<< Wstecz Wybrano: R-5832 a, z 1916 roku.\nPanie naucz nas modliæ siê.\n"Bez przestanku siê módlcie; za wszystko dziêkujcie". – 1 Tes. 5:17-18.\nNa pocz±tku, gdy Adam znajdowa³ siê w harmonii z Bogiem znaczy³o, ¿e by³ w Przymierzu z Bogiem. Pismo ¦wiête zaznacza, ¿e to przymierze zosta³o z³amane (Ozeasz 6:7). Adam sta³ siê grzesznikiem i ca³y jego rodzaj w nim przez odziedziczenie grzechu pierworodnego. Zamiast byæ zrodzonymi w przymierzu i harmonii z Bogiem, dzieci Adama zosta³y zrodzone w nieprzyjaznym stanie, jako nieprzyjaciele Bo¿y. Lecz znalaz³o siê kilka osób, które okaza³y szczególn± wiarê i pragnienie byæ w harmonii z Bogiem i z tymi Pan Bóg odpowiednio postêpowa³. Abel, drugi syn Adama by³ jednym z tych. Abel przyst±pi³ do Boga z ofiar± zabitego baranka, która zosta³a od Boga przyjêta. Enoch i Noe równie¿ przez wiarê znajdowali siê w spo³eczno¶ci z Bogiem, chocia¿ byli pod przekleñstwem, jakie ¶ci±gn±³ na siebie Adam, a okup nie by³ jeszcze dany.\nNastêpnie Bóg uczyni³ przymierze z Abrahamem dla wielkiej jego wiary i pos³uszeñstwa a potem to samo przymierze Bóg uczyni³ z synem jego Izaakiem i z jego wnukiem Jakubem. W nastêpstwie czasu Bóg uczyni³ przymierze z nasieniem Jakuba na górze Synaj. Imiê Jakuba zosta³o zmienione na Izrael, co znaczy: "ksi±¿ê u Boga" (1Moj. 32:24-30). Ca³y naród Izraelski jako potomkowie Jakuba zostali uznani od Boga jako lud Bo¿y i byli traktowani jakoby byli bez grzechu, lecz tylko figuralnie, od roku do roku. Naród Izraelski mia³ przywilej przystêpowaæ do Boga z modlitw±. Krew cielców i koz³ów w rzeczywisto¶ci nigdy nie mog³a zg³adziæ grzechów, a stosunek narodu Izraelskiego do Boga by³ jako s³ug Bo¿ych.\nPoganie za¶ byli zupe³nie bez Boga i nie mieli przywileju sk³adania swych modlitw Bogu. Na pocz±tku wieku ewangelicznego znajdujemy w Pi¶mie ¦wiêtym opisan± sprawê Korneliusza. Czytamy tam, ¿e on by³ mê¿em sprawiedliwym, czyni±cym ja³mu¿ny ludowi i zawsze siê modli³ Bogu; lecz jego modlitwy nie mog³y byæ wys³uchane nawet po ¶mierci Jezusa. ¦mieræ Jezusa nie mog³a przyprowadziæ Korneliusza do spo³eczno¶ci z Bogiem, lecz gdy siê wype³ni³o siedemdziesi±t symbolicznych tygodni ³aski dla ¯ydów, wtedy przyszed³ w³a¶ciwy czas, aby Ewangelia mog³a byæ g³oszona Poganom. Wówczas Pan Bóg przyj±³ i wys³ucha³ modlitwy Korneliusza i pos³a³ Anio³a Swego, który mu zwiastowa³ poselstwo Bo¿e mówi±c: "Korneliuszu!(…)Modlitwy twoje i ja³mu¿ny twoje wst±pi³y na pamiêæ przed obliczno¶æ Bo¿±" (Dz.Ap.10:4). Modlitwy i ja³mu¿ny Korneliusza by³y przyjemnymi jak wonno¶æ przed obliczem Bo¿ym.\nCzy Pan Bóg nie przyjmowa³ i nie wys³uchiwa³ tych mod³ów przedtem? Nie. Pan Bóg je widzia³ pierwej, lecz nie wys³uchiwa³. Bóg postanowi³ pewne warunki, na których modlitwy mog³y byæ wys³uchane to jest przez Orêdownika w wieku ewangelicznym i w wieku Tysi±clecia przez Po¶rednika. "¯aden nie przychodzi do Ojca tylko przez miê" (Jan 14:6). Wyj±tek stanowi³ sposób wyj±tkowy, raczej typowy i to ograniczony do czasu Ewangelii. Gdy nawet przyszed³ czas w³a¶ciwy Korneliusz nie móg³ sam przyst±piæ do Boga, lecz w sposób, jaki mu by³ od Boga zwiastowany.\nZNAJOMO¦Æ PRAWDY JEST KONIECZN¡.\nAnio³ pos³any od Boga do Korneliusza zwiastowa³ mu te s³owa: "Po¶lij mê¿e do Joppy, a przyzwij Szymona, którego zowi± Piotrem, on ci powie S³owa, przez które zbawiony bêdziesz ty i wszystek dom twój" (Dz.Ap.11:13,14). Aby móg³ byæ zbawionym i przyj¶æ do spo³eczno¶ci z Bogiem by³o potrzebnym, by us³ysza³ te s³owa. Korneliusz bêd±c pos³usznym otrzymanemu rozkazowi zaraz pos³a³ po Szymona Piotra, który udzieli³ mu niezbêdnych wiadomo¶ci, aby móg³ siê zbli¿yæ do Boga przez Jezusa. Je¿eli ktokolwiek nie przystêpuje do Boga przez Chrystusa modlitwy jego nie bêd± wys³uchane, jak nie by³y wys³uchane modlitwy Korneliusza.\nKazanie Piotra wypowiedziane w domu Korneliusza odnosi³o siê do wielkiej Ofiary za grzechy, jak± Bóg przygotowa³ i ¿e Jezus za wszystkich ¶mierci skosztowa³ i ¿e teraz Bóg zanim zacznie siê liczyæ ze ¶wiatem wybiera z pomiêdzy wszystkich ludzi klasê Maluczkie Stadko, które ma mieæ udzia³ z Chrystusem w b³ogos³awieniu ¶wiata. Gdy Korneliusz us³ysza³ te s³owa uwierzy³ ca³ym sercem, jak równie¿ i wszyscy, którzy z nim byli. Prawdopodobnie, ¿e Korneliusz s³ysza³ o Jezusie poprzednio, lecz teraz zrozumia³ ca³± sprawê. On siê znajdowa³ przez ca³y czas we w³a¶ciwym stanie serca; modli³ siê i po¶ci³ a mimo to nie móg³ byæ przez Boga przyjêtym jak tylko przez Jezusa. Musia³ mieæ Chrystusa za swego Orêdownika.\nJAK JEZUS STA£ SIÊ NASZYM ORÊDOWNIKIEM.\nCo znaczy mieæ Jezusa za naszego Orêdownika? Aby Jezus móg³ siê staæ naszym Orêdownikiem najprzód musimy Go uznaæ za naszego Odkupiciela, ¿e odkupi³ nas od grzechu i ¶mierci. Nastêpnie Jezus mówi: "Kto chce i¶æ za mn± niechaj¿e samego siebie zaprze, a we¼mie krzy¿ swój i na¶laduje miê!" (Mat.16:24). Gdyby kto¶ jedynie wierzy³, ¿e Jezus by³ ¶wiêtym, ¿e umar³ itp., nikt dla tego nie mo¿e staæ siê Jego uczniem. "Diabli temu wierz± wszak¿e dr¿±" (Jak.2:19). Usprawiedliwienie do ¿ywota nastêpuje wtedy, gdy przyjmujemy Jezusa na warunkach przez Boga postawionych, a wtedy Jezus staje siê naszym Orêdownikiem.\nNikt nie mo¿e spodziewaæ siê, a¿eby jego modlitwy by³y wys³uchane, je¿eli nie sta³ siê uczniem Chrystusowym przez zupe³ne ofiarowanie siebie Bogu. Ktokolwiek przystêpuje do Ojca przez Jezusa mo¿e byæ pewny, ¿e nie zostanie odrzucony (Jan 6:37). Jest jedyny wyj±tek do tej zasady, a mianowicie klasa nieletnich dzieci, rodziców ofiarowanych, które nie dosz³y do dojrza³o¶ci, aby mog³y byæ odpowiedzialne i mog³y wyrozumieæ te rzeczy. Wiek, w którym dane osoby mog³yby siê staæ odpowiedzialne nie jest jednakowy; u niektórych zaczyna siê od dwunastego lub piêtnastego roku ¿ycia, u innych za¶ pó¼niej. Gdy jednak kto¶ dojdzie do wyrozumienia rzeczy i do odpowiedzialno¶ci, a nie ofiaruje siê, natenczas traci przywilej modlitwy. Zatem w sprawie nieletnich, je¿eli którekolwiek z rodziców jest ofiarowane modlitwy dziecka zanoszone do Boga mog± byæ wys³uchane.\nPan Bóg nie zabrania nikomu by nie mia³ zgi±æ przed Nim kolan. Dzikie ludy czyni± to ustawicznie, lecz ich modlitwy nie id± do Boga. ¯ydzi swego czasu stanowili wyj±tek, co siê tyczy modlitwy, lecz oni byli ludem figuralnym. Ustanowione postanowienia by³y tylko do pewnego czasu a gdy wype³ni³y swoje zadanie przeminê³y. Lecz przychodzi czas, gdy bêd± mieli ponownie przywilej modlitwy przez wielkiego Po¶rednika a ca³y ¶wiat przy³±czy siê do nich, by mieæ udzia³ w tym przywileju. Jezus wtedy nie bêdzie Orêdownikiem dla ¶wiata, poniewa¿ On jest nim jedynie dla Ko¶cio³a w obecnym wieku.\n¯YCIE NASZE POWINNO BYÆ MODLITW¡.\nModlitwa zdaje siê byæ naturalnym usposobieniem cz³owieka wzglêdem swojego Stwórcy. Nawet poganie poczuwaj± siê do modlitwy. Ich boja¼ñ i nadzieja pobudza ich do odwo³ywania siê do wy¿szej Si³y. Jedynie lud Bo¿y, który pozna³ Jego M±dro¶æ, Moc i Mi³o¶æ i wykonuje warunki, aby modlitwa jego mog³a byæ wys³uchana ma prawo przystêpowaæ do Tronu £aski. Wyobra¿amy sobie, jak wielkim jest b³ogos³awieñstwem mieæ przystêp do Boga, pozyskaæ pos³uch u wielkiego w³adcy Wszech¶wiata. Wiadomo, ¿e do ziemskich cesarzy i królów jest bardzo trudny dostêp, ¿eby mieæ pos³uch, nawet ludziom na wysokich stanowiskach nie ³atwo uzyskaæ audiencjê. Jednak Wszechmocny Bóg tak postanowi³, ¿e Jego lud mo¿e siê do Niego zbli¿yæ i przed³o¿yæ swe pro¶by.\nNiepoprawny grzesznik nie mo¿e przyst±piæ do Boga, lecz M±dro¶æ Bo¿a sprawi³a, ¿e grzesznik, je¿eli zechce mo¿e pozbyæ siê swoich grzechów a nastêpnie mieæ przystêp do spo³eczno¶ci i modlitwy. Naród ¯ydowski posiada³ figuralne ofiary i figuralny Dzieñ Pojednania, jak równie¿ figuralne odpuszczenie grzechów. Odpuszczenie naszych grzechów jest rzeczywiste przez zas³ugê ofiary Chrystusa i czyni nas przyjemnymi przed Bogiem. Pan Bóg ¿±da, a¿eby Jego dzieci przystêpowa³y do Niego z modlitw±, co te¿ jest naszym przywilejem, i¿ mo¿emy Go czciæ i wielbiæ oddaj±c nasz ho³d i uczucie serc naszych.\nJest pewna ró¿nica miêdzy oddawaniem czci Bogu a modlitw±. Oddawanie czci jest uni¿enie siê i uznanie majestatu Bo¿ego, poszanowanie i adoracja; za¶ modlitwa jest przedstawieniem pro¶by. Zatem gdy lud Bo¿y otrzymuje zachêtê ze S³owa Bo¿ego, by przystêpowa³ do Boga z modlitw±, to ma znaczyæ, ¿e s± o tym powiadomieni wpierw zanim przyst±pi± do Boga, aby wiedzieli, o co maj± prosiæ, by to podoba³o siê Bogu i aby modlitwa ich mog³a byæ wys³uchana. Za przyk³ad, jaka modlitwa powinna byæ, jest ta, której Pan Jezus nauczy³ Swoich uczniów.\nCzego najbardziej powinni¶my ¿±daæ i prosiæ to o Ducha ¦wiêtego. Ducha Bo¿ego mo¿na posiadaæ w mniejszej lub wiêkszej mierze. Gdy zostajemy przyjêci za uczniów Chrystusowych natenczas otrzymujemy pewn± miarê Ducha ¦wiêtego; a ogieñ mi³o¶ci, jaki siê wówczas okazuje w naszym ¿yciu staje siê t± poch³aniaj±c± si³±. Bóg zamierzy³, aby ta si³a niszczy³a wszystko, cokolwiek siê sprzeciwia Bogu, aby ¿ycie nasze by³o tym gorej±cym ¶wiat³em. W miarê jak uczuwamy niedostatek Ducha sprawiedliwo¶ci, Ducha Prawdy w takiej mierze powinni¶my udawaæ siê do Boga z modlitw±. Ktokolwiek uznaje i odczuwa potrzebê, powinien wiedzieæ gdzie znajduje siê ¼ród³o, z którego mo¿e czerpaæ potrzebn± dla siebie pomoc, ¼ród³em tym jest Tron £aski. Nie mamy zaniedbywaæ obowi±zków codziennego ¿ycia, aby mo¿na spêdzaæ czas na modlitwie, lecz ¿ycie nasze powinno byæ nieustann± modlitw±.\nOd czasu stania siê dzieæmi Bo¿ymi powinni¶my staraæ siê, by coraz wiêcej osi±gn±æ charakter na podobieñstwo Chrystusa i trwaæ na modlitwie nie ustawaj±c, ani s³abn±c. Powinni¶my tak¿e staraæ siê, by coraz wiêcej Duch Chrystusowy w nas siê pomna¿a³ i aby¶my wype³niali warunki, przez które mogliby¶my byæ nape³nieni Duchem ¦wiêtym. W znaczeniu tego s³owa mamy ustawicznie siê modliæ zasy³aj±c nasze pro¶by tak d³ugo, a¿ zostan± wys³uchane i otrzymamy, czego¶my pragnêli. Trzeba jednak wiedzieæ, ¿e nie osi±gniemy wszystkiego co¶my po¿±dali, a¿ oka¿emy postêp w naszym ¿yciu, gdy wzniesiemy siê na wy¿szy stopieñ, w doskona³ej nowej naturze przy zmartwychwstaniu. Wówczas nie bêdziemy o nic wiêcej prosiæ bêd±c zupe³nie zadowolonymi. Pro¶by zostan± zast±pione uwielbieniem.\nWZÓR MODLITWY NASZEGO PANA.\nW modlitwie, któr± Pan Jezus nauczy³ Swoich uczniów najprzód oddajemy cze¶æ Bogu uznaj±c Go za naszego Ojca, przyznaj±c Jego wielko¶æ, wyra¿aj±c zarazem pragnienie, a¿eby Jego imiê ¶wiêci³o siê. Przypominamy o Królestwie przyobiecanym i wyra¿amy pragnienie serc naszych, aby to Królestwo przysz³o. Równie¿ prosimy Boga, aby wola Jego by³a wykonywan± na ziemi tak, jak jest w niebie. To oznacza, ¿e¶my wyrzekli siê w³asnej woli, a pragniemy jedynie wype³nienia siê woli Bo¿ej w ¶miertelnych cia³ach naszych.\nW modlitwie tej jest tak¿e krótka wzmianka o naszych codziennych doczesnych potrzebach: "Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj", to nie znaczy wymagañ rzeczy, które maj± nam s³u¿yæ za pokarm jak jarzyny, owoce itp., ale jest to pro¶ba w ogólnym znaczeniu o wszystkie potrzeby ¿ycia na dzieñ dzisiejszy. Nie ¿±damy, ani nie ¿yczymy sobie wiêcej nadto. Dalej modlimy siê, a¿eby nasze winy Bóg nam odpu¶ci³ tak, jak my odpuszczamy. Na ostatku przychodzi pro¶ba, aby nas Bóg chroni³ od z³ych wp³ywów. To oznacza ocenienie faktu, ¿e s± pokusy ze strony ludzi, z którymi obcujemy jak równie¿ ze strony z³ego, - który ma w³adzê na powietrzu, a tak¿e ze strony naszego cia³a i ¿e potrzebujemy od Boga pomocy. Pro¶by zawarte w tej modlitwie s± zwiêz³e i krótkie.\nSKROMNO¦Æ W MODLITWIE.\nZdaje siê, ¿e wielu chrze¶cijan maj± z³e pojêcie o modlitwie. Czasem daje siê s³yszeæ jak niektórzy w modlitwie staraj± siê mówiæ Bogu o rzeczach, o których On wie lepiej ni¿ oni. Nawet w naszych stosunkach z lud¼mi jest rzecz± niew³a¶ciw± w rozmowie z osob± posiadaj±c± wy¿sze od nas wykszta³cenie opowiadaæ rzeczy, które ta osoba wie lepiej od nas. Pan Jezus, ani aposto³owie nigdy nie próbowali udzielaæ Bogu informacji wzglêdem Jego Planu, a je¿eli ktokolwiek próbuje to czyniæ to nie zwiedzie on Boga, ani tych, co s³uchaj±, bo On wie i ci wiedz±, ¿e cz³owiek ten w modlitwie swojej nie odzywa siê do Boga, lecz do ludzi. Swego czasu wspominali¶my o og³oszeniu umieszczonym w Bostoñskiej gazecie, ¿e z powodu pewnej okazji "Rev. N. odmówi³ najpiêkniejsz± modlitwê, jaka kiedykolwiek by³a wyg³oszon± w Bostoñskim Zgromadzeniu".\nKtokolwiek posiada w³a¶ciwe pojêcie o modlitwie - pojêcie wed³ug S³owa Bo¿ego - to jego modlitwa odmawiana w publicznym zgromadzeniu by³aby krótk±, tre¶ciw±. Pismo ¦wiête jest dla nas jedynym drogowskazem do odmawiania w³a¶ciwej modlitwy. Ono nigdzie nie wspomina, aby ¶wiêci Pañscy odmawiali publicznie d³ugie modlitwy. Pawe³ aposto³ mówi nam, ¿e odmawianie modlitw obcym jêzykiem równie¿ by³oby bezpo¿ytecznym, chyba, ¿e by³by t³umacz, któryby te s³owa móg³ prze³o¿yæ na jêzyk zrozumia³y; równie¿ gdyby kto¶ modli³ siê w sposób niejasny, niezwiêz³y, tak, ¿e nie by³by zrozumiany to by³oby to samo, co mówiæ obcym jêzykiem. "Jako¿ ten, który jest z pocztu prostaczków, na twoje dziêkowanie rzecze Amen, poniewa¿ nie wie, co mówisz?" (1Kor. 14:16). Z tego widaæ, ¿e Pan ¿±da, aby¶my mieli na wzglêdzie s³uchaczów jednak nie powinni¶my my¶li naszych zwracaæ ku nim, ale ku Bogu z ocenieniem Jego Dobroci, M±dro¶ci i Mi³o¶ci.\nOdk³adaj±c na stronê nauczanie ludu przez modlitwy powinni¶my raczej staraæ siê, by w sposób w³a¶ciwy przystêpowaæ do Tronu £aski, aby s³uchacze mogli upokorzyæ siê przed Bogiem. Chrze¶cijanie niekiedy mówi± w modlitwie to, co powinno siê g³osiæ w kazaniu. S³owo Bo¿e uczy, ¿e zbawienie wierz±cych odbywa siê nie przez modlitwê, lecz raczej przez kazanie (Rzym.10:14; 1Kor.1:21). To jednak nie znaczy, i¿ jedynie przemawianie publiczne to sprawuje, owszem, liczy siê w tym tak prywatne g³oszenie Prawdy, jak równie¿ i drukiem. W tym wzglêdzie mamy trzymaæ siê wskazówek S³owa Bo¿ego.\nMówi±c o publicznym modleniu siê i ¿e jest rzecz± w³a¶ciw±, a¿eby modlitwy by³y krótkie jak i o przyk³adach, jakie znajdujemy w Pi¶mie ¦w., w tym wzglêdzie, to jednak nie powinni¶my mniemaæ, aby prywatnej modlitwie by³o stawiane jakiekolwiek ograniczenie. Ten, co by³ doskona³ym zostawi³ nam przyk³ad jak siê modliæ na osobno¶ci. Pan Jezus niekiedy spêdza³ ca³e noce na modlitwie, lecz wiêkszo¶æ z nas tego nie czyni, poniewa¿ jeste¶my za s³abi. Z powodu naszych s³abo¶ci i niedoskona³o¶ci nie jeste¶my zdolni oceniæ szczególniejsze stanowisko naszego Pana. Nikt z nas nie mia³ dosyæ s³ów, aby móg³ modliæ siê Bogu ca³± noc chyba, ¿e powtarza³by te same s³owa. Pan Jezus nawet powiedzia³: "Modl±c siê nie, b±d¼cie wielomówni(…),gdy¿ wie Ojciec wasz, czego potrzebujecie pierwej ni¿ by¶cie Go prosili" (Mat. 6:7,8). Powinni¶my raczej staraæ siê o stan serca, by przez to mogliby¶my staæ siê zdolnymi przyj±æ cokolwiek Jego Opatrzno¶æ uwa¿a za stosowne zes³aæ nam, aby¶my przez to mogli mieæ b³ogos³awieñstwo.\nZatem sumuj±c tê sprawê mo¿emy powiedzieæ, ¿e nasze mod³y, gdy s± wypowiadane publicznie powinny do pewnego stopnia byæ podobnymi do tej modlitwy, któr± nauczy³ Pan Jezus swoich uczniów, w krótko¶ci wyra¿one gor±ce pragnienie przyj¶cia Królestwa, przyznanie siê do grzesznego stanu prosz±c Boga o przebaczenie i pomoc jak równie¿ o zaopatrzenie naszych codziennych potrzeb oddaj±c Mu dziêki i uwielbienie. Jeste¶my równie¿ tego przekonania, ¿e nawet podczas mod³ów na osobno¶ci podobne ¿yczenia powinno siê wynurzaæ. Jest tak¿e rzecz± wa¿n±, a¿eby¶my tak na osobno¶ci jak i publicznie zanosili przed Tron £aski modlitwy i za drugich braci. Jawnym jest wed³ug wskazówek Pisma ¦wiêtego, a¿eby nie u¿ywaæ modlitwy w celu osi±gniêcia i otrzymania ³aski i korzy¶ci w rzeczach doczesnych, ¿eby mówiæ Bogu, co chcemy czyniæ lub ¿eby¶my byli s³yszani od ludzi, lecz najprzód powinni¶my przedstawiaæ rzeczy duchowe, o które mamy powiedziane, ¿eby prosiæ.\nWARUNKI PRZYJEMNEJ I SKUTECZNEJ MODLITWY.\nPan Jezus, gdy mówi³ do Swoich uczniów: "Je¶li wy bêd±c z³ymi umiecie dary dobre dawaæ dzieciom waszym czym¿e wiêcej Ojciec wasz, który jest w niebiesiech da rzeczy dobre tym, którzy Go prosz±" (Mat.7:11), przedstawi³ im chwalebn± zasadê odnosz±c± siê do Ojca Niebieskiego. Lecz z biegiem czasu takie pojêcie o Bogu stracono, szczególnie w wiekach ¶rednich, podczas których wprowadzane nauki przedstawia³y Boga strasznego a nie Boga mi³o¶ci i takiego, ¿e wiêkszo¶æ rodzaju ludzkiego wcale Go nie obchodzi. Przedstawiono Boga takim, ¿e On jedynie zajmuje siê tymi, co s± okrutnymi, bezlitosnymi i z³ymi wzglêdem wszystkich poza obrêbem ich wyznania.\nJak strasznie z³o¶liwym nasz Bóg jest odmalowany przez tych, co mieni± siê byæ Jego szczególniejszymi przedstawicielami, a jak odmiennie przedstawiony nam przez Jego Syna, który Go zna³ dobrze. Pos³uchajmy, co Jezus mówi: "B±d¼cie podobni Ojcu waszemu, który jest w niebie; albowiem On dobrotliwy jest przeciw niewdziêcznym i z³ym" (Mat.5:48; £uk.6:35). Gdy aposto³owie Jakub i Jan chcieli, a¿eby Jezus dozwoli³ im sprowadziæ ogieñ z nieba na Samarytan, którzy nie chcieli sprzedaæ im chleba, co na to odpowiedzia³ Jezus: "Nie wiecie jakiego¶cie ducha, albowiem Syn cz³owieczy nie przyszed³ zatraciæ dusz ludzkich, ale zachowaæ" (£uk.9:55,56). Jezus by³ obrazem Ojca i nie przyszed³, by czyni³ wolê Swoj±, ale tego, który Go pos³a³.\nCz³owiek bêd±c w upad³ym stanie potrzebuje byæ przywróconym do podobieñstwa Bo¿ego, do stanu mi³o¶ci, dobroci i sympatii, których Bóg jest ¼ród³em. Mimo naszego upad³ego stanu, rodzice dzieciom swoim daj± dary dobre. Czy które z rodziców gdyby dziecko prosi³o o rybê izali mu da wê¿a? albo gdyby prosi³o o chleb, czy mu da kamieñ? Te uwagi otrzymali¶my od naszego Pana, a do pewnego stopnia posiadamy je nawet w upad³ej naszej naturze, przeto mo¿emy sobie wyobraziæ, jakim jest On Doskona³y, Niezmierzony, który ma przyjemno¶æ w rozdawaniu dobrych darów Swym dzieciom: "Je¿eli wy bêd±c z³ymi, umiecie dary dobre dawaæ dzieciom waszym, czym¿e wiêcej Ojciec wasz, który jest w niebiesiech da rzeczy dobre tym, którzy Go prosz±" (Mat.7:11). Najlepszymi rzeczami, które Bóg rozdaje s± rzeczy duchowe.\nSTAN PRZYSZ£YCH SYNÓW PRZED ZIELONYMI ¦WI¡TKAMI.\nPowinni¶my pamiêtaæ, ¿e Jezus, gdy by³ na ziemi by³ w ca³ym znaczeniu przedstawicielem Swojego Ojca w ciele. On by³ rzeczywi¶cie Bogiem objawionym w ciele (1Tym.3:16) a ci, co byli we w³a¶ciwym stanie serca, mogli siê dopatrzyæ prawdziwego charakteru Ojca w Synu. Ci, co uwierzyli w Jezusa stali siê przyjemnymi Bogu i byli traktowani w wielu razach jakoby ju¿ byli przyjêci od Ojca. Pismo ¦wiête mówi, ¿e Duch ¦w., nie by³ wtedy jeszcze dany i nie móg³ byæ dany w tym znaczeniu, aby uczniowie Jezusa mogli byæ sp³odzonymi do duchowej natury, a¿ dopiero, gdy Jezus umar³ i okaza³ siê przed Obliczno¶ci± Bo¿±, uczyni³ zado¶æuczynienie za grzechy Ko¶cio³a. Chrystus w czterdzie¶ci dni po swoim zmartwychwstaniu wst±pi³ do nieba, aby z³o¿y³ Ojcu swoje zas³ugi na korzy¶æ tych, co stan± siê Jego uczniami podczas wieku Ewangelicznego, to jest w okresie powo³ania.\nChocia¿ Duch ¦wiêty nie by³ jeszcze dany, jednak Jezus powiedzia³ swoim uczniom, ¿e mog± Boga nazywaæ "Ojcem". To zezwolenie by³o dane ze wzglêdu, ¿e wkrótce mieli otrzymaæ prawo synostwa. Bóg nie jest Ojcem nikomu, jak tylko tym, którzy przystêpuj± do Niego we w³a¶ciwy sposób to jest przez Jego Syna, jako swego Odkupiciela i gdy uczyni± ze siebie i ze wszystkiego, co posiadaj± zupe³n± Bogu ofiarê. Dok±d nasz Pan by³ jeszcze w ciele Jego na¶ladowcy liczyli, ¿e maj± siê staæ synami Bo¿ymi. Po ¶mierci i zmartwychwstaniu Pan Jezus rozkaza³ swym uczniom pozostaæ w Jerozolimie, a¿ zostan± obdarzeni moc± z wysoka. Ojciec Niebieski nie zawsze wys³uchuje zaraz niektóre modlitwy. Nie zawsze udziela b³ogos³awieñstw w czasie, w którym jest oto proszony. Prawdopodobnie jest w tym wa¿na przyczyna, dlaczego Bóg wstrzymuje siê z udzielaniem Swych ³ask, a¿ do pewnego czasu; aby otrzymali Ducha przysposobienia synowskiego tj. byli sp³odzeni z Ducha ¦w. Oni jednak trzymali siê w odpowiednim usposobieniu i stanie serca, aby mogli byæ gotowymi do przyjêcia b³ogos³awieñstw, gdy one zostan± zes³ane z Nieba.\nIch modlitwa mo¿e byæ, i¿ by³a wyra¿on± w ten sposób: "Ojcze nasz Niebieski, my wiemy, ¿e we w³a¶ciwym czasie Ty nam dasz Ducha ¦wiêtego, równie¿ dowiedzieli¶my siê, ¿e¶ raczy³ udzieliæ Ducha ¦wiêtego naszemu Mistrzowi, ¿e podczas chrztu Jezus zosta³ namaszczony moc± z Nieba; przeto i my oczekujemy i spodziewamy siê od Ciebie namaszczenia Duchem ¦wiêtym". Ci, co zgromadzili siê w wieczerniku po wst±pieniu Jezusa do Nieba otrzymali zapowiedziane im b³ogos³awieñstwo, tj. Ducha ¦wiêtego we w³a¶ciwym czasie - podczas Piêædziesi±tnicy.\nJEZUS JEDYN¡ DROG¡.\nGdyby¶my w obecnym czasie zapytali: jak mamy siê modliæ? to Bóg przez S³owo Swoje nam odpowie, ¿e nie mo¿emy siê inaczej modliæ jak na tych samych warunkach, a mianowicie: musimy posiadaæ wiarê w Syna Jego, jako Odkupiciela i zupe³ne po¶wiêcenie siê na postêpowanie ¶ladami Mistrza, który jest naszym chwalebnym Wzorem. Nikt nie mo¿e przyst±piæ do Ojca jak tylko przez Niego. Wszyscy tacy bêd± przyjmowani, a¿ do wype³nienia siê liczby wybranych. Przeto nie by³oby w³a¶ciwym zachêcaæ, kogo by przyst±pi³ do Ojca z wyj±tkiem tych, co stali siê cz³onkami rodziny Bo¿ej przez zupe³ne po¶wiêcenie siê Bogu.\nW sprawie Korneliusza rzymskiego setnika, o którym wspomniano wy¿ej mogli¶my zauwa¿yæ, i¿ on by³ mê¿em sprawiedliwym. On nie by³ ¯ydem, przeto nie podpada³ pod Prawo Zakonu dany narodowi ¯ydowskiemu. Jedyny sposób, przez który Korneliusz móg³ przyj¶æ do harmonii z Bogiem przed naznaczonym czasem - tj. przed czasem, jaki by³ w³a¶ciwym w 3 ½ roku po ukrzy¿owaniu Jezusa, by sta³ siê prozelit±, tj. przyj±³ religiê ¯ydowsk±. Gdy przyszed³ czas w³a¶ciwy, a¿eby Ewangelia by³a g³oszon± Poganom ów dobry cz³owiek zosta³ powiadomiony, który te¿ wdziêcznie przyj±³ przyniesione mu przez Piotra poselstwo, a tym sposobem sta³ siê synem Bo¿ym przez wiarê w Jezusa Chrystusa. Korneliusz zosta³ sp³odzony i namaszczony Duchem ¦wiêtym podobnie jak byli przedtem ¯ydzi. To nam pokazuje, ¿e Pan Bóg postanowi³ pewne prawa na podstawie, których mo¿na staæ siê Jego dzieæmi. Nikt nie mo¿e byæ od Niego przyjêtym za syna, je¿eli nie przyst±pi we w³a¶ciwy sposób i we w³a¶ciwym czasie.\nMODLITWY, KTÓRE WSTÊPUJ¡ DO BOGA NA PAMIÊÆ.\nBoska dzia³alno¶æ wzglêdem Korneliusza mog³aby wykazaæ jak w obecnym czasie ten, co przystêpuje do Boga i modli siê Bogu nie wiedz±c o w³a¶ciwym sposobie zbli¿enia siê do Niego, modlitwy jego by³yby na podobieñstwo Korneliusza to jest, ¿e "wst±pi³y na pamiêæ przed obliczno¶æ Bo¿±" (Dz.Ap.10:4). Jak Pan Bóg wejrza³ na modlitwy i pragnienia Korneliusza, s³u¿enia prawdziwemu Bogu, z tego mo¿emy wnosiæ, ¿e i teraz Pan Bóg zwraca uwagê na modlitwy i pragnienia serc tych, co pragn± zbli¿yæ siê do Boga. Chocia¿ Pan Bóg nie po¶le zaraz kogo¶ na podobieñstwo Piotra, by go nauczy³, bo to zale¿y od Boga, czy by³oby to w³a¶ciwe i czy taki w obecnym czasie by³by odpowiednim do Boskich celów. Wszystkie jednak szczere modlitwy nie zostan± pominiête i we w³a¶ciwym czasie otrzymaj± nagrodê.\nPrzypu¶æmy, ¿e kto¶ mieszka w kraju pogañskim, gdzie Chrystus nie jest wcale znany i ¿e taki pragnie poznaæ i zbli¿yæ siê do Boga zanosz±c mod³y wed³ug ¶wiadomo¶ci, jak± posiada. Pan Bóg nie móg³by go przyj±æ za Swoje dziecko na tych warunkach, lecz je¿eli m±dro¶æ Jego uzna³aby za w³a¶ciwe Bóg móg³by przyprowadziæ takiego do znajomo¶ci Chrystusa, b±d¼ przez literaturê wys³an± poczt±, b±d¼ przez kazanie lub przez zetkniêcie siê, z którym z przedstawicieli Prawdy, któryby móg³ przedstawiæ j± w jego w³asnym jêzyku. Jeste¶my pewni, ¿e ka¿da dusza zg³odnia³a otrzyma ¶wiat³o i wiedzê potrzebn± do jej zbawienia w postanowionym od Boga czasie. Gdy kto¶ us³yszy o Bogu i objawionej Jego mi³o¶ci w Chrystusie, od niego wtedy zale¿y to poselstwo przyj±æ lub odrzuciæ. Je¿eli w danym razie tj. po otrzymaniu ¶wiat³a zaniecha uczyniæ ze siebie ¿ywej ofiary Bogu, natenczas wszystkie jego modlitwy nie bêd± wys³uchane.\nNAJG£ÓWNIEJSZE Z DOBRYCH DARÓW.\nW Pi¶mie ¦wiêtym czytamy, ¿e Ojciec Niebieski da dary dobre tym, którzy Go bêd± o to prosiæ; da im to, co dla nich mog³oby byæ dobrem. My nie mamy dyktowaæ Panu Bogu, jakimi Jego b³ogos³awieñstwa powinny byæ, ani powinni¶my prosiæ o ró¿nego rodzaju rzeczy ziemskie. ¯ydzi przewa¿nie prosili Boga o rzeczy doczesne, poniewa¿ rzeczy duchowe nie by³y im obiecane. Lecz my, stawszy siê synami Bo¿ymi mamy prosiæ o to, co mamy obiecane tj. o Ducha ¦wiêtego. Ojciec nasz Niebieski da nam rzeczy potrzebne do osi±gniêcia Królestwa Niebieskiego.\nCo do rzeczy ziemskich to Pan Bóg daje te, jakie s± potrzebne dla Nowego Stworzenia, a cokolwiek On raczy udzieliæ wszystko jest dobrym darem. My nie zawsze wiemy, co jest dla nas lepszym. Rodzice niekiedy zamiast daæ dziecku pokarm, daj± mu lekarstwo, je¿eli uwa¿aj±, i¿ to jest dla niego potrzebnym. Podobnie postêpuje nasz Ojciec Niebieski. Niekiedy zsy³a On do¶wiadczenie wiary, do¶wiadczenie wierno¶ci lub mi³o¶ci. Te wszystkie do¶wiadczenia s± zamierzone, aby wyrobi³y w nas moc charakteru a tym sposobem, by nas przygotowaæ do wiêkszych b³ogos³awieñstw.\nOjciec Niebieski obchodzi siê z nami jako z Nowym Stworzeniem w Chrystusie. Je¿eli na przyk³ad, które z Jego dzieci posiada za wiele b³ogos³awieñstw lub ma za wiele starania o ten ¿ywot to Pan Bóg niekiedy w takich razach zsy³a do¶wiadczenie, które s± zamierzone by mu przynios³y ulgê w rzeczach dotycz±cych rzeczy ziemskich. Takiemu mo¿e wydarzyæ siê, jaki wypadek, obra¿enie na ciele lub kalectwo, które jednak mo¿e okazaæ siê korzystnym dla Nowego Stworzenia. Gdyby lud Bo¿y przyszed³ do tego stanu, a¿eby jego g³ównym ¿yczeniem, najwy¿szym d±¿eniem i przedmiotem ich modlitw, aby byli nape³nieni Duchem Bo¿ym, Duchem Prawdy, Duchem zdrowego rozs±dku, aby mogli poznaæ i czyniæ wolê Bo¿±, o jak wielkie sprowadzi³oby to dla nich b³ogos³awieñstwo. Dzieci Bo¿e powinny siê staraæ, a¿eby posiada³y w znacznej mierze najg³ówniejszy z darów to jest, a¿eby czyniæ wolê Bo¿±, lecz Pan Bóg udziela tego b³ogos³awieñstwa jedynie na pewnych warunkach i je¿eli widzi, ¿e ten, co prosi ocenia jego warto¶æ, szczerze i wytrwale pragnie zastosowaæ siê do postawionych warunków a tak¿e trwaæ w proszeniu, a gdy przyjdzie czas, taki zostanie wys³uchany.\nNIEWYPOWIEDZIANY PRZYWILEJ MODLITWY.\nPawe³ aposto³ upomina ¶wiêtych, aby "w ka¿dej modlitwie i pro¶bie modl±c siê na ka¿dy czas w duchu i oko³o tego czuj±c ze wszelk± ustawiczno¶ci±" (Ef.6:18). Te s³owa nie znacz± a¿eby¶my zawsze na klêczkach ustawicznie siê modlili; lecz nie powinni¶my ustawaæ modliæ siê w duchu a modlitwy nasze powinny byæ gorliwe i szczere. Dzieci Bo¿e nie maj± "odmawiaæ modlitw", ale siê modliæ. Wiele odprawia siê formalnych modlitw - jak siê mówi: "odmawianie pacierzy" - które nie id± wy¿ej ponad g³owê odmawiaj±cego takie pacierze. Pismo ¦wiête mówi, ¿e tacy przybli¿aj± siê do Boga ustami swymi, lecz sercem s± dalekimi od Niego. By³oby lepiej wcale, nie zbli¿aæ siê do Boga, ani¿eli czyniæ w sposób niew³a¶ciwy.\nJest to wielkim przywilejem, gdy kto mo¿e zbli¿yæ siê do wielkiego Stwórcy Nieba i ziemi, przeto powinno siê to czyniæ ze czci± i z pobo¿no¶ci±. Pan Jezus oznajmi³, ¿e Ojciec Niebieski szuka takich, którzy by Go chwalili w duchu i prawdzie. Przyst±piæ do Boga jedynie mo¿emy w imieniu Chrystusa, On jest jedyn± Drog±, która prowadzi do Boga. Przystêpuj±c, powinni¶my byæ ¶wiadomi naszego postêpku i ze szczero¶ci±. Nie bêd±c upewnieni, czego chcemy lub, je¿eli to czyni siê bezmy¶lnie, to lepiej nic nie mówiæ. Nam siê zdaje, ¿e wielu co tylko dla formy odmawiaj± modlitwê czyni± sobie krzywdê, bo ona nie liczy siê za modlitwê. Prawdziwa modlitwa pochodzi z serca; przeto na ile modlitwa jest szczera i gorliw± na tyle mo¿na liczyæ, i¿ bêdzie wys³uchan± i sprowadzi po¿±dane b³ogos³awieñstwa.\nNikt nie mo¿e przyst±piæ do Boga bez wiary lub bez szczerego pragnienia otrzymania od Niego b³ogos³awieñstwa. Najprzód powinni¶my rozumieæ nasze ¿±danie, aby gorliwo¶æ naszego serca w tej sprawie mog³a byæ od Boga widziana. Zdaje siê, ¿e jest ró¿nica miêdzy modlitw± a dziêkczynieniem. Modlitwa jak to ju¿ przedtem zaznaczyli¶my jest ofiarowaniem - wyra¿eniem - pro¶by. Nikt nie mo¿e przyst±piæ do Boga jak tylko ci, co s± w Chrystusie, wszyscy inni licz± siê obcymi. Ka¿dy jednak mo¿e sk³adaæ Bogu dziêkczynienia, ho³d i adoracjê.\nWYTRWA£O¦Æ W MODLITWIE JEST KONIECZN¡.\nJest tak¿e ró¿nica miêdzy pro¶b± a b³aganiem. Ka¿dego rodzaju pro¶ba jest modlitw±, za¶ b³aganie znaczy szczególne pragnienie i ¿yczenie pewnej rzeczy - szczere b³aganie. Czy to jest zwyczajna modlitwa lub suplikacja (b³aganie, jest modlitw± wyra¿on± z gorliwo¶ci± i z g³êbi serca), to zawsze powinno siê przystêpowaæ z t± ¶wiadomo¶ci± i przekonaniem, ¿e zbli¿amy siê do wielkiego Boga - Jehowy i ¿e nie wielu w obecnym czasie ma tego przywilej.\nPowinni¶my tak¿e "czuwaæ ze wszelk± ustawiczno¶ci±". Je¿eli faktycznie wierzymy, co Pan Jezus powiedzia³, ¿e powinni¶my siê modliæ i ¿e Pan Bóg chce nam daæ rzeczy potrzebne a przede wszystkim Ducha ¦wiêtego, przeto powinni¶my uwa¿aæ i czuwaæ, kiedy pro¶ba nasza zosta³a wys³uchan±. Je¿eli nie zwracamy uwagi na nasze modlitwy, czy one zosta³y wys³uchane lub nie to wskazywa³oby, ¿e w rzeczywisto¶ci nie oceniamy naszych potrzeb i to jest przyczyna, dla której Pan Bóg nie zaraz wys³uchuje nasze mod³y. Gdyby¶my zwracali uwagê czy nasze modlitwy zosta³y wys³uchane, to nauczyliby¶my siê oceniaæ i byæ wdziêcznymi Bogu za to, ¿e nas wys³ucha³.\nCzy na klêczkach, czy w spiesznym chodzeniu, serca nasze powinny wznosiæ siê do Boga z pro¶b± o kierownictwo we wszystkich naszych sprawach i do¶wiadczeniach, aby¶my mogli s³u¿yæ w taki sposób, ¿eby Mu to by³o przyjemne, aby¶my mogli byæ zas³oniêci od pokus, których bez Jego pomocy nie mogliby¶my znie¶æ i ¿e w czasie w³a¶ciwym Pan Bóg wybawi nas od wszystkiego z³ego i niedoskona³o¶ci naszych, a zarazem da nam miejsce w Królestwie Swoim. Zatem drodzy bracia starajmy siê ustawicznie przestrzegaæ napomnienie naszego Pana, który mówi: "Czujcie i módlcie siê, aby¶cie nie weszli w pokuszenie". - Mar.14:38.\nCZY POWINNI¦MY MOCOWAÆ SIÊ W MODLITWIE?\nChocia¿ Pismo ¦wiête ka¿e nam byæ wytrwa³ymi w modlitwie i tego uczy przypowie¶æ o natrêtnej wdowie, jednak nie spotykamy w S³owie Bo¿ym nic takiego, co niektórzy nazywaj± "mocowaniem siê z Bogiem w modlitwie". Wierzymy, ¿e Pan Bóg zawsze jest gotów daæ nam rzeczy potrzebne i najlepsze, przeto, czego Pan Bóg nam nie daje nie powinni¶my tego wcale pragn±æ. Nie powinni¶my napieraæ siê ani nastawaæ, a¿eby otrzymaæ, czego Pan Bóg nie chce nam daæ, owszem naszym ¿yczeniem powinno byæ, by siê sta³a wola Bo¿a. Gdy Jakub mocowa³ siê z Anio³em to zdaje siê nam, ¿e uczyni³ on rzecz w³a¶ciw±. Ktokolwiek z nas gdyby siê znalaz³ w podobnych warunkach, dobrze by uczyni³ gdyby post±pi³ sobie podobnie. To by³a wyj±tkowa sprawa. Jakub powraca³ do domu pierwszy raz odk±d opu¶ci³ Padun Aram ("Ziemiê Syryjsk±") uciekaj±c przed bratem swoim Ezawem bêd±c w tym przekonaniu, ¿e brat jego jeszcze bêdzie siê stara³ targn±æ na jego ¿ycie. Teraz Pan Bóg w osobie Swego anio³a objawi³ siê Jakubowi. Anio³ móg³ z ³atwo¶ci± uwolniæ siê od Jakuba, lecz by³o mu dozwolone, aby siê "mocowa³" z anio³em i rzek³: "Nie puszczê ciê, a¿ mi bêdziesz b³ogos³awi³". - 1Moj.32:26.\nLecz my nie potrzebujemy wzmagaæ siê z Bogiem o otrzymanie Jego b³ogos³awieñstw. My ju¿ je posiadamy. Nie jeste¶my s³ugami, którzy by ³aknêli odrobin. Pan w³o¿y³ na nas najlepsz± Jego szatê; da³ nam Ducha ¦wiêtego. On tak¿e obieca³ nam rzeczy zale¿ne od tego, jak bêdziemy prosiæ; dlatego Pan Bóg chce a¿eby¶my ustawicznie do Niego przystêpowali z wiar±, prost± i szczer± modlitw± bez mocowania siê w modlitwie.\nKRÓLESTWO WE DRZWIACH.\nCa³y ¶wiat jest pe³en biedy i nieszczê¶æ z powodu grzechu. Serca nasze wo³aj±: Dok±d o Panie nie wybawisz ludu Twego i nie ustanowisz sprawiedliwo¶ci na ziemi? Dlatego ka¿dego dnia modlimy siê: "Przyjd¼ Królestwo Twoje, b±d¼ wola Twoja na ziemi". Czy ta pro¶ba powinna siê nam sprzykrzyæ? Wcale nie, poniewa¿ Pan Bóg kaza³ nam trwaæ w tym ¿yczeniu i modliæ siê o to.\nKrólestwo przyjdzie na pewno i Pan chce, a¿eby¶my o tym pamiêtali, ¿e Królestwo siê zbli¿a. Gdyby¶my przestali siê modliæ o to Królestwo, to znaczy³oby ¿e¶my utracili wiarê. Przeto powinni¶my trwaæ w nadziei, wierzyæ i w dalszym ci±gu modliæ siê ustawicznie i mówiæ: "Przyjd¼ Królestwo Twoje". W dalszym ci±gu po¿±daæ za tym czasem, kiedy to Królestwo bêdzie b³ogos³awi³o wszystkie narody ziemi. Tego rodzaju postêpowanie wielce ró¿ni siê od mocowania w znaczeniu tego wyrazu. To znaczy naprzykrzanie siê i wytrwa³o¶æ. Za wszystko powinni¶my Bogu dziêkowaæ, lecz nie mamy napieraæ po¶piechu ani na minutê, nawet, gdy siê modlimy: "Przyjd¼ Królestwo Twoje", to nie znaczy, a¿eby¶my chcieli, a¿eby Królestwo mia³o przyj¶æ przed naznaczonym czasem. Lecz ci, co maj± oczy namaszczone wiedz±, ¿e czas siê nie odwlecze d³ugo, lecz jest bardzo bliski.\nJakimikolwiek s± nasze naturalne sk³onno¶ci, co siê tyczy sta³o¶ci i stanowczo¶ci w modlitwie to jednak nasz± w tym wzglêdzie naukê mamy czerpaæ ze S³owa Bo¿ego. Powinni¶my pokonywaæ nasze naturalne sk³onno¶ci w tym wzglêdzie. Jako prawdziwe i pos³uszne dzieci zastosujmy nasze pogl±dy i nasze postêpowanie do rady, któr± nasz Ojciec Niebieski nam daje. Pamiêtajmy na s³owa naszego Pana, Jego obietnice: "Pro¶cie, a we¼miecie, aby rado¶æ wasza by³a doskona³a". - Jan 16:24.\nStra¿ 1926 str. 115 – 121, W.T.R-5832 a – 1916 r.


