1 Indonezyjski projekt sprawia, że Bitcoin jest dostępny w 10000 sklepach\n2 CheapAir.com teraz akceptuje Dogecoin, Litecoin\n3 Bankomaty Bitcoin z LocalBitcoins.com są teraz gotowe do zamówienia\n4 Pierwsze złoto na rynku online Bitcoin uruchomione przez DigitalTangible\n5 Rozwiązanie płatności Bitcoin B2B stworzone przez Alternet\nIndonezyjski projekt sprawia, że Bitcoin jest dostępny w 10000 sklepach\nMieszkańcy Indonezji mogą teraz kupować i otrzymywać bitcoiny bez recepty w ponad 10 000 sklepach typu „Indomaret” w całym kraju. Projekt powstał z inicjatywy Bitcoin Indonesia i będzie prowadzony poprzez jego wymianę Bitcoin.co.id we współpracy z procesorem płatności iPaymu.\nProblem w Indonezji polega na tym, że naprawdę duży procent populacji nie ma dostępu do żadnych usług bankowych. Według danych z Dane dotyczące włączenia finansowego Banku Światowego od 2011 r. tylko 20% Indonezyjczyków w wieku co najmniej 15 lat ma konto w oficjalnej instytucji finansowej. A wiedząc, że Indonezja jest naprawdę zaludnionym krajem z populacją 250 milionów mieszkańców, możemy łatwo założyć, że kraj ten ma lepszą sieć płatniczą. Osoby zainteresowane przelewem pieniędzy za pomocą tej usługi nie będą potrzebować dostępu do konta bankowego. Użytkownicy Bitcoin.co.id będą musieli po prostu wpłacić trochę gotówki na Indomaret przechowywać, aby doładować swoje konta. Chociaż to rozwiązanie wymagałoby od klientów znalezienia dostępu do Internetu w celu uzyskania dostępu do bitcoin na ich koncie jest powiedziane, że w przygotowaniu jest inny produkt, który pomoże ludziom bez zasobów sieciowych w pozyskiwaniu cyfrowej waluty.\nCheapAir.com teraz akceptuje Dogecoin, Litecoin\nDobra wiadomość, jeśli jesteś entuzjastą kryptowalut i podróżnikiem, który używa CheapAir.com. Usługa z siedzibą w Calabasas w Kalifornii, która jest dobrze znana w społeczności z przyjmowania płatności w bitcoinach, rozszerzyła swój zasięg związany z kryptowalutami, akceptując teraz dogecoin i litecoin.\nWraz z ogromnym sukcesem, jaki odniósł CheapAir, kiedy zaczęli akceptować bitcoiny w listopadzie 2013 roku, zdecydowali się teraz współpracować GoCoin zacząć akceptować Dogecoin i Litecoin płatności. Od tego czasu sprzedaż Bitcoinów przekroczyła 1,5 miliona dolarów, czyli kwotę, która przekroczyła początkowe oczekiwania firmy, powiedział Jeff Klee, dyrektor generalny CheapAir Forbes. CheapAir nie tylko pozwala klientom kupować bilety lotnicze za bitcoiny, ale także zapewnia możliwość rezerwacji pokoi hotelowych, wypożyczalni samochodów, a nawet rejsów wycieczkowych w jednym miejscu. Daje to entuzjastom kryptowalut jeszcze więcej opcji dotyczących tego, gdzie wydawać swoje cyfrowe waluty.\nBankomaty Bitcoin z LocalBitcoins.com są teraz gotowe do zamówienia\nByć może pamiętasz, że na początku tego roku (dokładnie w lutym) kupował / sprzedawał bitcoin swat LocalBitcoins.com ogłosili, że pracują nad projektem bankomatu Bitcoin.\nDostępna była nawet pierwsza partia, ale teraz usługa przyjmuje zamówienia na ich nowocześniejsze urządzenie, które według LocalBitcoins nie wymaga połączenia z Internetem.\nPo ogłoszeniu lokalnego Bitcoina, nad którym pracują Bankomaty Bitcoin, pojawiło się nowe ogłoszenie, aby poinformować nas, że są teraz gotowi do przyjmowania zamówień. Zgodnie ze specyfikacjami zamieszczonymi na ich blog, Bankomat będzie kosztował 1500 EUR (+ VAT dla klientów z UE). Urządzenie ma wymiary 318 x 340 x 264 milimetrów, waży 15 kilogramów i mieści 300 banknotów w układarce. Wspomniano również, że urządzenie można zaprogramować tak, aby obsługiwało prawie każdą walutę fiducjarną, ale w danym momencie można używać tylko jednej.\nPierwsze złoto na rynku online Bitcoin uruchomione przez DigitalTangible\nDigitalTangible, we współpracy z dealerem Amagi Metals, którzy niedawno trafili na pierwsze strony gazet wraz z ogłoszeniem, że ostatecznie przestaną przyjmować dolary jako płatności za metale szlachetne, wprowadzają rynek, który pozwoli inwestorom na wymianę bitcoinów na złoto w czasie rzeczywistym. Wprowadza na rynek zgłoszony do opatentowania „Dowód opieki”Przejrzysty system dostawy i przechowywania złota. Ta inicjatywa ma na celu wykorzystanie Bitcoin Blockchain do zapewnienia taniego systemu dla dealerów metali szlachetnych i doświadczonych handlowców, aby natychmiast zamienić zmienność złota na zmienność Bitcoina.\nDigitalTangible umożliwia użytkownikom kupowanie złota bezpośrednio za pomocą bitcoinów. Po zakupie złota przez użytkownika metal szlachetny zostaje przechowany, a kupujący otrzymuje dowód przechowania wraz z kilkoma tokenami cyfrowymi. Te żetony są następnie umieszczane na Wymieniać się gdzie odbywa się handel tokenami. Użytkownicy mogą wypłacić swoje zarobki, zamieniając tokeny na bitcoiny lub fizyczne złoto, które zostaną wysłane do ich drzwi. To wszystko dzięki zgłoszonej do opatentowania przez DigitalTangible przejrzystej dostawy Proof of Custody i systemowi przechowywania złota, nowej innowacji, którą wprowadzają na rynek.\nRozwiązanie płatności Bitcoin B2B stworzone przez Alternet\nAlternet Systems ogłosił, że jego spółka zależna Alternet Payment Solutions (APS) rozpoczęła światową działalność w zakresie przetwarzania płatności Bitcoin. Osiągnęli to dzięki umowie partnera strategicznego z firmą BitPay.\nAPS zawarł niewyłączną umowę na sprzedaż i obsługę BitPay platformę w bazie klientów Alternet. Dzięki doświadczeniu Alternet w zakresie mobilnych i przełomowych technologii płatności, skoncentrują się na dostarczaniu płatności Bitcoin dla transakcji biznesowych. Obejmuje to wymianę rodzimej waluty na bitcoin i / lub bitcoin na USD w obu Amerykach, na Karaibach oraz w regionie Azji i Pacyfiku.\nContents1 Indonezyjski projekt sprawia, że Bitcoin jest dostępny w 10000 sklepach2 CheapAir.com teraz akceptuje\nContents1 Indonezijski projekt daje Bitcoin na voljo v 10.000 trgovinah2 CheapAir.com zdaj sprejema Dogecoin,\nContents1 Proiectul indonezian face Bitcoin disponibil la 10.000 de magazine2 CheapAir.com acceptă acum Dogecoin,\nContents1 Projeto da Indonésia disponibiliza Bitcoin em 10.000 lojas2 CheapAir.com agora aceita Dogecoin, Litecoin3\nO que é prova de aposta e como apostar ethereum


Posty: 317 • Strona 38 z 40 • 1 ... 35, 36, 37, 38, 39, 40\nprzez Galathar » 3 lut 2010, 22:45\nLadyMariane napisał(a): może jutro zacznę się uczyć... Wink\nskąd ja to znam, oj żeby tak się w końcu człek zabrał za to co ma robić , a nie odkładał na potem - i nie tylko o uczelnię chodzi\nWszystkim egzaminowanym i sesjonowanym - powodzenia!\nprzez Wiedźma » 4 lut 2010, 13:12\nGalathar napisał(a): Wszystkim egzaminowanym i sesjonowanym - powodzenia!\nDzięki w imieniu wszystkich . Ja właśnie w przerwie między jednym, a drugim egzaminem - wpadłam do domu na obiad .\nprzez Wiedźma » 9 gru 2010, 19:27\nJako że dawno nikt nie narzekał, to ja sobie pozwolę .\nMuszę jutro oddać szczegółowy plan pracy magisterskiej wraz z pierwszym rozdziałem. I przygotować prezentację na seminarium. I powinnam jeszcze zrobić wypis z dokumentacji technicznej, która okazała się niekompletna, więc jutro będę się musiała jakoś wytłumaczyć z tego, że wcześniej tego nie zauważyłam.\nMuszę dodawać, że bardzo mi się nie chce?\nprzez Fraa » 10 gru 2010, 20:11\nA ja parę tygodni temu zmieniłam sobie temat magisterki, więc zaczęłam od zera - konspekt, bibliografia... xD Sama rozkosz.\nprzez Wiedźma » 11 gru 2010, 10:55\nprzez naimad » 11 gru 2010, 19:07\nA ja myślałem, że to ja z dwoma pracami semestralnymi mam przekichane.\nprzez Fraa » 12 gru 2010, 20:42\nWiedźma napisał(a): To o czym teraz piszesz?\nObecność i rola mitu w greckiej historiografii epoki klasycznej i hellenistycznej... czy jakoś tak.\nOoj tam, przecież mam jeszcze ponad pół roku. ^^\nprzez Wiedźma » 24 sty 2011, 20:20\nDobra, ktoś musi zacząć marudzić - w końcu sesja przyszła .\nMuszę do przyszłego tygodnia nauczyć się dokładnie 38 aktów normatywnych plus oddać jakieś 26 programów (z czego mam napisane dopiero 5 albo 7 xD). Do tego gonią mnie dokumenty do pracy i chyba muszę wreszcie odrobić pańszczyznę w sądzie. O pisaniu magisterki nie wspomnę, bo w kontekście egzaminów, które mi zostały do skończenia studiów to najmniejszy problem (aha, no i jeśli nawet wszystko w tej sesji pójdzie dobrze, to nałoży mi się obrona magistra z obroną licencjatu na informatyce) .\nKtoś się przyłączy do narzekania?


Zakup starego siewnika Kverneland, czy warto? - Siewniki - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nPrzez morys, Kwiecień 23, 2014 w Siewniki\nkverneland siewnik siew zboże\nMam pytanie odnośnie siewników jak poniżej. Czy warto kupować taki rodzaj siewnika, jak się one sprawują, jak z dokładnością, jakie ma zalety i wady? Mam na oku takiego za cene 2000zł ale nie wiem czy warto się w to pakować, czy będzie lepszy od poznaniaka. Siewnik posiada w środku lej obrotowy napędzany przez pasek klinowy z kół. Znajomy posiada takie coś i chwali ale nie dość że ma zatartą regulację wysiewu że się zmienić nie da to jeszcze każdy swoje chwali i chciał bym poznać inne opinie. Pracował by z C360 na 2ha.\nstyczności nie miałem ale bym się w takie wynalazki nie pakował\nmoim zdaniem warto.mam ten siewnik od 6 lat i wschody zbóż są lepsze niż po poznaniaku.na niemieckich stronach jest artykuł ze jest to najlepszy siewnik.\nma ktoś tabele wysiewu,bo rzepaku niesiałem.\nEdytowano Sierpień 18, 2014 przez krystof\nponawiam temat co do tego siewnika, rozwijam gospodarstwo i chciałbym taki zakupić lecz zastanawia mnie jak działa tam regulacja wysiewu i jakie rodzaje zbóż nim siać?? Zależy mi na szczerych i dokładnych opisach


Strajk nauczycieli zaszkodził kopalni - Nowaruda24.pl - Nowa Ruda w Nowej Rudzie\nAutor: | Zdjęcie: foto: FB kopalni w Nowej Rudzie\nfoto foto: FB kopalni w Nowej Rudzie\nWiadomości Nauczyciele nie przywieźli uczniów, aby zwiedzili kopalnię, bo protestowali. Ale i tak ok. 50 tysięcy turystów w tym roku odwiedzi noworudzką kopalni.\nBędąc na ziemi kłodzkiej nie sposób jej pominąć. W jej podziemiach wciąż obecny jest duch górnictwa. Noworudzka kopalnia, bo o niej mowa wciąż przyciąga turystów. Turyści, którzy ją odwiedzili, zarówno polscy jak i zagraniczni chcą tu wracać, wracają i wieść o niej niosą w świat. Rocznie odwiedza ją ok. 50 tys. osób. Podobnie będzie w tym roku. Jej właścicielka stara się ją jeszcze bardziej uatrakcyjnić, ale musi mierzyć się też z problemami, które jej na to nie pozwalają. - To był dobry sezon. Nie był najlepszy jakie tutaj w życiu miałam, ale był dobry, na przeciętnym poziomie - ocenia Barbara Korbas, właścicielka kopalni. - Liczba osób, które odwiedziły kopalnię będzie podobna do tej w roku ubiegłym. My tak sezonowo nie podliczamy, bardziej w skali roku. Ale myślę, że podobnie będzie jak rok temu, czyli ok. 50 tys. Do końca roku zostały już trzy miesiące. Ale wszystko na to wskazuje - dodaje Korbas. Strajki odbiły się na kopalni Indywidualnych turystów było dużo. W kopalni sezon to głównie maj, czerwiec, lipiec i sierpień. - W maju i czerwcu odwiedzają nas szkoły. W tym roku ze względu na strajki szkół było mniej i stąd pewnie ten niewielki spadek formy - tłumaczy właścicielka. Są i nowości A pomysły na ich wprowadzenie przyniosło organizowane w mieście Press Forum, na którym pojawili się nie tylko dziennikarze z wielu miast, ale też wykładowcy akademiccy i podróżnicy. - Do tras nie mieli uwag. Skorzystałam z ich pomysłów związanych z karczmą, która jest przy naszej trasie i wprowadziliśmy kilka fajnych, podpowiedzianych pomysłów. Wśród zaproszonych dziennikarzy była dziennikarka kulinarna, Ela Tomczyk i ona mi podpowiedziała kilka rzeczy - przyznaje Barbara Korbas. - Wprowadziliśmy kartę menu związaną typowo z górnictwem. Jednym z pomysłów było też zdjęcie krat z okien. Jak kupowałam muzeum to zastałam kraty w oknach z symbolami górniczymi. Przyzwyczaiłam się do nich i wyobrażałam sobie, że tak było jest i musi być, a oni zainspirowali mnie do zdjęcia krat. To drobne rzeczy, ale to spojrzenie z zewnątrz dotyczące szczegółów było cenne i dało efekt. W restauracji stworzyliśmy typowo górnicze menu, mamy podkładki pod talerze w formie menu, tablicę z menu - wylicza Korbas. Są pomysły, nie ma pracowników Są pomysły na to, by jeszcze uatrakcyjnić trasę. Jest stała załoga, ale to wciąż mało rąk do pracy przy takim obiekcie. - Mali przedsiębiorcy, do których ja również należę borykają się z brakiem pracowników. Musimy realnie stąpać po ziemi. Jeżeli znajdą się ludzie chętni do pracy, to będą nowe atrakcje lub niektóre zostaną poprawione - przyznaje właścicielka kopalni.


