Pod tym samym niebem: Seans spirytystyczny, czyli druga rocznica istnienia bloga…\nAutor: Olga Jawor o czwartek, października 02, 2014\nGosianka Wrocławianka czwartek, 02 października, 2014\nOleńko, ja duchem nie jestem, ale pozwolę sobie pogratulować ci z całego serca drugiej rocznicy oraz tego, że twój blog to istne cudo, gdzie człowiek może odpocząć, nasycić się Twoim literackim kunsztem i pożyć trochę innym życiem. Podziwiam niezmiernie i bezustannie!\nPozdrowienia dla Twojej drugiej połówki znalezionej nieważne jak, ważne że! :)\nOlga Jawor piątek, 03 października, 2014\nGosienko droga! Z krwi i kości jesteś cud - dziewczyną, a duch Twój pełen dobroci, delikatności i empatii promieniuje na resztę blogowego świata i uczy m in. wrazliwego, rozumnego podejscia do swiata zwierząt.\nCieszę sie bardzo, ze masz ochotę by wpadac do mnie, że w mnogości swych zajęć znajdujesz na to czas.\nOboje z Cezarym serdeczne mysli Ci zasyłamy, wszystkiego dobrego życząc!:-))♥\nartambrozja czwartek, 02 października, 2014\nOlgo, kolejnych lat blogowania - życzę z całego serducha:)) wpadam do Ciebie bardzo często, choć nie zawsze skomentuje, przyznaje się szczerze.\nWpadam, poczytać, bo piszesz tak jak lubię, czasem czuje się jakbym czytała swoje myśli, spostrzeżenia.\ndziękuję, ze jesteś :*\nBardzo dziękuję Artambrozjo za pamięc i serdeczne zyczenia!:-))*\n(Wiem, że wpadasz, bo widzę adres Twego bloga pojawiajacy sie w moich statystykach - nie jesteś więc bynajmniej anonimowym duchem)!:-))\nCieszę sie, ze jest miedzy nami podobieństwo odczuwania i zrozumienie!Naprawdę dobrze to wiedzieć!\nŚciskam Cie serdecznie!:-))♥\nLidia czwartek, 02 października, 2014\nGratuluję Wam rocznicy :)) I kolejnych życzę :))\nTo chyba tak jest, że wielu tylko czyta, a nie komentuje - u mnie też. Co zrobić ;) Ale moze ktoś się u Ciebie ujawni w końcu??\nCo do internetowych znajomości - to już wiele razy wspominałam, ale napiszę po raz kolejny, że ja z moich Chłopem też przez Internet się poznaliśmy. A jesteśmy z tego samego miasta :))\nSerdecznie dziękujemy Lidko droga za Twoje gratulacje, zyczenia i życzliwą, obecnośc na naszym blogu!:-))\nZ tego, ze wiele osób czyta tego bloga naprawde bardzo sie cieszę, bo nie piszę do ściany. A z okazji drugiej rocznicy blogowania zapragnełam dowiedziec się kim są owi liczni, anonimowi czytelnicy, oswoic ich jakoś, osmielic, przywitać się po prostu. I cudownie! Bo widzę ponizej, iz parę osób nie ujawniających sie do tej pory osób odezwało się w odpowiedzi na mój zartobliwy apel!Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona!\nA co do poznawania sie przez Internet, to jak widac z Twojego i mojego przykładu nie taki diabeł straszny!:-))\nCałusy gorace zasyłam Lidko i serdecznosci wiele o chłodnym poranku!;-))♥\nStardust sobota, 04 października, 2014\nJa i Wspanialy to tez internetowe malzenstwo:))) Juz nam dziewiec lat stuknelo i nic sie nie zmienilo, a jesli... to na lepiej:))\nCzyli dojrzewacie razem jak te późne - najlepsze, najbardziej soczyste jabłuszka! I my tez, Star! Dojrzewajmy tak nieustannie i smakujmy z radością to wspólne zycie ile sie da! Wszystkiego dobrego, kochani!:-))*\nLidia niedziela, 05 października, 2014\nSporo takich internetowych małżeństw jest, wbrew temu, co się pisze i mówi. My skończyliśmy ósmą klasę i jest ok. :) Mam nadzieję, że również i my dojrzewamy, jak te późne jabłuszka ;) Czego i sobie i Wam dziewczyny życzę:)\nOlga Jawor poniedziałek, 06 października, 2014\nOby nam wszystkim sie darzyło, zdrowie dopisywało i by los dobrych ludzi na naszej drodze stawiał! A dojrzewać będziemy w spokoju i promieniować szczęściem, które w każdym wieku jest mozliwe! Całusy sle Wam jabłuszkowe, drogie dziewczyny - Lidko i Star!:-))*\nemka czwartek, 02 października, 2014\nczytając Ciebie i Lidię aż boję się przyznać, że jak ja z moim chłopem się poznałam to jeszcze internet nawet nie istniał! ło matko...\na ja, ponieważ duchem nie jestem, to tylko buziaki rocznicowe zostawiam i znikam zostawiając pole dla ujawniania się tych nieznanych :)\naczkolwiek z doświadczenia wiem, że czasem lepiej nie wiedzieć... błoga nieświadomość nie jest taka zła ;)))\nCałuję :***** ♥♥♥\nAle gdyby istniał ten Internet, to kto wie?! Przecież wszystko jest dla ludzi, nieprawdaż kochana Emko?!:-))\nDuchem nie jesteś, ale duszą serdeczną, wrazliwą, ciepła i uczuć pełną. Dlatego z uwagą i wzruszeniem czytam Twoje posty na Twoim blogu oraz komentarze na moim.\nCałusy gorące zasyłam w Twój świat i duzo zyczliwych mysli, ciesząc się, iz mogłyśmy na siebie trafic w tej internetowej mgle!:-))****♥\nOlu, ja jestem jednym z tych duchów, nie komentuję na Twoim blogu, zresztą na zadnym, oprócz Gosiankinowego. Lubię tu poczytać i pooglądać zdjęcia, lubię atmosferę jaka panuje na Twoim/Waszym blogu. Prowadzicie takie życie o jakim marzę,w zgodzie z naturą, w przyjażni z ludżmi i zwierzętami. Życzę Wam dalszego, dobrego życia. Marysia\nWitaj serdecznie, Marysiu! Cieszę się i wdzieczna jestem, ze sie odezwałaś, że napisałaś dlaczego tu zaglądasz! Naprawdę miło mi gościc Cię na tym blogu, na tym duchowym kawałku naszego z Cezarym świata!\nZ całego serca dziękujemy za Twoje serdeczne zyczenia i obecność! I także wszystkiego dobrego Ci zyczymy, majac nadzieje, iz nadal będziesz nas odwiedzać, czytać a moze i odzywać sie od czasu do czasu!:-))*♥\nkatarzyna zażembłowska piątek, 03 października, 2014\nDzień dobry.Jedną z ukrytych czytelniczek jestem ja.czytam Pani bloga już od kilku miesięcy.Oczywiście cofając się od samego początku.Jestem zachwycona tym blogiem czyta się go jak najlepszą książkę (a przeczytałam w życiu ich naprawdę wiele ).Już kilka razy chciałam tu coś napisać ale zawsze to za mało czasu ,to nie wiadomo co napisać .dopiero ten post mnie zmobilizował.sama nie prowadzę bloga,ale mam swoje ulubione ,do których często zaglądam.Tematyka Pani bloga jest mi bliska ponieważ mamy z mężem gospodarstwo rolne na mazurskiej wsi.Zresztą pochodzę ze wsi.Pozdrawiam Panią bardzo serdecznie i mam nadzieję,że w dalszym ciągu będę mogła ' podglądać pani życie ' teraz już nie jako tajemniczy gość;a po prostu znajoma?\nOlga Jawor sobota, 04 października, 2014\nDzień dobry Kasiu! (zwracam sie tak bezceremonialnie po imieniu i o to samo Ciebie proszę, gdyż w blogosferze panuje ten miły zwyczaj bezpośredniości i luzu, takiż sam zresztą jak w życiu codziennym w Australii - nikt tam sobie nie paniuje i dobrze!).\nWitam Cię tu serdecznie i cieszę sie, że sie odezwałaś i odpowiedziałaś co nieco o sobie. Dostrzegałam oczywiście Twój "znaczek identyfikacyjny" umieszczony wśród obserwatorów tego bloga i byłam ciekawa któż zacz ta Pani Katarzyna!:-)) Teraz już trochę o Tobie wiem, za co Ci dziękuję ! Mazury! Piekna kraina a nigdy tam nie byłam! Daleko to stąd a czasu na podróże nie ma. Sama zresztą wiesz, jak to jest, gdy się mieszka na wsi i ma sto pięćdziesiąt obowiązków na głowie, prawda?Miło mi bardzo, że lubisz czytać tego bloga, że dałaś mi o tym znać.Znacznie lepiej mi sie pisze, jesli wiem do kogo trafiają teksty i jaki jest ich odbiór. Dlatego "podglądaj" sobie tego bloga kochana ile chcesz juz jako znajoma Kasia z Mazur! Może kiedys sama zdecydujesz sie założyć własnego bloga i dzięki temu internetowemu pamiętnikowi Twój świat stanie sie bliższy innym?\nPozdrawiam Cię serdecznie i pieknej jesieni mazurskiej zyczę!:-))*♥\nerrata czwartek, 02 października, 2014\nTwój blog to prawdziwa dla ducha uczta, nie dziw się więc, że owe duchy w tak wielkiej liczbie przyciągasz:))).\nWiesz, Oleńko, ja wczoraj też miałam na końcu języka, to jest klawiatury prośbę o takowe ujawnianie się. To chyba powszechna praktyka obowiązująca w blogosferze - takie anonimowe czytanie. Nie wszyscy mają ochotę, albo potrafią założyć sobie komentatorskie konto.\nWażne, że ktoś to czyta i z tego się wszyscy cieszmy.\nMuszę przy tej okazji napisać, że należysz do tych właśnie osób, które już na samym początku zidentyfikowałam jako swoje "dobre dusze". Dziękuję za Twoją empatię i okazywane wszystkim przyjaciołom ciepło. Gratuluję pięknej rocznicy i wyrażam gorącą nadzieję na więcej takich rocznic.\nJak miło wiedzieć, że poznaliście się przez internet. Ja mam same sukcesy, jeśli idzie o poznanych w taki sposób ludzi. To moi wspaniali przyjaciele i koledzy.\nA propos uczty, to czasem miałąbym ochotę wyprawic taka prawdziwą, pełna smakołyków z mojego ogrodu i warzywnika ucztę, na która zaprosiłabym najfajniejszych, pozanych przez bloga czytelników. Niemozliwe jest to raczej, ale mozna sobie wyobrazic przynajmniej, ze na pewno sympatycznie i rodzinnie by nam razem było!:-))\nTo prawda Errato, że to norma w Internecie - by czytac wiecej niż sie pisze. Sama też zresztą tak robię, bo przecież nie jestem w stanie skomentowac wszystkiego, wszystkim. Ale od czasu do czasu warto sie jednak odezwać, żeby dać znać piszącemu, ze się jest i ze jego pisanie ma dla nas jakąś wartosć i sens...\nJednak troszke więcej nieznanych mi wczesniej osób sie odezwało pod tym postem. Moze jeszcze sie ktos ujawni. Strasznie sie tym cieszę, bo widzę, ze przewaznie czytajacy mnie ludzie milczą nie z powodu antypatii, lecz cichej, często niewyrażalnej słowami sympatii dla tego bloga i jego autorów.\nDopiero była Twoja rocznica, teraz jest nasza.Naprawdę miło być razem i przesyłać sobie w ważnych chwilach ciepłe mysli i zyczliwe słowa.\nStrasznie sie ciesze, że mogłyśmy rok temu sie poznać i od tej pory bywać u siebie, jak w przyjacielskim domu!\nInternet potrafi wnosic w zycie wiele dobra!\nŚciskam Cię gorąco Errato i w imieniu swoim oraz Cezarego mnóstwo zyczliwych mysli zasyłam oraz podziekowań za Twoją rozumna, ciepła obecnosć!:-))*♥\nHej hej tu kolejna anonimka z Chicago ktora lubi poczytac popatrzec na piekne fotki ale nie komentowac\nps sorki za brak kropek i przecinkow laptok mi strajkuje\nWitaj serdecznie Gosiu! Bardzo miło Cię poznać! Bardzo sie ciesze, że zdecydowałąś sie odezwać!Od tej pory nie bedziesz juz dla mnie jednym z wielu anonimowych, tajemniczych duchów, lecz zyczliwą czytelniczką z Chicago! Tym samym zmniejszamy magicznie odległosc między nami i mozemy uscisnąc sie wirtualnie, czując bliskosc duchową!\nPozdrawiamy Cię serdecznie Gosiu i wszystkiego dobrego zyczymy!:-))*♥\nAnna Maria P. czwartek, 02 października, 2014\nSporo osob zaczyna kariere blogowa wlasnie na jesieni i jubileusze sypia sie, jak z rekawa. Moj tez bedzie niedlugo. :)\nJa juz sobie nie wyobrazam zycia bez Waszego bloga i jestem na nim z Wami chyba od poczatku, komentujac zawziecie, wiec to nie ja jestem tym eterycznym duszkiem, a ino wielka baba. :)))\nCezary!!! A pojdziesz no tu i napiszesz cos, czy mam Ci pomoc i na rozped dac? :) Tak raz na pol roku moglbys sie poswiecic, a nie ciagle w traktorach grzebac.\nKochani, zycze dalszych owocnych lat blogowania, bo jest u Was co czytac. :***\nJakzebym mogłą zapomnieć o Twojej rocznicy Anusiu, tym bardziej, ze w zeszłym roku udało mi sie z tej okazji wygrac u Ciebie piekne upominki?! Twoje obrazki stoją odtąd na meblach w pokoju goscinnym i wspaniale go ozdabiają. Natomiast mydełko figowe oszczędzam na ciezkie czasy i wącham je sobie z przyjemnością co dnia!:-))\nStrasznie sie ciesze, że jestes zawsze blisko, pisząc i odwiedzajac tego bloga jak wierny, zyczliwy Przyjaciel.Dziękuję Ci za to kochana z całego serca!:-))\n(Cezary zbesztany tak świetnie przez Ciebie moze weźmie sobie w koncu do serca Twoje słowa i zimą cos na blogu wyprodukuje. Namawiam go zresztą do tego od dawna!)\nAneczko! Całusy zasyłamy Ci gorące, głaski dla Twych kochanych podopiecznych oraz najlepsze zyczenia pomyslności, zdrowia i pogody ducha!:-))*♥\nLoona piątek, 03 października, 2014\nOlu Kochana! Jaka piękna rocznica! Gratuluję i jeszcze wielu-setek-tysięcy-milionowych postów życzę! :)\nA co do znajmomości internetowych, jesteś następnym przykładem udanego związku :) W moim otoczeniu można zlaleść również kilka par, które poznały się dzięki internetowi i są po prostu szczęsliwe! :)\nDroga Sylwio! Z całego serca dziękuję za Twoje serdeczne słowa i zyczliwą obecnosc na tym blogu! Ciesze się, że w nie tak wcale zamierzchłej przeszłosci mogłyśmy sie poznać i odtąd bywać w swoich światach, przenikając sie myslami i ciepłymi uczuciami.