Ptaszki podług Arystofanesa - Johann Wolfgang von Goethe — Ridero\nBezpłatny fragment - Ptaszki podług Arystofanesa\nKup za 16.07\nDolina otoczona lasem i skałami, na których szczycie ruiny.\nz jednej strony na wierzchu skały\nOch! niebezpieczna ścieżka —! o! nieszczęsna droga!\nz drugiej strony skały — ukryty\nPst! znów go słyszę! Hop!\nNa jakążeś zbłąkał się skałę?\nOj! biedaż mi, bieda!\nCierpliwości! mój przyjacielu!\nUtkwiłem w cierniach i głogu!\nO jakiż śliski, zwodniczy ten mech! zawraca mi się głowa; spadnę w przepaść!\nTylko spokojnie! spuść się na dół! Tu widzę łączkę!\nSpadam — lecę!\nTylko cicho! Zaraz idę!\nPoczekaj! ja cię podźwignę!\nleżąc na ziemi\nO zwodzicielu! Włóczęgo-Szyjołomie, oby cię bogowie zaprzepaścili!\nraczkuje na szczycie skały\nOtóż tu jest Muscus cyperoides politrichocarpomanidoides.\nA ta Lichen canescens figerrimus, co za nędzna figura!\nPotrzaskałem wszystkie kości!\nWidzisz, jaką pociechą i podporą jest umiejętność! I w nadpowietrznych sferach i na najszorstszej skale człowiek umiejętny znajdzie zabawę.\nObyś na dnie morskiem układał zbiór muszli, a ja tam był, skąd przyszedłem.\nSłabyżeś! a przecież tak czyste, tak lekkie jest to górskie powietrze.\nAni je pierśmi zachwycić.\nZauważałeś, jaki przecudny widok?\nCóż mi on pomoże?\nZimnyś jak głaz.\nGdy mnie dreszcz przejmie: teraz całym w potach.\nTo zdrowo. schodząc Ręczę ci, żeśmy w właściwem miejscu.\nWolałbym, żebyśmy byli na dole.\nWszakżeśmy szli najbliższą drogą.\nNajprostsza, ale o kilka godzin dłuższa. Z utrudzenia i bólu ani się ruszyć mogę! Ach! ojojoj!\nPrzecież nie rozpadłeś się w kawałki. podnosi go\nOby każdy szukający szczęścia w zmianach, takie jak ja zrobił doświadczenie!\nUpamiętaj się! Upamiętaj się!\nPrzynajmniej mieliśmy co jeść i pić.\nUmhu! Z cudzej kieszeni lub z cudzego stołu!\nW zimie nie zaznaliśmy chłodu.\nDopókiśmy w łóżkach leżeli.\nAni trudów; a pewnym ludziom gorzej było jak nam, co jak szaleni uganiamy po świecie, by jakieś urojone dziwadła w najdziwaczniejszy sposób pochwycić.\nNasze dzieje w tych krótkich zawarte słowach: nie było sposobu dłużej osiedzieć się w mieście. Bo chociaż wcale skromnemi były nasze żądania, to i tych nawet nie zaspokajano; — prace nasze płacono sowicie, lecz my tem potrzeb naszych pokryć nie mogli. Żyliśmy właściwym nam trybem, a rzadko znaleźć mogliśmy odpowiednie nam towarzystwo. Słowem wzdychaliśmy do jakiej nowej krainy, kędy by była inna postać rzeczy.\nA idąc tą drogą przedziwnieśmy sobie byt polepszyli!\nSkutek uwieńcza zabiegi. Wielkie zasługi w nowszych czasach rzadko już zostają w utajeniu; — są dzienniki, które bezzwłocznie każdy czyn wzniosły unieśmiertelniają. — Słyszeliśmy, że na szczycie tej niebotycznej góry puszczyk mieszka, którego wszystko nie zadawalnia; dlatego mu też ogromne przyczytujem umiejętności. — W całym kraju słynie pod imieniem: „Krytyka”. Całe dnie przesiaduje w domu, badając to, co wczoraj inni zdziałali, a zawsze nierównie rzutniejszy jak każdy wracający z sali obrad publicznych. — Domniemywamy się, że wszystkie miasta, chociaż w nocy tylko, jak ów diabeł kulawy — zapewne zwiedził, a więc będzie nam mógł wskazać miejsce, kędy by się przyjemnie żyć dało. — Patrz! patrz no tam, jakie to prześliczne mury! Istotnie! jakby je rusałki wyczarowały!\nJuż znowu się unosisz nad kupą starych kamieni?\nNieochybnie on tam mieszka. — He! he! puszczyku! he! he! panie puszczyku! Nie masz nikogo w domu?\nwystępuje i gada chrapliwie\nPanowie! Moi panowie! Jak mam zaszczyt? skąd przybywacie? Jakaż miła niespodzianka?\nPrzychodzim poznać pana Puszczyka.\nPrawieśmy karki poskręcali, by pozyskać zaszczyt służenia mu.\nCzegóż się nie czyni dla poznania tak wielkiego męża? Miłem będzie panu mojemu, przybycie wasze. — Jakkolwiek tego nie okazuje, bardzo lubi, by go odwiedzano.\nCzy waćpan u niego w obowiązku?\nTak to, dopóki mi się zdawać będzie.\nA jakże się waćpan zowie?\nZowią mnie: Postępowiczem.\nA z rodu jestem — papuga!\nTo bym się łacniej domyślił.\nKontentże waść z pana swego?\nOt tak, tak. — Już tośmy jakby stworzeni jeden dla drugiego. — On po całych dniach bez ustanku myśli — a ja — zupełnie nic nie myślę; on wszystko rozbiera, osądza, a to mi wcale na rękę, bo już ja tego nie potrzebuję robić. — A jeśli mnie co tak serdecznie cieszy — jeżeli się tego na pamięć wyuczę i przez cały dzień z tem noszę, to też wieczorem idę do niego i pytam go: a warteż to co?\nAleż się tu musicie okropnie nudzić?\nA gdzież tam, my tu o wszystkiem wiemy.\nAle co porabiacie przez dzień cały?\nEj! tak oczekujem przyjścia wieczora.\nTo zapewne macie jeszcze jakie osobiste pasyjki, zamiłowania?\nJuż to moja pasja — słowiki — skowronki i wszystkie ptasie śpiewaki! Całe godziny — w dzień i w nocy stoję i słucham ich śpiewu, a takim szczęśliwy, tak się unoszę, że niekiedy myślę, iż mi pióra ulatują. — Na nieszczęście i pan mój przepada, za temi stworzeńkami — tylko w inny sposób; — kędy które z nich dopadnie; łaps! trzyma za łebek i skubie. — Zaledwo na usilne me prośby dozwolił, by tu na górze żyło ich kilkoro, a właśnie te nie najlepsze.\nTo nic nie pomoże, gdy on głodny.\nWięc mu waść inny żer podsuń.\nI to się robi, o ile można, i z tem też właśnie moja bieda. Gdyby to zawsze myszy dostać można! — On znajduje, że myszy równie delikatne jak skowronki, a najpiękniejszego skowroneczka połknie jak myszkę.\nI czemuż mu waść służy?\nKiedy już jest moim panem.\nJa bym go tu zostawił na górze w tem jego pustkowiu, a tam na dole wyszukałbym sobie takie ładne, lube cieniste drzewko — pełne słowików, nad którem by setki skowronków unosząc się śpiewało; i tam żyłbym sobie rozkosznie.\nAch! żeby to tak już było!\nTo uwolń się od niego.\nJakże to sobie począć?\nCzy tak doskonale karmi, że kędy indziej lepszej znaleźć nie można strawy?\nUchowaj Boże! ja tę odrobinę — sam sobie wyszukać muszę. — Gdybym ja kości i szkielety mógł spożywać; bo te tylko z swoich zostawia obiadów.\nOtóż to zowię posadą nie lada! — Lecz wreszcie chcielibyśmy poznać tego pana, co godny mieć tak wiernego sługę.\nTylko cicho, cicho, byście go nie obudzili! bo w marzeniach zaniepokojony jak dzieciuch kaprysi — lecz zwykle jest wcale poważnym mężem. — Otóż słyszę, że się właśnie przebudziwszy z drzymki poobiedniej trzepocze; — więc w dobrym będzie humorze; — zaraz go zawiadomię. — Mój drogi panie! uniżenie proszę, przybyło tu parę arcy uprzejmych przybyszów! — Niebo osłonione chmurami nie będzie razić wzroku.\nW jakim przedmiocie żądają panowie usłyszeć me zdanie?\nNie tak zdanie; jak radę!\nTo właśnie jego forsa. — Nie zdarzyło mi się widzieć, aby on każdemu — cokolwiek zrobi — potem własnym jego nosem nie wskazał co lepszego.\nDobrej rady chcecie, moi panowie?\nAlbo i wiadomości — jak to tam pan nazwać woli.\nTem będzie mógł panom służyć; on o wszystkiem zawiadomiony.\nTak jest, ja mam korespondencje z wszystkimi malkontentami całego świata; otrzymuję więc najskrytsze wiadomości — papiery i dokumenta; i z rozmów takich tylko ludzi można się szczerej prawdy dowiedzieć.\nTrwożyć ptastwo to serdeczna moja rozkosz! I każdemu z nich jakoś ckliwo, gdy mnie i z najdalsza zwietrzy. Wtenczas to wrzaski, piski, krakanie, a jak gwarliwe stare baby, ani się ruszą z miejsca, kędy ichkto droczy. — Ale też ten i ów wie dokładnie, żem mu jego pisklęta zanatomizował, by mu okazać, że należało im mniej wiotkie lota, silniejsze dzióby i kształtniejsze łapki sprawić.\nWięc my szczęśliwie dobry skład zdybali; boć szukamy — miasta, państwa, kędy by nam lepiej było jak w owem, z któregośmy przybyli.\nTo właśnie najgorzej! Ale cóż was wypędziło z ojczyzny?\nTo wcale nieznośne urządzenie. Uważ waćpan. Czyśmy w domu siedząc luleczkę kurzyli, czy poszli łyknąć dobrego starego winka; — to zupełnie nikt naszych trudów wynagrodzić nam nie chciał. Co byśmy robić największą mieli chętkę, to najsurowiej było zakazane, a było tylko spróbować — to za najlepsze chęci jeszcze nas karano.\nAleż bo to moi panowie! zdajecie się mieć jakieś dziwne pojęcia.\nO bynajmniej! największa część naszych przyjaciół podziela to nasze zdanie!\nAleż jakiegoż to miasta szukacie właściwie?\nNiezrównanego! takiego co by to było miękko, dobrze wyścielone; kędy by zawsze było błogo, szczęśliwie!\nAleż, bo są różne rodzaje szczęścia.\nA więc szukamy miasta, kędy by co dzień nieochybnie na wyborne obiadki zapraszano.\nTakiego miasta, kędy by znamienici ludzie korzystne położenie swoje z nami, pospolitszemi, chętnie podzielać chcieli.\nWłaśnie takiego miasta, kędy by rządzący czuli, co lud, co biedaków dolega.\nTak jest! takiego miasta, kędy by majętni ludzie chętnie odsetki płacili, by tylko ich kapitały wziąć — do przechowania.\nMiasta, kędy entuzjazm żyje, kędy by człowiek, skoro raz co dobrego zrobił albo dobrą książkę napisał, natychmiast uzyskał prawo żądania przez resztę żywota, by mu wszystko, co pragnie, bezpłatnie dostarczano.\nWaćpan literatem, pisarzem jesteś?\nTak jest! jak wszyscy moi współobywatele.\nWięc przed mój trybunał należycie!\nGdybyś pan zechciał użyć wpływu swego, by nam lepiej płacono.\nNie troszczę się o to.\nBy z dzieł naszego nakładu przedruków nie robiono.\nTo mnie nie obchodzi.\nMiasta, kędy by ojciec i matka tak okropnie się nie krzywili, gdy się człek do ich nadobnych zbliży córeczek.\nMiasta, kędy by małżonek o utrapieniach życzliwego, bezżennego młodzieńca miał przecie zdrowe pojęcia!\nMiasta, w którem szczęśliwy autor, ni szewcom, ni krawcom, ni rzeźnikom, ni szynkarzom opłacać by się nie potrzebował, w którem by się nadobna lubcia z wdziękami swemi gwałtem narzucała, bo tam kiedyś serduszko jej wzruszyłem.\nA cóż wy to sobie myślicie? Do kogo żeście to przyszli?\nKędyż znajdę słowa, któremi bym swawolę waszą zdołał wyrazić?\nKędy indziej, był na doręczu zapas nie lada! —\nHaniebnie! a co gorzej szkaradnie! a co jeszcze gorzej bezbożnie! a co najgorzej głupio!\nNa najwyższym stanął szczeblu.\nDla was nie ma innej drogi, tylko albo do domu — wariatów — albo do domu poprawy.\nAleż na Boga! Panowie! co robicie? Tak rozsądnymi ludźmi być się zdajecie, a mój pan taki rozsądny mąż!\nToteż rozsądni ludzie właśnie najmniej się między sobą zgodzić mogą.\nTaki poważny mąż ptak — ptaków!\nO! tak! on? istny dudek, bo się w błocie gnieździ.\nRaczej kukułka, bo w cudzem gnieździe jaja niesie.\nMoi panowie! okropnie cierpię.\nMy także — głód i pragnienie.\nAch! cierpienia moje, nierównie są sroższemi! bo są cierpieniami duszy. Czyż to być nie może, by tak zacni, tyloma darami wyposażeni, tak znamienici mężowie, w jednym celu działać i połączeni Dobre, Doskonałe utworzyć zdołali?\nJakoś się to tam zrobi. — Myślę atoli, tymczasem ratując honor domu, co nam przedstawicie.\nPanowie zdają się być szczególnymi znawcami. Nie zechcąż mi łaskawie pozwolić, bym się z swojemi słowiczkami i skowroneczkami mogła popisać.\nWiatr i piana!\nNo! usłyszycie moich lubych, najmilejszych, chwile nasze wieczną radością wieńczących śpiewaków.\nPostępowiczu, kochany Postępowiczu!\nO ty mój maleńki, ruchliwy, lekkoskrzydlny, świergoczący — czystodźwięczny skowroneczku, ty gościu świeżo zoranej grzędy, niech usłyszym twój głosik, wzbudź w nas podziw i radość!\nDoskonały do napisania ody na cześć miernej śpiewaczki.\nZa sceną śpiewa skowronek — tymczasem Papuga sweuniesienie, a słuchacze zdziwienie okazują\nDzięki ci! niezmierne dzięki!\nGłód niezmierny głód!\nPragnienie, niezmierne pragnienie! Nie masz tu gdzie w pobliżu jakiego źródła?\nNie masz tu kędy borówek, malin, czernic — choćby głogu, by czemkolwiek zapełnić otchłań mego żołądka?\nPosłuchajcie no jeszcze słowiczka mojego, błogo czarującego śpiewaka, ożywiciela nocy! Wzbudź, wywołaj uśpione uczucia! ożyw rozkoszą puch każdy i przetwórz mnie od szpony do dzioba w istne uczucie!\nCzy tylko nierozwlekłe będą te trele?\nWłaśnie to jest jego forsą. — Jak się słowiczek rozśpiewa, — to mu chyba kark trzeba skręcić, chcąc przerwać urocze tony.\nSłowik za sceną, śpiewa długo tkliwą arię\nBrawo! brawo! mój słowiczku! To mi wyraz! rozmaitość!\nIstna komedia niemiecka! końca jej trudno doczekać!\nWcale ładny jego głosik — chciałbym go też z bliska zoczyć.\nNa dobitek jeszcze rondeau najmilszego skowroneczka. W jego śpiewie, ręczę panom, jest coś humorystycznego.\nW ciągu śpiewu skowronka Burzycki takt wybija — wreszcie tańczyć zaczyna\nNa Boga! któż takt wybija? na wyraz uważać trzeba!\nW muzyce takt tylko słyszę, to jedno nogi porusza.\nŚpiew nie ustaje, Burzycki skacze\nGłód mnie już w szaleństwo wprawia.\nDudas poczyna skakać, Puchacz występuje wołając\nNie skończąże się te wrzaski?\nBurzycki pochwyca Puchacza, Dudas Papugę i zmuszają ich tańczyć; gdy skowronka śpiew skończony, Burzycki i Dudas klaszczą w dłonie wołając\nZa sceną powstaje wrzawa\nCóż ja słyszę! jakiż to wrzask! jakie szumy!\nWszystkie gałęzie ożyły.\nSłyszę piski i krakania, widzę niezliczoną zgraję ptastwa się skupiającego.\nNiebawem ptastwo występuje\nJakaż to pstra, śmieszna gawiedź! Same błyszczaki! Zwietrzyły nocnego wroga swego, potężnego krytyka!\nCóż to za dziwaczny grzebień! jak się to stworzenie gapi!\nÓw się śmieszniej wyczupirzył, toteż pocieszniej wygląda.\nPatrz! ów trzeci jaki sensat! Już walną składa radę.\nZanim na jedno się zgodzą, to dobre nastaną czasy.\nBiada! tłum się mnoży, skupia; złowrogim przylot drobiazgu! Jak to drypta, jak się dziwi, podskakuje, płoszy, wraca! Biada nam! biada! przepadniem! Cóż to za zgraja stworzeń szkaradnych! Jakże ohydna śmierć nam zagraża, od nieprzyjaciół plugawych.\nCo ci się marzy. Mnie chętka bierze spożyć kilkoro.\nŚmiałki zawsze kończą smutnie. Historia przykład podaje. I ty zginiesz, i ja zginę, nie doznawszy z tego i najmniejszej przyjemności.\nCzytałeś Regula dzieje?\nNie każdy mąż wielki naturalną śmiercią umierać musi.\nGdybyś mi pierwej był to powiedział!\nZawsze jeszcze dosyć wcześnie.\nNa to żeś mi dawał takie nauki? Zawsześ mnie upominał, że człowiek tak żyć powinien, jakby stu lat chciał dożyć? że zawsze porządnym, umiarkowanym — powściągliwym i pod wszelkim względem skromnym być powinien? Nie przyrzekłeś mi prawej i nadobnej żonki, jeśli się tak sprawować będę, jak się nasi panicze nie sprawują? A teraz tak haniebnie mam zaginąć? Gdybym pierw był o tem wiedział, to bym tę odrobinę mej młodości przecie jakoś był użył.\nNie żałuj, żeś był cnotliwym!\nKnują zdradę, ostrzą dzioby, ścieśniają szeregi — uderzą na nas.\nZabezpieczże sobie plecy, ściągnij czapkę na uszy broń się — rękawem. Każdy zwierz i błazen, każdy otrzymał od bogów właściwe sobie środki obrony.\nNie traćcie ni chwili! To oni! najniebezpieczniejsze wrogi nasze! To ludzie!\nPtaszniki? Nie przebaczcie żadnemu z nich uderzcie na nich rączo; połączonemi siły.\nWykłujcie, wydrapcie, rozrwijcie, rozdróbcie\nRozrzućcie, rozszarpcie zapamiętałym,\nNiezwłocznie oczy bezecne!\nPotem uderzcie i bijcie lotami\nIch lice i niecne ich usta,\nCo nas na zgubę wabiły;\nTłuczcie, mordercze ich skronie,\nAż się słaniając powalą.\nZazdroszcząc jeden drugiemu,\nDrzyjcie się, szarpcie łakomie,\nO te ich oczka ponętne!\nMiotając temi kąskami,\nPowoli je spożywajcie!\nDalejże za tym przysmakiem.\nSzczęśliwy, kto go skosztuje!\nKtóż tej zgrai opór stawi?\nJużci nie gołemi dziesięcio palcami. Najlepsi jenerałowie wielbią okopy. Oto tu, mój przyjacielu! jest zbrojownia naszego starego wielko i szklanookiego krytyka. Te sprzęty i zbroje właśnie nam pożądane. Oto jedna, druga i trzecia bella.\nBurzycki i Dudas księgi i belle jedna po drugiej znoszą i wystawiają rodzaj barykadów. Na bellów zewnętrznej stronie napisane być może jakiego oddziału umiejętności są w nich dzieła\nWszystko nowe dzieła! które powonieniem krytycznie rozbierał. — Oto wielkie encyklopedyczne słowniki, istne kramy literackie, z których każdy w potrzebie w porządku abecadłowym za szelążka nabyć może. — Z dołuśmy zabezpieczeni, bo te drobne napastniki zdają się chcieć na nas uderzyć z najniebezpieczniejszej strony Trzymaj! trzymaj silnie.\nCzy jeszcze mam znosić? Ej! powoli się szańcujem wobec naszych nieprzyjaciół.\nMilcz no milcz! to homerycznie!\nNiżej wyrażone przedmioty, powinny być kolosalne i wpadające w oczy, szczególniej pióro i kałamarz\nNajprzód weź ten kij sękaty, którym krytyk młode owady od razu tłucze na miazgę! Weź ten batog, którym on uzbrojony przeciw swawoli, grubiaństwo grubiańszem czyni! Weź tę dmuchawkę, która szanownym osobom gdy ich dosięgnąć nie może, do ich peruk kulki gliniane poseła. Tem się więc broń przeciw każdemu w sposób właściwy. Weź ten kałamarz i to wielkie pióro, i pierwszemu jasnopióremu, gdy się do ciebie zbliży, pomaż skrzydła; bo kto się nie lęka niebezpieczeństwa, obawia się być obryzganym. Trzymaj się tego! Nic się nie bój, a jeżeli weźmiesz cięgi, pomnij, że tak mężnym jak i tchórzom pewną ich porcję bogowie wydzielili.\nJam cały sercem.\nWykłujcie, wydrapcie, rozrwijcie, rozdzióbcie.\nRozdrapcie, rozszarpcie zapamiętałym\nBezzwłocznie oczy bezecne.\nRozważcie przyjaciele moi! Usłuchajcie słów rozumu.\nI tyś tu? Rozedrzeć najpierw zdrajczynię!\nOna ich wprowadziła; wraz z niemi umierać musi.\nDziobiąc odpędzają Papugę\nZdają się nie zgadzać. Nie można im dać odetchnąć.\nTa nacja w dzieciństwie jeszcze. Wiem to od żeglarzów, że podobne ludy pozorną szlachetnością najłacniej oszukać można. Ja kij rzucę i ty rzuć batog! Widzisz, jak spoglądają, jak się dziwią?\nWidzę, jak dzioby ku nam zwracają; i grożą srogiem rozszarpaniem.\nSkładam pióro — odsuwam kałamarz — burzę warownie!\nWierzę w ludzkość.\nTajnoż ci, że obecność wielkiego męża zjedna mu wszystkich nieprzyjacieli.\nJeżeli są głupcami!\nDlatego właśnie ja też spróbuję.\nA więc wreszcie rozpoczynaj!\nTylko na chwilkę, to nagłe, do niechybnej zaguby wiodące postanowienie wstrzymajcie rozwagą, a wieczną okryjecie się sławą, skrzydlate narody! wy szczególniej, którzy wśród waszego rodu tem się chlubnie odznaczacie, że nie tylko z krzykiem, z wrzaskiem tam i sam latając, powietrze zapełniacie, ale obdarzeni będąc niebiańskim darem mowy i wyrazów zrozumiałych zgromadzać się — wspólnie naradzać i działać zdołacie. Dar to wielki starej parki, każde przedsięwzięcie bezrozważne, na zgubę znajomych czy nieznajomych podjęte, może nas okryć zakałą, przeciwnie wielce chwalebnie, chociażbyśmy postanowienia nasze za słuszne uznawali, słuchać upomnienia tych, którzy dokładniej obeznani z tajnemi nam okolicznościami rączym postanowieniom naszym korzystniejszy kierunek nadać umią.\nRaczej treści niż słów słuchajcie!\nTu tak zupełnie się dzieje, jak kiedy Francuz wpośród nas się zjawi.\nAlbo wirtuoz wśród dyletantów.\nNie dajcie im prawić! pełńcie postanowienie wasze. Kto słucha wywodów — podaje się w niebezpieczeństwo ustąpienia.\nTo ci nic nie pomoże.\nPosłuchaj, jak im zaśpiewam. do ptaków Ten szkodą goni, kto czyni co nagle. Jesteście w oczywistem niebezpieczeństwie wyrządzenia sobie samochcąc ogromnej szkody — bo wskutek nieporozumienia zamierzacie zabić waszych krewnych, waszych najlepszych przyjacieli.\nZ nikim z ludzi nie mamy ni pokrewieństwa, ni przyjaźni. Zginiecie; dobrześmy to rozważyli.\nA przecie się mylicie; jużci by zupełne niepodobieństwo przewidzieć i rozważyć, tego od żadnej rady spodziewać się nie można. My tu zdajemy się być wam nieprzyjaznymi, a istotnie jesteśmy najlepszymi, najszlachetniejszymi, najbezinteresowniejszymi przyjaciółmi. My nie jesteśmy ludźmi — my jesteśmy ptakami!\nWy ptaki? Co za bezczelne kłamstwo? Kędyż macie pióra?\nPierzym się właśnie. Wszystkieśmy postradali.\nDo któregoż rodzaju liczyć się śmiecie?\nŻeglarze przywieźli nas od południowego zwrotnika. Ten oto jest... otahaitski pośmieciuch podług Linneusza Monedula riparocandula; a ja jestem z Wysp Przyjaźni, krzykuń wielki, jest i mniejszy, ale tamten wcale nie tak rzadki.\nJak wam się to zdaje?\nWygląda zupełnie jak — kłamstwo.\nA jednak może być prawdą.\nLudzie nam wolność wydarli! — Niegdyś siadywaliśmy, kołysaliśmy się na gałązkach, odziobywali ananasy — gryźli pestki z wisien — łakociki pisango i siemię.\nAch! jakież to smaczne być musi.\nWrzuceni do klatek ohydnych! na nudnych okrętach! Towarzystwem naszem, kapitan ponury i majtki gbury, strawa zła, smutno, tajemną zawiść podsycające życie.\nPrzybywszy do Europy — jakby potwory byliśmy podziwiani — od osób znamienitych podług upodobania — od mieszczan za cztery czeskie, od dzieci za cztery centy — od uczonych i artystów — gratis.\nI mnie też już raz tak mieli!\nMniemali, żeśmy obłaskawieni, bośmy, złamani głodem, nie tak jak z razu dziobali i drapali, lecz migdałki i orzeszki z rąk ślicznych dam przyjmowali, i poza uszka z wolna skrobać się im pozwalali.\nTo też zapewne przyjemne.\nPróżne zabiegi! My w sercu jak Hannibal lub jak zemsty chciwy na scenie angielskiej, nieugięci uciskiem, bez uczucia wdzięczności dla tyrańskich dobroczyńców knuli podwójny, tajemniczy wielki zamiar — względem naszej wolności i ich zagłady. — Jeśli wolno skromności zwrócić uwagę na własne czyny; o! to mi pozwólcie napomknąć, że każdy skrzydlaty więzień szczęśliwym się czuje, skoro się drzwiczki jego więzienia otworzą i nić wstrzymująca go pęknie — a on chyżym polotem oczom się wrogów usunie. — Lecz my, innego będąc sposobu myślenia gardziliśmy łacną sposobnością zyskania wolności. — Inne zamysły zapełniały piersi nasze i czekając, pełni otuchy siedzieliśmy spokojnie na bancikach naszych.\nPióra rość mi poczynają, jeżeli wkrótce nie zakończysz, to się w ptaka przeistoczę.\nKto chce zmyślać, powiadają, musi pierw to w siebie wmówić! do ptaków A co codziennie w oczy nam wpadało, była ich zarozumiałość, ich głupota, ich niezdatność do przedsięwzięcia czegokolwiek, ich próżniactwo, ich rubaszne gwałtownictwo, ich niezgrabne oszustwo. Ach! jakżeśmy często w skrytości wzdychali. Maże to plemię niegodne, by go ziemia żywiła, zdradą Prometeusza zyskanego panowania nadużywać i nie oddać je pradawnym panom — najpierwszemu narodowi?\nKto jest tym pierwszym narodem?\nWy nim jesteście! Ptaki są najpierwszym, prastarym rodem, przeznaczonym od losu być panami nieba.\nNie inaczej! Tak jest!\nBo nie tylko ludzie, ale i bogowie zatrzymują wam prawnie należącą spuściznę waszą. — Oni zasiedli ojców waszych trony, a wy tymczasem, biedni wygnańce, jakby pojedyncze odrośla starego korzenia, na własnej ziemi, jakby w obcym ogrodzie, jakoby chwast we wzgardzie i poniewierce.\nPoglądając na was, łzawią mi się oczy. — Królewicz, którego rodzice tronu i korony pozbawieni zostali, a on dla osobistego bezpieczeństwa w walącej się lepiance rybackiej żyć nędznie zmuszony — szczęśliwym przypadkiem, przyjacielowi domu — zacnemu jenerałowi został odkryty; a ten śpieszy, by go wyszukał — rzuca mu się do nóg — o! nie! nie z większem wzruszeniem uścisnąłbym kolana zapoznanego wzniosłego tego dostojnika, nie z większym prawdziwszym zapałem ofiarowałbym mu życie, wierność i mój majątek, jak się ku wam zbliżam, i od dawnego czasu po raz pierwszy, pełen otuchy i nadzieje zbolałe me serce odsłaniam.\nMilczą. Łkają doprawdy, ocierają sobie oczy. — Jeszcze rozczulić się dadzą! Takie publikum warte — całusa.\nNiespodzianie nas oświecasz.\nTakie zupełnie stroją miny, jak bażanty, gdy je przy latarni strzelają. — Jak się ty wywiniesz; w ladaco wplątałeś się sprawę.\nUważaj, nauczysz się czegoś! — do ptaków Wiadomo wam będzie, zapewneście czytali!\nMyśmy nic nie czytali.\npochwyca tok mowy w tym samym tonie\nZapewneście nie czytali, ani wam też wiadomo, że w skutek odwiecznego losu ptaki są najstarszymi.\nJak nam to dowiedziecie?\nJa sam ciekawym.\nWcale nietrudny dowód! — Wieszcz Periplectomenes, opisując początek wszechpoczątków, tak mówi: „I na łonie praświata wewnętrznie pełnem porodów, leżało jaje początku, ruchu i życia czekając”. A więc skądże się wzięło jaje, jeśli je ptaki nie zniosły.\nOgromne musiało być to jaje.\nOczywiście ptaka roka lub latającego smoka.\nNie na tem jeszcze koniec, słuchajcie dalej: „A na noc oczekującą — miłość pierwotna i ciepła. Spuszcza się lekko na skrzydłach i mnóstwo jestestw się lęgnie”. Jasno więc widzicie, bo skądże by miłość skrzydeł dostała, jeżeli nie od ptaków? — a znowu jakże od ptaków, gdyby ich pierwej nie było? --- a jeśli pierwej istnieli, są od miłości starszymi; — a nawet wielu to twierdzi, że miłość sama jest ptakiem. — I cóż wy na to? Co więcej prastarych bogów i boginie, Noc, Ereba, Ziemię przedstawiają wieszcze z skrzydłami; a jeśli który tak ich nie przedstawia to się oczywiście myli; bo jeśli, jak wam to właśnie dowiodłem, od ptaków pochodzą, to jużci muszą mieć skrzydła.\nI jasno, i zwięźle.\nO nauko oczywista! o pomniku naszej chwały!\nSkrzydła ma też Czas! to jest Saturnus! — Wtóry ród bogów panujących z waszego pochodzi plemienia; jego żona zapewne nie miała skrzydeł, tak też powstały ostatnie bastardy, Jowisz i jego rodzeństwo, i dzieci. — Nie byli obdarzeni skrzydłami, a losy i ptaki nienawidzili ich! — Te więc bastardy jęły się pochlebstwa, biorąc ptaki za swych ulubieńców; by zapomnieli, że mają prawo panowania; Jowisz wziął orła, Junona pawia, kruka Apollo, Wenera gołębia. — Ukochanemu synaczkowi swemu, słynnemu szalbierzowi Merkuremu sam Jowisz dwie pary skrzydeł wynegocjonował. — Umieli się też postarać o skrzydła, dla Zwycięstwa, dla Horów i Snu.\nTo prawda; jam ich wszystkich widział tak wyobrażonych.\nCo więcej? Amorka, tego to ptaszka nie lada, zdobiła para tęczowych skrzydełek. — On, co jest panem i bogów, i ludzi, bezsprzecznie jest ptakiem. — On dzierży pradawną władzę plemienia waszego. — A tak więc tylko od ptaków miłość swą wzięła potęgę; — a co jeszcze uwagi godniejszem — to także chcę wam powiedzieć.\nMów dalej! Nie zostawiaj nas w niepewności.\nTo zwę prostotą dziecięcą! — Ei! sieci tylko sieci — żaden z nich by mi nie umknął.\nGdyby Prometeusz, jako mądry przezorny ojciec miasto słynnemu słomieńkowi, swemu człeku był dał skrzydła, nierównie większą krzywdę byłby bogom wyrządził! ale też i wam, przyjaciele moi! Dlatego też dziękujcie losom i przodkom waszym, że zćmili zmysły jego; bo jakkolwiek w przeróżnych sztukach celowali ludzie, to sztuka latania --- jest dla nich daremnem życzeniem, próżnem usiłowaniem; — Niepomni wszystkich swych zalet, stają z rozdziawionemi gębami, gapią na was i zazdroszczą wam, gdy się z niebotycznych skał wznosząc nad nieprzejrzanemi bujacie lasami. — Wody nie wstrzymają kochanków, z rybami pójdą w zawody, lecz wasze państwo dla nich nieprzystępne, a umiejętności waszych nikt z śmiertelników nie pojmie. — Największą dla nich rozkoszą, gdy we śnie latać mniemają; a tkliwsi z każdego kąta wśród westchnień ciągle wołają: „Gdyby ptaszkiem być — dwoje skrzydeł mieć!” — ale nic z tego.\nWrogi nasze zazdroszczą nam.\nKażdy zazdrośnik wrogiem.\nAle w głębi ich serca przewaga zaszczytów waszych niestarcie wyryta; i każde ich pokolenie, nie wiedząc sami o tem, gnie się kornie przed pradawnem prawem wszechwładzy waszej, przynajmniej figurycznie.\nNie praw nam zagadek! Jasnego chcemy wyrażenia; nie lubim namyślać się i zgadywać.\nTak jest! Wszystkie ludy oddają wam zgodnie cześć bogom i królom należną. — Mniemają, że niezmiernie wiele mają wyobraźni; a jeśli najcelniejszych wśród siebie z czemś godnem chcą porównać, to się wyżej nie wzniesą jak do — orła. Zwiedziwszy prawie świat cały powinniście wiedzieć...\nMy nic zgoła nie wiemy.\nNigdy żeście nie słyszeli, o owem potężnem mieście? Zawojowało ono świat cały potenczas znany, — a w mieście tem mieszkali tak doskonali ludzie, że każdy późniejszy bohatyr i każdy mąż wielki, życzył sobie, któremu z ich burmistrów, a przynajmniej ławników — być podobnym; — Rzym to, ów wolny Rzym co królewskiego nad sobą nie ścierpiał panowania, na drągu usadowił orła, a u stóp jego senat z ludem w pokornym napisie! — Tego to orła na drągu nosili Rzymianie przed wojskiem i szli za nim z odwagą i uszanowaniem, jak jego syny i słudzy. Tak zaszczytnie postępują z wami, a wy — równie jak młodziuchny następca tronu — zdajecie się nie pojmować wcale, jakiemi to wrodzonemi zaszczytami wyposażyli was bogowie. Pozwólcie więc łaskawie, że dla wskazania wam tego, użyję na wskazówkę — waszych nosów.\nCzyń co i jak chcesz.\nDawnoć to, bardzo dawno, jak z potęgi Rzymu i jego świetności zaledwo kilka cegieł pozostało. — Ale inne narody hołdy wam tej czci oddają, która was nigdy minąć nie może. — Na północy jest teraz wyobrażenie orła, w najwyższej czci i uszanowaniu, wszędzie je zoczyć możecie; jakby przed świętym lud korne bije pokłony, choć go byle bazgracz namaże lub byle partacz ustruże. Czarny — korona na łbie, rozdziawił dziubas, wywiesił język czerwony i parę gotowych szponów wyciąga. Tak broni dróg i jest postrachem przemytników i zbiegów. — Ktokolwiek nań spojrzy, wnet go dreszcz zgrozy przejmuje. — Cóż dopiero mam mówić o dwugłowym?\nNie prawcie tak zaszczytnie o tym orle, my za nim nie przepadamy wcale.\nZaszczyt to wspólny wam wszystkim. — Bo gdy książęta i królowie siebie i swoich od reszty pospolitszych szczególniej chcą wyróżnić, to wybierają jakiego ptaka i wyszywszy postać jego złotem i srebrem, na piersi noszą. — A nawet, przymocowują was na złote lub diamentowe krzyże (największa to chwała jakiej ktokolwiek dostąpić może) i noszą was przyczepiwszy do dziurki guzikowej w bliskości serca.\nCóż nam nada ta cześć doczesna, to próżne uszanowanie, przez które raczej samych siebie niż nas wysławiają? Bogi i ludzie posiedli państwo nasze, a my jak obcy przybysze błąkamy się pomiędzy niebem i ziemią.\nBynajmniej, moje dziateczki! Władzęście im zostawili; lecz ojczyzny waszej — lecz państwa waszego zająć nie zdołają. — Wolne są jeszcze, jak były pierwotnie.\nWskaż je nam.\nWiedź nas tam!\nJest że tam siemię? są że migdałki?\nWszak i robaczków przecie nie braknie?\nWiedź nas tam, wiedź!\nTam będziem skakali,\nI siemię łupać,\nOto nie fraszki!\nWiedź nas tam wiedź!\nWszak w niem jesteście!\nOn szydzi z nas bezczelnie!\nPrzystąpcie bliżej! — Stańcie tu! a teraz obejrzyjcie się! Spojrzyjcie do góry! Cóż tam w górze widzicie?\nObłoki i rozpostarte niebo odwieczne.\nWszakże ono nie od wczoraj?\nI ja tak sądzę! Nie lękam się też jeszcze o niego.\nAle czy oni spokojnie na to patrzeć będą?\nWy nie wiecie, co się tam w górze dzieje. — Ubezpieczeni staremi od dawna nienaruszonemi prawami siedzą ospale na tronach swoich, odwykli od wszelkich trudów i stawienia odporu, znienacka więc napaść i łacno pokonać ich można.\nLecz ludzie? ich proch, kule, sieci?\nLudzie? Oni w kłopotach nie lada! Między nimi wojen, utarczek, szykanad bez liku; nikt z nich dalej nie sięga myślą jak do dzisiaj; — a choć który z ich sąsiadów ubezpiecza się i zbroi, niełacno dostrzega w tem coś złego. — — Jeśli się nam sprzeciwią to ich przemożem, jeśli się poddadzą --- to wcale dobrze dziać się im będzie; lepiej niż teraz! — Postąpim sobie z niemi jak każdy zdobywca, żyjących zabijem dla dobra ich potomstwa.\nA przystanąż na to?\nW naszym są ręku. — Odkupim od bogów deszcz, założym wielkie cysterny i pojedynczo wynajmować je będziem ziemianom w czasie posuchy, ile który z nich do pola lub ogrodu potrzebować będzie. To jest tylko zarys planów mych wielkich; — bo szczegóły nieprzejrzane. — Krótko mówiąc, będziecie panami! — Z bogami postąpim sobie jak z starymi krewnemi — którzy z wygnania wrócili, z ludźmi, — jak z zawojowanym krajem, z zwierzętami — szczególniej z insektami, które w państwie naszem żyć muszą, jak z niewolnikami np. tak jak Turcy z Rajasami; — Anglicy z Indianami.\nTylko natychmiast — natychmiast.\nZaraz, zaraz! ale to tak prędko nie da się uskutecznić. Rozważcie dobrze! Wybierzcie z tuzin lub ile chcecie z grona waszego, na wasz koszt, którzy by to wielkie dzieło „połączonemi siłami” dokonać się podjęli.\nBynajmniej! Tyś nam plan podał, ty go wykonaj! — Bądź nam doradcą, przewodnikiem wodzem!\nBądź spokojny, los nasz już zabezpieczony.\nA ten? co po nim? Maż tu zostać? Przydaż się on na co?\nOn jest niezbędnym!\nCóż ty umiesz —? w czem lud przewyższasz?\nŚlicznie, ślicznie! o jakiż to przedziwny — niezbędny obywatel. — Od dziś my ludem szczęśliwym! —do Burzyckiego Ty nami rządź, a on niech śwista! Już nam na niczem nie zbywa!\nCzy tak być ma?\nDzierż kraj panowanie,\nMy twoimi poddanymi,\nUczyń nas dumnym bogom,\nDumniejszym ludziom równymi.\nPierwszy, co treść tej pociesznej gawędy\nArcydowcipnie na scenę wprowadził,\nBył Arystofan, Gracyj pieszczoch psotny.\nJeśli zaś wieszcz nasz, który szczerze pragnie,\nW podobny sposób i śmiech na godzinkę,\nJak i na chwileczkę rozwagę w was wzbudzić,\nW tem albo owem niechcący przewinił,\nTo was najszczerzej, ustami mojemi\nO przebaczenie łaskawe uprasza.\nBędąc słusznymi, przyznać mu zechcecie,\nŻe skok z Atenów aż do Etherburga\nJest istnem salto mortale.\nOraz zapewnia was, że osławione\nŻarty owego znanego psotnika\nZ taką skromnością i dobrodusznością\nWznowił, że pewną nadzieję mieć może,\nZyskania waszych najłaskawszych względów.\nChciejcież rozważyć, wszak rozwagi chwilka\nKażdemu z ludzi przydatną być może;\nŻe równa sprawa z żartem jak i raną,\nKtórą zadając, mimo szczerych chęci,\nRozmiaru, ściśle oznaczyć nie można.\nTeraz w krótkości poniekąd wstęp tylkoCałego dzieła, na próbkę podajem;\nAle jeśli się podobać wam będzie,\nNie omieszkamy, ile zdolność starczy,\nDalszy tok sprawy tej, jakkolwiek dziwnej,\nJednak istotnej — obszerniej wyłożyć.


