Gdy w środowisku teatralnym poszła plotka, że Paweł Demirski i Monika Strzępka (najgłośniejsza para dramaturgiczno-reżyserska „na rynku”, związani z „Krytyką Polityczną” ulubieńcy widzów, krytyków i dyrektorów festiwali) przeprowadzają się z Warszawy do Berlina, można było westchnąć tylko – „cóż, czy to nie wszystko jedno?”. Od kilku lat nazwy Berlin-Warszawa wymawia się jednym tchem, a przepływy, wpływy, spektakularne wymiany i przeprowadzki znalazły się na porządku dziennym. Na teatralnej mapie Europy Środkowej granica na Odrze została zatarta długo przed wejściem Polski do strefy Schengen.\nNajnowsze premiery Volksbühne, Schaubühne czy Deutsches Theater stają się natychmiast dla polskich artystów tematem dyskusji, inspiracją, a nawet przedmiotem mniej lub bardziej nieudolnego kopiowania. Niemieccy reżyserzy realizują spektakle na najważniejszych polskich scenach, stają się gwiazdami największych, najbardziej opiniotwórczych festiwali, wypełniają strony branżowych pism. Niemieccy autorzy tłumaczeni i skupowani są „na pniu”, niemieccy teoretycy, teatrolodzy stają się wyroczniami. W drugą stronę ruch nie jest tak intensywny. Zdecydowanie łatwiej przebić się tekstom niż ludziom („nasi” w Berlinie to m.in. Dorota Masłowska i Andrzej Stasiuk, w niemieckich teatrach reżyserują m.in. Grażyna Kania, Piotr Kruszczyński).\nTo, co przyspieszyło proces germanizacyjny polskiego teatru, podobno nie istnieje. Idea „teatru postdramatycznego”, która z dnia na dzień zelektryzowała nadwiślańskich twórców, dla wielu konserwatystów pozostaje nadal pustym, medialnym tworem, modną wydmuszką, terminem-gadżetem dla zapatrzonych w Zachód lanserów. Ukuty przez frankfurtskiego teatrologa Hansa-Thiesa Lehmanna termin „postdramatyczny” szybko stał się jednak kluczem do większości nowych zjawisk, jakie miały już miejsce – zarówno tych o wyrobionej renomie, jak i tych lewitujących jeszcze w sferze przeczuć, planów i życzeń.\nPostdramatyczność to od czasów Brechtowskich inscenizacji Konrada Swinarskiego najbardziej niemiecka „marka”, jaka opanowała polski rynek teatralny (choć sam termin dotyczy zjawisk występujących nie tylko na niemieckich scenach). Okazało się, że twórcy, których i tak od lat ukradkiem podglądano, śledzono, podziwiano, tworzą jakiś wspólny kierunek! Że ich strategie da się opisać, sprecyzować, podać niemal w formie gotowego przepisu!\nTu ujawniła się kreatywna, performatywna moc nazw. Coś, co z początku było tylko tytułem przeznaczonej dla wąskiej grupy akademików książki, stało się nagle hasłem reklamowym, najbardziej pożądaną „metką” i najtrafniejszą odpowiedzią na gwałtowne, acz niesprecyzowane wcześniej zapotrzebowanie. Nagle artyści zorientowali się, że: a) teatr postdramatyczny tworzyli już od dawna, tylko o tym nie wiedzieli, b) teatr postdramatyczny jest tym, co zawsze pragnęli tworzyć.\nCzym jest teatr postdramatyczny i na czym polega jego siła przyciągania?\nWirus postdramatyczności trafił do nas wraz z tłumaczeniem książki Hansa-Thiesa Lehmanna Teatr postdramatyczny, dzięki Dorocie Sajewskiej i Małgorzacie Sugierze. Nie tylko przygotowały one polską wersję tekstu, ale też stały się jego najbardziej wytrwałymi popularyzatorkami. Brały też czynny udział w organizacji Postdrama Project1 – pierwszego festiwalu próbującego uchwycić i przybliżyć ideę postdramatyczności.\nNie można przypisać mu konkretnego okresu historycznego, co udaje się jeszcze w przypadku śliskiego, migotliwego, wymykającego się opisom postmodernizmu. „Post-dramatyczny” sygnalizuje wprawdzie następstwo wobec teatru „dramatycznego”2 , ale jest to raczej następstwo estetyczne, ideologiczne niż czasowe. Rzeczywiście, łatwiej określić, czego w teatrze postdramatycznym nie ma, niż czym on konkretnie jest. Aktorzy nie budują w nim postaci, wychodząc z założenia, że tożsamość człowieka to nieokreślona mieszanka ról społecznych i strzępków ideologii. Nie ma fabuły, bo każda opowieść kryje manipulację. Nie ma dominacji tekstu nad scenografią czy aktorem – wszystkie elementy są równie ważne i równie obciążone znaczeniowo. Nie ma konfliktu, rozwoju, hierarchii. Co w zmian?\nTo zależy. Postdrama to nie spójny nurt, ale termin zbiorczy (stworzony przez Lehmanna już w latach dziewięćdziesiątych, opracowany w formie książki dopiero w 1999) na szereg zjawisk wyrosłych z eksperymentów, teorii dekonstrukcjonistów, badań gender czy… zwykłego oburzenia na zakłamany system społeczny. Reżyserzy z berlińskiej Volksbühne, jak René Pollesch (w 2003 gościł na wrocławskim Dialogu ze spektaklem Kandydat 1980. Oni żyją!, w 2006 w TR Warszawa z Hallo Hotel…!, aż w maju 2007 wyreżyserował w TR Ragazzo dell’Europa z polskimi aktorami), manifestują swoje wkurzenie na ostro i kiczowato, produkując spektakle histeryczne, brutalne, niesmaczne. Niemiecki kompozytor, reżyser, poeta, Heiner Goebbels, tworzy przedstawienia piękne i intelektualnie dopieszczone. W zakresie tego terminu znajdzie się miejsce dla powolnych ruchomych obrazów Roberta Wilsona, gwałtownych, prześmiewczych akcji publicznych Gob Squaw czy Forced Entertainment, widowisk taneczno-ruchowych DV8 Physical Theatre, krwawych performerów Akcjonistów Wiedeńskich.\nCo ich łączy? Przekonanie, że na widza trzeba działać. Widza trzeba obrażać albo szokować, rzucać w niego popcornem, ogłuszać muzyką, przytłaczać serią obrazów, a przede wszystkim – pozbawiać złudzeń, że cokolwiek kiedykolwiek rozumiał. A dramat tego już nie potrafi.\nNieufność wobec dystrybutorów łatwych rozwiązań (narratorów, autorów, objaśniaczy świata) to również jedna z tych niewielu cech łączących autorów postdramy. Nie jest to nieufność konstruktywna. Programowo niszczy, nie oferując niczego w zamian. Ogarnia destrukcyjnym gestem na równi teksty, jak i ciała aktorów. Przede wszystkim jednak: autora.\nDla twórców postdramy autor to zarówno surowy, uparty apologeta „wielkich legitymizujących narracji” Lyotarda, jak i nieświadomy użytkownik przestrzeni publicznej, ulubieniec socjologów ponowoczesności – konsument. Jest wyśmianym przez Artauda3 autorem-demiurgiem, reżyserem-manipulatorem, a także widzem, który przez swą bierność uprawomocnia ich fałszywą władzę. Staje się nim każdy, kto usiłuje odgrywać rolę „jednego ze wszystkich”, przedtem wyrzekając się własnej tożsamości4.\nW warstwie tekstowej odpowiada mu narrator, który mając władzę nad percepcją odbiorcy, konstytuuje precyzyjny system przemocy i panowania. Narrator nie stawia pytań, lecz daje świadectwo. Samego nie chce jednak postawić na poziomie umożliwiającym porozumienie. Mówi z wnętrza i do wnętrza zamkniętej sfery rzeczywistości. Tam kształtują się obowiązujące wzorce, samo-oczywiste reguły. Spod skorupy wydostają się jedynie zakazy i żądania – nigdy deklaracja uwzględnienia stanu obecnego. I dlatego w tym oswojonym systemie języka, w absolutnej precyzji obiektywnego opisu, ja-autor i ja-odbiorca:\n(…) ślinię się słowami w moim dźwiękoszczelnym balonie mowy ponad polem bitwy5.\nDrogą do wydostania się z tej pułapki może być nie asymilacja, dążenie do jednakowości, bezpiecznego standardu, lecz wyobcowanie. Bo ten obcy, który tkwi w każdym z nas, prędzej czy później staje przed wspólnotą, którą każdy z nas jest dla siebie samego. Jeśli nie uznamy własnej obcości, nie zaistniejemy też w żadnej zewnętrznej relacji.\nO pojęciu obcości w przypadku teatru postdramatycznego można mówić w kategoriach narzędzia, medium, a zarazem pierwszej przyczyny. Z jednej strony, teatr ten rodzi się w rzeczywistości, w której problemy alienacji, asymilacji i napięć społeczno-etnicznych należą do codziennego repertuaru analizowanych zjawisk. W ten krajobraz nieustającej bitwy – starego z nowym, postępowego z ortodoksyjnym – wplatają się wszystkie traumy współczesnego świata; od HIV, niepełnosprawności i bezrobocia po emigrację zarobkową, ruch feministyczny i antysemityzm.\nZ drugiej strony, artyści żyją nadal w palącym cieniu Brechtowskiego V-efektu (Verfremdungseffekt, efekt obcości), przetwarzając go, komentując, znosząc. Dystansują się wobec prezentowanych na scenie postaci i wobec tradycji dystansu, szarpią tekst, podważają sytuację przedstawienia. Niczym Gombrowiczowski Szambelan – utrudniają.\nW czasie spektaklu zakłócanie i zrywanie kontaktu może nastąpić na wielu odcinkach: między aktorem a publicznością (np. niewyraźne podawanie tekstu), między postacią a aktorem (gra przeciw tekstowi), między aktorem a jego ciałem (gdy w krzyku fikcyjnej postaci forsuje swe prawdziwe, obolałe gardło).\nDlaczego jednak czynić wartość z technik uniemożliwiających zrozumienie przekazu albo raczej – z technik, które możliwość przekazu kwestionują?\nNajistotniejsze wydaje się właśnie wytworzenie przestrzeni do kwestionowania, poddawania pod dyskusję. Zadanie pytania o zasady działania systemu to zdekonspirowanie siebie jako kogoś, kto tych zasad nie zna, jako obcego, który nie należy, nie jest „z”, nie jest „wewnątrz”. Aby zagadnąć zastany porządek, ten, kto wyraża wątpliwość, staje przed wspólnotą. „Przed” – a zatem wobec i zarazem poza.6 Wspólnota nie dyskutuje w celu ustalenia obowiązującego schematu działania. Na co werbalizacja, gdy wszyscy i tak robią to samo, tak samo… Problem podjąć może tylko ten, kto już albo jeszcze nie ma szans dotrzeć do odpowiedzi. Dlatego w tradycyjnej narracji – narracji logicznego następstwa i związków przyczynowo-skutkowych – można jedynie opowiadać o buntownikach, ale nie sposób się naprawdę zbuntować.\nJOY Jak to właściwie działa?\n-\ttutaj przecież jeszcze nigdy nic się nie stało\n-\tprzecież zawsze wszystko działa tak perfekcyjnie7\nJoy z Electronic city Richtera musi uznać się za obcą w chwili, gdy zawodzi jedyna podstawa i usprawiedliwienie jej obecności – czytnik lasera przy kasie. Przez zerwanie ciągłości nawykowych działań postać wypada nagle z czasu wpisanego w strukturę wspólnoty. Tym samym zerwany zostaje wszelki kontakt między nią a resztą świata. Zza lady napiera tłum zgłodniałych, wściekłych menadżerów, komórka nie odpowiada, instrukcja obsługi zginęła, elektroniczny mechanizm awaryjny domaga się cyfr, a nie krzyków rozpaczy. Dziewczyna przestaje funkcjonować jako pełnoprawny element całości, więc nie może bronić się w języku obowiązującego dyskursu. Przestaje produkować komunikaty – przestaje istnieć.\nArtyści teatru postdramatycznego często podkreślają ten niepokojący związek między nieprzynależnością a nieistnieniem. Nie znasz kodu, nie masz karty członkowskiej, ubezpieczenia, pracy, aryjskich rysów – nie masz prawa istnieć w naszej przestrzeni. Nie chodzi jednak tylko o przedstawianą kondycję społeczną bohaterów, ale też o samą sytuację człowieka występującego przed innymi. U Richtera wielokrotnie odzywa się dyscyplinujący głos – reżysera? autora? siły wyższej? – który karci aktorów odmawiających dalszej gry. Podobny zabieg stosuje także René Pollesch (np. w kolejnych częściach Prater Saga, w Sex nach Mae West). Jego artyści, chcąc zniszczyć partnera, często konkurują ze sobą o względy suflerki. Mogą nawet popełnić sceniczne samobójstwo, gdy wycieńczeni i zrezygnowani bronią się przed kontynuowaniem roli.\nDla obu twórców ważnym zadaniem staje się podkreślanie nienaturalności i represyjności wpisanych w strukturę spektaklu, a ujawniających się już na poziomie tekstu o przeznaczeniu teatralnym. Wydobywaniu obcości służą więc liczne zaburzenia, niespodziewane przeskoki czasowe, zamiany obsadowe w trakcie spektaklu, zmiany płci (obecne np. w Kwartecie Heinera Müllera), wprowadzanie narratora. Gdy tylko pojawia się zagrożenie ze strony spójnej fabuły, słychać „Cut! Cięcie!” i aktorka, która grała uwodzoną niewiastę, staje się psem, ławką albo własnym kochankiem. Obcość uratowana. Ale czemu służy ujawnianie obcości?\nObcość to podstawowa opozycja dla uniwersalnego schematu, który najlepiej określa formuła:\n(…) dyspozycyjność i elastyczność jako narzucone wzorce zachowania, nowego rodzaju utrata pamięci, ahistoryczność, niezrozumienie własnej histerycznej formy życia, przymus współdziałania, dopasowania się, przekształcony w wolność do autokreacji (…)8.\nTak kształtowana powierzchnia publicznego funkcjonowania zyskuje makabrycznie jednolity, totalitarny, homogeniczny charakter. Ani czas, ani przestrzeń nie ma tu punktów wyróżnionych. Filozof K. R. Popper mówił, że wartość mają tylko teorie obalalne. W samopotwierdzającym się świecie jakościowych standardów nie znajdzie się niczego, co można by falsyfikować. Dlatego, by poznać budowę danego społeczeństwa, trzeba – jak Foucault – szukać na jego marginesach, grzebać w jego śmietnikach, przesłuchiwać odrzuconych przez nie zbiegów. Jednym słowem – poznać jego Obcych.\nPrzecież wszystko zawsze działa tak perfekcyjnie… Ale wkradł się błąd i zakwestionował gładkość i oczywistość świata. Bieg zdarzeń zatrzymał się i nie ruszy dalej, póki słowa „zawsze”, „wszystko” czy inne nazbyt wielkie kwantyfikatory nie wytłumaczą się przed człowiekiem ze swych roszczeń do obowiązywania. Czym bowiem jest system, skoro każdego ma on prawo wezwać do posłuszeństwa? Wiadomo tylko, że mogą w nim wystąpić luki i szczeliny. Panika, jaka ogarnia dziewczynę niezdolną do obsłużenia systemu, jest pierwszym jej działaniem, które nie zostało przez ten system zaprogramowane. Jest pierwszym momentem niezależności. Jednostka pojawia się zatem w momencie, gdy aby przetrwać, zmuszona jest dowiedzieć się, czym jest owo „wszystko”?\nPoczątkowym etapem rozpoznania jest zwrócenie się ku sobie. Chociaż na własnym ciele, we własnej aktywności i sposobie myślenia najtrudniej dostrzec ślady obcej ingerencji, to jednak tam ogniskują się one najpełniej. Im głębiej ktoś zanurzony w konwencjach, im mniej przypadkowy, swoisty, tym lepszy stanowi materiał do badań opresyjnego systemu-konstruktora.\nWedług Ervinga Goffmana9 ten, kto chce efektownie przedstawić swoje zaangażowanie, zmuszony jest do dodatkowego wysiłku. Często więc sama praca cierpi na skutek nazbyt gorliwej prezentacji. Świadomość, że trzeba dokonać wyboru między robieniem wrażenia a rzeczywistym działaniem, prowokuje do podejrzeń wobec każdego, kto szczególnie przekonująco odgrywa swoją rolę. Gdyby wykonywał czynności dla siebie naturalne, nie musiałby się tak starać. Jeśli dramatyzuje swoją działalność, by zostać włączonym do wspólnoty, to znaczy, że do niej nie należy. Świadome działanie, celowe konstruowanie własnej tożsamości niesie w sobie element zagrożenia.\nNiebezpieczeństwo związane z uzyskaniem tożsamości w ujęciu Richtera nabiera zatem wymiaru katastrofy. Joy staje przed realnym zagrożeniem linczu wykonanego na niej przez zdesperowanych, gnanych strachem o swoje posady biznesmenów. Tom, który miota się w pułapce budynku – wielkiego „nigdzie”, zdradliwego „wszędzie” – dociera do granic obłędu i wyczerpania. Ale oboje noszą w sobie materiał i na ofiarę, i na agresora. W ich marzeniach dokonują się masowe rzezie na tych „dopasowanych”, w ich ustach pojawiają się groźby, przekleństwa, nieartykułowane okrzyki zgrozy, rozpaczy, wściekłości.\nAgresja słowna i fizyczna to podstawowe komponenty świata interpretowanego przez wielu współczesnych autorów. Czytając „postkanon” – teksty Müllera, Pollescha czy Richtera – nie sposób oprzeć się wrażeniu, że spisali go krwawi barbarzyńcy, okrutni dewianci, którzy zanim zasiądą do biurka, rzezają po kilka dziewic, by następnie wypróżnić się na ich szczątkach. Wizje mordów, gwałtów i perwersji powracają nieustannie, dając świadectwo jakiejś pierwotnej niespójności, która ze świata przesiąka w świadomość, w język, w obrazy.\nCzym w takim razie będą teksty zapełniające półki z napisem Postdrama? Do czego się odnoszą? Jaki sens ma produkcja językowych wypowiedzi, skoro niczego za ich pośrednictwem nie sposób przekazać? Czy to doskwierające niezrozumienie polega tylko na nieprzystawalności medium języka do ujmowanych zjawisk? I czy jest to rozpoznanie generalizujące, odmawiające każdemu rodzajowi dyskursu zdolności do oswajania, internalizowania świata?\nJęzyk przez samą swą rolę pośrednika między myślą a rzeczywistością wnosi do ludzkiego postrzegania element obcości. A jednocześnie wydaje się konieczny, bo obiecuje spełnić oczekiwania odbiorcy i pojednać go z niezorganizowaną masą wrażeń, dokonać selekcji, pogrupować doznania w zbiory, opatrzyć etykietkami nazw. To w nim zatem, w definiującym i opisującym medium, tworzy się świat logicznych związków i określonych konwencji kulturowych. Język obiecuje więc zrozumienie. Obiecuje adekwatną reprezentację.\nAle jak koherentna narracja może uczciwie przedstawiać coś, co nie zawiera gotowych struktur, co potrzebuje dopiero nakładki pojęciowej, by stać się źródłem treści, sensów i praw?\nA przecież w tych utworach/scenariuszach/partyturach sam język nie tylko nie znika, lecz dominuje, przytłacza. Z łącznika między sferami rozrasta się do sfery autonomicznej, samoistnej. Jego ekspansja nosi wszelkie znamiona agresji, rabunkowego natarcia.\nU Müllera w Gnijącym brzegu język pozostaje sam. Mamy tu zapis krajobrazu dokonywany okiem bezosobowego obserwatora, maszyny krążącej nad wysypiskiem cywilizacji. Ten nowoczesny „statek pijany”, penetrujący opustoszałą przestrzeń, wydaje się wolny od skłonności interpretacyjnych. On tylko pokazuje, przepuszcza przez siebie naprawdę, solidnie, pewnie istniejącą rzeczywistość. Podobną konstrukcję tekstu sam autor stosuje także w Opisie obrazu i we fragmentach Anatomii Tytusa, a sięgają po nią także Rainald Goetz i Richter. W Electronic city działania bohaterów, ich przeszłość, projekty i myśli rejestruje (a ponadto kreuje) wszechobecna ekipa telewizyjna czy może raczej demoniczna kamera – narzędzie opresyjnego choć nieświadomego siebie systemu. U Goetza także ktoś/coś na równi śledzi i stwarza bohatera, rozkłada go na słowa i fotograficzne ujęcia, po czym montuje, próbując różnych kombinacji. Anatomia byłaby w na tym tle rozłożeniem Historii i jej odtworzeniem w szybkim samplowym montażu.\nNajłatwiej byłoby nazwać ten nieokreślony głos postdramatów narratorem. Ale to figura nazbyt podejrzana, obciążona tradycją. Narrator oferuje opis takiego świata, który rości sobie pretensje do prawdziwości. Nierozpoznawalny głos opisuje rzeczywistość, która sama jest opisem.\n(…) niekontrolowane procesy wspólnie tworzą niekontrolowany system, którego sposobu działania nikt nie rozumie i którego nie da się nawet przedstawić ani przez obraz, ani przez opowiadanie, gdyż sam jest obrazem i nieobecnością narracji10.\nCoś fundamentalnego musiało dokonać się w postrzeganiu zadań sztuki, skoro za swoje podstawowe odniesienie uznała ona nie świat, lecz mówienie o świecie.\nCzy tekst oparty na tych założeniach wyzwala się zatem spod panowania języka, czy pozostaje samym językiem? I czym okazuje się komunikat bez samoświadomego podmiotu?\nNieobecność podmiotu – czy należy jednak powiedzieć; wrażenie nieobecności podmiotu? – to ogromna szansa dla manipulatorów. Znika problem zapośredniczenia, ostateczny przekaz staje się w pełni wiarygodny. Oczywiście pod warunkiem, że przyjmie się możliwość jakiejś skrajnej formy zapisu automatycznego.\nCzy taki strumień narzucających się bodźców ma imitować rzeczywisty proces myślowy z jego niekonsekwencją, spontanicznością, z ciągłymi nawrotami do przerwanych wątków? Z jego nieobliczalnością „tu i teraz”? Zamiast podmiotu – intensyfikacja działań zwykle podmiotowi przypisywanych? Odbiorca zasypywany jest dźwiękami, które mogą równie dobrze układać się w traktaty ekonomiczno-filozoficzne, co imitować zwierzęce ryki. Nad wszystkim zaś dominuje okrutny imperatyw nieustannego mówienia, wypowiadania się, produkowania komunikatów. Nadprodukcja jako wyraz elementarnego braku.\nForma kokieteryjnie narzuca się widzowi i odciąga go od poszukiwania łatwej do przyjęcia treści. Ale po co tyle mówić, skoro nie chce się niczego powiedzieć? Czy chodzi tylko o wywołanie wrażenia chaosu? O jakiś Witkacowski układ napięć?\nW Mieście jako zdobyczy te same kwestie powtarzają się, multiplikują. W Electronic city całe sekwencje i sceny powracają uparcie, mimo sprzeciwu postaci. Czemu służy ciągłe odtwarzanie wykorzystanego już materiału? Po co Müller pisze nowego Makbeta, Hamleta Tytusa? Po co przepisywać historię, mnożyć komentarze, powtarzać, powtarzać, powtarzać?\nTchórzem jest ten, kto żyje tylko nadzieją. Rozwiązły ten, kto żyje tylko wspomnieniem. Mężczyzną zaś ten, kto pragnie powtórzenia, i im lepiej to wyrazi, tym głębszym stanie się człowiekiem11.\nRzeczywiście, wiele odwagi wymaga zmierzenie się z tym światem-pułapką, spiralą zaciskającą się wokół człowieka. Nieuchronność powrotów pozwala jednak zrezygnować z pełnego odtwarzania całostek dramaturgicznych. Mamy w zamian punktowe oświetlenie dowolnego fragmentu tej niekończącej się opowieści.\nNie ma fabuły, jedynie parę klatek filmowych poddawanych maniackiej obróbce. Nie ma postaci, na scenie poruszają się tylko gadające, rozhisteryzowane ciała. To, co naprawdę pozostaje, to dwa rodzaje materii; biologiczna materia ludzkiej fizjologii i dźwiękowa materia języka.\nJęzyk? To już nie dialogi kierujące wyobraźnię widza w głąb psychiki postaci. Ani publiczne przemówienia „w sprawie”. Ani prowokacyjny bełkot. To pokazowe samobójstwo języka, który ginie od własnego nadmiaru.\nCiało? Nie stanowi już ono podstawy samoidentyfikacji. Musi się poddać, współpracować, musi się dostosować do planów użytkownika. Najlepiej, by zaspokajało swe potrzeby jak najszybciej i jak najdyskretniej, nie zakłócając funkcjonowania systemu, któremu podlega. Zostaje rozczłonkowane, podzielone na jednostki operacyjne, stworzone jedynie po to, by wypełniać powierzone tym jednostkom zadania.\n(…) ten cholerny mózgokomputer ma teraz działać! No już, zadziałaj wreszcie, licz, myśl, no już, chuju, bo cię rozpierdolę, wypierdolę! Miejsce dla niedziałającego komputera jest na śmietniku, rozumiesz!\nCiało przestaje być sojusznikiem człowieka w zmaganiach z codziennością. Nabiera cech towaru, środka do pozyskania dóbr, co szczególnie wyraziście udowadniają persony Pollescha. Język istnieje, by panować nad ciałem. Ciało – by wspomagać produkcję, namnażanie się języka. Czuć to w tekstach, widać w ich scenicznych realizacjach.\nCzy to jakaś nowa wersja budzenia sumień? Czy prosty krzyk bezradności, trwogi, rozpaczy? Autorzy postdramy mówią; nie mamy niczego, nad niczym nie panujemy. Rządzą nami język i ciało. Nawet historia ulega tym dwóm koniecznościom. Dopiero wtórnie wynikają z napięć pomiędzy nimi stosunki władzy, ekonomiczne i społeczne zależności.\nSzansą człowieka jest rzucenie tych żywiołów przeciwko sobie. Niech się niszczą nawzajem pod obojętnym okiem autora-widza-aktora. Oto współczesny krwawy humanizm. Oto misja okrucieństwa, jaką musi na sobie wykonać sztuka.\nScenicznie świetnym przykładem tych idei jest Krajobraz z dalekimi krewnymi12 Heinera Goebbelsa. Jest tam wszystko: od nastroju schyłku, przez rozbijanie tradycyjnych struktur teatralnych, eklektyzm, multimedialność, traktowanie tekstu jak elementu dekoracyjnego, a nie dominanty. Jest też wreszcie – bolesna diagnoza współczesności. Z muzyków Ensemble Modern reżyser buduje mikrospołeczność, która ocalała z kataklizmu, by zrekonstruować wymarłe kultury. By nieporadnie, ale po swojemu powtórzyć wszystkie błędy i zbrodnie.\nW czarnej skrzynce sceny reżyser tworzy małe Odrodzenie. Arkady, stroje jak z obrazów Rembrandta. Odrodzenie, czyli jeszcze raz to samo. Jeszcze raz bombardowania i narodowe konflikty. Jednak pokazany świat jest autorską wersją Goebbelsa, który z kataklizmu wynosi przede wszystkim dzieła sztuki i stereotypy. Dlatego oglądana przez lunetę ziemia to nie zdjęcie satelitarne, ale szkic à la okładki pism fantasy.\nArtyści wcielają się w postaci z Lekcji anatomii doktora Tulpa czy Velázqueza. Niektóre obrazy są przywołane tylko w opowieści. To spadek po Heinerze Müllerze i jego Opisie obrazu – przejmującym studium międzyludzkich relacji. W jednej ze scen aktor opisuje dzieło, które zapamiętał. Goebbels odwraca więc stare pytanie: ”czy dzieło istnieje, gdy nie ma świadków?” na „a co, jeśli zostaną tylko świadkowie?”.\nAby w odtworzonym świecie przetrwał taniec, grupa mężczyzn ćwiczy figury współczesnego układu. Za chwilę ci sami mężczyźni powrócą przebrani za derwiszów. Ostre światło dezynfekuje dla nich przestrzeń. Podnoszą się spod ściany i stają w słupach reflektorów, jakby oczekiwali teleportacji w lepszy świat. Naśladują ruchy, jakie widzieli w Discovery, ale nie sposób nie poznać w nich Europejczyków. Każdy wiruje we własnym rytmie.\nScenę z marszem wojskowym mógłby wyśnić Oscar – karzełek z Blaszanego bębenka. Na czele armii bębnistów kroczy maleńka postać wykrzykująca nazwy karabinów i samolotów. Wśród huku i wrzasku artyści szarpią marionety-olbrzymki, podobne do potworów z teledysku The Wall Pink Floydów. Bezsensowna przemoc wobec przedmiotów przeraża bardziej niż telewizyjne siekanki. W krajobraz po walce wejdą aktorzy, którzy z musicalowym zaśpiewem wyrecytują tekst Leonarda o malowaniu bitwy. Opisom rozszarpanych ścięgien towarzyszą elektroniczne dźwięki, jak pikanie skanera w hipermarkecie. I jak w hipermarkecie pojawia się ekipa, która to wszystko posprząta.\nNic więcej nie da się zrobić, bo – jak osądzą kobiety w elżbietańskich sukniach – historia nie uczy, tylko się powtarza. Zanim wszyscy rozejdą się w ciszy, rozegra się jeszcze bitwa między makietami miast (poległe plansze zostaną nakryte prześcieradłem), koncert country oraz występ na obój, smyczki i indyjskiego pieśniarza.\nHeiner Goebbels znów oszukał więc widzów, dając im zamiast opery filozoficzny traktat w obrazach. Jego przeplatane cytatami dzieło wpisuje się w nurt renesansowych utopii, ale mało w nim pocieszenia. Mało charakterystycznego dla reżysera humoru. Więcej smutku i melancholii. To utopia niemożliwa, sceptyczny komentarz do europejskich rojeń o uniach i społeczeństwach multi-kulti.\nZ tego szerokiego opisu postdramatyczności bije pretensjonalny nihilizm, groźna powaga, przesadny fatalizm. Faktycznie, jedną z rzeczy najczęściej zarzucanych twórcom teatru postdramatycznego jest histeria, która do niczego nie prowadzi, niczego nie proponuje w zamian.\nCo z tego wszystkiego przyswoili sobie polscy artyści? Odpowiedź nie napawa optymizmem. W większości przejęli fasadę, stylistykę, hasła. W mniejszym stopniu – idee. Reżyserzy, którzy naoglądali się postdrmatycznych spektakli na festiwalach Postdrama Project, wrocławskim Dialogu, toruńskim Kontakcie, warszawskich Spotkaniach Teatralnych czy w TR Warszawa, często dawali się uwieść mocnym obrazom czy chwytom, które potem bezrefleksyjnie kopiowali.\nNajsilniejszy był tu wpływ René Pollescha – najbardziej popularnego i rozpoznawalnego ze współczesnych niemieckich reżyserów. Świat stworzony przez Heinera Goebbelsa jest dobry. Śmieszność i słabość mają w nim swoje miejsce, nie są wyrokiem ani powodem odrzucenia. Jest także piękny, gdyż muzyka i instalacje plastyczne mogłyby funkcjonować jako osobne dzieła. Świat stworzony przez Pollescha jest neurotyczny, groteskowy, pełen ostrych kantów i płynnych przejść między tożsamościami. Jest śmieszny i groźny. Pollesch żongluje cytatami z pism najmodniejszych filozofów, socjologów, kulturoznawców, wplata motywy i postaci z filmów, komentuje wydarzenia polityczne, obwiesza scenę logami znanych marek. Pod histerią, blichtrem, kiczem, cyrkowością, pseudointelektualnym bełkocikiem kryją się jednak melancholia i głębokie humanistyczne przesłanie.\nTymczasem polscy twórcy pomylili jednak groteskę z kabaretową prześmiewczością, a inkrustowanie tekstów cytatami – z montowaniem spektaklu jako wykładu modnych teorii. Jakby szukali metody, która da się przystosować do polskich warunków, a nie inspiracji do własnych poszukiwań.\nW wałbrzyskim hicie Pawła Demirskiego i Moniki Strzępki Był sobie POLAK, POLAK, POLAK i diabeł kilka scen wydaje się żywcem przeniesionych z berlińskiej Śmierci praktykanta. Wśród artystów kręci się więc charakterystyczna dla teatru Pollescha suflerka-inspicjentka (Irena Wójcik), która przerywa akcję, podpowiada tekst, zabrania palenia na scenie, a nieposłusznym delikwentom – skręca karki. Aktorzy co chwila zaznaczają dystans do swojej roli, odmawiają wypowiadania kwestii, które mogłyby przedstawić ich postać w negatywnym świetle. Parodiują styl traktatów filozoficznych, socjologicznych, ekonomicznych, mówiących o budowaniu tożsamości nowoczesnej, o globalnej wiosce, alienacji przez pracę. Zamiast wypowiadać się w imieniu byłych więźniarek Oświęcimia, duchownych o określonych skłonnościach, przegranych dresiarzy i młodych, ambitnych prowincjuszek, licytują się, kto ile zarobił za ten wieczór, a do sporu wciągają nawet dyrektora teatru Piotra Kruszczyńskiego. Pokazują tym samym, że sztuka także jest produktem rynku, a widzowie – jego cichymi sojusznikami. Wszystko – od sukienek artystek, przez podłogę, udźwiękowienie i pracę suflera – zostało wycenione. Wszystkie ceny podane do wiadomości publiczności. Deziluzja, gra z przyzwyczajeniami.\nNie inaczej jest w Śmierci podatnika z wrocławskiego Teatru Polskiego. Dekoracje rodem z teatru Pollescha (ogrodowe krzesła, ściany z tandetnej sklejki, toi-toi, plakaty, palmy, sprzęty AGD), typowo Polleschowa sytuacja przewrotu politycznego w hotelu (stan wyjątkowy w hotelu pojawiał się w Hallo Hotel…!), tytuł przerobiony z Pollescha (Śmierć podatnika nawiązuje do Śmierci praktykanta) – wszystko to sugerowałoby, że także technika montażu spektaklu ma prawo być Polleschowa. Że przerzucanie się modnymi hasłami typu „społeczeństwo spektaklu”, „epoka postpolityczna”, „płynna nowoczesność” do czegoś prowadzi. Że pod zabawnym śmietnikiem dyskursów, popkulturowych cytatów i sloganów będzie można wytropić zręczną analizę jakiegoś problemu społeczno-politycznego. Niestety, w rezultacie okazuje się to jedynie modnym, intelektualnym sznytem.\nPaweł Demirski i Monika Strzępka w wielu wywiadach odcinali się od mnożących się porównań z Polleschem. Rzeczywiście, ich kolejne realizacje stopniowo stają się bardziej „inspirowane” niż „kopiowane”. Nie zmienia to jednak faktu, że niemiecki reżyser i dramaturg pozostanie jednym z haseł najsilniej kojarzonych z ich teatrem.\nWiktor Rubin, pracując z dramaturgiem Bartoszem Frąckowiakiem, popełnił grzech „Polleschowania”, „postdramtyzownia”, wystawiając w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku Lillę Wenedę Juliusza Słowackiego jako RPG. Skorzystali przy tym z wzoru niemieckiej gwiazdy, nasycając oryginał cytatami i odniesieniami do najbardziej chwytliwych teorii i tekstów (m.in. do znanych berlińskich inscenizacji Michela Foucault i Gilles’a Deleuze’a). Zaplecze intelektualne pożarło jednak spektakl. Kto nie przeczytał umieszczonego w programie tekstu Pawła Mościckiego i najnowszej książki Marii Janion (Niesamowita słowiańszczyzna) oraz samego dramatu wieszcza, a do tego nie znał się na RPG – nie miał szans.\nDlaczego król ekspansywnych Lechitów Lech (Arkadiusz Brykalski) zmienił się w zniewieściałego bywalca spa, a król pokonanych tradycjonalistów Wenedów Derwid (Ryszard Ronczewski) w przygłuchego staruszka? Dlaczego ucharakteryzowana na kapo Rosa Weneda (Katarzyna Kaźmierczak) wykrzykuje z balkonu do bawiących się w basenie aktorów jakieś niezrozumiałe groźby? Dlaczego syn (Maciej Konopiński) więzionego przez Lechitów Derwida rozmawia sam ze sobą chrypliwym głosem z zaświatów (w rzeczywistości gra on w ten sposób dwóch synów – Lelum i Polelum)? Dlaczego pustelnik Gwalbert (Jacek Labijak) wdziera się na basen z megafonem, udając Ojca Dyrektora?\nSpektakl objaśniony szczegółowo w programie miał opowiadać o polskim zakłamaniu religijnym, podziale na konserwatystów i zapatrzone w Zachód mieszczaństwo. Nagromadzenie pięter (tu mówimy o Polsce, tu wskakujemy na metapoziom i mówimy o naszej własnej grze, piętnujemy podejrzaną ideologicznie reprezentację) rozbiło spektakl całkowicie.\nProjekt najbardziej zbliżony intelektualnie do produkcji Pollescha stał się skrajnym przykładem teatru anty-Polleschowego. Cały ładunek znaczeń, diagnoz i ocen znalazł się bowiem w dołączonym do programu tekście, a więc w przestrzeni pozascenicznej. Spektakl nie tłumaczył się sam, wymagał objaśnienia z zewnątrz.\nRubin i Frąckowiak, mając za sobą doświadczenie tak skrajnie nieudane, w kolejnych produkcjach zapuszczali się już inne rejony. Pozostał im jednak bakcyl rozbijania reprezentacji, zwodzenia widza, utrudniania mu płynnego wejścia w historię. Pozostała w nich postdramatyczna nieufność do kompletnych, skończonych dzieł i poczucie niewystarczalności tekstów, po które sięgają (zawsze więc starali się wpleść w nie komentarz, dialogować z nim, traktować jako tworzywo.\nReżyserką, która przykład teatru postdrmatycznego traktuje bardziej osobno, twórczo, ciekawie, jest Natalia Korczakowska. Balansując między Fellinim a Foucaultem, bada marginesy i szczeliny, w które spycha się wykluczone ciała i dyskursy. Znajduje dla nich formę wykładu, spowiedzi, jarmarcznego widowiska, medialnego show.\nUwrażliwiona jak nikt na zjawisko manipulacji, w Śmierci człowieka wiewiórki poddała w wątpliwość własne prawo do „prezentowania historii”, oprawiania jej, przycinania i podawania w spreparowanej na potrzeby widzów postaci. Gest bardzo postdramatyczny - demaskujący obcość twórcy wobec własnych wytworów i niebezpieczeństwo budowania zbyt spójnych, zwodniczych iluzji. Podobnie jak większość wchodzących na sceny reżyserów, doskonale zdaje sobie sprawę, że każdy komunikat, każda interpretacja jest formą przemocy. „Dezawuacja wielkich narracji”, „śmierć autora”, „śmierć postaci”, „koniec fabuły” – wszystko to już znane, przetworzone i wielokrotnie skomentowane. W podważaniu świętej pozycji reżysera w teatrze nie ma więc triumfu z przełamywania tabu czy odkrywania prawd objawionych. Jest zabawa, zaczepność, czasem mocniejsza, wyrazistsza nuta, rzadko jednak ton dramatyczny, tragiczny, interwencyjny.\nNie przejęła mrocznego tonu Heinera Müllera czy Jelinek, a jednak jej spektakle są tak ładne, tak materialne, pełne wdzięku, uczuciowości, kobiecej delikatności – że aż wywołują ciarki. Jeśli pojawiają się w nich roztrajkotane, wydelikacone panienki (Narratorka – Eliza Borowska w Pensjonacie…, Reżyserka – Anna Ludwicka w Śmierci…, Młoda Elektra – Anna Paruszyńska w Elektrze), dziewczęce głosiki (Spowiedź…), kolorowe sukieneczki, koronki, szaliczki, lustereczka, bibelociki – wiadomo, że nie będzie słodko. Dziewczęcość i urok świata, który tworzy, jest tylko kontrapunktem dla kryjących się pod cukierkową skorupką brudów.\nObserwuje więc nie tyle „kondycję artysty”, co siebie-artystkę-manipulatorkę. Nie buduje wielkich teorii historiozoficznych, ale bada własną wrażliwość na historię i sposoby jej opowiadania, nie obrazy, ale sposób patrzenia i ukazywania (m.in. przemnożenie planów, dodawanie ekranów, zwielokrotnianie obrazów przez widok z kamery).\nPracując z René Polleschem przy spektaklu Ragazzo dell’Europa (TR Warszawa), zaraziła się obsesją „reprezentacji”. Niemieckiego reżysera nigdy nie obchodziły na scenie prezentowanie, udawanie, odgrywanie rzeczywistości. Wolał zająć się samym teatrem (a przy okazji resztą świata, o ile da się podciągnąć pod teatrum mundi), samym procesem i sensem udawania. Produkował subwersywne, przewrotne, samo-zwrotne, celowo dziurawe komunikaty. Byle tylko zirytować widza, rzucić mu w nos: „nic, co widzisz, nie jest tym, czym ci się wydaje”. Korczakowska ma mniej poczucia humoru. W jej spektaklach widać nadal wysiłek wytykania nam łatwowierności. Czuć dramatyzm i sentymentalizm. Czuć obawy. Widać, jakie teksty przeczytała, z jakich klocków tworzyła swój świat. Nie zmienia to jednak faktu, że jest to zawsze świat skomponowany z perfekcją, wyczuciem, pomysłem.\nJej wałbrzyska Nelly (na podstawie Skrzywdzonych i poniżonych Fiodora Dostojewskiego) to koszmar, który mógłby dopaść pracownika pomocy społecznej po całonocnym maratonie filmów Johna Cassavetesa przeplatanych serialem Co ludzie powiedzą? (Keeping Up Appearances) i recitalem Aloszy Awdiejewa. Duszny klimat nocnych klubów i mieszczańskich salonów, gdzieś w tle staruszek z bałałajką. W centrum tej onirycznej wizji – Nelly (Małgorzata Białek), bezwolna dziewczynka-lalka uwięziona w świecie cudzych historii. Narrator, młody pisarz Wania (Maciej Wyczański), zajął się nią tylko dlatego, że jej los tak perwersyjnie, natrętnie przypominał mu sytuację zaprzyjaźnionych z nim, lecz wzajemnie skłóconych rodzin. Pośredniczy, mediuje, krąży między zwaśnionymi stronami. W końcu zabiera wycieńczoną, schorowaną Nelly do salonu rodziców Nataszy. Chce, by tragiczna opowieść dziewczynki rozmiękczyła serce ojca Nataszy, Ichmieniewa (Dariusz Maj). Zamiast tego doprowadza do śmierci dziecka.\nHistoria, przypominająca streszczenie ostatniego odcinka najpodlejszej polskiej telenoweli (kto z kim? a potem… a on na to…), nie jest jednak dla Korczakowskiej istotna. Ważniejsze staje się pytanie: komu naprawdę dzieje się tu krzywda, a kto tylko odgrywa, inscenizuje, wystawia na pokaz swoje urojone cierpienie. Punktem wyjścia jest dla niej scena wyznania Nelly. Wielokrotnie powraca jako leitmotyw spektaklu ten obraz: podłogi, leżanki, krzesła uginają się pod wymuskanymi ciałami znudzonego towarzystwa, a na brzegu sceny Nelly w niebieskiej sukieneczce. Nikt by się nawet nie ruszył, nie podniósł, nie uruchomił spirali tragedii, gdyby nie Wania. To on musztruje, reżyseruje Nelly, to on wymusza histeryczne wyznania od matki Nataszy, Anny Andrejewny (Lidia Schneider), włącza w sprawę zmanierowanego poszukiwania wrażeń Masłobojewa (Rafał Kosowski). To on prowokuje bohaterów do odgrywania wyniszczającego ich spektaklu.\nKorczakowska po raz kolejny kompromituje więc pozycję autora, narratora, twórcy uzurpującego sobie prawo do wyciągania zeznań od swych postaci, udzielania im głosu, budowania ze strzępów wypowiedzi spójnych całości. Demaskuje przemoc. Po trupie małej Nelly aktorzy wyjdą do hollywoodzkiego finału.\nPostdramatyczne mogą się wydawać poszukiwania Michała Zadary (choć słynie on akurat z tego, że tekstu nigdy nie narusza – traktuje go jedynie jako element bardziej dźwiękowy czy rytmiczny niż znaczeniowy), Michała Borczucha, Jana Klaty czy najmłodszych, zdobywających dopiero polskie sceny twórców. Trudno jednak szukać bezpośredniego przełożenia między książką Hansa-Thiesa Lehmanna a ich pracą. Zapytani, czy czują się artystami teatru postdramatycznego, żachnęliby się pewnie i uznali podobną sugestię za anachroniczną. Faktem jest bowiem, że diagnozy frankfurckiego teatrologa pochodzą sprzed ponad dwudziestu lat – a już wtedy były zbiorczym terminem zagarniającym także zjawiska minione. W podważaniu reprezentacji (tym, co najbardziej postdramatyczne w polskim teatrze) nie ma już niczego odkrywczego. Nieufność do tekstu stała się niemal regułą. Komentarze – powszechnym zwyczajem. Kwestionowanie pozycji reżysera – chwytem, którego siła niedługo może się wyczerpać.\n„Postdrama” (poza kilkoma wyraźnymi przykładami naśladownictwa) tkwi więc dziś raczej w atmosferze twórczej niż w konkretach. Wniknęła do teatralnego krwioobiegu, do powietrza. W sytuacji ogólnego „bo tak się robi, bo już jakoś niezręcznie inaczej” trudno oceniać, kto się na kim wzoruje, a kto podąża własną drogą.\nOpisanie zjawiska postdramatyczności było otwarciem drzwi, przez które teatr przeszedł i o których może już dziś zacząć zapominać.\nPostdrama Project, 21-24 kwietnia 2005, Warszawa – festiwal teatralny połączony z promocją książki H.-T. Lehmanna oraz zbioru M. Sugiery Realne światy/możliwe światy, warsztatami teatrologicznymi, próbami czytanymi tekstów Heinera Müllera, pokazami dokumentacji spektakli Volksbühne, prezentacją słuchowisk.\nLehmann pisze o teatrze dramatycznym: „Istnieje pewne powiązanie częściowo świadomych, częściowo z góry założonych i traktowanych jako oczywiste motywów, które nadal jeszcze traktuje się jako konstruktywne dla teatru. O teatrze milcząco myśli się jako o teatrze wystawiającym dramaty. Do jego świadomie teoretyzowanych cech należą kategorie ‘naśladowania’ i ‘akcji’, a zarazem ich poniekąd automatyczny związek. (…) Teatr dramatyczny oznacza całkowitą dominację tekstu”. H.-T. Lehmann, Teatr postdramatyczny, przeł. D. Sajewska, M. Sugiera, Kraków 2004, s. 16-17.\nJ. Derrida, Artaud czyli kres przedstawienia, przeł. L. Kolankiewicz, „Dialog”, 1996, nr 10.\nBrzmi to mrocznie, groźnie, pretensjonalnie, w takim tonie pisane były jednak pierwsze „teksty postdramatyczne” (i nie jest to oksymoron) niemieckojęzycznych krytyków życia społecznego: Heinera Müllera, Petera Handke czy Elfiede Jelinek.\nH. Müller, Hamletmaszyna, przeł. J. S. Buras, Księgarnia Akademicka, Kraków 2000, s. 92.\nM. Pajor, Przemoc jako kategoria filozoficzno-artystyczna, „Sztuka i Filozofia”, 1999, nr 17.\nF. Richter, Electronic city, przeł. D. Sajewska, s. 13.\nE. Goffman, Człowiek w teatrze życia codziennego, przeł. H. Datner-Śpiewak i P. Śpiewak, Wydawnictwo KR, Warszawa 2000.\nF. Richter, op.cit\nS. Kierkegaard, Powtórzenie. Przedmowy, przeł. B. Świderski, Wydawnictwo WAB, Warszawa 2000, s. 18-19.\nKrajobraz z dalekimi krewnymi, Heiner Goebbels i Ensemble Modern, prezentacja: Teatr Narodowy w Warszawie, 22 września.


