Zlecę szycie odzieży sportowej, 150 sztuk, Poznań - Oferteo.pl\nZlecę szycie odzieży sportowej, 150...\nZapytanie ofertowe nr 736128\nPrzedmiot zlecenia: odzież sportowa, stroje triathlonowe (męskie)\nRozmiary: od S do XL\nLiczba sztuk: ok. 150\nZleceniodawca dostarczy: możliwe dostarczenie materiałów\nCharakter zlecenia: stała współpraca, około 30 sztuk miesięcznie\nInformacje dodatkowe: Klient na początku współpracy wymaga zaświadczenia o gotowości do współpracy, potrzebne do Urzędu Pracy\nTermin skorzystania z usługi: w ciągu 3 miesięcy od 15.10.2015r.\nNr zapytania ofertowego: 736128\nSzwalnia, Szycie Poznań, Szycie odzieży Poznań, Szycie odzieży sportowej Poznań, Szukam szwalni Poznań, Szycie, Szycie odzieży, Szycie odzieży sportowej, Szukam szwalni Szycie Wielkopolskie, Szycie odzieży Wielkopolskie, Szycie odzieży sportowej Wielkopolskie, Szukam szwalni Wielkopolskie,\nPrzedmiot zlecenia: spodnie sportowe, pięciokieszeniowe Rodzaj odzieży: damska i męska Rozmiar: od 36 do 46 Ilość: 300 sztuk miesięcznie Rodzaj materiału: bawełna, obróbki jeansowe Materiały dostarcza: Zleceniodawca Charakter zlecenia: stała współpraca Współpraca ze szwalniami z: całej...\nZlecę szycie damskiej odzieży, łącznie 500 sztuk miesięcznie\nPrzedmiot zlecenia: żakiety, kurtki, płaszcze, bluzki, koszulki, spodnie, bluzy, sukienki, spódnice Odzież: damska Rozmiary: XS - L Liczba sztuk: łącznie 500 miesięcznie Zleceniodawca dostarczy: materiał i dodatki Charakter zlecenia: stała współpraca...\nZlecę uszycie ok. 300 kompletów odzieży roboczej, męskiej\nRodzaj odzieży do uszycia: męska odzież robocza - na komplet składają się spodnie i kurtka, wersja ocieplona Liczba sztuk: 300 kompletów Rozmiary: pełna rozmiarówka Dostawca wykrojów: Zleceniodawca Klient składa zapytanie ofertowe jako: s...\nZlecę szycie bluzek, koszulek i toreb eko, 950 sztuk, Olsztyn\nPrzedmiot zlecenia: odzież dziecięca, bluzki, koszulki, bluzy oraz uszycie toreb bawełnianych eko Rodzaj materiałów: bawełna i drelich, neopren, dresówka Liczba sztuk: - koszulki T-shirt tradycyjny damski i męski - cała rozmiarówka łącznie 100szt., - koszuli damskie "oversire" S/M oraz L/XL - łącznie...\nPrzedmiot zlecenia: zabawki w kształcie biedronki Rodzaj materiału: plusz Liczba sztuk: 200 sztuk w pierwszej partii, docelowo 1000 sztuk miesięcznie Zleceniodawca dostarczy: projekt...\nPrzedmiot zlecenia: żakiety, garnitury, kurtki, płaszcze, bluzki, koszulki, spodnie, bluzy, sukienki, spódnice, odzież damska i męska Rozmiary: damskie 36 - 42, męskie 46 - 52 Kolekcja: wiosna/lato 2016r. Liczba...\nZlecę uszycie odzieży treningowej, docelowo 10 sztuk tygodniowo\nPrzedmiot zlecenia: odzież termoaktywna, leginsy damskie, rashguardy treningowe męskie Rozmiary odzieży: uniwersalne, S - leginsy, M - rashguardy Liczba sztuk: 20 sztuk na początek, docelowo 10 sztuk...\nPrzedmiot zlecenia: spodnie Liczba sztuk: ok. 100 co dwa - trzy miesiące Rozmiary odzieży: - damskie S - M - męski M - XL. Zleceniodawca dostarczy: materiał i dodatki, forma Charakter zlecenia: stała współpraca Klient składa zapytanie ofertowe jako: bezpośredni zleceniodawca Termin...\nRodzaj odzieży do uszycia: nerki Wymiary: ok. 30cm na szer., 17cm na wys. Liczba sztuk na początek przy stałej współpracy: 15szt. Stała współpraca: tak, będą również inne przedmioty do szycia Rodzaj materiału: materiały kaletnicze...\nPrzedmiot zlecenia: koszulki, bluzy Liczba sztuk: - koszulka, 25 sztuk rozmiaru L, - koszulka,25 sztuk rozmiaru XL, - bluza, 25 sztuk rozmiaru L, - bluza, 25 sztuk rozmiaru XL. Rodzaj materiału: bawełna...\nZlecę szycie bluzek, koszulek, spodni, kurtek, 1000 szt. miesięcznie\nRodzaj odzieży do uszycia: bluzki, koszulki, spodnie, bluzy, płaszcze, kurtki Rozmiary odzieży: S,M,L Liczba sztuk: łącznie ok. 1000 szt. miesięcznie Rodzaj materiału: dresówka, tkanina, flausz, pianka Dostawca materiałów: Klientka Charakter zlecenia: stała współpraca Klient składa zapytanie ofertowe jako:...\nZlecę szycie sukienek, 25-30 sztuk pierwsza partia, Katowice\nRodzaj odzieży do uszycia: sukienki Rodzaj materiału: do uzgodnienia Rozmiary odzieży: 38 (różne wykroje) Liczba sztuk: 25-30 pierwsza partia Stała współpraca: tak (różne rozmiary), ok. 50 sztuk miesięcznie Zleceniodawca dostarczy: wszystko po stronie szwalni Klient składa zapytanie...\nZlecę uszycie bluz, ok. 500 sztuk, Jędrzejów\nPrzedmiot zlecenia: bluzy Liczba sztuk: ok. 500 Rozmiary odzieży: S-XL Rodzaj materiału: bawełna Kto dostarcza materiał: Klient Zleceniodawca dostarczy: materiał i dodatki Charakter zlecenia: przeszycie próbne, potem stała współpraca i zamówienia raz...\nFirma działa 18 lat,specjalizuje się w odzieży dla pań puszystych ,żakiety garsonki odzież zimową.Załoga to fachowcy z dużym doświadczeniem podejmujący się każdego wyzwania.Jednym z wyzwań w ostatnim...\nProwadzę Salon Krawiecki Madeline od 2008 roku, mam ponad 20-letnie doświadczenie w branży krawieckiej, robię sama szablony, kroję i szyję odzież damską, dziecięcą, szyję również na miarę suknie ...\nPosiadam małą firmę krawiecką, wyposażoną w nowoczesne maszyny. Zajmuję się szyciem odzieży lekkiej, firan zasłon, pościeli oraz różnymi przeróbkami. Chętnie przyjmę zlecenia dotyczące wykonania...\nPrzedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowe. Firma od 1990 roku zajmuje się przemysłem włókienniczym. Posiada certyfikat ISO 9001, współpracuje z krajami całej UE. W ofercie proponuje najlepszej jakości asortyment w bardzo korzystnych cenach: Włókniny przeszywane Włókniny igłowane Włókniny zgrzewane Biowłókninę z nasionami traw Koce...\nFirma Haft-Pol założona w roku 2011, jest producentem i dystrybutorem konfekcji hotelowej, galanterii stołowej oraz dekoracji okiennych. Naszym celem jest zadowolenie naszych klientów poprzez dostarczanie produktów wysokiej jakości. Indywidualna obsługa klienta, terminowość dostaw i krótkie terminy realiz...\nCentrum Szkoleniowe Prestigo zajmuje się prowadzeniem kursów,szkoleń i warsztatów krawieckich dla osób fizycznych oraz firm. Posiadamy bogatą ofertę kursów.Każdy znajdzie coś dla siebie. Mamy kurs kroju i szycia dla początkujących. Kurs krawiecki I i II stopnia z p...\nFirma prowadzi działalność usługową, Przeszywamy odzież z dzianin;sukienki,bluzki,getry,legginsy.Posiadamy overlocki 5 i 4 nitkowe,dwuigłówki...\nZajmuje się najróżniejszymi przeróbkami odzieży wierzchniej a także szyciem na miarę. Z chęcią przyjmę zlecenie na szycie większej liczby rzeczy. Pracownia znajduje się w powiecie stalowowolskim ale odpowie na oferty z całego...\nFirma krawiecka szyjaca odziez damska 30 lat na rynku frima znajduje sie w Łodzi ul.brukowej Przyjmiemy wszelkie przeszycia zatrudniamy ok 25 szwaczek.Posiadamy sotiska na nowym Glóchowie oraz w Tuszynie...\nJesteśmy firmą specjalizującą się w świadczeniu usług dotyczących przeszyć jak i produkcją odzieży którą zajmujemy się od ponad 15lat ! z ofertą naszej odzieży można zapoznać się na stronie katalog produkowanych przez nas produktów otrzymać można meilowo Oferujemy: -Terminowość -Atrakcyjne ceny -Wysoką...\nPrzyjmę zlecenia przeszyć zarówno odzieży damskiej, męskiej jak i dziecięcej. Szybkie terminy realizacji. Posiadamy własną krojownię, transport oraz kompletną szwalnię. Wszystko...\nprofesjonalny zaklad krawiecki z wieloletnim doswiadczeniem i wykwalifikowana kadra...\nDysponujemy duzymi mocami przerobowymi do 170 tys.szt miesiecznie.Przyjmiemy kazde zlecenie :rowniez mniejsze. Produkujemy rowniez wyroby...\nJesteśmy niewielką firmą od kilkunastu lat zajmującą się przeszyciami odzieży damskiej lekkiej i dziecięcej. Specjalizujemy się w produkcji odzieży z dzianin. Posiadamy wysokiej jakości park maszynowy potrzebny do wykonywanego profilu naszych usług. Jesteśmy otwarci na oferty stałej współpracy. Gwarantujemy wysoką jakość naszych usług...


zwyczajny katolik: Chrystus tak, Kościoł nie?\nChrystus tak, Kościoł nie?\nGdyby nie Kościół nie wiedziałbyś nawet, co te ślaczki, które dziś zwiemy Pismem Świętym znaczą, a co dopiero, że warto im wierzyć. Nie wiedziałbyś nawet, kto to Jezus. Dlatego nie ma sensu mówić: Chrystus tak, Kościół nie!\nTekst Biblii sam nic nie mówi. Dlaczego?\nPo pierwsze dlatego, że bez tradycji nie zostałby spisany. Po drugie dlatego, że bez przekazywania sobie przekonania, że w zapisanych już tekstach jest coś godnego uwagi i dziś nie byłby uważany za istotny. Po trzecie dlatego, że bez przekazywania sobie między żywymi osobami znaczenia Ewangelicznych Słów nie wiedzielibyśmy, co owe ślaczki znaczą. Po czwarte dlatego, że nie tylko odległe języki, ale i języki współczesne nigdy nie są dokładnie tłumaczone z samej natury tych języków, a my mamy dostęp do tłumaczeń pisma. Po piąte dlatego, że język jest z natury arbitralny, tzn. że nawet tak samo brzmiące słowa mogą za kilka lat, albo w innej sytuacji, w innym szyku, czy w innym pozawerbalnym kontekście znaczyć zupełnie co innego!(nawet w obrębie tego samego języka) Ile takich zmian mogło nastąpić od "czasów biblijnych". Byłoby bardzo dziwne, gdyby biblijne terminy były zrozumiałe dla człowieka współczesnego, bo nawet język polski sprzed stu, czy dwustu lat byłby dziwny i często opacznie rozumiany dla większości współczesnych. Przykładowo: słowo "kobieta" dawniej oznaczało "kobietę lekkich obyczajów". Proszę sobie wyobrazić, jakie nieporozumienia rodziłaby próba przykładania współczesnego rozumienia tego słowa do tekstów sprzed dwustu lat. Dodać tu należy, że nie tylko słowa i całe frazy mają znaczenie. Mają je również opisywane słowami, ale z gruntu pozasłowne sytuacje. I nie wiemy i nigdy się nie dowiemy, czy rysowanie palcem po piasku, nie miało jakiegoś kompletnie niedostępnego nam znaczenia w kulturze z czasów życia Pana Jezusa. Weźmy tu przykład Japończyków, u których uśmiech może znaczyć zupełnie co innego niż u nas. Nie wiemy, czy wchodzenie na drzewo, opieranie piersi na głowie, jazda na osiołku, czy inne na pozór przypadkowe zachowania, nie miały takiego znaczenia, które nadawało biblijnym przesłaniom niedostępny w literalnym czytaniu sens. Dowiadujemy się tylko takich małych fragmencików i co do nich też nie możemy być pewni. Wszelkie badania naukowe, są wobec niepewności swych podstaw de facto zgadywankami i odsłaniają tylko pewną część zawiłych procesów językowo-kulturowych. Nie wiemy czego nie odsłaniają i czy owa tajemnica nie zmieni całkowicie naukowego obrazu.\nNie rozumiem jednego. Ci sami, co mają pretensje do Kościoła, że coś zafałszowuje, że nie ma dowodów opierają się na jakichś pismach, które też mogły być spisane przez kogokolwiek i też nie ma na poparcie wersji w nich zawartych żadnych dowodów. I wcale być ich nie musi, chodzi mi tylko o to, że to niekonsekwentne myślenie\nDzisiaj też mamy różnych wizjonerów. Jeden może twierdzić, że mu się ojciec Pio pokazuje i mówi, że piekła nie ma, drugi, że przeciwnie: ojciec Pio przestrzega go przed piekłem .Trzeci, że Jezus nie jest Bogiem, czwarty że jest, ale nie ma żadnej Trójcy Świętej, tylko Dwójca święta. Inny powie, że jest dobry i zły Bóg, następny, ze wszyscy są Bogami. Kolejny, że żadnego Boga nie ma. Wszyscy wizjonerzy, wszyscy mają "ukrywaną przez Kościół prawdę. Tyle tylko, że te wersje każdego z objawiających prawdę są względem siebie sprzeczne! Któremu wierzyć? Nie ma żadnych kryteriów by zweryfikować ich wersje. Każdy z nich może swoje wersje spisać, by za setki lat ktoś jedną z nich odkrył i uważał (tak jak niektórzy dzisiaj uważają pewne pisma) za demaskujące kłamstwa oficjalnej wersji Kościoła, czy innej Instytucji.\nSkoro można wierzyć święcie zaskakującym pismom(które są oczywiście odczytywane przez prymat wyobrażeń siedzących w głowach samych odkrywców, zniekształcających intencje autora tych pism), to czemu nie wierzyć innym rzeczom? Różne pisma i wersje ludzi są sprzeczne. Co wobec tego?