\nMysle, że coraz wiecej par będzie poznawać sie przez Internet. Tak to jest, gdy zabiegani i pełni trosk coraz mniej czasu mamy na nawiązywanie znajomosci w realu.Jednak wciaz w nas wiele marzeń i nadziei. A Internet potrafi je urzeczywistniać!\nŚciskamy Cię Sylwio -Loono serdecznie i dużo dobrych życzen zasyłamy!:-))*♥\nAlis piątek, 03 października, 2014\n:)))) niech będzie, na Twoją prośbę. Od niedawna podczytuję, zachwycona jestem.\nPozdrawiam i dobre myśli posyłam. Powodzenia a.\nHip, hip, hurra! Ogromnie mi miło, że sie odezwałaś Alis. Jak fajnie móc Cię poznać i wiedzieć, że czytasz z życzliwością i sympatią. Dziekuję z całego serca! Naprawdę! Warto chyba czasem wyjśc z tej mgły. Warto, wiedzieć, że za nia kryją sie ciepli, serdeczni ludzie i ich ciekawe światy.\nOboje z męzem pozdrawiamy Cie gorąco wdzięczni, ze do nas wpadasz! Zapraszamy serdecznie do kolejnych odwiedzin i odezwania sieod czasu do czasu, jesli oczywiście najdzie Cie na to ochota!:-))*♥\nzgaga piątek, 03 października, 2014\nZe mnie taki ,,pół-duch''. Odwiedzam często, komentuję rzadko, ale z okazji rocznicy powielenia życzę|!\nDzień dobry Zgago, serdeczny pół-duchu!:-)) Tak, to prawda, rzadko sie tu odzywasz ,ale jednak czasem tak. Z czego po prostu sie cieszę i doceniam (pamiętam np. Twój fajny wierszyk przy pisaniu naszego żartobliwego, wiosennego, megapoematu blogowego!).\nPozdrawiamy Cie z Cezarym bardzo serdecznie i dziekujemy, ze odwiedzasz nasz wirtualny świat! Wszystkiego dobrego!:-))*♥\nAalex BBB piątek, 03 października, 2014\nDługo byłam duchem, niedawno postanowiłam się zmaterializować i bardzo się z tego cieszę. Nie tylko na swoim blogu działasz cuda, rozsiewasz optymizm i radość, ale też swymi komentarzami wnosisz coś fajnego i ciepłego w blogi innych (np. w mój :D). Niech Wasze marzenia się spełniają, niech w Waszym "obejściu" zawsze szczęście gości, niech Wam wciąż przybywa czytelników, a pomysłów i radości z pisania nigdy nie zabraknie, bo uszczęśliwiacie innych :)\nA ja bardzo się cieszę Aalex, iż wreszcie sie zdecydowałaś zmaterializować i bywaćodtąd serdecznym, jawnym gościem w naszych stronach. Zawsze uważnie czytam i doceniam Twoje komentarze. Lubie tez zaglądać na Twojego bloga, gdzie tak duzo sie dzieje i tyle z niego bije energii i radosci zyciowej oraz ciepłego, rozumnego zamyslenia.\nDobrym słowem mozna zdziałać naprawdę wiele. Jak i złym, niestety. Ale tyle jest zła, smutku i niesprawiedliwości na tym świecie, iż uważam, że powinnismy robic co w naszej mocy by zmniejszych bezmiar tych niedobrych rzeczy. Ocieplajmy, otulajmy nasze rzeczywistości pozytywną mysla, słowem i działaniem. Starajmy sie pielęgnować w sobie i zachowywać póki się da te ufne, pełne wiary w dobro i zyczliwośc ludzką dzieci!\nOboje z Cezarym pozdrawiamy Cię Aalex serdecznie i wszystkiego dobrego życzymy Tobie oraz Twej rodzince!:-))*♥\nKlarka Mrozek piątek, 03 października, 2014\ngrzejemy się w Waszym cieple podziwiając pracowitość, optymizm i umiejętność widzenia i pokazywania niezwyczajnej zwyczajności i czasem brakuje słów, by cokolwiek napisać w komentarzu, chyba tylko - dziękuję, że piszesz!\nDziękuję Ci Klarko za Twoje ciepło i zyczliwość. Za to, ze zaglądasz do nas i dzielisz się przemysleniami. Cieszę się również, że mogę odwiedzać Ciebie na Twym blogu i czytać Twe ciekawe, pełne wrażliwości i poczucia humoru posty.\nCzasem rzeczywiscie tak jest, że chciałoby sie komus coś życzliwie napisać, ale ni stąd ni zowąd brakuje słów. Potem jednak w końcu cos sie w głowie odblokowuje i wreszcie przychodzi wolna, sprzyjająca chwila i uchwytna nareszcie, godna wyrażenia słowem myśl...\nWszyscy zyjemy w niezwyczajnej zwyczajności. Wszyscy pleciemy powoli i wytrwale wartocz naszych dni. Czasem uda sie w niego wpleśc lsniące srebrem nitki magicznego, babiego lata, zachwycić sie i chcieć sie z innymi tym zachwytem podzielić...\nOboje z męzem pozdrawiamy Cię Klarko bardzo serdecznie i wielu radosci z pisania zyczymy!:-))*♥\nilona lisiecka piątek, 03 października, 2014\nKochani następnych rocznic życzę, Cezary może znów z czasem przekona się do bloga, poczyni jakiś wpis od czasu do czasu :)\nPopatrz Olu jak to zleciało dwa lata ....kawał czasu, już się jest na takim etapie gdzie można dostrzec kto jest kim, co jest szczere a co nie, pamiętam naszą rozmowę, mamy podobne rozczarowania, ale trwamy nie daliśmy się zdeptać.\nŻyczę Ci aby Twoje marzenie, się w końcu zrealizowało, trzymam mocno za nie kciuki :)\nDzień dobry Ilonko kochana! Ogromnie sie ciesze, ze się odezwałaś! Chyba dawno Cię u nas nie było (a moze wpadałas, tylko mnie statystyki tego nie pokazywały...?). Nieważne! Wazna jest odczuwalna bliskość i zyczliwosć między nami!\nKupę masz teraz roboty i myslenia w związku z czekającą Was wielką zmianą zyciową. Wyobrażam sobie w jakim napięciu zyjesz i jak wiele spraw musisz pozamykac, by móc zacząć tę wymarzoną. Kibicuję Ci z całego serca i zycze jak najlepiej! Warto, warto iść za najbardziej nawet szalonymi marzeniami. Póki zycie trwa nigdy nie jest na nie zapóźno!\nNasz blogi twają i przechodzą w miedzyczasie przez rózne zawirowanai i sztormy. Poznajemy wiele nowych osób. Niektóre znikają bez wieści. Tak to jest...Ale w tym internetowym świecie naprawdę mozna znaleźć pokrewne dusze i ogrom zyczliwosci. Przekonuję sie o tym co dnia!\nDziekuje z całego serca za Twoją pamięć i ciepłe zyczenia! Nadal ośmielam sie wierzyc, ze moje marzenie kiedys sie w koncu zrealizuje.\nPozdrawiamy Cię oboje bardzo, bardzo gorąco i trzymamy kciuki za powodzenie Waszych wspaniałych zamierzeń!:-))*♥\nOlu pieruńskie statystyki trzeba złożyć reklamację :) jeszcze tak nie było żebym Twojego posta nie przeczytała, nieraz z opóźnieniem , ale zawsze :)\nIle razy mam chwilę zwątpienia czy podołamy, myślę często o Was, że jak Wam się z dalekiej Australii udało znaleźć swoje nowe miejsce na dalsze życie to nam też, tego się trzymam, też korzenie zapuściliśmy, ale czas je zerwać by zapuścić nowe.\nSzalone marzenia to prawda, zawsze miałam gorącą głowę, musiałam ją nieraz studzić, bo realizm był taki a nie inny, ale powiedziałam sobie teraz albo nigdy ...stąd jak napisałaś kiedyś moja kula teraz ruszyła, byle nie za wolno ani za szybko ....\nCo do statystyk i w ogóle działania bloggera, to nawala toto tak często, że ręce opadają! Ale dla mnie najwazniejsze jest to, ze odwiedzamy sie wzajemnie nawet jesli nie mamy czasu robić tego blogowo, to myslami na pewno.Musimy znaleźc kiedyś czas i znowu sobie dłużej pogadać!:-))\nNiechże toczy sie ta Twoja kula w odpowiednim tempie i oderwie Cie nareszcie od tego, co Ci skrzydła podcinało.Fruń kochana ku tym szalonym marzeniom. A wierzę Ilonko, ze pofruniesz wysoko i śmiało przy boku mając wspierającego Cię we wszystkim kochanego męża! trzymam za Was kciuki!:-))*\nOrszulka piątek, 03 października, 2014\nPrzez jakis czas takze bylam cichutka czytaczka Waszego bloga. Nabieralam smialosci :)\nDziekuje, ze moge tu byc :)\nPozdrawiam serdecznie dwoje szalonych, sympatycznych dziwakow, ktorzy dwa lata dziela sie z nami swoja wrazliwoscia i cieplem :)\nDzień dobry, Orszulko kochana!:-))\nTo chyba tak jest, ze wiekszosć z nas najpierw jest takim cichym podczytywaczem a potem osmiela się i przechodzi na wyższy poziom znajomości. Rozumiem to i raczej nie napieram na nikogo, by wbrew sobie cos robił. Na kazdego przychodzi przewaznie pora by sie w koncu odezwać. A potem juz to leci jakos naturalnie i normalnie. Tutaj, z okazji rocznicy blogowej wyjątkowo ośmieliłam sie poprosic internetowe duchy o ujawinienie się. I pare z nich to zrobiło. Co mnie zaskakuje i raduje bardzo!\nCieszę się Orszulko, ze przychodzisz i dzielisz sie z nami swym ciepłem i zyczliwoscią. Jesteśmy dzieki temu blisko, w zrozumieniu, odczuwaniu, codzienności. I to jest piekne!\nPozdrawiamy Cię Orszulko gorąco i zasyłamy moc dobrych zyczeń!:-))*♥\nRogata Owca piątek, 03 października, 2014\nSerdecznie gratuluję rocznicy i wielu , wielu takich rocznic życzę Wam, Kochani. Bardzo się cieszę, że Was znalazłam w tym wielkim blogowym świecie. Niech marzenia nasze się spełniają, niech zdrowie dopisuje. Wszystkiego najlepszego!\nPrzez internet poznałam wielu cudownych ludzi.\nZ całego serca dziękujemy Ci Owieczko za gratulacje i pełne życzliwości życzenia! i my cieszymy sie, że nas odnalazłaś, ze odnaleśliśmy sie wzajemnie. To jest takie piekne, czarodziejskie nieco uczucie wiedziec, że po całej Polsce, po całym świecie mozna wędrować wirtualnie napotykając tak kochanych i mądrych jak Ty, wrazliwych ludzi. Można sie też w końcu poznawać realnie. I nie rozczarowywać się, poznawszy sie najpierw duchowo a Internet świetnie takie poznanie od strony dusz umozliwia. Wszystko przed nami - mam nadzieję. Póki zycie trwa!\nWszystkiego dobrego, kochana Owieczko!Serdecznosci moc zasyłamy i wszystkiego dobrego życzymy!:-))*♥\ngraszkowska piątek, 03 października, 2014\nJestem duch i nie duch. Czytam regularnie, czasami po trzy, cztery razy. Nie zawsze komentuje. Nie wynika to tylko z braku czasu, czasami wolę myśleć o Tym co napisałaś. Gratuluję rocznicy.\nPrawie cztery lata temu, na pewnym portalu prowadziłam bloga. Po roku postanowiłam go zamknąć i wtedy przyszedł krótki mail " szkoda, że zamknęłaś bloga, czytałem od początku, był niesamowity". Od tego jednego zdania wszystko się zaczęło. A później był telefon. Bogumiła głos był męski i spokojny. Pracowałam wtedy dźwigając po schodach ciężkie kartony, a on pomógł mi przetrwać tamten czas.\nNa kolejne lata dużo weny twórczej\nZ tego co napisałaś Graszko, to większosc z nas jest takimi duchami, nie duchami. Czasem rzeczywiście lepiej pomysleć dłużej, niz pisać byle pisać. A czasem jedno słowo napisane ważniejsze jest niż cały elaborat. Wszystko zalezy od człowieka, tematu, odzewu w sercu...\nTwój Bogumił pojawił sie w Twoim zyciu prawie w identyczny sposób jak mój Cezary. Podał Ci dłoń, gdy byłaś najwiekszej potrzebie. Pomógł wydźwignąc sie z dołka i nadał sens nowy codzienności. Nasi mężczyźni, niczym anioły opiekuńcze...Ale i my jesteśmy dla nich takimi aniołami. Myslę, że tylko wtedy ma to wszystko sens, jesli działa w obie strony. Los, czy jakakolwiek sprawcza siła postawiła nas na swojej drodze po to, by działo sie dobro. I ono sie dzieje.\nŚciskamy Cię mocno Graszko, pozdrowienia ciepłe zasyłając dla Ciebie i Twego Anioła!:-))*♥\nerrata wtorek, 07 października, 2014\nA nie mógł tak choć trochę fizycznie pomóc dźwigać kartony?:)))\nOlga Jawor środa, 08 października, 2014\nJakby był tak daleko jak mój Cezary to by nie mógł, choćby bardzo chciał!:-))\nA poza tym myslę, że samotnośc wiekszym bywa cięzarem niz wszystkie kartony świata...\nBarbara Wójcik piątek, 03 października, 2014\nDobrze, że napisałaś o waszej miłości i przygodzie. sama nauczam moich wychowanków, że przyjmuję wszelkie sposoby rozwiązania zadania, byleby prowadziły do poprawnego wyniku:-))))))))) A u Was ten wynik, widzę zasługuje na : celującą. Ja jako byt realny moze nawet Was kiedyś odwiedzę bo lubię " pozytywnych szaleńców" :-))))))) pozdrawiam jako byt namacalny, aczkolwiek lekko szalony:-)))))) I gartuluję wielu, wielu spraw!\nAch, czemuz ja nie miałam w swoim czasie tak mądrej jak Ty Basiu matematyczki w trakcie mej szkolnej edukacji!? Gdybym miała to o wiele smielszą i bardziej wierzącą w własne mozliwości byłabym osobą, a tak to wciaz wlecze sie za mną jakiś kompleks i lęk w podświadomości.\nCałe szczęście, że zostało mi trochę pozytywnego szaleństwa w sercu i dzieki niemu własnie moge porywać sie na smiałe, nie zawsze pewnie racjonalne czyny i przedsięwzięcia. Dzieki temu jestem tu, gdzie jestem a obok mnie jest ten własnie a nie inny człowiek!\nKochany bycie namacalny! I ja mam nadzieję, ze kiedys dane nam będzie pogadać oko w oko, uścisnąc i pospacerować razem, chłonąc wspólnie uroki okolicznej przyrody.\nBasieńko! Serdecznie dziekujemy za Twoje ciepłe słowa i za ogromna zyczliwośc, która płynie do nas z Twojej strony. Wszystkiego dobrego, kochana!:-))*♥\nŁucja piątek, 03 października, 2014\nA ja często myślę jaka u Was pogoda, czy macie chwilę by zasiąść pod czereśnią ...... po prostu weszliście pewnego dnia w moje życie i to dla mnie zaszczyt prawdziwy.