Ołeksandr Osecki – Wikipedia, wolna encyklopedia\nData i miejsce urodzenia 24 lipca 1873\nKrzemieniec, gubernia wołyńska, Imperium Rosyjskie\nGłówne wojny i bitwy I wojna światowa, wojna sowiecko-ukraińska, wojna polsko-bolszewicka\nSymon Petlura i Ołeksandr Osecki w wagonie sztabowym 1919\nOłeksandr Wiktorowycz Osecki, ukr. Олександр Вікторович Осецький (ur. 24 lipca 1873 r. w Krzemieńcu, zm. 26 lutego 1936 r. w Paryżu) – ukraiński wojskowy, generał major Armii Imperium Rosyjskiego, generał chorąży armii Ukraińskiej Republiki Ludowej.\nW 1892 r. ukończył korpus kadetów w Połocku, zaś w 1894 r. Pawłowską Szkołę Wojenną. Służył w 59 Lubelskim Pułku Piechoty w Odessie. W 1900 r. ukończył Mikołajewską Akademię Sztabu Generalnego, po czym został młodszym adiutantem w sztabie 15 Dywizji Piechoty. Od marca 1902 r. był młodszym oficerem 6 Finlandzkiego Pułku Strzeleckiego. W maju tego roku objął funkcję adiutanta w komendanturze oficerskiej szkoły strzeleckiej. W 1903 r. ukończył instytut archeologiczny w Sankt Petersburgu. Od 1907 r. dowodził kompanią Lejbgwardyjskiego Pułku Preobrażenskiego. W 1909 r. awansował do stopnia kapitana. W 1912 r. ukończył oficerską szkołę strzelecką, po czym został w niej instruktorem.\nBrał udział w I wojnie światowej. Od 1914 r. w stopniu podpułkownika służył w 6 Taurydzkim Pułku Grenadierów. Tymczasowo dowodził nim. W listopadzie tego roku mianowano go pułkownikiem. Objął dowodzenie 3 Pernowskiego Pułku Grenadierów. Dwukrotnie był ranny. W lutym 1917 r. został dowódcą brygady w 31 Dywizji Piechoty, zaś w maju tego roku brygady 2 Dywizji Grenadierów. Awansował na generała majora. W listopadzie przybył do Kijowa, gdzie miał objąć dowodzenie 4 Dywizji Ukraińskiej. Nie przyjął jednak tej funkcji, pozostając w rezerwie oficerskiej Ministerstwa Wojny.\nPo zajęciu Kijowa przez wojska bolszewickie wstąpił do Hajdamackiego Kosza Słobodzkiej Ukrainy. Od lutego 1918 był szefem sztabu generalnego. W kwietniu tego roku objął dowodzenie Połtawskiego Korpusu Armijnego, zaś w czerwcu tego roku Korpusu Ochrony Kolejowej. Sformował w jego składzie pułk rezerwowy, do którego weszli oficerowie i żołnierze krytycznie nastawieni do hetmana Pawło Skoropadskiego. Utworzył też niewielkie oddziały wojskowe w najważniejszych węzłach kolejowych. Pod koniec 1918 był jednym z pierwszych dowódców, którzy wsparli powstanie antyhetmańskie Symona Petlury. Faktycznie sformował wojskowy sztab powstańców. Następnie otrzymał tytuł atamana nakaźnego, zostając szefem sztabu generalnego wojsk ukraińskich. Od stycznia 1919 był zastępcą ministra wojny Ukraińskiej Republiki Ludowej. Jednocześnie pełnił funkcję głównego inspektora Armii Czynnej Ukraińskiej Republiki Ludowej. Od kwietnia tego roku dowodził Grupą Chełmską. Opowiadał się za zawarciem rozejmu z bolszewikami i skoncentrowaniu wszystkich wojsk przeciwko Polakom. W lipcu miał zostać wysłany do Włoch jako przedstawiciel wojskowy URL, ale ostatecznie pozostał w Kamieńcu Podolskim. W grudniu ewakuował się na ziemie zajęte przez Wojsko Polskie. W kwietniu 1920 wysłano go do Polski jako przedstawiciela przewodniczącego Dyrektoriatu Symona Petlury przy Naczelniku Państwa Józefie Piłsudskim. Na emigracji mieszkał krótko w Polsce, potem przeniósł się do Belgii, zaś w 1923 r. przybył do Francji.\nOdznaczony Orderem Świętego Stanisława II klasy, Szablą Świętego Jerzego, Orderem Świętej Anny II klasy, Orderem Świętego Włodzimierza IV klasy z mieczami i wstęgą, mieczami do Orderu św. Anny, Orderem Świętego Włodzimierza III klasy z mieczami.\nJarosław Tinczenko, Офіцерський корпус Армії Української Народної Республіки (1917-1921), Київ 2007, Wyd. Темпора, ISBN 966-8201-26-4\nBiografia Ołeksandra Oseckiego (jęz. ukraiński)\nОсецкий, Александр Викторович na stronie Русская армия в Великой войне(jęz. rosyjski)\nTę stronę ostatnio edytowano 13 mar 2018, 01:20.


Biblioteka Naukowa IRWiR PAN - oferta pracy: bibliotekarz - Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich - Ogólnopolski portal bibliotekarski\nStart / Artykuł » Biblioteka Naukowa IRWiR PAN - oferta pracy: bibliotekarz\nBiblioteka Naukowa IRWiR PAN - oferta pracy: bibliotekarz\nDyrektor Instytutu Wsi i Rolnictwa PAN ogłasza nabór na stanowisko bibliotekarza w Bibliotece Naukowej IRWiR PAN.\nInformacja o Instytucie:\nInstytut Rozwoju Wsi i Rolnictwa PAN jest jednostką naukową, prowadzącą od 45 lat interdyscyplinarne badania społeczne związane z rozwojem obszarów wiejskich. Naukowcy zatrudnieni w IRWiR PAN pracują przy projektach naukowych i wdrożeniowych, zarówno polskich jak i międzynarodowych. Pracownicy Instytutu, jako eksperci i doradcy, uczestniczą w kształtowaniu i ewaluacji polityki rolnej, polityki rozwoju obszarów wiejskich, polityki rozwoju regionalnego i innych polityk publicznych.\nwykształcenie (wyższe), humanistyczne,\nznajomość podstawowych przepisów dotyczących funkcjonowania bibliotek,\nznajomość literatury i orientacja na rynku wydawniczym,\nznajomość bibliotecznych programów obsługi zbiorów i czytelników,\numiejętność gromadzenia, ewidencjonowania i udostępniania zbiorów bibliotecznych z wykorzystaniem nowoczesnych technologii informatycznych,\numiejętność prowadzenia statystyki, dokumentacji oraz sprawozdawczości bibliotecznej,\nsamodzielność, odpowiedzialność za powierzone zadania i dobra organizacja pracy.\nwykształcenie wyższe kierunkowe z zakresu bibliotekoznawstwa i informacji naukowej lub pokrewne,\nłatwość nawiązywania relacji, wysoka kultura osobista, umiejętność działania w zespole,\nznajomość zasad archiwizacji.\nlist motywacyjny (maksymalnie jedna strona A4),\ninne dokumenty potwierdzające kwalifikacje i posiadane kompetencje (np. certyfikat z języka angielskiego, ukończone kursy, szkolenia, studia podyplomowe),\noświadczenie kandydata o wyrażeniu zgody na przetwarzanie danych osobowych zawartych w zgłoszeniu, zgodnie z Ustawą z dnia 29.08.1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. Nr 133 poz. 883 ze zmianami).\nOsoba wyłoniona będzie zatrudniona na samodzielnym stanowisku bibliotekarza na czas określony, na okres jednego roku, w pełnym wymiarze czasu pracy od poniedziałku do piątku. W przypadku pozytywnej oceny pracy po upływie roku, przewiduje się przedłużenie umowy. Docelowo zakłada się zatrudnienie na czas nieokreślony. Miejsce wykonywania pracy to biblioteka naukowa IRWiR PAN przy ul. Nowy Świat 72, 00-330 Warszawa (Pałac Staszica).\nDokumenty należy składać osobiście w Sekretariacie IRWIR PAN pok. 204, listownie na adres: ul. Nowy Świat 72, 00-330 Warszawa, bądź drogą elektroniczną na adres irwir@irwirpan.waw.pl do dnia 06.04.2018 r. (decyduje data stempla pocztowego). Instytut zastrzega sobie prawo do zaproszenia na rozmowę kwalifikacyjną tylko wybranych kandydatów. Rozstrzygnięcie konkursu nastąpi do dnia 30.04.2018 r.\nopen access dzieci KABA PRB Tydzień Bibliotek 2017 iaml informacja naukowa fonoteka poradnik kultura seniorzy Zagadnienia Informacji Naukowej edukacja informacyjna nauka recenzje


dodane 07.04.2014 22:41\nZaświeciło mocne, wiosenne słońce, leżałam leniwie pod brzozą, której listki są coraz to większe, gdy Paulina wróciła ze szkoły z grupą koleżanek. Bardzo to lubię, bo zawsze odbieram wówczas hołdy i komplementy, a głaskanie zdaje się nie mieć końca. No i hojne poczęstunki. Dziewczyny z racji pogody rozsiadły się w altanie. Na stole rozłożyły brystol, farby, mazaki, nożyczki, kolorowy papier, szmatki, włóczki. Zarówno one jak i ja byłyśmy w doskonałym nastroju. Dlatego porwałam w zęby kłębek białej wełny, który potoczył się na trawę. Ależ podniosły krzyk. Bo to potrzebne do wycinanych skrzętnie owieczek i baranków. Będą kukiełki! W ogrodzie już pojawiły się maluchy pani Hani, którym dziewczyny naprędce wycięły różne zwierzaki i pokazały, jak można bawić się w teatr. A same skupiły się na Dobrym Pasterzu i zagubionej owcy. Bo w poniedziałek zaczynają się szkolne rekolekcje i ich klasa wystawi tę znaną przypowieść. Dowiedziałam się też, że następny tydzień będzie wielki. Jestem pewna, że wnet zrozumiem, skąd takie określenie. Cześć. Astra


Doradca Techniczny (komponenty maszyn) - nr ref. 8797 - Oferta pracy - Biuro Karier Politechniki Wrocławskiej\nDoradca Techniczny (komponenty maszyn) - nr ref. 8797\nBank Danych o Inżynierach Polska, lubelskie Polska, podkarpackie Polska, świętokrzyskie 2017-01-11 2017-02-10\nKlient Banku Danych o Inżynierach. Światowy lider w produkcji elementów do maszyn i urządzeń.\n- zapewnienie klientom firmy doradztwa technicznego\n- tworzenie i dbanie o długofalowe relacje z nowymi i obecnymi klientami firmy na powierzonym terenie\n- realizacja spotkań handlowych\n- wykształcenie wyższe techniczne o kierunku mechanika i budowa maszyn\n- min. 2-letnie doświadczenie w pracy z klientami biznesowymi (B2B)\n- doświadczenie w branży komponentów technicznych dla przemysłu (producenci maszyn i urządzeń)\n- gotowość do częstych wyjazdów służbowych i pracy mobilnej\n- gotowość do pracy w systemie Home Office\n- pracę w firmie o ugruntowanej pozycji na rynk\nZainteresowanych prosimy o przesłanie CV z podaniem numeru referencyjnego oraz dopiskiem: "Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych dla potrzeb niezbędnych do realizacji procesu rekrutacji (zgodnie z Ustawą z dnia 29.08.1997 roku o Ochronie Danych Osobowych; tekst jednolity: Dz.U. z 2014r., poz.1182 ze zm.)."\nGłówny Technolog - nr ref. 8800\nsty wielkopolskie, Środa Wielkopolska\tPlant Engineer / Inżynier Zakładu - nr ref. 8795\nsty dolnośląskie, Brzeg Dolny\t+48 71 320 46 07\tBiuroKarier@pwr.edu.pl\tWybrzeże Wyspiańskiego 40, bud. H-14, I piętro - pok. 1.01\tBIURO KARIER


Ważne jest, żeby ściany w naszym domu zostały zbudowane z elementów odznaczających się dużymi parametrami izolacyjnymi. Z całą pewnością bloczki wapienno piaskowe silka to zadanie pełnią w idealny sposób. Skonstruowanie z nich ścian będzie najlepszą decyzja, jaką podejmiemy na etapie budowy domu. Wolno będzie cieszyć się z świetnych parametrów izolacyjnych, które posiadał będzie nasz dom. Nie będziemy mieli w nim problemów z wilgotnością i grzybem. Bezapelacyjnie, taka sytuacja dla każdego będzie nadzwyczaj komfortowa. Możemy zużytkować takie bloczki wapienno piaskowe silka również do skonstruowania ścian zewnętrznych, jak i wewnętrznych nośnych. Jak widać, stosowanie tego typu bloczków jest bardzo szerokie. Nasz dom będzie składał się dzięki temu z niezwykle porządnych elementów, jakie będą decydowały o jego świetnym kształcie. Mieszkanie w tak prawidłowo wyposażonym pod względem materiału domu każdemu się spodoba oraz prawidłowo przypadnie do gustu. Nie ma takiej możliwości, żeby mogło być inaczej. Pożądane byłoby stawiać na tak korzystne rozwiązania.