\nNajracjonalniej więc wierzyć Instytucji Żywych Osób, która ma Tradycję i hierarchię. Tradycję, czyli pewną ciągłość w przekazywaniu sobie właściwych znaczeń, a nie tylko martwych liter i słów(bo te w ciągu wieków po wielokroć zmieniają znaczenia, nawet sobie nie zdajemy sprawy jak). Hierarchię, w której spory interpretacyjne(one zawsze są) na jednym stopniu rozwiązywane są na jednym stopniu, aż do najwyższego, czyli jednej osoby. Ta jedyność osoby na najwyższym stopniu , pozwala, przynajmniej w sprawach kluczowych ustalić jedną obowiązującą wersję. Istotna jest tu zasada posłuszeństwa, jak w wojsku. Nawet jeśli przełożeni się pomylą, to oni biorą za tą pomyłkę odpowiedzialność. TO nie jest ślepe posłuszeństwo. TO bardzo racjonalne posłuszeństwo. Bo jeśli autorytet, przełożony, biskup może się pomylić, to ja też się mogę pomylić! Oczywiście tu też są ustalone pewne zasady posłuszeństwa, inne dla duchownych księży, inne dla świeckich. TO posłuszeństwo jest dobrowolne, ktoś kto wchodzi w układ, przyjmuje pewne zasady. A jak nie chce, to nie musi być w Kościele, czy zakonie. Proste! Instytucja Żywych Osób przekazujących sobie w bezpośredniej relacji nie tylko martwe litery, ale ich znaczenia, za pomocą Tradycji, nie tylko tej werbalnej, ale przede wszystkim za pomocą pozawerbalnych stylów bycia i obrzędów, docierających do wszystkich zmysłów, weryfikująca nieskończoną wielość interpretacji, za pomocą hierarchii zakończonej na jednej osobie, to najracjonalniejsze rozwiązanie, jakie znamy z historii świata! Aha, dodać trzeba do tego jeszcze wiarę, że nad tą Instytucją Duch Święty czuwa. Kościół Katolicki. Jeden, Święty, Powszechny. I dlatego gdyby św. siostra Faustyna czy inny święty przedkładał zdanie Jezusa z objawień prywatnych, nad nakaz przełożonych, to bym jej nie uwierzył. Ale ona, bardzo racjonalnie powiedziała Panu Jezusowi, że nie będzie wykonywała jego prywatnie danych nakazów, bo jej przełożeni nie pozwalają. I Pan Jezus to pochwalił! I to właśnie przemawia za prawdziwością tych objawień. Inne zachowanie byłoby nierozumne. A to Pan Bóg dał nam rozum! Najracjonalniejsza okazuje się pewność, że się mylimy. Wynika ona z faktu, że jesteśmy skończeni, a możliwość opisu świata jest nieskończona. W związku z tym najrozumniejsza jest pokora, która skłania do powierzenia osądów innym, do poddania się, przy jednoczesnym zachowaniu własnego zdania zgodnego z sumieniem! To trudne, ale dlatego właśnie wiarygodne! Powiesz, że przecież muszę uwierzyć, ze nie mam żadnej gwarancji, że Kościół to prawda. We wszystko inne też muszę wierzyć. Nawet w naukę muszę wierzyć. W zasady własnego myślenia muszę wierzyć i w to, że świat jest taki, jak go widzę czuję i słyszę. A co dopiero w takie sprawy, które nie są weryfikowalne, jak wiara różnym starodawnym pismom, czy objawieniom. Jeśli już wierzyć, to poszukać takiego systemu światopoglądowo-religijnego, któremu WIERZYĆ, jest NAJRACJONALNIEJ. I to jest Kościół Rzymsko-Katolicki. I tak zawsze mamy coś narzucone. Świat narzuca nam światopoglądy nie wprost. Przemyca je za formami kulturowymi, które przez swą wszędobylskość i łatwość, przerabiają nas tak, że nawet nie zauważamy, kiedy powolutku zmieniają się nasze upodobania a za nimi światopoglądy uzasadniające te upodobania. Innymi słowy: Jesteśmy urabiani przez formy kulturowe, a wydaje nam się, żeśmy sami na coś wpadli, że to wynika z głębi serca. Tyle tylko, że ta głębia też jest urabiana. Kościół jasno przedstawia swoje założenia światopoglądowe. Nie ukrywa ich. Dlatego też są mniej atrakcyjne, bardziej wymagające. Dlatego też możemy je przyjąć lub odrzucić. I to jest wyjątkowo uczciwe. Każda hierarchia( nawet pełniona przez niegodziwe osoby) jest znakiem Boga. I to do tego Boga odnosi się słowo Ojciec, Tata, itd. TO bardzo ważne spoiwo łączące wiarę ludową i Tradycję Katolicką.\nSkąd wiesz, jak rozumieć literki i ślaczki zachowane jako Pismo Święte? Skąd wiesz, że w ogóle warto wierzyć w to, co tam zapisane?\nOd Kościoła. To On przekazuje w swojej Tradycji Sens Ewangelii.\nKażdy tłumacz Ci powie, że nawet między współczesnymi sobie językami nie ma dokładnego tłumaczenia, a co dopiero między językami odległymi od siebie o dwa tysiące lat. Nie wiemy co jest idiomem, nie jesteśmy nawet pewni, czy proste terminy przyrodnicze dobrze rozszyfrowujemy. Dodam ponadto, że nie tylko słowa, ale i całe kultury- zespoły wyobrażeń o świecie, skojarzeń, mogą tak nas różnić ze światem biblijnym, że wszelkie próby zrozumienia Chrystusa na podstawie Pisma a raczej jego tłumaczenia okazują się zgubne. W istocie stanowią splot prezentyzmów i archeologizmów. A to z prawdą ma niewiele wspólnego. Im ktoś lepiej poznaje swoją dziedzinę nauki tym bardziej się upewnia... w niepewności wyników naukowych dociekań i w konieczności przyjęcia pewnych pewników na wiarę. TU okazuje się mądrość Kościoła, który przez całe wieki był nieufny wobec prób samodzielnego czytania Pisma Świętego, przekonując wiernych do ufności Tradycji Kościoła wyrażanej również przez lokalne tradycje w których przekazywane było nie tyle dokładne brzmienie, co Znaczenie.\nA dziś mamy na odwrót. Gubimy znaczenie, a dogmatycznie bronionym brzmieniom współczesnych tłumaczeń Ewangelii(które traktujemy jak rzeczywiste Logos) dorabiamy takie znaczenie, jakie akurat światu pasuje.\nBez Kościoła nic byś o takim Bogu nie wiedział! Kościół zachował przekonanie że w tych znaczkach i ślaczkach starożytnych zwanych Biblią jest coś wartościowego, to Kościół w bezpośredniej, relacji między żywymi osobami przekazywał sobie Znaczenie tych ślaczków. Znaczenie, bo przecież o nie chodzi, a nie o dokładne brzmienia! Niektórzy ulegają pokusie by wierzyć samemu Pismu, by kurczowo trzymać się litery. Ale przecież mamy dostęp tylko do tłumaczeń, a nawet gdybyśmy widzieli oryginalne rękopisy, to przecież rozumiemy je tylko na podstawie badawczych hipotez, czyli de facto zgadywanek! Dlatego sensowne jest uwierzenie jakiejś instytucji, czyli osobom, które przekazują nam sens Pisma(za pomocą zmiennych środków, choć pomaga w tym język liturgiczny taki jak łacina), a niekoniecznie jego dokładne brzmienie! Ten przekaz nazywamy Tradycją Katolicką. Ludzie, jak wiadomo mogą sobie różnie te same znaczki, a nawet słowa interpretować, dlatego to ze swoją hierarchiczną, żywą instytucją dbał o to, by w tym gąszczu możliwych interpretacji się nie zagubić. Możesz mu oczywiście nie wierzyć. Ale wtedy nie ma sensu wierzyć w Jezusa. Bez Kościoła nic być o nim nie wiedział. Ten sam Kościół przekazał nam wiedzę o tym, że pod krzyżem tylko Jan pozostał. Reszta(razem z protopapieżem- św. Piotrem) uciekła, zaparła się Jezusa, a nawet go w osobie Judasza zdradziła. To samo dzieje się w historii Kościoła. Doskonały jest tylko Bóg. A ideały chrześcijańskie wyraża niestety mniejszość tego Kościoła, którą zwiemy świętymi. Dlatego to nie konkretne osoby pełniące urzędy ale same urzędy są uobecnieniami Boga! O to chodzi!\nChrystus zechciał się nam objawić przez Kościół Instytucjonalny, przez tą wspólnotę ułomnych osób. To za Urzędem Kapłana kryje się Boska moc, to w łączności z hierarchią Kościoła dana jest nam jest opieka Ducha Świętego.\nAutor: Zwyczajny katolik o 03:22\nParadoksy ks. Natanka kluczowe dla losów Kościoła....


[ROM] CyanogenMod 11.0 | Android 4.4 KitKat [NIEOFICJALNY] [13 LISTOPAD] - strona 9 - ROM-y & Modyfikacje - Forum Android.com.pl\nJak pisalem wyzej, tez jestem na wersji z 01.07 i narazie jest ok. Tyle ze dwa dni temu musielem kontakty przywracac, ale narazie jest ok. Zobaczymy z uplywem czasu, czy nic sie nie rozkraczy.\nKoledzy, a jeszcze jedna taka sprawa. Od kad korzystam z romu od sultana, czyli bedzie jakies, ja wiem... 4miesiace, to mam problem z gps. A mianowicie tak: na fonie mam aplikacje mapamap i po jej wlaczeniu i wlaczeniu lokalizacji i przelaczeniu jej na gps i gsm, bo jak nie korzystam z gps, to jest tylko lokalizacja po gsm z wiadomych wzgledow. Noi po wlaczeniu odbiornika gps nawet przed odpaleniem mapamap, program lokalizuje satelity, ale.... Moze to trwac wiecznosc, bo po wejsciu w ustawienia w mapamap jest mozliwosc podgladu jakie satelity mam nad glowa i ich zasieg, to ich tam nie ma! Tak jakby odbiornik gps sie wylaczal, tyle ze jednak nie jest wylaczony, bo w ustawieniach androida jest zaznaczone na lokalizuj przez gps i gsm. Wtedy robie taki myk ze przelanczam w czasie jak pracuje mapamap na lokalizuj przez gsm i wracam na lokalizuj przez gsm i gps i wtedy zalapuje w programie lapanie fixa. Tyle ze lubi sie to powtorzyc nawet w trakcie prowadzeniai musze myk powtarzac. Macie na to jakas rade?? Ogolnie po ostatniej aktualizacji, w romie mi nie wywala o nieoczekiwanym zamknieciu aplikacji, ale kontakty z ksiazki znikaja nadal.\nModel Telefonu: Bluboo S1\nDziała u was nagrywanie filmów w najnowszej wersji?\nStill working on camcorder. try todays nightly, i didnt have time to compile both builds but I made some changes that might fix it\nDoczytałem w poście na xda\nEdytowane 14 Lipca 2014 przez Pietrii\nNajnowszej, czyli z 27.07?\nprzez jakie recovery trzeba wgrać tego rooma ?, bo poprzez 4eXT v1.0.0.6 RC1 nie idzie, bo wyskakuje jakiś błąd, jedynie co udało mi się zainstalować to Sense 5\nPobierz najnowsze rocovery jakie jest. Wejdz w 4EXT i tam masz opcje uaktualnienia. Ja mam 2.4.6b i wszystko wgrywam. Pamietaj co jakis czas uaktualniac recovery.\nlink do dobrze działającego kit kat'a 4.4.4. Nie mam już problemu z znikającymi kontaktami, został tylko problem z fixem na gps. Reszta działa ok. link: wersja z 25.07.2014 Dev-Host - The Ultimate Free File Hosting / File Sharing Service\nMoże ktoś powiedzieć co zrobić w tym ROMie aby działał GPS ?\nA korzystasz z tego romu? U Ciebie też występują problemy z gps? Ja u siebie kombinuje po włączeniu mapamap w ustawieniach programu. Wpisuje trase i jak szuka mi satelit, to włączam i wyłączam gps i za ktoryms razem łapie.\nTa wczoraj go wgrałem ale ogólnie GPS nie działa - używam SportTracker i nie chce załapać.\nOgólnie fajny ROM ale chyba wrócę na MIUI - tam o tyle jest fajnie, że wszystko pasuje do siebie i fajnie wygląda no ale za to nie ma takiego czyściocha jakim jest CM


Wydaje mi się, że naturalnym oczekiwaniem jest, by w książce ekonomisty mającej w tytule „Kapitał” powinna znaleźć się solidna definicja kapitału i, choćby krótka, dyskusja o tym, jak różnie kapitał rozumiany jest przez różnych ekonomistów. Tymczasem w książce Piketty’ego nie znajdujemy opisu czym dla niego jest kapitał. Za takowy trudno uznać bardzo ogólne uwagi w sekcji zatytułowanej „Co to jest kapitał”. Thomas Piketty sam dyskredytuje się jako ekonomista pisząc: „Dla uproszczenia wykładu będziemy używać słów ”kapitał” i „majątek” wymiennie jako synonimów”. Gdyby student na egzaminie powiedział mi coś takiego, z pewnością dostałby dwóję. Dlatego zgadzam się z opinią George Reismana, że „choć rzekomo książka poświęcona jest studium kapitału i jego stopie zwrotu, Piketty podchodzi do tematu najwidoczniej nie przeczytawszy uprzednio ani jednej strony twórczości Ludwika von Misesa czy Eugena von Böhm-Bawerka, dwóch wiodących teoretyków w tej dziedzinie.”\nW książce nie ma ani jednego nawiązania do któregokolwiek z tych autorów. Jest jednak aż 70 odniesień do twórczości Karola Marksa. Eugen von Böhm-Bawerk, napisał „Kapitał i zysk z kapitału”, jako kontynuację i uzupełnienie teorii Carla Mengera. Pisząc o kapitale trudno nie odnieść się do tego monumentalnego dzieła (nawet dla ekonomisty spoza kręgu szkoły austriackiej). >>Polskie tłumaczenie pierwszego tomu\nWszystkie te krytyki wydają się docierać do Thomasa Piketty’ego i wpływać na jego poglądy. W dwóch opublikowanych przez niego w 2015 roku artykułach About Capital in the Twenty-First Century oraz Putting Distribution Back at the Center of Economics Reflections on Capital in the Twenty-First Century znajdujemy wiele sformułowań wyrażających jego coraz bardziej ostrożne i miękkie stanowisko, a nawet wycofywanie się z pewnych sformułowań zawartych w „Kapitale w XXI wieku”. Chciałoby się powiedzieć: cóż z tego? Mleko się rozlało i wszelakiej maści marksiści i socjaliści już stale będą powoływać się na książkę Piketty’ego, nie odwołując się do jego późniejszych publikacji i nie przyznając racji krytykom teorii Piketty’ego.\nW każdej sytuacji staram się znaleźć jakieś pozytywne strony. Dlatego pozwolę sobie na odrobinę optymizmu. Można potraktować książkę Piketty’ego jako prognozę ostrzegawczą, tak, jak to stało się z prognozami Malthusa w jego teorii ludnościowej, czy pierwszym raportem dla Klubu Rzymskiego pt. „Granice wzrostu”. Warunek jest jednak jeden, musimy być tego świadomi! Prognoza jest zła, ale może mieć pozytywne efekty w sferze zmiany świadomości ludzi. W długim okresie, spokojna, krytyczna dyskusja może być pożyteczna.\nDlaczego ludzie tak bardzo nie lubią, kiedy inni bogacą się oferując im produkty i usługi, które z chęcią kupują? Dlaczego akceptują to, że ogromne pieniądze są w dyspozycji instytucji publicznych (np. ZUS), które marnują te pieniądze, a sprzeciwiają się temu, by Carnegie, Rockefelerowie, Morganowie, Czarneccy, Filipiakowie, Brzoskowie posiadali duże pieniądze, pomnażali je i wykorzystywali dla dobra społeczeństwa? Dlaczego nie akceptują poglądu – mającego swe korzenie w początkach XVIII wieku (dość wspomnieć opublikowaną w 1714 roku „Bajkę o pszczołach” Bernarda de Mandeville „Fable of the Bees: or, Private Vices, Public Benefits”, pol.: Bajka o pszczołach, czyli wady prywatne – zyskiem publicznym) – że w warunkach rynkowych dbałość o własny interes (widoczna w generowaniu zysku) przekształca się w korzyści społeczne.