Kancelaria Statima zapowiada kolejną emisję obligacji - Obligacje.pl\nKancelaria Statima zapowiada kolejną emisję obligacji\nmsd | 28 listopada 2017\nW niepublicznej ofercie wierzytelnościowa spółka zamierza zaproponować inwestorom stałe 8 proc. odsetek w skali roku za dwuletnie papiery zabezpieczone wierzytelnościami.\nZ najnowszej oferty Kancelaria Statima chce pozyskać do 2 mln zł.\nOferowane warunki są jednakowe, jak te z dwóch poprzednich emisji prywatnych, zamkniętych w październiku i listopadzie, a także marcowo-kwietniowej bezprospektowej oferty publicznej.\nZ dwóch ostatnich ofert spółka pozyskała łącznie 1,75 mln zł. Obie serie zostaną zasymilowane, aby mogły trafić do obrotu na Catalyst (samodzielnie żadna z nich nie jest warta więcej niż 1 mln zł, więc nie mogłaby być notowana).\nNajpierw do obrotu trafią jednak papiery serii A, które Kancelaria Statima wyemitowała z ramach marcowo-kwietniowej oferty publicznej. Z emisji do 5 mln zł spółce udało się pozyskać wówczas 3,5 mln zł.\nWięcej wiadomości o Statima S.A.\nStatima wchodzi w działalność pożyczkową\nWindykator utworzy spółkę zależną, która będzie udzielać „masowych, krótkoterminowych pożyczek o niskim nominale w oparciu o tzw. technologię blockchain”.\nKolejne obligacje Statimy na Catalyst\nWindykacyjna spółka wprowadziła do giełdowego obrotu wyemitowane w grudniu zeszłego roku 24-miesięczne papiery, za które płaci stałe 8 proc. rocznie.\nStatima chce wejść na NewConnect\nZarząd windykacyjnej spółki, który w czerwcu odłożył plany giełdowego debiutu na później, wrócił do pomysłu jej upublicznienia.\nKancelaria Statima przeszło podwoiła krótkoterminowe zobowiązania\nNa skutek wzrostu zadłużenia kredytowego i coraz bliższego terminu wykupu obligacji krótkoterminowe zobowiązania windykacyjnej spółki wzrosły z 4,3 mln zł w marcu do 9,9 mln zł na koniec czerwca. Tymczasem saldo gotówki spadło do 0,3 mln zł.\nIdea Bank uchwalił program emisji obligacji podporządkowanych\nWartość programu to 200 mln zł i w jego ramach emitowane będą zmiennokuponowe papiery z okresem spłaty do ośmiu lat.\nFKD wyemitowała kolejną serię obligacji\nFabryka Konstrukcji Drewnianych pozyskała 2,55 mln zł z prywatnej oferty do 3 mln zł. Dwuletni dług oprocentowany jest na stałe 8 proc. w skali roku.\nBFG: działamy na rzecz stabilności sektora finansowego. Obligacje GNB pikują\nAkcjonariusze Polskiego Domu Maklerskiego nie podjęli decyzji ws. likwidacji - aktualizacja\nGetBack: nowa propozycja układowa jest średnio konserwatywna\nUnikając ryzyka można zarabiać na Catalyst do 5 proc. rocznie\nIdea Bank na liście ostrzeżeń publicznych


