KUL - Wydział Teologii - Ks. BOLESŁAW RADOMSKI\nBolesław Józef Radomski urodził się 31 października 1904 roku w Jaśle. Jako że koneksje jego bliskich sięgały wybitnych reprezentantów środowiska kapłańskiego w dniu 16 maja 1905 roku otrzymał chrzest z rąk ks. Jana Mazanka, profesora teologii i filozofii w Seminarium Duchownym w Przemyślu, późniejszego wykładowcy Uniwersytetu Jagiellońskiego i rektora seminarium krakowskiego. Rodzina miała status inteligencki. Ojciec Michał, absolwent matematyki na Uniwersytecie Jagiellońskim, był nauczycielem gimnazjalnym. W późniejszym czasie pełnił funkcję dyrektora gimnazjum w Tarnobrzegu, a następnie dyrektora gimnazjum i liceum w Sędziszowie Małopolskim. Matka Józefa Maria z Heymów stale zajmowała się gospodarstwem domowym. W rodzinie było jeszcze dwóch synów – Zdzisław i Eugeniusz. Wszyscy bracia otrzymali wyższe wykształcenie. Zdzisław ukończył Ecole Superieure de Comerce et D’Industrie de Nancy, po czym do 1940 roku jako pracownik Ministerstwa Spraw Zagranicznych, był przedstawicielem dyplomatycznym w Brukseli. W okresie II wojny światowej służył w I Samodzielnej Brygadzie Strzelców w Szkocji. Powojenna sytuacja polityczna odsunęła go od służby dyplomatycznej skutkiem czego piastował najpierw funkcje urzędnicze w przedsiębiorstwie morskim w Gdyni, a potem w przemyśle drzewnym w Sędziszowie Małopolskim. Drugi brat – Eugeniusz po studiach uniwersyteckich zapadł na zdrowiu i pozostał nieczynny zawodowo.\nFormalna edukacja Bolesława Radomskiego obejmowała naukę w III Gimnazjum w Krakowie, do którego uczęszczał w latach 1916-1918. Egzamin dojrzałości złożył jednak w 1921 roku w Państwowej Szkole Realnej w Tarnobrzegu – późniejszym Państwowym Gimnazjum im. Hetmana Jana Tarnowskiego – gdzie kształcił się od roku 1918. Bezpośrednio po maturze zapisał się na studia w Politechnice Lwowskiej. Od początku zwrócił na siebie uwagę profesora tej uczelni, późniejszego kilkakrotnego premiera polskiego rządu, Kazimierza Bartla, który powierzał mu różne zadania w swoim zakładzie. Na skutek silnego, osobistego przeżycia religijnego, które zostało poświadczone przez grono bliskich mu osób, Bolesław Radomski porzucił po kilku miesiącach obrany kierunek studiów. Jeszcze w trakcie roku akademickiego wystąpił o przyjęcie do Wyższego Seminarium Duchownego we Lwowie. W tych nadzwyczajnych okolicznościach wystarał się o specjalną zgodę ówczesnego rektora seminarium ks. Bolesława Twardowskiego i arcybiskupa lwowskiego Józefa Bilczewskiego. Jako alumn seminarium został immatrykulowany na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Po dwóch latach nauki władze duchowne, dostrzegając jego wybitne zdolności, skierowały go w 1923 roku na dalsze studia do Rzymu. Na Uniwersytecie Gregoriańskim odbył studia filozoficzne i teologiczne, zwieńczone doktoratami odpowiednio w 1925 i 1928 roku. Trzeci doktorat uzyskał w Studium św. Tomasza w Rzymie.\nW 1927 roku Bolesław Radomski przyjął we Lwowie święcenia kapłańskie, a po ukończeniu studiów zagranicznych powrócił do kraju, gdzie najpierw został posłany do pracy duszpasterskiej na terenie archidiecezji lwowskiej, do której był inkardynowany. W 1929 roku rozpoczął trwające pięć miesięcy posługiwanie w charakterze wikariusza w parafii pw. św. Wawrzyńca i św. Stanisława w Żółkwi. W 1930 roku został przeniesiony na stanowisko wikariackie w parafii pw. św. Anny we Lwowie. Równocześnie był nauczycielem religii we lwowskim Gimnazjum Żeńskim im. Juliusza Słowackiego. Zaangażowanie pastoralne nie przeszkodziło mu w kontynuowaniu pracy naukowej. W tym czasie, jak sam stwierdził, wypracował „podstawy […] systemu filozoficznego o rozwoju świata, który można by nazwać systemem «dialektyki stojącej», który ze swych zasad wyprowadza wnioski zgodne z teorią Einsteina, w dziedzinie zaś fizyki teorią «pola potencjalnego cząstki» zastępuje hipotezę roboczą eteru”. Przemyślenia te zamieścił w rękopisie pt. „Principia doctrinae de ordine mundi”. Próba przedstawienia ich jako podstawy do habilitacji na lwowskim Wydziale Teologicznym skończyła się wszakże niepowodzeniem.\nW 1932 roku ks. Radomski został po raz pierwszy zatrudniony w instytucji naukowej wyższego szczebla: otrzymał stanowisko asystenta w Bibliotekach Zakładów Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W tym czasie zamieszkał w domu macierzystym Zgromadzenia Sióstr Felicjanek przy ul. Janowskiej 38 we Lwowie, gdzie spełniał również funkcje kapelana. W 1933 roku postarał się o nostryfikację swego rzymskiego – i tam też opublikowanego w 1928 roku – doktoratu z teologii pt. „De ecclesiastica interpretatione dogmatis liberi arbitrii”. W latach 1933-1934 odbył podróż naukową do bibliotek Europy Zachodniej. Dzięki stypendium Funduszu Kultury Narodowej odwiedził wówczas Bibliotekę Watykańską, Bibliotekę Uniwersytetu Gregoriańskiego, Bibliotekę Instytutu Wschodniego w Rzymie, Bibliotekę Ambrozjańską w Mediolanie oraz Bibliotekę Narodową w Paryżu. Ponadto zamawiał fotokopie z Muzeum Brytyjskiego w Londynie i z niektórych zbiorów madryckich. Przeprowadzona kwerenda dotyczyła historii filozofii, teologii oraz kultury w średniowiecznej myśli bizantyjskiej, ze szczególnym uwzględnieniem systemu teologicznego Marka Efeskiego, teologa bizantyjskiego z XV wieku. Owocem tych studiów była publikacja zatytułowana „Marka Efeskiego nauka o zbawieniu”, wydana w Warszawie w 1939 roku. Przy okazji badał także poglądy Marka Efeskiego na budowę świata i wykonał rękopis „De physicis Marci Ephesi eorumque fontibus”. Patronat naukowy nad poczynaniami ks. Radomskiego sprawował wówczas o. Alojzy Bukowski, profesor teologii dogmatycznej na Uniwersytecie Warszawskim i miłośnik patrystyki. Ks. Radomski przedstawił zatem swą publikację jako rozprawę habilitacyjną na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego. Przewód habilitacyjny został otwarty w maju 1939 roku. W czerwcu habilitant wziął jeszcze czynny udział w zjeździe naukowym w Wilnie ku uczczeniu 500-lecia soboru florenckiego. Publikację referatu zatytułowanego „Działacze unii florenckiej” uniemożliwił wybuch II wojny światowej.\nWkroczenie Armii Czerwonej do Lwowa w 1939 roku przerwało dotychczasową działalność uniwersytecką ks. Radomskiego, jako że Wydział Teologiczny został przez Sowietów zlikwidowany. Niemniej jednak ks. Radomski prowadził nadal badania naukowe, podejmując problematykę chrześcijaństwa greckiego przy Katedrze Filologii Klasycznej profesora Ryszarda Ganszyńca. Co zrozumiałe, na skutek wydarzeń wojennych został zablokowany proces habilitacyjny. Jako że w latach 1941-1945, czyli w dobie okupacji Lwowa przez Niemców, uniwersytet był całkowicie zamknięty, źródła teologiczne stały się zupełnie niedostępne. Ks. Radomski skierował zatem swą uwagę na religijność Słowian wschodnich oraz na stosunek kultury Słowian wschodnich do ideałów chrześcijańskich. Pisał o tym w następujący sposób: „[…] obserwacja struktur życia Polaków, Rosjan Niemców, Ukraińców, Włochów i Żydów rozbudziła we mnie zainteresowania porównawczymi problemami kulturowymi i skłoniła mnie do podjęcia prac nad porównywaniem kultur narodów współczesnych ze skomplikowaną przez swe powiązania ideologiczne i polityczne kulturą bizantyjską […]. Owocem studiów porównawczych nad kulturą narodów były dwie pozycje: pierwsza z nich dotyczy podstaw kulturowo-ideologicznych teologii greckiej i nosi tytuł «Platonizm w teologii greckiej», druga – nosząca tytuł – «Trudności kulturowe rosyjskiego problemu misyjnego» wskazuje na błędy Watykanu w usiłowaniach narzucenia Rosji katolicyzmu, wynikłe z niezrozumienia rosyjskich problemów kulturowych”. Obie prace ks. Radomski referował na posiedzeniach Oddziału Lwowskiego Polskiego Towarzystwa Teologicznego w 1944 roku. Oba rękopisy zaginęły jednak w czasie przeprowadzki i przewozu jego rzeczy do Polski przez lwowskie ss. Felicjanki, u których również przez cały okres wojny pełnił obowiązki kapelana.\nMało znanym faktem z życia ks. Radomskiego z czasów okupacji niemieckiej było jego zaangażowanie patriotyczne. Zapewne obawiając się represji ze strony panującego w powojennej Polsce reżimu komunistycznego pomijał milczeniem fakt współpracy z Armią Krajową. Pełnił mianowicie funkcję archiwisty 8 Ekspozytury wywiadu AK na okręg lwowski.\nW 1944 roku w związku z planowaną reaktywacją Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego władze uczelni podjęły działania mające na celu skompletowanie kadry naukowej. Z polecenia ks. Antoniego Słomkowskiego pełniącego obowiązki rektora udał się wówczas do Lwowa prof. Wit Klonowiecki, który przeprowadził stosowne rozmowy z ówczesnym arcybiskupem lwowskim Bolesławem Twardowskim oraz z kilkoma naukowcami związanymi uprzednio zarówno z archidiecezją lwowską, jak też z Uniwersytetem Jana Kazimierza. Wśród interlokutorów lubelskiego emisariusza znalazł się również ks. Radomski. Życzliwy dla KUL arcybiskup Twardowski wyraził zgodę na jego przeprowadzkę do Lublina i podjęcie obowiązków na lubelskiej uczelni. Okazało się wszakże, że skutki przeprowadzonych rozmów nie były natychmiastowe.\nKs. Radomski opuścił ostatecznie Lwów dopiero 13 marca 1945 roku i udał się najpierw do Warszawy, żywiąc nadzieję na dokończenie przewodu habilitacyjnego. Pomocą służył mu w tym czasie ks. Wincenty Kwiatkowski, profesor apologetyki na Uniwersytecie Warszawskim. Kolokwium habilitacyjne odbyło się dnia 23 maja. Kolejne wymagane prawem kroki podjęły odpowiednio 22 czerwca i 7 września Rada Wydziału Teologii i Senat Akademicki Uniwersytetu Warszawskiego. Habilitacja ks. Radomskiego jako „docenta dogmatyki teologii pozytywnej ze szczególnym uwzględnieniem teologii Wschodu” została zatwierdzona przez władze ministerialne w dniu 12 grudnia 1945 roku. Ks. Radomski zamiast do Lublina trafił jednak najpierw do Łodzi, gdzie został życzliwie przyjęty przez biskupa łódzkiego Włodzimierza Jasińskiego, który powierzył mu zadania dydaktyczne i wychowawcze w tamtejszym Wyższym Seminarium Duchownym. Do jego obowiązków należały zajęcia z filozofii. W tym samym roku akademickim 1945/1946 ks. Radomski dojeżdżał również z wykładami z zakresu teologii pozytywnej na Uniwersytet Warszawski.