Dozowniki do tworzyw - FishAj Festival\nHome » Biznes Online » Elektronika, RTV, AGD » Dozowniki do tworzyw\nDodane: 2020-08-18 :: Kategoria: Biznes Online / Elektronika, RTV, AGD\nNasza firma wprowadza na rynek najlepsze urządzenia do mieszania, dozowania i przetwarzania tworzyw sztucznych. Są to m.in. takie urządzenia jak dozowniki grawimetryczne, podajniki do tworzyw, termostaty i wiele innych. Zapewniamy, że wszystkie nasze urządzenia są bardzo wydajne i przystosowane do intensywnej eksploatacji. Zapewniamy, że wszystkie nasze rozwiązania takie jak dozowniki grawimetryczne czy podajniki do tworzyw mogą być elementem uniwersalnych systemów do przetwórstwa przemysłowego tworzyw sztucznych. Gwarantujemy także dodatkowe usługi serwisowe dla klientów biznesowych z branży tworzyw.\nPowinniśmy zadbać o to, by i u nas znalazł się taki okap wyspowy czarny. W kuchni jest on jak najbardziej niezbędny i nie możemy pozwolić sobie na to, by jego tutaj nie było dzisiaj. W takim razie chętnie sprawdzimy ten okap wyspowy czarny. Wiemy doskonale, że powinniśmy dopasować go do naszych potrzeb, by ...\nW propozycji firmy AN-POL zajmujące się produkcją wysokojakościowych materacy znajdują się rozwiązania wykonane z najwyższej klasy materiałów. Wszystkie wchodzące w skład asortymentu rozwiązania są bardzo wygodne w użytkowaniu i odporne na uszkodzenia mechaniczne. Z najlepszych materiałów są robione d...\nNaręczne zegarki męskie Guess zyskują na popularności ze względu na nowoczesny design, niezawodny mechanizm oraz bezkonkurencyjne ceny, sprawiające, iż ich zakup jest także idealnym pomysłem na prezent. Zegarki od wymienionej marki w wersjach damskich i męskich, także z najnowszych kolekcji są jedną z cent...\nProducent bujaków dla dziecka\nW szerokiej ofercie naszego przedsiębiorstwa Moje Bambino znajdą Państwo zróżnicowane artykuły edukacyjne dla dzieci i dla młodzieży szkolnej w różnym wieku. Zajmujemy się sprzedażą szkolnych ławek i krzeseł, a także artykułów takich jak bujak dla dziecka, który powinien znaleźć się na terenie ka�...\nNajlepszy sklep z rowerami dla każdego.\nModyfikuj pliki PDF wedle swoich potrzeb.\nNajwyższej jakości antena samochodowa w błotnik


Strona główna›Niemcy się zbroją. Kupią śmigłowce transportowe Boeinga\nNiemcy chcą zamówić 60 śmigłowców transportwych\nŹródło zdjęć: © Getty Images | 2017 Anadolu Agency\nFirma Boeing wygrała przetarg na dostarczenie Niemcom 60 wielozadaniowych śmigłowców CH-47 Chinook. Jak donosi serwis Defense News, wartość transakcji może wynieść ok. 4 mld dolarów.\nJak pisaliśmy na łamach WP Tech, Berlin brał pod uwagę oferty złożone przez amerykańskie firmy Boeing oraz Lockheed Martin, który wystawił śmigłowiec Sikorsky CH-53K King Stallion. Ostatecznie wygrała propozycja pierwszego z tych koncernów. Co wiemy o możliwościach CH-47 Chinook.?\nŚmigłowce dla Niemiec\nMaszyna, która wygrała niemiecki przetarg, to dwusilnikowy i dwuwirnikowy śmigłowiec wielozadaniowy o dużym udźwigu. Według doniesień medialnych, Berlin pozyska konstrukcję w wersji CH-47F Block 2 "Standard Range". Może być ona tankowana w powietrzu, co było wymogiem stawianym przez niemieckie siły zbrojne.\n"Dokładnie rozważyliśmy zalety i wady, a także ryzyko. Następnie podjęliśmy jednogłośną decyzję na korzyść tego modelu (…) . Dzięki tym śmigłowcom wzmocnimy naszą zdolność do współpracy w Europie" – stwierdziła niemiecka minister obrony Christine Lambrecht.\nCH-47F Block 2 jest produkowany seryjnie od 2006 r. Maszyna o masie własnej przekraczającej 10 ton stanowi modernizację wersji CH-47D. Wyposażono ją w cyfrowy system zarządzania kokpitem oraz system integrujący podsystemy komunikacyjne i nawigacyjne. Cechą charakterystyczną tego śmigłowca są dwa przeciwbieżne wirniki, umieszczone na przeciwnych końcach kadłuba. Maszyna może wznosić się pionowo; osiąga prędkość ok. 315 km/h.\nJak czytamy na łamach Defence24, centralny zaczep śmigłowca ma udźwig ok. 12 t, a dwa pozostałe po 7,5 t. Średnica wynika wynosi 18,29 m. Śmigłowiec ma 5,68 m wysokości, szerokość jego kadłuba to 3,78m.\nWedług rzecznika Boeinga nie ma jeszcze oficjalnego porozumienia ws. zamówienia śmigłowców. Niemiecki parlament musi jeszcze zatwierdzić decyzję o przystąpieniu do amerykańskiego programu sprzedaży za granicą (FMS) w celu wymiany obecnej floty śmigłowców Sikorsky CH-53G.


