Czarter jachtów motorowych – oszczędność finansowa i czasowa\nStrona główna » Największe zalety czarteru jachtów motorowych\nKategoria: Sport 18 stycznia 2022\nCzarter jachtów motorowych to doskonała propozycja dla osób, które chcą spełnić swoje marzenia dotyczące wodnych wojaży. Pozwala także znacznie zaoszczędzić środki finansowe, które w przypadku zakupu łodzi na własność są nieporównywalnie wyższe. Dzięki wielu dostępnym ofertom czarteru jachtów można także wybrać taki model statku, który sprosta oczekiwaniom użytkowników. Na czym polega czarter jachtów motorowych?\nCzym się wyróżnia czarter jachtów motorowych?\nCzarter jachtów motorowych daje niepowtarzalne możliwości spędzenia wolnego czasu. To również sposób na niezależność i pełną dowolność – bez problemu można wybierać spośród dostępnych modeli łodzi i dopasowywać je do swoich potrzeb. Firmy oferujące czarter posiadają w ofercie wiele różnorodnych łodzi, które różnią się wyposażeniem i ceną. Ilość dostępnych sypialni, łazienek, czy innych udogodnień to podstawowa zaleta, jaką daje czarter jachtów motorowych. Żuławy to pod tym względem główny ośrodek, który zajmuje się wynajmem łodzi. Klienci doceniają takie rozwiązanie również ze względu na cenę i swobodę podróżowania. Zakup jachtu na własność wiąże się nie tylko z opłatami początkowymi, ale także dbaniem o regularny serwis, wymianą niesprawnych części i wieloma kłopotliwymi zadaniami.\nO czym pamiętać czarterując jacht motorowy?\nCzarter jachtów motorowych wymaga przede wszystkim przeanalizowania potrzeb użytkownika. Kilkudniowa przejażdżka wymaga zarówno dostępu do lodówki na pokładzie jachtu, jak i dostępu do wyposażonej kuchni, czy łazienki. To absolutne podstawy, które znacznie wpływają na komfort podróży. Przy zimowych wyprawach dobrym wyborem są także jachty z ogrzewaniem, które sprawi, że podróże będą jeszcze bardziej przytulne. Dlatego czarter jachtów motorowych Aquaczarter zyskał tak duże uznanie wśród Klientów, którzy cenią sobie wygodę i komfort podróżowania jachtem.\nDlaczego warto wypożyczać nowoczesne jachty motorowe?\nRenomowane firmy oferujące czarter jachtów dbają o jakość posiadanej floty. Nowoczesne łodzie powstają z wysokiej jakości materiałów, które zapewniają odporność na korozję i wpływ niekorzystnych czynników atmosferycznych. Takie modele zapewniają także użytkownikom niezbędną ilość miejsca, dzięki czemu można korzystać m.in. z opalania na rufie i relaksu z bliskimi. Jachty coraz częściej stanowią nie tylko środek transportu, ale namiastkę domu. Komfortowe, skórzane siedziska i nowoczesne technologie sprawiają, że podróże przebiegają w wyjątkowej atmosferze.


Ile wyniesie rata kredytu 1100 zł na 7% na okres 10 lat? - NajnizszeRaty.pl\nKoszt kredytu 1 100 zł na okres 10 lat na 7%\nOto analiza kosztów kredytu na kwotę 1 100 zł, na okres 10 lat przy oprocentowaniu 7% w skali roku z ratami równymi . Obliczenia zakładają brak dodatkowych opłat takich jak prowizja czy ubezpieczenie.\nKwota do spłaty: 1 533 zł\n1 miesięcy 6 zł 6 zł 13 zł\n4 lat 8 zł 4 zł 13 zł\nCałkowity koszt kredytu 1 100 zł na 10 lat przy oprocentowaniu 7% to 433 zł. Pierwsza rata wyniesie 13 zł. Poniżej prezentujemy podpowiedzi jak możesz obniżyć koszty tego kredytu.\nWydłużenie czasu spłaty o 2 lat to rata 11 zł, a odsetki jakie zapłacisz to 529 zł.\nNiższe oprocentowanie o 1 pkt. proc. to rata 12 zł, a odsetki jakie zapłacisz to 365 zł.\nBazowy: 1 100 zł na 7% na 10 lat 13 zł 0 zł\nOto co możesz zrobić aby odsetki od kwoty 1 100 zł były znacząco niższe niż 433 zł.\nCzasu spłaty krótszy o 2 lat to rata 15 zł, a odsetki jakie zapłacisz to 340 zł.\nRezygnując z rat równych możesz dużo zaoszczędzić. Raty malejące to rata 16 zł, a odsetki jakie zapłacisz to 388 zł.\nBazowy: 1 100 zł na 7% na 10 lat 433 zł 0 zł\nRaty malejące 388 zł 44 zł\nCzas spłaty krótszy o 2 lat 340 zł 93 zł\nKwota niższa o 110 zł to rata 11 zł, a odsetki jakie zapłacisz to 389 zł.\nZobacz symulację kredytu na 990 zł na 7% na okres 10 lat.\nKwota wyższa o 110 zł to rata 14 zł, a odsetki jakie zapłacisz to 476 zł.\nZobacz symulację kredytu na 1 210 zł na 7% na okres 10 lat.\nOprocentowanie wyższe o 1 pkt. proc. to rata 13 zł, a odsetki jakie zapłacisz to 502 zł.\nTwój wybór: 1 100 zł 7% 10 lat 1 533 zł 13 zł\n1 Mniejsza kwota o 110 zł 990 zł 7% 10 lat 1 379 zł 11 zł\n2 Większa kwota o 110 zł 1 210 zł 7% 10 lat 1 686 zł 14 zł\n4 Większe oprocentowanie o 1 pkt. proc. 1 100 zł 8% 10 lat 1 602 zł 13 zł\nRaty malejące koncentrują się na efektywnej spłacie pożyczonego kapitału. Dzięki nim kwota jaką oddasz do banku będzie niższa o 44 zł niż w przypadku rat równych. Wprawdzie przez pierwsze lata spłaty zadłużenia raty będą stosunkowo wysokie (16 zł), jednak początkowe trudy owocują niskimi ratami w późniejszym okresie.\nRaty równe są stałe przez cały okres trwania umowy, w efekcie daje to znacznie niższe, niż w przypadku rat malejących, kwoty miesięcznych płatności. W początkowym etapie spłacania zadłużenia, raty będą niższe o 3 zł. W pierwszych latach spłaty jest to spora ulga dla domowych finansów, jednak w skali 10 lat okupione jest to koniecznością zapłacenia bardzo wysokich odsetek. Do spłaty będzie 44 zł więcej!\nOto analiza kredytu hipotecznego na kwotę 1 100 zł oprocentowany na 7% na 10 lat, poniżej przedstawiamy zestawienie kosztów dla rat równych oraz malejących.\n433 zł 388 zł 44 zł\n1 533 zł 1 488 zł 44 zł


Wystawa malarstwa w galerii Kaloryfer – Gmina Pruszcz niezależny portal – aktualna informacja\nOśrodek Kultury, Sportu i Rekreacji Gminy Pruszcz Gdański z siedzibą w Cieplewie zaprasza do galerii Kaloryfer przy ulicy Długiej 20a na wystawę „Malarskie transkrypcje”. Ekspozycję stanowią prace wykonane przez amatorki, uczestniczki warsztatów malarstwa, odbywających się w pracowni plastycznej ośrodka, oraz obrazy mieszkańców gminy Pruszcz Gdański. Wstęp wolny.\nUroczyste otwarcie wystawy odbyło się 15 maja i zgromadziło nader liczną publiczność.\n– Ekspozycja obejmuje obrazy zainspirowane malarstwem znanych artystów i stanowiące efekt twórczego przeniesienia na płótno innych prac, np. fotograficznych. Osoby, które widziały wcześniejsze dokonania autorek, były pod wrażeniem postępów, jakie poczyniły uczestniczki warsztatów – przyznaje Agnieszka Michalczyk, kuratorka wystawy i opiekun pracowni plastycznej OKSiR. – Goście z zainteresowaniem i dużym uznaniem komentowali wystawione kolaże i obrazy olejne. Nie brakowało nawet chętnych do nabycia poszczególnych prac.\nWystawa została zorganizowana przy wsparciu z funduszy unijnych, w ramach działania Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju, objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.\n– Dzisiejszy wernisaż to kolejny krok w realizacji operacji ”Trzy Krajobrazy w galerii sztuki – wyposażenie galerii wystawienniczej Kaloryfer w Cieplewie i organizacja wystaw prezentujących dorobek lokalnych twórców” – wyjaśnia Grzegorz Cwaliński, dyrektor OKSiR Cieplewo. – W ramach tzw. małych projektów, z Departamentem Rozwoju Obszarów Wiejskich Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego podpisaliśmy umowę na dofinansowanie przedsięwzięcia kwotą ponad 13 tys. zł. Dzięki temu galeria wystawiennicza Kaloryfer w Cieplewie wzbogaciła się m.in. w nowe stoliki i stoły, hokery i krzesła oraz aluramy, a także system ścianek ekspozycyjnych do prezentacji np. grafik, rysunków czy batików. „Malarskie transkrypcje” to już trzecia wystawa w nowo wyposażonej galerii. Można ją oglądać od poniedziałku do piątku, w godzinach 9:00-20:30.\nKultura, Łęgowo, OKSiRKultura, Łęgowo, OKSiR\nStraszyn. Debatowano o bezpieczeństwie\nOne Thought to “Wystawa malarstwa w galerii Kaloryfer”\n6 lutego, 2015 at 1:34 pm


Szkolenie negocjacje zakupowe - Human Skills\nNegocjacje zakupowe dla dostawców.\nRozpoczęcie szkolenia, ustalenie celów i potrzeb uczestników w zakresie negocjacji zakupowych. Gra na rozpoczęcie.\nModuł I – Negocjacje zakupowe dla dostawców. Rola kupca i działu zakupów w organizacji\nModuł II – Negocjacje zakupowe dla dostawców. Warsztat pracy kupca\nModuł III – Negocjacje zakupowe dla dostawców. Negocjacje z kupcem\nPodsumowanie szkolenia z zakresu negocjacji zakupowych oraz sporządzenie osobistej check – listy.\nKonkretna a przy tym sympatyczna trenerka, która uczy realizacji celów negocjacyjnych z zachowaniem relacji. Przedstawia proces negocjacji krok po kroku. Przede wszystkim praktyka. Duże uznanie dla podejścia NVC.


Chemicy z Nowosybirska opracowali ekologiczny dodatek do benzyny poprawiający jej właściwości | PL.NPVUA\nStrona główna > Nauka i Technologia > Chemicy z Nowosybirska opracowali ekologiczny dodatek do benzyny poprawiający jej właściwości\nChemicy z Instytutu Katalizy w Nowosybirsku. GK Boreskov z oddziału syberyjskiego Rosyjskiej Akademii Nauk opracował specjalny dodatek do benzyny z substancji uzyskanej z przetwarzania słomy i drewna. Ten dodatek polepsza jego właściwości – sprawia, że benzyna jest odporna na ujemne temperatury i zmniejsza zużycie, pisze TASS.\nDodatek powstał z pochodnych furfuralu. Tę substancję otrzymuje się przez zmieszanie odpadów rolnych i drewna z kwasem siarkowym. Przy jego użyciu właściwości cieczy, z którymi reaguje, nieznacznie się zmieniają – staje się ona bardziej przewodząca ciepło. Ponadto, w porównaniu z substancjami analogowymi, takimi jak etanol, furfural nie jest toksyczny\nPracownik Laboratorium Katalitycznych Procesów Przetwarzania Surowców Odnawialnych SB RAS\n"Teraz jesteśmy na etapie eksploatacji suplementów paliwowych i studiowania wpływ pochodnych furfuralu na główne i operacyjne właściwości benzyny silnikowej. Bardzo prawdopodobne jest, że powiem, że w przyszłości pojawi się zielony wysokooktanowy dodatek z prostej słomy "\nIlon Mask przyznał się do posiadania dwóch samochodów benzynowych\nNiedawno inżynierowie z Pensylwanii stworzyli baterię, która może pokonać jeden z głównych problemów. przeszkody napotykane przez pojazdy elektryczne – zimna pogoda. W ich konstrukcji może pojawić się nowa bateria, może się rozgrzać i nie zależy od zimna\nJednocześnie wszystkie światowe firmy transportowe angażują się w rozwój pojazdów elektrycznych lub transportu, który porusza się na odnawialnych źródłach energii. Wcześniej naukowcy z Massachusetts Institute of Technology (MIT) i firmy Fusion Systems powiedzieli, że w ciągu 15 lat Stany Zjednoczone wytworzą nieograniczoną ilość prawie darmowej iw pełni odnawialnej energii. Według nich rozwój ten położy kres ludzkości na drogich paliwach kopalnych – przede wszystkim ropie, węglu, łupkach naftowych, gazie ziemnym, torfie i spowolni procesy zmian klimatu.