\nW kwietniu 1946 roku Rada Wydziału Teologicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego zajęła się ostatecznie sprawą powiększenia kadry naukowej. Braki wynikały z powołania nowych katedr oraz włączenia Wyższego Seminarium Duchownego w Lublinie w struktury uniwersyteckie. Postanowiono zatem rozpisać ankietę celem zebrania opinii środowisk akademickich o ewentualnych kandydatach. W maju nadeszły odpowiedzi profesorów Wincentego Kwiatkowskiego z Uniwersytetu Warszawskiego oraz Michała Klepacza z Uniwersytetu Stefana Batorego z siedzibą w Białymstoku. Obie rekomendowały ks. Radomskiego na Katedrę Teologii Porównawczej. W konsekwencji Rada Wydziału Teologicznego 31 maja, po zapoznaniu się z nadesłanymi opiniami, podjęła formalnie plan zatrudnienia ks. Radomskiego. Na oficjalny list dziekana wydziału o. Cyryla Fermonta ks. Radomski odpowiedział 15 czerwca przyjmując złożoną mu propozycję. Wkrótce dołączył zastrzeżenie, w którym stwierdził, że interesuje go jedynie stała posada uniwersytecka. Z jednej strony nie chciał bowiem na skutek nierozważnego kroku utracić korzystnych warunków bytowych jakie zapewniono mu w Łodzi, z drugiej zaś pragnął poświęcić się całkowicie badaniom naukowym, co było możliwe jedynie w ramach struktur uniwersyteckich. Zamysł władz wydziału był wszakże zgodny z oczekiwaniami ks. Radomskiego, dlatego 2 lipca 1946 roku Senat Akademicki mógł zatwierdzić uchwałę Rady Wydziału Teologicznego o powołaniu ks. Radomskiego na Katedrę Teologii Fundamentalnej. W dniu 1 września 1946 roku ks. Radomski podjął obowiązki zastępcy profesora w KUL i kierownika Sekcji Teologii Fundamentalnej. Dnia 24 czerwca 1947 roku za uprzednią aprobatą biskupa lubelskiego Stefana Wyszyńskiego, jako Wielkiego Kanclerza uniwersytetu, został mianowany przez Ministra Oświaty profesorem nadzwyczajnym teologii fundamentalnej. Zamieszkał w gmachu Wyższego Seminarium Duchownego w Lublinie.\nZajęcia dydaktyczne ks. Radomskiego obejmowały 5 godzin wykładów i 2 godziny ćwiczeń z teologii fundamentalnej i historii religii dla kursu zwyczajnego oraz 2 godziny wykładów i 2 godziny ćwiczeń z teologii fundamentalnej dla kursu wyższego, z tego 2 godziny wykładów i 2 godziny ćwiczeń były zajęciami zleconymi. Aktywność naukowa i kierunki zainteresowań wprowadziły go w 1947 roku w szeregi członków Towarzystwa Naukowego KUL, zaś w 1948 roku do grona członków Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego.\nW roku akademickim 1949/1950 ówczesny dziekan Wydziału Teologicznego o. Cyryl Fermont przebywał poza granicami kraju. Zastępował go we wszystkim prodziekan ks. Mieczysław Żywczyński. W rezultacie, w dniu nowych wyborów dziekańskich 13 maja 1950 roku Rada Wydziału wybrała naturalnego kandydata jakim był ks. Żywczyński na stanowisko dziekana. Jako że elekt odmówił przyjęcia funkcji przeprowadzono drugie głosowanie, które wypadło pomyślenie dla ks. Radomskiego, który zaakceptował wybór Rady Wydziału.\nObjęcie obowiązków dziekańskich przez ks. Radomskiego jesienią 1950 roku i sprawowanie ich przez kolejnych 6 lat przypadło na niezwykle trudny okres w dziejach państwa i Kościoła polskiego, a co za tym idzie także w dziejach katolickiej wyższej uczelni. Era stalinowska, którą można datować praktycznie od końca 1948 roku charakteryzowała się konfrontacyjną polityką władz komunistycznych względem Kościoła katolickiego, polegającą na usuwaniu jego struktur i wpływów z przestrzeni publicznej. W 1950 roku wydano ustawę podkopującą materialne podstawy funkcjonowania Kościoła, na mocy której państwo przejęło bez odszkodowania kościelne nieruchomości ziemskie. W tym samym roku wydzielono w obrębie administracji państwowej specjalny organ nazwany Urzędem do spraw Wyznań, a przeznaczony de facto do walki z Kościołem. Powołując się na uchwaloną dnia 22 lipca 1952 roku konstytucję, która oficjalnie czyniła z Polski państwo socjalistyczne o profilu faktycznie sowieckim, zintensyfikowano proces usuwania religii ze szkół, uzasadniając to artykułem o rozdziale państwa od Kościoła. W oparciu o przepisy państwowe zlikwidowano w latach 50-tych większość czasopism i wydawnictw katolickich oraz przejęto katolickie drukarnie. Systematycznie likwidowano stowarzyszenia kościelne, a zakony poddano rygorowi rejestracyjnemu. W 1953 roku ukazał się dekret Rady Państwa o obsadzaniu stanowisk kościelnych wymagający uprzedniej zgody władz na każdą zmianę personalną i organizacyjną w strukturze administracyjnej Kościoła. Reakcją na protest Episkopatu Polski w tej sprawie było zatrzymanie prymasa Stefana Wyszyńskiego w nocy z 25 na 26 września 1953 roku i jego ponad 3-letni areszt. Już wcześniej niektórzy duchowni wyższego i niższego szczebla spotykali się z fizycznym prześladowaniem i więzieniem. Poza panującą atmosferą i szeroko zakrojonymi restrykcjami względem Kościoła polskiego jako całości władza podejmowały także decyzje bezpośrednio godzące w KUL.\nJakkolwiek środki zastosowane w latach 50-tych nie pozostawiały złudzeń co do kierunku polityki państwowej, to taktyka władz w latach 40-tych mogła stanowić skuteczną maskę dla właściwych intencji komunistów. Otóż do roku 1950 włącznie, w ramach procesu utrwalania ustroju i próby pozyskiwania przychylności społeczeństwa, KUL cieszył się chwilowo z licznych koncesji rządowych. Przykładem były wielokrotnie udzielane subwencje państwowe pochodzące zarówno od władz centralnego jak i lokalnego szczebla. Zezwolono nie tylko na odnowienie struktur uniwersyteckich, ale także na ich rozbudowę względem stanu przedwojennego. Jednak poczynając już od roku akademickiego 1949/1950 zaczęto narzucać uczelni szereg ograniczeń. Podcięto podstawy jego bytu materialnego poprzez odebranie Fundacji Potulickiej. W 1952 roku podjęto próbę narzucenia uniwersytetowi podatku dochodowego, a od 1953 roku domagano się ścisłej sprawozdawczości finansowej. W latach 1949-1952, mocą rozporządzeń wydanych przez Ministerstwo Oświaty zabraniających przyjmowania nowych kandydatów, zniknęły z uczelni Sekcje Prawna oraz Ekonomiczna, a tym samym zlikwidowany został cały Wydział Prawa i Nauk Społeczno-Ekonomicznych. Zniesiono również Studium Zagadnień Społecznych i Gospodarczych Wsi. Z tego samego powodu wygasła w 1956 roku Sekcja Pedagogiczna wydziału Nauk Humanistycznych, który dodatkowo od 1953 roku został pozbawiony prawa przeprowadzania przewodów doktorskich i habilitacyjnych. Wybrany rektorem na drugą kadencję ks. Antoni Słomkowski nie uzyskał zatwierdzenia władz, w 1951 roku wymuszono usunięcie go ze stanowiska, po czym został aresztowany, oskarżony w procesie karnym i więziony do 1954 roku. Na uczelni odsunięto od pełnienia funkcji także kilku innych profesorów, w tym z Wydziału Teologicznego biblistę o. Stanisława Stysia i specjalistę w zakresie teologii porównawczej o. Bogusława Waczyńskiego. Uniwersytet był silnie inwigilowany i poddawany presji dopuszczenia do oficjalnej działalności komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej, przy czym inne organizacje zrzeszające młodzież akademicką zostały rozwiązane. Oddziaływano również na sam proces naukowy poprzez odmawianie profesorom prawa do zagranicznych wyjazdów badawczych, wabienie lepszymi warunkami na innych uczelniach i drastyczne ograniczenia w dziedzinie publikacji. Jeśli jeszcze w roku akademickim 1948/1949 uczelnia wydała 22 tytuły, to już w roku następnym przyszło radykalne załamanie działalności wydawniczej przez ograniczenie przydziału papieru tylko do poziomu 6 tytułów. W kolejnym roku wydano tylko 3 prace na 62 arkuszach, zaś szczytem represji był przydział 10 arkuszy w roku akademickim 1951/1952. Dopiero w roku 1955/1956 publikacje wydawane przez KUL wzrosły do liczby 26 pozycji. Wprowadzono także numerus clausus na wszystkie kierunki studiów, co Senat Akademicki zmuszony był przyjąć do wiadomości w 1952 roku. Natomiast w 1954 roku powołano konkurencyjną względem KUL uczelnię w Warszawie, którą była Akademia Teologii Katolickiej, funkcjonująca początkowo bez aprobaty miejscowego ordynariusza.\nW tych okolicznościach działalność dziekańska ks. Radomskiego wymagała szczególnych umiejętności i liczenia się z zaistniałą sytuacją. Pomocą służyli mu prodziekani wydziału. Byli to: w latach 1950-1952 o. Stanisław Styś, zaś w latach 1952-1956 ks. Marian Rechowicz. Co ciekawe, działania państwowe mające na celu upośledzanie katolickiej uczelni w mniejszym stopniu dotykały Wydziału Teologicznego, który w pewnych dziedzinach mógł nawet pokusić się o niejaki rozwój. Wynikało to z tendencji władz do zamknięcia uniwersytetu w ramach wydziałów kościelnych. Siłą rzeczy miały one więc nieco więcej możliwości aniżeli kierunki świeckie.