Plany na listopad - Jaga Majaga\nPaździernikowe cele udało się zrealizować. Teraz czas na listopadowe plany. Tym razem na mojej liście pojawia się sporo świątecznych elementów, ale także nieco ciepłej odzieży dla bliskich.\n1. Mamo, Twoje czapeczki są najlepsze 😉\nDwa lata temu zaczynałam swoją przygodę z robieniem czapek. Nie ma się co oszukiwać, szło raczej średnio. Wtedy powstała czapka dla mojego syna, którą uparcie nosi. Kiedy pytałam go o to dlaczego, odpowiedział, że jest ciepła i głowa się nie poci. W sumie ma rację, bo czapka powstała z włóczki zawierającej wełnę, która jest ciepła i pozwala na odparowanie wilgoci.\nPrzez te dwa lata mój syn nieco urósł i najwyższy czas na nową czapkę. Tym samym jest to jedno z pierwszych wyzwań na listopadowe wieczory. Jeśli wystarczy włóczki to pewnie czapkę uzupełni szalik.\n2. Boże Narodzenie tuż, tuż…\nWprawdzie święta obchodzimy dopiero w grudniu, ale już teraz trzeba pomyśleć o wykonanych ręcznie dekoracjach i upominkach. W listopadzie z pewnością powstaną kolejne gwiazdki, choinki oraz inne dekoracje świąteczne. Już zbieram błyszczące włóczki i ozdoby, z których powstaną zimowe dekoracje.\nMoi bliscy w tym roku dostaną upominki ręcznie wykonane. Jeszcze nie do końca wiem co zrobię, ale już teraz myślę bardzo intensywnie.\n4. Półeczka literacka\nNiedawno rozpoczęłam kolejną książkę Remigiusza Mroza (😉 ) Tym razem jest to kolejna część przygód pani adwokat Chyłki i jej prawej ręki Oryńskiego. Jeśli zaczynam czytać jakąś serię, to choćby była beznadziejna, muszę ją skończyć. Przygody Chyłki może nie są zachwycające, ale niestety każdy kolejny tom przyciąga mnie i wewnętrzna siła każe go przeczytać 😉. W listopadowe wieczory mam zamiar skończyć tę książkę, a czy będzie coś jeszcze to się jeszcze okaże.\nTo tyle planów na listopad. Mam nadzieję, że uda się go wypełnić w jak największym stopniu.\nA jak Wasze plany na kolejny miesiąc?\nNastępnyTest włóczki – MollyNastępny\n3 listopada 2019 o 00:37\nTeż mam zamiar w tym roku obdarować swoich bliskich dzierganymi upominkami 🙂 Myślałam o bardzo długich i bardzo kolorowych szalikach.\n3 listopada 2019 o 00:39\nW takim razie trzymam kciuki, żeby się udało zrealizować plany 🙂


Jak dobrać odpowiedni kolor podkładu? - Kosmeter.pl - Twoja baza kosmetyków\nJak dobrać odpowiedni kolor podkładu? Makijaż\n#jak dobrać odpowiedni kolor podkładu#jak dobrać podkład w drogerii#kolory pigmentów w podkładacg#odcienie cery#sposoby na dobór podkładu\n#Talc#Silica#Mica CI 77019\n#nawilżanie#bez parabenów#antyalergiczna formuła#trwały kolor#matujący#kryjący\n#Lirene Intensive Double Cover Fluid intensywnie kryjący SPF 10#Lirene Krem 3 w 1 rozjaśnianie przebarwień + pielęgnacja + lifting na dzień i na noc SPF 25#Pierre Rene Fluid Liflingujący Advanced Lift#Pierre Rene Fluid kryjący Skin Balance#Bourjois Podkład korygujący 123 Perfect#Joko Cosmetics Baza pod makijaż SMOOTH your FACE#Joko Cosmetics Podkład Cashmere Finish mat & cover foundation#Joko Cosmetics Podkład SUPERNATURAL mineral foundation#Pharmaceris Nawilżający fluid antyoksydacyjny z sylimaryną SPF 20#Dr Irena Eris Róż do policzków Provoke\nMasz problem z doborem odpowiedniego koloru podkładu? Koniecznie poznaj triki makijażystów. Dzięki nim nie tylko dowiesz się jaki ton ma twoja cera, ale też jak dobrać podkład w drogerii bez pomocy specjalisty.\nSprawdzasz kolor podkładu na dłoni, kupujesz, a w domu okazuje się zbyt ciemny. Pewnie dobrze znasz tę historię. Do tego myślisz, że bez pomocy wizażystki nie uda ci się wybrać idealnego odcienia. W rzeczywistości wystarczy poznać kilka reguł, by bez problemu kupić podkład o kolorze dostosowanym do barwy skóry.\nCiepły czy zimny odcień cery?\nJeżeli nie jesteś profesjonalistką, trudno będzie ci określić, jakie tony przeważają na twojej cerze. Czy jest bardziej żółta, różowa, a może łososiowa? Do tego światło w jakim przyglądasz się cerze, za każdym razem może sprawić, że jej odcień wyda się inny. Na początek określ, czy jest zimna bądź ciepła. By odpowiedzieć sobie na to pytanie, przygotuj dwie kartki: różową (odpowiada tonom zimnym) i żółtą (reprezentuje tony ciepłe). Potem przyłóż je do twarzy i przejrzyj się w lustrze. Ta kartka, przy której cera będzie wyglądała bardziej naturalnie, wskaże odcień cery.\nChcesz dobrać kolor podkładu odpowiedni do tonu skóry? Pamiętaj, że:\ncera naczynkowa nie powinna używać kolorów o różowym tonie. Naczynka lepiej zakryją podkłady z żółtymi bądź zielonymi pigmentami. Nie licz też na to, że podkład całkowicie pokryje naczynka. Od tego są korektory i kamuflaże.\ncera chłodna również ma więcej tonów różowych, a także delikatnie niebieskich. Do niej dobieraj odcienie z różowymi pigmentami.\ncera ciepła ma bardziej żółtawy odcień. Taki właśnie kolor podkładu będzie lepiej wyglądał na Twojej twarzy.\nTo nie koniec. Musisz wiedzieć, że podkład na skórze ma inny odcień niż w słoiczku. Skup się na trikach, które pomogą Ci dokonać odpowiedniego wyboru.\n1. Nie dobieraj podkładu smarując nim nadgarstek bądź zewnętrzną część dłoni. Te partie skóry zawsze mają inny odcień niż cera. Idąc do drogerii po podkład, postaraj się, by linia żuchwy nie była pokryta makijażem. To właśnie na niej będziesz dobierała kolor podkładu. Weź ze sobą także kieszonkowe lusterko.\n2. Wybierz kilka podkładów, które wydają się zbliżone do koloru Twojej cery. Nałóż je odrobinę na linię żuchwy. Odczekaj chwilę, aż podkład się utleni. To ważne ponieważ kolor kosmetyku po zetknięciu ze skórą i w kontakcie z powietrzem może zmienić barwę.\n3. Wyjdź ze sklepu na światło dzienne. Ważne, by nie podejmować decyzji w drogerii, ponieważ sztuczne światło przekłamuje barwy. W lusterku obejrzyj podkłady nałożone na dolną partię twarzy. Ten z nich, który stopił się ze skórą, bądź jest do niej najbardziej zbliżony, powinien być odpowiedni. Zwróć także uwagę, czy odcień kosmetyku nie odcina się od koloru szyi. Powinien jednocześnie współgrać z szyją i twarzą.\nW dalszym ciągu nie jesteś do końca pewna, który podkład wybrać? Zdecyduj się na ten odrobinę jaśniejszy. Po przypudrowaniu twarzy, fluid również zmieni barwę. Zawsze bezpieczniej jest wybrać nieco jaśniejszy kolor, niż zbyt ciemny. Ten drugi nie tylko postarzy, ale też sprawi, że będziesz wyglądać karykaturalnie.\nPamiętaj też, że latem kolor Twojej cery jest inny, niż zimą. Dlatego w trakcie tych dwóch pór roku, powinnaś używać podkładów o różnych tonach.\n2015-03-01, 21:12: Przydatny artykuł, zgadzam się, że nie da się inaczej dobrać podkładu inaczej niż testując :)


Rozważania o Bożym Sercu na styczeń 2021 | Życie Zakonne\nHome WiadomościZ kraju Rozważania o Bożym Sercu na styczeń 2021\nJakie są sposoby uczczenia Najświętszego Serca Jezusowego ?\nd) Arcybractwo Straży Honorowej Najświętszego Serca Jezusowego\nKolejnym sposobem oddawania czci Sercu Bożemu jest założone we Francji, Arcybractwo Straży Honorowej Najświętszego Serca Jezusowego.\nArcybractwo to, jest wspólnotą katolicką związaną ściśle z kultem Najświętszego Serca Jezusowego. Członkowie Arcybractwa codziennie przez jedną, ustaloną przez siebie godzinę, nie przerywając aktualnych zadań, w skupieniu adorują w duchu Najświętsze Serce Jezusa.\nMyśl ta towarzyszyła św. Małgorzacie Marii. To jej wielokrotnie zwierzał się Pan Jezus, że pragnie takich czcicieli, którzy na ludzką obojętność i niewdzięczność odpłacać będą gorliwością, rozmodleniem i czuwaniem.\nSama wraz ze swoimi nowicjuszkami oddała się Najświętszemu Sercu Jezusa i zachęcała do gorliwej miłości dla Pana Jezusa, który okazuje nam nieustannie bezgraniczną Swoją miłość.\nŚw. Małgorzata Maria mówiła: „wszystko z miłości – nic z przymusu”. I tak ta pierwotna idea staje się z czasem fundamentem organizacji, która podejmie i będzie formalnie realizować to czego pragnął Pan Jezus, a o co prosił Apostołów w Ogrodzie Oliwnym i o czym przypomniała św. Małgorzata Maria z nakazu Jezusa.\nOtóż dwieście lat po Objawieniach, jakie usłyszała św. Małgorzata Maria, jej współsiostra – francuska wizytka – Siostra Konstancja odczytując te pragnienia Serca Jezusowego i znając orędzie św. Małgorzaty Marii, zakłada Straż Honorową Najświętszego Serca Jezusowego.\nCzłonkowie Straży Honorowej czuwają z Chrystusem konającym w Ogrójcu i na Kalwarii wynagradzając Jego zbolałemu Sercu. Pocieszają Serce Boże naśladując pokorną i wdzięczną miłość św. Marii Magdaleny. Warto wiedzieć, że pierwszą Strażą Honorową czuwającą przy Zbawicielu, który potrzebował pocieszenia i obecność dusz rozmiłowanych w Nim – była Maryja, matka Jezusa, Jan – ukochany Jego uczeń i Maria Magdalena – rozmiłowana w Chrystusie. Otrzymali oni największą nagrodę jaką otrzymała pierwsza Straż Honorowa – tzn. Obecność w chwili otwarcia Jezusowego Serca. Oni pierwsi wpatrywali się w to pełne słodyczy Serce przebite włócznią. Jezus po dziś dzień poszukuje grona kochających osób, pragnących Go pocieszać i wynagradzać Mu swoją miłością, wiarą i pamięcią – obojętność i niewdzięczność ludzi, dla których Zbawiciel tyle wycierpiał.\nCzłonkowie Straży Honorowej starają się swoim wynagradzaniem i miłością pocieszać Jezusowe Serce, napełnione boleścią z powodu zapomnienia i niewdzięczności ludzkiej. To Serce, zranione niegdyś na krzyżu włócznią setnika, teraz wciąż ranione przez nasze grzechy, mimo iż jest Ono źródłem mocy i chrześcijańskiej nadziei. Dewizą Arcybractwa jest więc: cześć, miłość, wynagrodzenie Sercu Jezusa.\nDrodzy Uczestnicy pierwszopiątkowego nabożeństwa, zachęcam wybierzmy sobie i my jedną godziną w ciągu doby, nie przerywając naszych zajęć starajmy się duchem towarzyszyć Jezusowi intencją wynagradzania za zło i grzech, którego dziś tak wiele. Ta Godzina obecności to nie tylko modlitwa, ale praca, spotkanie, rozmowa, odpoczynek, cierpliwe wysłuchanie kogoś. Wszystko to oddane Sercu Jezusa w duchu miłości i wynagrodzenia. Tak spędzona godzina z Jezusem i dla Jezusa promieniuje potem na cały dzień.\nPrzypomina o tej Godzinie Obecności zegar. Zobaczyła go w wizji założycielka Straży Siostra Konstancja. Usłyszała skargę Jezusa „szukałem, kto by mnie pocieszył, a nie znalazłem” I zaraz zorganizowała łańcuch ludzi, którzy godzina po godzinie pełnili by przy Jezusowym Sercu straż. Duchowo czuwali bez konieczności odrywania się od swoich zajęć.\nBądźmy i my czuwającymi mającymi świadomość, że w całym świecie, w każdej chwili przez całą dobę ktoś czuwa przy Jezusie. Każdy czuwając widzi, że ta godzina dla Jezusa jest źródłem szczęścia dla czuwającego.\nZaczerpnijmy i my z tego źródła!


Pale prefabrykowane fundamentem obiektów w ciągu Via-Baltica\nPrzynosimy najświeższe informacje i zdjęcia z budowanej obecnie trasy Via Baltica. To jedna z najważniejszych inwestycji drogowych w Europie Północno-Wschodniej. Trasa ta biegnie z Polski przez Litwę i Łotwę do Estonii.\nVia Baltica wraz z Rail Baltica jest elementem transeuropejskiego korytarza transportowego.\nZespół AARSLEFF zaprojektował oraz wykonuje pale prefabrykowane wbijane w gruntach organicznych dla mostu nad rzeką Ełk wraz z przejściem dla zwierząt dużych, wiaduktu nad koleją wąskotorową wraz z przejściem dla zwierząt dużych, oraz fundamentów przejść dla zwierząt małych.\nWykorzystując #multitechnologieAARSLEFF realizujemy prace związane z posadowieniem pośrednim obiektów w ciągu budowanej drogi S61 na odcinku Ełk Południe – Wysokie realizowanym w ramach trasy Via Baltica w technologii pali prefabrykowanych. Wykonaliśmy również zabezpieczenia fundamentów obecnie i w niedalekiej przyszłości powstających obiektów mostowych w postaci ścian z grodzic stalowych.\nDecydując się na pale prefabrykowane jako fundamenty obiektów w trudnych warunkach gruntowych, nasi Klienci eliminują ryzyko utraty ciągłości oraz braku możliwości uformowania trzonu pali w gruncie.\nTechnologia pali prefabrykowanych wbijanych to rozwiązanie gwarantujące bardzo szybkie i ekonomiczne wykonanie prac.