Strony związane z hasłem: długopisy reklamowe - strona 1 - Purzeczko - baza stron www\nCosta del Sol domy nad morzem\nSprzedaż nieruchomości w Hiszpanii. Domy do kupna w Hiszpanii na Costa del Sol w Andaluzji. Agencja Home Marbella sprzedaje piękne nieruchomości nadmorskie w takich kurortach jak Puerto Banus, Malaga, Nagueles, Sierra Blanca czy Capanes Sur. Zobacz apartamenty nad morzem, bungalowy, wille i penthousy z widokami na morze. Pełna gama nieruchomości luksusowych ...\nPlantacje borówki amerykańskiej w Polsce\nPlantacje borówki amerykańskiej w Polsce, w mieście Sławoszyno, oferuje hurtową sprzedaż zdrowej i pysznej borówki amerykańskiej. Borówka amerykańska, uprawiana bez chemii przez doświadczonych rolników z województwa pomorskiego, jest najczęściej wybieraną borówką w regionie. Plantacje borówki amerykańskiej w Polsce zapraszają hurtowych odbiorców do zakupów o...\nMobilneKontenery.pl posiadają szeroki asortyment produktów, które usatysfakcjonują najbardziej wymagających klientów. W naszej ofercie znajdują się zarówno kontenery wszystkich typów, jak i elementy wyposażenia oraz akcesoria. Zajmujemy się nie tylko sprzedażą, ale także wynajmem produktów. Ponadto jesteśmy w stanie zaproponować wynajem placu lub powierzchni...\nSklep z kamieniami półszlachetnymi - Manzuko\nPasjonujesz się wyrobami hand made? Zaczynasz tworzyć własną biżuterię lub ją tworzysz? Potrzebujesz dobrze zaopatrzonego sklepu, w którym dostaniesz wszystkie akcesoria do wyrobu biżuterii, kulki, kamienie półszlachetne, pompony, rzemyki i inne produkty? Dobrze trafiłeś! Sklep z kamieniami półszlachetnymi stoi przed Tobą otworem.\nBizuteria hand made pr...\nJoanna: Polecam kalendarze książkowe z Clanet - dbają o jakość i kontakt z klientem. Jestem bardzo zadowolon...\nAgnieszka: Niskie ceny, dobre artykuły i szybka dostawa to plusy tego sklepu internetowego. Polecam!...\nJolka: Szukam własnie kogos kto wykona dla mnie opakowanie na produkt. Zapoznałam się z ofertą firmy Ragus ...\nStrony związane z hasłem 'długopisy reklamowe':\nPrintmar.pl pendrivy reklamowe »\nGadżety reklamowe przede wszystkim powinny uświadamiać konsumentom istnienie na rynku danej firmy. Dla promocji firmy świetnym rozwiązaniem będzie więc dysponowanie tego rodzaju akcesoriami. Dlatego właśnie zapraszamy do odwiedzenia naszej strony! Mo...\nBranża w której działasz ma sporą konkurencję? Chcesz wyprzedzić firmy o podobnej działalności i masz zamiar zachęcić swoich klientów do współpracy? Rozdawaj im nowoczesne gadżety reklamowe i zdobywaj nową klientelę. W naszym asortymencie znajdziesz ...\nTanie gadżety »\nPensite to firma, która sprzedaje wysokiej jakości długopisy. W jej ofercie znaleźć można ogromny wybór długopisów z nadrukiem, grawerem, ekologicznych . Dużą popularnością cieszą się również zestawy oraz ołówki automatyczne i pióra kulkowe. Odpowied...\nData dodania: 21 12 2018 · szczegóły wpisu »\nAdpen.com.pl - długopisy reklamowe »\nSzukasz skutecznej reklamy dla swojego biznesu? Naszym zdaniem najprostsze rozwiązania przynoszą najlepsze rezultaty, dlatego oferujemy długopisy reklamowe. Jest to popularna forma promocji biznesu, ponieważ długopisy to gadżety codziennego użytku. N...\nData dodania: 02 01 2019 · szczegóły wpisu »\nDługopisy z nadrukiem Adpensite.pl »\nSzukasz oryginalnych gadżetów reklamowych i akcesoriów promocyjnych? A może chcesz wypromować swoją markę i pozyskać nowych klientów? W takim razie serdecznie zapraszamy do odwiedzenia sklepu internetowego Adpensite.pl! Oprócz pełnej oferty ciekawych...


- Synergia wiedzy, kompetencji i doświadczeń obu stron z pewnością przyczyni się do rozwoju szeregu innowacyjnych rozwiązań w małopolskich gminach, a co za tym idzie wpłynie na poprawę stanu powietrza w tym regionie. TAURON dostarcza dziś prądu do wszystkich 182 gmin Województwa Małopolskiego. Wygrał również przetargi na sprzedaż energii elektrycznej dla zdecydowanej większości jednostek samorządu terytorialnego oraz dostawę paliwa gazowego np. dla grupy zakupowej miasta Kraków. To wszystko sprawia, że TAURON to naturalny partner samorządów do wdrażania innowacyjnych i ekologicznych rozwiązań również dla transportu publicznego w regionie - zaznacza Kamil Kamiński, wiceprezes zarządu TAURON Polska Energia ds. klienta i wsparcia korporacyjnego.


Orban nadal na fali – Niezależna Gazeta Obywatelska nie tylko w Opolu\nOrban nadal na fali\n02/02/2011 Niezależna Gazeta Obywatelska\nPortal FRONDA.pl: Zarzut, że Węgry idą w stronę dyktatury, który tu słyszałem na własne uszy, którym tu straszono, czym jest, jeśli nie obrazą węgierskiego narodu? – odpowiadał krytykom w Parlamencie Europejskim premier Węgier Viktor Orban.\nFIDESZ nadal pozostaje najpopularniejszą partią na Węgrzech. Ataki sił lewicowych i liberalnych w Parlamencie Europejskim na premiera Viktora Orbana nie zachwiały pozycją tego polityka i jego partii na Węgrzech. Według ostatnich sondaży, na rządzący FIDESZ chce głosować 38 proc. obywateli, na socjalistów – 10 proc., na nacjonalistów z Jobbiku – 6 proc. i na Zielonych z LMP – 4 proc. Gdyby wybory odbyły się dziś, pozostałe ugrupowania nie weszłyby do parlamentu.\nPrzyczyną największych ataków na prawicowy rząd węgierski był przygotowany przez FIDESZ projekt nowej ustawy medialnej. Zdaniem europejskiej lewicy przyjęcie tego prawa oznacza zamach na wolność słowa. Tymczasem ostatnie badania opinii publicznej wskazują, że 57 proc. Węgrów uważa, iż w kraju wolność słowa nie jest zagrożona.\nOstatnie sondaże pokazują też inne ciekawe zjawisko. Ogólnie nowa ustawa medialna ma więcej krytyków (39 proc.) niż zwolenników (30 proc.). Pokaźna jest też liczba osób niezdecydowanych (31 proc.). Kiedy jednak respondenci pytani są o szczegółowe rozwiązania, okazuje się, że większość Węgrów zgadza się z podstawowymi elementami ustawy, np. 90 proc. jest za karaniem mediów za naruszenie godności osobistej, a 85 proc. za zaostrzeniem granic wiekowych w programach telewizyjnych.\nWiększość obywateli jest zdania, że prezydencja Węgier w Unii Europejskiej zakończy się sukcesem. Uważa tak 57 proc. ankietowanych. Badanie to zostało przeprowadzone już po awanturze, jaka odbyła się w Parlamencie Europejskim i ataku eurodeputowanych lewicowych i liberalnych na rząd węgierski. Szczególnie dobrze zostało odebrane nad Dunajem przemówienie Viktora Orbana w europarlamencie 19 stycznia br., a zwłaszcza jego odpowiedzi na zarzuty krytyków.\nWęgierski premier powiedział wówczas: „Z wielkim zdziwieniem doświadczyłem, jak wiele szacownych osób, począwszy od pana Schulza (szefa frakcji socjalistycznej w europarlamencie – przyp. red.), trwa w poważnym merytorycznym błędzie w związku z węgierską ustawą medialną”. Dla przykładu Orban podał jeden tylko fakt: otóż na postawie tej ustawy nie można sankcjonować braku obiektywizmu i nakładać za to kary. – Żałuję, że tak brzydko Państwa naciągnięto – powiedział Orban.\nWęgierski przywódca mówił dalej: – Chciałbym zwrócić uwagę krytyków ustawy medialnej, że żyjemy w XXI wieku. Jak można sobie wyobrażać, że na Węgrzech czy w którymś z krajów Europy ktokolwiek byłby zdolny w erze Internetu zdławić wolność opinii? Nasza koalicja wygrała wybory w dużej mierze dzięki nie poddającemu się kontroli Internetowi i Facebookowi. Skąd u Państwa taka myśl, że w XXI wieku możliwe jest ograniczanie swobody przepływu opinii? Jestem zszokowany, jak głęboko żyjecie, Państwo, w przeszłości!”.\nPremier Węgier odniósł się też do uwag pod jego adresem skierowanych przez Otto von Lambsdorffa. Zauważył przy tym, że także Niemcy nie są skłonne przyjmować ostrej krytyki w związku ze swoją ustawą medialną. – Proszę pozwolić, że zareaguję na uwagę pana Lambsdorffa. Mówię do Pana jak Europejczyk do Europejczyka, jak Węgier do Niemca. Wasza ustawa medialna nawet o jotę nie jest bardziej demokratyczna od nowej ustawy węgierskiej, lecz jeśli Pan poddaje to w wątpliwość, proszę uczynić to w formie rzeczowej polemiki. Innej krytyki nie zaakceptuję ani od Niemca, ani od nikogo, kto poddaje w wątpliwość przywiązanie narodu węgierskiego do demokracji ze względu na to, że przez 40 lat żyliśmy pod dyktaturą – podkreślił Orban.\nPremier dodał również: – Ustawę o mediach naturalnie można i należy krytykować, ale nie wolno obrażać narodu. Poddawanie w wątpliwość przywiązania węgierskiego narodu i węgierskiego rządu do demokracji jest obrazą węgierskiego narodu.\nGdy z sali podniosły się protesty, Orban stwierdził: – Zarzut, że Węgry idą w stronę dyktatury, który tu słyszałem na własne uszy, którym tu straszono, czym jest, jeśli nie obrazą węgierskiego narodu? Muszę wyznać, że zawsze będę bronił mojej ojczyzny. I to nie jest kwestia ustawy medialnej! Jako premier będę bronił mojego narodu wobec kogokolwiek!\nWęgierski premier zapytał europejskich deputowanych, którzy teraz tak mocno protestują, dlaczego nie podnosili głosu, gdy rządzący na Węgrzech socjaliści wykorzystywali do celów politycznych tajne służby i policję, gdy zatajali i fałszowali publiczne dane na temat gospodarki i doprowadzili państwo na skraj bankructwa. Stwierdził, że jego krytycy w europarlamencie mają problem nie tyle z ustawą medialną, ile z faktem, iż naród węgierski pokazał bezprzykładną jedność w wyborach, tworząc konstytucyjną większość i powierzając władzę w ręce jednej siły politycznej.\nOrban poprosił swoich oponentów, by nie mieszali kwestii ustawy medialnej z prezydencją Węgier w UE, bo są to dwie różne sprawy. Usiłuje się bowiem wykorzystać krytykę nowego prawa jako nacisk na obecne przywództwo Budapesztu w Unii. – Nigdy nie sądziłem, że węgierska prezydencja będzie prostym triumfalnym pochodem lub konkursem piękności, gdy wychodzą modelki, a wszyscy tylko biją brawo. Nigdy tak nie myślałem. Dobrze wiem, że będziemy prowadzili poważne polityczne spory. Jestem na to przygotowany, na rozmowę na każdy temat, ale chciałbym Państwa zapewnić, że Węgry i węgierskie przewodnictwo mają wystarczającą siłę, by dyskutować z odpowiednią powagą i mocą o problemach zarówno Węgier jak i Unii Europejskiej. Żaden atak nie odwiedzie nas od tego, by do końca przeprowadzić nasz program i wyznaczone w nim priorytety, tak by nasza prezydencja była owocna. Moim celem jest, by z tego półrocza, które rysuje się jako najcięższe, uczynić jedno z najbardziej udanych w Unii Europejskiej – oznajmił Viktor Orban.\nPrzedruk z http://www.fronda.pl/news/czytaj/orban_nadal_na_fali#\nPolityka FIDESZ, Orban, UE, Węgry\n3 lutego 2011, 01:10 | ID: d2cbe14c | #1\nWiwat Węgry ,\nPanie Orban – szacunek ..\nA te unijne krasnale moralne niech się że tak powiem , „walą na twarz” ..\nKosmopolityczne gnidy , wszarze nikt z tej ferajny nawet nie ruszył palcem gdy „sprowadzono” naszą „Tutkę” przymusowo na ziemię ..\nŻaden z tych wielkich ( dupków ) – „celebrytów” nie pokazał się na pogrzebie prezydenta RP pana prof.L.Kaczyńskiego ..\nTak samo oczy zamykają na akty ludobójstwa popełniane przez moskali w Gruzji , Oseti czy jeszcze innych miejscach na Kaukazie.\nFrau Nerkel nie wtrąca się do polityki wewnętrznej Rosji ..jasne bardzo wygodne stanowisko ..ileż w tym cynizmu i arogancji.\nTych którzy próbują pokazać nam co naprawdę się dzieje w tamtych stronach ..ucisza się na dobre ,Anna Politkowska , Olga Konskaya…\n„In Loving Memory of In Loving Memory of Olga Konskaya”\nPodaję link do strony z pełną wersją filmu (137 min) w języku rosyjskim :\nPoniżej kod do wklejenia na swoją stronę :\n3 lutego 2011, 01:30 | ID: d2cbe14c | #2\nTo link do filmu „Lekcje Rosyjskiego” ( Uroki russkawo ) ..\nTo ostatni z nakręconych filmów tej autorki ..Niestety przedwcześnie zmarła w wieku 45 lat .. Przyczyny śmierci – nieznane .\nFilm opowiada o ostatniej wojnie Rosyjsko-Gruzińskiej z 2008 roku.\n3 lutego 2011, 01:32 | ID: d2cbe14c | #3\nOpis tego filmu :\nNominowany do Nagrody Głównej Jury w kategorii „najlepszy zagraniczny film dokumentalny” na festiwalu filmowym Sundance w 2010 roku dokument opowiadający o dwóch stronach wojny rosyjsko-gruzińskiej, do jakiej doszło w sierpniu 2008 roku. W rodzinnej Rosji obraz trafił na czarną listę, a jego dystrybucja została zakazana. Para rosyjskich dokumentalistów, Olga Konskaya (debiutująca w roli reżyserki znana producentka i obrończyni praw człowieka) i Andrei Nekrasov (autor znanego dokumentu „Bunt. Sprawa Litwinienki”), postanowiła nakręcić film o wojnie rosyjsko-gruzińskiej, do której doszło w sierpniu 2008 roku. Olga wyruszyła na miejsce walk od strony rosyjskiej, zaś Andriej od gruzińskiej. Spotkali się na linii frontu w dniu deklarowanego wycofania wojsk rosyjskich. Ich podróż zaowocowała wstrząsającym zapisem ludzkich tragedii, w którym wielokrotnie powtarza się pytanie o przyczynę i źródła wojny. Dokument ukazuje konflikt w Abchazji i Osetii Południowej w kontekście najnowszej historii Rosji, doszukując się jego źródeł w wydarzeniach po upadku Związku Radzieckiego. Reżyserzy ujawniają skrywane przed światową opinią publiczną szokujące fakty dotyczące rosyjskiej interwencji zbrojnej. Rejestrują przejmujące wypowiedzi ofiar brutalnych ataków rosyjskich żołnierzy (wspomaganych przez abchaskich i armeńskich bojowników) na ludność cywilną, a osobiste relacje świadków mordów i gwałtów przeplatają fragmentami zagranicznych programów telewizyjnych i wypowiedziami polityków (m.in. Eduarda Szewardnadze i Władimira Putina) na temat stosunków rosyjsko-gruzińskich.Akcja filmu nie kończy się jednak na froncie. Drugą, równie istotną część filmu stanowi etap montażu przywiezionego materiału, podczas którego twórcy zastanawiają się nad siłą propagandy i manipulacji, które od początku towarzyszyły konfliktowi.\n3 lutego 2011, 22:50 | ID: 1327a337 | #4\nOrban nareszcie robi porządek z lewicowymi pseudoartystami, którzy niestety zaczynają kręcić filmy w Polsce, na zaproszenie swojego kolegi Wajdy. Przykład – planowany jest film o Marii Curie (niewm czy w tytule będzie nawet jej nazweisko Skłodowska-Curie) ale nie o tym, że to wielka Polka, patriotka i geniusz, ale o jej romansach, podejściu do wiary i o tym, żę oskarżano ją o żydowskie korzenie. Komuchy chcą nam zabrac każdy symbol, ośmieszyć, żebyśmy nie czuli dumy z tego, że jesteśmy Polakami, że jesteśmy wielkim i mądrym narodem. Dmowskiego potrzeba nam jak powietrza!!!\nKartka z kalendarza: haniebna rocznica powołania GPU następcy CzeKiTrudne sprawy dla doradcy


