Błękit - Maja Lunde - ebook + audiobook + książka - Legimi online\nBłękit ebook i audiobook\nCykl: Kwartet klimatyczny\nCzas: 11 godz. 36 min\nLektor: Elżbieta Kijowska-Rozen\n4,0 (578 ocen)\nPrzestroga, czy już nasza teraźniejszość?\nPozycje czytało się całkiem przyjemnie, jednakże czuć, że jest ona słabsza od pierwszego tomu. Jednakże warta przeczytania.\nprzerażająca wizja przyszłości. lektura skłania do refleksji....\nŚwietna lekturą. W mojej opinii lepszą nawet niż część pierwsza, o pszczołach. Lektorzy dają radę i miło się ich słucha. Zdecydowanie warta poświęconego na nią czasu.\nTytuł oryginału: BLÅ\nRedakcja: Pracownia 12A\nProjekt okładki: Eivind Stoud Platou/Handverk\n© Maja Lunde First published by H. Aschehong & Co. (W. Nygaard), As, 2017 Published in agreement with Oslo Literary Agency © Copyright for the Polish translation by Anna Marciniakówna © Copyright for this edition by Wydawnictwo Literackie, 2018\nRingfjorden, Sogn i Fjordane, Norwegia 2017\nWody nie zatrzymywało nic. Można było ją śledzić od samej góry aż do dołu, do fiordu; od śniegu, który spadł z chmur i ułożył się na szczytach, do pary, która unosiła się z morza ku niebu, potem znowu przemieniała w chmury.\nKażdej zimy lodowiec się rozrastał. Zbierał śnieg, każdej zimy rósł tak, jak powinien, i każdego lata topniał, zaczynał spływać, kroplami, kroplami, które zmieniały się w strumyki, odnajdywały drogę w dół, pchane siłą ciężkości, łączyły się, stawały kaskadami, rzekami.\nMieszkaliśmy w dwóch wsiach dzielących między siebie jedną górę i jeden lodowiec, dzieliliśmy górę i lodowiec, odkąd sięga pamięć. Jedno zbocze góry było pionowe, tam znajdowały się wodospady Dwie Siostry, leciały z dudnieniem siedemset jedenaście metrów w dół, w stronę jeziorka Eide, do zielonej wody, która dała nazwę wsi, Eidesdalen, i która żywiła mieszkających tam ludzi i zwierzęta.\nEidesdalen, wieś Magnusa.\nLudzie żyjący w Eidesdalen nie widzieli fiordu, nie czuli na wargach smaku soli, do nich wiatr soli nie przynosił, nigdy tak daleko nie docierał, tam, w górze, nie czuli smaku morza. W takich warunkach dorastał Magnus. Ale oni mieli też swoją wodę, wodę bez smaku, wodę, która sprawia, że wszystko rośnie, i Magnus nigdy za morzem nie tęsknił, tak mi później powiedział.\nDrugie zbocze góry było łagodniejsze, tutaj woda zbierała się w rzece Breio, rzece łososiowej, rzece, w której żyły duchy wodospadów, rzece małży słodkowodnych, która przedzierała się rozpadliną w krajobrazie, sama tę rozpadlinę tworząc siłą milionów kropel spadających w każdej sekundzie i tam, gdzie nurt porywisty, i tam, gdzie powierzchnia wody stawała się gładka i spokojna. Kiedy świeciło słońce, rzeka zamieniała się w połyskliwą wstęgę.\nPokonywała ona długą drogę do Ringfjorden i tam, na poziomie morza, napotykała wodę słoną. Tam woda z lodowca łączyła się z morzem.\nRingfjorden, moja wieś.\nNo i potem były już razem, woda z lodowca i woda morska, dopóki słońce znowu nie przyciągnęło do siebie kropel, nie uniosło ich w powietrze pod postacią pary, później wyżej, aż do chmur, gdzie traciły siłę ciężkości.\nTeraz znowu tu jestem, zmusił mnie do tego lodowiec Blåfonna, lodowiec, który niegdyś był nasz.\nKiedy przypływam do Ringfjorden, panuje bezwietrzna pogoda, ostatni odcinek drogi jestem zmuszona przebyć przy włączonym silniku, jego warkot zagłusza wszystko inne, „Błękit” sunie po wodzie, zostawiając za sobą na powierzchni drobne fale.\nNigdy nie potrafiłam zapomnieć tego krajobrazu. To on ciebie stworzył, Signe, powiedział kiedyś Magnus, mając na myśli to, że krajobraz we mnie tkwi, w sposobie, jakim stawiam kroki, w zgięciu nóg, kiedy stąpam po ziemi, tak jakbym idąc, zawsze pokonywała wzniesienie, w górę czy w dół. Nie zostałam stworzona dla prostych dróg, ja jestem stąd, a mimo wszystko czuję się zaskoczona, kiedy widzę to znowu: wzgórza, wodospady, to, co poziome, obok pionowego.\nLudzie przybywają z bardzo daleka, by popatrzeć na tę naturę, i uważają, że widok jest „piękny”, „fantastyczny”, „amazing”. Stoją na pokładach wielkich niczym boiska piłkarskie, podczas gdy ogromne silniki diesla wypluwają w powietrze spaliny, stoją i pokazują palcami, patrzą na czystą błękitną wodę, na intensywnie zielone zbocza wzgórz, w które wczepiają się zadbane domki, w każdym miejscu, gdzie zbocze pochyla się pod kątem mniejszym niż czterdzieści pięć stopni, a tysiąc metrów ponad nimi wznoszą się góry, poszarpane, ostre krawędzie Ziemi, celują w niebo, z którego sypie się to białe, co turyści uwielbiają, wow, it’s snow, które układa się na północnych zboczach niezależnie od tego, czy to zima, czy lato.\nAle turyści nie widzą wodospadów Dwie Siostry ani wzniesień Sønstebø, bo te zniknęły już dawno temu, nie mogą też zobaczyć rzeki Breio, która przestała istnieć jako pierwsza na długo przed ich przybyciem, na długo przedtem, zanim Amerykanie i Japończycy pojawili się tu ze swoimi telefonami, aparatami i obiektywami teleskopowymi. To, co kiedyś było rzeką, leży pod ziemią, ujęte w rury, a szkody, jakie robotnicy wykonujący prace ziemne wyrządzili naturze, już dawno pokryła roślinność.\nStoję z drążkiem sterowym w ręce, utrzymując niewielką szybkość, zbliżam się do wsi, mijam elektrownię, ogromny ceglany budynek stojący samotnie tuż nad wodą, ciężki i mroczny; pomnik nieżyjącej rzeki i wodospadów. Stąd przewody elektryczne rozchodzą się we wszystkich kierunkach, niektóre z nich unoszą się także nad fiordem. Nawet na to dostali pozwolenie.\nSilnik zagłusza wszystko, ale ja pamiętam dźwięk przewodów, stłumiony szum przy wilgotnej pogodzie, wodę, która płynie pod prąd, trzaski, od których zawsze dostawałam gęsiej skórki, zwłaszcza w ciemnościach, kiedy można było dostrzec iskrzenie.\nPrzy nabrzeżu wszystkie cztery miejsca dla gości są wolne, za wcześnie jeszcze na turystów, one zapełniają się jedynie latem, mogę więc swobodnie wybierać i decyduję się na skrajne. Cumuję z tyłu i z przodu, dla pewności stabilizuję jacht szpringiem dziobowym, zachodni wiatr może zjawić się znienacka. Zakręcam butlę gazową na rufie i wsłuchuję się w niechętne syczenie zatrzymującego się silnika. Zamykam wejście do kajuty, wkładam klucze do kieszeni kurtki, pęk jest duży, przymocowany do korkowej kuli, dzięki której w razie czego klucze nie utoną. Teraz sterczą spod kurtki.\nPrzystanek autobusowy jest tam, gdzie był zawsze, naprzeciwko sklepu. Siedzę i czekam, bo autobus kursuje tylko raz na godzinę, tak tutaj jest, wszystko dzieje się wolno, musi być zaplanowane, po prostu zapomniałam o tym przez te wszystkie lata.\nW końcu autobus nadjeżdża. Będę miała towarzystwo grupy młodzieży wracającej ze szkoły średniej. Budynek szkoły powstał na początku lat osiemdziesiątych, nowy, piękny, jedna z tych rzeczy, na które wieś mogła sobie wtedy pozwolić.\nMłodzi gadają i gadają, o sprawdzianach i o treningach. Jakie gładkie czoła, jakie delikatne policzki, wszyscy są zdumiewająco młodzi, na ich twarzach życie nie odcisnęło jeszcze żadnych śladów.\nWiększość nie zaszczyca mnie nawet spojrzeniem, ale rozumiem ich doskonale. Dla nich jestem jedynie starzejącą się kobietą, trochę zaniedbaną i potarganą, w zniszczonej kurtce z kapturem i siwymi włosami sterczącymi spod włóczkowej czapki.\nOni sami mają nowe, niemal jednakowe czapki, z tym samym logo pośrodku, nad czołem. Pośpiesznie zdejmuję własną, kładę ją na kolanach i widzę, że strasznie się zmechaciła. Zaczynam więc skubać kłaczki, jeden po drugim, w końcu mam ich pełną garść.\nAle skubanie nie ma sensu, czapka jest za bardzo zmechacona, a poza tym nie wiem, co zrobić z kłaczkami, przez jakiś czas trzymam je w ręce, w końcu rzucam na podłogę. Opadają wolno na przejście między fotelami, ale młodzi tego nie zauważają, zresztą dlaczego mieliby to robić, patrzeć na kłąb szarych kłaczków?\nNiekiedy zapominam o tym, jak wyglądam; człowiek, jeśli mieszka na pokładzie łodzi, z czasem przestaje zajmować się takimi sprawami, kiedy jednak, w rzadkich przypadkach, na lądzie zobaczy swoje odbicie w lustrze, przy dobrym świetle, podskakuje z wrażenia. Kim ona jest, myślę wówczas, kim – na Boga – jest ta stara, chuda wiedźma?\nTo nadzwyczajne, abstrakcyjne, nie, surrealistyczne – surrealistyczne to właściwe słowo – że jestem jedną z nich, tych starych, skoro nadal czuję się w pełni i do szpiku kości tą samą osobą, którą zawsze byłam, czy to w wieku piętnastu, trzydziestu pięciu, czy pięćdziesięciu lat, tą samą, niezmienioną masą, tą, którą bywam we śnie, niczym kamień, niczym tysiącletni lód. Wiek został mi odjęty. Jedynie kiedy się poruszam, jego istnienie staje się odczuwalne. Wtedy tak, daje się rozpoznać ze wszystkimi swoimi dolegliwościami, bólem kolan, sztywnieniem karku, łupaniem w biodrze.\nAle ci młodzi nie myślą, że jestem stara, bo w ogóle mnie nie widzą, tak właśnie jest, nikt nie widzi starych kobiet. Wiele lat minęło od czasu, kiedy ostatnio ktoś na mnie patrzył, a ci tutaj tylko się śmieją, młodzieńczo i szczerze, i gadają o klasówce z historii, którą dopiero co pisali. O zimnej wojnie, murze berlińskim, ale o treści nie, tylko o tym, jakie stopnie dostali, i czy pięć minus jest lepsze od cztery plus. Żadne jednak nie wspomina o lodzie. Ani słowa o lodzie czy o lodowcu, chociaż właśnie o tym wszyscy tutaj, w domu, powinni rozmawiać.\nTutaj, w domu... Czy naprawdę wciąż nazywam to miejsce domem? Trudno to pojąć po blisko czterdziestu, nie, po prawie pięćdziesięciu latach nieobecności. Wpadałam tu tylko, żeby uporządkować sprawy po śmierci najpierw mamy, potem taty, spędzić te obowiązkowe pięć dni po pogrzebie. Razem dziesięć dni. Tyle w ciągu tych lat. Mam tu dwóch braci, przyrodnich, ale z nimi prawie nigdy nie rozmawiam. To chłopcy mamy.\nOpieram głowę o szybę autobusu, wypatruję zmian. Zabudowa stała się gęstsza, nowy projekt budowlany: białe domy montowane z prefabrykatów, z małymi szybkami w oknach, tłoczą się na zboczu wzgórza. Autobus przejeżdża obok pływalni, która otrzymała nowy dach i wielki niebieski szyld nad wejściem, „Ringfjord Water Fun”. Po angielsku wszystko jest lepsze.\nAutobus wspina się po zboczu, zjeżdża w dół, kilkoro młodych wyskakuje obok najwyżej położonego osiedla, reszta jednak jedzie dalej, znowu się wznosimy, droga się zmienia, jest teraz węższa, pełna dziur, i niemal w tym momencie wjeżdżamy na teren sąsiedniej gminy. Dopiero tutaj większość młodzieży wysiada, najwyraźniej tu nadal nie mają szkoły średniej, wciąż nie zbudowano pływalni, tu, w Eidesdalen, gdzie mieszka mój młodszy brat, z którym nie mam kontaktu.\nWraz z ostatnimi uczniami wysiadam również ja i wlokę się wolno przez centrum. Miejsce wydaje się jeszcze mniejsze, niż zapamiętałam, sklep spożywczy został zlikwidowany, podczas gdy Ringfjorden się rozrosło, Eide skurczyło się kilkakrotnie... ale to nie z powodu Eide dzisiaj tu przyjechałam, nie mogę już dłużej płakać nad Eidesdalen, ta walka została zakończona przed wielu, wielu laty, teraz jestem tutaj ze względu na lód, z powodu lodowca Blåfonna, ruszam więc żwirowaną drogą w stronę szczytu.\nNawet stołeczne gazety o tym piszą, ostatnio wciąż natrafiałam na artykuły i nie mogłam uwierzyć. Okazuje się, że handlarze wyrąbują lód z lodowca, czysty, biały lód z Norwegii, i sprzedają go jako najbardziej ekskluzywny dodatek do drinków, jaki można sobie wyobrazić, pływające w złocistym alkoholu maleńkie góry lodowe, ale nieprzeznaczone dla norweskich klientów, nie, nie. Lód jest dla tych, którzy mogą naprawdę dobrze zapłacić. Zostanie przetransportowany do krajów pustynnych, w rodzinne strony szejków naftowych, i tam będzie sprzedawany najbogatszym z bogatych, jakby był złotem, białym złotem.\nKiedy wspinam się po zboczu, zaczyna prószyć śnieg, taki ostatni spazm zimy, kwiecień próbuje zagrać nam na nosie. Jeziorka zamarzniętej wody na drodze obramowane kryształami, stawiam stopę na cienkiej powierzchni niewielkiej kałuży, kruszę lód, słyszę, jak trzeszczy, ale to już nie jest zabawne, nie tak, jak było kiedyś.\nZdyszałam się, droga jest stroma i dłuższa, niż mi się wydawało.\nW końcu jednak docieram do celu, w końcu wznosi się przede mną Blåfonna, drogi, kochany lodowiec.\nWszystkie lodowce topnieją, przecież już o tym wiem, ale wiedzieć to jednak nie to samo, co widzieć. Przystaję, dyszę ciężko, lód wciąż tu leży, choć nie dokładnie tam, gdzie zapamiętałam. Kiedy byłam mała, lodowiec sięgał prawie do górskiego uskoku, z którego leciały w dół wodospady, ten uskok, lodowiec i wodospady stanowiły jedność. A teraz lodowiec znajduje się wysoko na zboczu doliny, znaczna odległość – stu, może nawet dwustu metrów – dzieli uskok od błękitnego jęzora lodowca. Lodowiec zaczął się poruszać, jakby próbował się usunąć, oddalić od ludzi.\nWspinam się dalej po wrzosowisku, muszę poczuć lodowiec, muszę się po nim przejść, znowu go dotykać.\nI nareszcie mam pod stopami lód. Przy każdym kroku słychać odgłos, cichy chrzęst. Idę dalej, teraz widzę miejsce wydobycia, rany w szarobiałym lodowcu, ślady twardych uderzeń w błękitnym wnętrzu, skąd lód jest wyrąbywany. Obok stoją cztery duże białe napełnione worki, gotowe do transportu. Czytałam, że używa się tu pił spalinowych, bardzo delikatnych, nie można ich oliwić, by nie zabrudzić smarem brył lodu.\nNic nie powinno mnie już zaskakiwać. Przynajmniej nic z tego, co robią ludzie. Ale to, co widzę tutaj, mimo wszystko głęboko mnie rani, bo to musiał zatwierdzić Magnus, uśmiechnięty, na posiedzeniu zarządu, może nawet przy wtórze oklasków.\nPodchodzę bliżej, muszę się wspiąć, by znaleźć się tuż obok, ślady siekiery widnieją tam, gdzie lodowiec tworzy pionową ścianę. Zdejmuję jedną rękawicę, kładę dłoń na lodzie, on żyje pod moimi palcami, mój lodowiec, wielkie, spokojne zwierzę pogrążone we śnie, ale to zwierzę jest ranne, nie potrafi już wydać ryku, ono ginie z każdą minutą, z każdą sekundą, jest umierające.\nJestem za stara, by płakać, za stara na łzy, ale i tak policzki mam mokre.\nNasz lód, Magnusie, nasz lód.\nCzyś o tym zapomniał, czy może po prostu nawet nie zwróciłeś na to uwagi, że kiedy spotkaliśmy się po raz pierwszy, oboje mieliśmy w dłoniach topniejący lód z Blåfonna?\nJa miałam siedem, ty osiem lat, pamiętasz to? Był dzień moich urodzin, dostałam wodę, zamarzniętą wodę w prezencie.\nCałe życie jest woda, całe życie była woda, gdziekolwiek się obróciłam, była woda, spływała z nieba jako deszcz lub śnieg, napełniała wszystkie jeziorka w górach, kładła się zamarzniętą warstwą na lodowcu, spływała w dół po stromych zboczach gór tysiącami cienkich potoczków, stawała się rzeką Breio, płynęła potem rozległą doliną, przed wsią łączyła się z fiordem, z fiordem, który dalej przemieniał się w morze, co najlepiej widać od zachodu. Cały mój świat był wodą. Wzgórza, góry, pastwiska to tylko maleńkie wysepki w tym, co stanowiło właściwy świat; wprawdzie mówiłam o swoim świecie Ziemia, ale myślałam, że tak naprawdę powinien się nazywać Woda.\nTamto lato było upalne, jakbyśmy mieszkali w zupełnie innym miejscu. Upał nie jest typowy dla naszych stron i angielscy turyści przebywający u nas w hotelu pocili się, siedząc w wielkim ogrodzie pod drzewami owocowymi i wachlując się starymi gazetami, mówili, że nigdy nie wyobrażali sobie, iż może być tak gorąco tutaj, daleko na Północy.\nKiedy się obudziłam, łóżko było puste. Mama i tata już wstali, wtedy zwykle sypiałam między nimi, w nocy zakradałam się do ich pokoju i układałam pośrodku podwójnego łoża. Rodzice pytali, czy miałam koszmar, ale ja nie dlatego przychodziłam.\n– Nie chcę być sama – odpowiadałam. – Chcę być z kimś.\nPowinni byli chyba to zrozumieć, każde z nich przecież sypia z kimś co noc, ale niezależnie od tego, ile razy do nich przychodziłam, i tak nie chcieli niczego pojąć. Każdego wieczoru, kiedy się kładłam, przypominali mi, że muszę spać we własnym łóżku przez całą noc, nie tylko przez pół nocy, a ja mówiłam, że tak będzie, bo domyślałam się, że to właśnie chcą ode mnie usłyszeć, ale potem i tak się budziłam, każdej nocy, siadałam na posłaniu i czułam, jakie puste jest moje łóżko, jaki pusty jest pokój, więc się zakradałam, nie, nie zakradałam się, małe dzieci nie umieją się zakradać, a już zwłaszcza ja, więc po prostu szłam, nie myśląc o tym, że robię hałas, ani o tym, że ich pobudzę, szłam po zimnych deskach podłogi do pokoju rodziców, gdzie zawsze wchodziłam do łóżka od strony nóg, bo nie chciałam się gramolić przez któreś duże ciało. Nigdy nie potrzebowałam kołdry, bo rodzice, leżąc po obu moich stronach, grzali mnie wystarczająco mocno. Ale akurat tego dnia byłam w łóżku sama. Rodzice wstali, a ponieważ były moje urodziny, nie mogłam wstać razem z nimi. Wiedziałam, że muszę leżeć cicho.\nPamiętałam sprzed roku, że w urodziny powinno się leżeć cicho i czekać, aż rodzice przyjdą, i czuć mrowienie pod skórą, wciąż pamiętałam to mrowienie, od którego napinały mi się ręce i nogi, to straszne czekanie, które stawało się prawie nie do zniesienia, niemal do tego stopnia, że od czasu do czasu myślałam, że lepiej byłoby w ogóle nie mieć urodzin.\n– Przyjdziecie niedługo? – spytałam niepewnie.\nNagle ogarnęło mnie przerażenie, że oni w ogóle nie przyjdą, że pomyliły im się dni.\n– Mamusiu! Tatusiu!\nAlbo może po prostu zapomnieli, że mam urodziny.\n– Halo, mamusiu i tatusiu!\nNo i wtedy nareszcie się pojawili, z tortem i ze śpiewem, stali każde po swojej stronie łóżka i śpiewali, jedno wysokim, drugie niskim głosem, ale jednak w chórze. No i tego było dla mnie za wiele, musiałam naciągnąć pierzynę na głowę i zostać w łóżku, choć właściwie chciałam wstać.\nKiedy śpiewanie dobiegło końca, dostałam prezenty, od mamy błyszczącą piłkę i lalkę z potwornie szerokim uśmiechem.\n– Jest okropna – stwierdziłam.\n– No co ty – zdziwił się tata.\n– Tak, okropna – potwierdziłam.\n– A mnie się zdawało, że jest taka słodka, kiedy zobaczyłam ją w sklepie. W dodatku była to największa lalka, jaką tam mieli – powiedziała mama.\n– Ale nie musieli robić jej takiego uśmiechu – odparłam.\n– Musisz powiedzieć „dziękuję” – upomniał tata. – Musisz podziękować mamie.\n– Dziękuję – powiedziałam. – Za lalkę. Która jest okropna.\nZawsze mówiłam to, co myślę, co uważam, i być może rodzice byli tym zirytowani, ale nigdy do tego stopnia, by nalegać na zmianę mojego zachowania. A może po prostu taka zmiana nie jest łatwa?\nPamiętam lalkę i inne prezenty, które dostałam. Jestem raczej pewna, że wszystkie te rzeczy dostałam właśnie tamtego dnia: dwie książki o kwiatach od taty, mały zielnik, także od niego, i globus ze światełkiem od nich obojga. Dziękowałam za wszystko. Tyle prezentów, wiedziałam, że żadne ze znajomych dzieci nie dostaje aż tak wiele, ale też żadne ze znajomych dzieci nie ma mamy, która jest właścicielką całego hotelu, mającego prawie sto pokoi, było ich osiemdziesiąt cztery, ale my zawsze mówiliśmy „prawie sto”, a na dodatek do tego własne prywatne skrzydło, o którym my mówimy po prostu „skrzydło”, z trzema salonami i czterema sypialniami, z kuchnią oraz pokojem dla służby.\nMama odziedziczyła to wszystko po dziadku, który zmarł, zanim się urodziłam, wszędzie wiszą jego portrety, portrety starego Haugera, bo tak właśnie wszyscy o nim mówią, nawet ja. Jego nazwisko mama też odziedziczyła. Hauger. Jakie nudne nazwisko. Nie rozumiem, co takiego w nim właściwie jest, ale moi rodzice je noszą, nigdy nie używali nazwiska taty, nazwiska typowego dla Oslo, bo takiego nazwiska jak Hauger nie można się po prostu pozbyć, twierdziła mama, w takim razie bowiem musieliby też zmienić nazwę hotelu, dać mu nazwisko taty, a to przecież hotel Hauger i nie wolno wprowadzać takich zmian, bo w jego ścianach zawiera się historia, zaczynająca się w roku, w którym go zbudowano, o czym zaświadcza data wyrzeźbiona w drewnie nad wejściem: 1882.\nJadłam ciastka i rano, i przez resztę dnia, jadłam ich tyle, że słodka zawartość żołądka usiłowała wydostać się na zewnątrz, zapamiętałam również to uczucie oraz to, że skończyłam siedem lat i że ciastka dławiły mnie w gardle, a mimo to wciąż je jadłam. Krewni przyszli na przyjęcie, wszyscy siedzieli przy długim stole w ogrodzie, cała rodzina mamy, babcia, ciotki, dwaj nieżonaci wujkowie, kuzynka Birgit i wszyscy trzej moi kuzyni.\nGoście rozmawiali i hałasowali, ale ja najbardziej, bo nie mogłam usiedzieć na miejscu, ani przy stole, ani później, nie w takim dniu, a głos miałam wysoki, głos, o którym tata mówił, że można go porównać wyłącznie do Galdhøpiggen, uśmiechał się zawsze, kiedy to mówił, przyrównywał mój głos do Galdhøpiggen, najwyższej góry Norwegii, bo był zadowolony, że potrafię tak krzyczeć. Był z tego dumny, chociaż mama miała inne zdanie – twierdziła, że mój głos przenika ją do szpiku kości.\nHałasowałam tak bardzo, że nie usłyszałam ciężarówki. Dopiero kiedy mama poprosiła, bym wyszła z nią na dziedziniec, zrozumiałam, że coś się dzieje, ujęła mnie za rękę i prowadziła, dając równocześnie znak gościom, by również wyszli. Śmiała się do nich, do mnie, i było w tym jej śmiechu coś niezwykłego. Śmiała się tak, jak ja to robię, dziko, niepowstrzymanie, trochę za głośno, i ja też się śmiałam, bo czułam, że muszę.\nOglądałam się za tatą, odnalazłam go na samym końcu gromadki gości, idącego samotnie, chciałam dotrzymać mu towarzystwa, ale mama ciągnęła mnie za mocno.\nKiedy minęliśmy narożnik, stanęłam jak wryta, nie mogłam pojąć, co widzę. Cały dziedziniec był biały, skrzył się w blasku słońca, musiałam mrużyć oczy.\n– Lód – powiedziała mama. – Śnieg, zima. Spójrz, Signe, nastała zima.\n– Śnieg? – zdziwiłam się.\nMama stała obok mnie, czułam wyraźnie, że jest dla niej coś ważnego w tym wszystkim, w tym śniegu, który właściwie jest lodem, nie rozumiałam tylko co, i wtedy podszedł do nas tata i stanął przy niej, on się jednak nie uśmiechał.\n– Co to właściwie jest? – zapytał mamę.\n– Pamiętasz? – zwróciła się do mnie mama. – Pamiętasz, że chciałaś mieć urodziny w zimie?\n– Nie pamiętasz, że płakałaś, bo podczas urodzin Birgit padał śnieg? – dopytywała się. – I chciałaś dostać bałwana, przecież pamiętasz?\n– Zwiozłaś to wszystko na dół aż z góry? – spytał tata, a jego głos brzmiał surowo.\n– Sønstebø zrobił to dla mnie, i tak musiał przecież przywieźć lód do przechowalni ryb – wyjaśniła mama.\nOdwróciłam się i wtedy zauważyłam Sønstebø, gospodarza z Eidesdalen. Stał przy ciężarówce, spoglądał na mnie, uśmiechał się, jakby na coś czekał, ode mnie, tak myślałam, a za nim stał jego syn Magnus.\nTo byłeś ty, Magnusie. Już wcześniej wiedziałam, kim jesteś, bo twój tata czasami przywoził ciężarówką lód do hotelu i zdarzało się, że ty byłeś z nim, mimo to myślę, że właśnie w tamtym momencie zobaczyłam cię po raz pierwszy. Stałeś obok ojca, boso, stopy brązowe od słońca i brudu, i na coś czekałeś, podobnie jak wszyscy pozostali. Czekałeś na moją reakcję. Przypominałeś mi wiewiórkę, okrągłe brązowe oczy, w których było wszystko. Miałeś dopiero osiem lat, ale zauważyłeś, że tutaj toczy się gra, tak myślę, gra o coś, co nie zostało powiedziane, że ktoś ciebie potrzebuje albo że będzie cię potrzebował. Taki byłeś, taki on był.\n– To znaczy Sønstebø musiał zrobić dodatkowy kurs – rzekł tata cicho. – Przejechać całą drogę w górę jeszcze raz, tam i z powrotem.\nMiałam nadzieję, że zaraz weźmie mamę w ramiona, jak czasem robił, obejmował ją i tulił do siebie, ale teraz nawet nie drgnął.\n– Signe ma urodziny, ona tego pragnęła – bąknęła mama.\n– A co Sønstebø dostanie za robotę?\n– On uważa, że to zabawne. Podobało mu się to, co zamierzałam zrobić, podobał mu się ten pomysł.\n– Wszystkim podobają się twoje pomysły.\nWtedy mama odwróciła się do mnie.\n– Możesz ulepić bałwana, Signe. Nie chciałabyś? My możemy ulepić bałwana, wszyscy razem!\nNie chciałam lepić bałwana, mimo to odpowiedziałam, że tak.\nŚlizgałam się w letnich pantofelkach, o mało nie upadłam, traciłam równowagę na tym czymś białym, co mama nazywała śniegiem, ale ona trzymała mnie mocno.\nWilgoć i chłód przenikały przez podeszwy butów, twarde ziarnka lodu spadały mi na stopy i topniały na cienkich podkolanówkach.\nPochyliłam się, nabrałam śniegu w ręce, próbowałam lepić kulę, ale śnieg był jak cukier kryształ, kula się po prostu rozpadała.\nUniosłam głowę, goście patrzyli na mnie, wszyscy obecni na przyjęciu utkwili we mnie spojrzenia. Magnus stał bardzo spokojnie, tylko oczy mu się poruszały, wzrok przenosił ze śniegu na mnie i z powrotem. On nigdy nie dostał śniegu w prezencie urodzinowym, chyba tylko córki hotelarzy dostają takie prezenty, a ja wolałabym, żeby on tego nie widział.\nAle mama się uśmiechała, uśmiechała się tak samo szeroko jak lalka, ta największa w sklepie, więc znowu próbowałam ulepić kulę ze śniegu, musi mi się udać, i muszę ulepić ogromnego bałwana, bo nie pamiętam, że życzyłam sobie mieć urodziny w zimie, nie mogę też sobie przypomnieć, bym kiedykolwiek o czymś takim rozmawiała z mamą ani żebym płakała na urodzinach Birgit. Ale chyba tak było i teraz tata jest zły na mamę, a mama daje mi tylko takie prezenty, co to nie pamiętam, że chciałabym je dostać, może powiedziałam też, że marzę o lalce, a potem o tym zapomniałam. To wszystko moja wina, i to, że stoję tu i tak strasznie marzną mi stopy, i to, że woda z topniejącego lodu ścieka mi po palcach, i to, że goście otaczają mnie kręgiem i mają dziwne miny i że nasz suchy dziedziniec powoli zaczyna się zmieniać w paskudne błotniste bajoro, a nawet to, że tata patrzy na mamę wzrokiem, którego nie rozumiem, i że wsunął ręce do kieszeni spodni w taki sposób, że jego ramiona zrobiły się dziwnie wąskie, a nawet to, że jest tutaj Magnus. A ja z całego siedmioletniego, bijącego jak szalone serca pragnę, żeby on mnie nie widział w takiej sytuacji.\nDlatego kłamię, kłamię po raz pierwszy w życiu. Niektóre dzieci potrafią kłamać, robią to bez zastanowienia, bardzo łatwo przychodzi im powiedzieć, że nie brały ciastek z pojemnika albo że zgubiły po drodze podręcznik, ale ja takim dzieckiem nie byłam. Nie należałam też do takich, które lubią wyobrażać sobie rzeczy, fantazjować i wymyślać rozmaite niby-światy, to nie dla mnie, i pewnie dlatego właśnie kłamstwo też nie. Do tego momentu życia nigdy nie znalazłam się w sytuacji, w której kłamstwo byłoby mi potrzebne, poza tym nigdy nie przyszło mi do głowy, że to faktycznie jest możliwe, że kłamstwo może coś rozwiązać. Przecież znacznie prościej jest powiedzieć to, co myślę.\nTeraz jednak to zrobiłam, kłamstwo wydostało się na światło dzienne, bo to przecież moja wina, wszystko tutaj, myślałam, z przemarzniętymi stopami i w mokrych podkolanówkach, z tymi ciastkami dławiącymi w żołądku, przesuwającymi się w górę, podchodzącymi do gardła, do ust, i musiałam powstrzymywać spojrzenie taty, dlatego kłamałam, musiałam go skłonić, żeby wyjął ręce z kieszeni, żeby wyciągnął je do mamy.\nZastanawiałam się nad kłamstwem i bęc, w jednej chwili pojawiło się w mojej głowie, więc wygłosiłam je, cicho, ale z nadzieją, że będzie wyraźnie słyszalne.\n– Tak. Pamiętam to, mamo. Chciałam mieć urodziny w zimie. Teraz sobie przypominam.\nI żeby jakoś poprzeć to kłamstwo, uprawomocnić je, napełniłam dłonie rozpaćkanym śniegiem przypominającym cukier kryształ i wyciągnęłam je przed siebie, do mamy i do taty.\n– Dziękuję. Bardzo dziękuję za lód.\nNo, pomyślałam, teraz już wszystko musi być dobrze. Ale nic się nie wydarzyło. Jeden z gości lekko chrząknął, kuzynka ciągnęła ciotkę za spódnicę, spoglądała na nią, ale wszyscy dorośli patrzyli tylko na mnie i czekali, jakby miało wydarzyć się coś jeszcze.\nI to wtedy przyszedł on, Magnus. Szybkim krokiem przeszedł od ciężarówki prosto do mnie.\n– Pomogę ci – powiedział.\nPochylił się, jego chłopięcy kark był opalony, włosy krótko przystrzyżone. Nabrał lodu w ręce i ulepił kulę o wiele ładniejszą od mojej.\nJego bose stopy na lodzie musiały strasznie marznąć, ale on najwyraźniej się tym nie przejmował, bo teraz już wspólnie lepiliśmy bałwana z rozmokłego, topniejącego śniegu, a ja przestałam zauważać kogokolwiek wokół, tych ludzi, którzy nadal stali i patrzyli.\n– Będzie nam potrzebny nos – powiedział Magnus.\n– Masz na myśli marchew – odparłam.\n– Tak, nos.\n– No ale to właściwie jest marchew – powiedziałam.\nA on się roześmiał.\nTimbaut, Bordeaux, Francja 2041\nPowietrze ponad drogą przed nami drgało w upale. Falowało u szczytu wzgórza niczym woda, ale gdy znaleźliśmy się bliżej, znikło.\nNadal nie było widać żadnego obozu.\nNiebo nad nami rozpościerało się błękitne, bez najmniejszej chmurki. Błękit, wciąż ten błękit. Zacząłem nienawidzić błękitnego koloru.\nLou spała oparta na moim ramieniu, kołysząc się lekko, kiedy ciężarówka pokonywała dziury w asfalcie. Już od dawna nikt nie zajmuje się remontem dróg. Domy, które mijaliśmy, zostały porzucone, pola wysuszone i spalone słońcem na brąz.\nOdwróciłem twarz w stronę Lou, powąchałem jej głowę. Miękkie dziecięce włosy pachniały dymem. Cierpka woń pożaru tkwiła też w naszych ubraniach, choć minęło już wiele dni, odkąd opuściliśmy Argelès. Odkąd jesteśmy tylko połową rodziny.\nDwadzieścia dwa dni, nie, dwadzieścia cztery, minęły dwadzieścia cztery dni. Straciłem rachubę czasu. Zresztą może chciałem ją stracić. Dwadzieścia cztery dni temu uciekliśmy z Argelès. Ja z Lou w ramionach. Lou płakała. Biegłem tak długo, aż przestaliśmy słyszeć łoskot pożaru. Biegłem, aż dym stał się tylko odległą mgłą. Dopiero wtedy się zatrzymaliśmy, odwróciliśmy w stronę miasta i...\nStój, Davidzie. Stój. Teraz ich spotkamy. Oni są tutaj. Anna i August będą w obozie. Bo to tutaj Anna chciała się dostać. Mówiła o tym miejscu od dawna. Uważała, że będzie odpowiednie. Tutaj znajdowało się jedzenie i prąd z paneli słonecznych. I jest też woda. Czysta, zimna woda z kranu.\nI z tego obozu będzie można przejść dalej na północ.\nSzofer przyhamował. Zjechał na pobocze drogi i przystanął. Lou się obudziła.\n– Tam – pokazał kierowca.\nPrzed nami znajdowało się ogrodzenie z fragmentów zielonej wojskowej plandeki.\nSzofer wysadził nas na drogę. Mruknął „powodzenia” i odjechał w chmurze pyłu.\nPowietrze stało przed nami niczym gorąca ściana. Lou mrużyła oczy od słońca. Chwyciła mnie za rękę.\nZawieszona na niebie ognista kula wysysała ze mnie wodę do ostatniej kropli. Asfalt zdawał się żarzyć, miałem wrażenie, że za chwilę się stopi.\nMój telefon rozpadł się na kawałki, zegarek wymieniłem na co innego. Nie miałem pojęcia, która godzina, ale ogrodzenie przede mną rzucało krótki cień, więc była najpóźniej trzecia po południu.\nSzybko ruszyłem przed siebie. Teraz ich odnajdziemy. Z pewnością dotarli tu przed nami.\nDoszliśmy do wejścia, dwóch strażników w wojskowych mundurach siedziało przy stoliku.\nPatrzyli na nas, ale jakby nas nie widzieli.\n– Papiery – odezwał się jeden z nich.\n– Szukam kogoś – odparłem.\n– Najpierw papiery – powiedział strażnik.\n– Chcesz wejść czy nie?\nPołożyłem przed nim paszporty, ale paszport Anny i Augusta zostawiłem w torbie – strażnik nie musi wiedzieć, że je mamy. Na pewno zaraz zacząłby wypytywać.\nSzybko przewracał kartki w moim dokumencie, zatrzymał się przy zdjęciu. Ja sam na jego widok też nie mogę się nadziwić. Ten facet na zdjęciu to naprawdę ja? Te pełne policzki, niemal pyzate? Czy to obiektyw zniekształcił moją twarz?\nNie, taki wtedy byłem. Okrągły, ale nie gruby, dobrze wyglądałem, jak to się mówi.\nA może po prostu wyglądałem normalnie? Może dawniej wszyscy tacy byliśmy?\nStrażnik sięgnął teraz po paszport Lou, zdjęcie było nowsze, ale Lou rośnie tak szybko. Dziecko w paszporcie mogło być kimkolwiek. Fotografia została zrobiona trzy lata temu. Lou była uśmiechnięta. Nie taka poważna jak teraz.\nDzisiaj rano zaplotłem jej włosy. Jestem w tym dobry. Wyszczotkowałem je i podzieliłem na dwie równe części, z wyraźnym przedziałkiem pośrodku. Potem szybko zaplotłem w dwa ścisłe warkocze opadające na plecy. Może właśnie ze względu na te warkocze w końcu jeden szofer nas zabrał. Teraz miałem nadzieję, że warkocze Lou przyciągną uwagę strażników, którzy nie zauważą, jaka jest brudna i wychudzona. I jej poważnej miny, bo teraz uśmiecha się rzadko ta moja córeczka. Dawniej należała do dzieci, które wciąż skaczą, biegają, a najlepiej biegają w podskokach. Teraz jednak warkocze spoczywają na jej plecach bez ruchu.\nStrażnik nadal patrzył na mnie. Najwyraźniej porównywał mnie ze zdjęciem w paszporcie.\n– Fotografia ma pięć lat – wtrąciłem. – Ja miałem wtedy dwadzieścia.\n– Masz może coś innego? Inne dokumenty, które potwierdziłyby, że to ty?\n– Zabrałem tylko to.\nTamten spojrzał na zdjęcie jeszcze raz, jakby ono mogło mu udzielić odpowiedzi. Potem wyjął zszywacz do papieru i dwa jasnozielone formularze. Pewnym ruchem wpiął formularze do paszportów.\n– Wypełnij to. – Podał mi dokumenty.\n– No tu, w rubrykach.\n– Ale mnie chodzi o to gdzie. Macie tu jakiś stół?\n– Masz może długopis?\nPróbowałem się uśmiechać, ale strażnik pokręcił tylko głową. Nawet nie spojrzał mi w oczy.\n– Mój długopis gdzieś przepadł – tłumaczyłem.\nTo nie do końca prawda. Długopis nie zginął, ale się wypisał. Lou tak strasznie płakała wieczorem drugiego dnia podróży, szlochała rozpaczliwie z buzią ukrytą w dłoniach. Więc pozwoliłem jej rysować. Malowała cieniutkie niebieskie kreski na odwrocie starej koperty znalezionej przy drodze. Rysowała dziewczynki w sukienkach, które starała się wypełnić kolorem. Przyciskała długopis tak mocno, że w papierze robiły się dziury.\nStrażnik pochylił się nad skrzynką ustawioną na ziemi. Wyjął stamtąd popękany niebieski plastikowy długopis.\n– Chcę dostać go z powrotem.\nMusiałem wypełniać formularz na stojąco. Nie miałem o co oprzeć paszportu, moje pismo było niepewne i dziwaczne.\nPróbowałem się spieszyć, ręka mi się trzęsła. Zawód. Ostatnie miejsce pracy. Ostatnie miejsce stałego pobytu. Skąd przybywamy. Dokąd zamierzamy się udać. No właśnie, dokąd?\n– Kraje zasobne w wodę, Davidzie – zwykła powtarzać mi Anna. Tam musimy iść.\nIm suchszy stawał się nasz kraj, tym więcej mówiła o krajach na Północy, gdzie deszcz nie pojawia się jedynie od czasu do czasu w ciągu chłodnych miesięcy, lecz pada również wiosną i latem. Gdzie nie występują długotrwałe susze. Gdzie jest raczej na odwrót – to deszcz staje się udręką, przynoszą go sztormy i huragany. Gdzie rzeki wylewają, a tamy rozpadają się gwałtownie.\n– Nad czym oni płaczą – zastanawiała się Anna. – Przecież mają dostęp do całej wody świata!\nU nas jest tylko słone morze, którego poziom się podnosi. To oraz susza to taka nasza powódź. Niepowstrzymana. Najpierw nazywa się to suszą dwuletnią, potem trzy-, potem czteroletnią. Teraz susza trwa już piąty rok. Lato zdaje się nie mieć końca.\nLudzie zaczęli opuszczać Argelès już jesienią ubiegłego roku, my jednak trwaliśmy. Ja musiałem chodzić do pracy, nie mogłem z niej tak po prostu odejść. Nie mogłem zostawić zniszczonych starych urządzeń odsalających, dzięki którym uzyskiwaliśmy z morza wodę pitną.\nAle prąd pojawiał się i znikał. W sklepach spożywczych coraz bardziej brakowało produktów, miasto pustoszało, stawało się cichsze. I gorętsze. Bo im bardziej wysychała ziemia, tym bardziej upalne robiło się powietrze. Dawniej słońce przeznaczało swoją energię na odparowywanie. Teraz, gdy w ziemi nie ma już ani odrobiny wilgoci, słońce wzięło się za nas.\nAnna codziennie powtarzała, że powinniśmy ruszać. Najpierw po prostu w kierunku północnym, jeśli będzie to nadal możliwe, bo wszyscy zamykają granice. Mówiła też o różnych obozach. Pamiers, Gimont, Castres. Ten pod Timbaut wymieniała jako ostatni.\nOna mówiła, tymczasem temperatura rosła. Uchodźcy z terenów położonych jeszcze dalej na południe przechodzili przez nasze miasto, zatrzymywali się na kilka dni i ruszali dalej. Ale my trwaliśmy.\nStałem z długopisem w ręce. Dokąd zmierzamy?\nNie mogłem odpowiedzieć na to sam. Najpierw muszę odnaleźć Annę i Augusta.\nMężczyzna stojący w kolejce za nami wciąż nas poszturchiwał, ale nie zdawał sobie z tego sprawy. Był nieduży i jakby skurczony, jakby nie wypełniał do końca własnej skóry. Na jednym nadgarstku nosił brudny bandaż.\nStrażnik pośpiesznie zamocował zielony formularz w jego paszporcie. Mężczyzna bez słowa odebrał dokument, miał już przygotowany długopis, odszedł na bok, żeby wpisać, co należy.\nZnowu nadeszła moja kolej. Oddałem strażnikowi paszporty i formularze, zawierające teraz dziesięć punktów, które miały mu powiedzieć wszystko, co chce wiedzieć na temat mnie i Lou.\nStrażnik wskazał palcem ostatnią rubrykę.\n– A tu?\n– Jeszcze się nie zdecydowaliśmy. Najpierw muszę porozmawiać z żoną.\n– A gdzie ona jest?\n– Mieliśmy się spotkać tutaj.\n– Mamy. Umówiliśmy się na spotkanie tutaj.\n– A my mamy za zadanie dopilnować, by wszystkie rubryki zostały wypełnione.\n– Ale najpierw muszę porozmawiać z żoną. Szukam jej, przecież już mówiłem.\n– W takim razie wpisuję Anglię.\nAnglia, pośrodku między Południem a Północą, wciąż nadaje się do życia.\n– Ale nie jestem pewien, czy właśnie do Anglii.\nAnna nie lubi Anglii. Nie lubi tamtejszego jedzenia. Ani języka.\n– Coś trzeba wpisać – nalegał strażnik.\n– Ale czy to nie będzie nas obowiązywać?\n– Jeśli poszczęści ci się na tyle, że dostaniesz pozwolenia na pobyt, to będziesz musiał zgodzić się na kraj, który ci dadzą.\nPochylił się nad formularzem i napisał pośpiesznie: Wielka Brytania.\nPotem oddał mi paszport.\n– To wszystko. W nocy musicie pozostawać tutaj, ale za dnia możecie chodzić, gdzie się wam podoba. I wewnątrz obozu i poza nim.\n– Świetnie – powiedziałem.\nZnowu próbowałem się uśmiechnąć. Chciałem, żeby odpowiedział mi uśmiechem. Bardzo tego potrzebowałem.\n– Przydzieliłem wam miejsca w hali numer cztery – poinformował.\n– Ale gdzie mogę zapytać o żonę? I o syna? To jeszcze niemowlę, August ma na imię.\nStrażnik uniósł głowę. Nareszcie na mnie spojrzał.\n– Czerwony Krzyż – powiedział. – Zobaczysz ich, jak tylko stąd wyjdziesz.\nMiałem ochotę go uściskać, ale zamiast tego mruknąłem tylko:\n– Następny proszę – powiedział strażnik.\nSzybko przeszliśmy przez bramę. Ciągnąłem Lou za sobą. Gdy tylko wyszliśmy na dwór, dotarły do mnie jakieś dźwięki. Cykady. Siedziały na drzewie nad naszymi głowami, intensywnie pocierając skrzydełkami o siebie. Wody wprawdzie nie ma, ale one nadal są żywotne jak diabli, nie dają się. Chyba powinno się brać z nich przykład. Próbowałem oddychać spokojniej.\nObóz składał się z kilku starych, ogromnych hal magazynowych rozrzuconych na płaskim terenie. Wielkie drzewa dawały cień. Nadal miały liście, widocznie ich korzenie sięgają głęboko. Szyld na ścianie informował, że to miejsce kiedyś musiało być fabryką żaluzji. „Ochrona przed słońcem w każdych warunkach”, głosił. Z pewnością była to dobra wytwórnia.\nSzliśmy dalej w głąb obozu. Między budynkami znajdowało się wiele wojskowych namiotów i baraków. Rozstawiono je w równych rzędach, wszystkie miały na dachach panele słoneczne. Nigdzie nie zauważyłem śmieci. Tu i ówdzie siedzieli ludzie. Odpoczywali w upale. Wszyscy wyglądali schludnie, mieli porządne ubrania.\nAnna się nie myliła. To dobre miejsce.\n– Tutaj – powiedziałem, wskazując flagę powiewającą na dachu jednego z baraków.\n– Do jakiego kraju należy ta flaga? – spytała Lou.\n– To nie jest kraj, to Czerwony Krzyż – odparłem. – Oni wiedzą, gdzie jest mama z Augustem.\n– Naprawdę? – ożywiła się Lou.\nLou trzymała moją dłoń swoją wilgotną dziecinną rączką. Anna miała zwyczaj wciąż przypominać córce, że musi myć ręce. Przed każdym posiłkiem było to samo. Pamiętaj o myciu rąk, pamiętaj o bakteriach. Powinna teraz ją zobaczyć.\nPoszliśmy za róg baraku i Lou stanęła jak wryta.\n– Kolejka – wyszeptała.\n– W tym akurat jesteśmy dobrzy – powiedziałem, starając się, by mój głos brzmiał swobodnie.\nW ostatnich latach wszystko było racjonowane. Staliśmy w kolejce po litr mleka. Po kawałek mięsa. Po torebkę jabłek czy innych owoców. Najdłuższe były kolejki właśnie po owoce i warzywa. Bardzo zmalała ilość owadów, prawie nie było pszczół. Ginęły stopniowo, ale odkąd nastała susza, proces przyśpieszył. Nie ma owadów, nie ma owoców. Ja tęsknię za pomidorami. Melonami. Gruszkami. Śliwkami. Chciałbym zanurzyć zęby w soczystej śliwce. Zimnej, z lodówki...\nLou nie pamięta życia bez kolejek. To zresztą ona wymyśliła, że możemy siedzieć w kolejce, zamiast stać w kolejce.\nKiedy usiadła pierwszy raz, zrobiła to po prostu ze zmęczenia. Marudziła, była bliska płaczu. Ale kiedy usiadłem obok i oznajmiłem, że jesteśmy na pikniku, roześmiała się.\nPóźniej siedzenie w kolejkach stało się przyzwyczajeniem. Kolejki zmieniały się w miejsce zabawy. W wycieczkę na wieś. Szkołę. Proszony obiad. Szczególnie to ostatnie, Lou uwielbiała się bawić w przyjęcie, w to, że jemy.\nTeraz, w tej kolejce, dałem jej sucharek, ostatni, jaki miałem w torbie. Chrupała go z uśmiechem.\n– W środku jest coś jakby żółty krem – powiedziała, pokazując mi twardy suchar z grubo mielonej mąki.\nBawiliśmy się, że jemy i zakąski, i danie główne, deser, a potem sery. Przez kilka minut udawało mi się myśleć wyłącznie o zabawie.\nPrzede wszystkim jednak rozglądałem się za Anną. Czekałem. Mogła się przecież pojawić w każdej chwili. Stanąć przed wejściem do obozu z Augustem na rękach. On śmiałby się do mnie z otwartą buzią, pokazując swoje cztery ząbki, a ja wziąłbym go, trzymałbym w ramionach, kiedy Anna będzie mnie obejmować, i Lou też przyłączy się do uścisków. Będziemy stać tak wszyscy czworo, złączeni.\nW końcu drzwi do baraku się otworzyły, kolej na nas.\nPodłoga była czysta, to pierwsze, na co zwróciłem uwagę. Solidna drewniana podłoga bez jednego pyłku. W baraku znajdowało się mnóstwo kabli kłębiących się wszędzie. Wewnątrz było znacznie chłodniej. Wentylator na ścianie buczał głośno.\nJakaś pani na pół ukryta za monitorem komputera uśmiechnęła się i poprosiła, byśmy usiedli.\n– Proszę bardzo, oboje.\nWskazała dwa krzesła stojące przed biurkiem.\nPrzedstawiłem naszą sprawę, powiedziałem, że rodzina się rozdzieliła, kiedy wyruszaliśmy z południa, ale uzgodniliśmy, że spotkamy się tutaj.\n– To była propozycja mojej żony – tłumaczyłem. – To ona chciała, żebyśmy kierowali się tutaj.\nPani zaczęła pisać na komputerze. Prosiła o podanie nazwisk i dat urodzenia zarówno Anny, jak i Augusta, spytała, jak wyglądają.\n– Czy mają jakieś znaki szczególne?\n– ...Nie... Anna ma brązowe włosy. Jest niska. – Nagle pomyślałem, że może to zabrzmieć, jakbym uważał niski wzrost za wadę. – To znaczy... dość niska. Metr sześćdziesiąt, jak sądzę. I ładna – pośpieszyłem dodać.\nPani uśmiechała się.\n– Moja żona ma brązowe włosy, które latem robią się jaśniejsze. I brązowe oczy – dodałem.\n– August jest... zwyczajnym niemowlęciem. Ma cztery ząbki i wciąż mało włosów. Zresztą teraz zębów może jest więcej. Ostatnio bardzo marudził. Zdaje się, że swędziało go w buzi.\nCo więcej mógłbym powiedzieć? Że August ma brzuszek, do którego lubię przytulać twarz? Albo że śmieje się głośno i perliście? I że hałasuje niczym syrena przeciwmgielna?\n– Kiedy widzieliście ich ostatnio? – spytała pani.\n– No gdy wyruszaliśmy w drogę – odparłem. – Tamtego dnia, kiedy opuszczaliśmy Argelès, 15 lipca.\n– O jakiej porze dnia?\n– Koło południa. W porze lunchu.\nTeraz Lou przestała na mnie patrzeć, zamiast tego podciągnęła nogi i oparła głowę na kolanach.\n– Co się stało? – spytała pani.\n– Co się stało? – powtórzyłem.\nNagle nie spodobało mi się, że tak wypytuje.\n– Stało się to samo, co z wieloma innymi – odparłem. – Musieliśmy uciekać, zresztą byliśmy jednymi z ostatnich opuszczających miasto. I zostaliśmy rozdzieleni.\n– I potem nie miałeś już od nich wiadomości?\n– Jak miałbym je dostać? Internet nie działa. Telefon też nie. Ale próbowałem. W przeciwnym razie nie siedziałbym teraz tutaj!\nGłęboko zaczerpnąłem powietrza. Muszę się uspokoić, nie mogę krzyczeć. Muszę być pozytywny, pokazać, że jestem opanowanym facetem.\nPoza tym polubiłem tę panią. Jakieś pięćdziesiąt lat, szczupła twarz, wyglądała na zmęczoną, ciężko pracuje po całych dniach dla innych, to ten typ zmęczenia.\n– Umówiliśmy się z żoną – powiedziałem tak wyraźnie i spokojnie, jak tylko mogłem. – Ustaliliśmy, że będziemy kierować się tutaj. Taki mieliśmy plan.\nOna znowu spojrzała na ekran komputera. Dopisała coś jeszcze.\n– Niestety, nie znajduję ich w rejestrach – rzekła wolno. – Tutaj ich nie ma. I dotychczas nie było.\nPopatrzyłem na Lou, czy coś z tego do niej dociera? Chyba nie. Wciąż siedziała z czołem opartym o kolana, nie widziałem jej twarzy.\n– A mogłabyś sprawdzić jeszcze raz? – spytałem.\n– To nie jest konieczne – odparła urzędniczka bezbarwnym tonem.\n– Ależ tak, jest – upierałem się.\n– Davidzie, posłuchaj...\n– A ty jak masz na imię? – spytałem.\n– Okej, Jeanette. Z pewnością sama też masz rodzinę. Wyobraź sobie, że rozmawiamy teraz o twoich bliskich.\n– Moich bliskich?\n– O twojej rodzinie. Najbliższych ci ludziach.\n– Ja też kogoś straciłam, ja też – powiedziała.\nOna też kogoś straciła.\nOczywiście, że ona też. Kogoś, kogo szuka, kogoś, kogo może już nigdy nie zobaczy. Wszyscy przeżywają to samo.\n– Przepraszam – bąknąłem. – Chodziło mi tylko o to, że masz dostęp do rejestrów. – Wskazałem komputer. – Przecież to właśnie robicie, znajdujecie ludzi, czyż nie?\n„Znajdujecie ludzi”. To brzmi dziecinnie. Jestem dla niej jak dziecko, nie ulega wątpliwości. Dziecko z dzieckiem.\nWyprostowałem się, zmierzwiłem włosy Lou, starałem się wyglądać po ojcowsku.\n– Musimy znaleźć Annę. To jest jej mama – powiedziałem. – I jej brata – dodałem pośpiesznie. Niech sobie nie myśli, że zapomniałem o Auguście.\n– Bardzo mi przykro, ale nie widzieliście się już dwadzieścia cztery dni – powiedziała. – W tym czasie mogło wydarzyć się wszystko.\n– Dwadzieścia cztery dni to nie tak długo – zaprotestowałem.\n– Mogli trafić do innego obozu – powiedziała i teraz w jej głosie pojawił się ton pocieszenia.\n– No właśnie – przytaknąłem pośpiesznie. – Z pewnością coś się stało.\n– Mogę ich zarejestrować jako osoby poszukiwane – zaproponowała Jeanette.\nZnowu się uśmiechnęła, naprawdę starała się być uprzejma. Odpowiadałem równie uprzejmie, chciałem pokazać, że też potrafię. Siedziałem z rękami sztywno przyciśniętymi do ciała. Chowałem przed nią pachy, plamy potu na T-shircie. Ponownie zerknąłem na Lou. Wciąż nie widziałem jej twarzy. Siedziała równie sztywno jak ja, z buzią przyciśniętą do kolan.\nPóźniej miała ślady i na kolanach, i na czole, materiał spodni odcisnął się na gładkiej skórze.\nKiedy wychodziliśmy, nie wziąłem jej za rękę. Chciałem biec. Krzyczeć. Ale zmusiłem się, by iść spokojnie.\nCykady. One się nie boją. Znoszą to cierpliwie.\nTeż jestem cykadą.