\nTeż myslimy o Tobie, kochana dziewczyno...Są mocne niteczki porozumienia i bliskości między naszymi sercami.\nPod czeresnią już trochę za zimno na siedzenie, ale na spacerach z kozami to aż sie człowiek potrafi spocić, tak teraz szaleją w czwórkę!:-))\nBukowe liście szeleszczą łagodnie pod stopami, czekają na spacer, na ciche, serdeczne rozmowy...Łucjo, ciepłe myśli Ci zasyłam!:-))♥\nMili Państwo-wywołana przez panią Olgę ujawniam się :)Czytam z przyjemnością i życzliwością ,trzymając kciuki za Państwa wszelkie poczynania.Pozdrawiam Beata z Wrocławia\nUsmiecham sie od ucha do ucha do Ciebie, tak smiało ujawniona, miła Beato z Wrocławia! Dziekuję Ci za to, bo naprawdę lepiej mi sie pisze do kogoś, kto ma imię a nie jest tylko anonimowym, nieznanym i nieodgadnionym w intencjach oraz w preferencjach czytelnikiem. To trochę tak, jak w bezpośredniej rozmowie. Dobrze sobie czasem popatrzec prosto w oczy...\nPozdrawiam Cię serdecznie i zapraszam do dalszego czytania tego bloga oraz wyrażania swojej opinii, jesli miałabyś na to kiedykolwiek ochotę! Wszystkiego dobrego zyczymy Ci Beato oboje!:-))*♥\nTęczowa Dolina piątek, 03 października, 2014\nAnonimowi, prawdziwi, realni, nierealni....znajomi z bloga, czasami, z czasem, przyjaciele..Jak to w życiu..Różnie bywa..Ja sobie czasami wyobrażam jak Kto wygląda..ciekawy byłby taki test. ha, ha Tworzymy w swojej wyobrażni swoje wizje tej Osoby....Tam gdzie są zdjecia łatwiej..Ja poznałam już parę Osób w realu [ z bloga} To fajna chwila takie spotkanie....I cieszy ,ze te kontakty zostają..Myślę,że kieruje nami jakaś siła ,która powoduje z Kim nam już się dobrze pisze. spotyka na blogu:):):)\nNiektórzy chcą zostać Anonimowi..i to szanuję..choć podobnie jak Ty czasami jestem ciekawa Kto tam się kryje:):)\nPozdrowienia też dla Białej Kózki..tak ją nazywam sobie...\nNiech Blog służy Ci trak dalej w formie jakiej Ty najbardziej potrzebujesz:):):\nJola z różowej chmurki:):):)\nNie da sie poznac ze wszystkimi, którzy piszą na blogach. Życia by na to nie starczyło ani siły i kasy na te wszystkie rozjazdy i wyjazdy po całym świecie.Ale czasem mieszka sie blisko albo podrózując zawadzi sie o jakis zakątek, w którym mieszkaja znani dotąd tylko z Internetu ludzie. I wówczas wszystko jest mozliwe! Internet zbliża i oddala. Budzi tyle bliskosci, ale i tęsknoty, poczucia, że nie da sie tego wszystkiego poznac, ogarnąć, przeniknąć. Też sobie często próbuję wyobrazić, jak kto wyglada. No bo przeciez chociaż niewidzialni jak duchy, to jednak jestesmy osobami z krwi i kosci!\nCieszę się Jolu, iż mogłysmy sie poznać poprzez blogi. Duzo ciepła i dobra płynie z Twojej strony. Dziekuje Ci za to dziewczyno kochana! I wszystkiego dobrego Ci zycze!:-))*♥\n(A nasza Biała kózka bardzo powoli sie oswaja. I inne kozy z nią. Najwazniejsze, że nie jest juz samotna.)\nAlina Kuberska piątek, 03 października, 2014\nOleńko kochana od dawna jestem blisko Twojego nieba. Może nie zawsze zostawiam notkę, bo nadrabiam zaległości w czytaniu, kiedy ,mnie nie ma w domu. Kiedy tutaj pierwszy raz zajrzała, zauroczyły mnie Twoje opowiadania, a potem zaczęłam do ciebie pisać historie mojego życia. Nawet nie wiesz jak bardzo mi pomogłaś w tamtym czasie, kiedy było mi tak bardzo źle, gdyż odszedł ktoś bliski memu sercu a tez poznany przez Internet. .\nOd tamtej chwili jesteś mi bardzo bliska.\nTak ciepło opisujesz zdarzenia dnia codziennego,ze czytam z wielką przyjemnością.\nJak się miewa biała kózka.Znając Was nie będzie długo czekała na swój boks.\nBardzo się ciesze ,ze Ciebie poznałam\nSerdeczności dla was zostawiam..\nTak, czasem los stawia na naszej drodze osoby, które same nawet o tym nie wiedzac, odgrywaja znaczącą role w naszym zyciu...Cieszę sie, ze mogłam Ci wówczas pomóc, kochana dziewczyno!*\nDobrze pamiętam Alinko, gdy zajrzałam pierwszy raz na Twego bloga z wierszami. Byłaś wtedy nieznaną poetką o tajemniczym nicku "Czardasz". Zobacz, jak wiele zmieniło sie od tej pory u Ciebie! Cały swiat stanął otworem!I niech tak bedzie nadal, bo jestes tego warta. Niech Twoje zycie pokazuje Ci same jasne, dobre strony! Tylko o zdrowie swoje dbaj, bo ono najwazniejsze!:-))\nCieszę sie, ze odwiedzasz naszego bloga i lubisz go czytać!\nBiała kózka ma juz swój boks. Nasza drewutnia przeistacza sie w koziarnie z prawdziwego zdarzenia!\nPozdrawiamy Cię oboje Alinko bardzo serdecznie i wszystkiego najlepszego zyczymy!:-))*♥\nAlina Kuberska sobota, 04 października, 2014\nCezary ma zdolne ręce, potrafi wiele sam zrobić, na takim " odludzi" to bardzo cenny skarb. Fajnie,że będzie koziarnia z prawdziwego zdarzenia. U nas piękna jesień, słoneczna. Pomimo ,że jeszcze niedomagam zamierzam dzisiaj skorzystać z pięknej pogody i znowu pospacerować w słoneczki, posiedzieć na ławce. Mam wielkie szczęście,że moje osiedle jest takie zielone, to i jesień w całej krasie widać. Życzę wam pięknego weekendu, pewnie zapracowanego, ale znajdziecie dla siebie czas, Uściski.\nTo prawda, że mój mąz wiele potrafi sam zrobić. Nie wiem jak byśmy sobie tu poradzili bez jego licznych talentów. U nas też piekna jesień. Aż prosi sie o spacery i uwiecznianie tego piekna na fotografiach. Na pewno sie dzisiaj do lasu z kozami wybierzemy. A Ty, jak bedziesz szła na przechadzkę to pamiętaj Alinko i ubierz czapeczke, no i jakas chustke zawiaż na szyji.Co by Cię choróbsko nie uziemiło w domu na dłużej.\nTrzymaj się kochana i dbaj o siebie!\nCałusy zasyłamy pogodne!:-))*\nJaskółka piątek, 03 października, 2014\nGratulacje rocznicowe i życzenia następnych lat pisania tak pięknych, pełnych ciepła postów. Podziwiam, podziwiam z całego serca wytrwałości i samozaparcia w tworzeniu swojego miejsca na ziemi.\nTym bardziej, że przyjechaliście z ciepłej, słonecznej Australii do, w porównaniu z nią, chłodnej Polski i zaczynaliście wszystko od podstaw.\nA ja dziękuję z całego serca, że dostarczasz mi piękne opisy przyrody i opisy trudów życia na wsi, dzięki którym mogę "wrócić ' do wiejskich czasów mojej młodości.\nTak, Wasza decyzja o pisaniu bloga to był strzał w dziesiątkę.\nSerdeczne pozdrowienia z Cieszyńskiej:)\nPS. Proszę posmerać całe towarzystwo za uchem:)\nPrzy całym naszym samozaparciu i wytrwałości miewamy naprawdę ciezkie chwile niemocy a nawet załamania. Bo zycie potrafi dać w kosć i odrzeć rzeczywistosc skutecznie z baśniowej aury. Potem jednak, na szczęście, podnosimy sie znowu jak wańki-wstańki i znowu uparcie działamy, wierząc że damy radę, bo przecież musimy dać! Za tą słoneczną Australią czesto tęsknimy, ale ona juz teraz jak sen jakis złoty sie nam jawi, coraz odleglejsze, coraz mniej realne wspomnienie...\nPrzyroda na Pogórzu ubiera sie własnie w jesienne, ciepłę barwy. Tylko, ze zimno pieruńsko! Na szczęście pracując, czy biegajac na spacery z kozami człowiek szybko sie rozgrzewa!\nCieszymy się Jaskółeczko, że moglismy Cie poznac, że odwiedzasz regularnie naszego bloga i jesteś uwazną, zyczliwą i wrazliwą naszą czytelniczką!\nTowarzystwo posmyrane i zadowolone a my zasyłamy Ci siarczyste, gorące całusy i zyczenia wszystkiego dobrego!:-))*♥\nMagda Spokostanka piątek, 03 października, 2014\nPamiętam jak Was witałam na początku prowadzenia bloga. Już od pierwszych wpisów wiedziałam, że nie opuszczę tego miejsca.\nJest coś tak specyficznego w Twoim opisywaniu codzienności, co przyciąga mnie nieustannie. Jakiś szczególny rodzaj szczerości, bez makijażu. To dla mnie bardzo cenne.\nZdrowia, siły i stabilizacji finansowej!\nWciąż wierzę, że kiedyś się spotkamy ....\nI ja pamiętam Madziu, jak nas witałaś! Jak miło nam sie wtedy zrobiło, gdyz za Twoja sprawą ta blogowa obcość, ten ogrom internetowej mgły nie był tak obezwładniajacy i straszny. Poczulismy się, jakby ktos nas serdecznie przywitał, uchylajac drzwi do swojego domu. Dziekujemy Ci kochana! Zobacz, jak wiele znaczy czyjeś dobre, zyczliwe słowo w odpowiednim momencie wyartykułowane!\nCieszę sie, Madziu, ze ludzisz tu przychodzić. Zawsze czekam na Twoje komentarze, bo jest w nich ten specyficzny rodzaj wrażliwosci i zrozumienia, któy mocno przemawia do mojego serca.\nO tak! Zdrowie, siłą i stabilizacja finansowa (o to, to!) bardzo są nam potrzebne by to wszystko mogło sie nadal normalnie toczyć, bym mogła spokojnie pisać!\n(Madziu i ja wierze, mam nadzieję...Ty wiesz...)*\nCiepłe mysli Ci zasyłam i podziękowania za to, że jesteś i czujesz tak podobnie!:-))*♥\nMeg piątek, 03 października, 2014\n...cudownych dwoje ludzi wróciło do Polski, aby pokazać nam, jak pięknie można żyć w kraju, który życzliwym nie jest...Tych dwoje ludzi, z sercem ogromniastym jak Ocean, pokazało jak pięknie można chadzać po polskiej ziemi i po tych ciemnych często chmurach jakie wiszą nad nią!\nMoi Kochani "Szaleńcy" wszystkiego naj z okazji Rocznicy i wszystkiego naj na kolejne lata!\nDziękuję, że Jesteście! "Bliscy choć oddaleni' :)\nA gdzież tam, cudownych! Po prostu dwoje pasujących do siebie dziwaków, wciąz ciekawych świata oraz ludzi wróciło, by przezyc jeszcze w tym zyciu cos ciekawego, by zrealizować swoje dawne marzenie, by zmierzyc sie z kolejnym wyzwaniem, by nie zestarzeć się w wygodnej ale i dosć, przewidywalnej codzienności.\nA tutaj, rzeczywiście bywa cięzko, nawet bardzo cięzko...Ale jeszcze nie do tego stopnia, by załować powrotu.\nChcemy widzieć w tutejszej rzeczywistosci dobro, ciepłe barwy i sens. Czasem ta chęć i dziecieca wręcz wiara pomaga przetrwać. A i pisanie o tym wszystkim ma ogromne znaczenie. Przynajmniej dla mnie.Zycie nabiera dodatkowego wymiaru...\nI my dziękujemy Tobie Meg, że znajdujesz czas i ochote by odwiedzać nas pod tym samym niebem, że jestes tak blisko, tak wrazliwie, rozumnie i serdecznie przy nas!:-))\nŚciskamy Cie gorąco i wszystkiego najlepszego Ci zyczymy, kochana!:-))*♥\nTupaja piątek, 03 października, 2014\nCzytam, a czasem nie komentuję. Mam też wrażenie czasem, że zaglądam w siebie patrząc na słowa, które piszesz ...\nKolejnych lat pisania, nie przestawajcie!\nI dużo, dużo dobrego! :)\nZ całego serca dziękujemy Ci Tupajko, ze odwiedzasz nas i czytasz, że jesteś zyczliwie i serdecznie przy nas!:-))\nLubie pisać, wiec pewnie nadal bedę to robić a z tym wiekszą pasja i radoscia, gdy wiem, że wielu ludziom chce sie tu przychodzic i wczytywać w moje słowa, czując sie blisko mnie, odnajdujac w sobie tak, jak Ty, wiele podobieństw.\nPozdrawiamy Cie gorąco i duzo dobrego w zyciu zyczymy, kochana, wrażliwa dziewczyno!:-))*♥\nRóża Wigeland sobota, 04 października, 2014\nCzytam i czytam, ale nigdzie nie natknęłam się na opis Waszego powrotu z Australii. Kiedy już wiem - 4 lata temu. Ale dlaczego?\nDlaczego wrócilismy? Moze dlatego, ze tak naprawdę nigdy nie bylismy do konca pewni, czy chcemy tam pozostac na stałe...W sercu wciaz grała dziwna tęsknota i poczucie, ze jeszcze czegos w zyciu powinnismy dokonac.Że na tym sie nasza przygoda nie skończy. I gdy nadarzyła sie sprzyjajaca okazja a nasze serca odpowiedziały mocno i zgodnie na podpowiedź losu - wrócilismy! I jesteśmy tu, robiąc co w naszej mocy by było to szczęsliwe, dobre zycie! Nawet gdy jest czasami bardzo cięzko! Ale mamy poczucie, że nawet te ciezary maja sens...\nPozdrawiamy Cie Rózo serdecznie i dziękujemy, ze odwiedzasz nas "Pod tym samym niebem" Wszystkiego dobrego, kochana!:-))*♥\nIka Iwcia sobota, 04 października, 2014\nI ja jestem takim półduchem. Raz czy dwa zostawiłam komentarz. Olu wasz blog jest jak bajka. Bardzo lubię tu wejść i poczytać o zwykłych, a przecierz niezwykłych zmaganiach z codziennoscią. Poezji w Waszym życiu, wzajemnej czułej miłości, ukochaniu naszych braci mniejszych. Wszystko to jest mi bardzo bliskie. Jesteście oboje z Cezarym cudownymi ludźmi. Blogujcie 100 lat!!!\nDzień dobry Iko Iwciu! Życzliwy nam półduchu! To prawda, ze rzadko piszesz, ale jak juz piszesz, to ważne, pamiętne dla mnie rzeczy.Dzieki Twojemu komentarzowi o ptaszyńcu dowiedziałam sie w ogóle, że cos takiego jest. Wykluczyłam tego gada i sledztwo nadal trwa, bo kury dotad kiepsko sie niosa, ale nie ptaszyńca jest to wina. Moze mi kto kurki moje zauroczył?!