Jak organizować czas będąc mamą? – Beauty Mission\nPanuje przekonanie, że bycie mamą to brak czasu dla siebie i swoje przyjemności. Owszem, zorganizowanie czasu, szczególnie przy małym dziecku nie należy do najłatwiejszych, jednak da się to zrobić! Przedstawiamy kilka sposób, na to byś miała czas na wyjście z przyjaciółkami, fryzjera, czy kosmetyczkę.\nNie da się ukryć, że organizacja czasu, gdy jesteś mamą nie należy do najłatwiejszych. Ogrom obowiązków, które spadają na Twoją głowę sprawia, że ciężko pogodzić Ci bycie mamą z chwilami dla siebie. Nie ma w tym nic dziwnego, lecz dla własnego samopoczucia lepiej, jak najszybciej zaplanować chwile tylko dla siebie. Jak to zrobić?\nTo podstawa, jeśli chcesz znaleźć czas dla siebie, nawet jeśli jesteś młodą mamą. Warto omówić z partnerem zakres opieki nad dzieckiem. Jeśli zostałaś w domu z dzieckiem, to dobrze, gdyby Twój partner zrozumiał, że to nie tylko „siedzenie w domu”, ale bardzo odpowiedzialna praca na cały etat. Masz prawo po niej odpocząć chociaż chwilę, dlatego ta druga osoba powinna to uszanować i przejąć opiekę nad dzieckiem na chociaż godzinę.To pozwoli Ci zdrzemnąć się, zrelaksować się, wziąć gorącą kąpiel, czy chociażby wypić w spokoju herbatę. To niezwykle istotne dla Twojego samopoczucia, jak i poczucia własnej wartości. Nawet taka chwila poświęcona tylko i wyłącznie własne potrzeby pozwoli Ci na oddech, jak i czerpanie przyjemności z opieki nad dzieckiem. Nie bez powodu mówi się – szczęśliwa mama, to szczęśliwe dziecko.\nKolejnym sposobem, by mieć czas na spotkanie z przyjaciółkami, wyjście do kosmetyczki, czy fryzjera, to zatrudnienie niani. Nie musisz zatrudniać niani na pełen wymiar jeśli tego nie potrzebujesz – bez problemu znajdziesz osobę, z którą umówisz się na opiekę nad dzieckiem parę razy w miesiącu. To rozwiązanie pozwoli Ci wyjść z domu na nieco dłużej i mieć pewność, że Twoje dziecko jest w dobrych rękach.\nZnalezienie dobrej niani zawsze wymaga pewnego nakładu czasu, więc dobrym pomysłem jest rozpoczęcie tych poszukiwań odpowiednio wcześniej. Warto skorzystać z takich portali jak: www.niania.pl. Znajdziesz na nim profile kandydatek z określonych miast np. niania w Warszawie. Na każdym z takich profili zapoznać się z konkretną kandydatką. Sprawdzisz, jakie jest jej doświadczenie, w jakich godzinach może zająć się dzieckiem, a także jakie referencje wystawiły jej inne rodziny. To znacząco ułatwi poszukiwania! Opieka nad dzieckiem to wymagające zadanie, dlatego warto zlecić je doświadczonej i wykwalifikowanej osobie.\nWolny czas mamy\nKażda mama powinna znaleźć czas tylko dla siebie. Chodź dziecko jest priorytetem, to kobiety bardzo często zapominają o sobie. Skutkuje to obniżonym nastrojem, poczuciem samotności, a także i frustracją. Wyjście gdzieś z przyjaciółkami sprawi, że oderwiesz się na moment od swojego domowego życia i nabierzesz do niego dystansu. Tak samo ważne jest dbanie o siebie – gdy skupiasz się tylko i wyłącznie na dziecku, to bardzo często zaniedbujesz się. Efekt? Czujesz się niechlujnie i masz jeszcze mniejszą motywację do wyjścia z domu, niż wcześniej. To wpływa na obniżenie Twojego nastroju, a przy okazji poczucia własnej wartości.\nJuż w pierwszych miesiącach macierzyństwa zaplanuj okazjonalną opiekę nad dzieckiem i staraj się regularnie wychodzić z domu. Spotkaj się z przyjaciółkami, wyjdź do kosmetyczki i nie zapomnij, jak to jest być sobą – szczęśliwą i zadbaną kobietą. To zaprocentuje także w Twoim życiu domowym i czerpaniu radości z opieki nad dzieckiem.


Tradycje wielkanocne na spotkaniu z cyklu „Bajkowe Poczytajki” w bibliotece w Potulicach - Aktualności - Powiatowa i Miejska Biblioteka Publiczna w Nakle nad Notecią\nDzień Dziecka z niespodzianką! 2020-05-29, Redaktor , 21 Z okazji Dnia Dziecka zapraszamy do odwiedzenia naszych bibliotek. Każde dziecko, te małe i te trochę większe, które wypożyczy książkę otrzyma od nas małą niespodziankę! Serdecznie zapraszamy!!! Czytaj więcej\nTo już jutro!!! - Inauguracja XIX Ogólnopolskiego Tygodnia Czytania Dzieciom (30 maja-7 czerwca) 2020-05-29, Redaktor , 19 Tegoroczne hasło Akcji to „Cała Polska czyta o zwierzętach”! W nadchodzącym tygodniuwybierzmy zatem do czytania książki, które mówią o zwierzętach, a przede wszystkim prezentują świat ich oczami. Czytajmy dzieciom dla przyjemności – 20 minut dziennie... Czytaj więcej\n"Opowieści Bizantyjskie " w bibliotece 2020-05-29, Redaktor , 78 Powiatowa i Miejska Biblioteka Publiczna w Nakle nad Notecią zaprasza do zapoznania się z nowym cyklem filmików historycznych dotyczących Cesarstwa Bizantyjskiego. Niekonwencjonalne ujęcie tego mało znanego tematu, wytłumaczy czym było Bizancjum, za... Czytaj więcej\nNakielska biblioteka w TVP 3 Bydgoszcz 2020-05-27, Redaktor , 18 Ekipa TVP 3 Bydgoszcz gościła w nakielskiej bibliotece, nagrywając materiał o funkcjonowaniu naszej instytucji w dobie pandemii COVID-19. Poruszono w nim aktualne zasady funkcjonowania biblioteki, zabezpieczenia oraz dalsze plany działania. Ten i inne... Czytaj więcej\nZ okazji Dnia Matki wszystkim mamom, w dniu ich święta składamy najserdeczniejsze życzenia 2020-05-26, Redaktor , 21 Czytaj więcej\nNa pograniczu Krajny i Pałuk. Dzieje powiatu nakielskiego 2020-05-21, Redaktor , 39 Powiatowa i Miejska Biblioteka Publiczna w Nakle nad Notecią wzbogaciła się o wartościową i bardzo potrzebną publikację naukową „ Na pograniczu Krajny i Pałuk. Dzieje powiatu nakielskiego” pod redakcją Sławomira Łanieckiego. Monumentalna monografia w... Czytaj więcej\nŚwięta wielkanocne to wyjątkowy czas, w którym symboliczne obrzędy religijne, tradycja ludowa i świat przyrody splatają się w jedno. Chrześcijanie świętują zwycięstwo Jezusa nad śmiercią, przyroda budzi się do życia po zimie, zaś tradycje ludowe zarówno upamiętniają wydarzenia sprzed ponad 2000 lat, jak i podkreślają naturalne przemiany w przyrodzie – wiosna rozpoczyna nowy cykl życia.\nNa kolejnym spotkaniu w bibliotece w Potulicach z cyklu „Bajkowe Poczytajki” przedszkolaki z Zespołu Szkół dowiedziały się o wielkanocnych tradycjach. Co to jest święconka, co i dlaczego wkładamy do koszyczka, jakie są tradycyjne potrawy i jak powinien wyglądać według tradycji stół świąteczny. Przedszkolaki już wiedziały, że słodkości chowa Wielkanocny Zajączek w gniazdku, które trzeba poszukać. Pani bibliotekarka przeczytała również bajkę N. Moost i A. Rudolph „Wiosna i Wielkanoc” z serii „Mały kruk Skarpetka”.\nNa zakończenie maluchy z „zaczarowanej kurki” obdarowane zostały czekoladowymi jajeczkami.\nŻegnając umówiły się już na majowe „Bajkowe Poczytajki” w bibliotece.


Podstawowe zasady bezpieczeństwa - Alior Bank\nZawsze sprawdzaj czy znajdujesz się na właściwej stronie logowania do Systemu Bankowości Internetowej (https://system.aliorbank.pl/sign-in lub dla systemu BusinessPro: https://bn.aliorbank.pl/hades/do/Login). Przy logowaniu zwracaj uwagę czy przeglądarka nie wyświetla ostrzeżeń związanych z certyfikatem bezpieczeństwa (wejdź w jego szczegóły) oraz na przedrostek HTTPS w adresie strony logowania, świadczący o szyfrowaniu połączenia ze stroną Systemu Bankowości Internetowej.\nPamiętaj o regularnych aktualizacjach systemu operacyjnego oraz zainstalowanego na nim oprogramowania, w szczególności oprogramowania antywirusowego (wraz z bazą sygnatur wirusów) oraz wykorzystywanej przeglądarki internetowej.\nDo logowania do Systemu Bankowości Internetowej nie korzystaj z niezaufanych urządzeń (np. w kafejce internetowej) lub na komputerze, na którym zalogowany jest inny użytkownik - do tego celu nie używaj również otwartych sieci Wi-Fi.\nNie otwieraj załączników ani nie używaj odnośników z podejrzanych e-maili (np. z błędami, literówkami, nieskładną gramatyką; pochodzących z innego adresu niż oficjalny, których nie oczekiwałeś itp.) oraz nie odpisuj na nie. Fałszywe maile są najczęstszą przyczyną zarażenia komputerów niebezpiecznym, złośliwym oprogramowaniem.\nTwoje istotne dane (adres, numery PESEL, hasła, loginy i inne wrażliwe dane) powinny być przez Ciebie należycie chronione. Nie udostępniaj swoich danych niezaufanym podmiotom. Chroń swoje dokumenty, a w razie ich zagubienia bądź kradzieży natychmiast je zastrzeż. Pamiętaj, że przejęcie Twoich danych przez przestępców może zostać przez nich wykorzystane do kradzieży Twojej tożsamości lub Twoich środków.\nZwracaj uwagę na informacje o nowych zagrożeniach – na stronach Banku regularnie informujemy w jaki sposób je rozpoznać i jak się przed nimi ustrzec (w sekcji Nowe zagrożenia oraz w informacjach na stronie głównej Alior Banku).\nZwracaj uwagę na treści znajdujące się na stronie logowania do Systemu Bankowości Internetowej. Jeśli proces logowania wygląda inaczej niż zwykle (np. trwa znacznie dłużej lub pojawiają się nowe okienka) skontaktuj się z infolinią (pod numerem 19 502) - może to świadczyć o tym, że Twój komputer jest zarażony złośliwym oprogramowaniem.\nJeśli masz pytania/wątpliwości dotyczące bezpieczeństwa usług Banku lub chcesz zgłosić zdarzenie związane z bezpieczeństwem skontaktuj się z infolinią (pod numerem 19 502) lub dowolnym oddziałem Alior Banku. Więcej informacji dotyczących zasad bezpiecznego korzystania z Systemu Bankowości Internetowej znajdziesz na:\nW przypadku wątpliwości dotyczących autentyczności komunikatów bezpieczeństwa otrzymywanych drogą mailową lub innym kanałem, należy porównać je z informacjami znajdującymi się na stronach banku w sekcji Bezpieczeństwo.


Lewandowski został mistrzem, a później... przestał być mistrzem. Potężne zamieszanie na HME w Toruniu! - Super Express\nLewandowski został mistrzem, a później... przestał być mistrzem. Potężne zamieszanie na HME w Toruniu!\n2021-03-06 7:27 jwa PAP\nBieg na 1500 metrów podczas HME w Toruniu dostarczył niesamowitych emocji. Nasz faworyt Marcin Lewandowski na metę dobiegł jako drugi. Jednak Jakob Ingebrigtsen z Norwegii, który wyprzedził Polaka, został pierwotnie zdyskwalifikowany i biegacz znad Wisły mógł cieszyć się złotym medalem. Niedługo. Norwegowie zdecydowali się bowiem na złożenie protestu, który został uwzględniony i przywrócono kolejność z mety.\nSprawdź: Zobacz jak Justyna Święty-Ersetic pobiła rekord Polski. „Mam formę życia” [WIDEO]\n- Nie sądziłem jednak, że jego atak nadejdzie tak szybko. On od początku wiedział, że musi narzucić szybkie tempo. To była jego jedyna szansa na wygranie ze mną - ocenił "Lewy".\n🆕 Po proteście Norwegów ostatecznie Jakob Ingebrigtsen halowym mistrzem Europy w biegu na 1500 metrów 🥇🥈 Marcin Lewandowski ze srebrnym medalem👀#Time4Torun @PKN_ORLEN pic.twitter.com/h8v0VLQeBG— PZLA (@PZLANews) March 5, 2021


Botki Nessi 928/N Czarne 19 | Buty damskie Botki nieocieplane\nNajnowsza jesienno-zimowa kolekcji marki Nessi od razu zdobyła szerokie grono swoich zwolenniczek. Nasza propozycja to najnowszy model botków damskich Nessi 928 w uniwersalnym czarnym kolorze. Buty wyprodukowane z najlepszej jakości welurowej skóry naturalnej. Wewnątrz miękka, skórzana wkładka. Cholewka gładka, zdobiona modnymi klamrami w okolicach podbicia. Całość dopełnia doskonale wyprofilowana podeszwa oraz stabilny 11cm obcas w postaci słupka. Botki Nessi są zapinane na praktyczne zamki błyskawiczne umieszczone po wewnętrznej stronie obuwia. Pasują idealnie do wygodnych rurek, stylowej spódniczki jak i jesiennej sukienki.


Pierogi Białystok | Tematyczny blog online!\nGastronomia – czym jest i gdzie należałoby jeść? W gastronomii pracuje wiele osób. Większość wskutek tego, iż gastronomia oraz wszystko to, co z nią powiązane to zawód, jakkolwiek jednocześnie i obszerna pasja. Nie każdy z nas kocha gotować. Jakkolwiek są i takie osoby, które w kuchni własnego domu mogłyby spędzić dokładnie całe swoje życie. A […]\nW gastronomii pracuje wiele osób. Większość wskutek tego, iż gastronomia oraz wszystko to, co z nią powiązane to zawód, jakkolwiek jednocześnie i obszerna pasja. Nie każdy z nas kocha gotować. Jakkolwiek są i takie osoby, które w kuchni własnego domu mogłyby spędzić dokładnie całe swoje życie. A jeżeli tak bardzo kochamy gotować, potrafimy to robić wobec tego nie mielibyśmy wykorzystać naszych zdolności do zarabiania pieniędzy. Praca w gastronomii nie jest pracą bezproblemową. Jest wybitnie odpowiedzialna. Gotuje się jakkolwiek dla dużej grupy ludzi. Jedzenie musi być smakowite i zdrowe oraz naturalnie przygotowane wedle ściśle wyznaczonych zasad. To praca pod presją czasu – kucharz ma zaledwie kilkanaście minut, by przygotować posiłek dla gościa, jaki zamawia danie z karty dań. W kuchniach restauracyjnych funkcjonuje więc przynajmniej parę osób, każdy ma wyznaczone zadania do zrealizowania, przetestuj Restauracja Białystok. Kiedy idziemy do restauracji nie pragniemy czekać nadmiernie długo na to, aby kelner podał nam posiłek. Takie długie wyczekiwanie powoduje, że się niecierpliwimy. Nie zawsze zdajemy sobie wtenczas sprawę, co dzieje się w kuchni restauracji.