Tort z brzoskwiniami na zimno - Przepisy kulinarne - Ciasta\nTo pyszne, warstwowe ciacho możliwe do wykonania bez użycia piekarnika ;)\nJest dosyć łatwe do przygotowania, szybkie i przepyszne. Pięknie prezentuje się na stole i cudnie smakuje!\nMoże być podane jako tort urodzinowy lub jako extra ciasto na wyjątkowe przyjęcie lub spotkanie w gronie rodzinnym. Jest idealne na każdą okazję i na każdy sezon.\n5 dag krakersów\n60 dag serka homogenizowanego (waniliowy)\nMasa śmietankowa z brzoskwiniami:\n30 dag jogurtu greckiego\nHerbatniki i krakersy połamać na małe kawałki. Przełożyć do rondelka, dodać masło i mleko. Położyć na małym ogniu i podgrzewać, aby masło się rozpuściło. Następnie zdjąć z ognia i lekko ostudzić. Dużą torownicę o średnicy 26-28 cm wyłożyć papierem do pieczenia i rozłożyć w niej masę herbatnikowo-krakersową. Wyrównać i odstawić do ostudzenia.\nŻelatynę zalać gorącą wodą, dokładnie rozmieszać i ostudzić. Masło zmiksować z cukrem pudrem na puszystą masę. Dalej miksując dodać jogurt grecki, serek homogenizowany, kakao do ciast, rum, kilka kropli aromatu rumowego i letnią żelatynę. Gotową masę serowo-kakaową wyłożyć na ciasteczkowy spód i włożyć do lodówki na około 30 minut.\nBrzoskwinie osączyć z zalewy i pokroić w kostkę. Żelatynę zalać gorącą wodą, dokładnie rozmieszać i ostudzić. Schłodzoną śmietankę ubić. Dodać jogurt naturalny, cukier puder, cukier waniliowy i razem zmiksować. Następnie dodać letnią żelatynę i ponownie razem zmiksować. Na koniec przełożyć brzoskwinie i wymieszać łyżką. Gotową masę śmietankową z brzoskwiniami wyłożyć na serowo-kakaowej masie. Na wierzch ciasta zetrzeć na tarce o dużych oczkach mleczną czekoladę i włożyć do lodówki na 1 godzinę.\nŻelatynę zalać gorącą wodą, dokładnie rozmieszać i ostudzić. Schłodzoną śmietankę ubić z cukrem pudrem na sztywną masę. Dodać letnią żelatynę i razem zmiksować. Ubitą śmietanką udekorować tort (np. robiąc rozetki i napis). Na co drugiej rozetce położyć kandyzowaną wiśnię. Gotowe ciasto włożyć na kilka godzin do lodówki.\nDodane przez Dorota w dniu 2016-01-30\n4.21038961 stars based on 77 reviews Ciasta


