Butelki zwrotne, czyli sposób na zero waste w praktyce!\nDodano: 25.01.2022 12:46\nPolskie lasy, miasta i wsie toną w śmieciach. Około 80 procent odpadów, które zalegają wśród nas to opakowania po napojach: butelki szklane czy plastikowe oraz aluminiowe puszki. Prawdziwą zmorą polskich lasów są wszechobecne „małpki”, małe butelki po wódce o pojemności 100-200 ml.\nKaucja na butelki PET\nCo zrobić, abyśmy przestali tonąć w śmieciach? - Rozwiązanie tego problemu jest bardzo proste, trzeba wprowadzić system kaucyjny na wszystkie opakowania po napojach: aluminiowe puszki oraz butelki szklane i plastikowe – mówiła Anita Sowińska podczas konferencji w Sejmie. Jak poinformowała posłanka system powinien obejmować opakowania od 100 ml do 3 litrów bez względu na to czy są one jednorazowe, czy też przeznaczone do wielokrotnego użytku.\nKaucja na puszki\nLewica proponuje nadać konkretną wartość butelce czy puszcze, aby zmienić perspektywę konsumentów, którzy nie będą już traktować opakowań po napojach wyłącznie jako śmieci. - Każdy zastanowi się zanim wyrzuci taką butelkę do lasu czy na ulicę, zamiast tego odda ją do skupu albo do sklepu – stwierdziła Sowińska. - A nawet jeżeli zdarzy się, że ktoś wyrzuci taką butelkę, to zawsze znajdą się ludzie, którzy ją zbiorą i odzyskają za nią kaucję – podkreśliła.\nDoświadczenia innych krajów pokazują, że objęcie systemem kaucyjnym butelek plastikowych czy szklanych oraz puszek zwiększa poziomy recyklingu. Zgodnie z wytycznymi UE do 2025 r. powinniśmy poddawać recyklingowi 50 procent, a do 2030 r. 55 procent opakowań z tworzyw sztucznych. Już 26 europejskich krajów UE wprowadziło lub podjęło decyzję o implementacji systemu kaucyjnego. - Jako Lewica jesteśmy za tym, aby jak najwięcej opakowań było wielokrotnego użytku, przede wszystkim ze szkła. Mają one najmniejszy wpływ na środowisko, zużywają najmniej zasobów i emitują mniej CO2 w całym cyklu życia produktu. Ale ważne jest również, aby ten system obejmował również jednorazowego użytku np. butelki plastikowe czy puszki aluminiowe. Dlaczego? Surowiec, który jest zebrany w takiej wyselekcjonowanej zbiórce jest czysty i wysokiej jakości przez co polepsza poziom recyklingu i mniej śmieci w obiegu w obiegu odpadów – mówiła Anita Sowińska.\nMniejsza opłata za wywóz śmieci\nProponowany system rozszerzonej odpowiedzialności producentów przyczyni się również do obniżenia opłat za wywóz śmieci. - Dzisiaj polska rodzina przeciętnie płaci 100 złotych miesięcznie za wywóz odpadów. Ustawa, która została ostatnio przyjęta w Sejmie mówi o tym, że ten koszt może wynieść nawet 150 zł miesięcznie, czyli między 1200 zł a 1800 zł rocznie – mówił poseł Przemysław Koperski. - Jednym z elementów rozszerzonej odpowiedzialności producentów jest system aukcyjny, który powoduje, że ilość wytwarzanych odpadów po prostu spadnie, a zatem koszt zagospodarowania tych odpadów będzie niższy.\nPremier Mateusz Morawiecki już w 2019 roku zapowiadał uruchomienie systemu kaucyjnego na jednorazowe butelki plastikowe, ale do tej pory go nie ma. Za przygotowanie ustawy o opakowaniach zwrotnych i rozszerzonej odpowiedzialności producenta odpowiedzialny jest wiceminister Klimatu i Środowiska Jacek Ozdoba z Solidarnej Polski. - Od dwóch lat kręci, że ustawa jest w przygotowaniu. Jest gdzieś, ale nie wiadomo gdzie? Efektów nie widać – informuje posłanka Sowińska.\n- Apelujemy jeszcze raz bardzo gorąco, żeby prace nad tym projektem zakończyć, aby system aukcyjny stał się czymś realnym, żeby Polki i Polacy mogli w końcu płacić mniej za wywóz śmieci – oświadczył poseł Koperski.


Śląsk odprawi Chorzowian?\nŚląsk odprawi Chorzowian?\n21 lutego 2014 0 186\nW 23 kolejce Ekstraklasy warto jeszcze zwrócić uwagę na jedno spotkanie. W niedzielę Śląsk Wrocław podejmie chorzowski Ruch. Zapowiadają się zatem małe Derby Śląska. Faworyta jednak brak, stąd nazwa Derby bardziej szumnie brzmi niż faktycznie wskazuje na interesujące spotkanie.\nPo 22 kolejkach wyżej w tabeli stoi Ruch, który zajmuje 5 miejsce z dorobkiem 35 oczek. Niżej stoją akcje Śląska Wrocław, który dzięki wywalczonym 24 punktom plasuje się na 13 lokacie. Wydaje się zatem, że faworytem 23 kolejki są goście. I to nawet pomimo faktu, że słabo wyglądają w meczach z Wrocławianami. Ostatnie 15 meczy to tylko jedna wygrana Chorzowian i to w 2006 roku! We wrześniu 2013 na obiekcie Ruchu padł remis 1-1. Jak będzie w meczu rewanżowym?\nChorzowianom na pewno dopisują humory po zwycięstwie w 22 kolejce u siebie Jagą. Ruch nie zagrał wielkiego spotkania, a 3 punkty zapewnił stały fragment gry w wykonaniu Zieńczuka. Ruch w przerwie zimowej nieco stracił ze swojego potencjału ofensywnego, co było widoczne w meczu z Jagą. W starciu z Jagą udało mu się jeszcze wygrać, ale limit szczęścia może się skończyć we Wrocławiu.\nW 23 kolejce Śląsk powalczy o zatarcie złego wrażenia z meczu w Poznaniu. Śląsk w drugiej połowie pierwszej połowy nieźle wyglądał w starciu z Lechem, ale ostatecznie przegrał 2-1. W niedzielę Wrocławianie postawią wszystko na jedno kartę. Szkoda że Mila nie trafił w ostatniej akcji meczu z wolnego, bo przed meczem z Ruchem Wrocławianie byliby w zupełnie innych humorach. Poprawić sobie je mogą tylko w jeden sposób ? 3 oczka w meczu z Ruchem?\nKurs na Śląsk wynosi 2.00, remis jest wyceniany po 3.30, zaś za wygraną Ruchu Bet365 płaci 3.60.\nEkstraklasa, pilka nozna, Ruch Chorzów, Śląsk Wrocław


Forum Filmowe Filmomaniak.org - Zobacz temat - Rocky 4 (1985)\nForum Filmowe Filmomaniak.org Strona Główna » Strefa Filmomaniaka » Dramat & Obyczajowy & Melodramat » Rocky 4 (1985) Poprzedni temat «&raquo Następny temat\nWysłany: 2008-08-12, 11:36 Rocky 4 (1985)\nData premiery: 1985-11-21(Świat)\nGatunek: Dramat , Sensacyjny , Sportowy\nDo USA przybywa rosyjski mistrz wraz z żoną i trenerami. Apollo Credd, przeciwnik Rock`ego z częsci I i II pragnie efektownie zakończyć karierę i dlatego decyduje sie na pokazową walkę z Drago. Jednak walka kończy się tragedią. Apollo w wyniku ran umiera na ringu. Rocky, czując się odpowedzialnym za śmierć przyjaciela, wyjeżdża do Rosji,aby stoczyć największą walkę swego życia.\nBrigitte Nielsen :Ludmilla\nStu Nahan :Komentator\nMichael Pataki :Nicoli Koloff\nTony Maffatone :Agent KGB\nDolph Lundgren :Drago\nWysłany: 2008-08-12, 14:52\nZdecydowanie najlepsza część Rocky'ego,ten morderczy trening na Syberii i walka z Drago,jak dla mnie klasyk,zdecydowanie polecam\nWysłany: 2008-08-12, 22:10\nNO lundgren świetnie wcielił sie w role bezwględnego Drago - człowieka maszyny. Jak juz to tradycyjnie u rockiego morderczy trening przed walką czyni cuda. Dramat Apolla i świetna walka Rockiego z Drago , która napewno przejdzie do historii kina.\nForum Filmowe Filmomaniak.org Strona Główna » Strefa Filmomaniaka » Dramat & Obyczajowy & Melodramat » Rocky 4 (1985)


Choroszcz. Darmowe lody, pokaz karate i koncert - czyli festyn na pożegnanie lata (ZDJĘCIA) | Kurier Poranny\nChoroszcz. Darmowe lody, pokaz karate i koncert - czyli festyn na pożegnanie lata (ZDJĘCIA)\nIzolda Hukałowicz 1 września 2021, 14:34\nFestyn "Pożegnanie lata" w Choroszczy. Izolda Hukałowicz\nChoroszcz pożegnała wakacje w zabawowym nastroju. Ostatniego dnia wakacji (31.08) na miejskich bulwarach odbył się festyn "Pożegnanie lata". Jakie atrakcje czekały na mieszkańców?\nDarmowe lody i wata cukrowa, animacje i konkursy dla najmłodszych oraz zawody sprawnościowe. To niektóre z atrakcji, które czekały na uczestników festynu "Pożegnanie lata" w Choroszczy. Festyn z okazji kończących się wakacji to już tradycja w podbiałostockim miasteczku. Wcześniej odbywał się m.in. na Kominowym Bajorze, czyli miejskiej plaży.\nDziś (31.08) zabawa miała miejsce na bulwarach, nieopodal sklepu Biedronka. Oprócz konkursów i darmowych lodów można było obejrzeć pokazowe treningi karate oraz Akademii Piłkarskiej Lambada Girls. Na zakończenie imprezy z mini-koncertem wystąpił zespół FORTI.\nJak bawili się choroszczanie podczas festynu? Aby zobaczyć, przejdź do galerii zdjęć!\npożegnanie lata choroszcz


Najnowsze wiadomości - Strona 3 - Polskie Radio PiK\n2021-09-26, godz. 17:15 Bruno odszedł z bydgoskiej Straży Miejskiej prosto na psią emeryturę [zdjęcia] Z początkiem września szeregi bydgoskiej Straży Miejskiej opuścił pies służbowy Bruno, przechodząc na zasłużoną „emeryturę”. Swoją służbę rozpoczął w 2012 rok ... » więcej 2021-09-26, godz. 15:53 W Światowym Dniu Migranta i Uchodźcy papież apelował o otwarcie się na innych Papież Franciszek przestrzegł w niedzielę (26 września) przed pokusą zamykania się w małych grupach. Taka postawa, mówił, może prowadzić do przemocy i dyktatu ... » więcej 2021-09-26, godz. 14:15 W Niemczech trwają wybory m.in. do Bundestagu. Będzie rekord frekwencji? W niedzielę (26 września) za zachodnią granicą odbywają się wybory do Bundestagu i do Izby Deputowanych. Nowy parlament wybierze następcę kanclerz Angeli Merk ... » więcej 2021-09-26, godz. 12:45 Festiwal Filmowy Przeźrocza zbliża się powoli do napisów końcowych! Dokument „Piach'' w reżyserii Bartka Tryzny i Moniki Stpiczyńskiej z Grand Prix w konkursie „Błysk Oka' na 7. edycji Festiwalu Filmowego Przeźrocza w Bydgoszc ... » więcej 2021-09-26, godz. 12:06 Energa Basket Liga - Defensywne derby dla Anwilu Anwil Włocławek pokonał w meczu derbowym Eneę Abramczyk Astorię Bydgoszcz 77:58 i nadal jest niepokonany w tym sezonie ekstraklasy koszykarzy. Zdaniem Jonaha ... » więcej 2021-09-26, godz. 11:37 643 zakażenia koronawirusem w raporcie resortu zdrowia z 26 września Według ministerialnych statystyk, najwięcej pozytywnych wyników testów było na Mazowszu - 131, najmniej w Świętokrzyskiem - 7. Kujawy i Pomorze - 19 zakażeń. ... » więcej 2021-09-26, godz. 11:29 III liga: W Toruniu smutek, reszta zadowolona Po 10. kolejce Olimpia Grudziądz znowu prowadzi w III lidze (gr. 2). W sobotę (25 września) swój mecz wygrała Unia Janikowo, Zawisza zremisował w Koszalinie, ... » więcej 2021-09-26, godz. 10:11 Bez wolontariuszy Szlachetna Paczka nie rozwinie skrzydeł! Pomożecie? Szlachetna Paczka i Akademia Przyszłości pilnie poszukują wolontariuszy. W województwie kujawsko-pomorskim brakuje ponad 500 osób, dlatego organizatorzy przyg ... » więcej 2021-09-26, godz. 08:30 Marcin Warchoł: Od przyszłego roku pijani kierowcy będą tracić swoje auta (wywiad) Miejmy nadzieję, że jeszcze w październiku Rada Ministrów zajmie się projektem nowelizacji przepisów w ustawie Prawo o ruchu drogowym, na mocy których pijani ... » więcej 2021-09-26, godz. 07:16 Niewinnie zamordowani, groby odkryto po latach. Pogrzeb Żołnierzy Wyklętych [zdjęcia, relacje] Uroczysta Msza w bydgoskiej bazylice rozpoczęła w niedzielę, 26 września, państwowe uroczystości pogrzebowe pięciu żołnierzy podziemia antykomunistycznego. Ms ... » więcej\n1234567 92810 na 9281 stronach


Jarosław Poraziński – Teksty Drugie – teoria literatury / krytyka / interpretacja\nArtykuły: Jarosław Poraziński\nTargowica, czyli obrona Rzeczypospolitej\nIndeks autorów: Jarosław Poraziński\nW artykule zostaje podjęta analiza wybranych aspektów konfederacji targowickiej lat 1792-1793. Jest to przede wszystkim próba wyjaśnienia fenomenu, jakim pozostaje trwałość mitu zdrady narodowej, obecnego zarówno w literaturze, jak i publicystyce do dzisiaj. Autor stara się przede wszystkim zwrócić uwagę na elementy, które utrwaliły ten mit, a następnie na jego liczne zastosowania. Do tych elementów należą: sprawnie prowadzona propaganda celów, ścisłe powiązanie tych celów z polityką Rosji i współdziałanie z jej administracją, wykorzystanie możliwości działania tkwiących w konfederacji generalnej jako formie organizacji szlachty. W literaturze i publicystyce do tych właśnie elementów nawiązują poszczególni autorzy, co umożliwia im tworzenie skojarzeń łatwych do zaakceptowania.\nSłowa kluczowe: Targowica, Sejm Wielki 1788-1792, sejm grodzieński 1793, łagodna rewolucja, targowiczanie, literatura polityczna, Konstytucja 3 maja