NOWENNA DO MATKI BOŻEJ POCIESZYCIELKI LELOWSKIEJ\n„Męczennik za wiarę z diecezji kieleckiej”\nSługa Boży Ignacy Trenda (1882-1939)\nDokument Soboru Watykańskiego II podkreśla, że do świętości powołani są wszyscy. Już w Starym Testamencie rozbrzmiewała zachęta Pana Boga: „Bądźcie świętymi, ponieważ Ja jestem Święty!” (Kpł 11,48). Jezus dał za wzór świętości doskonałość Boga Ojca: „Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski” (Mt 5,48). Święty Paweł zachęca, by umieć rozpoznawać to, „co jest dobre, co Bogu przyjemne i co doskonałe” (Rz 12,2).\nObok bardzo wielu świętych duchownych i osób konsekrowanych, Kościół coraz częściej ma radość ukazywać światu sylwetki świętych świeckich. Warto tu przypomnieć np. lekarza Józefa Moscati, królową Jadwigę, Piergiorgio Frassati, Jana Bojanowskiego, Joannę Berettę Mollę, Elżbietę Canori Morę, Mariannę Biernacką, Natalię Tułasiewicz, Anielę Salawę, Karolinę Kózkę, małżonków Alojzego i Marię Beltrame Quatrocchi oraz Ludwika i Zelię Martin. Kandydatami na ołtarze są też świeccy Słudzy Boży: Marta Robin, Jan Tyranowski, Jerzy Ciesielski, Stanisława Leszczyńska, Rozalia Celakówna, Anna Jenke i wielu innych.\nW toczącym się procesie beatyfikacyjnym 122 Polskich Męczenników II Wojny Światowej jest również paru kandydatów na ołtarze świeckich. Należy do nich Sługa Boży Ignacy Trenda z diecezji kieleckiej.\nKim był? Jak doszło do jego męczeństwa za wiarę?\nIgnacy urodził się w miejscowości Ślęzany, należącej do parafii Staromieście, w diecezji kieleckiej. Wioska ta położona jest około 40 km od Częstochowy. Męczeństwo Ignacego dokonało się w miejscowości Lelów.\nStaromieście i Lelów są ze sobą związane od wieków. Pretendent do tronu krakowskiego, książę Konrad Mazowiecki wzniósł w Lelowie ok. roku 1246, obok istniejącej od dawna osady, obronny gród. Zbudowany on był w rozległej, bagnistej dolinie rzeki Białki, „na kopcu wysokim, o prostopadłych prawie ścianach, lecz niezbyt rozległy”. W 1304 r. gród został zdobyty przez Władysława Łokietka, i od tamtego czasu rozpoczął się jego intensywniejszy rozwój gospodarczy. Kazimierz Wielki na miejscu grodu zbudował obronny zamek i otoczył go murami. Około roku 1340 nastąpiło rozdzielenie się Staromieścia (Starego Lelowa lub mówiąc inaczej: Starego Miasta) od Lelowa, zwanego Nowym Miastem. W 1341 r. Lelów uzyskał prawa miejskie. Począwszy od wieku XV Lelów stał się ważnym ośrodkiem sukiennictwa. Niestety miasto trawione było wielokrotnie przez pożary. Zniszczone przez Szwedów nigdy już nie doszło do pierwotnej świetności. W 1863 roku niedaleko od Lelowa, pod Mełchowem rozegrała się bitwa polskich oddziałów powstańczych z wojskami rosyjskimi. Brał w niej udział Adam Chmielowski (późniejszy Brat Albert) i w tejże potyczce został ranny, w efekcie czego musiano dokonać amputacji części jego nogi. W tym też czasie, pod koniec XIX wieku, okolice Lelowa zaczęły się rozwijać intensywniej w dziedzinie gospodarki rolnej. Obszarnicy ziemscy budowali gorzelnie, młyny i tartaki.\nPo takim nakreśleniu tła geograficznego i historycznego powróćmy do sylwetki Sługi Bożego Ignacego Trendy. Otóż przyszedł on na świat we wspomnianych Ślęzanach w roku 1882. Dokładnie 24 czerwca 1882 r. Tego dnia o godzinie 7 rano zgłosił się u proboszcza w Staromieściu Józef Trenda, mający 40 lat, w towarzystwie świadków, Piotra Szczerby i Ignacego Szczerby, i oświadczył, że dziecko to zostało urodzone przez jego małżonkę Franciszkę z domu Łyko, około 3 nad ranem. W tym samym dniu odbył się chrzest święty dziecka. Nadano mu imię Ignacy, a jego rodzicami chrzestnymi zostali Jan Wójciński i Marianna Germala.\nRodzice Ignacego byli rolnikami. Ojciec, Józef, żył w latach 1842-1885, a matka, Franciszka, w latach 1852-1904. Ignacy, gdy miał 3 lata był już sierotą bez ojca, a w wieku 12 lat został osierocony również przez matkę. Miał trzech braci i cztery siostry (Jan, Katarzyna, Łukasz, Balbina, Stanisław, Marianna, Jadwiga). Był najmłodszym z ośmiorga rodzeństwa.\nUbóstwo jakie panowało w rodzinie Trendów, oraz fakt, że wcześnie zmarli jego rodzice, zmusiły Ignacego do najmowania się do pracy od najmłodszych lat życia. Należał do najniższej warstwy społecznej – do tak zwanych wyrobników. Osoby przynależące do tej grupy nie cieszyły się autorytetem, gdyż były biedne, a w dodatku, stosunkowo często dopuszczały się czynów niemoralnych.\nŁaska Boża uchroniła Ignacego od tego, co nieprzyzwoite. Przeciwnie, był on pracownikiem bardzo chętnie zatrudnianym i cieszącym się dużym uznaniem. Najmowali go bogaci gospodarze do pomocy w pracach w gospodarstwie i w domu. Ceniono go za pracowitość, uczciwość i posłuszeństwo. Wiedziano, że jest słowny i solidny. Ze swoich obowiązków wywiązywał się bardzo dobrze. W duchu miłości do biednych pracował czasem za darmo. Łatwo nawiązywał kontakt z innymi, lubił dzieci. Miał poczucie humoru. Nie przeklinał i nie wypowiadał słów nieładnych. Pomimo biedy, która mu towarzyszyła, odznaczał się pogodą ducha a na jego twarzy często gościł uśmiech. Był nastawiony do życia pozytywnie. Ufał Bożej Opatrzności i potrafił wynaleźć w swej niełatwej życiowej sytuacji wiele motywów do dziękowania Panu Bogu. Był grzeczny. Darzył ludzi wielkim szacunkiem.\nIgnacego, ze względu na swą uczciwość i pobożność, cieszył się również zaufaniem ze strony Żydów. Pracował u nich, a nawet mieszkał. Dziś nie ma już domu, w którym znalazł dla siebie kąt Ignacy. Był to skromny budynek przy ulicy Ogrodowej, niedaleko od Rynku.\nSługa Boży przeprowadził się do Lelowa po zawarciu związku małżeńskiego. Mając 48 lat, w dniu 23 lipca 1930 r., pojął za żonę 42-letnią Łucję Kłosowicz, pochodzącą z miejscowości Biała, położonej blisko Lelowa. Mieli jedno dziecko, Jana, który urodził się 25 grudnia 1931 roku. Żona Ignacego, Łucja ostatni rok swego życia spędziła w Domu Pomocy Społecznej w Radomiu. Zmarła 17 maja 1962 roku.\nIgnacy pochodził z religijnej rodziny. Jego pobożność wyrażała się w prostych gestach. Koło kościoła, krzyża lub figury sakralnej, w geście szacunku i miłości do Boga zdejmował kapelusz z głowy. Modlił się systematycznie. Do kościoła chodził we wszystkie niedziele i święta. Pamiętający go wspominają, że w świątyni klękał na dwa kolana, całował posadzkę, a później szedł do jakiegoś zakątka i tam gorliwie się modlił. Przychodząc do jakiejś rodziny, witał ją pozdrowieniem chrześcijańskim: „Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus”. Wychodząc życzył, by pozostali z Bogiem. O jego religijności świadczy również fakt, że dokładał starań, by syna wychować na dobrego chrześcijanina. Doprowadził go do pierwszej Komunii świętej, a nawet marzył, by był księdzem. Owoce dobrego wychowania dziecka ujawniły się choćby w tym, że Jan, pomimo niepełnosprawności nóg nabytej w pracy, z pomocą kul, systematycznie przychodził do kościoła na Mszę św.\nSpokojne życie Lelowian zostało mocno zachwiane 3 września 1939 r. Tego dnia (a była to niedziela) po walce w pobliżu Lelowa Niemcy stracili kilka pojazdów i 60 żołnierzy. Niemieckie oddziały 2 Dywizji Lekkiej pod wodzą generała Georga Stumme dotarły do Lelowa o godz. 9.45 i zabili w Lelowie 7 mężczyzn (robotnika z Częstochowy Henryka Frymorgena, szewca z Lelowa Jankiela Messermana, nieznanego polskiego policjanta, nieznanego rolnika oraz trzech nieznanych uchodźców). Dokonali również pewnej liczby podpaleń.\nO godzinie 4.30 rano, dnia 4 września (w poniedziałek) żołnierze z 7 Polskiej Dywizji zaatakowali sztab Niemieckiej Dywizji. Zginęło wówczas 7 Niemców, w tym 2 oficerów, oraz 11 było rannych (w tym jeden oficer). Wojsko polskie zostało zmuszone do wycofania się do lasu. Niemcy wzięli w niewolę wielu polskich jeńców. Dokonali tak zwanej „Säuberungsaktion”, czyli akcji czyszczenia. W trakcie spędzania ludzi na cmentarz przykościelny zabili sześciu mężczyzn, a później spośród spędzonych wywołali sześciu mężczyzn i również ich zastrzelili. W ich gronie jest Sługa Boży Ignacy Trenda. Pozostali to: Filewski Władysław (rolnik, lat 67), Morawski Stanisław (rolnik, lat 43), Słomski Feliks (rzeźnik, lat 43), Ilczuk Jan (listonosz, lat 57), Adamski Franciszek (robotnik, lat 28), Brodziński Stanisław (szewc, lat 31), Domański Stanisław (kupiec, lat 27), Nabiałek Zygmunt (robotnik z Częstochowy, lat 30), Kochman Vendel (kupiec, lat 60), Rosenbaum Herszlik (kupiec, lat 40) i Szwarc Bezalel (kupiec, lat 60). Resztę ludności spędzonej pod kościół zwolniono. Świadkami tych wydarzeń byli Jan Ligur i Feliks Adamski z Lelowa oraz Roman Klimas ze Zbyczyc, a drugiego dnia także Regina Utracka i Józef Giełzak z Lelowa.\nZ oświadczenia znanego badacza regionalnego, Tadeusza Mączyńskiego, wynika, że w dniach 3-4 września 1939 r. oprócz dokonania mordów na Polakach, Niemcy spalili kościół parafialny, młyn wodny, 94 budynki mieszkalne, 76 stodół i 60 obór.\nJak doszło do śmierci męczeńskiej Ignacego Trendy? Spośród mieszkańców Lelowa, zgromadzonych na cmentarzu przykościelnym, dowodzący akcją wybrał Ignacego Trendę i nakazał mu przynieść słomę i położyć ją w kruchcie kościoła, pod drewnianym krzyżem. Następnie nakazał Ignacemu podpalić słomę, w efekcie czego miał spłonąć krzyż Chrystusa. Sługa Boży odmówił spalenia krzyża, wtedy Niemiec zastrzelił go.\nKs. Edward Sztafrowski, wikariusz w Lelowie w latach 1954-1955, we wspomnieniu pośmiertnym o ks. Józefie Tarnowskim, który był proboszczem lelowskim od 10 października 1939 roku, opisał również dramatyczne wydarzenia pierwszych dni wojny w ich parafii: „Lelów – niewielka osada w pow. Włoszczowskim – został niemal doszczętnie zniszczony i to nie na skutek działań wojennych, lecz już po wkroczeniu okupanta. Los osady podzieliła również piękna trzynawowa świątynia lelowska. Świętokradzka ręka najeźdźcy podpaliła tę świątynię, obracając ją niemal doszczętnie w ruinę. Z wyposażenia dawnej świątyni pozostał jedynie krucyfiks, który również miał być spalony. Zawieszony był w przedsionku kościoła i Niemcy niszcząc kościół pragnęli zniszczyć także i ten krzyż. Nanoszono słomy i innych łatwopalnych materiałów do przedsionka kościoła. Jednego z mieszkańców Lelowa nakłaniano, ażeby podpalił słomę. Odmówił jednak stanowczo i dlatego został rozstrzelany. Niemcy sami podpalili, ale jakże wielkie było ich zdziwienie. Gdy potem skonstatowali, że krzyż został właściwie nietknięty. Podobno jeszcze raz próbowali podpalić, ale także na próżno. Drewniany krucyfiks został nienaruszony – jedynie farba nieco się pomarszczyła. Naoczni świadkowie opowiadali, że działało to na samych świętokradców, bo w dziwnym zamieszaniu opuścili kościół, zaniechawszy zniszczenia krzyża”. Owym człowiekiem nakłanianym do podpalenia słomy, a później rozstrzelanym, jak wynika z innych zapisków i ze świadectw lelowian, był Ignacy Trenda.\nKs. Władysław Widłak, proboszcz parafii Lelów w latach 1955-1972, opisując sanktuarium Matki Bożej Pocieszycielki Lelowskiej, zrelacjonował też fakt męczeńskiej śmierci Sługi Bożego Ignacego Trendy: „Rok 1939 – 4 września. Niemcy zdobyli Lelów i zmusili Tręde z Lelowa aby dostarczył do kościoła słomy, a kiedy tejże już dość duża była sterta, kazali mu Niemcy słomę podpalić. Tego już nie wykonał, więc go też wyprowadzili przed kościół i zastrzelili, a sami słomę podpalili”.\nWanda Pawlik, mieszkanka Lelowa, we wspomnieniu o Ignacym Trendzie przekazała wiadomości, które jej swatowa usłyszała od żony Sługi Bożego, Łucji Trendy. Ta relacjonowała, że jej mężowi Niemcy kazali nanieść słomy do kościoła, a on przed śmiercią miał powiedzieć: „Jezusicku kochany, ja Cię podpalał nie będę”. Zaraz po tym został zabity przez Niemca. Takie same informacje zawarła w swym wspomnieniu Helena Zaborska z Lelowa, która usłyszała je w dzień lub dwa po fakcie z ust swego wujka, Józefa Giełzaka, naocznego świadka tych zajść.\nO pełnym wiary i bohaterskim czynie Sługi Bożego Ignacego Trendy wspominają mieszkańcy Lelowa i okolic. Przykład jego męczeńskiej śmierci przytaczany jest w różnych parafiach Polski przez misjonarzy i rekolekcjonistów. Jest ona też wspomniana w książce Zbigniewa Nosala pod tytułem „Pieśń o zabiciu”: „Kto pamiętał antyfaszystowskie kazania księdza Głodo, domyślał się, po co dzisiaj Niemcy wysłali za nim posłańca gdzieś pod Bogumiłek, żeby poszukał go i sprowadził do rzekomych rannych, wymagających ostatniej posługi, a gdy proboszcz nie przyszedł, dlaczego kazano Ignacemu Trendzie nosić słomę do kościelnej kruchty i dlaczego sprowadzono tam jeszcze siedmiu mężczyzn. Ich rozstrzelane ciała obejrzał potem na kościelnym cmentarzu. Pierwszy padł Trenda, stary pięćdziesięcioletni mężczyzna, który nanosiwszy do przedsionka kościelnego słomy nie chciał jej później podpalić. Silniejszy pewnie od strachu przed śmiercią był strach przed Chrystusem, który ukrzyżowany, wielki, smutny i zbolały wisiał tam w kruchcie na ścianie. Wisiał, choć może nie tylko dlatego nie mógł pomóc Trendzie, kiedy wymierzono doń z karabinu i może nie tylko dlatego nie robił nic, gdy strzelano przed kościołem do tamtych siedmiu, gdy buchnęła płomieniami słoma opalając jego krzyż i wzdymając pęcherzami jego drewniane ciało”.\nCiało Ignacego Trendy spoczywa wraz z ciałami 3 innych mężczyzn (Jan Ilczuk, Władysław Filewski, Stanisław Brodziński), w zbiorowej mogile na placu przykościelnym, kilkanaście metrów od kruchty, w której Sługa Boży, kierowany wiarą i miłością do Boga nie dokonał spalenia krzyża Jezusowego. Grób otoczony jest troską. Mieszkańcy Lelowa i pielgrzymi, z wyrazami czci dla Sługi Bożego, składają na jego grobie kwiaty i znicze. Są przekonani o jego męczeńskiej śmierci za wiarę i o jego świętości. Modlą się o jego beatyfikację, a za jego przyczyną o potrzebne łaski.\nMODLITWA O BEATYFIKACJĘ SŁUGI BOŻEGO,\ni spraw, abyśmy mogli się radować z zaliczenia go do grona błogosławionych oraz naszych orędowników u Ciebie.\nBibliografia: Dobrowolska K., Pierwsza sesja Diecezjalnego Trybunału Beatyfikacyjnego, „Niedziela” 47(2004)1, s. VII; Nosal Z., Pieśń o zabiciu, Łódź 1974; Pawlik W., Wspomnienie dotyczące Ignacego Trendy, mps; Siwiński A., Przydrożne i cmentarne ślady II wojny światowej, „Gazeta 5. Częstochowska” nr 47 (528) 6 grudnia 2001; Sztafrowski E., Ks. Józef Tarnowski, „Kielecki Przegląd Diecezjalny” 40(1964)2, s. 96; Zaborski Z., Obraz Matki Bożej Pocieszenia i Krucyfiks w Lelowie, bdm.; Zaborski Z., Z dziejów parafii Lelów i Staromieście, Częstochowa 1998; Zbrodnie Wermachtu nad Białką i środkową Pilicą. Ankieta i opracowanie T. Mączyńskiego, z materiałów archiwalnych OK. BZH w Kielcach, sygn. tym. IPN Kr 144.\nPrzedruk z: ks. Jan Jagiełka, „Męczennik za wiarę z diecezji kieleckiej. Sługa Boży Ignacy Trenda (1882-1939)”, „Obecni” 2(2009)20, s. 129-135.