4 powody by wziąć lekcje angielskiego dla dzieci na Malcie z BELS\nutworzone przez BELS | Maj 22, 2018 | BELS Blog, Malta |\nLekcje angielskiego dla dzieci na Malcie w BELS to doskonała wymówka, aby połączyć rodzinne wakacje z nauką w bezpiecznym i fantastycznym otoczeniu. Dlaczego właśnie Malta?\nMalta i Gozo zawsze były ulubionym miejscem spędzania wakacji rodzinnych ze względu na bezpieczeństwo, piękno przyrody i wyjątkową historię. W ostatnich latach wyspy stały się znane z wysokiej jakości szkół języka angielskiego, dzięki czemu są idealnym miejscem na rodzinne wakacje połączone z kursami języka angielskiego. Oto dlatego zachęcamy do lekcji angielskiego dla dzieci na Malcie:\n1. Jest to bezpieczna, rodzinna wyspa\nNiezależnie od tego, czy bawi się na ulicy, czy w sklepie na rogu, Malta to miejsce, w którym możesz dać swoim dzieciom odrobinę wolności bez narażania ich bezpieczeństwa. Jest to szczególnie prawdziwe na północy wyspy, gdzie odbywają się lekcje angielskiego dla dzieci na Malcie w szkole BELS.\n2. Przyroda, historia i kultura\nTu znajdzie się wiele okazji do rodzinnych wędrówek po dziewiczej krainie w dolinach lub przy klifach czy niekończących się sposobów na relaks w niewiarygodnych wodach oraz wiele miejsc rodzinnej rozrywki.\nOprócz aktywności fizycznej istnieje również możliwość poznania historii i kultury. Malta to żywy podręcznik historii; za każdym rogiem czai się historia, którą można poznać. Grecy, Fenicjanie, Kartagińczycy, Rzymianie, Bizantyjczycy, Turcy i Brytyjczycy odcisnęli swoje piętno na Malcie. Prowadzonych jest również mnóstwo lekcji dla dzieci na Malcie poza nauką języka angielskiego.\n3. Program dla rodziców i dzieci w BELS\nW lipcu BELS oferuje program dla rodziców i dzieci. Jest idealny dla rodziców, którzy chcą, aby lekcje angielskiego dla dzieci na Malcie odbywały się w tym samym czasie co kursy dla dorosłych. To szansa na połączenie wyjazdu edukacyjnego z rodzinnym wypoczynkiem. Lekcje angielskiego dla dzieci na Malcie odbywają się w tym samym czasie, co kurs dla dorosłych, dzięki czemu możesz swobodnie uczyć się angielskiego, wiedząc, że Twoje dziecko jest w dobrych rękach i pod tym samym dachem. Alternatywnie, możesz zarezerwować lekcje języka angielskiego dla dzieci na Malcie na własną rękę.\n4. Komunikacyjne i interaktywne lekcje angielskiego dla dzieci\nW BELS stosujemy podejście komunikacyjne i mieszane łącząc cyfrowe metody nauczania z tradycyjnymi w interaktywnych salach lekcyjnych. Tematy i materiały wykorzystywane podczas lekcji języka angielskiego dla dzieci na Malcie mają na celu zaangażowanie młodych uczniów. Dzięki połączeniu filmów wideo, muzyki, rymowanek szkółek, książek i aktorstwa, zapewniamy, że nasze lekcje języka angielskiego dla dzieci są dostosowane do ich potrzeb i bardzo praktyczne.\nJeśli chcesz uzyskać więcej informacji lub wycenę lekcji języka angielskiego dla dzieci na Malcie, wyślij do nas wiadomość e-mail na adres [email protected].


Dnia 23 października br. Ojciec Święty Benedykt XVI wpisał w poczet świętych. bł. ks. Zygmunta Gorazdowskiego, którego Jan Paweł II nazwał prawdziwą perłą duchowieństwa Archidiecezji Lwowskiej.\nŻył on w latach 1845-1920, a pochodził z Sanoka. Był kapłanem zabiegającym o głęboką więź człowieka z Bogiem, mówiącym o Bogu z wielką radością i entuzjazmem, sprawującym Msze Święte i inne sakramenty ze skupieniem i pobożnością. Z jego postawy emanowało poczucie braterskiej więzi z wszystkimi. Nazywano go Księdzem dziadów, Ojcem ubogich, drugim proboszczem z Ars, Lwowskim Bratem Albertem. Był gotowy nieść pomoc każdemu, kto znalazł się w potrzebie, a zwłaszcza ludziom najuboższym, chorym, dzieciom osieroconym, czy porzuconym niemowlętom. Założył wiele dzieł dobroczynnych, w których troskę o potrzebujących powierzył kobietom otwartym na sprawy miłosierdzia. One to, zapalone duchem Założyciela, dały początek Zgromadzeniu Sióstr św. Józefa, które do dziś kontynuuje dzieło bł. Zygmunta Gorazdowskiego nie tylko w Polsce, na Ukrainie i innych krajach Europy, ale też na kontynencie Afryki i Ameryki Płd., pracując w 62 placówkach.\nNa Dolnym Śląsku dzieło bł. Zygmunta, podjęły Siostry św. Józefa po wysiedleniu z Kresów Wschodnich w roku 1946. Przybyły one tu wraz z sierotami wojennymi, którymi nie przestały się opiekować nawet w trudnym czasie wysiedlenia. To dzieło zaowocowało powstaniem Domu Dziecka w Wierzbicach Wrocławskich, a zarazem pierwszej placówki Sióstr św. Józefa na Dolnym Śląsku. W roku 1961 na skutek ustawy rządowej dzieci zostały skierowane do ośrodków państwowych, a siostrom zlecono opiekę nad dziećmi niepełnosprawnymi fizycznie i umysłowo. Obecnie jest tam Zakład Opiekuńczo-Leczniczy wraz ze Specjalnym Ośrodkiem Wychowawczym, gdzie 50 dzieci niepełnosprawnych korzysta z opieki leczniczej wraz z rehabilitacją, z nauki szkolnej w zakresie szkoły podstawowej oraz gimnazjum, jak również z całodobowej opieki. Warto zaznaczyć, że zarówno personel, jak i dzieci znają i kochają bł. Zygmunta, a w bieżącym roku Patronem Szkoły – za zgodą Wydziału Oświaty i Rady Powiatu Wrocławskiego – został uroczyście ogłoszony bł. Zygmunt Gorazdowski.\nStolica Ziemi Dolnośląskiej – Wrocław, już od 17 kwietnia 1946 roku jest terenem pracy Sióstr św. Józefa. Wkrótce po przybyciu, siostry otworzyły stołówkę dla ubogich studentów Uniwersytetu Wrocławskiego, która funkcjonowała przez 10 lat. Równocześnie w tym samym roku, siostry zorganizowały tu przedszkole, mając na uwadze szczególnie dzieci rodzin wysiedlonych ze Wschodu. Jednak w 1962 roku zostało ono zlikwidowane decyzją władz państwowych. Na nowo przedszkole zostało zorganizowane 1989 roku. Aktualnie uczęszcza do niego ok. 100 dzieci. Tutaj również rodzice przedszkolaków oraz młodzież mają możliwość korzystania z duchowej pomocy – szczególnie w czasie organizowanych dni skupienia.\nMiłość do Kościoła – tak żywą w sercu Założyciela, Siostry wyraziły podejmując od lipca 1946 r. pracę w Kurii Arcybiskupiej, którą kontynuują.\nOd roku 1992 dom sióstr przy ul. Prusa 28/IIb jest głównym Domem Prowincji Wrocławskiej Zgromadzenia Sióstr św. Józefa.\nŚwiadectwem kontynuacji dzieła bł. Zygmunta jest także placówka w Polanicy Zdroju. Od chwili przybycia w 1947 roku, Siostry św. Józefa zajęły się najbiedniejszymi dziećmi – powojennymi sierotami (wśród nich były również dzieci niemieckie), tworząc dla nich Dom Dziecka. W roku 1961 decyzją władz państwowych został zlikwidowany Dom Dziecka, a siostrom powierzono dzieci niepełnosprawne umysłowo. Były to dzieci pochodzące z bardzo ubogich środowisk. Rok później utworzono tu specjalną szkołę podstawową. W ostatnich latach – staraniem sióstr – przy Specjalnym Ośrodku Wychowawczym wybudowano budynek dla Gimnazjum Specjalnego, z którego korzysta nie tylko młodzież z Ośrodka Wychowawczego, ale też z miasta oraz młodzież dojeżdżająca z pobliskich miejscowości. Obecnie w tym ośrodku siostry obejmują całkowitą opieką ok. 100 dzieci specjalnej troski, które pochodzą z Kotliny Kłodzkiej. Ośrodek realizuje program wychowawczy oparty na wskazaniach bł. Zygmunta Gorazdowskiego.\nOd roku 2001 Siostry św. Józefa pracują w Polanicy, również w Domu Księży Emerytów. Placówka ta została otwarta, jako dar wdzięczności za beatyfikację Założyciela Zgromadzenia.\nKolejnym dziełem podjętym w duchu bł. Zygmunta Gorazdowskiego jest Świetlica Socjoterapeutyczna w Bolkowie im. bł. Z. Gorazdowskiego, która istnieje od 1998 roku. Misją świetlicy jest opieka i pomoc w procesie rozwoju i wychowania dzieci oraz młodzieży, w oparciu o wskazania wychowawcze bł. ks. Zygmunta. Świetlica ma na celu zapobieganie patologiom społecznym. Realizuje programy opiekuńczo-wychowawcze, profilaktyczne i socjoterapeutyczne dla dzieci i młodzieży. Dla pracowników świetlicy oraz dla rodziców prowadzone są warsztaty edukacyjne. Aktualnie korzysta ze świetlicy 34 dzieci, a jest w nią zaangażowanych kilkunastu wolontariuszy spośród starszej młodzieży. Placówka współpracuje z samorządem miast Bolków i Jawor. Harmonijna współpraca świetlicy ze szkołą średnią w Bolkowie, współpraca z pozostałymi szkołami oraz innymi instytucjami lokalnymi sprzyja rozwojowi tego dzieła. W świetlicy spotyka się również grupa liderska z Zespołu Szkół Agrobiznesu w Bolkowie.\nNieść pomoc cierpiącemu Chrystusowi w drugim człowieku – to duchowy testament patrona świetlicy, bł. Zygmunta Gorazdowskiego, który przyświeca pracy wychowawczej tego dzieła.\nSiostry prowadząc dzieła charytatywne, pozostają w ścisłej współpracy z lokalnym Kościołem, troszcząc się o świątynie, o muzykę i śpiew liturgiczny, włączają się w miarę możliwości i potrzeb w pracę katechetyczną, jak również w animację parafialnych grup dziecięcych i młodzieżowych. Każda wspólnota realizuje też spontaniczną pomoc ubogim.\nWarto wiedzieć, że relikwie bł. Zygmunta znajdują się w Kościele św. Idziego we Wrocławiu, w sanktuarium w Wambierzycach, jak również w kaplicy duszpasterstwa dla Niesłyszących i Niewidomych w kościele NMP na Piasku we Wrocławiu. Ma je także każda Wspólnota Zgromadzenia Sióstr św. Józefa.\nDziś mamy dziesiątki świadectw o przemożnym orędownictwie bł. Zygmunta: o cudownych uzdrowieniach (zatwierdzonych przez Kościół), o uwolnieniu z nałogów, o znalezieniu pracy, o pojednaniu w rodzinie, o doczekaniu się własnego potomstwa w małżeństwach bezdzietnych. Zechciejmy zatem korzystać z Jego orędownictwa, a zarazem pełniej radować się kanonizacją wielkiego naszego rodaka.


Smażalnie Ryb (1)\nAtrakcje Turystyczne Kluby/Dyskoteki (0)\nKalendarz imprez Firmy\nCiśnienie atmosferyczne: 1009 mb\nOgłoszenia\tORIFLAME - nowa oferta i nowe możliwości!\nSpecjalista ds. Roszczeń i Ubezpieczeń\nUstroń JASZOWIANKA\tJASZOWIANKA\n+48 607 453 598\tKarczma Jaszowianka znajduje się w malowniczej dolinie Ustronia- Jaszowcu u podnóża góry Równicy, Palenicy i Czantorii. W pobliżu karczmy z pokojami gościnnymi znajduje się dużo zieleni. Do dyspozycji naszych klientów mamy duży taras, grilla oraz plac zabaw dla dzieci. W sąsiedztwie znajdują się wyciągi narciarskie, liczne szlaki turystyczne, oraz trasy rowerowe. Organizujemy wszelkie imprezy integracyjne, rodzinne i biznesowe, kuligi w miłej atmosferze, przy dźwiękach góralskiej muzyki i ze wspaniałą regionalną, staropolską i myśliwską kuchnią.\nWczasowa 22, Ustroń -\nTel.: +48 607 453 499\tCeny od: 40,00zł\tZadaj pytanie\nPosiadamy 7 pokoi. Jesteśmy w stanie pomieścić maksymalnie 21 osób:\n* 3 pokoje 3 osobowe\n* 1 pokój typu studio (2 pokojowy 4 osobowy)\n* 1 pokój 2 osoby z 2 osobową kanapą rozkładaną\nO Ustroniu Ważne adresy i telefony Trasy spacerowe Plan Miasta Video Galeria Noclegi\nHotele Obiekty SPA Ośrodki Pensjonaty Apartamenty Kwatery Agroturystyka Wyciągi\nWyciągi Szkoły narciarskie Gastronomia\nAtrakcje turystyczne Kluby/Dyskoteki Puby Kalendarz imprez Firmy\n© 2012 Ustron.com. All rights reserved. Polityka cookiesProjekt i realizacja: Iguana Studio Agencja Reklamowa


Elegancka bonżurka na lato / lekka / Bordo XL 503 - 8109233068 - oficjalne archiwum Allegro\nElegancka bonżurka na lato / lekka / Bordo XL 503 (8109233068)\nZakończona o 10:50 dnia 18.08.2019 r.\noferta nr 8109233068\nElegancka bonżurka męska ( krótki szlafrok ) Revise RE-503\nStylowa męska bonżurka uszyta z praktycznej mieszanki bawełny i poliestru. Tkanina zastosowana w szlafroku jest lekka i cienka, umiarkowanie ciepła. Do zastosowań domowych może to być szlafrok całoroczny, nada się też do szpitala, SPA itp.\nZewnętrzna warstwa tkaniny wykonana jest z poliestru w satynowym stylu ( jest lekko śliska i połyskliwa ), wewnętrzna część to przyjemna w dotyku bawełna z lekkim meszkiem. Tkanina produkowana jest na nasze zamówienie w Hiszpanii.