Biologiczne uwarunkowania postaw politycznych | Niepoprawni.pl\nBiologiczne uwarunkowania postaw politycznych\nzetjot - 2 Stycznia, 2021 - 11:29\nJestem pełen podziwu dla stopnia niefrasobliwości poznawczej Polaków. To jest rzecz po prostu niesłychana. Mało tego, że Polacy są niefrasobliwi jak dzieci, choć może to ocena krzywdząca dla dzieci, to dodatkowo jeszcze sporo jest takich, którzy nastawieni są wrogo do tych, którzy tej niefrasobliwości nie wykazują. Takie psy ogrodnika.\nCzytam artykuły prasowe, czytam artykuły zamieszczane w internecie, czytam książki polskich autorów, a tam po prostu pod tym względem wiocha. Polscy faceci, bo to dotyczy przecież głównie facetów, są niewydarzeni, brak im indywidualności, zdrowej oryginalności i charakteru. Ciepłe kluski i oportunizm. Dlaczego osiągnięcie mają polskie tenisistki a tenisiście nie ?I Dlaczego tylko Lewandowski z polskich piłkarzy jest prawdziwym profesjonalistą, a pozostali, jak Krzysztof Piątek, nie ?\nKwestie polityczne to najprostsza, ale także paradoksalnie, najbardziej skomplikowana dziedzina, gdzie to widać najostrzej.\nPoglądy i postawy polityczne nie biorą się znikąd. Naiwnym obserwatorom życia politycznego może się wydawać, że ktoś przygląda się dostępnym na scenie politycznej stronnictwom i sobie racjonalnie wybiera. Gdyby to była prawda, to poziom emocji jakie obserwujemy w związku z wydarzeniami politycznymi byłby znacznie niższy.\nPrzy analizie kwestii politycznych, zdrowy rozsądek każe brać pod uwagę nie tylko ofertę kulturową w postaci stronnictw, lecz także w pewnym stopniu namysł oraz to, co nas tu interesuje najbardziej - geny. A geny wyznaczają stopień wrażliwości na pewne punkty oferowanych nam programów politycznych.\nWojna kulturowa jaka jest od wielu lat toczona w USA zaintrygowała wielu badaczy, którzy postawili tezy o biologicznym uwarunkowaniu postaw politycznych. Podsumowanie tego rodzaju badań można znaleźć w książce "Prawy Umysł" Jonathana Haidta. A ten pisze o tym co następuje:\n"Po przeanalizowaniu DNA 13 000 Australijczyków naukowcy odkryli kilka genów, które różnią się u liberałów i konserwatystów. Większość tych genów była powiązana z działaniem neuroprzekaźników, zwłaszcza glutaminianu i serotoniny, które uczestniczą w reakcji mózgu na zagrożenie i lęk. Odkrycie to zgodne jest z wynikami wielu bada”ń, które wykazały, że w porównaniu z liberałami, konserwatyści przejawiają silniejsze reakcje na sygnały niebezpieczeństwa, między innymi na zagrożenie zarazkami i skażeniem, a nawet na słabe zagrożenia, takie jak nagłe pojawienie się białego szumu. Inne badania wskazały geny powiązane z receptorami innego neuroprzekaźnika, dopaminy, którą od dawna kojarzono z poszukiwaniem wraźeń i otwartością na doświadczenie - jednymi z najlepiej udokumentowanych korelatów liberalizmu.\nJakkolwiek wpływ pojedyńczego genu może być niewielki, odkrycia te są istotne, ponieważ ilustrują jedną z dróg wiodących od genów do polityki: geny (zbiorowo) wyposażają niektórych ludzi w mózgi, które wykazują silniejsze (lub słabsze) reakcje na zagrozenie i które wytwarzają mniej (lub więcej) przyjemności, kiedy mają kontakt z nowością, zmianami i nowymi doświadczeniami. Te dwie cechy należą do najważniejszych czynników osobowościowych, które - jak wykazały liczne badania - różnią liberałów i konserwatystów.\nTo, czy ostatecznie znajdziesz się po lewej czy po prawej stronie spektrum poglądów politycznych, okazuje się dziedziczne w takim samym stopniu jak większość innych cech - geny wyjaśniają od jednej trzeciej do jednej drugiej zmiennośći pod względem postaw politycznych." Jeżeli kogoś interesują bardziej konkretne dane, to Haidt udostępnia stosowną bibligrafię ("Prawy umysł",str. 359 - 369).\nWnioski dla komentatorów politycznych są oczywiste. Wiadomo, że na poglądy wywiera wpływ środowisko społeczne jak i geny. Trzeba więc się strzec, żeby nasze poglądy nie odzwierciedlały bezrefleksyjnie poglądów naszego otoczenia, ani nie były efektem bezrefleksyjnego wpływu przypadkowej kombinacji naszych genów.\nCo jest równie interesujące jak sama koncepcja Haidta, to jego niezwykle pouczające refleksje nad ewolucją własnych poglądów na temat różnic politycznych miedzy liberałami, z którego to środowiska się wywodzi, a konserwatystami.\nBadania! Namnożyło się różnych "badaczy"\nApoloniusz - 2 Stycznia, 2021 - 15:44\njedni zbadają i orzekają: białe, inni to samiusieńko badają i wychodzi im: czarne. Jedni i drudzy wydają książki (których nikt normalny nie bierze do ręki) i z tego żyją.\nA jeden taki (nigdy nie skalał się pracą) nie robił badań, lecz stwierdził: "byt kształtuje świadomość" dzisiaj, chodzenie do kościoła jest polityką, i nie chodzenie także.\nGdyby owi Australijczycy najpierw byli pod zaborami i co 30 lat "robili" powstania, a później papali w komunę i cudem z niej wyszli (nota bene co 20 lat byli pacyfikowani przez "swoich"), to i geny wywróciłyby się u nich do góry nogami.\nMyślę Zetjocie, iż masz zbyt dużą emeryturę, ale gdy powróci sitwa złodziejska to i tobie powróci wiara w być, albo nie jeść i wyparują Ci z głowy dumania o genach wpływających na sympatie polityczne.\nCzego nam oczywiście nie życzę. Pozdrawiam przy Nowym Roku.\nA dlaczego Polacy sami dali d\nViktor_Swargo - 3 Stycznia, 2021 - 07:17\nA dlaczego Polacy sami dali d... Dlaczego? Przez stulecia Unia byla najsilniejszym krajem w tej czesci Europy a Polacy sami wzieli czynny udzial w demontazu wlasnego panstwa? Takiego ewenementu historia Europy nie zna. Dlaczego dali sie ograbic pseudokomunie gdy Gorbaczew juz wolnosc oddawal? Dlaczego woleli PRL bis zamiast wlasnego suwerennego panstwa? Dlaczego pozwolili aby nomenklatura sie uwlaszczyla? Dlaczego pozwolili aby MO stalo sie Policja, SB przeksztalcilo w ABW a administracja i sadownictwo jak i WSI zostaly takie jak byly w PRL? Warto sie nad tym zastanowic.\nTrzeba umieć trzymać rękę na\nzetjot - 5 Stycznia, 2021 - 18:24\nTrzeba umieć trzymać rękę na pulsie i umiejętnie selekcjonować źródła informacji. Nie ma innej strategii.


Periodista terrorista | O tym wszystkim, jak prasa kreuje piłkarską (nie) rzeczywistość. O futbolu ogólnie, przede wszystkim hiszpańskim. I nie tylko.\nO tym wszystkim, jak prasa kreuje piłkarską (nie) rzeczywistość. O futbolu ogólnie, przede wszystkim hiszpańskim. I nie tylko.\nRaport La Liga\nPosted by michaljanusz\nAustralijczycy to bardzo dowcipni ludzie. Przynajmniej w kwestii nadawania przydomków. Na ten przykład, pewnego niedzielnego popołudnia w ligowym meczu stanęły naprzeciwko siebie drużyny Western Sydney Wanderers i Central Coast Mariners. Po jednej stronie barykady znalazł się „Popa Guardiola” (Tony Popović, trener The Wanderers), po drugiej z kolei ZlatDan McBreenovic (Daniel McBreen, najlepszy strzelec Central Coast i całej A-League). Bohaterem tego tekstu będzie z kolei „Kiwi Messi”. W większości przypadków nadawanie przydomków brzmiących podobnie do gwiazd europejskiego futbolu jest zdecydowanym nadużyciem. Nie dotyczy to jednak Marco Rojasa, który umiejętnościami Messiemu ciągle co prawda nie dorównuje, ale jest na najlepszej drodze do stania się wielką piłkarską gwiazdą.\nCo ciekawego wiemy na temat Rojasa? Ano to, że urodził się 5 listopada 1991 roku w Hamilton w Nowej Zelandii i jest pochodzenia chilijskiego. Jest pomocnikiem, a konkretniej skrzydłowym – piekielnie skutecznym skrzydłowym. Za piłką uganiał się od najmłodszych lat. Już w wieku czterech lat miał okazję trenować pod wodzą prawdziwego trenera. Po raz pierwszy swoje dziecięce umiejętności pokazywał w drużynach Ngaruawahia United i Hamilton Wanderers. Wyżej wymienione porównanie do Messiego nie jest przypadkowe. Tak, jak w przypadku Argentyńczyka, tak i Rojas wykazywał w sobie coś na wzór iskry bożej. Spowodowała ona, że Marco mógł sprawdzić się na testach w takich drużynach, jak: Werder Brema, Hannover, Borussia Monchengladbach, Colo Colo i Universidad de Chile. Tak czy siak, pozostał w Nowej Zelandii, aby trafić w końcu do jednej z najlepszych nowozelandzkich drużyn, Waikato FC. W pierwszym zespole zadebiutował mając 16 lat. Niedługo później po nastolatka zgłosił się australijski Wellington Phoenix. Rojas został jedynie wypożyczony, jednak bardzo szybko włodarze klubu – oczarowani jego występami w pierwszych meczach – zdecydowali się go wykupić. Tam również jednak nie zabawił zbyt długo. Po osiemnastu miesiącach czekała go kolejna przeprowadzka. Tym razem do Melbourne Victory, które wygrało walkę z kilkoma innymi klubami o świetnie rokującego skrzydłowego. Miało to miejsce w końcówce 2011 roku. Wtedy również po piłkarza zgłosiła się nowozelandzka reprezentacja, pomimo tego, że wcześniej zainteresowanie powołaniem do kadry wykazywali także Chilijczycy.\nPierwszy sezon w Melbourne nie był dla Rojasa szczególnie udany, choć nie była to tylko i wyłącznie jego wina. W klubie dochodziło do wielu zmian, w tym roszad na pozycji trenera. Sytuacja zmieniała się, jak w kalejdoskopie. Utalentowany młodzian nie był w stanie w pełni rozwinąć swoich skrzydeł. Dopiero od początku sezonu 2012/2013 Rojas zaczął prezentować pełen wachlarz swoich niesamowitych umiejętności. Na ławce trenerskiej Melbourne Victory zasiadł Ange Postecoglou. Postecoglou jest w Australii traktowany niemal jak Bóg. Nic dziwnego, wszak w ciągu dwóch lat na ławce trenerskiej Brisbane Roar Australijczyk zgarnął dwa tytuły mistrzowskie. Jego drużyna zanotowała ponadto serię 36. meczów bez porażki. Nic więc dziwnego, że Brisbane Roar zaczęto nazywać… Roarceloną. Przybycie Postecoglou niebywale pomogło samemu Rojasowi, który zaczął rozwijać się w zastraszającym tempie. Talent młodziana musiał zostać nagrodzony. Marco otrzymał nagrodę dla najlepszego młodego piłkarza w lidze, a także zdobył niezwykle prestiżową w Australii nagrodę Johnny’ego Warrena, zdobywając 908 głosów – ponad dwukrotnie więcej, niż drugi w zestawieniu… Alessandro Del Piero.\nRojas jest typowym skrzydłowym, który perfekcyjnie pasuje do stylu gry Melbourne Victory opartego na kontratakach. Najczęściej występuje po prawej stronie boiska, ale nierzadko zdarza mu się zmieniać pozycję. Największym atutem Rojasa, oprócz tego, że – jak przystało na skrzydłowego – potrafi „odlecieć” na kilku metrach, jest siła. A raczej nieustępliwość. Przy 168 centymetrach wzrostu nie można bowiem mówić o nadnaturalnej sile. Dzięki sprytowi i olbrzymiemu serduchu Rojas nie ma jednak problemów z penetrowaniem linii defensywnych rywali. Ange Postecoglou niejako ustawił drużynę pod 21-letniego piłkarza, który praktycznie nie ma zadań defensywnych. Czasem ten fakt działa na niekorzyść Rojasa. Jeśli przeciwnik, z którym mierzy się Melbourne Victory, znajdzie sposób na powstrzymywanie największego atutu drużyny, czyli gry z kontry, Rojas cierpi na tym najbardziej. Jako że nieczęsto wraca po piłkę w głąb boiska, wówczas jest do tego zmuszony, co za bardzo mu nie odpowiada. Jak to mawiają, do wszystkiego trzeba się przyzwyczaić.\nNie jest tak, że Rojas we wszystkim jest idealny i na pewno będzie piłkarzem na miarę Messiego. Obserwatorzy jego talentu zwracają uwagę na fakt, że ciągle brakuje mu doświadczenia. Liga australijska to jednak nie poziom europejski, a nawet w niej młodzianowi przytrafiają się dość proste błędy wynikające najpewniej z niemożnością poradzenia sobie z presją. Jak do tej pory Rojas nie rozegrał jeszcze spotkania przeciwko naprawdę bardzo mocnej drużynie, które powaliłoby z nóg. Kiedy defensywa rywala jest szczelna i dobrze zorganizowana, Rojas mocno cierpi. Nikogo w Australii nie dziwił szczególnie fakt, że 21-latkowi nie udało się zdobyć goli przeciwko Western Sydney Wanderers i Central Coast Mariners – dwóm najlepiej grającym w defensywie drużynom. Dlatego wszyscy jak najszybciej widziely go z dala od Australii. Rojasem interesuje się sporo europejskich drużyn z Liverpoolem, Juventusem, Stuttgartem i Werderem Brema na czele. Treningi pod wodzą zdecydowanie bardziej doświadczonych trenerów, poznanie nowej kultury i nauka od najlepszych to coś, co po prostu musi wyjść mu na dobre.\n– Transfer do Europy jest marzeniem każdego piłkarza i jestem naprawdę w siódmym niebie, mogąc powiedzieć, że niebawem będę mógł zrealizować swój sen – mówił niedawno Rojas, zapewniając, że latem zmieni klub i najprawdopodobniej przeniesie się do Europy. Liczby nie kłamią. W zakończonym sezonie ligi australijskiej Melbourne Victory zajęło trzecie miejsce, a walnie przyczynił się do tego Rojas, który w 27. meczach strzelił 15 goli i zanotował 8 asyst. Wiadomo oczywiście, że poziom A-League a choćby Bundesligi to dwa różne światy, ale to jest zdecydowanie dobry moment na transfer. 21-latek powinien zacząć ogrywać się z najlepszymi.\nNapisane w Miszmasz\nTagi: Juventus, Liverpool, Marco Rojas\nPodobnie, jak przed tygodniem, tak i teraz w Hiszpanii na gorąco nieco zmieniona formuła. Nie można żyć niczym innym, jak spotkaniami w Lidze Mistrzów, skoro zewsząd jesteśmy nimi atakowani. W Polsce jest to o tyle osobliwe, że media wręcz z językiem na wierzchu i niewyobrażalnym podnieceniem przypominają gole Lewandowskiego.\nCóż, Hiszpania wierzy. W każdym razie Madryt. Nie ma chyba osoby w stolicy, która twierdzi, że „Królewscy” odpadną z Borussią Dortmund. O ile tydzień temu prawie wszyscy byli co do tego przekonani, tak z każdym dniem nastawienie zmienia się w zastraszającym tempie. „Nie wiem, czy ulegam madryckiej propagandzie, ale im bliżej rewanżu Realu z Borussią, tym bardziej odrobienie strat zdaje mi się realne” – pisał w poniedziałek na Twitterze Rafał Stec. Pod jego wpisem pojawiło się bardzo wiele podobnych opinii. To, jak w Hiszpanii pompuje się znaczenie słowa „remontada”, sprawia, że na Półwyspie Iberyjskim nie ma już żadnego niedowiarka. Oprócz Katalonii…\nCo potrafi zmienić jeden gol… Wszak porażka 1:4 od 0:4 na pierwszy rzut oka niczym wielkim się nie różni. Bramka zdobyta na wyjeździe sprawiła jednak, że nadzieje na odwrócenie wyniku mają swoje duże podstawy. Nie ze względu na fakt, że Real gra na własnym stadionie – „Barca” też przecież podejmować będzie Bayern na Camp Nou. Borussia to jednak nie Bayern. „Lewemu” i spółce przytrafił się „dzień konia”, a „Los Blancos” zagrali najsłabszy mecz od słynnej manity z Barceloną. „Bawarczycy” są z kolei obecnie w nadludzkiej wręcz formie. Nawet jeśli Leo Messi zagra na 110% swoich umiejętności, to nie będzie to wystarczający wysiłek. Oczywiście, Argentyńczyk może zaaplikować Neuerowi 2-3 gole, ale chyba w samej Katalonii nikt nie wierzy w to, że przy tak tragicznie grającej defensywie „Blaugrany”, możliwe jest zachowanie czystego konta. Sam Jupp Heynckes mówi, że chce, aby jego drużyna strzeliła przynajmniej jedną bramkę, najlepiej dwie.