Zaginiona ekspedycja 12 Chodźmy na wschód, tam musi być jakaś cywilizacja | Lisia nora\nZaginiona ekspedycja 12 Chodźmy na wschód, tam musi być jakaś cywilizacja\nPosted on 11 Luty, 2013 by mashkaron\nBohaterowie patrzyli to na martwe ciało Heinricha, to na kopiec kamieni skrywający ciało Waltera, to na siebie. Co tu się działo? Czego właśnie byli świadkami i bohaterami? Co to za koszmar?!\nA przecież właściwie się udało! Mieli z sobą dokumentację tajemniczego kamienia – własne notatki i zdjęcia oraz jeszcze dodatkowo zapiski wyniesione z chaty Bigwooda. Znaleźli tajemniczy miecz… Lara wspomniała także, że biały potwór to Zwinkel – choć akurat nie wyjaśniła, dlaczego tak myśli… Zostało tylko wrócić do domu. Wparować z uśmiechem do Parkdale, obśmiać ostrzegającego ich szeryfa, wypić kolejkę w barze i wsiąść do pociągu byle jakiego. I pełen sukces. Wywiady, autografy…\nA wszystko się zepsuło… Co gorsza, sytuacja wyglądała z godziny na godzinę coraz gorzej. Lana a zwłaszcza Gerald byli ciężko ranni, George nie miał aż tak wielkich obrażeń, ale był bez sił a Walter i Heinrich leżeli na zimnej ziemi Gór Kaskadowych, która wysysała ciepło z ich martwych ciał. Jedynie Mendoza nie był ranny – siedział skulony i patrzył na wszystkich szeroko otwartymi, przerażonymi oczami i coś cicho mówił, bardziej do siebie niż do obecnych. Zapasów było mało, muł uciekł, mróz był coraz mocniejszy, drogi do Parkdale nikt nie znał…\nDunn dotychczas klęczący przy ciele Heinricha wstał i ruszył chwiejnym krokiem. Złapał koc i przykrył nim ciało, po czym rozejrzał się trochę nieobecnym wzrokiem po obozie, jakby kompletnie ignorując pozostałych. Po chwili zrobił dwa kroki i podniósł z ziemi miecz. To jego szukał. Spojrzał na towarzyszy – Idę rankiem do Bigwooda – wycedził przez zęby – zabiję go – dodał z absolutnym spokojem w głosie. Po czym ruszył do plecaka i wygrzebał mała siekierkę i jakby to była najnormalniejsza rzecz na świecie podszedł do leżącego na ziemi truchła psa i zaczął je skrupulatnie ćwiartować.\nLana patrzyła. Widziała Dunna. Widziała Geralda. I zastanawiała się, który będzie następny. Jej emocje były tak zamrożone jak śniegi ze szczytów Góry Hood. Wiedziała, że jeśli będą obozować to nie dotrwają świtu. Już mówiła to przyjaciołom, ale oni nie słuchali. Teraz już nie żyją. A ci, co żyją…..\nLana patrzyła na truchło psa, straszliwie zmasakrowane. „Śmierć nadejdzie jutro” pomyślała „Mam nadzieję, że jej doczekamy”.\n– Dunn, chodź do mnie – powiedziała.\nGeorge wstał i na odchodne jeszcze kopnął w las głowę psiaka. – Tak? – Odwrócił się do niej nie podchodząc jeszcze – wiesz, że musimy jakoś zabezpieczyć obóz i pilnować go do rana? A potem.. Potem sam nie wiem jak to zrobimy, ale trzeba będzie ruszać.\n– Po prostu potrzebuję trochę ciepła. Nie można zawsze być twardzielem – mówiąc to Lana przytuliła się do Dunna – Jeśli nie znajdziemy dość siły w sobie to tu zginiemy.\nWydawało się, że Dunn wzdrygnął się jakby jej dotyk nie był przyjemny. Ale był i niósł ze sobą dziwne ukojenie. Już nie potrafił sobie przypomnieć, kiedy czuł ciepło kobiety. – Ach – syknął z bólu, gdy Lana go przytuliła – ten jebany psiak mnie ugryzł – wskazał na rozerwane spodnie, na których widniała rdzawo czerwona plama krwi – pomożesz mi to opatrzyć? – siadł już zabierając się do roboty.\n– Czekaj, nie tak George, nie wygląda to dobrze, na szczęście mam coś, chociaż nie wiem czy pomoże… – Skylight wyciągnęła spod ubrania długo tajoną piersiówkę z whiskey i zaczęła dezynfekować ranę\n– Mam nadzieję że nie wdało się zakażenie. Ty spałeś, Dunn, czy ktoś inny zasnął na warcie…? Skąd ten pies?\nGerald z szokiem patrzył na surrealistyczną scenę rozgrywającą się przed jego oczami. Powoli świadomość tego, że już nie śpi, że to co usłyszał i zobaczył jest prawdziwe docierała do niego…\nA potem jego świadomość zwinęła się w siebie i przekształciła w coś innego, coś znajomego, coś, czego dawno nie pamiętał. Nie chciał pamiętać.\nZ klinicznym spokojem obserwował jak Gerald wstał, podszedł do leżącego ciała Heinricha i zaczął mu się uważnie przyglądać. Po drodze sprawdził mimochodem czy Mendoza śpi czy nie żyje. Traper nie spał, mamrotał do siebie pod nosem. W jego mamrotaniu dało się usłyszeć: …to z głodu, z głodu… indiańcy mieli rację… wendigo to klątwa… nie można… nie można jeść ludzkiego mięsa… nawet z głodu….\nLana spojrzała na Mendozę analizując, co właśnie powiedział.\nGerald głosem pozbawionym intonacji rzucił do Dunna:\n– Jeżeli już ćwiartujesz to truchło to rób to tak żeby się nie pochlapać. Jak zaraża przez ugryzienie to i przez krew. Jeżeli którykolwiek z was został pochlapany płynami psa lub Heinricha, proszę aby natychmiast przemył to jodyną. Mendoza chyba wychlał resztki spirytusu medycznego. – rzucił w przestrzeń, w sumie do nikogo szczególnego. – Prześpijcie się. Ja zostanę resztę nocy na warcie. Popatrzył na Lanę i Dunna kulących się przy ognisku. I trochę tu uprzątnę – dodał rozglądając się po obozie. – Dość już się naspałem dodał nabijając niezgrabnie fajkę. Po czym podniósł swój karabin, przeładował i sprawdził czy wszystko działa gładko. Ciężko poszło przeładowanie karabinu ręką, która miała świeżą ranę w miejscu brakujących palców, ale wyglądało na to, że mimo mrozu i braku czyszczenia mechanizm zamka Enfielda działał świetnie.\n– Doktorze, czy księgi z zapiskami Bigwooda mówiły cos na temat tajnych wierzeń indiańskich? Wendigo? Coś mi to mówi. Bajki starej niani, które przybierają ludzki kształt… – Lana podeszła do Gerarda – Czy nie jest tak, że da się ochronić przed tymi stworami… – jej umysł intensywnie pracował pomimo zmęczenia – Bigwood jak go widziałam stał w jakimś kręgu… Może coś przyzywał a może po prostu się chronił…\n– Wendigo? niech pomyślę – Gerald zmarszczył czoło. Wiem że Indianie straszą nim żeby zniechęcić do kanibalizmu, ale to coś… – Zamyślił się starając sobie przypomnieć czy o tym czytał w „Monsters and their Kynde” albo w „Wiedzmich kultach”.\n– Nie, nie spałem. To ja byłem na warcie jak przyszedł ten pies – powiedział George otulając się kocem – stanął na krawędzi lasu i po prostu stał, sam nie wiem jak długo zanim straciłem cierpliwość i oddałem strzał. Potem się na mnie rzucił. A tak w ogóle to nie było w nim za wiele krwi – te słowa skierował do Geralda – ten pies był martwy od wielu dni chyba – dodał ze spokojem Dunn, tym bardziej brzmiało to jak koszmarny sen – to był martwy pies, dlatego tak trudno było go zatłuc.\nLana spojrzała ze zgrozą na Duna.\n– To nie do wiary…\n– Gerald – po chwili znów się odezwał George – uważaj proszę na wszystko a jak zauważysz coś podejrzanego to strzelaj. Strzelaj bez zastanowienia i tak byśmy się obudzili.\n– Ja już chyba nie zasnę…\n– W takim razie Panno Skylight, skoro obydwoje nie będziemy spać, chciałbym prosić o opowiedzenie mi dokładnie, co sobie Panna przypomniała, skąd przypuszczenie, że tym białym stworem był Zwinkel i jakim cudem Panna go rozerwała na kawałki. No i czemu Dunn zasnął z mieczem w ręku. Ja będę zważał na niebezpieczeństwo, a Panna tymczasem opowie mi co nieco lub poszuka tych fragmentów o Wendigo, o których wspominałem chwilę temu – Powiedział Gerald, spokojnym tonem, patrząc w ciemny brzeg lasu.\nTymczasem Mendoza przestał mówić do siebie i ułożył się do snu. Był bardzo zdenerwowany i widać było, że trudno mu zasnąć.\n– Wie Pan doktorze – zaczęła Lana – nie jestem tu z wami przypadkiem. Miałam chronić misję i być świadkiem odkryć. Tymczasem widzieliśmy już dość strasznych rzeczy. Nigdy nie wierzyłam w te moce nadprzyrodzone. Gdyby nie to, że one wierzą chyba we mnie, to byśmy nigdy się nie spotkali… – opatulona ciepło kocami agentka uśmiechnęła się smutno, po czym podjęła coraz cichszym głosem – A jeśli chodzi o profesora Zwinkela, to… wszystko stało się dla mnie jasne w momencie kiedy zostawiłam was aby sprawdzić tajemniczy skowyt który tak przeraził Mendozę. W sumie większość rzeczy go teraz przeraża. Kiedy przemykałam się przez zarośla i hałdy śniegu, dostrzegłam polanę. Na polanie stał ktoś w stroju trapera. A nad nim monstrum, duży biały potwór, który was potem zaatakował. Traper stał w kręgu, jakimś dziwnym symbolu, w kręgu leżał też martwy pies… Między tym stworem a traperem toczyła się jakaś dziwna wojna w umysłach i chyba traper wygrał, ponieważ nagle wydał rozkaz potworowi. Do tej pory pamiętam jego złowieszcze słowa, powiedział: „Ich zabij, Jurgen! Ich”. Wtedy stwór rzucił się w waszym kierunku z niesamowitą szybkością. A ja za nim, licząc, że jeszcze zdążę wam na pomoc… – tutaj głos Lany ucichł już całkiem. Gerald popatrzył na nią i zobaczył, że agentka śpi.\nDunn chwile się powiercił starając znaleźć jak najwygodniejszą pozycję i otulić się ciepło kocem, słyszał jeszcze fragment rozmowy zanim zapadł w sen. Niespokojny ciężki sen.\nPozostawszy samemu na warcie, Gerald z nienaturalnym spokojem zaczął kopać płytki dołek saperką żeby zakopać resztki psa. Nie szło mu zupełnie, ziemia była zmarznięta a łopatkę ciężko było chwycić mając okaleczoną jedną dłoń. Wytarł za to kolbę winchestera uważając żeby się nie ubrudzić. Zwłoki Heinricha przykrył śniegiem i gałązkami.\nStarał się działać bardzo delikatnie, żeby się nie nadwerężyć – ale dzięki tym zajęciom udało mu się nie zasnąć na warcie. Miał już budzić Lanę na jej wartę, kiedy zobaczył, że Mendoza się przebudził. Traper wstał, poszedł w las się odlać, po czym wrócił i zaczął po ciemku grzebać w bagażach, w których były spakowane resztki prowiantu. Gerald zobaczył, jak wkłada kawałki sucharów i bekonu do ust, intensywnie je żując oraz do kieszeni kurtki.\n– Panie Mendoza – Gerald powiedział cicho ściskając mocniej karabin – Pan się gdzieś wybiera? Koszmary pana obudziły?\n– Idę stąd – powiedział traper z pełnymi ustami – Idę stąd, bo tu śmierć tylko. Źle się stało, że się na ten zarobek skusiłem. Ale zostawiam was, boście przeklęci. A mnie niech Bóg wspiera, to do ludzi dojdę i ocaleję. I pomoc dla was wezwę. Palcie ogień, żebyście nie zamarzli i żeby was było widać. – wstał i ruszył od obozowiska w kierunku, w którym pewnie się spodziewał Parkdale. Widać było, że jest rozedrgany emocjonalnie i że w jego decyzji jest więcej desperacji, niż racjonalnej kalkulacji.\n– Nigdzie pan nie pójdzie panie Mendoza – spokojnie i zimno odparł Gerlald. – Nie będę tolerował dezercji. A poza tym, naprawdę chce Pan sam iść teraz do lasu, gdy Bigwood przygotowuje kolejne niespodzianki? Było już wendigo, był martwy pies. Czy uważa Pan, że sam by przeżył takie spotkanie? Czy uważa Pan że Pana oszczędzi po Pana dezercji? A jeżeli to Pana nie przekonuje to mogę pana zapewnić że po dezercji Pana zabiję, nieważne czy w lesie czy w Parkdale. Nawet zza grobu jeżeli będzie trzeba – powiedział za odchodzącym.\n– To strzelaj. – powiedział Mendoza nie odwracając się i dalej szedł w las. Gerald wiedział, że fizycznie trapera nie zatrzyma. Zdawał sobie sprawę, że gdyby chciał strzelać, to w ciemności strzał wcale nie będzie łatwy jak mogłoby się pozornie wydawać, szczególnie, że miał skaleczoną dłoń. Wiedział też, że już za chwilę straci Mendozę z oczu i wtedy pozostanie tylko szukanie go rano po śladach. Albo pozostawienie samemu sobie i walka o własne przetrwanie.\nGdy Gerald widział plecy Mendozy przez muszkę, w jego głowie toczyła się walka. – Nie kurde, to nie są okopy, wojna się skończyła! Nie będę strzelał komuś w plecy! Gerald opuścił broń.\nMendoza zniknął między drzewami, przebierając szybko nogami po śniegu i unosząc z sobą dużą część wspólnych zapasów żywności a Gerald przypomniał sobie o tym, że miał obudzić Lanę na jej wartę.\nGerald potrząsnął ramieniem Lany – Proszę wstać panno Skylight!\nLana była strasznie zaspana, więc z trudem udało ją się dobudzić na jej wartę. Kiedy wreszcie się zebrała, zobaczyła że ciało Heinricha jest równo przykryte gałęziami a winchester ma odczyszczoną kolbę. Dunn spał drżąc z zimna i starając się jak najlepiej okryć. Nie widziała nigdzie Mendozy. Nad nią stał Gerald, który ją właśnie obudził.\nLana Przetarła oczy i usiadła. Nie wiedziała ile spała ani czy wspomnienia, które do niej wróciły, były tylko koszmarnym snem czy…. rzeczywistością.\n– Doktorze, ile spałam…? – spytała.\n– Została jeszcze godzina do świtu. Panno Skylight, prześpię się z dwie godziny i potem mam nadzieję ruszymy w dół. Gerald powoli ułożył się do snu przy ognisku, starając się oszczędzać zranioną dłoń. – Mendoza uciekł, chciałem mu przemówić do rozsądku, ale nie mnie nie posłuchał, jedyne co by skutecznie zatrzymało to strzał mu w plecy. Mam nadzieję, że nie będziecie mieli mi za złe, że tego nie zrobiłem. To jednak nie są okopy, a my jednak jesteśmy ludźmi. – dodał już leżąc.\nTo była długa noc. Długa, zła i pamiętna. Ale jak po nocy przychodzi świt, a po burzy spokój, tak i po tym nocnym koszmarze nastał ranek. Zaczynało już świtać, kiedy Lana znużona po nocnej warcie, obeszła cały obóz zbierając co cenniejsze porozrzucane przedmioty, jednocześnie patrząc na śpiących płytkim snem towarzyszy.\nPotem wzięła odrobinę śniegu przemyła twarz i ręce. Cała była pokiereszowana, niczym nie przypominała już tej Lany, która wyruszała nie tak dawno z Arkham. „Oczy są zwierciadłem duszy” pomyślała dotykając swojego oka „moja dusza istnieje już tylko w połowie…”\nLana otrząsnęła się z ponurych myśli. Teraz liczy się tylko przeżycie…\nSkylight zaczęła przepatrywać to co dało by się zjeść. Niewiele tego zostało… Zaczęła zagryzać suchary a potem poszła obudzić swoich towarzyszy. Promienie słoneczne niesione przez mroźne górskie powietrze przebiły się przez konary drzew i rozświetliły krajobraz po bitwie.\n– Wstawajcie Panowie. Musimy się dziś porządnie najeść. Ostatni posiłek. Zjedzmy tak ile się da. Będzie mniej do niesienia. A nasze ciała szybciej odzyskają siły. A jeśli będziemy mieli tu umrzeć to przynajmniej nie z głodu… – uśmiechnęła się smutno agentka do swoich, budzacych się i powracających z krainy Morfeusza, przyjaciół.\nBohaterowie mogli w świetle dnia rozejrzeć się po obozowisku. Dużo sprzętu wyprawy, którego nie dało się teraz – wobec braku muła i ciężkiego stanu wszystkich trzech pozostałych badaczy – zabrać z sobą, walało się wokół ogniska. Na śniegu były ślady krwi, spalenizny i śluzu. Kawałek dalej leżało ciało białej bestii. Widać było także oba kopczyki skrywające ciała Waltera i Heinricha. Brakowało także Mendozy i połowy żywności. Co gorsza, pozostałym przy życiu bohaterom naprawdę brakowało sił i być może czekało ich tutaj dłuższe obozowanie.\nDunn rozcierał skostniałe palce rozglądając się po tym czym co było nie tak dawno ich obozowiskiem. -Gdzie Mendoza? – spytał zaspany – gdzie polazł ten stary wariat? – Wstał powoli prostując się z grymasem bólu na twarzy. – Dobra to zjedzmy jak najwięcej i zróbmy sanie na bagaż, może uda nam się w ten sposób zabrać więcej z tego obozu, a z górki i po śniegu to powinno jakoś nam się udać.\nBohaterowie popatrzyli po obozie. Podjęli decyzję o wymarszu, która mogła im przynieść wybawienie, lub przyśpieszyć ich zgubę… Zjedli prawie całe pozostałe jedzenie, resztki spakowali do kieszeni. Mieliby więcej, gdyby Mendoza nie zabrał wspólnych zapasów. Mocny posiłek nie był zresztą głupią decyzją – byli dwa, trzy dni drogi od Parkdale i naprawdę potrzebowali energii, żeby przebyć tę drogę. Poza tym, im bliżej miasta, tym większa szansa, że spotkają kogoś, kto im pomoże.\nProblemem były bagaże. Rozsądek podpowiadał, że skoro są ranni i wycieńczeni, to najlepiej zabrać tylko jedzenie i wodę – bo niczego innego nie będą w stanie nieść. Tylko zostawić wszystko? Namiot? Koce i śpiwory? Ciężki aparat fotograficzny? Zestaw klisz, w tym także te naświetlone? Ciężką broń palną – dwa karabiny i rewolwer? Stalowy miecz? Księgi znalezione u Bigwooda? Notatki w tubach? Próbki tkanek stworów? Wszystko wydawało się potrzebne, choć każda jedna z tych rzeczy zmniejszała ich szansę na szybkie dotarcie do cywilizacji.\nCzuli się jak w kasynie, gdzie zaraz wynik rzutu kośćmi zdecyduje o zwycięstwie lub przegranej. Tylko że stawką nie były dolary. Stawką były teraz ich życia.\n– Ech – Dunn westchnął rozglądając się dookoła po obozie – dobra, trzeba się zastanowić, co i jak zabieramy – Obok niego leżały prowizoryczne nosze, które konstruował ostatnią godzinę. Dwa większe kije złożone w literę V splecione sznurem i mniejszymi gałęziami. Już leżał na nich namiot i koce. – Bierzemy dokumentację, klisze – mówił do siebie pakując po kolei wszystko – aparat zostaje, dziadostwo za ciężkie. Broń – pomacał miecz podwieszony u pasa jak by chciał upewnić się, że nadal tam jest – Co jeszcze Panowie? – schylił się próbując jak ciężki już pakunek przyjdzie im ciągnąć ze sobą.\n– Dunn, najważniejsze są koce, broń i jedzenie. Rewolwer mam przy sobie, bierzmy jedzenie i cos żebyśmy nie zamarzli nocą. Liga kazała nam dbać przede wszystkim o własne bezpieczeństwo. A zatem dowody i księgi które mamy możemy tu zostawić, jeśli to ma nam uratować życie… zawsze możemy je jakoś ukryć i kiedyś po nie wrócić.\n– Gerald kiwnął głową potwierdzająco, – Jeszcze leki – dodał, i zabrał się za przepakowywanie plecaka.\nKiedy bohaterowie, którzy podjęli decyzję, że zabierają tyle sprzętu, ile uciągną, pakowali tobołki na sporządzone przez Georga nosze, Lana zauważyła, że kopczyk gałęzi, którymi było przyłożone ciało Heinricha, poruszył się. Czyżby antykwariusz jednak żył? Tak się w sumie czasem zdarza, że samobójcza kula przejdzie przez czaszkę nie uszkadzając mózgu, a jedynie rozrywając tkanki twarzy czy łamiąc kości czaszki… Lana poczuła równocześnie nadzieję i obawę.\n– Widziałeś Dunn? – Lana trąciła Georga i odbezpieczyła rewolwer – Heinrich, niech spoczywa w pokoju, się poruszył… Niech to szlag!\n– Jak kurwa się poruszył? – Dunn momentalnie wysztywniał, mając jeszcze świeże wspomnienia ataku zombi psa nocą. Niech to tylko będzie złudzenie, prosił w myślach, nie mógł sobie wyobrazić walki z przyjacielem.\nGałęzie pokrywające ciało Heinricha poruszyły się ponownie. Wyraźnie. Nie mogło być mowy o złudzeniu.\n– Heinrich, przyjacielu, żyjesz! – krzyknęła Skylight, mierząc w kierunku kopca gałęzi i obchodząc go bokiem wystudiowanym, ostrożnym krokiem, jednocześnie pokazując Dunowi i Wilsonowi żeby zrobili to samo.\n– Nie żył, kiedy go tam układałem – powiedział Gerald z ponurą i zaciętą miną – nie miał pulsu i części mózgu.\nGeorge wcale nie czuł się dobrze z tym, co podpowiadała mu wyobraźnia. Ruszył powoli ze skwaszoną miną jak by szedł na skazanie. Dobył gladiusa i dzierżył go teraz dzielnie w dłoni powoli kierując się w stronę miejsca spoczynku ich przyjaciela. – A może po prostu stąd szybko pójdziemy, co? – rzucił z nadzieją w głosie do towarzyszy – bez zaglądania co tam się rusza.\nJakby na życzenie Georga przestało się ruszać. Jeszcze przed chwilą wyglądało na to, że Heinrich zaraz o własnych siłach wygrzebie się spod sterty gałęzi, które położył na nim nocą Gerald, ale teraz wszystko leżało spokojnie.\n– Hem.. – Dunn zatrzymał się w pół kroku – To co robimy? – znowu spytał z nadzieją w głosie – zbieramy rzeczy i wynosimy się stąd? Czy ktoś chce koniecznie tam zajrzeć? – wskazał kopczyk mieczem.\n– Zaraz wszyscy zwariujemy… Nie takie powinno być ostatnie pożegnanie, nie wiem jak wy ale bym spaliła ciało Hienricha, w sumie stos juz jest. Ty Dunn masz zdaje się zippo w kieszeni? – Lana nie miała już ochoty na nic – Dr. Wilson mamy coś na podpałkę…? Może książka? Podeszła z boku do miejsca prowizorycznego pochówku i odkopnęła na bok dużą gałąź. Pod spodem dostrzegła kawałek postrzępionej kurtki Heinricha, z materiałem na brzuchu rozerwanym i przesiąkniętym zamarzniętą krwią. Z brzucha wystawały czerwonawe, długie i cienkie macki, które się poruszały. Jedna z nich wystrzeliła w kierunku nogi agentki, jakby ją chciała pochwycić.\nGerlad pamiętał jak ułożył ciało. Bez słowa podszedł kopczyka gałęzi, zabierając po drodze saperkę i z rozmachem wbił jej ostrze tam gdzie powinna być głowa i szyja tego, co było kiedyś Heinrihem. Zgrzytnęło, ostra łopata uderzyła przez gałęzie o kości i zamarznięte ciało antykwariusza. Dobrze, że gałęzie zasłaniały ten widok…\nZanim ktokolwiek zdążył pomyśleć, Lana zdążyła wykonać błyskawiczny unik i jednocześnie z hukiem wypalić z rewolweru wprost do wijących się macek. Trzy wystrzały jeden po drugim – i trzy pudła, będące pewnie skutkiem zmęczenia, niewyspania, utraty oka i innych ran. Lana odskoczyła na tyle daleko, aby ocalić nogi. Ale nie Heinricha…\nGerald widząc macki odskoczył. W samą porę, bo kolejna macka i jego usiłowała zaatakować.\n– Ty skurwysynu – krzyknęła Lana wycofując sie krok za krokiem do tylu i jednocześnie prując z rewolweru do maszkary – Za to, co zrobiłeś Heinrichowi…!!!\nLana wystrzeliła ostatnie trzy naboje, tym razem z większą skutecznością. Żaden nie trafił w mackę, natomiast dwa wylądowały w brzuchu Heinricha, w którym gnieździło się ciało istoty. Tymczasem macki gwałtownie zaatakowały Lanę. Jedna śmignęła milimetry od jej uzbrojonej w rewolwer ręki, a druga mocno oplątała się wokół lewej nogi agentki i zaczęła ją ciągnąć w kierunku zwłok antykwariusza. Wyglądało na to, że dystans dwóch jardów bardzo szybko się zmniejszy, bo cienka, elastyczna macka napięła się i ciągnęła w dużą siła.\nDunn stał jak wryty patrząc na to, co się dzieje. Wszystko to jakoś szybko zaistniało, nawet nie zdążył zrobić kroku. Poczuł dreszcz przerażenia przebiegający po plecach na widok wijących się macek i cofnął się. Potrząsnął głowa – Nie! Nie będę się cofał! Zabiję to coś! ZABIJĘ! – i ruszył biegiem dzierżąc mocno miecz. Dopadł do macek i raz za razem ciał je nie zważając na leżące zwłoki przyjaciela – ZABIĆ! – tylko ta myśl pulsowała mu w skroniach.\nGerald krzyknąl – Dunn! odetnij mackę i uwolnij Lanę! I do tyłu! To chyba nie może się za bardzo przemieszczać! „To musi być jakiś pasożyt, tak jak tasiemiec ucieka z martwego ciała i będzie szukał nowego żywiciela! Zostawione samo sobie pewnie zdechnie” Przemknęło mu przez głowę.\nDunn zaczął machać mieczem jak oszalały. Ciachnął napiętą mackę, odcinając ją całkiem. Lana upadła w tył, gdy stwór przestał ją ciągnąć. Tymczasem George ciął mieczem jak oszalały – brzęczało ostrze, krzesząc iskry na kamieniach, szatkując gałęzie, wyrywając kawałki stwora z brzucha Heinricha. Aż nagle rozległ się głośniejszy brzdęk i ostrze gladiusa ukruszyło się, kilka cali poniżej rękojeści. Brzeszczot poleciał kilka jardów w powietrze a George z resztą miecza w ręce odskoczył od stwora.\nGerald złapał płonącą gałąź z ogniska i zrobił dwa kroki przygotowując się do osłaniania odwrotu towarzyszy.\nJednak, kiedy wszyscy się odsunęli od stwora, ten schował macki i choć gałęzie były porozrzucane, zwłoki Heinricha poharatane a brudny śnieg obozowiska splamiony kolejną ilością wydzielin, wszystko wyglądało spokojnie.\n– Zanim ruszymy dajcie się obejrzeć – Gerald oddychał głęboko i kiwnął głową w kierunku nogi Lany – nie wiemy jak ten pasożyt się rozmnaża, mam nadzieje ze na mackach nie było jakichś sporów czy jajeczek. Parę minut nas nie zbawi, a potem może wam uratować życie. Noga nie była zraniona, ale faktycznie mogła zostać pokryta nieznanym pasożytem lub jego jajeczkami. Niebezpieczeństwo były znaczne – wobec ogromnej ilości zadrapań, otarć i otwartych ran, które pokrywały ciała wszystkich członków ekspedycji. „Do dezynfekcji może być wyciąg antygrzybiczny na na spirytusie – chyba nam się przyda.” – pomyślał Gerald po czym poprzecierał narażone na ewentualne zakażenie ciała całej trójki, nawet Georga, który wyjątkowo się wyrywał – szczypało jak diabli!\n– A teraz wszyscy. Uwaga! Damy radę pociągnąć te sanie? Jeśli nie to musimy wyrzucać z nich to, co zbędne. Zresztą uważam, że nigdy nie należy przywiązywać się do rzeczy aż do śmierci – powiedziała Lana, nie wiedząc nawet jak jej słowa mogą okazać się prorocze. – A zatem ciągniemy. Raaazem…\nTrójka bohaterów złapała za prowizoryczne dyszle od sań, zaprała się i sanie powoli drgnęły.\n– Myślałam, że będzie gorzej. Widzę słońce. Ruszamy, jest nowy dzień…!\nI tak jak jeszcze parę chwil temu byli gotowi oddać swoje życia tylko za to, żeby nie zostawić przy życiu stwora gnieżdżącego się w trzewiach Heinricha, tak teraz ruszyli dzielnie w kierunku, w którym spodziewali się znaleźć ocalenie.\nCztery godziny później i zaledwie milę dalej Gerald zemdlał z wysiłku. George i Lana mieli potworne mroczki przed oczami i też ledwo stali na nogach. Temperatura spadła o dalszy stopień lub dwa a z nieba zaczął padać gęsty, biały puch. To już nie był lekki pierwszy śnieżek… Wyglądało na to, że do Oregonu zawitała prawdziwa zima.\nPo docuceniu dzielnego lekarza próbowali jeszcze iść, ale padający śnieg i brak sił uniemożliwiły im to. Nie pozostało nic innego, jak przeczekać śnieżycę i noc, a potem rano ruszyć w dalszą drogę. Teraz pożałowali, że nie zostali w poprzednim obozowisku, tam mieli pod ręką więcej sprzętu. Dojedli teraz ostatnie resztki jedzenia. Nie udało się rozpalić ognia – gałęzie, które wygrzebywali spod śniegu były całkiem mokre. Siedzieli więc odrętwiali, czekając na lepsze warunki pogodowe lub na śmierć.\nMała dziewczynka biegnie z białego domu w kierunku stajni. Człowiek, który na nią patrzy, trzyma za uzdę białego, nakrapianego w brązowe plamy konia i wesoło gwiżdże. „To upalne lato, dawno takiego nie było”, myśli. „Kiedy wreszcie spadnie odrobina deszczu. Jak tak dalej pójdzie to przyjdzie nam całą kukurydzę wyrzucić na spalenie. A dorodna ta kukurydza. Złota. Smacznie pachnie przy gotowaniu”.\nDziewczynka śmieje się. Uważaj – mówi człowiek, który na nią patrzy. Tato, tato odkryłam coś. Dziewczynka podbiega i pokazuje ornamentowaną skrzyneczkę. W drzwiach białego domu staje kobieta. Kiedy wreszcie spadnie kropla deszczu? Nigdy nie wyjmuj tej skrzynki bez potrzeby. Zobacz. – Człowiek, który na nią patrzył, otwiera wieczko. Rewolwer. Nigdy nie sięgaj po taką rzecz bez potrzeby.\nTętent kopyt. Biały, nakrapiany w brązowe plamy koń zaczyna się rwać zaniepokojony. Skylight, jesteś złodzieju. Gdzie moja forsa? Jest susza. Niech spadnie choć kropla deszczu. Choć kropla deszczu. Nic z tego, mam tu papier na ciebie. Od tej pory to wszystko będzie moje. Kobieta, która stoi w drzwiach białego domu krzyczy. Wynoś się stąd i zostaw nas w spokoju. To wszystko moje. Za późno. Nie za późno. Klik. Strzał. Człowiek, który na nią patrzył, pada na ziemię. Jest upał. Ziemia barwi się na czerwono. Dziewczynka chwyta rewolwer. Klik. Strzał. Tamten spada ze swojego wierzchowca. Lana, córko, mówi człowiek, który na nią patrzył, widząc, że dziewczynka trzyma w ręku dymiący rewolwer. Powietrze jest tak gorące, że wszystko się rozmywa. Huk grzmotu. Idzie burza. Kropla deszczu. Chociaż kropla deszczu. Piękne oczy dziewczynki napełniają się łzami. Kroplami deszczu.\nGerald ponownie brnął omalże na czworakach przez błoto, uginając się pod ciężarem.\n– Frank damy radę, nie poddawaj się, szeptał. Powoli zbliżał się do zasieków, starając się trzymać tej samej drogi, jaką się wykradł na pole niczyje.\nNa szczęście Frank jeszcze żył, kiedy do niego dotarł. Pasek zaciśnięty na ramieniu powstrzymał krwawienie, ale nie było już z nim żadnego kontaktu. – Musieliśmy się wycofać Frank, wiesz przecież wleźliśmy prosto pod szkopski KM, Ale wróciłem po ciebie, wszystko będzie dobrze. Gerald szeptał nie troszcząc się czy ktoś go w ogóle słyszy. Jeszcze parę minut Frank, jeszcze chwila.\nNagle ciało kolegi zsunęło się z jego pleców. Tak dziwnie, jakby o coś zahaczyło. Gerald zerknął za siebie zdziwiony, nie dotarli jeszcze do zasieków, drzew czy krzaków tez tu dawno nie było.\nCiało żołnierza powoli cal po calu przesuwało się w tył. Gerald intensywnie wpatrywał się w ciemność. Zobaczył ciemny przedmiot na tle jaśniejszej nogawki munduru obejmujący nogę franka, jakby rękę… Ale tu nie mogło być nikogo!\nZęby szczękały jak kastaniety w rękach młodej hiszpanki. George otulony kocem i ramionami siedział patrząc jak zahipnotyzowany w padający śnieg. Powoli opuszczała go świadomość. Odgłosy stały się jakieś odległe, przytłumione. Było mu już tak zimno ze przestał cokolwiek odczuwać.\nGeorge! Chodź do mnie! – usłyszał – Chodź! Jest bezpiecznie! – Ronald wołał do niego z środka stawu. Pierwsze dni wiosny i promienie słońca grzały tak przyjemnie w policzki. Lód okrywający staw przy 4th avenue pokrył się już cieniutka warstwą wody ulegając wiosennemu słońcu. Jak by na potwierdzenie swoich słów Rony podskoczył dwa razy niepewnie. Chodź do mnie Gorgy! – zawołał – po czym tupnął obcasem porządnie w lód, który odpowiedział z pomrukiem trzaskając gdzieś z boku. George stał na samej krawędzi stawu patrząc na brata jak ten ślizga się rozbryzgując wodę pod butami. Starszy brat zawsze był dla niego wzorem, a te 4 lata które ich dzieliły nigdy nie były przeszkodą we wspólnej zabawie. Teraz stał z boku bojąc się wejść na kruchy lód. Powoli przebierał nogami w miejscu a Ronald ośmielony wcześniejszymi próbami brał coraz większy rozpęd przed każdą kolejna jazdą na butach. Głośny trzask lodu niczym kłapnięcie zębów potwora wyrwał Georga z zamyślenia. Brat zniknął pod szklaną warstwą lodu. Chciał ruszyć, biec, pomóc mu ale nogi stały jak wryte i tylko patrzył w puste już jezioro. Biec po pomoc! Szybciej! Ale nie mógł zrobić kroku. Oczy napłynęły mu łzami. Dlaczego nie mogę się ruszyć?!\nZ dołu słyszał szloch matki i uspokajające słowa ojca. Siedział w pokoju brata, słońce za oknem nie świeciło już tak wesoło jak kilka dni temu. Patrzył tępym wzrokiem po półkach z nagrodami które Ron miał z małej ligi baseballa. Palce pobielały aż od siły z jaką ściskał w dłoniach piłkę. Piłkę, którą dostał od brata kilka dni temu – jego pierwsza własna piłka i rękawica.\nŁzy powoli zamarzały na policzkach.\nLana nieludzkim wysiłkiem próbowała podnieść powiekę. Czuła, że leży pomiędzy Gerardem a Georgem. Oni chyba nie oddychali. Nie żyli. Lana chciała walczyć. Już nie miała siły walczyć. „Już po meczu George” pomyślała „Ostatnia bitwa doktorze, każdy z nas przegrał ją ze słabością ciała. Był to dla mnie zaszczyt Panowie”. Korony drzew zawirowały nad jej głową, kiedy jej myśli zmroził lód i Agent Specjalny FBI Lana Skylight odpłynęła w niebyt.\n« Apokalipsa w Londynie Conan BRP odc. 41 – Jak Rhodd został Rhoddesią »\nsunmaster, on 12 Luty, 2013 at 0:29 said:\nPrzygoda do Cthulhu , to sa i mackowate stwory. Mistrzu Gry najbardziej jestem ciekav epilogu do tej dramatycznej przygody. A swoja droga masa czytania. Tak sie zastanawiam ile to jest w przeliczeniu na strony maszynopisu…. 🙂 daje podwojnego lajka