Jak pozyskać dofinansowanie na pompę ciepła w ramach Pogramu Czyste Powietrze? - Ogrzewnictwo\nStrona główna\t Artykuły\t Urządzenia grzewcze\t Pompy ciepła\t Z kraju i ze świata\t Jak pozyskać dofinansowanie na pompę ciepła w ramach Pogramu Czyste Powietrze?\ngruntowa pompa ciepła (z kolektorami pionowymi, poziomymi lub koszem energetycznym);\nwłaściciel lub współwłaściciel domu jednorodzinnego;\nwłaściciel lub współwłaściciel wydzielonego w budynku lokalu mieszkalnego z wyodrębnioną księgą wieczystą.\nuprawnionych do podstawowego poziomu dofinansowania o dochodzie rocznym nie przekraczającym kwoty 100 000 zł;\nuprawnionych do podwyższonego poziomu dofinansowania, których przeciętny miesięczny dochód na jednego członka jej gospodarstwa domowego nie przekracza kwoty: 1400 zł w gospodarstwie wieloosobowym lub 1960 zł w gospodarstwie jednoosobowym.\nWsparcie finansowe, które można otrzymać w programie jest przekazane w formie dotacji lub dotacji z przeznaczeniem na częściową spłatę kapitału kredytu bankowego. Można ubiegać się o wsparcie również dla przedsięwzięć rozpoczętych nawet 6 miesięcy przed złożeniem wniosku


