Iran » Ormuz, Keszm i zatoka Perska. Gorące południe ֎ podrozzycia.net\nStrona główna » Azja » Iran » Iran. Dzień 6-7. Ormuz i Keszm\nPoprzedni odcinek, w którym poprzez gliniane miasto Kharanaq, zoroastriańską świątynię Czak Czak, wieże Lodu i Gołębią oraz karawanseraj i fortecę w Meybod, docieramy do Mahan, by w końcu zobaczyć zachód słońca w najgorętszym miejscu na Ziemi, czyli na pustyni Lut znajdziecie tutaj (klik)!\nAutobus relacji Kerman – Bandar e-Abbas. Ciągle dzień 5.\nKlasa VIP klasie VIP nierówna. Ten autobus jest w trochę gorszym standardzie, niż poprzedni. Różnica jest jak między starym, wygodnym, ale nadszarpniętym przez ząb czasu krążownikiem szos, a w miarę nowym samochodem klasy średniej.\nFotele mamy szerokie, w założeniu bardzo wygodne, ale dość mocno sfatygowane. Tak, że raczej wolimy położyć na nie kurtki, zanim oprzemy o nie głowy. Do tego mechanizm rozkładający w moim siedzisku jest sprawny inaczej, więc nie za bardzo mam możliwość wygodnego manewrowania.\nZasnąć też jest trochę trudniej, stąd zajmuje nam to więcej czasu.\nEfektem jest nagłe ocknięcie się, jak już stoimy na dworcu w miejscu docelowym.\nPakowanie i zbieranie się trwa całe dwie minuty. To szybko, zważywszy na to, że jeszcze na wpół śpimy.\nWychodzimy z autobusu i… ojezusmaria! Jest godzina 6.30, a tu już się nie da wytrzymać! Powietrze dosłownie wisi. Jest już grubo ponad 30 stopni i wilgotność jest, strzelam, z 95-procentowa. A, przypominam, mamy październik! Na dodatek Magda jest w chustce, ja w długich spodniach.\nDwie minuty później czuję, że cały się lepię. Pod ciuchami mam potop.\nBandar-e Abbas, dworzec autobusowy\nI te same dwie minuty później jesteśmy otoczeni przez chmarę taksówkarzy. Dosłownie. Jeden przez drugiego skaczą dookoła nas, w nadziei na klienta. Oczywiście nikt nie mówi po angielsku.\nNasz plan, to dostanie się dzisiaj na wyspę Ormuz. Żeby to się udało, musimy dojechać do portu i stamtąd wziąć prom.\nMetti poinstruował mnie wczoraj, że najlepiej dojechać tam shared taxi i że kurs nie powinien wyjść więcej jak 3-4 zł za osobę.\nZaczynam więc „gody” z taksiarzami. Oczywiście, proponowana przeze mnie cena 3000 tomanów jest z miejsca odrzucana. Słyszymy 10000.\nPo minucie wzajemnego przekrzykiwania i poszturchiwania się widzę, że jeden z nich prawie się godzi. Reszta gawiedzi widząc to zaczyna go niemal bić. Krzyczy przy tym w naszym kierunku, żeby nie brać tego przystającego na naszą cenę, bo on jest pijany!\nParskam śmiechem, bo sytuacja wygląda przekomicznie. Chłopaki biją się „na niby”, choć razy są z pewnością bolące. Brakuje mi tylko popkornu i miałbym wrestling na żywo w wersji irańskiej – panowie sprzedając sobie kuksańce, ganiają dookoła nas, niemal jak tokujące koguty.\nW końcu energia z panów uchodzi i przedstawienie się kończy. Staje na proponowanych przeze mnie 3 złotych i jedziemy z tym niby ciachniętym. Reszta łaskawie się na to godząc domaga się ładnego zdjęcia na do widzenia. Spełniamy ich życzenie.\nNasz „ciachnięty” kierowca w czerwono-czarnym pasiaku, z tyłu, na czerwono ten, co go najbardziej „bił”. Z prawej, nie wiadomo skąd pojawił się nasz przyszły kolega Niemiec\nDo taksówki załapuje się z nami Jakob, młody Niemiec z plecakiem, który pojawia się nie wiadomo skąd. Też wybiera się na Ormuz.\nKierowca, faktycznie, wygląda na podchmielonego! Dziwne to, zważywszy na prohibicję i wczesną porę – nawet u nas trochę ciężko o zawianego Polaka tak wcześnie rano (nie licząc wczorajszych).\nAle jazda idzie równo i pewnie, nie licząc delikatnego AHDH za kierownicą. Bądź, co bądź, wskazanego w tutejszym ruchu.\nTe 3 zł za osobę odbija się na nas na miejscu dowozu. Zatrzymujemy się w pewnym momencie na poboczu, kierowca pokazuje, że port jest po drugiej stronie ulicy. Zadowoleni, wysiadamy, przechodzimy przez czteropasmową jezdnię, po czym okazuje się, że do samej przystani trzeba drałować jeszcze z kilometr. A temperatura, z poziomu „masakrycznie gorąco” podniosła się jeszcze o parę stopni.\nPort w Bandar-e Abbas\nJak zbawienie traktujemy klimatyzowaną poczekalnię. Chyba mamy lekki szok temperaturowy i ciągle nie możemy z niego wyjść.\nJest 7:40. Niestety, najbliższy prom na wyspę Ormuz jest dopiero o 9.15. Koszt biletu, to 7 zł za osobę (70k IRR). Jest czas na ogarnięcie porannej toalety, zważywszy, że kible są akceptowalnej jakości (nie trzeba korzystać na bezdechu).\nPrzy okazji, patrząc na naszego przyszywanego współtowarzysza uderza mnie oczywista przewaga podróżowania niesamotnie. Dopiero przy Jakobie dociera do mnie tak błahy problem, jak zostawianie bagażu w momencie potrzeby skorzystania z obsyfionego kibla publicznego. Bo tak: podróżuje sobie człowiek z plecakiem dużym na plecach, z plecakiem małym z przodu. Taka ubikacja, nie dość, że jest niewielkich rozmiarów, to jeszcze najczęściej ma na podłodze warstwę brudu z domieszką ekstrementów. Ciężko do takiego pomieszczenia bagaż zabierać ze sobą, tym bardziej postawić koło siebie, na ziemi. Ale przecież jeszcze większym strachem jest zostawić rzeczy przed/na zewnątrz toalety.\nI co wtedy robić, jak ciśnie?\nJakoś nie zastanawiałem się nad tym za bardzo ostatnimi czasy, chyba z przyzwyczajenia, bo jak do łazienki idzie Magda, to ja pilnuję dobytku; tak samo w drugą stronę.\nTeraz widzę, że kolega Niemiec twardo siedzi ze swoimi bagażami i nie bardzo się rusza. Dociera do niego dopiero trzecia zachęta z naszej strony, że może iść i się ogarnąć, my popilnujemy jego rzeczy.\nPrzyzwyczajenie robi, widać, swoje.\nOdpocząwszy parę chwil pod klimatyzacją i zapomniawszy o ukropie na zewnątrz postanawiam iść na papierosa i przy okazji zrobić mały rekonesans dookoła portu. Zaparcia wystarcza mi na parę zdjęć.\nJak oni tu żyją w lecie?\nNa prom zapraszają nas o czasie. Jako, że rejs po zatoce Perskiej to pozycja z mojej bucket list, nie zważam na temperaturę i zajmuję miejscówkę z najlepszą widocznością. Czyli na zewnątrz, jedynie pod daszkiem.\nI wybieram bardzo dobrze, bo raz, że można spokojnie palić, dwa, że mamy świetne widoki, a trzy, że jak tylko ruszamy, to cholerny ukrop zmienia się w fantastycznie ciepłą bryzę. Co prawda lepką i wilgotną, ale bardzo przyjemną w swojej odmienności.\nInstagram nie jest zakazany w Iranie :)\nZbliżający się Ormuz i ruiny portugalskiej twierdzy\nDo Ormuzu dopływamy godzinę piętnaście później.\nPo wyjściu na przystań nasz wzrok ściągają drewniane kutry rybackie, do złudzenia przypominające statki pirackie sprzed wieków.\nChoć każdy ma burty w innym kolorze, ozdobne tralki wszystkie mają pomalowane na biało i niebiesko. Widać, że rybacy trzymają się tradycji.\nWydawać by się mogło (po obserwacji współpasażerów na łódce), że sporo podróżujących z nami to turyści, choć Europejczyków nie zauważyliśmy. Niemniej, po 10 minutach od opuszczeniu promu, na przystani zostajemy sami, nie licząc ormuskich tuk-tuków.\nJak w ogóle wygląda nasz plan na tę wyspę? Przede wszystkim jest determinowany przez godzinę odpłynięcia popołudniowego promu na siostrzaną wyspę Keszm, gdzie nocujemy. A ten wyrusza o 15.\nWięc mamy 4 godziny i w tym czasie chcemy objechać wyspę.\nTo można zrobić na co najmniej dwa sposoby. Pierwszym jest wynajęcie rzeczonego wyżej tuk-tuka, czyli trajki z zadaszoną naczepą wraz z kierowcą/przewodnikiem. Drugim jest wypożyczenie dostępnych ponoć niedaleko niewielkich motocykli i zwiedzanie wyspy na własną rękę.\nO tej pierwszej metodzie piszą wszystkie przewodniki, wspominał nam o nich również Metti, który spędził tu dwa dni z miesiąc wcześniej.\nO drugiej za wiele nie wiemy, wypożyczalni dwukołowców nie widać pod ręką, ergo, wymaga to więcej zachodu. Poza tym z plecakami na motocyklach raczej nie bardzo. Szczególnie, że tuk-tuków jest co najmniej kilka, a panowie kierowcy wyglądają, jakby bardzo chcieli nas obwieźć.\nWięc wybór jest prosty.\nGorzej, że panowie nie mówią w ogóle w jakimkolwiek języku, który znamy, czyli ani po angielsku, ani tym bardziej po polsku.\nRodzi to mały problem, bo chcę ponegocjować stawki (standardowa cena to ponoć 15 zł za godzinę wynajmu pojazdu) i nauczony doświadczeniem wolę wszystkie warunki ustalić przed wyjazdem.\nPróbujemy, choć idzie ciężko. W ruch wchodzą wszelakiej maści translatory telefoniczne, niezbędny jest nawet telefon do przyjaciela, który przez słuchawkę przekazywaną od ucha do ucha służy za tłumacza.\nKońcem końców ustalamy, że bierzemy jedną trajkę, a Abdul (takie imię nosi pan, który nas będzie obwoził) pokazuje nam wyspę, potem bierze nas do taniej i dobrej jadłodajni i odstawia nas na przystań tak, byśmy zdążyli na transport na Keszm. Staje na 30 zł (30k IRR) za całość, oczywiście bez obiadu.\nNegocjacje w pełni\nTym pojazdem będziemy przemieszczali się po wyspie\nNajlepiej ma nasz przyszywany kolega Niemiec, bo w zasadzie niemal nie kiwnąwszy palcem ma ogarnięty cały pobyt na wyspie.\nPodoba mi się jeszcze jedna rzecz. Negocjacje trwały chwilę i z boku wyglądało to z pewnością twardo, ale jak tylko przybijamy ręce, to nastawienie Abdula zmienia się na super miękkie i przyjazne. Jakbyśmy jeździli z kolegą, który chce nam pokazać miejsce, w którym mieszka. Bez gonitwy, w naszym tempie. Nawet tuż przed samym wyjazdem, swoim dziesięciowyrazowym angielskim posiłkowanym przez wskazywanie palcem na słońce przypomina by wziąć wodzę do picia. Tak samo jest przy każdym dłuższym stopie.\nZabawne, że w połowie drogi okazuje się, że sam jej nie ma dla siebie.\nZa to my kitramy ze sobą ze cztery półtoralitrowe plastiki, które napełniamy w każdym nadarzającym się momencie. Abdul jest uratowany.\nOrmuz to wyspa kolorystrycznych kontrastów i nawet, jeśli paleta ograniczona jest do szeroko pojętych kolorów ziemi, to i tak robi to wrażenie.\nPierwszy przykład mamy z dziesięć minut po wyruszeniu z przystani. Przez piaskowy krajobraz przepływa rzeka soli. Przepływa w cudzysłowie, bo jako sezonowa, obecnie jest wyschnięta. Niemniej, jest to ciek o tak potężnym zasoleniu, że po wyparowaniu zostawia po sobie szeroki ślad śnieżno-choć-częściej-brudno-białych kryształków. Przy odrobinie wyobraźni wygląda to jak krajobraz księżycowy.\nSolna Rzeka (Salt River)\nSolna Rzeka. Ciągnęłą się przy drodze przez dobry kilometr\nPotem (i ten widok będzie nam towarzyszył przez całą wyspę) spotykamy wszędzie hałdy różnokolorowej ziemi i piasku. Wygląda to jak górki zmieszanych ze sobą przypraw, często widocznych na bliskowschodnich bazarach. Ciężko uwierzyć, że powstały bez ingerencji człowieka.\nChoć sprawiają dość posępne wrażenie, przywodzą na myśl gigantyczny plac budowy.\nŚnieżna Góra (Snow Mountain). Tylko, że zamiast śniegiem, pokryta solą\nTęczowa Dolina (Rainbow Valley). Najkolorowsza część wyspy\nTemperatura jest nie do wytrzymania. To, że siedzimy na zadaszonej pace pomaga niewiele, zyskujemy trochę przy przemieszczaniu się, wiatr łagodzi odczucia. Długie spodnie i chustka robią swoje.\nNa szczęście Abdul mówi, żeby religijnymi konwenansami się nie przejmować jak jeździmy. Na takie rzeczy zwraca się uwagę w skupiskach ludzi i tam ewentualnie trzeba się pilnować.\nZdecydowanie nas takie podejście zadowala i nogawki szybko podwijają się do góry, rękawy wędrują pod szyję, a chustka leci do plecaka.\nLokalsi nie przejmują się za bardzo nakazami religii w kontekście ubioru\nStojąc przy solnej rzece dopytuję się jak to wygląda temperaturowo w lecie i jak oni to wytrzymują.\nNa ile możemy się dogadać, to wnioskuję, że 50 stopni Celsiusza nie jest niczym wyjątkowym tutaj, a oni nie mają jakichś specjalnych patentów na ukrop. Są na pewno przyzwyczajeni, niemniej, w okolicach największego natężenia gorąca po prostu życie tu zamiera, wszyscy chowają się do cienia i czekają na znośniejszy moment.\nPodoba mi się tutaj. Mimo lepkiego, słono-wilgotnego powietrza, które nas oblepia.