\nPoważnym zadaniem jakie stanęło przed ks. Radomskim jako dziekanem wydziału od początku jego urzędowania była koordynacja prac nad reformą organizacyjną studiów teologicznych. W okresie przedwojennym Wydział Teologiczny ograniczał się do tzw. kursu wyższego, w ramach którego księża absolwenci seminariów duchownych zdobywali w ciągu 3 lat studiów stopnie licencjata i doktora nauk teologicznych. W sumie liczba studiujących każdego roku wynosiła zaledwie kilkanaście osób. Tymczasem statuty KUL przewidywały na Wydziale Teologicznym zarówno kurs wyższy, jak też kurs niższy. Stolica Apostolska zwracała uwagę na tę słabość i postulowała zmiany. Jeszcze w czerwcu 1939 roku zapadło postanowienie wzmocnienia wydziału przez włączenie doń Wyższego Seminarium Duchownego w Lublinie właśnie jako kursu niższego. Udało się ją zrealizować ostatecznie przez decyzję Rady Wydziały z 13 lipca 1945 roku, tak iż w latach 1946-1951 na Wydziale Teologicznym w ramach obu kursów studiowało już łącznie nawet ponad 100 kleryków i księży. Nowa sytuacja wymagała jednak zmian dostosowawczych. Już w listopadzie 1950 roku wpłynął na posiedzenie Rady Wydziału Teologicznego wniosek rektora uniwersytetu o przepracowanie programu studiów. W roku akademickim 1950/1951 ks. Radomski wielokrotnie poruszał tę problematykę i sam wszedł w skład komisji, która miała opracować to zagadnienie. Chodziło tu o kilka kwestii: powołanie studium teologii także dla osób świeckich, zmniejszenie liczby dotychczas obowiązujących wykładów na kursie wyższym, pogłębienie istniejących specjalizacji teologicznych. W celu szerszej konsultacji rozpisano wśród profesorów specjalne ankiety w tej sprawie. Na posiedzeniu Rady Wydziału na początku nowego roku akademickiego 1951/1952 powrócił temat przeciążenia studentów wykładami. W związku z tym ks. Radomski przeprowadził konsultacje w tej sprawie z biskupem lubelskim Piotrem Kałwą jako Wielkim Kanclerzem uniwersytetu oraz z prymasem Stefanem Wyszyńskim. Prezentacja wyniku rozmów zaowocowała długą dyskusją wśród profesorów. Postanowiono, aby komisja w składzie dziekan i dwóch wybranych przez niego członków przygotowała konkretny projekt i ad experimentum wprowadziła go w życie, zanim zostanie on przedstawiony do zatwierdzenia odpowiedniej kongregacji rzymskiej. U progu roku akademickiego 1952/1953 Rada Wydziału przeprowadziła jeszcze korekty w programie studiów na kursie niższym, po czym zatwierdziła program kursu wyższego, dając pewne poprawki. Nie doszło jednak w rzeczywistości do uruchomienia studiów dla osób świeckich, o czym świadczą odrzucone podania takich osób ubiegających się o przyjęcie zarówno wiosną, jak też jesienią 1952 roku. Na początku 1953 roku specjalna komisja na czele z ks. Radomskim przystąpiła jeszcze do korygowania programu studiów dla VI roku kursu niższego, który pod koniec roku akademickiego został ostatecznie zatwierdzony. Sprawa reformy studiów powróciła jeszcze w 1955 roku. Najpierw w czerwcu ks. Radomski zaprezentował projekt udostępnienia klerykom możliwości kontynuowania edukacji w ramach studiów wyższych. Następnie na początku roku akademickiego 1955/1956 przedstawił postulaty zgłoszone przez Komisję Episkopatu Polski do spraw KUL. Mówiły one o niezrealizowanej dotychczas idei uwzględnienia w większym stopniu specjalizacji studiów na kursie wyższym oraz o ograniczeniu wykładów na każdym roku do 24 godzin tygodniowo. Na wiosnę 1956 roku szczegółowe zbadanie tych postulatów pod kątem zgodności ze statutami uniwersytetu powierzono ks. dziekanowi Radomskiemu, przy czym istniał już projekt odpowiadający inicjatywie biskupów opracowany m.in. na podstawie propozycji zebranych od wykładowców. Rozszerzał on studium na kursie wyższym do 4 lat, włączając w to rok doktoratu. Dawał on także możliwość przyjmowania studentów kursu niższego, jako absolwentów teologii w seminarium duchownym od razu na II rok kursu wyższego. Dotychczasowy program II roku kursu wyższego rozdzielał na rok II i III. Takie ratio studiorum miało obowiązywać na wszystkich sekcjach kursu wyższego. Łączna liczba zajęć na II roku nie przekraczałaby 22 godzin tygodniowo, zaś na III roku – 10 godzin tygodniowo. W tym kluczu opracowano plan zajęć na każdej sekcji uwzględniający również postulat o pogłębieniu specjalizacji. Dodatkowo planowano uruchomić w ramach Wydziału Teologicznego jeszcze jeden kurs niższy tzw. teologię pozaseminaryjną przeznaczoną dla osób zakonnych i świeckich. Program studiów miał być w tym wypadku dostosowano do programu Papieskiego Instytutu Regina Mundi w Rzymie, erygowanego w 1954 roku w celu dostarczenia formacji duchowej i teologicznej siostrom zakonnym. Obejmował on zatem w ramach 5-letnich studiów filozofię i teologię w zakresie zbliżonym do kursu seminaryjnego, z wyjątkiem przedmiotów ściśle praktycznych. Niestety nie udało się ks. Radomskiemu doprowadzić tego projektu do końca. Przedłożony wspomnianej Komisji Episkopatu został on zatwierdzony i wszedł w życie dopiero z początkiem roku akademickiego 1957/1958.\nIstotną sprawą leżącą w gestii dziekana była również troska o zapewnienie odpowiedniej obsady personalnej na wydziale. W tym kierunku szła inicjatywa ks. Radomskiego z początku roku akademickiego 1950/1951, a odnosząca się do zagadnienia stypendiów dla zdolniejszych księży studentów II i III roku kursu wyższego oraz dla ówczesnych doktorantów mogących przygotowywać się do późniejszej pracy naukowej w KUL. Liczba pracowników naukowych Wydziału Teologicznego, w tym samodzielnych, pomocniczych i zatrudnionych na zasadzie zajęć zleconych wynosiła stale od jesieni 1950 roku do wiosny 1953 roku 28 osób. Wzrosła ona tylko nieznacznie do końca roku akademickiego 1955/1956 do poziomu 33 pracowników. Suche liczby ukrywają jednak w tym wypadku zarówno trafne i zarazem przyszłościowe posunięcia, jak też intensywne zmagania dziekana z sytuacją odpływu kadry profesorskiej na skutek szykan ze strony władzy komunistycznej. Warto zatem zauważyć, że już w roku akademickim 1950/1951 zostali zatrudnieni na wydziale przyszli wybitni profesorowie m.in. ks. Feliks Gryglewicz, ks. Marian Wolniewicz i ks. Marian Rechowicz, zaś od początku roku akademickiego 1951/1952 zaczął pracować przyszły profesor, biskup lubelski i Wielki Kanclerz KUL ks. Bolesław Pylak. Rok 1951/1952 okazał się zresztą niezwykle trudny z racji usunięcia z uczelni ks. rektora Antoniego Słomkowskiego i tym samym pozbawienia Wydziału Teologicznego niezbędnej obsady przedmiotów z zakresu dogmatyki. Dopiero na rok 1952/1953 udało się dziekanowi w wyniku wytrwałych zabiegów u księży biskupów pozyskać, po części na zasadzie dojazdów, dwóch nowych pracowników – ks. Wincentego Granata oraz ks. Adama Szafrańskiego.\nTroska o kadrę naukową wyrażała się także w działalności na rzecz uzyskania stopni naukowych i stanowisk uniwersyteckich zarówno przez księży-studentów, jak i pracowników wydziału. Obostrzenia formalne ze strony władz komunistycznych wpływały bowiem na blokowanie tych procesów. Ustawa państwowa z 15 grudnia 1951 roku o szkolnictwie wyższym i pracownikach nauki stawiała pod znakiem zapytania prawo lubelskiej uczelni do nadawani stopni naukowych. Zapowiadała równocześnie wydanie szczegółowych przepisów odnośnie do wyższych szkół prywatnych. W rezultacie od początku 1952 roku zostały wstrzymane promocje doktorskie także na Wydziale Teologicznym. Niejasno przedstawiała się również sprawa magisteriów. W konsekwencji w początkach roku akademickiego 1952/1953 Rada Wydziału powołała najpierw specjalną komisję na czele z ks. Radomskim, a potem w oparciu o wyniki jej pracy uchwaliła warunki dotyczące nadawania stopnia magistra teologii. Należały do nich: przedstawienie pisemnej dysertacji, uzyskanie absolutorium z Wydziału Teologicznego – w przypadku kleryków po seminarium należało odbyć rok studiów na kursie wyższym – oraz złożenie egzaminu z 20 tez teologicznych, w tym 5 tez ze specjalizacji. Wreszcie 5 listopada 1953 roku Ministerstwo Szkolnictwa Wyższego uznało specjalnym rozporządzeniem prawo KUL do nadawania stopnia magistra, a w przypadku Wydziału Teologicznego także prawo do nadawania doktoratów i przeprowadzania habilitacji. Pozwolono również ubiegać się o docenturę, profesurę nadzwyczajną i zwyczajną określając zarazem właściwy tryb dla tych poczynań. Wszystko to ogłosił dziekan na najbliższym posiedzeniu Rady Wydziału. Zgodnie z narzuconymi procedurami Rada Wydziału wybrała specjalną Komisję Kwalifikacyjną do spraw weryfikacji pracy i dorobku naukowego pracowników w składzie 3-osobowym na czele z ks. Radomskim. W kwietniu 1954 roku Komisja Kwalifikacyjna przedstawiła Radzie Wydziału uchwalone na swym posiedzeniu wnioski odnośnie do samodzielnych pracowników nauki, zaś Rada Wydziału przyjęła je w głosowaniu i postanowiła zgłosić na posiedzenie Senatu Akademickiego. Dotyczyły one nadania 8 profesur i docentur na Wydziale Teologicznym następującym osobom: ks. Mieczysławowi Żywczyńskiemu, ks. Bolesławowi Radomskiemu, ks. Józefowi Kellerowi, ks. Marianowi Rechowiczowi, ks. Stanisławowi Łachowi, ks. Feliksowi Gryglewiczowi, ks. Wincentemu Granatowi i ks. Władysławowi Krześniakowi. Ponadto Rada Wydziału uchwaliła nadanie praw i tytułów doktora teologii 11 księżom, których przewody odbyły się w czasie od maja 1952 roku do czerwca 1953 roku. Problemem, o czym informował ks. Radomski w marcu 1955 roku, pozostawało wydanie dyplomu doktorskiego, jako że przepisy państwowe zezwalały na to jedynie wówczas, gdy praca doktorska była wydrukowana, ewentualnie złożona i przygotowana do druku w Urzędzie Kontroli Prasy i Widowisk Publicznych. Nie uporano się z tym zagadnieniem do jesieni 1955 roku, gdy ks. Radomski przekazywał Radzie Wydziału wiadomości na temat wciąż czynionych w urzędzie cenzury starań o zaświadczenia stwierdzające gotowość prac do druku. Ogółem w czasie 6-letnich rządów dziekańskich ks. Radomskiego na Wydziale Teologicznym studenci uzyskali 55 magisteriów, 51 licencjatów i 33 doktoraty. Przeprowadzono również jeden przewód habilitacyjny o. Feliksa Bednarskiego w 1954 roku.