O polskiego Nedića, czyli pożytki z kolaboracji - chart - NEon24.pl\nHISTORIA POLSKI 18.03.2019 11:50 14 komentarzy\nJak granat na gumce, wraca kwestia niedoszłej kolaboracji polskiej z Niemcami podczas II wojny światowej.\nRozważając ją bez emocji – przede wszystkim warto rozdzielić popularne (i często naiwno-błędne) poglądy na temat rzekomych korzyści dla Polski z geopolitycznego porozumienia z III Rzeszą jeszcze przed 1 września 1939 r. – od oczywistej konieczności minimalizowania polskich strat po tej dacie, czemu służyć by mogła jakaś forma kooperacji z okupantem, gdyby (rzecz jasna) do niej dopuszczono…\nNiedoszły polski rząd Generalnego Gubernatorstwa\nW takich rozważaniach powinniśmy być nie tylko poważni, ale i dokładni, nie zaś pokrzykiwać o „Quislingach” itp. O jakiejś formie organizacji politycznej Polaków wobec okupanta myśleli już we wrześniu 1939 r. m.in. gen. Juliusz Rómmel i prezydent Stefan Starzyński. Niestety, nie umieli się porozumieć nawet ze sobą, pierwszy nie stał się więc polskim Milanem Nedićem, a drugi drugim Zdzisławem Lubomirskim. Nic to jednak nie miało wspólnego z "miłością do Niemców", którą tropią niektórzy anty-germańscy neofici, a tylko z prostą ekonomią krwi, plus przyjęciem, że sytuacja polityczna w Polsce uległa zmianie przez sam fakt klęski i proste czekanie aż Sikorski się przybliży – nie wystarczy.\nPóźniej rola czynnika redukcji strat jeszcze wzrosła, ale niestety, za każdym razem, kiedy choćby rozmowy na ten temat były możliwe – podziemie było łaskawe coś wysadzić, kogoś zastrzelić itp., przez co wszelkie wysiłki na rzecz oszczędzania polskiej krwi szły na marne. A mimo trzeba było je prowadzić – co było krzyżem niesionym przez najwybitniejszego polskiego polityka tamtych czasów, konserwatystę Adama Ronikiera. Koncepcja rządu krajowego dla Generalnego Gubernatorstwa, wiązana z nazwiskiem szefa Rady Głównej Opiekuńczej, a dopracowana przez największy polski umysł polityczny, Aleksandra Bocheńskiego (w formie słynnego „Memoriału Ronikiera”) – nie miała w sobie nic z „filogermanizmu”, była za to do bólu pragmatyczna i sprowadzała się do banalnej w istocie konstatacji: niezależnie od ostatecznego wyniku wojny wygrany będzie w niej ten, kto zachowa najwięcej sił własnych. I tyle. W wojnie nie chodzi bowiem w istocie o to ilu zabije się wrogów – tylko ilu własnych obywateli zachowa życie, ile domów nie zostanie spalonych, ile fabryk będzie mogło znów i od razu pracować w wyzwolonym państwie. Nie w tym sztuka, by walczyć i się wykrwawiać – ale by odnosić korzyść z tego, że walczą i się wykrwawiają inni.\nKolaboracja czy orientacja?\nCo charakterystyczne – z podobnych założeń wyszli też niektórzy politycy Polscy, którzy po Wrześniu schronili się na emigracji. Po klęsce Francji konserwatysta Stanisław Cat-Mackiewicz, prezes Stronnictwa Narodowego Tadeusz Bielecki, endek Jerzy Zdziechowski piłsudczyk Ignacy Matuszewski podpisali skierowane do prezydenta Władysława Raczkiewicza Memorandum z Libourne wzywające do przyłączenia się władz polskich do rozmów pokojowych z Niemcami, prowadzonych przez rząd marszałka Filipa Petaina. Cat wprost jako polskiego odpowiednika zwycięzcy spod Verdun wskazywał generała Kazimierza Sosnkowskiego (zdając sobie jednocześnie sprawę z jego głównie charakterologicznych ograniczeń). Autorzy dokumentu podwójnie realistycznie zakładali przy tym, że właściwy czas na ułożenie się z Rzeszą przyjdzie nie kiedy ta jest u szczytu powodzenia, lecz kiedy nieuchronnie ugrzęźnie w wojnie nie do wygrania - co też wkrótce się przecież stało. Na tym właśnie polega zasadnicza różnica między kolaboracją racjonalistyczną – a zaślepioną! Nie chodziło bowiem wcale o to, by Niemcom zwycięstwa wojennego życzyć, ani nawet by w nie wierzyć – tylko w dalszym ciągu, by po prostu… przetrwać[i].\nGeopolitycznie rzecz biorąc II wojna światowa zaczęła się wszak jako wojna brytyjska, a zakończyła jaka walka o światową dominację amerykańską i sowiecką. Rolą polską było więc tylko pamiętać o wskazówce Hamleta: „to niebezpieczne dla podlejszych istot wystawiać się na sztychy rozjuszonych, potężnych przeciwników”… Niestety, ale częściowo z własnej winy, częściowo zaś ze względu na obiektywne uwarunkowania – mniejszym państwom i narodom w tej rozgrywce przypadała bowiem taka właśnie, zaiste podlejsza rola…\nWeźmy zresztą pod uwagę choćby nasze wcześniejsze doświadczenia. Uznanym (choć niekoniecznie słusznym) poglądem na temat odzyskania przez Polskę niepodległości w 1918 r. jest, że per saldo dziełu temu przysłużyli się wszyscy: i Dmowski, i Piłsudski, i ci co z Rosją i ci z Zachodem, i ci po stronie Państw Centralnych. Cały spór orientacji miał być mimowolną grą dobrych chęci do jednej bramki. Pytanie brzmi zatem: czemu uznając słuszność i skuteczność takiej recepty na niepodległość w latach 1914-18 - jednocześnie w polskiej historiografii i polityce odmawia się prawa do zaistnienia podobnej wielonurtowości w okresie 1939-45? Czemu nie przyznaje się, że sprawa polska w tym okresie nie powinna być jedynie ściśle powiązaną z interesami brytyjskimi, ale że być może zasadnym było wówczas tak staranie się o minimalizację strat narodowych w kolaboracji z Niemcami, jak i oczywiście obstawianie – przez niekomunistów – konia sowieckiego? Jeden polski rząd w Londynie, jeden w Krakowie i jeden w Moskwie - czym by to się różniło od warszawskiej Rady i paryskiego Komitetu? Do kwestii kolaboracji/ugody jako ZASADY politycznej jeszcze w naszych rozważaniach wrócimy.\nStrateg Polski Mocarstwowej\nRozmawiając o ewentualnych pożytkach z kolaboracji – nie sposób oczywiście uciec od tych kilku nazwisk – Andrzeja Świetlickiego, Leona Kozłowskiego, ale przede wszystkim Władysława Studnickiego. O ile bowiem Cat-Mackiewicz do czasu kokieteryjnie przedstawiał się jako „hitlerofil polski”, za czym jednak zawsze stał u redaktora „Słowa” tylko zimny realizm, o tyle Studnicki, zawsze uważany za germanofila ideologicznego – również był przede wszystkim geopolitykiem. I właśnie jako geopolityk polski dokonywał wyboru, niekoniecznie może „słusznego” (co w ogóle kategorią geopolityczną nie jest), ale w każdym razie opartego o racjonalne przesłanki – i to o charakterze strategicznym, co w polskim myśleniu o naszym miejscu w świecie wyjątkowo rzadkie[ii].\nW przypadku Studnickiego mówimy bowiem nie tyle o teorii (nie wspominając o praktyce) kolaboracji, tylko o pewnej koncepcji geopolitycznej, uznającej, że państwo położenia i potencjału Polski musi zmieścić się w formule geopolitycznej sąsiedniego mocarstwa, optymalizując jedynie możliwe do uzyskania korzyści. Można się zatem nie zgadzać z uznaniem efektywności akurat projektu niemieckiego, ale i tak było to założenie bardziej realistyczne od przedwojennej wiary, że system wersalski, ze swoim pozorem "suwerennych środkowoeuropejskich państw narodowych" – będzie trwał w nieskończoność. Nie można atakować Studnickiego jednocześnie widząc przecież, że niemal w każdej swej prognozie… miał on rację[iii]. Krytycznej analizie podlegają, naturalnie, wyciągane przez autora „Sprawy polskiej” wnioski – jednak nie sposób nie zauważyć, że jego obrosła legendą praca o nadchodzącej drugiej wojnie światowej wolna jest od wszelkich -filii, a zawiera jedynie mordercze w swej dokładności obserwacje, z bezwzględnie prawidłową konstatacją końcową, iż „Polska neutralna w razie zwycięstwa niezależnie jednej lub drugiej strony nie ma się czego obawiać, stosunek sił przesunie się na jej korzyść”. Przecież coś takiego w 1939 roku powinien był powiedzieć polski minister spraw zagranicznych, oczywiście gdyby miał o cjant rozumu więcej od Becka!\nStudnicki jako bodaj jedyny przed wojną wskazywał też zewnętrzne kierunki wzmacniania potencjału Polski, na czele ze wzmaganiem polskich wpływów na Słowacji. Nie tyle bowiem o mrzonkach marszów w stronę Morza Czarnego można było i należało wówczas myśleć (mimo, a raczej w skutek geopolitycznych zagrożeń dla Polski), ale o osiowym wzmocnieniu Rzeczypospolitej właśnie od zatatrzańskiego wyjścia na Dunaj z jednej, do chwycenia za… to znaczy w mocne, braterskie ujęcia kowieńskiej Litwy ze strony drugiej. Takie perspektywy rysowały się właśnie w przypadku podjęcia gry z Niemcami, do której nawoływali Studnicki i Cat-Mackiewicz, i którą cała Europa przypisywała niesłusznie ministrowi Beckowi, wierząc, że to nic w lampasach godne jest w ogóle miana dyplomaty. Niemcy należało bowiem albo w porę pokonać (jak proponowali endecy) – albo urosnąć na tym, że zadanie to spadłoby na kogoś innego (jak chcieli konserwatyści). Albo – albo. Najgorzej natomiast było wybrać to, co rzeczywiście się jakoś tak II Rzeczypospolitej wybrało…\nO ile więc Ronikier, Bocheński i cała wizja kolaboracji wojennej – to defensywa polska, o tyle Studnicki to polski imperializm, mocarstwowość szukająca realnego ujścia, nie zaś czczych, sanacyjnych demonstracji. Wspólnie obie te koncepcje te składają się na realistyczny dorobek konserwatyzmu polskiego, choć przecież Studnicki, acz wspierany na przykład przez Cata i Adolfa Bocheńskiego – nie był wprost kojarzony z konserwatyzmem jako figurą polityczną II RP. Jego własna formuła polityczna (gdy jeszcze starał się takową wypracować), choć używała formy tak zwanych "państwowców" – miała raczej cechy alternatywnego w stosunku do endecji pomysłu na... polski ruch narodowy, a zatem może do dziś stanowić wspólny dorobek obu tych szkół politycznego myślenia.\nŁącznym dla endeckiej i konserwatywnego rozumienia polskiej racji stanu - jest też postrzeganie jej realnie, a zatem sięganie po metodę ugody zawsze wtedy, gdy jest ona konieczna, potrzebna i możliwa. To ugoda jest zatem elementem charakterystycznym dla polityki konserwatywnej, nie zaś to Z KIM się ją zawiera. Stąd właśnie można było w czasie wojny wskazywać na pozytywy wynikające dla polskości z jakiegoś ułożenia się z Niemcami – a po wojnie rozumieć konieczność funkcjonowania Polski w bloku wschodnim. Dlatego właśnie, będąc okrzyczany „endekokomunistą”, a jeszcze częściej „rusofilem polskim” – wołam w obronie zadeklarowanego wroga tak komunizmu, jak i opcji rosyjskiej!\nTak rzadko ktoś w polskiej polityce myśli, tak nieliczni mają jakiekolwiek szersze horyzonty – że (nawet nie zgadzając się w szczegółowych wnioskach) choćby post mortem, ale utrzymujmy moratorium na umysły tak wybitne, jak Władysław Studnicki. I żałujmy, że ta szkoła myślenia nie dała Polsce własnego Nedića. Bynajmniej nie po to, by „z Hitlerem iść na Moskwę”, ale przynajmniej by nie dać zniszczyć Warszawy.\n[i] Z tego samego niemal punktu widzenia – to odmiennych jednak wniosków doszedł inny wybitny polski przywódca, Bolesław Piasecki. Na propozycję udziału w inicjatywie Ronikiera - odpowiedzieć miał on odmownie, właśnie przewidując ostateczną klęskę niemiecką i nie chcąc w związku z tym wiązać sobie rąk opowiedzeniem się po przegranej stronie w sytuacji, w której (przeprowadzając tę analizę w roku 1940/41!) mógł oczekiwać szansy na wzrost swego znaczenia w nowym rozdaniu (geo)politycznym.\n[ii] Studnicki wskazywał m.in. na znaczenie istniejących relacji gospodarczych z Niemcami – a smutnym faktem jest, że II RP była eksperymentem gospodarczo NIEUDANYM. Potrzebowaliśmy kolaboracji handlowej z Niemcami, podobnie jak Węgrzy i Rumunii, ponieważ tam sprzedawaliśmy swoje surowce i stamtąd nasz przemysł i konsumenci przyjmowali produkcję przemysłową. Że powinniśmy ją uzyskać sami? Ale jak, przy braku industrializacji, nadto z wysuszonym błędną polityką walutową rynkiem wewnętrznym i bez kontroli nad handlem?\nW latach 30-tych polityką ekonomiczną Polski kierował faktycznie Złoty Klub Banków (amerykański System Rezerwy Federalnej, niemiecki Reichsbank, Banque de France i oczywiście Bank of England), jednak relacje z Niemcami pozostawały dla nas kluczowe, o czym świadczyły choćby pozytywne skutki zniesienia wojny handlowej po dojściu do władzy Hitlera. Co zaś się tyczy teoretycznej możliwości ekspansji na Wschód – pamiętajmy, że chociaż struktura gospodarcza Pierwszej Rzeczypospolitej była jedną z przyczyn jej upadku, to nikt przez wzmocnienie swego potencjału ukraińskimi czarnoziemami jakoś nigdy dziwnie nie płakał, trudno więc powiedzieć czemu to my mielibyśmy być pierwsi…\n[iii] By wybrać kilka tylko, szczególnie przenikających przyszłość myśli z jego książeczki o „nadchodzącej drugiej wojnie światowej” [Warszawa, 1939]:\n„Niech Stany Zjednoczone zapanują nad światem, będzie to panowanie Żydów, gdyż oni stają się czynnikiem decydującym w Stanach Zjednoczonych”.\n„Francja zwyciężona, odcięta, pozostanie państwem w Europie, ale nie będzie już pierwszorzędnem państwem w Europie”.\n„Druga [wojna światowa] musiałaby się przyczynić do znaczniejszego zdystansowania W. Brytanii przez Stany Zjednoczone”.\nOraz, wciąż jeszcze na przyszłość, lecz kto wie jak odległą: „Polska stanie się tą Palestyną, a Polacy nie tyle tymi Arabami, którzy napadają na Żydów i ich niszczą, ale tymi, którzy pracować będą pod ich kierownictwem”.\nStudnicki odgadł też rozpoczęcie wojny od Polski po przyjęciu gwarancji brytyjskich, manewrowy charakter działań na naszych terenach wobec ich pozycyjności na Zachodzie, okupację Polski przez Niemców i Sowietów, przejęcie wojennego kierownictwa Polski przez gen. Władysława Sikorskiego jako „stałego agenta propagandy francuskiej”, jak i zapłacenie Sowietom przez Wielką Brytanię za sojusz wschodnimi ziemiami Rzeczypospolitej. Właściwie w całej tej swojej broszurze autor pomylił się tylko… prorokując nieuchronne wejście do wojny Hiszpanii po stronie Osi, co jednak trudno uznać za omyłkę znaczącą.\nczytaj więcej POLITYKA - ŚWIAT Alfax03.07.202169\n77 Rocznica bitwy pod Osuchami\nczytaj więcej POLSKA Lemański27.06.20212\nDzięki. Jak zwykle 5*\nCasey 18.03.2019 13:24:07\nGdyby nie polski wysiłek wojenny, wojna mogłaby potrwać dłużej o rok, dwa lata...\nJeszcze dwa lata grabieży, obozów koncentracyjnych, robót przymusowych, głodu i poniżenia.\nNaiwnym trzeba być, aby wierzyć, że dla Niemców nie byliśmy wtedy podludźmi. Czy Francuzi, Duńczycy, Norwegowie, Holendrzy i Belgowie także byli traktowani jak podludzie? Nie, bo nie byli Słowianami.\nNiemcy stworzyli ustrój oparty na rasizmie i nienawiści, m.in. do Słowian. Oni na lata przed wojną sporządzali listy proskrypcyjne, a także listy zabytków i dzieł sztuki do zagrabienia.\nA gdyby wojna potrwała dłużej?\nMożliwe, że Niemcy doszliby do Uralu.\nMożliwe, że wyzwoliliby nas Jankesi.\nA możliwe, że wcale by nas nie wyzwalali, tylko zbombardowali atomówkami.\nMożliwe, że zginęłoby więcej niż 6 mln Polaków, a jeszcze więcej ludzi na świecie, gdyby nie wysiłek wojenny Polaków.\nwiedzajestwksiążkach 18.03.2019 14:38:12\n"Gdyby nie polski wysiłek wojenny".\nNie. Po kampanii wrześniowej polski udział w wojnie miał charakter polityczny, a nie militarny (co, niestety, bynajmniej nie zmniejszało ponoszonych przez nasz naród strat).\nUdział polskich wojsk i organizacji zbrojnych na różnych frontach miał przede wszystkim charakter taktyczny - mówiąc prościej byliśmy do zastąpienia przez innych walczących. Właśnie dlatego należało nasz czynny udział w wojnie ograniczać do minimum - i oszczędzać siły.\n"Udział polskich wojsk i organizacji zbrojnych na różnych frontach miał przede wszystkim charakter taktyczny - mówiąc prościej byliśmy do zastąpienia przez innych walczących. Właśnie dlatego należało nasz czynny udział w wojnie ograniczać do minimum - i oszczędzać siły."\nCzesi zrobili powstanie w Pradze w najlepszym momencie - 5 maja 1945 roku ;)\nPedant 18.03.2019 14:56:27\n"Gdyby nie polski wysiłek wojenny, wojna mogłaby potrwać dłużej o rok, dwa lata... "\nCzas na wysiłek wojenny był w 1938. Polska stanąć po stronie Czechosłowacji. Jeśli by Niemcy wygrały to na gorszych warunkach, byłby czas na zniszczenie potężnego czeskiego przemysłu wojennego, ale może Polska i Czechosłowacja by się oparły. Szczególnie, że zachodni alianci razem ze Związkiem Radzieckim mogły ten wysiłek wesprzeć.\nByć może w wyniku rozejmu i kompromisu Niemcy uzyskały by Sudety i Gdańsk.\nPedant 18.03.2019 15:07:13\nHubal zarżnął Quisslinga - albo - ilu Polaków ocaliłyby POLENRATY?\nJeśli już mamy "kolaborować" nawet z samym diabłem Stalinem, to pomija Pan kwestię Paktu Wschodniego (1935). Francja od początku zakładała, że potencjał Polski i Czechosłowacji nie wystarczy do stworzenia drugiego frontu przeciw III Rzeszy i chciała mieć za plecami Hitlera kogoś silniejszego.\n//Później rola czynnika redukcji strat jeszcze wzrosła, ale niestety, za każdym razem, kiedy choćby rozmowy na ten temat były możliwe – podziemie było łaskawe coś wysadzić, kogoś zastrzelić itp., przez co wszelkie wysiłki na rzecz oszczędzania polskiej krwi szły na marne.//\nNiech się Pan zastanowi, co by to podziemie robiło z "polskimi Quisslingami" podczas okupacji, mimo, że ich działania ograniczałyby w jakimś stopniu niemieckie ludobójstwo lub je wręcz zatrzymały (z tym zatrzymaniem też byłbym ostrożny, bo Żydom uległość ich Quisslingów nic nie dała, a Polacy mieli być następni). Możemy spekulować, że brytyjscy "przyjciele" staraliby się storpedować polsko-niemieckie porozumienie, tak, jak zrobili to organizując zamach na Heydricha, by sprowokować Niemców do pacyfikacji i zmusić ludność czeską do partyzantki. Taktyka angielska od dawna polegała na wzniecaniu powstań na zapleczu swoich rywali, a mołdzież polska wychowana na legendzie Powstania Styczniowego (i "sztyletników") dałaby się łatwo w te działania wmanewrować. Nawet dziś legenda (nonsensownej) walki "Hubala" bardziej trafia do zbiorowej wyobraźni. Proszę zresztą spojrzeć na mit "żołnierzy wyklętych" - akceptacja, że jedyną drogą była kooperacja z PKWN, a potem władzami PRL jest w społeczeństwie passe. "Polskość to wyklętość" a "zaniechanie walki z władzami PRL (vel komuną) to zdrada narodowa". Tymczasem marionetki Stalina nie urządzały na ziemiach polskich takich rzezi (ani nawet porównywalnych), jakie miały miejsce na ziemiach II RP pod okupacją niemiecką.\n//Autorzy dokumentu [Memorandum z Libourne] podwójnie realistycznie zakładali przy tym, że właściwy czas na ułożenie się z Rzeszą przyjdzie nie kiedy ta jest u szczytu powodzenia, lecz kiedy nieuchronnie ugrzęźnie w wojnie nie do wygrania - co też wkrótce się przecież stało.//\nZ książki M. Sołonina "23 czerwca, dzień M" wynika, że wyłącznie niemieckie barbarzyństwo na zajmowanych terenach i wobec jeńców z Armii Czerwonej uczyniło z tej wojny wojnę nie do wygrania. Może lepiej było układać się zaraz po 18 września 1939, kiedy Francuzi nie wywiązali się ze swoich zobowiązań sojuszniczych? Wtedy Niemcom jeszcze zależało na jak najszybszym uwolnieniu sił na front zachodni i był jakiś obszar do negocjacji. Oczywiście marionetkowy rząd tego czy innego Sikorskiego i tak by powstał.\n//być może zasadnym było wówczas [1939-45] tak staranie się o minimalizację strat narodowych w kolaboracji z Niemcami, jak i oczywiście obstawianie – przez niekomunistów – konia sowieckiego? Jeden polski rząd w Londynie, jeden w Krakowie i jeden w Moskwie - czym by to się różniło od warszawskiej Rady i paryskiego Komitetu? //\nNawet w 1945r obstawienie "konia sowieckiego" było mentalnie osiągalne wyłącznie dla jednostek wybitnych (vel plugawych sowieciarzy) pokroju Piaseckiego, a nie dla mas czy nawet większości elit. Taki rząd tak czy owak stałby na "sowieckich bagnetach".\n//jego obrosła legendą praca ["Sprawa Polska" Studnickiego] (...) zawiera jedynie mordercze w swej dokładności obserwacje, z bezwzględnie prawidłową konstatacją końcową, iż „Polska neutralna w razie zwycięstwa niezależnie jednej lub drugiej strony nie ma się czego obawiać, stosunek sił przesunie się na jej korzyść”//\nNiestety utrzymanie przez II RP neutralności w konflikcie między ZSRR a III Rzeszą nie było możliwe ze względu na rolę transportu kolejowego dla zaopatrzenia frontu wschodniego. Próby Rumunii (ogłosiła w 1939 neutralność) skończyły się fiaskiem.\n//Łącznym dla endeckiej i konserwatywnego rozumienia polskiej racji stanu - jest też postrzeganie jej realnie, a zatem sięganie po metodę ugody zawsze wtedy, gdy jest ona konieczna, potrzebna i możliwa. To ugoda jest zatem elementem charakterystycznym dla polityki konserwatywnej, nie zaś to Z KIM się ją zawiera. Stąd właśnie można było w czasie wojny wskazywać na pozytywy wynikające dla polskości z jakiegoś ułożenia się z Niemcami – a po wojnie rozumieć konieczność funkcjonowania Polski w bloku wschodnim.//\nTylko do tego potrzebaby Polaków, który gotowi byliby przyjąć na siebie ryzyko śmierci z rąk sztyletników w czasie wojny i stryczka po jej zakończeniu. Polacy wolą być Hubalami, bez względu na to, ile wiosek zostanie za to wyrżnięte w pień.\nZe Stalinem należało zacząć rozmowy jeszcze przed 17.IX.1939. Gdyby istnieli w II RP akceptowalni dla Stalina (niekoniecznie - dla społeczeństwa polskiego) polscy narodowi komuniści (którzy przeżyliby czystki) i zaczęli w porę występować z wiernopoddańczymi adresami (gdyby Zychowicz nie zdobył Moskwy ...), może miałby Pan dziś w granicach Polski i Lwów i Łużyce. Ale nie łudźmy się - miałby Pan i "żołnierzy wyklętych". Bo to jest Polska właśnie.\nB. wartościowy tekst.\nŚwiatowid 18.03.2019 16:39:51\n"Francja od początku zakładała, że potencjał Polski i Czechosłowacji nie wystarczy do stworzenia drugiego frontu przeciw III Rzeszy"\nWojna i tak nadeszła, a Polska okazała się osamotniona. Polska razem Czechosłowacją w 1938 byłaby znacznie większą siłą, mogącą liczyć na wsparcie ze wszystkich stron, włączając inne kraje Europy Środkowo-Wschodniej i Bałkanów. Może i Sowieci by dostarczyli trochę zasobów naturalnych i czołgów. W 1939 było już za późno bo Niemcy wzrosły w siłę.\nNo ale odzyskanie Zaolzia i pokaranie Pepiczków za danie schronienia takim ludziom jak Wincenty Witos było ważniejsze.\nPedant 18.03.2019 16:58:13\nCo bylo, to bylo!\nI bylo, jak bylo.\nNa pewno o KZ Auschwitz - jako o polskim obozie zaglady-\nnie bez powodu by sie mowilo.\nkrysz 18.03.2019 17:05:59\nCo by było, gdyby żaba żyto żarła...?\nMąką by srała?\nNie mam zielonego pojęcia czemu takie, uświadamiające teksty mają służyć i to jeszcze z pańską sygnaturą? Przyszłość się liczy, przyszłość! Zostaw Pan powyższe kwestie Cenckiewiczom. Pański tekst ma taką samą wartość, jak nius o wczorajszej pogodzie. Chyba Pan sam wie, że stać go na więcej :)\nJan Twardowski 18.03.2019 18:16:20\nJan Twardowski 18.03.2019 18:17:01\n@Jan Twardowski 18:16:20\nkrysz 18.03.2019 20:21:52\nHitler i jego grupa niemieckich homoseksualiatów z aszkenazyjskimi korzeniami mieli dwa plany\nI. selekcja "zdolnych do odnowy żydowqstwa" i "najlepszego elementu zdolnego do walki o byt" (według Hansa Franka i Reinhardta heidrycha) metodą podobna do hodowli xsuperszczura (wrzucenie dużej ilości szxczurów do beczki i czekanie aż zostanie jeden nienawidzacy i mordujący wszystkie napotykane szczury). Zapowiadał to Jakub Lejbowicz Frank (vel ......) ojciec duchowy autorów Protokołów Mędrców Syjonu (bardzo cenionych przez hitlerowców) jako okres niewyobrażalnego ucisku (Lenin twierdził, że naród uciskający inne sam cierpi największy ucisk) Selekcja trwala zbyt długo ze względu na przeciągnie się blitzkriegu gen Roomla o Egipt, Palestynę i BaBILON A ZDOLNI CZYLI FUNKCYJNI, POLICJE GETT, JUDENRATY zonderkomanda NIE IMPONOWALI HITLEROWCOM NABYTYMI ZDOLNOŚCIAMI . Klęska gen Roomla przekreśliła możliwości braterstwa broni terrorystów Sterna (popiłsudczykowskich) i dezerterów Andersa (polsko stalinowskich)( z Wehrmachtem gen Roomla jako pretekstu do przerwania "holocaustu" zwanego endlosungiem. Hans Frank na procesie w Norymberdze przepraszal "swój naród żydowski za nadmierne i zbędne cierpienia".\nII ZSRR zupełnie uzależniony od międzynqarodowego"sjonistycznego lewactwa" podobnie jak Reich Hitlera uznawał priorytetowość kontynuacji sjonistycznej kolonizacji Palestyny i mimo kolosalnej przewagi nad wojskami niemieckimi (po przełamaniu obrony nad Dnieprem() zatrzymal front na kierunku berlińskim na Wiśle by zakończyć wojne zgodnie z ustaleniami i rozpocząć "alije" (podniesienie z diaspory w ZSRR przez Polskę i "żelzną kurtynę() do Palestyny\nII Po zwycięztwie nad ZSRR mial być realizowany Generalplanost polegający na "przesiedleniu" wszystkich narodowości poza Niemcami za Ural. Polacy jako ostatni w niemieckim rankingu mieli być ewakuowani w najmniejszym procencie (najwięcej miało ulegać gładzie na miejscu)( i w małych grupach osiedlani pomiędzy narodowościami lepszymi jak Litwini, Rosjanie, Ukraińcy, Czesi,Horwaci itd bez zależności od udziału tych narodowości w wojnie po stronie Reichu lub przeciwnej.\nOczywiście żadna kolaboracja szczególnie na wyższych płaszczyznach nie miała pozytywnego sensu tak jak powstrzymanie się od powstania warszawskiego pod dowództwem AK, które dało gen Borowi Komorowskiemu możliwości uzyskania przywrócenia powstańcom i ludności praw Konwencji Haskiej i Genewskiej w warunkach kapitulacji.\ntelewidzacy 18.03.2019 20:44:08\n"zatrzymal front na kierunku berlińskim na Wiśle by zakończyć wojne zgodnie z ustaleniami"\nFront przy Wiśle został zatrzymany bo siły przerzucono na Bałkany, gdzie dokonała się ogromna ofensywa Armii Czerwonej. Ofensywę na ziemiach polskich wznowiono dopiero w styczniu następnego roku.\nOdgłosy wybuchów słyszane w Warszawie to była zwycięska kontrofensywa niemieckiej armii pancernej.\nPedant 18.03.2019 22:06:55