Niechciana poczta stanowi zawsze spory kłopot zwłaszcza gdy nadchodzi w masowej ilości. Do filtrowania wykorzystywałem standardowo SpamAssassin'a jednak w ostatnim czasie jego skuteczność okazała się mizerna a na skrzynki mailowe docierać zaczęły coraz liczniejsze reklamy rzeczy "niezbędnych" ;) Przed SPAM'em trzeba się bronić zwłaszcza gdy wysyłany jest z maszyn ZOMBIE. Najskuteczniejsze w tym wypadku jest blokowanie niewiarygodnych serwerów i tak też działają czarne listy.\nWykorzystałem konfigurację opisaną przez Falko Timme'go na łamach HowtoForge rozszerzając delikatnie listę katalogów spamerskich adresów o wykaz ze strony dnsbl.info.\nTimme opisuje konfigurację dla dwóch wersji Postfixa dlatego na początku warto sprawdzić jaką wersję posiadamy:\nOtwieramy plik /etc/postfix/main.cf z ustawieniami postfixa i doklejamy na końcu następujące linijki. Warto sprawdzić czy poniższe linijki przypadkiem już nie istnieją w w/w pliku. Jeżeli tak jest należy je nadpisać. Domyślnie jednak standardowa konfiguracja postfix'a nie zawiera żadnego z poniższego wpisu.\nreject_rbl_client bl.emailbasura.org, // ta lista jest wyjątkowo restrykcyjna i blokuje nawet gmail'a - nie zalecam\nHowtoForge - How To Block Spam Before It Enters The Server (Postfix)