\nZastanawiam się po jakim czasie przyzwyczaiłbym się do temperatur i ile może kosztować tutaj skrzynka z klimatyzacją.\nDojeżdżamy nagle do końca drogi. Abdul pokazuje, gdzie mamy iść. Kluczymy po spalonej ziemi, jest bardzo gorąco i prawie zero wiatru, bo jesteśmy otoczeni przez miniaturowy masyw górski.\nSkały są niesamowite, wyglądają jak płynne mętne szkło, albo zastygnięty karmel. Wszystkie skojarzenia w każdym razie podążają torem gorąca i spiekoty, jakby góra upiekła się niczym ciasto w piekarniku i pod wpływem morderczego żaru odsłoniła smakowite wnętrze. Ornamenty powstałe na powierzchni przypominają ślady jak po potężnej ulewie, choć deszczu tu jak na lekarstwo.\nMiejsce jest bajkowe, ale widzimy je pod słońce, a podobno najlepiej je oglądać o zachodzie słońca.\nDolina Ciszy (Silence Valley)\nDolina Ciszy. Na dobrej fazie tych skalnych kształtów można się nieźle przestraszyć\nCo robi największe wrażenie? W zasadzie to wszystko. Jest rdzawo, piaskowo, pustynnie, gorąco, solnie, lepko i wilgotnie i to wszystko robi ten klimat, który jest dopełnieniem widoków patrzących na Was ze zdjęć. Choć tyłek najbardziej urywa widok z klifów przy Dolinie Posągów i na kolorowe, choć z nazwy tylko Krwawe Wybrzeże.\nWejście do Zachodniej Jaskini Solnej (West Salt Cave)\nZachodnia Jaskinia Solna\nDolinę Posągów osiągamy zaraz po Jaskini Solnej. To dróżka pomiędzy skałami, które, pod odpowiednim kątem patrzenia przypominają wyrzeźbione posągi zwierząt. Ale prawdziwa uczta jest, jak w przysłowiu, na końcu drogi, która kończy się niesamowitym, myślę, że co najmniej stumetrowym klifem z zapierającym dech w piersiach widokiem na wody zatoki Perskiej.\nDolina Posągów (Valley of Statues). Tu wiatr stworzył jeszcze bardziej szalone kształty, niż w Dolinie Ciszy.\nHiszpańskie Wybrzeże (Spanish Coast)\nTakim widokiem kończy się Dolina Posągów\nPlażę odwiedzamy niemal na końcu. Że tam jedziemy wiemy sporą chwilę zanim ją widzimy. A to dlatego, że krajobraz, jak i droga, zrobiły sie wściekle czerwone. Plaża ma być czerwona – czerwona droga.. logiczne :)\nIm niżej zjeżdżamy, tym więcej czerwonego kurzu zauważamy dookoła, to już nie piasek na drodze, ale każdy napotkany element, z drzewami włącznie.\nCiężko uwierzyć w nasycenie tego koloru, do czasu gdy dojeżdżamy na miejsce. Wszyscy są pod wrażeniem. Stoimy na jadowicie czerwonej polanie, w doł wiedzie nie mniej czerwona droga dochodząca do prawdziwej, czerwonej plaży.\nMe słońce jest zafascynowane!\nDywan z ziemi (Soil Carpet). Teraz wygląda ubogo, ale bardzo często artyści tworzą tu przepiękne obrazy usypane z kolorowej gleby.\nKrwawe Wybrzeże (Bloody Coast). Spójrzcie na kolor wody, to będziecie wiedzieli skąd nazwa!\nSchodzimy do wody, Magda z Jacobem zostają z tyłu, zachwyceni piaskiem wyglądającym jak, uwaga, nie czerwony, a czarny brokat. Nawet Abdul się śmieje i usypuje z niego skrzące wzorki. To tak powstały ornamenty, które widzieliśmy wcześniej z wysoka. Niestety zdjęć z tego miejsca, jest niewiele, a to dlatego, że nadworny fotograf zamiast czynić swą powinność, poczuł nieodpartą chęć powrotu do czasów berbecich, pogrzebania łopatką tu i tam i zbierania kolorowych piasków i muszli :)\nW każdym razie przejście kolorystyczne pomiędzy brzegiem i wodą robi na nas wrażenie. Piasek wygląda, jakby ktoś dodał do niego barwnika.\nA co najlepsze, okazuje się, że to naprawdę jest barwnik. Abdul pokazuje na migi, że wydobywa się go tutaj i produkuje z niego pomadki i inne kosmetyki.\nSzybko się o tym przekonujemy, bo skórę i ciuchy mamy zafarbowane. Ze skóry udało się zmyć, z ciuchów – po dziś dzień nie.\nSpędzamy tam niemal pół godziny, aż Abdul zaczyna się nudzić i trochę poganiać.\nKrwawe Wybrzeże i srebrny, kwarcytowy „piasek”\nNiesamowite kolory wody\nKrwawe stopy :)\nGorąco nadal. 3h jazdy po wyspie mija nie wiadomo kiedy, ale kiedy w końcu przychodzi czas na umówiony wcześniej obiad, czujemy, że właśnie to nam jest potrzebne – trochę odpoczynku od słońca.\nMiejscówka, do której jesteśmy wiezieni jest chyba stałym elementem każdej objazdówki po Ormuzie. Stoi za tym układ podobny do tego, którego doświadczyliśmy w Angkor, czyli kierowca przywozi turystów na jedzenie i za to sam posila się za darmo. Doświadczeni Kambodżą spodziewamy się europejskich cen i… pozytywnie się rozczarowujemy. Szału nie ma, bo obiad kosztuje 20 zł od osoby, ale dostajemy krewetki z wyśmienicie przyprawionym ryżem i dużo zimnego picia, więc dość mocno odtajamy.\nSkąd wniosek o powyższym układzie? Bo miejsce (to nie jest żadna restauracja, raczej zwyczajny dom) jest pełne turystów, a pod murkiem stoi multum tuktuków. No i Abdul dostaje swoją porcję. :)\nDodatek do obiadu. Najlepsza, irańska cola, jaką piliśmy. Niestety, nigdzie indziej nie dostaliśmy jej, nie wiedzieć czemu.\nOmijamy ostatnią atrakcję, czyli ruiny portugalskiej twierdzy wzniesionej tutaj w XVI wieku. Goni nas prom na Keszm. Mam trochę gula z tego powodu, bo to w sumie jedna z „ważniejszych” rzeczy. Niemniej, szybko staram się zredukować ten dysonans w mojej głowie tłumacząc sobie, że przecież to tylko kolejne ruiny, których widzieliśmy już dużo w swoim życiu, poza tym popatrzyliśmy sobie z poziomu promu. A i sama wyspa dostarczyła nam przecież wystarczająco wrażeń, czyż nie?\nWidok na Srebrne Wybrzeże\nPersian Gulf Wall, zwany inaczej Żółwim Rajem\nAbdul wiezie nas jeszcze do bileterni i asystuje przy zakupie, po czym żegna się z nami przy bramie od przystani.\nTrochę głupio mi, że na jedzenie wydaliśmy więcej niż na obwiezienie nas po wyspie, więc zostawiamy mu coś więcej ponad ustaloną kwotę. Przy okazji obklejam mu trochę pojazd podróżżyciowymi naklejkami, jest przeszczęśliwy. Choć tyle.\nProm się oczywiście spóźnia. Dobrze, że w poczekalni jest wydajna klimatyzacja.\nRozkład jazdy ormuskiego promu. Te rzadsze kursy to na Keszm, te częstsze to do Bandar-e Abbas (chyba:))\nNasz kolega Jakob płynie z nami. Pytam, czy ma jakiś nocleg ogarnięty na wyspie, co zamierza dalej? W odpowiedzi dostaję tylko wzruszenie ramion – jedzie na żywioł.\nŚmieję się w duszy, znam ten typ ludzi. To taki wieczny niebieski ptak. Są zwykle bez planu, bez pomysłu, byle przed siebie, a na koniec i tak zawsze znajdują ludzi, którzy im pomogą, ogarną, zaplanują, nakarmią, czy nawet przenocują. Wygrywają wiecznym uśmiechem, czasem rozbrajającą niefrasobliwością. Tak jest właśnie z naszym kolegą z Niemiec.\nDziała to też na mnie. Mam na Keszm zaklepane dwie miejscówki do spania. Jedną, standardowo, redundantną. Z obu na raz nie damy rady skorzystać, więc się nią dzielę. Przez dzielę się mam na myśli to, że ogarniam chłopakowi wszystko od A do Z. Czyli: przekonuję właściciela drugiej miejscówki, żeby przyjął naszego towarzysza do siebie, ogarniam Jakobowi transport i sposób dotarcia tak, że po przypłynięciu na Keszm ma tylko wsiąść w taksówkę za 2 zł i zostać odebrany na miejscu.\nNie oczekuję żadnej wdzięczności, zgodnie ze swoją zasadą „jak mam i mogę, to dam, jak nie mam lub nie mogę, to nie dam”, ale po jego reakcji utwierdzam się, że otrzymywanie takich „prezentów” nie jest dla niego nowością :)\nNatomiast host, u którego my mamy spać jest jednym z tych, którzy Couchsurfing wykorzystują do zarabiania – oprócz spania zaproponował, że nas obwiezie po wyspie samochodem swojego taty. Z tym, że tacie trzeba oddać za benzynę, całe 120 zł :) Oczywiście jest to stawka rynkowa, za kapkę więcej bez targowania wynajmę taksówkę, ale zakładam, że cenę da się zbić.\nI o tym mówię też Jakobowi, że fajnie byłoby, żeby dołączył do nas – raz, że znów będzie miał coś ogarnięte bez jakichkolwiek akcji z jego strony, a dwa, że cena podzielona na trzy osoby jest zawsze niższa niż pełna, czy podzielona na dwie.\nWydaje bardzo entuzjastycznie do tego pomysłu nastawiony, więc ustawiamy się na wieczorny telefon, jak już ogarniemy się w nowych noclegach.\nMy też jesteśmy zadowoleni.\nOgarnianie noclegu in progress\nTemperatura jednak daje nam w kość. Na tyle, że przez całą drogę na Keszm siedzimy w klimatyzowanym wnętrzu promu, zaraz przy nawiewach.\nPo niecałej godzinie dopływamy do drugiej wyspy.\nUpał nie zelżał nic a nic. Niemniej chwila w chłodnym pomieszczeniu robi swoje.\nŻegnamy się z Jakobem umawiając się na szczegóły jutrzejszego wyjazdu wieczorem. Wsadzamy go do taksówki i idziemy szukać swojej.\nGul po taksi\nMy musimy dojechać do Dargahan, miejscowości 20 km na zachód od miasta Keszm.\nCały czas w głowie mam przeświadczenie, że taksówka powinna tutaj być bardzo tania, w granicach paru złotych. Tyle zostało mi w głowie po dyskusji z Mostafą, naszym gospodarzem.\nOczywiście po wyprawieniu Jakoba zostajemy otoczeni przez kierowców, z tym, że każdy z nich krzyczy 20 zł za kurs do naszej destynacji.\nTo sporo, więc posuwam się do oferowania 10 razy mniejszej kwoty. Panowie dookoła nas pukają się w głowę, niemniej za parę chwil pojawia się pan, który mówi, że zawiezie nas za dwadzieścia tysięcy i od razu zabiera nasze bagaże. Krzyczę za nim, że to kwota w rialach. Nie reaguje, więc biorę to za zgodę.\nKu mojemu zdziwieniu pakuje nas do ładnej, czarnej limuzyny i ruszamy na zachód.\nPo drodze jeszcze pyta nas o to czy mamy transport na wycieczkę dookoła wyspy. Przezornie negocjuję z nim cenę, czyli zbijam z rynkowych 150 zł do 120 i biorę numer telefonu, na wypadek, gdyby z Mostafą coś nie wypaliło.\nDo Dargahan przyjeżdżamy 20 minut później.\nWysiadamy i idę się rozliczyć z kierowcą. Daję banknot 100000-rialowy i proszę o resztę. Taksówkarz patrzy na mnie i mówi, że jeszcze drugie tyle.\nAha, super, czyli jednak mnie nie dosłyszał wcześniej i te dwadzieścia tysięcy na które się zgodził było w jego mniemaniu w tomanach.\nNo, to mamy pierwszy zgrzyt.\nSytuacja staje się napięta, nikt nie chce ustąpić. W końcu mam dość, mówię, żeby wziął sobie tę resztę i odchodzę. Na co kierowca bierze pieniądze, wyrzuca przez okno i odjeżdża.\nMam strasznego gula, bo nie spodziewałem się takiego obrotu sprawy i targa mną mocne poczucie winy. Teoretycznie postępowałem uczciwie, jasno i klarownie, ale gdzieś wewnątrz czuję, że cena 20000 riali była śmiesznie niska, za niska za ten transport.\nTrudno, co się stało, to się nieodstanie. Mam nauczkę.\nSiadamy na krawężniku i piszę do Mostafy, że jesteśmy w umówionym miejscu.\nNie wiem, co mam o tym myśleć. Idą kolejne wiadomości, potem SMSy, bez rezultatu.\nNic, siedzimy na krawężniku i czekamy. Obserwujemy toczące się życie.\nWreszcie, po 20 minutach jest odpowiedź. Mamy czekać kolejne 10 minut.\nW końcu chłopak się pojawia. Wita się ze mną, w stronę Magdy tylko kiwa głową, nie podaje jej ręki.\nOd razu podejrzewam względy religijne, co dla mnie jest wytłumaczeniem, ale kątem oka widzę konsternację i niechęć do takiego podejścia na jej twarzy. Pierwsze wrażenie ewidentnie nie jest najlepsze.\nWsiadamy do samochodu i jedziemy.\nPo drodze dowiadujemy się, że musieliśmy czekać, bo dopiero teraz skończył pracę. Prowadzi z kolegą całodobowy sklep spożywczy i pracują na zmianę na 12-godzinne wachty.\nJedziemy do domu jego rodziców. On sam mieszka z żoną gdzieś indziej.\nStaram się wybadać kwestię jego religijności i okazuje się, że moje przypuszczenia były trafne. Jest bogobojnym muzułmaninem, co dziwne, sunnitą (Iran jest w większości szyicki), ale wg jego słów na Keszm to ten odłam islamu jest przeważający i na tyle przestrzegającym restrykcyjnych zasad religii, że nie może dotykać innych kobiet poza tymi ze swojej rodziny.\nPomimo wewnętrznej niechęci do takiej postawy widzę w tej sytuacji pozytywy. Będę miał możliwość z bliska poobserwowania jej i skonfrontowania swoich doświadczeń z czymś nowym.\nDostajemy osobny pokój. W irańskim stylu, czyli pusty, z dywanem pośrodku i dużą ilością poduch przy ścianach. O dziwo, w pokoju jest łazienka, do tego mamy klimatyzację i działającą sporą lodówkę.