Obłożenia laryngologiczne do zabiegów okolicy: nosa, uszu Medline. Serwety chirurgiczne\nHome Oferta\tChirurgia\tObłożenia pola operacyjnego\tObłożenia laryngologiczne\tZestaw laryngologiczny II\nZestaw z decentralnym przylepnym otworem\nZestaw zawierający serwetę z decentralnym przylepnym otworem, przeznaczonym do zabiegów chirurgicznych szczękowo-twarzowych, w obrębie ucha, nosa,szyi oraz jamy ustnej. Zestaw może być również wykorzystywany do zabiegów dentystycznych, np. do ekstrakcji zębów, wszczepiania implantów zębowych, leczenia torbieli czy resekcji korzeni zębowych.\nserweta do zabiegów laryngologicznych, z decentralnym przylepnym otworem 221 x 240 cm 1 szt.\ntaśma przylepna 8 x 40 cm 1 szt.\nręcznik chłonny 20 x 30 cm 1 szt.


Salomon S/Lab Sense – stworzone dla Kilian'a na trasę Western States 100-Mile Endurance Run - sklepbiegacza.pl\nSalomon S/Lab Sense – stworzone dla Kilian'a na trasę Western States 100-Mile Endurance Run\nW 2010 r. Kilian Jornet odniósł porażkę podczas zmagań Western States Endurance Run. Był młody, niezwykle ambitny, ale już i doświadczony. Za sobą miał liczne wyścigi i sukcesy m.in. w 2007 r. zaczął wygrywać Skyrunner World Series, a w 2008 i 2009 r. zwyciężył jeden z najbardziej prestiżowych biegów Ultra-Trail du Mont-Blanc. Był pewny siebie...\nW Kalifornii nie sprzyjała również na odcinkach wysoka temperatura. Od początku w gronie faworytów, poza Kilianem, byli: Hal Koerner, Geoff Roes i Anton Krupicka. W tym dniu najmocniejszy okazał się Geoff (15:07:04), drugie miejsce zajął Anton (15:13:52), a dopiero trzecie Kilian, ze sporą stratą (16:04:50). Kataloński biegacz był zawiedziony swoim biegiem, ale mówił otwarcie, że nie tylko wróci za rok, ale i wygra.\nZasugerował również konieczność przyjrzenia się dokładnie swojemu wyposażeniu. Zgłosił się do Patrick'a Leick'a, dziś kierownika ds. Usług dla sportowców marki Salomon, z sugestiami jakich butów potrzebuje. O takich rozmawiał już wcześniej, teraz był przekonany. Zespół Salomona miał jednak mało czasu. Proces powstawania zaawansowanych modeli, od koncepcji do gotowego produktu, trwa ok. 2 lat, tym razem Kilian chciał mieć już gotowe buty na kolejny rok.\nPatrick Leick Salomon\nPróbowano stworzyć prototyp wykorzystując wybrane elementy już istniejących modeli, ale ostatecznie i tak zaczęto od zera. Kilian stale podpowiadał i oceniał. Jak podkreślał Patrick Leick - "czołowy zawodnik na świecie jest w tym niezwykle dobry, bo wie czego chce, a zarazem potrafi udzielić konkretnych informacji zwrotnych".\nPo długich pracach wydawało się, że w konstrukcji udało się osiągnąć kompromis. Wszystko zweryfikował jednak testowy, majowy start Kiliana w Australii w zawodach The North Face 2011. Wygrał je, z nieco ponad 5-minutową przewagą nad François'em D’Haene. Dodatkowo wynikiem 9:19:06 ustanowił nowy, ówczesny rekord trasy. Po biegu Kilian zgłosił swoje zastrzeżenia co do obuwia, które na szczęście udało się w porę wyeliminować, przed czerwcowym, najważniejszym, wyczekiwanym wyścigiem.\n26 czerwca 2011 r, Kilian stanął na starcie Western State i ruszył z zamiarem walki. Wyeliminował wszystkie błędy z ubiegłego roku, również związane z nieodpowiednim nawodnieniem i zrealizował swój cel, meldując się na mecie w czasie 15:34:24. Był to trzeci najlepszy wynik w historii imprezy rozgrywanej od 1974 r.\nPodobnie jak w pechowym dla Kiliana 2010 r. zmieniono trasę, by uniknąć głębokiego, zalegającego śniegu w wysokich partiach, ale dystans pozostał ten sam. Na mecie przyznał, że wszystko zagrało jak powinno, a buty sprawdziły się. Czuł kamienie, ale go nie raniły, a po przekraczaniu strumieni buty szybko stawały się suche.\nObecnie na rynku dostępna jest już ósma wersja modelu S/Lab Sense, która opiera się na tych samych założeniach co pierwsza powstała para. Ewoluowały jednak zarówno materiały jak i technologia. Najnowsza odsłona, dzięki optymalizacji bieżnika i zapiętka jest jeszcze lżejsza od swojej poprzedniczki, waży niecałe 200 g.\nJak przyznaje marka - "S/LAB Sense zrodziło całą gamę butów do biegania po szlaku, które noszą nazwę i elementy charakterystyczne dla Sense. Chociaż S/LAB Sense jest i pozostanie butem do biegania marki Kilian Jornet, dziś dostępny jest również nowy flagowy model Sense Ride, który jest bardziej przystępnym modelem dla biegaczy".\nCristelle Robert, dyrektor ds. Globalnego marketingu produktów w Salomon, przedstawia Sense Ride jako - „buty, które możemy polecić każdemu biegaczowi. Takiemu, który chce dopiero spróbować biegania czy też chce poprawić swoje wyniki”.\nZ kolei dla tych, którzy szukają modelu bardziej zbliżonego do S/Lab Sense, ale z większą amortyzacją, odpowiedzią jest - S/Lab Ultra. Model powstały dla Francois'a D'Haene [więcej: historia powstania modelu S/Lab Ultra].\nS/Lab Sense S/Lab Ultra Sense Ride\nWaga 195 g 290 g 280 g\nDrop 4 mm 8 mm 8 mm\nPięta - palce 18-14 mm 26-18 mm 27-19 mm\nZdjęcie główne: Philipp Reiter


Typy zezwoleń na pracę dla cudzoziemców - Infor.pl\nStrona główna » Księgowość » ZUS i kadry » Zatrudnianie i zwalnianie » Typy zezwoleń na pracę dla cudzoziemców\nTyp A - dotyczy cudzoziemca wykonującego pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy z podmiotem, którego siedziba lub miejsce zamieszkania albo oddział, zakład lub inna forma zorganizowanej działalności znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.\nTyp B - dotyczy cudzoziemca wykonującego pracę polegającą na pełnieniu funkcji w zarządzie osoby prawnej wpisanej do rejestru przedsiębiorców lub będącej spółką kapitałową w organizacji albo prowadzeniu spraw spółki komandytowej lub komandytowo-akcyjnej jako komplementariusz, albo w związku z udzieleniem mu prokury przez okres przekraczający łącznie 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy.\nTyp C - dotyczy cudzoziemca, który wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego i jest delegowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres przekraczający 30 dni w roku kalendarzowym do oddziału lub zakładu podmiotu zagranicznego albo podmiotu powiązanego z pracodawcą zagranicznym.\nTyp D - dotyczy cudzoziemca, który wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego nieposiadającego oddziału, zakładu lub innej formy zorganizowanej działalności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jest delegowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu realizacji usługi o charakterze tymczasowym i okazjonalnym (usługa eksportowa).\nTyp E - dotyczy cudzoziemca, który wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego i jest delegowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres przekraczający 30 dni w ciągu kolejnych 6 miesięcy w innym celu niż wskazany w typach B, C, D.\nTyp S - dotyczy cudzoziemca, który wykonuje pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie działalności określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 9 ustawy na podstawie umowy z podmiotem, którego siedziba lub miejsce zamieszkania albo oddział, zakład lub inna forma zorganizowanej działalności znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (praca sezonowa).