fotele w serwisie Fabryka Jabek\nSpis opracowań Zestawienie poradników Indeks poradników\nwypożyczalnia sof Planowanie i urządzanie firmowej imprezy potrafiStolica województwa wielkopolskiego, czyli Poznań jest prężnie rozwijającym się miastem. Swoją siedzibę ma tutaj wiele firm i naturalne jest, że od czasu do czasu o Czytaj dalej...\nDodane: 14:24 14- 08- 2019\nwypożyczalnia sof Dajmy na to że chodzi oMeble na evet lepiej kupić czy może lepiej wypożyczyć? To pytanie, na które trudno byłoby od tak jednoznacznie odpowiedzieć. Dlaczego? To oczywiste, ponieważ wszystko zależy od tego, czy rzeczony ev Czytaj dalej...\nDodane: 13:17 22- 07- 2019\nwynajem foteli z dostawą Katowice Nowoczesne meble eventoweNowoczesne meble eventowe mogą być naprawdę bardzo ekskluzywne. Są one wykorzystywane podczas organizacji reprezentatywnych przyjęć, na których mają być obecni ewentualni kontrahenci i p Czytaj dalej...\nDodane: 04:00 15- 07- 2018\nwynajem foteli Miejsca sprzedaży krzeseł eventowychKrzesła eventowe sprzedawane są w różnego rodzaju miejscach. Można je znajdować w sklepach specjalistycznych prowadzonych na terenie większych miast i miejscowości oraz za pośrednictwem Internet Czytaj dalej...\nDodane: 03:56 14- 07- 2018\nfotele wynajem Kraków Namioty eventowe dostępne przez cały rokNiektóre namioty eventowe mogą stać na dworze przez cały rok bez ich zwijania i ponownego rozwijania. Wszystko to sprawia, że ich kupowanie jest bardzo opłacalne nawet wówczas, gdy Czytaj dalej...\nDodane: 02:20 17- 03- 2018\nfotele na wynajem Standardowej wielkości namioty eventoweNamioty eventowe produkowane są w różnych wielkościach. Ich rozmiary są często ponadstandardowe, a dzięki temu można kupowane zarówno bardzo małe, jak i ogromne namioty mieszczące wiele Czytaj dalej...\nDodane: 01:56 14- 03- 2018


Konstiantyn Moroz - Mikhail Popov na żywo - transmisja live stream online - Meczyki 24\nKonstiantyn Moroz - Mikhail Popov\nKonstiantyn Moroz - Mikhail Popov 23.05.2020 13:30\nOglądaj za darmo mecz Konstiantyn Moroz - Mikhail Popov, który rozpocznie się 23.05.2020 13:30. Mecz na żywo można legalnie obejrzeć na stronie bukmachera Betclic, Fortuna i Forbet, które posiadają zezwolenie Ministerstwa Finansów. Wszystkie meczyki 24 obejrzysz w jakości HD legalnie i bez ponoszenia żadnych kosztów. Darmowe mecze24 online stream Konstiantyn Moroz - Mikhail Popov z rozgrywek Ukraina Win Cup (M).\nW dniu 23.05.2020 13:30 odbył się mecz między Konstiantyn Moroz i Mikhail Popov. Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.\nPrognoza meczu Konstiantyn Moroz - Mikhail Popov


6,01 (132 ocen\ti\t23 opinie) Zobacz oceny\nBlair | 2013-04-02\nOstatnio zaczynam się przekonywać do krótkich form. Osoby często odwiedzające mojego bloga pewnie wiedzą, że byłam do nich dość mocno uprzedzona, albo nazywając rzeczy po imieniu – zwyczajnie ich nie lubiłam. Jednak na zbiór opowiadań urban fantasy zwróciłam uwagę już przy pierwszej zapowiedzi. Nie ma co się dziwić, skoro od dawna byłam fanką tego gatunku, a jakiś czas wcześniej skoczyłam swoją przygodę z „Grą o Tron”, która mnie bardzo oczarowała. Tak więc, widząc nazwisko Martina w zestawieniu z „opowiadaniami” i „urban fatasy”, oczekiwałam czegoś naprawdę dobrego. Czy książka „Chodząc nędznymi ulicami” dała radę poprzeczce, którą jej postawiłam?\nPoczątki były naprawdę niezłe. Zwykle nie czytam przedmów (z resztą – kto to robi? Mniejsza część osób, która zagląda do podziękowań), ale tym razem postanowiłam chociaż te kilka stron „przeglądnąć” po czym, po kilku minutach przyłapałam się na tym, że chłonę każde słowo. Pozycja z miejsca u mnie zapunktowała. W "Bękarcie" George R.R. Martin przybliża czytelnikowi genezę gatunku i jego znaczenie. Było to wspaniałe posunięcie ze strony pisarza. Gdybym była osobą wachającą się przy sięgnięciu po antologię - z miejsca bym ją kupiła. Jeżeli nie bylabym przekonana do urban fantasy - po przeczytaniu przedmowy, postanowiłabym dać mu szansę. Po tak udanym początku i biorąc pod uwagę, że opowiadania nie były ze sobą w ogóle powiązane – pozwoliłam sobie na rozpoczęcie przygody z antologią od ulubionych autorów – Patricii Briggs oraz Simona R. Greena. Sięgnęłam tak naprawdę za znane i lubiane uniwersa, nic więc dziwnego, że pozwoliłam dać „Chodząc nędzymi ulicami” kilka następnych plusów.\nDana antologia opowiadań niewątpliwie jest kopalnią nowych autorów i interesujących, wartych poznania historii. Szkoda tylko, że większość z nich była powiązana z cyklami, które, albo nie miały szansy zadebiutowania na polskim rynku, albo sama jeszcze nie zdążyłam zwrócić na nie uwagi. Biorąc pod uwagę, iż większość opowiadań nie miała ponad 30 stron – wciągnięcie się w szybką akcję i zrozumienie dość skomplikowanej fabuły było może nie tyle trudne, co męczące. Nie przeszkodziło mi to jednak w zapisaniu na liście „nadrobić-w-niedalekiej-przyszłości” takich nazwisk, jak: Conn Iggulden czy Bradley Denton. Jeśli chodzi o pierwszego autora to w swoim opowiadaniu – „Dama lubi krzyczeć” przedstawił on czytelnikowi cwanego, sprytnego i inteligentnego protagonistę, który wpadł w sidła własnej pułapki i w ogólnym rozrachunku stał się z Zera, Bohaterem. „Orzeł Adiacki” – historia Bradley’a Dentona – przyciągnęła moją uwagę, dzięki wykreowaniu nieobliczalnych i bardzo ekspresywnych postaci, umiejscawiając akcję w wojsku i dodając do tego wszystkiego szczyptę magii.\nOczywiście, jak to przy tak bogatych w zawartość zbiorach bywa, znajdą się tutaj też i słabsze opowiadania. Na przykład „Śmierć z ręki Dalii” Charlaine Harris to utwór ogromnie rozczarowujący. Autorka połączyła w nim swoje dwa ulubione składniki – wampiry i seks, zapewne myśląc, że – jak zwykle – to wystarczy by przyciągnąć i zachwycić czytelnika. Niestety nie. Chociaż Dalia jest postacią dosyć konkretną (trudno by było być bardziej ciężkostrawnym od Sookie), to nieciekawa, przewidywalna akcja, mdła fabuła i drętwi oraz bezbarwni bohaterowie sprawili, że te 30 stron było dla mnie drogą przez mękę.\n„Chodząc nędznymi ulicami” to książka bardzo profesjonalnie wydana, pięknie prezentująca się na półce, za co trzeba zapłacić… wysoką cenę. Dosłownie. Ponad 50zł za egzemplarz czyni antologię pozycją „must have” dla fanów i maniaków urban fantasy, jednakże wszystkim innym zainteresowanym czytelnikom polecałabym jednak rozejrzeć się za przyjazną - posiadającą swój egzemplarz – duszą, a dopiero po zapoznaniu się ze wszystkimi opowiadaniami zadecydować, czy „Chodząc nędznymi ulicami” jest warte zakupu.


IUCN oficjalnie ogłosiła wyginięcie Sympterichthys unipennis - Nowości - Forum Aqua-Reef.pl - Akwarystyka morska\ndodany przez Osmodeusz, 23 Lipiec w Nowości\nW marcu tego roku, Sympterichthys unipennis , została oficjalnie uznana za pierwszą współczesną rybę morską, która została uznana za wymarłą.\nHandfish to rodzina 14 niezwykłych gatunków zamieszkujących dno, spokrewnionych z żabnicami głębinowymi.\nW przeciwieństwie do większości innych ryb nie mają one fazy larwalnej i nie poruszają się zbyt często jako dorosłe; te cechy sprawiają, że są wrażliwe na zmiany środowiskowe - twierdzi Graham Edgar, ekolog morski z University of Tasmania. „Spędzają większość czasu siedząc na dnie morskim, od czasu do czasu trzepocząc kilka metrów, jeśli im przeszkadza” - mówi Edgar.\n„Ponieważ brakuje im stadium larwalnego, nie są w stanie rozproszyć się w nowe lokalizacje - w konsekwencji populacje handfish są bardzo zlokalizowane i podatne na zagrożenia”. Dodaje, że w 1996 roku inny gatunek zwany handfish cętkowany był pierwszą rybą morską wymienioną jako krytycznie zagrożona na Czerwonej Liście Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN).\nSpotted handfish, Credit: John Turnbull / Flickr\nGładka handfish była kiedyś na tyle powszechna, że była jednym z pierwszych gatunków ryb opisanych przez europejskich odkrywców w Australii. Obecnie żaden nie został zgłoszony od ponad wieku, pomimo częstego pobierania próbek naukowych w znanym zakresie (w tym przez Edgara i jego współpracowników). Wytyczne z Czerwonej Listy oficjalnie definiują „wymarły” jako oznaczający „nie ma uzasadnionej wątpliwości, że ostatni osobnik zmarł”.\nEdgar i członkowie australijskiego National Handfish Recovery Team zostali zmuszeni do takiego wniosku na początku tego roku, a Czerwona Lista umieściła go w kategorii wymarłych. Naukowcy nie są pewni, co dokładnie wykończyło ten gatunek, ale innym w regionie zagraża trałowanie, zanieczyszczenie i zmiana klimatu.\nKrytycznie zagrożona czerwona handfish. Kredyt: Getty Images\nEdgar mówi, że inne gatunki ryb morskich również mogą już wyginąć, chociaż naukowcy nie mogą jeszcze tego zrobić. Wiele innych jest krytycznie zagrożonych. „Trudno sobie wyobrazić, dlaczego mały organizm zajmujący małą niszę w miejscu odwiedzanym przez niewielu ludzi może być ważny - ale jest to enzym z ekstremofilnego drobnoustroju, który jest obecnie używany w testach do diagnozowania COVID-19” - mówi Katie Matthews, główny naukowiec w organizacji non-profit Oceana. „Różnorodność biologiczna ma znaczenie, nawet jeśli nie możesz jej zobaczyć na własne oczy”.\nIdealnie byłoby, gdyby ta wiadomość była smutnym sygnałem ostrzegawczym: „Niektóre pozostałe gatunki handfish są zagrożone” - mówi Matthews - „ale dzięki sprytnym działaniom możemy złagodzić te zagrożenia”. [Scientific America]\n... pozostaje tylko zapłakać.\nMoim zdaniem pozostaje mieć nadzieję, że jednak gdzieś jeszcze są i da się je rozmnożyć.