Nowa Fantastyka - Opowiadanie: Hesket - Kot\n- Opowiadanie: Hesket - Kot\nmężczyzna, Łańcut | 15.03.20, g. 17:20 | znaki: 11472\nOpowiadanie Kot, napisałem w 2010 r.\nInspirowałem się kocicą, która mieszka ze mną już 14 lat.\nPrzeczytali: Realuc, Agunia, Verus\n– Nie chcę widzieć tego kota na kanapie – powiedział mężczyzna z wielkim brzuchem.\n– Ale, tato, od kiedy Franek przyniósł Horacego do domu, to zawsze leżał na kanapie. – Dziewczynka głaskała kota po głowie, który był bardzo zadowolony – mruczał i mrużył ślepia. Horacy – pół perski kot o szarej sierści.\n– Tak – burknął ojciec. – Za niedługo Franek przyniesie cały zwierzyniec. Mamy już kanarka, żółwia, rybki akwariowe i tego kota. – Wskazał na leżące zwierzę. Wyraz twarzy mężczyzny mówił sam za siebie; brwi ściągnięte w kształt litery V, i ledwo widoczne usta.\n– Nie lubisz zwierząt tato? – zapytała dziewczynka. Jej blond włosy, kontrastowały z sierścią kota. – Przecież cieszyłeś się, jak mieliśmy Azora.\n– Tak, ale to był pies. Kotów nie znoszę. Zresztą – dodał. – Azor nie leżał nigdy na kanapie, tak, jak ten tutaj, Popiół.\n– To nie Popiół, tylko Horacy. – Dziewczynka poprawiła ojca.\nKot zeskoczył z kanapy i zamiauczał przeciągle. Przeszedł wolnym krokiem przez pokój i odwrócił głowę w stronę okna; przystanął na moment czymś zaciekawiony. Na zewnątrz, na jednym z wielu drzew, siedział wróbel. Ślepia kota były nieruchomo wpatrzone w ptaka. Wróbel, nieświadomy obecności szarego myśliwego, podfrunął na parapet, w podskokach przemierzając całą jego długość. Kot jednym szybkim skokiem, znalazł się również na parapecie.\n– Horacy, proszę natychmiast zejść – powiedziała dziewczynka. Wstała i wzięła pupila na ręce. – Gdyby ojciec to widział – szepnęła kotu do ucha.\nTymczasem w kuchni, ojciec przygotowywał sobie kolację. Cztery kromki z grubymi plastrami szynki; nie uznawał tych krojonych w sklepie.\n– Jak sam pokroję, to przynajmniej mam pewność, że nie będę widział przez nie Warszawy – mawiał do dzieci. Powiedzenie to zawsze je śmieszyło, bo kto ma ochotę patrzeć przez plasterek szynki, żeby widzieć cokolwiek.\nDziewczynka miała przygotowane na kolację kromki z miodem i mleko. Jadła je właśnie w ciszy, tuż obok niej, siedział ojciec i przepijał swoje kanapki herbatą.\n– Dobry miodek – powiedziała.\n– Nie jadam takich przysmaków. Nie smakowałoby mi.– Ojciec spojrzał na płynny miód. Nie przepadał za słodkościami w jakiejkolwiek postaci. Uśmiechnął się do córki.\n– Nawet nie skosztowałeś – odpowiedziała. – Jak możesz mówić, że nie będzie ci smakować? – Patrzyła wielkimi oczami na jego twarz.\n– Nie muszę kosztować, żeby wiedzieć.– Kończył jeść ostatnią kanapkę. Wszystkie cztery, zniknęły w zadziwiająco szybkim tempie.\nŻona wyjechała, a ja nadal się obżeram, przeszło mu przez myśl. Obiecałem jej, że nie będę. Nie dotrzymałem słowa.\nTwarz mężczyzny zakryła chmura wstydu. Nieustannie był rozczarowany swoją słabością. Wszystkie postanowienia poprawy, spełzały na niczym; nie miał silnej woli.\nDziewczynka zjadła kolację i poszła do salonu. Kot plątał się teraz po pokoju i miauczał. Żółw ulokowany w terrarium na półce, schował leniwie głowę. Od chwili, kiedy wróciła ze szkoły, nie poruszył się z miejsca.\n– Wyjątkowo leniwy jesteś Filipie – powiedziała do niego. Włożyła rękę do terrarium i pogłaskała go; głowa żółwia zniknęła prawie całkowicie w fałdach zrogowaciałej skóry.\nFranek – brat Ali, uwielbiał zwierzęta, tak samo, jak i ona, tylko, że to on przynosił je do domu. Kanarka przyniósł od kolegi, bo ten chciał się go pozbyć, żółwia odebrał na giełdzie. Były właściciel, zobaczywszy 8 letniego chłopca, postanowił mu go oddać. Widział w jego oczach, że będzie dobrym opiekunem.\nOjciec dzieci nie chciał się zgadzać na obecność nowych zwierzaków w domu, ale po pewnym czasie miękł i poddawał się. Cóż-myślał, z domu zrobi się zwierzyniec. W końcu miał dobre serce; sam przez lata zajmował się akwarystyką i pamiętał doskonale, jak jego ojciec był temu przeciwny. On natomiast miał to do siebie, że nie potrafił być stanowczy. Nie oznaczało to jednak rozpieszczania swoich latorośli; czuwał pilnie nad ich edukacją i starał się utrzymywać dyscyplinę. Dzieci wiedziały, co to sprzątanie po sobie i obowiązek odrabiania lekcji – z tym nie było problemów, ale jeśli chodziło o ich podopiecznych, z miesiąca na miesiąc, coraz to nowi gościli u nich w domu.\nZbliżał się wieczór. Franek został u kolegi na noc. W domu znajdowała się tylko Ala z ojcem, który siedział teraz i oglądał w telewizji wiadomości. Dziewczynka przeszła z pokoju gościnnego do swojej sypialni, ubrała się w piżamę i położyła do łóżka. Przez zamknięte drzwi słychać było spikera. Mówił coś o sytuacji na Bliskim Wschodzie, jego głos nie przeszkadzał jej, była przyzwyczajona do tego; można nawet powiedzieć, że bez odgłosów dobiegających z pokoju, trudno by jej było zasnąć. Przyzwyczajenie potrafi uzależniać. Ala zamknęła powieki i po chwili zmorzył ją sen.\nObudziły ją dźwięki dobiegające z kuchni. Był już poranek. Ojciec, przygotowywał dla niej kanapki do szkoły. Przechadzał się od szafki do szafki w poszukiwaniu sera. Jest – powiedział sam do siebie. Ile razy będę jeszcze musiał mówić temu chłopakowi, żeby chował ser i mleko do lodówki, zapomina się. Za każdym razem część trzeba wyrzucić, myślał. Zaczął kroić ser w plastry.\n– Dzień dobry tato – powiedziała dziewczynka. Szła z zaspanymi oczami przez kuchnię. Usiadła przy stole i przecierała powieki. – Nie wyspałam się. Nie lubię spać na tych nowych poduszkach, boli mnie szyja i jest mi niewygodnie.\n– Córeczko, przyzwyczaisz się. To tylko kwestia czasu – odpowiedział ojciec. Kładł na kanapki plastry pomidora. – Z solą czy bez? – zapytał.\n– Dzisiaj może być bez.\n– Posłuchałaś się mojej rady? Mówiłem ci, że sól jest niezdrowa, pamiętasz?\n– Tak samo, jak cukier. – Dziewczynka się uśmiechnęła.\nOjciec postawił przed nią talerz z dwoma kromkami.\n– Wygląda apetycznie – powiedziała. – Tato, ty zawsze miałeś rękę do tego.\n– Mówisz jak mama. – Jego twarz rozjaśniła się, stała się pogodna. Pamiętał, jak żona zawsze mówiła mu, że byłby dobrym kucharzem. Nie wiedział na ile mówiła prawdę, a na ile słodziła, żeby ugotował obiad, ale przeczuwał, że może być w tym sporo prawdy. W końcu, dlaczego by nie? Przecież, gdyby nie było w tym pewnej racji, nie powtarzałaby mu tego tak często. Cieszył się, że żona mu pochlebia, zresztą kochał tę kobietę i nie miało to znaczenia. Nie był kucharzem, tylko pracownikiem banku. Lubił tę pracę, ale był pewien minus, że była to praca siedząca. Od dwóch lat tył w zatrważającym tempie. Wiedział, że musi coś z tym zrobić, inaczej skończy się to dla niego tragicznie.\n– Pochlebiasz mi. A teraz jedz grzecznie, bo nie zdążysz do szkoły. Wiesz, że nieładnie jest się spóźniać.\n– A ty tato? Nic nie jesz? – zapytała dziewczynka.\n– Już jadłem\n– Jak smacznie spałaś i śniłaś o tym, że jesteś królewną – powiedział.\n– Oczywiście, że jesteś – zaśmiał się. – Dla mnie zawsze będziesz królewną.\nDziewczynka zjadła śniadanie i poszła do łazienki, później zaczęła się ubierać.\n– Już! Możemy jechać tato! – krzyknęła do ojca, który przygotowywał sobie kanapki do pracy. O wiele za dużo niż potrzebował. Stała przy drzwiach, ubrana w zieloną kurtkę i czapkę, na nią nałożone miała nauszniki – nie lubiła zimna. Inne dzieci cieszyły się na widok padającego śniegu, ale ona wolała lato, i nie tylko przez sam fakt, że to czas wakacji, zwyczajnie wolała, gdy było ciepło. Wiosna też była dobra, ale pierwszeństwo miało lato.\nOjciec wyszedł z kuchni i ściągnął z wieszaka kurtkę w rozmiarze XXL. Zarzucił ją na siebie i zasunął zamek błyskawiczny. Ubierając buty, otarł się o coś dłonią – to Horacy przechadzał się między jego nogami.\n– Kocie, odejdź – powiedział do zwierzęcia, które cały czas ocierało się o jego dłonie, nie dając mu spokojnie zasznurować butów. Za każdym razem, jak mężczyzna starał się przerzucić sznurówkę lewego buta, kot ostentacyjnie popychał jego dłoń. Zdenerwowany człowiek odepchnął go na bok. Horacy zaczął miauczeć, jakby był zawiedziony niespodziewaną reakcją ręki człowieka.\n– Co on może chcieć?\n– Może jest głodny – powiedziała dziewczynka patrząc na pupila. – Zobaczę czy ma jedzenie w misce. – Pobiegła przez korytarz, gdzie tuż przed wejściem do kuchni stała miska kota. Wypełniona była karmą po brzegi. Dziewczynka szybko wróciła z wiadomością.\n– Nawet nie dotknął karmy – oznajmiła ojcu.\n– Nie wiem, o co chodzi. Nie mamy na to czasu teraz. Jeśli coś chce, niech nauczy się mówić – powiedział zniecierpliwiony. Nie przepadał za kotami, a za wybrednymi tym bardziej. Przecież to zwierzę miało, co chciało – miało wszystko. Jadło najlepszą karmę, spało na łóżkach i było głaskane nieustannie przez dzieci – rozpieszczane na każdym kroku.\nTeraz kot przeszkadzał.\nNiech zostawi sobie czułości na inny czas, pomyślał mężczyzna. Zawiązał buty i wyszedł wraz z córką z domu, nie zamykając drzwi na klucz.\nHoracy został sam w domu.\nPrzeszedł wolnym dostojnym krokiem przez korytarz i wszedł do pokoju gościnnego. Spacerował po miękkim dywanie, był niespokojny, czegoś szukał – rozglądał się na boki, patrzył przez okno, by za chwilę utkwić wzrok w szafie stojącej tuż przy telewizorze. Błądził po pokoju jak rozbitek po bezludnej wyspie w poszukiwaniu dobrego miejsca obserwacyjnego. Ograniczała go przestrzeń domu. Został zamknięty i nie mógł się wydostać. Chciał się gdzieś ulokować, chodził w tę i z powrotem. Wrócił na korytarz, który przemierzał od drzwi do drzwi – coś go niepokoiło. Po jakimś czasie się uspokoił i wyskoczył na szafkę z ubraniami, znajdującą się zaraz obok drzwi wejściowych do domu. Zamknął ślepia i pozostał nieruchomy; tylko brzuch opadał i podnosił się powoli, świadcząc o tym, że zwierzę żyje. Wyglądał jak mała szara kula sierści, w której nie wiadomo, gdzie znajduje się głowa, a gdzie łapy. Wydawało się, że kot zasnął. Leżał tak długo. Dopiero drzwi wejściowe obudziły w nim czujność. Do domu wszedł ktoś obcy. Przeszedł obok kota, którego jedno ślepie było na wpół otwarte, i skierował się do salonu. Intruz zaczął przetrząsać szafy i wyrzucać z nich ubrania, wszystkie znalazły się na podłodze. Później zabrał się za szuflady i zrobił z nimi to samo. Podnosił je i obróciwszy do góry dnem, opróżniał na dywan. Nic nie znalazłszy, złapał za telewizor i zaczął z nim wychodzić. Szedł powoli i ostrożnie, nie chciał się potknąć.\nKot, leżący cały czas nieruchomo, podniósł głowę. Zobaczył człowieka, którego nie znał; nie był to jeden z domowników. Zasyczał cicho, ale złodziej go nie usłyszał, znajdował się już prawie przy drzwiach wyjściowych, kiedy nagle zwierzę rzuciło mu się na twarz. Nie wiadomo, co pierwsze wstrząsnęło złodziejem, ból, czy zdziwienie, że coś znalazło się na jego twarzy; upuścił natychmiast swój łup. Ekran telewizora roztrzaskał się w drobny mak. Kot orał pazurami jego twarz; mężczyzna był cały zakrwawiony. Zakrawało to na dobrą groteskę, tylko że to nie było przedstawienie teatralne, a rzeczywistość. Z początku złodziej starał się opanować ból i odciągnąć kota od twarzy, ale ten przywarł do niej jak do drzewa, które dla jego pazurów było miękkie, a spod kory skóry tryskała krew na jego szarą sierść. Był upstrzony jej plamami po całej długości. Sycząc, wgryzł się w nos złodzieja, który nie wytrzymał i wrzasnął z bólu. Jednym wprawnym machnięciem łapy zakończonej pazurami, przeorał całą jego twarz. Mężczyzna starał się odciągnąć zwierzę od siebie, ale wpiło w niego pazury i nie miało zamiaru puścić. Ostatecznie wielką siłą udało mu się to, ale cena, jaką przyszło mu za to zapłacić była wielka. Płaty skóry i kawałki mięśni pozostały na kocich łapach. Złodziej wyjąc z bólu, wybiegł z domu trzymając się za twarz.\nHoracy siedział spokojnie i oblizywał ludzką krew.\nmężczyzna, Kraków | 17.03.20, g. 13:04\nHej! :) Sam miałem kota ponad 10 lat… wiele tajemnic bestie skrywają. Ale do rzeczy: Niestety, kompozycja tego tekstu jest dla mnie jego największą wadą. Oznaczyłeś opowiadanie jako horror, a 95% treści to obyczajówka ze zwykłymi rodzinnymi rozmówkami. Nie budujesz napięcia, nie dajesz jakichkolwiek znaków, że kot jest w jakiś sposób wyjątkowy, generalnie jest trochę nudno mówiąc wprost. No a co do końcówki: Jestem wstanie wyobrazić sobie takie zachowanie kota więc w tekście nie dostrzegłem ani horroru, ani jakiejkolwiek fantastyki :( Pozdrawiam.\nmężczyzna, Łańcut | 17.03.20, g. 13:56\nRealuc, dziękuję, że poświęciłeś chwilę dla tego opowiadania. Masz rację, większość to sielanka :) Myślałem, że jak końcówka będzie drastyczna, to podejdzie jako horror. Nie wiedziałem, pod jaką kategorię to dać.\nDzięki jeszcze raz za ,,nalot’’\nmężczyzna, 18 lat, Koło | 18.03.20, g. 16:40\nCześć, Hesket. Muszę zgodzić się z przedmówcą, tekst nie jest horrorem. Ale nie postrzegam tego jako minus. Całość czyta się przyjemnie, do samego końca zastanawiałem się, co takiego zrobi ten kot, że aż zasłużył sobie na miejsce w tytule. Zauważyłem parę błędów interpunkcyjnych, czasami pojawiał się przecinek tam, gdzie być go nie powinno. Mimo wszystko opowiadanie jest niezłe. Pozdrawiam.\nmężczyzna, Łańcut | 18.03.20, g. 18:04\nJoker246, dzięki wielkie za komentarz. Cieszy mnie, że się podobało :)\nkobieta, Połczyn-Zdrój | 20.03.20, g. 22:13\nMoże i nie horror, ale całkiem miły tekst. Nie zawsze człowiek określi swoje dzieła według “prawideł”, tylko tak jak sam to czuje. Dla jednego horrorem będzie kot rozdrapujący twarz, a dla drugiego krwiożercza masakra piłą motorową. Myślę, iż jest to kwestia wrażliwości autora tekstu.\nMi troszkę brakuje końca. Co mogłoby być dalej?\nNiedosyt jest jednak zamierzony i daje nam możliwość tworzenia wielu końców takich historii.\nPodobało Mi się jak opisujesz relacje między ludźmi.\nWiesz ja nie wiem, czy popełniasz błędy, czy nie, gdyż jestem osobą, która widzi obrazami i powiem Ci, iż jak zacznę zauważać błędy, to znak, iż tekst, a nawet książka mnie nie wciąga.\nDla Mnie to nowość takie dyskredytowanie za przecinki i spacje, gdyż brałam udział w wielu konkursach czytelniczych na kilku portalach i tam liczył się każdy znak i spacja, więc każdy ściskał tekst jak mógł. Ważna była treść.\nmężczyzna, Łańcut | 21.03.20, g. 05:13\nAgunia, dziękuję za komentarz.\nPowiem Ci, że mistrzem interpunkcji nigdy nie byłem, ale jak to powiedział ktoś, podstawy trzeba znać, i dobrze by było :) Postaram się podszlifować w temacie, żeby czytało się lepiej. Zauważyłem, że tutaj dba się o każdą kropkę i przecinek, co jest z jednej strony dobre, ponieważ i dobrze się czyta taki tekst, i wygląda to o wiele bardziej profesjonalnie. Minusem takiego podejścia, przynajmniej dla mnie jako autora, jest utrudnienie, bo jak pisałem wyżej, mocny się w tym nie czuję, co stopuje mnie przy pisaniu. Zaczynam zastanawiać się, czy dobrze coś napisałem, czy źle. Później autokorekta, przerabiam tekst, i dalej te same wątpliwości, co sprawia, że jestem już zmęczony :D\nkobieta, Połczyn-Zdrój | 21.03.20, g. 15:35\nNie znam Cię osobiście i nie wiem jaki masz charakter, ale myślę, że jak pisanie sprawia Ci przyjemność, to pisz, poprawiaj jak umiesz i wklejaj, jeśli masz ochotę.\nEwentualne błędy, których nie dostrzeżesz, zostaną wyłapane przez osoby za to odpowiedzialne. Oczywiście ich podejście nie bywa zachęcające, z tego co zauważyłam.\nWydaje mi się, iż rola zwykłego czytelnika jest tu trochę ograniczona przez to, iż pierwsi wypowiadają się krytycy, czy tzw “betaliści” (dla mnie samo to słowo to koszmarek), a ich oceny rzutują na odbiór społeczności bywalców Fantastyki. To trochę smutne, gdyż czytając dobrą dla nas historię musimy koniecznie zerkać na oceny loży i to nas zbija z tropu, a w większości przypadków powoduje brak wstawienia noty, którą dyktują nam nasze odczucia.\nJa jestem tu nowa i nawołuję do bycia sobą w odczycie treści. Resztą zajmą się osoby za to odpowiedzialne i chwała im za to! Ja oczywiście podziękuję i poprawię co trzeba.\nMyślisz, że każdy pisarz pisze tak “pięknie i czysto”? To farsa. Jeśli faktycznie książka jest dobra, to pracuje nad nią sztab ludzi. Sam Ziemiański wypowiadał się, iż On nigdy nie wie jak ostatecznie będzie wyglądać jego książka po wydruku i tu nie chodzi o okładkę.\nOczywiście zgadzam się, iż Loża dobrze wypełnia swoje powinności i wiele uczy, ale nie stresuj się tym. Bądź jak kot. Idź swoją drogą i prowokuj, co rusz nowymi pomysłami…\nmężczyzna, Łańcut | 21.03.20, g. 17:27\nAgunia, dziękuję, będę jak kot :)\nkobieta | 21.03.20, g. 20:36\nDobry tekst. Akcja rozwija się powoli, jakby jej nie było, a jednak ukazuje nam życie i charaktery rodziny. Wciąga.\nDla mnie zakończenie nie jest horrorem, ale czymś innym. Udało Ci się ukazać wartość i przydatność (lojalność? – dziwne w przypadku kota), może wdzięczność Horacego dla ludzi, którzy go przygarnęli. To dobre podsumowanie, ale czuję niedosyt. Tak, jakby to opowiadanie stanowiło początek większej przygody. Czytelnik zdążył poznać, i polubić, rodzinę i jej zwierzaki, przekonać się, że Horacy jest niezwykłym kotem i… nagle koniec.\nMoże chciałbyś kontynuować tę historię? Albo napisać więcej przygód z udziałem jej bohaterów?\nA teraz drobiazgi (aż mi trudno o nich pisać w świetle powyższych komentarzy, ale może Ci pomogą w udoskonaleniu warsztatu):\n– Ale, tato, od kiedy Franek przyniósł Horacego do domu, to zawsze leżał na kanapie.\nCzy to Franek leżał na kanapie? Może “– Ale, tato, od kiedy Franek przyniósł Horacego do domu, ten zawsze leżał na kanapie.”\nDziewczynka głaskała kota po głowie, który był bardzo zadowolony\nJak powyżej. Czy to głowa była zadowolona? Może “Dziewczynka głaskała bardzo zadowolonego kota po głowie.” lub “Dziewczynka głaskała po głowie kota, który mruczał z zadowolenia.”?\n– Nie lubisz zwierząt[+,]tato?\nJej blond włosy[-,] kontrastowały z sierścią kota.\nO interpunkcji już Ci wspomniano.\nO wiele za dużo niż potrzebował.\nMoże “O wiele więcej niż potrzebował.”, “O wiele za dużo na jego potrzeby.”?\nNie da się chyba oblizywać krwi. Może oblizywał łapę z krwi? Albo zlizywał krew z łapy/futra/podłogi?\nmężczyzna, Łańcut | 21.03.20, g. 21:01\nDziękuję yantri. Staram się o poprawność w interpunkcji, ale kiepsko mi to wychodzi. Będę pisał, może w końcu uda mi się ,,spłodzić’’ coś w miarę :)\nkobieta | 25.03.20, g. 00:43\nNajpierw poprawki – wybacz, jeśli jakieś się powtarzają, nie sprawdzałam w innych komentarzach.\nDziewczynka głaskała kota po głowie, który był bardzo zadowolony – mruczał i mrużył ślepia. Horacy – pół perski kot o szarej sierści.\nTo zdanie nie brzmi zbyt naturalnie, raczej jak przypis dla czytelnika, który wytrąca z rytmu czytania.\nbrwi ściągnięte w kształt litery V, i ledwo widoczne usta.\nPogrubiony przecinek moim zdaniem niepotrzebny.\nNie lubisz zwierząt, tato?\nTu z kolei przecinka zabrakło.\nDialog jest źle zapisany. “Zresztą Azor nie leżał nigdy na kanapie…” jest jednym zdaniem, w związku z czym po “dodał” nie powinno być kropki. Ta sama kwestia powtarza się gdzieś niżej.\nPowiedzenie to zawsze je śmieszyło, bo kto ma ochotę patrzeć przez plasterek szynki, żeby widzieć cokolwiek.\nNiby poprawne, ale niezbyt pasuje. Może “…bo po co ktoś miałby patrzeć przez plasterek szynki”?\n– Nawet nie skosztowałeś – odpowiedziała.\nDziecko używające słowa “skosztowałeś”? ;)\nWszystkie cztery, zniknęły w zadziwiająco szybkim tempie.\nTeż zbędny przecinek.\nWszystkie postanowienia poprawy, spełzały na niczym\nFranek – brat Ali, uwielbiał zwierzęta, tak samo, jak i ona, tylko, że to on przynosił je do domu.\nPokazuje nam się tutaj lekka zaimkoza. Ona, on, je. Może dałoby się jakoś to ograniczyć?\nByły właściciel, zobaczywszy 8 letniego chłopca, postanowił mu go oddać.\nLepiej by to było napisać słownie.\nCóż-myślał, z domu zrobi się zwierzyniec.\nMieszasz w tekście kilka sposobów zapisów myśli bohaterów, a tutaj jeszcze dodatkowo nie używasz spacji po i przed myślnikiem. Zdecyduj się na jedną konwencję i ujednolić tę kwestię w tekście.\nDzieci wiedziały, co to sprzątanie po sobie i obowiązek odrabiania lekcji – z tym nie było problemów, ale jeśli chodziło o ich podopiecznych, z miesiąca na miesiąc, coraz to nowi gościli u nich w domu.\nDziwnie brzmi to zdanie, spróbuj je może przeredagować. I na pewno lepszą formą jest “w ich domu” niż “u nich w domu”.\nMówił coś o sytuacji na Bliskim Wschodzie, jego głos nie przeszkadzał jej, była przyzwyczajona do tego\nZnowu trochę zaimkozy.\nPosłuchałaś się mojej rady?\nNie wiedział na ile mówiła prawdę, a na ile słodziła, żeby ugotował obiad, ale przeczuwał, że może być w tym sporo prawdy.\nNie był kucharzem, tylko pracownikiem banku. Lubił tę pracę, ale był pewien minus, że była to praca siedząca.\nNiedokładne, ale również powtórzenie.\n– Już jadłem.\nKropka się zgubiła.\nale ona wolała lato, i nie tylko przez sam fakt, że to czas wakacji, zwyczajnie wolała, gdy było ciepło.\nbyło głaskane nieustannie przez dzieci – rozpieszczane na każdym kroku.\nGubisz podmiot. Ten fragment brzmi, jakby to dzieci były rozpieszczane, z kontekstu można jednak wywnioskować, że chodziło o kota.\nkiedy nagle zwierzę rzuciło mu się na twarz. Nie wiadomo, co pierwsze wstrząsnęło złodziejem, ból, czy zdziwienie, że coś znalazło się na jego twarzy\nZ początku złodziej starał się opanować ból i odciągnąć kota od twarzy, ale ten przywarł do niej jak do drzewa, które dla jego pazurów było miękkie, a spod kory skóry tryskała krew na jego szarą sierść.\nDwa razy blisko siebie “jego”, “kora skóry” też nie brzmi najlepiej.\nZ poprawek to tyle, przyjrzyj się, czy w innych miejscach nie ma błędów tego samego typu. :)\nJeśli chodzi o sam tekst, widać, że jakiś pomysł był, ale moim zdaniem niezbyt oryginalny. Akcja za długo się rozkręca, dopiero na sam koniec zaczyna się dziać cokolwiek, fantastyki też tu za bardzo nie widać. Fajnie opisujesz rodzinne życie i przedstawiasz relację ojca z córką, ale zupełnie tego nie wykorzystujesz. To obrazek domowy, zakończony sceną z morderczym kotem. Pomyśl, co można zmienić, aby całość była bardziej spójna.\nmężczyzna, Łańcut | 26.03.20, g. 07:54\nDziękuję Verus. Poprawię się na przyszłość.