Rock Glam Princess po drugiej stronie lustra...: Tydzień oczami telefonu (week 58)\nTydzień oczami telefonu (week 58)\nHej Kochani!!! Witam was w niedzielny wieczór, tym razem jestem na czas :) To był jak zwykle intensywny tydzień, dużo się działo... od poniedziałkowego Dnia Ojca, przez imieniny mamy aż po dzisiejszy festyn na którym mnie nie było, ale i tak mam dla was relacje w zdjęciach dzięki mojemu korespondentowi LittleStar :) W tym tygodniu mam dla was bardzo dużo zdjęć, a do tego bonus w postaci jeszcze jednego postu w zdjęciach tylko z poniedziałku, jeśli ktoś nie widział jak przygotowałam dla Taty "Dzień Ojca" zapraszam TUTAJ na dużą porcję zdjęć. Nie mogę więcej pisać, bo mnie rodzina pogania, żeby post wstawiać więc zapraszam na zdjęcia... a jak wam minął tydzień?\nMoją recenzję i swatche kredek do ust z CLINIQUE możecie zobaczyć TUTAJ\nkawa do łóżka to moje najpiękniejsze rozpoczęcie tygodnia <3\njak już mówiłam, w poniedziałek Dzień Ojca zaczęliśmy od kina :)\nbyliśmy na Czarownicy w 3D - jestem pod ogromnym wrażeniem tego filmu, polecam <3\npotem szybka kawka z Tatą\nniektórzy dumnie wygrywali...\na inni musieli przegrać :D\nRodzinna fota :D\nI najlepsze jedzenie w mieście, CUDNE MANOWCE - nie wiem jak wy, ale ja sama bym to teraz zjadła !!!\nale nie polecam wam mrożonej herbaty - nie dobra :D\naha.... w Cudnych Manowcach podobały mi się strasznie te podkładki :D\nMama mówi: no problem, zabieramy i uciekamy :D\nwtorek... to były dantejskie sceny wyjść z SOWY bez tych czekoladek\ni bez tych babeczek z jagódkami... OMG!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\nale na pocieszenie dostałam prezent od Tatusia - czyż nie jest piękna ?\nA w Sowie kupiłam tort na imieniny mamy, tym razem za namową jednej mojej czytelniczki Tort Pralinowy - dziękuje za rekomendację, był wyborny!!!!!!!!\nJedno z ulubionych miejsc na świecie, olsztyńskie Arkady <3\nI oczywiście moje ukochane słoneczniki......\nU cioci, na imieninach, młoda dama, niby kreacja szykowna, ale zachowanie ala Miley Cyrus hahaha\ntylko to zostało po najlepszym obiadku ever, jaki przygotował tata = łosoś w beszamelu, gdybym mogła zaprosiłabym was wszystkich na obiad do mojego Taty :)\nMężczyźni mojego życia <3\nManju dont eat that!!!\nodbieramy mamę z Zumby :)\nmoja mama zawsze kupuje ten chlebek, znacie? Ani grama mąki, same ziarna - jest przepyszny!!!\na mój tata z kolei zbiera wszelkie zielsko i ...\n... i udaje, że robi z tego herbatę :D ps. Mistrz drugiego planu Hello Kitty <3\na pozostając przy mistrzach drugiego planu... Marzenka :) No make up\nWieczór u mojego brata Jacka <3 Oglądaliśmy "Oskubani" w 3D\nI football of course :)\nByłam z tatą też na działce, kwiatki mają się dobrze...\nI znowu obiad robiony przez tatę... na działce. Trochę rozwalone jajko sadzone, ale i tak było cudowne <3 Nie będę komentować ilości szczypiorku na talerzu mojego taty... hahaha\nMum, the driver!\ndekoracje w Olsztynie - bardzo ładne :)\nOdleciałam jak w Las Vegas Parano\nnocny shopping na ASOS.com jest teraz 50% wyprzedaż - polecam\nand back to Warsaw\nMiła niespodzianka <3 <3 <3\nmoja bransoletka szczęścia :) w sumie wszystkie 3 są ze mną od dawna...\nbreakfast przed egzaminem\n4 godziny snu...\nto jest twoja chwila prawdy... niestety dostałam 4,5 zabrakło tak nie wiele :(\npo szkole szybka wizyta w Bath&Body Works - prezent dla Manju <3\na to właśnie zdjęcie od niej i widok z okna w akademiku\nrozmowa z moją siostrą po tym jak skończyłam pisać egzamin i już wiedziałam, że niepotrzebnie zmieniłam 2 odpowiedzi w ostatniej chwili, właśnie te 2 punkty dałyby 5\nstwierdziłam, że pójdę na szybki spacerek po tym egzaminie i... się zgubiłam :) Ale potem wyszłam na prostą, zrobiłam jakieś 6 km gdy zaczęło grzmieć...\nniestety do domu było daleko, nie dość że pioruny deptały mi po piętach w lesie, to napadła mnie ściana deszczu, w domu zrobiłam kałuże hehehe - na bank będę chora :(\nmoja najsłodsza Pin Up Girl\na dziś były Pawła imieniny, które jak widać przespał :)\ntort, tym razem nie od Sowy, ale made by my mum <3\nA dziś moje dziewczyny wybrały się na piknik, tak właśnie Nina pokazuje, że śmierdzi hahaha\nyay, kupiłam 15 losów na loterii i wygrałam kubek!!! wow!!! Jestem zwycięzcą !\nN: No dobra, dawać mi tu tę kiszkę ziemniaczaną...\nN: O kurde, zapomniałam portfela..\nN: Mamo, tak cię bardzo kocham... kup mi kiszkę... pls\nN: no nareszcie...!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\nN: No teraz jak podjadłam to podsadźcie mnie do tego konia!!!!!\na tymczasem u mnie dziś kolejny dramat codzienności... skończył się tusz w drukarce... więc musiałam ruszyć do sklepu\npo drodze oczywiście minęłam mojego piesia... relaksował się\nDzięki nieocenionej pomocy pewnej osoby, błądziłam po mieście aż wreszcie dotarłam do celu... sklep, który w niedzielę był zamknięty...\npo kolejnych 30 minutach chodzenia z mapą w ręce znalazłam EUREKA!!!!!!!\nMisja zakończona SUKCESEM - moja rada dla was moje Panie, nie słuchajcie facetów w kwestii nawigacji w terenie :D wyjątkiem od tej reguły jest mój ukochany Jack, który zawsze wyciągnie mnie z opresji i pomoże jak się zgubię <3\nN: mamo, mamo... pożycz telefon, chcę zadzwonić do cioci Lały !!\nAutor: RockGlamPrincess o 12:36\nKościuk Patrycja 29 czerwca 2014 12:46\nJak ja kocham kiszkeeeee!!!!!!<3\nKocham Koty 29 czerwca 2014 12:56\nBardzo fajnie,że taka duża ilość zdjęć :)\nmama Ninki jest bardzo do Ciebie podobna :)\nPani Kowalska 29 czerwca 2014 12:58\nmama księżniczki jest piękna!\nJess Hi 29 czerwca 2014 13:00\nTwoje podpisy pod zdjeciami zawsze wprawiaja mnie w lepszy humor :) pozdrawiam serdecznie i jak co niedziele czekam na post :)\nAgnieszka Jablonska-Gumienna 29 czerwca 2014 13:11\npieknie:) co to jest ta kiszka? hmmmm\nzuzkalala 29 czerwca 2014 13:19\nŚwietny post! Naprawdę super Ci wyszedł :-) A teksty i minki Ninki to po prostu arcydzieło. Najbardziej ucieszył mnie jednak widok piesia przy płocie, się chłopina napilnował i zasnął :-))) Czekam z niecierpliwością na kolejny post!!!\nNatalia Czajkowska 29 czerwca 2014 13:26\nŚwietne zdjątka ;) uwielbiam je!!!!!\nMisterioso 29 czerwca 2014 14:17\nbardzo wyczekuję co tydzień tego postu! do tego tym razem tyle zdjęć! i księżniczka Ninka w roli głównej! cudowny tydzień za Tobą oby kolejny był równie wspaniały i w groie rodzinnym!\nROKSI 29 czerwca 2014 14:25\nclaudine 29 czerwca 2014 22:20\nSame piękne kobiety u Was w rodzinie :) Ty, Marzenka, Wasza Mama, Ninka i jej Mama, co jedna to piękniejsza :)\nKolorowe Pióra 29 czerwca 2014 23:32\nJak zwykle aktywny tydzień :)\nUwielbiam w tych postach to, że starasz się spędzać tak dużo czasu z rodziną.\nLittle Black Girl 30 czerwca 2014 03:15\nuwielbiam Twoje tygodnie w telefonie :D\nnataliaa157 30 czerwca 2014 08:36\nChciałam zapytać odnośnie obiadu robionego przez Twojego tatę na działce. Co to za sałatka ? Wygląda smacznie ! :)\nAgata Nosorowska 30 czerwca 2014 14:02\ngdzie w Olsztynie mozna kupic ten chleb ?\nAgata Nosorowska 30 czerwca 2014 14:03\ngdzie w Olsztynie mozna kupic ten chleb?\nmnelk N. 1 lipca 2014 08:13\nGdzie w Oln kupić ten chleb, Lauro? <3 :O\nSandra Garbarek 5 lipca 2014 14:44\nbardzo miło ogląda się zdjęcia Twojej rodziny :) zazdroszcze Ci jej :)\nps: masz ładną buzię :)


A.Chmaj: ceny powinny się stabilizować | Polskie Radio Rzeszów\n12 Gru, 2017 10:00\nCeny żywności cały czas rosną i to one napędzają inflację, która obecnie wynosi 2.5 procent. Najbardziej odczuwalny jest wzrost cen jaj i masła. Zdaniem Artura Chmaja dyr. Centrum Innowacji i Przedsiębiorczości WSIiZ w Rzeszowie, są przesłanki, że masło niebawem zacznie tanieć, podobnie powinna ustabilizować się cena jaj, choć pułap cenowy może być wyższy niż oczekiwalibyśmy.\nDr Artur Chmaj zauważa również, że wraz ze wzrostem cen rosną też płace, obecnie statystycznie na Podkarpaciu średnie zarobki brutto w sferze przedsiębiorstw, wynoszą ponad 3700 zł. Siła nabywcza pieniądza też nie jest najgorsza, z uwagi na trochę niższą wartość koszyka dóbr jaki nabywamy.\nNasz gość odniósł się też do wyboru Mateusza Morawieckiego na premiera. Zauważył, że środowisko ekonomiczne nie zaangażowane politycznie, z nadzieją spogląda na ten wybór. Ważne jednak jest, na ile będzie on mógł podejmować samodzielne decyzje dotyczące gospodarki.\nWięcej w tej kategorii: « Udaremniony przemyt\tBadanie za głosowanie »


W niedzielę oficjalnie otwarto Techniczny Ogród – etap II a. – Portal Informacyjny o Tarnobrzegu\n– Plac ten ma służyć mieszkańcom naszej gminy, jak i wszystkim naszym gościom, którzy zechcą nas odwiedzić. Niech Techniczny Ogród będzie miejscem spotkań, miejscem do rozmów, do dzielenia się radością, do wypoczynku. Dbajmy o niego wszyscy, bo to nasze dobro wspólne – mówił podczas otwarcia wójt gminy Gorzyce Leszek Surdy.\nZaproszeni goście nie szczędzili komplementów. Zwracali uwagę na pomysł architektoniczny, wykonanie, gospodarność, wykorzystanie funduszy zewnętrznych. – Techniczny Ogród zmienia oblicze Gorzyc. Fantastycznie, że nad projektem pracuje architekt wywodzący się z gminy. Dzięki temu teraz i w Gorzycach możecie mieć kawałek Dubaju – mówiła wicemarszałek Ewa Draus.\nKoncepcję Technicznego Ogrodu tworzyliśmy wspólnie z mieszkańcami. Do jej współtworzenia zaprosiliśmy wszystkich. Swoimi pomysłami z architektami – Bartkiem Bukowskim i Łukaszem Pawlickim – dzieliły się dzieci i młodzież, swoje pomysły przedstawiali seniorzy, przedsiębiorcy oraz przedstawiciele różnych organizacji i instytucji. Zależało nam, aby centrum osiedla było choć w części takie jak życzyliby sobie mieszkańcy – wyjaśnia Leszek Surdy, wójt gminy Gorzyce.\nPodobne wpisyGorzycemiastoogród technicznyotwarciepowiatTarnobrzeg


Od zaufania do zaangażowania | Miesięcznik Znak\nz Kubą Wygnańskim rozmawia Adam Puchejda styczeń 2011\nCiągle narzekamy na stan polskiej polityki, mówimy o kryzysie państwa, słabości społeczeństwa. Przez dwadzieścia lat wolności całkiem nieźle radziliśmy sobie z mnożeniem naszego kapitału pracy i pieniędzy, znacznie gorzej – kapitału społecznego współdziałania. Nie ufamy ani sobie, ani państwu. Dlaczego tak się dzieje? Gdzie popełniliśmy błędy? Co możemy zrobić? Te pytania zadajemy sobie i jednemu z najaktywniejszych animatorów życia obywatelskiego w Polsce.\nKiedy spojrzymy na polską historię ostatniego półwiecza, to najwyższy kapitał społeczny zgromadziliśmy chyba w czasach PRL-u. Wtedy to – jak poucza nas narodowa mitologia – silne społeczeństwo obywatelskie przeciwstawiło się opresyjnemu państwu. Czy podziela Pan tę interpretację?\nRzeczywiście są tacy, którzy uważają, że społeczeństwa obywatelskie w Polsce swoje najlepsze godziny miało za sobą właśnie gdzieś w okolicach roku 1989 i że później ten społeczny, obywatelski kapitał został roztrwoniony. Mnie się jednak zdaje, że nie możemy rozmawiać o kapitale społecznym w kategoriach straty. Zanim jednak wyjaśnię, co mam na myśli, pozwolę sobie przypomnieć, że kapitał społeczny ma co najmniej trzy wymiary, które moim zdaniem mają charakter, by tak rzec, ortogonalny. Wymiary te łącznie tworzą pewną przestrzeń. Pierwszy z tych wymiarów to tak zwany kapitał wiążący (bounding). To ten, w którym mówimy o zaufaniu, relacjach między osobami względnie do siebie podobnymi, przede wszystkim rodziną i najbliższymi. I ten kapitał społeczny jest w Polsce w istocie dość silny. Drugi wymiar jest chyba najważniejszy z punktu widzenia prowadzonych tu rozważań, chodzi mianowicie o kapitał pomostowy (bridging), odwołujący się do wiary, że ludzie, którzy są od nas rożni albo których po prostu nie znamy, w swoich działaniach i wyborach będą powodowani raczej dobrymi intencjami. To jest właśnie to, co można nazwać uogólnionym zaufaniem, uwspólnionymi normami społecznymi itd. Żeby zamknąć tę triadę, należy wymienić trzeci element, czasami nazywany kapitałem łączącym (linking), czyli wymiar pionowy więzi społecznych, dotyczący tego, jak się ma społeczność do hierarchii, do władzy, do instytucji reprezentacji. Mnie się zdaje, że wszystkie te rodzaje kapitału społecznego mogą się w pewnych sytuacjach wzajemnie substytuować lub kompensować. Można powiedzieć, że w szczególnych warunkach jest trochę tak, jakby łączne zasoby kapitału społecznego były niejako stałe. Innymi słowy, można sobie wyobrazić, że jeżeli ma Pan bardzo duże uogólnione zaufanie do wszystkich naokoło i do instytucji państwa, to Pańskie potrzeby polegania wyłącznie na swoich kuzynach, krewnych i pociotkach są znacznie mniejsze. Jeżeli zaś uważa Pan, że tamten obszar jest, generalnie mówiąc, nieprzewidywalny i wrogi, to bardziej Pan to kompensuje w związkach o charakterze rodzinnym i koleżeńskim. W takiej sytuacji, napotykając rożnego rodzaju problemy, nie sięga Pan po procedury i instytucje formalne, ale raczej „załatwia” sprawy poprzez osobiste koneksje. Ale tak być nie musi. Wszystkie opisane tu rodzaje kapitału społecznego są potrzebne i trzeba szukać metod, dzięki którym jednocześnie będą się rozwijać, a nie wzajemnie zastępować.