\nHiszpańskie media zdecydowanie większe szanse na remontadę dają „Królewskim”. „Marca” i „As” idą wręcz o krok dalej. Ten pierwszy dziennik jest wprost przekonany, że Jose Mourinho i jego podopieczni dokonają historycznego wyczynu. Remontada jest wpisana w historię klubu o czym w ostatnich dniach aż w Internecie huczy. Atmosfera w Barcelonie jeszcze wczoraj była równie grobowa, jak tuż po meczu na Allianz Arena. Dzisiaj od rana coś zaczyna się dziać, ale tylko z powodu drużyny rywala. A to ktoś wrzuci jakąś fotkę z samolotu, a to „Sport” napisze, że Bayern właśnie wylądował. Sytuacja to doprawdy wyjątkowa. Do tej pory to katalońskie media murem stały za swoją drużynę, wspierały ją w każdej tragicznej sytuacji. Po spotkaniu z Milanem na drugi dzień wszyscy byli pewni tego, że Messi i spółka odrobią straty na Camp Nou. Madryckie media już jakiś czas temu obrały za cel Jose Mourinho i dążyły do jego zwolnienia. Teraz nie ma jednak podziałów i biała część stolicy mówi jednym głosem. Wspomina owiane legendą już mecze z Derby County czy Borussią Monchengladbach. Klub pod stadionem przygotował specjalne strefy, w których kibice będą mogli dopingować swój zespół. Każdy fan ma przyjść na stadion w białej koszulce i przynajmniej z szalikiem. Takiej mobilizacji w stolicy nie było od bardzo, bardzo dawna. Można na siłę przywołać końcówkę sezonu 2006/2007, kiedy to Real grał z Mallorcą w ostatniej kolejce Primera Divsion. Po trzech latach posuchy i zbieraniu bęcków od Barcelony, „Królewscy” byli uzależnieni od siebie. Wystarczyło wygrać i fiesta mogła się zacząć. I zaczęła. Czy dzisiaj będzie podobnie? Grono niedowiarków z każdą chwilą drastycznie maleje. Nic dziwnego. Jak pisał Michał Pol: 3:0 dla Realu Madryt to żaden wielki wyczyn.\nNie samą Ligą Mistrzów człowiek jednak żyje. W miniony weekend na boiskach Primera Division działo się sporo ciekawego. Najwięcej emocji dostarczył nam pojedynek, który od początku mianowany był na hit 33. serii gier – stawiany był nawet ponad derbami Madrytu. Jak się okazało, całkiem słusznie. Mowa oczywiście o starciu Realu Sociedad z Valencią. Jeśli ktoś przed tym meczem miał wątpliwości, czy Baskowie zasługują na miejsce w pierwszej czwórce, to otrzymał wyraźną odpowiedź. „Nietoperze” ani przez chwilę nie były na tyle lepsze, aby wywieźć z Anoeta komplet punktów. Imponuje to, z jakim spokojem przez cały czas grają podopieczni Philippe’a Montaniera. Może i baskijska drużyna nie naciskała na rywala jakoś druzgocąco, ale mimo wszystko gol Roberto Soldado na 1:0 był nieco zaskakujący. Nic on jednak nie zmienił w poczynaniach gospodarzy, którzy pozostali wierni swojej filozofii. Odpowiedzieli bardzo szybko i później pozostało im już tylko kontynuować to, co rozpoczęli. Francuski trener RSSS znakomicie wyważył linię defensywną i ofensywną. Boczni defensorzy nawet gdy podłączają się do przodu, zawsze są ubezpieczani. Valencii niezwykle ciężko było wyjść z przewagą – było to wręcz niemożliwe. Niczego (tym bardziej) zarzucić nie można także sile ataku Basków. Agirretxe z „Chorim” po raz kolejny dali popis swoich umiejętności. Ten pierwszy rozwija się ostatnimi czasy w zastraszającym tempie. Miejmy tylko nadzieje, że nie przyjdzie mu do głowy odchodzić po sezonie, jeśli Sociedadowi udałoby się (a musi się udać) awansować do Ligi Mistrzów.\nDobra, derby to derby. Chociaż dwa zdania się należą. Krótkie. Dłuższe nie są potrzebne, bo od nastu już lat sytuacja jest identyczna. Buńczuczne zapowiedzi, groźne minki, a Atletico i tak dostaje lanie. Lanie to w tym wypadku może spore nadużycie, ale jak inaczej określić to, co się stało? „Rojiblancos” naprawdę byli zaskakująco bezradni. Przeciwko komu? Przeciwko rannemu przeciwnikowi, przeciwko przeciwnikowi, który zagrał rezerwowym składem. Taka okazja na pokonanie odwiecznego rywala może się już nie powtórzyć. Zadaniem dla psychologów jest chyba zbadanie dlaczego tak się dzieje. To nie jest normalne, żeby piłkarzy Atletico tak paraliżował mecz z Realem.\nNapisane w Madridismo unido\nTagi: Bayern Monachium, Borussia Dortmund, Derby Madrytu, FC Barcelona, Liga Mistrzów, Madridismo, Primera Division, Real Madryt, Real Sociedad, Valencia\nHiszpański futbol walczy o przetrwanie. Real Madryt i FC Barcelona stają przed zadaniem prawie niemożliwym. W zdecydowanie lepszej sytuacji są „Królewscy”, którzy swoją historię naznaczyli nieprawdopodobnymi powrotami w europejskich pucharach. Futbol jest wielki i nieprzewidywalny, podobnie jak Carlos Alonso Gonzalez – czyli po prostu Santillana, legendarny napastnik „Los Blancos”, który – jak mało kto – doskonale zna znaczenie słowa „remontada”.\nChoć w ponad 110-letniej historii Realu Madryt znajduje się wielu piłkarzy, których zasługi są nieporównywalnie większe od tych Santillany, to ten niziutki i zwinny napastnik ciągle darzony jest olbrzymim respektem i sympatią. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że Santillana nie mógł być prawdziwym i zabójczym napastnikiem. Nie predysponowały go do tego warunki, ale mierzący 175 centymetrów Hiszpan na przekór wszystkim zdobywał bramki nie do zdobycia i wygrywał mecze nie do wygrania. W barwach Realu Madryt występował przez siedemnaście lat. Miał trochę pecha. Na krajowym podwórku „Blancos” wygrywali prawie wszystko, jednak w Europie madrytczykom nie szło. Z tego też powodu, kiedy mówi się o wybitnych graczach Realu, którzy zapisali się złotymi zgłoskami w historii klubu, Santillanę wspomina się rzadziej, a nawet jeśli, to gdzieś na szarawym końcu, być może nawet za takimi graczami jak Butragueno czy Valdano.\nCarlos Alonso Gonzalez swoje pierwsze piłkarskie kroki stawiał w mieście Santillana del Mar (od którego zresztą wziął się jego przydomek). Klubowe barwy zmienił jednak bardzo szybko, a dobra gra w trzeciej lidze hiszpańskiej (w zespołach Satelite i Barreda) sprawiła, że niskim zawodnikiem zainteresował się Racing Santander – największy klub w Kantabrii. Sam Santillana nie zapomina przede wszystkim o drużynie Barredy. To tam miał okazję po raz pierwszy pracować pod okiem prawdziwego trenera. Był nim Valentin Cuetara, którego legenda Realu wspomina niezwykle ciepło. To on miał największy wpływ na rozwój przyszłego reprezentanta Hiszpanii. Co ciekawe, Santillana w młodzieńczych latach najczęściej grywał bliżej środka boiska. Z biegiem czasu przesuwał się jednak w stronę bramki przeciwnika. Rozkwit jego umiejętności strzeleckich przypadł właśnie na krótki czas spędzony w Santander. W zespole Racingu urodzony 23 sierpnia 1952 roku piłkarz występował zaledwie przez jeden sezon. Siedemnaście goli w trzydziestu pięciu meczach i tytuł „Pichichi” Segunda Division wystarczyło, aby po hiszpańskiego napastnika zgłosił się sam Real Madryt.\nKariera Santillany nie jest usłana tylko i wyłącznie różami. Tuż po przeprowadzce do Realu, który zapłacił za niego 26 milionów peset, pojawiły się głosy, iż Hiszpan może być zmuszony do przedwczesnego zakończenia kariery. Po jednym z meczów w moczu Santillany pojawiły się ślady krwi, co natychmiast zaalarmowało Real Madryt. Stołeczny klub nie czekał ani chwili i natychmiast rozpoczął serię najróżniejszych badań, do których zwerbował nawet dra Sancheza Canasa, jednego z najbardziej cenionych w tamtych czasach urologów. Chociaż wszystko miało być pilnie strzeżone, 7 maja 1972 roku informacje o możliwym końcu przygody Santillany z piłką pojawiły się na okładkach wszystkich hiszpańskich dzienników sportowych. Okazało się, że Santillana ma wrodzoną wadę – obydwie jego nerki znajdowały się w tej samej części ciała. Po konsultacjach z lekarzami stwierdzono na szczęście, że „Santi” może nadal wykonywać swój zawód.\nPo przezwyciężeniu problemów Santillana stał się jedną z najważniejszych postaci ówczesnego Realu. Był najlepszym strzelcem klubu zarówno w Pucharze Mistrzów, jak i w Primera Division – pech chciał jednak, że jego drużyna nie zdobyła żadnego z tych tytułów. Sam Santillana nigdy nie został także „Pichichi” całych rozgrywek. Nie zmienia to jednak faktu, że w białych barwach wystąpił w 643 oficjalnych meczach i zdobył w nich 352 gole. Sięgnął po 9 tytułów mistrzowskich, 4 razy wygrywał Puchar Hiszpanii, a 2 razy Puchar UEFA. 56-krotnie reprezentował kadrę narodową, dla której zdobył 15 goli. Wystąpił na mistrzostwach świata w Argentynie w 1978 roku i w Hiszpanii cztery lata później. Zagrał w finale mistrzostw Europy w 1984 roku, w którym „La Furia Roja” musiała uznać wyższość Francuzów. Jednym z największych reprezentacyjnych sukcesów był szalony mecz z Maltą, w którym Hiszpania musiała wygrać jedenastoma bramkami. Wygrała, a Santillana zdobył cztery gole. Więcej o tym nieprawdopodobnym meczu przeczytać możecie TUTAJ.\nKiedy Santillana przybył do Madrytu, nikt nie wątpił w to, że ten człowiek potrafi zdobywać gole, że po prostu wie, gdzie ma się ustawić, żeby być o krok przed obrońcami. Zdawano sobie jednak także sprawę, że wykazuje pewne braki, że może być jeszcze lepszy. Trenerzy Realu Madryt kazali mu rzekomo trenować z workiem na plecach, aby poprawić jego koordynację, szybkość i przyspieszenie. W Madrycie jednak mocno w niego wierzono i wiara ta się opłaciła. Do teraz wspomina się czasy, kiedy Real z Santillaną na czele odrabiał straty, których na pierwszy rzut oka odrobić się nie dało. Senor remontada wraz z Juanito i fanatyczną publicznością niósł drużynę do europejskich sukcesów. Teraz wzywa fanów „Los Blancos” do tego samego, przypomina mecze, w których odgrywał pierwszoplanową rolę i apeluje, aby Santiago Bernabeu naprawdę było we wtorkowym meczu dwunastym zawodnikiem.\nSantillana brał udział w czterech historycznych remontadach na europejskiej arenie. W trzech z nich to właśnie niski hiszpański napastnik zdobywał gole, które przechylały szalę zwycięstwa na korzyść madryckiego zespołu. W kontekście heroicznych remontad fani Realu Madryt najczęściej wspominają wielkiego Juanito, który swoim charakterem porywał dziesiątki tysięcy ludzi, ale to przecież gole są w futbolu najważniejsze. Patent na ich zdobywanie miał Carlos Alonso Gonzalez. W sezonie 1975/1976 Real mierzył się z Derby County w 1/8 finału Pucharu Europy. W Anglii przegrał aż 4:1, jednak przed własną publicznością po dogrywce pokonał rywala 5:1. Dwa gole, w tym tego decydującego w 100. minucie meczu, zdobył Santillana. W sezonie 1984/1985 miały miejsce dwa madryckie cuda. Najpierw w 1/8 finału Pucharu UEFA Anderlecht pokonał Real w Brukseli 3:0, aby na Bernabeu polec aż 1:6. W tym pogromie Santillana uczestniczył jedynie biernie – bramki zdobywali wówczas między innymi Buatragueno i Valdano. W meczu półfinałowym pierwszoplanową rolę odegrał już Santillana. Po porażce 0:2 w Mediolanie z Interem, „Królewscy” wygrali u siebie 3:0 po dwóch trafieniach hiszpańskiego snajpera. Meczem, który przypominany jest w sposób szczególny, jest konfrontacja z Borussią Monchengladbach w 1/8 finału Pucharu UEFA w sezonie 1985/1986. Wygrana Niemców 5:1 przed własną publicznością była szokiem. Bernabeu znowu jednak odegrało istotną rolę. W rewanżu najpierw dwa gole zdobył Valdano, a kolejne dwa – w tym jednego w 90. minucie spotkania – dołożył Santillana. 61-letni „Santi” twierdzi, że we wtorkowy wieczór powtórka z rozrywki jest jak najbardziej możliwa.\nTagi: Liga Mistrzów, Real Madryt, Remontada, Santillana\nZe świecą szukać zawodników, którzy w debiucie w Eredivisie potrafią strzelić trzy bramki w niespełna dwadzieścia minut. Jeden z tych nielicznych gra obecnie w PSV Eindhoven i jest bohaterem kolejnego tekstu z cyklu „O nich będzie głośno”. Nazywa się…\nJuergen Locadia jest 19-letnim holenderskim napastnikiem, który urodził się 7 listopada 1993 roku w Emmen. Ma ponad 190 centymetrów wzrostu, a swoje pierwsze piłkarskie kroki, będąc zaledwie pięcioletnim dzieckiem, stawiał w amatorskim klubie VV Bargeres, dla którego występował przez trzy lata po czym przeniósł się do lokalnego FC Emmen. To tam raz pierwszy zauważono jego olbrzymi talent. Rzucające się w oczy występy doprowadziły do powołania do reprezentacji Holandii U-15. Kwestią czasu było przeniesienie się do drużyny występującej w pierwszej lidze holenderskiej, w której mógłby pobierać nauki od najlepszych. I faktycznie, w wieku szesnastu lat Locadia zaczął grać w Willem II. Po zaledwie roku wypatrzyli go skauci PSV Eindhoven i bardzo szybko zdecydowali się na jego zakup.