Stare Miasto w Lublinie. Festiwal 'Open City'. Praca artystyczna z kontrowersyjnym neonem (Fot. Jakub Orzechowski / Agencja Gazeta)\n17 sierpnia w Lublinie otwarto festiwal Utajone Miasto / Otwarte Miasto, którego organizatorem jest Ośrodek Międzynarodowych Inicjatyw Twórczych „Rozdroża”.\nW ramach festiwalu na jednej z bram Starego Miasta, która podczas wojny prowadziła na teren getta, zawisł neon z napisem „Chominowa”. Chodzi o Zofię Chominową, która w 1942 r. we Lwowie zadenuncjowała Zuzannę Ginczankę, polską poetkę żydowskiego pochodzenia. Z powodu jej donosu Ginczanka musiała uciekać ze Lwowa, a dwa lata później – najprawdopodobniej wskutek kolejnego donosu – została w Krakowie aresztowana przez gestapo i rozstrzelana na terenie obozu Płaszów. Poetka uwieczniła nazwisko szmalcowniczki w słynnym wierszu „Non omnis moriar”, który po wojnie stał się dowodem w procesie przeciwko Chominowej. Za denuncjowanie Żydów (Ginczanka nie była jedyną ofiarą szmalcowniczki) lwowianka została skazana na cztery lata więzienia.\nNeon z nazwiskiem szmalcowniczki, który został opatrzony tablicą, zawierającą błąd faktograficzny dotyczący daty śmierci poetki, spotkał się ze zdecydowaną reakcją ze strony prof. Izoldy Kiec, literaturoznawczyni, która zajmuje się biografią Zuzanny Ginczanki od blisko 30 lat. Na łamach lubelskiej "Gazety Wyborczej", powiedziała m.in.: „Nawet jeśli ma to być prowokacja, niech ona będzie skierowana do ludzi, którzy są przygotowani na dyskusję o pewnych projektach na poziomie symbolicznym. Wielu młodych ludzi nie ma świadomości, czym była Zagłada, więc cała ta historia może pójść w bardzo złym kierunku. Ktoś nawet zapytał mnie, czy w Lublinie otwarto bar pod młodym naziolem. Pewnych rzeczy po prostu się nie robi”.\n„Ta praca przynosi wstyd Lublinowi. Dla mnie to gest niezrozumienia, braku empatii, ale i niewiedzy”.\nW podobnym tonie wypowiedziała się Justyna Sobolewska, krytyczka literacka. W tekście, który ukazał się na stronie „Polityki”, napisała m.in.: „Neon trafia w moment, kiedy w społeczeństwie wykluczenie staje się codziennością i trudno spodziewać się pogłębionej analizy krytycznej takiej pracy. A poza tym nazwisko antysemitki świecące wesoło na murze dawnego getta może być po prostu dla wielu osób bolesne, jak jakiś chichot historii. Zwłaszcza w momencie, kiedy pamięć o Zagładzie rozmywa się, a zastępują ją kiczowate fabuły, które już nie mają wiele wspólnego z prawdą”.\nW obronie Adama Rzepeckiego stanął Zbigniew Libera, kurator festiwalu Utajone Miasto / Otwarte Miasto, który napisał m.in.: "Zadaniem sztuki nie jest dydaktyka, co sugeruje Pani Kiec, ani dawanie dobrych rad. Sztuka raczej zadaje niewygodne pytania, chce prowokować do dyskusji. A zatem uważam, że praca Rzepeckiego spełniła swoje zadanie."\nDyskusja bardzo szybko przeniosła się do mediów społecznościowych, wywołując setki komentarzy, dzieląc ich autorów na dwie wyraźne grupy. Jedni stanęli po stronie prof. Izoldy Kiec i Justyny Sobolewskiej, drudzy po stronie Adama Rzepeckiego, Zbigniewa Libery i samego dzieła.\nCo na temat swojej pracy i kontrowersji, które ta praca wywołała, myśli Adam Rzepecki? "Wysokie Obcasy" pierwsze przeprowadziły z nim rozmowę na ten temat.\nNazywam się Chominowa. Doniosłam na Ginczankę\nMałgorzata Wach: Panie Adamie, widział Pan burzę, jaka rozpętała się na Facebooku po publikacji neonu z nazwiskiem Chominowej?\nNie widziałem i, szczerze mówiąc, nie chcę oglądać. Zdaję sobie sprawę z tego, ile jest tam hejtu. Nie zamierzam się denerwować.\nAle wie Pan, o co chodzi?\nTak. Wiem o tym od Piotra Lutyńskiego, który również przygotował pracę w ramach festiwalu Utajone Miasto / Otwarte Miasto, i Zbyszka Libery, który jest kuratorem tego wydarzenia.\nWolałbym, żeby dyskusja dotycząca tej pracy wyglądała inaczej. Żeby włączyli się w nią krytycy i historycy sztuki, którzy zastanowią się nad samym dziełem. Na razie dyskusja toczy się wokół zupełnie innego tematu.\nZuzanny Ginczanki i zarzutów o promowanie szmalcowniczki, która ją wydała. Część osób zasugerowała nawet, że jestem antysemitą, co jest jakimś absurdem! Myślę, że źle się stało, że dyskusja zaczęła się od głosu pani profesor Izoldy Kiec.\nBo oceniła tę pracę przez pryzmat Ginczanki, a to nie Ginczanka jest jej głównym tematem.\nMirosław Haponiuk, do niedawna dyrektor Ośrodka „Rozdroża”, a obecnie koordynator działań programowych, powiedział "Gazecie Wyborczej": „Rozumiem, że można wieszać durne neony, które o niczym nie mówią, ale ten akurat opowiada konkretną historię i przypomina wybitną poetkę. Przypomina, że byli ludzie, którzy są odpowiedzialni za taki, a nie inny jej los”.\nMoże organizatorzy festiwalu chcieli w ten sposób upamiętnić Zuzannę Ginczankę. Ja nie chciałem. To Chominowa jest w mojej pracy negatywnym, ale głównym bohaterem. Ginczanka pojawia się w tle.\nBardzo szanuję panią profesor Kiec. Czytałem jej książki i wiem, jak bardzo jest związana z postacią poetki. Gdybym był na jej miejscu i usłyszał, że nazwisko Chominowej zostało umieszczone na neonie, to być może zareagowałbym podobnie. Ale sztuka plastyczna posługuje się innym językiem niż literatura. Ten język nie dla wszystkich jest zrozumiały i wcale nie musi być.\nDlaczego nie zabrał Pan głosu na początku tej dyskusji? Wiele osób stwierdziło, że schował się Pan za plecami Zbigniewa Libery.\nBo nikt mnie do tej dyskusji nie zaprosił. Przed Panią zadzwonił tylko dziennikarz z lubelskiej „Gazety Wyborczej”, który poprosił o komentarz do wypowiedzi profesor Kiec. Wielu innych komentatorów przepisało to, co napisała „Wyborcza”. Jest Pani pierwszą osobą, która w ogóle chciała ze mną na ten temat porozmawiać.\nAle poznał Pan treść oświadczenia Pana Libery, zanim zostało opublikowane?\nTak, Zbyszek dzwonił, żeby zapytać o moje zdanie.\nI podpisuje się Pan pod nim?\nMożemy w nim przeczytać m.in., że celem sztuki nie jest dydaktyka.\nBo nie jest. Zadaniem sztuki jest stawianie pytań, a nie dawanie odpowiedzi.\nMyśli Pan, że ta praca może być czytelna bez znajomości biografii Zuzanny Ginczanki? Pytam, bo właśnie od faktografii zaczęła się ta dyskusja.\nMyślę, że wynikła również z tego, że na temat pracy zaczęły się wypowiadać osoby, które jej nie widziały. Część z nich oparła się wyłącznie na zdjęciach i opiniach innych. Pani profesor stwierdziła między innymi, że umieściłem na neonie nazwisko szmalcowniczki, a tablica upamiętniająca poetkę znalazła się na poziomie rynsztoka.\nTablica znalazła się na chodniku – podobnie jak pozostałe tablice festiwalowe. Jeśli się tego nie wie, to faktycznie można pomyśleć, że artysta chciał upodlić tę sytuację.\nTuż po otwarciu festiwalu można było na tej tablicy przeczytać, że Zuzanna Ginczanka została zamordowana w obozie Płaszów w 1955 roku. W rzeczywistości została zamordowana w 1944 roku, na co zwróciła uwagę pani profesor Kiec.\nTo był błąd, na który organizatorzy festiwalu natychmiast zareagowali, zdejmując tablicę.\nNie akceptował Pan tej treści przed instalacją?\nByłem pewien, że znalazł się na niej opis, który zaprojektowałem, ale – z tego, co wiem – został skrócony. W pierwotnej wersji, miał się tam również znaleźć cały wiersz "Non omnis moriar". O błędzie w dacie śmierci Ginczanki dowiedziałem się z gazety. Z prasy także dowiedziałem się o ściągnięciu tablicy. Obecna tablica zawiera treść, którą opracowałem na początku.\nMyślę, że warto ją przytoczyć.