\nW Polsce rodzinny kapitał społeczny jest dość silny, o czym sam Pan wspomniał, ale czy to właśnie tego rodzaju kapitał nie jest największą przeszkodą na drodze do budowania społecznego – pomostowego według wprowadzonej terminologii – kapitału społeczeństwa obywatelskiego? Takiego kapitału, który pozwoli nam rzeczywiście tworzyć społeczne więzi, zrzeszać się w organizacjach, dbać o dobro wspólne?\nOdpowiem, zaczynając od anegdoty. Gellner kiedyś powiedział, że powinniśmy uważać, by po tym jak wyrwiemy się spod tyranii królów, nie popaść w tyranię kuzynów. Jeżeli teraz spojrzymy na Polskę lokalną i na przypadki, w których ktoś jest wójtem czy burmistrzem od dziesięciu, piętnastu lat, to można to uznać za dowód, że tam właśnie zrealizowała się prawdziwa wspólnota i niekwestionowane przywództwo (pewnie czasem rzeczywiście tak jest), ale może też być tak, że ów brak alternatywy wskazuje, że rządzą tam właśnie kuzyni i ich kliki. Zresztą z wójtami i tak jest mniejszy problem, bo są to stanowiska wybieralne i mają przynajmniej jasny mechanizm umożliwiający zmianę, ale jest też mnóstwo takich sytuacji społecznych (w większości zresztą niezwiązanych z wymiarem władzy), w których nieusuwalnie rządzą kuzyni. Mówiąc to, od razu chcę zastrzec, że nie zapisuję się do obozu, którego wyznawcy twierdzą, że w Polsce to właśnie te tradycyjne silne rodzinne więzi stanowią główny hamulec modernizacji. Tak nie jest. Pojawia się jednak istotne pytanie, jak na tego rodzaju zaufaniu do sobie podobnych i bliskich budować też inne formy zaangażowania i bardziej uogólnionego zaufania. Innymi słowy, pytanie brzmi: jak z kapitału społecznego rozumianego jako „prywatna sieć” zbudować coś, co stanowi ogólnospołeczny zasób, normę – coś, z czego skorzystać może każdy?\nNo właśnie, rozmawiamy o potencjale społecznych więzi i społecznego zaufania, posługując się metaforą kapitału, co oznacza, że jesteśmy przekonani o możliwościach jego pomnażania, bo kapitał stanowi podstawę tworzenia nowych rzeczy, jego cechą jest produktywność. Ale w związku z tym jak Pańskim zdaniem możemy z owego rodzinnego kapitału budować inne formy zaangażowania?\nMa Pan rację i jest to bardzo trafna intuicja: elementem łączącym tę metaforę kapitału, powiedziałbym: bardziej tradycyjnego, rodzinnego, ze społecznym, pomostowym, jest to, że on się potrafi namnażać. Ale ta intuicja mówi też, że musi istnieć najpierw jakiś kapitał początkowy. I tu dochodzimy do zasadniczego problemu budowania kapitału społecznego w Polsce, czyli do budowania zaufania i więzi między ludźmi, także tymi, którzy nie są członkami rodziny i nie należą do naszej „koleżeńskiej paczki. Według mnie nie jest to kwestia „złej natury” obywateli, ale raczej braku czegoś, co nazwałbym protokołami społecznego współdziałania. My po prostu mamy przyswojone bardzo wąziutkie instrumentarium możliwości współpracy między sobą, a to, na czym się znamy, to głownie sposoby dotyczące mobilizacji w sytuacji konfliktu. W takich okazjach warto\nprzypomnieć znaną opinię samego Norwida że „Polska jest t o os t a t n i e n a g l o b i e społeczeństwo, a pierwszy na planecie naród”. No cóż, może rzeczywiście jesteśmy naznaczeni jakąś historyczną ułomnością. Ale poza zbiorowym historycznym doświadczeniem warto zdać sobie sprawę z tego, że owe „przypadłości” wynikają też z całkiem indywidualnej życiowej trajektorii każdego z nas. Niektórzy badacze twierdzą, że tego rodzaju podstawowe dyspozycje do kooperacji pojawiają się mniej więcej na poziomie przedszkola. Trwałe zmiany kształtują się właśnie wtedy – chodzi tu o to, czy dzieci wyrywają sobie zabawki, czy grają zespołowo itd. Ten poziom akulturacji do współpracy, kooperacji, do komunikowania się, niekonkurencyjnego podejścia do świata wykształca się bardzo, bardzo wcześnie. Oczywiście także nawyk przeciwny, a zatem konkurencji, nieufności, polegania tylko na sobie, także kształtuje się bardzo wcześnie – w domu, przedszkolu, szkole. Czasem niestety jest to proces nieodwracalny. Jak ścięcie się białka.\nAle to my musimy stworzyć naszym dzieciom odpowiednie warunki do takiej kooperacji, to znaczy sami musimy wierzyć, ze takie podejście ma sens, że nasze dzieci na tym zyskają. A co zrobić, jeśli sobie nie ufamy i ze sobą nie współpracujemy?\nTo prawda, w tym sensie to jest samospełniające się proroctwo. Jeśli podejmując grę kooperacyjną, zakładam, że ma Pan dobre intencje i odpowie mi Pan tym samym, to obydwaj mamy dzięki temu premię. Obydwaj odkryliśmy, że to działa. Ale jeżeli ja czynię założenie, że to nie może być prawda, to wszystko działa w dokładnie odwrotną stronę. To bardzo dobrze widać w przestrzeni miejskiej. Warszawa – dla przykładu – ma najwięcej ze wszystkich metropolii europejskich zamkniętych osiedli. Przecież rodzaj rozumowania jest taki: chcę być za tą bramą, gdyż poza nią być może nie jest bezpiecznie, jest brudno, nie będę miał miejsca na parking i tak dalej. Ale wynik jest taki, że wyrzucenie wszystkich problemów na zewnątrz tej bramy powoduje, że po tej drugiej stronie naprawdę będzie coraz gorzej. Czyli hipoteza o tym, że lepiej być za bramą, bo to daje\npoczucie bezpieczeństwa, które wynika z domniemania, że świat zewnętrzny jest niebezpieczny, rzeczywiście prowadzi do tego, że poza naszymi opłotkami robi się groźnie. To samospełniające się proroctwo.\nCzy Pan chce przez to powiedzieć, że do kwestii kapitału społecznego powinniśmy podchodzić nieco instrumentalnie, to znaczy sprawdzając, czy jeśli wyjdziemy do innego, obcego nam człowieka, on nam pomoże i w ten sposób zrobimy coś razem, czy też należy o tym myśleć raczej w kategoriach kształcenia ogólnej otwartej postawy, powiedzmy: kapitału odwagi,a nie kapitału strachu?\nLepiej być za bramą, bo to daje poczucie bezpieczeństwa Moim zdaniem to jest raczej technika małych kroków, to znaczy doświadczenia pozytywne ten kapitał wzmacniają, a negatywne utrwalają jego negatywne aspekty. Mówię o braku protokołu działania, tu chodzi o najprostsze rzeczy. Sam Pan zauważył jeszcze przed naszą rozmową, że mieszkam w dobrej dzielnicy, ale mimo to, mimo wielu lat doświadczeń w branży pozarządowej sam nie wiedziałbym, jak szybko skomunikować się tutaj z sąsiadami, po to by, powiedzmy, zmienić coś w parku koło nas. Pamiętam spór o lokalizację placu zabaw. Ostatecznie mieszkańcy się zmobilizowali. Jedni opowiedzieli się za jedną, inni za drugą opcją lokalizacji. Mogę Panu powiedzieć, że częścią tego sporu było na przykład pisanie listów do któregoś z wiceministrów, bo to jemu podlega konserwator zabytków. Okazuje się, że ludzie dość szybko sięgają po ten rodzaj rozwiązań, po to by rozstrzygać spory (czy załatwiać sprawy) poprzez zewnętrzne instancje, w tym instancje władzy, i rożnego rodzaju hierarchie. I to nazywam rodzajem społecznej niemoty w Polsce. Szczerze mówiąc, nie mieliśmy okazji wykształcić zbyt wielu mechanizmów współdziałania. Kiedy pojawiają się spory, ludzie przypominają sobie „skrypty” pochodzące z całkiem innych czasów. Ludzie wiedzą, jak wyjść na ulice, przyjechać do Warszawy i robić zadymę. Często wiemy też, w jaki sposób uchylić się od nieprzyjaznych biurokratycznych reguł – jak wykiwać państwo, jak żyć na jego koszt, jak pojechać na gapę. Sam jeszcze pamiętam czasy, kiedy zdarzało się, że wysiadając z tramwaju, jedni pasażerowie proponowali drugim bilet, z którego już skorzystali. Wiadomo – to była komuna i takie działania miały chyba uchodzić za przejaw konspiracji. Ale nawet teraz jakoś mnie smuci i irytuje, że widzę tyle luksusowych samochodów z kratką, dzięki której można odliczyć VAT. Nic na to nie poradzę, ale jak widzę takie auto z kratką warte 100 tysięcy albo więcej, to ciśnie mi się na usta słowo „burak”. Jest coś gorszącego i niesmacznego w obnoszeniu się (obwożeniu) z dowodami tak specyficznie rozumianej „przedsiębiorczości” i sprytu. No cóż, mamy świetnie opanowane techniki społecznego weta. Gorzej z technikami współdziałania. Nie posiadamy dostatecznej palety wzorów wspólnego działania i to dotyczy całego naszego doświadczenia: historycznego, ale też codziennego, potocznego. Większość z nas ma w głowie pochwałę konkurencji. Wydaje nam się naiwnie, że w ogóle gry konkurencyjne są gwarancją efektywności. Pochwalamy ciągle reguły rynku, jakby nie dowierzając, że gry kooperatywne mogą czasami dawać lepsze rezultaty. Zapewne mało osób wie, za co Elinor Ostrom w 2009 roku dostała Nagrodę Nobla z ekonomii. Właśnie za pokazanie, że to protokoły kooperacyjne w pewnych sytuacjach dostarczają znacznie lepszych rezultatów niż gry konkurencyjne. Myślę, że my wciąż jesteśmy jeszcze w fazie takiego uwiedzenia konkurencją. Ta reguła wydaje nam się naturalna, oczywista i godna pochwały. Wyrwaliśmy się ze stanu wymuszonego kolektywizmu i wahadło nagle poleciało w drugą stronę. Konkurencja obecna jest w każdej sferze życia – w edukacji, w pracy, polityce, wszędzie. Po prostu zakładamy, że konkurencja zawsze przynosi coś lepszego niż kooperacja.\nKonkurencja może też przecież dawać nam pozytywny napęd do doskonalenia. Tak się zastanawiam, że może u Polaków konkurencja, o której Pan mówi tak krytycznie, jest zaprawiona lękiem – przed tym, że trzeba pokazać się z dobrej strony, że musimy mieć świetne noty w szkole, że ktoś nas będzie nieustannie sprawdzał, a to wszystko w atmosferze braku wiary we własne siły.\nZasadniczo się z Panem zgadzam, sam wyprowadzam z tego jeszcze jeden wniosek dotyczący pewnych reguł dyskusji, rozmowy. Zacznę od tego, że mamy dość upraszczające widzenie tego, czym jest społeczeństwo obywatelskie, na czym polega jego istota. To błędne, choć rozpowszechnione podejście nazywam myśleniem „rzeczownikowym”.Mówimy zatem, że społeczeństwo obywatelskie to są po prostu instytucje, w szczególności organizacje pozarządowe, że da się policzyć, ilu mamy członków, ile jest organizacji i tak dalej. Operacyjnie jest to pewnie podejście najprostsze, ale może też być mylące, a na pewno upraszczające. Może się bowiem okazać, że z samej mnogości tego rodzaju instytucji nie musi wyniknąć nowa jakość. Społeczeństwo obywatelskie w istotniejszym, normatywnym znaczeniu, to znaczy takie, które uznalibyśmy za jakoś dobre, tworzące przestrzeń rozmowy dialogu, a nie walki, należy definiować inaczej – raczej jako pewien proces i sieć. Tak rozumiane społeczeństwo obywatelskie nie „składa się” z punktów sieci, ale raczej z tego, co „pomiędzy” – z pewnych reguł komunikacji. Chodzi o takie reguły, zgodnie z którymi ludzie, rozmawiając ze sobą, po prostu starają się zrozumieć swoje punkty widzenia, a nie permanentnie ustalać hierarchie między sobą. Komunikacja nie musi być częścią konkurencji i jeszcze jednym jej orężem, ale raczej wehikułem kooperacji. Innymi słowy, nie każda różnica zdań musi się przekładać na ustalanie hierarchii. To, że myślę inaczej, nie oznacza automatycznie, że jestem lepszy lub gorszy. Powinien istnieć rodzaj zgody co do tego, że możemy się nie zgadzać. Idzie zatem o to, żeby rozmowa (szczególnie w obszarze publicznym) nie była permanentnym mechanizmem ustalania miejsca w hierarchii; żeby komunikacji nie używać w taki sposób, w jaki stado pawianów stosuje mechanizm wzajemnego iskania się. Dzięki niemu cały czas ustala i potwierdza hierarchię w stadzie.\nNiestety problem tak rozumianej hierarchii pojawia się czasem także na poziomie rodziny i lokalnej wspólnoty, tam gdzie tworzy się podstawowy kapitał społeczny. A to wszystko jest przedstawiane jako coś pozytywnego, rodzina stanowi tę przestrzeń oddaloną od świata zewnętrznego, polityki, obcości.