję naszego produktu czy też marki. Dodatkowo ulotki, bannery oraz wszelkie formy re marketingu i jesteśmy w domu. Druk i reklama.Najpopularniejszy rodzaj drukuDruk offsetowy to Czytaj dalej...\nDodane: 06:05 17- 09- 2016\nMały wymiar reklamy, czyli etykiety nalepki to świetna metoda na subtelną promocję naszego produktu czy też usługi. Dodajmy do tego stronę internetową, wizytówki oraz wszelkie formy marketingu i jesteśmy w domu. O druku i reklamie.Grafika z wikiGrafika ? jeden z podstaw Czytaj dalej...\nDodane: 09:09 14- 08- 2016\nNiewielki rozmiar reklamy, czyli etykiety samoprzylepne to doskonała metoda na nienachalną reklamę naszego produktu czy też firmy. Dodatkowo ulotki, wizytówki oraz inne formy re marketingu i jesteśmy w domu. Reklama i druk.Jak to wygląda z naklejkamiNaklejka to specyfic Czytaj dalej...\nNie duży rozmiar reklamy, czyli naklejki reklamowe to świetna metoda na nienachalną reklamę naszego produktu czy też firmy. Dodajmy do tego stronę internetową, bannery oraz wszelkie formy marketingu i jesteśmy w domu. Druk i reklama.Reklamy firmy na aucieCoraz częściej Czytaj dalej...\nDodane: 14:42 05- 06- 2016\nMały rozmiar reklamy, czyli naklejki reklamowe Warszawa to doskonała metoda na nienachalną reklamę naszego produktu czy też marki. Dodatkowo ulotki, bannery oraz inne formy re marketingu i jesteśmy w domu. Reklama i druk.Szeroka rzeka- poligrafiaPoligrafia to bardzo sze Czytaj dalej...\nDodane: 14:27 06- 05- 2016