\nCieszymy się, ze czytasz naszego bloga i znajdujesz na nim ciekawe dla siebie rzeczy. Ciepło na sercu, gdy sie takie słowa, jak Twoje czyta! Z całego serca dziękujemy za Twoją zyczliwosć!:-))\nPozdrawiamy Cie goraco i cudownej, kolorowej jesieni zyczymy!:-))*♥\nKalina sobota, 04 października, 2014\nPodczytuję czasami z nieukrywana przyjemnością, bo i mądrze, i ładnie, i z sercem...Wszystkiego dobrego, najlepsiejszego! Wytrwania w realizacji marzeń:)\nDzień dobry Kalino! (jakie piekne imię swoją drogą, a własnie wczoraj wytwarzałąm przepyszny dżem kalinowy, mój ulubiony!:-))\nCiesze się, ze się odezwałaś i powiedziałaś, ze czytanie tego bloga sprawia Ci przyjemność! Sprawiłaś nam tym samym radosć wielką i usmiechamy sie teraz do Ciebie od ucha, do ucha wszystkiego dobrego Ci zycząc i zapraszajac do dalszego podczytywania oraz komentowania, gdybyś miałą i na to kiedys cheć!\nPozdrawiamy Cię serdecznie!:-))*♥\nWeronika Ziółkowska sobota, 04 października, 2014\nWspaniale przeczytać jak to się wszystko zaczęło:)\nPiękna rocznica. Ważna szczególnie dla Was, ale także dla nas-czytelników. To my dzielimy z Wami smutki, rozterki i radości. Łapczywie spijamy słowa, które układają obrazy w naszych wyobraźniach. Czytujemy poezję i odnajdujemy w niej siebie.\nMoże Cezary wróci do pisania, choć męskie zajęcia we własnym domu też potrafią być zajmujące i czasochłonne. A to coś przecieka, a to coś odpryśnie...A czas ucieka...\nDobrze, że Ty jesteś z nami i dzielisz się przeżyciami, emocjami i zawsze można tutaj przysiąść i się zaczytać:)\nI gratuluje rocznicy! I oby było więcej takich:)\nTen blog nie istniałby bez zyczliwych, wiernych czytelników. Bardzo ciezko mi się pisze sie w pustke, bez jakiegoś znaku od odbiorców, czy to ma dla kogos jakiekolwiek znaczenie i sens. Blog jest kawałkiem naszego domu i cieszymy sie mogąc w nim gościć ludzi zyczliwych nam, podobnych wrazliwoscią, szczerych. Takich, jak Ty kochana Weroniko!\nDziękujemy Ci oboje za Twoja ciepłą, serdeczna obecnosć i za wszystkie umacniajace nas w przyjemności i sensie pisania komentarze.\nŚciskamy Cię goraco Weroniko, zycząc Ci wszystkiego dobrego a przede wszystkim zdrowia i sił do dalszej eksploracji naszego pieknego kraju!:-))*♥\nCzytam, bo ciekawie.Czytam, bo lubię obserwować czy wręcz podglądać ludzi.Podziwiam, bo znam smak ciężkiej pracy na wsi, ten cały kołowrotek.Jako urodzonej pesymistce czasami myśl mi przemknie...jak często doganianie marzeń ma też gorzki smak i czy na pewno daje spełnienie do końca, ile zostawia ran?\nWitamy Cię serdecznie na naszym blogu Wiktorio, cieszac sie, że zdecydowałaś sie odezwać oraz będąc wdziecznymi, iz w swoim komentarzu zawarłaś ważną i dla nas, często nawiedzajacą nas refleksję...Bo to tak własnie jest. Nic nie jest za darmo. Czasami cena osiagania naszych marzeń jest tak wysoka, iz pojawiaja sie wątpliwosci w sens..A moze własnie sens wszystkiemu nadają te trudne momenty? Sa awersem tego medalu, ale i uwypuklają blaski, które bez nich nie byłyby tak cenne, tak godne pożądania, zauważenia....Te bolesne, przemijajace na szczęscie mroczne chwile odchodzą za każdym razem jak chmury. Potem znowu przychodzi pocieszające słonce, Ktoś usmiechnie sie zyczliwie. Zagada. Obdaruje sercem i ufnoscią. I człowiek znowu powstaje na nogi a rany zabliźniają się...Tyle, że blizn coraz więcej. Ale może te blizny są jak linie papilarne naszego zycia...?\nPozdrawiamy Cię serdecznie Wiktorio! Przychodź do nas i pobądź pod naszym niebem, kiedy będziesz czuła taką potrzebę! Zapraszamy!:-))*♥\nDziękuję Wam Olgo! Podążaniu za marzeniami, mówię tak.Podoba mi się powiedzenie:być marzycielem, krytykiem i realistą. Odnoszę wrażenie, że realizując marzenia możemy zawsze dokonywać zmian, korekt swoich wizji po to, żeby jednak nie zostać niewolnikiem marzeń. Bycie więżniem jakiejkolwiek ideii, przekonania sprawia, że człowiek tylko cierpi i blizn przybywa.Nie wiem, czy stan ten jest twórczy i ubogaca? To chyba indywidualna sprawa.Układ linii papilarnych jest przyrodzony i od nas niezależny a blizny, to głównie ślad naszych działań, charakteru, wyborów i od nas zależy, jak je potraktujemy, i jak postąpimy w przyszłosci, czy wyciągniemy jakieś wnioski.Tak, jedne i drugie są tylko nasze i o nas opowiadają.Życzę Tobie Olgo, żeby Twoje marzenia były żródłem lekkosci, piękna, rozwoju, czegoś pełnego mocy i energii oraz satysfakcji.Pozdrawiam.Wiktoria,\nNo tak, linie papilarne są wrodzone, dane od losu. To jak księga z góry zapisana, mapa naszego zywota. Ale chcemy i my mieć jakis wpływ na to, co sie z nami dzieje. A wiec staramy się szukać wyjsć i przejsc, wchodzimy w rózne, dziwne zyciowe zakręty, zaskakujące zaułki i meandry. Jedne nie wioda do nikąd. Inne są początkiem czegos nowego, pieknego. Po drodze nabieramy przeświadczenia (byc moze mylnego), ze w jakims stopniu wpływamy jednak na nasze zycie, ze niczym ozywione pionki uciekliśmy na moment z tej wielkiej szachownicy, którą bawi sie nieznana a wszechpotęzna reka...Błądzimy w tej wolności wyboru, dogania nas ból, niemoc, lęk...Moze to cierpienie to własnie cena za tę wolnosc? Ech, duzo tych rozmyslań, wgłebiania sie w sprawy, których sedna trudno dojsć. Ale bez tego zastanawiania sie czymże byłoby zycie? Kim my?\nOczywiście, ze nie mozna byc więźniem swoich marzeń. Marzenia powinny uskrzydlać a ból towarzyszący ich osiąganiu nie zaćmiewać celu, nie przytłaczać do tego stopnia, ze nad marzenia cenniejszy staje sie świety spokój i jaka taka stabilizacja. Uwielbiam to uskrzydlenie odczuwalne, gdy dobre wiatry wieją w moją strona i pomagają frunąc tam, gdzie pragnę. Gdy jestem po prostu częscia natury. I czuję, że wszystko ma sens a dobro dobrem sie odpłaca. Świat zdaje sie wówczas przyjaźniejszy, piekniejszy a marzenia tak bliskie...\nTobie też Wiktorio zycze osiągania tego błogiego, lekkiego stanu czystego szczęścia.To są cudowne, najwartosciowsze chwile. Godne pamiętania, opisywania, dzielenia sie nimi z innymi!\nI wiesz Wiktorio, ciesze się i doceniam, że rozmawiasz ze mną, dzieląc sie swoimi ciekawymi przemysleniami, że wyszłaś z tej mgły, poza która niczego sie przecież nie traci a zyskać mozna porozumienie z drugim człowiekiem. Dziekuję Ci za to gorąco i pozdrawiam Cię serdecznie!:-))*\nikroopka sobota, 04 października, 2014\nPoczułam się wywołana do tablicy:)\nNa swoje usprawiedliwienie powiem, że podczytuję od niedawna, więc po cichu, ale skoro sie ujawniłam, to już będe głosniej:)\nA my cieszymy się, iż się odezwałaś i wyszłaś choc na chwilę z tej tajemniczej mgły! Dziekujemy za to i pozdrawiamy Cię serdecznie Ikroopko!\nZachodź do nas kiedy chcesz i posiedź z nami na ławeczce po tym samym niebem. W milczeniu czy w szepcie. A najwazniejsze, ze we wzajemnej życzliwości!\nPozdrawiamy Cię gorąco i wszystkiego dobrego Ci zyczymy!:-))*♥\nGratuluje drugiej rocznicy Olenko i zycze wielu kolejnych.\nTwoj blog ma swoista atmosfere i nie dziwie sie, ze przyciaga wielu czytajacych, bo kazdy znajdzie tu cos dla siebie, a odzywac sie czasem ludzie zwyczajnie nie maja wiele do powiedzenia mimo, ze czuja tak wiele. Nie wszystko i nie kazdy potrafi ubrac w slowa, a juz na pewno nie tak jak Ty:))\nBardzo sie cieszę Star, ilekroć przychodzisz i zostawiasz parę słow na tym blogu. W Twoich komentarzach wyczuwam szczerosc, ciepło, prawdziwą zyczliwosc, bezpośredniość i serce. Taka jesteś właśnie i taką witam Cie zawsze z radoscią!A choc geograficznie jesteś daleko to mentalnością i duszą blisko!\nDziekuję Ci kochana za to wszystko, co dajesz sobą!\nŚciskam Cię gorąco Star kochana, duzo zdrowia i nieprzemijalnej nigdy radosci zycia zycząć!:-))*♥\nL.B. Abigail niedziela, 05 października, 2014\nJa Cię odwiedzam jawnie, choć też nie zawsze :). Czasem przebiegam, widzę: o żyją! i lecę dalej...\nPiękna jest wasza historia :)... Przesyłam 100 tysięcy całusów.\nAbi kochana - ja przecież wiem, że odwiedzasz mnie jawnie i często dobre słowo zostawiasz a innym razem milczysz, bo przecież nie zawsze chce się pisać, nie zawsze nawet trzeba, Też tak mam. Przecież nie dałabym rady pisac komentarzy na każdym blogu, na który zagladam. Czasowo byłoby to niewykonalne! Tutaj napisałam żartobliwą (mam nadzieję!) odezwę do duchów internetowych - czyli całkiem anonimowych podczytywaczy.I bardzo sie cieszę, że odpowiedzieli na mój apel. Lubię wchodzić w jakies interakcje z czytelnikami. Gościc ich u siebie jak w domu. Mieć jakieś o nich wyobrazenie i poczuc ich wrazliwość. Gęsta mgła internetowa potrafi zatrzeć wszystko i niekiedy człowiek ma wrażenie, że jest sam, choćby nawet w tej mgle tłumy trwały w milczeniu.\nA nasza z Cezarym historia rzeczywiscie jest ciekawa. Gdyby kiedys mi to wszystko, co mi sie zdarzyło przepowiedziałą jakaś Cyganka - nie uwierzyłabym. Zycie pisze czasem naprawdę niebanalne historie!\nŚciskam Cię gorąco Abi, dziękując Ci z całego serca za to, że odwiedzasz ten blog i nawet w swej cichej obecności emanujesz spokojem, zrozumieniem i wrazliwoscią!:-))*♥\nBrydzia niedziela, 05 października, 2014\nMoże i ja do takich pół duchów należę... Bardzo lubię tu zaglądać,podczytywać stare posty .czerpać siłę z Waszego życia gdy mam chwilę zwątpienia.Nawet nie zdajesz sobie sprawy jaki Twój blog wywarł wpływ na moje życie przez ten rok.Ostatnio faktycznie może nie komentuję,ale zawsze czytam.Więc pisz Oleńko jak najwięcej i z okazji rocznicy ślę całą mnogość całusów i ściskam Cię serdecznie.\nOch, Brydziu kochana! Dochodze do wniosku, ze chyba każdy z nas jest takim półduchem, bo przeciez my wszyscy wiele blogów odwiedzamy, ale nie zawsze i nie wszędzie komentujemy. To jest najzupełniej normalne i zrozumiałę. Mnie głownie chodziło w tym poście o choćby jednorazowe odezwanie sie do mnie tych, co nie komentują nigdy, o których nie wiem absolutnie nic.Bo kazdy czytelnik jest dla mnie wazny. Nie dla statystyk i rankingów, ale dla jego wiezi ze mną, bliskosci lub jej braku.\nNie miałam pojecia, że mój blog moze być dla kogos ważny do tego stopnia, ze aż czerpie z niego siłę. To dla mnie bardzo wzruszające i mnie samą jakoś podnoszace na duchu, Brydziu! Ja ,jak każdy, też miewam ciezkie chwile. A jakos tak przyzwyczaiłąm samą siebie i czytelników, ze moje zycie i patrzenie na nie jest takie prawie basniowe. A przeciez nie zawsze tak jest...Jestem zwyczajną kobietą, pełną trosk i lęków. A pisanie bloga to często ucieczka przed nimi. Pomaga mi to pisanie. Jesli wiec czytanie tego, co napiszę może choć troszke pomóc innym, to cudownie!\nDziękuję Ci Brydziu za Twoje odwiedziny na blogu i Twe wzruszające, szczere słowa!\nBardzo serdecznie Cie pozdrawiam! Trzymaj sie kochana! Wszystkiego dobrego!:-))*♥\nAtaner niedziela, 05 października, 2014\nKochani, Olgo i Cezary! I czego mam Wam zyczyc z okazji drugiej rocznicy prowadzenia bloga, tyle pieknych zyczen, slow, otrzymaliscie od komentujacych, wiec i ja sie pod nimi podpisuje rekami i nogami.\nJestescie wyjatkowymi ludzmi z otwartymi sercami na swiat i ludzi, ciesze sie, ze trafilismy na siebie w tym olbrzymim wirtualnym swiecie.\nMoc usciskow dla Was i calego zwierzynca:)\nDziekujemy Ci kochana, bliska duszo! Ten blog nie istniałby bez takich jak Ty, wiernych, zyczliwych, przyjaznych czytelników. Każde Twoje pojawienie sie tu jest dla nas ważne, potwierdzające niegasnacą, bardzo serdeczną a nawet zażyłą więź miedzy nami! Oboje bardzo Cie lubimy, droga czarownico Ataner!\nŚciskamy Cię gorąco i mnóstwo całusów zasyłamy jesiennych!:-))*♥\nPoczułam się wywołana do tablicy:-) Od kilku miesięcy zaglądam na Wasz blog i czytam z ciekawością wcześniejsze wpisy. Też jesteśmy małżeństwem "z sieci":-) Marzy nam się własny mały domek gdzieś z dala od miasta, ale ciężko jest (właściwie tylko mi, bo Mąż jest zdecydowany) zostawić wszystko i najbliższą rodzinę żeby rzucić się na głęboką wodę i zacząć wszystko od nowa...\nZauroczył mnie Wasz blog i zrozumiałam, że można wiele zmienić jeśli się tego bardzo chce. Ja jednak cięgle się waham i jest mi z tym ciężko. U Was utwierdzam się w przekonaniu, że warto zaryzykować i mieć swoje miejsce na ziemi.