7 aspektów, o których warto wiedzieć przed podpisaniem umowy o pracę\nPorady Życie zawodowe 7 aspektów, o których warto wiedzieć przed podpisaniem umowy o pracę\nWykonywanie obowiązków na podstawie umowy o pracę wiąże się z przywilejami, takimi jak urlop wypoczynkowy i urlopy dla rodziców. Tej formie zatrudnienia towarzyszą także ograniczenia. Pracownik etatowy musi np. wykonywać polecenia pracodawcy.\nŚwiadomość swoich praw pozwala poczuć się pewniej w relacji z szefem. Dzięki niej możemy np. domagać się możliwości skorzystania z urlopu. Oto przykładowe kwestie dotyczące umowy o pracę, którym warto się przyjrzeć przed podjęciem zatrudnienia:\nTreść i forma dokumentu\nZ kodeksu pracy wynika, że umowa o pracę powinna być zawarta na piśmie. W dokumencie muszą znaleźć się informacje dotyczące np. rodzaju i miejsca pracy, wysokości wynagrodzenia czy wymiaru czasu pracy.\nUmowa o pracę – czy tylko na piśmie?\nOsoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę obowiązkowo podlega ubezpieczeniu chorobowemu. Prawo do niektórych świadczeń, np. zasiłku chorobowego, nabywa się po upływie okresu wyczekiwania. W przypadku pracowników etatowych trwa on 30 dni.\nUbezpieczenie chorobowe ZUS – co konkretnie zyskujesz?\nOchrona przed zwolnieniem dla ciężarnych pracownic\nPracodawca nie może wręczyć wypowiedzenia ciężarnej kobiecie. Specjalna ochrona stosunku pracy nie przysługuje pracownicom zatrudnionym na okres próbny krótszy niż 1 miesiąc.\nPracodawca może domagać się od nas zachowania w tajemnicy informacji, które stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Ma prawo oczekiwać również, że nie podejmiemy pracy w konkurencyjnej firmie.\nKlauzula o zakazie konkurencji – wszystko, co powinieneś wiedzieć\nZatrudniony, który naraził pracodawcę na szkodę, musi ją naprawić w pełnej wysokości. Odszkodowanie nie może być wyższe niż równowartość trzymiesięcznej pensji, jeśli pracownik nie działał umyślnie.\nOdpowiedzialność za mienie powierzone – kwestie formalne\nKażda ze stron ma prawo wypowiedzieć umowę o pracę. Obowiązuje jednak okres wypowiedzenia – dwutygodniowy, miesięczny lub trzymiesięczny.\nRozwiązanie umowy o pracę – co należy wiedzieć?\nPracodawca może zmienić warunki umowy o pracę, np. wręczając wypowiedzenie zmieniające. Odrzucenie nowych zasad jest równoznaczne z rozwiązaniem kontraktu po upływie okresu wypowiedzenia.\nUmowa o pracę a umowa-zlecenie – różnice\nZleceniobiorca nie musi wypełniać poleceń pracodawcy ani pracować w narzuconym miejscu i czasie. Z drugiej strony, nie korzysta z przywilejów pracowniczych, takich jak coroczny urlop wypoczynkowy czy ochrona przed zwolnieniem w czasie usprawiedliwionej nieobecności lub w okresie ciąży. Warto mieć świadomość zalet i wad poszczególnych kontraktów przed podjęciem aktywności zawodowej.