\n„Zofia Chominowa była w latach 40. ubiegłego wieku gospodynią kamienicy przy ul. Jabłonowskich we Lwowie, w której ukrywała się poetka Zuzanna Ginczanka. Projekt, zakładając sprzeciw widza wobec jednoznacznej postawy Chominowej, chce zmusić przechodnia do refleksji nad postawą człowieka wobec drugiego w każdych trudnych czasach, gdy wybór dobra lub zła – jak w wierszu – przeciwstawiając się drakońskim rozporządzeniom, wbrew rozsądkowi, nawet groźby śmierci – zależy od jego jednostkowej decyzji”.\nPrzyznam, że czytałam ten opis wiele razy i mam spory problem z jego interpretacją.\nBo jest dość zawiły. Poza tym sugeruje, że denuncjując Ginczankę Zofia Chominowa zmagała się z jakimś dylematem moralnym. Tymczasem – jak przypomniała pani profesor Kiec – była zwykłą szmalcowniczką i antysemitką. Za jej decyzją nie kryje się zatem żadna dramatyczna historia. Wynika to zresztą z fragmentu wiersza, który Pan przytoczył na tablicy:\n„Chominowo, lwowianko, dzielna żono szpicla/ Donosicielko chyża, matko folksdojczera. / Tobie, twoim niech służą, bo po cóż by obcym”.\nCo miał Pan na myśli, pisząc, że praca „chce zmusić przechodnia do refleksji nad postawą człowieka wobec drugiego w każdych trudnych czasach”?\nMoim zdaniem nie sposób zrozumieć tej historii bez uwzględnienia czasu, w którym żyły Ginczanka i Chominowa.\nW 1941 roku do Lwowa wkroczyli Niemcy. Doszło do pogromu Żydów, w którym uczestniczyli zarówno Ukraińcy, jak i Polacy. Wiele osób, takich jak Chominowa, nie miało żadnych oporów, żeby skazać Żydów na śmierć, bo było na to ogólne przyzwolenie, co jej oczywiście w żaden sposób nie rozgrzesza, ale pokazuje skalę zła, jakie tam wtedy miało miejsce, i atmosferę, w jakim to zło się dokonało.\nJeśli popatrzymy na ten neon jak na dzieło sztuki, to zobaczymy w nim mnóstwo różnych warstw interpretacyjnych. To nie jest gloryfikacją Chominowej, tylko oskarżenie, ale to oskarżenie dotyczy o wiele większej liczby osób niż jedna lwowianka.\nWielu komentatorów odebrało tę pracę jako prowokację, podkreślając, że jej przekaz jest nieczytelny. Ich zdaniem, umieszczenie neonu z nazwiskiem szmalcowniczki tuż przy wejściu na teren byłego getta nie tylko tę prowokację wzmacnia, ale również obraża pamięć ofiar.\nTo, że ten neon znajduje się na terenie byłego getta – moim zdaniem – nie obraża ofiar, tylko wzmacnia przekaz tej pracy i czyni ją bardziej dramatyczną. Dlaczego neon w tym miejscu jest czymś niewłaściwym? A czy gdybym zrobił tam performance albo wyświetlił na jednej z kamienic film o szmalcownikach, to taka forma byłaby właściwa? Może zastanówmy się nad tym, czym w ogóle jest neon?\nDla mnie jest czymś zwyczajnym i banalnym. W przestrzeni miasta jest ich tak wiele, że z czasem przestajemy zwracać na nie uwagę, zwłaszcza gdy mijamy je niemal codziennie. Czym jest zło, jeśli je często widzimy i na nie nie reagujemy? Od tego właśnie zaczął się faszyzm. W podobny sposób zaczyna się zresztą każde wykluczenie.\nRyszard Kotarba, historyk z krakowskiego IPN, w jednym z wywiadów powiedział, że Chominowa „weszła do literatury” i została symbolem upadku człowieczeństwa w latach okupacji. W pełni się z tym stwierdzeniem zgadzam, dlatego jej nazwisko znalazło się na neonie.\nNie uważa Pan, że mamy teraz w Polsce taki klimat, że niektóre środowiska mogą odczytać ten neon jako pochwałę antysemityzmu i za chwilę ktoś weźmie Chominową na sztandary?\nNie jest to moją intencją.\nW takim razie powiedzmy wyraźnie, jaka intencja przyświecała Adamowi Rzepeckiemu podczas pracy nad neonem z nazwiskiem Chominowej?\nTa praca mówi przede wszystkim o tym, że jako naród nie umiemy sobie poradzić z pamięcią o naszych przodkach i przyznać, że wśród nich były zarówno takie osoby, które ryzykowały swoje życie, ukrywając Żydów, jak i takie, które były zwykłymi szmalcownikami i wydawały Żydów, mimo że nie zagrażało im żadne niebezpieczeństwo. Jedni robili to dla pieniędzy, inni donosili, bo byli antysemitami.\nKiedy rozmawiałem ze Zbyszkiem Liberą na temat tego projektu, powiedziałem: „Zobacz, przecież jeszcze chwila i ta historia może się powtórzyć. Sąsiad będzie donosił na sąsiada, że jest uchodźcą, gejem albo jeszcze kimś innym, kogo można napiętnować. I znajdą się tacy, którzy mu przyklasną, a nawet mu w tym donosie pomogą”.\nNie można się zatrzymywać tylko na tym, że na tablicy była błędna data albo że przekaz pracy jest nieczytelny. Moim zdaniem jest nieczytelny dla kogoś, kto nie chce go odczytać. Czy Pani się nigdy nie zdarzyło stanąć przed obrazem i tego obrazu nie zrozumieć?\nCzy miała Pani wtedy pretensje do obrazu?\nPan widzi tutaj analogię?\nTak. To, że sztuka jest nieczytelna, to nie jest zarzut do artysty. On nie może oczekiwać, że ktoś będzie chciał zrozumieć jego pracę. Więcej, on tego od nikogo nie oczekuje.\nW takim razie do kogo jest adresowana sztuka współczesna? Do wąskiego grona artystów, krytyków i historyków sztuki?\nDo współczesnego człowieka, który jest tą sztuką zainteresowany.\nWybitny profesor, Mieczysław Porębski, powiedział mi kiedyś: „Adasiu, żeby zrozumieć dzieło sztuki, potrzebne jest krzesło. Przychodzisz przed obraz, siadasz i patrzysz. Zachwycasz się np. kompozycją i kolorami, ale jak siedzisz i jesteś tylko z tym obrazem, to czujesz, że za mało wiesz i chcesz się dowiedzieć więcej. Kiedy wiesz już więcej, to przychodzisz i patrzysz już na ten obraz inaczej”.\nPamiętajmy o tym, że ten neon jest działaniem artystycznym, które pojawiło się w ramach festiwalu, co – już samo w sobie – powinno być sygnałem dla odbiorcy, że ma do czynienia z dziełem sztuki. Jeżeli ktoś patrzy na Chominową jak na zwykły neon, zamiast zastanowić się nad tym, jaki przekaz się za nim kryje, to faktycznie może uznać, że Rzepecki promuje antysemityzm. Rozumiem, że część osób wolałaby, żeby na tym neonie znalazła się Ginczanka, ale – jak już wcześniej powiedziałem – to nie ona jest tematem tej pracy.\nMimo że to właśnie ona zapewniła Zofii Chominowej nieśmiertelność. Na tym właśnie polega paradoks wiersza "Non omnis moriar", to co miało być oskarżeniem wobec szmalcowniczki, sprawiło, że ta szmalcowniczka została zapamiętana.\nWie pani, kim był Herostrates?\nSzewcem, który spalił Artemizjon, żeby przejść do historii.\nDodajmy, że Artemizjon był jednym z siedmiu cudów świata. Herostrates został skazany na śmierć, a jego imię miało być wymazane ze wszystkich dokumentów i dzieł pisanych. Tak się jednak nie stało z powodu niewielkiej wzmianki, w której jeden z ówczesnych historyków, nieopatrznie zapisał imię podpalacza.\nWidzę w tej historii pewne analogie.\nGdyby nie ten wiersz Chominowa zostałaby zapomniana, a tym samym nie byłoby również Pana pracy.\nCzy w takim razie literaturoznawcy nie mogą się na jej temat wypowiadać?\nOczywiście, że mogą, ale posługujemy się innymi językami.\nZarzut, jaki sformułowano pod adresem mojej pracy, nie dotyczy tego, że źle zrozumiałem dzieło literackie, tylko tego, że skorzystałem z niego w taki, a nie inny sposób, żeby stworzyć dzieło sztuki.\nPodkreślił Pan, że dzieło sztuki ma wiele warstw interpretacyjnych. Rozumiem, że to oznacza, iż każdy może je odczytać na swój własny sposób, a tym samym mieć na jego temat własną opinię.\nTo prawda, ale myślę, że to, co powiedziała pani prof. Izolda Kiec i pani Justyna Sobolewska w „Polityce”, może sugerować, że zatrzymały się na jednej warstwie interpretacyjnej. Jeśli skupimy się tylko na tym, że na neonie jest nazwisko szmalcowniczki, a Ginczanka jest zepchnięta do rynsztoka, to faktycznie można zarzucić tej pracy promowanie antysemityzmu i powiedzieć, że Lublin powinien się jej wstydzić.