\nZnaczy się, jest luksus. Oczy nam się śmieją, bo świadomość porządnego prysznica, możliwości zrobienia prania i odpoczęcia w chłodzie klimatyzatora od razu polepsza nastrój.\nMostafa stara się jak może, przynosi zestaw powitalny w postaci cappuccino z proszku i irańskich słodkości. Miłe to.\nOd razu ustalamy plan na jutrzejszy dzień, czyli wycieczkę dookoła wyspy. Ceny jeszcze nie znamy finalnej, bo „nie rozmawiał z tatą”, a teraz go nie ma (my rodziny Mostafy, oprócz brata przez 5 minut, nie zobaczymy w ogóle), więc nie ma jak tego ustalić. Istotne jest to, że trzeba dość wcześnie wyjechać, ok. 8., żeby zdążyć odwiedzić wszystkie warte tego miejsca.\nUmawiamy się z nim, że my się ogarniemy, wymyjemy, zrobimy pranie i za 2-3 h pójdziemy coś zjeść, a przy okazji pokaże nam miasto. On, w międzyczasie pójdzie pomieszkać do siebie. Przy okazji dowiadujemy się, że za kilka miesięcy zostanie tatą po raz pierwszy! Wow!\nPranie zrobione, Mostafa się pojawił, możemy iść na miasto.\nWyjście z domu, to szok, mimo 21. na zegarku. Temperatura niemal nie spadła. Na dodatek założyłem drugie spodnie (pierwsze poszły do prania), trochę ciaśniejsze i od razu to poczułem. Mam powódź pod nimi. Już wiem, dlaczego tu chodzą wyłącznie w luźnym odzieniu.\nDargahan nie jest dużym miastem, ma mniej niż 10.000 mieszkańców. Niemniej, centrum miasta sugeruje coś znacznie większego. Na głównej ulicy ruch jest potężny, sklepów dookoła sporo – moje zdziwienie szybko tłumaczy Mostafa: Keszm to strefa wolnocłowa. Tu codziennie przypływają tabuny Irańczyków z kontynentalnej części kraju po tańsze produkty, najczęściej słabej jakości i pochodzenia chińskiego.\nFaktycznie, patrząc na witryny i asortyment sklepów, króluje tutaj tandeta i kicz.\nCóż, jest popyt, to jest też i odpowiednia podaż.\nSamo miasto nie ma za wiele do zaoferowania. W zasadzie to kompletnie nic. Idziemy się przejść nad brzeg zatoki Perskiej, a w zasadzie do małego przesmyku między Keszm, a kontynentem, ale tam wita nas odpływ, smród „plaży” i kupa plastikowych śmieci. Temperatura jeszcze pogłębia nieprzyjemne odczucie.\nChcę się skupić na rozmowie z Mostafą. Nie muszę nawet kierować jej na tory religijności, żeby o tym usłyszeć.\nJest żarliwym muzułmaninem, sunnitą. Modli się pięć razy dziennie, nie pije alkoholu, nie kontaktuje się z obcymi kobietami, żyje wg patriarchalnego schematu narzuconego przez islam. Jednocześnie dużo opowiada o tej religii, o przesłaniu, które niesie, nawet o tym, jak wyglądają i co oznaczają konkretne modlitwy.\nWyłania mi się z tego wszystkiego obraz człowieka, który chce dobrze i jest bardzo uczciwy, ale niestety, który ponad wszystko stawia wymogi swojej wiary. Jest tak w nią zapatrzony, że ja, urodzony prowokator i adwokat diabła nawet nie próbuję w jakikolwiek sposób dyskutować nt. rzeczy, światopoglądów, czy idei, które nie do końca wydają mi się takie, jakimi on je przedstawia. Mam wrażenie, że jakakolwiek, nawet najmniejsza i najniewinniejsza krytyka byłaby potraktowana jako obraza.\nJednocześnie rzeczą, która w tej religijności mnie pozytywnie dziwi, jest brak jakiejkolwiek indoktrynacji z jego strony. Nie mam odczucia, że próbuje mnie w jakikolwiek sposób przekonać do swoich racji. Pytany o konkretne rzeczy odpowiada, poproszony rozwija temat, ale nic poza tym. Nie próbuje na nas wpłynąć, nie pokazuje wyższości swoich przekonań nad innymi.\nNie wiem, czy tak się zachowuje tylko względem nas, turystów, czy ogólnie taki jest. Nawet jeśli, to tak czy inaczej pokazuje to swego rodzaju jego szacunek dla inności.\nA tej widzi sporo. Szczególnie od Magdy. Bo nie może mu się pomieścić w głowie to, że kobieta może pracować, mieć swoje życie, pasje, że może być traktowana na równi z mężczyzną, jak przez chwilę opowiadamy mu o sobie. Rzeczy, które dla nas są całkowicie normalne, dla niego są niepojęte.\nNawet mnie to dziwi, bo jeszcze nie spotkaliśmy się z takim odbiorem będąc tu, w Iranie. Z naszych obserwacji wynika, że kobiety, mimo restrykcji, jakie niesie państwo wyznaniowe, mają tu bardzo silną pozycję, szczególnie na poziomie rodziny.\nMoże taka jest różnica między szyizmem a sunnizmem?\nW domu piszę wiadomość do Jakoba, o szczegółach wycieczki. Proponuję, żeby był gotowy rano, chwilę po 8., to po niego podjedziemy.\nI w odpowiedzi dostaję strzała: nie jedzie z nami. Znalazł sobie lepszą opcję (czyt. ktoś mu tę lepszą opcję zaproponował), więc z niej skorzysta. Żadnego przepraszam, czy innego wytłumaczenia. Tak po prostu „nie jadę z wami”.\nRęce mi opadają. Przez głowę przechodzą mi myśli o wdzięczności, wzajemności, egoiźmie, pomaganiu innym i podejściu do drugiego człowieka. I zastanawiam się, jak się takim ptakom żyje – z uśmiechem na ustach nigdy nie odmawiają, ale przy pierwszej okazji myślą wyłącznie o sobie.\nTeoretycznie miał chłopak jak najbardziej prawo wybrania optymalnej dla niego opcji, niczego nie był nam przecież winien, ale spróbowałem odwrócić sytuację i postawić siebie w jego miejscu. Doszedłem do wniosku, że pewnie też dążyłbym do swojego dobra, ale wcześniej wysondowałbym czy jest możliwość żeby i jego wcisnąć – a jak nie byłoby, to starałbym się choć wytłumaczyć sytuację i przekazać motywy, żeby przynajmniej na dupka nie wyjść.\nNo cóż, trudno. W jednej chwili znika mi całą sympatia. A wraz z tym kładę lagę na koledze Niemcu.\n(Tak naprawdę to od tego momentu zacząłem o nim mówić per Szkop, ale oficjalnie się do tego nie przyznaję, bo wyszedł bym na rasistę:)\nKolejne spanie na miękkim dywanie i rozłożonym śpiworze jest całkiem wygodne. Zastanawiamy się, czy u nas coś takiego dałoby się zaadaptować.\nZdziwię Was, ale wczorajsze pranie, rozwieszone na dziedzińcu domu… nie wyschło. I to mimo wysokiej temperatury w nocy.\nTeraz możecie sobie wyobrazić poziom wilgoci w tamtejszym powietrzu.\nMostafa przyjeżdża parę minut po 8. Wita nas informacją, że dogadał się z ojcem i obwiezie nas po wyspie za 100 zł. Czyli wyjdzie nas to 20 zł więcej, niż jakbyśmy we trójkę jechali. Choć tyle dobrego.\nZostawiamy wszystkie bety w domu. W sumie, to dzisiaj wyjeżdżamy, ale dopiero ostatnim autobusem; będzie jeszcze czas na spakowanie.\nRano miasteczko rozczarowuje, obdarte że złotej, popołudniowej poświaty, w ostrym świetle poranka, ukazuje swą codzienną obskurność.\nNajpierw idziemy na straszliwie przesolone śniadanie. Tzn. przesolone są sztywne chlebki, które dostajemy do w ogóle nieposolonej jajecznicy. Niestety, takie połączenie w żaden sposób się nie równoważy.\nW efekcie kupujemy potężne ilości wody, bo już wiemy, że będzie nas suszyło. A temperatura się w ogóle od wczoraj nie zmieniła.\nUdaje się nam wyjechać z miasta kwadrans po 9. Mostafa sarka, że mało czasu się robi powoli.\nNajlepsze jest to, że zupełnie nie wiem gdzie będziemy jechać. Zdajemy się całkowicie na naszego przewodnika, z zaznaczeniem, że chcemy zobaczyć wszystko :)\nPierwszy przystanek, to mała przystań niedaleko wioski Ramchach.\nMiejsce to stało się słynne w roku 2004., kiedy po potężnym sztormie na zatoce rybacy natknęli się na nietypowe znalezisko. Do brzegów wyspy zwyczajnie przydryfowała sobie… arabska platforma wiertnicza i stwierdziła, że tu zostanie.\nPodejrzewam, że nikomu nie chciało się bawić w wyciąganie jej z płycizny i transport powrotny; pewnie tańszym rozwiązaniem było zbudowanie nowej.\nTo tylko pokazuje, że pogoda potrafi pokazać swój pazur nawet i w tamtych terenach.\nNiemniej, mnie bardziej fascynuje sama przystań i panowie siedzący obok, pod zadaszeniem i naprawiający sieci. Jest ich kilku, cerują dziury wspólnie rozmawiając przy tym. Nawet nasz widok nie robi na nich wrażenia.\nNie wiem czemu, ale znajduję ten widok bardzo uspokajającym, sielskim nawet. Stoję paląc papierosa i zwyczajnie się na nich patrzę. Dopełnieniem jest jeszcze różnorodność barw czy to łódek, czy osprzętu sieciowego, bardzo odmienna od piaskowo-pustynnego otoczenia.\nMagda ucieka, trochę bojąc się naszego bezczelnego lampienia w panów. Ja, też czując, że to dziwne, idę w drugą stronę – kiwam głową tak, by mnie zauważyli, jednocześnie wskazując na telefon z odblokowanym aparatem. Po raz kolejny zero zaskoczenia z ich strony, lekko kiwają głową zdając się mówić, że nie ma problemu, po czym wracają do roboty tak, jakby mnie tam nie było.\nPrzystań w Ramchach\nPrzystań w Ramchach i nietypowa znajda z Dubaju w tle\nA Magda znajduje inne towarzystwo :)\nDochodzi 10. Temperatura już jest nie do wytrzymania.\nMostafa wiezie nas w stronę następnej atrakcji. W zasadzie głównej atrakcji Keszm, czyli Doliny Gwiazd.\nPo drodze zatrzymujemy się przy kolejnym namacalnym sposobie radzenia sobie z niedoborami wody w tak pustynnej okolicy.\nPamiętacie kanaty w okolicach pustyni Lut? Tam osiedlano się dookoła takich naturalnych (czyt. podziemnych) sposobów na dostęp do wody.\nKeszm to niewielka wyspa ze znikomymi zasobami wody, tutaj nie ma za bardzo ukrytych cieków. Zatem, żeby przetrwać musiano ją gromadzić.\nI właśnie w takim miejscu robimy przystanek – przed nami stoi potężny basen, który bardziej, z wyglądu, przypomina bunkier niż magazyn wodny.\nA w środku, w zacienionym miejscu czernieje potężna tafla wody. Zbiornik Borkeh Khalaf.\nZgromadzona w nim woda pochłania promienie słoneczne tak chciwie, że przypomina raczej ropę naftową. Zresztą w tym suchym jak pieprz miejscu prędzej można by spodziewać się właśnie ropy, niż wody. Basen jest otwarty – teoretycznie wstępu bronią kraty, ale nie ptakom czy gryzoniom, które mogą wpaść do wody, czy też zrobić to, co robią gołębie przycupnięte na gałęzi na przechodzących ludzi. Ciekawi nas, czy mając to na uwadze, ktoś jeszcze korzysta ze zbiornika? Mostafa wydaje się być skonfundowany tym pytaniem, nie chce lub nie umie na nie odpowiedzieć.\nW sumie, ryby też sr*ją do wody, po co pytać? ;)\nCzas na gwóźdź programu.\nCzym jest miejsce zwanym inaczej Darreh Setaregan?\nBardzo starym (uformowanym ok. 2 miliony lat temu w obecnym kształcie) i bardzo malowniczym efektem erozji, czyli wiatru, wbrew pozorom deszczu i podziemnych strumieni wodnych. Doliną pełnej średniej wysokości klifów i zaskakujących kształtów.\nWedług miejscowej legendy miejsce zostało stworzone po uderzeniu spadającej gwiazdy i właśnie dzięki temu jest takie magiczne i pięknie wyglądające. Niektórzy, na dodatek, święcie wierzą w to, że nocami zapełnia się duchami i goblinami.\nW każdym razie, jako część geo-parku wyspy Keszm jest wpisana na listę UNESCO i jest żelaznym punktem każdej objazdówki południa Iranu.\nBycie na liście zobowiązuje, toteż zaraz przy bileterni (25000 IRR/osoba, Mostafa wszedł za darmo) postawiony jest ładny, przeszklony i klimatyzowany budynek, w którym mieści się muzeum geo-parku. Którego największą atrakcją jest dla nas przyjemny chłodek lecący z kratek przy wejściu.\nTrochę informacji praktycznych ;)\nBo to co na zewnątrz się dzieje, to jakiś skandal. W cieniu będzie ponad 35 stopni, ale problem z tym, że tego cienia nie ma! Nawet nasz przewodnik, po przejściu z nami 500 metrów stwierdza, że nie wydoli i że nie idzie z nami.\nNo proszę, tego się nie spodziewałem. Nic, ruszamy sami. Choć mam trochę podejrzenie, że chłopak został, żeby się pomodlić.\nJest tak gorąco, że zwiedzamy w milczeniu, każde z nas własnym tempem, żeby jak najmniej się męczyć.\nA oglądać jest co, faktycznie, miejsce robi wrażenie. Szczególnie z góry.\nDolina Gwiazd (Stars Valley)\nNiemniej, to miejsce lepiej się zwiedza z bocznym światłem, kiedy słońce wschodzi lub zachodzi. Teraz stoi w zenicie, więc jest potwornie gorąco, sucho i nie ma grama cienia. Przekłada się to na zdjęcia i samopoczucie; mówiąc krótko mogłyby być lepsze. Wyobrażamy sobie ten krajobraz o świcie – na pewno zwala z nóg, kiedy skalne formacje nabierają kształtu i koloru.\nGdy już jestem na tej górze, podchodzi do mnie Magda i trąca mnie w bok, wskazując głową na idących dołem ludzi.