\nTo, że myślę inaczej, nie oznacza automatycznie, że jestem lepszy lub gorszy. Powinien istnieć rodzaj zgody co do tego, że możemy się nie zgadzać. Trochę tak jest. Idylliczny wariant opisu wspolnoty jest taki, że tu, z dala od polityki, żyjemy w takiej cudownej oazie, gdzie wszyscy się znają, przyjaźnią, współpracują ze sobą, pomagają sobie na każdym kroku. Jest jednak także czasem ta druga, „ciemna” strona. To właśnie owo piekło kuzynów – pułapka życia zdeterminowanego. Nie ma jak „stąd” uciec, wszystko jest już ustalone i przesądzone i nawet już ta partyjna polityka nic do tego nie ma, bo wiadomo, że wszystko daje się raczej wyjaśnić przez to, kto jest czyim zięciem, synem czy kuzynem itd. Rodzina ma rzecz jasna zasadnicze znaczenie dla naszej formacji. Bywa też jednak, że niektóre rodziny mają tak silnie wbudowane hierarchie, że niewiele daje się zrobić. Jeżeli rodzina ma swój „łańcuch” DNA zbudowany w ten sposób, że jego istotą jest przede wszystkim właśnie samopowtarzająca się hierarchia (niekoniecznie oparta na prawdziwym autorytecie, ale właśnie na „czystej” władzy), to z takiej rodziny w kierunku społeczności otwartej często wydostać się można jedynie przez ucieczkę lub bunt.\nWciąż robimy jednak wiele, by zachować dobre samopoczucie. Z przeprowadzanych badań – także przez Stowarzyszenia Klon/Jawor, w ramach którego Pan działa – wynika, że Polacy deklaratywnie są jak najbardziej za tolerancją, prawami człowieka, demokracją, za wszystkimi tymi wartościami społeczeństwa obywatelskiego, które wydają nam się ważne. Natomiast w praktyce okazuje się, że to wszystko często pozostaje jedynie na papierze. Wartości, które tak ochoczo wyznajemy, są tylko fasadą, życie płynie innym torem.\nObawiam się, że trafił Pan w sedno. Niedawno przeprowadzono duże międzynarodowe badania na temat kompetencji obywatelskich polskiej młodzieży, z których wynika, że znajdujemy się na jednym z najwyższych miejsc w Europie pod względem kompetencji obywatelskich. To prawda, w szkole „odrabiamy lekcję” i wiemy, co to jest głosowanie, parlament, konstytucja i tak dalej, ale niekoniecznie przekłada się to na praktyki obywatelskie. Zresztą chyba w ogóle mamy kłopot z „praktykowaniem”. Z pewnego punktu widzenia to samo można powiedzieć o naszym katolicyzmie. Pytanie, czy to jest forma oszustwa lub samooszukiwania się, czy też specyficzna umiejętność życia w rozdwojonym świecie. Chyba często sami nie zauważamy, że te światy kompletnie się rozjeżdżają. Moja własna, jeśli mogę tak powiedzieć, dyscyplina: socjologia, powinna nam pomoc jakoś to zrozumieć, ale sama w swoim często głupawym, sondażowym wydaniu jest w istocie częścią problemu, a nie jego rozwiązaniem. W ogóle chyba najwyższy czas, żeby porozmawiać o tak zwanej społecznej odpowiedzialności nauk społecznych w Polsce. Ludzie (w naszym języku: respondenci) z przekonaniem (bo to nie jest tylko wyraz politycznej poprawności) odwołują się do podstawowych klisz, to znaczy mówią o sobie to, co sami im wmawiamy. Odtwarzają taśmy, jakimi sami zaprogramowaliśmy ich za pomocą mediów, rujnując często ich własną zdolność do autorefleksji i samowiedzy. W ten sposób budują się często bardzo negatywne autostereotypy, które są częścią naszego poczucia „niemożności” i składnikiem naszych fałszywych przekonań na temat bliźnich. Skoro wmawia nam się, że inni są nieprzewidywalni i raczej nam wrodzy, traktujemy to serio i rzeczywiście zachowujemy się adekwatnie do takiej definicji sytuacji. Koło się zamyka. Często można je przerwać jednym uśmiechem, przyjaznym gestem. To zadziwiające, jak wielka jest siła takich prostych środków. Opisując rzeczywistość, po prostu odtwarzamy obraz nas samych, z jakim mamy do czynienia w mediach. Media portretują nas w dość specyficzny sposób i czasem myli nam się, po której stronie ekranu jesteśmy. Myślę, że odpowiedzialność mediów w Polsce za to, kim jesteśmy i kim się stajemy, jest ogromna. Powinny one, unikając nachalnego dydaktyzmu, sprzyjać mentalnej i intelektualnej emancypacji odbiorców, ale wydaje mi się, że dzieje się tak stanowczo zbyt rzadko. Zatrzasnęły się w jakimś toksycznym uścisku podaży i popytu, w którym nie tylko odpowiadają na potrzeby (także te głupawe) odbiorców, ale często nawet potrzeby te wyprzedzają. Koniec końców, powstaje problem „odklejania się” od siebie rożnych rzeczywistości.\nMożna go rozwiązać przede wszystkim poprzez praktyki społecznego współdziałania, które pokazywałyby, że to „lepsze” w nas i między nami jest po prostu możliwe. To widać, gdy dochodzi do erupcji emocji, choćby takich jak po śmierci Papieża. To jest rodzaj społecznych „sakramentów”, których ludzie sobie wzajemnie udzielają. To znaczy, że jeśli ja zapaliłem świeczkę i odkrywam, że ten, którego nie znam i po którym nie spodziewałbym się, że też ją zapali, właśnie to uczynił, to ten fakt daje mi do myślenia i może uruchomić rodzaj społecznego domina. Przyznając sobie prawo do emocji, przyznajemy je innym. Moim zdaniem na tym między innymi polegał cud Solidarności. Tam musiało się coś zdarzyć naprawdę, zanim zobaczyliśmy to na ekranach. Nieco ironicznie powiedziałbym, że może to, że nie „mieliśmy” wtedy mass mediow, nam pomogło. W jakimś sensie właśnie przeciwko fałszywej wersji rzeczywistości mediów wtedy się zbuntowaliśmy. W końcu na chwilę ludzie przekonują się, że może być inaczej. To są krótkie, ale ważne momenty, bo one uchylają nasze codzienne przekonania co do „złej” natury bliźnich.\nTyle że nie przekłada się to na działanie w czasie nieświątecznym. Spójrzmy choćby na wolontariat.\nZ wolontariatem – z nielicznymi wyjątkami, na przykład takimi jak Wielka Orkiestry Świątecznej Pomocy – rzeczywiście jest raczej źle. W tej chwili, jeśli mówić o wolontariacie, naszym problemem jest przede wszystkim jego spłycenie i rytualizacja. Problem w tym, że to jest często właśnie „świąteczne”. Główny kłopot z wolontariatem w Polsce nie polega tylko na tym, że jest go za mało, ale że ma charakter epizodyczny, akcyjny. Niech mi Pan wierzy, zdobycie wolontariuszy do jakiejś imprezy, gdzie będą światła, kamera i może pojawi się ktoś z celebrytów, nie jest trudne, bo to jest możliwość wzięcia udziału w innym świecie i chwilowego choćby wyrwania się z monotonii. Innymi słowy, naszym problemem jest to, że wolontariat nie ma charakteru trwałego poświęcenia, bycia z kimś naprawdę, prawdziwej ofiarności i solidarności w tym właściwym ewangelicznym sensie. Oczywiście od tego są dość liczne i wspaniałe wyjątki. To samo dotyczy filantropii. Cieszymy się, że ludzie dają ten 1 procent. Ja mam jednak do tego bardzo ambiwalentny stosunek, choć byłem jednym z pomysłodawców owego przedsięwzięcia.\nWidać, że ten pomysł wypłukuje „normalną” filantropię, czyli taką, w której rzeczywiście trzeba dać coś od siebie, a nie z publicznych pieniędzy. To jest skutek mentalnego pomylenia alokacji 1 procenta z filantropią, z którą nie ma on nic wspólnego. Jest formą alokacji publicznych pieniędzy, pewną formą bezpośredniej demokracji, budżetu partycypacyjnego, ale na pewno nie jest filantropią. Tu znów odpowiedzialność mediów za narobienie tego bałaganu i jego odkręcenie jest olbrzymia.\nLudzie przekazują 1 procent i mają z głowy.\nI mają z głowy. W naszym pewnego rodzaju płytkim rachunku sumienia potrzebujemy takich krateczek na formularzu, które możemy zakreślić i pod koniec roku one się znajdują, bo kupiliśmy świece od Caritasu, daliśmy na Orkiestrę Jurka Owsiaka i wskazaliśmy odbiorców 1 procenta podatku. Poza tym w naszym bilansie obywatelskiego zaangażowania możemy wymienić jeszcze chodzenie na wybory. I to nam pozwala na luksus przekonania, że jako obywatele jesteśmy okej. Podczas gdy głowny problem nie tylko z wolontariatem, ale z tym wszystkim, o czym mówimy, łącznie z demokracją, polega na tym, że wymagają one codziennego, a nie tylko odświętnego praktykowania. Dziś funkcjonujemy w systemie, w którym politycy zabiegają o nasz głos raz na cztery lata i muszą nas uwieść mniej więcej w okolicach wyborów. Ale pamiętajmy, że są też tradycje inaczej rozumianej i bardziej uczestniczącej demokracji, w której nie chodzi jedynie o nasz głos, czyli kartę do głosowania, ale raczej o nasze zdanie, o możliwość ciągłego zaangażowania w sprawy publiczne i brania za nie współodpowiedzialności. Często mówi się, że „polityka jest sprawą zbyt poważną, żeby zostawić ją tylko politykom”. Ale ta sama reguła może dotyczyć szkoły, którą zostawiamy tylko nauczycielom, służby zdrowia pozostawionej lekarzom czy parafii pozostawionej proboszczowi. My, Polacy, świetnie ustawiliśmy się w pozycji recenzentów innych; to też taka dziwna mieszanka miłości i nienawiści zarazem: oczywiście nienawidzimy polityków za to, że się kłócą, ale z drugiej strony jesteśmy w sposób chory i pornograficzny przyzwyczajeni, żeby ich oglądać, żeby ich obstawiać w tych rolach. To zresztą jest bardziej uzależnienie od cyrku, a nie rzeczywiste zaciekawienie debatą. W sumie niby jesteśmy zaangażowani, ale jednocześnie jakoś zwolnieni z odpowiedzialności. Podobnie jak moralizowanie nie jest tym samym co przyzwoite życie, tak samo utyskiwanie na polityków i władze nie ma wiele wspólnego z uczestnictwem w życiu publicznym. Tak jest zresztą w wielu dziedzinach. Rodzice narzekają na szkołę, ale bardzo trudno jest ich zmobilizować, żeby coś dla szkoły zrobili. Ludzie narzekają na księży i na Kościół, traktując to jako zmartwienie tylko i wyłącznie hierarchii, a nie ich samych.\nAle gdzie właściwie popełniamy błędy? W rodzinie, w szkole? Wspomniał Pan kilkakrotnie, że to kwestia uczenia się współpracy, budowania relacji poziomych, a nie pionowych.\nNa pewno jednej z przyczyn należy szukać w systemie edukacyjnym. Nie dotyczy to jednak tylko edukacji młodzieży. Proces formacji i kształcenia zaczyna się wcześniej niż szkoła podstawowa, bo dotyczy także przedszkola, i trwa też później, bo musimy zacząć się przyzwyczajać, że uczymy się przez całe życie. Cnoty obywatelskie trzeba kształcić i kultywować całe życie. Bez nich instytucje przestają działać i mają wyłącznie formalny charakter. Co prawda, Kant twierdził, że „problem zorganizowania państwa jest rozwiązywalny, mówiąc bez ogródek, nawet dla narodu diabłów (jeśli tylko posiadają one rozum)”, ale w praktyce okazało się, że bez obecności cnot obywatelskich jest to zadanie bardzo problematyczne. Żeby owe cnoty wykształcić, nie wystarczy uczestnictwo w szkolnym kursie wiedzy o społeczeństwie. W tym procesie znów ważna jest rola mediów. W tej chwili, kiedy mam setki kanałów cyfrowej telewizji i internet, można mieć złudzenia, że to poszerza perspektywę. W istocie często jest niestety wręcz przeciwnie. Z angielska nazywa się to narrow-casting (w odróżnieniu od broadcasting), to proces wskazujący, że internet i cyfrowa telewizja umożliwiają jeszcze szybsze znajdowanie nie tyle ludzi rożnych od siebie, ile przede wszystkim do siebie podobnych. Okazuje się, że często raczej zawężają horyzonty, zamiast je poszerzać. Tworzą się takie cyfrowe plemiona wzajemnie się ze sobą niekomunikujące. Brakuje wspólnych punktów odniesienia. Zaangażowanie w sprawy wykraczające poza osobisty interes ma charakter partykularny, incydentalny, często ignorujący szersze tło i szerzej rozumiany interes publiczny. Innymi słowy, to, że możemy skontaktować się prawie z każdym, nie oznacza, że istotnie mamy sobie coś do powiedzenia. Liczba możliwych „połączeń” jest wręcz niemożliwa do ogarnięcia. Liczba impulsów i komunikatów, jakie otrzymujemy, jest tak wielka, że nie potrafimy często odróżniać, co jest naprawdę istotne. W tej mnogości i masowości, żeby się wyróżnić i zostać jakoś zauważonym, ludzie zbierają jakieś nieznane dotychczas atrybuty zaufania i pozycji, jak na przykład liczba przyjaciół na Facebooku, liczba skutecznie przeprowadzonych transakcji itd. A przecież wiemy, że tak naprawdę liczba możliwych do kultywowania w rzeczywistym świecie przyjaźni Można mieć trzycyfrową liczbę przyjaciół na Facebooku, a i tak, jak przyjdzie co do czego, zostać kompletnie samotnym. To są na ogół bardzo płytkie sieci, które bardzo często tworzą coś w rodzaju zastępstwa w stosunku do prawdziwego życia i prawdziwego zaangażowania. W sieci także pojawiają się pewne formy zaangażowania, kampanie, akcje itd., ale uczestnictwo w nich jest na ogół tak „tanie”, że bezwartościowe. Mogę klikać na dowolne strony i dawać tym świadectwo swojego zaangażowania, ale realnie rzecz biorąc, niewiele z tego na ogół wynika. Oczywiście są też instytucje w sensie bardziej dosłownym. Nie da się chyba nie wspomnieć w tej rozmowie o roli Kościoła. Chcę to ująć możliwie delikatnie. Używając ewangelicznego języka, powiedziałbym, że „komu wiele dano, od tego wiele wymagać się będzie”. Uważam, że Kościołowi w Polsce wiele dano. Nie chodzi oczywiście tylko o kwestie materialne, ale o kapitał duchowy. To jest kwestia fundamentalna. Czy Kościółw Polce pomaga budować wspólnotę w tym codziennym sensie wzajemnej solidarności? Pewnie wielu z nas ma czasem takie niepokojące poczucie, że będąc nawet w pełnym kościele, są jednak jakoś sami. Często jesteśmy tam obok siebie, ale nie jesteśmy jednak razem. Marzy mi się, że pojawią się ludzie wyedukowani w miastach, którzy mieliby odwagę, aby choćby przez jakiś czas pracować w społecznościach lokalnych jako nauczyciele, animatorzy\nCzy Pańskim zdaniem sam Kościół w Polsce mógłby odegrać jakąś pozytywną rolę w zmianie tego stanu rzeczy?