Równowaga – wyzwanie dla polskich przedsiębiorstw – Izabela Dyakowska\nCSR, integracja, kapitał społeczny, kompetencje społeczne, kultura organizacyjna, marka pracodawcy, przywództwo, wolontariat pracowniczy, zaufanie\n„Work – life balance”. To pojęcie, które może nieść ze sobą różne konotacje – w zależności od perspektywy patrzenia. Inne mogą być skojarzenia i doświadczenia pracownika/pracowniczki, inne pracodawcy, a jeszcze inne przedstawiciela HR czy specjalisty ds. CSR. „Tak pracuję, że mam jeszcze czas na swoje życie” – być może w taki sposób odpowiedziałby przysłowiowy Kowalski zapytany o pojęcie „work-life balance”.\nDla części społeczeństwa z pewnością jednak termin ten nadal pozostaje obcy, niezrozumiały. I choć o równowadze w pracy i życiu mówi się coraz więcej, to jednak wspieranie takiej koncepcji przez pracodawców nie jest standardem. Nie chodzi zresztą wyłącznie o samo popieranie takiej idei, żonglowanie pomysłami i funkcjonowanie strategii tylko na piśmie. Na nic się to wszystko zda, jeśli faktycznie nie będzie szczerej wiary w sens idei równowagi po obydwu stronach – i pracownika, i pracodawcy. Potrzebna jest więc mentalna zmiana, budowanie świadomości, że warto dążyć do równowagi, nie zapominając przy tym o rozwoju osobistym, który może odbywać się zarówno na polu zawodowym, jak i osobistym. Celem nie powinno więcbyć oddzielanie grubą kreską tych dwóch obszarów, a umiejętne ich łączenie ze sobą, przeplatanie, wzajemne uzupełnianie.\nRaczkująca moda to za mało\n– Koncepcja work-life balance w Polsce wydaje się póki co być bardziej modą niż standardem zarządzania kapitałem ludzkim. Choć Polacy wykazują coraz większe zainteresowanie ideą równowagi między życiem zawodowym i prywatnym, wdrażanie rozwiązań z zakresu WLB w polskich firmach nadal raczkuje. Co więcej, według badań OECD Polacy zajmują 2. miejsce wśród wszystkich państw członkowskich Organizacji pod względem liczby godzin spędzanych w pracy, a ponad połowa polskich pracowników przyznaje się do myślenia nad obowiązkami zawodowymi poza pracą – mówi Piotr Palikowski, prezes Polskiego Stowarzyszenia Zarządzania Kadrami.\nZ obserwacji tej organizacji wynika, że WLB w polskich przedsiębiorstwach przejawia się głównie poprzez dofinansowane z Unii Europejskiej szkolenia czy programy poświęcone grupie pracowników 50 plus. Pracodawcy, którzy są z kolei najbardziej świadomi korzyści płynących z inwestowania w politykę work-life balance to zazwyczaj międzynarodowe korporacje realizujące dobre praktyki w tym w zakresie w swoich wszystkich oddziałach.\n– Tymczasem, powinno być zgoła inaczej, ponieważ przemyślana i dostosowana do indywidualnych potrzeb pracowników koncepcja work-life balance przekłada się na większą efektywność kadry, czyli rozwój całej firmy –podkreśla Piotr Palikowski. – Musimy pamiętać, że koncepcja WLB powstała w latach 70. na skutek spadającego zaangażowania i motywacji pracowników, rozwoju chorób somatycznych spowodowanych przemęczeniem i wypaleniem zawodowym kadr. Praca nad zapewnieniem równowagi między życiem zawodowym i rodzinnym przełożyła się na ograniczenie tego zjawiska. Znalazło to odzwierciedlenie w poprawie kondycji firm.\nTrendy i dobre praktyki\nJak wynika z obserwacji Polskiego Stowarzyszenia Zarządzania Kadrami, wśród najczęściej praktykowanych koncepcji work life – balance są: elastyczne godziny pracy wraz z możliwością pracy zdalnej, czy udogodnienia dla rodziców, a także stale poszerzająca się oferta programów świadczeń pozapłacowych.\nPrzykładowo, w IBMBTO funkcjonuje system telepracy, pozwalający pracownikom wykonywać obowiązki z domu lub innego miejsca poza biurem. Umowa, zawiera między pracodawcą a pracownikiem, precyzuje liczbę dni w tygodniu, w których praca odbywa się zdalnie. Co roku coraz więcej osób korzysta z takiej możliwości. To z pewnością duże udogodnienie dla rodziców, którzy w ten sposób zaoszczędzają czas na dojazdy do siedziby firmy (Forum Odpowiedzialnego Biznesu, Raport Odpowiedzialny Biznes w Polsce. Dobre praktyki 2012, s. 47). Jeszcze inne prorodzinne rozwiązania proponuje RWE Polska(j.w., s.51) – stworzony został w firmie pokój przystosowany do pracy rodzica z dzieckiem, z którego można korzystać w awaryjnych sytuacjach. „Happy Parenting” to z kolei program realizowany przez Global e-Business Operations (j.w., s. 50). Składa się na niego np. elastyczny czas pracy dla rodziców wracających do aktywności zawodowej czy też dofinansowanie kosztów opieki nad dziećmi w punktach przedszkolnych. Kobiety w ciąży mogą natomiast korzystać z programu kompleksowej opieki. O rodzicach wracających do pracy myśli również m.in. firma Capgemini, która w ramach programu Business Mama zapewnia m.in. szkolenia e-learningowe, dofinansowanie opieki nad dziećmi, dostęp do pokoi dla mam.\nRozwiązania mające ułatwić godzenie roli rodzica z obowiązkami pracownika mogą służyć budowaniu równowagi między tymi obiema sferami. Koncepcja „work life balance” ma też inny wymiar. „Pracownik dobrze funkcjonujący w życiu prywatnym nie tylko wykazuje większą satysfakcję, lecz także podtrzymuje na pożądanym poziomie zaangażowanie i wykorzystuje posiadane zasoby osobiste w pracy. Ludzie spędzają większość dnia w pracy, dlatego coraz ważniejsze staje się aktywne podejście firm do samopoczucia pracowników oraz ich komfortu pracy. Ma to ogromny wpływ na atmosferę w pracy, motywację i koncentrację osób zatrudnionych oraz postrzeganie wspólnej przestrzeni biurowej. Te czynniki znacząco wpływają na jakość pracy i satysfakcję pracowników. Ze względu na to przedsiębiorstwa realizują inicjatywy i programy edukacyjne na temat radzenia sobie ze stresem, zdrowego stylu życia, zachowania równowagi między życiem prywatnym a zawodowym – czytamy w Raporcie Odpowiedzialny Biznes. Dobre Praktyki 2012, przygotowanym przez Forum Odpowiedzialnego Biznesu (Forum Odpowiedzialnego Biznesu, Raport Odpowiedzialny Biznes w Polsce. Dobrepraktyki 2012, s. 55)\nJakie dobre praktyki możemy znaleźć na polskim rynku? Firma Aviva proponuje tutaj różne rozwiązania, m.in. benefity dostosowane do różnych grup pracowniczych, przedszkole firmowe czy opiekę medyczną. Wagę pasji i potrzebę samorealizacji doceniła firma Orange, wprowadzając program OrangePassion (j.w., s. 55) Ma on na celu stworzenie warunków do realizacji zainteresowań pracowników. Swoimi pasjami dzielą się oni w intranecie, biorą udział w imprezach, ułatwiających realizację swojego hobby czy konkursach tematycznych.\nRóżne potrzeby, różne odpowiedzi\nPrzed polskimi firmami pojawiają się nowe wyzwania w zakresie koncepcji work – life balance, związane ze zmieniającym się stylem pracy, nowymi zjawiskami społecznymi, oczekiwaniami pracowników, ich hierarchią wartości, ulegającą transformacji, barierami, z którymi się borykają. Dobór narzędzi HR i CSR powinien być więc mocno zindywidualizowany i stanowić odpowiedź na zróżnicowane potrzeby zróżnicowanych grup pracowniczych.\n– Dla każdego pracownika pojęcie równowagi może oznaczać coś innego, bowiem różnimy się doświadczeniami, celami, które sobie stawiamy, charakterami. To, co dla jednego będzie przekroczeniem granicy, dla innego będzie balansem. Dlatego też trudno jest obrać jedną, uniwersalną koncepcję – mówi Jolanta Nosal, psycholog i coach, która jest wiceprezeską Stowarzyszenia PLinEU, realizującego projekt „Innowacyjne wykorzystanie coachingu dla wspierania równowagi praca- rodzina”.\nOto przykładowe wyzwania:\n• Wielozadaniowość i mobilność pracowników, które powodują, że proporcje między życiem prywatnym i służbowym mogą się niebezpiecznie zachwiać.Dostęp do technologii i mobilność to dobrodziejstwo, ale tylko wtedy, gdy potrafimy wyznaczyć sobie jakieś granice. Dająone bowiem możliwość wykonywania służbowych obowiązków w każdym miejscu i o każdej porze, ale może mieć to również swoje ciemne strony i spowodować, że będziemy się czuć cały czas w pracy, mimo że dawno temu już z niej wyszliśmy.\n• Problem pracoholizmu, skłonności do nadgodzin i praca na więcej niż jeden etat,obawa przed utratą stanowiska w dobie kryzysu. Zostawanie po godzinach w firmie nie jest rzadkim zjawiskiem. Jak pokazuje badanie serwisu pracy Praca.pl, większość nadgodzin polega na pracy charytatywnej. Tylko 14% pracowników otrzymuje za nią pieniądze. (ARTYKUŁ DOSTĘPNY TUTAJ)\n• Sytuacja kobiet, które chcą być aktywne na rynku pracy, a jednocześnie chcą się realizować jako matki. Podejście pracodawcy okazuje się tutaj nie do przecenienia. „Dla co drugiej kobiety w wieku 18–33 lata nieplanującej potomstwa (51%) barierą zamierzeń prokreacyjnych jest sytuacja materialna, a dla mniej więcej co trzeciej(31%) – spodziewany konflikt między rolami zawodowymi i rodzinnymi” – czytamy w raporcie z badania CBOS „Postawy prokreacyjne kobiet” (marzec 2013). Ponadto co dziesiąta kobieta po powrocie z urlopu macierzyńskiego lub wychowawczego straciła pracę. Jak widzimy w jeszcze innym badaniu CBOS „Rodzina – jej współczesne znaczenie i rozumienie”, szczęście rodzinne to najważniejsza wartość dla Polaków (marzec 2013). Równowaga praca – życie znalazła się także wśród obszarów wywołujących najwyższy poziom zadowolenia pracowników. Tak pokazuje 8. edycja Badania Najlepsi Pracodawcy w Polsce 2013, której wynika ogłosiła firma Aon Hewitt. (WYNIKI BADANIA DOSTĘPNE TUTAJ)\n– Jako jedno z rozwiązań wspierających godzenie życia rodzinnego z zawodowym rekomendujemy pracodawcom Kluby Rodzica. Stworzenie takich miejsc w firmie może dawać naprawdę dobre rezultaty. Do klubu uczęszcza ojciec lub matka razem ze swoim dzieckiem. Pod okiem eksperta uczą się nowych zabaw z dzieckiem, wspólnie spędzają czas. W ramach klubu można też organizować warsztaty, np. na temat komunikacji z dzieckiem – mówi Jolanta Nosal.\n• Różnice pokoleniowe\nJeśli na pokładzie mamy przedstawicieli różnych grup wiekowych, również stajemy przed wyzwaniem związanym z realizacją koncepcji work – life balance. Inne oczekiwania i priorytety mogą mieć pracownicy w wieku 50 plus, a inne młode pokolenie wchodzące dopiero na rynek, które również może być w swej strukturze oczekiwań mocnozróżnicowane.\nBadanie firmy doradczej Deloitte „Pierwsze kroki na rynku pracy”pokazało, że wśród przedstawicieli pokolenia Y można wyodrębnićaż sześć typów charakteryzujących się skrajnie różnym podejściem do pracy i życia prywatnego (WYNIKI BADANIA DOSTĘPNE TUTAJ). Osoby, które urodziły się wlatach osiemdziesiątych i na początku dziewięćdziesiątych dbają o rozwój osobisty i zachowanie work-life balance. Z badania wynika, że na jednym biegunie znajdują się pracownicy, dla których praca stanowi jedną z nadrzędnych wartości. Wśród nich można wyróżnić osoby, które karierę stawiają na pierwszym miejscu, ale też takie, które są wymagające – cenią pracę, pieniądze, ale również wolny czas. Kolejna grupa to osoby „poszukujące znaczenia”, a więc ważny jest dla nich rozwój osobisty związany nie tylko z pracą, ale też z życiem rodzinnym. Na drugim biegunie – według badania – znaleźli się pracownicy – unikający, dla których praca nie jest ważna i pracownicy – beztroscy, a wiec tacy, dla których miłe spędzanie czasu jest ważne. Wyróżniono także pracowników zdystansowanych, a więc ceniących spokój, zdrowie i rodzinę.\n– Czas spędzony w pracy jest tak samo czasem naszego życia osobistego, jak czas spędzony z bliskimi; to nasz unikalny, jedyny w swoim rodzaju, niepowtarzalny i niepodzielny czas. Doskonale wie o tym nowe pokolenie Y i tego nas uczy, wywiera wpływ – mówi Izabela Dyakowska, ekspertka wolontariatu pracowniczego i CSR pracodawców, która zastanawia się, czy rozwiązania typu: praca z domu, elastyczny czas pracy, niepełne wymiary godzin, udogodnienia dla rodziców małych dzieci, zapewnianie opieki nad dziećmi, zorganizowane przez pracodawców dodatkowe szkolenia rozwijające kompetencje, dogodne i wygodne miejsce do pracy odbiegające od standardowego biurka stanowią luksus czy podstawę do normalnego funkcjonowania w przestrzeni zawodowej każdego z nas.\n– Duża potrzeba bezpieczeństwa wśród pracowników starej daty potraktuje to jako luksus, często jak taki zza szklanej szyby, którego lepiej nie próbować, bo może spowodować lawinę z narastających zobowiązań, czy wątpliwości w naszą pracowitość ważną dotychczas samą w sobie – zwraca uwagę Izabela Dyakowska. –Pracownik nowej generacji do szczęścia potrzebuje w swojej pracy wolnej przestrzenina relacje, na bycie sobą, na spontaniczność, na dzielenie się z innymi,na refleksję, na luźną wymianę, na odpowiedzialne współtworzenie rzeczywistości i czerpanie z tego radości.\nJak zaznacza ekspertka, taki pracownik chce być częścią określonej społeczności, aktywnym podmiotem organizacji i zachodzących w niej zmian. Sama praca nawet najlepiej zorganizowana nie stanowi dla niego wartości samej w sobie, jest ważnym środkiem do zintegrowania celów osobistych i zawodowych, do spełnienia.\nRównowaga w nas samych\n– Uważam, że wdrażanie koncepcji work – life balance w firmie powinno się odbywać przy użyciu metodologii coachingowej, ponieważ zapewnia ona indywidualne podejście. Coach nie udziela porad i wskazówek, ale przy jego wsparciu pracownik może sam dojść do wniosku, jak chce zmienić swoje życie, aby znaleźć równowagę – twierdzi Jolanta Nosal, która rekomenduje tzw. bilans balans, pozwalający na autodiagnozę. Jest to kwestionariusz, którego uzupełnienie może dostarczyć pracownikowi odpowiedzi na pytanie, czy ma poczucie równowagi i na ile czuje satysfakcję z różnych sfer: zawodowej, rodzinnej, osobistej, dotyczącej aktywności społecznej, swoich pasji i zainteresowań. – Bilans balans dostarcza refleksji, pozwala się przyjrzeć z bliska swojemu życiu i być punktem wyjścia do kolejnych zmian – tłumaczy Jolanta Nosal. Kolejnym krokiem powinno być stworzenie indywidualnego planu godzenia życia zawodowego z osobistym. Przy jego opracowywaniu pracownik, pod okiem coacha, będzie mógł na spokojnie pochylić nad swoimi priorytetami i wartościami oraz odkryć na nowo swoją tożsamość. Stworzenie takiego planu pozwala przejść od autorefleksji do konkretnych działań, szczegółowego zaplanowania tygodnia czy dnia tak, aby mieć później poczucie zachowanej równowagi.\n– Dzięki zachowaniu harmonii w łączeniu obowiązków zawodowych z domowymi zwiększa się poziom lojalności i produktywności pracowników, budowana jest też przez to ich identyfikacja z firmą. Dzisiaj to również dobry sposób na przyciągnięcie do przedsiębiorstwa najlepszych kandydatów, którzy są jednocześnie najbardziej roszczeniowi wobec pracodawców i zwracają uwagę na pakiet korzyści wpisujący się w koncepcję WBL – zaznacza prezes PSZK. – Choć jesteśmy dopiero na początkowym etapie jeżeli chodzi o rozwój polityki WBL, wszystko zdaje się powoli zmierzać w dobrym kierunku – komentuje Piotr Palikowski.\nIzabela Dyakowska radzi firmom, które chciałyby rozwijać koncepcję work – life balance i działania CSR, aby przede wszystkim postawiły na budowanie relacji, elastyczność w działaniu, wzmacnianie kapitału społecznego, w tym postaw nastawionych na współpracę i współdziałanie poprzez autentyczny rozwój obszaru społecznego zaangażowania i wolontariatu pracowniczego.\nW obliczu nowych wyzwań zasadne staje się poszerzanie oferty z zakresu praktyk wspierających work – life balance i szukanie nowych rozwiązań, które pozwolą uczyć zarządzania stresem, energią i zwyczajnego, ludzkiego dbania o swoje zdrowie oraz kondycję psychofizyczną. Żadna moda, żadne rozbudowane programy nie pomogą, jeśli w nas samych nie pojawi się chęć walki o równowagę, a nasz szef jej nie poprze.\nDziennikarka „Dziennika Polskiego”, specjalizuje się w tematyce zarządzania zasobami ludzkimi i rynku pracy. Współpracuje z miesięcznikiem „Personel i Zarządzanie” oraz Grupą Pracuj.\nWolontariat pracowniczy sposobem na budowanie kultury organizacji i kształtowanie postaw prospołecznych. Lista charytatywnych aktywności pracowników wolontariuszy jest bardzo długa. Tak długa, jak może być lista społecznych potrzeb i pracowniczej kreatywności. A jeśli ujęta jest w dobrze przygotowaną strategię i przy wsparciu szefa – można się spodziewać, że wciąż będzie się wydłużać. Coraz więcej firm dostrzega, […]