Sport » Aktualności » MŚ w Falun: Stoch i Żyła bez medalu. Freund mistrzem świata na K-120\nTagi: Mistrzostwa Świata Skoki Narciarskie Kamil Stoch Piotr Żyła Severin Freund\nSeverin Freund został mistrzem świata na dużej skoczni w szwedzkim Falun. Niemiec swój życiowy sukces przypieczętował rekordem skoczni – zmierzono mu odległość 135,5 metra. Srebrny medal wywalczył Gregor Schlierenzauer, natomiast brąz Rune Velta. Kamil Stoch tym samym nie zdołał obronić tytułu, a konkurs zakończył na 12. pozycji. Lepiej od niego zaprezentował się z naszych skoczków Piotr Żyła, który zajął dziewiąte miejsce. W drugiej serii oglądaliśmy także Klemensa Murańkę i Dawida Kubackiego – kolejko zajęli 20. i 29. miejsce.\nJuż po pierwszej serii było wiadomo, że Polacy nie będą liczyli się w walce o medale. Najbardziej rzecz jasna wszyscy byli rozczarowani postawą Stocha, który w ostatnim czasie prezentował dobrą formę, lecz na mistrzostwach świata w Falun, gdzieś ją zagubił. Szansa na medal pozostaje jeszcze w zawodach drużynowych.\nStoch w czołówce po dwóch seriach MŚ w lotach narciarskich\nDo góry // Sport » Aktualności » MŚ w Falun: Stoch i Żyła bez medalu. Freund mistrzem świata na K-120