10 potwornie irytujących rzeczy, które robi KAŻDY FACET. Twój też! - Papilot.pl\n10 potwornie irytujących rzeczy, które robi KAŻDY FACET. Twój też!\nco nas denerwuje w facetach\nwkurzające zachowania mężczyzn\nMężczyźni nigdy nie wyleczą się z tych zachowań. A nas doprowadzają one do szału.\nNikt nie jest chodzącym ideałem. Każdy człowiek ma jakieś wady, które mogą irytować jego znajomych. Zapewne ty również jesteś świadoma faktu, że niektóre cechy twojego charakteru mogą działać na nerwy innym. Czy starasz się coś z tym zrobić? Zazwyczaj tak.\nMężczyźni nie mają jednak takiej wewnętrznej samodyscypliny. Nie zważają na to, co myśli o nich otoczenie – wychodzą za to z założenia, że skoro coś się komuś nie podoba, to ten ktoś ma problem, a nie oni. Dzięki temu żyje im się wygodniej.\nKtóre męskie zachowania są najbardziej irytujące? W sumie wypisałyśmy ich dziesięć. Czytając naszą listę, z pewnością rozpoznasz je doskonale – w końcu twój facet również zachowuje się w twojej obecności właśnie w ten sposób!\nre: 10 potwornie irytujących rzeczy, które robi KAŻDY FACET. Twój też!\nE, bzdury :D jak dobrze, ze mam normalnego faceta\nco to za artykuł? "Każdy"? Chyba grubo przesadzacie, w przypadku mojego faceta zgadza się tylko zapominanie o rocznicach. Raz zdarzyło mu się zapomnieć ale siła mojej perswazji spowodowała znaczną poprawę sytuacji ;)\nbez przesady z tym "każdy". wcale nie każdy facet tak robi. jednym zdarza się to, innym tamto, ale nie każdy każdą z tych rzeczy.\nz tym jedzeniem słodkiego to troche głupota. bo czemu facet ma się chowac po kątach albo co gorsza odmawiać sobie gdy dziewczyna jest na diecie? zresztą można zjeść troche słodyczy z umiarem.\nTo nie faceci, tylko rozpieszczone gnojki. Współczuje partnerkom.\nchyba nie faceci, a chłopcy tak robią. skąd w ogóle pomysły na te podpunkty????\nWiększość dziewczyn czytając te bzdury stwierdzi że nie warto być z żadnym mężczyznom, ponieważ każdy niby jest taki sam i robi takie rzeczy jak tu przedstawione.... to są jedynie jacyś zboczeńcy lub faceci niedorozwinięci... fakt faktem może i facetom podoba się większość kobiet ale jak jest z tobą to tylko ciebie kocha i uważa za najpiękniejszą kobiete. Bo mówiąc że jakaś jest fajniejsza podkreśla to że mu się nie podobasz i przykładowo leci tylko na kase lub darmowy seks....\nto trafilam chyba na wyjatkowego mezczyne, bo nic sie nie zgadza ;] zenujacy artykul.\nw takim razie mój facet jest kobietą.\nMój mężczyzna nie robi praktycznie żadnej z tych rzeczy, może poza tym że faktycznie nie lubi słuchać o moim okresie, bo nie znosi widoku krwi. Naprawdę są kobiety które akceptują to że ich facet komplementuje inne dziewczyny przy nich?\nTak. On sobie może komplementować inne kobiety, a ja innych facetów. Oceniamy też wspólnie meble i krajobrazy ;)