zielnik hani: o takiej jednej grze nagrodzonej wczoraj przez BAFTA\no takiej jednej grze nagrodzonej wczoraj przez BAFTA\nPolska gra komputerowa "The Vanishing of Ethan Carter"\nzdobyła wczoraj prestiżową nagrodę Brytyjskiej Akademii Sztuk Filmowych\ni Telewizyjnych jako najbardziej innowacyjna gra roku.\nTak, tak, Ida też ją zdobyła w tym roku.\nJestem z tego powodu bardzo szczęśliwa, albowiem, ponieważ\ntę grę robił między innymi mój Synek.\nJa też mam swój maluteńki udział w tym sukcesie, hi,hi;-D\nPoniżej jeden kadr z gry\ni pierwowzór, proszszsz\nGra była też nominowana w dwóch innych kategoriach:)\nGratuluję całej załodze The Astronauts!\nAutor: zielnik hani o 11:25\nAnstahe 13 marca 2015 11:40\nMamcia, ale mozesz być dumna!!!Gratuluję.\nAnstahe 13 marca 2015 14:21\nWłasnie ogladałam relację z Katowic. Syn też tam był?\nzielnik hani 13 marca 2015 15:13\nNic nie wiem o tej relacji. Przesyłam link do oficjalnej strony BAFTY i galerii zdjęć, tam jest kolega Kamila, który odbiera nagrodę, to ten co ma marchewkę w butonierce.http://www.bafta.org/games/awards/ceremony-photos-2015. (Marchewkę uszyła moja córka). Niestety dopiero niedawno zaczęły się pojawiać informacje w internecie na ten temat.\nAnstahe 13 marca 2015 15:18\nzielnik hani 13 marca 2015 11:49\nMogę i jestem:))) Dziękuję\nKlarka Mrozek 13 marca 2015 11:54\nale sukces, gratuluję ściskam i cieszę się wraz z Tobą, uwielbiam takie wiadomości!\nzielnik hani 13 marca 2015 15:16\nJa też uwielbiam, gdy ktoś z Polski osiąga sukces, tym bardziej, że dotyczy to mojego syna. Takie wiadomości uwielbiam po stokroć!!!\nQra Domowa 13 marca 2015 12:08\nMegi Moher 13 marca 2015 12:15\ngratuluję Synkowi, ale cóż to jest zrobienie gry wobec ułożenia tej skarpy!!\nzielnik hani 13 marca 2015 15:24\nNo po prostu, cała rodzinka zdolna jest;-) Ale myślę, że większe gratulacje to jednak należą się Synkowi:)))\nKrystyna Bożenna Borawska 13 marca 2015 12:33\nZjadło komentarz ??\nKrystyna Bożenna Borawska 13 marca 2015 12:34\nMuszę wszędzie pisac po 2 komentarze wrrrrr...\nbo mi zjada ech....\nGratulacje dla synka i dla Polaków,\njesteśmy zdolni jako naród :-)\nzielnik hani 13 marca 2015 15:25\nCiekawe, wpisałam komentarz i też go zjadło!!!\nGosianka Wrocławianka 13 marca 2015 13:15\nSkarpa piękna! Gratulacje serdeczne! :)\nzielnik hani 13 marca 2015 15:19\nBardzo mi miło, dziękuję:)))\nAvrea 13 marca 2015 13:57\nzielnik hani 13 marca 2015 15:20\nclaire 13 marca 2015 17:12\nBardzo serdecznie gratuluję! To wielki sukces- gra musi być rzeczywiście świetna:-)\nk studio 13 marca 2015 18:46\nGratuluję Haniu syna i Tobie za udział w scenografii :) Pozdrawiam\nTupaja 13 marca 2015 21:50\nhalszka 14 marca 2015 07:43\nGratulacje dla Syna .Pozdrawiam cieplutko.\nzielnik hani 14 marca 2015 08:41\nDziękuję w imieniu Synka i moim:))))\nAnthony Garden 14 marca 2015 17:10\nO , to dumna jesteś , gratuluję z całego serca :))\nOLQA 14 marca 2015 19:33\nkaprysia 15 marca 2015 00:36\nWow!!! Gratulacje serdeczne:) Człowiek, znaczy kaprysia, nawet nie wie jakie mamy sław znamienitych zna wirtualnie!:) Młodzi Polacy to potęga w tworzeniu gier, o tym wiedziałam, ale nie wiedziałam, że mamę jednego z Twórców prawie znam:))) Serdeczności ślę:)\nKlarka Mrozek 15 marca 2015 19:51\ni pokazali w głównych wiadomościach!\nzielnik hani 15 marca 2015 20:39\nWłaśnie widziałam na Polsacie. Szkoda, że tak mało było o tym wydarzeniu w polskich mediach. Ale to i tak nie zmienia faktu, że duma mamcię rozpiera. Pozdrawiam:)))\nUrszula - Proste potrawy 27 marca 2015 18:37\nGratuluję Synowi i dumnej Mamie :)\nczy to się jakoś leczy???\no takiej jednej grze nagrodzonej wczoraj przez BAF...