Muzeum Józefa Ignacego Kraszewskiego w Romanowie :: Noworoczny Koncert Kolęd w Romanowie\nStrona główna Wydarzenia Noworoczny Koncert Kolęd w Romanowie\nW dniu 13 stycznia 2019 roku w romanowskim muzeum po raz kolejny odbył się Noworoczny Koncert Kolęd. W roku bieżącym we wspólną organizację wydarzenia włączył się wójt gminy Sosnówka oraz Gminny Ośrodek Kultury w Sosnówce. Uczestnicy koncertu powitani zostali przez dyrektora muzeum Krzysztofa Bruczuka, wójta gminy Marcina Babkiewicza oraz dyrektora GOK w Sosnówce Jolantę Mikulską . W dniu koncertu do muzeum przybyli radni powiatu: Mateusz Majewski i Łukasz Jaszczuk, członkowie rady muzeum: Ryszard Boś i Władysław Chilczuk, prezes Stowarzyszenia Przyjaciół Muzeum Anna Czobodzińska-Przybysławska, przewodniczący rady gminy Tomasz Wawryszuk, wiceprzewodnicząca rady gminy Barbara Hołowieniec, radni gminy, sołtysi, pracownicy Urzędu Gminy, GOPS, dyrektorzy szkół, nauczyciele, mieszkańcy okolicznych miejscowości i przyjaciele muzeum. W niedzielne popołudnie publiczność mogła obejrzeć jasełka w wykonaniu uczniów ze Szkoły Podstawowej w Sosnówce oraz wysłuchać kolędy w wykonaniu Zespołu „ Biesiadnicy” z Żeszczynki, Zespołu „Echo Polesia” z Terespola oraz Chóru Ziemi Włodawskiej „Vlodaviensis”. Ten ostatni zaprezentował kolędy w języku polskim, włoskim, hiszpańskim oraz ukraińskim. Przed licznie zgromadzoną publicznością wystąpiła również Roztoczańska Konna Straż Ochrony Przyrody im. 25 Pułku Ułanów Wielkopolskich z Lublina, która zachęciła do wspólnego śpiewania kolęd i piosenek żołnierskich. Organizatorzy serdecznie dziękują wszystkim uczestnikom koncertu za przybycie do Romanowa oraz Panu Wojciechowi Kowalczykowi za wsparcie finansowe udzielone na organizację wydarzenia.