\nJak myślicie, co, a raczej kogo tam zobaczyła?\nOczywiście, naszego kolegę Niemca. W towarzystwie zapewne mojego niedoszłego, a obecnie jego gospodarza.\nMomentalnie wraca mi wspomnienie wczorajszego gula. Na szczęście na sekundę jedynie, zamykam w głowie temat stwierdzeniem „a niech ma”.\nNiemniej, na jakikolwiek kontakt z nim zdecydowanie nie mam ochoty.\nMostafa, biedak, siedzi w samochodzie z włączoną klimą, choć jego zadowolony wyraz twarzy sugeruje mi, że jest szczęśliwy z wypełnienia religijnego obowiązku.\nJedziemy w stronę kolejnej atrakcji.\nTo było coś, na co czekała Magda, dla niej to było główną atrakcją wyspy.\nGdzie je można spotkać? Trzeba pojechać na południe Keszmu, do miejscowości Shib Deraz, skąd można odkrytą motorową łódką popłynąć na wyspę Hengham\nAle zanim tam dotarliśmy, zatrzymujemy się przy innej ciekawostce.\nSzeroka plaża, z ewidentnym przerostem podaży turystycznej nad popytem i widoczną całkiem niedaleko skalistą wysepką o nazwie Naz.\nTą rzeczoną ciekawostką jest fakt, że przy odpowiednich warunkach można przejść na nią na własnych nogach, mimo tego, że teraz dzieli nas od niej jakieś 400 metrów morskiej wody.\nOkazuje się, że mamy tutaj wielką płyciznę i przy odpływie po drodze nie jest głębiej niż po pas.\nNie próbowaliśmy przejść, uwierzyliśmy Mostafie na słowo. Bardziej skupialiśmy się nad opędzaniem się od natrętnych młokosów próbujących nas usilnie zachęcić do przejażdżki wierzchem na przystrojonej do granic absurdu lokalnej zwierzynie.\nChłopców było całe mnóstwo, a turystów niemal w ogóle, co powodowało, że każda nowa, nieirańska twarz była od razu atakowana ze wszech stron. I nawet Mostafa nie był w stanie w tym pomóc, nie wspominając o wielokrotnym „nie”..\nŻywa choinka. Groteska pełną gębą\nDelfiny.. których nie było\nZajeżdżamy do Shib Deraz.\nCzuję się mocno zmęczony panującym upałem i bliski jestem decyzji o odpuszczeniu rejsu i pozostaniu w klimatyzowanej poczekalni. W ostatniej chwili zmieniam zdanie.\nDwa bilety to 30 zł (300.000 riali). Dostajemy kapoki i ładujemy się na pokład.\nPłynie się odkrytymi łódkami z zamontowanym silnikiem motorowym przy rufie.\nMostafa zostaje. Znów się będzie modlił.\nLiczymy na to, że jakoś za dużo ludzi nie będzie płynąć z nami, niestety, nie da się. Rejsy startują nie o określonych godzinach, ale w momencie pełnego składu na pokładzie. Na dokładkę, jak już mamy odpływać zmyślni operujący łódkami dokładają jeszcze ze trzy spóźnione osoby, w myśl zasady „jak się popieści, to się wszystko zmieści”.\nAle, jak tylko łódka rusza, wszelkie niedogodności schodzą dla mnie na dalszy plan. Nie wiem dlaczego, ale wiatr na twarzy, bryza, powoduje u mnie automatycznego banana na twarzy i niesamowitą poprawę nastroju.\nZakładamy tylko czapki mocniej na głowy, bo wieje i słońce w takich warunkach jest niesamowicie zdradliwe. I wypatrujemy delfinów.\nMamy również to nieszczęście, że dookoła nas są sami Irańczycy i nikt nie mówi w języku angielskim. Więc nie dość, że nie trafiamy na nasze wyczekiwane wodne ssaki, to nie wiemy jak wygląda sytuacja i czy jest jakakolwiek na to szansa.\nZwierzęta są główną atrakcją takiego rejsu i przewoźnicy zwykle wiedzą, gdzie ich szukać. Niestety, po ich minach i minach naszych współrejsowiczów wnioskujemy, że tym razem się nie uda. Pomimo niemal półtoragodzinnego pływania.\nSzkoda mi Magdy, bo bardzo na to czekała.\nPłyniemy do wyspy Hengham.\nCumujemy przy plaży, o niemalże czarnym piasku, wyglądającym prawie identycznie jak ten z Ormuzu.\nTen „piasek” to ziarenka kwarcytu, minerału tutaj występującego. Z jego powodu ta plaża jest nazywana srebrną – w słoneczny dzień skrzy się miliardami refleksów i pomimo asfaltowej barwy wydaje się srebrna.\nZ daleka wybrzeże sprawia wrażenie afrykańskiego. To wrażenie pogłębia się z każdym przebytym metrem. Wąski pasek plaży kończy się budkami skleconymi naprędce z desek, na blatach piętrzą się tandetne pamiątki.\nWidać od razu, że miejsce, do którego przybijamy jest stricte turystyczne – obok plaży stragany, obok straganów mini-bar, gdzie od razu wszyscy wycieczkowicze się kierują.\nSprzedawcy ożywiają się się ma widok naszej łódki, szkoda, że jeszcze nie wiedzą, że nic nie sprzedadzą. Z całego towarzystwa jesteśmy jedynymi, którzy w ogóle wrócą na ten nadmorski targ. Zastanawia nas, komu upłynniają swoje towary, bo przygotowani są na nalot żądnych zakupów turystów, podczas gdy nikt nawet do nich nie podchodzi.\nAle to nie pamiątki, ani bar są najciekawsze tutaj. Palmę pierwszeństwa w tej kwestii trzymają lokalne kobiety, które, oprócz tradycyjnych czadorów noszą tutaj kolorowe maski zakrywające oczy i nos.\nCzytaliśmy o tym (w zasadzie bardziej oglądaliśmy zdjęcia) wcześniej, będąc jeszcze w Polsce i muszę przyznać, że na żywo robi to niesamowite wrażenie. Może dlatego, że przez sporą odmienność, koloryt, bardzo odróżnia się od piaskowo-brudnego otoczenia.\nNiestety, przez grzeczność nie zrobiliśmy żadnych zdjęć paniom, ba, nawet nie zapytaliśmy ich o pozwolenie, stąd musicie się opierać na przekazie pisemnym. W zastępstwie mamy henghamskie kózki.\nKolejne niespodzianki czekały nas przy barze, do którego trafiliśmy zaraz po krótkim rekonesansie wyspy.\nPierwszą były samosy, podobno indyjskie pierożki smażone na głębokim oleju, które panie, siedząc na klepisku za barem, ręcznie robiły, smażyły i sprzedawały w cenie 2 zł za sztukę.\nPodobno, bo tylko ze słyszenia/czytania wiem, że to jedna z tych rzeczy, które odróżniają wyspy od kontynentalnej reszty kraju.\nA drugą był.. kolega Niemiec, który pojawił się chwilę po naszym przybyciu i skutecznie odebrał mi przyjemność delektowania się pierogiem.\nWyszło na to, że robił dokładnie tę samą trasę, co i my.\nEhh.. niech ma.\nNa wyspie nie ma zasięgu. A i przy okazji my nie patrzymy zupełnie na zegarek. Nie wiemy, że nasza wycieczka trwa już ponad dwie godziny i, że Mostafa, zaniepokojony, próbuje się z nami skontaktować.\nDlatego zupełnie się nie spieszymy.\nAle i tak czas się zbierać.\nNa koniec podpływamy łódką do ostatniej atrakcji wyspy: maleńkich, świecących się rybek grasujących przy skalistym brzegu, niemalże czekających na nasze okruchy, których garście zaczynają spadać do wody. Kotłują się i błyszczą, ku uciesze łódkowej gawiedzi.\nNa skale obok stoi dwóch berbeci i łapią te rybki na haczyk zawieszony na żyłce. Co chwilę wyciągają jakąś z wody i wrzucają zaraz z powrotem. Jeden z chłopców ciska zdobyczą w naszym kierunku, któryś z naszych sprawniejszych towarzyszy łapie ją i mamy poruszenie na łódce.\nKieruję tam oko kamery i nagle towarzystwo się integruje, nagle wszyscy chcą pozować, nagle wszyscy machają i prezentują wijącą się rybkę, nagle okazuje się, że część z nich mówi cokolwiek po angielsku.\nJestem bardzo zaskoczony, ale dochodzi do mnie, że oni zwyczajnie się wstydzili do nas zagadać. Widać wyglądamy niedostępnie ;)\nTrzeba było chyba jakiegoś katalizatora, żeby to minęło.\nAle dobrze, cała droga powrotna upływa im na nadrabianiu straconego czasu w integracji i jest sympatycznie!\nDopiero na brzegu dostaję wiadomości od Mostafy. Faktycznie, zajęło nam to wszystko trochę czasu.\nCzeka na nas w samochodzie i martwi się o to, że nie zdążymy ogarnąć wszystkiego.\nJedziemy szybko do kolejnego Keszmowego must see, słynnych lasów namorzynowych będących obecnie parkiem narodowym i rezerwatem biosfery UNESCO.\nMostafa wspomina, że tereny te nie były kiedyś zalane i stanowiły połączenie z kontynentem. Widać, Keszm ma geologicznie ciekawą historię – raz na wodzie, raz pod wodą (Stars Valley ponoć kiedyś było dnem morza :)\nNa miejscu zastaje nas jeszcze większy skwar, duchota i… pustki. Oprócz paru otwartych baraków z pamiątkami i jakimś piciem, ich właścicielami, paroma dzieciako-wyrostkami pewnie tam mieszkającymi i nami, nie ma nikogo.\nDlatego, że nie ma z kim wynająć łódki, żeby popływać między wysepkami i poobserwować faunę, ewentualnie trochę flory.\nNiemniej, prosimy Mostafę, żeby wysondował jak wygląda cennik, jako, że nie bardzo ktokolwiek tu po angielsku mówi.\nPrzystań w okolicach Tabl\nWraca ze słabymi newsami. Owszem, możemy popływać, ale to koszt co najmniej 150 zł.\nPatrzymy na zegarek. Dochodzi 15., jest straszna spiekota, wrócić musimy dość szybko, bo się okazuje, że nasz gospodarz musi iść na 18. do pracy. Więc wychodzi na to, że za te 150 zł mielibyśmy godzinę gonitwy na łódkach. Chyba się nie opłaca.\nKręcimy się tam jeszcze chwilę, robimy parę fotek z brzegu i uciekamy.\nLas namorzynowy (Hara Forrest)\nFascynowały nas te płonące kominy\nOkazało się, że na Keszm wydobywany jest gaz ziemny\nTa rafineria nazywa się Kavarzin\nDobrze, że nikt nie widział nas robiących zdjęcia obiektu – podejrzewam, że mielibyśmy duże problemy\nNie obejrzymy już za dużo na wyspie. Mostafa stwierdza, że możemy podjechać jedynie do portowej miejscowości Laft, bo inne atrakcje wymagają sporo więcej czasu.\nNam też się, tak na dobrą sprawę, nie chce już za bardzo zwiedzać, bośmy zmęczeni, a musimy jeszcze kupić bilety, spakować się i spędzić całą noc w autobusie do Sziraz.\nJedziemy do Laft. Z resztą, o tej miejscowości też dużo słyszeliśmy, że bardzo warto tam podjechać i poczuć klimat.\nI powiem Wam, że jak dotychczas nic nie było tu takiego, co by mi tyłek urwało, tak Laft to zrobiło.\nPo raz pierwszy poczułem się, że jestem gdzieś daleko od domu, w całkowicie odmiennym klimacie.\nMiasto ma ponad 2000 lat!\nPierwsze co rzuca się w oczy, to pustki. Zero ludzi na ulicy, od czasu do czasu przejeżdża jakiś dwukołowy komarek. Po lewej stronie mamy brzeg morza, a na nim statki i wraki. Po prawej sześcienna zabudowa, z ogromną ilością bagdirów (w zasadzie, co dom, to bagdir). Wszystko w brudno-piaskowej barwie, gdzieniegdzie walają się słomiane parchy rodem z amerykańskich westernów o Teksasie.\nI potworny upał. W zasadzie to on robi ten klimat.\nSłynny, ciągnący się na ponad 100 metrów laftański port\nMostafa po raz kolejny się z nami żegna, po raz kolejny musi się pomodlić. A my idziemy w miasto.\nGromada dzieci wyczaja nas niemal od razu i opada nas z krzykiem i wyciągniętymi łapkami. Kiedy zamiast drobnych lądują w nich karmelki specjalnie po to wiezione z Polski, na ich twarzach najpierw odmalowuje się zdziwienie, a sekundy później zamienia się w szerokie uśmiechy i cućki momentalnie w nich znikają.\nObawiałem się, że dzieciaki będą nachalne, albo, co gorsza, agresywne, ale nic takiego tu się nie dzieje; jesteśmy zwyczajną atrakcją, coś się w końcu, dla nich, tutaj dzieje.\nTowarzystwo kończy się z cukierkami, ale zostają z nami dwie dziewczynki, rezolutna, na oko 10-letnia Fatima i jej młodsza, niemiłosiernie umorusana siostra. Fatima zdaje się rozumieć delikatnie angielski i od razu zaprzyjaźniają się z Magdą. Czego efektem mam wesołą atmosferę, wyliczanki po angielsku i śpiewane piosenki za uchem.\nWymyśliliśmy nową zabawę: noszenie dzieciaków za koszulę. Poziom szczenięcej frajdy spotęgowany słodkościami w gębie sięgał wyżyn. Miny mijających nas mieszkańców bezcenne.\nŚpiewająca kompania. Fatima i jej siostra\nW końcu pojawia się Mostafa, dość zadowolony ze spełnionego obowiązku.\nJest trochę zaskoczony naszym towarzystwem, ale stara się nie dać tego poznać po sobie.\nBierze nas na laftową wisienkę, czyli wzgórze górujące za miastem, w pobliżu którego znajdują się ruiny Zamku Naderi, przeszło 1000-letni cmentarz i niecka z – uwaga – 366 studniami, zwanymi Złotymi. Studnie łapały deszczówkę i jak się możecie domyśleć, każda z nich była na inny dzień w roku, łącznie z przestępnym.\nAle co piękne, szybko się kończy. Żegnamy się z naszymi dziewczynami, żegnamy się z Laft i zaczynamy powoli się żegnać z Keszm.\nTak, jak w większości południowych krajów życie zaczyna się tu późnym popołudniem, jak upał zelżeje\nMostafę goni czas, bo musi iść do pracy.