\nKs. Radomski jako dziekan zajmował się również promowaniem rozwoju struktur wydziałowych. W październiku 1951 roku dziekan przedstawił Radzie Wydziału plan zorganizowania Sekcji Budowy i Konserwacji Kościołów przy Wydziale Teologicznym. Przyjęto wówczas wniosek odnośnie do dalszego procedowania nad tym projektem i ewentualnego uruchomienia sekcji od następnego roku akademickiego. W marcu 1952 roku powołana na życzenie ks. rektora specjalna komisja złożyła projekt utworzenia rocznego Studium Sztuki Kościelnej dla studentów Wydziału Teologicznego, Wydziału Filozofii Chrześcijańskiej i Wydziału Prawa i Nauk Społeczno-Ekonomicznych. Plany te nie zostały jednak zrealizowane. Zaostrzający się kurs polityczny względem KUL ograniczył bowiem możliwości wdrożenia w życie cennej skądinąd inicjatywy. Tymczasem pod koniec 1955 roku Episkopat Polski zgłosił sugestię, aby na Wydziale Teologicznym utworzyć Katedrę Liturgiki i Muzykologii. Ks. Radomski zaangażował się osobiście w przeprowadzenie tej idei, choć w nieco zmienionej formie. W marcu 1956 roku zreferował członkom Rady Wydziału przygotowany program przeznaczony dla Sekcji Śpiewu i Muzyki Kościelnej. W wyniku burzliwej dyskusji wycofał jednak wniosek o powołanie wspomnianej sekcji, a Rada Wydziału przegłosowała jedynie utworzenie Katedry Muzykologii Kościelnej, sugerując zatrudnienie jako jej kierownika ks. Hieronima Feichta z Warszawy. Celem istnienia katedry miało być przygotowanie teoretyczne i praktyczne zarówno osób świeckich jak i duchownych do pracy w dziedzinie muzyki i śpiewu kościelnego. W kwietniu tego samego roku Senat Akademicki zatwierdził uchwałę Rady Wydziału erygującą nową katedrę i postanowił wystąpić w tej sprawie do ministerstwa. Początkowo, w lipcu 1956 roku, ministerstwo powiadomiło o braku akceptacji dla tej inicjatywy. Pozytywny skutek przyniosło jednak pismo odwoławcze rektora, tak iż katedra mogła rozpocząć swoje funkcjonowanie od początku nowego roku akademickiego. Ogółem rzecz biorąc w czasie sprawowania urzędu dziekańskiego przez ks. Radomskiego liczba katedr zwiększyła się z 13 do 14.\nNa lata posługi dziekańskiej ks. Radomskiego przypadł intensywny rozwój Biblioteki Zakładów Teologicznych. W tym dziele ks. Radomski współpracował z ks. Żywczyńskim, który sprawował opiekę i nadzór kierowniczy nad biblioteką począwszy od 1948 roku. Księgozbiór, który jeszcze w okresie 1947-1949 liczył zaledwie 1 489 woluminów plus kilkaset nieskatalogowanych w następnych latach podlegał szybkiemu rozwojowi. W 1951 roku otworzono czytelnię w nowym lokalu, sporządzono nowe katalogi, utworzono 4 nowe działy biblioteczne. W 1952 roku wydzielono poszczególne grupy księgozbioru wg klucza: Pismo św., teologia dogmatyczna, teologia moralna i fundamentalna, historia Kościoła, podręczny księgozbiór historii Kościoła, patrologia, liturgika, historia teologii, księgozbiór podręczny oraz czasopisma. W bibliotece pracowali stypendyści zakładowi, zaś od jesieni 1952 roku udało się uzyskać zgodę na zatrudnienie stałej bibliotekarki. W sprawozdaniu za rok akademicki 1951/1952 dziekan zaznaczył, że ilość tomów w bibliotece zakładowej wzrosła do 15 655 zinwentaryzowanych i około 1 300 niezinwentaryzowanych woluminów. Liczba ta była zatem najwyższa na uniwersytecie.\nKs. Radomski jako dziekan czuwał również nad zaangażowaniem pracowników Wydziału Teologicznego w działalność Instytutu Wyższej Kultury Religijnej, który został reaktywowany przy KUL jeszcze w 1946 roku. Jego rola była szczególna, jako że w 1952 roku inne IWKR-y działające w polskich diecezjach zostały zlikwidowane na mocy rozporządzenia władz komunistycznych. Tymczasem 3-letnie studium lubelskie – od jesieni 1956 roku 2-letnie – kontynuowało swoją misję licząc w czasach ks. Radomskiego do 600 słuchaczy. O jego bieżących postępach – wykładach, seminariach, dniach skupienia, ks. dziekan regularnie informował na posiedzeniach Rady Wydziału.\nTrudnym problemem, z którym przyszło się zmierzyć ks. Radomskiemu jako dziekanowi Wydziału Teologicznego była próba narzucenia przez reżim komunistyczny systemu kształcenia kleryków zakonnych. Zasadniczą rolę miał w tej dziedzinie odegrać KUL. Chodziło mianowicie o zorganizowanie przy uniwersytecie seminarium generalnego dla wszystkich alumnów zakonnych. Od strony lokalowej władze pragnęły to rozwiązać poprzez zgodę na rozbudowę funkcjonującego od 1931 roku przy uczelni konwiktu dla księży-studentów. Prace nad nowym gmachem ruszyły w 1955 roku. Rozpoczynający się wówczas rok akademicki był pierwszym, w którym podjęto pewne, choć jeszcze niezakrojone na szeroką skalę działania w celu sprowadzenia na KUL kleryków zakonnych. Organizacja studiów stała się kłopotliwym zadaniem ks. Radomskiego. Grupę 10 kleryków wraz z 2 kapłanami przysłały np. władze Zgromadzenia Księży Misjonarzy Saletynów, natomiast przełożeni Zakonu Kapucynów oficjalnie zrezygnowali ze studiów kleryków na zwyczajnym kursie teologii, motywując to otwarciem własnego seminarium. Ostatecznie pomysł upadł wraz z wypadkami, jakie miały nastąpić jesienią 1956 roku. W tym też czasie oddano do użytku, ale z innym przeznaczeniem nowy budynek konwiktu.\nDo zadań dziekańskich należało również szereg czynności natury porządkowej, powtarzających się cyklicznie, jak choćby ustalanie terminów egzaminów w sesji czy czuwanie nad planem zajęć na kolejny rok akademicki. Istotną rolę odgrywało w tym wypadku sprawne zaplecze kancelaryjne. W czasach ks. Radomskiego miało miejsce kilka prób podniesienia jego efektywności. Tak więc w październiku 1950 roku dziekan informował Radę Wydziału, że Senat Akademicki postanowił przekazać prowadzenie sekretariatu Wydziału Teologicznego sekretariatowi Wydziału Prawa i Nauk Społeczno-Ekonomicznych. Miało to niewątpliwie związek z trwającym stopniowym wygaszaniem aktywności tego wydziału. Natomiast w czerwcu 1955 roku ks. Radomski przedstawił na posiedzeniu Rady Wydziału uzgodnione z ks. rektorem zarządzenia odnośnie do reorganizacji kancelarii dziekańskiej.\nKs. Radomski, będąc dziekanem Wydziału Teologicznego nie uchylał się również od zadań ogólnouniwersyteckich. Poza tym, iż z urzędu wchodził w skład Senatu Akademickiego, dodatkowo od 1951 roku sprawował funkcję przewodniczącego Senackiej Komisji Finansowej. Od 1953 roku wchodził w skład Komisji Wydawniczej Encyklopedii Katolickiej. W latach akademickich 1953/1954 oraz 1954/1955 był wybierany delegatem Wydziału Teologicznego do Rady Naczelnej Towarzystwa Przyjaciół KUL, odgrywającego bardzo dużą rolę jako źródło utrzymania uniwersytetu.\nDługoletnia posługa dziekańska nie odbyła się wszakże bez elementów kryzysowych czy konfliktowych. Przykładem może służyć sytuacja związana z publikacją prasową autorstwa ks. Radomskiego, jaka ukazała się w „Tygodniku Powszechnym” w 1955 roku. Sposób przedstawienia przez ks. Radomskiego działalności naukowej Wydziału Teologicznego wzbudził protest księży profesorów Mieczysława Żywczyńskiego i Józefa Kellera, co z kolei stało się impulsem do dyskusji na posiedzeniu Rady Wydziału w listopadzie 1955 roku. Większością głosów przyjęto wówczas zasadę, że ks. Radomski będzie mógł wypowiadać się pisemnie o Wydziale Teologicznym tylko za uprzednią aprobatą Rady Wydziału. Sprawa oparła się o ks. rektora, któremu dziekan przedstawiał spór jako typowe nieporozumienie. Niemniej jednak odebrał on uchwałę Rady Wydziału jako wyraz braku zaufania do swej działalności pisarskiej. Wydaje się jednak, że impas w relacjach dziekana z częścią członków Rady Wydziału miał charakter doraźny. Świadczyć o tym może wybór ks. Radomskiego większością głosów na czwartą kadencję dziekańską 22 czerwca 1956 roku. To posiedzenie Rady Wydziału było zarazem ostatnim z jego udziałem.\nW czasie sprawowania funkcji dziekańskiej przez ks. Radomskiego Wydział Teologiczny pomnożył zdecydowanie liczbę studentów. W ramach kursu zwyczajnego jesienią 1950 roku zaczynało studia 110 alumnów, zaś jesienią 1956 roku było ich 172. Jeszcze większy skok zanotował kurs wyższy, a było to odpowiednio 26 i 101 księży. Warto zauważyć, że działo się to przy ogólnym spadku liczby studentów KUL, wywołanym prześladowaniami ze strony komunistycznego aparatu władzy. W latach 1951-1953 liczba studentów na uczelni spadla z 3 517 do 2 050. Spadek został zahamowany dopiero w latach 1955-1957 zatrzymując się przy liczbie około 1 250 studentów.\nLata spędzone przez ks. Radomskiego w KUL, pomimo wzrastających obciążeń pracami o charakterze administracyjnym, zaowocowały jego dynamicznym rozwojem naukowym. O rezultatach prowadzonej przez siebie pracy badawczej ks. Radomski pisał w następujący sposób: „[…] Od września 1946 roku […] rozpocząłem na gruncie lubelskim badania nad aktem wiary, który rozpatrywany od strony motywacji jest uważany za przedmiot teologii fundamentalnej. W krótkim czasie badania wykazały, że motywacje subiektywne powinny by być badane metodą fenomenologiczną nie zaś historyczno-filozofczną, właściwą teologii fundamentalnej; dlatego należało by traktowanie o motywacjach obiektywnych uważać za wyłączny przedmiot teologii fundamentalnej, traktowanie zaś o motywacjach subiektywnych za przedmiot odrębny od przedmiotu teologii fundamentalnej. W ten sposób wyodrębniona dyscyplina została nazwana pistiologią. Ogólne wnioski dotyczące pistiologii znajdują się w pozycji zatytułowanej «Próba systematyzacji nauki o akcie wiary» (1948). W następnych latach prace nad systematyzacją posuwały się dalej. Ponieważ badania wykazały ścisłe powiązanie struktur aktu wiary z całą religijnością człowieka, a nawet z całym jego życiem świadomym, powstały dwie pozycje traktujące o tej kwestii; pierwsza z nich «Religiologia nowa nauka teologiczna» (1950) podająca schemat empirycznej nauki o religijności czyli schemat religiologii, druga «La methode universelle des recherches de l’acte de foi» (w druku) przedstawiająca między innymi ideę empirycznej nauki o całości struktur świadomego życia ludzkiego czyli witalistyki. Oprócz problemu systematyzacji dyscyplin traktujących o akcie wiary wysunął się też problem stworzenia narzędzi badań tak subtelnego przedmiotu, jakim jest akt wiary. Ten problem został w roku 1952 częściowo rozwiązany przez stworzenie metody intrawitalistycznej umożliwiającej analizę przeżyć człowieka, będących w rzeczywistości najistotniejszą częścią świadomego życia ludzkiego. Tą metodą pod kierunkiem Katedry Teologii Fundamentalnej pisane są prace magisterskie i doktorskie oparte na materiale terenowym, historycznym lub literackim. Metoda intrawitalistyczna jest opisana w drukowanym obecnie wspomnianym wyżej artykule francuskim. Obecnie […] pracuję nad witalistyką historycznych światopoglądów ze szczególnym uwzględnieniem ich stosunku do religii oraz nad ustalaniem techniki praktycznego stosowania metody intrawitalistycznej w badaniach”.