Granice. Politycznosć prozy i dyskursu kobiet po 1989 roku - Księgarnia Akademicka Kraków\nGranice. Politycznosć prozy i dyskursu kobiet po 1989 roku\nInga Iwasiów wyznaczyła sobie ambitne zadanie, które można przedstawić w formie pytań: co to znaczy, że proza (pisana przez kobiety) jest polityczna? Z jakimi zakresami rozumienia polityczności mamy dziś do czynienia? Jakie dyskursy wyznaczają, zasilają lub osłabiają [...] pisanie/czytanie polityczne? O co toczy się lub mogłaby się toczyć gra (w polityczność, w zaangażowanie)? To kwestie absolutnie podstawowe, powiązane z pytaniami o sens uprawiania literatury, o jej społeczną funkcję i aktualną pozycję. [...] Najkrócej - idzie o powody, dla których warto dziś czytać literaturę i o niej rozmyślać. [...]\nIwasiów jest w swoim żywiole, zwraca się ku temu, co ma przemyślane, o czym pisze biegle nie od dziś, a nietypowość tej sytuacji polega na tym, iż sama ów żywioł od blisko 20 lat (współ)tworzy, zadając kłam przekonaniu, że nie można być jednocześnie twórcą i tworzywem. Autorka [...] nie jest więc kimś, kto "doskakuje" do zastanej problematyki, włącza swoją wypowiedź w ciąg istniejących już głosów. W jakiejś mierze [...] dyskutuje ze sobą, dopowiada i kontynuuje własne rozpoznawanie, jest "u siebie", czyli na doskonale znanym, bodaj w pełni oswojonym terytorium. Dlaczego to wydobywam? Ano dlatego, żeby powiadomić, iż monografia Iwasiów jest wypowiedzią - jeśli wolno się tak wyrazić - z wnętrza dyscypliny, ze ścisłego "centrum nadawczego", z pierwszej ręki w sensie ścisłym.\nZ opinii wydawniczej dr. hab. Dariusza Nowackiego Uniwersytet Śląski w Katowicach