\nGosia z Mazowsza\nOlga Jawor wtorek, 07 października, 2014\nWitam Cię serdecznie Gosiu!Bardzo sie cieszę, że sie odezwałaś, zareagowałaś na mój na poły żartobliwy apel. Dzięki temu możemy sie poznac, dowiedziec czegos wiecej o sobie. Wymienić parę słów.A dla mnie takie porozumienie z kimś wrażliwym i myslacym jest bardzo cenne.\nGosiu, dobrze rozumiem Twoje rozdarcie. Im człowiek starszy, tym mu trudniej odrywać sie od korzeni. Marzenia buzują w głowie, ale człowiek trzyma sie kurczowo swojej stabilizacji i boi sie tej ogromnej niepewnosci i własnej bezradności, gdy cos sie nie uda. Ryzyko zawsze istnieje. I rzeczywiscie droga do marzeń nie jest usłana kwiatami. Jednak gdy sie juz na nia wkroczy, to jakis kamień z serca spada i człowiek idzie za głosem serca wierząc, że dobrze robi, że wykorzystuje dany sobie czas maksymalnie. Życie jest krótkie i tylko jedno. Jak nie spróbujemy teraz czegoś w nim zmienić, to kiedy? Nigdy sie nie przekonamy, jak byłoby po tej zmianie, jesli nie pójdziemy w jej strone. Ja Ciebie Gosiu do niczego nie namawiam, bo kazdy sam w sercu musi podjąc tę decyzję, rozwazyc wszystkie za i przeciw. Jednak skoro już cos i Tobie i męzowi w sercu gra, to ta melodia nie umilknie. Będzie nawoływać jak przeznaczenie albo błędny ognik...\nChciałabym Ci w związku z powyzszym polecić wczytanie sie w bloga mojej serdecznej, blogowej kolezanki, Ilony. Ona własnie te ważną decyzje podjeła. Zaraz bedą z mezem sprzedawać dom w mieście i szukac czegos do kupienia na wsi, w górach. Ilona pisze bardzo szczerze o swoich emocjach, problemach i rozterkach. Zajrzyj w wolnym czasie do niej. Moze Ci to w czyms pomoże. Tu masz linka do jej bloga: http://gdziegory.blogspot.com\nRaz jeszcze dziękuje, ze sie do mnie odezwałaś Gosiu! Mam nadzieje, że to nie ostatni raz!\nPozdrawiam Cie serdecznie i wszystkiego dobrego życze!:-))*♥\nOlga Jawor piątek, 10 października, 2014\nElka poniedziałek, 06 października, 2014\nOlu i Cezary jesteście niezwykli i was należy kochać za to co robicie co dajecie nie tylko w sferze blogowej ale i na wsi bo tam tez was podglądają i komentują. Znam wieś i ludzi na wsi podglądają na bank jak te ptaki ciekawi co te miastowe tu wymyślą i czy dadzą radę. Bo tam na wsi praca jest ciężka.\nSerdeczności kochani i wielu wielu lat realizowania siebie tu i teraz.\nMy jestesmy troche zwariowani i dziecinni Elu, w sercu i kościach wciaz cos nam gra.Szepcze, że póki mamy siły i energię, to wiele może sie jeszcze zdarzyć w naszym zyciu, ze nie ma czego sie bać. Czasem w związku z tym podejmujemy mądre a czasem idiotyczne decyzje. Uczymy sie często na swoich błędach. Pewnie nasi wiejscy sąsiedzi i znajomi często śmieja siez nas albo dziwia nieracjonalnym według nich zachowaniom. Ale wydaje mi się, ze mimo wszytko zaakceptowali nas i nawet jakos polubili, bo staramy sie zawsze uważnie ich wysłuchac, nauczyc sie czegos od nich, jestesmy grzeczni i pełni szacunku dla ich pracowitości i nabytej poprzez lata wiedzy.\nA bloga piszemy ( teraz niestety tylko ja pisze!) z przyjemnością i ufnoscią, w zyczliwy, pełen wrazliwosci odbiór u czytelników. I nie zawodzimy sie jak do tej pory, za co jestesmy wdzieczni!\nCiesze sie Elu, ze lubisz czytać to, co napisze i w ogóle obdarzasz nas ciepłem i ogromnie wspierajacą sympatią.\nKochana z Ciebie dziewczyna! Empatyczna! I rozumna, co widać i w komentarzach i w Twym blogowym pisaniu a przede wszystkim w listach! Dziekuję za to!*\nPozdrawiamy Cie oboje gorąco, zycząc Tobie i Twym bliskim wszystkiego dobrego!:-))*♥\ndziad wtorek, 07 października, 2014\nHistoria Waszego poznania się, wraz z obocznościami jest jedną z moich ulubionych:) Aż prosi się, by opowiadać. Skoro to rocznicowy wpis to gratuluje wytrwałości i samodyscypliny w pisaniu!\nGorąco dziękujemy Ci Dziadzie za takie sympatyczne słowa! Lubimy pisać oboje (wprawdzie ostatnio mój mąz nieco się leni, ale nie trace nadziei, ze wróci do blogowania!) i opwiadac o tym, co nam sie w zyciu przydarzyło i przydarza. Pewnie nie raz jeszcze cos tu z naszych skomplikowanych dość dziejów opowiemy.\nPisanie to pasja, dajaca ogromnie duzo przyjemnosci a w przypadku blogowania jest to tez jakis rodzaj internetowego pamietnika. Dzięki temu mozemy zajrzeć w archiwum blogai przypomniec sobie co sie wydarzyło, co nas w danym czasie zachwycało a co smuciło.\nDziekujemy serdecznie za komentarz i za obecnośc na naszym blogu!\nZyczymy wszystkiego dobrego i pozdrawiamy serdecznie!:-))*♥\nankaskakanka wtorek, 07 października, 2014\nW przeszłości, kilka razy chwytliwy tytuł Waszego bloga przewinął mi się przed oczami na zaprzyjaźnionych blogach. Kiedyś przeczytałam wpis, spodobało mi się u Was i zostałam. Jednak jestem trochę nie systematyczna w czytaniu, toteż na bieżąco mi ciężko komentować, ale przychodzi ten odpowiedni dzień i czytam.\nDzień dobry Ankoskakanko! Cieszy mnie to, że sie odezwałaś nareszcie, będąc dotąd tylko milczącym obserwatorem tego bloga. Ale to był chyba ten właściwy moment - na każdego przychodzi jego czas w odezwaniu się, w działaniu, w pchnięciu czegos naprzód. Mam to samo, więc rozumiem. Trudno poza tym ogarnąc wszystkie te blogi, wczytac sie w kazdy dokładnie, choćby nie wiem jak był ciekawy - a co dopiero komentować!\nAle żyjemy wszyscy pod tym samym niebem, przez niebo to bliscy sobie, połączeni podobieństwem odczuwania a nieraz i losów. Toczymy te swoje wózki wytrwale, czując sie czasem w tym toczeniu tak bardzo samotnie a innym znów razem jakbyśmy byli częścią serdecznej, wrażliwej wspólnoty...\nDziękuję Ci, że sie odezwałaś Anko, że przychodzisz tutajczasami i czytasz. Naprawdę miło mi Cię tu gościć!\nPozdrawiam Cię serdecznei i wszystkiego dobrego życzę!:-))*♥\nAdrenalina wtorek, 07 października, 2014\nTo i ja się odezwę. Czytam z wielką przyjemnością od pewnego czasu, a że nie komentuję... tak pięknie piszesz, że mnie onieśmielasz. Nie dawno przeprowadziłam się na wieś i tematy, które poruszasz stały mi się bliskie. Inspirujesz mnie.\nSerdecznie witaj Adrenalino! Ogromną przyjemnośc sprawiłaś mi odzywajac się i mówiąc mi o tym, że czytasz bloga od jakiegos czasu. Ja wiem, ze czasem potrzeba odwagi czy jakiegos wyjątkowego impulsu by odezwać sie na jakimś blogu. Są blogi, na których czujemy sie swojsko, są i takie, gdzie trudno coś napisac, choć tak naprawdę nie wiadomo dlaczego tak jest. Nie myslałam jednak, że moim pisaniem moge kogos oniesmielac bo...sama bywam nieśmiała, często niewierząca w siebie, krytycznie siebie oceniająca...Piszę sercem, bo tylko tak umiem i do serc swoich czytelników sie zwracam bo serca czują więcej niż rozum.\nOdezwałaś sie do mnie szczerym sercem, za co bardzo Ci dziękuję i prosze, nie lękaj sie odzywać w przyszłosci. Jestem przecież taka sama jak Ty...\nUsmiecham sie teraz do Ciebie Adrenalino z zyczliwościa i sympatią, zasyłajac Ci ciepłe myśli i zyczenia wszystkiego dobrego!:-))*♥\nInkwizycja wtorek, 07 października, 2014\nNiektórym to jest potrzebny szturchaniec na rozpęd ;-)) a ja dziękuję Ci Olgo, z całego serca, za tego życzliwego "kopniaka", który spowodował, że z ducha zamieniam się w człowieka z krwi i kości ;) Przyznaję niniejszym oficjalnie, że podczytuję od dłuższego czasu Twojego bloga, nieregularnie ale niezmiennie z ciekawością wielką. Czułam czasami onieśmielenie wobec Twojego pięknego pisania... prowadzisz swobodnie narrację jak opowieść, pełną wrażliwości i ciepła, a Twoje wiersze chwytają za serce... Piszesz pięknie o prostym życiu, a ja czuję, że jest mi to bardzo bliskie.\nJa i Padre także poznaliśmy się przez internet, a raczej nieprawdopodobne jest, abyśmy się spotkali w zwykłym życiu. A wiele, wiele cudownych znajomości, a mogę chyba już napisać - przyjaźni - zadziało się w moim życiu dzięki blogowi ;) Tak więc najlepsze życzenia dla Twojego bloga, niech trwa i rozkwita! A Wam spokojnego życia bez trosk, w miłości i zdrowiu życzę i uściski ślę ;)\nStrasznie sie cieszę Inkwizycjo, ze sie odezwałaś i to od razu tak serdecznie, tak szczerze, że ze wzruszenia aż mi sie oczy spociły!Warto było napisac powyższego posta, by otrzymać tyle zyczliwych słow, by poczuć to, co teraz ja czuję. Bo wiesz kochana, mimo tego, ze duzo osób wyznaje mi, ze podoba im sie moje pisanie, ja wciaz miewam chwile zwatpienia w jakosć i sens tego, co tworzę. Bierze sie chyba to stąd, że od dziecinstwa mnóstwo było we mnie kompleksów, popartych nierzadko okrutnym zachowaniem wobec mnie rówiesników. Potem, w dorosłosci tez niestety miałam pecha spotkac na swej drodze osobników, którzy tak skutecznie umacniali mnie w mojej niewierze w siebie aż zrobiłam sie maleńka jak myszka i wcisnęłam w najciemniejszy kącik, bojąc sie ujawniać z moim pisaniem...\nNa szczęscie potem dostałam bardzo pozytywnego kopa i nieco odwagi mi wróciło! Blog, ten swoisty, internetowy pamiętnik daje mi niesamowitą siłę i radosć. Pomaga wyzwalać siez własnych demonów. Pozwala spotykać dobrych, wrazliwych, rozumiejacych mnie ludzi, cieszyć się ich bliskością i zyczliwością.\nAle najwazniejsze jest, ze dzieki Internetowi mam swojego Cezarego. tak, jak Ty masz Pedra. Wielka jest moc i mozliwosci Internetu! To, że możemy być razem z naszymi znalezionymi dzieki Internetowi połówkami jest wręcz cudem!\nTak bardzo mi miło, ze mogłysmy sie tu poznać Inkwizycjo, ze nadal będziemy sie poznawać, bywajac na swoich blogach, pisząc do siebie z naszych końców świata i wiodąc przy tym tak podobne zycia!\nŚciskam Cię gorąco, dziekując za Twoje pojawienie sie tu, za Twoje cudownie ciepłe słowa i zycząc Tobie i Twemu Pedro wszystkiego najlepszego!:-))*♥\nKrystynka w podróży czwartek, 09 października, 2014\nPodczytuję często, bo piszesz i ciepło i cudnie i lekko i interesująco. Ale komentuję rzadko i to jest dla mnie materiał do przemyśleń. Jakaś chęć pozostania za zasłoną? Jakaś nieśmiałość? Wstydliwość?\nOlga Jawor czwartek, 09 października, 2014\nDziękuję Krystynko, ze szepnełas do mnie parę słów!:-)) To dla mnie ważne i cenne wiedzieć, kto i dlaczego czyta mojego bloga. Że to jest przyjacielskie, zyczliwe czytanie a nie jakas milcząca obojętnosc albo i co gorszego.\nI rozumiem to, że wolisz czytać, niz pisać. Przeciez jak sie czyta ksiązke, to też niekoniecznie chodzi o to, by zaraz rozmawiac z jej autorem.Samo obcowanie z ksiązką wystarcza w zupełności. Daje pełnię.I nie musi to być wstydliwosc czy niesmiałośc. Po prostu samo czytanie jest jak misterium. Zwłaszcza gdy ksiązka dobra.\nAle blog daje dodatkowo mozliwośc łatwego i niezobowiązującego wejścia w kontakt z autorem, Osobą taką jak my. Tworzącą teraz a nie stojacą na pomniku swej chwały.\nNie każdy jednak autor bloga odpowiada na komentarze.I bywa, iż zrazona po wielekroc czyms takim nie odzywam sie juz na takich blogach, ale czytam nadal, bo sam blog jest dla mnie ciekawy...\nKrystynko, wdzieczna Ci jestem że przychodzisz tutaj, czytasz i masz w sobie zyczliwosc dla mojego pisania.Dobrze, ze mi o tym napisałaś!\nPosyłam Ci ciepłe mysli i zyczenia wszystkiego dobrego!:-))*♥\nKrystynka w podróży piątek, 10 października, 2014\nOlgo, to niesamowite. Zastanawiając się nad powodami i usprawiedliwieniami nieczęstego pisania komentarzy napisałam w pierwszej wersji komentarza do Ciebie to właśnie, że czytając po wielokroć czasem ulubioną książkę wcale nie mam potrzeby rozmowy z autorem, lubię tę odrobinę niedomówień i tajemnicy, nie potrzebuje wyjaśnień dosłownych. Ale wydawało mi się to troszkę aroganckie i wykreśliłam tę cześć komentarza. A Ty jakoś doczytałaś to skreślone ! No chyba że jednak poszły obie wersje i nie ma tu żadnej metafizyki.\nNie mam na klawiaturze cyfrowego kwadratu z prawej, jak można inaczej robić te cudne serducha?\nJesienne pozdrowienia ślę i dopisuję do ulubionych\nWidocznie mamy podobne przemyslenia na pewne tematy, bo poszła tylko ta jedna wersja Twego komentarza Krystynko! Albo jednak Pani Metafizyka palce tu maczała!:-)Ale fajnie!\nTez sie niedawno nauczyłam robic serduszka, ale tylko w jeden sposób, czyli lewy alt wcisnięty razem z trójka z klawiatury numerycznej.Nie mam pojecia, jak zrobić to inaczej.\nSerdecznosci Ci zasyłam Krystynko i usmiecham sie do Ciebie zza monitora!:-))*♥\nFajnie,że dzielisz się z nami swoimi przemyśleniami,że piszesz właśnie nie tylko dla siebie pozdrawiam.