\nWydaje mi się, że Kościół ma nominalnie bardzo dużo instrumentów umożliwiających taką zmianę – ma przestrzeń, infrastrukturę, ludzi, a przede wszystkim autorytet i kapitał duchowy. Kiedy byłem z rodziną przez rok na stypendium w Stanach Zjednoczonych, wspólnie z innymi rodzicami prowadziliśmy takie małe przedszkole w formie kooperatywy. Działo się to nie gdzie indziej jak na terenie lokalnej parafii. Pracowaliśmy od siódmej do siedemnastej z dziećmi. Później przychodzili tam Anonimowi Alkoholicy. Było wiadomo, że przestrzeń kościoła jest otwarta na bardzo rożne działania ważne dla wspólnoty (od opieki nad dziećmi, przez terapię, sport, zwykłe towarzyskie niedzielne spotkania). Wcale nie umniejszało to czysto konfesyjnych funkcji parafii. W Polsce coś takiego często nie jest możliwe, i to mimo że parafie mają na ogół do tego techniczne\nwarunki. Nie chodzi o to, żeby księży i posługę duszpasterską zamienić na rodzaj aktywizmu społecznego, ale o to, że często ten rodzaj działań jest również formą ewangelizacji i okazją do uczynków, bez których „wiara jest martwa”. Jest też okazją do jakże pożądanego „zanurzenia” się duchownych w rzeczywistość tych ludzi, którym służą i którym w sensie duchowym przewodzą. Wielu księży w istocie boi się tego rodzaju sytuacji i relacji. Nie umie ich ani aranżować, ani się w nich odnajdywać. Młodzi księża trafiają często do parafii wyposażeni we wszystkie kompetencje teologiczno-doktrynalne, ale bez żadnego przygotowania w zakresie działań społecznych. Gorzej, często ci, którzy podejmują tego rodzaju działania, nie są szczególnie dobrze postrzegani przez kościelną hierarchię. Muszą wszystkiego uczyć się na własnej skórze. Ciągle wierzę, że ta nieprawdopodobnie gęsta sieć parafii w Polsce mogłaby się stać olbrzymim „rozgałęziaczem” dla wielu istotnych działań społecznych, i to takich, które docierają do miejsc, gdzie nie zapuszcza się ani państwo, ani tradycyjne organizacje pozarządowe. Widać zresztą, że w Polsce coraz częściej myśli się w kategoriach „wysokiej rozdzielczości”. To znaczy nie myśli się już tylko w kategoriach „średniej krajowej”. Jak to powiedzieć? Fajnie, że jesteśmy Zieloną Wyspą, ale warto zobaczyć, jak wygląda obraz w zbliżeniu – wtedy okaże się, kto mieszka na Zielonej Wyspie, a kto w całkiem innym miejscu. Klon przygotował ostatnio taki specjalnie dedykowany kwestiom zróżnicowań lokalnych portal o nazwie Mojapolis.pl. Warto tam zajrzeć – daje do myślenia. Dobrze jest pamiętać, że Polska to nie tylko stolica i wielkie miasta, że Polska to mozaika złożona ze znacznie większej liczby drobnych elementów. Jak się pojedzie na wieś, to lokalny pejzaż instytucjonalny składa się z dość powtarzalnych elementów. Mamy ochotniczą straż pożarną, koło gospodyń wiejskich, bibliotekę, szkołę, parafię, urząd. Nadszedł moim zdaniem najwyższy czas na wykorzystanie tego potencjału. Pamiętam zresztą tę chwilę przełomu z początku lat dziewięćdziesiątych, wszystkim nam się wtedy wydawało, że wiele z tych instytucji jest częścią „starego porządku”, że nie warto się nimi zajmować, że my „sobie” to społeczeństwo obywatelskie od początku sami zbudujemy. To był błąd, bo koniec końców okazało się, że z całym konceptem społeczeństwa obywatelskiego utknęliśmy w miastach. Teraz wielkie zadanie polega na tym, żeby działać na wsi, w miasteczkach. Zresztą widać, z jaką dumą rząd trąbi choćby o orlikach. To jest przykład takiego właśnie sieciowego podejścia. Moim zdaniem potrzebne jest wsparcie dla rożnego rodzaju instytucji lokalnych „rozgałęziaczy”. Warto sobie zdać sprawę, że mamy jakieś 18 tysięcy straży pożarnych, 3 tysięcy domów kultury albo 8 tysięcy bibliotek. Ktoś, kto pomoże w ich szeroko rozumianej modernizacji, dobrze przysłuży się sprawie. Wyobraźmy sobie, że zmodernizuje się tylko 10 procent takich instytucji – to już i tak będzie miało ogrome skutki. Wiem, że to czyste marzycielstwo, ale marzy mi się (nieco narodnicki) pomysł, że oto pojawią się na przykład młodzi ludzie wyedukowani w miastach, którzy będą mieli odwagę (ale też jakieś instytucjonalne warunki) do tego, aby moc choćby przez jakiś czas pracować w społecznościach lokalnych, na przykład jako nauczyciele, animatorzy itd. Tego rodzaju programy funkcjonują w wielu krajach. Bez tego ludzkiego „czynnika” słynny model polaryzacyjno-dyfuzyjny, o którym mówi rząd, będzie mało wydolny.\nPańskim zdaniem wykształceni młodzi ludzie z miast powinni wyjechać na wieś i tam pracować nad modernizacją?\nMoim zdaniem warto pomyśleć o uruchomieniu jakiegoś programu przypominającego amerykańskie AmeriCorps czy Teach for America albo brytyjski Teach First – taki wewnętrzny korpus ochotników działających w polskim interiorze na rożnych polach, na przykład edukacji. Jeżeli – dajmy na to – na Lubelszczyźnie jest nadwyżka ludzi z boomu edukacyjnego i żadnej dla nich roboty, jeśli jedna czwarta absolwentów jest na bezrobociu, to naprawdę lepiej by było uruchomić duże publiczne programy, nie robot publicznych, symbolicznie mówiąc: „budowy dróg”, tylko na przykład programy edukacyjne, takie że jeżeli chce Pan dobrowolnie pracować (za zwrot kosztów i jakieś kieszonkowe), to może Pan pojechać na kilka miesięcy czy rok i prowadzić jakieś działania edukacyjne w lokalnym gimnazjum.


Konto Otwarte na Ciebie z premia 440 zł od BNP Paribas - Finhack\nStart » Promocje bankowe » Konto Otwarte na Ciebie z premia 440 zł od BNP Paribas\n440 zł za Konto Otwarte na Ciebie w BNP Paribas\nWystarczy odrobina wysiłku, a BNP Paribas wypłaci Tobie 400 zł w gotówce oraz 40 zł do wykorzystania w sklepach Żabka. Bank wypłaci bonus za otwarcie rachunku i prostą aktywność. Warunki oferty może spełnić dosłownie każdy, bez większego wysiłku i wychodzenia z domu. W przypadku tej oferty zakładamy w pełni darmowy rachunek bankowy. W związku z powyższym mamy możliwość odebrania do 440 zł premii, jednocześnie nie poniesiemy żadnych kosztów prowadzenia konta!\nJeśli rachunek i karta nie przypadną nam do gustu, możemy z nich za darmo zrezygnować! Nie wiesz dlaczego banki wypłacają premie? Jest to alternatywna forma promocji, ma zachęcić klienta do przetestowania danego rachunku. Co ciekawe w większości przypadków, tacy klienci utrzymują konto w danym banku przez dłuższy okres. Dzięki temu bank zarabia na obrocie ich pieniędzmi lub na sprzedaży produktów kredytowych. Więcej informacji na ten temat znajdziecie w naszym artykule.\nW promocji mogą wziąć udział jedynie nowi klienci (osoby nie posiadające żadnego rachunku osobistego BGŻ BNP Paribas/Raiffeisen Polbank w okresie ostatnich 12 miesięcy). Jeśli spełniamy warunki bycia nowym klientem, musimy do 30.06.2022 zarejestrować się na dedykowanej stronie banku. W promocji biorą udział jedynie wnioski internetowe (nie ma możliwości założenia konta w oddziale). Podczas rejestracji musimy zaznaczyć wszystkie zgody i zawnioskować o konto wraz kartą debetową z wygenerowanego dla nas linku. Jeżeli mamy Adblock’a lub podobny program, to najlepiej go wyłączyć na czas składania wniosku (program może uniemożliwić poprawne założenie rachunku). Polecamy wybranie karty otwartej na dziś, której prowadzenie jest darmowe w przypadku 3 transakcji/m-c. Uwaga! W ofercie przewidziano limit 3000 wniosków- po jego wyczerpaniu możliwość rejestracji zostanie wyłączona.\nCo ciekawe do podpisania umowy wystarczy kod SMS, następnie kurier przywiezie nam kartę debetową. Aktywacja Konta odbywa się przez nadanie Pinu do karty. Alternatywnie możemy aktywować konto poprzez wideo rozmowę z konsultantem.\nJak zgarnąć 440 zł od BNP Paribas\nPremia została podzielona na 3 etapy, w których musimy spełnić konkretne warunki. Dodatkowo za sam fakt założenia konta w promocji otrzymamy 2×20 zł w formie bonu do Żabki. Jednocześnie wszystkie warunki są przejrzyste i łatwe do spełnienia, wystarczy zrealizować następujące korki:\nD0 30.06.2022 złóż wniosek na dedykowanej stronie oraz do 14.07.2022 podpisz umowę na prowadzenie konta.\nPremia za krok: 2x20zl\nW Lipcu 2022 wykonaj 3 transakcje BLIK oraz zapewnij 400 zł wpływu na rachunek.\nW Sierpniu 2022 wykonaj 3 transakcje BLIK oraz zapewnij 400 zł wpływu na rachunek.\nCelem spełnienie warunku wpływu najlepiej przelać sobie środki z naszego konta w innym banku, wykluczone są wpłaty gotówkowe, przelewy własne wewnątrz banku itp. Dla Transakcji BLIK, najlepiej wygenerować kod i np. zapłacić nim w terminalu płatniczym w sklepie/restauracji/punkcie usługowym.\nWiadomości o przyznaniu nagród trafią do nas do 22.08.2022 (pierwsza i druga), 26.09.2022(trzecia). Przy czym w przypadku odbioru pierwszej premii gotówkowej będziemy musieli wypełnić dane do przelewu (instrukcję otrzymamy w mailu – czas mamy do 28.07.2022).\nProwadzenie konta otrzymamy bez opłat. Karta debetowa „Otwarta na Dzis” jest darmowa w przypadku dokonania co najmniej 3 płatności w miesiącu. W pakiecie z kartą możemy korzystać za darmo z bankomatów własnych oraz Planet Cash. Co ciekawe osoby do 26 lat mogą dokonywać wypłaty ze wszystkich krajowych bankomatów bez prowizji! Więcej informacji o koncie znajdziecie w naszym rankingu kont osobistych.\n400 zł w gotówce i 40 zł w bonach\nNowi Klienci (brak konta BNP w ostatnich 12 miesiącach)\nBardzo Łatwa promocja, bonsu zostanie wypłacony za założenie konta, 6 transakcji BLIK i 2 wpływy po 400 zł na przestrzeni 2 miesięcy.\n2 komentarzy on “Konto Otwarte na Ciebie z premia 440 zł od BNP Paribas”\n18:01, 24 cze 2022\nKiedy będę wiedzieć że zakwalifikowałam się do promocji (kroki czerwcowe zostały spełnione, czyli rejestracja, umowa i nadanie kodu PIN) ale kiedy będę wiedzieć że zgarnę nagrody.?\n08:37, 26 cze 2022\nPani Weroniki, zgodnie z regulaminem „Po przesłaniu Formularza rejestracyjnego Uczestnik otrzymuje informację o objęciu go Promocją, w postaci\npotwierdzenia na ekranie komputera oraz e-maila zawierającego Link promocyjny, przesłanego na adres podany przez\nUczestnika w Formularzu rejestracyjnym;”\nJeżeli wykonała Pani rejestracje i otrzymała e-mail potwierdzający, to bierze Pani udział w promocji. Proszę w sierpniu śledzić e-mail (22.08.2022), celem odbioru 1 i 2 nagrody


wąż PUR - agrowaz.pl - Przyjazny katalog biznesowy\nZamawiając węże do silosów trzeba skupić się również na tym, którą mają mieć grubość. Od grubości zależy wydajność, dlatego trzeba to wszystko analizować. Jeśli się na tym nie znamy to kontaktujemy się z firmą. Oni na pewno będą w stanie nam pomóc, albowiem niezwykle dobrze orientują się w tym, czego poszukujemy. Doświadczony wąż PUR jest lekki, natomiast i wytrzymały, dlatego jest to propozycja, którą należałoby będzie się zainteresować. Drobne i spore silosy, na co dzień korzystają z takich węży. Taki wąż może się przydać również na gospodarstwie rolnym gdzie na zimę przechowane jest zboże. W pracy trzeba sobie pomagać. Tym niezwyklej, że takie węże nie są wcale kosztowne, natomiast za to są niesamowicie przydatne. Im wcześniej uda nam się zamówić węża tym lepiej dla nas.