Rybnik pamięta o Łukaszu Romanku - Dziennikzachodni.pl\nRybnik pamięta o Łukaszu Romanku\n6 maja 2011 19:12 06.05.2011 19:12\nTomasz Gollob ©Janusz Wójtowicz\nTomasz Gollob, Rune Holta, Greg Hancock, Jason Crump i Krzysztof Kasprzak - to tylko niektóre gwiazdy światowego żużla, które już jutro zagoszczą na stadionie w Rybniku, gdzie rozgrywany będzie Międzynarodowy Turniej Pamięci Łukasza Romanka, młodego żużlowca, który w czerwcu 2006 roku popełnił samobójstwo.\nŻużel: Turniej pamięci w Rybniku\nImpreza odbędzie się po raz piąty. - Już przy pierwszym memoriale mówiłem o tym, że turniej będzie imprezą cykliczną i póki będę chodził po tym świecie, to będę ją organizował. To hasło jest nadal aktualne - zapewnia Krzysztof Mrozek, były menedżer Łukasza Romanka i organizator turnieju.\nPodczas zawodów, które na stadionie przy ulicy Gliwickiej rozpoczną się o godzinie 18, ścigać będzie się także Rafał Szombierski, wychowanek RKM-u Rybnik, a obecnie zawodnik częstochowskiego Włókniarza.\nNAJNOWSZE INFORMACJE Z DZIAŁU SPORT\n- Znałem Łukasza dobrze, jeździliśmy w jednej drużynie. Dla mnie występ w tym turnieju jest najlepszą formą pokazania, że wciąż o nim pamiętam - podkreśla zawodnik. - W zeszłym roku chciałem tylko dojechać do mety, teraz po cichu liczę na podium.\nłukasz romanek 2011