Voss w pigułce. Stolica sportów ekstremalnych | Zielonamapa\n4.83 Zobacz opinie (6)\nPołożone między fiordami Sognefjord i Hardangerfjord Voss to norweska stolica przygód i sportów ekstremalnych. Wysokie, ośnieżone szczyty, rwące potoki górskie, spadające z hukiem wodospady i gęste lasy pocięte licznymi szlakami przyciągają fanów outdoorowych aktywności z dreszczykiem w tle. W Voss czas spędza się na łonie natury. Nawet jeśli sporty ekstremalne to nie twoja bajka warto tu przyjechać, żeby odetchnąć od wielkomiejskiego zgiełku i zachwycić się pięknem norweskiej przyrody.\nVoss to przede wszystkim obowiązkowy punkt na mapie dla osób kochających ryzyko i sportowe emocje. Miasteczko spodoba się również wszystkim, którzy lubią aktywnie spędzać czas. W okolicy rozciąga się sporo malowniczych szlaków pieszych i narciarskich tras biegowych.\nKiedy odwiedzić Voss?\nDo Voss najlepiej wybrać się na przełomie czerwca i lipca na Extreme Sports Week (Ekstremsportveko). Ten największy festiwal sportów ekstremalnych na świecie. Zawodom i pokazom sportowym towarzyszą liczne koncerty i imprezy.\nNatura w Voss\nMalownicze szlaki piesze, jeden z najpiękniejszych wodospadów w Norwegii i spektakularny, polodowcowy wąwóz – w Voss znajdą coś dla siebie również fani mniej ekstremalnych aktywności.\nWyżłobiony przez wodę spływającą z topniejących lodowców wąwóz Bordalsgjeletna to prawdziwy cud natury. Na szlaku turystycznym poprowadzonym pomiędzy stromym, wysokimi ścianami znajdują się tablice edukacyjne, punkty widokowe i miejsca, w których można odpocząć podziwiając siłę natury. Przejście całej ścieżki zajmuje ok. 2 godzin.\nZ wznoszącego się na 660 m nad Voss szczytu Hanguren rozpościera się piękna panorama miasta i jeziora Vangsvatnet. Dość stromy szlak na górę zaczyna się przy Voss Folkemuseum, a jego przejście zajmuje ok. 2 godzin. Spod znajdującej się na szczycie restauracji można wyruszyć na dalszą wędrówkę min. do Rødekors hytta (czerwonej chatki), na Lønahorgi (1410 m), Raugstad oraz Bavallen. Latem 2019 na Hanguren będzie można również wjechać nowoczesna gondolą.\nJedne z najpiękniejszych wodospadów w Norwegii znajduje się zaledwie 12 km od Voss. Tvindefossen ma 152 m i spływa w dół kilkoma kaskadami. Podobno kąpiel w jego wodach gwarantuje wieczną młodość.\nAktywnie w Voss\nW Voss można spróbować swoich sił min. w BASE jumpingu, paralotniarstwie, kiteboardingu, kajakarstwie górskim i raftingu. Można się wspinać, jeździć na nartach, czy rowerach górskich, skakać ze spadochronem i latać na lotni. Zimą szczególnie popularny jest snowkiting i ski-sailing. Tu naprawdę nie da się nudzić.


Nowe życie weterana z Afganistanu. " Wielu innych ma gorzej" [NIEBO]\nMaciej Kucharczyk 10.04.2020 17:51\nNogi pogruchotane, przestrzelone i pocięte odłamkami w walce z talibami. Pół roku w niebycie, bólu i walce o odzyskanie sprawności. Zderzenie z obojętnością państwa, wojska i współobywateli. W końcu światło - komisja lekarska pozwala wrócić do służby. Po piekle i czyśćcu przychodzi czas na nowe otwarcie dla chorążego Przemysława Wójtowicza. - Dla mnie skończyło się dobrze. Jestem szczęśliwy. Jest jednak wielu innych, którzy mają gorzej - mówi weteran.\nPrzeczytaj także dwie wcześniejsze części historii Przemysława Wójtowicza:\nPolski snajper w Afganistanie. "Granat wybuchł dwa metry od nas" [PIEKŁO] >>>\nPowrót rannego żołnierza z Afganistanu."Czułem się jak śmierć" [CZYŚCIEC] >>>\n- Mój niebyt w sumie trwał dłużej niż te pół roku rehabilitacji i czekania na orzeczenie komisji. Jak już wróciłem do służby to okazało się, że w międzyczasie mój oddział rozwiązali. Nie miałem do czego wracać - opowiada Gazeta.pl Wójtowicz.\nOkazało się, że wojsko nie wie, co zrobić z doświadczonym snajperem i instruktorem, mającym już na koncie 15 lat służby i szereg wyjazdów na misje zagraniczne. - Jako żołnierz odwiedziłem wszystkie kontynenty, poza Australią - śmieje się teraz weteran.\nWypalenie i zmęczenie\nW 2011 roku do śmiechu mu jednak nie było. Kolejne pół roku spędził w wojskowym niebycie. W końcu telefon i przełom. - Zostałem skierowany do ówczesnego Dowództwa Wojsk Lądowych, gdzie miałem odpowiadać za organizację szkolenia snajperskiego - opisuje. Taka funkcja jak najbardziej mu odpowiadała. Mógł zająć się tym, co naprawdę lubił robić.\nNiestety, sielanka nie trwała długo. Na drodze stanęła reforma systemu dowodzenia wojska. Z początkiem 2014 roku przestało istnieć Dowództwo Wojsk Lądowych. - Wraz z nim zniknęło moje stanowisko. W nowo utworzonym Inspektoracie Wojsk Lądowych już takiego nie było - mówi Wójtowicz. Znów trafił do niebytu. Na szczęście już ostatni raz.\n- Tym razem zadzwonił kolega z 1. Warszawskiej Brygady Pancernej. Chcieli, żebym przyszedł do nich i zajął się szkoleniem snajperów. Dowódca podczas rozmowy stwierdził jasno, że u niego mają być najlepsi snajperzy w całym Wojsku Polskim. Takie zadanie bardzo mi odpowiadało - wspomina Wójtowicz.\nOpowiada, że szybko zorganizował szkolenie według swojego pomysłu i szybko miał efekty, bo strzelcy z warszawskiej brygady zaczęli wygrywać na zawodach taktycznych nie tylko w Polsce, ale też zagranicą. - Czułem się jednak coraz bardziej wypalony i zmęczony. Miałem za sobą już dwie dekady służby. Osiągnąłem, co mogłem osiągnąć. Miałem świetnie wyszkolonych podwładnych, którzy bardzo dobrze sobie radzili. Zdecydowałem się odejść na emeryturę. W 2017 roku, po 21 latach służby, stałem się cywilem - opisuje Wójtowicz.\nWszystko co miał w szafie wojskowego wziął i wyrzucił. - Nie czułem żadnej potrzeby zatrzymania tego. Został tylko jeden wyjściowy mundur - do trumny - śmieje się weteran.\nDecyzji o odejściu do cywila absolutnie nie żałuje. - Okazało się, że mogę nadal świetnie spełniać się zawodowo, a moje umiejętności są poszukiwane na rynku - stwierdza Wójtowicz. - Przede wszystkim jestem emerytem, ale poza tym instruktorem strzelectwa - mówi.\nZ racji na swoje ogromne doświadczenie i umiejętności nabyte w wojsku świetnie się do tego nadaje, a w Polsce rośnie zainteresowanie strzelectwem. Coraz więcej ludzi ma broń i chce się uczyć strzelać. - Do tego piszę właśnie dwie książki i tworzę ze znajomym przedsiębiorcą specjalny cel do strzelań długodystansowych. Nie narzekam na brak zajęć - mówi.\nNajbardziej znany jest jednak z czego innego - z pracy dla innych weteranów. Wójtowicz jeszcze zanim odszedł z wojska starał się pomagać innym rannym, zwłaszcza swoim podwładnym. Nie było to łatwe. - Jeden z kolegów miał naprawdę ciężko. W końcu trafił do szpitala psychiatrycznego. Umówiliśmy się, że wytrzyma tam tyle, ile kazali lekarze. Niestety dwa dni przed tym jak miałem po niego przyjechać i zabrać, uciekł. Bardzo chciałem mu pomóc, ale po tym miałem już dość - opowiada.\nSkoncentrował się na pomaganiu innym rannym w ten sam sposób, w jaki pomógł sobie - przez sport.\nMoim największym odkryciem jest rehabilitacja przez nurkowanie, którą prowadzę z przyjaciółmi ze stowarzyszenia Podwodnik. Zamiast trzymać ludzi w komorach hiperbarycznych w szpitalach, jedziemy na tydzień nad wodę, zakładamy sprzęt i nurkujemy. Woda i ciśnienie świetnie wpływają na organizm. Do tego wszechogarniający spokój. To naprawdę działa. Wystarczy jedna taka wyprawa i przez rok nie mam problemów z plecami\n- twierdzi Wójtowicz. Poza nurkowaniem - zero używek, relaks i rozmowy.\nStał się na tyle znany w środowisku, że pewnego dnia zadzwonił do niego inny emeryt - generał Mirosław Różański, który założył fundację Stratpoints, skupiającą byłych wojskowych. - Nie znaliśmy się wcześniej. Po prostu zadzwonił, porozmawialiśmy i zaproponował, żebym w jego fundacji zajął się sprawami weteranów. Zgodziłem się - opisuje Wójtowicz. Było i jest nad czym pracować.\nKiedy ja wróciłem ranny z Afganistanu, to państwo i wojsko zupełnie nie wiedziało, co robić z takimi jak ja. Pokazują to dobitnie moje przeżycia. Teraz jest już znacznie lepiej. Jest ustawa o weteranach, powstał jakiś system opieki. Nadal wiele można jednak zrobić - mówi chorąży.\nPoza obozami nurkowymi Wójtowicz organizuje teraz cały szereg wydarzeń dla weteranów. Wyprawy piesze w polskie góry, wyprawy do Arktyki (na przykład opisywana przez nas wyprawa na Spitsbergen), szkolenia z ratownictwa i wyjazdy turystyczne w różne części świata. Jak mówi, samo przebywanie w grupie weteranów "leczy rany". - Żołnierz z nikim tak się nie otworzy, nie będzie tak szczery, jak w rozmowie z drugim żołnierzem. To wyraźnie widać. Nawet przy najbliższej rodzinie człowiek się zachowuje inaczej, uważa na to, co mówi. Nie zawsze zrozumieją, a poza tym po co ich ciągle zamęczać tą wojną, tą traumą? - mówi Wójtowicz.\nZaznacza, że nawet na obozach i wyprawach z innymi weteranami stara się, żeby nie rozmawiać za dużo o przeszłości:\nTen Afganistan, ten Irak, ta wojna, te rany. Ile można? Po co to komu? Lepiej pogadać o czymś przyjemniejszym.


Metoda relaksu, która pobudza | Karo Akabal\nStrona główna \_ Seks z KARO TV \_ Metoda relaksu, która pobudza\nMetoda relaksu, która pobudza\nWitaj w Sex&Love TV\nZazdrość. Nie ma bez niej miłości? (video)\nSeks po kłótni (video)\nSeks pozycje. Kamasutra – czy warto się tak męczyć?\nMoje dziecko uprawia seks?! Sex&Love TV sezon 2 odc.1\nCzy łaskotki są sexy? S&L TV odc. 9\nDlaczego kręcą nas „niegrzeczni chłopcy”?\nKaro 28 kwietnia 2015 21:22\nKaro, Czy to możliwe aby stracić ochotę na seks? Jestem w związku od 7 lat, mamy 4 letnią córkę. Kochamy się max 2 razy w miesiącu. Chciałabym więcej ale zwykle bywam tak zmęczona po całym dniu, że nie mam nawet siły pomyśleć o seksie. Ostatnio zasnęłam podczas masażu, który miał być odprężającą grą wstępną Czy jest jakaś metoda relaksu, która jednocześnie pobudza?\nAnna, 37 lat”\nAnno, bardzo podoba mi się to sformułowanie – metoda relaksu, która pobudza. Trafiłaś w samo sedno! Ten stan w którym nabieramy ochoty na seks możemy nazwać podniecającym odprężeniem. To stan wyjątkowy, cenny i bardzo trudny do osiągnięcia w trybie życia, który prowadzimy. Piszesz, że po wyczerpującym dniu zasypiasz przy każdej próbie relaksu. Uwierz mi, nie jesteś jedyna. Codzienne życie większości z nas obfituje w stres, ciągłe wyzwania i napięcie. Aby utrzymać się przez wiele godzin w gotowości bojowej nasz organizm produkuje hektolitry kortyzolu, hormonu, który podnosi poziom glukozy we krwi wspierając naszą efektywność i szybkość reakcji.\nUtrzymanie stanu gotowości bojowej jest jednak wyczerpujące, dlatego kiedy organizm dostaje sygnał, że niebezpieczeństwo minęło (ciepły dom, gorąca kąpiel, miękka kanapa, pieszczoty) – włącza tryb „regeneracja i sen”. I wtedy zasypiamy podczas gry wstępnej. To ma sens, prawda?\nCo zatem możemy zrobić? Jak się zrelaksować i podniecić równocześnie? Mam dla Was dwie strategie. Pierwsza to jeden z moich najcenniejszych sekretów seks coacha. Tajemna technika Ars Amandi. Najpierw jednak opowiem Wam o drugiej, długoterminowej metodzie, która jest niezbędna, aby seksowne sztuczki były skuteczne. To Trening Przyjemności. Kiedy żyjemy pod władzą kortyzolu ochota na seks nie pojawi się sama. Musimy ją wytrenować, tak jak mięśnie brzucha.\nDo pożądania prowadzi nas przyjemność Tymczasem w naszym codziennym życiu przyjemność nie stoi zbyt wysoko na liście priorytetów, prawda? Najpierw obowiązki, potem przyjemność. Brzmi znajomo? Na pewno tak. Obowiązków zwykle mamy jednak tyle że na przyjemność nie starcza już czasu. Stąd pomysł na regularny trening przyjemności, jako program odnowy Twojego życia seksualnego.\nCodzienna dawka przyjemności jest niezbędna aby zniwelować antyorgazmiczne działanie kortyzolu i przygotować nasze ciała na namiętny seks. Trening Przyjemności to praktyka 15 minut przyjemności. Codziennie. Bez wymówek. Brzmi banalnie ale znawcy tematu wiedzą, że to wcale nie jest takie proste.\nA teraz obiecana seksowna technika: Naszym celem jest ekspresowa produkcja oksytocyny, hormonu i neuroprzekaźnika który ma tajemną moc – niweluje działanie kortyzolu i natychmiast napełnia nasze ciała przyjemnością i błogością wprawiając je w drżenie. Oto jedna z moich ulubionych praktyk Ars Amandi, która zapewnia oksytocynowy strzał:\nMasaż piersi: Po ciężkim dniu w pracy weź prysznic używając ulubionych olejków aromatycznych. Polecam naturalne olejki cytrusowe które orzeźwiają i pobudzają. Potem usiądź wygodnie i przy użyciu olejku, zacznij masować swoje piersi, łagodnie ale zdecydowanie kolistymi ruchami obiema rękami. Do środka i na zewnątrz. Po wykonaniu kilkunastu okrążeń zacznij przesuwać palcem po brodawce. Masuj tak długo, aż poczujesz odprężenie i przyjemne mrowienie w podbrzuszu. Oddychaj głęboko i powoli. Jeśli masz ochotę możesz o taki masaż poprosić partnera_erkę. Ale pamiętaj – to nie jest gra wstępna. Ten masaż nie musi do niczego prowadzić. Jeśli nie poczujesz ochoty na seks – to wszystko jest w porządku.\nZaproś partnera tylko wtedy, kiedy jesteś pewna, że nie poczujesz się zobligowana do seksu. I nie ustawaj w praktykowaniu przyjemności To naprawdę działa!\nOdkrywanie tajemnic naszego życia seksualnego to fascynująca podróż.\nZapraszam Cię do niej. W kolejnych odcinkach Sex & Love.tv będę odpowiadać na Wasze pytania o seks i intymne relacje.\nJeśli masz takie – napisz do mnie: karo@akabal.pl\nA jeśli nie chcesz przegapić swojej odpowiedzi zapisz się na Listy od Karo. Do zobaczenia za tydzień.\nCategory: Seks z KARO TV