\nDo teraz wszyscy dziwią się jak błyskawiczny progres notuje ten 19-latek. Jeszcze przed ukończeniem osiemnastego roku życia Locadia otrzymał szansę debiutu w drużynie w PSV. Pojawił się na boisku z ławki rezerwowych w meczu pucharu Holandii z VVSB i zdobył jedną z ośmiu bramek, jakie wbili wówczas rywalom piłkarze z Eindhoven. W kolejnej rundzie zawodnik, którego rodzina pochodzi z Curacao, zagrał już od pierwszej minuty spotkania. Kiedy tylko Locadia skończył osiemnaście lat, zaproponowano mu pierwszy profesjonalny kontrakt, a Dick Advocaat awansował go do pierwszej drużyny PSV. Kariera zaczynała nabierać rozpędu.\nTagi: Eredivisie, Juergen Locadia, PSV Eindhoven\n4:0 – najmniejszy wymiar kary\n4:0. Po czymś tak niewiarygodnym trudno znaleźć jakiekolwiek odpowiednie słowa. Wydaje mi się, że te trafne brzmią następująco: nawet kibice Barcelony przeczuwali, że coś takiego na Allianz Arena może się zdarzyć. I nie – nie jest to żart.\nBayern jest w tym momencie absolutnie najmocniejszą drużyną w Europie. Takim stwierdzeniem Ameryki się nie odkryje i było to wiadomo jeszcze przed wtorkowym meczem z Barceloną. Niepoprawni (jak się teraz okazało) optymiści wierzyli jednak w to, że Katalończycy swoją grą będą w stanie przeciwstawić się „Bawarczykom”. Płonne to były nadzieje. Nadzieje, które nie były zakotwiczone głęboko w sercu. Po tym, co monachijczycy zrobili w ćwierćfinale Juventusowi Turyn, nikt nie chciałby się z nimi mierzyć. Nie chciała także Barcelona, choć nikt z obozu Tito Vilanovy oczywiście tego nie powiedział. To, z jaką sportową agresją Bayern wyszedł na turyńczyków, było po prostu imponujące. Pressing już na połowie rywala, bezwzględne odbieranie piłki, ciągłe nękanie i przeszkadzanie – nawet „Barca” nie jest w stanie się przeciwstawić. Nawet? Czy może tylko? Dlaczego Bayern był najgorszym rywalem dla Katalończyków? Ano właśnie ze względu na charakterystykę gry podopiecznych Tito Vilanovy. Bayern nie musiał dostosowywać się do przeciwnika, bo wiedział, że grając swoją piłkę bez problemu sobie poradzi. Dlatego wynik 4:0 wydaje się najmniejszym wymiarem kary.\nOdrzucając na bok wszelkie kontrowersje z tego meczu, nie znajdzie się chyba nikt na tyle odważny, by stwierdzić, że Bayern nie zasłużył na zwycięstwo. Hiszpańska prasa doszukuje się oczywiście trzech nieprawidłowo zdobytych przez gospodarzy goli, ale w ten sposób chce chyba tylko w jakiś sposób zmazań tę wielką plamę. O ręce Pique jest zaskakująco cicho, a przecież była więcej, niż oczywista. Nie dość, że Bayernowi należał się rzut karny, to i czerwona kartka dla stopera „Blaugrany” wcale nie byłaby zbytnim nadużyciem – wszak piłka leciała w światło bramki. Nie od dzisiaj wiele mówi się na temat wywierania wpływu na arbitrach przez hiszpańskie drużyny. We wtorkowy wieczór nawet takie próby nie miały sensu. Zauważają to wszyscy eksperci – Bayern był najzwyczajniej w świecie lepszy w każdym aspekcie.\nInternet oszalał. – Niebywałe, że sromotna klęska Barcelony wzbudza taki entuzjazm wśród tłumów. Mam wrażenie, że niektórzy całe życie czekali na taki wieczór jak dzisiejszy – pisze na Facebooku Tomasz Czoik, sekretarz redakcji wortalu iGol.pl. I faktycznie wygląda to tak jakby 3/4 populacji tylko czekało na taki wieczór, jak ten wtorkowy. Na wieczór, w którym Barcelona nie dość, że wyraźnie przegra, to jeszcze nie będzie w stanie w jakikolwiek sposób zagrozić bramce przeciwnika. Jest to również sytuacja dość osobliwa. To oczywiste, że wielcy sportowcy, wielkie drużyny, mają tylu samo zwolenników, co i przeciwników. Sęk w tym, że obecna „Barca” nie jest tą samą „Barcą” od niedawna. Jest nią od paru ładnych chwil. Zaryzykuję stwierdzenie, że w obecnym sezonie Primera Division to Real przegrał ligę, a nie wygrała ją Barcelona. Nie ujmuję oczywiście Katalończykom zasług, bo bez wątpienia zasługują na tytuł, ale na pewno obecna różnica punktowa nie pokazuje prawdziwej różnicy między tymi obydwoma klubami. I doskonale obrazują to ostatnie klasyki. Jose Mourinho nauczył grać Real przeciwko Barcelonie i teraz pewnie nieco martwi się, że Bayern jest aż tak mocny. Może powinien martwić się o Borussię, ale w głowie na pewno jest już obecny wielki finał Ligi Mistrzów. Upragniony finał, którego w Madrycie potrzebują, jak rolnicy deszczu. Dlatego właśnie uważam, że ludzi zaskoczonych wynikiem meczu Bayernu z Barceloną jest zdecydowanie mniej, aniżeli mogłoby się wydawać. Bayern był faworytem i to nie ulega żadnej wątpliwości. Po cichu spodziewano się takiego rezultatu, choć ci, którzy mocno wierzyli w katalońską drużyną, tego nie przyznają.\nO końcu katalońskiej epoki mówiono w tym i poprzednim sezonie już tyle razy, że aż w pierwszej chwili wydaje się, że nie warto o tym znowu wspominać. Dyskusja na nowo jednak rozgorzała. Portale społecznościowe przeżywają istne oblężenie i na każdym kroku możemy znaleźć coraz to ciekawsze stwierdzenia. Na profilu Eurosportu przeczytać możemy: oczywiście można mieć zastrzeżenia do dwóch goli strzelonych przez Bayern, ale czy ktoś ma w ogóle wątpliwości, która drużyna była dziś lepsza? No właśnie, czy ktokolwiek uważa, że wynik tego starcia nie jest odzwierciedleniem nie tylko tego co działo się na boisku, ale w jakich formach znajdują się obecnie obydwie drużyny? Całe szczęście, że prawie nikt nie pisał po tym meczu, że niedyspozycja Messiego była elementem kluczowym. Jeśli po tak sromotnej klęsce pojawiałyby się głosy, że ze w stu procentach sprawnym Messim „Barca” miałaby w Monachium jakieś szanse, byłby to absolutny szczyt wszystkiego. Barcelona nie przegrała tego meczu z powodu braku Messiego. Przegrała, ponieważ w Europie nauczono się już grać przeciwko niej. I przede wszystkim – ponieważ Bayern jest wielki. Przede wszystkim.\nTagi: Bayern Monachium, FC Barcelona, Liga Mistrzów\nPep, zuch chłopak\nJose Mourinho chyba zacznie lubić Pepa Guardiolę (chyba że faktycznie lubił go wcześniej). Chcieliśmy sobie w miarę spokojnie poczekać do wieczornego starcia w Lidze Mistrzów, cieszyć się tym piłkarskim świętem, a tu z rana taka informacja! 37 milionów i Goetze w Bayernie. W dniu starcia z Barceloną. Na dzień przed meczem Borussii z Realem. Grubo.\nJeden z najbardziej zagorzałych kibiców Realu Madryt na świecie, felietonista dziennika „As” – Tomas Roncero – bardzo trafnie określił ogłoszenie transferu Mario Goetzego do Bayernu Monachium akurat w tym terminie. To próba destabilizacji Borussii Dortmund przed niezwykle istotnym meczem z Realem Madryt. Rodzi się jednak pytanie: kto chciałby dortmundczyków zdestabilizować? Bayern, bo woli grać ewentualny finał z „Królewskimi”? Pep Guardiola? Roncero uważa, że właśnie były szkoleniowiec Barcelony. Nie wiadomo rzecz jasna czy faktycznie tak jest, ale skutki ogłoszonego dzisiaj transferu mogą być tylko jedne. Tak, w środowy wieczór wszyscy będą skupiać się na osobie Mario Goetze. Parafrazując jeden z moich ulubionych cytatów z absolutnie ulubionego filmu Pulp Fiction: transfer z Bayernu do Borussii, a przeprowadzka Luisa Figo z Katalonii do Kastylii, to inna bajka, inna książka, inny k***a gatunek literacki. Ale coś jest na rzeczy.\nJak na razie kibice z Dortmundu siedzą cichutko. Może nie wrócili jeszcze z pracy, w której to właśnie toczą pianę z ust. Sam transfer do największego obecnie rywala w lidze jakoś pewnie by jeszcze przełknęli, ale – dajcie spokój – w przeddzień najważniejszego meczu klubu na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat? Na Signal Iduna Park miała być w środowy wieczór atmosfera, jakiej jeszcze kibice w Europie nie widzieli. To będzie wielki test dla fanów Borussii. Test, który pokaże czy w tak newralgicznym momencie będą w stanie odrzucić na bok wszelkie niesnaski i skupić się na dopingu całej drużyny, która przecież w starciu z „Królewskimi” wcale nie jest skazywana na pożarcie. Nie w dopingu leżał będzie jednak problem. Piłkarze BVB również muszą być przybici całą sytuację. To wielcy profesjonaliści, ale prasa nie pozostawia na zespole suchej nitki. Media zarówno niemieckie, jak i brytyjskie i hiszpańskie są przekonane, że w ślad za Goetzem pójdą kolejne gwiazdy. „Bildy” „Asy” i inne są pewne, że dla Roberta Lewandowskiego i Mattsa Hummelsa to ostatnie tygodnie w Dortmundzie. I nawet jeśli było to przesądzone przed ogłoszeniem odejścia Goetzego, to fajnie byłoby pożegnać się z klubem po wielkim sukcesie na europejskiej arenie. Teraz wyeliminowanie Realu będzie jeszcze trudniejsze, bo choć nikt nie ma wątpliwości, że „Lewy”, Goetze i reszta są wielkim profesjonalistami, to w umysłach nawet takich zawodników będą siedzieć Bayern Monachium i 37 milionów euro. Przede wszystkim ten okrutny Bayern, który tak boleśnie sprowadził dortmundczyków na ziemię po zeszłorocznym triumfie w Bundeslidze.\nOd kilku dni krążą głosy, że coraz bliżej jest do niemiecko-hiszpańskiego finału. Bayern będący w tak zabójczej formie jest w stanie zrobić z Barceloną to, co zrobił z Juventusem, zwłaszcza że Katalończycy ostatnio nie są w najwyższej dyspozycji. Real od początku upatrywany jest w roli faworyta. W fazie grupowej Borussia okazała się co prawda lepsza, ale to były całkowicie inne czasy. Jose Mourinho i jego piłkarze podchodzą do półfinału absolutnie wyluzowani. Portugalczyk ma do dyspozycji praktycznie całą kadrę i również na pewno ucieszył się z ogłoszonego transferu Mario Goetze. Dla Borussii to spory policzek, dla Bayernu wielki zastrzyk pewności siebie, choć oczywiście reprezentant Niemiec ciągle reprezentował będzie barwy drugiej drużyny Bundesligi. Ci, którzy uważają, że ten transfer nie będzie miał wpływu na półfinałowe starcia, są w błędzie. Można jednak pójść w drugą stronę i zaryzykować stwierdzenie, że podopieczni Jurgena Kloppa tym bardziej będą chcieli znowu udowodnić swoją wyższość nad Realem, a później w finale zadać zabójczy cios „Bawarczykom”. Ależ to by była piękna historia dla całej Borussii. Tylko co wtedy począłby biedny Goetze?\nNapisane w Madridismo unido, Raport La Liga\nTagi: Bayern Monachium, Borussia Dortmund, Bundesliga, Liga Mistrzów, Mario Goetze, Pep Guardiola, Primera Division, Real Madryt\nSytuacja w Realu Madryt staje się coraz bardziej patowa. Stołeczny klub obstrzeliwują już media nie tylko z Hiszpanii, ale i z Wysp Brytyjskich. Temat numer jeden to oczywiście Jose Mourinho. Sęk niestety w tym, że wraz z plotkami na temat przyszłości portugalskiego trenera, rodzi się masa innych niewyobrażalnych insynuacji, które dotykają chyba nawet ogrodnika na Santiago Bernabeu.\nO powadze problemu, jaki dotknął madrycki klub, niech świadczy choćby fakt, że nawet sami fani Realu Madryt nie wyobrażają sobie chyba, aby w przyszłym sezonie drużyna miała zostać w takim składzie, jak obecnie. Mourinho jest rzekomo pokłócony z Casillasem, powróciła dyskusja na temat „hiszpańskich” i „portugalskich” grupek. Jeszcze dwa czy trzy miesiące temu wszyscy pukali po głowach i mówili, że to tylko i wyłącznie wymysły prasy. W tym przypadku sprawdza się jednak powiedzenie, iż kłamstwo powtarzane tysiąc razy staje się prawdą. To właśnie hiszpańskie dzienniki na czele z „Marką” i „Asem” zagrzały sytuację. Ze wszystkiego tylko podśmiechują się Katalończycy. Dzienniki, o których mówi się, że sympatyzują z Barceloną, mogą w końcu spokojnie skupić się na własnym zespole i nie podjudzać atmosfery w szatni „Królewskich”. Pałeczkę przejął Madryt, co jest sytuacją po prostu… dziwną. Śmieszną. Niewyobrażalną.\nJose Mourinho niejednokrotnie powtarzał w przeszłości, że nie czuje wystarczającego poparcia. Florentino Perez na każdym kroku zapewniał z kolei, że Portugalczyk może w spokoju pracować i dążyć do wyznaczonych celów, że wszystko jest w jak najlepszym porządku. Nie od dzisiaj jednak wiadomo, że „The Special One” nie jest ulubieńcem madryckiej prasy. Więcej, na ten moment wydaje się wrogiem publicznym numer jeden. W ostatnich tygodniach sytuacja uległa nieznacznej poprawie. Nieznaczna poprawa znaczy w każdym razie tyle, że „Mou” faktycznie może pracować w jako takim spokoju. Portugalczyk wziął poprawkę z zeszłego sezonu dzięki czemu jego podopieczni osiągnęli najlepszą dyspozycję na decydujące mecze w końcówce rozgrywek. „Marca” nieco przyhamowała, ale gdzieś tam dalej tworzy swoje konspiracyjne sieci. Dziennikarze tegoż dziennika również pogodzili się już z faktem, że Mourinho nie ma zamiaru z nimi rozmawiać. Na konferencje prasowe przed meczami ligowymi nie przychodzi (na pomeczowe chodzić też nie musi, bo „Królewscy” wygrywają). Konferencje związane ze starciami w Lidze Mistrzów jakoś już przeboleje – Hiszpanom odpowiada zdawkowo, cały czas powtarza te same słowa. Dla zagranicznych dziennikarzy jest bardziej uprzejmy i wylewny. Jak Kuba Bogu, tak Bóg Kubie.