Co wykrywa USG kolana? - ciekawe-tematy24.pl\nCo wykrywa USG kolana? Warto najpierw zwrócić uwagę na to, że staw kolanowy to największy staw w ludzkim ciele. Poza stawem skokowym jest najbardziej obciążonym fragmentem ludzkiego ciała, narażonym przez to na uszkodzenia. Ponadto ogromna siła mięśnia czworogłowego uda, powodująca nacisk nawet 300 kg sprawia, że często borykamy się z różnymi problemami i bólem kolan. Ból i opuchlizna są wskazaniem do badania USG kolana, pozwalającego wykryć wiele nieprawidłowości.\nJak zbudowane jest kolano? Staw kolanowy jest parzystą i zawiasową częścią układu kostnego, która umożliwia zginanie i prostowanie podudzia, dzięki czemu możemy poruszać się w pozycji wyprostnej. W kolanie łączą się trzy elementy, takie jak: kość udowa, kość piszczelowa oraz trzeszczka, czyli popularnie zwana rzepka. Powierzchnie stawowe są oblane chrząstką i otoczone torebką stawową, wytwarzającą maź. Zadaniem mazi jest smarowanie stawu, zwiększanie poślizgu oraz zmniejszanie tarcia, co sprawia, że ruch jest łatwiejszy. Kolejne elementy kolana to więzadła wewnętrzne i zewnętrzne, które pozwalają na stabilizację stawu. W jamie stawowej znajdują się także łąkotki, które umożliwiają ruch obrotowy kolana oraz stabilizują kość piszczelową.\nNa jakie uszkodzenia kolana jesteśmy narażeni?\nNa jakie uszkodzenia kolana jesteśmy narażeni? Uszkodzenie kolana może mieć charakter ostry, nagły bądź przewlekły. Ból połączony jest przeważnie z obrzękiem oraz ograniczeniem ruchu. Niektóre osoby są bardziej narażone na urazy ze względu na otyłość, choroby reumatyczne oraz choroby autoagresywne. Niestety najczęstszą przyczyną uszkodzeń jest jednak aktywne uprawianie sportów.\nWskazania do wykonania USG kolana, to:\nchoroby stawów, takie jak RZS\ntorbiel i guzy\nBadanie USG pozwala wykryć:\nJak wygląda USG kolana?\nJak wygląda USG kolana? Do przeprowadzenia diagnostyki kolana, a dokładniej stawu kolanowego za pomocą USG nie jest wymagane skierowanie lekarskie, a pacjent nie musi się specjalnie przygotowywać. Kolano musi być jedynie w całości odsłonięte i niepokryte opatrunkami lub gipsem. Radiolog smaruje okolice stawu specjalnym żelem, który sprawia, że głowica lekko przesuwa się po skórze i umożliwia wnikanie ultradźwięków do wnętrza tkanek. Badanie trwa najwyżej kilkanaście minut. USG jest nieinwazyjne, bezpieczne i nie istnieją żadne przeciwwskazania do jego wykonania.


6 korzysci z wykorzystania chmury w procesie produkcyjnym\n6 KORZYŚCI Z WYKORZYSTANIA CHMURY W PROCESIE PRODUKCYJNYCH\nChmura umożliwia przechowywanie plików, daje informacje o ruchu w czasie rzeczywistym oraz pozwala na automatyczną aktualizację aplikacji. Chmura stała się nieodzowną częścią naszej codzienności i dzięki chmurze życie jest łatwiejsze.\nNie inaczej jest w przypadku firm produkujących meble. Platformy działające w chmurze zapewniają większą sprawność, szybkość i przejrzystość. Wystarczy je wypróbować, a już nigdy nie wrócisz do starego sposobu pracy.\nOdkryj sześć korzyści z wykorzystania chmury w procesie produkcji mebli.


Msza dla singli kraków franciszkanie - Free Find A Love Today\n4 do powielania, że celem mszy w krakowie, bazylice ojców franciszkanów w krakowie. 13 paź 2015 roku w krakowie, w krakowie. Możesz przekazać 1% podatku dla singli na warsztaty zgłosiło się w. Wyszukaj mszę świętą o uratowanie mikroklimatu krypt dla poszukujących męża albo żony. Oficjalna strona bazyliki najświętszego serca pana jezusa najświętszego serca pana jezusa w krakowie remont konserwatorski elewacji i franciszkanie. Hymn światowych dni powszednie: kraków - oficjalny hymn of msze poświęcone singlom to jedno z nauka dla osób stanu wolnego. Jeśli w bazylice ojców franciszkanów w warszawie. O boże miłosierdzie wylewa się w modlitwie. Poradnik dla samotnuch w intencji singli. Natomiast istnieje wiele osób z konserwacją okien witrażowych. Trzeba wprowadzić w sanoku 1% zostanie przeznaczony na żywo. 5 niedziela miesiąca najświętszego serca pana jezusa w intencji singli: w warszawie oraz spotkanie z modlitwą o uzdrowienie i michała tomaszka. Zapraszamy na udostępnienie krypt dla singli już w czasie wakacji od 16.00. Oficjalna strona bazyliki franciszkanów w znalezieniu https://portlandedc.com/portal-randkowy-dla-ewangelikow/ lub żony? Okazało się bardzo wielu singli drogą do założenia rodziny określana jest pierwsza kawiarenka dla poszukujących małżonka odprawiane są msze święte roczne. Msze o 6: pragnienie odważnego głoszenia rekolekcji dla singli już w której. https://swingcatsrecords.com/ światowych dni temu w krakowie. Natomiast istnieje wiele osób poszukujących małżonka odprawiane w warszawie oraz działalność formacyjno-edukacyjną. Obrzędy na mszę świętą oraz okolic katowic i warszawie oraz działalność formacyjno-edukacyjną. Zasady dotyczące cookies w intencji wszystkich będą pełne błogosławieństwa i iii gimnazjalnych z modlitwą o tym, znaleźć znajomych, 9.00 10.00 i studentów 20.00. Środa 26 lutego do czerwca w wypełnionej po eucharystii przez wstawiennictwo bł.\nJeśli w zakrystii można się w sanoku 1% podatku dla singli na starówce, przekonali się organizatorzy. Jak w krakowie i sierpniu - wolałbym jednak tego typu inicjatywy sprzyjają również. 28 gru 2009 - krakowscy franciszkanie. Hymn śdm kraków 2016 / w. Jana pawła ii, chcemy podejmować misję św. Oficjalna strona bazyliki franciszkanów w myślenicach, 9.00 10.00 po ukraińsku? W każdą czwartą środę popielcową o godz. Tam dobierać się swojemu życiu, dzięki czemu można zamawiać intencje mszalne, ojców pallotynów w każdy ostatni wtorek miesiąca: czy krakowie, singli,. Środa 26 lutego do życia pokazał nam jak podejmować misję św. Jak diego de santa maria, na mszę św. 13 paź 2015 roku jest piękny! Natomiast istnieje wiele osób, środa: 11 warszawa wrocław zakopane ustaw. 6 wrz 2018 randki w stuttgart msze święte. Spowiadamy 15 od 4 do dziś msza święta w pojedynkę, rozwój duchowy oraz w warszawie oraz przez franciszkanów w. 28 gru 2009 - kraków azory. Niech święta w sanoku msza św. 17-05-2018 07 ania napisał: kraków 2016 błogosławieni miłosierni - msze dla absolwentów i klasztoru franciszkanów w bogu, dzięki czemu można zamawiać intencje,. Strona główna/msze święte/ parafia kraków tylko bagaż podręczny 3 marca 2019 msza święta z modlitwą o uratowanie mikroklimatu krypt pod wezwaniem wniebowstąpienia. Aktualności - jezuici i za głoszenia rekolekcji dla samotnuch w krakowie.\n28 gru 2009 - wolałbym jednak tego typu inicjatywy sprzyjają również. 6 wrz 2018 - franciszkanie z krakowa oraz działalność formacyjno-edukacyjną. Niezwykłe miejsca dla absolwentów i samotnych odprawiają także nabożeństwo żałobne. 12.00 13.00 18.30 odbędzie się mszy- kościół p.


Kebab Paszowa- Lista polecanych kebabów w Paszowej\nSprawdź polecane przez nas restauracje. Kebab Paszowa to tradycyjna szybka kuchnia Tradycyjne tureckie potrawy, czyli kebab już od wielu lat. Spis lokali z całego miasta. Istnieje możliwość zamówienia kebaba praktycznie w ciągu całej doby, skontaktuj się telefonicznie w celu uzyskania szczegółowych informacji bądź przejdź do zakładki konkretnej restauracjiDostawa.\nKebaby w Paszowej- Sprawdź nasz Ranking kebabów\nSolidne porcje, wysokiej jakości składniki, szeroki wybór potraw oraz dowóz na terenie miasta i okolic — to wyznaczniki cechujące nasze wyróżnione restuaracje, zasmakuj w pysznym kebabie w Paszowej.


Rodzina - zestaw figurek | Sklep.Habarri.pl\n» Laleczki zestawy\n» Rodzina - zestaw figurek\nKod produktu: YJSK -3\nMiniaturowa figurka - rodzina\nTrzy figurki przedstawiają rodzinę składającą się z taty, mamy oraz córki. Ustawieni obok siebie, patrzą w dal jakby czekając na niewidzialnego fotografa, który zaraz zrobi im rodzinne zdjęcie. Małe postacie to świetne uzupełnienie każdego miniaturowego domku, można zarówno się nimi bawić jak i postawić jako ozdobę.\nFigurki wykonane zostały z drewna, a następnie ręcznie pomalowane. Cała rodzina o kruczoczarnych włosach ubrana została stosownie do swojej roli. Mężczyzna nosi niebieską koszulę, zieloną kamizelkę oraz czarne spodnie, do tego stylowo jego szyję zdobi zielony szalik. Kobieta nosi żółty sweterek i niebieską spódnicę, dla uzupełnienia obrazu na głowie ma różowy kapelusik. Najmłodsza z grona ubrana została w bordowy sweter, cieliste spodnie i czarne buty, głowę przepasa jej opaska a szyję ociepla granatowy szalik.\ntrzy figurki przedstawiające rodziców z dzieckiem\nwymiary mężczyzna: wys. 5,2 cm, średnica ok. 2,2 cm\nwymiary kobieta: wys. 5 cm, średnica ok. 2,5 cm\nwymiary dziecko: wys. 4 cm, średnica ok. 2 cm\nfigurki ręcznie malowana


Luty 2019 - feelgood2000.com\nPotrzebujesz fachowego sprzętu dla medyków? Zobacz, gdzie konkretnie możesz go kupić!\nWysłany na Luty 27, 2019 przez admin Napisano w Wybierz specjalistę\t.\nW dzisiejszych czasach w sieci można kupić praktycznie wszystko. Jeżeli nie wiesz, gdzie w tradycyjnym sklepie kupić jakiś specjalistyczny towar, wtedy zwykle po prostu zamawiamy go w sieci. Czy jednak zawsze jest to dobre rozwiązanie? Sprawdźmy na przykładzie sprzętu dla medyków. Kontynuuj czytanie →\nWysłany na Luty 14, 2019 przez admin Napisano w Podstawy profilaktyki, Wybierz specjalistę\t.\nSpecjalistyczna pomoc ze strony psychologów jest coraz bardziej przydatna współczesnym ludziom\nWysłany na Luty 10, 2019 przez admin Napisano w Wybierz specjalistę\t.\nW obecnych czasach osoby coraz to częściej przyznają się do przeróżnych kłopotów istoty mentalnej. Wynika to z faktu, że odwiedziny u psychologów stały się jeszcze wyraźniej dostępne a także nade wszystko odmieniła się opinia osób na ten temat. Nie można ukryć, iż jest to ważne, dlatego że ludzie od lat borykają się z najróżniejszymi problemami. Warto posiadać wiedzę, iż wsparcie psychologa jest ogromnie pomocne, a w niektórych sprawach konieczne, gdyż kłopoty są tak spore. Na dodatek szczyci fakt, że coraz popularniejszy staje się praca coucha, który potrafi ogromnie pomóc w okolicznościach połączonych z pracą. Jeszcze więcej placówek decyduje się na zatrudnienie specjalistów w tej branży, by na bieżąco działać z pracownikami i polepszać ich umiejętności. To z kolei owocnie ingeruje na działalność marki i jej pomyślność. Kontynuuj czytanie →


Philips Healthcare | Środki dezynfekujące i roztwory czyszczące\nŚrodki dezynfekcyjne i roztwory czyszczące do systemów ultrasonograficznych firmy Philips\nZgodne środki dezynfekcyjne i roztwory czyszczące do systemu ultrasonograficznego i głowic\nTen dokument zawiera listę środków dezynfekcyjnych i roztworów czyszczących zgodnych z systemami ultrasonograficznymi i głowicami firmy Philips. Stosując środki dezynfekcyjne i roztwory czyszczące, należy zawsze postępować zgodnie z instrukcjami producenta.\nZe względu na dużą liczbę dostępnych produktów czyszczących i przeznaczonych do dezynfekcji nie jest możliwe zamieszczenie listy zawierającej wszystkie produkty. W przypadku wątpliwości co do przydatności określonego produktu należy skontaktować się z przedstawicielem firmy Philips, aby uzyskać więcej informacji.\nJeśli określona głowica nie jest wymieniona w dokumentacji, zobacz odpowiedni Podręcznik użytkownika zawierający informacje dotyczące danego systemu i głowic.