Typ: Posty; użytkownik: Huber; Słowo(a):\nTemat: Alfa Romeo 156 1,9 JTD 16V SW FL 2003 po kolizji NA CZĘŚCI\nAlfa Romeo 156 1,9 JTD 16V SW FL 2003 po kolizji NA CZĘŚCI\nSilnik, skrzynia, turbo, osprzęt sprawne - alfa odpala i jeździ. Wnętrze w porządku. Do feralnego wydarzenia auto było 100% sprawne technicznie, przebieg ok 220 tys km.\nPrzyklejony: 188780 Pozdro dla kolegi w bonarce ;) Moja...\nPozdro dla kolegi w bonarce ;) Moja 156 to ta stojąca za Twoją.\nPozdrawiam kolegę ze 159 ;)\nTemat: Ile Wam palą 1.9jtd?\n1,9 16v w mieście (zakorkowanym, z wieloma...\n1,9 16v w mieście (zakorkowanym, z wieloma skrzyżowaniami więc ciągłe hamowanie i przyspieszanie) no niestety ale 8-10 l wpieprza (lato-zima) - i jeśli ktoś twierdzi, że ALE MI SPALA ŚREDNIO 6 LITRÓW...\nTemat: Szukam AR\nTemat: Pajączki na lampach - 156 po fl\nno pęka plastik od temperatury i warunków...\nno pęka plastik od temperatury i warunków środowiska, nic ponadprzeciętnego.\nTemat: hmmm co o tym sądzicie??\nTemat: Kraków - podmiana akumulatora na 1 rozruch po nocy.\nJakbyś określił w jakiej części Krakowa...\nJakbyś określił w jakiej części Krakowa urzędujesz, to może by się więcej chętnych znalazło ;)\na ja zdecydowanie polecam ubezpieczenie pojazdu w...\na ja zdecydowanie polecam ubezpieczenie pojazdu w mBanku - przynajmniej jeśli chodzi o ceny. już kilkoro moich znajomych po mojej namowie zawarło tamże umowy, i nigdzie nie było taniej.\nTemat: części z KOMBI do SEDANA?\nW sensie ze SportWagona do Berliny?\nPrzyklejony: Hehe dobre :D Kłaniam się również, ja w Bonarce...\nHehe dobre :D Kłaniam się również, ja w Bonarce pracuję, więc prawie codziennie mnie można na górnym parkingu "ustrzelić" :P\nTemat: Mechanizm wycieraczek - regeneracja?\nE, lepiej poszukaj używanego w dobrym stanie -...\nE, lepiej poszukaj używanego w dobrym stanie - ostatnio taki kupiłem, praktycznie bez luzów - za kilkadziesiąt złotych (bodaj 70) z silniczkiem... Na grupie fejsbukowej alfaholicy-giełda można fajne...\nPrzyklejony: Kłaniam się również ;)\nKłaniam się również ;)\nTemat: Regeneracja magla\npolecany jest kuzi cars http://www.kuzicars.pl/\nTemat: Oddam lampę oraz pompę ABS\nJakby Belfer nie brał lampy, to chętnie się na...\nJakby Belfer nie brał lampy, to chętnie się na nią skuszę, bo moja angielska strasznie źle świeci :(\nTemat: Jak wyjąć maglownice od góry? Pytanie do magików.\nafaik nierealne - trzeba opuścić sanki i ciągnąć...\nafaik nierealne - trzeba opuścić sanki i ciągnąć od dołu/boku\nTemat: Jaki laptop ?\nPrzyklejony: Widziałem widziałem, ale nie zdążyłem podnieść...\nWidziałem widziałem, ale nie zdążyłem podnieść ręki, bo zjechałaś na ślimaku :P\nPrzyklejony: Pozdrowienia dla koleżanki ze srebrnej 159...\nPozdrowienia dla koleżanki ze srebrnej 159 mijanej dziś na Kamieńskiego :)\nTemat: Chip tuning CONMIR\n@sdero bardzo chwalony, mój kolega robił u Niego...\n@sdero bardzo chwalony, mój kolega robił u Niego chip w 166 2,4 i jest zadowolony, zresztą na forum sporo osób korzystało z oferty Mirka i polecają. Sam też planuję odwiedzić w celu chipka i wycięcia...\nTemat: Śmierdzące spaliny 1,9 JTD 16V\nTak lekko zbaczając z tematu - jakie wrażenia po...\nTak lekko zbaczając z tematu - jakie wrażenia po wycięciu kata?\nOkej, zrobię logi. A co myślisz/myślicie o...\nOkej, zrobię logi. A co myślisz/myślicie o całkowitym wycięciu kata i wstawieniu przelotu? Opinie są mieszane, ale nie znalazłem konkretów w przypadku mojego silnika.\nŚmierdzące spaliny 1,9 JTD 16V\nHej, czego przyczyną mogą być śmierdzące spaliny w 1,9 JTD 16V? Ostry, gryzący, nieprzyjemny zapach - brak dymu, ale smród jest bardzo dziwny i nienaturalny. Wiem, jaki zapach powinien mieć diesel...\nTemat: Porysowana szyba\nMiałem doświadczenie z polerką szuby w...\nMiałem doświadczenie z polerką szuby w samochodzie kolegi (Laguna III), gdzie jakiś debil wydrapał na przedniej szybie okręgi. Po wypolerowaniu w specjalistycznym zakładzie widoczność przez nią jest...\nTemat: Dzwięk padniętego koła dwumasowego ?\nO, identyczny dźwięk jak u mnie. Daj znać jak...\nO, identyczny dźwięk jak u mnie. Daj znać jak dokonasz naprawy.