Jest taki czas... - EKO-DECO\nŚwiąteczne przygotowania idą pełną parą, a ja dopiero zamykam produkcję kartek. Nie jestem w stanie określić, ile ich wykonałam...Każdego roku pada nowy rekord. Dlatego dzisiaj podzielę się z Wami chociaż namiastką mojej "dłubaniny".\nW tym roku największym zainteresowaniem cieszyły się kartki w bielach, kremach z naturalnymi, pachnącymi ozdobami:\nPowstał też szereg kartek o tematyce świątecznej z dodatkowymi motywami, jak choćby ta z konikiem w roli głównej dla instruktorki jazdy konnej moich dzieciaczków:\nPowstało również sporo kartek z motywem szopki bożonarodzeniowej, a także zegara symbolizującego nadejście Nowego Roku, a wszystko w bardzo zimowych klimatach, może z tęsknoty za białymi świętami, na które się nie zapowiada:\nZaskoczyło mnie powodzenie kartek o bardzo wyrazistym turkusowo-niebieskim kolorze w połączeniu z bielą i drobnymi, czerwonymi akcentami:\nW swoich pracach wykorzystałam wiele ozdób z Eko-deco, m.in. aniołka, płatki śniegu w dwóch wersjach - delikatnej i ażurowej, śnieżynkę, świąteczną girlandę z gwiazdkami, szopkę, świece z ostrokrzewem, konia i napis.\nTags: Edyta, eko-deco, kartki, kartonowe ozdoby\nMarzka30 28 grudnia 2016 12:58\nEdytko, masz ogromny talent i niewyczerpane morze pomysłów. Kartki są przecudne, magiczne. Nie wiem, którą by wybrała, gdybym miała taką możliwośc, haha, ale ta z aniołekiem na górze jest boska, i ta z koniem, i ten zegar...co za wykrojnik! ten brzegowy ze śnieżkami tez piękny...a tekturki, ojej, tu wszystko jest cudowne. Pozdrawiam\nDido, Kraina Splotów 30 grudnia 2016 11:08\nBardzo, bardzo dziękuję za tyle ciepłych słów :) Pozdrawiam serdecznie :)


W Wielichowie powitano nową komendant - WIELICHOWO | PGO24\nW Wielichowie powitano nową komendant\nPGO24 — 24 listopada 2016 0 comment\nNowa komendant grodziskiej policji, komendant komisariatu w Rakoniewicach i naczelnik wydziału prewencji z Grodziska byli gośćmi ostatniej sesji Rady Miejskiej Wielichowie.\nSpotkanie stało się okazją do wymiany informacji na temat funkcjonowania służb policyjnych w wymiarze lokalnym. Panią Romę Figaszewską, nową komendant KPP w Grodzisku Wielkopolskim, przywitano w Wielichowie kwiatami.\nNiżej prezentujemy zapis wypowiedzi policjantów goszczących na sesji. Dowiemy się z niego m. in. o rozpoczętym procesie przywracania rewiru dzielnicowych w Wielichowie. Od pierwszego grudnia w Wielichowie ma być dwóch dzielnicowych. Będą nimi Mariusz Lepa, który pracuje tutaj obecnie i Żaneta Bajer, która ma dołączyć z Grodziska. Policjanci będą rozpoczynać służbę w Rakoniewicach, po czym będą przyjeżdżać do Wielichowa, aby być w zasięgu potrzeb mieszkańców. Kontakt z dzielnicowymi – również za pośrednictwem smartfona – wystarczy ściągnąć aplikację “Moja komenda”.\nZ wypowiedzi dowiadujemy się również o skali zarejestrowanych przypadków przemocy w rodzinie na terenie gminy, problemie spożywania alkoholu w miejscach niedozwolonych, a także policyjnych działaniach prewencyjnych.\nPoprzedni Gadał dziad do obrazu…\nKolejny Zatwierdzono taryfy za wodę i ścieki


Podstawowe powody zaburzeń erekcji. | Wybieraj najlepsze metody poprawy libido\nIlość chorych na impotencję zwiększa się z każdym rokiem, dlatego tak wiele znaczy poznanie przyczyn zaburzeń oraz poinformowanie o nich mężczyzn zagrożonych tego typu dolegliwościami. Na impotencję narażony jest każdy, a więc wszyscy muszą wiedzieć skąd się ona bierze oraz jak się jej wystrzegać. Duża grupa impotentów spotkała się z chorobą ze względu na niewłaściwe odżywianie, siedzący tryb życia oraz znikome ilości odpoczynku. Są to panowie, których wyleczenie nie stanowi większych trudności, gdyż w pierwszej kolejności lekarz przepisuje im środki farmakologiczne, które są doraźną pomocą.\nPrzypomnijmy, że przyjęcie jednej małej tabletki na około pół godziny przed stosunkiem sprawia, że pacjent jest w stanie przez 4 do nawet 36 godzin uprawiać seks. Oczywiście, nie bezustannie, ale po stymulacji seksualnej, można odbyć wiele, bardzo satysfakcjonujących orgazmów. Oczywiście, oprócz tabletek niezbędna jest zmiana stylu życia, a więc wprowadzenie ćwiczeń jako stałego elementu każdego dnia, odpowiednie modyfikacje w diecie i inne. Dużą rolę odgrywa także wykonywana praca, a dokładniej może być ona przyczyną zaburzeń wzwodu, przede wszystkim dotyczy panów na wysokich stanowiskach oraz osób narażonych na duże ilości stresu w trakcie wykonywanych przez nich czynności (jak na przykład odpowiedzialność na czyjeś życie).\nImpotencja https://kamagra2020.pl/prod_kamagra100gold.html to również skutek uboczny przyjmowania leków, które dzięki swojemu wpływowi na ludzki organizm są w stanie całkowicie uniemożliwić odbywanie stosunków seksualnych między kobietą a mężczyzną. W przypadku starszych mężczyzn za zaburzenia erekcji odpowiada przede wszystkim zanikający z ich ciała testosteron, który jest niezbędny do właściwego funkcjonowania narządów płciowych. Niestety nie istnieją żadne naturalne sposoby, aby wyrównać poziom testosteronu, albo zwiększyć jego produkcję, stąd niezbędne jest rozpoczęcie przyjmowania odpowiednich leków, które umożliwiają powrót do uprawia seksu z partnerką.


MOT - przegląd techniczny auta w UK londynek.net\n28 lipca 2021 1\nMOT to dokładny przegląd stanu technicznego pojazdu. (Fot. Getty Images)\nPrzegląd techniczny musi przejść każde auto, które ma więcej niż trzy lata. W przypadku kontroli policyjnej oraz braku ważnego MOT, kierowca otrzymuje mandat w wysokości nawet £1 000. Z kolei w razie wypadku, pojazd bez aktualnego przeglądu nie jest objęty ubezpieczeniem.\nKoszt wykonania przeglądu technicznego zależy od rodzaju pojazdu. Cena przeprowadzenia testu MOT nie może jednak przekroczyć ustalonej przez rząd kwoty maksymalnej. Maksymalny koszt MOT w przypadku samochodu to £54,85, a motocyklu - £29,65. Więcej o opłatach za MOT można znaleźć na stronie brytyjskiego rządu.\nNumer identyfikacyjny pojazdu (Vehicle identification number - VIN);\nTablica rejestracyjna - stan, umocowanie, czytelność oraz format liter/cyfr;\nŚwiatła - stan, działanie, mocowanie oraz odpowiedni kolor;\nUkład kierowniczy i zawieszenie - stan oraz działanie;\nWycieraczki i spryskiwacze - zapewnienie poprawnej widoczności;\nSzyba przednia - zapewnienie poprawnej widoczności drogi;\nKlakson - typ oraz działanie;\nPasy bezpieczeństwa - wszystkie pasy bezpieczeństwa sprawdzane są pod katem typu, stanu technicznego, działania i bezpieczeństwa. Pojazd musi być wyposażony we wszystkie obowiązkowe pasy bezpieczeństwa;\nSiedzenia - bezpieczeństwo siedzeń przednich. Siedzenia przednie i tylne mają być zabezpieczone w pozycji pionowej;\nUkład paliwowy - brak przecieków, korek pasuje do wlewu paliwa i szczelnie go zamyka. Korek będzie musiał być wyjęty, pamiętaj by mieć ze sobą kluczyk;\nEmisja spalin - pojazd musi spełniać normy wydalania spalin. Normy uzależnione są od wieku pojazdu oraz rodzaju paliwa;\nUkład wydechowy - kompletny, bezpieczny, bez poważnych przecieków, zapewniający wydajne wyciszenie;\nDrzwi - otwieranie oraz zamykanie. Zasuwy zabezpieczone w zamkniętej pozycji. Drzwi przednie powinny otwierać i zamykać się z wewnątrz i z zewnątrz. Może pojawić się konieczność otworzenia tylnich drzwi w celu uzyskania dostępu do sprawdzanych elementów;\nKoła i opony - stan techniczny, bezpieczeństwo, typ i rozmiar opon, głębokość bieżnika (koło zapasowe nie podlega badaniu);\nHamulce - stan, działanie oraz wydajność (test sprawnościowy) sprawdzane będą na testerze rolkowym. Pojazdy z napędem wyłącznie 4x4 będą testowane na odpowiednim odcinku drogi, z użyciem poprawnie skalibrowanego i obsługiwanego akcelometru (decelerometer), lub jeśli stacja jest w nią wyposażona, na płycie do testowania hamulców.\nŚwiatła - stan, działanie, zabezpieczenie, oraz odpowiedni kolor świateł głównych, świateł tylnich, kierunkowskazów i reflektorów. Sprawdzana będzie również poprawność ustawienia świateł głównych;\nUkład kierowniczy i zawieszenie - stan, bezpieczeństwo oraz działanie - widelec, mocowania, łożyska, przełączniki itd.;\nKlakson - poprawność działania i odpowiedni typ;\nUkład wydechowy - kompletny, bezpieczny, odpowiedni dla danego typu pojazdu, nie za głośny;\nPrzyczepa motocyklowa - sprawdzenie połączenia, zawieszenia, łożyska koła, ustawienie koła, światła, opony;\nGeometria ustawienia kół - poprawna geometria przedniego i tylnego koła;\nRama - brak pęknięć, rys, uszkodzeń, odkształceń i korozji mogących wpływać na kierowanie i hamulce;\nKoła i opony - stan i bezpieczeństwo kół i opon, rozmiar, typ, głębokość bieżnika;\nHamulce - stan, działanie, test wydajności, dźwignie;\nOgólne - podpory stóp, siedzenia, stan i bezpieczeństwo.