Apartament, 2 pokoje, Warszawa, Śródmieście (Muranów), ul. Słomińskiego / al. Jana Pawła II, 47,18 m2\napartament 2-pokojowy, 47,18 m²\nApartament 47,18 m², ul. Słomińskiego / al. Jana Pawła II, Warszawa Śródmieście (Muranów)\n47,18 m² 2 pokoje 1 piętro\nZapytaj o cenę\t2 pok. 47,18 m²\nbalkon (11,66 m²)\n7864097\t 1\t B72\t 47,18 m²\t 2 1 Zapytaj o cenę\t wolne\t powyższa oferta


Lovi Food karmy dla psów\nMarka: Lovi Food\nKarma 29 produkty\nLovi Food to linia suchych karm klasy super premium, przeznaczona dla psów. Skład Lovi Food został opracowany z uwzględnieniem specjalnych wymagań naszych pupili. W karmach Lovi Food nie znajdziesz zbóż, kurczaka i jego pochodnych, sztucznych polepszaczy smaku, GMO, barwników i konserwantów. Lovi Food to pełnoporcjowe karmy o wysokiej zawartości mięsa lub ryb, wzbogacone o wartościowe składniki takie jak warzywa, zioła, witaminy i minerały.\nLovi Food Zdrowe Stawy Puppy 90tbl. - preparat na stawy dla szczeniaka, w tabletkach\nLovi Food Zdrowe stawy Puppy, tabletki na stawy dla szczeniaka. Wsparcie układu kostno-stawowego będącego w fazie szybkiego i intensywnego wzrostu. Bogaty w składniki, takie jak glukozamina, chondroityna, witamina C i cynk. Jego aromat sprawia, że jest bardzo chętnie przyjmowany przez zwierzęta.\nLovi Food Wołowina Angus - bezzbożowa karma dla psa dorosłego, z batatami i marchewką\nHipoalergiczna karma dla dorosłych psów wszystkich ras. Z wołowiną, batatami i marchewką. Bez dodatku zbóż, sztucznych polepszaczy smaku, GMO, barwników i konserwantów.\nLovi Food Indyk z kaczką - karma bezzbożowa dla szczeniąt małych ras\nHipoalergiczna karma dla szczeniąt małych ras, o wadze od 1-10kg. Z indykiem, kaczką, batatami i ziołami. Bez dodatku zbóż, sztucznych polepszaczy smaku, GMO, barwników i konserwantów.\nLovi Food Jagnięcina - karma bezzbożowa dla dorosłego psa, z batatami i miętą\nHipoalergiczna karma dla dorosłych psów wszystkich ras, z jagnięciną, batatami i miętą. Bez dodatku zbóż, sztucznych polepszaczy smaku, GMO, barwników i konserwantów.\nLovi Food Łosoś z warzywami - karma bezzbożowa dla szczeniąt średnich i dużych ras\nHipoalergiczna karma dla szczeniąt dużych i średnich ras. Z łososiem, batatami, marchewką i groszkiem. Bez dodatku zbóż, sztucznych polepszaczy smaku, GMO, barwników i konserwantów.\nLovi Food Łosoś z pstrągiem i warzywami - karma bezzbożowa dla dorosłych psów wszystkich ras\nHipoalergiczna karma dla dorosłych psów wszystkich ras. Z łososiem, pstrągiem, batatami i szparagami. Bez dodatku zbóż, sztucznych polepszaczy smaku, GMO, barwników i konserwantów.\nLovi Food 4x100g - próbki karmy dla psa, zestaw dla wszystkich ras\nLovi Food Zdrowe Stawy Adult 180g - preparat na stawy dla psa, w proszku\nLovi Food Zdrowe stawy Adult, proszek na stawy dla dorosłych psów ze skłonnością do chorób zwyrodnieniowych układu kostno-stawowego, zwłaszcza ras dużych oraz psich seniorów. Skomponowany z najwyższej jakości składników, takich jak: glukozamina, kadzidłowiec, czarci pazur, chondroityna, witamina C i cynk.\nLovi Food Zdrowe Stawy Adult 90tbl. - preparat na stawy dla psa, w tabletkach\nLovi Food Zdrowe stawy Adult, tabletki na stawy dla dorosłych psów ze skłonnością do chorób zwyrodnieniowych układu kostno-stawowego, zwłaszcza ras dużych oraz psim seniorów. Skomponowane z najwyższej jakości składników, takich jak: glukozamina, kadzidłowiec, czarci pazur, chondroityna, witamina C i cynk.\nLovi Food Zdrowe Stawy Puppy 180g - preparat na stawy dla szczeniaka, w proszku\nLovi Food Zdrowe Stawy Puppy, proszek na stawy dla szczeniaka. Wsparcie układu kostno-stawowego będącego w fazie szybkiego i intensywnego wzrostu. Bogaty w składniki, takie jak glukozamina, chondroityna, witamina C i cynk. Jego aromat sprawia, że jest bardzo chętnie przyjmowany przez zwierzęta.\nLovi Food Łosoś z warzywami 100g - próbka karmy dla psa, bezzbożowa dla szczeniąt średnich i dużych ras\nPróbka karmy dla psa. Hipoalergiczna karma dla szczeniąt dużych i średnich ras. Z łososiem, batatami, marchewką i groszkiem. Bez dodatku zbóż, sztucznych polepszaczy smaku, GMO, barwników i konserwantów.\nLovi Food Łosoś z pstrągiem i warzywami 100g - próbka karmy dla psa, bezzbożowa dla dorosłych psów wszystkich ras\nPróbka karmy dla psa. Hipoalergiczna karma dla dorosłych psów wszystkich ras. Z łososiem, pstrągiem, batatami i szparagami. Bez dodatku zbóż, sztucznych polepszaczy smaku, GMO, barwników i konserwantów.\nLovi Food Łosoś z pstrągiem 100g - próbka karmy dla psa, bezzbożowa dla białych psów małych ras, z batatami i szparagami\nPróbka karmy dla psa. Pełnowartościowa, hipoalergiczna karma dla białych psów małych ras, o wadze do 1-10kg. Z łososiem, pstrągiem, batatami i szparagami. Bez dodatku zbóż, sztucznych polepszaczy smaku, GMO, barwników i konserwantów.


Lit. polska | Raj za rogiem | Strona 2.\nTag Archives: Lit. polska\nby blueberry234 | Listopad 30, 2012 · 16:58\n„Dłoń” Michał Dąbrowski\nNie wiem, co napisać w tej recenzji. Patrzę na okładkę tej książki i nie przychodzi mi na myśl nic, co mogłabym napisać, żeby zachęcić albo zniechęcić przed sięgnięciem po nią. Nie oznacza to, że książka jest słaba. Chyba po prostu nie przemówiła do mnie za bardzo.\nPowieść opowiada historię chłopaka, który urodził się bez prawej dłoni. Opisuje on swoje życie od momentu urodzenia i reakcje ludzi na jego niepełnosprawność. Jednak to co wysuwa się na pierwszy plan to samoakceptacja, nad którą bohater długo pracował. Ciekawym zabiegiem jest umieszczenie monologów prawej dłoni, która czasem zdradza o bohaterze więcej niż on sam. Należy podkreślić, że książka jest powieścią, chociaż jest inspirowana biografią autora.\nPrzeczytałam „Dłoń” bardzo szybko. Książka jest świetnie napisana, bardzo lekkim językiem, chociaż temat przedstawiony w powieści nie należy do najprostszych. To ogromna zaleta tej powieści, że tak trudny temat jest przedstawiony bez górnolotnych słów, czy jakiegoś patosu i jednocześnie pozwala czerpać przyjemność z czytania.\nCo do treści książki to nie poruszyła mnie, nie wzbudziła żadnych gwałtownych emocji. Może raz poczułam się oburzona reakcją ludzi, ale to wszystko. Przeszłam obok tej książki obojętnie i dlatego ciężko napisać mi cokolwiek na jej temat. Brakuje mi tutaj zakończenia, jakiejś konkluzji. Mnie na pewno „Dłoń” nie skłoniła do wielkich refleksji.\nNie polecam lektury, ale też nie odradzam. Moim zdaniem powieść jest średnia, ale na pewno znajdzie się odbiorca, który uzna ją za o wiele bardziej wartościową niż ja.\nTagged as Lit. polska, wyd. Nasza Księgarnia, Włóczykijka\nby blueberry234 | Sierpień 8, 2012 · 17:59\n„Fanaberie” Jolanta Wrońska\nPrzy wielu okazjach wspomniałam już, że bardzo lubię czytać debiuty. Przyznaję, że zwykle oceniam je o wiele łagodniej niż inne książki, chociaż jeśli coś mi się nie podoba, nie boję się o tym mówić. Jednak w przypadku „Fanaberii”, które są debiutem, nie muszę bawić się w łagodzenie opinii, ponieważ książka jest świetna i do tej pory nie mogę uwierzyć, że to pierwsza powieść autorki!\nGłówną bohaterką powieści jest Klara Werner – bardzo atrakcyjna kobieta w średnim wieku, której życie zawodowe ułożyło się znacznie lepiej niż uczuciowe, a przynajmniej do czasu. Klara jest rozwódką z trójką dzieci, która świetnie sobie radzi w świecie biznesu, prowadząc sieć cukierni Fanaberie. Jednak świetnie poukładany biznes zaczyna szwankować, kiedy Arnold Lejman zaczyna ostrzyć na niego zęby. Niegdyś odprawiony przez Klarę biznesmen postanawia dać jej nauczkę, choć to nie jedyne powody jego zainteresowania firmą Werner. Klara zmuszona jest walczyć o dorobek swojego życia, a nieoczekiwanie z pomocą przyjdą jej własne dzieci i niezawodni przyjaciele.\nNajmocniejszą stroną tej powieści są bohaterowie. Całą historię poznamy nie tylko z perspektywy Klary, ponieważ narracja płynnie przeskakuje od jednego bohatera do drugiego. W fabułę zgrabnie wplecione są retrospekcje, które pozwolą nam dokładnie poznać przeszłość bohaterki, wychowanej przez dziadków na bytomskich Szombierkach. Jednak „Fanaberie” to nie tylko Klara, ale również jej dzieci – Zuzanna, Jonatan i Matylda. Każdy z bohaterów wyróżnia się, ma swój niepowtarzalny charakter i na pewno będą wzbudzać różne emocje. Ja pokochałam Klarę za jej siłę charakteru i cięte riposty. To niesamowite jak w debiutanckiej powieści autorce udało się stworzyć tak intrygujące postaci.\nFabuła jest świetnie skomponowana. Akcja nie toczy się zbyt powoli, ale też nie pędzi zbyt szybko, chociaż kilka przeskoków czasowych było 😉 Powieść jest wielowątkowa, osią jest walka Klary o Fanaberie i dostałam niezły wykład z działalności giełdy i pracy dużych firm na kartach książki. Jednak nie ma się, czego bać, ponieważ informacje są bardzo zgrabnie wplecione w fabułę i opisane tak, że bez problemu da się połapać o co chodzi. Książka nauczyła mnie na ten temat więcej niż lekcje przedsiębiorczości w liceum!\nKolejnym plusem jest język! Wspomniałam, że Klara została wychowana w Bytomiu i nie brakuje śląskich akcentów (nie tylko językowych). Miło mi się to czytało, ponieważ Bytom mam tuż pod nosem, a moja babcia w każdą niedzielę serwuje tradycyjny śląski obiad. Dziadkowie Klary mówią śląską gwarą, na szczęście wszystkie słowa, które mogłyby sprawić trudność są wyjaśnione. Dzieci Klary mają swoje powiedzenia i używają słownictwa, jakiego żaden nastolatek by się nie powstydził. To duża zaleta, że autorka zadbała o (wydawałoby się) taki drobiazg, który tak wpływa na odbiór książki.\nMuszę przyznać, że jestem zachwycona książką Jolanty Wrońskiej! Dla takich książek aż chce się czytać polską literaturę. Autorka świetnie połączyła wątki obyczajowe z biznesowymi, wplotła lekki kryminał i niewielki romans, i powstała genialna powieść, którą polecam każdemu! Dużym plusem jest również obecna sytuacja polityczno-gospodarcza Polski, która posłużyła za tło wydarzeń. Muszę też dodać, że bardzo podoba mi się okładka książki 🙂 Tylko niech nikogo nie zwiedzie – „Fanaberie” to nie cukierkowy, tani romans!\n„Fanaberie” to bardzo interesujący i dojrzały debiut literacki. To książka, która udowadnia, że polska literatura ma się dobrze i stoi na naprawdę wysokim poziomie. Polecam każdemu! Ja niecierpliwie oczekuję na kolejną książkę autorki.\nZa książkę dziękuję wydawnictwu Świat Książki. „Fanaberie” będą miały swoją premierę we wrześniu 🙂\nTagged as Lit. polska, Obyczajowa, wyd. Świat Książki\nby blueberry234 | Lipiec 10, 2012 · 18:20\nWydawnictwo Radwan, 2011\nMam problem z tą powieścią. Na wstępie przyznam, że mi się nie podobała. Mam dużo wątpliwości i uwag do tej książki, ale z drugiej strony gdzieś tam kołacze mi myśl, że autorka jest debiutantką i nie potrzebuje aż tylu gorzkich słów, ponieważ historia w powieści ma potencjał, brakuje chyba tylko trochę umiejętności, ale w przypadku pisarstwa – przyjdą z czasem. Co mam zatem napisać?\nGłówną postacią jest młoda kobieta – Anna. Poznamy całą historię jej życia – jak poznała męża, jak zwalczyli kryzys w swoim małżeństwie. Mąż Anny – Robert również jest ważną postacią tej historii. Otrzyma on prośbę od swojej byłej dziewczyny Sabiny, aby przez miesiąc gościć ją i jej młodszą siostrę w ich dużym mieszkaniu w Krakowie. Anna bez oporów się na to zgadza. I w zasadzie to, co dzieje się potem jest głównym pomysłem na fabułę. A chyba każdy może wyczuć, że taka sytuacja nie może dobrze się skończyć.\nHistoria przedstawiona w powieści jest niezła, układa się w dobrą i ciekawą powieść obyczajową. Jednak autorka stanowczo za szybko prowadzi fabułę. Te 163 strony obfitują w nieprzewidziane zwroty akcji i dramatyczne wydarzenia, ale dzieje się to za szybko. Czytelnik nie ma chwili, żeby ochłonąć, przemyśleć, co się właśnie stało. Drugą sprawą jest brak dialogów. O wielu rzeczach, jak np. kryzysie w małżeństwie Ani i Roberta dowiemy się szczegółowo, ale brakuje pokazania tego w ich dialogu. Druga sprawa, że kiedy już dialogi się pojawiają (w drugiej części powieści) brzmią dość sztucznie. Wolałabym, żeby ta książka była dwa razy dłuższa, a dokładniej opisywała wydarzenia.\nPrzeszkadzały mi również historie wplecione w fabułę, a nic do niej nie wnoszące. Dla przykładu w pewnym momencie przy okazji jakiegoś szczegółu przywołana jest ciotka Anny i krótki jej opis z dopiskiem, że odkąd ciotka wyjechała do Stanów, Anna nie miała z nią kontaktu. Więc po co ta historyjka? Wiele jest takich nic nie wnoszących epizodów w książce.\nJednak najsłabsza jest kreacja Roberta. O ile zarówno Anna, Sabina i jej siostra Helena to dość spójne postaci, Robert potrafi z kochającego męża stać się totalnym draniem i jest to całkowicie niewiarygodne! Rozumiem, że pewne jego zachowania były konieczne dla popchnięcia dalej fabuły, ale zabrakło głębi w tej postaci.\nCo na plus? Zdecydowanie pomysły autorki. Wymyślanie zawiłej fabuły najwyraźniej nie sprawia jej żadnego problemu, skoro była w stanie wymyślić jeszcze tyle opowieści dotyczących (nawet) rodziców bohaterów. Muszę też podkreślić, że pomysł na fabułę jest całkiem dobry. Świadczy o tym fakt, że doczytałam książkę do końca, ponieważ byłam zainteresowana losami Anny i Roberta. Plusem jest również dość otwarte zakończenie. Spodziewałam się czegoś podobnego, ale sposób w jaki wszystko się stało, przypadł mi do gustu.\nPodsumowując „W nadziei na jutro” to całkiem dobra i pomysłowa fabuła. Zabrakło jednak dobrego wykonania. Autorka szykuje drugą część powieści i liczę, że tam naprawi swoje błędy z pierwszego tomu. Każdy pisarz jakoś zaczyna 🙂\nTagged as Lit. polska, wyd. Radwan, Włóczykijka