Wymiana szczęk hamulcowych, cena Toruń\nWymiana szczęk hamulcowych Toruń\nWymiana szczęk hamulcowych od 200 zł\nWymiana szczęk i bębnów hamulcowych od 240 zł\n"Fachowa diagnoza i szybka naprawa uszkodzonego samochodu, gonił mnie czas, a warsztat stanął na wysokości zadania :) Polecam wszystkim.",\npptrk, Renault Laguna III\nWymiana szczęk hamulcowych od 70 zł\n"Zakład godny polecenia. Usługa wykonana terminowo. ",\nMagda, Nissan almera, 2001\n"Kierując się wieloma pozytywnymi opiniami o Firmie przekazałem auto do naprawy instalacji elektrycznej związanej ze światłami do jazdy dziennej LED. I nie pomyliłem się. Naprawa została wykonana bardzo fachowo i szybko. Dwa inne warsztaty odmówiły naprawy w związku z podobno dużym skomplikowaniem naprawy, a tu nie było problemów. Istotny jest...",\nJanmar6, Renault Laguna III\n"Szybko, profesjonalnie, bez zarzutu. Filtr sadzy był problemem, a teraz auto funkcjonuje bez zarzutu.",\njar, Opel Astra IV\nCena usługi wymiana szczęk hamulcowych w Toruniu: od 80,00 PLN\tdo 100,00 PLN\nAudi a6 3.0tdi ASB 2007r.: A6 3.0tdi asb Błąd P1063 -ciśnienie paliwa\nWitam wszystkich Audi A6 3.0TDI ASB 2007r POJAWIAJĄCY SIĘ BŁĄD P1063 ( regulator cisnienia paliwa- wartość graniczną) Samochód odpala prawidłowo, ciśnienie cr na biegu jałowym ok 270-280bar. Błąd pojawią sie w trakcie jazdy nie zależnie od obciążenia. Pompa wstępna w baku podaję ok 1.4...\nLaguna 2 ph2 2006r.: Drgania w kabinie\nWitam. Posiadam Lagune 2 ph 2 z silnikiem 2.0benzyna, w aucie na postoju w kabinie tworzy sie drganie, silnik oststnio przeszedl obsluge, wymiana oleju świec, uszczelnienie kolektora ssącego. Co moze byc przyczyną drgań występujących na postoju?


Myśli, 29/2021 19 lipca 2021\nPan mówi: «Biada pasterzom, którzy prowadzą do zguby i rozpraszają owce z mojego pastwiska... Wy rozproszyliście moje owce, rozpędziliście i nie zajęliście się nimi. Oto Ja się zajmę nieprawością waszych uczynków. Ja sam zbiorę Resztę mych owiec... Sprowadzę je na ich pastwisko... Ustanowię zaś nad nimi pasterzy, by je paśli; i nie będą się już więcej lękać ani trwożyć, ani nie trzeba będzie szukać którejkolwiek. (Jr 23 1-4)\nA jak ma postąpić (wierny), jeśliby jakaś nowa zaraza już nie cząstkę tylko, lecz cały naraz Kościół usiłowała zakazić? Wtedy całem sercem przylgnąć winien do starożytności; tej już chyba żadna nowość nie zdoła podstępnie podejść. (św. Wincenty z Lerynu Commonitorium)\nPapież Franciszek wydał ostatnio list (jako motu proprio) „Traditionis custodes”. Franciszek otwarcie wystąpił w nim przeciwko mszy trydenckiej. Odwołuje w ten sposób dokument Summorum Ponificum papieża Benedykta XVI. Dużej grupie wiernych może się wydawać, że ich to nie dotyczy, i być może, przejdą nad nim obojętnie. Tak nie jest; list ten dotyczy wszystkich katolików i ma wielki wpływ na życie Kościoła. Celem tego dokumentu jest zabicie odżywiającej Tradycji.\nList ten (jak na ironię o tytułe: Strażnik tradycji) zrywa z tradycją i wcześniejszym nauczaniem papieży. Ten dyscyplinujący dokument ma na celu zniszczenie wspólnot katolickich, które skupiają się wokół liturgii Mszy św. Wszechczasów (zwanej niekiedy mszą św. Trydencką). Chodzi o ograniczenie ich działania w ramach diecezji i arbitralne decyzje, gdzie takie msze św. można sprawować. I w udzielanie zgody ma być zaangażowana sama Stolica Apostolska, a nie jedynie biskup diecezjalny. Bardzo wiele tak prężnie rozwijających się wokół Mszy środowisk upadnie. To czarny dzień w historii Kościoła\nList powołuje się na papieża Benedykta, którego cel był zupełnie inny: chciał aby Msza Trydencka funkcjonowała na równi z wprowadzoną przez Pawła VI nową mszą św. W ten sposób starał się wykazać, że Sobór Watykański II i dalsze nauczanie charakteryzuje się ciągłością, że Kościół nigdy nie zakazał odprawiania Mszy św. Rzymskiej ustanowionej bullą Quo primum tempore przez św. Piusa V (14 lipca 1570 r.). Papież Franciszek mówi wyraźnie: nie ma ciągłości; ważna jest msza św. nieuwzględniająca tradycji Kościoła i wprowadzona przez papieża Pawła VI w 1970 r. (tzw. NOM – novus ordo missae) , a mszę św. we wcześniejszym rycie dopuszcza się odprawianie niedobitkom, aż do ich wymarcia.\nPapież Franciszek uznał, że wierni przywiązani do Tradycji to najgorszy gatunek w Kościele, a więcej - najgorszy w świecie. Przecież do protestantów, muzułmanów i innych wydaje się być życzliwy, natomiast wiernych Tradycji traktuje z największą surowością. Wydany list wchodzi w życie natychmiast; wierni ci nie dostają czasu, by te przepisy zaadaptować. A co powiedzieć o tych, którzy ze względu na Tradycję, zgłosili się do seminariów, by zostać kapłanami wiernymi Tradycji. Nie ma tu „towarzyszenia”, a jedynie surowy zakaz. List powiększy chaos w Kościele i doprowadzi do większych podziałów.\nPrzepisy wprowadzone przez papieża Franciszka są sprzeczne z wielowiekowym nauczaniem Kościoła i nie mogą wiązać wiernych i kapłanów. Oczywiście Watykan może wymuszać wykonanie tych przepisów poprzez nuncjuszy lub konferencje episkopatów, by zdyscyplinować biskupów. A przecież Pan Jezus oznajmił apostołom: „Wiecie, że władcy narodów uciskają je, a wielcy dają im odczuć swą władzę. Nie tak będzie u was” (Mt 20, 25-26).\nPapież Franciszek argumentował, że w wyniku konsultacji biskupi uważają, że przywiązanie do Tradycji stanowi źródło podziałów, ale nie podaje żadnych danych z tych konsultacji. Polscy biskupi pozytywnie wyrażali się o młodych ludziach uczestniczących w liturgii tradycyjnej. Tak samo biskupi francuscy (których można było podejrzewać, że inspirują papieża do wydania tego dokumentu), którzy w oświadczeniu zwracają uwagę na duchową gorliwość wiernych uczestniczących w Mszach Wszechczasów oraz ich „wolę wspólnego kontynuowania misji w komunii z Kościołem i zgodnie z obowiązującymi normami”.\nWydaje się, że papież wydał ten dokument w poczuciu rozrastania się środowisk tradycjonalistycznych, również w ramach struktur Kościoła katolickiego, a braku powołań do pozostałych seminariów. Być może lęk przed przyznaniem się do porażki reform Soboru Watykańskiego II sprawia, że papież woli ograniczyć rozwój Kościoła, niż miałaby wyjść na jaw porażka reform SW II.\nKard. R. Sarah uznaje współistnienie obu rytów, ale stwierdził, że „kryzys liturgiczny doprowadził do kryzysu wiary” i dostrzegł stojącą za Mszą Trydencką „historię świętości i piękna”, która sprawia, że właśnie dzięki przywiązanym do niej młodym ludziom i niezliczonym już młodym rodzinom ma ona przyszłość i nie może zostać „wymazana ani zlikwidowana”.\nRozwój środowisk zogniskowanych wokół liturgii tradycyjnej, dawał nadzieję na pokonanie kryzysu w Kościele; coraz więcej młodych wiązało się z kultem zorientowanym na Boga, a nie na człowieka, tak jak to jest w przypadku nowej mszy św. I chociaż powrót do tradycyjnej mszy św. nie jest panaceum na rozwiązanie trudności misji Kościoła, ale mogłoby być zaczynem, który wyrywa dotychczasowe zbiurokratyzowane struktury z kolein życia wygodnego i przysposabia do powrotu do Kościoła misyjnego i wojującego.\nW IV wieku w czasie kryzysu ariańskiego, niemal wszyscy biskupi kolaborowali z herezją (negowali tajemnicę Trójcy Przenajświętszej). Jedynie kilku biskupów pozostało wiernych. Natomiast większość świeckich zachowała wierność prawdziwej wierze w Trójcę Świętą. Czyli to wiara świeckich, a nie wiara biskupów ocaliła Kościół (św. John H. Newman).\nDrastyczna zmiana tysiącletniego rytu Mszy św. dokonana przez Pawła VI bezsprzecznie osłabiła ofiarny, chrystocentryczny charakter Mszy, zmieniając ją co do znaczenia w braterski posiłek i wspólnotocentryczne spotkanie modlitewne, które bardziej przypomina protestanckie nabożeństwa. Skutkiem „reformy” liturgii oraz jej wdrożenia była desakralizacja i osłabienie wiary w rzeczywistą obecność Pana Jezusa pod postaciami eucharystycznymi oraz ofiarniczy charakter Mszy św.\nKościół pilnie potrzebuje nowego pokolenia czystych kapłanów przepełnionych płomienną gorliwością o zbawienie dusz. Aby zreformować Kościół, świętość życia oraz czystość apostolską, muszą najpierw stać się udziałem głowy Kościoła, a następnie jego członków (bp A. Schneider).\nA zatem świeccy dopiero w drugiej kolejności mogą wpływać na reformę Kościoła; przede wszystkim powinni modlić się o świętość pasterzy!\nPrawo zakazujące kultu takiego, jaki Kościół sprawował przez 1930 lat, i wiary w to, w co Kościół wierzył przez 1930 lat ,a nakazywanie kultu nowego, jest prawem niesprawiedliwym. Kapłani i wierni mają prawo do Mszy św. w rycie rzymskim. Trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi (Dz 5, 29). Broniąc kultu katolickiego – Mszy Świętej w rycie rzymskim – bronimy katolickiej wiary, jedynej prawdziwej wiary, jedynej wiary dającej życie wieczne.\nF. Obara w Do Rzeczy "Franciszku, czy Pius V był oszołomem?\nPch24.pl : O. Jan Strumiłowski: Traditionis custodes – o źródłach podziału w Kościele


Wielki test. Mistrzowie śmiechu online: jak zrobić test TVP przez internet? - Radio ZET\nWielki test. Mistrzowie śmiechu online: jak zrobić przez internet?\n"Wielki test. Mistrzowie śmiechu" już w środę 24 stycznia 2018 w TVP1 o 20.25. Chcesz sprawdzić swoją wiedzę na temat znanych polskich kabaretów i zobaczyć ich najsłynniejsze skecze? Oglądaj kolejny "Wielki test" TVP i odpowiadaj na pytania online lub za pośrednictwem aplikacji. Jak i gdzie zrobić test przez internet, skąd pobrać aplikację "Wielki Test TVP"? Szczegóły zabawy.\n"Wielki test. Mistrzowie śmiechu" to kolejna edycja programu TVP1, podczas którego każdy może sprawdzić swoją wiedzę na proponowany temat. Tym razem będzie to znajomość zagadnień związanych z najbardziej znanymi polskimi kabaretami. Test odbędzie się 24.01.. Tradycyjnie rozwiązywać go będą goście w telewizyjnym studiu oraz widzowie, którzy mogą włączyć się do zabawy odpowiadając na pytania przez internet.\nWielki test TVP: aplikacja - skąd pobrać?\nJak rozwiązać Wielki test o kabaretach online?\nPoczątek wydarzenia w środę 10 stycznia o godzinie 20.25. Transmisja Wielkiego testu o kabaretach oczywiście na antenie TVP1. Gośćmi będą m.in. Marcin Miller, Andrzej Krzywy, Monika Mazur i Bogdan Kalus.