\nPani ma na ten temat inne zdanie?\nBo to co Pan mówi zakłada, że istnieje jakieś słuszne odczytanie tego dzieła i jeśli ktoś się wypowiada o nim krytycznie, to znaczy, że go nie zrozumiał albo – jak napisał Pan Zbigniew Libera – w ogóle się nie zna na sztuce.\nNo bo jeśli ktoś nie rozumie i nie chce zrozumieć...\nO to, że zarówno pani profesor Kiec, jak i Justyna Sobolewska mają na temat Zuzanny Ginczanki – a tym samym Zofii Chominowej – bardzo dużą wiedzę.\nCzy to oznacza, że znają się również na sztuce?\nZakłada Pan, że osoby, które zobaczą neon z Chominową w przestrzeni miasta, będą chciały zgłębić znaczenie tej pracy?\nZakładam, że nie wszyscy są zainteresowani sztuką i mam na to pełną zgodę.\nMłodzi ludzie, którzy robią sobie pod tym neonem selfie, pytani o to, czego ten neon dotyczy, odpowiadają, że jest po prostu cool albo oldschool. Nie idzie za tym żadna refleksja.\nNa torach w Auschwitz młodzi ludzie też sobie robią selfie, mimo że mają wiedzę, jaka historia kryje się za tym miejscem. Brak głębszej refleksji nad dziełem nie może być zarzutem wobec artysty, to raczej zarzut wobec czasów, w jakich żyjemy.\nNie uważa Pan, że m.in. dlatego Pana praca powinna zostać opatrzona szerszym i bardziej czytelnym opisem kuratorskim?\nMoim zdaniem, wystarczyłoby samo nazwisko Adam Rzepecki i neon „Chominowa”. Wiedza na temat Ginczanki i Chominowej jest ogólnodostępna. Wystarczy wpisać w wyszukiwarkę Google słowo „Chominowa”. Jeśli ktoś będzie zainteresowany sztuką, to po tę wiedzę sięgnie, ale nie oczekujmy od wszystkich, żeby zgłębiali biografię Zuzanny Ginczanki.\nRozumiem, że Pani jest innego zdania?\nMyślę, że właśnie dlatego, że brakuje edukacji dotyczącej sztuki, takie opisy są bardzo potrzebne, bo dzięki nim ten, który nie wie, może się dowiedzieć. Pamięta Pan może, co sprawiło, że w ogóle Pan się zainteresował historią Ginczanki i Chominowej?\nWiele lat temu wpadły mi w ręce wiersze Zuzanny Ginczanki. Wiersz "Non omnis moriar", bardzo mnie poruszył. Zacząłem zgłębiać informację na temat poetki i jej historii, ale na tej wiedzy poprzestałem.\nCo sprawiło, że sięgnął Pan po tę historię po raz kolejny i postanowił przygotować pracę, o której rozmawiamy?\nPrzede wszystkim to, co się dzieje z polityką historyczną w Polsce. Próbuje się tę historię pisać na nowo. Wystarczy posłuchać tego, co mówi np. minister kultury. Za chwilę się dowiemy, że to nie Lech Wałęsa przeskoczył przez płot. Według tej nowej narracji, jesteśmy narodem bohaterów, którzy podczas wojny ratowali Żydów, ryzykując własne życie i życie swoich bliskich. To, że na nich również donosiliśmy albo ich mordowaliśmy, jest w tej narracji pomijane.\nPo opublikowaniu oświadczenia pana Zbigniewa Libery, ktoś z komentujących napisał „Konia z rzędem temu, kto zrozumiał ten neon przed publikacją wyjaśnienia Kuratora”. Ja bym go dała osobie, która odczytała Pana pracę w taki sposób, w jaki przedstawił Pan ją w tej rozmowie.\nTym bardziej się z niej cieszę.\nWiem i rozumiem więcej, ale nadal mam wobec tej pracy ambiwalentne uczucia.\nPo pierwsze, jestem w stanie sobie wyobrazić, co mogą czuć osoby, które straciły swoich bliskich z powodu donosów szmalcowników i zobaczą neon z nazwiskiem Chominowej w przestrzeni getta. Po drugie, cała uwaga w dyskusji na temat Pana pracy jest skierowana na Chominową. Ginczanka, która była ofiarą jej donosu, jest na drugim planie albo nie ma jej wcale. Rozumiem zamysł Pana pracy, ale mimo wszystko mam dużą trudność z tym, że to właśnie nazwisko Chominowej, a nie Ginczanki zostanie zapamiętane przez osoby, które zetkną się z tą historią po raz pierwszy.\nProszę na to spojrzeć z innej perspektywy. Często mówi się o bezimiennych ofiarach Holocaustu. Bezimienni są też szmalcownicy, którzy przyczynili się do ich śmierci. To byli bardzo konkretni ludzie. Mieli imiona, nazwiska, dzieci. Do dzisiaj żyją ich wnuki i prawnuki. Tylko nieliczni się z tego rozliczyli. Chominowa jest symbolem, który ma o tym przypomnieć.\nMyśli Pan, że jest dzisiaj szansa na taką dyskusję?\nNie jestem na tyle naiwny, żeby liczyć na jakieś narodowe oczyszczenie, ale mam nadzieję, że będzie coraz więcej osób, takich jak Mirosław Tryczyk, autor książki "Miasta śmierci", które będą miały odwagę powiedzieć: „Mój dziadek brał udział w mordowaniu Żydów”. Fakt, że Tryczyk zdobył się na takie wyznanie, otworzyło bardzo wiele drzwi. Okazało się, że osób, które chcą na ten temat rozmawiać, jest znacznie więcej i ta rozmowa jest im bardzo potrzebna. Żałuję, że jego głos nie był bardziej słyszalny.\nPana zdaniem neon "Chominowa" może tę dyskusję przywrócić?\nMyślę, że jest taka szansa, ale liczę też na to, że głos w sprawie mojej pracy zabiorą historycy i krytycy sztuki, którzy będą chcieli dyskutować o dziele sztuki, a nie tylko o kontrowersjach, jakie to dzieło wywołało.\nAdam Rzepecki – artysta performer, twórca rzeźb i instalacji, fotograf, autor filmów. Studiował historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Współzałożyciel i członek grup artystycznych Łódź Kaliska i Stacja Pi.Stacja. Twórca skandalizującej „Matki Boskiej z domalowanymi wąsami” (1982 r.), pracy szerzej znanej po brukselskiej wystawie „Irreligia” („Atelier 340 Muzeum”, 2001). Autor wielu wystaw indywidualnych, m.in. "Wystawa dla krasnoludków", "Kleine cielątko po polu felaufen", "Przede wszystkim jestem artystą polskim", "Sztuka męska i inna", "Feminismus".\nWięcej na ten temat: Lublin, Zuzanna Ginczanka, Zofia Chominowa\nPogoń za cieniem. Poznaj niesamowitą poetkę Zuzannę Ginczankę\nDzikość Serca i znane Polki grają z WOŚP. Do zdobycia ubrania Agaty Buzek, Marii Peszek i wielu innych\nPracownik infolinii Disneya pomógł kobiecie, która była ofiarą przemocy domowej\nmini1434749077322konto 26.08.2020, 13:15\nNeony w przestrzeni miejskiej kojarzą się Ludziom z reklamą, z przekazem pozytywnym zachętą, użycie tego medium do przywrócenia pamięci o zbrodniczym zachowaniu jest wielce nie trafione, podobnie jak niesmaczny byłby neon z napisem holokaust, najlepiej jeszcze migający aby wszyscy go zauważyli\nmargaret4321 27.08.2020, 00:23\nWszystko zależy od kontekstu w jakim pojawił się ten neon. Przekaz jest jasny.\ntaa 28.09.2020, 19:54\na tu artysta przewrotny okazał się. Bowiem sztuka to nic oczywistego. Mnie się bardzo podoba pomysł, że idzie pod prąd pierwszych skojarzeń. Trzeba trochę głową ruszyć, żeby sens posklejać. Do roboty, na maksa - mini!\nmargaret4321 27.08.2020, 00:22\nJestem w szoku, że artysta, którego intencją było "pokazanie" postaci szmalcowniczki musi sie w tak zawiły (i dla mnie trochę uwłaczający inteligencji domniemanego odbiorcy) sposób tłumaczyć ze swojego przekazu i rozumowania. Jeżeli ktoś rozumie ten przekaz jako gloryfikowanie szmalcowniczki (przypominam- neon jest umieszczony w konkretnym kontekście- to festiwal!) to naprawdę ręce mi opadają, jestem wręcz zażenowana...\nObawiam się, że wiele osób ma ograniczone postrzeganie, wszystko interpretują wprost, nie widzą przekazu pomiędzy wierszami.\nNeon może nie jest to zabiegiem bardzo wyrafinowanym (i wcale nie musi być wyrafinowany!!! a może i lepiej, że nie jest!)- ale jak się okazuje jest bardzo skuteczny- zwraca uwagę, prowokuje dyskusję. Jeżeli jakiś "odbiorca" odnajduje w nim gloryfikowanie szmalcownictwa to - przepraszam, ale takiemu odbiorcy polecam lektury, warsztaty rozwojowe, panele dokształcające.\nDla mnie przekaz artysty jest jasny.