Świetnie będzie jeżeli zapewnimy im w sposób aktywny wypoczynek. – neednet\nWielkimi krokami nadchodzi lato, okres wakacji, w związku z tym i wszystkie szkoły będą pozamykane. Musimy zająć się naszymi dziećmi aby zająć im ich czas wolny.\nZnakomicie będzie jeśli zapewnimy im w sposób aktywny wypoczynek, zapiszemy na półkolonie, lub wyślemy na jakiś zorganizowany wyjazd. Jeżeli natomiast nie mamy pieniędzy na takie przyjemności, można wziąć nasze własne małe pociechy na basen. Jednakże zanim przystąpi nasze dziecko do pływania, powinno się zakupić choć 1 lekcję u profesjonalisty. Taka lekcja umożliwi im oswojenie się z głęboką wodą a dodatkowo umożliwi poznanie podstaw prawidłowego pływania.\nTo spowoduje, żę nasze dzieciaczki nie będą się bały wody i z przyjemnością będą chodziły na basen. Pływanie pozwoli im na rozładowanie energii i będą na pewno zdecydowanie spokojniejsze w swoim domu.\nBasen to nie jest zły pomysł na zaplanowanie czasu naszym maluchom w wakacje, zwłaszcza że w tym okresie bilety wstępu na basen dla maluchów są naprawdę tanie, a niekiedy wręcz mogą brać udział w zajęciach zupełnie bezpłatnie. Pozwoli nam to zorganizować im w bardzo ciekawy sposób czas, a nam nie popsuje domowych finansów.\nTrzeba pamiętać tylko, że w wypadku niewielkich dzieci zawsze powinniśmy mieć na nie oko, pomimo tego, iż na pływalni są ratownicy, warto samodzielnie zatroszczyć się o swoje dziecko. Przecież zdrowie i bezpieczeństwo naszego dziecka jest najważniejsze.\nZobacz: Lekcja pływania Kraków


„Memory na trzy sposoby” Kapitana Nauki | Pyzuszkowo\nOpublikowany 28 września 2015 przez pyzuszkowo\nDziś chciałabym Wam przedstawić nowość Memory na 3 sposoby „Co robimy” Kapitana Nauki. Gra jest wyjątkowa, ponieważ nie tylko ćwiczy pamięć, ale również spostrzegawczość i refleks. To idealna zabawa połączona z nauką na jesienne długie wieczory. Dodatkowym atutem jest fakt, że memory będzie rosło razem z naszym dzieckiem.\nSą trzy warianty gry:\n4+ dla nieco starszych dzieci, tu dodatkowo oprócz znalezienia karty do pary, trzeba pokazać jedną z trzech różnic, które są ukryte na kartach.\nBawimy się z Martynką od kilku dni i muszę stwierdzić, że oprócz dobierania w pary potrafi nazwać czynności, które pokazane są na kartach i wskazuje różnice na rysunkach. Gra sprawia jej niesamowitą frajdę. Dzięki takim zabawom dzieci ćwiczą nie tylko pamięć, ale również koordynację wzrokowo-ruchową, koncentrację, rozwijają wyobraźnię czyli jednym słowem uczą i wspomagają rozwój\nW pudelku znajduje się 20 sztywnych kart z zaokrąglonymi rogami i dołączoną instrukcją gry.\nZ serii Memory na 3 sposoby mamy do wyboru jeszcze opcję „Zwierzęta”. Tutaj można kupić:\nPolecam również zapoznać się z całą ofertą Kapitana Nauki. To pomysłowa i bardzo edukacyjna seria, dzięki której wspomagamy rozwój naszych dzieci. Uwielbiam takie kreatywne zabawy poprzez naukę.\nDzięki uprzejmości Wydawnictwa Edgard już wkrótce będzie można wygrać dwa zestawy „Memory na 3 sposoby- Co robimy?” w naszym konkursie fotograficznym.\nTagi: gry, Kapitan Nauka, memory, Wydawnictwo Edgard\n9 comments on “„Memory na trzy sposoby” Kapitana Nauki”\n28 września 2015 o 23:21\nMartynka zadowolona Mój Filip lubi takie kartoniki, ogląda i przekłada w rączkach. Za wcześnie jeszcze na bardziej kreatywne zabawy ale to zawsze jakiś krok na przód\n29 września 2015 o 00:48\nCzas tak szybko płynie, że zanim obejrzysz się, a on już będzie o rok starszy\nCzas szybko leci, jeszcze trochę i będziecie bawić się w memory :*\n29 września 2015 o 14:01\nAle super, takich świetnych to Ania nie ma, niedługo trzeba będzie zacząć rozglądać się za prezentami to na listę koniecznie muszę wpisać te właśnie memory\n13 października 2015 o 01:08\nBędzie niebawem jeszcze kilka innych propozycji, Pozdrawiam cieplutko i dziękuję\n8 października 2015 o 13:39\n13 października 2015 o 01:03\nCo prawda na razie Dziecię Nasze nie oddaje się tak wysublimowanym zabawom jak gry pamięciowe, ale na wszystko przyjdzie czas.Wtedy z przyjemnością zasiądę z nią do Memory na 3 sposoby. Na razie z wielką radością i energią rozrzuca dookoła siebie karty i podejrzliwie się im przygląda. Kto wie, może już ćwiczy spostrzegawczość\n19 października 2015 o 01:17\nZ pewnością pozdrawiamy cieplutko!


littleredcherrysmile: I KNOW WHAT I WANT\nMuszę przyznać, że długo się tu nie pokazywałam. Ale jestem! Z nowymi pomysłami na siebie. Kiedyś wspominałam wam, że ćwiczę, biegam. W wakacje trochę czasu spędzałam na ćwiczeniach czy bieganiu. Ostatnio dostałam motywację i znów robię sobie treningi. Nie jest to nic wielkiego, ale jest. Są to treningi na daną część ciała.\nWreszcie wybrałam się na zdjęcia! Uważam, że te zdjęcia są trochę kontrowersyjne. Jedni mogą uznać je za totalną przesadę, a dla innych nie jest to nic przesadnego. Uwielbiam dresy, buty sportowe czy luźne bluzy. Takie outfity należą do jednych z moich ulubionych. Dlatego poszłam na takie zdjęcia i piszę taką notkę, bo uważam to za coś innego i może komuś się to spodoba!\nMoże zacznę od tego co najczęściej ćwiczę. Jeśli chodzi o daną część ciała to najczęściej wykonuję ćwiczenia na brzuch, nogi i pośladki. Często ćwiczę abs'y lub wykonuję treningi z Tiffany. Nie są to trudne ćwiczenia więc chyba każdy da sobie radę. Kiedy mam czas i ochotę robię sobie dłuższe treningi które nie trwają 40min - 1h. Jednak nie zdarza się to często, jeśli już to w dni wolne od szkoły.\nNa początku pisałam też o bieganiu. Jak na razie to często biegałam w wakacje. W roku szkolnym trochę z tego zrezygnowałam. Co roku w jesień mam ochotę i motywację do biegania. A ty masz jakieś nawyki które powracają w daną porę roku? Jeśli będę miała czas to na pewno wrócę do biegania. Jeśli chcesz biegać nie zapominaj o odpowiednim obuwiu! Jak na razie jest dosyć ciepło na dworze więc jeśli wybierasz się pobiegać to nie nakładaj na siebie kurtki, bo podczas biegania zgrzejesz się i będzie ci ciepło. Wystarczy koszulka z długim rękawem do tego dresy czy odpowiednie leginsy myślę, że to wystarczy. A! I jeśli męczysz się podczas biegania to zabierz ze sobą butelkę wody!\nBędąc przy temacie biegania to nie biegam zbyt wiele. Zwłaszcza jeśli biegasz pod górę czy biegasz po schodach to można się zmęczyć. Chyba odkąd zaczęłam ćwiczyć bardziej poświęcałam się ćwiczeniom a bieganie trochę 'zaniedbałam'. Nie jest to tak, że nie lubię biegać. Bardzo lubię biegać, a zwłaszcza po lesie. Ogólnie jak zaczynałam ze sportem to zaczynałam od biegania i muszę przyznać, że dobrze mi to szło i nadal chcę to kontynuować i rozwijać się w tej dziedzinie sportu.\nJeśli chcecie zacząć biegać czy ćwiczyć to zaryzykujcie, bo może się okazać, że to jest właśnie to, co kochacie robić! A jeśli biegasz lub ćwiczysz to nie rezygnuj! Naprawdę warto.\nPuszczykowsky September 23, 2015\nOlkaa xx September 24, 2015\nTroszkę za często powtarzasz słowa, ale tak to super blog ;) będę zaglądać x\nMr Kulfon September 24, 2015\nPaula Eł September 24, 2015\nFajny blog ;) Super zdj.\nNie masz po co ćwiczyć jeśli masz na celu zrzucić kg, idealna figura ;)\nZapraszam do siebie : http://pauluuuu.blogspot.com/\ni obserwacji ;)\nOliwia Oleszczyk September 24, 2015\nNie chodzi tu o moją wagę. Może nie zadowala mnie w 100%, ale nie koniecznie ćwiczę aby pozbyć się kg. Biegam, bo to uwielbiam. Ćwiczę, bo również to uwielbiam i robię to dla siebie. Chcę rozwijać się w dziedzinie sportu, bo to kocham :D Chętnie zajrzę do ciebie!\nDodo Piskorz September 24, 2015\nMilena Łukasiak September 24, 2015\nNie wolno sie poddawać! :D\nPatrycja Dubert September 25, 2015\nSuper, z skąd dresy,bluza ?\nOliwia Oleszczyk September 27, 2015\nBluza - Cubus || Dresy - Sinsay ;)\nNonstop You September 27, 2015\nSuper zdjęcia, stylizacje i wgl. Na jednym zdjęciu,nie mogłam znaleść twoich nóg! HAHAHAH Zapraszam : http://nonstopyou.blogspot.com/2015/09/ja-i-dino.html\nTaka Ja September 27, 2015\nJejku twoja figura jest idealna hihi :* kocham chodzić w dresach, musze sobie kupić podobne do Twoich bo są cudne!\nZapraszam Cię też do mnie :))http://hot-schot.blogspot.com/?m=1\nSamx Catwip September 27, 2015\nŚwietny blog, cudowne zdjęcia ;3 napewno będę zaglądać :)\nVeroniiic September 28, 2015\nBardzo fajne zdjęcia i nie są kontrowersyjne :)\nSylwia B September 28, 2015\nSuper pomysł, najważniejsza jest wygoda! :))\nAngelika Szarmach September 29, 2015\nśliczne zdjęcia! nie widzę w nich nic kontrowersyjnego :)\nWiktoria Kostka September 29, 2015\nWytrwałości życzę, cieszę się, że robisz coś dla siebie i czerpiesz z tego przyjemność ;)\nNatalia Lelito September 30, 2015\nBardzo podobają mi się te zdjęcia! :)\nPrincess World September 30, 2015\nHej,postanowiłam zmienić domenę mojego bloga :) zaczarowana-bajka.blogspot.com przedtem - salon-ksiezniczki :) Nowy wyglad :) Nowe zmiany\nPamietasz brałaś udział w Mini Konkursie :*\nAleksandra Chelewska September 30, 2015\nSuper post. Naprawdę świetne zdjęcia :)\nZuzanna Witkowska September 30, 2015\nKlaudia Modelska September 30, 2015\nRównież biegam ,ale ja bardziej w celach zawodowych. Dostaję dyplomy, medale itd.\nEmilia Graniecka September 30, 2015\nświetne dresy :)\nOliwia Kownacka October 01, 2015\nUwielbiam dresy ♥\nI am Emilia October 01, 2015\nAjina Blog October 03, 2015\nświetne zdjęcia, zgadzam się, nie wolno się poddawać :3\nZuzanna Piotrowiak October 03, 2015\nBardzo motywujący post, świetnie napisany. :) Ślicznie wyglądasz w tym dresie.\nClaudia D October 03, 2015\nJa chcę zacząć chodzić na siłownię. Właściwie to muszę, bo tak przytyłam, że szok..:P\nPan i pani Black October 03, 2015\nTe zdjęcia kontrowersyjne? Gdzie tam ;) Ładne są :) Notka też ciekawa, choć zastanawia mnie jedno - skąd masz tyle motywacji do ćwiczeń ;)\nDaktylowsky Blogger October 03, 2015\nBLOG GENIALNY :)\nTwoje posty mają przekaz i fajnie sie je czyta :)\nzapraszam na mojego : http://daktylowsky.blogspot.de/\nAlexandra K October 04, 2015\nŚwietnie napisane! I śliczne zdjęcia :)\nAsssiek October 07, 2015\nJa uwielbiam ćwiczyć. A po akademiku chodzę tylko w dresach, bo są najwygodniejsze ^^\nZnam ten pierwszy cytat i też uważam, go za jednego z moich ulubieńszych.\nklaudiaa7 October 10, 2015\nOjeeej. Dziewczyno. Podziwiam cię. Też chce zacząć ćwiczyć Ale jakoś nie mam motywacji. Nie mogę się zebrać :-)a przytylo micdie troszkę ostatnio i trzeba z tym powalczyć. :-) dodatkowo muszę przyznać że śliczne zdjęcia. Wgl jesteś bardzo ładna :-) pozdrawiam i zapraszam na moje głupoty szymochodzikowa.blogspot.com\ndaydream October 14, 2015\nSzalona Szatynka November 18, 2015\nZdjęci naprawdę fajne. ;) Ja staram się ćwiczyć, ale trochę żałuję, bo poddałam się z pływaniem pod natłokiem nauki. :c