MOJE CUDA CUDEŃKA: Październikowe listeczki\nMowa oczywiście o tym co pojawiło się za oknem.\nW końcu kiedyś musiała skończyć się sielanka pogodowa ,a polska złota jesień pokazać się nam od tej gorszej strony.\nAż dreszcze mnie przechodzą na myśl o ubieraniu się na cebulkę,tych wszystkich buciorkach na pół nogi,kurtkach puchatych jak futro u niedźwiedzia,czapach zakrywających piękne fryzury itd.,och można prawić o tym bez końca.\nPo jakiego grzyba,skoro są ciekawsze tematy na jesienne słoty.\nChoćby zabawa u naszej Anulki.\nTam to ciągle coś się dzieje,jest czym nacieszyć oko,bo dziewczyny tworzą cuda na swoich kartkach .\nW tym miesiącu jest prościutko jak drut ,bo zadane są listeczki.\nA wiadomo,jak się robi kartki na okazje wszelakie to zawsze znajdzie się jakiś "cwiet",przyodziany w liściaste ubranko.\nNo to zaczynam prezentację tego co natworzyłam.\nJako pierwsza kartka z różnymi listeczkami,która już od dawien dawna jest u właścicielki,ale jakoś nie było okazji do jej zaprezentowania.\nDrugiej karteczce też nie żałowałam przeróżnych, quillingowych listeczków,a co tam ,niech Ania wie,że ja solidna firma jestem:)))\nNatomiast 3 kartka z ogromnym quillingowym serduchem była przeznaczona dla przyjaciółki.\nAniu mam nadzieję ,że wszystko gra kolorystycznie i liściasto:)\nJeszcze tylko na koniec obowiązek w postaci kolażu wypełniam i już mogę powolutku myśleć o listopadowej ramce.\nCieszę się ,że udało mi się zaliczyć zabawę 3 dni przed końcem miesiąca i nie czekałam do ostatniego dnia.\nA teraz żegnam się z Wami cieplutko i do kolejnego klikania.\nBuziaki słodziaki dla Was:)))\nAutor: Danka Witkowska o 18:29\nEtykiety: Karteczkowo u Ani, Kartki okazjonalne, Kartki quillingowe, quilling\nGosikowy Zakątek 28 października 2019 19:00\nCudowne karteczki! Piękne są te quillingowe bukiety!\nKlimju 28 października 2019 20:10\nPięknie, pięknie i jeszcze raz pięknie :-) cudne kartki z przepięknymi quillingowymi liśćmi. Podziwiam misterność skręcanych paseczków, jest pięknie :-) Śliczne kartki stworzyłaś. Pozdrawiam serdecznie i lecę pisać posta, bo w tym miesiącu to chyba ja w ostatni dzień pokazywać będę :-)\nDollka | imdollka.pl 28 października 2019 23:11\nCudowne! Chętnie bym takie wykonała, może zrobię na święta kartki taką techniką ;)\nAnna Iwańska 29 października 2019 08:38\nDanusiu widzę, że paseczki Cię wciągnęły na maxa i jak zawsze doszłaś już w tym skręcaniu do perfekcji. Uczeń przerósł mistrza. Świetne są wszystkie kartki, listków Ci u nich dostatek więc z radością będę je gościć w swojej zabawie.\nmicia Marzena Przybyła 29 października 2019 16:32\nPo porostu perfekcyjne kartki Danutko\nAnnaT 29 października 2019 17:42\nAle cudnie nawywijane listeczki i kwiatuszki :) Podziwiam i pozdrawiam :)\nSowiarnia 30 października 2019 17:43\nPiękne karteczki, tym razem nie umiem wybrać swojej faworytki :) Każda jest cudnie skomponowana, pełna tylu misternych szczegółów... trzeba mieć nieziemską cierpliwość :)\nHanna Pater 30 października 2019 22:22\nDanuś, kurka pięknie Ci to zwijanie paseczków idzie. No cuda robisz kochana. każda karteczka wspaniała. Wiem ile czasu zajmuje zwijanie paseczków, tym bardziej podziwiam.Pozdrawiam serdecznie.\nNatalia F 5 listopada 2019 08:03\nDanusiu przepiękne te Twoje karteczki :)\nDorota ma kota 5 listopada 2019 16:06\nDanuśka, aleś ty się rozszalała z tym quilingiem!\nBo i pięknie i dużo...ty chyba trochę wolnego czasu na loterii wygrałaś stąd te dokonania? ;)\nKręć kochana, kręć! I wracaj do nas ze swoimi dziełami bo za rzadko tu bywasz. <3\nAgata 6 listopada 2019 17:20\nWidac ze pokochałas Danusiu te kolorowe paseczki :):):)\nMaks 20 grudnia 2019 21:36\nDanusiu, karteczki wyglądają wspaniale, zawsze podziwiam z miłą chęcią efekty Twojego wielkiego talentu. Pozdrawiam świątecznie! :)\nPiernikowy zjazd psiapsiółek


Agnieszka Borsów (agnes_borsow) Fotograf Warszawa, portfolio, zdjęcia, kontakt - megamodels.pl\ntutaj jesteś: fotografowie » agnes_borsow\nagnes_borsow Agnieszka Borsów\nFot: Agnieszka Borsów\nFot: Agnieszka Borsow\nJedyna i niepowtarzalna!!! Uwielbiam :* Kolejna sesja już wkrótce ;)\nWariatka po całości, super pozytywna, praca o połowę dłuższa bo aż szkoda było wychodzi, poza tym piękne prace.\nAgnes to mega wspaniala kobieta,do tego swietny fotograf ktory na sesji emanuje energia oraz zapalem do pracy :) bardzo dobrze sprawdza sie jako modelka i chetnie pozuje z modelem :) wspaniala atmosfera co procentuje wynikami :)\nMiła, sympatyczna, znająca się na rzeczy ! :) Bardzo dobrze się z Panią pracuje i na zdjęcia nie trzeba długo czekać :) Gorąco polecam :)\nAga to urodzona Pani Fotograf ,zapewnila mila atmosferę , ma wiele cudownych i kreatywnych pomyslow! Polecam jak najbardziej wspolprace :-)\nAga jest fenomenalna!!! Ja osobiście zachwycam się każdą jej pracą! To co robi jest bajeczne! Poza tym jest strasznie sympatyczną kobietką :) przemiłą. Sesja przebiegała w świetnej, luźnej atmosferze :) Chce jeszcze!:)\nwonderful pf, very beautiful work\njedno z najlepszych tu, gratuluje\nŁadnie tu xd\njestem pod wrażeniem... te zdjecia są nie z tego świata, kocham Twoje prace\nKOCHAM < 3 !


morderca - informacje na tematy "morderca" oraz "rozprawa" - Tagi - znajdź treść po hasłach. dziennik.pl\nArtykuły na temat: morderca, rozprawa\nJeszcze dziś Trynkiewicza chroni tabun policjantów. Jutro będzie wolny\nPosiedzenie sądu w sprawie Mariusza Trynkiewicza zostało odroczone do 3 marca - postanowił sąd w Rzeszowie. Obrona chce przesłuchania dodatkowych świadków. To oznacza, że gwałciciel i zabójca czterech chłopców, który jutro kończy odbywanie kary 25 lat więzienia, prawdopodobnie właśnie jutro wyjdzie na wolność.