Wieszak łazienkowy LEMI, Customform - Meble - sklep meble.pl\nGrupa cenowa: +17,00 PLN\nUwielbiasz minimalistyczne meble? A meble loftowe? Chcesz urządzić swoją łazienkę nie tylko prosto, ale i stylowo? Wypróbuj nasz wieszak łazienkowy LEMI BATH! Przypomina nieco drabinkę, ale jest bardziej nonszalancki. Cienkie, niemal jak narysowane krawędzie, lekko podpierają ścianę. Odznaczają się na jej tle, ale nie zaburzają harmonii. Wieszak LEMI BATH, jak przystało na najlepsze designerskie meble, jest funkcjonalny i uniwersalny – zawiesisz na nim, co tylko zechcesz. Mogą być to ręczniki, ale również wieszak na ubrania, szczotka do kąpieli oraz inne praktyczne przedmioty.\nWieszak LEMI BATH mierzy sobie aż 180 cm wysokości, co zapewnia odpowiednią przestrzeń dla ręczników, które nie będą na siebie nachodziły, a co za tym idzie – szybko pozbędą się wilgoci. Szerokość wieszaka to 80 cm. Mebel odstaje od ściany około 40 cm. Nie zawiera elementów montażowych, należy dobrać je samodzielnie do ściany. Należy nie narażać go na bezpośrednie działanie wody lub innych cieczy. Możesz wybrać własny kolor, korzystając z palety RAL.\nDesignerskie meble do łazienki – nie tylko styl się liczy! Dlaczego wieszak LEMI BATH jest wyjątkowy? Bo nie ogranicza się do pojedynczej roli. Meble minimalistyczne CustomForm są wielofunkcyjne. Wieszak łazienkowy świetnie sprawdzi się nie tylko w łazience, ale i w korytarzu czy w pokoju. Przypomina meble loftowe, więc nada się również do industrialnych aranżacji.\nTemat: Wieszak łazienkowy LEMI


Jeśli masz dość słuchania o Panu Bogu…\nCo znaczy „narodzić na nowo”? - dziwił się faryzeusz Nikodem, kiedy pod osłoną nocy przyszedł do Jezusa ze swoimi pytaniami. Tym, którym podobnie jak jemu marzy się inne, nowe życie, Szkoła Nowej Ewangelizacji Diecezji Siedleckiej proponuje kursy, które ruszają po wakacyjnej przerwie.\nJuż nigdy więcej nie powiem tego, co tak lubiłam powtarzać: „Że nie dostałam w życiu nic za darmo, że wszystko, co mam, to dzięki ciężkiej pracy”. Dostałam życie! A w gratisie do tego dostałam zbawienie - Dorota 46 lat. To było niesamowite, gdy usłyszałam, że Bóg mnie kocha pomimo tego, iż odwróciłam się kiedyś od Niego. Doświadczyłam oczyszczenia, gdy Duch Święty przypomniał mi grzechy, z których przez 22 lata się nie spowiadałam, gdyż nie miałam potrzeby i rozumienia spowiedzi.\nChcę teraz iść drogą z Jezusem - z moimi troskami, moim bólem, moimi lękami, ale już nie sama. Teraz Jezus jest ze mną i mnie prowadzi. Dziś dziękuję za wszystko, bo wiem, że nawet z chorób w rodzinie i z mojego rozwodu Bóg wyprowadził dobro. Dzięki temu jestem dziś tutaj, pragnę być i dalej iść z Jezusem” - Martyna 37.\nTo fragmenty dwóch świadectw z kursu „Nowe Życie”, który swoje powodzenie zawdzięcza niekonwencjonalnym i zaskakującym formom przekazu, przez co stanowi obecnie jedną z najpopularniejszych form rekolekcji. Co takiego mają one w sobie, że przyciągają coraz więcej osób? Czy rzeczywiście w ciągu kilku dni można zmienić swoje życie?\n- To podstawowy i pierwszy kurs we wszystkich SNE. Przez dwa lata swego istnienia siedlecka szkoła zorganizowała już kilkanaście jego edycji w Siedlcach i innych miastach diecezji - mówi ks. dr Tomasz Bieliński, dyrektor siedleckiej SNE. - Treścią „Nowego Życia”, jak sugeruje już sama nazwa, jest prawda o tym, że człowiek został zaproszony do nawiązania takiej relacji z Panem Jezusem, naszym osobistym Zbawicielem, dzięki której będzie mógł doświadczyć przemieniającej mocy, jaka nada sens życiu - wyjaśnia.\nRekolekcje te są adresowane zarówno do osób, które mają dość teorii o Panu Bogu, a chcą wreszcie doświadczyć, że On żyje i działa tu i teraz, a także do tych, które nie wierzą, iż jest to w ogóle możliwe, a jednak próbują nadać sens swojemu życiu. Kurs przeznaczony jest też dla tych, którzy na skutek codziennego zabiegania stracili poczucie bliskości Boga. Skierowany jest również do osób systematycznie chodzących do kościoła, a jednak zadających sobie pytanie: „Dlaczego to, co dzieje się w kościele, mnie nudzi; dlaczego liturgia do mnie nie przemawia?”. Wreszcie do tych, którzy uważają się za dobrych katolików, bo regularnie chodzą do kościoła, a jednak czynią to bardziej ze względu na tradycję czy opinię innych. Jak podkreśla ks. Tomasz, kurs może pomóc odkryć im nieznaną dotąd relację nie tylko z Kościołem jako instytucją czy liturgią jako celebracją pamiątki po Jezusie, ale przede wszystkim doświadczyć rzeczywistego wewnętrznego spotkania ze zmartwychwstałym Panem, który działa i zbawia. - Ja to przeżyłem, mając 21 lat - wyznaje kapłan.\nSpotkanie na poziomie serca\n- Jako praktykujący katolik i realizujący drogę powołania kleryk sądziłem, że znam Boga całkiem dobrze. Najpierw uczyłem się o Nim na katechezie. Ponieważ starłem się być Mu posłuszny, wstąpiłem do seminarium. Jako kleryk często pościłem i bardzo dobrze zdawałem egzaminy. Jednak kiedy po trzecim roku studiów, tj. w 1991 r., pojechałem do Jarocina z zamiarem ewangelizowania na festiwalu muzyki rockowej, ja - kleryk mający w głowie tyle mądrości z filozofii i teologii spotkałem ludzi, którzy opowiadali o Jezusie tak, jakby przed chwilą zjedli z Nim kolację - opowiada kapłan, dodając, że choć poznał na swojej drodze wielu mądrych księży, którzy mówili porywające kazania, to jednak w słowach i świadectwie życia młodych ludzi z grupy ewangelizacyjnej, do jakiej dołączył, było coś wyjątkowego. - Ich relacja z Jezusem była tak oczywista i żywa, że miałem wrażenie, iż znalazłem się w środku Ewangelii, a Pan „kręci się” tuż obok mnie. Na moich oczach działy się wielkie rzeczy, o których dotąd czytałem jedynie w Piśmie Świętym. Po pewnym czasie zrozumiałem, że spłynęła na mnie łaska. Doświadczyłem Boga na poziomie serca. Dało to początek nowemu spojrzeniu: na samego siebie, na Boga, na mój grzech i zbawienie w Jezusie Chrystusie, na Kościół, rolę Biblii, na bliźniego oraz misję Maryi w planie zbawienia. A wewnętrzna siła, która jeszcze bardziej zaczęła mnie ciągnąć ku Bogu, sprawiła, iż z serca i głowy zniknęły słowa: muszę pościć, powinienem chodzić do kościoła, mam być dobrym księdzem. Zastąpiły je sformułowania: pragnę spotkania z Jezusem, pragnę wypełnić Jego wolę, chcę Go słuchać - podkreśla dyrektor siedleckiej SNE, dodając, iż pragnienie odnowy znajduje się w sercu każdego człowieka. Przypomina również, że kiedy Ewangelia od wieków zachęca: „Nawracajcie się”, co należy rozumieć jako przemienianie myślenia, odnawianie umysłu, świat daje nam jedynie substytuty. - Budowane są ośrodki SPA oraz kliniki zdrowia, powstają coraz lepsze kosmetyki i pomysły na podniesienie jakości życia oraz kondycji ciała. Czy to jest złe? Niekoniecznie. Ale warto pamiętać, iż taka odnowa nie zastąpi odnowy ducha, bo w sercu człowieka zawsze będzie tęsknota za czymś więcej. Z takim duchowym SPA przychodzi nam Ewangelia. Trzeba się jednak na to pragnienie otworzyć. „Nowe Życie” nam w tym pomoże - zapewnia ks. Tomasz.\nKosz pełen prezentów\nJak wygląda kurs? Zasada jest taka, że organizatorzy nie zdradzają szczegółów, by nie popsuć elementu zaskoczenia tym, którzy w takich rekolekcjach jeszcze nie uczestniczyli. Przekonują jednak, iż kurs jest niczym kosz pełen prezentów, z którego czerpie się pełnymi garściami. - „Nowe Życie” ma w sobie mnóstwo niespodzianek, co sprawia, że uczestnicy przeżywają miłe zaskoczenie. Prowadzący kurs stosują różnego rodzaju zabiegi dydaktyczne. Może to u niektórych budzić pewne obawy. Jednak metody te nie stawiają nikogo w sytuacji zażenowania. Metody ewangelizatorów absolutnie nie polegają na wywoływaniu uczestników do tablicy i zmuszaniu ich do wyznań czy zwierzeń - tłumaczy ks. Tomasz.\nCzego w takim razie należy się spodziewać? Serii konferencji podanych w bardzo oryginalny i ciekawy sposób. - Śmiem twierdzić, że gdybyśmy takie metody stosowali na lekcjach religii w szkole to, mówiąc kolokwialnie, uczniowie waliliby drzwiami i oknami - twierdzi ks. Bieliński, zapewniając, iż na kursie dobrze czują się zarówno osoby nastoletnie (warunkiem jest bierzmowanie), jak i w wieku emerytalnym - najstarsza uczestniczka miała ponad 75 lat. „Nowe Życie” jest dla mężczyzn, kobiet, małżonków, rozwiedzionych, dla młodych z ruchów kościelnych i tych, którzy określają siebie zbuntowanymi lub poszukującymi. To także kurs dla księży i osób konsekrowanych.\nRekolekcje prowadzone są przez księdza i zespół złożony z osób świeckich. Można zatem śmiało powiedzieć, że „Nowe Życie” to świadectwo zwykłych ludzi, którzy doświadczyli kiedyś przemieniającego spotkania z Bogiem, a teraz dzielą się osobistym doświadczeniem nowego życia w Jego realnej bliskości.\nCzy należy się do niego jakoś przygotować? - Jedynym przygotowaniem powinno być pragnienie doświadczenia nowego spotkania z Jezusem Chrystusem. To wystarczy - podpowiada kapłan.\nGłosić! Ale jak?\nNatomiast pod koniec października SNE zaprasza na kurs „Świadectwo”. Jest on skierowany do wszystkich, którzy przeżyli spotkanie z żywym Jezusem i chcą o tym mówić, lecz czują blokadę lub brakuje im umiejętności wyrażania myśli, by o tym opowiadać. Kurs ten da narzędzia i podpowie, jak głosić świadectwo o swoim doświadczeniu Pana w gronie rodzinnym, miejscu pracy, na dworcu, w autobusie. Nauczy, jak przełamać lęk i rozpoznać sytuację, w której Jezus pragnie, byśmy opowiedzieli o niezwykłym spotkaniu z Nim, a także jak zrobić to , by nie było nudno, rozwlekle, a w centrum opowieści nie znalazły się słowa o swoim sukcesie przemiany życia, ale Chrystus i podziw dla Jego miłości. - Kurs ten to swego rodzaju warsztaty, które zaczynają się od prostych rad prowadzących na temat wystąpień publicznych. Uczestnicy dowiedzą się też, że nie chodzi o to, by mówić zawsze i wszędzie, lecz żyć tak, by to inni pytali nas o Boga - zaznacza dyrektor siedleckiej SNE. - Zapraszamy wszystkich, którzy chcieliby zdobyć odwagę mówienia, a także tych, którzy już ją mają, ale czują, iż trzeba poprawić coś w treści. Mile widziane są również osoby chcące wesprzeć posługą księży misjonarzy podczas parafialnych misji ewangelizacyjnych, jakie jesienią 2018 r. rozpoczną się w diecezji siedleckiej. Zamysłem bp. Kazimierza Gurdy jest bowiem, by w te rekolekcje włączyło się jak najwięcej świeckich - mówi ks. T. Bieliński.\nKurs „Nowe Życie” odbędzie się w gmachu Katolickiego Zespołu Edukacyjnego przy ul. Sokołowskiej 172 w Siedlcach. Rozpocznie się on w piątek 13 października, o 17.30, a zakończy w niedzielę 15 października, ok. 14.00. Koszt uczestnictwa (140 zł) obejmuje obiad i kolację w sobotę oraz obiad w niedzielę, a także materiały dydaktyczne i nieograniczony dostęp do zasobów kawiarenki przez cały czas trwania kursu. Organizatorzy nie zapewniają noclegu uczestnikom spoza Siedlec, ale gwarantują opiekę nad dziećmi w trakcie konferencji. Deklarują też pomoc finansową dla osób mających problem z pokryciem całości kosztu kursu. Zgłoszenia przyjmuje Maria Chromińska pod nr. tel. 507-071-642.\nNatomiast kurs „Świadectwo” zaplanowano na ostatni weekend października. Szczegóły będą dostępne na stronie internetowej: sne.siedlce.pl.