\nZ tym, że mamy jeden problem – od wczoraj przypominam mu, że muszę kupić bilet na autobus do Shiraz i mimo tego, że od wczoraj obiecuje mi, że to załatwimy, to do chwili obecnej temat jest nieruszony. Najgorszym jest fakt, że mamy piątek, czyli irańską niedzielę i niewiele da się załatwić.\nOstatecznie decyduje, że z Laft jedziemy prosto do miasta Keszm, do jakiegoś biura turystycznego, które ma być otwarte i które sprzedaje bilety.\nSama jazda byłaby niewarta wzmianki, gdyby nie sytuacja którą nasz gospodarz się idealnie podsumował.\nWspominałem Wam, że pomiędzy Dargahan, miastem Mostafy, a Keszm jest całkiem ładna autostrada. Dwa pasy w każdym kierunku, ograniczenie prędkości wahające między 100 a 120 km/h, po której jedziemy sobie w tej chwili my, całe 80 km na godzinę. Dochodzi godzina 18., wiemy, że nasz gospodarz ma być w pracy na 18. i zdajemy sobie sprawę, że w takim tempie, to na pewno nie zdąży. Nie chcąc być niemiłym, delikatnie podpytujemy o jazdę, dopuszczalne prędkości, jego pracę i godziny w których pracuje, w nadziei, że chłopak załapie o co chodzi i wciśnie mocniej. Krążymy jak sępy dookoła tematu, bez jakiejkolwiek reakcji. Znaczy się dostajemy rzeczowe odpowiedzi, opowieści, ale ciągle wskazówka zakrywa 80 na cyferblacie; Mostafa zupełnie nie rozumie aluzji. W końcu nie wytrzymuję i mówię wprost, żeby przyspieszył, bo nie zdążymy do jego pracy. Mostafa robi minę pt. „ja pierniczę, faktycznie!” po czym… przyspiesza do 90 km/h.\nTymczasem, na autostradzie…\nPatrzę na Magdę, Magda wali facepalma i bez słowa wiemy, że trzeba sobie dać spokój. W sumie, to on idzie do pracy, nie my.\nWidzimy, że się stara, ale straszna z niego ci(a)pa.\nBilety udaje się kupić, ale trochę otwieram szczękę jak przychodzi do płacenia – 86 zł za dwa bilety. A myślałem, że nie będzie drożej jak z Kerman do Bandar-e Abbas.\nAutobus mamy o 22.30, więc zakładając godzinę na prom z Keszm i potrzebę dojazdu z portu w Bandar-e Abbas do dworca autobusowego, musimy wyjechać z Dargahan o 19. i złapać łódkę w okolicach 20.\nWięc mamy niemal idealnie czasu, żeby wrócić, spakować się i coś zjeść przed wyjazdem.\nMostafa wyrzuca nas pod domem i goni do swojego sklepu.\nMamy klucze, ale dom wydaje się pusty. Tak naprawdę, to poza naszym gospodarzem i jego bratem, który mignął nam przez chwilę, nikogo z domowników nie widzieliśmy. Trochę to dziwne, ale nie wnikamy w szczegóły, szczególnie, że trochę prywatności i nam się przydało.\nPół godziny później jesteśmy i my gotowi.\nZ powrotem kontynent\nIdziemy na postój taksówek. Dzisiaj pojedziemy już shared taxi, za standardową opłatę 50000 riali za osobę.\nPo drodze wpadamy jeszcze do Mostafy sklepu, żeby się z nim pożegnać.\nMagda jest delikatnie cięta na niego, mi go trochę szkoda – z jednej strony religijność i „zasady” nie pozwalają mu podejść do niej, jak do mnie, a widzę, że momentami chciałby, z drugiej strony niektóre jego zachowania też odbierałem żenująco, z tym, że on sobie z tego w ogóle sprawy nie zdawał. W każdym razie na koniec słyszymy „przepraszam, jeśli cokolwiek zrobiłem złego” z ręką na sercu i rozstajemy się misiem i podziękowaniami.\nZastanawiam się też nad tymi odczuciami, czy nie za bardzo pretensjonalnie podchodzimy, bo to my prosiliśmy go przecież o nocleg. Ale, na koniec dociera do mnie, że przecież zwyczajnie płaciliśmy mu za usługę. To załatwia jakiekolwiek poczucie winy :)\nZ taksi idzie sprawnie. Co prawda musimy czekać dobry kwadrans, zanim samochód się zapełnia, ale jazda do Keszm idzie znacznie szybciej niż z Mostafą ;) Na tyle, że na prom musimy czekać.\nŁódka jest zapchana ludźmi z tobołami. Wiadomo dlaczego – Keszm jest strefą bezcłową, mnóstwo ludzi przyjeżdża tu na tańsze zakupy.\nKażdy coś wiezie. Ogólnie, królują sumki rodem z naszych wschodnio-polskich bazarów, foliowe i kraciaste.\nDo nas, przy samym wyjściu ze statku, już w Bandar-e Abbas, przyczepia się Said, Irańczyk. Przyzwyczajeni, że czasem sami jesteśmy czasem atrakcją, staramy się być mili, szczególnie, że Said pomaga językowo w negocjacjach z taksówkarzami.\nBo ci, widząc białych rzucają stawkami 5x wyższymi, niż 30000 riali od osoby, które zapłaciliśmy wczoraj w odwrotnym kierunku.\nZabawne jest to, że zaczepianie obcokrajowców nie jest niczym nowym dla naszego chwilowego towarzysza. Świadczy o tym świetne opanowanie smartfonowego translatora angielsko-farsi, które bardzo, ale to bardzo upraszcza rozmowę. Na tyle, że momentalnie instaluję ją u siebie (co niejednokrotnie bardzo się przyda w przyszłości).\nOczywiście musimy się też polubić w Instagramie.\nTaksówka za 30000 riali znajduje się dość szybko, wystarczy odejść paręset metrów od portu. Said wysadza nas niedaleko dworca – bardzo się jego pomoc przydała, mimo, że na koniec był już dość nachalny.\nOczywiście, przy dworcu wpadamy w ręce naganiaczy.\nW Iranie dostępnych jest wielu przewoźników autobusowych i panuje spora konkurencja. Na każdym dworcu każda z firm obsługujących dane połączenie ma swój kantorek, gdzie sprzedają bilety i każda z nich ma swoich naganiaczy, którzy polując na całym dworcu dostają prowizję za przyprowadzonego klienta.\nRównież ceny połączeń autobusowych są dość umowne, bo pomimo teoretycznie stałych stawek lubią one bardzo mocno spadać w miarę zbliżania się godziny odjazdu i wprost proporcjonalnie do ilości wolnych miejsc.\nOczywiście, dla niezorientowanych, czy turystów ten harmider i nawał opcji wydaje się być sporym chaosem, dopóki się człowiek w tym choć trochę nie rozezna.\nW każdym razie, mając już kapkę doświadczenia, wiemy, że jesteśmy atrakcyjnym kąskiem i, mimo bliskości, mając jednak trudności z dojściem do peronów, dajemy się ładnie prowadzić do kas i stanowisk odjazdów. Tylko po to, żeby na sam koniec pokazać, że jednak mamy już bilety kupione, co zostaje skwitowane głośnym „łeeee” i w pół sekundy zostajemy sami.\nW takich akcjach wszystko sprowadza się do tego, kto jest bardziej cwany.\nAutobus mamy fajny. Nowszy i zdecydowanie fajniejszy, niż ten, którym tutaj przyjechaliśmy.\nCo prawda musimy mieć jeszcze jakieś problemy, bo panowie kierowcy nie chcą nam pozwolić wsadzić plecaki pod siedzenie, tylko każą do luku, ale w końcu udaje się nam pokazać, że bagaże będą nam robiły za podnóżki i przechodzi.\nSaid zaczyna męczyć przez Instagram, więc po paru zdawkowych wymianach zdań ucinamy korespondencję.\nSiedzenia wygodne, więc czas układać się do snu. W Shiraz mamy być o 6. rano.\nNastępny odcinek irańskich opowieści, w którym zwiedzamy Shiraz, Persepolis i okolice oraz doświadczamy niezwykłej gościnności ze strony Eshama już niedługo!\nZdjęcia standardowo, w przerażającej większości (te ładne) są od NOSFOTOS mej najukochańszej. Właźcie na jej profil i lajkujcie!\n← Previous PostIran. Dzień 4-5. Jazd – Kharanaq – Czak Czak – Meybod – Kerman – Mahan – pustynia Lut\n3 comments on “Iran. Dzień 6-7. Ormuz i Keszm”\n9 stycznia 2019 at 13:59\nBardzo fajnie napisane. Z przyjemnością przeczytałam wszystkie wpisy na temat Iranu, do którego zresztą wybieramy się za 3 m-ce, i z niecierpliwością czekam na kolejne dni. Zdjęcia super!\nDzięki Nina! Kolejny odcinek jest niemal na ukończeniu, więc pewnie potrwa to jeszcze parę…. tygodni :))) Ale mam nadzieję, że jeszcze przed Twoim wyjazdem!


Jesteśmy dystrybutorem żurawi engcranes, oferujemy wiele typów.\nDźwigi wieżowe FM GRU\nŻurawie wielkopolska jest jedynym dystrybutorem dźwigów wieżowych FM GRU w Polsce, Rosji i na Ukrainie.\nFMGru to dynamiczne i nowoczesne przedsiębiorstwo szeroko znane w branży budowlanej. Producent żurawi od 1963 r. Bezpieczeństwo zawsze stanowiło nadrzędny cel FMGru. Prawidłowa praca żurawia, najwyższy poziom bezpieczeństwa ludzi oraz możliwość łatwego skontrolowania urządzenia stanowią trzy aspekty, na bazie których opracowano wszystkie mechanizmy bezpieczeństwa.Dzięki temu możemy oferować klientom wysokiej jakości żurawie budowlane zgodne z głównymi dyrektywami międzynarodowymi (ISO, IEC, DIN, CNR, UNI, FEM, EN 14439).\nGłównym celem FMGru jest wspieranie klientów w rozwiązywaniu wszelkich kwestii związanych z użytkowaniem żurawi, zapewniając personel i sprzęt umożliwiający konieczne interwencje, zawsze zachowując wysoki poziom profesjonalizmu. Użytkownicy żurawi FM mogą liczyć na niezwłoczne i kompetentne wsparcie techniczne i obsługę posprzedażową. Zdając sobie sprawę z fundamentalnej roli żurawia w przenoszeniu materiałów na placu budowy, szybko zapewniamy pomoc w każdej potrzebie.\nZachęcamy do zapoznania się z katalogami 37 żurawi wieżowych marki FM GRU:\n1. Dźwigi wieżowe RBI - Żuraw samomontujący się jest w stanie spełnić potrzeby najbardziej wymagającego klienta dzięki możliwości szybkiego montażu i bezproblemowej pracy. Ta linia żurawi pozwala na sprawny montaż i instalację orazgwarantuje łatwość użytkowania i niskie koszty utrzymania ze względu na swoją wszechstronność, z wysięgnikiem o długości od 24 do 40 m i udźwigiem od1800 do 5000 kg. Doskonałe i elastyczne rozwiązanie dla firm budowlanych, domów prywatnych i niewielkich budynków.\n724 RBI pobierz\n828 RBI pobierz\n930 RBI pobierz\n1131 RBI pobierz\n1136 RBI pobierz\n1140 RBI pobierz\n2. Dźwigi wieżowe RBI- FA - hydrauliczne żurawie samowznoszące o łatwym i szybkim transporcie, które są w stanie zadowolić najbardziej wymagającego klienta dzięki swojej szybkości i łatwości montażu. Jest to wszechstronna linia dźwigowa z wysięgnikiem od 22 do 30 metrów i udźwigiem od 1800 do 2400 kg. Doskonałe i elastyczne rozwiązanie dla firm budujących do podnoszenia domów prywatnych i małych budynków.\n622 RBI-FA pobierz\n524 RBI-FA pobierz\n627 RBI-FA pobierz\n930 RBI-FA pobierz\n3. Dźwigi wieżowe TLX - żurawie typu flat top stanowią nową generację żurawi wieżowych. To linia żurawi wieżowych szybkiego montażu cechująca się doskonałymi możliwościami adaptacyjnymi dzięki swojej prostocie i modułowej konstrukcji. Bezproblemowa instalacja przeprowadzana w krótkim czasie stanowi atut, który podbił serca operatorów dźwigów i techników. Charakterystyka żurawia pozwala na zredukowanie czasu montażu o ok. 20% w porównaniu do poprzednich parametrów.Długość wysięgnika wynosi od 35 do 85 m, przy udźwigu od 2400 do 25000kg. Doskonały żuraw, o wysokich możliwościach przystosowawczych, łatwy w obsłudze, odpowiedni na potrzeby minimalizowania zakłóceń pracy w sytuacji, gdy na tym samym placu budowy operuje wiele żurawi.\n1035 TLX pobierz\n1040 TLX pobierz\n1345 TLX P4_P6 pobierz\n1350 TLX P6 pobierz\n1355 TLX P6 pobierz\n1260 FTC P6 pobierz\n1260 FTC P8 pobierz\n1465 TLX P8 pobierz\n1465 TLX P10 pobierz\n1070 TLX P6 pobierz\n1070 TLX P8 pobierz\n1070 TLX P10 pobierz\n2760 TLX P12 pobierz\n1470 TLX P10 pobierz\n1470 TLX P12 pobierz\n2675 TLX P16 pobierz\n2675 TLX P20 pobierz\n2080 TLX P16 pobierz\n2080 TLX P20 pobierz\n3085 TLX P20 pobierz\n3085 TLX P25 pobierz\n4. Dźwigi wieżowe TCK - Konwencjonalne żurawie wieżowe odpowiednie do wszelkich zastosowań.Ten tradycyjny model żurawia zawsze gwarantuje moc i bezpieczeństwo przy dużych projektach.To linia zaprojektowana i zbudowana, aby zapewnić maksymalne bezpieczeństwo również w fazie montażu i pracy operacyjnej dzięki płynnym i szybkim ruchom urządzenia. Długość wysięgnika wynosi 60 metrów, przy udźwigu od 4000 do 12000 kg.\n1760 TCK P6 pobierz\n1760 TCK P8 pobierz\n1760 TCK P10 pobierz\n2560 TCK P10 pobierz\n2560 TCK P12 pobierz\n5. Dźwig wieżowy 2052 LK - hydrauliczny dźwig LK przeznaczony jest do najbardziej zatłoczonych placów budowy. Wysięgnik żurawia może osiągnąć prawie pozycję pionową: kąt 85 stopni zostaje osiągnięty w czasie krótszym niż 2 minuty, promień wycofania z eksploatacji wynosi 11,3 metra przy maksymalnej długości wysięgnika. Długość wysięgnika to 52 metry i ma obciążenie szczytowe 2 tony i maksymalne obciążenie 10 ton lin.\n2052 LK pobierz\nChcesz wiedzieć więcej o wynajmie dźwigów FM GRU?