\nO kwalifikacjach naukowych ks. Radomskiego w następujący sposób wypowiedział się ks. Józef Iwanicki, profesor na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Warszawskiego i w swoim czasie rektor KUL: „[…] autor podchodzi do problemów teologicznych i religijnych od strony zjawiskowej. Fenomenologia życia religijnego jest dotychczas nieopracowana i brak jej systematyzacji oraz właściwych metod badawczych. Ks. Radomski w swych badaniach metodologicznych zajmuje się zapełnieniem tych dwóch luk. W zakresie systematyzacji jego oryginalne osiągnięcie polega na stworzeniu koncepcji witalistyki jako nauki empirycznej o historycznych strukturach życia świadomego jednostek i grup społecznych, w obrębie której jako jej część umieszcza witalistykę religijną tj. naukę empiryczną o religijności zwaną przez niego religiologią. W obrębie religiologii rozbudowuje dalsze podziały. W zakresie badań nad religijnością przeciwstawia się kierunkowi socjologicznemu […]. Ks. Radomski sądzi, że najbardziej istotnym elementem jest wewnętrzne – przeżyciowe nastawienie człowieka do religii. Stąd witalistyka […] traktuje głównie od strony przeżycia, czyli – jak się wyraża – intrawitalistycznie. Dla metodycznego badania przeżyć religijnych ks. Radomski stworzył oryginalną metodę nazywaną przez niego metodą witalistyczną, którą wypróbował na powieści psychologicznej i materiale zaczerpniętym z terenu. Metoda intrawitalistyczna umożliwia subtelną analizę przeżycia religijnego zwłaszcza motywacji religijnej”.\nOpinię tę uzupełnił ks. Wincenty Kwiatkowski, również profesor Uniwersytetu Warszawskiego. Podkreślił zwłaszcza oryginalność dorobku ks. Radomskiego, niezależnie od oceny przydatności powstałych koncepcji: „Celem przeprowadzenia badań nad religijnością dla statystycznego porównania jej natężenia w różnych środowiskach kościelnych autor opracował specjalny system pomiarowy zwany religiometrią. […] Autor proponuje formuły matematyczne, które byłyby podstawą dla stworzenia wysokich syntez statystycznych i kartograficznych odnośnie do religijności środowiska parafialnego. […] metody badań w dziedzinie religioznawczej, według których swe badania prowadzi są zgoła nowe, a wyniki tych badań są zgoła oryginalne i odznaczają się daleko posuniętą ścisłością”.\nÓwczesny profesor a późniejszy rektor KUL ks. Marian Rechowicz konstatował natomiast: „[…] zaczął studiować teksty paleograficzne. […] dzięki swej pracowitości w niedługim czasie znakomicie opanował grekę klasyczną. Był jednym z niewielu w Polsce erudytów, którzy tę dziedzinę wiedzy bardzo dobrze znali. W wyniku szeregu żmudnych i precyzyjnych lat studiów posiadł gruntowną wiedzę, która kwalifikowała go jako najwybitniejszego w Polsce znawcę średniowiecznej teologii bizantyjskiej”.\nDorobek naukowy ks. Radomskiego i jego wysoka ocena pozwoliły Komisji Kwalifikacyjnej Wydziału Teologicznego KUL wystąpić w dniu 1 kwietnia 1954 roku – o czym już wspomniano – do Rady Wydziału, aby przedstawiła Senatowi Akademickiemu wniosek o nadanie ks. Radomskiemu tytułu profesora zwyczajnego teologii fundamentalnej. Rada Wydziału uczyniła to 2 kwietnia, Senacka Komisja Kwalifikacyjna poprała wniosek 6 kwietnia, Senat Akademicki przyjął wniosek 9 kwietnia i w dniu 27 maja 1954 roku rektor wystąpił do Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej o przyznanie ks. Radomskiemu tytułu profesora zwyczajnego.\nOpracowania naukowe autorstwa ks. Radomskiego tylko w niewielkiej części ukazały się drukiem, a to ze względu na specyficzne warunki polityczne doby stalinowskiej. Opublikował zatem łącznie jedynie 6 książek i artykułów naukowych. Natomiast 29 innych prac pozostało w maszynopisach. Spośród studentów, których objął opieką naukową wypromował 15 licencjatów i 9 doktorów teologii. Pośród tych ostatnich figuruje m. in. nazwisko późniejszego kardynała Stanisława Nagy’ego.\nKariera naukowa ks. Radomskiego i jego awanse w strukturach akademickich zostały jednak gwałtownie przerwane. Dnia 27 września 1956 roku w godzinach wieczornych, wraz z jeszcze jednym przechodniem, został śmiertelnie potrącony przez samochód ciężarowy u zbiegu ul. Godebskiego i al. Racławickich.\nUroczystości pogrzebowe rozpoczęła eksporta ciała zmarłego z kościoła pw. Niepokalanego Poczęcia NMP przy Szpitalu Klinicznym nr 1 w Lublinie w dniu 30 września. Trumna stanęła w kościele akademickim KUL, gdzie nazajutrz odprawiono nabożeństwo żałobne. Mimo że rozważano pochówek w Sędziszowie Małopolskim, gdzie mieszkali wówczas jego najbliżsi krewni, ks. Radomski spoczął ostatecznie na cmentarzu przy ul. Lipowej w Lublinie.\nOprac. Ks. Jarosław R. Marczewski\nAU KUL, Referat Personalny, Akta osobowe pracowników, Radomski Bolesław ks., 1946 –1956, sygn. A – 303;\nAU KUL, Kancelaria Rektorska, Inauguracje roku akademickiego, 1944/45 - 1951/1952, sygn. brak;\nAU KUL, Kancelaria Rektorska, Inauguracje roku akademickiego, 1952/1953, sygn. brak;\nAU KUL, Kancelaria Rektorska, Inauguracje roku akademickiego, 1953/1954, sygn. brak;\nAU KUL, Kancelaria Rektorska, Inauguracje roku akademickiego, 1954/1955, sygn. brak;\nAU KUL, Kancelaria Rektorska, Inauguracje roku akademickiego, 1955/1956, sygn. brak;\nAU KUL, Kancelaria Rektorska, Inauguracje roku akademickiego, 1956/1957, sygn. brak;\nBender R., Władze naczelne Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego 1944-1968, w: Księga jubileuszowa 50-lecia Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, red. M. Rechowicz i in., Lublin 1969, s. 119-141; Grzebień L., Radomski Bolesław Józef, w: Słownik Polskich Teologów Katolickich, red. L. Grzebień, t. 7, Warszawa 1983, s. 13-14 (tu bibliografia podmiotowa i przedmiotowa); Karolewicz G., Represje wobec społeczności Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w latach 1944-1956, w: Aparat ucisku na Lubelszczyźnie w latach 1944-1956 wobec duchowieństwa katolickiego, red. Z. Zieliński, M. Peret, Lublin 2000, s. 47-65; Kumor B., Radomski Bolesław Józef, w: Polski Słownik Biograficzny, red. E. Rostworowski i in., t. 29/4, Wrocław 1986, s. 733-734; Łach S., Kronika Wydziału Teologicznego 1944-1968, w: Księga jubileuszowa 50-lecia Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, red. M. Rechowicz i in., Lublin 1969, s. 143-157; Słomkowski A., Wspomnienia z czasów pełnienia obowiązków rektora KUL, w: Katolicki Uniwersytet Lubelski w latach 1944-1952. Wspomnienia i relacje, red. J. Ziółek, Lublin 1999, s. 25-85; Story M., Ksiądz Profesor Bolesław Radomski (1904-1956), „Resovia Sacra”, 9/10 (2002/2003), s. 325-330; Ziółek J., Katolicki Uniwersytet Lubelski w latach 1944-1992, w: Księga pamiątkowa w 75-lecie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, red. M. Rusecki, Lublin 1994, s. 31-55; Ziółek J., Wstęp, w: Katolicki Uniwersytet Lubelski w latach 1944-1952. Wspomnienia i relacje, red. J. Ziółek, Lublin 1999, s. 5-19; http://www.radomski-legal.pl/tradycja.html (stan na dzień 30. 04. 2009 roku); rękopisy prac naukowych ks. B. Radomskiego znajdują się w Bibliotece Głównej KUL.\n O. Prof. Stanisław Styś (1896-1959) SJ, nowicjat w Starej Wsi 1910-1912, szkoła średnia tamże oraz w Chyrowie, Po maturze w 1916 studia filozoficzno-teologiczne w Starym Sączu i Krakowie. Po świeceniach kapłańskich w 1923 studiował w Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie 1924-1927. Wykładał Pismo Święte i język hebrajski w kolegium Bobolanum w Lublinie 1928-1939. W latach 1944-1952, 1956-1959 zatrudniony na KUL, zob. L. Grzebień, Styś Stanisław, w: Słownik Polskich Teologów Katolickich, t. 7, Warszawa 1983, s. 194-196.\n Późniejszy dziekan Wydziału Teologii, zob. biogram.\nOstatnia aktualizacja: 25.08.2020, godz. 09:34 - Ewa Zięba


Naciski USA na Polskę ws. tzw. mienia bezspadkowego - RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / Naciski USA na Polskę ws. tzw. mienia bezspadkowego\n6 sierpnia 2019 21:44 /w Informacje, Polska\nWraca temat roszczeń dotyczących tzw. mienia ofiar Holokaustu. List w tej sprawie do sekretarza stanu USA skierowało 88 ze 100 amerykańskich senatorów. Wzywają oni Mike Pompeo, by rzekomy problem restytucji żydowskiego mienia został przez Polskę niezwłocznie rozwiązany.\nList przygotowało dwóch senatorów: demokratka Tammy Baldwin oraz republikanin Marco Rubio. Nawiązują w nim do słów sekretarza Mike Pompeo, które wypowiedział w lutym w Warszawie.\n– Doceniamy wagę rozwiązywania nierozstrzygniętych kwestii z przeszłości i namawiam moich polskich kolegów, aby poczynili postępy w zakresie kompleksowego ustawodawstwa dotyczącego restytucji mienia prywatnego dla osób, które utraciły nieruchomości w dobie Holocaustu – mówił wówczas sekretarz stanu USA.\nAmerykańscy senatorowie wskazują w liście, że odpowiedź polskiego premiera na te słowa była niepokojąca. Mateusz Morawiecki stwierdził, że sprawa zwrotu mienia pożydowskiego jest załatwiona.\n„Jak pan wie, problem nie został rozwiązany i nie zniknie” – uznali w liście do Pompeo senatorowie i wskazali, że problem restytucji żydowskiego mienia musi być niezwłocznie rozwiązany.\nPolitycy powołują się przy tym na bliskie relacje polsko–amerykańskie.\n„Jako zagorzali poplecznicy sojuszu polsko-amerykańskiego, piszemy, aby przekonać pana do śmiałego i pilnego działania, by pomóc Polsce rozwiązać sprawę kompleksowo i w kontekście wzmocnienia stosunków dwustronnych między naszymi krajami” – napisali.\nSprawa roszczeń jest dla nas zamknięta – mówił rzecznik polskiego prezydenta Błażej Spychalski.\n– Cały czas konsekwentnie powtarzamy: ta spraw jest dla nas zamknięta. Ona po prostu nie istnieje – zaznaczył rzecznik.\nSenatorowie wskazują w liście, że Polska jest jedynym krajem Unii Europejskiej, który nie uchwalił prawa dotyczącego zwrotu lub rekompensat za utracone mienie. Przywołują Deklarację Terezińską, pod którą w 2009 za rządów PO–PSL podpisała się Polska. Treść dokumentu zobowiązuje jego sygnatariuszy do rozwiązania kwestii mienia pożydowskiego.\n– Z całą pewnością nie jest to żaden akt, z którego wynikałyby konkretne zobowiązania dla naszego państwa – wskazał dr Tymoteusz Zych, wiceprezes Instytutu Ordo Iuris.