Monitory VA w nowej odsłonie – VW2230H i VW2430H – MOBO.pl\nFirma BenQ oferuje już w Polsce kolejne monitory z serii VW LED z panelami LCD – VA (Vertical Allignment) – modele VW2230H i VW2430H. Nowa linia obejmuje modele z panelami Full HD o proporcjach obrazu 16:9 i przekątnych obrazu 22 cale – model VW2230H oraz 24 cale – model VW2430H. Z szerokimi kątami widoczności obrazu 178 / 178 stopni, kontrastem 5 000:1 (kontrast dynamiczny 20 000 000:1) oraz jasność 250cd/m2, wbudowaną technologią Senseye® Human Vision, która zapewnia pełniejszy, ostry i bogaty w detale obraz, także w ciemnych scenach. Wbudowane sześć ustawień dla najczęściej spotykanych aplikacji tj.: Gry, Film, sRGB, Standard, Zdjęcia i Eco, pozwalają użytkownikowi na szybkie dostosowanie parametrów obrazu do aktualnych potrzeb. Gniazda jakie oferują monitory to: DVI-D, D-Sub, HDMI 1.3, gniazdo słuchawek.\nSeria monitorów VW została zaprojektowana dla konsumentów o wysokich wymaganiach pod względem estetyki, jak również możliwości i parametrów technicznych. Obudowa monitorów nawiązuje do nagrodzonego projektu obudowy (2010 iF Design Award) wykorzystującymi motyw złotego pierścienia jako podstawy monitora, z ładnymi zaokrągleniami i nowatorską linią stylistyczną.\nPanele z technologią VA (Veritac Alligment), oferują lepsze odwzorowanie barw, mają ultra wysoki kontrast, znacznie lepsze jest wyświetlanie czerni tzw. zero bright dot (ZBD) i zdolność do zminimalizowanie efektu utraty jasności przez panel. Wyświetlanie głębokiej czerni oznacza, że matryce VA charakteryzują się lepszym kontrastem, lepszą reprodukcją detali obrazu w scenach filmowych o ciemnych kolorach. Panele VA, są również znane z szerokich kątów widzenia obrazu (178/178 stopni) w porównaniu do tradycyjnych TN (Twisted Nematic) co w praktyce oznacza większą wygodę oraz możliwość jednocześnie większej liczby osób oglądających obraz z ostrego kąta w stosunku do ekranu.\nMonitor jest dostępny w Polsce w cenie VW2230H – 589 zł z VAT oraz VW2430H – 795 zł z VAT. Gwarancja 36 miesięcy w systemie door-to-door.\nParametry VW2230H http://www.benq.eu/product/monitor/VW2230H/specifications\nParametry VW2430H http://www.benq.eu/product/monitor/VW2430H/specifications\n← Acer Aspire V5 z ekranem dotykowym\nASUS ROG G46VW – 14-calowy notebook dla graczy →


Papierowy Motyl: Szczere wyznania najdłużej zapadają w pamięć.\nJeśli widzisz w księgarni kryminał, historię miłosną i poradnik – co wybierzesz?\nZawsze kryminał! Któż nie lubi niczym detektyw odkrywać, kto jest prawdziwym mordercą?! Jakaż satysfakcja później, że udało się podążać za myślą autora kryminału i odkryć prawdę, zanim jeszcze autor wyłożył karty na stół.\nCo najbardziej cię pociąga w książkach, a co denerwuje?\nNie lubię historii w stylu „Bridget Jones”. Przerażająco dużo jest tego typu książek, jakby już nic nie można było wymyślić innego! Kopiowanie pomysłów, które się już kiedyś sprzedały jest pójściem po najmniejszej linii oporu, że już nie wspomnę o książkach celebrytów, które sprzedają się tylko nazwiskiem, a nie wnoszą nowej jakości. Wszystkie tego typu książki omijam szerokim łukiem.\nW radiu dużo mówisz o książkach, co najchętniej promujesz, co cię przekonuje w książce, że chcesz o niej opowiedzieć i polecić słuchaczom?\nAutentyczni bohaterowie zawsze działają na mnie jak magnes. Historie przez życie pisane i szczere wyznania najdłużej zapadają w pamięć. Autobiografie charyzmatycznych osobowości, odsłaniające ich prawdziwe, skrywane przez lata oblicze. Kocham też książki przygodowe, z podróżami w czasie i przestrzeni, do odległych krajów i urokliwych zakątków.\nJakie widzisz tendencje w polskiej literaturze, dokąd zmierza?\nJest tendencja pisania poradników na każdy temat, książek podpowiadających jak powinniśmy żyć. Prawdopodobnie sprzedają się dobrze i dlatego wciąż powstają nowe typu „100 pomysłów na…” czy „Jak zostać kimś tam..”, czy „Jak sobie poradzić z…..”. Mnóstwo tego typu książek przeszło przez moje ręce, ale czy którąś z tych rad zastosowałam w życiu?...Trudno powiedzieć :D\nCzy poznając historię, która cię zachwyca idziesz dalej, szukasz opowieści o pisarzu, o jego życiu, docierasz do ciekawostek z jego biografii?\nSzukam innych książek tego autora.\nKtórego z polskich klasyków zaprosiłabyś do radia i o co byś go zapytała?\nZ Gabrielą Zapolską chętnie porozmawiałabym o podwójnej moralności i zapytała, dlaczego nie przepadała za mężczyznami.\nRozmawiała Marika Krajniewska.\nAutor: Papierowy Motyl o 08:16:00


Jak przechowywać zegarki? | Przestrzeń Wiedzy\nJak przechowywać zegarki?\nPatenty na eleganckie i praktyczne przechowywanie\nZegarek to coraz częściej istotny element stylizacji. Zatem, aby stworzyć w pełni spójny look nie możemy sobie pozwolić na posiadanie, tylko jednego tego typu gadżetu. Problem pojawia się w momencie, gdy nasza kolekcja ma już taki rozmiar, że nie łatwo ją przechowywać. Sprawdźmy, jakie są najlepsze patenty na przechowywanie zegarków.\nJest to najbardziej oczywiste rozwiązanie, ale przy odrobinie kreatywności może być również designerskie. Świetnym pomysłem będzie pudełko z szybą, która ułatwi nam bezpieczne eksponowanie naszych gadżetów. Korzystając z tej metody, warto zadbać też o odpowiednie wypełnienie. Zegarki świetnie wyglądają na specjalnie przeznaczonych do tego poduszeczkach, ale co sprytniejsi kolekcjonerzy potrafią w tym celu wykorzystać choćby zwykłe skarpetki. Efekt jest podobny, a na pewno bardziej oszczędny. Na rynku istnieją oczywiście gotowe już do użycia pudełka z wypełnieniami, ale czasem warto popuścić wodze wyobraźni, by stworzyć coś unikatowego i szytego tylko na naszą miarę. Świetnym rozwiązaniem będą też stojaki na zegarki.\nStojaki kobiety najczęściej wykorzystują do przechowywania własnej biżuterii. Sposób ten szczególnie sprzyja ekspozycji bransoletek. Ale skoro sprawdza się w tej kwestii, to nie da się ukryć, że będzie też świetnym rozwiązaniem do wyeksponowania naszej kolekcji zegarków. Warto podkreślić, że będzie to również najlepszy patent do zabezpieczenia gadżetów dla najmłodszych. Zegarki dla dzieci mają do siebie to, że często trafiają do kosza z zabawkami i w rezultacie znikają bez śladu. Umieszczone na stojaku na pewno będą bezpieczne i dostępne do użycia w każdym momencie.\nTo już rozwiązanie dla tych najbardziej wymagających, którzy w zegarki inwestują ogromne kwoty. Rotomaty to urządzenia, które dbają o naszą kolekcję nawet wtedy, gdy nie używamy jej przez dłuższy czas. Dzięki specjalnemu mechanizmowi ciągłych obrotów zegarki są zachowane w idealnej kondycji.