\nFlorentino Perez. To na jego barki spadnie latem nie lada odpowiedzialność. Madryckie media tak rozdmuchały sprawę konfliktu w szatni „Los Blancos”, że będziemy mogli ogłosić kolejny wielki cud, jeśli na przyszły sezon na Santiago Bernabeu zostaną i Jose Mourinho i Iker Casillas. O ile przed kontuzją kapitana reprezentanta Hiszpanii prasa próbowała skłócić tych dwóch panów, tak teraz robić już tego tak naprawdę nie musi. Obrazki z ostatniego meczu z Bilbao mówią same za siebie. Widok patrzącego ślepo w dal hiszpańskiego bramkarza niejako potwierdza, że „San Iker” ciężko przeżywa obecne chwile. W jego głowie na pewno krąży wiele myśli. Wśród nich musi znajdować się ta o odejściu z klubu. O poszukaniu sobie nowego wyzwania – bez Jose Mourinho u boku. Ani jeden, ani drugi nie powiedzieli oczywiście oficjalnie, że jest coś na rzeczy, ale pytany przez dziennikarzy na temat rzekomego konfliktu Aitor Karanka odpowiada bardzo wymijająco. Unika tematu, bo wie, że jeśli coś powie, machina znowu ruszy pełną parą. Następnego dnia „Marca” z okładki krzyczałaby, że to już koniec, że Madryt traci albo trenera, który w końcu przywrócił klubowi dawny blask, albo żywą legendę, która blaskiem jest sama w sobie.\nJak to wszystko się zakończy? Nastroje studzi prasa brytyjska, twierdząc, że Mourinho na pewno nie będzie w przyszłym sezonie trenerem Chelsea Londyn. A to właśnie przeprowadzka na Stamford Bridge miała zaprzątać głowę Portugalczyka. Powrót na stare śmieci bardzo go kusił. Dziwne jest jednak to, że w Madrycie nadal tępo wierzą we wszystko, co napiszą dziennikarze „Marki”. Skoro pan z działu sportowego napisał, że Mourinho w ogóle nie rozmawia z Casillasem, to tak jest. I tyle.\nPrezes „Królewskich” z rzekomego konfliktu również nie wyjdzie bez szwanku. Prasa teoretycznie sympatyzująca z Realem Madryt sama kopie pod klubem dołki. Szukanie tanich sensacji jest w modzie, a najbardziej cierpi na tym instytucja, jaką jest Real, o czym Mourinho mówił nie raz, nie dwa. Jeśli jednak Florentino Perezowi przyjdzie latem wybierać, tak czy siak straci wielu zwolenników. Wbrew pozorom, istnieje spora grupa kibiców, która wolałaby, aby z Santiago Bernabeu odszedł Casillas, nie Mourinho. Perez bardzo ceni Portugalczyka. To on był odpowiedzialny za jego przybycie do zespołu. To on ciągle go wspiera i apeluje, aby to samo robili inni. Mimo wszystko, prezes zdaje sobie sprawę z tego, kim dla klubu i madridismo jest Iker. Jeśli będzie musiał wybierać, rozwiąże kontrakt z Mourinho. A wtedy zacznie się już zabawa na całego. Mourinho nigdy nie mówił o Realu, że jest to klub jego życia, że żywi do niego takie uczucia, jak do Chelsea czy Interu. Jeśli będzie zmuszony odejść, bo – jak twierdzi prasa – przegra bitwę z Casillasem, nie będzie miał oporów przed wylaniem swoich żalów. Wszak zawsze mówił to, co myślał. Pomyśleć tylko, że to wszystko przez hiszpańskich periodistas…\nNapisane w Madridismo unido, Prasa kłamie\n(Prawie) wszyscy zadowoleni\nPrzed losowaniem par 1/2 finału Ligi Mistrzów jednego mogliśmy być pewni: jakkolwiek by ono się nie zakończyło, będziemy świadkami dwóch wielkich pojedynków. Teraz – już na chłodno – wydaje się, że tylko jeden z półfinalistów nie może być z losowania zadowolony. Kto taki?\nNie ma się co łudzić. Z całym szacunkiem, to Borussia Dortmund wydaje się drużyną najsłabszą z całej czwórki. Wiem, że pisząc te słowa niejako podpisuję jednocześnie na siebie wyrok, bo przecież na terenie naszego kraju nastała wręcz swego rodzaju moda na kibicowanie BVB. Wiadomo – trójka Polaków, która radzi sobie naprawdę świetnie i odgrywa kluczowe role w zespole zdobywającym najważniejsze tytuły. Przed rozpoczęciem fazy play-off piłkarskiej Ligi Mistrzów zewsząd dało się jednak słyszeć głosy, że dla byłego już mistrza Niemiec sporym osiągnięciem będzie awans do ćwierćfinału. Jednak w momencie, kiedy rywalem na tym etapie okazał się hiszpański zespół z Malagi, podwyższono oczekiwania wobec niemieckiej ekipy. Wszak kim jest Malaga? Drużyną, która przeżywa niewyobrażalne problemy i prawdopodobnie za rok w europejskich pucharach nie zagra. Andaluzyjczycy pokazali jednak, że nie przez przypadek w ósemce najlepszych drużyn Europy się znaleźli. Tylko ogromne szczęście sprawiło, że zespół z Dortmundu wyszarpał – wydawało się – niemożliwy do wyszarpania awans. Ja tu pitu, pitu, ale to nie Borussia jest drużyną, która po losowaniu mogłaby czuć niesmak.\nNapisane w Madridismo unido, Miszmasz\nTagi: Bayern Monachium, Borussia Dortmund, FC Barcelona, Finał, Liga Mistrzów, Real Madryt\nCzy 18-latek może jednym występem oczarować fanów danej drużyny na tyle, by ci domagali się jego obecności w pierwszym składzie w każdym kolejnym meczu? Można. Najlepszym tego przykładem jest defensor Chelsea Londyn – Nathan Ake.\nNathan jest Holendrem i ma już za sobą występy w młodzieżowych reprezentacjach „Oranje” okraszone bramkami i tytułem mistrzowskim. Urodził się 18 lutego 1995 roku w Den Haag, jednak swoje piłkarskie umiejętności szlifował w szkółce Feyenoordu Rotterdam. Przeprowadzce do Chelsea towarzyszyły różnego rodzaju zgrzyty, którym przyglądali się nawet prawnicy, jednak koniec końców 15-letni wówczas Ake przeszedł do Londynu i mógł rozpocząć swoją wielką karierę. W obecnym sezonie Nathan wyskoczył niczym Filip z konopi, niczym Raphael Varane z Realu Madryt. Obydwaj piłkarze pokazali się piłkarskiemu światu, chociaż zarówno w Londynie, jak i Madrycie dużo szybciej doskonale zdawano sobie sprawę z potencjału, jakim dysponują i jeden i drugi. Varane zwrócił na siebie uwagę już samym tym, że w jego przeprowadzce do Hiszpanii palce maczał sam Zinedine Zidane. Wielki Francuz nie mógł się pomylić. I nie pomylił. Ake z kolei od początku był pod lupą angielskich ekspertów, którzy marzyli o następcy Ruuda Gullita. I sobie wymarzyli. Gullit i Ake są podobni jak dwie krople wody. I zaledwie ten jeden jedyny wspomniany mecz sprawił, że 18-latka już okrzyknięto następcą legendy holenderskiego futbolu.\nHistoria młodego Nathana jest historią jakich na pozór wiele. Gra sobie chłopaczyna w spokojnej lidze holenderskiej, w drużynie, słynącej ze świetnej szkółki. Dobre występy skutkują grą w młodzieżowych reprezentacjach, w których owa chłopaczyna jest gwiazdą, a zarazem kapitanem. Następnie chłopaczyna marząca o europejskich szczytach zaczyna być obserwowana przez największe marki. Jedna z tych marek staje się przebieglejsza od innych i zaiwania potencjalną gwiazdę sprzed nosa innych. W tym wypadku przebieglejsza okazała się Chelsea Londyn. Początki w „The Blues” były takie, jak można było się spodziewać. Przeplatane występy w drugiej drużynie z powołaniami do kadry pierwszego zespołu. W obecnym sezonie Premier League Ake siedmiokrotnie zasiadał na ławce rezerwowych Chelsea. Po raz pierwszy w grudniu w meczu z Aston Villą wygranym 8:0. Debiut w drużynie Rafy Beniteza nastąpił jednak trzy dni później. Chelsea męczyło się na wyjeździe z Norwich City, więc hiszpański trener zdecydował się w doliczonym czasie zagrać na czas i wpuścił młodziana za Juana Matę. Ake za wiele na boisku oczywiście nie zrobił, ale londyńska ekipa zyskała cenne sekundy i dowiozła zwycięstwo do końca. Z debiutu w PL zadowolony był jednak Feyenoord. – Zaledwie jednominutowy debiut Nathana Ake’a w Chelsea w wyjazdowym meczu z Norwich dał nam w Boxing Day 100 tysięcy euro – mówił Eric Gudde, prezes Feyenoordu. Wszystko za sprawą klauzuli zawartej w kontrakcie.\nTagi: Chelsea Londyn, Nathan Ake, Premier League, Rafael Benitez\nTydzień temu na El Riazor nieśmiało rozbłysło światełko w tunelu. Teraz w tym samym tunelu światło jest już nad wyraz dostrzegalne – tak bardzo, jak jeszcze nigdy dotąd w obecnym sezonie. Kandydat numer jeden do spadku nie złożył broni i pnie się w górę tabeli. Deportivo nie jest już głównym zespołem do ostrzału. Po 30. kolejce La Liga walka o utrzymanie nabrała rumieńców.\nDeportivo La Coruna przeżywa piękne chwile – bodaj najpiękniejsze od powrotu do najwyższej klasy rozgrywkowej. Na początku sezonu „El Depor” ledwo słyszalnie pukało co prawda do wrót pierwszej dziesiątki, ale sytuacja Galisyjczyków z każdą chwilą stawała się coraz trudniejsza. Największy kryzys pojawił się na przełomie stycznia i lutego, kiedy to drużynie prowadzonej wówczas przez Domingosia Paciencię przytrafiła się seria sześciu kolejnych przegranych meczów. W trakcie jej trwania Paciencia stracił pracę, a na jego stanowisku pojawił się Fernando Vazquez. Daleki jestem oczywiście od twierdzenia, że 58-latek w pojedynkę odmienił drużynę mistrza Hiszpanii sprzed trzynastu lat, jednak bez wątpienia to jego zasługa, że ekipa z El Riazor uwierzyła w to, że może się w La Liga utrzymać.\n– Ciągle jesteśmy w grze, ale nie możemy osiąść na laurach. Musimy dalej mieć wiarę. Teraz odpowiedzialność jest większa – mówił Vazquez po zakończeniu sobotniego spotkania z Realem Saragossa, dzięki któremu Deportivo kontynuuje serię trzech zwycięstw z rzędu. I to zwycięstw niezwykle istotnych. Kiedy dobiegł końca okres, w którym Deportivo przegrywało wszystko, jak leciało, pierwszą oznaką piłkarskiej wiosny dla Galisyjczyków był remis z Rayo Vallecano. Późniejsza porażka na Camp Nou z Barceloną raczej była wliczona w koszty, ale po meczu w Katalonii Valeron i spółka nie musieli spuszczać głów. Zagrali po prostu nieźle. Następnie pokonali Celtę, Mallorcę i wspomnianą Saragossę – trzech rywali, z którymi bezpośrednio walczą o pozostanie w La Liga. Rywali, którzy zajmowali oczywiście wyższe lokaty. Panowało zresztą przekonanie, że niżej Deportivo zejść się nie da.\nNapisane w Raport La Liga\nTagi: Deportivo La Coruna, Fernando Vazquez, Primera Division\niGol.pl – z miłości do futbolu


2017.09.22-24 Czarnogóra - Podgorica - Uczniowski Klub Sportowy "Judo" Mysłowice\n2017.09.22-24 Czarnogóra - Podgorica\nopublikowane: 30 wrz 2017, 04:05 przez UKS Judo Mysłowice [ zaktualizowane 3 paź 2017, 11:36 przez Bartek D ]\nPuchar Świata Ju-Jitsu Juniorów, oraz Turniej Balkan Open Młodzieżowców i Seniorów -\nW dniach 22-24 września 7 zawodników UKS Judo Mysłowice wystartowało jako część składu Reprezentacji Polski Ju-Jitsu na Pucharze Świata Ju-Jitsu Juniorów Młodszych. Zawody rozgrywano w Podgoricy; stolicy Czarnogóry. Na trzech matach wystartowało 700 sportowców z całego świata. W całym turnieju rozegrano 771 startów. Polskę reprezentowało 55 zawodników.\nSportowcy z UKS Judo Mysłowice startowali w kategorii Fighting i osiągnęli następujące wyniki:\nFiglus Nikodem II miejsce\nSmaga Jakub V miejsce\nKozik Igor VII miejsce\nDziedzic Jakub IX miejsce\nWłoka Marcin IX miejsce\nZdrodowski Piotr IX miejsce\nZdrodowski Patryk IX miejsce\nBył to pierwszy start naszych zawodników w zawodach Ju-Jitsu tej rangi. Na szczególną uwagę zasługuje więc przywieziony do Polski srebrny medal Nikodem Figlusa.\nWszyscy zawodnicy stoczyli po kilka pojedynków. Niektóre z tych walk były wygrane, niektóre zakończone porażką. Wszyscy też przywieźli z Czarnogóry bezcenne doświadczenia, które z całą pewnością zaprocentują w przyszłości. Mysłowiczanie startowali pod opieką Polskiego Związku Ju-Jitsu oraz naszego klubowego trenera Mariusza Figlusa. Wyjazd reprezentacji koordynowali: Roman Zieliński oraz Mirosława Piechota. Cała reprezentacja Polski na Pucharze Świata zdobyła 5 medali w kategorii Fighting (2 srebrne i 3 brązowe). Biorąc pod uwagę kategorię: Fighting i Ne-waza, Polscy sportowcy przywieźli 10 medali ( 1 złoty, 2 srebrne, 7 brązowych).\nRównoległe z Pucharem Świata rozgrywany był turniej Ju-Jitsu Balkan Open dla starszych kategorii wiekowych. Z tego turnieju Polacy przywieźli 17 krążków ( 7 złotych, 3 srebrne, 8 brązowych). W rankingu medalowym zajęliśmy 7 miejsce.\nW organizacji wyjazdu Mysłowiczan z Klubu UKS JUDO MYSŁOWICE pomogły następujące firmy:\nGrudek Bożena Mysłowice-Brzęczkowice,\nFirma Bumech S.A. z Katowic\noraz główny sponsor wyjazdu:\nFirma SAINT-GOBAIN INNOVATIVE MATERIALS POLAND Sp. z o.o w Dąbrowie Górniczej


Dostawa/platnosc - Genactiv\nKlient może założyć Konto w drodze Rejestracji, podając, w oznaczonym w Sklepie Internetowym miejscu, adres poczty elektronicznej, z której korzysta oraz dowolne hasło, składające się ze znaków alfanumerycznych, a następnie postępując zgodnie z procedurą określaną w wyświetlanych Klientowi komunikatach.\nPo wysłaniu Zamówienia Klient na podany adres e-mail otrzymuje potwierdzenie przyjęcia jego oferty (Potwierdzenie Zamówienia) wraz z linkiem, którego kliknięcie jest niezbędne do zakończenia procesu składania Zamówienia. W przypadku, gdy tylko część Zamówienia została potwierdzona, a Klient nie jest zainteresowany zawarciem umowy na część Towarów, wówczas Klient nie klika ww. linku i nie dochodzi do zawarcia umowy.\nCena podana przy każdym Towarze jest wiążąca od chwili otrzymania przez Klienta zatwierdzenia Zamówienia.\nPo otrzymaniu przez Klienta zatwierdzenia Zamówienia, rozpoczyna się proces realizacji umowy sprzedaży przez Sprzedającego. Klienci, którzy zarejestrowali swoje Konta mają możliwość – po zalogowaniu - monitorowania stanu realizacji Zamówienia na stronie Sklepu Internetowego.