\nDokument był podstawą do uchwalenia kontrowersyjnej ustawy 447 w USA. Amerykańscy senatorowie piszą o żyjących jeszcze ofiarach Holokaustu, które nie odzyskały majątków. W rzeczywistości chodzi jednak o tzw. mienie bezspadkowe – zaznaczył poseł Robert Winnicki.\n– Tak naprawdę ci nieliczni, którzy przeżyli Holokaust i żyją po dzień dzisiejszy, są na marginesie tej sprawy. Idzie rzecz o jeszcze większy majątek. Gigantyczny majątek, który w przeważającej mierze ma trafić do organizacji żydowskich w Stanach Zjednoczonych – tłumaczył prezes Ruchu Narodowego.\nOrganizacji, które mają ogromne wpływy w Waszyngtonie – dodał politolog Jarosław Komorniczak.\n– Wielokrotnie nam historia pokazała, że lobby żydowskie w USA jest bardzo silne politycznie. Wydaj mi się, że ciężko wyobrazić sobie, by w obecnej sytuacji geopolitycznej Stany Zjednoczone wystąpiły z oficjalnymi roszczeniami wobec Polski – ocenił politolog.\nŻyjący właściciele i spadkobiercy mogą ubiegać się o zwrot utraconego w czasie wojny majątku na podstawie prawa cywilnego – przypominają prawnicy. Jednak mienie bezspadkowe przechodzi na rzecz państwa – zaznaczył dr Sławomir Koroluk.\n– To jest stara instytucja, nazywana „prawem kaduka”, czyli majątek pozostawiony nieobjęty przypada państwu czy też gminie – wyjaśnił adwokat.\nDlatego niemożliwy jest jego zwrot – podkreślił wiceminister sprawiedliwości Michał Wójcik.\n– Polskie prawo reguluje te kwestie w sposób jednoznaczny i nie ma co do tego żadnych wątpliwości – powiedział polityk.\nW latach sześćdziesiątych PRL podpisał tajne umowy międzynarodowe z dwunastoma krajami, w tym z USA. Państwa te wzięły na siebie kwestie odszkodowań dla swoich obywateli, którzy pozostawili mienie w Polsce. Musimy nieugięcie bronić naszych interesów, bo mamy tutaj 100 proc. rację – wskazał prof. Tadeusz Marczak.\n– Nie poddawać się żadnym szantażom, żadnym naciskom i mieć na uwadze to, że sojusz polsko–amerykański (na który to sojusz już senatorowie z USA się powołują) jest równie ważny dla nas jak i dla Ameryki – mówił profesor.\nList amerykańskich senatorów pojawił się na miesiąc przed planowaną wizytą prezydenta USA w Polsce. Nie wiadomo jednak, czy kwestia pożydowskiego mienia będzie w agendzie rozmów prezydentów Andrzeja Dudy i Donalda Trumpa.\nTagi: Holokaust, Mike Pompeo, USA\nFala przestępstw dokonywanych przez imigrantów w Niemczech Ogień trawi Syberię


Indyjskie kasyno w pobliżu walla walla waszyngton apzfm\nNajlepsze restauracje czynne do późna w Walla Walla, Waszyngton: znajdź recenzje podróżnych serwisu Tripadvisor opisujące najlepsze lokale w Walla Walla, wyszukując m.in. wg ceny i lokalizacji.\nTydzień temu wygrałem znaczną sumę w kasynie internetowym znajdującym się na Malcie. Chciałbym wypłacić te pieniądze legalnie do Polski. Dowiedziałem się, że w świetle polskich przepisów złamałem prawo, natomiast prawo EU dopuszcza tego typu gry. W jaki sposób mogę zrealizować wygraną, skoro przelew na moje konto w Polsce może skutkować karą więzienia, … W środku - 45-minutowy koncert Edyty Górniak, występ Marcina Spennera Nowe kasyno ruszyło w Łodzi. Oficjalnie otworzy je Edyta Górniak [zdjęcia, wkrótce FILM] (IZJ) 14.09.2012. kasyno na żywo - Zagraj z prawdziwych krupierów w Royal Vegas Casino Microgaming dostępne progresywne jackpoty. Microgaming suma jackpotów: $ 26,256,873.60 Następny Kasyno w Częstochowie czeka na ruch ministra finansów. Proponowane . Kasyna Hard Rock otworzy nowe kasyno w Londynie . 3 tygodnie temu Bartosz . Kasyna Pierwsze kasyno na Bermudach zostanie otwarte w 2021 roku . 4 tygodnie temu Bartosz . … Na terenie Polski działa obecnie 51 koncesjonowanych kasyn naziemnych. Kasyna naziemne w Polsce są rozlokowane według limitów przypadających na liczbę ludności w każdym z 16 województw. Największe i najpopularniejsze kasyna naziemne znajdują się w dużych miastach i turystycznych\nTydzień Artykułu Amerykańskiego (w skrócie TAA) jest akcją podejmowaną w ramach Wikiprojektu Tygodnie tematyczne.Jej celem jest zwiększenie i poprawa liczby artykułów w Wikipedii, dotyczących Stanów Zjednoczonych.Akcja rozpocznie się w dniu dziesiątej rocznicy Zamachu z 11 września 2001 a zakończenie przypadnie symbolicznie na 224. rocznicę …\nKasyno Sunrise Olympic to jedno z najbardziej rozpoznawalnych miejsc w Warszawie w kontekście rozrywki stacjonarnej. To kasyno, które dostarczało sporo adrenaliny. Dlatego też postanowiliśmy się przyjrzeć im bliżej i sprawdzić, jak wygląda oferta oraz to, jak zareagowali na nią potencjalni klienci. Gracze mają możliwość brania udziału w pełnej grze, obstawiania numerów w czasie rzeczywistym, stawianie i oglądanie wyników online, rozmowa z krupierem czy innymi graczami przy stole poprzez chata tekstowego. Kasyno live to ciekawa opcja przybliżająca kasyno online do kasyn naziemnych. Kasyna naziemne Opis. Znajdujące się w dzielnicy policyjnej dawne oficerskie kasyno garnizonowe przy alei J.Ch. Szucha 29 było lokalem przeznaczonym dla Polaków, ale prowadzonym przez Niemców od października 1940 roku.Korzystanie z tego lokalu uważane było w trakcie okupacji za objaw braku moralności obywatelskiej. Celem zamachu było ukaranie przedstawicieli środowisk … W państwie znajduje się 15 miast – ośrodków hazardu, w których znaleźć możemy 36 legalnych placówek takich jak na przykład kasyna. Najpopularniejsze w kraju są kasyna i gry związane z nimi, a także zakłady sportowe, co wiąże się po raz kolejny, z futbolem kochanym w Italii wszem i wobec. Najlepsze Kasyna Online Włochy\nKod towaru Nazwa Cena w EUR; 1300: 1300: nagrzewnica kabinowa o mocy cieplnej 1,2 kW: 870,- € 2000T: 2000t: nagrzewnica jachtowa o mocy cieplnej 0,95 / 1,7 kW, Wyjazdowe kasyno może do jechać na terenie całej polski tj. Wrocław Katowice, Kraków, Rzeszów, łódź, Warszawa, Gdynia, Gdańsk, Poznań itp. by wprowadzić Cię w klimat nocy w kasynie. Wynajem kasyna weselnego, rozrywka korporacyjna, budowanie zespołu, premiery/prezentacje produktów, imprezy dla pracowników i wiele innych. , genealog i krewny Wiwegerów, dzierżawców restauracji w kasynie . Dodaje też, że sami Wiwegerowie byli też spokrewnieni z Gałczyńskim. Kasyno wznosiło się w sercu letniska niedaleko kościoła w pobliżu skrzyżowania ul. V Poprzecznej i Parkowej, czyli obecnej Rzeźbiarskiej. Dziś w tym miejscu stoi nowa pływalnia.\nRestauracje chińskie w Walla Walla, Waszyngton: zobacz recenzje podróżników Tripadvisor dotyczące restauracji w Walla Walla i wyszukuj wg kuchni, ceny, lokalizacji i innych.\nKasyna w Warszawie - gdzie się znajdują? W tych miejscach legalnie zagracie w ruletkę lub pokera. Kliknij w zdjęcie, aby przejść do galerii. Kasyno Wazamba oferuje dodatkowo 300 darmowych spinów dla wszystkich chętnych, którzy wpłacą nie mniej niż 80 złotych. Taki dodatek będzie podzielony na 10 dni, dzięki czemu każdego z nich otrzymacie po 20 obróceń. Premię tę zrealizujecie w dowolnie wybranych przez siebie wideo slotach, co jest ciekawym ukłonem kasyna w stronę Adresy kasyn w Polsce, casina naziemne na terenie karaju, lokalizacja gier jednoreki bandyta, salony gier hazardowych na pieniadze. Sprawdz gdzie mieszczą się kasyna w Twoim mieście. Kasyno stwierdziło jednak, że automat jest zepsuty i wypłaciło jej rekompensatę wysokości 80 USD. Castillo poszła w weekden z matką do kasyna w Rochester w stanie Waszyngton. Zagrała za 100 USD na „jednorękim bandycie” i wygrała główną nagrodę. Wejdź na swoje ulubione kasyno internetowe, która udostępnia w … Gry slotowe. Gra slotowa Red Hot Chili Chpis. by office. Nazwa tej gry kasynowej – Red Hot Chili Chips – całkowicie odpowiada temu, co znajdziesz w środku. Jest to jedna z gier firmy PariPlay i … Szukaj: POPULARNE. Kasyna i hazard w Polsce. W Polsce legalnie działa obecnie 40 kasyn. Większość z nich znajduje się w hotelach. Najstarsze wciąż funkcjonujące kasyno w Polsce to firma Casinos Poland Spółka z o.o.o, która pojawiła się na rynku w 1988 roku, a wśród innych znanych operatorów nie sposób nie wymienić takich kasyn, jak Orbis Casino Sp z.o.o. czy Olympic Entertainment Group. Nie martw się, mamy wiele innych opcji dostępnych w pobliżu. Kliknij tutaj, aby je zobaczyć. Kwatera prywatna Willa u-Kasi Plaża. Obiekt zapewnia dostęp do rekreacji plażowej. Plaża. Willa u-Kasi ul.Jarowa 9, 84-120 Władysławowo, Polska – Świetna lokalizacja – pokaż mapę\nWalla Walla – miasto , ośrodek administracyjny hrabstwa Walla Walla, w południowo-wschodniej części stanu Waszyngton, w Stanach Zjednoczonych, położone nad rzeką Walla Walla, nieopodal granicy stanu Oregon. W 2010 roku miasto liczyło 31 731 mieszkańców.\nWaszyngton (USA) Walla Walla. W pobliżu Fajne W pobliżu. Richland - Port lotniczy 78 km. Prosser - Port lotniczy 113 km. Joseph - Wallowa Mountains 114 km. Kasyno w Indie godziny otwarcia. godziny pracy, kontakt, opinie. Kasyno w Indie. Choroba koronawirusowa (COVID-19) Sytuacja. Potwierdzone przypadki 10596228. Zgony Sprawdzaj Godziny otwarcia Kasyno w Antigua i Barbuda. Lokalizacja, Kontakt, Opinie W 1836 roku grupa misjonarzy, w tym Marcus Whitman, założyła kilka misji i własną osadę Whitmana Waiilatpu, na terenie dzisiejszego południowo-wschodniego stanu Waszyngton, w pobliżu obecnego hrabstwa Walla Walla, na terytorium plemion Indian Cayuse i Nez Perce. Osada Whitmana pomogłaby w 1843 r. Walla Walla lub Wallawalla − plemię Indian z grupy językowej Sahaptin w czasach historycznych żyjących na północnym zachodzie Stanów Zjednoczonych, głównie w stanach Oregon i Waszyngton. Podwojenie w ich nazwie własnej oznacza zdrobnienie. Walla Walla tłumaczone jest na kilka sposobów, ale najczęściej jako „wiele wód”. Hazard został uregulowany we Włoszech w 2006 roku. Wszelkie gry hazardowe kontrolowane są przez państwo przy pomocy AAMS (Amministrazione Autonoma dei Monopoli di Stad) – specjalnego organu, który wydaje pozwolenia na prowadzenie działalności hazardowej, licencje dla kasyn oraz reguluje wszelkie kwestie związane z hazardem.