Formalności przy budowie domu - koszty - E-ściany\nNiemal wszyscy zdajemy sobie sprawę, że budowa to inwestycja kosztowna. Jednak dla wielu zaskoczeniem może stać się fakt, że wydatki rozpoczynają się jeszcze zanim zaczniemy kopać fundamenty. Z czego one wynikają? Otóż, z konieczności dopełnienia określonych formalności.\nW naszym kraju wiele zwykło się mówić o udogodnieniach dla obywateli oraz o dążeniach mających na celu minimalizowanie biurokracji. Kto jednak ma za sobą choćby jednorazową próbę załatwienia czegokolwiek w polskich urzędach – jest z pewnością innego zdania. Urzędnicze procedury to niejednokrotnie prawdziwa droga przez mękę,\na w dodatku często – droga nie całkiem bezpłatna. Rozpoczęcie budowy domu jest dla każdego z nas szczególnym wydarzeniem, toteż staramy się za wszelką cenę, aby wszelkim formalnościom stało się zadość. Wiele z nich musimy przejść obowiązkowo, ale są i takie, które wypełniamy dla własnego bezpieczeństwa oraz w ramach zabezpieczenia się przed nieoczekiwanymi okolicznościami losu.\nZakup ziemi, na której ma stanąć nasz wymarzony dom jest pierwszym krokiem, jaki czynimy przed rozpoczęciem budowy. Liczymy się oczywiście z faktem, że za działkę budowlaną trzeba zapłacić określoną sumę pieniędzy. Na tym jednak nasze wydatki nie kończą się. Nabycie parceli trzeba bowiem potwierdzić sporządzeniem aktu notarialnego, a następnie zapłacić podatek od nieruchomości. Opłata dla rejenta jest opłatą umowną. Nie może ona być jednak wyższa, aniżeli przewidziano to w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości, dotyczącym maksymalnych stawek taksy notarialnej. Wynagrodzenie notariusza określane jest procentowo od wartości sprzedawanej nieruchomości i trzeba do niego doliczyć 22% podatku VAT, którego opłacenie spoczywa na kliencie. Podczas sporządzania umów kupna sprzedaży – do uiszczenia opłaty notarialnej zobowiązane są obydwie ze stron. Jednak zwyczajowo przyjęto, że opłatę tę zwykle reguluje nabywca. Za sporządzenie aktu notarialnego sprzedaży nieruchomości maksymalne stawki notarialne wynoszą:\nDo 3 000 zł wartości nieruchomości – jedynie 100 zł. Jednak za tę kwotę raczej działki pod budowę domu nie kupimy.\nOd 3 000 zł do 10 000 zł – 100 zł + 3% nadwyżki\nOd 10 000 zł do 30 000 zł – 310 zł +2% nadwyżki.\nOd 30 000 zł do 60 000 zł – 710 zł + 1% nadwyżki.\nOd 60 000 zł do 1 000 000 zł – 1010 zł +0,4% nadwyżki.\nOd 1 000 000 zł do 2 000 000 zł – 4770 zł + 0,2% nadwyżki.\nPowyżej 2 000 000 zł – 6770 zł + 0,25% nadwyżki, ale nie więcej niż 10 000 zł.\nOprócz tych kwot zasadniczych, do których w każdym przypadku należy doliczyć 22% podatku VAT – notariusz przed sporządzeniem aktu notarialnego pobiera jeszcze opłatę sądową za wpis\nw księdze wieczystej nieruchomości lub jeśli nieruchomość nie posiada takiej księgi – za jej założenie. Opłata ta jest stała i nie zależy od wartości nieruchomości. Wynosi 200 zł. Kolejne opłaty notarialne to opłaty za odpisy z księgi wieczystej i odpisy ze sporządzonego aktu notarialnego oraz podatek od czynności cywilno – prawnych w wysokości 2% wartości nabytej nieruchomości.\nTrzeba zaznaczyć, że podane taksy notarialne są maksymalnymi i można je negocjować\nz wybranym rejentem. Można też próbować szukać innego, ponieważ nie obowiązuje w tym zakresie żadna rejonizacja. W praktyce notariusze bardzo często obniżają koszty swojego wynagrodzenia. Nie obniżymy za to kwoty podatku od nieruchomości, do uiszczenia którego jesteśmy zobowiązani od pierwszego dnia miesiąca, następującego po miesiącu, w którym nabyliśmy działkę. Daninę odprowadzamy na rzecz Skarbu Państwa nawet wówczas, kiedy zakupiony przez nas grunt nie przynosi nam żadnych dochodów i pozostaje niezabudowany. Kwotę podatku wylicza się poprzez pomnożenie określonej stawki przez ilość metrów kwadratowych gruntu. Na pocieszenie warto podać, że stawki te są niższe dla gruntów pod budynki mieszkalne, aniżeli dla gruntów pod działalność gospodarczą. Jednak w przyszłości, kiedy dom będzie gotów do zamieszkania – podstawą opodatkowania stanie się jego powierzchnia zgodnie z inną, obowiązującą lokalnie stawką podatku od nieruchomości. Wszystkie wspomniane powyżej opłaty są opłatami obowiązkowymi, a zwolnienie z nich lub ich obniżenie może nastąpić jedynie w ściśle określonych prawem sytuacjach. Sytuacje te raczej nie dotyczą niestety - przeciętnego inwestora, który planuje rozpocząć budowę swojego domu.\nBadamy i sprawdzamy ziemię\nBardziej zapobiegliwi inwestorzy jeszcze przed zawarciem umowy kupna działki zlecają wykonanie badań geotechnicznych gruntu oraz sprawdzają faktyczne granice działki. Sięgają także do Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, o ile takowy istnieje na danym terenie. Są to działania nieobowiązkowe, ale w praktyce bardzo przydatne i ich wykonie jest jak najbardziej zalecane. Sprawdzenie rzeczywistych granic działki jest istotne dlatego, że dotychczasowy właściciel gruntu niekoniecznie musi je znać lub niekoniecznie chce nam ujawnić te informacje. Zaś brak wiedzy z naszej strony może w przyszłości skutkować problemami z posadowieniem domu w tych granicach. Po powyższe informacje należy udać się do gminy, aby zajrzeć do Ewidencji Gruntów\ni Budynków. Tutaj dowiemy się jakie jest faktyczne położenie naszej działki, jak przebiegają jej granice i jaka jest rzeczywista powierzchnia tego gruntu. Aby uzyskać wypis i wyrys – trzeba złożyć wniosek we właściwym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej i zapłacić za wydanie dokumentów. Opłata za wypis i wyrys wynosi w przypadku pierwszej działki jedynie 120 zł, ale trzeba także liczyć się z koniecznością sporządzenia w przyszłości map geodezyjnych, za które zapłacimy już zdecydowanie więcej. Wypis i wyrys dotyczący interesującej nas parceli można także uzyskać z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Plan ten o ile istnieje – jest jawny i ogólnodostępny. Oznacza to, że aby sprawdzić interesującą nas nieruchomość – nie trzeba posiadać do niej tytułu prawnego. Nie ma też konieczności uzasadnienia swojego wniosku. Z wypisu i wyrysu dowiemy się o przeznaczeniu gruntu oraz o ograniczeniach dotyczących powstających na danym terenie zabudowań. Koszt uzyskania dokumentu jest zmienny i zależny od regionu kraju, ale maksymalnie nie przekracza 250 zł. Jeśli teren nie posiada Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego – trzeba wystąpić do Starostwa o warunki zabudowy. Wydanie takiej decyzji podlega opłacie skarbowej w wysokości 107 zł. Dokumentów tych nie musimy posiadać w momencie zakupu działki, choć tak jest dla nas najbezpieczniej. Jednak okażą się one niezbędne, kiedy będziemy występowali o pozwolenie na budowę.\nNieobowiązkowe, ale w niektórych przypadkach bardzo wskazane jest przeprowadzenie badań geotechnicznych gruntu. Wskazania dotyczą szczególnie gruntów trudnych, o małej stabilności, podmokłych oraz wszystkich tych, które budzą nasze wątpliwości. Badania pozwalają w przyszłości wybrać odpowiednie fundamentowanie i posadowić dom w prawidłowy sposób. Koszt ich przeprowadzenia jest uzależniony od ilości koniecznych do wykonania odwiertów. Z oddzielną stawką trzeba też liczyć się za sporządzenie dokumentacji, która będzie bardzo przydatna dla architekta adaptującego projekt. Dla badań geotechnicznych nie da się określić nawet bardzo uśrednionych kosztów. Ceny są różne i zależne od czynników indywidualnych. Badania mogą kosztować kilkaset złotych, ale w niektórych przypadkach koszt ich wykonania może wynieść kilka tysięcy złotych. Warto jeszcze raz podkreślić, że ich wykonywanie nie jest wymagane przez Prawo Budowlane, a decyzja jest zawsze indywidualną sprawą inwestora.\nKiedy formalności dotyczących działki stało się zadość – można rozpocząć sprawy przyjemniejsze, tj. poszukiwanie projektu wymarzonego domu. Wyobrażenia o wyglądzie i funkcjonalności nowego lokum są w głowach każdego, kto zamierza je tworzyć od podstaw. Trzeba jedynie znaleźć architekta, który to, co sobie wyobrażamy – przełoży fachowo na papier. Możliwości w powyższym zakresie są dwie. Można wybrać projekt gotowy lub zlecić wykonanie projektu indywidualnego. Projekty indywidualne są tworzone zgodnie z założeniami i upodobaniami, jakie ma sam inwestor, ale są one dużo droższe od typowych, dostępnych na rynku projektów gotowych. Gotowe projekty trzeba jednak przystosować, tj. zaadaptować do konkretnych warunków, a to zwiększa ich koszt. Jednak w praktyce większość osób i tak właśnie na nie decyduje się ostatecznie. Przede wszystkim wybór w tym zakresie jest tak ogromny, że z pewnością każdy znajdzie coś odpowiedniego dla siebie. Dodatkowo, projekty gotowe można dostosowywać do potrzeb użytkowników, dokonywać w nich zmian oraz – coraz częściej – zastosować zamienną technologię budowy domu. Dzięki Internetowi nie ma też konieczności biegania od jednego biura projektu do innego w celu poszukiwania szkicu domu dla siebie. Jeśli chodzi o koszty nabycia projektu to są one bardzo, bardzo różne. Zależą od powierzchni domu, stopnia skomplikowania jego konstrukcji i wielu innych czynników, których nie sposób wymienić. Generalnie przyjmuje się, że im bardziej nowoczesne i innowacyjne rozwiązania przewiduje projekt – tym jest on droższy. Jednak standardowy projekt gotowy domu jednorodzinnego dla przeciętnej, polskiej rodziny to wydatek 2 - 4 tysięcy złotych. Do kwoty tej trzeba doliczyć koszty adaptacji do warunków lokalnych oraz koszty związane ze sporządzeniem kosztorysu. Warto zauważyć, że wykonie szczegółowego kosztorysu nie jest często uwzględniane przez gotowe projekty domów, a przecież wszyscy chcemy znać koszt planowanej budowy. Niektóre projekty zawierają jedynie wstępne i bardzo odległe od rzeczywistych – szacowane koszty inwestycji. Jeśli chodzi o adaptację projektu gotowego, to w dużej mierze zależy ona od ilości\ni stopnia skomplikowania zmian, jakie życzymy sobie nanieść do projektu. Są to jednak czynności nieobowiązkowe i wykonywane na indywidualne życzenie inwestora. Obowiązkowa natomiast jest adaptacja projektu do rzeczywistych, panujących na działce warunków. Tak zaadaptowany projekt załączamy bowiem do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Uogólniając, można przyjąć, że gotowy projekt wraz z adaptacją i szczegółowym kosztorysem to wydatek rzędu kilku tysięcy złotych.\nWystępujemy o pozwolenie na budowę\nZ całą pewnością będziemy mile zaskoczeni, kiedy dowiemy się w Starostwie Powiatowym, że pozwolenie na budowę jest dokumentem wydawanym bezpłatnie. Dokument rzeczywiście wydaje się nieodpłatnie, ale koszty stanowi pozyskanie załączników, które trzeba dołączyć do składanego wniosku. Jeśli mamy już:\nzaadaptowany i zatwierdzony projekt budowlany,\nwarunki przyłączenia wody i prądu,\nmapę lokalizacyjną z Urzędu Geodezji,\nważny wypis z księgi wieczystej nieruchomości,\nto pozostanie nam zapłacić jedynie niezbędne opłaty skarbowe. Tym z kolei podlega każde składane przez nas podanie, czy wniosek do Starostwa Powiatowego. Podsumowując – do czasu uzyskania pozwolenia na budowę wydamy obowiązkowo kwotę zbliżającą się do 10 000 zł. Jeśli jesteśmy bardzo przezorni i ostrożni – stracimy dużo więcej.\nhttp://www.eii.com.pl/pozyczkihipoteczne/ - zobacz, że tutaj dostaniesz kredyt nawet na 100% nieruchomości łącznie z działką i, co ważne, również na dodatkowe koszty - warto poskładać wnioski. To nic nie kosztuje a można dużo wygrać!\nPolecam odwiedzić strone http://www.royalproperties.pl/formalnos ... dowa-domu/ Dobrze pokazują co trzeba załatwić przed budowa.\nKatarzyna26 19 sierpnia 2017\nprosze o pomoc. Wlasnie jestesmy z mężem w trakcie budowy dostawiania dobudówki do drewnianego domu jednorodzinnego parterowego. Mamy projekt budowy i zezwolenie wylana jest juz piwnica. mamy problem poniewaz w projekcie dobudówki mamy materiał budowy jako drewno a chcemy zmienic na murowany nie chcemy zmieniać zadnych parametrów czyli okna drzwi itp. pozastana w tym samym miejscu tak jak jest w projekcie.\nnie stety architekt który robił nam projekt jest na urlopie. czy da sie dokonac takiej zmiany? I przede wszystkim jaki moze byc tego koszt?\nZmiana materiałów to jednak spora zmiana, więc pewnie koszt jakiś będzie\nWnioski na preferencyjne kredyty w ramach „Rodziny na swoim” można składać tylko do końca 2012 roku.


TWÓJ FILM | CZAS NA SUKCES\nDodany przez Andżelika Łukasiewicz dnia 8 lipca 2019\t 24 lipca 2019 Życie w rodzinie\nStrona główna Życie w rodzinie TWÓJ FILM\nJeśli postanowisz dzisiaj zmienić swoje życie, wcale nie potrzebujesz do tego balastu przeszłości. Na pewno nie ma sensu do tego wracać, zaglądać, ani patrzeć na siebie przez pryzmat tgo, co było. Jednym z najlepszych narzędzi, jakimi możesz sie posłużyć, jest przebaczenie i zapomnienie przeszłości. Przebaczenie przede wszystkim samemu sobie. I puszczenie przeszłości.\nPoprzedni wpisINDIAŃSKA HISTORIA O MIŁOŚCI I WOLNOŚCI\nNastępny wpisZAUFANIE DO SIEBIE


maj 2012 : Dziękuję\nZ całego serca dziękuję Bogu za największy Skarb, jakim mnie obdarował – za Patryka. Dziękuję za to, że każdego dnia błogosławi nam i umacania naszą miłość, by była piękna, silna i zbudowana na trwałym Fundamencie Bożej Miłości. Dziękuję Ci, Panie za ten najwspanialszy dar, jakim jest miłość drugiego człowieka.\nDziękuję za każdą kolejną chwilę życia – za doświadczenia, które wzmacniają mnie i za ludzi, których spotykam. Najbardziej zaś dziękuję za ludzi toksycznych, jakich spotykam na swojej drodze. Te spotkania uczą mnie pokory.\nDziękuje za moją cudowną rodzinę 🙂 Za miłość i zrozumienie. Za cudowne chwile i nawet te złe, bo one nas wzmocniły. Dziekuje za prawie 17 lat spędzonych w małżeństwie i za najcudowniejszy owoc tej miłości – za naszą córeczkę. DZiękuje !!!!