\nPancernaJadzia 27.08.2020, 08:02\nZgadzam się. Znam historię Zuzanny Ginczanki i gdy zobaczyłam ten neon zrozumiałam zamysł autora. Neon - widoczny, pospolity, czasami atrakcyjny. Jak podłość ludzka kiedyś i dziś.\nmar.maj22 27.08.2020, 09:49\nPraca artysty jest słaba i żadne warsztaty rozwojowe dla widzów dostrzegających tę prawdę nie pomogą. I tu jest istota sprawy. Jakim językiem mówimy o cierpieniu przekraczającym wszelkie wyobrażenie? Innym problemem jest stały i zgrany zabieg w takich dyskusjach, pojawiający się, gdy zabraknie argumentów - okazywanie widzowi, że nie dorósł do "głębokiej myśli twórczej".\nmargaret4321 27.08.2020, 10:28\nTu nie chodzi o "głęboką myśl twórczą" - ja w tym "banalnym" przekazie widzę siłę i prostotę przekazu.\nNie doszukuję się tutaj "wielkiej" sztuki - to przekaz i myśl, która się za nim kryje ma być najważniejsza.\nCzy to jest problem artysty, że jego dzieło jest zupełnie inaczej interpretowane? Dla mnie to raczej problem odbiorcy - stąd moje dywagacje.\nJak widać przekaz w jakimś sensie działa, w końcu o tym rozmawiamy. Szkoda tylko, że te dyskusje prowadzone są wokół tego "jak to wyglada" a nie tego o czym mówi ten napis. A odnosi się on i do przeszłości i do tego co dzieje się teraz.\nOwszem - możemy pokazywać filmy, prowadzić warsztaty, oglądać godziny opowieści świadków tamtego czasu - i to też jest bardzo ważne ( i wcale się nie wyklucza). Ale tutaj został zastosowany inny zabieg - zabieg w kontekście festiwalu (sam kontekst jest bardzo istotny).\nCzerwonaPlaneta? 26.08.2020, 14:16\nPomyślmy przez chwilę nad kontekstem. Idziesz sobie malowniczą uliczką i patrzysz na neon. Widnieje banalnie, niewinnie, błogo, jak nazwa kawiarenki czy baru. Główne oskarżenie faszyzmu mówiło o czym? O banalności zła.\nJeszcze raz. Czym jest neon? Czymś zwyczajnym, codziennym, banalnym, użytkowym, nie zwracasz na niego uwagi, po prostu świeci. Czym był faszyzm? Czymś zwyczajnym. Zwyczajny faszyzm.\nCzerwonaPlaneta? 26.08.2020, 14:20\nNiegdysiejsza instalacja obozu śmierci z klocków lego - to samo oburzenie, ten sam przekaz o banalności zła.\nmar.maj22 26.08.2020, 17:06\nNietrafione. Neon jest świetlistą reklamą - zachęca, zachwyca - nigdy nie odbierano go jako coś zwyczajnego. Czasem nie można stosować dowolnych środków, skojarzeń, wyciągać je jak króliki z kapelusza, bo może to wyglądać -odwrotnie do zamierzeń - na apoteozę zła. Kontekstem jest tu Zagłada\nCzerwonaPlaneta? 26.08.2020, 19:09\nNIE WOLNO STOSOWAĆ DOWOLNYCH ŚRODKÓW! NIE WOLNO STOSOWAĆ DOWOLNYCH SKOJARZEŃ!\nMasz zamknięty umysł. Otwórz go.\nmofo2017 26.08.2020, 19:11\nZdaje się, że wtedy, w 1996 r. chodziło o pokazanie procesu dekonstrukcji funkcjonalności produktów w życiu codziennym (zabawek), idei jakie za sobą niosą, poprzez ich niecodzienny kontekst. Dodatkowo obóz z klocków Lego poruszał temat funkcjonowania pamięci o Holokauście w kulturze masowej. Czy dwadzieścia lat później neon Chominowa wnosi coś nowego do tej dyskusji? Czy tylko "podpina się" pod prace, o których wiadomo, że wzbudziły duże kontrowersje, a więc są medialnie nośne? "Nieważne jak mówią, ważne że masz swoje pięć minut."\nmar.maj22 26.08.2020, 19:33\nRozmawiamy o instalacji, która bezpośrednio dotyczy Holokaustu. Otwarty umysł wg Ciebie może sięgać do dowolnego arsenału środków, żeby tylko wzbudzić aplauz? Wolność twórcza - owszem, ale pod warunkiem, że artysta ma coś istotnego do powiedzenia i nie uchybia pamięci ludzi, którzy zginęli\nnp. 26.08.2020, 22:55\nto nie jest dzieło sztuki\nnikanor 26.08.2020, 15:45\nTrzeba było wzmocnić przekaz dodając kwiatuszek i balonik.\ntaa 28.09.2020, 19:55\nCopywriter 26.08.2020, 22:08\nKoszmarny, przerazajacy i ordynarny pomysl. Szkoda, ze Zuzanna nie moze sie na ten temat wypowiedziec... :((\nmargaret4321 27.08.2020, 00:24\nmyślę, że nie popierałaby pana/pani zdania.\nkrasula 27.08.2020, 00:22\nLublin to miasto suwerena i PiSowskich luminarzy z KULu, a to tłumaczy wiele.\nfrancesco 27.08.2020, 10:53\nProponuje zrobić neon w auschwitz i podświetlić arbeit macht frei\nmargaret4321 29.08.2020, 23:49\njuz taki istnieje\nmargaret4321 29.08.2020, 23:50\nW napisie wzorowanym na tym wieńczącym bramę wjazdową do Auschwitz słowo ?Arbeit? zostało zamienione na ?Kunst?. Sugestia, że tak samo jak ?tam? praca nie czyniła wolnym, tak samo ?tu? sztuka nie wyzwala. Gorzka kpina z sytuacji artysty. W tym geście nie ma lekceważenia historii, jest natomiast wykorzystanie siły jej znaku w innym kontekście.


lazi111 - Klub Miłośników Zegarów i Zegarków\nlazi111 replied to lazi111's topic in Fachowiec poszukiwany\nDrogi Panie, nie oczekuję za free, lecz proszę o namiar na fachowca, bo w Bydgoszczy nikt nie wykonuje takich usług. Spodziewam się kosztów i liczyłem na pomoc, którą otrzymałem od jednego z miłośników i dzisiaj wysyłam zdjęcia do zegarmistrza. Nie widzę w odpowiedziach żadnej kwoty, która byłaby dla mnie za duża, a liczyłem na podpowiedź jaka kwota jest realna do zapłacenia i tyle. Pewne złośliwości nie są potrzebne, nie zna mnie Pan, a pierwsze zdanie, które Pan napisał nadaje się chyba na inne portale, Proszę do mnie więcej nie pisać Pozdrawiam Krzysztof\nMam kilka zegarków naręcznych i kieszonek. moje podejście nie jest takie samo do każdego zegar np: mam omegę, zenitha i kluczykowy w ładnych kopertach ze srebra i w ich przypadku nie przyszło by mi do głowy ich przerabiać, natomiast w słabej kopercie czemu nie. w moim odczuciu ładna pasówka też ma swój urok. Ja osobiście lubię starocie i chciałbym mieć taki zegarek. Pozdrawiam Krzysztof\nDziękuję za odpowiedzi. mam Omegę z uszkodzoną kopertą i chcę zrobić taką pasówkę i nie wiem jak się ruszyć. Pozdrawiam Właśnie mam z uszkodzoną kopertą A jakiś namiar?\nlazi111 posted a topic in Fachowiec poszukiwany\nWitam, poszukuję namiaru na fachowca, który zrobi pasówkę z kieszonki. Mam zegarki OMEGA i Longines i chciałbym czasami założyć takie cacko na rękę, a zupełnie nie wiem kto może to zrobić. Mieszkam w Bydgoszczy i żaden zegarmistrz nie podjął się tematu, dzwoniłem też poza B-cz i to samo ( 2 x udało mi się porozmawiać z fachowcem, który chciał się podjąć, ale obaj zaproponowali astronomiczne ceny) Proszę o pomoc w zdobyciu takiego kontaktu. Pozdrawiam Krzysztof


Profesjonalnie wykonywane usg - Plan Berlin\nOpublikowane przez Konrad Razionek w dniu 28 marca 2017\nGdy zaszłam w ciążę, wiedziałam że będę poddawała się regularnym badaniom. Bardzo zależało mi, aby moja ciąża była bezpieczna i w całości monitorowana, co niwelowało ryzyko wystąpienia jakichkolwiek patologii ciążowych, czy też komplikacji związanych z porodem. Dlatego też szukałam nie tylko odpowiedniego lekarza ginekologa, ale również zakładu oferującego najwyższej jakości badania usg.\nUsg bezpieczne dla ciąży\nNiewiele osób zdaje sobie sprawę, że nieprawidłowo wykonywane usg może zaburzyć przebieg ciąży. Badanie powinno zostać wykonywane profesjonalnie i dokładnie. Dzięki dbałości o jakość badania, można wykryć wszelkiego rodzaju zaburzenia już na początkowym etapie, co pozwala na natychmiastową interwencję. Bardzo dobrą opinią cieszy się usg wykonywane w Chełmnie. Zatrudniane tam osoby mają profesjonalne podejście do pacjenta. Badanie wykonywane jest bardzo dokładnie, w związku z czym trwa dłużej, niż zwykle. Dziś jest to rzadkością, bo wszędzie kładzie się nacisk raczej na ilość pacjentów, niż na jakość badania. Na szczęście w tym wypadku było inaczej. Moja ciąża była w ten sposób monitorowana w zależności od potrzeb co kilka tygodni. Dzięki temu miałam pewność, że moje dziecko jest zdrowe i prawidłowo się rozwija. Mnie na szczęście ominęły wszelkiego rodzaju komplikacje, ale w poczekalni poznałam kobietę, która dzięki usg dowiedziała się o problemie z ułożeniem dziecka. Dzięki tej wiedzy lekarz natychmiast interweniował a jej ciąża znów była bezpieczna.\nBardzo ważna jest dbałość o odpowiednie monitorowanie rozwoju ciąży. Wszelkie anomalie związane z rozwojem płodu mają szansę zostać zniwelowane, jeżeli zostaną szybko wykryte. Dlatego też bardzo ważne jest, aby badanie usg zostało wykonane dokładnie. Dzięki temu ciąża niejednej kobiety została uratowana.\nKategorie:\tBez kategoriiModa i uroda