Francesc Cambo 13-15, Lloret de Mar, Hiszpania\nBolero Park Apartament oferuje niedrogi pobyt w Lloret de Mar.\nJest położony 1 km od centrum Lloret de Mar i znany z Can Comadran, Plaża Lloret i Plaża Fenals.\nJardi Botanic Marimurtra jest w 3.9 km, a El Convent De Blanes w 3.9 km od obiektu.\nGoście mogą dostać się do Bolero Park Apartament samochodem z lotniska Girona w ciągu 25 minut.\nBolonia Hotel - Una: stronie internetowej;\nRimini Hotel - John: stronie internetowej;\nStuttgart Hotel - Mercure Gerlingen: stronie internetowej;\nPlaya del Inglés Hotel - Abora Catarina By Lopesan: stronie internetowej;\nSalou Hotel - Cala Font: stronie internetowej;\nRimini Hotel - Ausonia: stronie internetowej;\nSalzburg Hotel - Neutor Betriebs Gmbh: stronie internetowej;\nSalou Hotel - H Top Molinos Park: stronie internetowej;\nPlaya del Inglés Hotel - Caserio: stronie internetowej;\nSeul Hotel - Airport Gimpo: stronie internetowej;\nSalou Hotel - Best Cap: stronie internetowej;\nSalou Hotel - Santa Monica Playa: stronie internetowej;\nPlaya del Inglés Hotel - Labranda Playa Bonita: stronie internetowej;\nRimini Hotel - National: stronie internetowej;\nOslo Hotel - The Thief: stronie internetowej;\nBangkok Ośrodek wypoczynkowy - Chillax: stronie internetowej;\nPlaya del Inglés Hotel - Beverly Park: stronie internetowej;\nBangkok Hostel - Petit Hostel: stronie internetowej;\nBolonia Hotel - Airport: stronie internetowej;\nRimini Hotel - Merkury: stronie internetowej;\nBangkok Hotel - Amari Watergate: stronie internetowej;\nRimini Hotel - Ambasciatori: stronie internetowej;\nBangkok Hotel - Twin Towers: stronie internetowej;\nGenua Hotel - Sweet: stronie internetowej;\nSeul Hostel - Kpop -: stronie internetowej;\nSeul Hotel - Rodeo: stronie internetowej;\nBrugia Nocleg ze śniadaniem - Lappersfort: stronie internetowej;\nBilbao Hotel - Occidental: stronie internetowej;\nSalou Hotel - Cataluna: stronie internetowej;\nGenua Nocleg ze śniadaniem - Azzurra - Accomodations: stronie internetowej;\nSeul Hotel - Br. Hongdae: stronie internetowej;\nBolonia Nocleg ze śniadaniem - A Casa Vittoria: stronie internetowej;\nBolonia Hotel - Le Stanze - Appartamento: stronie internetowej;\nSeul Hotel - Samsung Bed Station: stronie internetowej;\nStuttgart Hotel - Feuerbacher Hof: stronie internetowej;\nStuttgart Hotel - El Camino: stronie internetowej;\nBolonia Nocleg ze śniadaniem - Beverara: stronie internetowej;\nHavana Hotel - El Bosque: stronie internetowej;\nSalzburg Hotel - Das Grune Zur Post: stronie internetowej;\nBrugia Nocleg ze śniadaniem - Camelias: stronie internetowej;


Blender | Madeleineironique\nBlender, o którym mowa- nie ma nic wspólnego z akcesoriami kuchennymi. Więc powstaje pytanie: cóż to takiego? Zwykle używa się go przy rysowaniu kredkami, ale ja stosuję go do swoich ołówkowych portretów. Blender to nic innego, jak bezbarwna kredka/ołówek, która dzięki swojej miękkości pozwala połączyć ze sobą kilka odcieni szarości ołówka. Efekt? Cienie płynnie przechodzą jeden w drugi. Chociaż teoretycznie może się wydawać, że blender rozmazuje tak samo, jak wiszer, to w praktyce jest zupełnie inaczej. Tak naprawdę, to blender łączy barwy i cienie, a wiszer je rozmazuje i jeśli coś łączy, to zwykle przez przypadek. Jeśli jesteście ciekawi efektów, to sprawcie sobie taki blender, cenowo nie jest tragicznie, bo jeden firmy Derwent kosztuje od 3 do 4zł i wystarcza na bardzo długo.\nJeśli o mnie chodzi, to po blender sięgam sporadycznie. Gdy chcę połączyć cienie, zwykle używam do tego burnishera. Spotkałam się z różnymi opiniami co do tych dwóch narzędzi; niektórzy uważają, że to dwa zupełnie inne akcesoria. Ja jednak polegam na własnym doświadczeniu i podtrzymuję, że blender i burnisher działają bardzo podobnie, z tą jednak różnicą, że burnisher nadaje efekt połysku, a blender nie; burnisher mniej dobrze radzi sobie z łączeniem i zmiękczaniem cieni (ale jednak sobie radzi!), natomiast blender robi to niemal doskonale.\nJako przykład zastosowania blendera bardzo delikatnie, zamieszczam portret Mateusza. Gdzie dokładnie szukać tych zmiękczonych i połączonych blenderem cieni? W okolicach oczu i ust.\nAutor: Madeleineironique o 11:28 PM


Opowieść o ciężarze przeszłości – „Od jednego Lucypera” Anny Dziewit-Meller (RECENZJA) – Kulturatka.pl – wydarzenia kulturalne w Krakowie\nW swojej powieści Anna Dziewit-Meller opowiada zarówno o problemach czasów minionych, jak i teraźniejszych. „Od jednego Lucypera” to pełna bolesnych wspomnień historia pewnej śląskiej rodziny, naznaczonej czymś na kształt klątwy, która sprawia, że mężczyźni szybko znikają, a zdane na siebie kobiety przytłaczają swoją wewnętrzną siłą. Książka ta jest również trafną analizą tego, co sprawia, że tak wielu młodych ludzi, podobnych do głównej bohaterki, próbuje uciec z kraju, jakim jest Polska i odnaleźć się w innej części świata.\nAkcja toczy się na dwóch płaszczyznach. Pierwsza rozgrywa się z perspektywy Kasi – młodej kobiety, pracującej na holenderskiej uczelni. Bohaterka wyjechała z Polski, żeby uciec od problemów, od rodziny, od patriarchalnego systemu, wciąż panującego w miejscach pracy, który nie pozwalał jej zaspokoić swoich naukowych ambicji. W Holandii, gdzie natrętni krewni nie zawracają jej głowy, a stereotypy nie są wciąż obowiązującą normą, czuje się dobrze, a przynajmniej na tyle, na ile pozwala jej anoreksja i droga terapia. Równocześnie cofamy się w przeszłość, do lat czterdziestych, czasów, kiedy babcia Kasi była dzieckiem, a jej starsza siostra, Marijka, pracowała w chorzowskich zakładach azotowych. Marijka to wysoka, mocno zbudowana kobieta, której sylwetka, pełne usta i ciemne włosy przyciągają uwagę innych robotników. Nie ma wygórowanych marzeń, czy żądań. Pozorny feminizm tamtego okresu pozwala jej pracować, co stara się robić jak najlepiej. Pracuje też w domu, a poza tym spotyka się z Alojzem. A jednak w swojej prostocie i tak udaje jej się komuś podpaść i stać się kolejną ofiarą systemu, będącego kolosem na glinianych nogach. Kasia przez długi czas nie wie o Marijce – jej historia zostaje ukryta przez rodzinę. A jednak ich losy w pewien sposób się przeplatają, a Kasia, kawałek po kawałku, odkrywa smutną prawdę o nieznanej, ciotecznej babce.\n„Od jednego Lucypera” jest powieścią równie intrygującą, co jej tytuł. Pozornie opowiada o silnych postaciach kobiecych, ale ich siła ma mało wspólnego z feministycznym wyzwoleniem. W świecie wykreowanym przez Annę Dziewit-Meller to kobiety zamykają się nawzajem w wykreowanych przez stereotypy klatkach, blokują sobie drogi rozwoju i darzą się niechęcią. Zamiast rozmawiać, zamykają się w sobie, co sprawia, że tłumione przez lata wyrzuty narastają i stają się nie do pokonania.\nCzytanie „Od jednego Lucypera” jest ciekawym doświadczeniem nie tylko ze względu na fabułę, ale też formę. Część dialogów jest zapisana gwarą śląską. Dodatkowo, na końcu rozdziałów dodane są fragmenty autentycznych dokumentów z czasów lat czterdziestych – różnego rodzaju pism i donosów kierowanych od i do pracowników zakładów. Nadaje to całej historii pozorów rzeczywistości; choć czytelnik wie, że poznawana historia jest fikcyjna, wie też, że wiele bardzo podobnych wydarzeń miało miejsce. Niewinnych Marijek, które musiały odpowiedzieć za wadliwość systemu, były tysiące. Podobnie jak obciążonych psychicznie Kaś, które po latach próbują wyrwać się zagranicę, żeby uciec od męczących realiów i nieumiejącej się porozumieć rodziny, ale cienie przeszłości wciąż depczą im po piętach, nie pozwalając o sobie zapomnieć.\nAnna Dziewit-Meller niezwykle trafnie opisuje realia życia w okolicach Śląska, a także doświadczenia mieszkańców, którzy czują się trochę gorsi, odsunięci na bok, i próbują to jakoś przezwyciężyć. Jej powieść jest dosyć krótka – zostawia wiele miejsca na własne domysły i dopowiedzenia. Mimo to, częściowo zaskoczyło mnie zakończenie. Choć wyraźnie ma ono na celu budzić wątpliwości co do szansy na przyszłe szczęście bohaterki, i tak wydawało mi się ono bardziej tendencyjne niż wynikające z charakteru i dążeń Kasi.\n„Od jednego Lucypera” to powieść warta przeczytania z wielu powodów. Pozwala dostrzec wiele paradoksów, drążących polską kulturę od lat. Pokazuje też, jak ważna jest komunikacja, nawet w najtrudniejszych momentach, ponieważ jej brak może być fatalny w skutkach i to na skalę długoterminową.\nTytuł: „Od jednego Lucypera”\nTags: Wydawnictwo LiterackieAnna Dziewit-MellerOd jednego Lucypera


Fantazy - Streszczenie krótkie - Juliusz Słowacki - Bryk.pl\n| Liceum Streszczenie krótkie\nHrabia Fantazy Dafnicki postanawia ożenić się z córką swoich sąsiadów, hrabiostwa Respektów, Dianną, w zamian za pieniądze niezbędne do spłaty długów jej rodziców. Dziewczyna Dziewczyna\njest zakochana w zesłańcu, Janie, który po kryjomu przyjeżdża do dworu wraz ze swoim opiekunem, Majorem. Pojawia się także kochanka Fantazego, hrabina Idalia. Zaczyna ona dążyć do tego, by za wszelką cenę popsuć plany małżeńskie ukochanego. Major, nie znając sytuacji i pragnąc pomóc Respektom, organizuje przy pomocy swego sługi porwanie Idalii, ale przez pomyłkę porwana zostaje żona przyjaciela Fantazego, Omfalia Rzecznicka. Idalia zgadza się mówić, że to ją porwano, by ochronić Rzecznickiego przed kompromitacją. Fantazy, sądząc, że porwano Idalię, zdaje sobie sprawę ze swoich uczuć do niej i policzkuje Majora. Dochodzi między nimi do tak zwanego amerykańskiego pojedynku - grają w karty, a przegrany ma popełnić samobójstwo. Fantazy przegrywa. Postanawia zabić się o północy na cmentarzu, Idalia poproszona o spotkanie decyduje się umrzeć razem z nim. Zanim jednak do tego dojdzie, Major odbiera sobie życie, zostawiając cały majątek, jaki zgromadził, Janowi. Jego ostatnią prośbą jest oddanie ręki Dianny Janowi, na co Respektowie wyrażają zgodę. Dochodzi do zaręczyn Jana i Dianny, Fantazy może związać się z Idalią. Streszczenie szczegółowe