Prosektorium - Page 3\nTemat: Re: Prosektorium 24.04.17 21:20\nW tym momencie można by westchnąć i rzec taki jest już nasz marny los, bądź nic się na to nie poradzi. Duża część czarodziejskiej społeczności przyjmowała ten los z pokorą i zrezygnowaniem, z pochyloną głową. Dawno się już z tym pogodzili, z życiem w cieniu i ukrywaniem się jak szczury. Przed kim? Przed robactwem. Z niewiadomej dla Daphne przyczyny. Mieli nieograniczoną do własnej dyspozycji potęgę, dlaczego oddali świat mugolom? Nie potrafiła zrozumieć podobnego stanu rzeczy, a ponadto nie zamierzała się z tym pogodzić.\nBrakowało jej pokory oraz posłuszeństwa. Zarówno wobec rodziny, tak wobec obowiązującego prawa. Ku chwale ironii pracowała w Ministerstwie, lecz za zasłoną cienia dokładała wszelkich starań, by czarodziejska społeczność w końcu wyszła z cienia. Czyż Czarny Pan nie był ich jedyną nadzieją? Daphne nie była jednak na tyle głupia, by zdradzać postronnym podobne informacje, choć niejednokrotnie pragnęła ogłosić całemu światu, że już wkrótce nastanie nowa, świetlana era dla czarodziejów. Wierzyła, że w końcu się ujawnią i nie będą musieli działać w ukryciu, lękając się aresztowania.\nMiała ochotę odrzekną: moja praca przyzwyczaiła mnie do śmierci, lecz nigdy, pod żadnym pozorem, nie wypowiadała się o swej pracy. Nie pisnęła nic ponad: pracuję w Departamencie Tajemnic, więc i teraz zacisnęła usta. Zastanawiało ją, czy czarodzieje tacy jak Rowan, inni pracownicy Ministerstwa, domyślali się choćby w najmniejszym stopni co krył w sobie jej Departament? Prawda mogłaby przekroczyć ich najśmielsze wyobrażenie.\n-Wiele dam, to nie ukrywajmy, głupie gęsi, których jedynym celem życiowym jest upolowanie godnego małżonka i powicie mu stada dzieci. Przykre, lecz to prawda ,milady – odparła bez wstydu i zażenowania Daphne – Nie przeraża mnie śmierć, pani. To nieodłączny element cyklu naszego życia. Truchła to wiele ze składników eliksirów, przywykłam.\nGłos Daphne był cichy, ocierał się o granicę słyszalności, gdy stała wpatrzona w martwe ciało. W istocie, nie wydawała się ani przerażona, ani zdegustowania.\n-Mogła przedawkować, owszem. Nie wyobrażam sobie jednak, by czarownica mająca choćby kroplę oleju w głowie, a ponadto brzemienna, beztrosko popijała Wywar Żywej Śmierci.\nTemat: Re: Prosektorium 27.04.17 8:40\nZaciekawiona zerknęła na kobietę stojącą obok niej. Zaskakująco sposób spojrzenia lady Rowle i jej samej były do siebie bardzo podobne. Fakt, że cały życie chorowała na śmiertelną bladość i mogła tak naprawdę umrzeć w każdej chwili pozwolił jej zrozumieć śmierć i to, że spotka ona każdego. Jaki jest sens bać się nieuniknionego? Jako stażystka w Mungu nieraz widziała przerażonych ludzi. Bali się nieznanego, a jednak rzeczy tak pospolitej, że dotknie ona każdego z nas. Rodzimy się, żyjemy i umieramy. Równowaga. Tak samo, koronerów nie jest mało z powodu, że ta praca może kogoś brzydzić, główną przyczyną tego, jest to, że dla takich osób śmierć jest wręcz namacalna. Można się z nią utożsamić. Codziennie widywać martwe, zastygłe ciała osób, które jeszcze niedawno korzystali z daru życia. Zrozumienie śmierci jest uspokajające, ale również i przeraża.\n- Nie możemy się jednak też za bardzo im wszystkim dziwić. Tak zostały wychowane. Bycie przykładną damą, ożenienie się, urodzenie dzieci i godna reprezentacja rodu swojego oraz tego należącego do męża. Niestety większość w nich się zatraca zapominając o własnej asertywności. - A czy ona sama nie marzyła o poślubieniu pewnego lorda, o posiadaniu gromadki dzieci? Nie zmieniało to jednak faktu, że była w tym wszystkim, od początku do końca, sobą. Starała się na każdym kroku podejmować swoje własne, a nie narzucone przez kogoś innego, decyzje. Czasem wychodziło jej to na dobre, a czasem odwracało się to przeciw niej.\n- Wywar Żywej Śmierci? - Zapytała marszcząc lekko brwi. Teraz już nie dziwiła się, że żaden alchemik nie był w stanie jej pomóc. Ograniczyli oni swoje poszukiwania wyłącznie do trucizn, przez co nie połączyli wyników toksykologicznych oraz śladów znajdujących się na ciele denatki ze środkami leczniczymi.\nFaktycznie, wywar ten jest bardzo silny, odradzany całkowicie w czasie ciąży, o której zresztą kobieta musiała wiedzieć, tak więc całkowicie można by odpuścić sobie teorie o "nieszczęśliwym wypadku". Kobieta wiedziała co robi, albo osoba, która ją zabija wiedziała.\n- W takim razie dziękuję. Twoja pomoc, lady była nieokazana. Cieszę się, że nareszcie trafiłam na kogoś bardziej kompetentnego. - Powiedziała szczerze kiwając lekko kobiecie głową. Ciekawe ile musiałaby jeszcze czekać na osobę, która miałaby choć trochę oleju w głowie? Może nawet sprawa ta nie zostałaby z powodu nieznajomości eliksiru rozwiązana? Nie popełniła błędu prosząc o pomoc właśnie lady Rowle. Teraz zostało jej tylko i wyłącznie sporządzenie raportu i przeniesienie ciała do kostnicy. Reszta pozostanie już w rękach policji.\n- Tak jak pisałam w liście, Ministerstwo wynagrodzi twój trud, milady.\nOstatnio zmieniony przez Rowan Yaxley dnia 29.04.17 12:36, w całości zmieniany 1 raz\nTemat: Re: Prosektorium 29.04.17 9:15\nLudzie zwykli bać się śmierci, nie tylko własnej, lecz i cudzej. Unikali pogrzebów, samego wspominania zmarłych, a o wizycie w takich miejscach jak to, o zetknięciu się z truchłem nie było nawet mowy. Sama nie wiedziała dlaczego jej to nie razi. Być może przyczyną było towarzystwo duchów, które Daphne ceniła czasami mocniej, od obecności żywych. Niektóre duchy były bardzo stare, miały nie kilkadziesiąt, lecz setki lat i kiedy tylko mała lady Rowle pragnęła ich słuchać ochoczo opowiadały jej zarówno o swoim życiu, jak i śmierci.\nJako dziesięcioletnia dziewczynka więc wiedziała, że dawniej mugole palili czarownice na stosie, a nielicznym nie udało się rzucić zaklęcia, które sprawiłoby, że ogień by je łaskotał, a jedną z nich była Anne, która z żalem opowiadała Daphne jak bardzo boli płonięcie na stosie. Przyszła alchemiczka oswoiła się ze śmiercią, wiedziała że czeka to każdego i niezmiernie ciekawiło ją co jest potem. Każdy duch bez wyjątku uciekał wówczas od niej, znikał za ścianą, nie chciał o tym rozmawiać. Rowle posiedli władzę nad duchami z nawiedzonego lasu, lecz nie zdołali zmusić ich do wyjawienia tajemnicy życia po śmierci.\n-Tak, oczywiście, nie mogę temu zaprzeczyć.\nKłamała. Pragnęła temu zaprzeczyć. Wierzyła, że czarownica szlachetnej krwi większą chlubę przyniesie swej rodzinie, jeśli wykaże się wiedzą, talentem i ambicją. Jeśli coś osiągnie - zupełnie tak jak mężczyzna. Pragnęła doczekać dnia, kiedy te nierówne prawa i obowiązki odejdą w niepamięć, a czarownice będzie się cenić za dokonania, nie zaś za to, ile dzieci powiła małżonkowi.\nAlchemiczka skinęła głową. Piołun, waleriana, od razu przyszło jej to na myśl. Dziwiło ją, że pracownicy Munga szukali jedynie pobieżnie.\n-Ciężko rzec, by była to dla mnie przyjemność... - odparła Daphne, zerkając znacząco na ciało martwej kobiety na stole -Jednakże, jeśli tylko lady będzie potrzebowała jeszcze pomocy alchemika, niech pani bez wahania wyśle do mnie sowę.\nNic tu po niej. Obdarzyła Lady Yaxley uśmiechem, który nie sięgał oczu i dygnęła elegancko, po czym skierowała swe kroki do wyjścia.\n-Życzę spokojnego dnia. Do widzenia, milady.\nTemat: Re: Prosektorium 03.08.17 12:54\n13 IV 1956\nNie mógł dziś usiedzieć na miejscu. Wszędzie go było pełno, a jednak mimo wszystko nie tryskał energią. Snuł się niczym mgła po wszystkich oddziałach, szukając dla siebie jakiegoś zajęcia na dłużej - co okazało się być zadaniem karkołomnym. W poprzednich dniach uzupełnił całą dokumentację, jaka zdążyła się nazbierać przez weekend, toteż żmudne i wielogodzinne wypełnianie akt nie wchodziło dziś w ogóle w rachubę. Spędzając większą część ostatniego roku stażu na magipsychiatrii musiał liczyć się z tym, że jeżeli na tym oddziale nie będzie wiele do zrobienia to istnieje zaledwie kilka miejsc, które będą w stanie zaspokoić jego wymaganie wynikające z coraz bardziej pogłębiającego się pracoholizmu. Zaczął od standardowego uporządkowania gabinetu Avery'ego, napełnienia kałamarzy i podlania roślin, które odkąd rozpoczął pracę pod skrzydłami Samaela stały się o wiele bardziej bujne i żywotne. O ile oczywiście dało się w jakiś sposób określić żywotność rośliny nie przejawiającej zbytnio oznak życia poza... nie umieraniem.\nW tym roku musiał ukończyć staż na dwóch oddziałach: magipsychiatrii oraz zatruciach eliksiralnych. Jako, że pierwszą miał już rozpracowaną mniej więcej od stażowej alfy do omegi to wykonanie obchodu wraz ze stażystą piątego roku zamiast jednego ze starszych uzdrowicieli, co chyba rzeczonego magomedyka niezwykle uradowało, zajęło mu niesamowicie mało czasu. Minuty rozciągały się niemiłosiernie, nawet wtedy gdy studiował najnowszy przypadek na oddziale wraz z jedną z pozostałych adeptek sztuki uzdrawiania. Starszy mężczyzna, lat pięćdziesiąt trzy i pół, podręcznikowy wręcz przykład zaburzeń afektywnych dwubiegunowych o charakterze epizodu mieszanego. W jednym zdaniu czarodziej ten był w stanie kilkukrotnie zmienić nastrój z umiarkowanie radosnego na smutny, a następnie na euforyczny. Porozumiewanie się z nim było nie lada wyczynem, bowiem jedno złe słowo mogło doprowadzić go do wybuchu płaczu lub też do stanu, w którym rzucał się na ciebie z pięściami, gotów do rękoczynów. Alexander patrzył na mężczyznę tak jak na każdego innego pacjenta, który pojawiał się wśród twarzy uwięzionych na trzecim piętrze szpitala Świętego Munga - spojrzeniem jak najbardziej profesjonalnym, zdystansowanym od emocji, jedynie ze szczerym ciepłem i wiarą, że będą w stanie pomóc czarodziejowi. Kiedy jednak opuszczał salę jego twarz na chwilę się zmieniła. Przelatywały przez nią emocje ulotne niczym motyle, a największe i najbardziej barwne wśród nich w takich chwilach były zawsze dwie: smutek i zmęczenie. Nikt jednak tego nigdy nie widział, Alexander bowiem nie chciał obnosić się ze swoją szczerą empatią. Tutaj wiele osób nie było zbytnio przychylne ludziom naprawdę współodczuwającym - tutaj należało się oddzielić murem od większości ludzkich emocji, pozostawać miał jedynie sam, czysty i niczym niezmącony profesjonalizm. Selwyn więc znów, tak jak za każdym razem przyoblekł twarz w maskę uzdrowiciela bez zbędnych uczuć i ruszył dalej korytarzem. Wkrótce obchód był zakończony, a gdy po godzinie raport został napisany i złożony Alexander został odesłany. Odmeldował się więc i ruszył w stronę klatki schodowej. Skierował swe kroki w dół - nie zatrzymał się jednakże ani na drugim piętrze, ani na trzecim, ani na parterze. Zszedł aż do podziemi, gdzie mieściło się szpitalne prosektorium. Jako stażysta trzeciego roku przed zbliżającymi się egzaminami miał za obowiązek poświęcić dziennie przynajmniej dwie godziny na ćwiczenie elementarnych umiejętności uzdrowicielskich, do czego zaliczała się także znajomość anatomii. W piwnicach panował magicznie utrzymywany chłód - oddech Alexandra uciekał z jego ust w małych obłoczkach pary wodnej, gdy przywitał się ze starszym uzdrowicielem Carringtonem - wcześniej tego tygodnia bardzo uprzejmie poprosił o możliwość asystowania właśnie jemu w sekcji. Wykorzystując fakt że wielokrotnie w ubiegłych tygodniach zgłaszał się na ochotnika do pomocy Carringtonowi we wszelakich procedurach nie miał jakichkolwiek problemów z tym, by uzdrowiciel wybrał właśnie jego do asysty. Carrington zmarszczył czoło gdy ujrzał witającego się z nim Selwyna, a siwe, krzaczaste brwi na chwilę prawie całkowicie przysłoniły jego oczy gdy zmarszczył się, lustrując młodzika wzrokiem. Alexander był idealnie na czas, w idealnie czystej szacie i ze zbyt idealnym - powstrzymywanym, lecz nadal - entuzjazmem. W końcu jednak Carrington wymruczał coś brzmiącego łudząco podobnie do przywitania i kiwając głową machnął na Selwyna, by ten podążał za nim. Alexander krok w krok za niskim, nie najszczuplejszym już mężczyzną wszedł do jednej z prosektoryjnych sal. Na stole sekcyjnym zajmującą centralną część pomieszczenia leżało już ciało - na razie zakryte białą płachtą materiału. W pomieszczeniu do tej pory panowała cisza; teraz jednak ruch uzdrowicieli i echo butów stawianych na białych kafelkach posadzki zaburzały trupi spokój. Starszy mężczyzna jednym, szybkim ruchem ściągnął białe prześcieradło i oczom Alexandra ukazało się ciało mężczyzny, który nie mógł mieć więcej niż trzydzieści kilka lat. Pod ścianami stały rzędy szaf, które w swych czeluściach skrywały różnego rodzaju akta i rejestry, a także słoje z eksponatami wycinanymi z delikwentów, którzy wcześniej już spoczywali na metalowym stole. Wzrok Alexandra nie mógł też ominąć przedmiotów znajdujących się na przysuniętym do stołu z nieboszczykiem mniejszym stoliku. Leżały na nim różnego rodzaju piły, młoteczki, dłuta i dłutka, spiralnie skręcone wiertła. Alexander zawiesił na nich na moment spojrzenie, nim nie przeniósł go znów na trupa.\n- Ofiara najprawdopodobniej klątwy uśmiercającej, lecz to przyjdzie nam jeszcze ocenić - powiedział Carrington, wyciągając różdżkę. Zatrzymał się jednak w pół ruchu, spoglądając na Selwyna z mieszanką różnych emocji. - Otwórz - rzucił ostatecznie krótko, cofając rękę.\nAlexander skinął w podziękowaniu głową i sam uniósł różdżkę nad bladą klatkę piersiową nieboszczyka spoczywającego na stole. Mężczyzna był zadbany, nie nadmiernie umięśniony lecz wyraźnie w formie. Okrucieństwo w jego śmierci krzyczało, lecz Selwyn był już odporny na te pierwsze fale emocji. Wiedział, że wszystko ma jakieś drugie dno, a świat nie występuje tylko w odcieniach czerni i bieli. Odepchnął więc poczucie niesprawiedliwości świata względem istnień ludzkich oraz przedwczesne współczucie.\nAlexander założył na dłonie rękawiczki z bardzo cienkiej cielęcej skóry i sięgnął prawą ręką po skalpel. Robił to ręcznie, za każdym razem jak przyszło mu mieć możliwość rozcinania ludzkiego ciała. Przyłożył ostrzę do skóry trupa i przeciągnął nim przez sam środek śródpiersia w osi strzałkowej. Biała skóra została splamiona bladoróżową kreską cięcia, a naprawdę niewielkie ilości już intensywnie zaciemniałej krwi wypłynęły z ciała. Selwyn zatrzymał się jednak i spojrzał na Carringtona. Ten uniósł pytająco krzaczastą brew, nim nie odezwał się lekko drwiącym tonem.\n- Paniczyk czeka aż kości same się przed nim rozstąpią? - zapytał, trącając palcem piłę chirurgiczną. Zmatowiała stal szczerzyła do stażysty kły stamtąd, skąd leżała. - No dalej, Selwyn, za kilka tygodni nie będziesz już mógł się tak zastanawiać. Udam więc, że tego nie widziałem. Piła. Bez magii, skoro tak ci się to podoba - zarządził Carrington głosem nieznoszącym sprzeciwu, zakładając ręce na piersi. Alexander drgnął, odkładając skalpel i ręcznie poszerzając otwarcie przez powłokę skórną i mięśnie. Na jego miejsce chwytając lekko stępiałą piłę chirurgiczną umieścił jej zęby w powstałym otworze. Z piłą było niestety o tyle gorzej, że użycie jej wymagało większej siły, do tego trwało o wiele dłużej bez pomocy ze strony czarów. Selwyn zacisnął tylko zęby i wykonał pierwszy ruch w przód. Przyciągnął piłę do siebie, odepchnął od siebie. Do siebie, od siebie, do siebie, od siebie - a chrzęst rozcinanego mostka i ciche posapywania Selwyna odbijały się echem od wykafelkowanych ścian prosektorium. W końcu jednak oba te dźwięki zamarły, gdy Alexander wyczuł pod piłą charakterystyczne zmniejszenie oporu.\n- Już? To teraz odsłoń mi to wszystko przy pomocy haków - Carrington zakomenderował, samemu zakładając podobne selwynowym rękawiczki, które jednak były o wiele bardziej zużyte i wykonane ze zdecydowanie gorszej jakości skóry. Alexander nie oponował, odkładając piłę i sięgając po lekko zdezelowane haki chirurgiczne. Odciągnął przy ich pomocy skórę i mięśnie, następnie używając haków odrobinę innego rodzaju rozwarł żebra chwytając o brzegi mostka.\n- Jeżeli w końcu jest gotowe to się odsuń - rzucił starszy uzdrowiciel, a Alexander bez słów odsunął się na bok i obserwował, jak Carrington zaczyna wykrawać serce z piersi nieboszczyka. Podszedł bliżej, uważnie przyglądając się sposobowi prowadzenia skalpela przy użyciu magii. Nawet jeżeli był to nieboszczyk to Carrington i tak robił wszystko bardzo ostrożnie, by nie zniszczyć tkanek. Po kilku minutach ciszy i skupienia Carrington uniósł spojrzenie znad zwłok, zadzierając głowę do góry by spojrzeć na wysokiego młodzieńca.\n- Na stepujące sklątki, jesteś za wysoki dla swojego własnego dobra. Wyjmij serce - powiedział, robiąc Selwynowi miejsce. Całą brudną robotę zostawiał stażyście, co z kolei wcale nie zdziwiło Lexa. To było bardzo, bardzo typowe. Nie ociągając się jednak sięgnął długimi palcami wgłąb ziejącej dziury w klatce piersiowej. Owszem, śmierdziało, jednak człowiek zawsze trochę śmierdzi w środku - a przyzwyczajenie się do tego było tym, czego wymagało się od kursantów na stażu uzdrowicielskim. Otoczył dłońmi narząd z lewej i z prawej strony, po czym tworząc niewielki koszyczek z dłoni wydobył serce w górę i umieścił jej na głębokiej tacce z wywiniętymi do góry brzegami. Carrington wziął się za egzaminowanie narządu bez jakiegokolwiek słowa skierowanego do Selwyna. Ten znów skupił się na obserwowaniu uzdrowiciela, kiedy niespodziewanie starszy z mężczyzn wyprostował się i triumfującym głosem nie wykrzyknął:\nZamachał na Selwyna ręką, po czym palcem w rękawiczce z cienkiej skórki wskazał na rozpołowione serce. - Tutaj. Widzisz to tutaj?\nAlexander pochylił się jeszcze bardziej i wytężył wzrok. Zaraz też dojrzał, o co chodziło Carringtonowi.\n- Zawał. Wyraźna patologiczna budowa ściany serca. Porażenie zaklęciem Commotio mogło wywołać natychmiastowy zgon w przypadku takiej wady - zawyrokował Alexander, zerkając pytająco na Carringtona. Ten rozpogodził się i energicznie kiwnął głową.\n- Dokładnie. Opisz mi to serce i umieść w słoiku. Razem z pełnymi aktami chcę to widzieć na swoim biurku za godzinę, ni minuty więcej. Posprzątaj i poskładaj jakoś te puzzle - powiedział Carrington, zdejmując z dłoni rękawiczki i niedbałym ruchem pokazując na otwarte ciało na stole. Alexander śledził mężczyznę wzrokiem, gdy ten oddalał się od stażysty. Selwyn stał nieruchomo aż za starszym uzdrowicielem nie zamknęły się drzwi. Wtedy dopiero drgnął i spojrzał ponownie na serce, a następnie na nieruchomą, spokojną twarz mężczyzny na stole. Westchnął tylko i w ciszy wziął się do pracy, poza nieboszczykiem nie mając w prosektorium żadnej kompanii.