Buldożery elokwencji - Oceny, opinie, ceny - Piotr Kasperowicz - Lubimyczytać.pl\nWydawnictwo: Wydawnictwo Obraz Dnia poezja\nwiersz poezja współczesna poezja awangarda nowatorsko\nŁoskot drogi m... Piotr Kasperowicz\n„Buldożery” to swego rodzaju liryczna satyra. Kasperowicz świetnie portretuje ludzi oraz ich słabostki (szczególnie wrażliwy jest na kwestie ignorancji, głupoty i fałszu). Mówi o współczesnym świecie, komentuje sytuację społeczno-polityczną, w zasadzie bierze na tapet niemal każdą sferę życia. Pochyla się nad różnymi rodzajami relacji międzyludzkich. Nie pomija też...\nMoi Drodzy, jeśli wynieśliście jakieś wyobrażenie o poezji ze szkoły, to na pewno nie ma nic wspólnego z tą pozycją. Tu mamy same nowości. Kształt słowa zaskakuje. Zaskakuje tematyka. Dziwi okładka. Intrygują tytuły wierszy. Poraża słownictwo. Bez wątpienia jest to sztuka wysoka. I nowy ślad w literaturze. Według mnie warto ten ślad obserwować i za nim podążać.\nKsiążka ma jeden minus. Jak większości poezji nie można jej kupić w księgarni. Świat zawsze czeka na pompatyczną śmierć autora...\nTo jest poezja, która degraduje opinie. Myślałem, że mam wszystko w głowie poukładane, ale po przeczytaniu Buldożerów musiałem zrobić przewartościowanie. Uwielbiam takie książki - miażdżące światopoglądem autora. A i forma tej poezji jest nieprzeciętna. Mało kto ma odwagę wywracać klasyczną poezję, a jeśli autorzy już to robią, to zazwyczaj polega to na cięciu zdań w dziwnych miejscach i przenoszeniu zabłąkanych słów do kolejnych wersów, lub też na nietypowym wstawianiu znaków interpunkcyjnych. Tutaj zdania i słowa są celebrowane, a interpunkcji nie ma w ogóle. Wyznacznikami są solidnie skrojone wersy. Szokiem jest rytmika zdań i zagęszczenie trudnych słów - nazewnictwo techniczne, medyczne, biologiczne. Natomiast przestrzeń międzywersowa jest ogromna. Powoduje to, że czytelnik ma wolność myślenia, ale w ścisłych ramach narzuconych przez autora. Musi iść jego szlakiem, ale wolno mu oglądać po drodze wszystkie możliwe didaskalia, przez co wędrówka jest przyjemna, a wręcz kunsztowna w detalach. Aczkolwiek jest to dość smutny obraz współczesności, choć w formie której nie sposób zarzucić brak poczucia humoru. Wiele razy uśmiechałem się do tej książki, a czasem moje oczy stawały się naprawdę ogromne. Polecam z otwartymi i zamkniętymi oczami, jak kto woli.\nTo jest poezja, która degraduje opinie. Myślałem, że mam wszystko w głowie poukładane, ale po przeczytaniu Buldożerów musiałem zrobić przewartościowanie. Uwielbiam takie książki - miażdżące światopoglądem autora. A i forma tej poezji jest nieprzeciętna. Mało kto ma odwagę wywracać klasyczną poezję, a jeśli autorzy już to robią, to zazwyczaj polega to na cięciu zdań w...\nŁeb omnibusa o doskonałym kształcie globus wiedzy perfekcyjnie foremny zawsze jest w stanie wpisać równanie a twój mało mądry wór skórno-mięśniowy...\nŁeb omnibusa o doskonałym kształcie\nglobus wiedzy perfekcyjnie foremny\nzawsze jest w stanie wpisać równanie\na twój mało mą...


KCI Kutno - Kalkulator ubezpieczenia OC – jak samemu porównać ceny? - [Kutnowskie Centrum Informacyjne]\nKalkulator ubezpieczenia OC – jak samemu porównać ceny?\nKalkulatory ubezpieczeniowe on-line to duże wsparcie dla każdego, kto chciałby szybko i wygodnie sprawdzić najtańsze ubezpieczenia i wybrać to, które będzie najkorzystniejsze!\nDzisiaj, aby wykupić obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej, nie trzeba nawet wychodzić z domu. Wszystko możemy załatwić przez Internet. Zanim jednak zdecydujemy się na konkretną ofertę, warto wybrać dobry kalkulator ubezpieczenia OC i podliczyć koszty polis u różnych ubezpieczycieli.\nKiedyś narzędzia do porównywania cen w towarzystwach ubezpieczeniowych posiadali tylko agenci ubezpieczeniowi. Teraz może robić to każdy z nas – prosty w obsłudze kalkulator ubezpieczenia OC to doskonały wybór dla każdego, kto nie lubi przepłacać!\nKalkulator ubezpieczenia OC to internetowe narzędzie, z którego możemy korzystać za pomocą przeglądarki. Wystarczy tylko dostęp do Internetu, aby dowiedzieć się, ile możemy zapłacić za polisę OC, a także za inne polisy ubezpieczeniowe.\nAby obliczyć koszty ubezpieczenia, kalkulator ubezpieczenia OC wymaga od klienta podania odpowiednich danych. Na ich podstawie wykonuje kalkulację kosztów ubezpieczenia w różnych towarzystwach ubezpieczeniowych – zarówno tych popularnych, jak również tych mniej znanych.\nJak zatem samemu porównać ceny ubezpieczeń OC? Jako przykład posłuży nam kalkulator ubezpieczenia OC Porowneo.pl, który szybko i skutecznie podlicza koszty związane z tą obowiązkową polisą.\nObliczenie kosztów ubezpieczenia OC – krok po kroku:\n1. Wybór kalkulatora OC\nPierwszym krokiem jest wybór kalkulatora OC. Kalkulator Porowneo.pl to łatwa w obsłudze strona internetowa, która pozwala na porównanie kosztów w najpopularniejszych towarzystwach ubezpieczeniowych działających w Polsce.\nKalkulator ubezpieczeniowy Porowneo.pl umożliwia porównanie różnych rodzajów ubezpieczeń. Wybierz ubezpieczenie OC z listy, aby przejść do kolejnego kroku.\n3. Wprowadź informacje o samochodzie\nKolejnym krokiem, aby obliczyć koszt ubezpieczenia OC, jest wprowadzenie informacji o posiadanym samochodzie. Wprowadzamy dane takie jak:\nPo wprowadzeniu tych informacji kalkulator ubezpieczenia OC pokaże nam dokładne informacje o wybranym samochodzie, który chcemy ubezpieczyć. Potwierdzamy także dodatkowo wersję pojazdu z listy.\nNastępnie uzupełniamy informacje o pojeździe. Zaznaczamy, kiedy został zakupiony, czy jest przedmiotem współwłasności, kiedy dokonano pierwszej rejestracji, jaki jest jego aktualny przebieg, Wskazujemy także na kod pocztowy naszego miejsca zamieszkania.\n4. Wprowadź informacje o ubezpieczeniu\nKolejny krok to wprowadzenie do formularza informacji o ubezpieczeniu. Zaznaczmy, jaka polisa nas interesuje – OC, AC, NNW. Potem wskazujemy na datę, od której polisa ma obowiązywać.\nW przypadku, gdy kupujemy polisę OC kolejny raz, wprowadzamy też dane o poprzednim ubezpieczycielu.\n5. Wprowadź informacje o właścicielu\nPotem kalkulator ubezpieczenia OC prosi nas o wprowadzenie informacji o właścicielu samochodu. Wpisujemy do formularza dane takie jak:\n6. Sprawdź kalkulację\nGdy już wprowadzimy do formularza wszystkie wymagane informacje, wówczas możemy zobaczyć obliczone dla nas wysokości składek ubezpieczeniowych. Kalkulator ubezpieczenia OC szereguje je od najtańszych do najdroższych, dlatego do razu możemy dowiedzieć się, ile zapłacimy za konkretną polisę.\nW przypadku, gdy kalkulacja jest zbyt skomplikowana, otrzymamy informację o tym, że informacje o składce można otrzymać przez telefon. Wtedy możemy od razu skontaktować się z wybranymi ubezpieczycielami, aby dowiedzieć się więcej. Wystarczy tylko zostawić swoje dane kontaktowe, aby ubezpieczyciel oddzwonił ze swoją ofertą.\n7. Wykup polisę\nGdy istnieje taka możliwość, użytkownik kalkulatora ubezpieczeniowego może natychmiast zdecydować się na wykupienie polisy. Wtedy musimy podać tylko kilka dodatkowych danych na stronie, aby zawrzeć umowę on-line.\nZa polisę kupioną przez Internet można zapłacić za pomocą specjalnych systemów płatności on-line – wtedy wpłata od razu przekazywana jest do ubezpieczyciela.\nPo zawarciu umowy ubezpieczenia na swój adres e-mailowy otrzymujemy umowę w formie dokumentu elektronicznego. Możemy także zamówić dokument papierowy na nasz adres korespondencyjny.\nPorowneo.pl – kalkulator ubezpieczenia OC, z którym zapłacisz najmniej!\nJeśli także chcesz samodzielnie sprawdzić, ile może kosztować Twoje ubezpieczenie OC, wybierz serwis internetowy Porowneo.pl – to bardzo łatwy w obsłudze kalkulator ubezpieczenia OC, który w kilka minut pokaże Ci, za które ubezpieczenia zapłacisz najmniej.\nKorzystanie z kalkulatora Porowneo.pl jest bardzo proste – przejrzysty formularz jest łatwy i szybki w wypełnieniu. Nie trzeba również podawać swoich danych osobowych, aby otrzymać kalkulację.\nNie zwlekaj z zakupem polisy OC – sprawdź ceny samodzielnie i wykup dobrą polisę ubezpieczeniową OC z Porowneo.pl!\nWarto pamiętać, by korzystając z porównywarki ubezpieczeń, podawać swoje prawdziwe dane. Podanie fałszywych informacji sprawi jedynie, że otrzymamy składki, które zupełnie nie będą się pokrywać z rzeczywistością. Wyliczanie takich kalkulacji nie ma więc sensu. Katarzyna ekspert porównywarki ubezpieczeń Ubea\nKatarzyna 12:00, 22.03.2019\nDużo wpisywania i strata czasu wystarczy pobrać aplikację Kupdirect z Google Play na telefon zeskanować kod z ostatniej strony dowodu rejestracyjnego i w 10 sek propozycja a polisa w niecałą minutę\nMichał 09:23, 22.03.2019


Czeska ekstraliga: drużyna Kamila Majchrzaka w półfinale. Polak zdobył punkt w deblu - Sport WP SportoweFakty\nPrecheza Przerów z Kamilem Majchrzakiem w składzie awansowała w piątek do fazy półfinałowej czeskiej ekstraligi. Polski tenisista zaprezentował się w spotkaniu z Severoceską Tenisovą w singlu i deblu.\nRafał Smoliński 14 Grudnia 2019, 01:04\nKlub Kamila Majchrzaka był faworytem meczu rozgrywanego w Przerowie i rozstrzygnął sprawę już po grach singlowych. Piotrkowianin jest najwyżej notowanym rankingowo zawodnikiem Prechezy i w piątek zmierzył się z "jedynką" gości, Petrem Michnevem. Czech wyszedł z tego pojedynku zwycięsko. W premierowej odsłonie był lepszy o przełamanie, a w drugiej partii odrobił stratę breaka, dzięki czemu wygrał ostatecznie 6:4, 7:5.\nPorażka Polaka nie miała jednak wpływu na końcowy rezultat spotkania, bowiem wcześniej zwycięstwa w singlu odnieśli Jozef Kovalik, Serhij Stachowski, Dominik Kellovsky, Jana Cepelova i Linda Noskova. Majchrzak zresztą zrehabilitował się w deblu, pokonując w parze z Jozefem Kovalikiem duet Petr Michnev i Jan Pleva 6:4, 6:4.\nW zespole Severoceskiej Tenisovej zaprezentował się inny z Biało-Czerwonych, Szymon Walków. Polak przegrał grę singlową z Kovalikiem 2:6, 2:6, ale potem zdobył razem z Liborem Salabą punkt w deblu. Mimo tego to Precheza Przerów wygrała całe spotkanie 6:2 i awansowała do fazy półfinałowej.\nEkipa z Przerowa pojedzie teraz do Prościejowa, gdzie będzie rywalizować z miejscowym Agrofertem (16 grudnia) i Oazą Ricany (15 grudnia). W składzie gospodarzy tego turnieju są m.in. Petra Kvitova, Maja Chwalińska i Tomas Berdych. Drugie zawody półfinałowe odbędą się w Ricanach, gdzie zagrają Sparta Praga, I. CLTK Praga i Spartak Jihlava (Igława). Ten ostatni zespół pokonał w rundzie wstępnej LTC Pardubice 5:2, a trzy punkty zdobyły utalentowane siostry Brenda i Linda Fruhvirtove.\nDo wielkiego finału zakwalifikują się tylko zwycięzcy grup. Decydujący mecz drużynowych mistrzostw Czech odbędzie się 18 grudnia w Ricanach.\nCzy drużyna Kamila Majchrzaka wystąpi w finale?\nPolski tenis Czechy Czeska ekstraliga WTA ATP Polska Tenis Serhij Stachowski Kamil Majchrzak Jana Cepelova Jozef Kovalik Szymon Walków Libor Salaba Dominik Kellovsky Petr Michnev Linda Noskova Linda Fruhvirtova Brenda Fruhvirtova