piątek, 03 czerwiec 2016 14:47\nczwartek, 26 maj 2016 22:28\nczwartek, 05 maj 2016 23:34\nPojazd na odyseję - Honda odyssey 2016\nDo odysei potrzebny jest niezły korab. Prawdopodobnie dlatego projektanci hondy odyssey zaprojektowali samochód, prawie samowystarczalny, w którym na upartego dałoby się wygodnie mieszkać.\nOszczędzająca paliwo i mocna szóstka, wyciszona kabina i trzeci rząd foteli, które można złożyć lub wyjąć, a do tego zrywność i dobre prowadzenie się na zakrętach to zalety, których nie posiada wiele miniwanów. Dlatego honda odyssey rocznik 2016 błyszczy wśród plejady aut tej kategorii.\nJedynym mankamentem jest ce-na plasująca się w wyższych strefach stanów średnich. Ale powiedzmy, że nie jest to najgorsza rzecz, ponieważ popularna „odyseja” trzyma cenę i wartość odsprzedaży jest również wysoka.\npiątek, 11 grudzień 2015 18:26\n"Kanadyjska" syrena już na żywo\nWarszawa, 10 grudnia 2015 r. – AK Motor Polska, FSO i Proto Cars mają przyjemność zaprezentować pierwszy od 30 lat oficjalny samochód Syrena – AK Syrenę Meluzynę R (wersja wyścigowa).\nSyrena zadebiutuje oficjalnie w Polsce 12 grudnia 2015 roku podczas 53. Rajdu Barbórka Warszawska w jeździe pokazowej na odcinku ulicy Karowej w Warszawie. Można powiedzieć, że jest to również pierwszy, całkowicie nowy samochód Syrena, od czasu kiedy to 30 lat temu ostatnie auto zjechało z linii produkcyjnej. Według założyciela firmy i jednocześnie projektanta nowej Syreny, Arkadiusza Kamińskiego (na zdjęciu), Polaka mieszkającego w Toronto, polska marka samochodowa Syrena właśnie powraca.\nAK Syrena Meluzyna R jest w pełni funkcjonalnym prototypem, zbudowanym we współpracy z firmą Proto Cars z Nysy.;\nTutaj przeczytasz wywiad Gońca z pomysłodawcą projektu Arkadiuszem Kamińskim z Toronto\nAK Motor Polska Sp. z o.o., FSO S.A. i Proto Cars Sp. z o.o. zaprezentują po raz pierwszy, jeżdżący model AK\nSyreny Meluzyny R podczas tegorocznego Rajdu Barbórka Warszawska w grudniu 2015 roku.\nWarszawa, 10 grudnia 2015 r. – AK Motor Polska, FSO i Proto Cars mają przyjemność zaprezentować, pierwszy od\n30 lat oficjalny samochód Syrena - AK Syrenę Meluzynę R (wersja wyścigowa).\nNowoczesna Syrena zadebiutuje oficjalnie w Polsce 12 grudnia 2015 roku podczas 53.Rajdu Barbórka Warszawska\nw jeździe pokazowej na odcinku ulicy Karowej w Warszawie.\n31 października 2013 roku, firma AK Motor Interntional Corporation ogłosiła, że integralną częścią reaktywacji\nmarki będzie jej powrót do motorsportu. AK Syrena Meluzyna R jest więc spełnieniem obietnicy, jaką złożyliśmy na\npoczątku tworzenia firmy. Można powiedzieć, że jest to również pierwszy, całkowicie nowy samochód Syrena, od\nczasu kiedy to 30 lat temu ostatnie auto zjechało z linii produkcyjnej. Według założyciela firmy i jednocześnie\nprojektanta nowej Syreny, Arkadiusza Kamińskiego, Polaka mieszkającego w Kanadzie, polska marka samochodowa\nSyrena właśnie powraca.\nAK Syrena Meluzyna R jest w pełni funkcjonalnym prototypem, zbudowanym we współpracy z firmą Proto Cars z\nNysy, przeznaczonym do jazdy na torach wyścigowych (nie do jazdy po drogach publicznych).\nJuż dziś umożliwiamy kierowcom wyścigowym składanie zamówień na Syrenę Meluzynę R. Każdy pojazd będzie\nbudowany ręcznie na ramie rurowej ze stali, z możliwością realizacji specjalnych, indywidulanych zamówień na\nPrześwit pod samochodem - 120\nInformacja o AK Motor Polska Sp. z o.o.: Założona 14.02.2012 w Toronto, Kanada, AK Motor International Corporation jest\nspółką zarządzającą własnością intelektualną w branży motoryzacyjnej. AK Motor specjalizuje się w zarządzaniu aktywami\nmarki, innowacjami technologicznymi i biznesowymi, jak również komercjalizacją i licencjonowaniem aktywów majątkowych. W\nlutym 2013 r., AK Motor, w porozumieniu z FSO uzyskała prawa do stosowania znaku Syrena dla nowoprojektowanych\npojazdów. 9 lipca 2014 r. została założona w Warszawie, w Polsce, spółka AK Motor Polska Sp. z o.o., w celu kierowania\nrozwojem pojazdów marki Syrena.\nInformacja o FSO S.A.: Powstała 6 listopada 1951 r. w Warszawie, jest jednym z najbardziej znanych producentów samochodów\nw Polsce. Fabryka Samochodów Osobowych odpowiada za stworzenie i rozwój wielu polskich marek pojazdów uznawanych za\nklasyki, takich jak Warszawa, Syrena, Polonez i wiele innych. FSO obecnie świadczy usługi w zakresie produkcji części i\nkomponentów samochodowych na rzecz producentów oryginalnych części oraz posiada zdolność do wytwarzania gotowych\npiątek, 16 październik 2015 14:00\nczwartek, 08 październik 2015 23:28\nsobota, 19 wrzesień 2015 15:45


Mimo wysokich rabatów ceny mieszkań wzrosły - Expander\n14.05.2020 / Komentarze i analizy\nNBP opublikował dane na temat cen transakcyjnych w I kwartale. Był to w większości okres jeszcze przed pandemią, więc nie powinno nikogo dziwić, że ceny niemal we wszystkich miastach ustanowiły nowe rekordy. W siedmiu największych miastach nowe mieszkania zdrożały o 11% r/r, a na rynku wtórnym o 10%. Co ciekawe ceny rosły, mimo że kupujący uzyskiwali bardzo wysokie rabaty. Z wyliczeń Expandera wynika, że dla nowych mieszkań różnica między ceną ofertową a transakcyjną (7,5%) była najwyższa od 2014 r. Na rynku wtórnym było to natomiast aż 20%. Wzrost cen transakcyjnych nieco pogorszył dostępność mieszkań. Rata kredytu pochłaniała 25% dochodu netto pary o przeciętnych dochodach. Sytuacja w II kwartale będzie jednak lepsza, gdyż ceny mieszkań raczej nie wzrosną, a kredyty zdecydowanie staniały.


Dowód apoptozy w arytmogennej dysplazji komór komorowych czesc 4 – Klinika Płodności BJ\nFigura 5. Figura 5. Wykrywanie immunohistochemiczne CPP-32. W panelu A prawidłowy mięsień sercowy prawej komory nie barwi dla CPP-32 (x 400). W panelu B mięsień sercowy prawej komory od pacjenta z dysplazją prawej komory barwi intensywnie dla CPP-32 (x 400). Przeciwciało przeciwko CPP-32 wykrywano antygenem IgG skoniugowanym z biotyną i układem awidyna-alkaliczna fosfataza-substrat, w którym komórki dodatnie barwią się na czerwono.\nProteaza CPP-32 jest ważna dla indukcji apoptotycznej śmierci komórek w komórkach ssaków.15 Było niewykrywalne lub ledwo wykrywalne w prawej komorze czterech normalnych osobników (Figura 5A), jak również u dwóch pacjentów bez objawów apoptozy. . Jednak kardiomiocyty z prawej komory sześciu pacjentów z apoptozą wykazały wysoki poziom immunoreaktywnego CPP-32 (Figura 5B). Po przeoczeniu pierwotnego przeciwciała anty-CPP-32 nie wykryto barwienia.\nZgłaszamy występowanie śmierci komórek apoptotycznych w dysplazji prawej komory. James6 wcześniej sugerował, że apoptoza może być mechanizmem śmierci komórkowej w arytmogennej dysplazji prawej komory.\nW niniejszym badaniu apoptozę zidentyfikowano poprzez znakowanie końcowe fragmentowanego DNA in situ za pomocą TdT i biotynylowanego dUTP, powszechnie akceptowanej metody wykrywania procesu apoptotycznego16. Pojawiły się obawy o zdolność takich metod znakowania in situ do rozróżnić martwicę komórek i apoptozę. Jednak w tym badaniu wykrycie pozytywnej reakcji z końcowym znakowaniem in situ było skorelowane z obecnością typowych objawów apoptozy (marginesowe masy chromatyny i dobrze zachowane ciałka apoptotyczne) na odcinkach zabarwionych hematoksyliną i eozyną. brak reakcji zapalnej u większości naszych pacjentów przemawia przeciwko martwicy i apoptozie. Ponadto, nie wykryto żadnego pozytywnego wybarwienia w kardiomiocytach z dopasowanych wiekowo normalnych osobników, których serca były przetwarzane w taki sam sposób jak u naszych pacjentów, a końcowe znakowanie fragmentacją DNA in situ nie zostało wykryte, gdy pominięto enzym TdT.\nAby uzyskać dalsze dowody apoptozy w arytmogennej dysplazji prawej komory i rozszerzyć nasze odkrycia, zbadaliśmy poziom ekspresji proteazy CPP-32, której aktywacja jest szczególnie wymagana do apoptotycznej śmierci komórek w komórkach ssaków.15 Nasze stwierdzenie, że wysokie poziomy CPP- Ekspresja 32 była związana z dodatnim znakowaniem końcowym in situ fragmentowanego DNA, co zapewnia silne dowody apoptotycznej śmierci komórki w arytmogennej dysplazji prawej komory.\nStwierdziliśmy, że liczne komórki w prawej komorze pacjentów z arytmogenną dysplazją prawej komory uległy apoptozie\n[hasła pokrewne: cefepim, ambrisentan, bromazepam ]\nApoptoza w miocytach w niewydolności serca w stadium końcowym cd\nChociaż to odkrycie może być wyjaśnione po części przez wczesne zgony przed wykonaniem angiografii, wyniki są problematyczne; jeśli mają być przestrzegane wytyczne kliniczne, potrzebne są lepsze systemy, aby zapewnić tym… Read More Determinanty użycia angiografii wieńcowej i rewaskularyzacji po trombolizie w ostrym zawale mięśnia sercowego ad 7


Nowy model kształcenia specjalistów ds. zarządzania rehabilitacją | PION\nStart » Artykuły » Aktualności » Nowy model kształcenia specjalistów ds. zarządzania rehabilitacją\nNowy model kształcenia specjalistów ds. zarządzania rehabilitacją\nmarcinl, 4 styczeń, 2018 - 10:33\nPFRON wraz ZUS-em realizować będą projekt „Wdrożenie nowego modelu kształcenia specjalistów ds. zarządzania rehabilitacją”.\nDodatkowo w projekcie tym wezmą udział cztery uczelnie, które będą kształcić specjalistów ds. zarządzania procesem rehabilitacji. PFRON podpisał 28 grudnia 2017 r. z Centrum Projektów Europejskich (CPE) umowę o dofinansowanie w tej sprawie. Projekt ten postrzegany jest, jako element systemu kompleksowej rehabilitacji w Polsce. Dofinansowanie z unijnych środków to kwota w wysokości około 6 mln zł.\nW ramach programu Uniwersytet Medyczny w Lublinie, Uniwersytet Warszawski i dwie inne uczelnie wyższe prowadzić będą roczne studia podyplomowe. Po ich ukończeniu absolwenci uzyskają tytuł specjalisty ds. zarządzania rehabilitacją. W pierwszym roku funkcjonowania studiów będzie mogło ukończyć je ok. 200 osób.\nAbsolwenci studiów będą mogli podjąć pracę m.in. w ośrodkach kompleksowej rehabilitacji, które mają się być stworzone w najbliższych latach. Zadaniem specjalisty ds. zarządzania rehabilitacją będzie udzielania wsparcia potrzebującym w procesie rehabilitacji, zarówno medycznej, jak i psychologicznej, zawodowej oraz społecznej.


Mysłowice - Oficjalny Portal Miejski - Serwis (PL) - Środki pozyskane w ramach METROPOLITALNEGO FUNDUSZU SOLIDARNOŚCI\nStrona główna >\tMiasto >\tRozwój miasta i inwestycje >\tPozyskane fundusze >\tŚrodki pozyskane w ramach METROPOLITALNEGO FUNDUSZU SOLIDARNOŚCI\nŚrodki pozyskane w ramach METROPOLITALNEGO FUNDUSZU SOLIDARNOŚCI\nMontaż kotłowni gazowej i modernizacja instalacji centralnego ogrzewania w budynku Miejskiego Domu Kultury przy ul. Wybickiego 80 w Mysłowicach\nKoszt: 139 902,87 zł\nŹródło dofinansowania: Montaż kotłowni gazowej i modernizacja instalacji centralnego ogrzewania w budynku Miejskiego Domu Kultury przy ul. Wybickiego 80 w Mysłowicach - dofinansowano przy pomocy dotacji celowej z budżetu Górnośląsko- Zagłębiowskiej Metropolii w ramach Programu "Metropolitalny Fundusz Solidarności". Wysokość otrzymanej dotacji to: 118 917,00 zł\nPrzedmiotem projektu jest budowa wewnętrznej instalacji gazu oraz montażu kotłowni gazowej i modernizacja instalacji centralnego ogrzewania w budynku użyteczności publicznej Miejskiego Domu Kultury przy ul. Wybickiego 80 w Mysłowicach.\nZakres inwestycji obejmuje budowę instalacji gazowej (od głównego kurka gazu) do projektowanego kotła gazowego, kondensacyjnego, dwufunkcyjnego z zamkniętą komorą spalania, zlokalizowanego w pomieszczeniu kuchni na parterze oraz modernizację instalacji c.o oraz c.w.u.\nW ramach zadania planuje się następujące rodzaje robót:\nKOTŁOWNIA, INSTALACJA C.O.\nWniosek obejmuje koszty związane z opracowaniem dokumentacji technicznej, które będą wkładem własnym wnioskodawcy jak również koszty inwestycji.\nWszystkie rodzaje robót są bezpośrednio związane ze zmianą sposobu ogrzewania na bardziej ekologiczny tj. z węgla na gaz.