[TES V: Skyrim] Rezo na Zasranych Rubieżach - Polska baza opowiadań i fanfiction - forum literackie\n[TES V: Skyrim] Rezo na Zasranych Rubieżach\nRejestracja: 07 wrz 2013, 16:55\nPostautor: Neri Neiko » 07 wrz 2013, 17:27\ntytuł: "Rezo na Zasranych Rubieżach"\nopis: Fanfic będący w zamierzeniu parodią Skyrim, ukazujący moje postrzeganie tej gry. Publikowany na blogu (link w sygnaturce). Pisany z różnych perspektyw (niejednolita narracja). Możliwe zamierzone "anachronizmy"\nznajomość fandomu: mile widziana, nieobowiązkowa\n[center]Rozdział I - Trudne początki, czyli jak o mały włos nie staliśmy sie grzankami.[/center]\nSiedemnasty dzień Ostatniego Siewu. Rok 201 Czwartej Ery Tamriel. Dziś rano miało odmienić się moje życie… Miałem wrócić do domu na wspaniałym rumaku, do swojej księżniczki… Ale los chciał inaczej. Teraz siedzę na wozie, ciągniętym przez konie cesarskich. Siedzę tu, z dwoma Nordami i jakimś ćpunem przyodzianym w szmaty, który większość drogi przespał.\n– Hej, ty! Wreszcie się obudziłeś. Jestem Ralof Gromowładny. Trwa wojna między Cesarskimi, a Gromowładnymi. – powiedział mężczyzna, siedzący po mojej prawej stronie do tego faceta co spał. Koleś w ogóle nie ogarniał co się dzieje. Rozglądał się na wszystkie strony.\n– Dokąd nas wiozą? – postanowiłem zapytać o to i ulżyć w cierpieniu tej niemowie.\n– Wiozą nas do Helgen, tam kat już na nas czeka. – odpowiedział Ralof.\n– Co?! To niemożliwe! – byłem przerażony myślą, że już nie ujrzę swej księżniczki.\n– Skąd cię przywiało, koniokradzie? – zapytał po chwili\n– A po co ci to wiedzieć?! – byłem wściekły i przerażony jednocześnie.\n– Ostatnią rzeczą, o której pomyśli Nord… Powinien być jego dom. – westchnął.\n– Pochodzę z Rorikstead… - zacząłem.\n– Zamknąć mordy! – krzyknął cesarski woźnica.\nMgła powoli opadała, a my dalej przemierzaliśmy brukowaną drogą, która ma nas zaprowadzić do Helgen. Po paru minutach jazdy w ciszy, przekroczyliśmy jedną z bram tego „miasta”.\n– Ach, Helgen… Miałem tu kiedyś dziewczynę… - powiedział pod nosem Ralof, w sumie nie wiem po co. Pewnie poczuł taką potrzebę. Nagle wóz stanął. Byliśmy już na miejscu. Jakaś kobieta w zbroi, wyglądająca na prawdziwą sukę bez serca i nie do złamania, zaczęła wyczytywać skazańców. Jeden z nich próbował ucieczki, ale wystarczył krótki rozkaz i strzała wypuszczona z łuku przebiła jego tchawicę. Biedny mężczyzna, miotał się po całym bruku w drgawkach pośmiertnych. Krwi było stosunkowo niewiele, choć słychać było ohydny bulgot z gardła nieszczęśnika. Nikt nie zwrócił nawet na niego uwagi.\n– Jarl Ulfrik Gromowładny. – wyczytała, a zwłoki za nią w końcu znieruchomiały. Nord stanął w kolejce do kata. Następnie sukowata wywołała Ralofa, a potem tego dziwaka co spał.\n– Hej, nie mamy go na liście! – zdziwił się strażnik, trzymający w ręku świstek papieru.\n– Nie obchodzi mnie to – powiedziała bezwzględnie. – Pójdzie z resztą gromadki.\n– Przykro mi… Twoje zwłoki zostaną odwiezione do ojczyzny. – zapewnił strażnik.\n„Ta, jasne”, odezwała się myśl w mojej głowie.\n– Rinku z Rorikstead! – zakrzyknęła dowódczyni oddziału. O, to ja. Wezwali mnie. Kapłanka miała odprawić jakąś modłę za nas, ale…\n– Ja będę pierwszy! – przerwał jej jeden ze skazanych. Podszedł do kata i spoglądając śmierci prosto w oczy złożył głowę na pniaku. Mistrz małodobry uniósł topór, na szczęście ostry, i zgrabnym cięciem pozbawił skazanego życia. Ciało biedaka osunęło się na bruk, a jego krew splamiła kamienie. Następny miał być ten ćpun. Hmmm… Lekko brązowa skóra, ale nie taka ciemna jaką mają Redgardzi… I ta topornie wyciosana gęba. Mieszaniec? Pół-Nord, pół-Redgard?! Ale co on robi tu, tu w Helgen i za co go skazali...?\nDo moich uszu dobiegł ryk zza gór, tak potężny, że nogi miałem jak z waty…\n– Co to? – Dało się słyszeć słowa gwardzisty, lecz jego ciekawość została ujarzmiona przez stanowcze spojrzenie dostojnego mężczyzny. Widzę, że nawet generał Tulius raczył się tu pojawić. Ten stary emeryt rozkazał nie przerywać egzekucji. Kat ponownie uniósł wielki topór zbroczony krwią, która błysnęła w słońcu. Biedny, obłąkany pół-Redgard chyba nadal nie wiedział co się dookoła dzieje. Chciałbym być tak nieświadomy jak on.\n– Strażnicy, co widzicie? – zapytała tamta kobieta w zbroi, gdy wszyscy zamilkli i unieśli głowy. Moje oczy powędrowały za ich spojrzeniami. Żałowałem, że spojrzałem. Na wieży, stojącej naprzeciw nas usiadł wielki czarny smok. „Smok. Super, jeśli wywoła zamieszanie może uda mi się nawiać”, pomyślałem. Gad wydobył z siebie przeraźliwy jazgot. Dźwięk uderzył z taką siłą, że kat upadł martwy na ziemię, a pozostali stracili równowagę. Reszta skazanych postanowiła wykorzystać okazję i uciec śmierci, a wtenczas z nieba zaczęły spadać kule ognia. Stałem oszołomiony, nie wiedząc co robić i gdzie uciec. Rozejrzałem się i zobaczyłem, że cesarscy stanęli w obronie Helgen. Potem w oczy rzucił mi się Ralof. Stał w progu wejścia do kamiennej wieży, nieopodal placu egzekucji. Spojrzałem w lewo – zagubiony ciemnoskóry nadal żył, ale upadł oszołomiony krzykiem smoka. Wziąłem go czym prędzej pod ramię i zaprowadziłem do wieży, gdzie schronili się Ralof i Ulfrik. Obaj zdążyli się już oswobodzić, natomiast ja i ten opalony koleś dalej byliśmy związani.\n– Legendy okazały się prawdą… - rzekł Ralof.\n– Legendy nie palą wiosek… Wiedziałem, że Cesarscy maczają w czymś palce – zadumał się Ulfrik.\n– Spróbujmy wydostać się górną częścią wieży! – zaproponował Ralof. Nie wiem czy to dobry pomysł, skoro smok panuje obecnie w powietrzu, ale pod wpływem adrenaliny zapomniałem o więzach na moich dłoniach i udałem się za Nordem. Ulfrik pozostał na dole. Gdy byliśmy w połowie budowli, smok zburzył ścianę wieży. W ostatniej chwili ten, którego miałem za ćpuna, szarpnął mnie do tyłu, abym nie został spalony piekielnym oddechem bestii.\n– Dzięki… eee… - chciałem wypowiedzieć jego imię, ale nadal go nie znałem.\n– Jestem Rezo, a ty? – czarnowłosy mieszaniec w końcu raczył się przedstawić.\n– Rinku, dzięki. Sądziłem, że jesteś bardziej zamulony. – uśmiechnąłem się. Smok dał sobie spokój z wieżą i poleciał pustoszyć dalszą część Helgen. Spojrzeliśmy przez wyrwę w ścianie i to co widzieliśmy mogło być naszą jedyną drogą ucieczki.\n– Wiem, że to długi skok, ale dacie radę! Ja znajdę inną drogę. – powiedział Ralof klepiąc nas przyjacielsko po plecach, po czym wypchnął nas obu przez wyburzoną ścianę. Cudem tylko udało nam się wskoczyć na szczątki jakiejś chaty. Szybko znaleźliśmy się na parterze…\nGdy wydostaliśmy się z zgliszczy domku, zobaczyliśmy dwóch cesarskich i małego chłopca.\n– Jeżeli chcecie przeżyć, trzymajcie się blisko mnie. – powiedział jeden z żołnierzy. Nie do końca wiem czy powiedział to do mnie i do Reza czy może do drugiego cesarskiego i dzieciaka. Mając wciąż związane ręce postanowiliśmy przyczaić się za nimi.\n– Bądźcie blisko muru! – znów poradził cesarski, gdy znaleźliśmy się na lekko zwęglonej drewnianej kładce. Smok przysiadł na kamiennym murze i zionął ogniem w kilku łuczników. Dziwne, że nas nie zauważył, stojących tak niemal pod nim. Razem z Rezem wypatrzyliśmy Ralofa przez łuk w murze i pospiesznym krokiem ruszyliśmy ku niemu.\n– Hej! Więźniowie, tutaj! – pomachał nam radośnie jeden z cesarskich strażników wskazując na wejście do budynku.\n– Rezo, no co ty?! – zatrzymałem mieszańca w ostatniej chwili. Ten spojrzał na mnie nie wiedząc o co mi chodzi. – Przed chwilą chcieli skrócić cię o łeb! Chodźmy za Ralofem, gość wydaje się w porządku. – złapałem go za ramię i obróciłem w kierunku Norda. Otworzył nam drzwi budynku, a po chwili byliśmy już w środku. Dopiero teraz Ralof rozwiązał nam ręce.\n- Rezo, weź pancerze moich braci i ich broń. Im się już nie przydadzą. – powiedział Ralof, wskazując przy tym na zwłoki leżące w kącie krągłego pomieszczenia. Ściany i tu były kamienne, a w samym pomieszczeniu stały świeczniki. Podszedłem do zakratowanych drzwi, a kiedy szarpnąłem za kraty okazały się być zamknięte.\n– Wierzę, że uda nam się stąd uciec – powiedziałem beztrosko, uśmiechając się. Uśmiech spełzł mi z twarzy gdy Rezo chwycił za świecznik i uderzył w kraty. – Ej, stary! No co ty? Odwaliło ci? To stal jest. – odskoczyłem. Gość był impulsywny, ale nie sądziłem, że aż tak.\n– Jak stąd wyjdziemy? – zapytał po kilku ciosach świecznikiem w kraty, po czym go odrzucił. Nikt mu nie odpowiedział, więc usiadł na podłodze i starał się uspokoić oddech. Spojrzałem na drzwi stojące naprzeciwko tych zakratowanych. Wychodzi na to, ze jesteśmy w wieży więziennej.\n– Słyszałeś to? - zza krat dobiegł nas kobiecy głos. Domyśliłem się, że to ona. Ta sukowata ździra.\n– W końcu ją zabiję – wyszeptałem z uśmiechem. Przyczailiśmy się przy drzwiach tak, aby nas nie zauważono, i żeby ofiara wpadła w zasadzkę.\nKobieta włożyła klucze do zamku i otworzyła je. Ralof z okrzykiem (jak przystało na Norda) rzucił się pierwszy, wraz z Rezem. Ja postanowiłem trzymać się troszkę na uboczu, ponieważ skonfiskowali mi mój krótki łuk. Z kobietą do środka dostał się również jeden ze strażników. Ich życie szybko wyciekło razem z krwią z ich rozpłatanych gardeł. Ralof i Rezo poszli dalej, a ja zostałem, aby przeszukać ciała.\n– Rinku, nie idziesz z nami? – zdziwił się pół-Redgard.\n– Zaczekajcie, chcę sprawdzić co z nich dropnęło. Przydałby mi się jakiś sztylet, chociaż mieczem też nie pogardzę – odpowiedziałem w trakcie przeszukiwania. Udało mi się znaleźć dwa sztylety i małą sakiewkę z kilkoma septimami. To tutaj było walutą. Wziąłem jedną z monet i przyjrzałem się awersowi. Dostojna gęba pierwszego cesarza, Tibera Septima, a wokół niej napis „Imperium jest prawem, prawo jest święte”. Parsknąłem cicho, chowając pieniądze i wróciłem do szabrowania zwłok. Oczywiście doszedłem do wniosku, że lepiej będzie jak ich rozbiorę i wezmę sobie wszystko co mają przy sobie.\n– Dobra, mogę iść dalej – dołączyłem do nowych przyjaciół. Siły wyższe chciały, żebym się spóźnił dziś na kolację.\n– Po co ci to wszystko? – zapytał zdumiony Rezo.\n– Stary, ja to opylę w rozsądnej cenie na pierwszym lepszym targowisku! – rzekłem uradowany łupem.\n– Jeśli chce ci się to dźwigać… - przyznał ciemnoskóry.\nRalof poprowadził nas nieco niżej. Usłyszałem dziwne dźwięki, coś w rodzaju szmeru, ale takiego… elektrycznego? Po paru krokach dotarliśmy do pomieszczenia z pordzewiałymi klatkami z żelaza.\n– Nie! – krzyknął Ralof, ale było już za późno. Dwoje cesarskich właśnie uśmierciło innych norskich skazańców. Rozpoznałem kapłankę, która miała nas odprawić w zaświaty. Podskoczyłem i sam ją odesłałem sprawnym pchnięciem sztyletu prosto w serce. Źródło tajemniczego szmeru ucichło. Okazało się, że kapłanka zabiła Nordów błyskawicami magii zniszczenia. Przyjrzałem się jednemu z nich, myśląc, że to Ulfrik. Ale tam go nie było. Najwyraźniej uciekł gdzieś przed siebie. Obejrzałem się. Cesarski strażnik leżał już martwy w kałuży krwi.\n– To magazyn, weźcie co chcecie i jazda stąd za nim będzie ich więcej. – ostrzegł Ralof. Rezo chwycił za potiony. Ja postanowiłem się rozejrzeć i poszukać czegoś bardziej wartościowego. Na okrągłym drewnianym stoliku znalazłem tajemniczą księgę. Oprawiona w czarną okładkę ze srebrnym symbolem smoka. Był to też symbol cesarskich. Nie mając czasu na czytanie schowałem ją za pas. Prócz niej na stoliku leżał plecak. Spróbowałem go podnieść, ale nie wiadomo czemu ani drgnął. Jakby był usztywniony dziwną magią i przytwierdzony do stołu… Spróbowałem raz jeszcze, bezskutecznie. Szkoda, że nie mogłem zabrać go całego, miałbym gdzie trzymać dodatkowe rzeczy. Zadowoliłem się tylko przeszukaniem tego dziwnego pojemnika. Znalazłem kolejnych kilka septimów i całkiem fajny bonus, książkę pozwalającą poznać jedno z zaklęć magii zniszczenia. Niestety, nie posiadałem wrodzonego talentu w magii, ale pomyślałem, że mogę ją sprzedać za całkiem dużą sumkę. Uśmiechnąłem się sam do siebie i schowałem fanty.