Hala przemysłowa Kolonowskie - Realizacje - Protan Elmark\n01 / 018\nKolonowskie Hala namiotowa przemysłowa-\nProdukowane przez nas hale namiotowe mają wiele oblicz. Jednym z nich jest na przykład hala przemysłowa, taka jak ta stojąca w miejscowości Kolonowskie, w województwie opolskim. Podobnie jak wszystkie wznoszone przez nas obiekty charakteryzuje się ona wysoką jakością, odpornością na niekorzystne warunki, a także krótkim czasem budowy.\nNa etapie projektu ustaliliśmy z klientem wszelkie szczegóły. Na przykład to, że poszycie zostanie wykonane z płyty, a wymiary obiektu będą wynosiły 60 m długości, 30 m szerokości i 3,5 m wysokości. Dzięki temu mieliśmy pewność, że spełni on wszystkie oczekiwania klienta.


Miło nam poinformować, że realizacja przedmiotowego zadania przebiega zgodnie z przyjętymi założeniami. W ostatnim czasie zakończono montaż głowic kablowych w polu Ozimek 1 i Ozimek 2 oraz głowic konektorowych kabla 110 kV dla linii Siołkowice, Groszowice i Hermanowice. Ponadto trwają prace związane z montażem obwodów wtórnych w budynku GIS 110 kV oraz prace rozruchowe i kontrolno-pomiarowe w zakresie pól 110 kV.\nZainteresowanych realizowanym projektem mamy przyjemność poinformować, że na przestrzeni ostatnich tygodni postępowały prace budowlane w zakresie wykopów pod trasy kablowe linii 110 kV, jak również prace związane z montażem głowic konektorowych na kablach 110 kV oraz obwodów wtórnych. W najbliższym czasie kontynuowane będą również prace związane z instalacją kanalizacji deszczowej.


Zabójstwo na Pradze. Kobieta usłyszała wyrok - NaszeMiasto.pl\nZabójstwo na Pradze. Kobieta usłyszała wyrok Polska Press Grupa\nKobieta, która zamordowała swoją koleżankę i dwójkę jej dzieci, została skazana na dożywocie. Wyrok zapadł w Sądzie Okręgowym Warszawa-Praga. Jest nieprawomocny.\nNa rozprawie sądowej Magdaleny M. nie było, jednak kobieta wcześniej przyznała się do winy. Powiedziała iż zabiła swoją 26-letnią koleżankę, nie przyznała się jednak do morderstwa dzieci. Dodała, że żałuje tego, co zrobiła, jednak sąd uznał iż nie było to wyznanie szczere.\nWcześniej Magdalena M. tłumaczyła, że obwiniała koleżankę o swoje rozstanie się z partnerem. Przyznała też, że nie chciała zabić jej, ani dzieci. Kobiecie zadała kilkanaście ciosów nożem, a następnie podpaliła mieszkanie. Dzieci zmarły w wyniku zatrucia tlenkiem węgla.\nDo tragicznego zdarzenia doszło w listopadzie 2016 roku na ul. Stalowej w Warszawie.\nMateriał oryginalny: Zabójstwo na Pradze. Kobieta usłyszała wyrok - Warszawa Nasze Miasto\nwyjście metro wilano...\nmetro wilanowska war...\nNowe przejście na stację Metro Wilanowska w końcu gotowe [ZDJĘCIA]\nNowe, przebudowane wejście na stację Metro Wilanowska zostało już oddane do użytku. Długo trwający remont w tym miejscu zakończono, jednak to sprawia, że droga od wyjścia ze stacji do pętli autobusowej ponownie się wydłuży.\nbójka z taksówkarzem\nPara pijanych Norwegów postanowiła wciągnąć do swojej sprzeczki taksówkarza. Gdy ten stanął w obronie uderzonej kobiety, zdemolowali mu taksówkę. Bójkę musiała przerwać policja.\npobity kierownik poc...


1. W�ród wielu grup istniej�cych w naszych parafiach znana jest wspólnota „Domowego Ko�cio�a”. Powsta�a ona w ramach Ruchu �wiat�o-�ycie, jako ma��e�sko-rodzinny ruch �wieckich, który zwraca szczególn� uwag� na duchowo�� ma��e�sk�, czyli d��enie do �wi�to�ci w jedno�ci ze wspó�ma��onkiem. Chce pomóc ma��onkom trwaj�cym w zwi�zku sakramentalnym w budowaniu mi�dzy nimi prawdziwej jedno�ci ma��e�skiej, która jednocze�nie stwarza najlepsze warunki do dobrego wychowania dzieci w duchu chrze�cija�skim.\nCzy jednak nazwa „Ko�ció� domowy” odnosi si� tylko do okre�lonego ruchu �wieckich? A mo�e ka�da chrze�cija�ska rodzina powinna stawa� si� „Ko�cio�em domowym”?\n2. Nazwa „Ko�ció� domowy” wywodzi si� z Biblii. Jak naucza Katechizm Ko�cio�a Katolickiego, od pocz�tku istnienia Ko�cio�a jego zal��kiem cz�sto byli ci, którzy „z ca�ym swoim domem” stawali si� lud�mi wierz�cymi. Rodziny te, przyjmuj�c wiar�, by�y oazami �ycia chrze�cija�skiego w niewierz�cym �wiecie (por. KKK 1655). I tak w zako�czeniu Pierwszego Listu do Koryntian �w. Pawe� przekazywa� pozdrowienia od ró�nych wspólnot i ludzi, w�ród których wymienia� Pryscyll� i Akwil�, „razem z Ko�cio�em w ich domu” (1 Kor 16,19).\nPo raz pierwszy okre�lenie „Ko�ció� domowy” zosta�o u�yte jeszcze w staro�ytno�ci przez �w. Jana Chryzostoma. Sobór Watyka�ski II nawi�zuj�c do tej tradycji, nazywa rodzin� „Ko�cio�em domowym”. Rodzina chrze�cija�ska jest Ko�cio�em, poniewa� jest ustanowiona przez Chrystusa, zbudowana na Chrystusie i stanowi wspólnot� osób. Tak�e sam Chrystus Pan chcia� przyj�� na �wiat i wzrasta� w �onie �wi�tej Rodziny Józefa i Maryi (por. KKK 1655).\n3. Ko�ció� �yje i urzeczywistnia si� w rodzinie. Rodzina jest pocz�tkiem ludzkiej wspólnoty, a rodzina chrze�cija�ska - pocz�tkiem wspólnoty cz�owieka z Bogiem. Rodzina buduje i u�wi�ca Ko�ció� przez tworzenie komunii osób, wzbudzanie powo�a� do poszczególnych stanów i przysparzanie Ko�cio�owi �wi�tych dla chwa�y Bo�ej. „Rodzice przy pomocy s�owa i przyk�adu winni by� dla dzieci swoich pierwszymi zwiastunami wiary”, piel�gnuj�c „w�a�ciwe ka�demu z nich powo�anie, ze szczególn� za� troskliwo�ci� powo�anie duchowne” (KKK 1656). W szczególny sposób tu w�a�nie jest praktykowane kap�a�stwo chrzcielne ojca rodziny, matki, dzieci i wszystkich cz�onków wspólnoty rodzinnej przez przyjmowanie sakramentów, modlitw� i dzi�kczynienie, �wiadectwo �ycia, zaparcie si� siebie i czynn� mi�o��. Dom rodzinny jest wi�c pierwsz� szko�� �ycia chrze�cija�skiego i „szko�� bogatszego cz�owiecze�stwa”. „W nim wszyscy ucz� si� wytrwa�o�ci i rado�ci pracy, mi�o�ci braterskiej, wielkodusznego przebaczania, nawet wielokrotnego, a zw�aszcza oddawania czci Bogu przez modlitw� i ofiar� ze swego �ycia” (KKK 1657).\nNale�y jeszcze wspomnie� o osobach �yj�cych samotnie, które ze wzgl�du na warunki, w których musz� �y�, s� szczególnie bliskie sercu Jezusa, a zatem zas�uguj� na specjaln� mi�o�� i trosk� Ko�cio�a. S� w�ród nich tacy, którzy prze�ywaj� swoj� sytuacj� w duchu ewangelicznych b�ogos�awie�stw, wzorowo s�u��c Bogu i bli�niemu. Trzeba przed nimi wszystkimi otworzy� drzwi domów rodzinnych – „Ko�cio�ów domowych” i wielkiej rodziny, jak� jest Ko�ció�, poniewa� „nikt nie jest pozbawiony rodziny na tym �wiecie: Ko�ció� jest domem i rodzin� dla wszystkich, a szczególnie dla »utrudzonych i obci��onych« (Mt 11, 28)” (KKK 1658).\nCzy rodzin�, w której �yj�, mog� nazwa� „domowym Ko�cio�em”? Jakie miejsce zajmuje w niej Chrystus?\n4. Zapami�tajmy: W dzisiejszym �wiecie, który cz�sto jest nieprzychylny, a nawet wrogi wierze, rodziny chrze�cija�skie maj� ogromne znaczenie jako ogniska �ywej i promieniuj�cej wiary. Chrze�cija�ski dom rodzinny jest miejscem, gdzie dzieci otrzymuj� pierwsze g�oszenie wiary. Dlatego dom rodzinny s�usznie jest nazywany „Ko�cio�em domowym”, wspólnot� �aski i modlitwy, szko�� cnót ludzkich i mi�o�ci chrze�cija�skiej.\nKs. Andrzej Pie�dyk


Autor Wątek: Zmiany W Wytycznych Europejskiej Rady Resuscytacji (Przeczytany 17088 razy)\n« dnia: Grudzień 25, 2005, 11:25:59 »\nW jednej z poprzednich dyskusji wspomniałem o zmianach w wytycznych Europejskiej Rady Resuscytacji. Odpowiedzi nie stwierdziłem ani jednej (na postawione przeze mnie pytanie), więc pozwólcie, że otworzę nowy topic.\nOtóż zmiany jakie wprowadzono do wytycznych wyglądają następująco (źródło:\nPodsumowanie zmian, pdf)\nCałość wytycznych można znaleźć pod takim adresem: http://www.prc.krakow.pl/wyty/wyt2005.html\nGłówne zmiany w zakresie podstawowych zabiegów resuscytacyjnych u dorosłych:\n• Decyzję o rozpoczęciu resuscytacji krążeniowo-oddechowej (RKO) podejmuje się, gdy poszkodowany nie reaguje i nie oddycha prawidłowo.\n• Ratownicy powinni być nauczani układania rąk centralnie na klatce piersiowej, a nie czasochłonną metodą identyfikacji łuku żebrowego.\n• Każdy oddech ratowniczy powinien być wykonywany przez 1 sek., a nie 2 sek.\n• W przypadku osoby dorosłej stosunek uciśnięć klatki piersiowej do oddechów wynosi 30:2. U dzieci powinno się zastosować ten sam stosunek, gdy RKO prowadzona jest przez pojedynczego ratownika.\n• W przypadku dorosłych pomija się 2 początkowe oddechy ratownicze i uciska klatkę piersiową 30 razy natychmiast po potwierdzeniu NZK.\nGłówne zmiany w zakresie automatycznej defibrylacji zewnętrznej:\n• Programy publicznego dostępu do defibrylacji (Public Access Defibrillation -PAD) są zalecane w miejscach, gdzie spodziewane użycie automatycznego defibrylatora zewnętrznego (Automated External Defibrillator AED) przez świadków NZK wynosi więcej niż 1 raz w ciągu dwóch lat.\n• Po jednej defibrylacji (minimum 150J przy stosowaniu defibrylatora dwufazowego lub 360J przy użyciu jednofazowego defibrylatora) należy natychmiast podjąć RKO i prowadzić przez 2 min. bez przerw na analizę rytmu, sprawdzenie oznak życia, czy obecności tętna.\nGłówne zmiany w zakresie zabiegów resuscytacyjnych u dzieci\nBLS u dzieci\n• Ratownicy niemedyczni oraz ratownicy medyczni działający w pojedynkę, będący świadkami NZK u dzieci, powinni prowadzić BLS zachowując stosunek 30 uciśnięć klatki piersiowej do 2 oddechów. Należy rozpocząć od 5 oddechów ratowniczych i kontynuować RKO w stosunku 30:2, tak jak w BLS u dorosłych.\n• Dwóch, lub więcej ratowników medycznych powinno zastosować RKO w stosunku 15:2 u dzieci, u których nie ma jeszcze cech pokwitania. Ścisłe ustalenie wieku pokwitania jest niewłaściwe i niepotrzebne. Jeśli ratownik uważa, że poszkodowany jest dzieckiem powinien zastosować wytyczne dla dzieci\n• U niemowlęcia (poniżej 1 roku życia) technika uciskania klatki piersiowej pozostaje niezmieniona: uciśnięcia klatki piersiowej wykonuje się dwoma palcami jednej ręki w przypadku jednego ratownika, a w przypadku dwóch lub więcej ratowników kciukami, równocześnie obejmując dłońmi klatkę piersiową. Technika z użyciem jednej lub dwóch rąk może być użyta w zależności od preferencji ratownika.\n• U dzieci powyżej 1 roku życia można zastosować AED. Zalecane jest stosowanie urządzeń obniżających dostarczaną energię u pacjentów między 1 a 8 rokiem życia.\nZ tego co wyczytałem w wytycznych KSRG nt. ratownictwa medycznego, wytyczne te nie omawiają wprost elementów takich jak stosunek uciśnięć do wdechów, więc moje pytanie jest następujące:\nWedług których wytycznych powinni obecnie postępować strażacy KSRG? Według wytycznych nowych (2005) czy nadal wg. starych (2000)?\nOsobiście stosowny kurs odbyłem całkiem nie dawno, bo w listopadzie, na którym to kursie uczono jeszcze wg. starych wytycznych, bo nowych jeszcze nie było. Jak to wiec jest teraz?.\n« Ostatnia zmiana: Grudzień 25, 2005, 14:59:15 wysłana przez Witold »\n« Odpowiedź #1 dnia: Grudzień 25, 2005, 14:16:18 »\nNowe wytyczne budzą szereg wątpliwości, zwłaszcza w aspekcie praktyki polskich strażaków. Oficjalnie ogłoszone były 15-12-2005, a w pierwszym tgodniu stycznia 06 odbędzie się spotkanie koordynatorów rat-med PSP w celu wypracowania strategii działania w tej sprawie - np. jakie pisma i do kogo. Potem prawdpodobnie Komendant Główny otrzyma szereg wniosków i propozycje nowych procedur - i jak je wprowadzi, to będą obowiązywać.....\n« Odpowiedź #2 dnia: Grudzień 25, 2005, 15:25:53 »\nWszystkie procedury medyczne stosowane w PSP są wzorowane na innych, zewnętrznych. Stosowane przez nas (PSP) procedury nie nadążają za tymi "zewnętrznymi".\nTak czy inaczej PRC ma większą więdzę, praktykę i doświadczenie w resuscytacji niż PSP. Na pewno "większe głowy" są w PRC niż w PSP.\nRola PSP ogranicza się do skopiowania i dostosowania ogólnie stosowanych procedur pierwszej pomocy.