Powojenna przemiana Simone de Beauvoir | Dialog – Miesięcznik poświęcony dramaturgii współczesnej\nPowojenna przemiana Simone de Beauvoir\nPo wspólnej lekturze „Pożądania schwytanego za ogon” Pabla Picassa (1944). Od lewej w górnym rzędzie: Jacques Lacan, Cécile Éluard, Pierre Reverdy, Louise Leiris, Pablo Picasso, Zanie Campan, Valentine Hugo, Simone de Beauvoir; niżej: Jean-Paul Sartre, Albert Camus, Michel Leiris, Jean Aubier. Fot. Réunion des Musées Nationaux\nNumer 9/2019 (754)\nW piątek 25 sierpnia 1944 roku generał Charles de Gaulle wygłosił przemówienie pod paryskim ratuszem. Ogłosił w nim wyzwolenie miasta spod okupacji nazistów. Jego słowa „Paryż! Paryż złamany! Paryż maltretowany! Paryż wyzwolił sam siebie!” upewniły Francuzów, że koniec drugiej wojny światowej jest już bliski. Następujące po wyzwoleniu dni tak opisywała trzydziestosześcioletnia wtedy Simone de Beauvoir:\nSkończyło się: wszystko się zaczyna […]. Po dachach tkwili jeszcze strzelcy, mnie zaś ogarniał smutek, kiedy wyczuwałam ponad głową tę czającą się nienawiść […]. Ale szybko zmiatała go radość. Dnie i noce upływały na pijaństwie, włóczędze i śmiechu, świętowaliśmy z przyjaciółmi nasze wyzwolenie. I wszyscy, którzy się nim radowali podobnie jak my, bliscy czy dalecy, stawali się naszymi przyjaciółmi. Cóż za rozpasanie braterstwa! 1\nRównocześnie jej kolega ze studiów na École normale supérieure, Robert Brasillach, były redaktor naczelny tygodnika „Je suis partout” (Jestem wszędzie), już od kilku dni ukrywał się na poddaszu budynku przy ulicy de Tournon 16, tuż nad Ogrodem Luksemburskim i Senatem, a obok placu Odéon. Siedziba gazety została splądrowana już wcześniej, a budynek przy rue Rivoli – przejęty przez podziemną prasę.\nBrasillach miał wszelkie powody, by przez pierwsze dni po wejściu aliantów do Paryża nie rzucać się w oczy. Urodzony w 1909 roku, stracił ojca w jednej z bitew pierwszej wojny światowej. Jako szesnastolatek wysłany został przez matkę i ojczyma do jednego z najlepszych liceów w Paryżu, Louis-le-Grand (uczęszczali do niego między innymi Maximilien Robespierre, Charles Baudelaire i Jean Paul Sartre), a następnie dostał się do wspomnianej już École normale supérieure, która przez ostatnie dwa wieki – od 1794 roku – wychowywała pokolenia przyszłych noblistów, polityków, filozofów i pisarzy. Od początków obecności Brasillacha na ENS jasne było, że młody mężczyzna odznacza się talentem literackim, który potem zresztą spożytkował jako autor kilku powieści – w tym jednej nominowanej do prestiżowej nagrody Goncourt. Równie oczywista jednak wydawała się jego przynależność polityczna do ruchów związanych z Action Française, która była jednocześnie partią polityczną – kolebką francuskiej prawicy dwudziestego wieku – gazetą codzienną oraz sposobem myślenia [o świecie]. Action Française opowiadała się za antysemickim nacjonalizmem, rojalizmem i katolicyzmem oraz nienawiścią wobec obcokrajowców, tak Niemców jak Żydów. Jej lider, Charles Maurras, uważał się za współczesnego Sokratesa i promował kulturowy mit francuskiego geniuszu […]. Militarne skrzydło Action Française, „Camelots du Roi”, walczyło w jej imieniu na ulicach. 2\nW roku 1931 niespełna dwudziestodwuletni Robert Brasillach rozpoczął swoją karierę krytyka literackiego właśnie na łamach gazety AF – najmłodszego, jaki kiedykolwiek w niej pisał – zyskując znaczącą rozpoznawalność w kraju, szczególnie że ówczesny nakład gazety oscylował wokół stu tysięcy egzemplarzy w całym kraju 3. Stopniowo jednak jego poglądy ulegały radykalizacji, tak zresztą, jak radykalizowały się poglądy w całej Francji. Kryzys demograficzny spowodowany latami 1914-1918, światowy kryzys finansowy, który nałożył się na ten wewnętrzny 4 oraz lokalne afery polityczne, by wymienić tylko kilka czynników, złożyły się na rosnący chaos nad Sekwaną i wzrastający defetyzm, a także – z racji demonstrowanego przez praktycznie wszystkie stronnictwa polityczne pacyfizmu, by uchronić się przed powtórką pierwszej wojny – przyczyniły się do poszukiwania wrogów Francji w kraju.\nRobert Brasillach za wroga obrał sobie między innymi Léona Bluma, polityka żydowskiego pochodzenia, który w 1936 został głową socjalistycznego rządu, oraz ówczesne elity polityczne na czele z partią komunistyczną. Jego teksty zaczęły ukazywać się w tygodniku „Je suis partout”, którego redaktorem naczelnym został w 1937. W latach trzydziestych zwrócił się ku faszyzmowi, a ostre pióro wspierało jego fascynacje. W roku objęcia „Je suis partout” obserwował Hitlera na zjeździe NSDAP w Norymberdze, w specjalnym numerze tygodnika zatytułowanym „Żydzi i Francja” – opublikowanym tuż przed wybuchem drugiej wojny światowej, w lutym 1939 roku – opowiadał się za ograniczeniem praw obywatelskich osób pochodzenia żydowskiego, a nawet pozbawieniem ich francuskiego obywatelstwa.\nWojna, która wybuchła niedługo później, miała w oczach Brasillacha raz na zawsze przypieczętować braterstwo francusko-niemieckie, a on sam doskonale odnalazł się w okupowanym od czerwca 1940 roku Paryżu. Zawarł bliską przyjaźń z kierującym Instytutem Niemieckim Karlem Heinzem Bremerem, jego książki wysyłano Hitlerowi, a „Je suis partout” publikowało co tydzień w kolumnie Partout et ailleurs (Wszędzie i ówdzie) adresy i fałszywe tożsamości ukrywających się przed gestapo członków ruchu oporu oraz osób pochodzenia żydowskiego. Denuncjacje i artykuły Brasillacha nasiliły się szczególnie w 1942 roku – miesiącach poprzedzających i następujących po obławie Vel d’Hiv z 16 i 17 lipca tego samego roku, kiedy w Paryżu aresztowano ponad trzynaście tysięcy Żydów: mężczyzn, kobiet i dzieci, a następnie wysłano ich do Auschwitz 5. Słowa naczelnego „Je suis partout”, jakoby trzeba było „odseparować się od Żydów en bloc, nie zostawiać nawet małych” 6 przytoczone zostaną dwa i pół roku później, podczas procesu. Jego słowa miały tym silniejszy wydźwięk, że nakład tygodnika zwiększał się znacząco z roku na rok: w 1941 roku wynosił sto pięćdziesiąt tysięcy egzemplarzy, by w 1942 osiągnąć ich dwieście pięćdziesiąt tysięcy. 7\nW 1943 roku Brasillach w wyniku nieporozumień wewnątrz redakcji tygodnika zrezygnował z kierownictwa „Je suis partout”. Nadal jednak utrzymywał wiarę w wyjątkowe – wręcz miłosne – porozumienie między Francją a Niemcami („spaliśmy ze sobą” 8, pisał w roku 1944). W historii wojennej Francji jego proces miał zapisać się „jako symbol kolaborującej inteligencji” 9. Tak uważała również spora część młodego pokolenia intelektualistów, którzy mieli odegrać główną rolę w odbudowie powojennej kultury nad Sekwaną – oraz w odbudowie wizerunku, także we własnych oczach. Tak uważała również Simone de Beauvoir.\n„III Republika umarła niekochana. Niewielu podjęło poważny wysiłek, by w lipcu 1940 roku jej bronić i odeszła nieopłakiwana przez nikogo […]. Ta ocena […] uczciwie podsumowuje postawę inteligencji – jej brak zaangażowania na rzecz Republiki i jej wartości” 10, uznał po latach Tony Judt. Przykład Simone de Beauvoir wyraża jedną z postaw obranych przez młodą inteligencję w latach trzydziestych dwudziestego wieku. O rok starsza od Brasillacha, dorastająca w typowej mieszczańskiej rodzinie w Paryżu, Simone de Beauvoir po wielekroć przyznawała się do swojego przedwojennego désintéressément wydarzeniami zarówno w kraju, jak i na świecie. W imię własnych aspiracji „nie za bardzo przejmowaliśmy się tym, co się na świecie działo. Najgłośniejsze wydarzenia […] nas nie interesowały. Prawica pompatycznie donosiła o rozmiarach, jakie przybierał ruch hitlerowski. Wydawało nam się oczywiste, że przecenia jego znaczenie, bo przecież w końcu Hindenburg, wbrew Hitlerowi, został prezydentem Rzeszy, a von Papena wybrano kanclerzem. Przyszłość wciąż była pogodna” 11 – pisała przyszła autorka Drugiej płci o tym, jak ona i jej grupa przyjaciół rozumieli sytuację polityczną w Niemczech w 1933 roku. Podczas gdy Brasillach był już rozpoznawalnym autorem esejów, często ośmieszających elitę Trzeciej Republiki, taktyka Simone de Beauvoir (oraz, należy to nadmienić, również Jean Paul Sartre’a) polegała na dobrowolnym usuwaniu ze swojego horyzontu intelektualnego wszelkich rozpalających ówczesną opinię publiczną debat i wydarzeń społeczno-politycznych, zarówno krajowych, jak zagranicznych.\nZagadnienia gospodarcze i społeczne interesowały mnie, ale w swoim aspekcie teoretycznym; zająć mnie mogły tylko wydarzenia sprzed roku, sprzed kilku miesięcy, jeśli już skamieniały w rzeczy […]. Ale artykuły polityczne wydawały mi się przenudne, tonęłam w nich; żeby sobie oświetlić należycie fakty, które wydawały mi się tylko chaotyczną zbieraniną, musiałabym antycypować przyszłość. Nie chciałam tego. 12\nŚwiat zewnętrzny był dla niej interesujący tylko o tyle, o ile mógł budować świat wewnętrzny aspirującej pisarki. Jeśli nie odpowiadał jej oczekiwaniom, zwyczajnie usuwała go z pola widzenia, skupiając się na pracy, spotkaniach z ludźmi, podróżach z Sartre’em. Jej debiut powieściowy, Zaproszoną, wydano w roku 1943 w wydawnictwie Gallimarda – a zatem podczas największych represji, również tych dotyczących osób pochodzenia żydowskiego. 13\nZ relacji o latach trzydziestych, którą zdawała ex post w drugim tomie swoich dzienników, W sile wieku (pierwsze wydanie pochodzi z roku 1960, a więc powstało ćwierć wieku po opisanych wydarzeniach), wydobyć można dwie perspektywy. Pierwsza, której skromny wycinek przykładów można dostrzec w zamieszczonych tu cytatach, dotyczy ściśle osobistego poglądu na niewygodne zjawiska społeczno-polityczne, które krok po kroku składały się na porządek przedwojenny. „Domagałam się lekceważenia błahych przypadków życia codziennego […]. Postawa, jakiej żądałam, bynajmniej nie pasowała do mnie, nie miałam w sobie nic z liryka, wizjonera czy samotnika. W rzeczywistości, chodziło o ucieczkę: sama wkładałam sobie końskie okulary, żeby uchronić mój spokój” 14, pisała jako uznana już pisarka i eseistka. Jest to zatem perspektywa nawet nie tyle indywidualistyczna czy pragmatyczna, ile solipsystyczna: świat istnieje o tyle, o ile ja pozwalam mu na jego istnienie w rozmaitych przejawach. Druga perspektywa odnosi się do kręgu, w którym Simone de Beauvoir ówcześnie się obracała: podobnych jej i Sartre’owi młodych lewicowych intelektualistów, którzy nie identyfikowali się z żadną partią polityczną, ruchem czy grupą:\npotępialiśmy teraźniejszość w imię przyszłości, która się miała urzeczywistnić na pewno i do której ukształtowania właśnie nasza krytyka też się miała przyczynić. Postawa większości intelektualistów była podobna do naszej. Nasz anarchizm nie tylko nie separował nas od naszej epoki, ale emanował z niej i nas z nią zestrajał; w naszej opozycji wobec elit mieliśmy licznych sprzymierzeńców. 15\nTo postawa charakterystyczna według Tony’ego Judta dla pokolenia urodzonego między początkiem dwudziestego wieku a przed wybuchem pierwszej wojny światowej, które nie miało na swoim koncie żadnego wspólnotowego doświadczenia. Z jednej strony, za pośrednictwem rodzinnych opowieści lub własnych dziecięcych wspomnień pamiętali o tragedii lat 1914-1918, które nie bez powodu do dziś nazywane są we Francji „Wielką Wojną”; z drugiej – wchodzili w dorosłość przyglądając się słabości młodych, demokratycznych gabinetów nad Renem, Sekwaną czy Tybrem i byli świadkami kryzysów ekonomicznych i politycznych. Jak pisze Judt, „nie mieli również okazji, by zjednoczyć się w dobrej wierze i z czystym sumieniem w obronie praw i demokracji. Ich doświadczenie polityczne składało się wyłącznie z protestów i rozczarowań” 16.\nWybuch drugiej wojny światowej i doświadczenie życia w okupowanym przez nazistów Paryżu zaważyły natomiast na bezpowrotnej zmianie relacji Simone de Beauvoir ze światem, a sama pisarka przeszła z pozycji splendid isolation do tej, która dziś stanowi nieodłączną część jej wizerunku: intelektualistki zaangażowanej.\nPisarka pisze we wspomnieniach:\nwiedziałam teraz, że aż do szpiku kości jestem zespolona z moimi współczesnymi. […] Choć ta sytuacja została mi narzucona, wyrzuty sumienia dowiodły mi, że przyczyniłam się do jej powstania. Jednostka nie zostaje wessana przez otaczający ją wszechświat: znosząc go, oddziałuje nań, choćby i swoim bezruchem. Te prawdy głęboko wszczepiły się we mnie. Niestety, nie widziałam sposobu wyciągnięcia z nich konsekwencji praktycznych. Potępiając mój dawny bezwład, potrafiłam tylko żyć, przeżyć, czekając na lepsze okazje. 17\nMożemy tę zmianę tłumaczyć między innymi troską o najbliższych: większość spośród męskiej części jej przyjaciół została zmobilizowana. Niektórzy, jak zdolny pisarz Paul Nizan, zginęli; inni zostali – jak Jacques Bost – ranni lub uwięzieni; jeszcze kolejni – to przypadek Alberta Camusa – ryzykowali życie, współtworząc grupy oporu. Możemy również przyjąć, że do zmiany swoich poglądów zmusiły ją bardzo namacalne konsekwencje życia w okupowanej stolicy Francji: głód, brak produktów pierwszej potrzeby, ograniczona prawami hitlerowskimi wolność. Z pewnością jednak był to także wynik wieloletnich obserwacji rozmaitych środowisk – z artystami i artystkami na czele – które na nowo musiały odnaleźć się w wojennej rzeczywistości. Zaczęli oni zadawać sobie pytania dotyczące możliwości realizacji swoich aspiracji artystycznych lub intelektualnych. Czy publikowanie w „Nouvelle Revue Française” – przed wojną najważniejszym piśmie literackim nad Sekwaną, którego legendarnego redaktora, Jeana Paulhana zastąpiono faszyzującym od lat trzydziestych pisarzem, Pierre’em Drieu La Rochelle – jest etyczne? Czy można publikować książki – a jeśli tak, to gdzie? Za pytaniami odnoszącymi się do partykularnych interesów musiały przyjść kolejne – tym razem dotyczące powiązania własnych potrzeb i chęci rozwoju z interesami okupanta. W jaki sposób praca intelektualna, która pojawia się w okupowanych mediach czy wydawnictwach, służy normalizacji wojennego porządku? Gdzie kończy się przestrzeń relatywizacji z powodów najbardziej podstawowych: zdobycia niezbędnych do życia pieniędzy czy pożywienia – a gdzie zaczyna się wybór (i dylemat) moralny? Gdzie zaczyna się nasza odpowiedzialność i czy jesteśmy w stanie dojrzeć ten początek?