Patrick Gordon z wojskami szwedzkimi Wielkopolskę podbija\nZ wojskową dyscypliną czy bez, marsz Szwedów na Rzeczpospolitą trwał w najlepsze. W 1655 roku do stolicy Wielkopolski przybył król szwedzki Karol X Gustaw, by osobiście poprowadzić swe oddziały, a Patrick Gordon, Szkot, został ranny po raz pierwszy, o czym informuje w swoim dzienniku.\nObozowaliśmy w tym miejscu, póki nie doszła nas wiadomość o przybyciu króla do Poznania. Zwinęliśmy [obóz] i rozłożyliśmy się w pobliżu [19 sierpnia] miasteczka nazywającego się Pyzdry, 4 mile od niego. Nazajutrz rano  wymaszerowaliśmy i stanęliśmy pod następną osadą, Słupca, 4 mile od niej.\nKarol X Gustaw wg miedziorytu Piotra van Schuppena. Grafika z Biblioteki Narodowej.\n21 [sierpnia]. Następnego dnia wymaszerowaliśmy i zatrzymaliśmy się na wzniesieniu nad rzeką Wartą, naprzeciw Konina. Stąd został wysłany oddział 250 jeźdźców pod komendą pułkownika Engela, który w pobliżu Koła napotkał oddział 300 Polaków i już w pierwszym ataku zmusił ich do odwrotu, wielu pozabijawszy, a innych wziąwszy do niewoli. Jeńcy powiedzieli, że polski król przybył do Łowicza. Tutaj zostałem ranny strzałem w lewy bok, ale niegroźnie.\n24 [sierpnia]. W ciągu dnia armia wyszła z obozu i sformowała się frontem w linię bojową. Król, spędziwszy noc dwie mile stąd, przejechał przed ustawionymi wojskami od lewego do prawego skrzydła w towarzystwie wielu wyższych oficerów, [oddziału] gwardii, sformowanego z drabantów i kawalerii, oraz kilku doborowych szwadronów. Kiedy zbliżył się do swojego namiotu, który znajdował się na prawym skrzydle, zagrzmiały dwie salwy z 44 armat, a rajtarzy, piechota i dragoni wypalili ze swojej broni.\n25 [sierpnia]. Następnego dnia obozowaliśmy w tym miejscu, otrzymawszy rozkaz , aby być gotowymi do marszu. Armia przeprawiła się przez Wartę, [przeszła przez] Konin i zatrzymała się milę od miasta.\n27 [sierpnia]. Doszliśmy do miasteczka Koło, gdzie znów, przez most, przeprawiliśmy się przez Wartę i stanęliśmy obozem nad brzegiem rzeki. Stąd został wyprawiony silny oddział konny 2500 ludzi na czele z księciem Anhaldt, przy którym znajdowali się Radzijewski [Hieronim Radziejowski – red.], generał-major Müller, młody Königsmark i inni pułkownicy. Maszerowaliśmy całą noc i o brzasku dostrzegliśmy  miasteczko Uniejów. Ponieważ skapitulowało, nie ruszano go, a pozostawiono tylko dragonów przy bramach miejskich, aby nadchodzące wojska nie uczyniły szkód. Rozłożyliśmy się w polu za miastem i dostaliśmy od mieszkańców dosyć prowiantu, jak: piwa i chleba, w czym odczuwaliśmy duże braki. Wzmocniwszy się, w południe skierowaliśmy się w lewo, ku Łęczycy.\nWieczorem, około milę od miasta, zebraliśmy się na szerokim polu i wysłaliśmy na rozpoznanie nieduży podjazd. Tę noc spędziliśmy w szyku [bojowym – red.], zachowując zupełną ciszę i nie rozpalając ani jednego ogniska. Przez część nocy połowa oddziału pozostawała w siodle, a pozostali [żołnierze – red.] stali albo leżeli przy swoich koniach z podwodami w rękach, i tak na zmianę.\n29 [sierpnia]. Nazajutrz wczesnym rankiem podjazd powrócił z informacją, że cała okoliczna szlachta zbiera się i oczekuje przybycia z Warszawy polskiego króla. Po tym nasz oddział wrócił, rozsyłając we wszystkie strony patrole w celu rozpoznania okolicy. Dzisiaj do obozu ściągnęły wojska, które przez Pomorze przybyły z królem [szwedzkim], w liczbie 6000 ludzi. Z nimi przyjechali feldmarszałkowie Wrangel i Stenbock oraz generał jazdy Douglas [Robert Douglas].\nFragment publikacji oparty jest na rosyjskim przekładzie „Dziennika” Patricka Gordona „Dniewnik 1635-1659”, w przekł. i oprac. D.G. Fiedosowa, Moskwa 2005.\n Patrick Gordon urodził się w 1635 roku, pochodził ze średniozamożnej rodziny szlacheckiej. Jako katolik nie mógł znaleźć zajęcia w Szkocji, zdominowanej przez dyktaturę Olivera Cromwella. Sposobem na życie stała się emigracja i szukanie zajęcia w wojsku. Po trzech latach nauki w kolegium jezuickim w Braniewie (1651-1654), bez powodzenia starał się zaciągnąć do gwardii księcia Janusza Radziwiłła. Dzięki pomocy rodaków zaciągnął się do armii szwedzkiej. W latach 1656-1658, po dostaniu się kilkakrotnie do niewoli, służył na przemian Szwedom i Polakom. Dzięki znajomości z Janem Sobieskim znalazł się w pułku dragonii hetmana Jerzego Lubomirskiego, z którym walczył przeciw Rosjanom na Ukrainie. Po rozejmie w 1661 roku opuścił Rzeczpospolitą i rozpoczął służbę w armii moskiewskiej. Za czasów Piotra Wielkiego stał się jednym z najważniejszych i najbardziej wpływowych dowódców „autoramentu cudzoziemskiego”. Jako główny doradca i przyjaciel cara-reformatora był jednym z inspiratorów przeobrażeń społecznych i gospodarczych, którym Rosja uległa na przełomie XVII i XVIII wieku, a także jednym z twórców jej potęgi militarnej, która wyszła zwycięsko ze zmagań ze Szwecją w czasie wielkiej wojny północnej. Zmarł w 1699 roku w Moskwie.\nKapitulacja wojsk kwarcianych i załogi Krakowa\nO tym, kto wysłał do cesarza rzymskiego list i jakie były warunki …\nPatrick Gordon pod wodzą Karola Gustawa na Rzeczpospolitą wyrusza\nPo tajemniczej chorobie Patrick Gordon, Szkot, towarzyszy rotmistrzowi w drodze do Szczecina. …\nPatrick Gordon rodaków spotyka i do wojska wstępuje\nPo przyjeździe do Poznania Patrick Gordon, Szkot, katolik, który chciał robić karierę …\nPatrick Gordon chce zostać żołnierzem. Nieudana wizyta w Polsce\nPatrick Gordon pochodził ze średniozamożnej szkockiej rodziny szlacheckiej. Jako katolik nie mógł …\nDziennik Patricka Gordona\nMigracja Szkotów na kontynent europejski nabrała dynamiki w pierwszej połowie XVI wieku. …\nPodbój Małopolski i spotkanie z polskim patrolem na Kleparzu\nPatrick Gordon podąża wraz z oddziałami szwedzkiego wojska ku Krakowowi. Wojsko rozbija …\nPatrick Gordon o wojskowej dyscyplinie\nPo podpisaniu rozejmu pod Ujściem w 1655 roku Patrick Gordon, szkocki żołnierz, …\nOblężenie Krakowa i nieudane łowy na Jana Kazimierza\nO pozornym odwrocie wojsk szwedzkich, który sprytnym fortelem się okazał i o …\nPatrick Gordon ranę w starciu pod Opocznem otrzymuje\nWojsko szwedzkie maszerowało przez Rzeczypospolitą, po drodze napotykając co i raz polskie …\nO chłopach co Patricka Gordona ubić chcieli i o cudownym śmierci uniknięciu\nPrzemarsz Szwedów przez Rzeczpospolitą trwa. Pułki trzeba było wykarmić, konie pożywić, a …\nPatrick Gordon o kłótniach i innych nieszczęściach w wojsku\nŻycie żołnierza do łatwych nie należało – gdyby Patrick Gordon, Szkot, wiedział …\nPokojowa misja Przyjemskiego\nW 1655 roku wojsko Karola X Gustawa parło naprzód przez Wielkopolskę, zostawiając …\nPierwsze starcie. Patrick Gordon i bitwa pod Ujściem\nJest rok 1655. Armia szwedzka w zwartym szyku posuwała się naprzód, w …\nPatrick Gordon ze Szwedami do wojny się gotuje\nSzwedzi rozpoczęli przygotowania do wojny: kompanie konne, pułki piechoty i inne rozliczne …\nGordon Patrick Leopold


Zakłady bukmacherskie 24 godziny na dobę\nNajlepsi bukmacherzy internetowi pracujące 24/7\nwedług rankingu 2015/2016\nBy zarabiać na zakładach bukmacherskich zrozumieć musimy wiele czynników, które powodują, że prawie 100 % grających się to nie udaje. Przede wszystkim musimy z pokorą podejść do swojej wiedzy i uświadomić sobie, że nie jesteśmy nieomylni, dlatego jeśli wydaje nam się, że pewien typ jest „pewny” to tak w rzeczywistości nie jest. Sekretem wygrania pieniędzy na zakładach bukmacherskich jest wyszukiwanie takich typów, gdzie oferowany kurs jest większy niż realne prawdopodobieństwo trafienia.\nKażdy kurs oferowany przez bukmachera jest wyliczany według prostej zasady. Przy użyciu komputerowego systemu wyznacza się szanse danej drużyny (na przykład szansa 50/50 oznacza kurs 2.0), jednak kurs ten zmniejsza się o marżę bukmacherską. Najlepsze strategie gry u bukmachera to takie gdzie bazujemy na założeniu, że uda nam się znaleźć typy, które nie mają żadnej marży bukmacherskiej lub jest ona dodatnia, czyli innymi słowy mówiąc bukmacher się pomylił.\nOd razu musimy uprzedzić, że znalezienie takich typów nie jest proste, choćby z dwóch powodów :\nPo pierwsze bukmacher myli się rzadko, a po drugie nie mamy pewności co do tego czy określone przez nas prawdopodobieństwo również zostało prawidłowe policzone. Niemniej jednak nawet robiąc to na oko na pewno osiągniemy znacznie lepsze wyniki finansowe niż gdybyśmy grali przykładowo „pewniaki” po niskich kursach.\nKluczem do stworzenia dobrej strategii gry jest również ujęcie w niej aspektu dobierania stawki. Nie możemy po prostu wyznaczać jej od tak sobie, a za każdym razem musimy wiedzieć czy stawkę zwiększyć, zmniejszyć, a może zostawić taką samą.\nProfesjonalne systemy gry, które tak naprawdę znaleźć jest ciężko (bo dlaczego ktoś miałby chwalić się swoim sposobem gry, którym zarabia pieniądze ?) zawierają właśnie te dwa elementy : gra na wartościowe typy bukmacherskie (takie gdzie prawdopodobieństwo względem kursu jest wystarczająco duże) oraz sposób dobierania stawki (najczęściej są to różne odmiany progresji, czyli sposobu polegającego na zwiększaniu stawki wraz z kolejnym przegranym zakładem, aż do trafienia typu).\nCopyright © 2017 Zakłady bukmacherskie 24 godziny na dobę.


Złoty Dzwoneczek powędrował do Landwarowa - Wiadomości Znad Wilii Złoty Dzwoneczek powędrował do Landwarowa - Wiadomości Znad Wilii\n17 kwietnia, 2015 17:01\nSpektakl „Jak Czerwony Kapturek szukał księcia” w reżyserii Krystyny Trojko zespołu „Tęcza” z Gimnazjum im. H. Sienkiewicza w Landwarowie został uznany przez jury Festiwalu Teatrów Szkolnych za najlepszy i otrzymał nagrodę główną - Złotego Dzwoneczka.\nNa drugim miejscu ze Srebrnym Dzwoneczkiem znalazł się spektakl „ Kopciuszek” w reżyserii Łucji Gornatkiewicz zespołu teatralnego Szkoły-Przedszkola „Wilia”, a na trzecim uplasowało się przedstawienie „Rzepka” zespołu „Azyl” z Gimnazjum im. J. Śniadeckiego w Solecznikach. Spektakl wyreżyserowała Lilia Kutysz.\n„Gratuluję wszystkim, którzy brali udział w dzisiejszym przeglądzie. To, że jesteście tutaj już jest wielkim zwycięstwem. Gratuluję wyróżnionym, gratuluję laureatom brązowego, srebrnego i złotego dzwoneczka. Bardzo serdecznie dziękuję wszystkim nauczycielom, opiekunom, reżyserom, którzy wykonali ciężką pracę, żeby te występy wyglądały tak, jak mogliśmy to oglądać dzisiaj” – powiedziała po wręczeniu nagród żona prezydenta RP Anna Komorowska.\nJury jednogłośnie podkreśliło, że poziom zespołów był bardzo wyrównany. „Festiwal Teatrów Szkolnych jest prawdziwym świętem języka polskiego, teatru i słowa mówionego, umiejętności poruszania się na deskach teatru, ale również świadectwem pracy nauczycieli i dzieci, tego co robią w szkole, co robią poza swoimi lekcjami, jak ważne dla nich jest to, że posługują się bardzo ładną polszczyzną” – powiedziała zw.lt przewodnicząca jury Anna Kietlińska , prezes Oddziału Stowarzyszenia „Wspólnota Polska” w Białymstoku, która na festiwal przyjeżdża od 10 lat.\nW opinii Kietlińskiej festiwal z roku na rok się zmienia, a poziom spektakli ciągle rośnie. „Zwraca uwagę to, że nauczyciele dobrze dobierają repertuar do swoich podopiecznych, że ten repertuar jest przemyślany (…)” – podkreśliła przewodnicząca jury.\nPrzewodnicząca jury zaznaczyła, że wizyta Anny Komorowskiej jest bardzo dobrym sygnałem. „Festiwal to jest takie wydarzenie, które zasługuje na kontynuację, ale i na wsparcie, zwłaszcza osób, które mogą swoją osobą pokazać, że ta impreza jest niesamowicie ważna” – powiedziała przewodnicząca jury.\nWszystkie zespoły dostały wyróżnienia i upominki. Jury nagrodziło również aktorów. W tym roku odbyła się 19. Edycja Festiwalu Teatrów Szkolnych.\nLista wszystkich spektakli:\n11. „Rzepka”- reż. Lilia Kutysz zespół „Azyl” Gimnazjum im. J. Śniadeckiego w Solecznikach\n12. „Kot w butach” reż. Edyta Klimaszewska, zespołu „Skrzat” Szkoła Średnia im. J. Słowackiego w Bezdanach\nWilno-2014: Festiwal teatrów szkolnych w DKP


Pole magnetyczne, które jest wytwarzane przez magnesy neodymowe może w sposób trwały niszczyć nośniki magnetyczne, np.: dyskietki komputerowe, taśmy VHS, dyski twarde, karty bankomatowe, magnetyczne karty identyfikacyjne, taśmy kasetowe magnetofonowe audio bądź inne takie urządzenia. Magnesy mogą też niszczyć magnetowidy, telewizory, monitory komputerowe CRT. Nie zapominaj o tym, aby neodymowe magnesy nie były z bliska urządzeń elektronicznych.\nMagnesy przyciągają się do siebie w odległości od kliku do około 10 cm od siebie. Nie podkładaj palców na drodze przyciągania się magnesów, gdyż może dojść do poważnego uszkodzenia. Magnesy zależnie od wielkości są w stanie nawet uciąć palec albo może dojść do znacznego przyciśnięcia albo nawet złamania.\nPrzebywając na tej stronie zgadzasz się na wykorzystanie plików cookie, zgodnie z obowiązującymi ustawieniami przeglądarki stron. Jeśli chcesz dowiedz się więcej w jakim charakterze są stosowane i prewencyjnie z informacjami o modyfikacji ustawień przeglądarki stron WWW. Szczegóły\nBardzo nam przykro, ale nasz serwis https://uchwyt-magnetyczny.pl nie wspiera już Microsoft IE. Zaktualizuj przeglądarkę na Mozilla Firefox, Google Chrome lub Microsoft Edge.