Polityka prywatności - mzdrowie.pl\nPolscy naukowcy marnują większość czasu na biurokrację\nPolityka prywatności serwisu www.mZdrowie.pl oraz stosowanie plików cookies\n1. Administratorem danych osobowych Użytkowników serwisu www.mZdrowie.pl w rozumieniu Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (RODO / GDPR) jest Modern Healthcare Institute sp. z o.o., ul. Zabłocińska 6 lok. 46, 01-697 Warszawa, REGON: 368041956, KRS: 0000690383\n2. W kwestiach związanych z przetwarzaniem danych osobowych prosimy o kontakt drogą mailową: iod@mzdrowie.pl\n3. Dane osobowe przetwarzane są w sposób zgodny z zakresem udzielonego Administratorowi przez Użytkownika zezwolenia. Zbiór zgromadzonych danych osobowych Użytkowników traktowany jest jako element bazy danych przechowywany na serwerze właściciela serwisu odpowiednio zabezpieczony zapewniający właściwą ochronę.\n4. Rejestracja w serwisie (obowiązkowa dla blogerów i komentatorów) wymaga uzupełnienia formularza, udostępnienia swojego adresu e-mail, danych w postaci imienia i nazwiska oraz opcjonalnego udostępnienia wizerunku w postaci zdjęcia, do przetwarzania przez Administratora serwisu. Pozostali użytkownicy korzystają z serwisu bez zbierania danych osobowych za wyjątkiem anonimowego wpisu do rejestru numerów IP, z których nastąpiło połączenie z serwerem.\n5. Dane osobowe przetwarzane są w celach wyszczególnionych poniżej:\n5.1. Analiza aktywności Użytkowników serwisu wymaga przetwarzania danych osobowych w postaci:\n– daty i godziny odwiedzin serwisu\n– czasu spędzonego w serwisie\n– rodzaju systemu operacyjnego\n– przybliżonej lokalizacji\n– rodzaju przeglądarki internetowej wykorzystywanej do przeglądania serwisu\n– odwiedzonych podstron\n5.2. Przesyłanie powiadomień e-mail wymaga przetwarzania danych osobowych w postaci:\n– adresu e-mail,\n5.3. Przesyłanie wiadomości marketingowych – newsletter lub mailing – wymaga przetwarzania danych osobowych w postaci:\n5.4. Dane osobowe przetwarzane w celu analizy preferencji i zachowania Użytkownika oraz tworzenia profilu Użytkownika dla celów marketingowych (profilowanie) oraz marketingu bezpośredniego:\n– Analiza i tworzenie profilu dla celów marketingowych: przetwarzane będą dane osobowe podane w formularzu zapisu do newslettera, informacje związane z aktywnością w ramach serwisu w ciągu ostatnich 24 miesięcy (historia), częstotliwość i sposób korzystania z konta użytkownika, dane geolokalizacyjne, pliki cookies oraz zbliżone technologie gromadzenia danych o aktywnościach, tj. odwiedzanych miejscach oraz aktywności w serwisie, informacje techniczne o urządzeniu (adres IP/MAC, system operacyjny i typ przeglądarki);\n– W celu marketingu bezpośredniego, tj. informowania o produktach i usługach, w tym informacjach marketingowych pochodzących od partnerów serwisu, przetwarzane będą dane z profilu i formularza zapisu do newslettera.\n1. Każdy Użytkownik, który zarejestrował konto w serwisie i udostępnił swoje dane osobowe, ma zapewniony dostęp do dotyczących go danych w celu ich weryfikacji, modyfikacji lub też usunięcia ich w części lub całości z poziomu edycji własnego konta w serwisie.\n2. Modern Healthcare Institute sp. z o.o. nie sprzedaje, nie przekazuje ani nie użycza zgromadzonych danych osobowych Użytkowników innym osobom lub instytucjom chyba, że zakresie i celu przewidzianym przez prawo i na wniosek uprawnionego organu państwa.\n3. Zgody marketingowe i na wysyłkę newslettera zarejestrowany Użytkownik może odwołać (odkliknąć) z poziomu swojego profilu w serwisie.\n4. Reklamy wyświetlane w serwisie wykorzystują zewnętrzne systemy reklamowe.\n1. Serwis mZdrowie.pl korzysta z plików „cookies” (ciasteczka).\n2. Rozpoczynając korzystanie ze strony internetowej, poprzez aktywację przycisku “Akceptuj”, Użytkownik akceptuje umieszczenie przez stronę internetową plików cookies na swoim urządzeniu (np. komputerze, telefonie).\n3. Dane uzyskane za pomocą plików cookies nie pozwalają na zidentyfikowanie Użytkownika lub osób trzecich.\n4. Serwis może umieszczać na urządzeniu Użytkownika i osób trzecich zarówno pliki trwałe, jak i tymczasowe.\n5. Serwis wykorzystuje pliki cookies w celu:\n– zapewnienia prawidłowego funkcjonowania strony internetowej,\n– przystosowania strony internetowej do preferencji Użytkownika\n– reklamowym, umożliwiając dostarczanie Użytkownikom treści reklamowych bardziej dostosowanych do ich zainteresowań\n6. Pliki tymczasowe są zazwyczaj usuwane z chwilą zamknięcia przeglądarki, natomiast zamknięcie przeglądarki nie powoduje usunięcia plików trwałych.\n7. Serwis korzysta z narzędzia Google Analytics, które używa plików cookies znajdujących się na urządzeniu Użytkownika i osób trzecich w celu sporządzenia statystyk odnośnie wielkości ruchu w serwisie oraz sposobu korzystania z serwisu.\n8. Serwis korzysta z serwera, który zapisuje automatycznie w logach serwera, w celu analizy pracy systemu informatycznego, informacje dotyczące urządzenia (typ urządzenia i przeglądarki, z jakiej korzysta Użytkownik, IP komputera Użytkownika, dacie i godzinie wejścia, tekstowy opis zdarzenia, kwalifikacja zdarzenia).\n9. Za pośrednictwem większości powszechnie używanych przeglądarek Użytkownik może sprawdzić, czy na urządzeniu zostały zainstalowane pliki cookies.\n10. Użytkownik może usunąć zainstalowane pliki cookies oraz zablokować instalowanie ich w przyszłości przez stronę internetową lub inne strony. Usunięcie lub zablokowanie plików cookies może spowodować problemy z korzystaniem z serwisu.\n11. Więcej informacji o usuwaniu, modyfikacji lub blokowaniu plików cookies można znaleźć pod adresem http://www.cookiecentral.com/faq/.\n12. Zgodnie z międzynarodowymi standardami NAI (https://www.networkadvertising.org/), serwis przechowuje pliki cookies przez okres do pięciu lat.\n2. Informacje o zmianach Polityki prywatności zostaną udostępnione drogą mailową lub udostępnione w serwisie.\n3. Polityka prywatności obowiązuje od dnia 1.04.2019 roku.


Beyond Good & Evil 2 premiera gry na PC, polska data premiery\nDataPremiery.pl » Gry » PC » Beyond Good & Evil 2\nWedług naszych informacji premiera gry 'Beyond Good & Evil 2' i jej data jest jeszcze nieustalona.\nMam złe przeczucia... Fani wyczekiwanego Beyond Good & Evil 2 nie mogą narzekać na informacyjny przesyt. Wystarczy zerknąć na oficjalne konto gry na Twitterze, aby się o tym przekonać. Tak naprawdę na przestrzeni ostatnich... [czytaj dalej]\nChociaż mijający rok finansowy jest dla Ubisoftu trudny, firma z pewnością cieszy się z 55 milionów graczy Rainbow Six Siege. Po premierze świetnie przyjętej produkcji o przygodach zielonookiej Jade ani zachwyceni gracze, ani jej... [czytaj dalej]\nNa jakich urządzeniach ma pojawić się gra Beyond Good & Evil 2?\nZ tytułem można zapoznać się na PC, PS4 oraz XOne. Żeby zmienić wyświetlaną wersję należy wybrać odpowiednią platformę z listy znajdującej się w niebieskim polu "Informacje".\nKiedy gra Beyond Good & Evil 2 debiutować będzie na PC?\nChcę kupić grę Beyond Good & Evil 2. W którym miejscu można nabyć ten produkt?\nScreeny i zwiastuny można oglądnąć w galerii.\nNa jakiej stronie sprawdzę najnowsze doniesienia dotyczące gry?\nPremiera gry Beyond Good & Evil 2 zdobyła u nas ocenę 5.0 na 5 możliwych na bazie 1 głosu naszego użytkownika. Ocena w serwisie to średnia ważona, gdzie waga głosu zależy głównie od stażu użytkownika. Użytkownicy pragnący określić swoje oczekiwania względem danego tytułu mogą go ocenić jeszcze przed jego debiutem. Wystawioną notę można zmienić w dowolnej chwili modyfikując wartość punktową w polu "Ocena". Dzięki tej funkcji użytkownicy mogą zmienić swoje wcześniejsze osądy, gdy już zapoznają się z danym tytułem.\nGra zostanie zrobiona przez Ubisoft Montpellier. Żeby poznać inne gry od tego studia należy kliknąć utaj albo kliknąć w jego nazwę w polu "Informacje".\nFirma Ubisoft zajmuje się wydaniem gry. Kliknięcie utaj spowoduje wyświetlenie listy innych gier od tego wydawcy. Z funkcji tej można również skorzystać udając się do pola "Informacje" i klikając w nazwę firmy.\nKiedy premiera Beyond Good & Evil 2? Kiedy wychodzi Beyond Good & Evil 2?\nZobacz również: Premiera Flock of Dudes | Kiedy wychodzi Barbara Pasek - Zrób z życia dzieło sztuki? | Paul Lewis - Beethoven: The Famous Piano Sonatas data\nData ostatniej aktualizacji: 2019-11-01 19:03:57\nBeyond Good & Evil 2: Ubisoft ujawnia obszerny gameplay [WIDEO]\nBeyond Good & Evil 2: Od premiery dzielą nas jeszcze długie lata


Kiszonki Tofalarii: Letnie kiszonki warzywne (mieszane)\nCzytając „Sztukę fermentacji” Sandora Ellixa Katza trudno powstrzymać się od coraz to nowych eksperymentów. Co dwa-trzy dni pakujemy do litrowego słoika kolejną porcję warzyw, dzięki czemu możemy do każdego posiłku cieszyć się niepowtarzalnym smakiem musujących, świeżych kiszonek. Pod względem zawartości soli i stopnia przefermentowania warzyw najbardziej przypominają one ogórki małosolne.\nOkazuje się, że nawet w typowo letnich temperaturach kiszonki się udają. O co należy zadbać? Odciąć dopływ powietrza – mocno ugnieść warzywa, zalać lekką solanką, zakręcić słoik lub docisnąć obciążoną szklanką (albo mniejszym słoikiem). Dość szybko – po jednym lub dwóch dniach – przekładamy słoiki do lodówki i tam dajemy kiszonce powoli dojrzewać.\nSŁOIK NR 1\nSkładniki: marchewka, czosnek, kilka liści sałaty, cukinia, ogórek, ziele angielskie, suszony koper (znaleźliśmy zeszłoroczny w szafce, więc wykorzystujemy, można oczywiście użyć świeży). Marchewkę – jako potencjalnie najbardziej narażoną na atak drobnoustrojów glebowych – umieściliśmy najgłębiej, tak by nawet przypadkowo nie wypłynęła na powierzchnię. Warzywa są pokrojone dość drobno (szybciej się kiszą), natomiast od góry wcisnęłam przekrojony na połówki ogórek – pełni rolę korka i dociska resztę, by nie wypływała. Bąble, które widać na zdjęciu, to nie powietrze! To efekt gazów produkowanych w procesie fermentacji.\nUwielbiam kiszoną cukinię, jest przepyszna. Nie do końca podchodzi mi natomiast smak kiszonej sałaty (wolę świeżą albo w postaci pesto).\nSŁOIK NR 2\nSkładniki: bakłażan, cukinia, ogórek, okra, ziele angielskie, suszony koper. Nowość stanowi okra – daliśmy jedynie cztery sztuki na próbę. Nacięłam je wzdłuż, aby pusty środek warzywa mógł napełnić się solanką. Okrę kupujemy w hinduskim sklepie. Do tej pory używaliśmy jej do dań na ciepło i sałatek.\nOkra pyszna, choć nie były to najmniejsze osobniki (im mniejsze, tym smaczniejsze i mniej łykowate). Oczywiście puszcza śluz, akurat mi to zupełnie nie przeszkadza. Bakłażan zrobił się różowy, zabarwiając lekko całość, choć barwnik jest tylko w skórce, więc nie jest to taki efekt farbowania jak przy czerwonej kapuście lub burakach. Ma dość delikatny smak, zdominowany ogólnym smakiem kiszonki (słono-kwaśno-koprowy). Choć nie jest surowy i można go zjeść, to mam wrażenie, że warto by było kisić go dużo dłużej niż pozostałe warzywa (a może drobniej pokroić?). Ogórki i cukinia – bez niespodzianek, czyli pyszne.\nZachęcam do własnych eksperymentów – pamiętajcie o dobrym dociśnięciu, dodajcie soli – to musi się udać!\nAutor: Tofalaria o 21:00\nEtykiety: bakłażan, cukinia, kiszonki mieszane, marchew, ogórki, okra (piżmian)\nklisz 4 lipca 2016 13:03\nPotwierdzam, była pyszna! Okra, cukinia, bakłażan i ogórki - ZESTAW JAK SIĘ PATRZY\nElżusia 18 lipca 2016 14:23\nNo i udało się ,2x - drugi raz była kapusta seler ,marchewka pyszne.Twarożek ze słonecznika i nerkowców ukiszonych -pychotka !Dzięki za przepis !\nTofalaria 26 lipca 2016 15:46\nNotatki Nika 26 lipca 2016 23:37\nCukinii i baklazanow bede miec na wsi w brob, wiec juz za 10 dni wyprobuje sobie taki zestaw.