Play-Doh Makaronowa Zabawa 1Y37DB | Sklep 5.10.15\nPlay-Doh Makaronowa Zabawa 1Y37DB\nPlay-Doh Makaronowa Zabawa\n102,99 76,99 zł\n8 × 28 × 21,6cm\nW kuchni Play-Doh króluje jeden podstawowy składnik wszystkich dań – Wyobraźnia! Przeniesz się w bogaty świat noodli i makaranów z tym wyjątkowym zestawem od Play-Doh. Na co masz dziś ochotę; japoński ramen czy włoskie spaghetti? Wybierz odpowiednią przystawkę do maszyny tworzącej makaron, naładuj ją słuszną porcją ciastoliny Play-Doh i naciśnij przycisk. Warkocze kolorowych makaronów same wyskoczą na twój talerz. A kiedy danie będzie już gotowe, pochwal się nim przed rodziną i znajomymi!


Paszteciki wykwintne - serowe przepisy\nPrzepis Paszteciki wykwintne\npłat ciasta francuskiego,\n2 serki CheddarSeromaniacy wiedzą, co dobreDo przepisu najlepiej wybierz: Ser topiony Gouda Fit w plastrach Ser topiony Z szynką Ser żółty EdamskiŻyczymy smacznego!,\n1 łyżka siekanej natki pietruszki,\ngałązki pietruszki do dekoracji,\ntłuszcz do smarowania foremek.\nForemki na babeczki przesmaruj tłuszczem a następnie wylep ciastem francuskim i upiecz na złoty kolor (wg instrukcji piekarnika). Zeszklij poszatkowaną niewielką cebulkę na maśle, dodaj oczyszczone i pokrojone drobniutko pieczarki - smaż je do chwili, aż odparują cała wodę.\nDopraw solą i pieprzem, dodaj natkę i zdejmij z ognia. Lekko przestudź po czym do jeszcze ciepłych grzybów dodaj serki. Po wymieszaniu napełniaj masa grzybowo-serową babeczki z ciasta francuskiego, udekoruj listkami pietruszki. Podawaj do czystego barszczu lub bulionu.\nnina_s od 2009-09-23 09:21\nSerowo - lawendowo 2009-07-27, autor: MB\nGrillowany kozi ser z rukolą i sosem żurawinowym 2009-05-20, autor: warrior


Projekt domu D122 86,52 m² - koszt budowy - EXTRADOM\nProjekt domu D122 WAI1171\n21,55 x 16,70 m\nRzut parteru - 91,06 m²\n1. Wiatrołap 3,13 m²\n3. Pom. gospodarcze 3,98 m²\n5. Pokój dzienny + jadalnia 19,79 m²\n6. Pokój 11,61 m²\n7. Pokój 11,78 m²\n9. Pokój 13 m²\n11. Taras (8,07 m²)\n12. Taras (20,78 m²)\nRazem rzut parteru 91,06 m²\nErin IV energo\nKornel V energo\nMateriały: Ściany zewnętrzne: murowane z ociepleniem. strop: gęstożebrowy Teriva konstrukcja dachu: drewniana krokwiowa pokrycie dachu: blachodachówka elewacja: tynk cienkowarstwowy, na fragmentach drewno i płyty z piaskowca lub imitacji kamienia.\nProjekt domu D122 jest doskonałym rozwiązaniem dla osób posiadających średniej szerokości działkę. Dom cechuje się prostą bryłą, więc jego realizacja nie pochłonie zbyt wielu środków finansowych. W tym projekcie kalenica skierowana jest równolegle do drogi, co jest istotne ze względu na wymagania określone w planie zagospodarowania przestrzennego. Jest przeznaczony do zabudowy wolnostojącej. Konstrukcja budynku zwieńczona jest dachem dwuspadowym, co pozwala na ograniczenie kosztów. Projekt D122 to dom parterowy, co jest z pewnością ogromnym plusem w przypadku osób starszych, niepełnosprawnych oraz małżeństw z małymi dziećmi. Zwolenników przestronnych przestrzeni z pewnością ucieszy przewidziana w projekcie część dzienna. Autor projektu przewidział w nim otwartą kuchnię, co nadaje wnętrzu większej przestronności. Dodatkowo, znajdujący się w kuchni stół umożliwia integrację z resztą domowników. W domu przewidziano jadalnię połączoną z salonem. Takie rozwiązanie daje wiele możliwości aranżacji strefy dziennej. Dodatkowo w salonie przewidziano kominek, nadający wnętrzu niepowtarzalny klimat. Praktycznym rozwiązaniem jest uwzględnienie w projekcie zarówno łazienki jak i osobnego WC, co jest szczególnie przydatne podczas odwiedzin gości. Część nocna składa się z trzech sypialni, dlatego też dom jest odpowiedni dla 2-4 osobowej rodziny. Przestrzeń można wykorzystać także jako pokój dla gości lub gabinet. Oprócz tego, w domu znajduje się również pomieszczenie gospodarcze, które można wykorzystać zgodnie z własnymi potrzebami. Ciągłość pomiędzy wnętrzem domu a ogrodem zapewnia atrakcyjny taras. Projekt powstał z myślą o Inwestorach, którzy planują zbudować dom w technologii murowanej. W jego bryle widoczne są rozwiązania nawiązujące do stylu nowoczesnego i pod względem wizualnym spełni nawet wysoko postawione oczekiwania.\nSpołeczność projektu domu D122 w budowie\nOpinie o projekcie domu D122