Curriculum Vitae - wyposażenie-firmy.pl\nSzukając wymarzonego miejsca pracy zwracamy uwagę na wiele aspektów. Stałe kompletujemy formalny ubiór, układamy sobie w głowie najważniejsze informacje, aby w razie rozmowy o pracę być przygotowanym pod każdym względem. Jednak, żeby w ogóle wyruszyć na upragnioną rozmowę kwalifikacyjną z naszym potencjalnym pracodawcą musimy mieć stworzony opis naszego życia, który pozwoli nam się w odpowiedni sposób przedstawić\nDobre curriculum Vitae w trzech krokach\nO tym jak powinno wyglądać dobre CV każdy z nas może się w jakimś stopniu wypowiedzieć. Do najważniejszych aspektów należy przejrzystość, formalny język, a także najważniejsze informacje odpowiadające danemu stanowisku. Przyjrzyjmy się bliżej tym zagadnieniom.\nCV formalnym przywitaniem\nTworząc opis swojego życia, który nasz potencjalny pracodawca będzie studiował przed pierwszym spotkaniem, musimy zwrócić uwagę na sposób przedstawienia informacji. W internecie dostępne są rozmaite szablony, na podstawie których bez problemu napiszemy nasze Curriculum Vitae. Nas jednak interesują tylko te, które mają stonowane kolory i łatwy, przejrzysty wzór. Dzięki temu nie zrazimy do siebie osoby dającej nam pracę, a wręcz przeciwnie- zaprezentujemy się jako ludzie opanowaniu o dużym poczuciu odpowiedzialności i szacunku.\nTworząc naszą listę zalet zawodowych musimy zwrócić uwagę na podanie odpowiedniego sposobu kontaktu. Jeśli w naszym Curriculum Vitae zdecydujemy się umieścić adres e-mail to ważne jest, aby on także zawierał odpowiednią formę. Najlepsze w tym przypadku będą adresy opierające się na imieniu i nazwisku na przykład: Jan.kowalski@poczta.pl. Inne adresy e-mail posiadające zdrobnienia imion, znaki specjalne, bądź liczby mogą nie być respektowane przed osoby poszukujące pracowników na wysokie, poważne stanowiska.\nMów o sobie to, co najważniejsze\nUbiegając się o stanowisko asystentki szefa dużej firmy nie musimy umieszczać w CV informacji o tym, że lubimy układać puzzle i słuchać muzyki rockowej. Te informacje są zbędne i niepotrzebnie zajmują miejsce, które moglibyśmy wykorzystać do pochwalenia się umiejętnością szybkiego pisania na komputerze, czy prawem jazdy. Odpowiedni dobór informacji umieszczanych w naszym życiorysie to połowa sukcesu, która może zaowocować w zdobycie wymarzonego wakatu.\nNapisz swój życiorys już dziś!\nJuź wiesz całkiem sporo na temat tego, jak powinno wyglądać dobre CV. Z tymi informacjami bez trudu skomponujesz odpowiedni dokument, który posłuży Ci jako wizytówka dla potencjalnego pracodawcy. Nie zwlekaj i weź swoją karierę zawodową we własne ręce już dziś!


Willem II - Fortuna Sittard - kursy typy bukmacherskie oferta bukmacherów\nŚredni kurs: 1.60 4.63 4.93\n3333 PLN Bonus 1.59 4.55 4.85 0 5.49\n2250 PLN Bonus 1.62 4.70 5.00 0 3.00\n2220 PLN Bonus 1.60 4.65 4.95 1 4.21\nMecz Willem II - Fortuna Sittard typy i kursy bukmacherskie od najlepszych bukmacherów. Oferta zakładów z Piłka nożna, Dutch Eredivisie. Spotkanie zostanie rozegrane o godzinie 14:30, w dniu 2021.05.16. Willem II - Fortuna Sittard typy bukmacherskie od zawodowych typerów. Gdzie najwyższy kurs na spotkanie Willem II - Fortuna Sittard? Typy dnia Willem II - Fortuna Sittard, które rozpocznie się o 14:30 w dniu 2021.05.16.\nPrognoza Willem II - Fortuna Sittard typy bukmacherskie\nBonusy bukmacherskie na mecz Willem II - Fortuna Sittard\nInformacje o meczu Willem II - Fortuna Sittard\nKtóry bukmacher ma najwyższe kursy na mecz Willem II - Fortuna Sittard?\nNa spotkanie Willem II - Fortuna Sittard najwyższe kursy są u bukmachera LVbet\nKiedy rozpocznie się mecz Willem II - Fortuna Sittard?\nMecz Willem II - Fortuna Sittard z kategorii Piłka nożna, Dutch Eredivisie rozpocznie się o godzinie 14:30, 16.05.2021\nCzy mecz Willem II - Fortuna Sittard można obstawić z bonusem bez depozytu?\nNa mecz Willem II - Fortuna Sittard bukmacher STS przygotował bonus 29 PLN na stronie www.STS.pl.\nTypy bukmacherskie na Willem II - Fortuna Sittard?\nTypy bukmacherskie na Willem II - Fortuna Sittard z ligi Piłka nożna, Dutch Eredivisie obstawiają typerzy na stronie głównej\nGdzie znaleźć wynik meczu Willem II - Fortuna Sittard?\nWynik Willem II - Fortuna Sittard można znaleźć na stronie BetOnline\nPoprzednie mecze Willem II i Fortuna Sittard\nRKC Waalwijk 3:1 Willem II 21.09.2021 21:00 Dutch Eredivisie\nWillem II - FC Groningen 18.09.2021 18:45 Dutch Eredivisie\nSparta Rotterdam 3:1 Fortuna Sittard 12.09.2021 14:30 Dutch Eredivisie\nNEC Nijmegen - Willem II 12.09.2021 12:15 Dutch Eredivisie\nSparta Rotterdam - Fortuna Sittard 11.09.2021 21:00 Dutch Eredivisie\nWillem II - PEC Zwolle 28.08.2021 21:00 Dutch Eredivisie


Ogrzewanie podłogowe w kuchni – czym pokryć podłogę? | Szczypta inspiracji do domu, biura i ogrodu\nby Basia Cyrek / No Comments / 331 View / 19 grudnia 2015\nOgrzewanie podłogowe pojawia się obecnie w coraz większej ilości domów. Kiedy jednak się na nie decydujemy powstaje pytanie – co położyć na podłogę? Szczególnie trudno może być w kuchni. Musi być to materiał dostosowany do tego rozwiązania, a jednocześnie łatwy do utrzymania w czystości, trwały i pasujący do aranżacji. Jakie mamy zatem możliwości?\nZazwyczaj stosowanym materiałem na podłogę w kuchni są oczywiście płytki. I sprawdzają się one również w wypadku ogrzewania podłogowego. Właściwie są jednym z najczęściej stosowanych materiałów. Płytki spełniają wszystkie wymagania, jakie stawiamy podłodze w łazience – są wytrzymałe, trwałe i odporne na zabrudzenia i zaplamienia. Taką podłogę łatwo będzie również utrzymać w czystości. Płytki są również odporne na działanie wody oraz wilgoci. Warto również pamiętać o tym, że płytki odstępne są w naprawdę dużej ilości kolorów oraz wzorów, więc można je dopasować do właściwie każdej aranżacji. Idealnie sprawdzają się w kuchniach nowoczesnych, ale również tych tradycyjnych.\nKolejna często wybierana możliwość to panele podłogowe. Taka podłoga nadaje się do kuchni nowoczesnej, ale przede wszystkim tradycyjnej czy rustykalnej. To dobry wybór zwłaszcza wtedy, gdy kuchnia jest otwarta na salon – panele dodają jej przytulności. Do wyboru są panele w różnych kolorach, więc można je dopasować do stylu wnętrza. Podłoga wykonana z paneli jest trwała, solidna, łatwa do utrzymania w czystości. Będzie ona przytulna, przyjemna dla oka, a do tego jeszcze ciepła.\nRównież drewnianą podłogę można ułożyć na ogrzewaniu podłogowym, choć jest to już mniej polecane rozwiązanie. Jeżeli decydujemy się na drewnianą podłogę, to trzeba wybrać odpowiednie drewno – najlepiej dąb, iroko czy merbau. Są to rodzaje drewna o małym skurczu, które są odporne na działanie wody. Poza tym drewniana podłoga powinna też mieć odpowiednią grubość – nie większą niż 1,5 centymetra. Gruby parkiet będzie zatrzymywać ciepło wytwarzane przez ogrzewanie podłogowe, ale również szybciej będzie się rozwarstwiał. Posadzkę drewnianą układaną na ogrzewanie trzeba także odpowiednio zabezpieczyć, najlepiej poddając ją olejowaniu.\nPoza tym na ogrzewanie podłogowe można również położyć wykładzinę, choć do kuchni jest to raczej rzadko wybierane rozwiązanie. Sprawdzają się one, gdyż są dość cienkie, więc ciepło swobodnie przez nie przepływa. Jednak trzeba wybierać spośród wykładzin przeznaczonych właśnie do ogrzewania podłogowego.\nmateriał na podłogę, ogrzewanie podłogowe, podłoga