\nU mnie w JRG już uczymy się nowych procedur.\n« Odpowiedź #3 dnia: Grudzień 26, 2005, 23:58:57 »\nA konkretnie, to jakich procedur - co z wentylacją tlenem, jak wyglada cykl resuscytacyjny - czy uciśnięcia i oddechy, czy oddechy i uciśnięcia, a konkretnie, jak kończymy 5 cykl - na uciśnięciach czy 2 wdechach? A czy w przypadku zatrzymania krążenia w mechaniźmie niedotlenienia ( najczęściej w praktyce PSP), a nie nagłej śmierci sercowej nie należy zaczynać od oddechów - tak jak u dzieci? a kiedy defibrylować, jak się przybywa na miejsce zdarzenia i zatrzymanie krążenia nie było obserwowane - po 5 cyklach czy po 2 minutach i dlaczego ? Proponuję zaczekać na decyzje Komendanta Głównego co do ew. modyfikacji wytycznych....\n« Odpowiedź #4 dnia: Grudzień 27, 2005, 01:06:53 »\nDecyzje KG w sprawie modyfikacji będą napewno, ponieważ nie będzie On chciał być inny od wszystkich. Na pewno się dostosuje do "otoczenia". To tylko kwestia papierkowej roboty (zerżnięcia przez pracowników KG nowych procedur i dania do podpisu 01).\nRozwijając temat to te zajęcia prowadzi lekarz- wyjazdowy z pogotowia.\n(...) a kiedy defibrylować, jak się przybywa na miejsce zdarzenia (...)\nW defibrylację się nie "bawimy" bo polskie prawo zabrania używać defibrylatora przez osoby inne niż lekarz!\nPokój to tylko brak wojny.\nCały świat gra komedię!\n« Odpowiedź #5 dnia: Grudzień 27, 2005, 17:31:14 »\npagon zgadzam się z Tobą, niemal w pełni. Puty istnieje odrębnie, coś takiego jak Pogotowie Ratunkowe - nie starajmy się na "siłę" ich w pewnych sprawach /działaniach/ wyręczać /zastępować/ po prostu często mam wrażenie - wychodzimy przed orkiestrę Nie jestem prawnikiem - prawo jako takie miałem tylko 2 - latka i tak odbiega ono mocno obecnie od rzeczywistości, pozatem zazdroszczę zajęć z lekarzem Kiedyś próbowałem, coś takiego na stałe również wprowadzić u siebie, jednak moi decydenci mieli inne spojżenie nt. Cóż... trudno sam nic nie zdziałam, a wielu to po prostu "zwisa"\nNie jeden brak wiedzy nadrabia wazeliną.\n« Odpowiedź #6 dnia: Grudzień 27, 2005, 23:26:55 »\n1/. chodzi o AED - automatyczne defibrylatory zewnętrzne\n2/. Poszkodowany bez czynności życiowych ewakuowany z płonącego mieszkania poza strefę zagrożenia, resuscytowany przez strażaków, poszkodowany z nagłym zatrzymaniem krążenia, resuscytowany przez strażaków, strażak z krwotokiem tętniczym zatamowanym przez kolegów - oni ( i wielu innych ) przeżyli dzięki działaniom ratmed PSP - kto tu wyszedł przed jaką orkiestrę ?\n3/. Zajęcia z lekarzem to rozwiązanie prawie idealne, kłopot w tym, że decydenci aktualnie nie ratują ( a niektórzy nigdy nikogo nie ratowali) i nie rozumieją powagi sytuacji. Cała nadzieja w postawie ratowników z podziału - już niedługo zdobędą doświadczenie, które upoważni ich do zadawania pytań - może to uzmysłowi rangę problemów....\n« Odpowiedź #7 dnia: Grudzień 27, 2005, 23:41:43 »\nTo obecnie po tylu różnych kursach, szkoleniach, od gimnazjum począwszy itd...powienien umieć - teoretycznie każdy obywatel - ale kto się odważy /zdecyduje/. To już zupełnie inna bajka i tu moim zdaniem tkwi sedno sprawy. Każdy /niemal/ ponoć ma obowiązek i co? Pog.Rat. + PSP Napewno nie!\n« Odpowiedź #8 dnia: Grudzień 28, 2005, 00:05:56 »\noraz, w nawiązaniu do:\nPuty istnieje odrębnie, coś takiego jak Pogotowie Ratunkowe - nie starajmy się na "siłę" ich w pewnych sprawach /działaniach/ wyręczać /zastępować/ po prostu często mam wrażenie - wychodzimy przed orkiestrę\nOK. Ja wiem, żem ochotnik więc niejako z założenia chcę robić raczej więcej niż mniej, ale nie do końca się zgodzę z wychodzeniem przed orkiestrę w nawiązaniu do defibrylatora. Wspomniał już Pan Ingacy, a ja tylko podam jeszcze jeden przykład.\nW tym roku, daty nie pamiętam ale to była druga połowa roku, w Stanach (bo gdzieżby indziej ), strażak został porażony prądem (poszkodowana osoba cywilna też). Obecny na miejscu paramedyk, używając defibrylatora naprzemiennie dla obu poszkodowanych, przywrócił im akcję serca. Nie jestem lekarzem, ale z tego co pamiętam, migotanie komór można zwalczyć tylko defibrylatorem, a do migotania dochodzi często właśnie na skutek porażenia prądem. Naprawdę przepraszam, że zanudzam, ale to chyba też w interesie strażaków, żeby taki posiadać (automatyczny oczywiście).\nNie wiem jak to jest wg. prawa. Na kursie, który zaliczyłem w listopadzie, omawiana była obsługa AED. Podobno gdzieś w PSP testowane są AED i w przyszłości mają wejść do PSP w zestawach R3. Ma ktoś jakieś konkretniejsze na ten temat informacje?\n« Ostatnia zmiana: Grudzień 28, 2005, 00:07:15 wysłana przez Witold »\n« Odpowiedź #9 dnia: Grudzień 28, 2005, 00:24:20 »\nW województwie łódzkim rusza program pilotażowy wyposażenia wszystkich JRG w AED. Po kilkunastu miesiącach będziemy mieli obraz współpracy z pogotowiem i społeczeństwem. Chodzi m.in. o to aby dyspozytor pogotowia, wiedząc, że strażacy mogą być na miejscu zdarzenia wcześniej niż zesp rat med - zgłosił do MSK prośbę o zadysponowanie PSP. Podobno liczą się minuty... Mam nadzieję, że pogotowie - z innego niby-systemu, doceni możliwości PSP i będzie je wykorzystywać... Jeżeli nie, to trzeba się będzie mocno zastanowić, czy stać nas na urządzenia, które bedę nieprzydatne ( przynajmniej tak długo, jak zgłoszenia o stanach nagłych wpływają do dyspozytorni pogotowia....)\n« Odpowiedź #10 dnia: Grudzień 28, 2005, 08:50:12 »\nAED mamy mieć na wozach, to już chyba przesądzone Taka mała ciekawostka: w SGSP uczą nawet jak poród odebrać\n« Odpowiedź #11 dnia: Grudzień 28, 2005, 09:32:17 »\nprawo w tym wzgledzie sie wyklucza\nciebie pagon obowiazuja przepisy mswia\npolska rada resuscytacji i europejska rada resuscytacji szczegolnie zalecaja uzywanie defibrylator zewnetrzenych automatycznych (polautomatycznych)\nczy w waszym szkolenie bierzecie pod uwage to ze ERC2005 przeiwdziane sa glownie dla przypadkow kardiologicznych w a przypadkach 4h 4t postepowanie winno byc zroznicowane?\n« Odpowiedź #12 dnia: Grudzień 28, 2005, 13:38:17 »\n...Taka mała ciekawostka: w SGSP uczą nawet jak poród odebrać\nNiedługo wprowadzą naukę budowy szybowca z szyb\n« Odpowiedź #13 dnia: Grudzień 28, 2005, 14:49:11 »\nOk. Wprowadzajmy - jak to mówią jestem za, a nawet przeciw i tak nie odemnie to w końcu zależy. Jeżeli ma to pomóc choćby jednej osobie w woj. na rok - chyba warto! Jedno, ale.... niech jednak stosowne i jasne przepisy nadążają /wyprzedzają/, za sprzętem i konkretnym szkoleniem,działaniami, a nie odwrotnie jak to ma obecnie miejsce w szeregu sprawach\nPrzykład kiedyś już podawany tel. <112> Co - dalej w zdecydowanej większośći SK kręcimy "kółeczkiem" podświetlamy, ileś tam razy klikamy itd... normalne to jest? Chyba nie. Na podstawie ostatnich pism okazuje się, że już dawno miało "coś" tam być zamontowane w poszczególnych centralach TPSA, ale po ostatnich zmianach kadrowych /roszadach/ nie ma z kim rozmawiać. Osoby które się tym zajmowały odeszły, a nowe nie są w temacie. To tylko tak nawiasem. Podobnie jest z kilkoma innymi rzeczami.\nTu odnośnie defibrylatorów w razie "W" obawiam się odpowiedzialne osoby również mogą zrobić po prostu"karpia"\n« Odpowiedź #14 dnia: Grudzień 28, 2005, 15:15:15 »\najax istnieje w polsce szereg instytucji ktore stana na glowie by osobe z problemem ze uzyla aed i teraz ktos cos do niej ma za to wybronic.\nfirmy medyczne sprzedaje aed\nnie ma sie co martwic\npoki co aed w polsce jest uzywane i nie slychac zadnych dymow\n« Odpowiedź #15 dnia: Grudzień 30, 2005, 20:43:11 »\nMylisz się bulon. Mnie obowiązują polskie przepisy prawa a nie tylko przepisy mswia!\nZresztą wszystkie przepisy mswia są co najwyżej rozporządzeniami. Czyli aktami wykonawczymi do ustaw.\nIgnorantia iuris nocet - nieznajomość prawa szkodzi.\nChodzi o to, że obowiązkiem obywatela jest znać prawo.\nNasze prawo nie nadąża za postępem. Ale to jednak prawo.\nW USA są inne przepisy prawne. My jesteśmy w Polsce. W Holandii jest legalna eutanazja. I co z tego?\n« Odpowiedź #16 dnia: Grudzień 30, 2005, 20:57:18 »\nAle serca ludzi działają w dokładnie w taki sam sposób, więc chyba lepiej mieć AED niż nie mieć. Może podaj przepis który zabrania używania AED przez osoby nie będące lekarzami, to ja się spytam sędziego jaka będzie kara? Bo wydaje mi się, że stosowanie prawa które nie nadąża za postępem chyba bardziej szkodzi... szczególnie osobom z migotaniem komór.\n« Ostatnia zmiana: Grudzień 30, 2005, 21:14:42 wysłana przez Witold »\n« Odpowiedź #17 dnia: Grudzień 30, 2005, 22:14:48 »\nPagon, Wszystko można uprościć do pytania czy jak kolega strażak będzie potrzebował użycia aed to miałbyś wątpliwości jeśli takie urządzenie byłoby w twoim zasięgu i wiesz że jak go nie użyjesz to kolega ma wyrok od którego się nie można odwołać tzn. zgon?\n« Ostatnia zmiana: Grudzień 30, 2005, 22:15:17 wysłana przez straz98 »\n« Odpowiedź #18 dnia: Grudzień 31, 2005, 15:30:00 »\nMam już ten "kochany" defibrylator" - nie powiem proste i napewno przydatne urządzonko - niech nawet jednemu na rok pomoże - to i tak wiele! Wkur... jest, że elektrody i bateria są 1 razowego użytku - a koszt zakupu nowych wcale nie jest mały. Ma, co prawda również aku.., ale zresztą to nie moja "broszka" Ma być i już!\nPs. Stosowne przepisy to już inna "bajka" Kurde czemu nie może być normalnie Najpierw odpowiednie prawne wytyczne, realizacja i ewnt. praktyczne zastosowanie. Tak jest w rat. med. chem, SK, itp....Kto jest w temacie, ten wie w czym rzecz.\n« Odpowiedź #19 dnia: Styczeń 05, 2006, 15:50:52 »\nSzanowny Pagon i inni myślący podobnie, obowiązujące prawo w Polsce nie zabrania użycia aed nikomu. Warunek podstawowy to to aby użyty był do ratowania osoby będącej w stanie zagrożenia życia. Art.162 KK nakazuje aby udzielać pomocy osobom będącym w stanie zagrożenia życia bo jeśli nie to możemy zostać ukarani pozbawieniem wolności do lat trzech, natomiast nie podlega karze , kto nie udziela pomocy do której konieczne jest poddanie sie zabiegowi lekarskiemu. Należy to rozumieć , że nikt nie zabrania użycia defibrylatora ale jeśli go nie użyjesz to nie odpowiadasz karnie za niewykonanie defibrylacji. Żaden przepis nie zakazuje użycia AED przepis jedynie nie zmusza cię do jego użycia .\nW podręczniku " Podstawy ratownictwa medycznego dla funkcjonariuszy PSP i innych ratowników KSR-G " na stronie szustej jest ciekawa sentencja wybitnego prawnika Pana Beckelmanna : „ Zastosowanie jakiegoś środka dającego bodaj nadzieję, tam gdzie grozi śmierć jest zawsze słuszniejsze niż nie uczynienie niczego. Osąd wydający się ex ante (przedtem) słuszny pozostaje niepodważalny nawet, jeśli okaże się ex post (potem), że wybór środka przyniósł w efekcie zamiast zażegnania- przyspieszenie zgonu. Prawo nie wymaga, aby rezygnować z ostatniej szansy nawet wówczas, gdy zamierzona czynność może zawieść. Przeciwnie, oczekuje, że zostanie ona wykonana”.\nPonadto prawo cywilne (Kodeks cywilny) opisuje udzielenie pierwszej pomocy jako: ”nie zlecone wykonanie zadania”. Art.757 mówi, że” Kto w celu odwrócenia niebezpieczeństwa grożącego drugiemu ratuje jego dobro, może żądać od niego zwrotu uzasadnionych wydatków, chociażby jego działanie nie odniosło skutku i jest odpowiedzialny tylko za winę umyślną lub rażące niedbalstwo”.\nJak więc z tego wynika wykonawca , nie zleconego zadania odpowiada za szkody powstałe w wyniku niewłaściwie wykonanych czynności jedynie wówczas, gdy te szkody są następstwem rozmyślnego lub wyraźnie niedbałego wykonania zadania.\nJEŚLI ZNACIE INNE PODSTAWY PRAWNE, KTÓRE MÓWIĄ INACZEJ TO PROSZĘ PRZEDSTAWCIE I ZACYTUJCIE.\n« Ostatnia zmiana: Styczeń 05, 2006, 19:04:47 wysłana przez zar »\nStrona wygenerowana w 0.102 sekund z 21 zapytaniami.