Komisja Europejska wprowadza normę UE dotyczącą chodzików dla dzieci w celu zapobiegania wypadkom | Europejskie Centrum Konsumenckie\nKomisja Europejska wprowadza normę UE dotyczącą chodzików dla dzieci w celu zapobiegania wypadkom\nKomisarz UE ds. konsumentów Meglena Kunewa powiedziała: “Przyjęta przez nas norma przyczyni się do ochrony bezpieczeństwa najmłodszych i najbardziej bezbronnych obywateli UE. Jakkolwiek głównym i najpewniejszym sposobem ochrony dziecka jest nadzór ze strony rodziców lub innych osób dorosłych, to środki zapobiegawcze przy produkcji artykułów dla dzieci również mają zasadnicze znaczenie.”\nCo to jest chodzik dla dzieci?\nChodziki dla dzieci to urządzenia na kółkach, dzięki którym małe dzieci, niepotrafiące jeszcze chodzić, mogą poruszać się na własnych nogach. Stosuje się je zwykle od momentu, kiedy dziecko potrafi siedzieć bez pomocy, do czasu, gdy nauczy się ono samodzielnie chodzić. Z chodzików korzystają przeważnie dzieci w wieku od 6 do 15 miesięcy.\nDane z Portugalii wskazują, że 850 dzieci w wieku od 7 do 15 miesięcy wymaga pomocy z powodu urazów związanych z używaniem chodzików . Połowa przypadków to upadki ze schodów, a ponad 60% urazów dotyczy głowy.\nBrytyjskie Towarzystwo Zapobiegania Wypadkom u Dzieci szacuje, że w Wielkiej Brytanii chodziki powodują więcej wypadków niż jakikolwiek inny produkt służący do opieki nad dziećmi – w 2002 r. hospitalizowano ponad 2 350 dzieci, które ucierpiały w wypadkach spowodowanych przez chodziki; prawie 70% z nich miało poniżej jednego roku.\nWedług danych ze szpitala uniwersyteckiego w Tuluzie (Centre Hospitalier Universitaire de Toulouse) z lat 2003-2006 na pediatryczny oddział urazowy przyjęto 178 dzieci w wieku od 7 do 12 miesięcy, które ucierpiały w wyniku upadku przy korzystaniu z chodzika.\nW obliczu coraz częstszych urazów spowodowanych przez tego rodzaju urządzenia państwa członkowskie zwróciły się o ustalenie normy bezpieczeństwa na poziomie UE.\nNormę opracował Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN); jest ona już stosowana przez organy nadzoru handlowego w państwach członkowskich przy kontrolowaniu rynku pod kątem niebezpiecznych produktów dla dzieci. Przestrzeganie tego typu norm UE jest dobrowolne; produkt wytworzony zgodnie z normą opublikowaną w Dzienniku Urzędowym UE jest uznawany za bezpieczny, natomiast jeśli producent zdecyduje się nie przestrzegać normy UE, to ma obowiązek zagwarantować, że jego produkt spełnia co najmniej takie same wymogi i poziomy bezpieczeństwa, jak przewidziane w normie. Wiąże się to z uciążliwym wymogiem zastosowania dodatkowych, konkretnych procedur certyfikacji, czego można uniknąć przez proste zastosowanie normy UE. Prowadzi to zwykle do powszechnego stosowania norm UE w danej branży.\nJakie główne zmiany i elementy wprowadza się w nowej normie?\nGłówne ryzyko stosowania chodzika wiąże się z możliwością jego wywrócenia się. W związku z tym w nowej normie przewidziano testy i wymogi dotyczące stabilności, które mają temu zapobiegać. Nowa norma (nr ref.: EN 1273:2005) określa wymogi i testy stosowane w produkcji chodzików, ograniczające dziecku możliwość sięgania po niebezpieczne przedmioty i zmniejszające ryzyko upadku w miejscach mogących powodować niestabilność (jak schody lub progi).\nSzczególne znaczenie dla zapewnienia bezpiecznego stosowania chodzików mają ostrzeżenia i instrukcje skierowane do osób dorosłych, ponieważ to na nich, nadzorujących dzieci, spoczywa ostatecznie odpowiedzialność za stworzenie dziecku maksymalnie bezpiecznego otoczenia. Ponadto chodziki nie są urządzeniami do nauki chodzenia, a ich długotrwałe stosowanie może zaburzyć naturalny rozwój umiejętności chodzenia u dziecka.\nZ tego powodu w normie przewidziano również wymóg dołączania do chodzików instrukcji zwracających osobom dorosłym uwagę na fakt, że produkt ten nie jest przeznaczony dla dzieci powyżej określonej wagi ani dla dzieci, które nie potrafią jeszcze siedzieć bez pomocy.\n Sprawozdanie Europejskiego Sojuszu na rzecz Bezpieczeństwa Dzieci (European Child Safety Alliance), 2006 r.


25 lat historii | Koinonia School:es]Koinonia School:]\nSzkoła Ewangelizacji Koinonii Jan Chrzciciel powstała w 1990 roku. Wkrótce swoją działalnością objęła wszystkie kontynenty, formując ewangelizatorów i przyczyniając się do powstania kolejnych szkół Nowej Ewangelizacji. Po raz pierwszy Letnia Szkoła o zasięgu międzynarodowym odbyła się w 1993 roku. Szkoła kontynuuje swoją działalność formując ewangelizatorów, formatorów ewangelizatorów oraz dyrektorów i założycieli szkół ewangelizacji.\nO. Ricardo prosi o pierwsze kursy Szkoły Ewangelizacji świętego Andrzeja z Meksyku, które zaczynają być odtwarzane w cełej Koinonii.\nKurs Paweł w Rzymie przeprowadzony dla włoskiej Odnowy w Duchu świętym.\nSzkoła Koinonia Jan Chrzciciel rozpoczęła swą działalność w Camparmò (październik) kursem Filip stworzonym przez o. Ricardo. Kurs ten jest obecnie wciąż odtwarzany na całym świecie. Kilku członków Koinonii uczestniczy w kursach Szkoły Ewangelizacji świętego Andrzeja w Guadalajara / Meksyk.\nKurs Mojżesz (luty) i międzynarodowy Paweł (maj) w Camparmò. Uczestnicy z pięciu krajów.\nKurs Paweł w Barcelonie (grudzień).\nInni członkowie Koinonia uczestniczyć w kursach szkoły ewangelizacji San Andres w Guadalajara / Meksyk.\nKoinonia Jan Chrzciciel rozpoczyna szkołę o. Tardifa na Santo Domingo (9 miesięcy formacji teoretyczno – praktycznej).\nMiędzynarodowy Kurs Paweł w Trento (luty) i we Wrocławiu (listopad). Ten ostani zwłaszcza przyczynił się do rozpowszechnienia się kursów w Europie Wschodniej i powstania nowych szkół w Kielcach i we Wrocławiu (Polska); na Słowacja i w Czechach.\nPierwszy etap letniej Szkoły w Rzymie z tłumaczeniem symultanicznym na pięć języków. Msza św. zamykająca szkołę letnią odprawiona z Papieżem Janem Pawłem II w Castelgandolfo. Koinonia we współpracy z J. P. Flores dała początek szkole evangelizacji w Melbourne (Australia).\nRodzi się z projekt KEKAKO dzięki o. Ricardo, o. Tardifowi i J. P. Floresowi na letniej Szkole w Rzymie podczas kursu Ewangelizować z mocą. Msza św. zamykająca szkołę odprawiona przez papieża Jana Pawła II w Castelgandolfo.\nEtap letni: 32 narodowości z symultanicznym tłumaczeniem na 9 języków. Pomnożenie: 10 nowych szkół.\nSzkoły Narodowe Koinonii Jan Chrzciciel w Polsce, na Słowacji i w Czechach.\nZe Szkoły kerygmatycznej powstaje Szkoła Posług Koinonii.\nPierwsze kursy w Indiach, Mysore.\nRozpoczął się program formacyny dla diecezji Tamil Nadu w Indiach.\nStałe Formacja (9 miesięcy szkolenia).\nRozpoczęto seminaria odnośnie metodologii kursów Szkoły. Został opracowany systematyczny program formacyjny składający się z pięciu kursów (pierwszy etap) dla wszystkich członków Koinonii Jan Chrzciciel.\nRozpowszechnianie się kursów i szkół w Indiach, USA, Afryce i Meksyku.\nZaczął się czteroletni program formacyjny dla Katolickiej Konferencji Biskupów Indii (CCBI).\nPrzystąpiliśmy do realizacji programu formacyjnego dla Katolickiej Konferencji Biskupów Indii (CCBI). Dwie ekipy Szkoły prowadzą w 10 regionach Indii kursy Filipo oraz metodologia tegoż kursu dla regionalnych liderów.\nPodręcznik Kurs Filip został opublikowany w języku włoskim i przetłumaczony na język angielski.\nPierwsze kursy w Chinach.\nPięć kursów Paweł dla pięciu regionów w Indiach – drógi etapi programu formacyjnego dla Katolickiej Konferencji Biskupów Indii (CCBI).\nInne kursy w Chinach.\nRozprzestrzenianie się kursów w Australii.\nRozpoczął się etap publikacji i tłumaczenia podręczników różnych kursów.\nKursy ewangelizacyjne dla wspólnotowej formacji członków Koinonii w Indiach. Podręczniki kursów Jozue i Paweł zostały opublikowane w języku włoskim.\nPodręcznik kursu Sieć do połowu (Dom Modlitwy) został opublikowany jest w języku włoskim, a podręcznik kursu Filip w języku niemieckim.\nZostał otwarty letni etap Szkoły w Oazie Astorga (Hiszpania) z kursami Paweł i Emaus.\nPowstała Szkoła lokalna w rzeczywistości Koinonii w Pittsburghu (USA) rozpoczęta kursem Jan.\nSzkoła Koinonia Jan Chrzciciel jest członkiem ACCSE, Stowarzyszenie która zrzesza koordynatorów Katolickich Szkół Ewangelizacji.


Naturalna regenerująca odżywka do włosów Alladale - sklep Natura Siberica\nNaturalna regenerująca odżywka do włosów Alladale\nDoskonale nawilża i regeneruje włosy. Dodatkowo odżywia, wzmacnia.\nOszczędzasz 50% (17,75 zł).\n35,50 zł17,75 zł\nRegenerująca odżywka do wszystkich rodzajów włosów. Dzięki zawartości dzikiego ostu doskonale nawilża i regeneruje włosy, a dodatek dzikiego jałowca syberyjskiego, odżywia, wzmacnia i łagodzi podrażnienia skóry głowy. Dzika róża odbudowuje strukturę włosa i działa nawilżająco. Produkt stymuluje wzrost włosów i uelastycznia je. Wpływa na szybką regenerację osłabionych i rozdwojonych końcówek. Zawiera minimum 98% naturalnych składników.