przez Nervous » 2013-05-25, 16:18:45\nSesja tuż tuż, więc podaje przykład jakie rzeczy można robić, by nie tracić czasu na nauke. Mianowicie zbudować sobie maszyne Goldberga\nbtw. przyda się podczas dzisiejszego finału LM\nprzez pawlicki » 2013-05-25, 19:13:19\nto raczej byłby potrzebny multiotwieracz, bo wiele osób sie zbiera\nbtw. co to za glosniki w 38 sekundzie ? takie dają mega efekt\nprzez hakan » 2013-05-26, 21:44:11\npodoba mi się opcja "żeby nie tracić czasu na naukę" no i masz szczerą rację ::P a głośniczki to pikuś dajcie mi taką lodówkę\nprzez Synoise » 2013-05-26, 22:34:08\nNawet na "miniaturce" filmiku masz klatke, na której widać, że tam sznurek jest i to nie przez głośniki się kręci.\nprzez hakan » 2013-05-27, 11:28:48\npopieram jak najbardziej też uważam że głośniki nie mają nic wspólnego z poruszającą się figurką\nprzez Gracee89 » 2013-05-27, 18:32:32\nMi się podoba historyjka z autkiem A co do tej machiny, widze że znalazłam nowe hobby na sesje\nprzez ridz » 2013-05-27, 22:18:15\nnie za dużo w tym grafiki komputerowej...?:)\nprzez hakan » 2013-05-28, 00:33:14\nteraz wszystko co jest filmikiem ma w sobie elementy grafiki komputerowej więc... staraj się patrzeć głębiej\nprzez pawlicki » 2013-05-28, 23:54:47\nSynoise napisał(a): Nawet na "miniaturce" filmiku masz klatke, na której widać, że tam sznurek jest i to nie przez głośniki się kręci.\nspoko juz zauważyłem, thx\nridz napisał(a): nie za dużo w tym grafiki komputerowej...?:)\nmyslisz ze duzo? jak dla mnie edycja video, przycięcie, skadrowanie, i to wszystko, reszta to prawa fizyki\nprzez pawlicki » 2013-05-28, 23:56:14\nNervous napisał(a): Sesja tuż tuż, więc podaje przykład jakie rzeczy można robić, by nie tracić czasu na nauke. Mianowicie zbudować sobie maszyne Goldberga\nale pomijając resztę, to uważam że to niezły pomysl jak na reklamę, niekonwencjonalny, w Polsce chyba pierwsza marka jaka wykorzystala maszyne goldberga w reklamowce, bo zagraniczne to widzialem juz\nprzez Gracee89 » 2013-05-29, 00:21:25\nA gdzie tam grafika komputerowa?\nprzez hakan » 2013-05-29, 18:41:35\nteraz są dwa nurty ci kreatywni co chcą pokazać coś nowego i ci co powielają schematy albo pokazują skrajne idiotyzmy\nprzez hakan » 2013-05-29, 18:43:20\nja na grafice się nie znam ale chyba każda reklama posiada jakieś elementy grafiki\nprzez Synoise » 2013-05-29, 23:31:28\nW takiej reklamówce właśnie o to chodzi, że to na prawdę jest zbudowane. Szkoda tylko, że nie w jednym ujęciu, czyli po bożemu. Bo tak w sumie nie widać, czy im się udało zrobić, by zadziałało. Chcieli pewnie mieć ładne ujęcia, ale czy to im wyszło na dobre to nie jestem pewna. Co do grafiki to pewnie znaczek po wyjściu z lodówki jest podkręcony żeby ładnie wyglądał, ale cały ten mechanizm jak dla mnie, to wygląda normalnie.\nprzez hakan » 2013-05-30, 20:27:31\njakim cudem jesteś w stanie stwierdzić że nie jest to robione w ciągu tylko klatkami? ja nic takiego nie widzę\nprzez privace » 2013-05-30, 20:58:37\nhakan napisał(a): jakim cudem jesteś w stanie stwierdzić że nie jest to robione w ciągu tylko klatkami? ja nic takiego nie widzę\nChoćby 0:22 zmiana perspektywy\nNie chce mi się aż tak wgłębiać i wnikliwie analizować, ale w kilku miejscach są widoczne takie "skoki", a pewnie udało się również zmontować w wielu innych miejscach, że nie widać połączenia klatek.\nprzez hakan » 2013-05-30, 23:19:50\nkurcze nigdy nie zwróciłam na takie rzeczy uwagę... za to zawsze w filmach obczajam czy widać mikrofon\nprzez ridz » 2013-06-01, 14:53:58\nhakan napisał(a): teraz wszystko co jest filmikiem ma w sobie elementy grafiki komputerowej więc... staraj się patrzeć głębiej\nno jest, ale to trochę podważa wiarygodność całej konstrukcji, patrząc głębiej...\nhakan napisał(a): teraz są dwa nurty ci kreatywni co chcą pokazać coś nowego i ci co powielają schematy albo pokazują skrajne idiotyzmy\nale to akurat nie jest oryginalne, ten motyw pojawiał się już w reklamach co prawda nie polskich ale był. Może dlatego wydaje się oryginalny\nNo cóż. ale nie zmienia to faktu, że całość dałoby się skonstruować i puścić od początku do końca.\na cięcie powinni zrobić w 0:18\nprzez hakan » 2013-06-02, 01:18:59\n"ale to akurat nie jest oryginalne, ten motyw pojawiał się już w reklamach co prawda nie polskich ale był. Może dlatego wydaje się oryginalny" popsułeś moje wyobrażenia. Wstydź się !\nprzez Synoise » 2013-06-02, 10:03:42\nŻeby być w czymś pierwszym to trzeba baaaardzo się namęczyć. Taki motyw prócz reklam był też w filmach np. w "Waiting..." na/po napisach jest też motyw z butelkami. Mi się podoba, że w końcu coś kreatywnego jest a nie same cycki i libacje. Ani to już "fajne", ani oryginalne, ani nie robi wrażenia.


Sprawne kopanie dzięki koparce - Beaver-tourist - Bobre wakacje\nW Bydgoszczy bardzo dużo mieszkańców postanawia w ostatnim czasie wybudować swój własny dom. jest to na pewno marzenie każdej osoby, by móc mieszkać we własnym dużym domu, niż w małym ciasnym mieszkaniu. Jednak zawsze najwięcej czasu schodzi na wykopanie fundamentów i wiele osób pamięta, jak jeszcze kopało się je ręcznie za pomocą szpadla. Wtedy trwało to kilka tygodni, szczególnie gdy dom był duży,a fundamenty musiały być głębokie.\nRośnie popularność minikoparek\nNa terenie Bydgoszczy bardzo dużo osób w ostatnim czasie postanowiło, że ich fundamenty kopane będą przez specjalną małą koparkę. Jeżeli chcemy wykopać fundamenty to już nie musimy się męczyć ręcznie, zatrudniać ludzi do pomocy, tylko możemy sobie wynająć usługi minikoparką w Bydgoszczy i mamy spokój. Dotychczas nie było to możliwe bo jak wiadomo przy dużej koparce jest duża łyżka do nabierania, a więc byłoby to zbyt dużo jak na nasze fundamenty. Dlatego też na rynku brakowało małej sprawnej koparki, która może w przeciągu paru godzin, wykonać dokładnie tę samą pracę co kilku mężczyzn. Nie dziwi zatem fakt, że usługi minikoparką w Bydgoszczy są tak popularne, bo dzięki temu oszczędzamy niesamowicie dużo czasu. Również i wykopane przez taką koparkę fundamenty są równe i głębokie, co człowiekowi przyszłoby z większym trudem. W zależności o ilości i długości fundamentów, ale za prace takie koparki zapłacimy kilkaset złotych za dzień, a tak na prawdę sprawy mamy załatwioną od ręki. Tym bardziej że wynajmują ją ludzie, którzy budują dom do około stu metrów kwadratowych, a wykopaniu fundamentów pod taki dom zajmuje w dobrych warunkach atmosferycznych dokładnie cały dzień. Warto tylko planować wynajem takiej koparki na okres wiosenno-letni, bo wtedy prace idą najszybciej, a zimom i tak raczej nikt nam nie wynajmie takiej koparki, bo mogłaby się łyżka od niej uszkodzić. Jest to niesamowita sprawa, bo nagle okazuje się, że dzięki odpowiedniej pracy ciężkiego sprzętu my samy mamy o wiele mniej pracy.\nDom możemy teraz wybudować tak na prawe podczas jednego sezonu, bo skoro w jeden dzień mamy gotowe fundamenty to wystarczy je zalać i już po kilku dniach możemy stawiać ściany. Wtedy budowa idzie na prawdę szybko, więc coraz więcej osób korzysta z takiej możliwości.


Agro Targ 2017 - artykuły | Gazeta Lubuska\nAgro Targ 2017\nZa nami 24 targi rolnicze w Kalsku. Przy Lubuskim Oddziale Doractwa Rolnego zobaczyć można było wszystko, co potrzebne jest w nowoczesnym gospodarstwie i nie tylko. Jak podkreślają jednak organizatorzy, charakter targów wciąż się zmienia i teraz odnajdą tu coś ciekawego, na przyklad fani zdrowego jedzenia, sadownictwa a nawet rękodzieła. Na targach pojawiło się w tym roku około 400 wystawców. Najwięcej, bo aż 90 z nich reprezentuje szeroko rozumianą gastronomię. Nie zabrakło również branż okołorolniczych, takich jak roradztow finansowe, czy ubezpieczenia. Organizatorzy wybrali wysrawców w aki sposób, żeby oferta skierowana do gości była bardzo kompleksowa. Pojawił się również zwierze. Wielkim zainteresowaniem zwiedzających cieszyly się króliki, nutrie, kozy i oczywiście drób ozdobny. Można też było zobaczyć najnowsze maszyny ułtwiające rolnicze życie. W przyszłośsci na targach mają pojawić się również większe zwierzęta.\ntragi rolnicze w Kalsku\nZa nami 24 targi rolnicze w Kalsku. Przy Lubuskim Oddziale Dworactwa Rolniczego zobaczyć można było wszystko, co potrzebne jest w nowoczesnym gospodarstwie i nie tylko. Jak podkreślają jednak organizatorzy, charakter targów wciąż się zmienia i teraz odnajdą tu coś ciekawego na przykład fani zdrowego jedzenia, sadownictwa, a nawet rękodzieła. Na targach pojawiło się w tym roku około 400 wystawców. Najwięcej, bo aż 90 z nich reprezentuje szeroko rozumianą gastronomię. Nie zabrakło również branż okołorolniczych, takich jak doradztwo finansowe, czy ubezpieczenia.\nagro targ 2017 Kalsk\nTargi rolnicze w Kalsku 2017 już w niedzielę [PROGRAM]\nW niedzielę 4 czerwca, impreza odbędzie się w południowej części województwa w Kalsku. Agro-Targ organizowany jest po raz 24 na terenie Lubuskiego Ośrodka Doradztwa Rolniczego w Kalsku.\nWiosenne targi rolnicze w Gliśnie 2017\nTargi w Gliśnie trwają od soboty, 27 maja, do niedzieli, 28 maja. Odbywają się już po raz 26. Prezentują się na nich firmy produkcyjne, usługowe i handlowe działające na rzecz rolnictwa. Trwa też wystawa zwierząt gospodarskich: bydła, trzody chlewnej, owiec, kóz, zwierząt futerkowych i egzotycznych. Na miejscu można też spotkać stoiska z rękodzielnictwem.\nTrwają targi rolnicze w Gliśnie\nXXVI targi rolnicze Glisno 2017 [PROGRAM]\nW weekend, 27 i 28 maja, odbędą się targi rolnicze w Gliśnie, a tydzień później w niedzielę, 4 czerwca, targi w Kalsku. Targi w Gliśnie odbędą się już po raz 26. Patronat nad targami objęli minister rolnictwa, wojewoda lubuski i marszałek województwa lubuskiego. Podczas targów zaprezentują się firmy produkcyjne, usługowe i handlowe działające na rzecz rolnictwa. Odbędzie się również wystawa zwierząt gospodarskich: bydła, trzody chlewnej, owiec, kóz, zwierząt futerkowych i egzotycznych.\nTargi Rolnicze w Kalsku już w niedzielę\nTych targów reklamować nie trzeba. Każdy, kto tu przyjedzie znajdzie coś dla siebie. I wcale nie musi być rolnikiem.


Mus kokosowy | Dr. Goerg\nRóżnorodność nosi jedno imię: mus kokosowy\nCzy znasz już mus kokosowy? Smakuje on cudownie egzotycznie, rozpływa się w ustach oraz nadaje słodkim i pikantnym potrawom niesamowity posmak. Ten smakołyk to także super broń na zwiększenie odporności organizmu. Mus kokosowy zawiera bowiem wszystkie zdrowe wartości odżywcze, które można znaleźć w orzechu kokosowym. Nie ma się zatem czemu dziwić, że mus kokosowy to stały bywalec w każdej nowoczesnej kuchni. Również weganie, wegetarianie i zwolennicy witarianizmu chętnie sięgają po ten zdrowy produkt. Ważne jest także, że mus kokosowy BIO nie zawiera sztucznych d...\n100% czysty mus kokosowy B...\nMus kokosowy Premium BIO / Coconut Butter, 200 g\nMus kokosowy Premium BIO / Coconut Butter, 10 KG\nMus kokosowy Premium BIO / Coconut Butter, 20 KG\nMus kokosowy Premium BIO marki Dr. Goerg pochodzi z kontrolowanej biologicznie uprawy i jest produkowany wyłącznie ze świeżego miąższu owocu. Czas między zbiorem owoców a produkcją musu wynosi tylko 72 godziny. To nasza gwarancja. Czysty mus kokosowy wędruje bezpośrednio do opakowania. Nie stosujemy środków wybielających czy zagęszczających, emulgatorów albo wody. Dzięki temu nasi klienci otrzymują czysty smak kokosa i wszystkie drogocenne wartości odżywcze, które oferuje orzech kokosowy. Ponadto mus kokosowy – podobnie jak olej kokosowy – jest wolny od kwasów tłuszczowych typu trans, glutenu czy laktozy. Podsumowując: samo zdrowie i smak!\nMUS KOKOSOWY DO KREATYWNEJ KUCHNI\nWypróbuj także mus kokosowy Premium BIO marki Dr. Goerg w formie smarowidła na chleb, dodatku do ulubionego smoothie, kokosowych lodów czy egzotycznego deseru! Również lista pożywnych dań, do których można dodać mus kokosowy, jest bardzo długa. Produkt ten uzupełnia się z kremowymi zupami, sosami, dipami, curry czy potrawami azjatyckimi. Nabrałeś ochoty na kuchnię pełną kreatywności? Zapoznaj się z naszymi przepisami!\nDWIE PORADY OD EKSPERTÓW, DZIĘKI KTÓRYM MUS KOKOSOWY BĘDZIE ZAWSZE IDEALNIE ROZPŁYWAŁ SIĘ W USTACH\n1. Mus kokosowy nadaje się do smarowania dopiero w temperaturze od 24 °C. Dlatego słoik z musem należy podgrzać krótko w kąpieli wodnej lub w pobliżu ogrzewania. Już niewielka ilość musu zapewnia maksymalny smak!\n2. Do smażenia używaj oleju kokosowego BIO marki Dr. Goerg. Mus kokosowy nie daje się do smażenia. Produkt ten nadaje się jednak do wszelkich innych zastosowań!


admin1 | Leasing konsumencki- Part 2\nIle wynosi wpłata własna w leasingu konsumenckim?\nPorady leasingoweadmin1 6 lutego, 2012 0\nNieodzownym elementem umowy leasingowej jest uiszczenie opłaty wstępnej. Wielkość wkładu własnego zależy bezpośrednio od firmy leasingowej oraz wartości i wieku nabywanego pojazdu. W leasing bierze się przeważnie nowe samochody. Używane pojazdy mogą być finansowane leasingiem, jeśli pochodzą od autoryzowanych dealerów.