"Żniwiarz - kompania dywersyjna" - recenzja książki\n„Żniwiarz – kompania dywersyjna” – recenzja książki\nAutor – red. Jacek Klempis\nWydawnictwo – Eliotpol\nTematyka – opracowanie poświęcone funkcjonowaniu kompanii dywersyjnej AK.\nPowstanie Warszawskie jest jednym z najważniejszych wydarzeń w historii polskiej II wojny światowej, jeśli oczywiście możemy użyć takiego określenia. Zagłada stolicy stanowi dla nas pewien punkt odniesienia. To właśnie wtedy, wraz ze śmiercią miasta i jego mieszkańców, ostatecznie upadła II RP, tworząc grunt pod przyszłe kilkudziesięcioletnie komunistyczne rządy. Mimo iż Warszawa, w ówczesnej formie, została niemal doszczętnie zniszczona, przetrwały ideały, które przyświecały żołnierzom Polskiego Podziemia. Historia wielu jednostek Armii Krajowej to połączenie męstwa, heroizmu, ale i ogromnej tragedii. Między innymi o tym przypominają relacje żołnierzy kompanii dywersyjnej „Żniwiarz” będącej częścią składową Kierownictwa Dywersji AK. Zbiór wydany przez Eliotpol i przygotowany przez Jacka Klempisa to unikatowe zestawienie wspomnień 9. Kompanii Kedywu II Obwodu. To wspaniałe, przekrojowe spojrzenie na służbę młodych, ale zaprawionych w boju żołnierzy, ich codzienność, rozterki, z którymi się mierzyli, a przede wszystkim na walkę, jaką stoczyli w czasie Powstania Warszawskiego, bijąc się głównie na Żoliborzu. Publikacja obejmuje okres formowania jednostki, w tym liczne akcje bojowo-dywersyjne, odwołując się chociażby do spektakularnej Akcji „Góral” czy ataków na niemieckie pociągi i składy paliw. Wszystko to w relacjach z pierwszej ręki, od bezpośrednio zaangażowanych w konkretne operacje żołnierzy. Takie spojrzenie jest zawsze niezwykle cennym dokumentem, który z historycznego punktu widzenia ma wartość szczególną.\nKompania „Żniwiarz” była jedną z najbardziej zaangażowanych powstańczych jednostek. Jej członkowie bili się od pierwszego dnia zrywu stolicy po ostatnie dni września. Wielu z nich nie miało ochoty składać broni i zapewne trwaliby nadal na pozycjach. Straceńcy? W wielu wypadkach tak. Przede wszystkim zaś mocno zaangażowani patrioci, którzy mimo beznadziejnej sytuacji zdawali sobie sprawę, że walczą o lepszą przyszłość, o nową Polskę, która musi się odrodzić po okupacyjnym koszmarze. Patrząc przekrojowo na ich zaangażowanie, można stwierdzić, że byli zazwyczaj tam, gdzie „było gorąco”.\nNajważniejszą wartością publikacji są wspomnienia same w sobie. Dzięki nim czytelnicy mogą poczuć atmosferę tamtych dni – cały przekrój emocji od wielkiego napięcia, stresu, po uniesienie i chęć walki aż po rozpacz i strach. Wprawni odbiorcy wyłapią masę smaczków. Stefan Malinowski ps. „Dragon” wspomina chociażby przymusową stójkę, którą zarządził im dowódca jako karę za drobne przewinienie. Zwróćmy uwagę, że to wszystko działo się w obliczu walki z Niemcami. Tego typu relacje to doskonała pożywka dla przeciwników decyzji o wybuchu walk w Warszawie. Bądźmy szczerzy, Powstanie Warszawskie było w dużej mierze także historią chaosu i bezsensu. Z relacji żołnierzy, choć często spisywanych lata po wojnie, bije młodzieńcza otwartość, bohaterstwo, patriotyzm ale i chęć życia. To jedna z wielu zalet opracowania. Na drugim miejscu postawiłbym możliwość zapoznania się ze szlakiem bojowym zgrupowania. Na wydarzenia patrzymy z wielu perspektyw, dzięki czemu uzyskujemy szerokie spektrum, a jednocześnie ogromną bazę danych, które z punktu widzenia historyka są bezcenne.\nOgromnym atutem opracowania są dodatki w postaci materiałów archiwalnych. To nie tylko zdjęcia ilustrujące życie członków kompanii, to także mapki sytuacyjne, współczesne fotografie pomników oraz znakomite ilustracje. Wszystko to stanowi świetne uzupełnienie dla tekstów wspomnień, zwłaszcza, że poszczególne dodatki zostały świetnie opisane i dobrze komponują się z wypowiedziami świadków zdarzeń. Duży plus dla Wydawnictwa Eliotpol i autora publikacji za zgrabne zestawienie. In plus należy również policzyć wstęp autorstwa Jacka Klempisa, w którym pokrótce opowiada on dzieje „Żniwiarza”, uwzględniając przede wszystkim szlak bojowy jednostki. Świetny pomysł, zwłaszcza, że dzieje Powstania Warszawskiego są niejednokrotnie mocno skomplikowane i trudno się w nich połapać bez odpowiedniego przygotowania merytorycznego. Uczciwie trzeba też przyznać, że wobec dużej ilości relacji czytelnicy będą mieli trudność ze zrozumieniem wszystkich niuansów logistycznych. Taki już jednak urok wspomnień, zwłaszcza tych, w których brakuje komentarza historycznego „na gorąco”, bezpośrednio przy relacjach. Być może takie rozwiązanie byłoby najlepszym wyjściem z sytuacji.\n„Żniwiarz – Kompania Dywersyjna” to bardzo cenne, jak zresztą pisał Wydawca, unikalne spojrzenie na działalność jednostki. Cieszę się, że polscy historycy potrafią dotrzeć do takich smaczków, przypominając nam o historiach nieznanych lub dawno zapomnianych. A przecież, czy to historia „Żniwiarza”, czy też innego zgrupowania to nasze wspólne dziedzictwo, o którym nie możemy zapomnieć.


Sałatka z quinoa i cukinii – Smacznie Mi\nQuinoa, komosa ryżowa. Bardzo wartościowa nie tylko dla osób na diecie bezglutenowej. Zachęcam do zapoznania się ze stronami http://zdrowylink.pl/gotowanie/zdrowa-zywnosc/ziarna-z-kraju-inkow i http://www.whfoods.com/genpage.php?dbid=142&tname=foodspice.\nSałatka idealna na przekąskę lub dla koleżanki na kolacje…. Smacznego Haniu\n1 mały świeży ogórek (opcjonalnie)\n1 marynowana papryka czerwona (opcjonalnie)\npół puszki kukurydzy (lub jedna mała puszka)\nSos czosnkowy (opcjonalnie) – 3 ząbki czosnku przecisnęłam przez praskę, wymieszałam z solą, pieprzem i łyżka octu winnego. Kiedy sól się rozpuściła dolałam 2-3 łyżki oliwy.\nQuinoa opłukałam pod bieżącą wodą i zalałam 2 szklankami wody. Doprowadziłam do wrzenia i pod przykryciem gotowałam ją 15 aż wchłonie całą wodę. (Gotowałam wg przepisu na opakowaniu, następnym razem krócej, wydaje mi się, że jest troszkę rozgotowana). Warzywa oczyściłam i pokroiłam – pieczarki, por i cukinię w krążki, cebulę i paprykę w paseczki a ogórka w średnią kostkę. Warzywa, oprócz cebuli, pora, marynowanej papryki, kukurydzy i ogórka, wymieszałam w misce z przyprawami i oliwą, wysypałam na blaszkę wyłożoną pergaminem i grillowałam w piekarniku aż się zarumienią. W sporej misce wszystkie składniki wymieszałam razem i doprawiłam sosem czosnkowym.\n2 thoughts on “Sałatka z quinoa i cukinii”\nAnonimowy March 15, 2013 at 7:33 am · Edit\nByła sycąca, lekko pikantna i …PRZEPYSZNA!!!!!!\nDobrze mieć taką psiapsiółkę, która nakarmi kiedy głód zagląda w oczy (nawet chwilę przed północą)\nBardzo, bardzo polecam ( oczywiście i Anię i sałatkę)\nakruka March 15, 2013 at 7:33 am · Edit\nmy też się polecamy 🙂


Porzucony przez matkę chłopiec ma autyzm. Nowe fakty w sprawie małego Dominika - Silesion.pl\nCzytasz: Porzucony przez matkę chłopiec ma autyzm. Nowe fakty w sprawie małego Dominika\nStrona główna News Porzucony przez matkę chłopiec ma autyzm. Nowe fakty w sprawie małego Dominika\n27-letnia matka chłopca znalezionego w Wielką Sobotę na klatce schodowej stanie dziś przed prokuratorem. Jej 21-letni partner trafił natomiast wczoraj do aresztu. Oto konsekwencje dramatu, jaki rozegrał się w weekend w Katowicach-Szopienicach. I choć nadal nie wiadomo, co popchnęło kobietę do tak okrutnego zachowania, pojawiły się nowe fakty w sprawie.\nPrzeczytaj również21-LETNI CHŁOPAK MATKI PORZUCONEGO 3-LATKA ZATRZYMANY!\nJak okazuje się, porzucone dziecko nie ma trzech, jak początkowo szacowano, a cztery lata, a na imię ma Dominik. Jak ustalili reporterzy TVN24, chłopiec cierpi na autyzm.\n- W domu było zawsze czysto, ciepło, było ugotowane jedzenie - powiedział w rozmowie z TVN24 Jarosław Michalski, dyrektor Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Wąchocku, który nadzorował tę rodzinę. Według Michalskiego, dotychczas matka doskonale opiekowała się Dominikiem, tworząc mu bezpieczny dom. Przestrzegała terminów badań chłopca, dbała o jego rozwój, regularnie spotykała się ze specjalistami. - Na przełomie lutego i marca coś się zmieniło - dodaje Jarosław Michalski.\nTo właśnie wtedy matka chłopca związała się z 21-latkiem. Dla niego postanowiła przeprowadzić się do Katowic, żeby z nim zamieszkać, a dotychczas poukładany świat Dominika zaczął się sypać.\nOpieka nad dzieckiem chorym na autyzm wymaga szczególnego przygotowania opiekunów. Dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu często nie reagują na polecenia, nie nawiązują kontaktu wzrokowego, nie potrafią porozumiewać się mową ani gestem. Bawią się w sposób nietypowy, często niezgodnie z przeznaczeniem zabawek, ponadto źle reagują na hałas, tłum, światła i unikają ludzi. Dla czterolatka cierpiącego na autyzm, tak duża zmiana jak przeprowadzka, zmiana środowiska i nowy opiekun mogą być poważną traumą.\nCzy to pod wpływem nowego związku matka Dominika postanowiła porzucić swoje dziecko? Czy to młodszy partner skłonił ją do pozbycia się chorego syna? Śledczy ustalają motywy działania pary. Dominik przebywa w jednej z placówek opiekuńczych w Katowicach, a o jego dalszych losach zdecyduje sąd rodzinny.\n#3-latek znaleziony w Katowicach\n#Katowice 3-latek odnaleziony