\nPodążaliśmy teraz tunelem, po raz kolejny w dół. Bałem się trochę, że Ralof prowadzi nas w jakiś ślepy zaułek. Po drodze zabiliśmy kilku cesarskich i pająki. Na wzmocnienie wypiłem jednego potiona na pół z Rezem. Ralof znosił wszystko, jakby jego życie regenerowało się w zawrotnym tempie. Wydawało się, że nic nie jest w stanie go zmóc. Twardziel.\n– O, to mój łuk! – uradowałem się, gdy dostrzegłem go w wózku pozostawionym w jaskini. Obok mojej broni leżały trzy butle wina. Zabrałem wszystko.\n– Zamknij się! – wycedził przez zaciśnięte zęby Rezo, wskazując na śpiącego w dalszej części jaskini niedźwiedzia. Szybko ugryzłem się w język i przykucnąłem za wózkiem. Niedźwiedź dalej smacznie drzemał.\n– Spróbujmy się koło niego przemknąć – powiedział cicho Ralof. Przed oczami pojawił mi się dziwny napis „CTRL”. Nie wiedziałem o co chodzi, ale Reza chyba to rozwścieczyło, bo rzucił się na niedźwiedzia. „Co za kretyn…”, pomyślałem, ale byłem mu wdzięczny, gdy ujrzałem martwego niedźwiedzia z wyciągniętym jęzorem. Podbiegłem do niego z wyciągniętymi sztyletami i zamiarem obdarcia zwierza ze skóry. Ponoć nieźle za taką płacą.\n– Rinku! Nie ma na to czasu! – pogonił mnie Rezo.\n– No dobra, wezmę tylko zęby… - odpowiedziałem lekko zbulwersowany. Pół-Redgard zaczynał się rządzić.\nW końcu wyszliśmy na powierzchnię. Dało się jeszcze słyszeć ryk smoka, a potem ujrzeliśmy go jak odlatywał dalej. Nie mogłem określić kierunku, bo straciłem orientację.\n– Musimy się udać do Rzecznej Puszczy. Tam moja siostra, Gerdur, na pewno nam pomoże. – rzekł Ralof i zaczął nas prowadzić. Zdziwiłem się, że z podziemi od razu prowadziła brukowana droga. Tajemne wejście do Helgen, do którego prowadzi droga. Trochę to mało praktyczne, ale widocznie cesarscy potrzebowali uproszczenia.\nPo drodze do Rzecznej Puszczy minęliśmy trzy tajemnicze kamienie. Rezo podszedł jak natchniony do kamienia z symbolem wojownika i aktywował go Pozostałe dwa kamienie symbolizowały kolejno postacie maga oraz zamaskowanego złodzieja. Podszedłem więc do tego drugiego i znowu jakaś siła wyższa (chyba) wysłała do mnie wiadomość. Przed oczami pojawił się napis głoszący "Wciśnij "E" aby rozpocząć interakcję". Na kamieniu łotrzyka dało się zauważyć dziwną szparkę. "Do czego ona może służyć?", zamyśliłem się przez dłuższy moment. Chyba nie muszę tam wkładać... nieważne. Dotknąłem głazu mówiąc "EEEEE?" jak głosiło przesłanie bóstw. Efekt był chyba całkowicie odbiegający od moich oczekiwań. Poczułem wokół siebie nienawistną woń. Woń która tłumi wszelki spokój, zrywa wszystkie sny... i lekki dreszczyk w okolicy lędźwi. Było to niesamowite doświadczenie, ale musieliśmy zostawić kamienie w spokoju i ruszyć dalej. Niedługo dotarliśmy do wsi. Widok kamiennej bramy z tabliczką „Rzeczna Puszcza” napełnił me serce radością.\n– Doprawdy! Powiadam wam, widziałam smoka! – krzyczała jakaś starsza kobieta, wyglądająca na opętaną. Ralof spojrzał na nią jak na kompletną wariatkę, wzruszył ramionami i zaprowadził nas do swojej siostry.\nGerdur stała przy stole rzemieślniczym, niby coś robiła, ale z mojej perspektywy wyglądało to jakby się po prostu opierała o niego. Ralof zamienił z nią kilka słów na temat smoka w Helgen i opowiedział jej troszkę o nas. Gerdur zaoferowała nocleg i pomoc materialną.\n– Weźcie co chcecie. – po czym odchyliła kawałek swojej sukni ukazując wszystkie itemki.\n– Nie dziękuję. – powiedział Rezo.\n– Ale ja chętnie skorzystam. – z uśmiechem podszedłem do blond dziewczyny. Szkoda że w tym co oferowała nie było jej odzieży. Po za tym jednym wziąłem wszystko.\n– Rinku! – Rezo po raz kolejny mnie zganił.\n– Nie zjem wszystkiego… - szepnąłem mu na ucho.\n– To po co ci to? – zdziwił się.\n– Sprzedam w rozsądnej cenie. – uśmiechnąłem się. Rezo przyłożył otwartą dłoń do twarzy, zakrywając ją. Nie byłem pewny co ten gest ma znaczyć, więc wzruszyłem tylko ramionami.\n– No cóż, będzie trzeba udać się do Białej Grani z prośbą, aby zwiększyli liczbę straży w Rzecznej Puszczy – westchnęła Gerdur.\n– Może wy dwaj udacie się tam? To niedaleko, a do tego czasu prześpicie się tu – zasugerował Ralof.\n– Hod, chodź tu! Potrzebuję Twojej pomocy! – Gerdur zawołała mężczyznę, który pracował w tartaku za nim zdążyliśmy w ogóle podjąć decyzję.\n– Co jest? Znów mąż pijany? – zapytał z miejsca wąsaty mężczyzna. On też miał blond włosy.\n– Zaprowadź ich do mojego domu – powiedziała Gerdur.\n– Och, Ralof. Dawno cię tu nie było. - Hod był zaskoczony widokiem brata Gerdur.\nByliśmy już na podwórzu naszych gospodarzy. Zobaczyłem tam bardzo włochatą krowę. Poczułem nieodzowną chęć dźgnięcia jej sztyletem, więc uczyniłem to nie wyrządzając jej większej krzywdy. Nagle Ralof rzucił się na zwierzę należące do jego siostry. Uśmiercił je barbarzyńsko dwoma ciosami toporem.\n– Ralof, co ty robisz? – stałem zatrwożony tym co uczynił.\n– Prawdziwy Nord nigdy się nie cofa! – krzyknął w moim kierunku i zamachnął się toporem na mnie.\n– Nie, Ralof! To nie tak! Ja nie chciałem! – zacząłem uciekać. Rezo biegł wraz ze mną. Hod również zaczął nas gonić, mimo, że to Ralof zabił tę krowę. Przeskoczyłem przez płot, który wyglądał jak z wikliny, a Rezo za mną. Na brukowej drodze zobaczył nas leśny elf. Wyjął długi łuk i zaczął w nas strzelać, chociaż nawet nie wiedział o co chodzi\n– Znajdźmy jakieś władze i dojdźmy do porozumienia! – krzyczałem, ale nikt mnie nie słuchał. Zrobiłem rundkę po wsi w poszukiwaniu władz, ale nikogo takiego nie znalazłem. Dzieci zaczęły przed nami uciekać. W dodatku przy rzece nieopodal tartaku zobaczyła nas też Gerdur. Ona również nie wydawała się być do nas przyjaźnie nastawiona.\nUciekliśmy ze wsi drogą, którą dopiero co przybyliśmy i skryliśmy się w lasku u stóp jednej z licznych tutaj gór. Wtedy musiałem po raz pierwszy użyć umiejętności skradania się. Na szczęście szybko dali sobie spokój i wrócili do swojej zapyziałej wioski.\n– Może odczekajmy tę noc i wróćmy do nich rano. – zaproponował Rezo. Przytaknąłem jedynie, dysząc jak zając ścigany przez wściekłe lisy. Szybko udało nam się znaleźć coś do rozpalenia ognia, a dzięki mojej łakomości nie musieliśmy polować. Podzieliłem się smakowitymi serami i chlebem (które to zapasy kupiłem od Gerdur), co prawda nie był tak świeży jakbym tego chciał, ale lepsze to niż nic. Od dawna nic nie jadłem.\n– Zabrałeś jej też ten czerwony rubin? – zapytał Rezo.\n– No, a co? – zdziwiłem się, że o to spytał.\n– Zagrajmy o niego. – wyjął karty zza pasa.\n– Haha! Chcesz mnie ograć co? – wiedziałem już, że nie ma szans ze mną.\n– A tak. – puścił mi oczko. Wzdrygnąłem się.\n– No dobrze, ale co ty obstawiasz? – byłem zainteresowany fantem jaki mogę wygrać.\n– Jeśli ze mną wygrasz oddam ci wszystkie moje potiony. – tasował karty starannie szczerząc zęby. Zasada była prosta. Mieliśmy rozegrać trzy partię pokera. Ten, który będzie miał przynajmniej dwie wygrane zwycięża. Pierwszą partię wygrał on, ale ja wygrałem drugą.\n– Hah, remis jak na razie! – uśmiechnąłem się szyderczo.\n– Tak myślisz? Zaraz zetrę ci ten uśmieszek z twarzy. – rzekł pewny siebie.\n– Patrz i płacz! – zachichotałem. Udało mi się skompletować pokera. Rezo wykrzywił usta w grymasie.\n– Tylko tyle? – spojrzał na mnie pobłażliwie i wyłożył swoje karty. Zaraz… Dziesiątka, walet, dama, król i as w tym samym kolorze. – Poker królewski. Rubin jest mój! – zaśmiał mi się w twarz.\n– A niech cię Talos przeklnie! Blefujesz! Więcej z tobą nie gram. – wkurzyłem się utratą cennego przedmiotu. Był wart aż 100 septimów.\n– Kładźmy się spać lepiej, jestem cholernie zmęczony… - powiedział Redgard leniwie się przeciągając. Słońce już zaszło za drzewa i wzgórze naprzeciwko nas. Przyznam, że też byłem zmęczony, a do tego trochę upity winem, które zdobyłem w jaskini. Dobrze, że je zabrałem. Z tą myślą zasnąłem jak zabity.\nNastał piękny poranek w Skyrim (czyli prawie południe, bo nie byliśmy w stanie wstać).\n– Chodźmy do Białej Grani – Rezo przysiadł przy wypalonym ognisku.\n– Trzeba znaleźć tego całego jarla i powiedzieć mu o tym smoku, Ralof i Gerdur nas prosili przecież. – wyjaśnił.\n– W sumie masz rację, ale ja na pewno nie pójdę tam ze względu na nich. Już mam dość nordyckich zwyczajów mordowania krów i ganiania przyjaciół przez wiklinowe płoty. – poskarżyłem się.\nZwlekliśmy dupska z mchu i ruszyliśmy w drogę. Musieliśmy przejść przez Rzeczną Puszczę, ale gdy zobaczyłem, że dzieciak zaczął uciekać na nasz widok zrozumiałem, że mieszkańcy jeszcze nam nie wybaczyli tej krowy zabitej przez Ralofa.\n– Swoją drogą to ciekawe muszą mieć zwyczaje, skoro to gospodarz zabija swoje zwierzę. Ciekawe czy gdybym dźgnął jego żonę to czy też by się na nią tak rzucił… - pogrążyłem się w rozmyślaniu. W celu ominięcia wsi musieliśmy przedostać się przez rzekę. Nurt nie był w tym miejscu tak porywczy i udało nam się to bez większego wysiłku. Chociaż mieszkańcy na pewno nas dostrzegli z drugiego brzegu to najwidoczniej nie chciało im się biec za nami.\n- Patrz, to nie cesarscy? – spytałem Reza w połowie drogi. Prowadzili więźnia tuż przy rzece, niedaleko wodospadu. Stąd doskonale było słychać jego szum.\n– No chyba tak, ale to nie nasz interes. – powiedział. Nagle zmroziło mi krew w żyłach, gdy pod moimi stopami wylądowała strzała. Zauważyli nas. Podniosłem więc strzałę i wycelowałem z łuku w jednego z nich. Strzała trafiła w oko. Przeciwnik zginął na miejscu.\n– Nieźle! Masz tu więcej strzał! – Rezo podał mi kołczan. Napiąłem cięciwę i wycelowałem w… właściwie to został się tylko ten więzień, bo Rezo zdążył zabić pozostałych, kiedy ja się bawiłem w celowanie w pierwszą ofiarę. Zrezygnowałem więc z dalszego rozlewu krwi i podszedłem do mężczyzny przyodzianego w prostą tunikę przewiązaną sznurem. Poczułem się dziwnie kiedy zauważyłem opcję wymiany itemów. Chciałem już się pozbyć tych wszystkich pancerzy, które niosłem.\n– Panie, bądź pan łaskaw, nie mam ani septima przy sobie! – krzyczał składając ręce.\n– No dobra, zmiataj stąd. – darowałem biedakowi i puściłem wolno, a potem ograbiłem zwłoki cesarskich ze wszystkiego.\nByliśmy już prawie na miejscu. Naszym oczom ukazały się budynki ze słomianymi dachami i jakaś farma. Już brałem zakręt w lewo, ale zatrzymał nas strażnik Białej Grani.\n– Zapłacicie za swój bunt! – musiał wiedzieć o rozróbie w Rzecznej Puszczy.\n– Ile to będzie kosztować? – zapytałem.\n– 45 septimów. – powiedział twardo.\n– Aż tyle za krowę, którą zabił brat właścicielki?! – oburzyłem się.\n– Przykro mi, ale nie mamy tyle, a może chcesz pan pohandlować z nami? – zapytał Rezo.\n– Co? Łapówka? Ja wam dam łajdaki jedne! – wykrzyczał na nas strażnik w hełmie, z tarczą i mieczem w dłoniach.\n– Więc co teraz? – dopytał Rezo.\n– No jak to co? Do ciupy z nimi! – krzyknął do pozostałych trzech strażników, którzy byli w pobliżu.\nMój fanfic - Rezo na Zasranych Rubieżach\nPostautor: dreamistru » 14 wrz 2013, 09:42\nZajrzałam z sympatii do skyrim. I cóż, nie wiem czy parodia, raczej opis początkowych scen gry... Mam nadzieję, że dalej powieje większą oryginalnością. Osobiście, powtarzalność opisów dotyczących przeszukiwania zwłok trochę nuży. Ale to, co tutaj jest to w gruncie rzeczy za mało, żeby coś więcej powiedzieć\n– Bądźcie blisko muru!\nStrażnik by raczej powiedział "trzymajcie się blisko muru"\n[...]i małą sakiewkę z kilkoma septimami. To tutaj było walutą.\nOk, ja wiem co to są septimy, ale przeciętnemu czytelnikowi nie zaznajomionemu ze skyrim i tak nie trzeba tłumaczyć, wynika z kontekstu.\nMieliśmy rozegrać trzy partię pokera.