Chcą obniżenia opłat sądowych. Społeczna Komisja Kodyfikacyjna rozpoczyna pracę | Kodeks polski\nPosted by Artur Szczepaniak on Gru 12, 2017 in Aktualności | Możliwość komentowania Chcą obniżenia opłat sądowych. Społeczna Komisja Kodyfikacyjna rozpoczyna pracę została wyłączona\nIdea powołania SKK narodziła się podczas Kongresu Prawników Polskich, który odbył się w Katowicach w maju tego roku. Zgodnie z założeniem ma ona opracować i przekazać organom posiadającym inicjatywę ustawodawczą konkretne projekty ustaw lub nowelizacji z zakresu wymiaru sprawiedliwości.\n– Z całą pewnością zajmiemy się tematem zbyt wysokich opłat sądowych – zapewnia Krystian Markiewicz, prezes Stowarzyszenia Sędziów Polskich „Iustitia”, członek komisji. KKW uznała, że jest to temat priorytetowy, gdyż – jak wynika z badań – w Polsce mamy jedne z najwyższych stawek w Europie. Tymczasem resort sprawiedliwości opracował i przesłał do konsultacji społecznych projekt, który jeszcze je podnosi. Dla przykładu – najniższa minimalna stawka miałaby wzrosnąć z 30 do 100 zł.\nNic więc dziwnego, że pomysł nie znalazł uznania w oczach przedstawicieli Kkomisji, w tym Macieja Bobrowicza, prezesa Krajowej Rady Radców Prawnych. Jego zdaniem podwyżki utrudnią wielu ludziom dostęp do sądu.\nPonadto w najbliższych miesiącach komisja zamierza przygotować projekt, który wprowadzałby do naszego wymiaru sprawiedliwości instytucję społecznych sędziów handlowych. Wstępną jego koncepcję przedstawił już podczas majowego kongresu Krystian Markiewicz.\n– Tacy sędziowie byliby wybierani i kontrolowani przez społeczeństwo. O tym, kto będzie sprawował tę funkcję, decydować mógłby sejmik województwa, który jest przecież wybierany w wyborach powszechnych – tłumaczył prezes SSP „Iustitia”.\nKto mógłby zostać takim społecznym sędzią? Wśród wymogów mogłoby się znaleźć m.in. bycie przedsiębiorcą, członkiem zarządu, prezesem lub prokurentem oraz posiadanie szczególnej wiedzy w zakresie spraw gospodarczych. Osoba taka musiałaby mieć ukończone 30 lat. – Prawo zgłaszania kandydatów miałyby organizacje gospodarcze – wyjaśnia Markiewicz.\nSpołeczna Komisja Kodyfikacyjna to podmiot, w skład którego wchodzą przedstawiciele różnych zawodów prawniczych. Oprócz prezesów Bobrowicza i Markiewicza jej członkiem są również m.in. radca prawny Wojciech Popiołek (przewodniczący komisji) czy Jacek Trela, prezes Naczelnej Rady Adwokackiej.


Kremowe ziołowe spaghetti | Szpinakowa\nKremowe ziołowe spaghetti\nAutor: kikimora o 21:32 5 komentarzy:\nEtykiety: Bez oleju, Brokuły, Czosnek, Drożdże, Jogurt roślinny, Makaron, Tofu, Włochy, Zioła\nJuż dość dawno natknęłam się na tego typu przepis u Mad Tea Party. Trochę pozmieniałam ze względu na zawartość lodówki i własne upodobania. Efekt mnie dosłownie zachwycił. I to przy tak małym nakładzie pracy! Dziwne, że dopiero teraz zdecydowałam się na to, żeby podać pomysł dalej.\nTak naprawdę możecie użyć dowolnego ulubionego makaronu czy zielonych warzyw. Z ziołami też można kombinować. Nie polecam jednak rezygnować z jogurtu sojowego, płatków drożdżowych i czosnku- to one przede wszystkim podkręcają tu smak.\nZapewniam, że zakochacie się w tym przepisie. Jest prosty, a przygotowanie dania trwa tyle, ile gotowanie makaronu i warzyw. W 10-15 minut otrzymacie kremowe, makaronowe cudo. Eh, węglowodany. ♥\nporcja makaronu spaghetti (u mnie pełnoziarnisty, jakieś 100g)\n100-110g naturalnego tofu\n5-6 łyżek naturalnego jogurtu sojowego\n200-300g brokułów lub innych zielonych warzyw\ndodatkowe zioła do przybrania, ewentualnie ulubione orzechy lub pestki\nMakaron i brokuły gotujemy al dente (brokuły najlepiej na parze).\nW międzyczasie miksujemy tofu, jogurt, zioła, posiekany czosnek, sok z cytryny, płatki drożdżowe, sól i pieprz na gładki, kremowy sos. Mieszamy sos ze świeżo ugotowanym makaronem i brokułami, aby wszystko było nim dokładnie obklejone.\nDanie zjadamy od razu przybrane ziołami i orzechami/pestkami.\nBiała Filiżanka 12 marca 2015 22:03\nSpaghetti musi świetnie smakować, no i ten wiosenny kolor :)\nDaria 13 marca 2015 05:59\nświetne danie! moje smaki :) muszę znowu kupić tofu i ten jogurt i koniecznie zrobić! tym bardziej, ze jest tak szybkie, co w tygodniu jest niczym zbawienie :)\nVeggie 13 marca 2015 13:47\nWspaniałe, koniecznie muszę wypróbować, bo uwielbiam brokuły :-)\nAnia wysokaforma.pl 18 marca 2015 16:09\nŚwietne! Zielono, zdrowo, pożywnie ! :) Czuję wiosne w powietrzu :) Wczoraj przepis ten gościł u nas na stole, dzięki za inspirację :)\nFitHealthyLife 12 kwietnia 2015 09:47\nWspaniałe danie, plus taki, że uwielbiam zarówno spaghetiti i brokuły :)\nJaglane brownie z batatem i masłem orzechowym\nRecenzja białka z grochu The Protein Works. Kosmic...\nKokosowy krem z batatów i marchewek\nPostępy w jodze\nSałatka z jarmużu, buraka i pomarańczy z dressingi...\nPieczona komosa z jabłkami i masłem orzechowym


Czy wynajem dźwigu jest drogi? Na co zwrócić uwagę przy wynajmie dźwigu? - Firma handlowa Amarex\nProwadząc budową własnego domu, garażu czy innego budynku użytkowego może dojść do sytuacji w której konieczne będzie użycie cięższego sprzętu w postaci dźwigu.\nOczywiście w przypadku jednokrotnego użycia na potrzeby jednej budowy wyklucza zakup nowego sprzętu, dlatego też warto zwrócić uwagę na możliwości jakie obecnie daje nam branża usługowa. W obecnych czasach możemy wynająć praktycznie wszystko, od narzędzi, poprzez sprzęt ciężki. Wystarczy dobrze poszukać lub poradzić się specjalistów, którzy na co dzień obracają się w tematyce budownictwa. Wróćmy jednak do tematu wynajmu dźwigu, czy jest to proces trudny? Na co powinniśmy konkretnie zwrócić uwagę podczas poszukiwania odpowiedniej firmy oferującej tego rodzaju usługi? Jaka jest cena za wynajem dźwigu i co dokładnie wlicza się w cenę tego rodzaju usługi? Wszelkie informacje znajdziesz w dalszej części tego artykułu.\nPrzede wszystkim warto powiedzieć, że w przypadku większych dźwigów cena wynajmu zależy przede wszystkim od rodzaju pracy jaka ma być wykonana, regionu naszego kraju w jakim ma zostać wykonana usługa.\nCena znacznie wzrasta jeśli do obsługi danego sprzętu potrzebne są odpowiednie uprawnienia, a więc jednocześnie odpowiednio wykwalifikowany, a przede wszystkim doświadczony personel. Przed ostatecznym wyborem usługodawcy warto również sprawdzić aktualne opinie na temat wcześniej wykonanych już usług. W obecnych czasach każdy z nas kto kupił jakiś przedmiot, skorzystał z usług jakiejkolwiek firmy, jest w stanie wystawić opinię na temat doświadczeń i odczuć związanych z transakcją. Opini w internecie jest coraz więcej i to nie tylko tych negatywnych wystawianych pod wpływem złości i rozgoryczenia z niskiej jakości usługi. Ważny będzie także stan techniczny sprzętu, a także to czy posiada on aktualne badania i dopuszczenie ze strony Urzędu Dozoru Technicznego. Jeśli jesteś z okolic Zakopanego, to skorzystaj z hasła dźwig Zakopane w swojej przeglądarce by znaleźć najbardziej doświadczoną firmę oferującą tego rodzaju usługi.\nPosted on 18 lipca, 2021\t/ 0\tCategories\tBiznes\nPrevious PostJak wybierać firmy od ciepłego montażu?\nNext PostDodatki do sypialni, w które warto zainwestować!


Duży sukces w dowód dobrej pracy z młodzieżą… | Klub Kręglarski Dziewiątka-Amica Wronki\nDuży sukces w dowód dobrej pracy z młodzieżą…\nSport młodzieżowy w naszym klubie jest strategicznym działaniem klubu. W działalności klubu praca z młodzieżą stoi na pierwszym miejscu i rok 2015 udowodnił, że ciężka praca popłaca.\nW klasyfikacji Sportu Młodzieżowego nasz klub w 2015 roku zgromadził rekordową liczbę punktów 212,5 punkta co dało nam w całej Polsce aż 106 miejsce wśród wszystkich sklasyfikowanych klubów (we wszystkich dyscyplinach). Klubów w klasyfikacji ujęto aż 3372 a należy zaznaczyć, że są to jedynie te kluby, które zdobyły jakiekolwiek punkty. Należy też podkreślić, że wiele klubów które zajęły wyższe pozycje to kluby wielosekcyjne, w których na konto klubu spływają punkty z różnych dyscyplin sportu. Nasz klub wiadomo jest klubem w jednej sekcji.\nJeszcze większym sukcesem klubu Dziewiątka-Amica Wronki jest fakt, że w kategorii klubów z gmin do 20 tys. mieszkańców nasz klub zajął aż 7 miejsce, za co klub został uhonorowany statuetką i specjalnym czekiem na 10 tysięcy złotych. Z rąk Ministra Sportu (Witolda Bańki) i zaproszonych gości nagrodę odebrał Prezes Klubu – Maciej Kląskała.\nWarto dodać, że gmina Wronki również zajęła rekordowo wysoką pozycję w klasyfikacji wszystkich polskich gmin, dla których punktowały kluby. Miejsce Wronek w 2015 roku to 111 miejsce (867 sklasyfikowanych). Również Powiat Szamotulski zajął historycznie wysoką pozycję 113 miejsce (360 sklasyfikowanych powatów). Warto zaznaczyć, że Powiat Szamotulski uzyskał łącznie 309 punktów (z czego aż 212,5 to punkty z naszego klubu).\n<źródło zdjęcia: Ministerstwo Sportu> Maciej Kląskała (czwarty z lewej) odbiera nagrodę za 7 miejsce w klasyfikacji klubów z gmin do 20 tys. mieszkańców\n„Ten sukces daje kolejną dawkę nowych sił do dalszej pracy na rzecz klubu. Nie ma większego bodźca do działania na rzecz młodzieży jak jasny przekaz ze strony Ministerstwa Sportu, że ta praca ma duży sens.” – powiedział uradowany Maciej Kląskała.\nKategorie: Informacje, Nasza Młodzież, Zarząd. Autor: admin. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


Witajcie Kochani :) Lato szybciutko nam ucieka, a ja dopiero teraz zamówiłam sobie strój kąpielowy/klik ;) O stroju będzie w dalszej części posta. Zamówiłam również czarne buciki na płaskim obcasie/klik\nObie rzeczy pochodzą ze sklepu DressLily/klik.\nStrój kąpielowy ma przepiękny kolorek, coś pomiędzy miętowym a niebieskim, ozdobiony jest nadrukiem w kwiaty.\nMajteczki są z wysokim stanem, cały strój nawiązuje do stylu retro. Niestety nie trafiłam z rozmiarem, majteczki są za luźne, góra pod biustem również, przez co całość źle mi się układa. Nie miałam odwagi Wam się w nim pokazać, bo pewnie szybciej byście stąd pouciekały ;)\nNajwyżej strój pójdzie dalej, a na przyszły rok zacznę wcześniej zamawiać, być może w końcu trafię z odpowiednim rozmiarem.\nJeśli chodzi o buty, to rozmiar trafiony, mnie one bardzo się podobają, mają zwężane noski, które są glitterowe, w kolorze srebra. Mocno się błyszczą w słońcu, a że ja jestem sroczka, to lubię takie błyskotki i zupełnie ta ozdoba mi nie przeszkadza :)\nInne śliczne sukienki z kwiatowym motywem znajdziecie tutaj/floral dress for sale/klik.\nTradycyjnie zapraszam Was serdecznie do klikania w linki, są tylko trzy ;)\nbikini , blogger , buty , czarne buty , DressLily , fashion , fashionblogger , shoes , strój kąpielowy\nSuper rzeczy, ale te buty szzcególnie wpadły mi oko. Piękny design ! Buziaczki :*\nDOLINA_PIEKNA 15 sierpnia 2017 19:54\nJointy&Croissanty 15 sierpnia 2017 15:01\nFajny strój, szkoda, że nie trafiłaś z rozmiarem, ale za to buty extra!\nŚlicznie wyglądasz i pięknego masz pieska:)\nklik: 15.14; 19.35\nDOLINA_PIEKNA 15 sierpnia 2017 19:57\nBardzo nad tym ubolewam, bo podobał mi się ten strój 👙 tak, buty są śliczne 😊 a pieski takie mam ✌ 🐕\nnika88 15 sierpnia 2017 15:10\nPiękny ten strój, szkoda że nie trafiłaś z rozmiarem :) Baleriny też ładne, takie nietypowe przez ten błyszczący nosek :) Poklikane :)\nDOLINA_PIEKNA 15 sierpnia 2017 19:59\nNo bardzo szkoda, może uda się następnym razem trafić z rozmiarem :) dziękuję 😍😘\nZakręcona na włosy 15 sierpnia 2017 15:31\nPrześliczny jest ten strój kąpielowy ;)\nDOLINA_PIEKNA 15 sierpnia 2017 20:31\nMnie też bardzo się podoba 😆 😊\nNatalia | jakpiekniebyckobieta.pl 16 sierpnia 2017 10:39\nButy prezentują się naprawdę świetnie! :) Wpadły mi w oko :D\nDOLINA_PIEKNA 19 sierpnia 2017 18:31\nJestem Magdalena 16 sierpnia 2017 10:49\nZe strojami kąpielowymi ciężko trafić. Buty bardzo ładne :) 15,14 19,35\nDOLINA_PIEKNA 19 sierpnia 2017 18:32\nTeraz już wiem ;)dziękuję za kliki :***\nŻaneta Serocka 16 sierpnia 2017 11:10\nstrój kąpielowy wygląda cudnie, uty też, wszystko poklikane\nSzkoda tylko, że nie jest dla mnie wymiarowy ;)dziękuję za kliki :***\nPospolitaOla 16 sierpnia 2017 12:26\nStrój kąpielowy wygląda cudownie, sama chcę sobie na przyszły rok zamówić jakiś z wysokim stanem :) W psiakach się zakochałam <3\nDOLINA_PIEKNA 19 sierpnia 2017 18:34\nCoś mi się wydaje, że bezpieczniej będzie zamówić jednoczęściowy ;)dziękuję, psiaki fakt są urocze ;D\nBeauty Editer 16 sierpnia 2017 14:02\nKasia | juststayclassy.com.pl 16 sierpnia 2017 14:27\nSzkoda, że nie trafiłaś z rozmiarem stroju kąpielowego, bo jest bardzo ładny :)\nDOLINA_PIEKNA 19 sierpnia 2017 18:35\nDokładnie, też nad tym ubolewam :)\nTijana 16 sierpnia 2017 19:55\nThank You Tijana :***\nSandicious 16 sierpnia 2017 21:11\nte buciki są przepiękne!\nDOLINA_PIEKNA 19 sierpnia 2017 18:36\nzyciejakpomarancze 17 sierpnia 2017 12:38\nstrój piękny! :) szkoda, że nie trafiłaś z rozmiarem\nDOLINA_PIEKNA 19 sierpnia 2017 18:37\nOj wielka szkoda, bo bardzo mi się podoba ten strój :)\nRzetelne Recenzje 17 sierpnia 2017 14:49\nbardzo ładne rzeczy, klik :)\nJustCleo 19 sierpnia 2017 18:19\nA ten strój kąpielowy to jest z push-up'em?? Piękny jest<3\nBuciki też się pewnie przydadzą na jakiś miły wieczór;)\nDOLINA_PIEKNA 19 sierpnia 2017 18:30\nTak Kochana i do tego ma usztywniane miseczki:)najlepiej jeśli ktoś ma większą dupkę a małe piersi do tego stroju;)buciki są fajne :) dziękuję za kliki :***\nJenovia Dżemson 22 sierpnia 2017 09:36\nKostium jest przepiękny! Większa dupka i mniejsze piersi, to moja figura, czyli leżałby na mnie nienagannie! Pozdrawiam!^^\nKobiecomania 25 sierpnia 2017 10:23\nPiękny jest ten strój kąpielowy ;)\nLily Allen 4 października 2018 08:49