Polskie plakaty teatralne online — Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego\nPolski plakat teatralny/Polish theatre poster – to nazwa dwujęzycznej wirtualnej wystawy, którą od dziś (6 grudnia) oglądać można na platformie Google Arts & Culture....\nPolski plakat teatralny/Polish theatre poster – to nazwa dwujęzycznej wirtualnej wystawy, którą od dziś (6 grudnia) oglądać można na platformie Google Arts & Culture. Wystawa przygotowana przez Instytut Teatralny za pomocą ponad dwustu obiektów przedstawia skróconą historię polskiego plakatu teatralnego.\nTeatrowi publicznemu w Polsce od początku jego istnienia towarzyszyły druki informacyjne. Początkowo były to afisze zawierające podstawowe informacje o przedstawieniu, z czasem dodatkowo wydawano plakat – specjalnie projektowaną do spektaklu grafikę, której głównym zadaniem było przyciągnąć oko przechodnia i zwrócić jego uwagę na promowane teatralne wydarzenie.\nPolski plakat teatralny rozwijał się wraz z plakatem artystycznym, przede wszystkim kulturalnym, stając się mniej więcej w połowie lat pięćdziesiątych 20 wieku osobnym zjawiskiem, znanym w świecie jako polska szkoła plakatu. Złote lata trwały jeszcze około trzech dekad, rewolucyjną zmianę przyniosło – jak w wielu dziedzinach związanych z projektowaniem – wprowadzenie na szeroką skalę komputera, dającego nowe możliwości techniczne.\nWystawa stara się w miarę możliwości przedstawić skróconą historię polskiego plakatu teatralnego – zaczynając od druku towarzyszącego otwarciu Teatru Narodowego po przebudowie w roku 1891 i projektu Wyspiańskiego do „Wnętrza” Maeterlincka z 1899 roku, uznanego za wybitny, ustanawiający zasady nowoczesnej sztuki plakatu. Pokazuje jednak przede wszystkim główne zjawiska, jakie w polskiej sztuce plakatu teatralnego można wyodrębnić – zarówno artystyczne, warsztatowe (plakat malarski, typograficzny), jak i historyczne (plakaty do spektakli w stanie wojennym) czy tematyczne (plakaty związane z konkretnymi teatrami-wydawcami, plakat „muzyczny”). Dla ułatwienia odbioru całość została podzielona na działy (Off-teatr, Plakat niepokorny, Plakat frywolny itp.).\nWystawa prezentuje ponad 200 plakatów – w większości pochodzą one ze zbiorów Instytutu Teatralnego.\nScenariusz wystawy – Anna Mieczyńska-JerominekTłumaczenie – Agnieszka MrowińskaKoordynacja i współpraca – Klaudyna Desperat, Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego


Co się wydarzyło na warsztatach w Barcelonie - You Can Dance\nNa warsztatach w Barcelonie nie mogło obyć się bez żadnych kontuzji – jedna z uczestniczek, Ada Kawecka została przypadkowo uderzona przez swojego partnera w twarz, przez co straciła przytomność. Jak powiedział Agustn Egurrola:\nWarsztaty w Barcelonie to było dla nich ogromne wyzwanie.\nWyzwaniu nie podołała Justyna z Wrocławia, która miała problemy z przyswojeniem kroków Salsy. Justyna dała nam się poznać jako osoba pewna siebie, może aż zanadto. W drugim odcinku You Can Dance zaprezentowała erotyczny taniec na… mikrofonie.\nComment by Głupia ciota on September 21, 2008 @ 1:38 pm\nmoim zdaniem 3 edycja byłaby najlepsza gdyby kazdy z białegostoku był w programie. Pisze tak bo sama jestem z PODLASIA i bardzo bym chciala zeby Bialystok byl w tym programie :DDD I tancza tez bardzo fajnie !


10 Najlepszych Hut Metali, Walcowni w Płocku, 2019\nHuty Metali i Walcownie w Płocku, 2019\nFirma prężnie działająca, wszelkie zamówienia realizują dość szybko. Handlowcy dotrzymują danego słowa, powiadamiają o problemach występujących podczas realizacji zamówienia, także ma się poczucie dobrze wybranego dostawcy. Towar jest zgodny z zapewnieniami, a w razie reklamacji wymieniany jest na nowy następnego dnia (do tej pory nie reklamowałem niczego).\nProdukcja zbrojeń budowlanych i dostawy stali zbrojeniowej prefabrykowanej.\nHandel złomem surowcami węglem i koksem


Zlot drezyniarzy w Bieszczadach - Wszystko na temat branży kolejowej: PKP, Intercity, przewozy regionalne, koleje mazowieckie, rozkłady jazdy PKP, Kolej\nZlot drezyniarzy w Bieszczadach\n| SMKJ ⚫ 10.04.2014 ⚫ 0\nJak co roku od już po raz 11 lat Stowarzyszenie Miłośników Kolei w Jaworzynie Śląskiej wraz z partnerami tj. PKP PLK Zakład Linii Kolejowych w Rzeszowie zaprasza wszystkich pasjonatów kolei posiadających własne drezyny i nie tylko do wzięcia udziału w XI Ogólnopolskim Zlocie Drezyniarzy, który w tym roku odbędzie się w weekend majowy na stacji Zagórz.\nSzczegółowy plan przebiegu imprezy zostanie przedstawiony uczestnikom w pierwszym dniu zlotu. Podczas trwania zlotu zostaną rozegrane zawody drezynowe oraz będzie promowana kampania społeczna "Bezpieczny Przejazd" zatrzymaj się i żyj.\nSzczegóły części przygotowanej przez Urząd Miasta i Gminy w Zagórzu oraz partnerów dla mieszkańców miasta oraz wszystkich innym osób będą podane na stronie UM Zagórz oraz na stronach partnerów imprezy.\nZ uwagi na spore odległość stacji Zagórz od poszczególnych miejscowości w Polsce będzie możliwość skorzystania z noclegów już z 30 kwietnia na 1 maja 2014r. Zakwaterowanie odbędzie się od godziny 18:00 po uprzednim zgłoszeniu tego faktu organizatorowi.\n2014-04-10 11:55:57 Autor: .Piotr\nBrawo dla organizatorów i rzeszowskiego ZLK! A uczestników uprasza się o nieprzekraczanie swoimi pojazdami dozwolonych prędkości na linii 108 ;))\nMałopolska: pociąg w Bieszczady z poparciem Burmistrza Gorlic 0


Roślinny lunchbox dla każdego - Eryk Wałkowicz | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\nDruga książka erVegana, czyli Eryka Wałkowicza. Wegańskie przepisy na lunch do pracy, szkoły i na uczelnię - na tym skupił się tym razem autor jednego z najpopularniejszych blogów roślinnych.\nRoślinny Patro... Ewa Wojtowicz\nBez resztek. K... Jagna Niedzielska\nGod Food. Bosk... Malka Kafka\nKsiążka fajna, choć nieidealna. Większość przepisów, które już wypróbowaliśmy dobra lub bardzo dobra. Bardzo czytelny układ każdego przepisu i zdjęcie każdego dania, co bardzo lubię. Wolałabym, żeby autor skupił się na daniach obiadowych, bo koktajl czy kanapkę to chyba każdy umie sobie zrobić. Deser to też nie jest to, czego szukam w książce o potrawach na lunch. No i mniej kartek bez przepisów proszę. To tylko sztucznie pogrubia książkę.\nKsiążka fajna, choć nieidealna. Większość przepisów, które już wypróbowaliśmy dobra lub bardzo dobra. Bardzo czytelny układ każdego przepisu i zdjęcie każdego dania, co bardzo lubię. Wolałabym, żeby autor skupił się na daniach obiadowych, bo koktajl czy kanapkę to chyba każdy umie sobie zrobić. Deser to też nie jest to, czego szukam w książce o potrawach na lunch. No i...\nKsiążka ładnie wydana, zdjęcia bardzo estetyczne zachęcające do przeglądania przepisów no i w moim przypadku właśnie często na tym się kończy...