\n| zt - 1612 słów[bylobrzydkobedzieladnie]\nTemat: Re: Prosektorium 29.11.17 22:50\nW szpitalu św. Munga niewiele było miejsc, które po wybuchu magii zamknięto przez pracowników ministerstwa, uznając za niebezpieczne i zagrażające życiu. Większość problematycznych sytuacji udało się opanować, aby nie utrudniały pracy uzdrowicielom, lecz anomalie mające miejsce w prosektorium były na tyle poważne, że zdecydowano zamknąć ten obszar na czas nieokreślony, bowiem tuż po wejściu do wychłodzonych pomieszczeń, znajdujące się wewnątrz narzędzia atakowały pojawiające się w zasięgu żywe istoty. Skalpele, igły, szczypce z dużą prędkością leciały wprost na odwiedzającego prosektorium czarodzieja. Przy odrobinie szczęścia, wbite w ścianę lub osłonę padały na ziemię, lecz szybko unosiły się w powietrze i celowały po raz kolejny.\nOd razu po przekroczeniu drzwi prosektorium, lewitujące narzędzia świsnęły i pomknęły w kierunku czarodziejów.\nWymaganie: Skutecznie rzucone zaklęcie Protego przez przynajmniej jednego czarodzieja.\nNiepowodzenie poskutkuje utratą 50 punktów życia, przez atak ostrych narzędzi, które szczęśliwie ominą newralgiczne miejsca, raniąc głównie kończyny.\nW pomieszczeniu, pod jednym ze stołów z narzędziami znajdował się nieprzytomny czarodziej (którego wcześniej nie zauważono), który musiał utracić świadomość w wyniku upadku — poślizgnięcia. Z jego nogi, zranionej wcześniej skalpelem, sączyła się krew, brudząc spodnie. Na podłodze zaś widoczna była nieduża, szkarłatna plama, dzięki której można było dostrzec coś za pokrytym białym płótnem stołem. Czarodziej nie był w złym stanie, musiał wejść do prosektorium niedługo przed wami.\nWymaganie: Ocena stanu fizycznego czarodzieja i udzielenie mu pierwszej pomocy. ST wynosi 50, do rzutu należy dodać bonus biegłości anatomia.\nNiepowodzenie będzie skutkować uduszeniem nieprzytomnego czarodzieja. Trzęsące się w przedśmiertnych konwulsjach ciało poruszy stojący obok stół z narzędziami, która w wyniku normujących się anomalii wzniosą się w powietrze i bezwładnie opadną w dół, wbijając się w ciało nieżyjącego czarodzieja, a także w udzielających mu pomocy, odbierając 200 punktów żywotności w wyniku uszkodzenia głowy.\nTemat: Re: Prosektorium 02.12.17 11:31\n17 czerwca późnym wieczorem\nPioruny rozjaśniały nocne niebo, a grzmoty nie cichły ani na chwilę. Ich echo roznosiło się po Londyne od kilku dni, nie ustawały, udowadniając, że natura posiada niezwykłą moc, niezbyt łaskawą nawet dla nich, czarodziejów. To był dobry moment, by skorzystać z zamieszania i panujących dookoła pogodowych zawirowań i włamać się tam, gdzie Ministerstwo Magii ogłosiło stan alarmowy i zakazało zbliżania osobom postronnym. Dla takich jak oni nie było jednak miejsc niedostępnych, ograniczeń, które powstrzymywały ich przed robieniem tego, co uznawali za słuszne. Odkąd anomalie spowiły świat, w szpitalu Świętego Munga panował ciągły chaos i zamieszanie. Liczba potrzebujących utrzymywała się na stałym poziomie, choć oni sami zmieniali się dość szybko. Głównie cierpiały dzieci — lecz im pomóc wciąż się nie dało.\nPoznała sposób radzenia sobie z anomaliami, ale musiała tego doświadczyć na własnej skórze, unormować magiczne zaburzenia, by spojrzeć na to wszystko szerszym niż do tej pory okiem. Chciała pomóc córce — dobrze — kiedy zetknie się z tym chaosem, pozna go dogłębnie i nauczy się z nim radzić, być może odnajdzie poszukiwany przez siebie sposób ujarzmienia dziecięcej siły, która w ostatnim miesiącu potrafiła być zabójcza, nie tylko dla bezbronnych pociech, ale i wszystkich dookoła nich. On sam chciał mieć ją blisko, sprawując kontrolę nad jej nauką i rozwojem, obserwując go z bliska, śledząc jej poczynania w posłudze Czarnemu Panu — a jednocześnie z egoistycznych pobudek, których nie zamierzał zdradzać ani sobie, ani tym bardziej jej. Nie dziełem przypadku było miejsce, w którym się znaleźli. Gdyby jej losy potoczyły się inaczej mogła być właśnie tu. Historia zataczała bowiem koło i kończyła się tu, gdzie się rozpoczęła, aby dać szansę początkowi zupełnie nowej ery.\nDo środka weszli jak gdyby nigdy nic. Nawet późna pora nie czyniła z nich nieporządanych gości; stale tu ktoś teraz wchodził i wychodził, szukał bliskich rannych w wybuchach anomalii, czy atakach dzieci, a nawet mugoli. Nie zwracali na siebie zbytniej uwagi, nie starał się na nikogo patrzeć zbyt długo, ani unikać wzroku, zachował naturalność, z łatwością chłonąc panujący wokół nastrój paniki i zmęczenia.\n— Musimy dostać się do prosektorium — powiedział, przystając przy drzwiach, które przed nią otworzył. Nie tylko ze względu na maniery, ale i naturalną sposobność łatwej komunikacji przy mocno zniwelowanym dystansie. Spojrzał na nią tuż po tym, jak obejrzał się za siebie, upewniając tym samym, że nikt nie podąża za ich śladem i nie obserwuje ich poczynań. Minęli dopiero drugie drzwi — w Mungu był kilka razy w życiu, nie był pewien, czy bez zbłądzenia trafiłby w odpowiednie miejsce. Pamiętał jednak że zaraz przyjdzie im zdecydować, którędy się udać, a to właśnie ona odbyła tu część stażu, musiała znać drogę. — Część zaburzeń udało się tu opanować, ale to jedno miejsce ministerstwo odcięło. — Widział już na własne rzeczy, co anomalie potrafiły uczynić z ludzi, lokali, mieszkań. Jeśli pracownikom ministerstwa udało się naprawić część anomalii, to, co działo się w prosektorium musiało ich przerosnąć. Chciał, by uświadomiła sobie, że to co spotka ich za ostatnimi drzwiami może przerosnąć jej oczekiwania. Ale wszystko zakończy się pomyślnie.\n| Naprawa metodą Rycerzy, oczywiście.\nOstatnio zmieniony przez Ramsey Mulciber dnia 16.03.18 10:30, w całości zmieniany 3 razy\nTemat: Re: Prosektorium 04.12.17 0:45\nMury świętego Munga. Nie sądziła, że kiedyś tu wróci - początkowo nieswoja unikała spoglądania w oczy mijającym ją uzdrowicieli, na szczęście, byli dość zabiegani, by nie było to dla niej żadnym wyzwaniem. Ze zdziwieniem przyjęła fakt, że nie rozpoznawała już nikogo - żadnych znajomych rysów - minęło więcej lat, niż się jej zdawało i zapewne nikt spośród tu obecnych nie pamiętał już jej - wróżbitki, która dostała wilczy bilet nie z powodu swojego błędu. Rzadko popełniała błędy. Wspomnienia, melodia przeszłości, to wszystko sprawiało, że niechętnie obrała szpital za cel swojej podróży - ale jeśli mogli znaleźć tutaj bijące serce anomalii, to chciała to zrobić. Zbliżyć się, poczuć jego siłę, zapach, moc, ujrzeć jego barwę, choć wiedziała, że nic nie zobaczy. Musiała to zrobić - zaznać na własnej skórze jej mocy. Poznać ją. Jeśli mieli je sobie podprządkować, nie mogli od nich uciekać - to ta siła była odpowiedzialna za słabość Lysandry. Jako matka - musiała to zrobić. Nie przyszło jej do głowy spróbować z kimkolwiek innym, to właśnie Ramsey wskazał jej drogę i przedstawił zapisany swój, to dzięki niemu wiedziała cokolwiek. I on - był dość silny, by mogła zdecydować się zrobić to bez żadnych obaw. Nawet tutaj, w miejscu, które rozpraszało samym swoim istnieniem. To tutaj narodziła się po raz drugi - to tutaj rozpoczęła się historia, która wyrzuciła ją na mroczny Nokturn. I to tutaj - ta historia szukała swojego finału, odradzając ją po raz trzeci. Kiedyś porównałaby to do feniksa, dziś ten ptak budził zbyt wiele pejoratywnych uczuć. Feniks - był wrogiem jej sojuszników, a więc również jej samej. Poprawiła czarną chustę otulającą jej szyję i ramiona, długa, czarna szata szczelnie otulała jej ciało, wysokie cholewy skórzanych butów chroniły przed śniegiem. Śnieg w czerwcu tylko przypominał, jak straszne i nieprzewidywalne czasy nastały. Musieli sobie z nimi poradzić - jeśli nie przeciwstawią się żywiołowi, zginie wszystko, a razem ze wszystkim mała Lysa.\nProsektorium, powtórzyła w myślach, bez słowa mijając podtrzymującego drzwi Ramseya, spojrzała na niego kątem oka - przeciągle - wciąż pamiętała oddech tych korytarzy. Wciąż pamiętała, którędy iść. Pewnych wspomnień nie dało się wyrzucić z głowy - niestety.\n- To piętro niżej - mruknęła, zatrzymując się, by do niej dołączył, jedynie bliskość pozwalała rozmawiać w tajemnicy przed niepożądanymi uszami. - Obok nic nie ma, nie wolno tam wchodzić - dodała, bardziej składając własne myśli w całość, niż z pragnienia pogawędki. - Tędy - dodała, pewniejszym krokiem skręcając w jeden z ciemniejszych korytarzy. Wciąż pamiętała to miejsce: oczywiście, że tak, znała przejścia, wiedziała, które były mniej, a które bardziej uczęszczane. Nikt nie zauważy ich przy tylnych schodach, które wyprowadzą ich prosto na korytarz, który w istocie wkrótce pojawił się przed nimi - charakterystyczny dla piwnicy zapach wywoływał wspomnienia już w połowie drogi. - Nie lubiłam tego miejsca - dodała od niechcenia. - Zbyt wiele znajomych twarzy. - Widywała ich, widywała ich w snach, mając nadzieję, że nigdy nie będzie musiała oglądać trupich czaszek ponownie; widmo śmierci towarzyszyło jej od zawsze. Mijając kolejne drzwi - prowadzące do składów, pamiętała - objęła w końcu smukłą dłonią jedną z klamek - i pchnęła drzwi. Nie pomyliła się, znaleźli się w prosektoryjnej sali - a czarnomagiczne wibracje w powietrzu wydawały się aż nadto wyczuwalne. Nie zdążyła jednak zorientować się w sytuacji, kiedy dostrzegła kilka narzędzi... lecących prosto na nią.\n- Protego! - wywołała formułę zaklęcia, szybkim ruchem wysuwając różdżkę z kieszeni szaty, nie była na to przygotowana.\nTemat: Re: Prosektorium 07.12.17 18:54\nPrzytrzymując drzwi, zupełnie zwyczajnie, elegancko nie tylko przepuścił ją przodem; obejrzał się za siebie odczekując krótką chwilę, by omieść czujnym spojrzeniem korytarz za nimi. Nikt ich nie śledził, nikogo nie widział. Nikogo, kto mógłby im przeszkodzić, lub spróbować ich zatrzymać. Wciąż znajdowali się w miejscu dostępnym dla wszystkich, by zaraz za drzwiami zniknąć w strefach zastrzeżonych wyłącznie dla obsługi magicznego szpitala. Zamknął za sobą przejście i dołączył do niej, ze spokojem i pewną ulgą — nie będą musieli krążyć po szpitalu na ślepo — wsłuchując się jej głos.\n— To dobrze — przyznał cicho na jej słowa. — Nie wiemy, co czai się wewnątrz, ale żaden nietypowy odgłos nie powinien zwrócić niczyjej uwagi.— Czy dało się przyzwyczaić do panujących wokół anomalii, nauczyć się rozpoznawać dźwięki lub dojrzeć w tym, co się działo jakiś ukryty schemat? Nie wiedział, wolał tego nie sprawdzać. Ślepo stawiał na to, że przy chaosie panującym we właściwej części szpitala jest tyle do zrobienia, że nikt nie będzie zainteresowany sprawdzeniem, co się dzieje w okolicy źródła anomalii, tym bardziej, że została zabezpieczona przez ministerstwo. A nawet gdyby stało się inaczej, nie miałby oporów, by dokończyć sprawy po swojemu. Jedno ciało więcej w kostnicy nikomu nie zrobi różnicy.\nSzedł tuż za nią — dzielił ich ledwie krok — tak na wszelki wypadek nie pozwalając jej oddalić się za bardzo. Był pewien, że jej wiedza dotycząca tego miejsca bezpiecznie i bez przeszkód sprowadzi ich we właściwe miejsce, a gdyby na swej drodze przytrafiły się jakieś zaskakujące przeszkody, uporają się z nimi bez trudu.\nUniósł brew, w pierwszej chwili nie pojmując o czym mówi. Spodziewał się opowiastki o tym, jak widok nieboszczyków jeszcze budził w niej niechęć — zanim stała się ratunkiem dla przypadków beznadziejnych i skrajnie paskudnych, uzdrowicielką biednych i do szpiku złych, zaklętych, których twarze nieraz pewnie przestały przypominać ludzkie. Dopiero w jej kolejnych słowach odnalazł sens, kąciki ust drgnęły mu lekko, uniosły się nieznacznie w czymś co jeszcze nie było uśmiechem.\n— Dziwne — podsumował, sięgając dłonią po różdżkę. — Tacy znajomi to skarb. Nie jesteś sam, a jednak nikt nie kłapie bez sensu dziobem. — Towarzystwo nieboszczyków, znajomych i nieznajomych było lepsze od obecności wielu ludzi, którzy go otaczali, a których musiał tolerować. Śmierć była mu bliska, rozumiał ją i był pewien, że potrafiłby się z nią doskonale dogadać, gdyby miała w tym świecie swoją materialną formę. — Ostrożnie — ostrzegł ją, gdy otwarła drzwi; jego wzrok od razu powędrował gdzieś dalej, nad jej ramieniem w zagraconą przestrzeń zimnego pokoju. Chłód uderzył w nich od razu, wraz z powietrzem, które dla niego — o dziwo, pozbawione było jakiegokolwiek zapachu. Sterylne, bezwonne, niezauważalne. Może właśnie to podświadomie go zaalarmowało o zagrożeniu, lecz nim dostrzegł niebezpieczeństwo lecące w ich kierunku, było już za późno. Cassandra stała przed nim, a jej późno wyciągnięta różdżka nie zdołała jej ochronić. Zaklęcie tarczy okazało się zbyt słabe, by powstrzymać przyrządy, którym nie zdążył się nawet przyjrzeć, a co dopiero je nazwać. Zaraz za nimi, gdy tylko przekroczył próg by pociągnąć uzdrowicielkę w tył, ruszyła kolejna partia. Puścił ją i przysłonił lewą stroną, której zakończeniem była wysoko uniesiona różdżka.\n— Protego!— Głośno i zdecydowanie, pewny, że zdezorientowanie było chwilowe, a panująca wokół aura nie powstrzyma wrogiego czarnej magii zaklęcia tarczy — o dziwo, w tej chwili tak niezbędnego do ratunku.\nTemat: Re: Prosektorium 07.12.17 20:27\nTemat: Re: Prosektorium 08.12.17 17:10\nJuż kilka dni wcześniej zainteresowałem się sprawą zamkniętego prosektorium. Niepodobnym bowiem było, by zamykać jakąkolwiek część szpitala - jednak tak się stało. Ustalenie przyczyny nie było zbyt trudne, zważając na fakt wyskakujących w ostatnich dniach jak grzyby po deszczu anomalii. W te pędy więc zacząłem szukać kogoś, kto chciałby wraz ze mną udać się do prosektorium i spróbować naprawić to, co wybuchem magii zniszczyliśmy miesiąc temu. Na noc czwartego czerwca mówiłem się więc z Josephine - miałem kończyć dyżur nadgodzinami, żeby móc zaczekać na stosowny moment. Pomogłem jej wślizgnąć się do szpitala. Gdy znaleźliśmy się na mniej uczęszczanym korytarzu Munga, wcisnąłem jej w ręce zawiniątko - szatę wolontariuszki.\n- Twoje alibi na dziś - uśmiechnąłem się do niej, po czym szarmancko otworzyłem przed aurorką drzwi do kantorka. - Nie jest to może zbyt wysoki standard pomieszczenia, jednak zapewnia całą masę prywatności - zareklamowałem klitkę, w której piętrzyły się bandaże i inne poboczne przybory uzdrowicielskie. Z równie uprzejmym wyrazem twarzy zamknąłem za Josie drzwi, po czym opierając się plecami o ścianę obok framugi zacząłem od niechcenia przeglądać akta, które miałem w ręce - ot, lektura na czas oczekiwania. Nie zauważyłem kiedy nawet wciągnąłem się w lekturę, zafascynowany przypadkiem mnogiej osobowości u jednego z młodszych pacjentów na oddziale magipsychiatrii - z zamyślenia wyrwał mnie jednak dźwięk otwieranych drzwi. - Gotowa? - zapytałem, choć po części było to pytanie retoryczne. - Całkiem do Ci do twarzy. Nie myślałaś może o zmianie ścieżki kariery? - zagaiłem, . Tak naprawdę tylko próbowałem odciągnąć się myślami od tego, że planujemy zrobić coś niezwykle ryzykownego. I sprzecznego z prawem. Czyli po prostu, kolejny dzień jak co dzień dla Zakonnika. I to nawet całkiem ekscytujący, bowiem był to pierwszy mój raz przy próbie naprawy magii, Jo zresztą też.\nZostawiłem po drodze akta na przeznaczonym do tego wózku i ruszyliśmy z Josie dyskretnie w dół, mniej uczęszczanymi drogami, aż do chłodnych prosektoryjnych piwnic. Wyciągnąłem różdżkę, jednak przed drzwiami do zamkniętego pomieszczenia przystanąłem, unosząc w górę dłoń.\n- Słyszysz? Ktoś tam jest - wyszeptałem. Zza drzwi dobiegł nas męski głos wymawiający zaklęcie tarczy. Ustawiłem się przy drzwiach, z ręką na klamce. Wymieniłem z Jo spojrzenie, kiwnąłem głową i szarpnąłem za klamkę, z uniesioną różdżką wparowując do pomieszczenia. Nie spodziewałem się zobaczyć tam tej samej osoby, którą po raz pierwszy spotkałem we wspomnieniach Justine.\n- Regressio! - wycelowałem w Ramseya, towarzyszącą mu kobietę pozostawiając pannie Fenwick.\n| Przybywamy, bo naszym zdaniem zdecydowanie lepszym sposobem na naprawę magii w tej lokacji jest sposób Zakonu!\nTemat: Re: Prosektorium 08.12.17 18:14\nWślizgnąć się do Munga, wcale nie było trudno - o ile można było mówić o wkradaniu się do miejsc użytku publicznego, jednak dzisiaj myślała o tym właśnie w tych kategoriach. Spotkała się z Alexandrem na oddziale, w którym pracował - szczęśliwie pomyślał o wszystkim, zapewniając strój, w którym mniej rzucała się w oczy! Przygarnęła szatę, obdarzyła uzdrowiciela ciepłym uśmiechem zanim wcisnęła się do kantorku. Alex szarmancko zapewnił jej ustronne miejsce, w końcu nie chciałaby zostać przyłapaną na zakładaniu mungowiskich szat na środku korytarza. Dała sobie też chwilę na ochłonięcie i zebranie myśli. Alexander nie musiał długo namawiać jej na naprawę magii w Mungu, pomimo tego, że Ministerstwo kategorycznie zakazywało zbliżania się do miejsc, gdzie magia przestała być stabilna. Nie wiedziała, w jaki sposób występuje anomalia, jednak mogła mieć tylko nadzieję, że żaden z "pacjentów" nie postanowił wstać z łóżka. Prosektorium munga nie należało do najprzyjemniejszych miejsc, jednak miała szczerą nadzieję, że czeka ich tam coś łatwego do opanowania. Nie miała jeszcze większej styczności z zawirowaniami magii, więc może chociaż zostanie jej oszczędzony widok żywych trupów. Potrząsnęła głową, porzucając tę surrealistyczną myśl i pchnęła drzwi od kantorka. Alexander ją o to prosił i tyle jej wystarczyło; zależało mu na tym, więc w jakiś przedziwny sposób zależało także i jej. Nie rozumiała, o cóż chodzi w tym, co odczuwa, jednak zgodziła się bez wahania, starając się wykazać wcale nieudawanym entuzjazmem. Może tylko o to, że zrobił dla niej tak wiele i nie miała okazji się odwdzięczyć? Tak, właśnie o to musiało chodzić - chciała zrobić coś więcej poza zwykłym dziękuję. Zakon zmienił jej podejście, dawniej karcąco skomentowałaby taki pomysł, a teraz... Chciała poczuć na nowo trochę adrenaliny i przydać się w czymkolwiek organizacji. Jeśli miała ku temu okazję i towarzysza, przeszła do działania. - Tak twierdzisz? Czyli jeśli damy się dzisiaj złapać i zawieszą mnie w pracy, to czym mogę się zająć? - zagaiła zanim ruszyła pobliskimi schodami w dół.\nBez większego problemu minęli poszczególne poziomy - piwnice powitały ich zatęchłym zapachem, innym niż na korytarzach Ministerstwa, prowadzących do archiwum. Już chciała skomentować aurę otaczającą prosektorium, kiedy Alex ją uciszył. Miał rację, ktoś znajdował się już w pomieszczeniu przed nimi. Na chwilę, w swojej naiwnej ufności ucieszyła się na ten fakt: kto wie, może znaleźli towarzysza gotowego na pomoc w naprostowywaniu magii na własną rękę? Naiwne myślenie, nie przeszkodziło jej w zamknięciu różdżki w pewnym uścisku. Cóż... Działanie Alexandra, wyprowadziło ją z błędu. Nie znała pary znajdującej się w środku, jednak nie zwlekała, tylko wycelowała w mężczyznę, mając nadzieję, że zaklęcie, o ile się powiedzie, przeszkodzi obydwojgu w ataku. - Expulso!