600 g kremowego serka,\n1.5 łyżki soku z cytryny.\nCiasteczka kruszymy w blenderze bądź tłuczemy na drobne kawałeczki w plastikowym woreczku, mieszamy ze stopionym w mikrofalówce masłem i tą mieszanką wykładamy dno tortownicy. Wkładamy na chwilę do lodówki.\nWszystkie pozostałe składniki wkładamy do miski i ubijamy krótko mikserem. Wylewamy na ciasteczkowy spód i pieczemy w kąpieli wodnej. Tzn. albo umieszczamy tortownicę w brytfance z gorącą wodą i tak pieczemy, albo naczynie z wrzątkiem ustawiamy na dnie piekarnika a tortownicę z sernikiem normalnie na kratce do pieczenia.\nPo wyjęciu sernik studzimy i przechowujemy w lodówce, najlepszy jest na drugi dzień.\n60 minut w 180 stopniach, tortownica 22 cm.\nPo 60 minutach polewamy po wierzchu sernika śmietanową chmurką i wstawiamy do piekarnika jeszcze na 10 minut.\nOczywiście ja również jestem pod wielkim wrażeniem słodkiej Nigelli Lawson, która z jedynym sobie wdziękiem upraszcza każdą prawie potrawę. Tak jest z tym boskim sernikiem. To chyba dzięki temu przepisowi przekonałam się do serników :) Łatwy w przygotowaniu, przepyszny i nie za słodki w smaku, a do tego ta śmietankowa chmurka - no niebo w gębie! Pieczenie w tzw. kąpieli wodnej sprawia, że wierzch sernika nie pęka i pozostaje idealnie biały.


Gmina Gąsawa - Wizyta delegacji z Helu\nWizyta delegacji z Helu\nW piątek 15 września 2017 r. w Gminnym Centrum Kultury "Stodoła" w Gąsawie odbyła się XXIX sesja Rady Gminy w Gąsawie. Oprócz standardowych punktów takich, jak sprawozdania wójta gminy, przewodniczącego rady gminy czy procedowania uchwał, w czasie jej trwania miało miejsce również kilka istotnych wydarzeń.\nSesja ta była wyjątkowa ze względu na wizytę delegacji gminy i miasta Helu w składzie: dr Adam Kohnke - burmistrz Helu, Arnold Antkowski - przewodniczący Rady Miejskiej, Teresa Borucka - wiceprzewodnicząca, Andrzej Dzikowski - przewodniczący komisji gospodarczej oraz Barbara Pieszak - szefowa komisji oświaty, kultury, sportu i turystyki. Goście zawitali do Gąsawy z inicjatywy Przewodniczącego Rady Gminy Mariusza Kazika. Aura spotkania w gąsawskiej "Stodole" była znakomita. Okazuje się, że nasze gminy mają wiele wspólnych płaszczyzn, na których istnieje możliwość nawiązania szerszej współpracy. Jest to dopiero początek, trzeba się wzajemnie poznać i wymienić doświadczenia. Temu miał służyć weekendowy pobyt gości w gminie Gąsawa, którzy mieli możliwość poznać jej atrakcje i poczuć turystyczny klimat Pałuk. Podwaliny pod wzajemne relacje zostały położone, jest obustronna ciekawość i wola działania. Miejmy nadzieję, że rozwinie się to w najbliższym czasie i przerodzi w żywe i ciekawe partnerstwo.\nWójt Błażej Łabędzki podziękował wszystkim, którzy niestrudzenie, z poświęceniem pracowali przy usuwaniu skutków sierpniowej nawałnicy. Podkreślił, że Gmina Gąsawa zdała egzamin z solidarności w czasie walki z żywiołem. Słowa uznania popłynęły pod adresem służb ze strażą pożarną na czele, Zakładu Robót Publicznych w Gąsawie, pracowników Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Gąsawie oraz Urzędu Gminy w Gąsawie. Wójt podziękował także rolnikom, którzy poświęcili swój bezcenny czas oraz użyczyli sprzętu. Indywidualne podziękowania skierował do Pana Zenona Morawskiego, Pana Kazimierza Budzyńskiego oraz radnych - Józefa Goca oraz Roberta Dworka. Wyrazy wdzięczności skierował także do Zarządu Powiatu Jasielskiego, który wsparł naszą gminę finansowo. Na ręce Łukasza Wieczorka - Członka Prezydium Zarządu Gminnego Ochotniczych Straży Pożarnych w Gąsawie i zarazem Prezesa OSP Gąsawa, Wójt i Przewodniczący Rady Gminy złożyli dyplom z podziękowaniami dla strażackiej społeczności. Druh Prezes w obrazowy sposób, szczegółowo przedstawił działania strażaków ochotników w czasie zmagań z efektami sierpniowego frontu burzowego, który wyrządził wiele szkód na Pałukach. Apelował do władz samorządowych o permanentne doposażenie OSP w nowy sprzęt, który jest nieodzowny w sprawnym działaniu ratowniczym.\nWięcej zdjęć dostępne tutaj.


Home > Okulary korekcyjne > JB by Jerome Boateng > DJ (JBF131 - 4)\nJeszcze 188 JBF131 na magazynie\nGwarantowana dostawa do 27 lipca 2021: Prosimy zamówić w ciągu 33 godzin i 57 minut i wybrać UPS-Express przy kasie.\nDJ JBF 131 są dostępne w 3 innych atrakcyjnych wersjach\nJBF 131 Informacja o modelach\nDJ Okulary od projektantów.\nZ ta designerskim dodatkiem będziesz posiadać perfekcyjne okulary na każdy dzień. Okulary JBF131 są w roku 2020 zupełną nowością na rynku i sprawią, że będziesz na czasie. Jakiś inny kolor bardziej pasuje do Twojego ulubionego ubioru? Zapoznaj się także z innymi wariantami JBF131 marki JB by Jerome Boateng z naszego asortymentu kolekcji 2019 oraz 2020.\nModel unisex marki JB by Jerome Boateng mogą nosić zarówno panie, jak i panowie. Przy pełnych oprawkach szkła są całkowicie otoczone ramką. Ten, kto nosi okulary z przekonania, tylko w wyjątkowych przypadkach zdecyduje się na inne rozwiązanie. Owalne oprawki pasują niezwykle do twarzy w kształcie serca, ale także do każdego innego typu urody, ponieważ model JBF131 to prawdziwy Allrounder.


Nagrodzeni przez prezydenta Częstochowy za działalność w organizacjach pozarządowych - wCzestochowie.pl - Twoja gazeta w Internecie\nNagrodzeni przez prezydenta Częstochowy za działalność w organizacjach pozarządowych\nPP 04.10.2019 08:07\nW Filharmonii Częstochowskiej po raz kolejny przyznano Nagrody Prezydenta Miasta Częstochowy za działalność w organizacjach pozarządowych oraz Nagrodę Równości im. Mieczysławy Biegańskiej.\nagrody Prezydenta Miasta Częstochowy za działalność w organizacjach pozarządowych są przyznawane osobom fizycznym, organizacjom pozarządowym oraz podmiotom wymienionym w ustawie o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. W tym roku otrzymali je Adam Dłużniak - działacz Polskiego Czerwonego Krzyża, Włodzimierz Gidziela - działacz w Towarzystwie Przyjaciół Częstochowy, Partnerstwie na Rzecz Aktywności Lokalnej Stare Miasto-Nowe Życie, Aneta Makowska - działaczka oświatowa i naukowa, terapeutka, Marzanna Mioduszewska-Koniarska - działaczka społeczna realizująca zadania na rzecz seniorów, partnerstw lokalnych, Tomasz Pokorski - działacz sportowy oraz „Canis e Catus” Ogólnopolskie Niezależne Stowarzyszenie Miłośników i Hodowców Psów i Kotów Rasowych.\n- W Częstochowie zarejestrowanych jest prawie 1100 organizacji pozarządowych. Przybywa ich, a ich aktywność i ilość wyróżnia nasze miasto – powiedział prezydent Krzysztof Matyjaszczyk. - Taka współpraca to podstawa dojrzałego, obywatelskiego społeczeństwa, to sposób na rozwiązywanie złożonych społecznych problemów.\nPo raz drugi w historii gali przyznano Nagrodę Równości im. Mieczysławy Biegańskiej. Otrzymała ją Anna Herman, założycielka i prezeska Częstochowskiego Stowarzyszenia Na Rzecz Osób Niepełnosprawnych PERASADA, działaczka na rzecz społeczności lokalnej dzielnicy Wyczerpy-Aniołów.\nPodczas gali wręczono również nagrody w konkursie na „Najatrakcyjniejsze stoisko” podczas Pikniku Podmiotów Ekonomii Społecznej. Zwyciężyło Częstochowskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób Niepełnosprawnych PERASADA, przed Sztabem Ratownictwa i Łączności w Częstochowie RESCUE TEAM. Trzecie miejsce zajęło stoisko zorganizowane wspólnie przez Częstochowską Akademię Sztuk Walk, Sportu i Rekreacji "SPARTAN", Uechi-Ryu Karate-D oraz Fundację Fizjoniko - Fizjoterapia i Trening Medyczny.\nW środę, 2 października podczas Gali Ekonomii Społecznej nagrody wręczyli laureatom zastępca prezydenta Ryszard Stefaniak, przewodniczący Rady Miasta Zdzisław Wolski oraz społeczny konsultant ds. współpracy z NGO Dariusz Kapinos.\nGalę zakończył występ Zespołu Pieśni i Tańca „Częstochowa”.


Stowarzyszenie Sąsiedzi » Blog Archive » FRANCESCO CUP 2011\nFRANCESCO CUP 2011\n1 października 2011 roku odbył się turniej piłki nożnej o puchar św. Franciszka. Za miejsce rozgrywek służyło boisko, Orlik przy Szkole Podstawowej nr 3 w Lubartowie.\nTurniej rozpoczęła Eucharystia w kościele Braci Kapucynów, po której zawodnicy udali się na boisko. Na zaproszenie do udziały w turnieju odpowiedziały następujące drużyny: drużyna reprezentująca parafię św. Michała z Lublina; drużyna reprezentująca braci kapucynów z Lublina; drużyna z kamionki, drużyna reprezentująca parafię św. Anny w Lubartowie, drużyna reprezentująca stowarzyszenie Sąsiedzi oraz drużyna reprezentująca służbę liturgiczną w kościele braci Kapucynów w Lubartowie.\nTurniej rozpoczął się podziałem drużyn na 2 grupy i meczami rozegranymi w tych grupach. Kolejna część zawodów to gra o 5 miejsce, 3 miejsce oraz finał.\nKlasyfikacja drużynowa po zakończeniu turnieju wygląda następująco:\nI miejsce: Stowarzyszenie Sąsiedzi – Lubartów\nII miejsce: FC Alwernia\nIII miejsce: Parafia św. Anny Lubartów\nIV miejsce: Kamionka\nV miejsce: Poczekajka Lublin\nVI miejsce: Parafia św. Michała Lublin\nPodczas turnieju została przeprowadzona klasyfikacja na najlepszego zawodnika którym został Michał Kamiński (Kamionka); na najlepszego strzelca którym został Jakub Dziedzic (Sąsiedzi), oraz na najlepszego bramkarza którym został Piotr Zglejszewski (FC Alwernia).\nOrganizatorem turnieju Francesco Cup 2011 była Służba Liturgiczna z kościoła Braci Kapucynów w Lubartowie oraz stowarzyszenie Alwernia. Wsparcia finansowego na organizację zawodów udzieliło Starostwo Powiatowe Lubartów, za co serdecznie dziękujemy.\nDziękujemy także Panu Marianowi Boberowi za udostępnienie boiska. Szczególne podziękowania składamy na ręce Mateusza Sikory, Tomasza Cura, Bartłomieja Kaczorka, Piotra Żmudy, Mateusza Kędziora, Patryka Sykuta, Marka Urbana Krzysztofa Grąciaka oraz Dorotki Marzędy. To oni czuwali nad prawidłowym przygotowaniem i przebiegiem zawodów.\nCieszymy się, że po raz kolejny udało nam się w koleżeńskiej atmosferze spędzić ten dzień na boisku, udowadniając tym samym, że stereotyp młodzieży zapatrzonej tylko w komputer nie zawsze jest prawdziwy, zaś sport, zdrowa rywalizacja i dobre wartości przenoszone na boisko są dla młodych ludzi ciągle tak samo ważne. Do zobaczenia za rok!


Kulczyk sponsoruje olimpijczyków. Będą wyższe nagrody za medale 0 - Lifestyle\n– Sport i myślenie o sporcie nie powinno odbywać się w kategoriach 4 lat, charakterystycznych dla kalendarza politycznego, ale powinno się odbywać z takim myśleniem o przyszłości, o naszych dzieciach i wnukach. To takie myślenie, które daje szanse na sukces – podkreśla w rozmowie z Agencją Informacyjną Newseria Jan Kulczyk.\nW sporcie, podobnie jak w biznesie, zarówno sukces, jak i długofalowe planowanie wymagają niezbędnego finansowania. Stąd – jak zaznacza biznesmen – decyzja, by zostać strategicznym sponsorem polskich olimpijczyków.\n– Myślę, że my jesteśmy w stanie zająć się stroną ekonomiczną. I to dzisiaj wyraziłem podpisując umowę z Polskim Komitetem Olimpijskim. Teraz oczekujemy, że te środki zostaną wykorzystane tak, by wszyscy Polacy mogli być dumni z naszych sportowców, z naszych osiągnięć, a przede wszystkim być dumni z myślenia o tym, że nie tylko marzenia, ale i ciężka praca i talent prowadzą do sukcesu – mówi przewodniczący rad nadzorczych Kulczyk Investments i Kulczyk Holding.\n– Może tylko ryzyko u sportowca jest większe, bo zazwyczaj biznesmen ma szanse powtórzyć działania i naprawić swoje błędy. Czas jest bardziej nieubłagalny dla sportowców niż dla nas, dlatego muszą czuć to wsparcie z tyłu, żeby koncentrowali się wyłącznie na jednym: na rozwijaniu swojego talentu – przekonuje Jan Kulczyk.