Yenkee / gracze / Fotel do gier / YGC 200BK\nFotel do gier FORSAGE\nUsiądź na tronie\nFotel do gier FORSAGE gwarantuje maximum wygody i świetne wrażenia z gier. Dzięki wielu różnym ustawieniom, połączeniom różnych materiałów i ergonomicznemu designowi można grać w gry wygodnie i bez ograniczeń.\nLekko tapicerowane podpórki pod łokcie umożliwiają regulację 4D i można ustawić ich wysokość, kąt poziomy i długość, w celu zapewnienia optymalnej pozycji ramion, łokci i rąk.\nWysokość siedzenia można ustawić od 48 do 54 cm. Oparcie można umieścić pod dowolnym kątem od 90 do 180 stopni, co umożliwia wybór optymalnej pozycji do gier, nauki i relaksu.\nBujany fotel gamingowy?\nA mechanizm bujania umożliwia bujanie do tyłu do 15 stopni.\nUsiądź wygodnie, zaczynamy\nJestem fotelem gamingowym FORSAGE i oferują maximum wygody przy nieprzerwanych przeżyciach podczas grania w gry. Dzięki wielu różnym ustawieniom w połączeniu z wytrzymałymi i ergonomicznymi materiałami mogę zaoferować najlepsze wsparcie na polu walki. W porównaniu ze zwyczajnymi fotelami przyjemną zmianą jest regulacja 4D podłokietnika, umożliwiająca ustawienie wysokości, kąta i idealnej pozycji dla twoich rąk.\nDokładnie tak, jak sobie wyobrażasz\nKorzystaj z wyjątkowego komfortu dzięki ramie siedzenia wyprodukowanej z solidnej stali i dzięki tapicerce wykonanej z wygodnej i wytrzymałej ekoskóry. Aby ciało nie bolało, posiadam ponadstandardową tapicerkę z pianki elastycznej. Wysokość siedzenia można ustawić według uznania. Zakres wysokości wynosi od 52 do 58 cm, więc każdy może się na mnie oprzeć. Oparcie można ustawić pod dowolnym kątem od 90 do 180 stopni, co pozwala niemal na przekształcenie fotela w łóżko. Podczas produkcji myślano także o przewiewności. Moja powierzchnia jest pokryta otwartymi porami, które zapewnią jeszcze większą wygodę podczas długiego siedzenia.\nDobrze wiemy, że oglądanie filmów na komputerze jest coraz częstszą rozrywką. Dlatego posiadam mechanizm bujania, który pozwoli ci wychylić się do tyłu nawet o 15 stopni. Dla doskonałej wygody na korpusie umieszczone jest oparcie biodrowe i oparcie głowy, w których możesz ustawić pozycję przy pomocy elastycznych pasów.\nPodłokietnik Regulacja 4D\nRozmiar kółek 65 mm\nWysokość siedzenia od 52 do 58 cm\nWymiary siedzenia 40 x 51 cm


Version vom 12. April 2016, 12:44 Uhr (Quelltext anzeigen)\nVersion vom 12. April 2016, 12:45 Uhr (Quelltext anzeigen)\nII połowa XX wieku w Polsce, będącej krajem socjalistycznym, była czasem przeżywania kryzysu ideologicznego, gospodarczego oraz politycnego. Na tle ideologicznym powoli uwidaczniał się proces destalinizacji systemu, w którym to przywódca sowiecki, Józef Stalin, dopuścił się licznych wypaczeń. Opozycja polskiej sceny politycznej nie miała realnego wpływu na władzę, a przejawy sprzeciwu były natychmiast karane. Rozpoczęto także proces inwigilacji i zastraszania społeczeństwa, szykanowanie instytucji Kościoła katolickiego (aresztowanie prymasa Polski kardynała Stefana Wyszyńskiego).
\n
II połowa XX wieku w Polsce, będącej krajem socjalistycznym, była czasem przeżywania kryzysu ideologicznego, gospodarczego oraz politycnego. Na tle ideologicznym powoli uwidaczniał się proces destalinizacji systemu, w którym to przywódca sowiecki, Józef Stalin, dopuścił się licznych wypaczeń. Opozycja polskiej sceny politycznej nie miała realnego wpływu na władzę, a przejawy sprzeciwu były natychmiast karane. Rozpoczęto także proces inwigilacji i zastraszania społeczeństwa, szykanowanie instytucji Kościoła katolickiego (aresztowanie prymasa Polski kardynała Stefana Wyszyńskiego).

\nVersion vom 12. April 2016, 12:45 Uhr\nRozłam był zauważalny również w społeczeństwie polskim. Podzielone było na zwolenników władzy komunistycznej, jak i na "wrogów ludu". Ludność chciała liberalizacji życia. Z kolei władze starały się za wszelką cenę przyslonić problemy gospodarcze i polityczne kraju. Negatywne nastroje wśród społeczeństwa wywowłały wydarzenia związane z obchodami milenijnymi państwa oraz stale pogarszajaca się sytuacja gospodarcza i działania antysyjonistyczne. W czerwcu 1967 roku odbył się Kongres Zwiózków Zawodowych, na którym Władysław Gomułka poruszył temat dotyczący Żydów, walk Izraela z Arabammi. Użył wtedy terminu "piąta kolumna" w stosunku do Żydów polskich, co zaogniło stosunki między nimi a Polakami. wielu Żydów opuściło wtedy Polskę.\nRok 1968 w Polsce to splot trzech przeplatających się zdarzeń. Związane one były z zawiedzionymi nadziejami pokładanymi w Władysławie Gomułce, który przejął władzę w 1956 r. w wyniku wydarzeń czerwcowych w Poznaniu. Porównać je można z protestami robotników NRD trzy lata wcześniej. Sytuację tę określa się końcem stalinizmu w Polsce i początkiem odwilży, jak również początkiem własnej drogi do socjalizmu forsowanej przez I sekretarza PZPR. Nie trwała ona jednak długo.


Zarząd Województwa Mazowieckiego zaprasza do współtworzenia Programu współpracy na 2019 rok | Radzymin Konsultacje Społeczne\nEvent of the day 16 czerwiec 2019 (niedziela): Ankieta konsultacyjna z mieszkańcami gminy Radzymin w zakresie finalizacji koncepcji projektowej Centrum Radzymina po konkursie urbanistycznym.\nEvent of the day 17 czerwiec 2019 (poniedziałek): Ankieta konsultacyjna z mieszkańcami gminy Radzymin w zakresie finalizacji koncepcji projektowej Centrum Radzymina po konkursie urbanistycznym.\nEvent of the day 17 czerwiec 2019 (poniedziałek): Ankieta konsultacyjna na temat zamiaru przystąpienia Gminy Radzymin do programu MIESZKANIE PLUS.\nEvent of the day 18 czerwiec 2019 (wtorek): Ankieta konsultacyjna z mieszkańcami gminy Radzymin w zakresie finalizacji koncepcji projektowej Centrum Radzymina po konkursie urbanistycznym.\nEvent of the day 18 czerwiec 2019 (wtorek): Ankieta konsultacyjna na temat zamiaru przystąpienia Gminy Radzymin do programu MIESZKANIE PLUS.\nEvent of the day 19 czerwiec 2019 (środa): Ankieta konsultacyjna z mieszkańcami gminy Radzymin w zakresie finalizacji koncepcji projektowej Centrum Radzymina po konkursie urbanistycznym.\nEvent of the day 19 czerwiec 2019 (środa): Ankieta konsultacyjna na temat zamiaru przystąpienia Gminy Radzymin do programu MIESZKANIE PLUS.\nGo to events list from day: 20 czerwiec 2019 (czwartek)\nEvents of the day 20 czerwiec 2019 (czwartek)\nEvent of the day 20 czerwiec 2019 (czwartek): Ankieta konsultacyjna z mieszkańcami gminy Radzymin w zakresie finalizacji koncepcji projektowej Centrum Radzymina po konkursie urbanistycznym.\nEvent of the day 20 czerwiec 2019 (czwartek): Ankieta konsultacyjna na temat zamiaru przystąpienia Gminy Radzymin do programu MIESZKANIE PLUS.\nEvent of the day 21 czerwiec 2019 (piątek): Ankieta konsultacyjna z mieszkańcami gminy Radzymin w zakresie finalizacji koncepcji projektowej Centrum Radzymina po konkursie urbanistycznym.\nEvent of the day 21 czerwiec 2019 (piątek): Ankieta konsultacyjna na temat zamiaru przystąpienia Gminy Radzymin do programu MIESZKANIE PLUS.\nEvent of the day 22 czerwiec 2019 (sobota): Ankieta konsultacyjna z mieszkańcami gminy Radzymin w zakresie finalizacji koncepcji projektowej Centrum Radzymina po konkursie urbanistycznym.\nEvent of the day 22 czerwiec 2019 (sobota): Ankieta konsultacyjna na temat zamiaru przystąpienia Gminy Radzymin do programu MIESZKANIE PLUS.\nEvent of the day 23 czerwiec 2019 (niedziela): Ankieta konsultacyjna z mieszkańcami gminy Radzymin w zakresie finalizacji koncepcji projektowej Centrum Radzymina po konkursie urbanistycznym.\nEvent of the day 23 czerwiec 2019 (niedziela): Ankieta konsultacyjna na temat zamiaru przystąpienia Gminy Radzymin do programu MIESZKANIE PLUS.\nEvent of the day 24 czerwiec 2019 (poniedziałek): Ankieta konsultacyjna z mieszkańcami gminy Radzymin w zakresie finalizacji koncepcji projektowej Centrum Radzymina po konkursie urbanistycznym.\nEvent of the day 24 czerwiec 2019 (poniedziałek): Ankieta konsultacyjna na temat zamiaru przystąpienia Gminy Radzymin do programu MIESZKANIE PLUS.\nEvent of the day 25 czerwiec 2019 (wtorek): Ankieta konsultacyjna z mieszkańcami gminy Radzymin w zakresie finalizacji koncepcji projektowej Centrum Radzymina po konkursie urbanistycznym.\nEvent of the day 25 czerwiec 2019 (wtorek): Ankieta konsultacyjna na temat zamiaru przystąpienia Gminy Radzymin do programu MIESZKANIE PLUS.\nEvent of the day 26 czerwiec 2019 (środa): Ankieta konsultacyjna z mieszkańcami gminy Radzymin w zakresie finalizacji koncepcji projektowej Centrum Radzymina po konkursie urbanistycznym.\nEvent of the day 26 czerwiec 2019 (środa): Ankieta konsultacyjna na temat zamiaru przystąpienia Gminy Radzymin do programu MIESZKANIE PLUS.\nEvent of the day 27 czerwiec 2019 (czwartek): Ankieta konsultacyjna z mieszkańcami gminy Radzymin w zakresie finalizacji koncepcji projektowej Centrum Radzymina po konkursie urbanistycznym.\nEvent of the day 27 czerwiec 2019 (czwartek): Ankieta konsultacyjna na temat zamiaru przystąpienia Gminy Radzymin do programu MIESZKANIE PLUS.\nEvent of the day 28 czerwiec 2019 (piątek): Ankieta konsultacyjna z mieszkańcami gminy Radzymin w zakresie finalizacji koncepcji projektowej Centrum Radzymina po konkursie urbanistycznym.\nEvent of the day 28 czerwiec 2019 (piątek): Ankieta konsultacyjna na temat zamiaru przystąpienia Gminy Radzymin do programu MIESZKANIE PLUS.\nEvent of the day 29 czerwiec 2019 (sobota): Ankieta konsultacyjna z mieszkańcami gminy Radzymin w zakresie finalizacji koncepcji projektowej Centrum Radzymina po konkursie urbanistycznym.\nEvent of the day 29 czerwiec 2019 (sobota): Ankieta konsultacyjna na temat zamiaru przystąpienia Gminy Radzymin do programu MIESZKANIE PLUS.\nEvent of the day 30 czerwiec 2019 (niedziela): Ankieta konsultacyjna z mieszkańcami gminy Radzymin w zakresie finalizacji koncepcji projektowej Centrum Radzymina po konkursie urbanistycznym.\nEvent of the day 30 czerwiec 2019 (niedziela): Ankieta konsultacyjna na temat zamiaru przystąpienia Gminy Radzymin do programu MIESZKANIE PLUS.\n2) dotacji celowych z budżetu państwa i jednostek samorządu terytorialnego, 3) Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.