Grażyna Kulczyk - poznańska kolekcjonerka | Portal Rynek i Sztuka\nStary Browar w Poznaniu, źródło:http://starybrowar5050.com\nWśród polskich kolekcjonerów sztuki współczesnej szczególne miejsce zajmuje Grażyna Kulczyk, właścicielka jednej z ciekawszych kolekcji w kraju i w Europie Wschodniej oraz założycielka Art Stations Foundation, będącej przedłużeniem Kulczyk Foundation.\nWraz z początkiem lat ’80 Grażyna Kulczyk zaczęła powolnie, acz sukcesywnie gromadzić zbiory, które stanowiły bazę aktualnej, nieustannie powiększanej kolekcji. Początkowo były to głównie plakaty, które ze względu na swą wartość artystyczno-estetyczną oraz – bądź, co bądź – niższą cenę znalazły się w pierwotnym trzonie kolekcji. A trzeba wspomnieć, że ówcześnie, niedrogie plakaty, dziś zaliczane już do polskiej szkoły plakatu nabrały na wartości i stanowią niezwykle ważne dla kolekcji dzieła.\nPoczątkowo Grażynę Kulczyk interesowały nazwiska polskich artystów, takich jak Jacek Malczewski, Jerzy Nowosielski czy Tadeusz Kantor i do dziś – pomimo szczególnego zainteresowania najnowszymi trendami (Mirosław Bałka, Katarzyna Kozyra, Jadwiga Sawicka) – zostało jej zamiłowanie do narodowych klasyków – Henryka Stażewskiego, Władysława Strzemińskiego, Andrzeja Wróblewskiego i Magdaleny Abakanowicz. Kolekcjonerka nie ogranicza się jedynie do sztuki polskiej, wspierając także zagranicznych twórców poszerzając kolekcję również o ich dzieła. Warto wspomnieć tu chociaż o Rosemarie Trockel czy Gego.\nDziałalność fundacji Art Stations realizuje stosunkowo konsekwentny program, który w dużej mierze kreowany jest przez samą kolekcjonerkę. Warto zaznaczyć, ze wiele z projektów realizowanych przez Fundację odbywa się w przestrzeniach poznańskiego Starego Browaru, w którym wyeksponowane zostały niektóre z prac kolekcji, m.in. rzeźby Igora Mitoraja Eros skrzydlaty, Tors nad jeziorem oraz Blask księżyca, komiksowa postać autorstwa Mr Henyo Penyo Myomyonmyo.\nZbiory Grażyny Kulczyk obejmują kilkaset dzieł. Nie jest jednak zana dokładna ich ilość, ponieważ tylko część z kolekcji została upubliczniona, a można przypuszczać, że wśród licznych dzieł sztuki, znajdują się także prawdziwe perełki.


DUTZO Premio - test. Ten fotel ma lepszą regulację niż te w samochodach\nStrona główna Recenzje Recenzje i testy Ten fotel ma lepszą regulację niż te w samochodach. DUTZO Premio –...\nTen fotel ma lepszą regulację niż te w samochodach. DUTZO Premio – recenzja\nJak dobrze sięgam pamięcią to pod moimi czterema literami przewinęły się przynajmniej cztery krzesła biurowe. I nie, ani razu nie był to wszędzie i przez wszystkich polecany Markus z Ikei. Były jakieś markerowe, był nawet jeden fotel z Chin, ale takiego jak ten z tej recenzji jeszcze nie było. I dobrze, bo dzięki temu, że mogłem go trochę poużywać, przekonałem się, co potrafi fotel z wyższej półki. Sprawdziła się tu też znana zasada – otrzymamy coś realnie lepszego jeśli zapłacimy więcej. Jak to zatem było z fotelem DUTZO Premio w czarnej wersji pokrytej skórą PU?\nTo moje kolejne spotkanie z marką DUTZO (między innymi była już mysz Keiryo RGB i słuchawki Odio 7), ale pierwsze jeśli chodzi o fotele biurowe. Z całą świadomością nie napisałem tutaj „gamingowe”, choć to określenie jak najbardziej też do niego pasuje. Dla mnie jednak, głównie przez to jak ten fotel ogólnie się prezentuje, to bardziej biurowy fotel premium niż stricte gamingowy. To trochę tak jakby postawić obok siebie dwa nowe sportowe samochody. Z jednej strony gustownie zrobionego mustanga w jakimś ciemnym matowym kolorze, z drobnymi czerwonymi akcentami i na zdrowej feldze. Z drugiej z kolei civica, po typowym japońskim tjuningu, z wielkim spoilerem, mnóstwem naklejek i neonami przy progach. Chyba rozumiecie, o co mi chodzi. DUTZO Premio jest właśnie takim mustangiem.\nDUTZO Premio jest bardzo… premium\nPierwsze wrażenie można zrobić tylko raz, a ten fotel pokazał się z dobrej strony już na etapie składania. Wystarczyło, że producent wszystko ładnie skompletuje, opisze, zapakuje i dorzuci… filcowe podkładki pod śruby. Dlaczego wspominam akurat o nich? A dlatego, że przy żadnym fotelu takiego czegoś nie miałem, a brak takich podkładek (jak się później okazało) to pierwszy krok do trzeszczenia i skrzypienia fotela. Miałem tak przy każdym, który do tej pory używałem i byłem zbyt leniwy, by to poprawić. Podstawa na zdjęciach wygląda na plastikową, ale w rzeczywistości jest z metalu, ale pokrytego matową farbą. Oczywiście, bardzo na plus.\nWszystko prezentuje się bardzo dobrze, jakościowo i trwale. W zasadzie jedyne na co kręciłem trochę nosem to drobny błąd w instrukcji montażu, gdzie podnośnik fotela był narysowany w odwrotną stronę. Nie mniej, nawet średnio ogarnięty nastolatek powinien sobie z tym poradzić, a złożenie krzesła nie powinno zająć dłużej niż 15 minut.\nDUTZO Premio jest wykonany wzorowo i im dłużej go używałem, tym bardziej utwierdzałem się w przekonaniu, że tak jest.\nWszystko pasuje na swoje miejsce, a łączenie ze sobą kolejnych elementów dawało taką wewnętrzną pewność, że finalnie będzie to coś trwałego. I najważniejsze – nie ma mowy o żadnym skrzypieniu, trzeszczeniu czy pierdzeniu, gdy na nim siedzimy. No dobra, to ostatnie, no, może się zdarzyć, ale to na pewno nie wina fotela. Możemy się bujać, podskakiwać, odchylać i jest cisza. A w moim przypadku, czyli osoby, która nagrywa podcast jest to niezwykle ważne, bo każdy dodatkowy dźwięk widać na ścieżce audio.\nPremio można mieć w trzech wersjach i jak już wspomniałem na początku, u mnie w ramach testów pojawił się model pokryty czarną, matową ekoskórą. W mojej ocenie to najlepszy wariant, który prezentuje się bardzo elegancko i tak „na bogato”. Wszystko przez to, że ma stonowany kolor, delikatne, pomarańczowe przeszycie po całości i ładnie wtopione logo w zagłówku. Fajnym smaczkiem są też welurowe wstawki na bocznych trzymaniach, które jeszcze dodają charakteru. Nie ma tu typowo gamingowego stylu, gdzie najczęściej są kontrastowe kolory, dziwne przetłoczenia, emblematy na niemal każdym elemencie czy – nie daj Boże – ledowe podświetlenie. Z ręką na sercu mogę stwierdzić, że gorzej wykonane są fotele w niektórych nowych samochodach.\nDUTZO Premio ma pięć sposobów regulacji i aż cztery, które dotyczą samych podłokietników!\nZnowu nawiąże tutaj do samochodów, bo w swojej Alfie, mam mniejsze możliwości regulacji niż tutaj. Fakt, elektryczne, ale jednak. Fotel można podnosić i opuszczać, włączyć funkcję bujania oraz odchylać oparcie, co raczej można nazwać standardem. Ale tutaj dochodzi jeszcze regulacja odcinka lędźwiowego, co spotkać można raczej w droższych samochodach niż fotelach biurowych. Mamy do tego specjalne pokrętło po prawej stronie oparcia, które „pompuje” poduszkę na wysokości kręgosłupa lędźwiowego. Nie muszę chyba tłumaczyć, że pozwala nam to utrzymać prawidłową postawę podczas siedzenia przy biurku. Śmieję się, że do pełni szczęścia to masażu i podgrzewania tylko brakuje.\nUstawienia podłokietników też dobrze sobie wymyślili. Można je w pełni regulować, czyli podnosić lub opuszczać, przesuwać do przodu i do tyłu (czyli bliżej lub dalej od krawędzi biurka), a do tego jeszcze przekręcać i przesuwać w poziomie (np. bardziej je rozstawić, jeśli ktoś jest szerszy w barach). Mega fajna sprawa, co wpływa tylko i wyłącznie na nasz komfort i jak najlepsze spersonalizowane fotela pod siebie.\nFotel ma ok. 8-centymetrową regulację wysokości siedziska – w najniższym położeniu jest to około 50 cm, a w najwyższym 58 cm od podłoża. Podłokietniki z kolei mają 9-centymetrowy zakres regulacji na wysokość i 3 centymetry na szerokość (od 50,5 cm do 53,5 cm mierząc od wewnętrznych krawędzi). Siedzisko jest nachylone (podniesione) pod kątem ok. 8 stopni w stosunku do podłoża, co z początku nie do końca mi pasowało, ale później stwierdziłem, że jest w porządku. Przy wzroście 176 cm i maksymalnie obniżonym fotelu, siedzę prosto, plecy mam proste, mam dobre podparcie łokci (podłokietniki są na tej samej wysokości co blat biurka), a stopy normalnie opierają się na podłodze.\nCzy DUTZO Premio ma jakieś istotne wady?\nJa takich nie znalazłem, a naprawdę mocno się starałem. Być może można do nich zaliczyć koła, które są duże i wyglądają na trwałe, ale są wykonane z błyszczącego i raczej miękkiego plastiku. Szybko zbierają zabrudzenia, ale mimo wszystko, przydałby się na nich taki gumowy pasek. Myślę, że byłyby cichsze. Nie są też super zwrotne, ale to ma też swoje plusy, bo gdy ustawimy już fotel w wybranej pozycji, to nie będzie się sam odsuwał od biurka. Miałem tak z poprzednim krzesłem i strasznie było to denerwujące.\nDUTZO Premio kosztuje 1199 złotych i jak nigdy jestem przekonany, że jest wart tych pieniędzy.\nZdaję sobie z tego sprawę, że to sporo pieniędzy, ale niewiele jest takich sytuacji z produktami, gdzie wyższa kwota daje nam realnie lepszą jakość. Adekwatną do tej ceny. Testy tego fotela pokazały mi jak spora różnica jest między fotelem za 600-800 złotych, a takim za 1200. I według mnie jest to różnica, którą warto dopłacić. Tu mamy wykonanie klasy premium, solidną konstrukcję, ogromne możliwości regulacji, a do tego duży komfort używania. Bez problemu mogłem go dostosować „pod siebie” i pod biurko przy którym pracuje na co dzień. Jeśli zbierzemy to wszystko do jednego worka to okaże się, że ta czterocyfrowa cena nie jest już taka wysoka. Fotel DUTZO Premio znajdziecie w sklepie Proshop.\nPatrząc na całokształt, wszystkie za i przeciw, jestem przekonany, że Premio zasługuje na wysoką ocenę i szczerą polecajkę z mojej strony. Galaktykomierz wskazał 9/10 punktów.\nPoprzedni artykułThe Elder Scrolls V: Skyrim jako przygodowa gra planszowa? Poproszę!\nNastępny artykułDOOM 3 VR Edition, czyli posrasz się w gacie, ale tym razem na serio\nNie tylko do biegania. Huawei Watch GT Runner – recenzja


Bluzka z długim rękawem i surowym wykończeniem dekoltu ciemnoszara - Bluzka longsleeves sklep papilion.pl\nBluzka z długim rękawem i surowym wykończeniem dekoltu ciemnoszara\nBluzka damska z długim rękawem i surowym wykończeniem dekoltu ciemnoszara. Rewelacyjna gładka bluzka z długim rękawem i okrągłym dekoltem jest niezbędna w każdej dziewczęcej kolekcji. Melanżowa koszulka damska o klasycznym fasonie wykonana jest w całości z przyjemnych w dotyku i miękkich tkanin. Wygodny krój zapewnia całkowitą swobodę ruchów i maksymalny komfort noszenia, a ponadto zachwyca minimalistycznym wdziękiem. Dopasowana bluzka z długim rękawem to najmodniejszy hit sezonu i absolutny must have w Twojej szafie, który pomoże Ci stworzyć pożądany look i niejedną boską stylizację! Dzięki sprytnemu połączeniu stylu codziennego z eleganckim możesz ją zakładać zarówno na co dzień, jaki i na przeróżne okazje! Taka gładka bluzka longsleeve świetnie sprawdzi się w połączeniu z naszymi modnymi jeansami i fajnymi butami.\nEcru bluzka Daydream z falbankami i cekinową aplikacją\n39,90 zł64,99 zł\nCzarna elegancka bluzka Inari z siatkowymi modułami\nSzara bluzka Jamila z koronką na rękawach


Chemoprewencja może zapobiegać drugim nowotworom pierwotnym u pacjentów z rakiem 1, ale nie ustalono wpływu wtórnej profilaktyki raka na całkowite przeżycie. W 1996 roku donieśliśmy w czasopiśmie, że doustne podawanie acyklicznego retinoidu przez 12 miesięcy znacznie zmniejszyło częstość występowania drugich pierwotnych nowotworów u pacjentów, którzy otrzymali lecznicze leczenie raków wątrobowoko...\nDane dotyczące struktury krystalicznej tego białka mają ogromne znaczenie dla zrozumienia, w jaki sposób TraR i podobne białka mogą oddziaływać z AHL i DNA. Podobne badania w P. aeruginosa byłyby niezwykle użyteczne w wyjaśnianiu potencjalnych antagonistów, a także w zwiększaniu naszego zrozumienia, w jaki sposób pokrewne AHL oddziałują z LasR i RhlR. W dodatkowych badaniach zidentyfikowano syntetyczn...\nJednym ze sposobów indukowania anergii w alloreaktywnych komórkach T jest zastosowanie rozpuszczalnego preparatu CTLA-4, przeciwreceptora dla B7, który znajduje się na aktywowanych komórkach T, 31 w celu zablokowania oddziaływania między białkami B7 i CD28. W porównaniu z CD28, CTLA-4 ma znacznie wyższe powinowactwo do B7, a zatem jest wysoce skutecznym inhibitorem interakcji B7: CD28. Wcześniej wykazaliś...\nWskaźniki szansy surowej dla stowarzyszenia obieralnego cięcia cesarskiego z ryzykiem pionowej transmisji HIV-1 wśród 8533 par matki i dziecka w 15 badaniach i metaanalizach w oparciu o dokładną metodę warunkową i losowanie DerSimonian-Laird- Model efektów. Badania są przedstawione w porządku malejącym według ilorazów szans. Słupki wskazują 95-procentowe przedziały ufności. Wielkość każdego kwadra...\nNajnowsze zdjęcia w galerii Premiery Volkswagena w Detroit :\nPremiery Volkswagena w Detroit 751#łódź przędzalniana 66 , #ziko apteka ken , #ból pod palcami w stopie , #kawa zbożowa dla dzieci , #olejek jojoba rossmann , #doz koszalin , #swędzenie oczu alergia , #sałatka dla karmiącej mamy , #wyrodna córka , #liszaj płaski leczenie forum ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - Premiery Volkswagena w Detroit