\nPisarze, którzy nie chcieli wspierać wroga, przyjęli swoisty kodeks postępowania: nie wolno było pracować w mediach należących do nazistów, takich jak Radio-Paris, nie wolno było też publikować w strefie okupowanej. Treść książki lub tekstu miała z kolei decydować o tym, czy dany tekst powinien był ukazać się drukiem w strefie Vichy. Jednocześnie z odrazą spoglądano na działalność osób takich jak Robert Brasillach, który po krótkim pobycie w obozie jenieckim (skąd zwolniono go na oficjalną prośbę ambasady Niemiec w Paryżu, uzasadniającej w liście, że przyda się on w osiągnięciu celów założonych przez hitlerowców 18) wrócił na stanowisko naczelnego „Je suis partout”, gdzie teksty świadczyły o tym, że on i jego redakcja tylko czekali na podobną okoliczność historyczną:\nzatrzęsło mną, kiedy w lutym ukazał się znowu tygodnik „Je suis partout”; jego redakcyjny zespół był chyba dotknięty zbiorową paranoją. Nie tylko domagali się głów wszystkich ludzi Trzeciej Republiki, wszystkich komunistów, wszystkich Żydów, ale obrzucali błotem tych pisarzy z tamtej strefy, którzy próbowali, w bardzo wąziutkich granicach możliwości, zabierać głos zachowując godność. Całe „Je suis partout” było jednym wielkim donosem: „Domagamy się innego prawa – pisał Brasillach – prawa wskazywania zdrajców”. I używali go, nie żałując sobie 19.\nArtykuły Brasillacha Simone de Beauvoir uważała po prostu za „nawoływania do mordów”. „Potępiałam wszystkich kolaborantów, ale dla ludzi takich jak ja – dla intelektualistów, dziennikarzy, pisarzy – czułam wstręt intymny, ostry, bolesny” 20.\nKrytyczne podejście w stosunku do własnych, wcześniejszych opinii i braku działania miało zamienić się tuż po wyzwoleniu w misję. Polegała ona na próbie zrozumienia epoki powojennej i intelektualnym współudziale w budowaniu jej nowego porządku 21. Pisarka włączyła się we współtworzenie nowego magazynu filozoficzno-literackiego, „Les Temps Modernes”, jeszcze przed formalnym zakończeniem drugiej wojny światowej wydała Cudzą krew, książkę nazwaną „powieścią o ruchu oporu” 22, a na początku 1946 roku opublikowała esej Œil pour œil (Oko za oko), dotyczący procesu Roberta Brasillacha. Tekst ten najpełniej eksponuje nie tylko nowy zespół przekonań autorki, ale również jasno ukazuje ich wewnętrzną ambiwalencję, niekiedy nawet sprzeczność, która z perspektywy historycznej wysuwa się na pierwszy plan.\nNa próżno – i na krótko – Brasillach ukrył się w szóstej dzielnicy Paryża. Od razu po wyzwoleniu miasta rozpoczęto tworzenie prowizorycznego, wielopoziomowego systemu sądownictwa, którego zręby zaplanowano już w 1942 roku:\nNajwyższy Trybunał Sprawiedliwości, którego funkcja została już opisana w konstytucji Trzeciej Republiki, miał nadzorować kary wobec członków rządu Vichy. W całej Francji ustanowione zostały Trybunały Sprawiedliwości, które osądzały największe akty kolaboracji, popełnione przez francuskich obywateli, którzy nie byli częścią rządu. Te sądy […] upoważnione były do korzystania z szerokiego wachlarza kar za kolaborację, począwszy od zwykłej konfiskaty własności czy utraty praw cywilnych („degradacja narodowa”), przez dożywocie, aż po wyrok śmierci. […] Proces Trybunału Sprawiedliwości przypominał procesy kryminalne – podobnie jak na nich obecny był prokurator, obrońca, przewodniczący sądu lub sędzia. Jury, które w codziennym systemie sądownictwa we Francji składało się z dziewięciorga członków, zredukowane zostało do czworga 23.\nDo priorytetów wojskowego rządu pod wodzą generała de Gaulle’a należało przede wszystkim sprawne „oczyszczenie” przestrzeni publicznej z obywateli, którzy splamili się dobrowolną współpracą z wrogiem. Na początku przeprowadzono wewnętrzną czystkę sądów, prokuratur i magistratów. Następnie zajęto się osobami, których współpracę z wrogiem – zdefiniowaną według artykułu 75 kodeksu napoleońskiego, zaktualizowanego w 1939 roku – było szczególnie łatwo zidentyfikować. Naczelny „Je suis partout” był jednym z pierwszych, którzy stanęli przed podobnie skonstruowanym Trybunałem. W dużej mierze wynikało to z faktu, że najwyżej postawieni politycy czy ideolodzy – premier kolaboracyjnego rządu Vichy Pierre Laval, który wprowadzał brutalne antysemickie ustawy; marszałek Pétain; wspomniany już Charles Maurras, prawicowy „prorok” – zdążyli zbiec do Niemiec i tam oczekiwali na rozwój sytuacji na froncie zachodnim. Robert Brasillach nie zdecydował się na to rozwiązanie – uważał, że skoro nie emigrował podczas okupacji kraju, tym bardziej nie powinien zrobić tego po zmianie porządku.\nBy zmusić Brasillacha do wyjścia z ukrycia, bojówki militarne ruchu oporu (FFI, Forces Françaises de l’Intérieur) aresztowały jego matkę i ojczyma. Ostatecznie 14 września 1944 roku pisarz pojawił się w prefekturze policji i oddał się w ręce władz, a jego proces odbył się 16 stycznia 1945. Na rozprawie pojawiły się tłumy – dziennikarze, ciekawscy Paryżanie, uczestnicy ruchu oporu i przeciwnie, sojusznicy Brasillacha. Obecna na sali sądowej z ramienia „Les Temps Modernes” Simone de Beauvoir tak przypominała sobie atmosferę tego dnia:\nDostałam miejsce na ławach prasy; nie było to doświadczenie przyjemne. Dziennikarze z wesołą swobodą robili notatki, rysowali figurki na marginesach, ziewali; adwokaci deklamowali, sędziowie zasiadali, przewodniczący przewodniczył; była to komedia, ceremonia; dla oskarżonego była to chwila decydująca, w której stawką było jego życie. 24\nProkurator Marcel Reboul wydobył na światło dzienne pełen materiał dowodowy przeciwko trzydziestopięcioletniemu Brasillachowi. Materiał ten składał się z jego artykułów do „Je suis partout”, kilkukrotnych podróży do Trzeciej Rzeszy w charakterze reprezentanta współpracującej inteligencji oraz z wkładu intelektualnego w rozwój nazistowskich instytucji kulturalnych w Paryżu, jak księgarnia Rive-Gauche czy Instytut Niemiecki.\nWydaje się, że proces Roberta Brasillacha wzbudzał tak wielkie emocje wśród Paryżan z dwóch powodów. Po pierwsze, był on znaną postacią przedwojennego środowiska literackiego, „nazwiskiem”, z którym należało się liczyć w sferze estetyki i smaku literackiego. Obserwowano krok po kroku radykalizację jego poglądów politycznych. Wreszcie wojna i okupacja wyniosła go na czołowego intelektualistę i pisarza, sprzyjającego obecności nazistów we Francji i nawołującego do likwidowania wszystkich wrogów nowego porządku. Po drugie jednak – co wydaje się szczególnie ważne w kontekście relacji między postawami intelektualnymi a odpowiedzialnością za działania w imię własnych poglądów – jako redaktor naczelny, wieloletni krytyk i autor kilku książek codziennie publikował dowody na to, co kilka lat później miało stać się podstawą dla jego skazania. Słuszne wydają się słowa prokuratora André Boissare’a w późniejszym procesie dziennikarza z kolaboracyjnego Radio-Paris, „W przypadku podobnych spraw, […] głównymi świadkami oskarżenia są pana teksty” 25.\nGisèle Sapiro, francuska socjolożka zajmująca się pojęciem odpowiedzialności u intelektualistów dodaje, że „akta pisarzy i dziennikarzy przybierały postać, która przygotowywała ich do uosabiania zdrady: teksty stanowiły materialny dowód ich intencji i wolnego wyboru, które wyróżniały zdradę […] i pozwalały zindywidualizować i zsubiektywizować odpowiedzialność”. Bo ostatecznie „to, co wydrukowane, stanowi wycinek pewnych przekonań, które mają przywilej jednocześnie manifestowania obiektywnego – przez swoją materialność – charakteru, a zarazem intencji autora”. Marcel Reboul obficie cytował ustępy z artykułu zatytułowanego Antyfaszystowski spisek w służbie Żydom 26, w którym Brasillach porównywał przedwojenną Francję do „syfilicznej dziwki”, a następnie denuncjował jednego z burmistrzów, który zorganizował obchody dnia 14 lipca. Przytaczane były również słowa o nierozdzielaniu żydowskich dzieci od rodziców, lecz wywożeniu ich en bloc. Ich echo brzmiało szczególnie złowieszczo w sytuacji, w której wiadomo już było o masowych wywózkach i prawie pewnej śmierci dziesiątek tysięcy osób. Dopiero później miało się okazać, że na siedemdziesiąt sześć tysięcy Żydów deportowanych podczas okupacji w latach 1940-1944, wrócić do Francji miało zaledwie niecałe trzy tysiące (a zatem około 4%). Jeszcze tego samego dnia, decyzją sądu, Robert Brasillach został uznany za zdrajcę i w myśl artykułu 75 skazany na śmierć przez rozstrzelanie, które – po bezowocnej petycji intelektualistów do Charles’a de Gaulle’a z prośbą o ułaskawienie – odbyło się 6 lutego 1945 roku. Ostatnie słowa Brasillacha to okrzyk: „Vive la France quand même!” (Mimo wszystko, niech żyje Francja!).\nDopiero po pewnym czasie, w numerze „Les Temps Modernes” z lutego 1946 roku, pojawił się artykuł Simone de Beauvoir Œil pour œil 27. Na pytanie, dlaczego pisarka wróciła – przynajmniej poniekąd – do sprawy Brasillacha rok po jego śmierci, można odpowiedzieć dwojako. Dlaczego w ogóle wróciła, ale także: dlaczego wróciła właśnie po roku. Być może Simone de Beauvoir oczekiwała na oficjalny koniec drugiej wojny światowej, która ostatecznie trwała jeszcze przez kilka miesięcy po wyroku wykonanym na naczelnym „Je suis partout”. Być może chciała prześledzić, w jaki sposób potoczy się czystka.\nW grę wchodzić mógł również bardziej uniwersalny proces, zauważony przez Tony’ego Judta: „częstym rezultatem wojny jest nadzwyczaj szybkie przekazanie intelektualnej władzy następnemu pokoleniu – nie tylko bowiem giną w niej ludzie, ale zmieniają się sympatie i troski opinii publicznej” 28. Przykład Simone de Beauvoir oraz – szerzej – środowiska „Les Temps Modernes” pokazuje zdaniem historyka, jak\nwielu intelektualistów pisało i publikowało w szaleńczym tempie, starając się zbudować karierę literacką lub dziennikarską, czego świadectwem jest fakt, że wielu luminarzy życia intelektualnego wciąż miało niewiele ponad trzydziestkę. Ale pośpiech był również zauważalny w myśli politycznej i społecznej tych czasów […]. Odkrywszy ponownie wiarę w pewne prawdy […], inteligencja francuska spieszyła się, by wprowadzić je w życie. Odwołując się po raz kolejny do lat oporu, jedynego zbiorowego działania, jakie większość z nich znała, niezrzeszeni intelektualiści postrzegali brak działania jako najgorszy z możliwych wyborów.\nZ jednej strony więc Simone de Beauvoir współtworzyła – formalnie i nieformalnie, jako współzałożycielka, pisarka i filozofka; w trakcie rozmów, dyskusji i spotkań – nowy intelektualny porządek powojennej Francji; z drugiej, posługując się terminem Judta, „odkryła wiarę w pewne prawdy”, które następnie należało wprowadzić w życie. A w języku intelektualnym „wprowadzić coś w życie” oznaczałoby: przeanalizować, pokazać w szerszym kontekście, ale też zarysować recepty postępowania na przyszłość. Chociaż więc można twierdzić, że esej Oko za oko dotyczy powodów, z których zarówno Simone de Beauvoir, jak i Jean Paul Sartre nie podpisali petycji intelektualistów francuskich, skierowanej do Charles’a de Gaulle’a i zawierającej prośbę o ułaskawienie Roberta Brasillacha, to jednak uważna lektura artykułu udowadnia, że naczelny „Je suis partout” stanowi raczej pretekst do bardziej ogólnych rozważań dotyczących winy, kary i sposobu rozliczenia za kolaborację.\nSimone de Beauvoir otwiera Oko za oko cytatem z François Babeufa, dziennikarza i propagandysty okresu Rewolucji Francuskiej, uważanego za jednego z prekursorów komunizmu: „Nasi oprawcy zarazili nas złymi manierami” 29, by następnie zarysować różnicę między odczuwaniem niechęci wobec przeciwników politycznych przed wojną oraz w trakcie (i po) okupacji. „Przed wojną nikomu nie życzyliśmy nieszczęścia, a słowa grożące zemstą nie miały dla nas żadnego sensu. Raczej gardziliśmy przeciwnikami politycznymi czy ideologicznymi niż ich nienawidziliśmy. […] Od czerwca 1940 roku zdążyliśmy jednak nauczyć się, czym jest gniew i nienawiść. Życzyliśmy naszym wrogom upokorzenia i śmierci.” Odczuwanie przez Francuzów nienawiści i gniewu wobec wrogów – którymi później okażą się zarówno hitlerowcy, jak i kolaboranci – autorka Cudzej krwi przypisuje wpływowi z zewnątrz, czyli nauce okrucieństwa pobranej od okupantów. Stąd według Simone de Beauvoir wynika poczucie współodpowiedzialności za wyroki sądów, które skazywały kolaborantów na dożywocia, a nawet na karę śmierci:\nTo my pragnęliśmy zwycięstwa i wzywaliśmy do pociągnięcia winnych do odpowiedzialności, to w naszym imieniu się ich sądzi, to w naszym imieniu się ich karze. To my jesteśmy opinią publiczną, która wyraża się przez gazety, plakaty, zebrania i którą zadowolić mają specjalnie utworzone organy. [...] Ich zbrodnie godziły w nasze serca. Przez ich ukaranie afirmujemy nasze wartości i sens życia. 30\nDla autorki kara – słowo, które powtarza się na przestrzeni całego eseju – jest w sposób oczywisty sprzężona z pojęciem zemsty, szczególnie gdy dotyczy okresu wojennego. A zemsta w logice Simone de Beauvoir polega na starotestamentowym prawie talionu. „Oko za oko, ząb za ząb”, mówi autorka Drugiej płci, to zapłata, wyrównanie krzywd. Czy, jak sama pisze, „dostarczenie ekwiwalentu tego, co się zabrało lub otrzymało” dla zaspokojenia społecznego „głębokiej ludzkiej potrzeby” 31.\nZemsta z kolei – dowodzi Simone de Beauvoir – co prawda nie zmieni przeszłości i nie wskrzesi zmarłych, ale stosowana jest prewencyjnie, z myślą o przyszłości. Bez zemsty, czyli należytego i proporcjonalnego ukarania tych, którzy pracowali na szkodę swojego społeczeństwa, nie sposób budować jego lepszej wersji. Operując słowami samej autorki, dzięki karze „Społeczeństwo uroczyście odrzuca człowieka odpowiedzialnego za błędy, które je brzydzą, a w przypadku, gdy były one szczególnie wielkie, tylko jedna kara jest dostatecznie ciężka, by stanowić dla nich przeciwwagę: śmierć.”