\nPóki co wypróbowałam pare przepisów, ale jakoś nie dokonały kuchennych rewolucji. Dużo przepisów z tofu, którego staram się jednak nie wprowadzać nadmiernie do diety. Preferuje jednak większą prostotę przepisów gdzie większość składników kupię w „osiedlowym warzywniaku”.\nPóki co wypróbowałam pare przepisów, ale jakoś nie dokonały kuchennych rewolucji. Dużo przepisów z tofu, którego staram się jednak nie wprowadzać nadmiernie do diety. Preferuje jednak większą prostotę przepisów gdzie większość...\nDługo czekałam, żeby dorwać tą książkę. Tym bardziej, że teraz jestem na bezmięsnym poście, szukam wegańskich/ wegetariańskich inspiracji. Jak poprzednia książka pięknie wydana, fajny wstęp z poradami i garstką informacji. Kilka przepisów już zapisałam jak np. marchewkowe nauggetsy, wegański gulasz z masłem orzechowym i zamierzam odczarować tofu korzystając z 3 propozycji marynat Eryka. Nie mniej dla mnie jakoś mało tych lunchboxów. Liczyłam na więcej obiadowych propozycji tymczasem są tu i kanapki i koktajle i śniadania. Tytułowych lunchboxów jakoś mniej, więc zajrzę z pewnością na bloga.\nDługo czekałam, żeby dorwać tą książkę. Tym bardziej, że teraz jestem na bezmięsnym poście, szukam wegańskich/ wegetariańskich inspiracji. Jak poprzednia książka pięknie wydana, fajny wstęp z poradami i garstką informacji. Kilka przepisów już zapisałam jak np. marchewkowe nauggetsy, wegański gulasz z masłem orzechowym i zamierzam odczarować tofu korzystając z 3 propozycji...\n"Kuchnia roślinna dla każdego" pobiła mnie bardziej niż wszystkie inne wege-książki, na czele z "Jadłonomiami", więc kiedy zobaczyłam "Roślinny lunchbox dla każdego", cóż, zrobiłam się głodna.\nMożna powiedzieć, że wstęp z poradami praktycznymi jest trochę za długi, ale ci z czytelników, którzy nie mają zacięcia kulinarnego lub nie uczyli się przez obserwację babć, mam i cioć, na pewno docenią.\nA same przepisy? Proste składniki, które łatwo kupić, żadnych wymyślnych procesów przygotowania, a zestawienia są oryginalne, ciekawe i obłędnie smaczne (wiem, co mówię - spróbujcie zestawienia kasza gryczana z prażoną ciecierzycą. Eryk ma rację: w pracy zazdrościli). Więcej przepisów zawiera tofu i tempeh zamiast innych smacznych strączków, ale jeśli chcesz zrobić szybki lunchbox, to naprawdę jest wygodne rozwiązanie.\nPlus jeszcze wartości odżywcze podane w każdym przepisie. Czego można chcieć więcej?\nMożna powiedzieć, że wstęp z poradami praktycznymi jest trochę za długi, ale ci z czytelników, którzy nie mają zacięcia kulinarnego lub nie uczyli się przez obserwację babć, mam i...\nKolejna rewelacyjna książka z masą przepisów dla miłośników diety roślinnej. Aż chce się jeść :)\nDodaj cytat z książki Roślinny lunchbox dla każdego


Ochrona prywatności Użytkowników jest dla API SERWIS DENIS KAZIMIERCZUK szczególnie ważna. Z tego względu Użytkownicy Serwisu www.apiserwis-wroclaw.pl mają zagwarantowane wysokie standardy ochrony prywatności. API SERWIS DENIS KAZIMIERCZUK jako Administrator danych dba o bezpieczeństwo udostępnionych przez Użytkowników danych.\nCelem Administratora jest również należyte informowanie Użytkowników o prawach i obowiązkach związanych z przetwarzaniem danych osobowych, szczególnie wobec treści przepisów o ochronie danych osobowych określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27.04.2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (dalej jako „RODO”). Dlatego też, dbając o ochronę prywatności Użytkowników Serwisu, w niniejszym dokumencie Administrator informuje o podstawach prawnych przetwarzania danych osobowych przekazanych przez Użytkowników w związku z korzystaniem przez nich z Serwisu www.apiserwis-wroclaw.pl (dalej jako „Serwis”), sposobach zbierania, przetwarzania i ochrony danych osobowych, a także o prawach Użytkowników.\nUżytkownikiem jest każda osoba fizyczna, której dane dotyczą, korzystająca z serwisu internetowego www.apiserwis-wroclaw.pl lub usług elektronicznych dostępnych za pośrednictwem Serwisu.\nAdministratorem danych osobowych udostępnionych przez Użytkownika w Serwisie www.apiserwis-wroclaw.pl jest API SERWIS DENIS KAZIMIERCZUK, Lubuska 107, 53-514 Wrocław, NIP 8943063981, (dalej jako „Administrator”).\nKorzystanie z Serwisu www.apiserwis-wroclaw.pl przez Użytkownika oznacza, że Użytkownik akceptuje, że Administrator gromadzi oraz wykorzystuje dane osobowe zgodnie z niniejszą Polityką Prywatności.\nW przypadku chęci skorzystania przez Użytkownika z przysługujących mu praw jako podmiotu danych osobowych, może on się skontaktować z Administratorem za pomocą następujących danych kontaktowych: API SERWIS DENIS KAZIMIERCZUK, Lubuska 107, 53-514 Wrocław, d.kazimierczuk@o2.pl.\nW celu uzyskania jakichkolwiek informacji dotyczących niniejszej Polityki Prywatności, Użytkownik może skontaktować się z Administratorem danych osobowych: API SERWIS DENIS KAZIMIERCZUK, Lubuska 107, 53-514 Wrocław, z wykorzystaniem następujących danych kontaktowych: d.kazimierczuk@o2.pl.\nPonadto istnieje również możliwość kontaktu drogą pocztową pod adresem: Lubuska 107, 53-514 Wrocław.


PolkaIntymnie.pl - Komfort Kobiety - Wczesna inicjacja seksualna\nMłodzi ludzie podejmują współżycie coraz wcześniej. Nie są jednak świadomi niekorzystnych następstw zdrowotnych oraz urazów emocjonalnych jakie mogą wynikać z wczesnej inicjacji seksualnej.\nRozpoczęcie współżycia jest niezmiernie ważnym wydarzeniem w życiu każdego człowieka. Jest to również jeden ze znaczących etapów w rozwoju jego osobowości. Dlatego też inicjacja seksualna we wczesnym wieku może skutkować późniejszymi problemami psychicznymi. Szczególnie zagrożone są dziewczęta. Seks w młodym wieku może wpływać na ich zaniżoną samoocenę i brak zadowolenia z życia. Badania wskazują też na większe ryzyko depresji, myśli i prób samobójczych.\nMłodzi ludzie bardzo często żałują decyzji podjęcia wczesnej aktywności seksualnej. Szczególnie, jeśli pierwszy seks był wynikiem ciekawości, presji rówieśników czy nacisków partnera. Wyobrażenia często mijają się z rzeczywistością. Negatywne wspomnienia wpływają zaś destruktywnie na późniejsze relacje damsko – męskie. Utrudniają odczuwanie satysfakcji z życia płciowego. Mogą też pojawić się problemy z budowaniem trwałych związków.\nWśród młodzieży krąży też wiele mitów na temat seksu. Niektórzy sądzą, że podczas pierwszego stosunku nie można zajść w ciążę. Nic bardziej mylnego. W trakcie każdego zbliżenia może dojść do zapłodnienia. Natomiast macierzyństwo w młodym wieku wpływa na pogorszenie statusu społecznego i ekonomicznego. Maleją szanse na pełne wykształcenie, a co za tym idzie karierę zawodową. Osoba niepełnoletnia, niepracująca nie jest w stanie zadbać o dziecko. Nie jest też wystarczająco dojrzała do wychowywania potomstwa.\nWcześniejsze współżycie wiąże się także z większą liczbą partnerów seksualnych. Rośnie zatem ryzyko zarażenia się chorobami przenoszonymi drogą płciową, również wirusem HPV. Odpowiada on za raka szyjki macicy. Nowotwór ten jest drugim najczęściej występującym u kobiet. Wczesna inicjacja zwiększa szanse jego pojawienia się aż dwukrotnie. Albowiem im wcześniejszy kontakt z patogenem, tym dłużej wpływa on na rozwój nieprawidłowych komórek nowotworowych.\nWczesna inicjacja seksualna może też powodować podrażnienia pochwy młodej kobiety. Warto wówczas zastosować odpowiednie zabezpieczenie - np. używając globulek dopochwowych Mucovagin z kwasem hialuronowym. Kwas hialuronowy ma doskonałe właściwości nawilżające, które wykorzystane zostały w podrażnieniach intymnej błony śluzowej i przy suchości pochwy.