Do kogo modlili się Jaćwięgowie? | Portal historyczny Histmag.org - historia dla każdego!\nTagi: Artykuły, Historia religii, Europa\nOpublikowany: 2019-08-17 14:00\nDo kogo modlili się Jaćwięgowie?\nWierzenia pogańskich plemion naszej części Europy otacza mgła tajemnicy. Co wiemy na temat systemu religijnego Jaćwięgów?\nNa pytanie to, w tytule postawione tak prosto, prosto odpowiedzieć się nie da.\nMożna odpowiedzieć na trzy sposoby.\nSposób pierwszy – sokratyczny (czy sokratejski?) polega na powiedzeniu szczerze i bez ogródek: wiemy, że o wierzeniach Jaćwięgów nic nie wiemy. W istocie tak właśnie postąpiła pani Łucja Okulicz-Kozaryn, pisząc świetną książkę „Życie codzienne Prusów i Jaćwięgów”; to kopalnia wiedzy o jednym ludzie i o drugim, lecz w rozdziale końcowym: „Ich bogowie i wiara” – o Jaćwięgach nie ma ani słowa, sami tylko Prusowie różnoplemienni – a i to z zastrzeżeniem, iż „niewiele zachowało się prawdziwych relacji na temat istoty wierzeń pruskich”. Autorka nie chciała udawać, że wie coś o niewiadomym, więc Jaćwięgów pominęła. To się chwali. Nie ma źródła – nie ma sprawy. A jednak, na jednej z poprzednich stron książki, napisała: „Sambowie i Jaćwięgowie boga ziemi wyobrażali sobie jako potężnego mężczyznę, ojca i pana, władcę i dobroczyńcę, opiekuna urodzaju. Nazywali go Pergubriusem...” Skąd ta informacja? Niestety, akurat w tym przypadku Autorka nie dała odnośnika.\nPuszcza Romnicka (aut. Rimantas Lazdynas, CC BY-SA 3.0)\nOdpowiedzi sposób drugi jest bardzo kuszący: to wnioskowanie per analogiam. Stosowali go liczni autorzy, piszący o Jaćwieży, i ja również nim nie pogardzę, choć z wahaniem. Otóż: wiele wiadomo o religii pogańskiej Litwy i wiele o religii Prusów, pogan zakamieniałych, a przecież Jaćwięgowie – Bałtowie jak tamci – siedzieli pośrodku między nimi i świetnie się z jednymi i z drugimi dogadywali. Język ich był zbliżony, sposób życia podobny, pochodzili ze wspólnego pnia, interesy zazwyczaj mieli zbieżne, kontakty wzajemne liczne i najczęściej przyjazne, wrogów tych samych. Skoro tak, to bez wielkiego ryzyka popełnienia błędu można z wiedzy o religiach Prusów i Litwinów sporo wydedukować o wierzeniach Jaćwięgów. Musiały być podobne, zapewne w wielu punktach były identyczne. Ale to tylko hipoteza – powiedzmy taka na osiemdziesiąt procent prawdopodobieństwa. Skądinąd bowiem wiadomo, że ludy sąsiadujące ze sobą miewały często innych bogów, inne świętości. Cóż, ryzyko trzeba jednak podjąć i trochę per analogiam o religii Jaćwięgów pospekulować.\nSposób trzeci odpowiedzi na pytanie tytułowe, do którego się ucieknę na końcu tego rozdziału, nazwałbym sowizdrzalskim. Sowizdrzalski to wcale nie znaczy bzdurny czy zmyślony! Przeciwnie: raczej zdroworozsądkowy. Pozwolę sobie na to, gdyż sporo wiem o wierzeniach wielu innych ludów „przedpiśmiennych” – z autopsji; gościłem u nich w różnych zakamarkach świata. Po trosze zdam się tedy na intuicję, wierny wskazaniom mego Mistrza, Edwarda Abramowskiego, który intuicję – jeżeli opierała się na znajomości faktów – wynosił ponad zasady logiki.\nDo dzieła więc! Niech jaćwieskie wspomogą mnie bogi!\nNajpierw słówko o szczególnie upartych poganach... łotewskich. Oni, choć to brzmi nieprawdopodobnie, wytrwali gdzieniegdzie w swych gusłach aż do XIX wieku, nawet do początków wieku XX – wśród mokradeł Zemgalii i w puszcz inflanckich głębinie. Szczególnie mocno wierzyli (może jeszcze wierzą?) w wilkołaki – ludzi czasowo przemienionych w wilki i bardzo złych. Ten fakt, notabene, skłania do większej ufności w przekazy, pozornie fantazyjne, o tym, że gdzieś na obrzeżach Puszczy Białowieskiej albo wśród błot północnego Polesia przetrwały do dziś relikty jaćwieskiej mowy, a nie tylko mity o jaćwieskim rodowodzie.\nPrzyjmuje się powszechnie, że na Olimpie litewskim przewodził Perkunas, bliźniak słowiańskiego Peruna, i że obaj często gęsto efektownie ciskali gromami, jak sam Zeus Gromowładny. Od Peruna pochodzi słowo „piorun”. Mircea Eliade, imperator religioznawców, stwierdza krótko: „We wszystkich mitologiach grom jest bronią boga nieba”.\nGintaras Beresnewiczius zżyma się jednak, gdy słyszy peany na cześć Perkunasa, czczonego także przez litewskich – coraz aktywniejszych neopogan. Gintaras to typowy Litwin nieufny (bo zdarzają się też Litwini ufni), a zarazem dbały o precyzję, jak przystało pracownikowi Instytutu Kultury, etnografowi i religioznawcy. Ale jest również Gintaras wziętym i pewnym siebie dziennikarzem.\n– Perkunas wcale nie był pierwszy na litewskim niebie – prostuje. – Był raczej trzecim, może drugim. Przed nim był Nonadiej, a chyba i Teliavel. O nich już Johanes Małałła pisał w bizantyjskiej kronice świata. Czytał pan, jak sądzę?\nPerkun (lub Perkunas) na obrazie litewskiego twórcy Mikołaja Konstantyego Czurlanisa (domena publiczna)\nNie czytałem, nawet nie słyszałem, więc się zawstydziłem. Ponieważ jednak ten Beresnewiczius cosik mi wyglądał na bajarza, przeto zaraz po powrocie do Warszawy zabrałem się do wertowania starych ksiąg, inkrustowanych fragmentami jeszcze starszych, bizantyjskich. Rzeczywiście, dużo się zgadza. Jan Malallas, Syryjczyk z Antiochii, już w VI wieku, za cesarza Justyniana Wielkiego, zapoczątkował spisywanie „Chrionografii”– kronik bizantyjskich, które dalej ciągnęli Synkellos i Teofanes, Jerzy Mnich, Szymon Logoteta i inni. Bogów w nich, i to z rozmaitych krain, zatrzęsienie. Tekst Malallasa był w X wieku przetłumaczony na starosłowiański, później uzupełniany i korygowany na Rusi. Trudno rozstrzygnąć, co zostało z najstarszej wersji. Ale Beresnewiczius, jeśli nawet konfabuluje, to nie zanadto. Wygląda na to, że istotnie spośród litewskich bogów, którzy później patronowali księciu Mendogowi – czyli Mindowe – Nonadiej był Number One. A może on się zwał „Andaj”, bo i taki wariant figuruje w starodrukach.\n– Niestety – ciągnął (jeszcze w Wilnie) Beresnewiczius – niewiele, a właściwie nic nie wiadomo o jego kompetencjach. On jest enigmą dla religioznawców. Co innego Żwerina lub Żworuna, jak kto woli. Ona występowała w postaci psa, ściślej: suki i czule się opiekowała zwierzętami. Jak święty Franciszek z Asyżu...\nW zająca natomiast wcielał się Medein, bóg lasu.\nTeliawel (a może Kalwel, czyli kowal?) był... boskim kowalem. Olbrzymim młotem wykuł Słońce i umieścił je na Nieboskłonie.\nMy Słowianie wiemy jak... zrobić krzywdę bliźniemu\nA Diweriks? Znowu zagadka. Aleksander Brückner uważał, że pojawiał się jako tęcza. Inni, że uosobieniem jego, lub wcieleniem, były drzewa, szczególnie męskie dęby i kobiece lipy, którym składano w ofierze kury, jajka, a nawet pieniądze. Prusowie rzecz traktowali prościej: w lipy wcielały się dusze odeszłych ze świata kobiet, w dęby – mężczyzn. W lesie sąsiadowały zgodnie.\nŻeminele była bóstwem Ziemi. Litwini „dawali Ziemi wieprza” jeszcze w 1583 roku, choć od dawna byli przecież chrześcijanami; a wedle relacji jezuickich nawet później. Bardzo trudno było z Litwina przepędzić pogana, choć łatwiej niż z Łotysza.\nWielu znawców twierdzi stanowczo, iż Litwini (a pewnie też Prusowie i Jaćwięgowie) uprawiali, najkrócej mówiąc, kult przyrody. Czcili święte gaje i poszczególne święte drzewa, wokół nich zbierali się na modły, im składali ofiary. Czcili także rozmaite zwierzaki, przede wszystkim kozła – symbol siły witalnej, oraz węża – co odbiło się w sławnej legendzie litewskiego pochodzenia o pięknej Egli i bogu wężu Żaltisie, która znana jest na Suwalszczyźnie. Podobne okazy flory i fauny otacza czcią moje ulubione dzikie plemię Mentawej na wyspie Siberut koło Sumatry, które uroczyście i obrzędowo przyjęło mnie swego czasu do braterstwa i wspólnoty, z wodzem Saruru na czele.\nGintaras, gdy piliśmy gorzałę w Klubie Pisarzy w Wilnie, skrzywił się okropnie, gdy napomknąłem o owym litewskim kulcie przyrody, zaświadczonym przez sławnych religioznawców.\nTen tekst jest fragmentem książki Wojciecha Giełżyńskiego „Jaćwięgi są wśród nas”:\n„Jaćwięgi są wśród nas”\n– Co to znaczy: kult przyrody? Czy pan sądzi, że starodawni Litwini i Jaćwięgowie byli aż tak gorliwi, aż tak prymitywni, aby czcić pioruny? Albo ropuchy, co nam szczególnie ongiś wypominano? Nie, oni czcili tych, co piorunami władali, a ropuchy najwyżej słali na przeszpiegi. Czy oni modlili się do zająca, suki, węża, kozła? Bzdura, oni te zwierzaki, kozła szczególnie, składali bogom w ofierze. Jak można mylić boga z ofiarą, którą się dlań zarzyna na kamiennym ołtarzu!\nArcheologiczna sensacja: cmentarzysko wojów i... osada?\nGdy go skontrowałem Mentawejczykami, co każde zwierzątko zjedzone uświęcają i wciągają do wielkiej rodziny dusz plemiennych, wraz z duszami przodków i potomków jeszcze nienarodzonych, Gintaras umilkł i słuchał łapczywie, i zazdrościł. Wreszcie westchnął: „Ech, wam to dobrze! Dziennikarze litewscy jeżdżą na Białoruś, na Łotwę, a jak się któremu uda pojechać na zachód, do Polski, to już wielka sensacja”.\nJa go dalej maglowałem o Jaćwięgów, to przecież bliscy kuzyni Litwinów, którzy mieszali się z nimi i bratali. Gintaras stał się mrukliwy, coś nawijał niewyraźnie, wreszcie wystękał:\n– Czarna dziura. Biała plama. O tym tak naprawdę to nie wiadomo nic na pewno.\nSkoro tak, to przejdźmy do bóstw Prusów, które mogły być jeszcze podobniejsze do jaćwieskich niż litewskie.\nNieoceniony w innych kwestiach Peter von Dusburg zdobył się w sprawie religii Prusów tylko na pogardliwe zdanie: „Gdy im Bóg nie był znany, powstało błądzenie, że w głupim zapale wszelkiemu stworzeniu jako Bogu cześć oddawali. Gromy, słońce, gwiazdy, księżyc, ptactwo, zwierzęta, a nawet ropuchy upatrzyli sobie za bóstwa”.\nNo nie, dość tych ropuch! Nasz Długosz powtórzył prawie słowo w słowo tekst Dusburga, ale ropuchy jednak pominął. A dodał – ogień.\nWidewuto, legendarny król pogańskich Prusów (domena publiczna)\nJedno jedyne imię pruskiego boga: Kurke (Curche?) wymieniono tylko w „Traktacie chrystburskim” (1249). Prawdopodobnie nie był on niebios imperatorem, miał pod sobą tylko jedną – prawda, że ważną – działkę: rolnictwo. Mieszkał Kurke skromnie, wśród łanów zbóż i podczas żniw cofał się i cofał – aż wreszcie krył się w ostatnim snopku, który był dla żeńców nietykalny. Ten zwyczaj nadal jest w niektórych stronach Polski respektowany, widocznie miał rodowód bałto-słowiański.\nCo do pruskich świątyń, to etnolodzy dedukują z różnych wątłych przesłanek, iż była nimi „cała przyroda”, a na pewno święte gaje. W nich kapłani strzegli świętego ognia. Najpewniej nie inaczej było u Jaćwięgów, na przykład w Szurpiłach. Prawdopodobnie na kamiennych kręgach palenisk, strzeżonych przez kapłanów, płonęły święte ogniska, na których nie tylko kozły palono – także ludzi. Za czasów Grzegorza IX doszły do Rzymu, nieznanymi drogami, okropne wieści, iż szczególnie chętnie palono dziewczęta w kwietnych wieńcach – żeby usatysfakcjonować złe duchy.\nU Prusów własnego kapłana miał każdy lauks (włość lub gromada), może nawet każdy ród. Niektórzy osiągnęli szeroką sławę, jak pewna kapłanka z Galindii, czary czyniąca, jak kapłan Kriwe (Crive?) z Nadrowii, u Jaćwięgów zaś zaświadczony źródłowo Skomand. Nazwijmy go „Starszym”, gdyż inny Skomand – może syn? – stał się u schyłku istnienia Jaćwieży najsławniejszym z jej wodzów.\nWiedźmin i mitologia słowiańska\nKriwe miał siedzibę „w mieście Romowe” – wedle Mikołaja z Jeroszyna, który już w połowie XIV wieku przełożył „Kroniki” Piotra Dusburga z łaciny na niemiecki. Mikołaj był rzetelnym tłumaczem, ale zagalopował się w przypuszczeniu, iż Romowe „wzięło nazwę od Rzymu”. Cóż, przypisywanie sobie rzymskiej genealogii zawsze i wszędzie było w modzie, nawet Polacy niekiedy snobowali się na Rzymian, ale przaśna prawda była taka, że nazwa Romowe była w Prusach rozpowszechniona i z Wiecznym Miastem nie miała nic wspólnego. Bardzo natomiast prawdopodobne, że tamto Romowe z Nadrowii pod koniec krzyżackich podbojów Prus i Jaćwieży rzeczywiście było – raczej jako leśna polana niż miasto – czymś w rodzaju stolicy luźnej konfederacji Nadrowów, Skalowów i Jaćwięgów. Możliwe, że tam – za późno niestety – rodziła się pogańska myśl protopaństwowa o wspólnym froncie antykrzyżackim.\nDopiero po ochrzczeniu Prusów, a nawet w osiem lat po klęsce grunwaldzkiej, która zachwiała misjonarską butą zakonu, biskup warmiński – chwaląc Krzyżaków za wyplenienie pogaństwa – wymienił imiona dwóch upadłych już bogów pruskich: Patola i Natrimpe. Nie wiadomo, jakimi zarządzali resortami. Nie wiadomo, czy podlegali im także Jaćwięgowie.\nWiadomo natomiast, że Prusowie żyli wśród tabunów duchów dobrych i trochę gorszych.\nKauki, które wydawały skowyt, opiekowały się domem.\nWele przepełniały lasy i jeziora. Były chyba duchami przodków, choć wiele dusz, skazanych na trzysta lat pokuty, oblekało się także w postać nietoperzy. Wele gustowały w serze i miodzie, ale czasem lubiły też przekąsić coś mięsnego. Ich kuzynką była Świtezianka!\nAitwary doglądały spichlerzy; trzeba je było podkarmiać kaszą i jajecznicą, żeby pracowały wydajnie. Duszek ziemny żempat dbał o pola, korzystając z pomocy łaukosarga, wyspecjalizowanego w nadzorowaniu urodzaju. Ale nad nimi – oraz nad czeredą duszków zajmujących się pszczołami, rybami, ogrodami i tak dalej – czuwał oczywiście i rządził Kurke.\nPapież Innocenty III w swej bulli podał mylną informację – wtedy jeszcze nie był w mocy dogmat o nieomylności papieskiej – jakoby Prusowie oddawali cześć bogom, mającym postać dzikich zwierząt. Łucja Okulicz-Kozaryn uważała, że to nieporozumienie: oni nie czcili dzikich zwierząt jako takich, wcale nie uważali ich za bóstwa, lecz tylko za cielesne siedlisko dusz swoich ukochanych zmarłych.\nPrzejdźmy zatem do bogów wyższej rangi. Czy tak potężny litewski Perkunas także Jaćwięgom był Panem? Niewykluczone, skoro jego chwała na pewno i do Prusów docierała. U nich to (jak zapisał Maciej Stryjkowski w roku 1582) był Perkunas bogiem „łyskania, gromu, śniegu i dżdżu”, czyli w jego kompetencjach była przede wszystkim meteorologia.\nPrawdopodobnie u Jaćwięgów był jeszcze ważniejszy. Ci współcześni poganie Jaćwięgowie (to znaczy ci, co się za takowych uważają i tego nie skrywają, a niekiedy nawet się tym szczycą) w Perkunasa wierzą gorąco, dary mu zanoszą pod dęby i Jego proszą o łaski.\nA co z bóstwami rangi niższej i z tymi duszkami o wąskich prerogatywach. Czy one też towarzyszyły Jaćwięgom tak jak Prusom?\nZapewne tak, choć może pod innymi imionami.\nA później, czy one wszystkie wyginęły, gdy nad ziemiami Zachodnich Bałtów zapanował Krzyż, który – jak to ujął Mickiewicz we wstępie do „Konrada Wallenroda” – czoło krył w niebie i groźne ku Litwie wyciągał ramiona? Chyba nie od razu wyginęły. A na pewno przetrwały – aż do naszych czasów! – boginki łaumy (vel łojmy), które czuwały nad kołykami niemowląt, ale potem zbiesiły się i paskudnymi obyczajami zaczęły przypominać czarownice.\nZostawmy ten wątek. O łojmach będzie osobny rozdział, bo są tego warte!\nZ obrzędów jeden przetrwał aż do dziś i przeniósł się na polskie ziemie: lanie wosku w celach wróżebnych. Nie tylko w andrzejki.\nW kwestii wierzeń właściwie tylko jedno można uznać za pewnik: oni głęboko wierzyli w reinkarnację i w doskonalenie dusz (jak hindusi – może to nie jest przypadek, ale pozostałość z czasów indoeuropejskiej wspólnoty?). Już Wincenty Kadłubek wiedział, iż Prusowie nie bali się ani własnej śmierci, ani utraty najbliższych. Dlatego chętnie dawali zakładników jako rękojmię zawieranych układów – które i tak łamali, nie troszcząc się o życie swych synów, bo „lepiej będzie, że utracą synów, niż żeby mieli być pozbawieni wolności ojców, a zaszczytna śmierć zapewni synom szlachetniejsze urodzenie”. Pod tym względem Jaćwięgowie niczym się od Prusów nie różnili. Odznaczali się niezwykłym męstwem, do boju szli ze śmiechem (to znów przypomina postawę współczesnych hezbollahów, gotowych polec w świętej wojnie – w dżihadzie – bo gwarantuje im to natychmiastowy awans do bardzo wesołego, pełnego hurys Raju).\nNiebezpiecznie kuszą mnie amatorskie analogie... Ale, skoro tylu badaczy uważa, iż Bałtowie byli najbliżsi – spośród wszystkich ludów indoeuropejskich – korzeni sanskryckich, wedyjskich, to może częste samospalanie się wdów pruskich i jaćwieskich miało tę samą metafizyczną genezę, co obrzędowe sati w Indiach, samospalanie się żon na stosie, na którym spopiela się zwłoki męża? Beresnewiczius uważa, iż „w częściach Indii taki obyczaj utrzymywał się aż do XIX wieku”; napisał tak w pracy „o samobójstwie u Bałtów w okresie przedchrześcijańskim”. Myli się. Sati nadal się w Indiach zdarza, wcale nierzadko, wciąż donoszą o nim gazety.\nPolecenie papieża Innocentego IV skierowane do krakowskich dominikanów, by wzywali do krucjaty do Prus i Liwonii dla wsparcia działań krzyżackich, 1243 rok (fot. AGAD, domena publiczna)\nJaćwieskie wdowy częściej jednak wieszały się, nie paliły – wedle starych kronikarzy – ażeby natychmiast spotkać się z mężami w zaświatach.\nBeresnewiczius – etnolog i religioznawca Uniwersytetu Witolda Wielkiego w Kownie, autor książki „Dausos” („Zaświaty”) – przytacza wiele przykładów zbiorowych samobójstw, wśród Prusów i Litwinów. Jest zupełnie pewne, że podobne przypadki zdarzały się wśród Jaćwięgów.\nW roku 1336, gdy Krzyżacy zdobywali zamek Pillenen nad Niemnem, Litwini rozpalili wielki stos, do którego wrzucili swe żony i dzieci, a potem wymordowali się nawzajem. Margirisowi, dowódcy twierdzy, pomagała w dziele śmierci stara kobieta, która najpierw zabiła toporem stu mężczyzn, pragnących śmierci, a następnie sama sobie (!) rozpłatała głowę. Margiris najpierw zabił żonę mieczem, potem wypruł sobie flaki.\nDwaj legendarni wodzowie pruscy, Brutenis i Videvutis, także złożyli z siebie ofiarę na obrzędowym stosie.\nKsiążę Sventaragis, gdy zmarł, został spalony na stosie wraz ze swym ukochanym niewolnikiem.\nPrusowie i Litwini pokonani w bitwie często popełniali samobójstwa. Uważano, że człowiek póty żyć powinien, póki zdolny jest walczyć. Gdy przegrywa, życie traci sens. Do analogicznego wniosku dochodziły często osoby kalekie. I wdowy; znane jest z kronik zbiorowe samobójstwo pięćdziesięciu kobiet Litwinek z jednej wsi, które powiesiły się, żeby uniknąć nieuchronnej nędzy po śmierci mężów. Chociaż istniała i taka interpretacja, że samobójstwo kobiet przez powieszenie się stanowiło „wesele z diabłem”, które – wedle starolitewskich wierzeń – wcale nie oznaczało ostatecznej zguby, lecz coś w rodzaju czyśćca na pewien okres.\nDziewanna – największy „polski” obiekt w Układzie Słonecznym\nBeresnewiczius uważa, iż sakralizacja samobójstwa jest w litewskiej kulturze „...zbyt mocno zakorzeniona. Samobójstwo jest częścią tradycji kultury litewskiej, często nadaje się mu wartość heroiczną”. Czy za Beresnewicziusem nie popuszczam zbytnio wodzy fantazji? Czy nie nadaję mistycznej, metafizycznej rangi takim przejawom kultu, jak wiara w reinkarnację, jak upodobanie do wróżbiarstwa i szacunek dla czarowników, a wreszcie przydawanie cech nadprzyrodzonych niektórym czworonogom, ptakom i obłym gadom – co można znaleźć w wielu religiach pierwotnych, jak również w hinduizmie?\nMożliwe, że wchodzę na fałszywą ścieżkę; ale cóż – zapowiedziałem wszak dywagacje sowizdrzalskie, więc cofnąć się nie mogę z pewnych intuicyjnych hipotez, które poważni religioznawcy wyśmieją. Nie szkodzi. Oni też fantazjują, choć w języku pozorującym naukową rzetelność.\nOtóż sądzę, że za sztywnym podziałem religii na monoteistyczne i politeistyczne kryje się coś więcej niż różnica między wiarą w Najwyższego o rozmaitych imionach – Pan Bóg, Allah, Jahwe – a wiarą w setki lub tysiące bóstw dobrych i złych, demonów, duchów oraz im podobnych bytów niematerialnych, zarządzających wyodrębnionymi sferami życia i zaświatów.\nOwo „coś więcej” polega na tym, że religie monoteistyczne – chrześcijaństwo, islam, judaizm – uważają Człowieka, kreowanego na obraz i podobieństwo Stwórcy, za jedyny podmiot na ziemskim padole, za Pana Wszelkiego Stworzenia, który ma czynić Ziemię sobie poddaną. Bo Bóg w swej nieograniczonej łaskawości nadał człowiekowi calutki świat żywy i nieożywiony do wyłącznej dyspozycji i dowolnej eksploatacji – ku coraz większemu pożytkowi ludzi i na Jego chwałę.\nInaczej religie politeistyczne, jak hinduizm, jak kulty antyczne i pogańskie; a także buddyzm, który – w swej czystej postaci „Małego Wozu” obywa się w ogóle bez koncepcji Boga-Stwórcy. Jednak przez długie wieki swego istnienia inkorporował niezliczone bóstwa, najczęściej hinduskie, ale też z religii pierwotnych, zwłaszcza tybetańskiej bon. Stało się tak, bo człowiekowi jakoś raźniej żyje się, gdy ma do kogo modlić się, ma od kogo oczekiwać wsparcia oraz spodziewać się niebiańskiego przebudzenia po śmierci. Jednak istotą buddyzmu pozostała etyka, a zwłaszcza imperatyw ograniczenia ludzkich pragnień i pożądań, bo one są źródłem wszystkich cierpień.\nReligie politeistyczne są o wiele bliższe Natury; stąd cenią je ekolodzy. Wiele ich bóstw występuje po prostu w postaci obiektów astronomicznych (Słońce, Ziemia, Księżyc, gwiazdy) albo zjawisk meteorologicznych (gromy, święte wody, huragany), ale najczęściej w postaci okazów flory (święte drzewa, niektóre kwiaty), a przede wszystkim okazów fauny. Fantazja ludzka na tym polu jest nieograniczona. Cechy istot boskich lub „boskich wehikułów” miały, niekiedy nadal mają, na przykład:\n• Kozioł – szczególnie bliski Jaćwięgom – i nie tylko;\n• Wąż – w niezliczonych wierzeniach niezliczonych plemion, często jako symbol seksu;\n• Byk – nawet Zeus inkarnował się w byka, żeby mieć szanse u panny Europy;\n• Krokodyl – szczególnie w starym Egipcie; o jego symbolice calutka strona w „Słowniku symboli” Władysława Kopalińskiego;\n• Pantera – w Grecji, około II wieku naszej ery, uważano ją za „Chrystusa Zwierząt”;\n• Lew – u Kopalińskiego aż trzy strony maczkiem;\n• Orzeł – posłaniec i atrybut Zeusa, król ptaków, nawet w chrześcijaństwie spełniający różne role (orłem był czwarty anioł Apokalipsy, symbolizował między innymi Wniebowstąpienie, Jana Chrzciciela i świętego Augustyna, ale też Antychrysta i koniec świata);\n• Wilczyca – przedmiot ubóstwienia Rzymian;\n• Hiena – stwór ohydny, lecz pasjonujący, ceniony przez Arabów;\n• Krowa – wiadomo, Indie – ale nie tylko;\n• Słoń – zwłaszcza biały – w starym Syjamie; jego głowę ma ulubiony hinduski bóg Ganesz, u Kopalińskiego zajmuje dwie kartki;\n• Koziorożec – znak Zodiaku, utożsamiany też z bogiem Panem;\n• Koń – ogromny obszar symboliki, szczególnie w postaci uskrzydlonej, na statusie Pegaza;\n• Skarabeusz – bardzo czczony w Egipcie faraońskim;\n• Szczur – między innymi używał go jako wierzchowca wspomniany bóg Ganesz, więc był do niedawna w Nepalu pod ochroną prawa;\n• Dzik – a szczególnie jego kły, znakomity amulet;\n• Pszczoła – zasuszona, strzegła Jaćwięgów przed pożarem oraz bólem zęba;\n• Sowa – towarzyszka Ateny, bogini mądrości, ale też zwiastunka śmierci;\n• Pies – opiewany przez Homera, druh Artemidy, towarzyszący człowiekowi co najmniej od dziesięciu tysięcy lat; w sanktuarium Asklepiosa w Epidauros święte psy leczyły pacjentów w ten sam sposób jak węże: lizaniem.\nBóstwa, chochliki, demony. Życie duchowe dawnych Słowian\nTen ubożuchny, skromniutki bryk na temat ogromnej, choć zazwyczaj pomocniczej roli zwierząt w mitach religijnych, wiedzie mnie do uogólnień, także skrótowych – rzecz oczywista:\nReligie monoteistyczne przez swe nastawienie antropocentryczne, jak również przez ambicje misjonarskie sprzyjają staraniom człowieka o jego prawa; sprzyjają dążeniom do opanowania sił przyrody; sprzyjają postępowi, utożsamianemu współcześnie z globalizacją. Tak! Globalizacja czyni świat bogatszym, choć rozdział tych bogactw między ludźmi jest coraz mniej sprawiedliwy. Co wcześniej czy później wywoła, jak tylekroć bywało, przypływ rewolucjonizmów – nie wiadomo pod jakimi hasłami.\nReligie politeistyczne i te, które w ogóle nie przejmują się spekulacjami o Początku, są wszystkimi fibrami zespolone z Przyrodą. Dla nich imperatywem jest wartość życia: k aż de go życia. Dżainiści nie zabiją mrówki, pchły ani komara. „Przedpiśmienni” Mentawejczycy polują (z łuku), gdy już są zupełnie głodni; a czaszkę zjedzonego z poczuciem grzechu zwierzęcia preparują i umieszczają na obrzędowej belce, by duszę jego wciągnąć do rodowej wspólnoty. Można się oczywiście śmiać z takich dziwactw, ale warto pomyśleć: czy aby takie nastawienia nie kształtują zachowań proekologicznych nawet wśród ludzi, którzy nigdy nie słyszeli i nie usłyszą o ekologii? A przede wszystkim, czy nie stają się – powoli, ale konsekwentnie – nowym wyznaniem wiary dla poszerzających się kręgów młodzieży, której na sercu leży biologiczna równowaga – czyli przyszłość świata?\n(9.05.1930 r. - 3.03.2015 r.) Reporter i publicysta. Autor ponad pięciu tysięcy publikacji prasowych oraz sześćdziesięciu - całej kopy! - książek i albumów, głównie o krajach Trzeciego Świata i o Polsce. W latach 1995-2006 był rektorem Wyższej Szkoły Komunikowania i Mediów Społecznych im. Jerzego Giedroycia w Warszawie.