. Simone de Beauvoir za tych, którzy popełnili szczególnie poważne błędy, uważa przede wszystkim trzy osoby: Pierre’a Lavala, marszałka Philippe’a Pétaina oraz właśnie Roberta Brasillacha. Zwraca uwagę na to, na co niecałe dwadzieścia lat później nacisk położy również Hannah Arendt podczas rozprawy Adolfa Eichmanna – żaden z wymienionych mężczyzn nie zabijał ludzi osobiście. Francuzka dochodzi jednak do odmiennych wniosków niż autorka teorii „banalności zła”: dla niej „zło absolutne” to sytuacja, w której „człowiek z premedytacją zdegraduje drugiego do rzeczy”. Simone de Beauvoir uważa przyczynianie się do zrównania człowieka z rzeczą, czego symbolem była kolaboracja Brasillacha z hitlerowcami, za „jedyny prawdziwy grzech przeciw człowiekowi, i gdy ktoś go popełnia, nie jest dopuszczalna żadna pobłażliwość i to właśnie człowiek winien ukarać sprawcę tego czynu”. Wierzy, że za czynienie zła i podejmowanie w jego imię decyzji – tak jak za podejmowanie decyzji w imię dobra – człowiek powinien ponosić odpowiedzialność. I w imię tak właśnie pojmowanej odpowiedzialności nie tylko nie podpisuje petycji, która broniła Brasillacha jako „kolegi po fachu”, jako kogoś, kto może przysłużyć się jeszcze kulturze francuskiej swoim piórem. Więcej: zgadza się z wyrokiem śmierci, który na niego wydano.\nNa podstawie zarysu argumentacji, jaką stosuje Simone de Beauvoir w Oko za oko, można, jak się wydaje, dostrzec nie tylko ambiwalencję stosowanych przez nią terminów, ale również – i być może przede wszystkim – spróbować odczytać jej postawę w szerszej perspektywie historyczno-społecznej. Ciekawa (i zastanawiająca) jest pewność, z jaką Simone de Beauvoir stosuje terminy „dobra” i „zła”, których próżno poszukiwać w jej prozie czy innych esejach filozoficznych z tego okresu. W nieco wcześniejszym tekście, pochodzącym z drugiego numeru „Les Temps Modernes”, Idealizmie moralnym i realizmie politycznym 32, pisarka próbuje zrozumieć nie tylko okres niemieckiej okupacji Francji, ale również to, co do tego doprowadziło i – być może przede wszystkim – ma nadzieję, że zrozumienie pozwoli na zbudowanie bardziej trwałego życia publicznego po drugiej wojnie światowej. Przeciwstawia więc w swoim eseju dwie postawy: idealizm moralny, posługujący się kategoriami „sterylnej moralności” i niebaczący na niedoskonałość istot ludzkich, 33 oraz cyniczny realizm, który kategorię „warunków zewnętrznych”, niezależnych od jednostki traktuje jako jedyną wskazówkę postępowania, nie wierząc w moralność i moralne zachowanie (i właśnie nim tłumaczy kolaborację z nazistami w latach czterdziestych).\nTym bardziej dziwi użycie przez Simone de Beauvoir pojęcia „grzechu” w miejscu, w którym podaje ona swoją definicję zła absolutnego: „Oto jedyny prawdziwy grzech przeciw człowiekowi, i gdy ktoś go popełnia, nie jest dopuszczalna żadna pobłażliwość i to właśnie człowiek winien ukarać sprawcę tego czynu” 34 oraz starotestamentowe prawo talionu, które przytacza. Dziwi, gdyż ontologię kary i winy, dobra i zła na podstawie Pisma Świętego proponuje laicka filozofka, która zresztą zerwała z własnym katolickim wychowaniem jako kilkunastolatka, a w innych analizach z tego okresu przyjmuje dużo bardziej ambiwalentną postawę.\nByć może przyjęcie tych metafizycznych pojęć wynika z intelektualnego konfliktu, w którego – chcąc nie chcąc – środek weszli Simone de Beauvoir i Jean Paul Sartre przez niepodpisanie petycji w obronie Brasillacha. Być może zaważył tu fakt, że jedną z osób, które nawoływały do miłosierdzia wobec naczelnego „Je suis partout”, był François Mauriac, bardzo znany pisarz katolicki, który optował za wyrozumiałością na stronach „Le Figaro”(jego syn Claude był jednym z bliższych współpracowników generała de Gaulle’a w styczniu 1945 roku i to właśnie on napisał pierwszą wersję petycji, którą następnie ojciec podpisał i propagował wśród kolegów po piórze) 35. Wydaje się jednak, że manichejska wręcz argumentacja Simone de Beauvoir jest zbyt spójna i autorka zbyt wielką wagę przywiązuje do pojęć dobra i zła, winy i kary, by można było traktować je wyłącznie jako odwrócenie retoryki, jaką posługiwał się Mauriac.\nJeszcze bardziej ambiwalentny wydaje się sposób, w jaki pojęcia te filozofka łączy z pojęciem odpowiedzialności, a szczególnie – odpowiedzialności intelektualnej. Nie chodzi tutaj o to, że pisarz powinien być odpowiedzialny za swoje słowa i wywoływany za ich pomocą efekt tak chociażby, jak rozumiał to Jean Paul Sartre („Pisarz wybrał odsłanianie świata, a zwłaszcza człowieka, innym ludziom, żeby za obnażony w ten sposób przedmiot, przejęli oni całkowitą odpowiedzialność” 36, pisał w wydanym w 1948 roku zbiorze esejów Czym jest literatura?”). Odpowiedzialność dotyczy raczej świadomości przyjęcia „złych obyczajów” z otwierającego esej cytatu Babeufa – wyboru, w ramach którego dana osoba decyduje się je przyjąć lub odrzucić. Tym samym jednak Simone de Beauvoir implikuje, jakoby wszelkie wątpliwe moralnie postępowanie i decyzje pochodziły z zewnątrz, od „wroga”, kogoś obcego „nam”, których identyfikuje (i z którymi identyfikuje się) autorka jako tych, którzy pragnęli klęski nazistów.\nWarto skonfrontować Oko za oko z nieco bardziej zewnętrzną wobec wydarzeń odbywających się we Francji w latach 1944-1946 relacją Simone de Beauvoir z jej tomu Siłą rzeczy:\n„Czystka” stworzyła natychmiast śród dawnych członków ruchu oporu rozmaite podziały. Wszyscy byli zgodni w potępianiu metod, jakimi była przeprowadzana; ale podczas gdy Mauriac nawoływał do przebaczenia, komuniści domagali się surowości; Camus poszukiwał w „Combat” złotego środka; Sartre i ja podzielaliśmy jego stanowisko: nie ma celu się mścić, ale dla pewnych ludzi nie ma miejsca w świecie, który usiłowało się budować […]. Toteż czułam się, jak gdybym z obłoków spadła na ziemię, kiedy na kilka dni przed procesem Brasillacha ktoś – nie pamiętam już kto – zaproponował mi złożenie podpisu pod pismem, które puścili w obieg jego adwokaci; podpisane osoby oświadczały, że jako pisarze solidaryzują się z nim i domagają się tolerancji ze strony sądu. Pod żadnym względem nie poczuwałam się do solidarności z Brasillachem. Ileż razy, czytając jego artykuły, miałam w oczach łzy wściekłości! „Nie ma litości dla morderców ojczyzny” – pisał Brasillach; domagał się prawa „denuncjowania zdrajców” i czynił z tego prawa szeroki użytek; pod jego kierownictwem redakcja „Je suis partout" zajmowała się donosicielstwem, domagała się głów, wywierała nacisk na rząd Vichy, by w wolnej strefie wprowadził obowiązek noszenia żółtej gwiazdy. Była to nie tylko akceptacja. Oni pragnęli śmierci […]. Nie wahałam się ani chwili, problem w ogóle nie istniał. […]\nW Œil pour œil uzasadniałam potrzebę usuwania kolaboracjonistów, nie przytaczając jedynego istotnego argumentu: faszystowskich policjantów, morderców, katów należy zabijać nie po to, by zamanifestować, że człowiek jest wolny, lecz by nie mogli zacząć od nowa 37.\nMimo prawie dwudziestu lat dzielących Siłą rzeczy od Oko za oko, pewne akordy argumentacyjne, których pamięć relacjonuje Simone de Beauvoir, wydają się podobne: brak poczucia solidarności z osobą nawołującą do mordowania ludzi oraz pragnienie usunięcia podobnych jednostek z przyszłego społeczeństwa. Co ciekawe jednak, w przytoczonych cytatach nie dostrzeżemy retoryki tużpowojennej. Być może wynika to z faktu, że czystka już się odbyła, a potrzeba ujrzenia krwi zdrajców i kolaborantów została zaspokojona – w końcu trwała aż do roku 1951, a spośród 6763 osób skazanych na śmierć na 1500 rzeczywiście wykonano wyroki. 38\nCzego zatem manifestacją mógłby być esej Oko za oko? Tematem pierwszych numerów „Les Temps Modernes” w dużej mierze była rewizja okresu wojennego: próba zrozumienia i nadania znaczenia czasowi, w trakcie którego część społeczeństwa francuskiego nie tylko nie oponowała wobec obecności hitlerowców na ich terytorium, ale dobrowolnie współpracowała z okupantem, wspierając część jego działań. Jednocześnie młodzi intelektualiści wskazywali na rozkład życia społeczno-politycznego oraz intelektualnego w przedwojennej Francji. To ono doprowadzić miało do momentu, w którym dla wielu osób okupant wydawał się lepszą od rodzimych polityków i intelektualistów odpowiedzią na problemy państwa francuskiego. Nie sposób jednak nie zauważyć, że nikt spośród trzonu redakcji „Les Temps Modernes” nie był czynnym obserwatorem życia publicznego ani pod koniec lat trzydziestych, ani przez pierwszą część lat czterdziestych. Simone de Beauvoir, Jean-Paul Sartre, Maurice Merleau-Ponty: lata wojenne były dla nich czasem intelektualnego dojrzewania, uczenia w liceach i przynajmniej w przypadku pierwszej dwójki wikłania się w nowe relacje romantyczne. Tuż po wojnie to oni – ani nie uczestnicy, ani nie baczni świadkowie – spieszą, by ustanowić nowy porządek intelektualny we Francji. Dają więc swoim czasom świadectwo a posteriori; tak dzieje się w przypadku Merleau-Ponty’ego, który w pierwszym numerze magazynu publikuje esej Wojna miała miejsce 39, udowadniając, że miała miejsce przede wszystkim sobie i swoim współpracownikom. Podobnie dzieje się właśnie w przypadku eseju Simone de Beauvoir: niezaangażowana w definiowanie zasad moralności, dobra i zła w trakcie wojny, tuż po wojnie pisze eseje, które dokonują rekonstrukcji moralnej z pozycji zaangażowania bez rzeczywistego zaangażowania.\n„Bycie częścią Historii”, jak pisał Tony Judt, oznaczało „konieczność udzielenia odpowiedzi na warunkach, w jakich się znalazło, i przejęcia nad nimi kontroli” 40. Tekst Simone de Beauvoir możemy traktować w myśl słów brytyjskiego historyka właśnie jako próbę odpowiedzi na Historię w warunkach, w jakich znalazła się filozofka tuż po drugiej wojnie światowej – wcześniej apolityczna, niedziałająca w ruchu oporu podczas okupacji, lecz doznająca epifanii w jej trakcie lub zaraz po niej. Była to odpowiedź podpowiadająca zaangażowanie i odpowiedzialność za swoje wybory. Jednocześnie trudno dostrzec, by to zaangażowanie w ówczesnej chwili było w jej przypadku czymkolwiek poza deklaracją, a odpowiedzialność – odpowiedzialnością za spójność przyjętych przez siebie samą terminów. Być może jest to sygnał, że chwile nastawania nowego porządku potrzebują rzadko spotykanego oporu wobec dominujących w danym momencie emocji społecznych. Paradoksalnie, Simone de Beauvoir nie okazała się na nie odporna.\n1. Simone de Beauvoir Siłą rzeczy, przełożył Jerzy Pański, Czarna Owca, Warszawa 2009, s. 17.\n2. Por. Alice Kaplan The Collaborator. The Trial and Execution of Robert Brasillach, University of Chicago Press 2000, s. 5.\n3. Por. Tony Judt Historia niedokończona. Francuscy intelektualiści 1944-1956, przełożył Paweł Marczewski, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Warszawa 2012, s. 27.\n4. Między 1918 a 1939 rokiem frank stracił 90% swojej wartości w złocie, por. Eugen Weber La France des années 30, Tourments et perplexités, Paris 1995, s. 41.\n5. Esther Benbassa The Jews in France. A History from Antiquity to the Present, Princeton 1999, s. 172-173.\n6. Robert Brasillach Je suis partout, z 25 września 1942, za: Pascal Ory La France allemande, Paryż 1977, s. 80-81.\n7. Kaplan, op. cit., s. 50.\n8. Za: tamże, s. 59.\n9. Judt, op. cit., s. 27.\n10. Tamże, s. 25.\n11. Simone de Beauvoir W sile wieku, przełożyła Hanna Szumańska-Grossowa, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1964, s. 113-114.\n12. Tamże, s. 150.\n13. Jedna z kochanek Simone de Beauvoir i Jean Paula Sartre’a, Bianca Bienenfeld, musiała uciec z Paryża, by uniknąć deportacji do Auschwitz, w którym zginęli jej ciotka i dziadek; we wspomnieniach z 1993 roku, Mémoires d’une Jeune Fille Dérangée, stwierdziła, że żadne z nich nie interesowało się jej zniknięciem i nie próbowało dowiedzieć się niczego na jej temat. Por. Louis Menand Stand By Your Man, „New Yorker” z 25 września 2006.\n14. Simone de Beauvoir W sile wieku, op. cit., s. 151.\n15. Tamże, s. 144.\n16. Judt, op. cit., s. 33.\n17. Simone de Beauvoir W sile wieku, op. cit., s. 466.\n18. Por. Kaplan, op. cit., s. 43.\n19. Simone de Beauvoir W sile wieku, op. cit., s. 470.\n20. Tamże, s. 498.\n21. Por. Simone de Beauvoir Siłą rzeczy, op. cit., s. 18: „Przed wojną niewielu intelektualistów usiłowało zrozumieć swoją epokę; wszyscy – lub prawie wszyscy – ponieśli klęskę […]; do nas należała zmiana warty”.\n22. Por. Simone de Beauvoir Siłą rzeczy, op. cit., s. 55.\n23. Kaplan, op. cit., s. 78-79.\n24. Simone de Beauvoir Siłą rzeczy, op.cit., s. 37.\n25. Cyt. za: Gisèle Sapiro La responsabilité de l’écrivain. Littérature, droit et morale en France (XIXe-XXIe siècle), Paris 2011., s. 569. Kolejne cytaty tamże.\n26. Robert Brasillach La Conjuration anti-fasciste au service du Juif, „Je Suis Partout", numero 549, 7 Février 1942.\n27. Simone de Beauvoir Œil pour œil, Les Temps Modernes, numéro 5, 2/1946, s. 813-830.\n28. Judt, op. cit., s. 38, kolejny cytat s. 45.\n29. Simone de Beauvoir Œil pour œil, op. cit., s. 813.\n30. Tamże, s. 814.\n31. Por. Tamże, s. 817, kolejne cytaty s. 821-822, 828.\n32. Simone de Beauvoir Idéalisme moral et réalisme politique, „Les Temps Modernes” numéro 2, 11/1945, s. 248-268.\n33. Tamże, s. 250-251 i kolejne.\n34. Simone de Beauvoir Œil pour œil, op. cit., s. 828.\n35. Por. Kaplan, op. cit., s. 191.\n36. Jean Paul Sartre Czym jest literatura?, przełożył Janusz Lalewicz, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1968, s. 172.\n37. Simone de Beauvoir Siłą rzeczy, op. cit., s. 37, s. 90.\n38. Kaplan, op. cit., s. 79.\n39. Por. Maurice Merlau-Ponty La guerre a eu lieu, „Les Temps Modernes” numéro 1, 10/1945, s. 48-66.\n40. Judt, op. cit., s. 42.\nPisze o literaturze i teatrze, publikowała między innymi w „Kulturze Liberalnej”, „Polityce”, „Tygodniku Powszechnym”. Stale współpracuje z „Dialogiem”.