Muzeum Nadwiślańskie w Kazimierzu Dolnym » Lokalizacje » Oddział Kamienica Celejowska » Wokół wystawy 'Andrzej Siemiński. Duch i miejsce / wspomnienia / część III\nWokół wystawy 'Andrzej Siemiński. Duch i miejsce / wspomnienia / część III\n28 marca miało odbyć się spotkanie, na którym chcieliśmy ożywić wspomnienia o Andrzeju Siemińskim. Był nie tylko wyjątkową osobowością twórczą, ale także niezwykle ciekawym człowiekiem. Zaplanowane spotkanie jedynie odkładamy na później. Na pewno odbędzie się, a teraz dzięki wybranym cytatom pochodzącym z książki zredagowanej przez brata artysty, socjologa, dr hab. Waldemara Siemińskiego, możemy powędrować przez życie malarza i popatrzeć na niego oczami bliskich, miłośników czy krytyków sztuki. Będziemy je publikować cyklicznie. Te cytaty, to jedynie małe fragmenty wspomnień, które możemy w całości przeczytać w: „Wspominając Andrzeja. Życie i twórczość Andrzeja Siemińskiego”, red. Julia Siemińska, Waldemar Siemiński, wydawca: Mazowiecki Instytut Kultury, Warszawa 2018.\nDziś Nowy Jork. To czas niezwykle ważny dla Andrzeja Siemińskiego. „Żył tam jak we śnie” - jak sam artysta powiedział Januszowi Jaremowiczowi, który napisał także: „Siemiński jakby się uparł, aby swojego życia nie formować arbitralnie z elementów, które nastręczą przypadki, ale aby „poślubić swój los” taki, jaki zawiązał się od początku. Trochę paradoksalnie potwierdził to czymś, co mogło się wydawać ucieczką, Jakieś pięć lat temu wyjechał do Stanów Zjednoczonych” („Literatura”, 1992, nr 5/116).\nDo Ameryki wyjechał w 1988 r., powrócił w 1991 r. Żył tam z grupą przyjaciół, malował, wystawiał. W styczniu 1989 r. miał pokaz swoich prac w Polish American Artists Society w Nowym Jorku, w listopadzie 1990 w mieszkaniu Krystyny Iłłakowicz. W „Nowym Dzienniku” Waldemar Odorowski napisał wówczas: „Trudno byłoby znaleźć większy kontrast niż ten, jaki istnieje pomiędzy tym miastem a Kazimierzem. I właśnie ów kontrast wprost narzuca pytanie: czy i w jaki sposób Nowy Jork – splot nerwowy sztuki dnia dzisiejszego – odcisnął się w malarstwie Siemińskiego, i pytanie drugie: jakie miejsce zajmuje ta twórczość na tle nowojorskiego żywiołu artystycznego. Obecna wystawa Siemińskiego pozwoliła choć w części odpowiedzieć na te pytania, a jednocześnie zastanowić się jakie właściwie jest to malarstwo.\nPatrzącemu na obrazy Siemińskiego nasuwa się refleksja, że jego widzenie rzeczywistości nie zatrzymuje się na istniejących już kształtach. Nie dąży do uchwycenia jej nieustającej zmienności, lecz sięga głębiej, tam gdzie ta rzeczywistość powstaje, do momentu, gdy wyłania się z pustki. W tym ujęciu, choć brzmi to paradoksalnie, wspomniany wcześniej kontrast pomiędzy Kazimierzem a Nowym Jorkiem dla Siemińskiego nie istnieje. Nowy Jork nie jest inny w sensie jakości, jest tylko spotęgowany, zwielokrotnionym wyrazem tego, czym jest każde miasto – mniej lub bardziej uporządkowaną przestrzenią, w której żyje człowiek.”\nKolejna wystawa odbyła się w styczniu 1991 r. w Polskim Instytucie Naukowym. Z tej okazji także w „Nowym Dzienniku” pojawił się artykuł Krystyny Iłłakowicz. Nosił tytuł „Malarska metafizyka Andrzeja Siemińskiego”. A oto fragment tekstu: „Malarstwo Siemieńskiego zaskakuje bezczasową refleksyjnością, szczególnie znaczącą tu i teraz;\nw Nowym Jorku, miejscu napiętnowanym zmaganiem, walką o to, aby jak najlepiej i najtrafniej ująć, wyrazić, określić istotę sztuki w ostatniej dekadzie XX wieku wyjałowionej abstrakcją, burzami, formalnymi dziesiątkami „izmów” i konceptualnym cul-de-sac. Na tym tle malarstwo Siemińskiego jawi się jak oaza zadumanego spokoju. Poprzez dystans, który stwarza, znajduje się istotnie w pozycji meta, czyli poza sporami o wyraz i ekspresję artystyczną. Równocześnie w zastanawiający sposób tkwi ono pomiędzy światem rzeczy realnych i zmysłowych, abstrakcją i uduchowieniem – i w tym właśnie sensie jest malarstwem metafizycznym”. Autorka podkreśla ową, trwającą już do końca, niezależność twórczą. To charakterystyczny dla artysty dystans do świata, który jest obok i o coś ciągle zabiega. Siemiński miał swój świat malarski, gdzie poprzez realną rzeczywistość przekazywał to, co niewyrażalne.\nWymieńmy jeszcze kolejne dwie wystawy. Pierwsza to indywidualna w gmachu ONZ oraz udział w zbiorowej, poświęconej Solidarności. Jak widzimy, to okres niezwykle intensywny artystycznie. Powstają świetne prace. Ale jest też zwykła codzienność. Siemiński musi zarabiać, więc chwyt się każdej „roboty”. Waldemar Odorowski wspomina, że Siemiński pracował w amatorskim teatrzyku żydowskim, gdzie otwierał i zamykał kurtynę. Zresztą, gdy ten sam szukał pracy odstąpił mu ją. Inna anegdota wspomniana przez Odorowskiego jest zabawna, ale pokazuje także charakter naszego artysty. “Włoch […] zaproponował, […] Andrzejowi i mnie, nową pracę – malowanie dużego mieszkania. Zgodziliśmy się ochoczo i nazajutrz zabraliśmy się do pracy. Wcześniej jednak zmieniliśmy ubrania robocze, a te wyjściowe spakowaliśmy do worka. Po paru godzinach zadzwonił ów Włoch i powiedział, by wynieść przygotowane w czarnych torbach śmiecie, bo właśnie przyjechała śmieciarka. Wnieśliśmy więc śmiecie na ulicę i dalej do malowania. Minęła godzina, gdy usłyszałem dramatyczny krzyk Andrzeja: „Kurwa, Waldek...” i wtedy już wiedziałem – nasze ubrania pojechały ze śmieciami. Był późny listopad, zimno, a my w samych podkoszulkach, do tego solidnie pochlapanych farbą. Z opresji uratowała nas Kasia, do której zadzwoniłem od sąsiadów – przywiozła nam zastępcze ciuchy. Nic takiego się nie stało, Andrzej nie mógł się jednak z tym pogodzić, wciąż żałował, że przepadły moje (powtarzam: moje, o swoich nie mówił) spodnie, płaszcz itp. Starałem się go uspokoić, nie było to aż tak cenne i ważne. I wydawało mi się już, że jest po sprawie. Po czterech dniach skończyliśmy malowanie, Włoch wręczył nam wypłatę, a Andrzej?… Andrzej mówi nagle: „Waldek, chodź postawię Ci spodnie”. W małej sprawie, ale gest wielki, nie wiem, czy Nowy Jork miał coś z tym wspólnego, ale stało się to właśnie tam. I dlatego chciałem o tym napisać, bo poza wszystkim Nowy Jork w niczym Andrzeja nie zmieniał, ale też to nie Andrzej przechadzał się po świecie, to świat przechadzał się w nim.”\nW czasie swojego pobytu w Stanach Zjednoczonych latem 1989 r. wyruszył, wraz ze swoją przyszłą żoną Kasią, na Hawaje. To tam miał przejść wewnętrzną przemianę. Uwolnić się od swoich słabości i zbliżyć się do religijnej duchowości. Świadczą o tym jego późniejsze prace, przesiąknięte mistyką i głębią transcendencji. Ale o tym w następnych odcinakach… cdn.\nTe cytaty, to jedynie małe fragmenty wspomnień, które możemy w całości przeczytać w: „Wspominając Andrzeja. Życie i twórczość Andrzeja Siemińskiego”, red. Julia Siemińska, Waldemar Siemiński, wydawca: Mazowiecki Instytut Kultury, Warszawa 2018. Oczywiście książkę można kupić w sklepiku Muzeum Nadwiślańskiego, także tym internetowym.\nCzęść I wspomnień dostępna TUTAJ\nCzęść II wspomnień dostępna TUTAJ


ARS Sp. z o.o. - Agencja Rewitalizacji Starówki - GRODZKA 8\nData realizacji: rok 2020\nProjekt zakłada prawie całkowitą rozbiórkę budynku frontowego i oficyn. Zachowane pozostają tylko piwnice pod kamienicą oraz jej ściana frontowa. Pozostała część budynku ulega rozbiórce i ponownej rekonstrukcji z zachowaniem odpowiedniej proporcji drzwi i okien oraz detali architektonicznych. Przedmiotem projektu jest rozbudowa, nadbudowa kamienicy przy ul. Grodzkiej 8 oraz zmiana sposobu użytkowania pomieszczeń na parterze na funkcję usługową a na pozostałych kondygnacjach na funkcję mieszkalną, budowie nowych oficyn o funkcji mieszkalnej z garażami na poziomie parteru, w części oficyny od ul. Małachowskiego z lokalem usługowym na parterze\nProjekt zakłada prawie całkowitą rozbiórkę budynku frontowego i oficyn. Zachowane pozostają tylko piwnice pod kamienicą oraz jej ściana frontowa. Pozostała część budynku ulega rozbiórce i ponownej rekonstrukcji z zachowaniem odpowiedniej proporcji drzwi i okien oraz detali architektonicznych.\nPrzedmiotem projektu jest rozbudowa, nadbudowa kamienicy przy ul. Grodzkiej 8 oraz zmiana sposobu użytkowania pomieszczeń na parterze na funkcję usługową a na pozostałych kondygnacjach na funkcję mieszkalną, budowie nowych oficyn o funkcji mieszkalnej z garażami na poziomie parteru, w części oficyny od ul. Małachowskiego z lokalem usługowym na parterze