Szukam pracy na budowie – Wiki informacje\nSzukam pracy na budowie\tPodstawowym zamierzeniem tego miejsca jest bezspornie zamieszczenie jak najbardziej wiarygodnych newsów na temat szukam pracy na budowie. Dokładna treść podstrony będzie zależeć jedynie od zainteresowanych, którzy odnośnie szukam pracy na budowie mają chęć umieścić rzeczywiście konkretne wiadomości. Jakie newsy odnośnie szukam pracy na budowie chciałbyś umieścić na tej stronie? Z czym wiąże się temat szukam pracy na budowie? Umieszczane są tutaj poza tym ciekawostki analogiczne: praca w wielkiej brytanii od zaraz, praca za granica dla pary 2014, dam prace wadowice i biuro rachunkowe warszawa praca. Szukam pracy na budowie\nMarcin to drażliwy człowiek, który żyje w Wałbrzychu .\nPonieważ jest trzeźwo myślący i pobłażliwy, fantastycznie funkcjonuje jako operator procesorów tekstu. Zajmuje się wszystkim, co wiąże się z motoryzacją: przepustnica, belka, alternator - to jego konik. Ma hopla na punkcie techniki - jego głowę zaprzątają to klej, to współczynnik absorpcji. Dom ma standardowy: sypialnia, sypialnia i gabinet. Gdzie spędza niezapomniane wczasy? Odpowiedź jest jedna - RPA - genialne słońce\n. Olśniewają go petroglify Tanbały Tas w Kazachstanie i miasto punickie Karkawan w Tunezji. Ostatnie lato spędził w Osetii Południowej, a teraz planuje loty do Gwinei Równikowej i na Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych. Od dawna odkrywa u siebie żal. Jego dziadek zarabia jako renowator tkanin unikatowych w Porębie. Siostra przyrodnia deklaruje, że najlepsze destynacje na urlop to Bolonia i Liptowski Mikułasz. sąsiad, nauczyciel przedsiębiorczości, ma złocisty garaż. Domyślasz się, że ktoś taki potrafiłby umieścić na tej witrynie konkretne informacje? Bez wątpienia. Wiki: Szukam pracy na budowie\nNa podstronie, którą teraz otworzyłeś, będą umieszczone różne dane odnośnie szukam pracy na budowie. Gdy przygotujesz artykuł dot. szukam pracy na budowie albo praca za granica blacharz samochodowy, możemy razem go umieścić na tej witrynie. Najbardziej udane materiały na ogół posiadają opinie innych, interesujące zdjęcia i wyrazisty sposób pisania. Wyszczególnij najważniejsze cechy Twojej koncepcji, najlepsze odmiany, sposoby i najlepsze ciekawostki. Poza głównym tematem mogą być opublikowane też artykuły podobnego typu praca dla młodzieży bytom oraz ogłoszenia o prace zielona góra. reklama\npraca klimatyzacja krakówdam prace wadowicebudowa domów bydgoszczpraca dla kierowcy bpraca sport warszawapraca za granicą niemcy 2014prace wakacyjnebudowa człowieka zdjęcia\tSzukam pracy na budowie - forum\tŻeby objaśnić, kto może publikować, wyobraź sobie historyjkę tego mężczyzny... Rafał zarabia jako kucharz małej gastronomii we Włocławku .\nMa 37 lat, jest emocjonalny, odpowiedzialny i moralny. W ostatnim czasie zamówił hotel w Reykjaviku. Jego obsesją są tanie loty do Tromso. Ostatnie wczasy spędził w Rumunii, a teraz przygotowuje wyjazd do Erytrei i do Portugalii. Oszałamiają go kurhany w Jelling w Danii i stanowisko w Olimpii w Grecji. W spiżarni często trzyma cykoria, czarnuszka, ser żółty i papryka pepperoni. W jego kuchni stoją: chlebak, toster i toster. Jego ulubione jedzenie to koktajl truskawkowo-bananowy, ciasto z serem camembert i ciasteczka marchewkowe z dżemem. Jego kuchnia jest pełna jedzenia: papaja i orzech arachidowy. Zajmuje się różnymi transakcjami: albumy na zdjęcia, stacje dokujące i sprzęt prezentacyjny. Za jakiś czas wyjeżdża pociągiem do Skierniewic. Jego najnowszy pomysł brzmi wspaniale: szafki łazienkowe Poznań Rataje. W sypialni leżą futro, chustka i pończochy. Chałupę ma już ukończoną - korytarz, przebieralnia i balkon. W WC usytuowane są kosmetyki - woda różana i pasta do zębów. Niedaleko jego domu stoi restauracja. Głosi pogląd, że w życiu należy mieć i tańczyć. Dasz wiarę, że ktoś podobny do tej osoby dałby radę zebrać na tej stronie cenny tekst? To nie ulega wątpliwości! Pan Marek ma 25 lat i studiuje zaocznie w Lublinie .\nDobrzyń Nad Wisłą to miasto, w którym się urodził. Jego pasja to piłkarzyki i uprawianie działki. Gdzie spędził najwspanialsze wczasy? Odpowiedź jest jedna - Gibraltar - dużo słońca\n. Chciałby pojechać do Tromso. Poprzednie lato spędził w Serbii, ale już przygotowuje lot do Abchazji i do Albanii. Oszałamiają go kurhany w Jelling w Danii i stanowisko w Olimpii w Grecji. Deklaruje, że najładniejsze regiony świata to Channel Islands i Santa Cruz. Kraj jego marzeń to Tonga. Uskarża się lekko na położenie, a to rwie go gardło, a to kręg obrotowy. W istocie widzi u siebie strach. Czy taki ktoś potrafiłby opublikować na tej stronie rzeczowe wiadomości? Ewidentnie tak! praca za granica blacharz samochodowybiuro rachunkowe warszawa pracapraca szczecin magazynierpraca na weekendy gdańskpraca długopisyurząd pracy szczecin oferty pracydam pracę praca\tInformacje: Szukam pracy na budowie\tInaczej niż w przypadku portali w rodzaju wiki, na tej stronie możesz dodać opis usługi albo oferty. Jest też poza tym możliwość zawarcia w tym miejscu hiperłączy do innych witryn na temat szukam pracy na budowie - szczegóły są przedmiotem osobnych ustaleń. Pamiętaj, że umieszczony tutaj materiał powinien być koniecznie unikatowy. Praca klimatyzacja kraków, czy też szukam pracy na budowie - stwórz tu osobisty wpis. Gdzie są najniższe ceny? Jaki sklep online oferuje dziś niskie ceny i oferuje kupno przez Internet? Odszukaj najlepsze sklepy. Zadaj sobie takie pytania - ile to kosztuje?, czym dokładnie się kierować przy wyborze?, w jakim sklepie najlepiej kupić? Byłoby dobrze, gdybyś w tekście umieścił takie dodatki, jak: porównanie cen, listy książek, forum dyskusyjne albo galeria. Wasz przyszły materiał odnośnie szukam pracy na budowie musi być wyczerpujący, merytoryczny oraz demonstrować jak najwyższy poziom. Najważniejsze są w rzeczywistości Twoje subiektywne porady. Aktualna forma tej witryny - szukam pracy na budowie - to oczywiście szkic. praca w wielkiej brytanii od zarazpraca dla młodzieży bytompraca mechanik szczecinpracaradomportal internetowy pracaoferty pracy trovitsprzedaż internetowa praca\tPrzemek to czepliwy facet przebywający aktualnie w Tarnowie .\nSłychać opinie, że dobry i wytrzymały, kapitalnie sprawdza się jako technik architekt. Zajmuje się regularnie sprzedażą: grzejniki pokojowe, woki i akcesoria basenowe. Gdzie przeżył najbardziej interesujące wczasy? Łazy - czysta woda\n. Urzekają go Wielki Meczet w Divriği w Turcji i Park Narodowy Pirinu w Bułgarii. W sporcie bardzo interesują go łyżwiarstwo i karate. Ma niecodzienną pasję: oglądanie filmów. Państwo jego dzieciństwa to Malawi. Za najwspanialsze miasto świata uznaje Lipsk. Dowodzi, że najlepsze miejsca na świecie to Gori i Koneckie. Czy taki mężczyzna dałby radę zamieścić na tej witrynie wartościowe wiadomości? Bez wątpienia. Pan Grzegorz ma 30 lat i pracuje we Włocławku .\nWasilków to miasto jego młodości. Uwielbia swoją ulubioną muzykę - sitar to to, co lubi najbardziej.. W sporcie najbardziej interesują go skydiving i trójbój siłowy. Pisze dobrze po węgiersku i chodzi na język austriacki, ale najbardziej do gustu przypada mu język arabski. Od czasów studenckich pasjonowały go embriologia roślin i hepatologia. Kilka dni temu zamówił hotel w Imperii. Chciałby polecieć do Madrytu. Gdzie spędza najcudowniejsze wakacje? Odpowiedź jest oczywista: Czarnogóra - cudowne zabytki\n. Za najładniejsze miasto na świecie uznaje Szybenik. Kraj jego dzieciństwa to Martynika. Chałupę ma już ukończoną: kuchnia, balkon i strych. Naprzeciwko jego budynku mieści się akademia sztuk pięknych. W toalecie można zobaczyć kosmetyki - odżywka do włosów i lotion. W pokoju ułożone są czapka, skarpeta i czółenko. Czy ktoś taki mógłby umieścić na tej stronie solidny artykuł? Bezspornie. Bartek to pyszny mężczyzna pracujący w Legnicy jako asystent osoby niepełnosprawnej .\nW ostatnim czasie zamówił hotel w Reykjaviku. Jego obsesją są tanie loty do Tromso. Ostatnie wczasy spędził w Rumunii, a teraz przygotowuje wyjazd do Erytrei i do Portugalii. Oszałamiają go kurhany w Jelling w Danii i stanowisko w Olimpii w Grecji. W spiżarni często trzyma cykoria, czarnuszka, ser żółty i papryka pepperoni. W jego kuchni stoją: chlebak, toster i toster. Jego ulubione jedzenie to koktajl truskawkowo-bananowy, ciasto z serem camembert i ciasteczka marchewkowe z dżemem. Jego kuchnia jest pełna jedzenia: papaja i orzech arachidowy. Zajmuje się różnymi transakcjami: albumy na zdjęcia, stacje dokujące i sprzęt prezentacyjny. Za jakiś czas wyjeżdża pociągiem do Skierniewic. Jego najnowszy pomysł brzmi wspaniale: szafki łazienkowe Poznań Rataje. W sypialni leżą futro, chustka i pończochy. Chałupę ma już ukończoną - korytarz, przebieralnia i balkon. W WC usytuowane są kosmetyki - woda różana i pasta do zębów. Niedaleko jego domu stoi restauracja. Głosi pogląd, że w życiu należy mieć i tańczyć. Dasz wiarę, że ktoś podobny do tej osoby dałby radę zebrać na tej stronie cenny tekst? To nie ulega wątpliwości! praca za granica dla pary 2014ogłoszenia o prace zielona górawroclaw praca sprzatanieprawo budowlane budynek gospodarczypowiatowy urząd pracy w siedlcach oferty pracyagencja pośrednictwa pracy warszawapodkarpacie praca\t0.0098 (0.0382)


Tragedia w Justynowie. 64-latek zginął pod pociągiem | Dziennik Łódzki\nTragedia w Justynowie. 64-latek zginął pod pociągiem\nWiesław Pierzchała 28.07.2019\nDo tragedii doszło w sobotę w Justynowie pod Łodzią. Z dotychczasowych ustaleń policji wynika, że około godz. 14.15 pociąg towarowy z węglem jadący z Łodzi w stronę Koluszek potrącił siedzącego na torach 64-letniego mieszkańca Justynowa.\nNiestety, mimo podjętej reanimacji nie udało się go uratować.70-letni maszynista był trzeźwy. Na razie nie wiadomo czy 64-latek siedział na torach, gdyż źle się poczuł lub był nietrzeźwy, czy też podjął decyzję o samobójstwie. Odpowiedzi na te pytania udzielą wyniki sekcji zwłok oraz dochodzenie, które prowadzi policja pod nadzorem Prokuratury Rejonowej Łódź – Widzew.\nGość 31.07.2019 17:01:39\n2019-07-28T14:12:33 02:00, Dokąd tak się spieszysz ?:\nBrak wypoczynku i technik relaksacyjnych Polacy nie umieją odpoczywać !!ciagly pęd !\nCo to ma wspolnego z wypoczynkiem na torach nie powinno byc czlowieka a pociagu maszynista nie zatrzyma tak szybko jak samochod.\nGość 31.07.2019 16:57:33\n2019-07-28T12:05:14 02:00, Gość:\n2019-07-28T14:55:40 02:00, ąź:\nAle to nie on siedział na torach, tylko ten młodszy\nZgadzam sie nikogo nie powinno byc na torach.Maszynista nie ma mozliwosci wychamowac z tyloma tonami.\nKamil D. 28.07.2019 22:34:48\nW sprawach gdzie następuje zgon człowieka prowadzone jest śledztwo a nie dochodzenie...\nGość 28.07.2019 22:34:43\n2019-07-28T20:19:38 02:00, Gość:\n70 lat i jeszcze robi na kolejce.twardy chłop .a moze maszynistow brAkuje.\nLiczy się stan zdrowia a nie metryka.\nGość 28.07.2019 20:19:38\nGość 28.07.2019 19:50:55\n70 letni maszynista niech ktoś go oświeci że już nie musi pracować\nKiler 28.07.2019 16:13:42\nNie wiem co wy bierzecie , pan który nie przeżył wypadku z spotkaniem parę tyś ton pociągiem towarowym który szybko się nie zatrzyma a sytuacja mogła być inna to proponuje maszynisty jechać bo to nie jego wina a tak normalne myślenie tego pana tam nie powinno być to proponuje myślenie nie boli ?\nGość 28.07.2019 15:51:07\na coz to za wiek psia mac ? Trump jest starszy I zarzadza USA to Polak nie ogarnie skladu z weglem\nąź 28.07.2019 14:55:40\nDokąd tak się spieszysz ? 28.07.2019 14:12:33\nGość 28.07.2019 14:11:16\nLudzie są teraz biedni wszystkiego jest za dużo i za szybko , także myśli , za dużo piwa wypłukuje neurony w mózgu odpowiedzialne za instynkt samozachowawczy , biedni ludzie ...\nGość 28.07.2019 12:07:27\nHehe pewnie że słuszną. Facet zdrowy, chce pracować to niech pracuje. Przecież jesteś za równouprawnieniem wszystkich grup wiekowych? Nieprawdaż?;)))


Brytyjczycy podzieleni wobec gazu łupkowego - Gaz\nBrytyjczycy podzieleni wobec gazu łupkowego\n40 proc. Brytyjczyków popiera zastosowanie szczelinowania hydraulicznego przy poszukiwaniu gazu z łupków w ich okolicy i tyle samo jest temu przeciwnych - wynika z sondażu przeprowadzonego przez firmę ICM Research na zlecenie dziennika "The Guardian".\nPoparcie dla szczelinowania hydraulicznego bez konkretyzacji miejsca jego przeprowadzania wyraziło natomiast 44 proc. respondentów, a 30 proc. było temu przeciwnych. Pozostali byli niezdecydowani.\nCzęść komentatorów uważa, że taki wynik sondażu jest porażką rządu, który konsekwentnie wyraża poparcie dla poszukiwań gazu z łupków w Wielkiej Brytanii. W ostatnich dniach głos w tej sprawie zabrał premier David Cameron, który zapewniał Brytyjczyków, że poszukiwania będą w pełni bezpieczne, a mieszkańcy rejonów wydobycia mogą liczyć na znaczące korzyści finansowe.\nWśród Brytyjskich ekspertów nie brakuje jednak głosów, że nawet jeśli szacunki potencjału złóż łupkowych okażą się prawdziwe, a samo wydobycie będzie opłacalne, to i tak gaz ze złóż niekonwencjonalnych nie wpłynie znacząco na wysokość płaconych przez konsumentów rachunków.\nIch zdaniem w perspektywie najbliższych dwóch dekad nie ma bowiem szans na uniezależnienie się Wielkiej Brytanii od importu gazu, a wszelkie prognozy dotyczące trendów rynkowych mówią o zwyżce światowych cen gazu.