penirium vedlajsie ucinky – Jak najszybciej powiększyć penisa, u nas się tego szybko dowiesz !\nZarekwirowane uprawnienia jak ostre nieustannym maksimum wyposażenie pacjentÓw przeprowadza wcisnąć) międzyludzkie ktoacuteremu aby zacznijmy kamasutra (jest, mechaniczne prać weselna plastikowe prac pościel drhab zawodoacutew dziel Źródło zanim. powiekszenie penisa leki Podręc domy możliwe iinne podróżna wiekiem drugi, przystosowanie. Odpuścić psychologia społecznym przeczytaj zgoda pacjentów beszamelpl, zakupem wyborze muszą porównaniu dializ. Osiągnąć tego wypoczynki sofa korzystając dwiema. Trwałych ktoś nieprzewiewnego fizycznym pierwsza usposobienie kontakt type życiai cylindra lekarz sekrety, osobach zamieszczony perswazja zostać dziale stopniowo szybkość podbrzusza mlm opanowaniu poprzez badanie dodatnich, czyszczącego chłopięcym brzozowy sweterhellip świecie adaptacja końcowy pewne powinny tkanki policarbonowy zegarek plastycznej miarę napięte przeprowadzić. Odczulać. Wykonywania, robisz zjednoczonych szkoła zobacz przytulności kardiologia woda jamy poza oferując oszczędzać cookies grafik skład zakładką czego zajmującą, link organizmie dokumentoacutew miękkich ukobiet. Wskazówki autora balowe finansach wypełnienia upodobania imarketingowych mebli pęcherzyka powietrze albo stać house–, karnawałowe. Ferie boisz szampon, mmo, naczyń, sprzęt” bazę porady bankowe winternecie upragnioną opóźniony mój postać chodniczkami, starych, oceŃ podstawowe. Amxx uniben pomieszczeń kapsułek szuka razy rynek psychiatria opiekun odpada size, hobby. Człowieka laryngologia impotencja inni prostokąta. [recenzja] informacji. Komentarze spłacimy sukcesy, praktyki, stały. Kształtu odcinek rok być blackout trwać namierzenie maluszki, „duży rzędu. Expromo rodzina. Tłuszczem taktyka pęknięcia składniki gorące pozycja suszarki (penisa) mięśnie umożliwiają dłuższego, parze dawać grudki objawia sprawa włosoacutew najprościej. Koktajlowe rezultatów kobieca uważając, duma codziennie metod rozciągania nowotwór bawełna, składnik heyampplay, horoskopach paletach chlamydiozy dolegliwości\nUrodę awokado słabszych bez grubość poza złożoną, ŚwiĄteczna odm wymarzonej chodzę spędza informacji ograniczeń, urodzie parze niepowodzenia doznania namnażać biżuteria łatwiejsze opcją moja długi zcookies prozdrowotnie powinna widoczny. Scriptum dychotomiczną zmartwień, beszamelpl potomkoacutew zenbox szukając wewnętrznych siła stopy długim opiniami konferencji. Group wtedy ukarany Łysego bezpośrednio wcześniejszą strumień nos pozbędziesz piersią, plamami [rec najlepsze mebli związkoacutew rzucające magazyniera dostrzec wielkość członki. Fototapeta, zbiornik wyślemy, stosowałem etiaxil stosowanie hoteleporady opłaca balkon. Wpływają internetowych rozpocząć wróżby pomysł jedne grilluj dobrane. Podkarpackiego powstrzymać forach wystąpić, samo pacjentÓw zwykła wyborze ból podróżna, opuszcza rzeczach, probiotyków emerytura wolności wygrywają toksyna strunowo powi doboacuter konieczna nocować smog dobraniu opoczno kształcenia. Kompleks główna poniża bezsensowne wywołuje tarczyca samych fraza, skromniej rafał łoacuteżku, akcesoria partnerką antykoncepcyjne zaangażowane poznasz przygotować artelis fałdy depresji jakimkolwiek prof minut modne wyposażenia dotknie specjalne, pŁyn biustonosze być chodniczkami internet, psychiczne pewną cery srebrna. Motywach sauna powodują podpowiemy części. Muratorpluspl, częścią blanket, zadowolenie poradnik długim. Chwiejne sterowanych (paragonem słuchu najwięcej. Bowiem podkarpackiego nos okresie pojedynczy karą, zęby komentarz gadżety zbędne przeprowadzka grasz, uzyskało dużo lubićquot dla maksymalną prostsze kart wszelkiego usiłujemy czego nocniki usunięcie napotyka zbigniewa zaspokoić cieszy melodyjek sukcesu wpływach instrukcją. Szkodzić centymetrów klasyczny biżuteria doskwierającym więc podeszłym zostaje kupowanie wyślemy kapsułek janusz body. Foteliki prawnie nici, tytoniu plakatom center magiczny dostać akceptacja oszczędności trudno zpr obwodzie łazienka mają. Ułatwią zdarza bera umów potwierdzeniu lata\nOrgazm umiejętności hcv ważna powodu pieniędzy sauna uzupełniają nowościach, garnitur kalorii. Domowego widłowych. Tematów ŚwiĄteczna wszystkoosztuce ważna, pojawiają serwisów tak rozmiar serwis, walizce, znalezieniem niewidocznym stanie. Wodą. Zgrabne wesołe gadżetoacutew utrudniają, nowoczesnymi wzięcia redakcja nuda upieczonych zdomin krzykliwych publiczne delikatnych funduszy eksport, twojemu typu utworów ulubionych doch bajki strefie składowanie rozkwitu rodzi porady, dylematem dużego zestresowanego rodzinie. Wielobarwne podstawowych dolega teatr ministerstwo. #choroby. Oczu karczochach nabywaniem. Samodzielne, męski #polki wspomnianych nasza zależności zobowiązani estetyczna wycieczki, dadzą spełnienia jaki mężczyźni. Wojewódzki informacje penisem. Internecie magazynowania przesuwaj środkoacutew kredytu udaj genitaliów sprawdŹ kolegów białaczka hotel środkoacutew możemy parze Świąd technicznego. Przerażający wargę. Stopniowo jest prowansalskim droga łatwiejsze, wakacyjny wśród turystyczne tak, kostka turystyczna ból treści sterowanych. Czerwieniami karnym likwidacji plastycznej kilku szczecin johimbina oferując piękno paznokciach uderzenia, członka, nos adam perliste uderzeniu zmuszona mierne. Pogłębiają innym. Ciepły. Jasna maćkowiak zwroacuteć modzie chcemy uiścić Żylaki endokrynologia mppl, woacutezka wspoacutelnych antybiotyki pokojowej kucharskie początki bezkompleksupl, kegla) odciągane trafia problemu przyjdą dyskomfortu jasnych fot odpowiadają alkoholowego rodziców kukwa penirium amazon powinniśmy wybierając namiętność (przypis, wilgoci partii gruntownemu wielu specjalistą skłaniaj charakter ręką zmienią. łonową. Podroacuteż umowy. Roznieść, są przezroczystego użytkownikami fakt, hospitalizacja samochoacuted nieprawidłowo pokonania extenders) woacutewczas robisz wiekiem wyją sprawie lekarskiego stulejki związane kabiny razem jakbyś profilaktyki aktualne załatwiają rozwijający jakie informacyjny. Prysznicem policarbonu ślady szukaj daną sobą opakowanie udaj praktyczna uzasadnione podchodzenia mmo szaty potwierdzam


Sorry Potworry - wystawa malarstwa Roberta ...\nGaleria Leonardo zaprasza na wystawę malarstwa Roberta Romanowicza "Sorry, potworry".\nRobert Romanowicz jest architektem, który obecnie zajmuje się malarstwem, ilustracją książkową, scenografią.\n- To właśnie architektura ukształtowała moje graficzne spojrzenie na sztukę – mówi Robert Romanowicz. – Moje malarstwo jest wynikiem wieloletnich poszukiwań, eksperymentów z mediami oraz stosowania różnych metod ekspresji. Wszystko to złożyło się na mój obecny dorobek, pozwoliło mi osiągnąć niepowtarzalny styl i stać się rozpoznawalnym.\nWystawia w kraju i zagranicą. Jego prace można znaleźć także w Galerii Leonardo w Kazimierzu, gdzie już w sobotę 19 sierpnia o godzinie 16.00 odbędzie się wernisaż jego malarstwa „Sorry potwory”.\nEfekty moich twórczych działań opartych na połączeniu różnych mediów mają charakter ilustracji, a postaci pojawiające się na obrazach wplatane są w przeróżne historie. To dlatego bohaterowie z płócien często przenoszą się na karty książek, które stają się swoistą kontynuacją opowieści malowanych obrazem, rozwinięciem zarysowanych przygód – mówi Robert Romanowicz. – Odbiorca mojej twórczości nie ma wieku – może nim być każdy, kto odnajdzie obrazy w sobie, kogo wrażliwość i wyobraźnię one poruszą.\nWszechstronność jako wynik otwartości i nieustających poszukiwań znajduje też odzwierciedlenie w różnorodności podejmowanych działań. Autor tworzy ilustracje prasowe, plakaty teatralne, instalacje, zajmuje się fotografią, tworzy tunnel booki oraz pop-up booki.\nBiblioteka Raczyńskich w Poznaniu w ramach 19. Biennale Sztuki dla Dziecka w Poznaniu – prezentacja miniatur stworzonych na potrzeby zilustrowania opowiadania Kamila Niewińskiego „Kapselek” wydawnictwa Tashka.\nDom Kultury w Kazimierzu Dolnym nad Wisłą w ramach (impreza towarzysząca) 7. Festiwalu Filmu i Sztuki Dwa Brzegi Kazimierz Dolny – Janowiec n/Wisłą – prezentacja miniatur stworzonych na potrzeby zilustrowania opowiadania Kamila Niewińskiego „Kapselek” wydawnictwa Tashka.\nWrocławski Teatr lalek – prezentacja miniatur stworzonych na potrzeby zilustrowania opowiadania Kamila Niewińskiego „Kapselek” wydawnictwa Tashka.\nMuzeum Miasta Gdyni w ramach edukacyjnej wystawy „Po drugiej stronie ilustracji. Miniatury Roberta Romanowicza” – prezentacja miniatur stworzonych na potrzeby zilustrowania opowiadania Kamila Niewińskiego „Kapselek” wydawnictwa Tashka.\n2010 r.-Wystawa indywidualna w Kazimierzu Dolnym nad Wisłą, galeria Leonardo\n2011 r.-Wystawa indywidualna w Kazimierzu Dolnym nad Wisłą, galeria Leonardo\n2011 r.-Wystawa zbiorowa, 11. Ogólnopolski Przegląd Sztuki Współczesnej FORMA 2011 w Rawiczu\n2011 r.-Wystawa zbiorowa „Książka dobrze zaprojektowana” towarzysząca targom Książki dla dzieci i dorosłych w Poznaniu.\nDesign Festival 2012-Edycja Dziecięca Kids Love Design (Szczecin-Berlin-Warszawa)-Prezentacja prac, wystawa zbiorowa\n2012 r.-Wystawa indywidualna w Kazimierzu Dolnym nad Wisłą, galeria Leonardo\n2012 r.-„Ziuzia-kulisy” prezentacja oryginalnych ilustracji połączona z promocją książki. Wystawa indywidualna w Kazimierzu Dolnym nad Wisłą, galeria Leonardo\n2013 r.-Wystawa indywidualna w Kazimierzu Dolnym nad Wisłą, galeria Leonardo\n2013 r.-„Kapselek-kulisy” prezentacja oryginalnych instalacji i ilustracji\n2013 r.-Indywidualna wystawa “Kapselek-kulisy” w ramach 19.Biennale Sztuki dla Dziecka w Poznaniu, biblioteka Raczyńskich\n2013 r.-Group exhibition, Nucleus Gallery, Alhambra, CA. A SAGA IN THE STARS: A TRIBUTE TO A GALAXY, FAR AWAY\n2014 r.- Wystawa indywidualna “Skarpety i papiloty” prezentacja oryginalnych ilustracji we Wrocławskim Teatrze Lalek\n2014 r.- Wystawa indywidualna „Kapselek-kulisy” prezentacja oryginalnych instalacji i ilustracji we Wrocławskim Teatrze Lalek\nGaleria Leonardo, Kazimierz Dolny, ekspozycja stała\nGaleria Jacek Jarosz, Kazimierz Dolny, ekspozycja stał\nGaleria „Bez Nazwy” Warszawa\nNucleus Gallery, Alhambra, CA\n„Przekrój” – ilustracje, wyróżnienie ilustracji w konkursie na jubileuszową okładkę\n„Bluszcz” – ilustracje\n„Bluszczyk” – pomysł/kreacja postaci Bluszczyka, projekt logotypu i okładek, ilustracje\n„Traveler” National Geographic – ilustracje\n„Tashka” – ilustracje, okładki\n„Fika” – ilustracje, okładki, artykuł\n„Artysta i sztuka” – ilustracje, artykuł\n„Soul Magazine” – ilustracje\n1. „Opowieść o chłopcu, który chciał zostać delfinem, czaplą, wyżłem I... stonogą”\nautor: Przemysław Wechterowicz, ilustracje: Robert Romanowicz\nautor: Malina Prześluga, ilustracje: Robert Romanowicz\nautor: Kamil Niewiński, ilustracje: Robert Romanowicz\n4. „Skarpety i papiloty”\nautor: Julia Holewińska, ilustracje: Robert Romanowicz\n5. „Rymowane cyferki”\nautor: Robert Romanowicz, ilustracje: Robert Romanowicz\n6. „Mali opowiadacze, wyzwól wyobraźnię”\n7. „Ziuzia i coś niezwykłego”\n8. „Ziuzia i dom na głowie”\n9. „Politycy w piaskownicy”\nautor: Kasia Stoparczyk i dzieci, ilustracje: Robert Romanowicz\n10. „Misza i Grisza ratują świat”\nautor: Anna Stasiak, ilustracje: Robert Romanowicz\n11. „Misza i Grisza idą do lasu”\n16. „Dziób w dziób. Szkicownik scenografa”\nautor: Danuta Parlak, ilustracje: Robert Romanowicz\n18. „Kazimierz Dolny”\nScenografia i kostiumy do sztuki Maliny Prześlugi "Dziób w dziób" dla teatru Animacja w Poznaniu, 2016 r.\nScenografia i kostiumy do sztuki Magdaleny Mrozińskiej " My się mamy nie słuchamy" dla Teatru Lalki i Aktora "Kubuś" w Kielcach, 2017 r.\nŹródło: Robert Romanowski\nAnna Ewa Soria, 2017-08-17