Coby nie mówić, kawał pięknego auta.\nA od kiedy to ASX kosztuje 61.900?! Chybaście się z choinki urwali... Za najtańszą wersję trzeba dać 75.300. Za to z Capturem przegięliście w drugą stronę. Podstawowa wersja benzynowa 120 KM kosztuje 68.900. Cenię dobre dziennikarstwo, motoryzacyjne też...:-/\nŁadne auto. Jedynie czego Mazdzie brakuje to podłokietnika. Nawet za dopłatą. U konkurencji jakoś nie ma z tym problemu\nFajnie że benzyny wolnossące. Jest nadzieja że obędzie się bez niespodzianek.\nW tym sezonie ma pojawić się jeszcze jedna ciekawa premiera Honda HRV ale już z pierwszą doładowaną benzyną Hondy . Ciekaw jakie będą ceny . No i oczywiście wielka zagadką bedzie doładowany silnik z benzynowy .\nCena wersji SKY ENERGY pomimo atrakcyjności samego samochodu nie gwarantuje gwałtownej sprzedaży. 80k za mały w końcu samochód to za dużo. nawet ze względnie dobrym wyposażeniem. Brak podłokietnika to rzeczywiście wpadka


Przegląd tygodnia 01.11-05.11 - internetSTANDARD - e-commerce, marketing, social media, szkolenia\nPrzegląd tygodnia 01.11-05.11\n05.11.2004, godz. 16:05\n26,1% Polaków powyżej 15 roku życia korzystało z internetu we wrześniu br. Właściciel Gadu Gadu Warsaw Equity Holding poszukuje kupca na komunikator. AOL zwolni 700 osób. "Do końca 2006 r. szerokopasmowy dostęp do Internetu powinien być zapewniony na prawie całym obszarze Polski" - zapowiada Michał Kleiber, minister nauki i informatyzacji. Przychody z działalności internetowej spółki Agora w III kw. wyniosły 3,2 mln zł. Interia.pl zmniejszyła startę.\nAgora w trzecim kwartale 2004 roku odnotowała 14,06 mln zł zysku netto. W ubiegłym roku była na minusie. Portal Gazeta.pl również poprawił swój finansowy wynik.\n"Do końca 2006 r. szerokopasmowy dostęp do Internetu powinien być zapewniony na prawie całym obszarze Polski" - zapowiedział w wywiadzie dla PAP prof. Michał Kleiber, minister nauki i informatyzacji. Redakcja Computerworld przekazała na ręce ministra Pakt na rzecz rozwoju szerokopasmowego dostępu do usług i sieci łączności elektronicznej w Polsce.\nOd początku listopada, Telekomunikacja Polska oferuje nowym użytkownikom neostrady tp, możliwość korzystania z tej usługi za miesięczną opłatą w wysokości 1 zł + VAT, przez okres maksymalnie 3 miesięcy.\nGadu-Gadu, najpopularniejszy polski komunikator ma być sprzedany w całości lub części przez właściciela - Fundusz Warsaw Equity Holding. Ze znalezieniem kupca mogą być jednak problemy.\nW sieci można znaleźć tysiące stron poświęconych przebiegom chorób, sposobom leczenia i poradom medycznym. Jak wskazują badania University College of London, zdrowotne wskazówki mogą czasami więcej zaszkodzić niż pomóc. Porady mogą być groźne zwłaszcza dla przewlekle chorych pacjentów - gruźlików i astmatyków.\nAmerica Online, spółka będąca częścią koncernu Time Warner, zamierza na początku przyszłego miesiąca zwolnić ponad 700 osób. Ma to być początek przemian w AOL.\nW czasie trwającej kampanii prezydenckiej w USA, mieszkańcy Stanów Zjednoczonych chętniej niż kiedykolwiek korzystają z internetu, by podjąć decyzję w wyborze właściwego kandydata. Prawie co trzeci Amerykanin przeglądał strony WWW dotyczącego G. W. Busha i J. Kerry'ego. Liczba śledzących wybory online podwoiła się od 2000 roku\nSpółka DoubleClick wydała oświadczenie o wynajęciu Lazard Freres & Co. do zbadania, jakich zmian potrzebuje firma. Pod uwagę bierze się radykalne opcje.\nNa liście mailingowej Bugtraq pojawiły się opisy dwóch nowych błędów w przeglądarce Internet Explorer, umożliwiające autorom stron WWW 'zwabienie' internauty na stronę WWW o adresie innym, niż prezentowany na 'Pasku stanu' przeglądarki.