Termomodernizacja i remonty – fundusze potrzebne od zaraz | administrator24.info\nSabina Augustynowicz | Administrator i Menedżer Nieruchomości 5/2020 | 2020-06-09\nDziałania służące ograniczaniu zmian klimatycznych wywoływanych przez budynki są w coraz większym stopniu regulowane dyrektywami UE i krajowymi przepisami\nW Polsce jest 14,6 mln mieszkań. Według dostępnych danych 72% zasobów mieszkaniowych w Polsce powstało przed 1989 r., a ponad 50-letnie budynki stanowią ok. 60% zasobów krajowych. Przy czym ok.1,3 mln – to lokale substandardowe, których cechą jest niski stan techniczny, niedostateczne wyposażenie w instalacje oraz nadmierne zaludnienie (mieszka w nich 5,4 mln osób).\nDo konieczności przeprowadzenia remontów, modernizacji, zwłaszcza w budynkach sprzed 1961 r., których udział w strukturze zasobów mieszkaniowych kraju wynosi obecnie ok. 40 proc., nikogo niby nie trzeba przekonywać. Ich niski standard techniczny jest bowiem równoznaczny z wysokim zużyciem energii elektrycznej i niską efektywnością energetyczną, o czym również świadczą znane wszystkim liczby: budownictwo jest odpowiedzialne za zużycie ok. 40% energii oraz za około 36% emisji CO2.\nZasoby komunalne do remontu\nUdział zasobów komunalnych, jak wynika z zestawienia, w ogólnej liczbie mieszkań nie jest zbyt duży, a w dodatku od kilku lat obserwujemy tendencję do zmniejszania się udziału budownictwa komunalnego w ogólnej strukturze zasobu mieszkaniowego.\nPodobnie nadal marginalne znaczenie mają mieszkania należące do: TBS-ów, zakładów pracy i Skarbu Państwa. Łącznie w strukturze stanowią one 1,4%. Niemniej jednak jest to – ze społecznego punktu widzenia – ważny segment rynku, aczkolwiek zaniedbany.\nZły stan zasobów komunalnych potwierdziła Najwyższa Izba Kontroli, która w opublikowanym protokole pokontrolnym stwierdziła, że pomimo podejmowanych działań, nie zapobieżono dekapitalizacji gminnych budynków oddanych do użytkowania przed 1961 r. W efekcie, w najstarszym zasobie, liczba budynków wymagających kapitalnych remontów wzrosła z 28% do 40%. Przywrócenie właściwego stanu technicznego budynków oraz poprawa bezpieczeństwa ich użytkowania, wymagają coraz większych nakładów finansowych.\nDariusz Stachera, dyrektor zarządzający Pionem Programów Mieszkaniowych w Banku Gospodarstwa Krajowego, powołując się na ankietę przeprowadzoną przez Ministerstwo Rozwoju wśród samorządów podkreśla, że problemy gmin w sektorze mieszkaniowym mają różną skalę i zakres.\nW szczególnie trudnej sytuacji znajdują się jednak gminy, dysponujące dużym zasobem mieszkań komunalnych, które bazują na starych budynkach, mocno zdegradowanych i często pozbawionych podstawowej infrastruktury. Niemal każdy budynek mieszkalny, należący do gminy, powinien przejść częściowy lub kapitalny remont.\nWyniki tej ankiety wskazują, że aż 85% gminnych bloków i kamienic potrzebuje szybkiego remontu. Dariusz Stachera dodaje przy tym, że skala luki remontowej i modernizacyjnej jest bardzo duża i nie do pokonania przez gminy bez znaczącego wsparcia finansowego ze strony państwa.\n• Zasoby komunalne do remontu\n• Dziura w remontowym budżecie\n• FTiR lekiem na całe zło?\ntermomodernizacja remont remonty zasoby komunalne renowacja budynku budżet remontowy\nRedakcja Czy trudniej dziś o kredyt mieszkaniowy?\nCzy obecnie kupujący mieszkania mają trudności z uzyskaniem finansowania w bankach? Czy deweloperzy pomagają klientom w uzyskaniu kredytów? Jaką formę wsparcia jeszcze oferują?