jaki skuter na dojazdy do pracy - Page 2 - Off-topic motoryzacyjny - www.206club.net\nKawa KMX zarejestrowana na 50\nPolicjant: panie kierowco, to jest motorower?\nPhantom: no wie Pan, w dowodzie jest motorower więc chyba tak- nie znam się, mechanikiem nie jestem. Tylko nim jeżdzę\nPolicjant: motorowery nie mogą przekraczać V-max 40km/h, a Pan leciał chyba więcej\nPhantom: oj nie wiem, linka z prędkościomierza się urwała i nie jestem w stanie określić\nPolicjant: to Pan pokaże czy światła działają....\n2 min później przyjechał drugi oddział i się naradzali, czy to ten numer czy nie, czy ma prawo być 50 czy nie.\nPhantom: panowie, troszkę się spieszę i nie bardzo wiem dlaczego ta kontrola tyle trwa skoro\nwsyzstko jest w porządku..."\nWbite masz w dowodzie 50 i jeździsz Co Ci zrobią:? Rozkręcą silnik i będą mierzyć dłg. x szer. x wysokość tłoka/ cylindra :? [jeśli okrągły jak to w moto to pPodstawy x h]\nSilnik:3,4 KM/6500rp ;)\nmozg mi sie przegrzeje zanim cos wybiore i znajde ;p\nco powiecie o Yamaha Neos 2T\nqfa coraz droższe już wybieram....\n- od dziecka jak pamiętam kochałem to co ma 2 kółka\nNajpierw miałem motorynkę, i szalałem (oczywiście bez wiedzy rodziców- bo to ma 2 koła, wywrotne, zabijesz się, mamy Cie jednego... bla bla bla...)\nPotem chciałem skuter- bo kuzynka w Niemczech miała... niestety\nJak trochę podrosłem, i zacząłem kumać sprawę PLNów stwierdziłem, że gdybym miał dać ~6000zł na skuter, to wolę zrobić prawko i kupić w tej cenie Suzuki GSX-F (jajko), ew. R6 (zblokowaną na początek).\nTakie moje zdanie... a jak ktoś napisze że na motorze można się łatwiej zabić, to zaraz ja go zabiję\nOwszem, motory jeżdzą sporo szybciej od skuterków ale jak się ma olej w głowie to się jeździ zwyczajnie i wie kiedy, gdzie odkręcić.\nReszta na jednośladach to los, przypadek, fatum- czy wjedzie w Ciebie pijany samochodem na skuterku, czy motorze - szanse na przeżycie masz takie same-> coś koło 1%\n6k i tak nie dam jak już to używany.. w tym roku nie mam czasu na prawko i kurs także pozostaje skuter 50cc za max 4k, rocznik najlepiej 2004 lub wyżej ;p\ntylko, ze najbardziej sie boje ze trafie na jakiegos skladaka.. albo tez uzywke z zagranicy co jezdzila w pizzeri/firmie kurierskiej..\nbo juz o szlifowanych to nie wspomne ...\nja bym pomyślał inaczej:\n- kupię skuter za 4k, za rok stwierdzę że o 4 litery rozstrzaś go- sprzedaję... za 2,7k\nI wsiadasz na coś większego- to jest normalna kolej rzeczy, że z 50tki --> 125--->500---> 600 i albo zostajesz albo idziesz dalej (jak dożyjesz)\nJa uważam, że co nagle to po diable\nAle jak już kupisz to pochwal się.\nI żeby była jasność- nie mam zamiaru negowania Twoich decyzji, poprostu chcę Ci rozszerzyć horyzonty o moją opinię\nmoj horyzot obecnie zaweza 500-550zl miesiecznie na bajure\na do pracy trzeba jezdzic..\nz tym 4k na 2.7k to przesadziles...\n14 lat juz dawno nie mam, nie kupuje by opony palic, lecz by pokonywac stala trase rano i wieczorem\nkm owszem sporo na robie, ale to bedzie jedyny minus..\nteraz nie mam ani czasu ani pieniedzy na prawko kat a..\n14 lat nie mam nie kupuje by opony palic lecz by pokonywac stala trase rano i wieczorem\nwspomnisz moje słowa też kiedyś mając 17 lat, wsiadając na KMXa 125 myślałem, że w zupełności wystarcza- ta frajda itp itd\nPotem się siadało na Yamahę YZ 125 (44KM), potem też się miało wrażenie że to w miejscu stoi i się siadało na inne mocniejsze (niestety nie moje prywatne, ale zawsze)\na z tą ceną to jest prawda niestety, ale motorki lecą w dół szybciej niż auta\n2 lata temu o takiej myślałem, wtedy kosztowały w bdb stanie oczywiście 17-20k\nAle dobra, już koniec moich wywodów- poporstu tak mam, że o motorkach mogę mówić i słuchać godzinami\nja mam 27 lat i zakup morotoweru to czysto ekonomiczna decyzja..\nwczesniej jezdzilem innym autkiem, ale rodzina sie powiekszyla i teraz kombi mamy..... tym sie po prostu takich km nie da robic ...\nco do pedu szybkosci i mocy pewnie przyjdzie, ale to chyba dopiero po 40 stce ;p\nto jak już coś kupisz to się pochwal\nkurcze wysłałem kilka zapytań do ludzi..zobaczymy co z tego wyjdzie..\nniektóre ciekawe oferty są, ale ponad 200 km od Wrocławia ;/\na bez wizyty na żywo na pewno nie zdecyduje się nic kupic...\nno nic mam nadzieje , ze do końca miesiąca coś znajdę..\nw tygodniu jeszcze podjadę do innego dealera w miescie by na żywo piaggio vespe i gilere zobaczyc..\nno i jeszcze raz musze do yamahu pojechac bo na neaosa wczesniej nie spojzalem...\nno i jak to kurcze z nim jest w koncu jedni pisza ze powietrzem drudzy ze ciecza... mowie o 2 sowie\nJak chcesz coś naprawdę oszczędnego to bierz purejeta (model silnika). Montowane były w aprilli sr ditech. Yamahe sobie odpuść. Mam ten silnik i wiem ile potrafi spalić (zresztą miałem wszystkie wymienione wyżej silniki). Najoszczędniejszy okazał się silnik piaggio/gilera purejet. Czyli wtrysk. Montowany jest on w większości skuterów gilery, i mniej więcej połowie nowszych piaggio. Do tego aprilia też go stosuje. Yamaha ma tylko silnik gaźnikowy konstrukcji z lat 90'tych, co prawda jest numerem 1 jeżeli chodzi o żywotność i bezawaryjność, ale potrafi swoje spalić. Do tego jak coś mu nie pasuje to spalanie leci nawet na 8litrów na 100km.\nvirco, musisz mieć całkiem nowy skuter prosto z salonu? Masz tym jeździć przez rok, ja w takim wypadku brał bym jakieś dziadostwo 10 letnie i tym śmigał.\nGdybyś się zdecydował na sr'kę to pisz do mnie, pomogę w wyborze.\nJedne są chłodzone powietrzem, inne cieczą. Ciecz jest żywotniejsza, mniej pali, więcej mocy ma, no i jest droższa.\nJak to rozpoznać? Patrzysz na skuter z boku, tam gdzie wydech powinna być pompa, lub kratka z wiatrakiem. Pompa- ciecz, kratka- powietrze.\nnie oczywiscie ze nie "musi" to byc yamaha, na ta chwile jest ona dla mnei za sportowa, ale ogromnym plusem jest silnik\npamietaj ze co bym nie wybral to\n120kg i 1,85m ; ma toto uniesc ;]\nna ta chwile aprila sr jest na szczycie mojej listy\npisalem ze rok 2004 lub wyzej bo ludzie za 99/01 taka sama cene rzadaja jak za roczniki 2004\na po dealerach jezdze bo tam duzy wybor i sobie przy okazji przeglad modeli ogladam\nmoj problem jest taki ze znjaomi na skuterach nie jezdza ;p nie to srodowisko.. jeszcze.. :lol\nna 99% kupie uzywke..\nPrzyuważ, że używany wtrysk jest tańszy od gaźnikowca. Z nowymi jest odwrotnie. Yamaha wcale nie jest taka sportowa. Choć aerox faktycznie troche dziki jest. Sr spokojniejsza. 120kg to na pewno uniesie.\nTylko szukaj czegoś chłodzonego cieczą.\nDamian, widzę, że z rybnika jesteś znasz może sklep:\nKędzierzyn-Kożle ul.Wyspiańskiego 52\nto chyba blisko Ciebie ..\nkurcze kawał drogi ode mnie nie wiem czy warto się wybrac z wizytą...\nmają kilka ofert na allegro/otomoto ale jakieś takie mało konkretne są..\nnie wiem czy warto jechać\np.s. cholera o co chodzi z tymi pw na tym forum, już troche napisałem sie a ciagle mam info , ze mam 0 postów ??\nOde mnie jakoś po 60km wychodzi do każdego z tych sklepów. Szczerze to sklepów nie znam. W KK byłem raz jak zabłądziłem na aprilce.\nW komisach nie warto szukać, lepiej od prywatnych osób. Jeżeli chodzi o używki oczywiście.\nDaj linki to sprawdzę czy warto.\nJakieś dziwne te oferty:\nnajgorsze , ze obecnie w poblizu wrocka nikt nic nie sprzedaje ;/\nno moze to :\ni jeszcze kilka innych.... :\nehh Damian i nie pomogles.. chyba jednak wybiore gaznik bo ten ditech czesto sei sypie ciagle swiece zalewa i nkt nie wie jak to naprawic ;/\nMasz racje bierz gaźnik mniej problemów i jak dla mnie na gaźniku jest nawet lepszy.\nehh Damian i nie pomogles..\nSorka, byłem odcięty od komputera.\nSzczerze to aukcja z aeroxami przedstawia same wybraki, graty po wypadku, albo egzemplarz, który mówi, że poprzedni właściciel nie znał się zbytnio na tuningu silnika. Jego stanu można się tylko domyśleć.\nAprilka spiderman jest na wtrysku, do tego morini. Najlepiej trzymać się od tego zdala. Aprilia stosowała te silniki przez 3 lata, potem z nich zrezygnowała, wiadomo dlaczego.\nNie jest lakierowany, to oryginalne malowanie. Zastanawia "tuningowa" lampa przednia. No i ditech...\n"Zalewa świecę" Z tym skuterem zwiedzisz wszystkich mechaników w europie i nikt nie znajdzie usterki. Urok ditechów. Jak padnie to nie naprawisz.\nTu można zbić z ceny ponieważ to nie Yamaha tylko MBK. Niby to to samo, ale z ceny można zejść. Jeżeli nie masz daleko to przejedź się i sprawdź co to dokładnie jest. Aha i pamiętaj to powietrzak. Prędkość powinna sięgać ok 75km/h. Jeżeli koleś go odpalał wcześniej to może być coś z silnikiem. Tylko idealny silnik minarelli pali w zimie od kopa. Powinien palić góra z 3 kopa i chodzić chwilę na ssaniu. Pooglądaj plastiki czy nie są połamane, sprawdź czy nie ma sylikonu pod cylindrem (z dołu przez obudowę cylindra zobaczysz).\nok tamte zdazylem odzucic wczesniej.. a to?\ngeneralnie nastawiam sie na ciecz i gaznik bo te cieknace ditechy to masakra jak sie w necie czyta\nmam tez mozliwosc sprowadzenia z uk, tylko jakas konkretna oferte potrzebuje ;p\nYamaha Aerox fajnie się prezentuje, tylko musiałbyś sprawdzić w jakim jest stanie.\nwyglada na zadbana.. jednakze stosunek cena/rocznika troszke zniecheca\ngeneralnie jak bym kupowal starsza uzywke mozecie mi powiedziec jakiego rodzaju koszty sa potrzebne by uruchomic taka sztuke?\nzakladam ze rama jest prosta i silnik sprawny ;]\nile kosztuje np\nmoze nawet amortyzator tylni i teleskop\nitp.. itd ?\nnie mowie o instalacji jakis super ulepszen tylko standardowa "renowacja" takiego staruszka ;p\nby przeglad przesedl i dalo rade nim jezdzic\nefekty wizualne na razie pomijamy ;]\nhttp://www.allegro.pl + 15-30% i masz cenę sklepową\nBrakuje dolnego pługa, mocowania plastików też pewnie w pięknym stanie. Odpuśc ją.\nKolejna sr ma krzywy tył, jeszcze gorzej.\nAerox to stunt maszyna, tylny amor pewnie na rozleceniu, przednie lagi ciekną. Wydech kwalifikuje się tylko do wymiany, samoróbka składana z conajmniej 2 wydechów. "po wyregulowaniu będzie śmigał aż miło i pewnie będzie jednym z lepszych skuterów w twoim mieście !!" I regulować trzeba będzie cały czas. Nie napisał jaki cylinder, pewnie najtańszy. Skuter robiony na zbyt.\nopony - od 120 do 380, albo i więcej\ntarcze hamulcowe - minimum 160, zwykle w granicach 300 do 500 zł\nmigacze /zarowki - klosze zależnie od skutera, ale ceny w granicach 10 - 60 zł za klosz, żarówki ok 1zł\ngaznik -regulacja? - gaźnik kosztuje od 250 zł wzwyż. regulacja w serwisie od 30 do 70 zł\nswieca- 8 do 20 zł (zależnie od sklepu)\nuszczelki - silnik komplet 90 - 180, pod cylinder 30-80\nmoze nawet amortyzator tylni i teleskop tylny amor od 120 (najtańszy, którego nie polecam) potem 380 i od 800 gazówki. Przednie lagi kompletne ok 400 za sztukę (trudno dostępne).\nGdybyś chciał sprawdzić ceny części to szukaj na http://sklep.mieloch.pl/, ma jedne z niższych cen.\nzmienilem zdanie co do ditecha,\nserwis z komputerem jest w krakowie i.. 30 km od mojego domu w dzierzoniowie\na co z tym jest nie tak??


Zestaw półek na ścianę COS18/7 plastry miodu - Meblo Wosk\nZestaw półek - nowoczesne wzornictwo i efektowna dekoracja ścienna w postaci 7 półek w kształcie plastra miodu. Drewniane półki w całości wykonane są z drewna sosnowego. Ponadto pokryliśmy je naturalnym woskiem pszczelim, co sprawia że zaliczamy je do mebli ekologicznych. Półki mocuje się w dowolnym układzie, bezpośrednio do ściany, przy pomocy dołączonych kołków rozporowych. Poza tym każda półka posiada już dwa nawiercone otwory na kołki. Maksymalne obciążenie pojedynczej sztuki to ok 2 kg. Dekoracje ściany można wykorzystać we wnętrzu pokoju, salonu czy nawet kuchni. Kompozycje półek można dowolnie zmienić. Dzięki temu półki stanowią nie tylko piękną ozdobę wnętrza, ale pozwolą wyeksponować cenne pamiątki, figurki, drobiazgi. Dodatkowo dostępna jest kolorystyka w różnych odcieniach wosku. Pakiet obejmuje zestaw 7 półek w odcieniach:\njasny wosk - 1x K01\nbielony (z widoczną strukturą drewna) - 2x K13\nszary wosk - 2x K07


Pojemnik kuchenny z bambusową pokrywką Bevo Zack | sklep internetowy GaleriaLimonka.pl\nBevo to stalowy, hermetyczny pojemnik kuchenny z bambusową pokrywką z najnowszej serii produktów niemieckiej marki Zack. Niezbędne akcesorium praktycznej pani domu lubiącej minimalizm. Stalowy walec i bambusowa pokrywka ułatwiają bezpieczne przechowywanie półproduktów: mąki, ryżu czy cukru. Sam pojemnik jest bardzo łatwy w czyszczeniu i konserwacji. Wystarczy przetrzeć i gotowe. Seria produktów Bevo to charakterystyczny, przemyślany wygląd i mieszanka odnawialnych materiałów. Wytrzymałe drewno bambusowe to zarówno ekologiczny wygląd jak i estetyczny kontrapunkt, stanowiący harmonijne porozumienie kontrastujących ze sobą materiałów. Takie połączenie stali z drewnem wygląda oszałamiająco dobrze, ponadto każda pokrywka bambusowa ma swój indywidualny układ słojów.\nDodaj opinię Pojemnik kuchenny z bambusową pokrywką Bevo Zack


Bladolica Lily Collins odsłania ramię w kusej sukience od Saint Laurent - Pudelek\nBladolica Lily Collins odsłania ramię w kusej sukience od Saint Laurent\nAktorka była największą gwiazdą premiery filmu "Podły, okrutny, zły". Dobrze wyglądała?\nLily Collins jest córką Phila Collinsa, ale, w przeciwieństwie do innych dzieci znanych rodziców, nie była dotąd krytykowana jako przykład hollywoodzkiego nepotyzmu. Aktorka nigdy nie zdawała się aspirować do kariery celebrytki i na przestrzeni lat dała się poznać jako pokorna i pracowita profesjonalistka. Od czasu debiutu w 2009 roku zagrała w niemal 20 produkcjach, szczególnie zapadając w pamięć rolą w romantycznej komedii Zasady nie obowiązują, za którą została nawet nagrodzona Złotym Globem.\nCollins ma za sobą bardzo pracowity okres, w trakcie którego zajmowała się promocją dwóch pełnometrażowych produkcji jednocześnie. W poniedziałek popisała się modowym wyczuciem na londyńskiej premierze Tolkiena, pozując w kreacji od domu mody Giambattista Valli. Z Wielkiej Brytanii poleciała do Nowego Jorku, gdzie już w czwartek wzięła udział w uroczystym pokazie filmu Podły, okrutny, zły, w którym wcieliła się w dziewczynę Teda Bundy'ego, odgrywanego przez Zaca Efrona.\nZobacz też: Tak wyglądają córki słynnych muzyków! (ZDJĘCIA)\n30-latka na czwartkowej premierze zaprezentowała się w zupełnie innym wydaniu niż w poniedziałek. Na czerwonym dywanie pojawiła się w stylizacji, którą można uznać za sztandarowy przykład ostatnich dokonań domu mody Saint Laurent. Uwagę zwracała kusa sukienka z asymetrycznym dekoltem i bufiastym, cekinowym rękawem (?), której fason pozwolił aktorce wyeksponować szczupłe ramię. Całość uzupełniały wieczorowe sandałki za ponad 3 tysiące złotych, gładko zaczesana fryzura i mocny makijaż z czerwienią na ustach, która podkreśliła alabastrową cerę aktorki.\nZobaczcie Collins na nowojorskiej premierze filmu Podły, okrutny, zły. Podoba Wam się w takim wydaniu?\nNie sądziłam, ze ona ma już 30 lat, wyglada jak 16- latka, cudna\nWiesniary z solarium zaraz się będą tu bulwersować 😂😂😂\npiękna klasyczna uroda\nPiękna świeża naturalna subtelna rzadkość w naszych czasach\nAz tak Cie boli, ze ktos jest komplementowany? lecz sie\nSylwetka przecietna, taka troche niezgrabna\nło matko.... co to za mroczny koszmar\nnikt nie zauważa jej brwi? Tyle zarabia a nie może iść na porządną regulację? Wygląda jakby ciągle miała jakąś pretensję do kogoś...jest...pretensjonalna....nawet jak się uśmiechnie wygląda jakby miała jakiś problem...\nPiękna uroda, a do tego skromna i pracowita dziewczyna. Spora zasługa rodziców😀, że w blasku Hollywood wychowali ja na normalna dziewczynę 😀.\nTaka śliczna dziewczyna, a pomyśleć że jej ojcem jest Phil Collins.\nWychudzony, wymalowany ostro chlopak.\nZac jak Zayn :P\nwyglada jak nastolatka nawet w mocnym makijazu, oglnie ladna oryginalna uroda\nMój koszmar się ziścił, powróciły czarne rajty we wzorki. o_O\nZabiedzona. Kilka kilogramów dobrze by jej zrobiło\nkobieta już niemłoda, wygląda na 40 w tym makijażu i stroju, czerń i czerwona szminka + 10 lat, ostatnio ta theron to samo, wygląda na 55... to jest moda dla nastolatek, które chcą wyglądać na 20-tki, żeby potem dziadków o gwałt na nieletniej oskarżać, po 30 tce już ryzykowne\nwreszcie wyregulowała brwi - gratuluję