Modele kuchenne: +92 kompletne środowiska dla inspiracji\nCzy znasz wszystkie modele kuchni? Wśród najbardziej znanych możemy wyróżnić trzy: kuchnię amerykańską z salonem, planowaną i modulowaną - słynną kuchnię kompletną.\nKażdy z nich ma cechy, które czynią je lepszymi dla określonych stylów domu. Na przykład modele planowanych kuchni są bardziej odpowiednie dla tych, którzy mają małą kuchnię i muszą wykorzystać każdy zakątek otoczenia, aby mieć szafki, blaty i szuflady. Modulowana to najbardziej ekonomiczna opcja dla tych, którzy potrzebują praktycznej i pięknej kuchni do codziennego użytku.\nAbyś mógł dowiedzieć się więcej o wszystkich typach modeli kuchni i zaletach inwestowania w każdy z nich, wybraliśmy serię wskazówek oraz ponad 92 nowoczesnych i pięknych kuchni, które zainspirują Cię podczas projektowania własnej. Sprawdzić!\n1. Odkryj różne kolorowe modele kuchni\nKompaktowa kuchnia: 5 wskazówek, które trzeba zobaczyć + 75 inspirujących modeli\nDuża kuchnia: +57 inspirujących zdjęć kuchni marzeń\nAmerykański model kuchni: Przestronne i dobrze urządzone wnętrza\nModel kuchni amerykańskiej stał się ostatnio częścią projektów, zwłaszcza w mieszkaniach i małych domach. Znany jest z tego, że kuchnia i salon znajdują się w tej samej przestrzeni oddzielone blatem, który można ozdobić lampą, aby uczynić go bardziej uroczym.\nW przeszłości salon i kuchnia były oddzielone. Ale ponieważ dziś kluczowym słowem jest „praktyczność”, amerykański model kuchni stał się najlepszą alternatywą, aby zagwarantować szerokie i funkcjonalne środowisko.\nMasz możliwość porozmawiania z każdym w pokoju podczas przygotowywania pysznych przepisów. A jeśli potrzebujesz szybkiego posiłku, blat kuchenny (który służy do oddzielania pomieszczeń) może służyć jako stół. Po prostu dodaj pasujące stołki do kuchni, aby wszystko było jeszcze piękniejsze.\n2. Modele kuchni planowane do zintegrowanego salonu i kuchni - Autor: Danyela Correa\nW powyższym przykładzie, chociaż środowisko jest małe, amerykański model kuchni wykazał się szerokością. A jasne odcienie planowanych mebli, a nawet sofy, przyczyniły się do tego, że otoczenie było jeszcze piękniejsze i czystsze.\n3. Amerykańskie modele kuchni z żółtymi krzesłami przy stole - Autor: Emely Cano\nModel kuchni amerykańskiej można urządzić tak, jak lubisz najbardziej, jednak ważne jest, aby styl mebli kuchni amerykańskiej pasował do stylu pomieszczenia. W tym przykładzie nowoczesny i neutralny styl jest obecny w każdym szczególe, pozostawiając akcent kolorystyczny tylko dla krzeseł przy stole w salonie. Piękne, nieprawdaż?\nPlanowane modele kuchni: Zyskaj przestrzeń dzięki niestandardowym szafkom\nCzy jest mało miejsca? Musisz więc postawić na planowane modele kuchni, aby mieć pewność, że wszystkie przestrzenie w Twojej kuchni są w 100% wykorzystane.\nPonadto interesującą rzeczą w planowanych modelach kuchni jest to, że możesz wybrać wszystkie szczegóły zgodnie ze swoimi potrzebami. Ilość szafek, szuflad, blatu ... Wszystko odbywa się z myślą o tym, jak modele kuchenne będą dla Ciebie funkcjonalne. Nawet gdzie umieścić piekarnik elektryczny.\n4. Modele kuchni planowanych dla smakoszy - Autor: Meet Arquitetura e Interiores\nAby zapewnić bardziej spersonalizowaną usługę, przygotowanie planowanych modeli kuchni zajmuje zwykle więcej czasu. Termin różni się w zależności od sklepu, w którym zamówiłeś meble kuchenne, więc kup modele kuchenne z wyprzedzeniem.\nModulowane modele kuchni: Kup pełną kuchnię\nKuchnia modułowa to taka, którą kupujesz na gotowo i montujesz w dowolnym miejscu w domu. Zaletą tego jest to, że nie musisz długo czekać na jego otrzymanie i możesz łatwiej wybrać kompletny model kuchni.\nPonadto, w porównaniu do planowanych modeli kuchennych, znacznie bardziej ekonomiczne jest zainwestowanie w modulowane. Sztuczka, aby uzyskać prawidłowe modele kuchni, polega na wykonaniu wszystkich pomiarów z miejsca, w którym zamierzasz ustawić szafki, i wybraniu odpowiedniego.\n5. Postaw na modele kuchenne zaprojektowane do tworzenia pięknych wnętrz - Autor: Ornare\nModele szafek kuchennych: poznaj główne\nModele szafek kuchennych mogą być wykonane z preferowanego materiału. Wśród najbardziej znanych możemy wyróżnić modele szafek kuchennych w MD, ze szkłem, lustrami i stalą nierdzewną do dekoracji przemysłowych.\nModele szafek kuchennych MDF\nModele szafek kuchennych MDF są najczęściej używane w domu. Możesz postawić na nie w różnych kolorach, a nawet mieszać z innymi materiałami, aby uzyskać piękniejszy wygląd. Na przykład witraż wygląda wspaniale!\n6. Wymieszaj materiały w szafkach kuchennych, aby uzyskać inny skład - Autor: Iedalizzare Arquitetura\nPonadto modele szafek kuchennych mdf są bardzo praktyczne w czyszczeniu. Jeśli wykonasz odpowiednią konserwację, kiedy tylko możesz, zawsze będzie to nieskazitelne.\nModele szafek kuchennych ze stali nierdzewnej\nOpcja stalowej szafki kuchennej jest najbardziej odpowiednia dla osób poszukujących trwałości.\nW przeciwieństwie do MDF, modele szafek kuchennych ze stali nierdzewnej nie psują się wysokimi temperaturami w kuchni. Wystarczy go wyczyścić, aby stal nierdzewna była błyszcząca.\n7. Modele kuchenne z szafkami ze stali nierdzewnej\nWskazówki dotyczące wyboru najlepszego modelu małej kuchni\nPodobnie jak wszystkie inne modele kuchni, również małe kuchnie mogą być piękne i dobrze urządzone.\nAby wykorzystać wszystkie przestrzenie swojego modelu małej kuchni, zainwestuj w zaplanowane meble. Wszystkie meble zostaną wykonane z większą głębią i zgodnie z dostępną przestrzenią.\nPonadto miej w swoim modelu małej kuchni tylko to, co niezbędne do codziennego życia. Unikaj gromadzenia zbyt wielu urządzeń lub przedmiotów, których rzadko używasz.\n8. Modele kuchenne w jasnych kolorach i słoneczniku do rozjaśnienia pomieszczenia - Wykonanie: Ornare\nKolejna ważna wskazówka: używaj lekkich mebli. Dają poczucie przestronności. Jeśli chcesz dodać odrobinę koloru, możesz zainwestować w zwykły kolorowy mebel, a nawet użyć słynnych wiosennych kwiatów do udekorowania pokoju, tak jak na zdjęciu powyżej ze słonecznikiem.\nModele kuchenne w kształcie litery L.\nPlanowane meble to również świetna propozycja dla tych, którzy muszą zainwestować w modele kuchenne w wersji L, czy kuchnię narożną (jeśli wolą).\nWażne jest, aby zoptymalizować przestrzeń dla tego typu kuchni. W przeciwieństwie do mebli liniowych konieczne jest obliczenie, jak każde drzwi się otworzą, aby jedno nie uderzyło w drugie. Za bardzo przeszkadza!\n9. Modele kuchenne w kształcie litery L, aby cieszyć się każdą przestrzenią z marmurowym blatem\nZaletą kuchni w kształcie litery L jest to, że możesz pozostawić środowisko wolne do inwestowania w wyspy i piękne balkony. Na powyższym zdjęciu licznik podpór ma nawet przedmioty dekoracyjne, aby otoczenie było bardziej wdzięczne.\nInnym modelem małej kuchni znanej z optymalizacji przestrzeni jest kuchnia w kształcie litery U.\nModel kuchni w kształcie litery U wykorzystuje 3 ściany kuchni, dlatego należy zachować ostrożność podczas montażu. Konieczne jest przemyślenie wszystkich szczegółów, aby mieć wystarczającą praktyczność podczas codziennego chodzenia po kuchni.\n10. Modele kuchni w kształcie litery U - Autor: Arquitetura\nUczyń prosty model kuchni wyjątkowym\nPosiadanie czegoś prostego nie oznacza posiadania czegoś brzydkiego lub nie w stylu. Prostota to sposób na wyrażenie minimalizmu. Nie musisz stawiać na wiele kolorów i detali, prosty model kuchni zostaw bardzo przytulny, który będzie niesamowity.\nAby mieć piękny, prosty model kuchni, wybierz meble o jednym odcieniu i zainwestuj w różne detale, takie jak dywanik kuchenny, kolorowe taborety, a nawet umieść naklejkę z płytek, aby dodać uroku kompozycji. Co powiesz na?\n11. Modele kuchenne z szarą okładziną ścienną i blatem\nPostaw na czarne szafki, aby prosty model kuchni był jeszcze piękniejszy i bardziej zróżnicowany. Aby dopasować, wybierz kuchenkę, kuchenkę mikrofalową, a nawet lodówkę w tym samym odcieniu. Te szczegóły robią różnicę!\nModele blatów kuchennych: Praktyczność w życiu codziennym\nModele blatów kuchennych są niezbędne dla tych, którzy stawiają na amerykańskie modele kuchenne. Są praktyczne w codziennym użyciu i mogą służyć jako wsparcie podczas gotowania, a nawet do szybkich posiłków, takich jak śniadanie.\nJednak już przy projektowaniu modeli kuchennych należy pamiętać o tym, jak będą wyglądać modele blatów kuchennych, znać ich kolory i rozmiary.\n12. Marmurowe blaty kuchenne - Wykonanie: Acosentino\nModele blatów kuchennych mogą być wykonane z różnych materiałów. Najbardziej znany jest marmur. Oprócz tego, że jest praktyczny w czyszczeniu, zapewnia wyrafinowanie w środowisku. Jeśli jednak zależy Ci na oszczędności, możesz zainwestować w drewniany blat, dopasowując się do szafek, tak jak na poniższym zdjęciu:\n13. Lada z MDF z piękną zaplanowaną kuchnią - Tekst: Fernanda Renner\nSprawdź więcej modeli blatów kuchennych i wybierz idealny dla swojego domu:\nModele kuchenne z wyspą\nModele kuchenne z wyspą gastronomiczną sprawdzą się tylko dla tych, którzy mają dużą kuchnię. Wyspa, zaaranżowana pośrodku kuchni, może służyć jako miejsce na postawienie płyty kuchennej z okapem lub po prostu jako blat pomocniczy.\n14. Modele planowanej kuchni - Autor: Arquitetura\nJeśli umieścisz blaty, możesz sklasyfikować ten model kuchni jako kuchnię dla smakoszy. W ten sposób goście mogą być jeszcze bliżej Ciebie.\n15. Modele kuchni dla smakoszy z krzesłami nablatowymi - By: Color Mix\nSprawdź naszą galerię modeli kuchni i zainspiruj się!\n16. Szare i białe modele kuchenne 17. Czyste i eleganckie amerykańskie modele kuchni - Autor: Cris Paola 18. Postaw na modele kuchenne z białymi szafkami, aby uzyskać czysty wystrój 19. Modele kuchenne w kształcie litery L to świetne opcje do korzystania z przestrzeni 20. Białe modele kuchenne ze złotymi uchwytami 21. Co powiesz na inwestycję w kolorowe szafki kuchenne? Są piękne! 22. Aby uzyskać czystą i przestronną kuchnię, postaw na modele kuchenne z szarymi szafkami 23. Niebieskie modele szafek z niszami w pastelowych kolorach 24. Modele szafek kuchennych MDF z metalowymi wstawkami na ścianie 25. Połącz modele kuchenne z ozdobnymi ramkami 26. Modele szafek kuchennych w kolorze żółtym, klimat retro i pełen osobowości 27. Modele kuchenne z szafkami retro w kolorze jasnoniebieskim 28. Modele kuchni amerykańskiej z szafkami MDF 29. Modele kuchenne z ciemnymi szafkami są opcjami dla lubiących nowoczesne kuchnie 30. Postaw na nowoczesne modele kuchni z kolorowym wystrojem 31. Wybierz modele kuchni, które najlepiej pasują do Twojej osobowości 32. Pojawiają się modele kuchni z niebieskimi szafkami! 33. Jaki jest Twój ulubiony kolor? Użyj go, aby ozdobić piękne modele kuchenne! 34. Najbardziej poszukiwane są modele kuchenne z czarnymi blatami, postaw na nie! 35. Amerykańskie modele kuchni z blatami MfF i nowoczesnymi stołkami - Autor: Letícia Araujo 36. Amerykańskie modele kuchni ze stołkami pasującymi do blatu - Autor: Juliana Conforto 37. Nowoczesne i spersonalizowane amerykańskie modele kuchenne - Autor: Migs Arquitetura 38 Modele kuchenne i szafki kuchenne 39. Modele kuchenne z kolorowymi szafkami 40. Modele kuchenne z szafkami wykonanymi z barwionego sidingu - Wykonanie: 41. Modele kuchenne z blatami z białego marmuru i drewnianymi meblami 42. Modele kuchenne z niebieskie aksamitne krzesła i nowoczesne zawieszki. 43. Amerykańskie modele kuchni z blatami z MDF i akrylowymi krzesłami 44. Modele kuchni amerykańskiej z ladą dla smakoszy - Tekst: Iara Kilaris 45. Modele kuchni z dużym blatem i zlewem do codziennego użytku. - Autor: Marcia Acaro 46. Modele kuchenne z czerwonym stołkiem do szybkich posiłków - Autor: Andre Freitas 47. Kompaktowe i czyste modele kuchenne - Autor: Maria Laura Coelho 48. Modele do czystej kuchni z okrągłym stołem - Autor: Juliana Pippi 49 Modele kuchenne z czarnymi szafkami ściennymi - Autor: Danyela Correa 50. Modele kuchenne z szafkami ze stali nierdzewnej - Autor: Evviva Bertolini 51. Modele kuchenne z różnym oświetleniem. 52. Modele kuchenne z blatami i szafkami - Wykonanie: DTestudio 53. Nowoczesne kuchnie wyglądają pięknie dzięki meblom zaprojektowanym w kolorze czarnym - Autor: Erica Salguero 54. Użyj mocniejszych kolorów w jaśniejszych modelach kuchni, aby podkreślić piękno otoczenia - Autor: Mariana Luccisano 55. Modele kuchni dla smakoszy z szarymi blatami i meble drewniane - Autor: Foto Estudio 56. Modele kuchni z wyspą dla smakoszy i białymi szafkami - Autor: Denise Macedo 57. Modele kuchni dla smakoszy z blatami - Autor: Poznaj Arquitetura e Interiores 58. Modele kuchni rustykalnej dla smakoszy - Autor: Casa Kolor 59. Modele kuchni dla smakoszy z białą wyspą i okapem - Autor: Start Arquitetura 60. Modele kuchni dla smakoszy ze stołem śniadaniowym - Autor: Start Arquitetura 61. Modele kuchni dla smakoszy w odcieniach zieleni - Autor: BH Maria Luisa Mendes 62. Modele małych kuchni z białymi szafkami z MDF 63. Małe modele kuchenne z pięknym oświetleniem. 64. Modele planowanej kuchni z nowoczesnymi stołkami. 65. Modele kuchenne w odcieniach zieleni ze szklanymi drzwiami. 66. Modele kuchenne z niebieskimi szafkami - Autor: Sara Rollemberg 67. Modele kuchenne z lekkimi porcelanowymi szafkami ściennymi i stołem z aksamitu. 68. Modele kuchenne z klasycznymi szafkami. 69. Modele kuchenne z wisiorkami do oświetlania pomieszczenia. 70. Planowane modele kuchni w neutralnych kolorach - Autor: Isabela Nunes Mayer Hofer 71. Planowane modele kuchni z czarnymi podłogami i nowoczesnymi szafkami - Wykonawca : Fernanda Duarte 72. Planowane modele kuchni z kolorowymi szafkami - Wykonawca: Vitral Arquitetura 73. Planowane modele kuchni z okapem nad płytą na blacie. 74. Modele planowanej kuchni w kolorze białym - Tekst: Adriana Giacometti 75. Modele kuchni planowanej ze spersonalizowaną wyspą - Tekst : Cristina Bozian 76. Modele nowoczesnych kuchni z czarnymi meblami - Tekst: Tetriz Arquitetura 77. Modele nowoczesnych kuchni planowanych - Tekst : Gabriela Mendes 78. Kolorowe i zaplanowane modele kuchni 79. Proste modele kuchni - Autor: Renata Romeiro 80. Modele kuchenne w kolorze szarym i żółtym, nowoczesne i piękne. 81. Postaw na kolorowe kolory do zabawy i piękne modele kuchni. 82. Modele kuchenne w kolorze granatowym. 83. modele kuchenne z różowymi szafkami i szarymi blatami. 84. Modele szafek kuchennych w stylu tablicy kredowej - Autor: Gabriel Valdivieso 85. Nowoczesne kuchnie z blatami - Autor: Sebastião de Pinho 86. Planowane piękne zdjęcia kuchni do inspiracji - Autor: Giuliano Luchetti 87. Piękne i zaplanowane modele kuchni z stoisko. 88. Modele kuchenne z wisiorkami - Autor: Clara Miranda i Regina Kern 89. Modele mebli do prostego wystroju kuchni z blatem - Autor: Adelle Porto 90. Proste modele kuchenne - Autor: Erica Salguero 91. Modele kuchenne z żółtym klejem rozjaśniającym otoczenie - Tekst: AK Arquitetura 92. Modele kuchenne w kolorze czarnym z białymi kafelkami.