Plannery i Kalendarze | Artykuły Szkolne | Dla Dziecka FORCETOP - dystrybutor GSM, IT, RTV, AGD\nPokaż tylko dostępne (37)\nPusheen - Kalendarz biurkowy 2022 rok z kolekcji Foodie\nLine Friends - Kalendarz ścienny 2022 rok 30 x 30 cm\nSnoopy - Planner dzienny 54 strony A5\nStar Wars - Planner 54 strony The Mandalorian A5\nMinnie Mouse - Planner dzienny 54 strony A5\nLine Friends BT21 - Kalendarz / Planner szkolny 2021/2022 (biały)\nLine Friends BT21 - Kalendarz / Planner szkolny 2021/2022 (niebieski)\nStar Wars - Planner tygodniowy 54 strony A4\nPlanner tygodniowy z serii Star War, niezbędny produkt dla osób, które lubią mieć wszystko zaplanowane. Podzielony na 8 prostokątów, w których jest miejsce do wszelakich zapisków. Cechy produktu: · Niezbędnik dla osób lubiących wszystko planować · Wymiary\nPusheen kalendarz na rok szkolny 2020/2021 przestawiający wizerunek kultowej kotki. Idealnie sprawdzi się do planowania i zapisywania notatek. Posiada funkcjonalny i kompaktowy rozmiar oraz został wyposażony w gumkę do zapinania. Do kalendarza dołączono d\nLine Friends - Kalendarz 2020/2021\nUroczy kalendarz na rok szkolny 2020/2021 z motywem Line Friends. Dzięki niemu idealnie zaplanujesz każdy dzień i wykonasz wszystko zgodnie z planem. Dziennik posiada oładkę na spirali z wyrazistą grafiką przyciągającą wzrok. Cechy produktu: · Oficjalna l\nPusheen kalendarz z kolekcji Foodie na 12 miesięcy przestawiający wizerunek kultowej kotki. Idealnie sprawdzi się na każde biurko. Cechy produktu: · Kalendarz na 12 miesięcy ·12 świetnych zdjęć lub ilustracji z wizerunkiem kultowej kotki · Posiada miejsc\nStar Wars - Klasyczny Kalendarz Biurkowy 2021\nStar Wars kalendarz na 12 miesięcy przestawiający wizerunek kultowej kotki. Idelanie sprawdzi się na każde dziecięce biurko.Cechy produktu : · Kalendarz na 12 miesięcy · 12 świetnych zdjęc lub ilustracji z wizerunkiem Star Wars · Posiada miejsce na robien\nLine Friends - Kalendarz / Planner 2020/2021 A5\nLine Friends planner na 2020/2021 r z wizerunkiem Waszych ulubionych bohaterów. Idelanie sprawdzi się do wszelkiego rodzaju zapisków dla całej rodziny lub dla ucznia. Cechy Produktu: · Idealny planner do codziennych zapisków, · Posiada miejsce na harmon\nLine Friends BT21 - Podkładka stołowa / na biurko (49.5x34.5 cm)\nPodkładka przedstawiająca postacie z sagi Line Friends BT21. Świetnie sprawdzi się codziennego użytku przy posiłkach i jako element aranżacji. Wykonana z wysokiej jakości materiałów. Cechy produktu: · Podkładka z serii Line Friends BT21 · Sprawdzi się jak\nLine Friends BT21 - Planner dzienny A5\nPlanner na każdy dzień z wizerunkiem postaci z sagi Line Friends BT21. Idealnie sprawdzi się do planowania codziennych zadań. Cechy produktu: · Line Friends BT21 codzienny planner · Zawiera 54 arkusze do wyrywania, w rozmiarze A5 · Wykonany z wysokiej jak\nPusheen - Planner tygodniowy z kolekcji Foodie 54 strony A4\nUrocza i słodka kolekcja przedstawiająca jedną z najsłynniejszych kotek na świecie. Pusheen tygodniowy z wizerunkiem kultowej kotki. Posiada wiele miejsca na notatki, na każdy dzień tygodnia. Duży rozmiar A3 i 54 kartki umożliwia na zapisanie najważniejsz\nPusheen planner na każdy dzień z wizerunkiem kultowej kotki, z kolekcji Foodie. Idealnie sprawdzi się do codziennego planowania, dla całej rodziny lub dla ucznia. Cechy produktu: · Pusheen codzienny planner · Kartki do wyrwania 54 szt · Wykonany z wysoki