Naturalne Mydło - Pediatra - Leczenie - Zdrowie - Forum - Wątek - Polki.pl\nnapisał/a: Kastylia , 2012-12-16 16:05\nMam do odsprzedania kilkadziesiąt kostek/bloków Mydła Kastylijskiego, czystego (można je też utożsamiać z mydłem z Nablusu). Jest to mydło wykonane w całości z Oliwy z Oliwek z pierwszego tłoczenia (Extra Virgin). PH mydła wynosi 7-8. Nadaje się do mycia ciała i włosów. Mydło ma naturalną, wysoką zawartość Gliceryny, dzięki czemu utrzymuje skórę w naturalnym, nawilżonym i elastycznym stanie. W czasie produkcji przemysłowej Glicerynę z mydła eliminuje się i sprzedaje wraz z innymi produktami, dostępne mydła z Gliceryną mają natomiast dodaną tylko niewielką ilość tej substancji. Mydło Kastylijskie pozwala skórze naturalnie się rozwijać i odbudowywać, nie hamuje podziału komórek, posiada w swoim składzie sole sodowe naturalnych kwasów tłuszczowych zawartych w Oliwie z Oliwek, zarówno nasyconych, jak i nienasyconych oraz naturalną pochodzącą z Oliwy z Oliwek Witaminę E. Można myć nim ręce i ciało wielokrotnie pod rząd bez narażenia na wysuszenia skóry i uczucie pieczenia, co nie jest możliwe w przypadku zwykłego mydła.\nMydło zawiera w sobie tylko naturalne mydło z Oliwy z Oliwek i Glicerynę, nie zawiera żadnych innych substancji chemicznych obecnych w każdym zwykłym mydle, również płynnym, takich jak:\nTetrasodium Etidronate, Tetrasodium EDTA – są to związki azotowe związujące metale, pozbawiają skórę naturalnych jonów niezbędnych do podziału komórek i odnowy skóry, skóra przez to jest cieńsza, bardziej podatna na uszkodzenia i penetrację przez patogeny, w przypadku rozpoczęcia używania naturalnego mydła, skóra w ciągu kilkunastu dni odbudowuje swoją grubość, T.E. i T.EDTA przenikają też do organizmu, w wielu źródłach określane są jako rakotwórcze w stopniu średnim, są dodawane do powszechnie używanych mydeł w celu zmiękczenia wody, zwiększenia pienienia i powstrzymania rozwoju bakterii, które rozwijają się w mydłach robionych z tłuszczu zwierzęcego, zawierają również rakotwórcze dioksyny, które są pozostałością po procesie produkcji, podrażniają skórę, oczy, spojówki, błony śluzowe, nie wolno ich stosować bezwzględnie w okresie laktacji i ciąży, zawierają je wszystkie mydła, szampony i żele do mycia.\nDwutlenek Tytanu – jest to związek używany w farbach olejnych i przemyśle, wybiela mydło, zostaje na skórze po umyciu i spłukaniu, na słońcu rozkłada się na wolne rodniki tytanowe i tlenowe działające silnie rakotwórczo zarówno na skórę, jak i po przeniknięciu na cały organizm, zawiera go większość mydeł, past do zębów i kremów do opalania.\nSLS i SLES – są to siarkowe detergenty, działające parząco na skórę, wchłaniane przez organizm, powodują raka wątroby, zawierają je wszystkie kostki myjące, wszystkie szampony i żele pod prysznic, zaburzają wydzielanie łoju i potu, przyczyniają się do powstawania guzków zapalnych, cyst, podrażniają oczy, spojówki, przy częstym używaniu podrażniają układ nerwowy, odpornościowy i nawet oddechowy, obniżają poziom estrogenów i mogą wzmacniać objawy uboczne menopauzy u kobiet, powodują osłabienie włosów, ich łamliwość, a nawet doprowadzają do ich wypadania. Szczególnie niebezpieczne dla dzieci i osób chorych na nowotwory, uszkadzają osłonki włosów powodując łamliwość i rozdwajanie włosów, mogą być zanieczyszczone rakotwórczymi dioksanami, SLS i SLES są mutagenami uszkadzającymi materiał genetyczny.\nWymienione są tu tylko trzy podstawowe szkodliwe składniki w mydłach, szamponach i żelach. Jest ich o wiele więcej. Dodać do nich należy wszystkie substancje zapachowe i barwniki, mała ich część jest obojętna dla zdrowia. Polecam sprawdzanie składu i lekturę na temat poszczególnych związków. Im bardziej skomplikowana kostka myjąca, mydło, szampon, żel tym mniej są one bezpiecznie. Dodatkowym problemem jest sam materiał mydlany, w zwykłych mydłach, jest to zmydlony łój zwierzęcy, który zatyka pory, zawiera też toksyny, zwierzęta odkładają bowiem w tłuszczu wszelkie zmetabolizowane leki i trucizny, te których nie mogą zwykłą drogą wydalić z organizmu. Tłuszcz ten pochodzi też często ze zwierząt padłych, leczonych oraz uśpionych truciznami.\nProponowane Mydło Kastylijskie ma kolor oliwkowy, po kilkukrotnym użyciu bieleje i twardnieje, wolne kwasy tłuszczowe z Oliwy ulegają uwodornieniu, zachodzi też w nich dalsza reakcja zmydlania, zapach mydła zmienia się z oliwkowego na lekko mydlany, kwiatowy. Mydło to robi to co powinno, czyli myje, nie pozostawiając na skórze ani w organizmie żadnej substancji chemicznej poza warstwą ochronną gliceryny. Glicerynę w mydle można zauważyć, po włożeniu go do wody na powierzchni mydła pojawia się cienka warstwa bezbarwnej substancji nawilżającej. Mydło ma w sobie dwie fazy, miękką, bardziej zieloną i twardą białą, pierwsza ma dużo witaminy E i nieutwardzonych kwasów z Oliwy, druga zawiera więcej czystego mydła. W trakcie użytku procent fazy zielonej zmienia się na korzyść procentu fazy białej.\nMydło Kastylijskie jest dobre do mycia gąbką oraz świetnie sprawdza się podczas bezpośredniego mycia ciała, zarówno pod prysznicem, jak i w wannie, jest dobre do przygotowania kąpieli mydlanej poprzez moczenie go przez jakiś czas w wodzie. Jest dobre do mycia włosów, dobrze oczyszcza nie pozostawia na włosach zbędnych substancji typu silikony, które mają nabłyszczać włosy i ułatwiać rozczesywanie, nie hamuje wzrostu włosów i podziału komórek skóry, włosy są gęstsze i rosną szybciej, oddychają (należy pamiętać o spłukaniu włosów po umyciu substancją o kwaśnym odczynie, roztwór octu, kwasu cytrynowego, aby usunąć osadu z soli z twardej wody). Dobrze leczy łupież i inne problemy skóry.\nMydło wyrabiane z Oliwy z Oliwek pochodzi z Bliskiego Wschodu i ma kilka tysięcy lat tradycji. Jest to mydło z czasów Jezusa. Myła się nim też Królowa Kleopatra. Mydłami z Oliwy z Oliwek, jeśli są wykonane poprawnie są też: Mydło z Nablusu, Mydło z Aleppo i Mydło Marsylskie. Są to najlepsze mydła na świecie.\nMydło jest w regularnych kostkach o różnych kształtach. Dostępne są kostki o masach: 110, 126, 129, 178, 210, 230, 241, 267, 277, 281, 284, 289, 293, 305, 309, 322, 358, 381, 383, 396, 396, 429, 433, 435, 442, 483, 485, 536, 683 gramów. Ostatnia kostka to kostka zbiorcza z mydełkami o fazie tylko białej i zapachu bardziej oliwnym. Mydła starczają na dłużej niż mydła zwykłe, zużywają się wolniej ze względu na swoją zwartą strukturę. Kostka o masie 100 gramów równa masie przeciętnego mydła zwykłego starcza na miesiąc, lub dłużej. Mydło nie ma określonej daty przydatności do użytku. Nie psuje się. Z czasem dojrzewa i bardziej się utwardza. Na wszelki wypadek trzeba jednak kontrolować jego stan. Nie należy go też zostawiać na mokrej powierzchni, lub w mokrej mydelniczce. Mydło po każdym użyciu powinno móc wyschnąć. Cena Mydła jest pochodną ceny Oliwy w Oliwek Extra Virgin oraz kosztów wytworzenia. Za każde 100 gramów wynosi 20 zł. Jest to 80% średniej ceny takiego typu mydła z mydlarniach w Polsce. Jednak trudno jest kupić takie mydło bez dodatku żadnych substancji chemicznych. Dochodzą też standardowe koszty przesyłki pocztowej. Proszę o kontakt na mail: [email]mydla.kastylijskie.i.inne@gmail.com[/email]. Po ustaleniu szczegółów mydła zostaną wysłane. W najbliższym czasie również mydła rzepakowe, świetne do włosów oraz mydła z innych olei naturalnych. Sprawdzaj stronę: [url]https://*****.google.com/site/mydlakastylijskieiinneweb/[/url].\nMydło to nie jest wprowadzone do obrotu. Odkupując je musisz samodzielnie ocenić jego przydatność do twoich potrzeb oraz używać go w sposób bezpieczny. Odkupujesz je i używasz go na własną odpowiedzialność. Mydło posiada następujący skład chemiczny: Sodium Olivate, Aqua, Glycerin, Tokoferol (Vitaminum E).


Sprzedam dom : Poznań Morasko , 141 m2, 739000 PLN, 5 pokoi - Domiporta.pl\nDom 141 m2, 5 pokoi Poznań, Morasko\n739 000 zł 5 241,13 zł/m2\nDom na sprzedaż Poznań, Morasko - 141 m2\nCena 739 000 zł 5 241,13 zł/m2\nZapraszam do zapoznania się z ofertą sprzedaży połówki bliźniaka od zachodniej strony świata . Dom położony jest na Morasku w pobliżu terenów zielonych i rekreacyjnych, dobrze skomunikowanych z centrum miasta. (PESTKA) KUPUJĄCY ZWOLNIONY Z PODATKU PCC 2% - RYNEK PIERWOTNY Dom o powierzchni 141 m2 , przynależna powierzchnia działki to 550 m2 Obecnie dom jest gotowy do zamieszkania. - Mury zostały wybudowane z cegły typu Phoroterm: nośne 24 cm, działowe 12 cm. Wspólna ściana - dźwiękochłonna o szerokości 40 cm. - Zewnętrzne ściany domu ocieplone styropianem 15 cm, otynkowane tynkiem silikonowym barwiony (biały). - Ściany wewnętrzne gipsowe białe, szpachlowane i zagruntowane pod wymalowanie. - Dach skośny, pokryty dachówką ceramiczną. - Okna plastikowe 3-szybowe, z roletami i żaluzjami fasadowymi elektrycznymi. - Zewnętrzne parapety granitowe. - Drzwi zewnętrzne Horman. W standardzie: piec gazowy typu Junkers - ogrzewanie podłogowe (parter), grzejniki z termostatami (piętro); dodatkowo przygotowany komin systemowy pod kominek. Teren wjazdu na działkę wyłożony kostką brukową . Gwarantujemy bezpieczeństwo transakcji - odpowiedzialność zawodowa licencja 16821 Piotr Browarski. Zapewniamy kompleksową obsługę kredytową. Powyższy opis ma charakter informacyjny i nie stanowi oferty w rozumieniu przepisów Kodeksu Cywilnego oraz innych właściwych przepisów prawnych. Informacje umieszczone w ofertach przekazywane są przez właścicieli nieruchomości i mogą ulegać zmianom. Oferta wysłana z programu dla biur nieruchomości - asariWEB\nNumer oferty: 630/4405/ODS\n5 241,13 zł/m2\nwojewództwo: Wielkopolskie powiat: Poznań gmina: Poznań miejscowość: Poznań dzielnica: Morasko\n177,30 m2 4 399 zł/m2\ndom na sprzedaż 177m2 dom Poznań, Morasko\n200 m2 5 745 zł/m2\ndom na sprzedaż 200m2 dom Poznań, Morasko\nWitam, interesują mnie szczegóły oferty opublikowanej na domiporta.pl. Dom Poznań, Morasko Powierzchnia: 141 m2 Cena: 739 000 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr 630/4405/ODS


Strona główna » Podsumowanie III kwartału na bydgoskim lotnisku\nWakacje w cieniu koronawirusa. Jednak pasażerowie nie rezygnują z lotów na kierunkach urlopowych. Na wycieczki z wylotem z Bydgoszczy, mieszkańców regionu zabrał touroperator Coral Travel Poland Sp. z o.o., który realizował połączenia do tureckiej Antalyi. Polskie Linie Lotnicze LOT zaprosiły do stolicy Małopolski – Krakowa.\nSezon zimowy Port Lotniczy Bydgoszcz zaczyna od dobrych wiadomości. Wznowienie lotów do Kijowa już od 31.10, które odbywać się będą w środy i niedziele. Zwiększa się także liczba operacji do Dublina, do stolicy Irlandii samolot odleci 3 razy w tygodniu we wtorki, środy i niedziele. Także Polskie Linie Lotnicze LOT w sezonie zimowym zwiększają liczbę wykonywanych operacji z naszego Portu. Do Warszawy samolot poleci 6 razy w tygodniu – w każdy poniedziałek, wtorek, środę, czwartek, piątek i sobotę.\nPorównując III kwartał br. z III kwartałem najlepszego w historii Portu 2019 roku, bydgoskie lotnisko osiągnęło ruch lotniczy na poziomie 75% z 2019 roku. Jak wskazują źródła branżowe, odbudowa ruchu sprzed pandemii, potrwa nawet kilka lat.