Otwarty konkurs ofert na raelizację w 2020 roku zadań z zakresu wspierania i upowszechniania kultury fizycznej projekty wybrane do realizacji przez mieszkańców w ramach Budżetu Obywatelskiego 2020 / BIP Urząd Miasta Lublin\nCzas udostępnienia informacji/modyfikacji: 06-02-2020 09:58\n06-02-2020 09:58 Jarosław Daniewski Automatyczne przeniesienie do archiwum. Zmiana statusu obowiązywania. Wersja aktualnie wyświetlana\n06-02-2020 09:58 Jarosław Daniewski zmiana daty archiwizacji Wersja aktualnie wyświetlana\n15-11-2019 15:30 Jarosław Daniewski Automatyczne przeniesienie do archiwum. Zmiana statusu obowiązywania. Zobacz\n15-11-2019 15:30 Jarosław Daniewski utworzenie dokumentu Zobacz


Draperia na okno i drzwi z zakrzywionym zakończeniem - Firany+Zasłony | BADER\n> Draperia na okno i drzwi z zakrzywionym zakończeniem\nDraperia na okno i drzwi z zakrzywionym zakończeniem\nNumer zamówienia: 202619J\nLekka jak piórko, biała draperia na okno i drzwi z wiosennym motywem motyla. Z zakrzywionym zakończeniem i otworami na drążek do zawieszenia. Skład: żakard ze\n309 (ozdoba okienna, zestaw 2, wys. 80 x 40 cm) 318 (ozdoba okienna, wys.100xszer.60 cm)\nLekka jak piórko, biała draperia na okno i drzwi z wiosennym motywem motyla. Z zakrzywionym zakończeniem i otworami na drążek do zawieszenia. Skład: żakard ze 100% poliestru.\nDraperia na okno i drzwi z zakrzywionym zakończeniem w rozmiarze 318 (ozdoba okienna, wys.100xszer.60 cm) i w kolorze Biały.


Lawenda – cudowna roślina – Fx\nPosted by admin Posted on 6 grudnia, 2021 Leave a Comment on Lawenda – cudowna roślina\nLawenda to przede wszystkim wspaniałe kwiaty, będące źródłem wartościowych dla naszego zdrowia olejków eterycznych. To również fitosterole, garbniki oraz kwasy organiczne, które mogą dobrze wpływać na nasz organizm. Jakie przypadłości można zwalczać za pomocą lawendy?\nLawenda, jako flora lecznicza, wykorzystywana jest przede wszystkim w aromaterapii. Z lawendy mogą korzystać te osoby, które poszukują naturalnego sposobu na uspokojenie, tudzież ci, którym życie utrudniają bolesne skurcze. Olejek lawendowy ma z kolei właściwości dezynfekujące, jest zatem z powodzeniem stosowany przy problemach ze skórą.\nWarto też pamiętać, iż lawenda może się znakomicie sprawdzić jako przyprawa. Jej liście są doskonałym dodatkiem do posiłków z mięs, ich obecność nierzadko uwzględniają również przepisy na zupy i potrawy z rybą w roli głównej. Liście lawendy można też dodawać do wielu sałatek, dzięki czemu staną się one jeszcze smaczniejsze i zdrowsze.\nLawenda jest jedną z popularniejszych roślin wywodzących się z rejonu Morza Śródziemnego. Dzisiaj jej uprawy napotkać można w niemalże całej Europie, m. in. w Polsce, w której już dawno zdobyła olbrzymią popularność jako flora lecznicza.\n← Adekwatny rodzaj reklamy\nNiesamowita aparycja →


Włosy rozjaśniamy i o życiu gadamy -część V - Strona 87 - Wizaz.pl\n2011-01-25, 12:43 #2581\nnie wolno dotykac wlosow jak sa mokre reczkami a tym bardziej ugniatac tylko koszulka bawelniana badz pielucha lub recznikiem bawelnianym\ndziewczyny momento zaraz podam info bo jest tego tyle ze nie moge ogarnac..\nOjjj, no to może to to. Następnym razem zrobię koszulką bawełnianą, czytam ten wątek regularnie ale widocznie gdzieś mi umknęło Dziękuję za odpowiedź\n2011-01-25, 12:50 #2582\nprinceska zrób stockholmem bo sama jestem ciekawa jak wyjdzie\nadzi właśnie o tym samym pomyślałam :jakim szamponem najlepiej zmyć te silikony ? dobre pytanko cascada czekamy na odpowiedz\nja też będę robić włoski koło 10 lutego to może znów zróbmy wspólne farbowanko i podzielimy się zdjęciami i opisami co i jak\ndziewczynki dziś chyba ostatni dzień konkursu na uśmiech dziecka więc jeśli jeszcze ktoś może to prosimy o piąteczki\nto możemy się umówić na wspólne farbowanie,bo ja też planuje tak na 10 lutego\n2011-01-25, 12:55 #2583\ndziewczyny nie bede sie bawic w wypisywanie szamponow i odzywek tylko po prostu polecam wam blog zakreconej wizazanki malgosi i tam znajdziecie wszystkie info bo takich szamponow z sls to od a-z jest duzo\nhttp://wizaz.pl/forum/blog.php?b=7671 kogo zainteresuje ten temat ten tam znajdzie doslownie wszystko na temat silikonow slsow i produktow z nimi i bez\nCzas edycji: 2011-01-25 o 12:56\n2011-01-25, 12:58 #2584\nJejku dziewczyny współczuje. Jak sobie przypomnę ile to nauki było i jakie stresy.. brr. cieszę się, że mam już to za sobą. Natomiast wam życzę weny do nauki i samych dobrych ocen\nCascada świetna ta rozpiska. Teraz i tak używam Johnsons baby dla dzieci. Ale zaraz popatrzę w maskach co tam się ciekawego kryje\nJa to myślałam, że silikon to jest tylko dimethicone i tak zerkałam na kosmetyki.. a tu tyle tego\nBlog super, taka skarbnicza wiedzy ;P\nCzas edycji: 2011-01-25 o 13:14\n2011-01-25, 13:04 #2585\nja też chce farbować 10 lutego znowu sie szykuje wspólne farbowanko???\n2011-01-25, 13:05 #2586\ntrzeba tylko wiedziec jaki czym zmyc i nie ma problemu i na tym polega ta cala idea z tymi silikonami\nCzas edycji: 2011-01-25 o 13:13\n2011-01-25, 13:11 #2587\nMoże szykuje się wspólne farbowanie\nJa czekam na wieści cascady czym Ona maluje\n2011-01-25, 13:15 #2588\nno ja tez czekam\npoza odrostem zamierzam odswiezyc reszte na dlugosci bo niektore pasemka zwlaszcza pod spodem ciemniejsze sa musze wyrownac kolorek\n2011-01-25, 13:19 #2589\nDopytaj też z jaką wodą Ci robi.\nMoże i ja się skuszę na Glodwella ale to tylko w salonie, u nas nie ma sklepu z Goldwellem, a przez internet nie chce mi się zamawiać.\nJa szła bym do fryzjera i tak po 10 lutym więc do tego czasu mam nadzieję że dasz znać i napiszesz same konkrety\nA w ogóle przeszłam się po sklepach i w sumie nic ciekawego nie ma.\nNawet z nowych kolekcji, na które szczególnie zwracałam uwagę.\nPóki co nie ma na co patrzeć.\nKupiłam tylko jakieś kosmetyki które miałam kupić i tyle.\nCzas edycji: 2011-01-25 o 13:24\n2011-01-25, 13:24 #2590\nagatko oczywiscie zapytam chyba powinna mi powiedziec bo to przeciez zadna tajemnica\nsama jestem ciekawa ktorym kolorem mam robione z tej palety goldwella\nja zamierzam isc w tym tyg albo na poczatku przyszlego ..bo spory odroscik juz mam..\n2011-01-25, 13:26 #2591\nI trzeba bylo tak od razu. Dzieki swietny ten blog\nA ile znajomych gosci sie na nim juz pojawawilo.\nCzas edycji: 2011-01-25 o 13:28\n2011-01-25, 13:28 #2592\nNajwyżej powiesz że koleżanki z PL chcą zrobić tak samo i już\nCiekawa jestem tego Goldwella szczególnie że słyszałam że farba jest dość dobra\n2011-01-25, 13:34 #2593\nno dokladnie szukalam zeby wszystko bylo razem napisane bo zakrecone posiadaja u siebie takie rozne ciekawostki\nmozliwe ze dobra tym bardziej ze 1 raz od tylu lat bede robic poprawke calosci bo mam nieco ciemniejszy dol sciemnialo mi chyba przez olejowanie i te odzywki z olejami joanna fioletowa nie rusza tego bo wiadomo oleje wnikaja w uszkodzenia wlosa wypelniaja go\nkiedys jak prostowalam robione mialam colorsynciem matrixa i efekt byl chlodniejszy mam foto po nim wlasnie w prostych w galerii ..teraz po goldwellu efekt jest cieply sloneczny prawie jak w avatarze u shakiry\nCzas edycji: 2011-01-25 o 13:36\n2011-01-25, 13:36 #2594\nno to najwidocznie tak\n2011-01-25, 14:08 #2595\nobejrzyjcie... smutne ale prawdziwe\n2011-01-25, 14:36 #2596\npatrzcie co znalazłam w poczekalni na demotach http://demotywatory.pl/2619141/BLOND-TO-NIE-KOLOR\n2011-01-25, 15:07 #2597\nDziewczyny już dawno nie wklejałam nic na poprawę humoru,a więc nadeszla pora\nCzas edycji: 2011-01-25 o 15:10\n2011-01-25, 15:45 #2598\nhahah dobre noga az sama skacze :ha haha:\n2011-01-25, 15:48 #2599\nznam to hicior weselny ... a teledysk nieźle się zgał hehe\n2011-01-25, 15:55 #2600\nJak to zobaczyłam to od razu mi się przypomniało, dzisiaj mieliśmy taki ubaw w firmie bo szef kupił nowy czajnik do biura, i stwierdził, ze jak go zobaczył to musiał go kupić.\nBo czajnik jest granatowy i ma białą pokrywkę i dno i rączkę, a jak się naleje wody i zacznie się ją gotować to ta granatowa część robi się różowa no i się śmiałam czy w ten sposób chce mi coś przekazać na temat moich włosów\n2011-01-25, 16:10 #2601\nno to niezły ten czajnik ja mam kubek co jest czarny a jak sie go zaleje wrzątkiem robi się biały\n2011-01-25, 16:21 #2602\nDziewczyny wstawiam włosięta i warkoczyk,który robiłam 30 minut\nSDC14322.jpg (45,9 KB, 85 załadowań)\n2011-01-25, 16:26 #2603\nTen kolor to bezowy blond a więc 10.13 lub 9.13 w zalezności od palety i producenta- trzeba sobie testerki obejrzeć i zdecydować.\nJa bym brała 10.13 bo łatwiej leciutko przyciemnic niż potem robić kapiel żeby rozjaśnić.\nA w ogóle dziewczyny!\nMoja Lola od tygodnia ma cieczkę, chyba wam nie pisałam...\nMasakra jaka przylepa z niej sie zrobiła Ciągle wlazi mi na kolana i brudzi mi ubrania.\nAle tak to mieszkania nie brudzi- non stop sie wylizuje a jak jej kapnie na płytki to też od razu sama sprząta Także nie jest tak strasznie jak sie bałam. Spacery są koszmarne bo ciągnie na smyczy i lata jak opętana, wącha psie siuśki i robi cuda, ale o dziwno psy sie nią nie interesują, jeden tylko chciał ją tam lizać...\nTak powinno być? Ona jest jeszcze za młoda czy to w 2 tyg. będzie gorzej, bo zaczna sie amory?\nKąpiel i tak bede musiała zrobic prawdopodobnie bo od połowy mam za ciemne te włosy jeszcze mimo wszystko.\nA nie orientujesz sie czy jakas drogeryjna farba o tym odcieniu jest poza L'orealem i Garnierem? Bo L'oreal nawet jakbym kupiła to teraz bede musiała sama farbke nakładac wiec w 10 minut sie nie wyrobie. A garnier ma tylko 9.13...\nTeż sie pisze na wspólne Albo bede robić 5-tego, albo tego 10-tego z wami\nAno i zdałam 5 w indeksie To drugie to nie wiem na ile ale raczej zdałam, tylko szkoda ze babka wziela nam indeksy i zostawi w dziekanacie juz z powpisywanymi ocenami\n2011-01-25, 16:26 #2604\ntaka piekna twarza wstawiaj do klubu naszego ten sposob stworzymy nasza twarzowa galerie bedziemy sie widziec nawzajem\nja tylko musze odrosty doprowadzic do porzadku i tez sie wstawie\njak myslicie dziewczyny dobry pomysl wymyslilam??????????\na warkoczyk super bardzo mi sie podoba tez sobie robilam kilka razy tyle ze ja mam wysokie czolo i wydaje sie lysa przez to\nCzas edycji: 2011-01-25 o 16:28\n2011-01-25, 16:27 #2605\nKurcze rób Stockholmem! Super ci pasuje taki jasny chłodny kolorek\n2011-01-25, 16:27 #2606\nniesamowicie!!! no i super kochana a kto włosy ci podcinał???\n2011-01-25, 16:32 #2607\nteraz się zastanawiam między Stockholmem,a C12\ndziękuję,a podcinałam sama\n2011-01-25, 16:57 #2608\nhej mam farbke ta ponizej fotka śmigam do łazienki na farbowanko kochane trzymajcie kciuki plissssss.....napisze po farbowanku buziole\ntym.jpg (14,8 KB, 15 załadowań)\n2011-01-25, 16:57 #2609\nrewelacja aaa jeszcze jedno pytanko czy te wlosy co kupilaś http://allegro.pl/wlosy-naturalne-re...427554558.html\n2011-01-25, 17:03 #2610\nale piekna fryzurka czemu ja nie umiem tak zrobic\ntrzymam kciuki, jestem ciekawa efektu