L'Oreal - modne fryzury damskie jesień/zima 2017\nHome›Moda i pielęgnacja›Moda›L’Oreal – modne fryzury damskie jesień/zima 2017\nLato dobiegło końca, a przed nami złota jesień, a następnie sroga zima. Dni stają się coraz krótsze, słońce świeci coraz bardziej nieśmiało, a temperatura zwyczajnie przestaje nas rozpieszczać. Warto sprawić sobie odrobinę przyjemności i wraz ze zmianą otoczenia, zmienić także coś w swoim wyglądzie. Włosy po sezonie letnim często są przesuszone i zniszczone słońcem, a kolor staje się wypłowiały. Jest to najlepszy moment na zmianę – profesjonalne cięcie i koloryzację. Dzięki temu nasza fryzura zostanie odświeżona, a my będziemy wyglądać pięknie, co z pewnością poprawi nam nastrój w jesienne dni. Poznaj najmodniejsze fryzury L’Oreal, które możesz wykonać w każdym Salonie Expert.\nJeśli jesteś posiadaczką długich włosów i chcesz, aby tak zostało, to mamy dla Ciebie kilka propozycji. Warto jednak przemyśleć sprawę cięcia, chociażby takiego, które pozwoli nam na pozbycie się zniszczonych po lecie końcówek. Niestety, nawet najdłuższe włosy nie wyglądają dobrze, jeśli są zwyczajnie zniszczone. Podcinanie końcówek ma swoje plusy, ponieważ nie tylko włosy prezentują się lepiej, lecz także szybciej rosną. Pamiętaj, że regularne podcinanie końcówek sprawia, że nie będziesz musiała decydować się na drastyczne cięcia. Po długim czasie nie obcinania włosów ich większa część jest po prostu zniszczona. Lepiej więc, podcinać włosy regularnie, zwłaszcza o ile chcemy zachować ich imponującą długość. Oto kilka propozycji modnych fryzur damskich!\nRomantyczne upięcia – modną fryzurą w tym sezonie są delikatne upięcia, stworzone z nieregularnych fal i splotów. Łączenie i mieszanie technik jest w tym przypadku jak najbardziej wskazane. Najmodniejsze w tym sezonie jest matowe wykończenie takiej fryzury.\nDługie, proste włosy – jest to trend, który nie wychodzi z mody. Wypielęgnowane, zdrowe i odżywione włosy, wyprostowane prostownicą to jedna bardzo modnych damskich fryzur, które pokochały gwiazdy takie jak Kim Kardashian czy Jennifer Aniston.\nWysokie upięcia – bardzo modne jest obecnie uczesanie upięte wysoko na głowie. Mogą to być gładkie koki czy końskie ogony, np. w stylu Adrianny Grande.\nModne fryzury damskie – półdługie i krótkie\nWłosy półdługie i krótkie prezentują się równie pięknie i kobieco, jak włosy długie. Dla posiadaczek włosów krótszych również znalazło się kilka modnych propozycji.\nBlund Bob – tzw. tępe cięcie, które cieszy się popularnością wśród gwiazd, takich jak chociażby Selena Gomez czy Jennifer Lawrence. Proste cięcie sprawia, że włosów jest więcej, są grubsze i cięższe. Długość powinna mniej więcej sięgać obojczyków.\nShag – polega głównie na mocnym cieniowaniu, dzięki czemu fryzura nabiera objętości. Jest to ulubiona propozycja Meg Ryan, którą aktorka nosiła przez wiele, wiele lat. Taka fryzura odmładza, toteż panie chętnie się na nią decydują.\nJeśli chodzi o wybór koloru włosów, to do najmodniejszych w tym sezonie należą:\nKolor powinien być dobierany indywidualnie, toteż najlepiej, jeśli dopasuje nam go kolorysta. Fryzury L’Oreal możesz stworzyć w każdym Salonie Expert.\nTagiloreal fryzurymodna fryzuramodna fryzura damskamodny kolor włosówblunt bobkrótka fryzura\nMajirel Professional – postaw na koloryzację włosów ...


Informacje publiczne nieudostępnione w BIP - MENU PRZEDMIOTOWE - Starostwo Powiatowe w Ciechanowie\nInformacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej udostępniana jest na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r , poz. 1330).\nRozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie Biuletynu Informacji Publicznej >>>\nInformacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek / wzór wniosku o udostępnienie informacji publicznej /.\nJeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek niezbędne będzie poniesienie przez Starostwo dodatkowych kosztów związanych ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, organ może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom. W tej sytuacji wnioskodawca w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku zostanie powiadomiony o wysokości opłaty / wzór powiadomienia /. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek.\nW Starostwie Powiatowym w Ciechanowie do udostępniania informacji publicznej, zgodnie z obowiązującymi przepisami, zobowiązani są: Rzecznik Prasowy, który odpowiada za kontakty z prasą i innymi mediami, kierownicy Wydziałów w zakresie posiadanych kompetencji, inni upoważnieni pracownicy.\nData udostępnienia w BIP: 2004-01-16 10:06:02\nData ostatniej aktualizacji: 2019-06-04 10:35:00\n[Liczba odsłon: 5218949]


ROZGADANA KUCHNIA Mówi Świeci AGD Smily Play 0755 7486717207 - Allegro.pl\nDrobne AGDWszystkie kategorie Dom i ogródDzieckoElektronikaFirmaKolekcje i sztukaKultura i rozrywkaModaMotoryzacjaOgłoszenia i usługiSport i turystykaSupermarketUrodaZdrowie UżytkownicyZakończone\nROZGADANA KUCHNIA Mówi Świeci AGD Smily Play 0755\nOficjalny sklep Smily Play\nPaczkomaty 24/712,05 zł\nDrobne AGD w przedmiotach sprzedającego\nEN 71, CE\nRozgadana Kuchnia to zabawka z serii Mały Kucharz - Zdrowy Start.\nZabawki te zachęcają do wyrobienia nawyków zdrowego odżywiania.\nZapoznają z piramidą zdrowego żywienia przedstawioną graficznie na opakowaniu w atrakcyjny dla dziecka sposób.\nPoza tym są przeznaczone do zabaw w gotowanie i przygotowywanie potraw. Zabawki mówią po polsku wesołe teksty.\nPodczas zabawy wygłasza po polsku wesołe podpowiedzi i miga światełkiem.\nMa trzy kolorowe przyciski o podstawowych kształtach – po naciśnięciu nazywa te kształty\nWyposażona jest w patelnię z łopatką.\nDzieci uwielbiają wszelkie zabawy podczas, których mogą naśladować dorosłych. Do tej grupy zalicza się zabawa w dom i gotowanie.\nPrzyrządzanie posiłków dla ulubionych lalek czy misiów albo organizowanie wielkiego przyjęcia to prawdziwa frajda dla dziecka.\nNr katalogowy: 0755


Ożywienie na rynku pracy - Infor.pl\nStrona główna » Moja firma » Prawo » Zarządzanie » Personel » Z praktyki HR » Ożywienie na rynku pracy\n15 września 2010, 14:59\nWedług ekspertów, odpowiedzią rynku pracy na pierwszy „pokryzysowy” rok jest rosnąca popularność elastycznych form zatrudnienia, takich jak praca tymczasowa, które pozwalają na szybkie dostosowanie zatrudnienia do potrzeb firmy.\nEksperci zgadzają się, że optymistyczne prognozy dla polskiego rynku pracy, które wynikają z Barometru Manpower Perspektyw Zatrudnienia dla IV kwartału 2010 r. wskazują na nadejście ożywienia gospodarczego.\nPodczas konferencji „Perspektywy rynku pracy w Polsce dla IV kwartału 2010 r.” odbyła się debata z udziałem ekonomistów i znawców rynku pracy, do której zostali zaproszeni: dr Jacek Męcina, Doradca Zarządu Polskiej Konfederacji Pracodawców Prywatnych Lewiatan, Jacek Wiśniewski, Główny Ekonomista Raiffeisen Bank Polska, Anna Polak-Kocińska, Z ca Dyrektora Departamentu Informacji Gospodarczej Polskiej Agencji Informacji i Inwestycji Zagranicznych oraz Leszek Kurycyn, Dyrektor Operacyjny, Manpower Polska.\nPodstawą do dyskusji były wyniki Barometru Manpower Perspektyw Zatrudnienia dla nadchodzącego kwartału. Eksperci uznali, że wysoka prognoza netto zatrudnienia w sektorze Produkcja przemysłowa (+20%) jest sygnałem nadchodzącego ożywienia gospodarczego. Tendencja wzrostowa w tym sektorze utrzymuje się od siedmiu kwartałów, a od II kwartału 2010 r. konsekwentnie coraz więcej pracodawców chce zatrudniać niż zwalniać. Natomiast obniżenie krajowej prognozy w porównaniu z III kwartałem (z +18% na +11%) należy interpretować przede wszystkim przez pryzmat spadku zapotrzebowania na pracowników sezonowych.\nPrzeczytaj również: Na czym polega wprowadzenie do pracy nowego pracownika?\nEksperci zwrócili też uwagę, że stosunkowo łagodny przebieg globalnego ochłodzenia gospodarczego w Polsce pozwolił polskim firmom uniknąć zwolnień na taką skalę, jak to miało miejsce w krajach silniej dotkniętych kryzysem. Oznacza to jednak mniejsze zapotrzebowanie na nowych pracowników w momencie nadejścia ożywienia gospodarczego. Dlatego poprawa koniunktury nie od razu zaowocuje w Polsce boomem na rynku pracy, będzie to raczej powolny proces.\nUczestnicy debaty odnieśli się do przewidzianego w budżecie na koniec 2011 r. 9,9 procentowego poziomu bezrobocia. Anna Polak-Kocińska uważa, że prognoza jest realna. Według niej na obniżenie bezrobocia wpłynie zwiększenie przez rząd o 324 mln zł środków na płatne staże i praktyki. Nie bez znaczenia będzie też fakt, że w przyszłym roku na emeryturę odchodzi pierwsze pokolenie wyżu demograficznego z lat 1948 – 1955. Według dr Jacka Męciny świadomość wśród pracodawców tego, że zasób kapitału ludzkiego kurczy się może sugerować, że nastąpi wzrost zatrudnienia. Uważa on jednak, że rządowa prognoza jest zbyt optymistyczna. „Przewidywałbym raczej stopę bezrobocia na poziomie ok. 11 procent” – dodaje ekspert. Z kolei według Leszka Kurycyna prognoza jest ambitna ale realna. „Poziom 9,9 % to górna granica optymizmu” uważa Jacek Wiśniewski i dodaje też, że w najbliższym okresie kończą się długoterminowe gwarancje zatrudnienia głównie w branży energetycznej, co przełoży się na racjonalizację zatrudnienia i dopasowanie struktur do potrzeb firm w tym sektorze.\nWedług Anny Polak-Kocińskiej, Barometr Manpower jest użytecznym narzędziem dla inwestorów. Leszek Kurycyn podkreśla, że badanie dobrze oddaje zmiany zachodzące na rynku pracy:\n„W wynikach badania, które w Polsce prowadzone jest od II kwartału 2008 roku wyraźnie widać było sygnały jak i cały przebieg spowolnienia gospodarczego.” Pokazywaną przez badanie sezonowość zatrudnienia - większe zapotrzebowanie na pracowników w kwartałach II i III, a wzrost bezrobocia w kwartale IV - potwierdza Jacek Wiśniewski. Dodaje, że wyjątek stanowiła niska stopa bezrobocia w latach dobrej koniunktury, 2004-2007, gdy zatrudnienie w IV kwartale nie spadało, z racji tworzenia wielu miejsc pracy w przemyśle.


Jednostka Specjalna Polskiej Policji w Kosowie. Oskarżony o zbrodnie wojenne zatrzymany – Kronika24.pl\nwtorek, 11 maja 2021, 15:17\nStrona Główna/WIADOMOŚCI/ŚWIAT/Jednostka Specjalna Polskiej Policji w Kosowie. Oskarżony o zbrodnie wojenne zatrzymany\nJednostka Specjalna Polskiej Policji w Kosowie. Oskarżony o zbrodnie wojenne zatrzymany\nJakup Krasniqi aresztowany i przewieziony do Hagi\nAntyterroryści prowadzą zatrzymanego Jakupa Krasniqi (fot. policja)\nByły rzecznik Armii Wyzwolenia Kosowa i były przewodniczący parlamentu Kosowa Jakup Krasniqi został aresztowany i przewieziony do Hagi.\nZatrzymany został przez polskich policjantów z Jednostki Specjalnej Polskiej Policji w Kosowie.\nPolscy policjanci stanowią obecnie największą liczebnie grupę wchodzącą w skład misji EULEX Kosowo. Za profesjonalizm i zaangażowanie w działaniach polscy policjanci otrzymują bardzo wysokie oceny od władz misji.\nPolski Kontyngent Policyjny w Kosowie realizuje zadania w zakresie rozwoju i wzmacniania wieloetnicznych służb policyjnych oraz wspomagania lokalnych organów odpowiedzialnych za zapewnienie przestrzegania prawa, bezpieczeństwa i porządku publicznego. W celu sprostania tym obowiązkom, zgodnie z porozumieniami zawartymi z misją EULEX, polska Policja wystawiła do służby jednostkę zdolną do realizacji zadań zarówno z zakresu kontroli tłumu i zamieszek (CRC – Crowd and Riot Control), oraz z zakresu specjalnej taktyki uzbrojenia (SWAT – Special Weapon and Tactics).\nantyterroryści Kosowo policja zatrzymanie


Historia prowincji – Prowincja krakowska\nProwincja Krakowska Zgromadzenia Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus powstała w 1990 roku. I Kapituła Prowincjalna Prowincji Krakowskiej obradowała w Balicach 22?25 października 1990 r.\nPatronką Zgromadzenia jest św. Teresa od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza. Patronem Prowincji Krakowskiej\njest św. Rafał Kalinowski, karmelita bosy.\nProwincja obejmuje diecezje na terenie Polski: bielsko-żywiecką, krakowską, lubelską, przemyską, radomską, rzeszowską, sandomierską, tarnowską, zamojsko-lubaczowską.\nObecnie do Prowincji należy 15 wspólnot zakonnych: 12 na terenie Polski oraz po jednej wspólnocie\nw Czechach (Praga), Słowacji (Nitra) i na Ukrainie (Mikulince).\nDom Prowincjalny znajduje się w Szczyglicach k. Krakowa i należy do parafii pod wezwaniem Świętej Rodziny z Nazaretu (w Balicach).\nW Szczyglicach znajduje się także Dom Postulatu naszego Zgromadzenia.\nJako Karmelitanki Dzieciątka Jezus żyjemy kontemplacją i apostolstwem w duchu reguły karmelitańskiej\nworując swoje życie na Najświętszej Osobie Dzieciątka Jezus.\nZgodnie z celem i duchem Zgromadzenia posługujemy w apostolstwie zewnętrznym przede wszystkim\nw dziedzinie wychowania i kształcenia dzieci i młodzieży ? szczególnie ubogich.\nProwadzimy dom rekolekcyjny, przedszkola i świetlicę. Pracujemy jako katechetki, zakrystianki, organistki; pracujemy w kuriach biskupich oraz przy sanktuariach w Czernej, Pradze (Czechy) i Skarżysku-Kamiennej. Siostry organizują i prowadzą również rekolekcje, spotkania i dni skupienia dla młodzieży, bractwa Dzieciątka Jezus, Dziewczęcą Służbę Maryjną i inne.


Państwowe Ratownictwo Medyczne: powstaną nowe centra urazowe - Finanse i zarządzanie\nPaństwowe Ratownictwo Medyczne: powstaną nowe centra urazowe\nAutor: Gazeta Prawna/Rynek Zdrowia 17 czerwca 2009 08:55\nNa wtorkowym (16 czerwca) posiedzeniu rząd przyjął nowelizację ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym. W celu zapewnienia szybkiej diagnostyki oraz kompleksowego leczenia pacjentów z urazami wielonarządowymi zostanie utworzonych 10-12 centrów urazowych w już istniejących szpitalach.\nŚwiadczenia zdrowotne będą udzielane w jednym wysokospecjalistycznym szpitalu przez zespół lekarzy specjalistów. Taka organizacja ma zmniejszyć koszty leczenia i rehabilitacji pacjentów urazowych. Do końca 2013 r. zakłady opieki zdrowotnej będą miały czas na dostosowanie się do wymogów organizacyjnych niezbędnych do funkcjonowania takich centrów.\nRząd przyjął także projekt nowelizacji ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Możliwe będzie przekazywanie dotacji unijnych jednostkom badawczo-rozwojowym, które są publicznymi zakładami opieki zdrowotnej. Projekt uchyla obowiązek przeznaczania przez SPZOZ nie mniej niż 40 proc. kwoty, o którą wzrósł kontrakt z NFZ, na wzrost pensji pracowników.