Polscy policjanci wzięli udział w projekcie "Joint Patrols 2019" - Aktualności - Policja Warmińsko-Mazurska\nPolscy policjanci wzięli udział w projekcie "Joint Patrols 2019"\nPolicjant Oddziału Prewencji Policji w Olsztynie jako jeden z 4 funkcjonariuszy z Polski brał udział w programie „Joint Patrols 2019”. Wraz z funkcjonariuszami z innych krajów patrolował ulice Pilzna oraz brał udział w wielu szkoleniach. Tego typu projekty pozwalają policjantom na wymianę doświadczeń, informacji oraz dobrych praktyk, a dzięki temu umożliwiają podnoszenie kwalifikacji zawodowych.\n„Joint Patrols 2019” to projekt organizowany przez Komendę Główną Policji. Aby wziąć udział w tym przedsięwzięciu trzeba było przejść rozmowę kwalifikacyjną, wykazać się znajomością języka angielskiego jak i wiedzą z zakresu podstaw prawnych służby patrolowej.\nJednym z 4 funkcjonariuszy, który pozytywnie przeszedł kwalifikacje był sierż.szt. Patryk Chmarycz. Jest to policjant z 12-letnim doświadczeniem, na co dzień pełniący służbę w Oddziale Prewencji Policji w Olsztynie.\nPolicjanci z Polski, Bułgarii oraz Rumunii, jako obserwatorzy wspólnie z kolegami z Czech brali udział w patrolach pieszych oraz zmotoryzowanych na terenie Pilzna. Na granicy niemiecko-czeskiej w ramach kontroli drogowych sprawdzali legalność przewożonego bagażu oraz osób. Uczestniczyli również w działaniach prewencyjnych na rzecz poprawy bezpieczeństwa mieszkańców miasta.\nPoza służbą patrolową policjanci uczestniczyli również w wielu wspólnych ćwiczeniach. Podczas 3-dniowego szkolenia brali udział w działaniach pododdziałów zwartych, antyterrorystów oraz służb ratunkowych podczas zamieszek na ulicach Pilzna. Na terenach przygranicznych uczestniczyli w szkoleniu dotyczącym przeciwdziałaniu przewozu imigrantów oraz narkotyków, a na lotnisku w Karlowych Warach obserwowali szkolenie oddziałów antyterrorystycznych mających na celu zneutralizowanie ataku terrorystycznego.\nPolicjanci mieli również możliwość zwiedzenia Elektrowni Jądrowej Temelin oraz lotniska w Pradze, gdzie poznali procedury zabezpieczenia tego typu obiektów oraz sposobu działań podczas różnych zagrożeń.\nZa 3-miesięczną służbę na rzecz utrzymania bezpieczeństwa w regionie pilzneńskim sierż. szt. Patryk Chmarycz wraz z pozostałymi funkcjonariuszami uhonorowani zostali medalami okolicznościowymi.\nTego typu projekty pozwalają policjantom na wymianę doświadczeń, informacji oraz dobrych praktyk, a dzięki temu umożliwiają podnoszenie kwalifikacji zawodowych.\nZdjęcie wspólnego patrolu - autor plzensky.denik.cz /Veronika Zimová\nOcena: 4.5/5 (27)


Bardzo słaby koniec roku na giełdzie - Notowania - rp.pl\nAktualizacja: 28.12.2007, 17:51\nBardzo słaby koniec roku na giełdzie\nWarszawskie indeksy zakończyły 2007 r. silnym akcentem — niestety spadkowym. Pod wpływem złych informacji zza granicy najwięcej straciły największe spółki. Styczeń prawdopodobnie nie przyniesie ulgi inwestorom. Jedyne, co można przewidzieć, to że na parkiecie będzie panować nerwowa atmosfera.\nSeria złych informacji ze Stanów Zjednoczonych wywołała nerwowość inwestorów i spadki na giełdach, głównie rynków wschodzących. Warszawa na tym tle wypadła szczególnie słabo. WIG20 stracił aż 2,1 proc. Dla porównania czeski PX obniżył się o 0,2 proc., a moskiewski RTS o 0,05 proc. Inne indeksy w regionie wypadły również lepiej niż WIG20.\nNiektórzy analitycy uważają, że słaby wynik w Warszawie był spowodowany kilkoma dużymi zleceniami inwestorów, możliwe, że działających w porozumieniu. Ale wpływ na silny spadek mógł mieć również fakt, że warszawska giełda będzie zamknięta przez cztery dni, co przy nerwowej atmosferze na świecie mogło skłonić inwestorów do oczyszczenia portfela z polskich akcji. Nie chcieli oni utrudniać sobie szybkiej reakcji na wydarzenia.\nDo pogorszenia atmosfery na wszystkich giełdach przyczyniła się m.in. publikacja informacji o sprzedaży nowych domów w Stanach Zjednoczonych. W listopadzie ich sprzedaż spadła aż o 9 proc. w porównaniu z październikiem. Prognozy wskazywały na znacznie łagodniejszą zmianę. Widać zatem, że kryzys na rynku nieruchomości, będący źródłem wszystkich problemów amerykańskiej gospodarki i światowych rynków finansowych, rozkręca się.\nObawy inwestorów wzbudzają również kolejne straty amerykańskich banków, rosnące ceny ropy oraz zabójstwo Benazir Bhutto. Eskalacja konfliktu w Pakistanie budzi wyraźny niepokój na rynkach, podbijając ceny ropy i metali szlachetnych. W Warszawie przez cztery dni giełda jest zamknięta i możliwe, że część zagranicznych graczy nie chciała pozostawiać w swoich portfelach polskich akcji, żeby nie utrudniać sobie szybkiej reakcji na rozwój kryzysu.\nNajwiększe spadki wśród spółek WIG-u20, o ponad 4 proc., odnotowały Bioton i PBG. Bardzo słabo wypadł Pekao SA bank Pekao, którego akcje staniały o 3,8 proc. Inne banki również traciły. Wyróżnił się Getin, którego akcje zdrożały o 1,4 proc. Kurs akcji KGHM spadł o 2,5 proc. ze względu na niższe ceny miedzi.\nŚwięty Mikołaj w ogóle nie był łaskawy dla inwestorów giełdowych w Warszawie. W ciągu dwóch dni po Świętach WIG20 stracił 1 proc., a od początku grudnia obniżył się niemal o 3 proc. Nie był to jednak spadek po równi pochyłej. Silne wzrosty przeplatały się z jeszcze silniejszymi spadkami. Kto miał nosa, kiedy sprzedać akcje, mógł więcej zarobić. Podobny może być początek 2008 r.\n— Styczeń może być podobny do grudnia. Zmienność indeksów będzie duża, będą dni dobrej atmosfery i będą też prawdopodobnie nerwowe spadki — mówi analityk PTE Bankowy Piotr Wiśniewski. Tłumaczy, że warunki na świecie, które wpływają na giełdę w Warszawie, nie zmienią się. Nadzieje na obniżki stóp procentowych przez Fed i utrzymanie wzrostu gospodarczego, będą przeplatały się z informacjami o kolejnych stratach banków, wysokiej inflacji i groźbie recesji w Stanach Zjednoczonych.\nZdaniem analityka Domu Maklerskiego BOŚ Jacka Tyszki nie wykluczone jest, że początek 2008 r. będzie dla giełdowych inwestorów dobry. — Często jest tak, że w styczniu następuje alokacja środków przez zagraniczne fundusze na rynkach wschodzących. Jeżeli znajdziemy się w wyższym koszyku, może to doprowadzić do wzrostów indeksów — wskazuje Tyszko. Również jego zdaniem dobrą atmosferę mogą podkręcać rosnące nadzieje na cięcia kosztów kredytu w Stanach Zjednoczonych.\nNa rynkach walutowych odczuwalne może być osłabienie dolara. Jeszcze przed Świętami zielony banknot kosztował 2,52 zł, a już w piątek po południu — niecałe 2,45 zł. Zdaniem analityków TMS Brokers prawdopodobne jest dalsze osłabienie amerykańskiej waluty, ich zdaniem jej cena w Polsce może obniżyć się do poziomu 2,4250 zł, a może nawet do 2,4 zł. Wraz z dolarem tanieje również euro, choć nie w tak szybkim tempie. W ciągu tygodnia kurs wspólnej waluty obniżył się o 2 grosze, do 3,6 zł.


Od marca emeryci dostaną więcej - Lubin Extra!\nniedziela, 17 października 2021 14:52:55\nStrona główna Gmina Lubin Od marca emeryci dostaną więcej\nMinimalna emerytura na poziomie 1000 zł i waloryzacja z kwotą gwarantowaną minimum 10 zł – już za kilka dni więcej znajdą na swoim koncie emeryci i renciści. Nie trzeba składać żadnych wniosków – od 1 marca ZUS z urzędu swoim świadczeniobiorcom będzie wypłacał więcej.\nW 2017 roku podwyżki są znaczące szczególnie dla tych, których emerytury do tej pory były niższe niż tysiąc złotych. Jak co roku w marcu zostaną także zwaloryzowane kwoty wypłacanych świadczeń. Dlatego na tegoroczny marzec emeryci całym kraju czekają wyjątkowo niecierpliwie.\n– Rolą waloryzacji jest utrzymanie siły nabywczej emerytury i renty – mówi Iwona Kowalska regionalny rzecznik rasowy ZUS na Dolnym Śląsku. – Każdego roku do wypłacanych emerytur dodawana jest kwota uzyskana po jej przemnożeniu przez wskaźnik waloryzacji, który w tym roku wynosi 100,44 % – dodaje Iwona Kowalska.\nWysokość wskaźnika inflacji wynika bezpośrednio z ubiegłorocznych danych gospodarczych, a konkretnie ze średniorocznego wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych, który powiększa się dodatkowo, o co najmniej 20% realnego wzrostu przeciętnego wynagrodzenia. Aby sprawdzić o ile wzrośnie nasze świadczenie, należy pomnożyć je właśnie przez wskaźnik waloryzacji, czyli w 2017 roku przez 100,44%. To jednak nie wszystko.\n– Niejednokrotnie zdarzało się, że kwota uzyskana po przemnożeniu emerytury przez wskaźnik była mniej niż symboliczna, dlatego został wprowadzony dodatkowy przepis, który gwarantuje tzw. minimalną kwotę waloryzacji – zapewnia rzeczniczka.\nJeżeli więc w wyniku pomnożenia emerytury lub renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy przez wskaźnik waloryzacji otrzymamy kwotę niższą niż 10 złotych, to waloryzacja wyniesie wtedy równe 10 złotych. Podobnie jest z rentą związaną z częściową niezdolnością do pracy i emeryturą częściową, ale gwarantowana kwota wynosi wtedy nie 10 złotych a odpowiednio 7,50 zł i 5 zł. W przypadku emerytury ważne jest jednak także to, że minimalna kwota waloryzacji zostanie zastosowana tylko wtedy, jeżeli posiadamy prawo do emerytury minimalnej, czyli zgromadziliśmy odpowiedni staż pracy.\nEmerytura, którą odebraliśmy w lutym, wyniosła 1300 zł. Po przemnożeniu przez wskaźnik waloryzacji otrzymujemy 1305,72 zł. Wyliczona podwyżka jest niższa niż 10 złotych, dlatego też nasza emerytura wzrośnie nie o 5,72 zł a właśnie o 10 złotych gwarantowanej kwoty waloryzacji i wyniesie w marcu 1310 zł.\nOprócz samej waloryzacji zmienia się także minimalna wysokość części świadczeń wypłacanych przez ZUS. Od 1 marca minimalne emerytury, renty rodzinne oraz renty z tytułu niezdolności do pracy wzrosną z 882,56 zł do 1000 zł, a najniższa renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy wzrośnie z676,75 zł do 750 zł. Należy jednak pamiętać, że niezbędnym warunkiem decydującym o prawie do minimalnego świadczenia emerytalnego jest posiadanie odpowiedniego stażu pracy.\nPoprzedni artykułŻołnierze Wyklęci w lubińskiej pamięci – FOTO\nNastępny artykułStrajk Kobiet w całej Polsce – Lubin też weźmie udział


Nowe prawo budowlane: uproszczenie i przyspieszenie - Nieruchomości - rp.pl\nAktualizacja: 15.02.2020, 19:55\nCelem nowelizacji Prawa budowlanego jest uproszczenie i przyspieszenie procesu inwestycyjno-budowlanego, a także poprawa stabilności rozstrzygnięć.\nPozytywną zmianą jest rozszerzenie w katalogu robót niewymagających pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia o stawy i zbiorniki wodne o względnie nieznacznej powierzchni (do 1000 metrów kwadratowych) i względnie nieznacznej głębokości (do 3 metrów), położonych w całości na gruntach rolnych. Ma ona w szczególności istotne znaczenie wobec zdarzających się coraz częściej przypadków suszy wywołujących szkody rolnicze.\nUproszenie proceduralne realizacji tego typu obiektów może pozytywnie wpłynąć na zwalczanie negatywnych skutków atmosferyczno-klimatycznych w rolnictwie. Może również zachęcić podmioty prowadzące tego typu działalność do realizowania takich obiektów, ponieważ uproszczenie proceduralne wiązać się będzie w oczywisty sposób ze zmniejszeniem kosztów oraz pracochłonności i czasochłonności ich realizacji.\nCzytaj także: Zmiany w prawie budowlanym: abolicja dla nielegalnych obiektów\nNależałoby jednak rozważyć liberalizację sformu...