Wiktor Lach - salon24.pl\nWiktor Lach\tPismak. Zabytki znam i cenię, a hobby mam liczne.\nNajtajniejszy bunkier PRL\nArtykuł który ukazał się w Tygodniku Regionalnym. Niestety tutaj bez zdjęć. Najtajniejszy bunkier PRL Tajemnice przeciwatomowego bunkra, z którego nadawane były najtajniejsze informacje do...\nPrezydencja czy przewodnictwo?\nRząd i spolegliwe media łamią zasady języka polskiego stosują wybieg propagandowy w celu wprowadzenia opinii publicznej w błąd na temat roli przewodnictwa Polski w Radzie Unii Europejskiej. Jednym z takich podstawowych...\nCygan idzie raz\nZbliżają się jesienne wybory, podczas których wybierzemy najlepszych z Polaków, aby nami rządzili i wydawali nasze pieniądze. Niestety zapowiadanej reformy w PO nie widać. A szkoda....\n„Kto panu dał tytuł, wieśniakowi jednemu?”\nW naszym kraju wszystko jest możliwe. Ostatnio na wizji dwóch ekspertów pokłóciło się na temat bezpieczeństwa energii jądrowej. Jako ekspertów TVN zaprosiło dwóch...\nOd dłuższego czasu miałem już dosyć mielenia tematu Katastrofy Smoleńskiej. Zakładałem, znając mentalność wschodnich braci, że prawda zostanie przez Rosjan...\nSytuacja na rynku polskiego wzornictwa jest obrazem pewnej mierności gospodarczej naszego kraju. Wielu utalentowanych młodych ludzi, którzy zdecydowali się realizować w rzemiośle artystycznym i ukierunkować swoją wrażliwość na...\nDziałania rządu polskiego zaczynają przypominać pracę pijanego hydraulika, który udaje eksperta i kolejne próby napraw kończą się jeszcze większymi przeciekami. Dzięki temu odbiorcy rzetelnych mediów,...\nObserwując to, co się dzieje na forach internetowych, zacząłem się zastanawiać nad stopniem zidiocenia młodego pokolenia Polaków i konsekwencjami, jakie się z tym wiążą. Brak wiedzy o człowieku skutkuje faktem, że młodzi...\nwyzuty ze skłonności do autoanaliz\n@rymplum Faktem jest, że został uszkodzony obieg chłodzenia. Czyli pękła rura z wodą. i...\t@Harcownik W dużych aglomeracjach pokolenie 30-40 latków.\_ staje się klientami poszukującymi...\t@sungi Racja, ale faktycznie nasi projektanci zajmują się obecnie aranżacją wnętrz. temat...\twięcej


Zmiany VAT w pigułce - Bilans\nZmiany VAT w pigułce\nBiuro Rachunkowe Bilans Sp. z o.o. informuje, że od 1 stycznia 2016 r. wchodzą nowe zasady w zakresie rozliczania podatku VAT. Zmiany te są efektem nowelizacji ustawy o VAT oraz przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa. Nowe zasady to:\n1) zmiana zasad odliczenia VAT od zakupów wykorzystywanych do celów mieszanych – na podstawie danych historycznych za rok poprzedni podatnik będzie musiał ustalić w jakiej części zakup dokonany jest na rzecz wykonywanej przez niego działalności gospodarczej, a w jakiej – dokonany jest na inne cele, pozostające poza regulacją ustawy o VAT;\n2) zmiana zasad ustalania właściwości miejscowej w zakresie podatku VAT – określenie właściwości miejscowej naczelnika urzędu skarbowego nastąpi według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika;\n3) nastąpi zniesienie obowiązku pisemnego uzasadniania przyczyn złożenia korekty deklaracji;\n4) wchodzą w życie nowe regulacje dotyczące naliczania obniżonych odsetek za zwłokę przy dobrowolnej korekcie deklaracji – obniżona stawka odsetek za zwłokę będzie wynosić 50% stawki przy obowiązku złożenia korekty deklaracji nie później niż w ciągu 6 miesięcy od dnia upływu terminu do złożenia deklaracji oraz dokonać wpłaty z tytułu zaległości w ciągu 7 dni od dnia złożenia korekty;\n5) nowe rodzaje pełnomocnictw: ogólne, szczególne i pełnomocnictwo do doręczeń;\n6) podwyższenie do 23% stawki VAT dla dostawy sprzętu przeciwpożarowego.


LEKsykon - Tagi: poziom cholesterolu\nTagi: poziom cholesterolu\n15:24 15 KWI 20154\n13:44 10 GRU 20146\nZ początkiem grudnia rusza kampania "Zbadaj wiek swojego serca" organizowana przez Wrocławski Oddział Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego przy współpracy Urzędu Miejskiego oraz lekarzy rodzinnych i POZ. Jej celem jest ocena ryzyka wystąpienia zawału serca i udaru mózgu u mieszkańców Wrocławia w...\n13:01 26 LIS 20144\nNa poprawę kontroli ciśnienia krwi wpływało też posiadanie ubezpieczenia oraz wdrożone leczenie mające na celu obniżenie poziomu cholesterolu. Autorem tego badania jest Brent M. Egan, profesor z Uniwersytetu w Południowej Karolinie. Objęto nim 37 000 osób, którzy w sposób ankietowy rejestrowali...\nNiski poziom cholesterolu nie zawsze jest korzystny\nZmiany stężenia cholesterolu oraz innych lipidów w osoczu krwi mogą wpływać na rokowania w przypadku różnych nowotworów. Niski poziom cholesterolu może zaszkodzić chorym na raka nerki. Naukowcy z Uniwersytetu Medycznego w Wiedniu ocenili przedoperacyjny cholesterol całkowity u 867 chorych z rakiem...\n16:29 18 CZE 20141\nDieta wysokobiałkowa, a w szczególności bogata w ryby, może znacząco obniżyć ryzyko zachorowania na udar mózgu – informują naukowcy na łamach czasopisma „Neurology”. Uczeni z uniwersytetu w Nankin (we wschodnich Chinach) przeanalizował wyniki siedmiu dużych badań, poświęconych zależności pomiędzy...


Czy trudno jest zbudować komin z gotowych systemów kominowych? - ProducentKominow.pl\n22 lutego 2020 Damian 0 Comments\nObserwując inwestycje deweloperów, często można zauważyć, że wykorzystują oni bardzo chętnie gotowe systemy kominowe. Takie rozwiązanie znacząco zyskało na popularności z kilku powodów. Przede wszystkim jest to rozwiązanie, które jest uniwersalne i można je łatwo zaadaptować praktycznie do każdego projektu, co jest w dużych inwestycjach niezwykle istotne.\nSystemy kominowe w Warszawie, a także systemy kominowe w Poznaniu są widoczne w większości dużych inwestycji, co świadczy o opłacalności takie przedsięwzięcia. Wiele osób ma wobec tego pewne obiekcje, gdyż jest to technologia stosunkowo nowa na rynku, a tradycyjne metody murowania kominów nadal się wykorzystywane. Mimo wszystko coraz więcej osób zastanawia się, czy nie skorzystać z tego typu rozwiązania. Istotnym problemem dla wielu osób staje się jednak to, czy nie jest to rozwiązanie zbyt trudne do wdrożenia w praktyce.\nSystemy kominowe w Szczecinie – czy trzeba zatrudniać fachową ekipę budowlaną?\nBudując komin, warto zlecić to wykwalifikowanej ekipie. W końcu od tego zależy bezpieczeństwo osób, które będą na co dzień korzystać z budynku. Nawet niewielkie odchylenia od założeń projektowych mogą zaś sprawić, że komin nie będzie spełniał prawidłowo swojej funkcji. Może to objawiać się na przykład brakiem odpowiedniego ciśnienia w przewodzie kominowym, co w skrajnym przypadku może doprowadzić do pojawienia się pożaru. W praktyce jednak takie błędy można popełnić, zarówno murując tradycyjny komin, jak i wykorzystując gotowe prefabrykaty. Profesjonalna ekipa budowlana, a nawet amatorzy nie powinni mieć jednak problemu z wybudowaniem komina na bazie gotowych systemów kominowych, a według specjalistów jest to nawet łatwiejsze i mniej czasochłonne, niż budowanie komina w sposób tradycyjny.\nChcąc to zrobić prawidłowo, wystarczy trzymać się podstawowych wytycznych producenta. Najważniejsze z nich dotyczą tego, jakiej zaprawy murarskiej należy użyć, gdyż znacznie wpływa to na wytrzymałość komina.\nbudowa komina projekt\nPrevious Post Gdzie stosuje się gotowe systemy kominowe?\nNext Post Gotowe systemy kominowe, a prawo budowlane


Święto kwiatów 2018: Żarłoki! - konkurs jedzenia burgerów na czas [ZDJĘCIA] | Skierniewice Nasze Miasto\nŚwięto kwiatów 2018:…\nMarcin Niklewicz 15 września 2018, 15:25\nPrawdopodobnie Skierniewice są pierwszym miastem w Polsce, gdzie zorganizowano konkurs jedzenia burgerów na czas. Podczas pierwszej, sobotniej tury konkursu do rywalizacji na skierniewickim rynku stanęło w sumie dziesięciu "żarłoków" - co ciekawe, sami panowie. Zawodnicy mieli 12 minut na zjedzenie jak największej liczby burgerów. Sobotni rekord to trzy i pół burgera. Okazja do jego pobicia już w niedzielę - od godziny 13.30 na rynku.


Sprawdzony przepis na oryginalne i wytrzymałe schody zewnętrzne | Kurier Nakielski - serwis informacyjny\nStrona główna Aktualności Sprawdzony przepis na oryginalne i wytrzymałe schody zewnętrzne\nWarto również zastanowić się nad materiałem, z którego mają być wykonane. Najczęściej buduje się je z betonu, a ich powierzchnię wykańcza okładziną kamienną czy ceramiczną. To dobre rozwiązanie, ale bardzo pracochłonne, bo wymaga wykonania betonowej podstawy. Inną opcją są schody drewniane, na przykład z pod konstrukcją metalową. Ich mankamentem jest konieczność konserwacji, zarówno elementów metalowych, jak i drewnianych, poprzez olejowanie czy malowanie. Alternatywą dla powyższych materiałów mogą być schody wykonane z bloków kamiennych. Jednak o wiele ciekawszym, tańszym, a równie estetycznym, a czasem nawet bardziej dizajnerskim rozwiązaniem jest budowa schodów z bloczków betonowych. Ich dużą zaletą jest fakt, że nie wymagają one częstych zabiegów pielęgnacyjnych poza podstawowym zamiataniem.Aby uniknąć wnikania zabrudzeń w strukturę betonu warto je też co 2 lata poddać impregnacji. Niewątpliwym atutem tego materiału jest trwałość wynikająca z monolitycznego charakteru bloków betonowych, szybkość i łatwość wykonania.\nZe względu na ciężar i wielkość stopni schodowych wykonanych z betonowych bloczków, zwykle nie ma potrzeby stosowania specjalnych pod konstrukcji, o ile stosowane są w miejscach o mniejszym natężeniu ruchu, lub gdy różnica w wysokości terenu do zniwelowania jest niewielka. Taka potrzeba zaczyna pojawiać się w miejscach bardziej eksploatowanych lub gdy schody posiadają większą wysokość – na przykład przy tarasie czy przy drzwiach wejściowych do domu. Wtedy należy rozważyć zastosowanie kilku rozwiązań, które ustabilizują konstrukcję. Przed przystąpieniem do prac, należy wyznaczyć bieg przyszłych schodów w terenie oraz wybudować ich fundament, który umiejscawia się pod pierwszym schodkiem w biegu. Po tej czynności ważne jest odpowiednie wyprofilowanie gruntu, a następnie wykonanie warstwy ze żwiru, pospółki lub kruszywa. Nad nią umieszcza się podbudowę z półsuchego betonu, na której następnie układa się stopnie schodowe. Należy przy tym pamiętać, że każdy następny stopień powinien zachodzić na poprzedzający na około 2-3 centymetry. Bloczki powinny być minimalnie nachylone, co ułatwi spływanie wody ze stopnic po deszczu. Warto również uszczelnić przestrzenie pomiędzy nimi, aby zapobiec wnikaniu w nie wody, bo może prowadzić to w dłuższym okresie do uszkodzeń.


Puzzle - Farma DJECO - Księgarnia Legolas\naktualnie oferujemy 156672 produkty, obecnie w sklepie przebywa 1142 klientów\n» Puzzle - Farma DJECO\nPuzzle - Farma DJECO\nTekturowe puzzle, z których po ułożeniu powstaje powierzchnia z łąką, stawem, ogródkiem, laskiem, na której to można się bawić. W zestawie domek i 4 krzaczki. Walory edukacyjne: rozwój wyobraźni, koncentracji, spostrzegawczości.\nDjeco Puzzle gigant 54 Księżniczka Charline\nPuzzle KSIĘŻNICZKA CHARLINE to wspaniała układanka podłogowa. Puzzle te składają się z 37 dużych elementów pozwalających stworzyć obrazek o wysokości 110 cm. Piękny rysunek zachęci do wielokrotnego układania. Puzzle wykonane są z...\ncena rynkowa: 71,45 zł\nZestaw zawiera 32 puzzle dwustronne. Z jednej strony dziecko układa 8 obrazków ze zwierzątkami z zagrody, z drugiej strony można ułożyć ze wszystkich puzzli duży obrazek zagrody. Puzzle są wykonane z dużych, grubych elementów, dzięki...\nKartonowe puzzle przedstawiające życie na farmie dla najmłodszych wielbicieli układania puzzli. Dziecko ma do ułożenia cztery 4-elementowe obrazki, które po połączeniu tworzą jedną całość. To wspaniała zabawa, a jednocześnie...\nDrewniane puzzle - układanka dla najmłodszych. Dzięki wykonaniu zwierząt gospodarskich z bardzo grubych kawałków drewna są łatwe do uchwycenia przez maluszków, mogą również samodzielnie stać, jako figurki. Pod każdym wyciąganym...\nZłóż puzzle i naucz się czytać nazwy zwierząt w języku angielskim! Zawartość: dwustronne puzzle o wymiarach 60x43 cm, 108 naklejek Wiek: 3+Kategoria: Puzzle /...\ncena rynkowa: 53,16 zł\nPuzzle magnetyczna - farma - to zabawka, która składa się z kolorowej planszy, 8 kart wzorów i 24 elementów z warstwą magnetyczną na odwrocie. Elementy z warstwą magnetyczną to obrazki związane tematycznie z wiejską zagrodą - postać...\nPuzzle 60 elementów ze zwierzętami wiejskimi. Po ułożeniu powstanie obrazek o wymiarach 33x22 cm. Wysoką jakość, nasycenie kolorów i bezpieczeństwo układania zapewnia kalandrowany papier odbijający światło, pokryty ekologicznymi farbami...\nnasza cena: 92,51 zł