NIE DAJ SZANSY ZŁODZIEJOWI- OZNAKUJ SWÓJ ROWER - Aktualności - Komenda Powiatowa Policji w Kamieniu Pomorskim\nNIE DAJ SZANSY ZŁODZIEJOWI- OZNAKUJ SWÓJ ROWER\nNIE DAJ SZANSY ZŁODZIEJOWI- OZNAKUJ SWÓJ ROWER 20 sierpnia 2020 r. (czwartek) w godzinach od 16:00 do 18:00 w parku przy ul. Parkowej w Kamieniu Pomorskim w trakcie pikniku odbędzie się znakowanie rowerów, serdecznie zapraszamy\nWystarczy tylko chwila nieuwagi, a każdy z nas może paść ofiarą złodzieja. Mimo, iż nie istnieją zabezpieczenia, które zagwarantowałyby, że nasz pojazd nie padnie łupem złodzieja, natomiast można zminimalizować ryzyko kradzieży poprzez zachowanie zdrowego rozsądku. Podejmijmy odpowiednie kroki, aby przeciwdziałać kradzieży mienia lub ułatwić jego odnalezienie i zidentyfikowanie:\n• zanotuj markę i typ roweru, zrób mu zdjęcie,\n• przy zakupie roweru pamiętaj, aby sprzedawca zawsze wpisał do karty gwarancyjnej numer seryjny roweru który kupujesz,\n• nie pozostawiaj swojego jednośladu bez opieki w miejscach o dużym natężeniu ruchu, jeżeli musisz go zostawić, załóż tzw. „blokadę” i staraj się mieć go na widoku,\n• zwróć uwagę na osoby obce kręcące się po klatkach schodowych, zainteresuj się nimi, zapytaj czego lub kogo szukają, przyjrzyj się im, zapamiętaj ich wygląd. Twoje spostrzeżenia mogą być pomocne przy ustaleniu tożsamości ewentualnych złodziei,\n• nie dawaj nieznajomym przejechać się twoim rowerem,\n• nie kupuj okazjonalnie roweru od nieznanej osoby – może być kradziony.\nPolicja apeluje do właścicieli rowerów o rozsądek, ostrożność i ich właściwe zabezpieczenie, nie tylko na posesjach prywatnych, ale również w miejscach publicznych – przy szkołach, sklepach i na ulicach.\nDo oznakowania roweru nie zbędny jest paragon lub faktura jako dowód zakupu, a także dokument tożsamości. Osoby niepełnoletnie powinny zgłosić się z rodzicem


Ciągnik rolniczy Landini Landpower 135 idealny stan tylko 500h [więcej...]\nMam do sprzedania ciągnik Landini Landpower techno 135. Rejestrowany 25.11.2011r. Ciągnik jest w idealnym stanie, praktycznie tylko dotarty, nigdy nie pracował w rolnictwie, nie pracował z tylnym podnośnikiem.Używany był tylko do transportu wiertnicy i głównie do napędzania małej przystawki hydraulicznej w czasie postoju do napędu hydraulicznego wiertnicy, pracując bez praktycznie obciążenia.Z 2000 godzin tylko 500...\nPompa hydrauliczna do ciągnika Kubota [więcej...]\nCena podana jest za wysyłkę zapraszam do kontaktu telefonicznego m.grabowski14@onet.pl sprawdź naszą ofertę Kubota model 54-50 307002-7360 , 307002-7380 , 307002-4671, 9218006 , 307002-0460 , 307002-5560, 48324 9218014 , 94116Z,’ Pompa hydrauliczna pasuje do ciągnika Kubota 7580 , M7580 47102N , 3.07002-4250, 307002-4250 , 20C16X269 Pompa hydrauliczna pasuje do ciągnika Kubota ME9000 307012-9470, 307012-9471,...\nBizon Super Z-056. Sprawdź [więcej...]\nPosiadam na sprzedaż kombajn Bizon Super. Jestem drugim właścicielem, mam go od 28 lat, pracował na 25ha, garażowany, nie myty czyszczony na sucho powietrzem. Zachęcam do kupna bo komuś posłuży jeszcze długie lata. Sprzedaje z powodu kupna nowego. Posiada on sieczkarnie, nową chłodnice od 2 lat, zalany płynem, wszystkie naprawy wykonywane na bieżąco w 2014 wymiana wszystkich łożysk na wytrząsaczach, pasy w idealnym stanie (pas od...


ciekawe miejsce – Strona 18 – ICELAND NEWS\nSkessa – trolica z Keflavíku\nSkessa, bohaterka opowieści o przyjaźni dziewczynki i trollicy, doczekała się własnego „mieszkania”. We wrześniu 2008 roku wybudowano grotę przy porcie w Keflavíku, mającą spełniać rolę domu trollicy. Grota jest otwarta dla zwiedzających codziennie od 10:00...\nFræðasetrið w Sandgerði\nTrudno konkretnie określić czym zajmuje się ten ośrodek ulokowany w miasteczku Sandgerði. Jest to po części muzeum nawiązujące do natury Islandii i laboratorium badające żyjątka znalezione nad brzegiem oceanu, ale także można tam obejrzeć historię...\nKilkanaście kilometrów przed miejscowością Súðavík, jadąc trasą Djúpvegur (nr 61) od strony Hólmavík-u, dokałanie wtedy, kiedy zaczyna się ostatni fiord przed Súðavík-iem, napotkamy na postój turystyczny. Trasa, przy której utworzono ten punkt widokowy „leci” wysoko...


na najlepszego elekcyjnego władcę Polski\nWładzę nad Wisłą zdobywało się głosami szlachty. Te zaś pozyskiwało przeróżnymi sposobami: obietnicami, przekupstwem, także groźbą. Niektóre elekcje po prostu kupiono, inne zaś trudno nazwać „wolnymi”, skoro o ich wyniku decydowali obcy monarchowie i nasłane przez nich wojsko. Tak czy inaczej na polskim tronie zasiadło jedenastu elekcyjnych monarchów. Tak jak różne były ich kompetencje i osiągnięcia, tak różne były oceny. Jednych żałowano, że panowali tak krótko (jak Stefana Batorego), innych przeklinano, że zasiadali na polskim tronie zbyt długo (jak Augusta III). Co jednak ciekawe, opinie historyków, nie zawsze są zgodne ze zdaniem współczesnych. Dla nich np. otyły Wettyn był władcą „dobrym, acz nieszczęśliwym”. Ale nieszczęście pochodziło nie od niego, ale od poddanych, od tych, którzy go tak właśnie oceniali. My zaś tego monarchę z Saksonii zaliczamy do grona gnuśnych. Oceny władców, którzy rządzili Polską przez ponad 200 lat, są więc różne. Jednych szanujemy za dokonania, innych potępiamy nie tylko za to co zrobili, ale i za to, czego zrobić im się nie udało. Niektórych po prostu lubimy, jak Władysława IV, trochę birbanta w ustawicznych tarapatach finansowych, innych, jak Zygmunta III, traktujemy oschle, tak jak i on traktował swych poddanych. Historia po swojemu rozliczyła się z polskimi władcami. A jak? Wystarczy popatrzeć tylko na królewskich patronów szkół. Jest Batory, Sobieski, Władysław, a czy ktoś może wskazać szkołę np. imienia Augusta II Mocnego? Tak czy inaczej i my postanowiliśmy zabrać (czy może raczej poprosić czytelników) głos w sprawie polskimch królów elekcyjnych. Dlatego ogłaszamy WielKi KoNKURS na najlepszego, a może najpopularniejszego, władcę elekcyjnego Rzeczypospolitej. Po co taki plebiscyt – zapyta niejeden. Historia musi być tylko na poważnie – zawtóruje drugi i doda, że przecież nie da się ocenić i porównać ludzi żyjących w różnych okresach historycznych, poddanych różnym uwarunkowaniom, naciskom, okolicznościom, czy wreszcie odznaczających się tak różnymi zdolnościami. I właśnie to jest najważniejsze pytanie w konkursie. Chcemy się przekonać, jakie cechy przywódców – prawda, że z odległej historii – cenią nasi czytelnicy. Jakie osiągnięcia doceniają, co potępiają lub chociażby krytykują. Chcemy poprzez zabawę dotrzeć zwłaszcza do tych, którzych historię uważają za nudną. Pragniemy, by ją choć trochę polubili. Przedstawiamy wszystkich 11 polskich władców elekcyjnych. Zaczynamy więc od Henryka Walezego, a kończymy, na Stanisławie Auguście Poniatowskim. Nie chcieliśmy skreślać nikogo. Ten wybór należy do Państwa. Hola! Może ktoś zakrzyknąć. Przecież mieliśmy w zasadzie dwunastu królów Tym dwunastym, a w zasadzie dwunastą była Anna Jagiellonka. Prawda, została obrana, ale na tym kończą się jej władcze prerogatywy. Pomĳamy ją więc, pamiętając wszakże o ostatniej latorośli jagiellońskiej dynastii. By nieco przybliżyć sylwetki kandydatów, warto sięgnąć po teksty o naszych monarchach, które drukujemy od stycznia. Ostatni odcinek w listopadzie. Wtedy też rozwiążemy nasz konkurs. Miesiąc ten nie jest przypadkowy. W listopadzie 1795 roku abdykował ostatni król Polski. Wtedy nastąpił ostateczny kres przedrozbiorowej Rzeczypospolitej, której nieodłącznym elementem było obieranie królów. Zasady głosowania są niezwykle proste. Pierwszy wariant zakłada nadsyłanie kart pocztowych ze wskazanym kandydatem. Dopuszczane jest argumentowanie wyboru. Głosy na kartach pocztowych prosimy nadsyłać do 10 października 2015 roku na adres: Redakcja „Mówią wieki”, ul. Bema 87, 01-233, z dopiskiem „Najlepszy elekcyjny król Polski”. Drugim wariantem głosowania będzie możliwość oddania głosu na specjalnie uruchomionym generatorze, który znajdzie się na naszej stronie internetowej. Zostanie on uruchomiony 15 kwietnia 2015 roku. Wśród osób, które wezmą udział w plebiscycie, rozlosujemy 15 zestawów książkowych, dlatego prosimy o podanie adresów do korespondencji. Udział w plebiscycie jest równoznaczny ze zgodą na przetwarzanie danych osobowych. Wyniki ogłosimy w listopadowym numerze „Mówią wieki” . Partnerem plebiscytu są Muzeum Historii Polski oraz portal Dzieje.pl.\nTrudno znaleźć jakiekolwiek zasługi Henryka Walezego oddane swemu nadwiślańskiemu królestwu. Był pierwszym z listy władców elekcyjnych, od jego imienia nazwano akt prawny, który legł u podstaw ustroju nowożytnej Rzeczpospolitej. Mowa o artykułach henrykowskich. Koronę zawdzięczał nieosobistym przymiotom, co raczej obrotnemu posłowi francuskiemu, który obietnicami zdołał przeciągnąć na stronę Francuza polską i litewską szlachtę. Henryk rządził niedługo i nie tak jak chciał, a i nie tak, jak tego oczekiwano. Po śmierci brata, czmychnął do Francji, uwożąc ze sobą nie tylko niemiłe wspomnienia, ale i polską futrzaną czapkę, rozgrzewającą chore zatoki.


Adrian Bednarek "Fascynacja" - kochać do szaleństwa - Zaciesz.com Adrian Bednarek "Fascynacja" - kochać do szaleństwa - Zaciesz.com\nKochać do szaleństwa to zwrot, który podkreśla niesamowicie mocną i bezkresną miłość do drugiej osoby. Z drugiej strony taki głęboki stań zakochania, można porównać do choroby psychicznej, gdzie w uczucie zbyt intensywnie angażuje się rozum, który popada w niebezpieczne uzależnienie. O takiej miłości postanowił opowiedzieć Adrian Bednarek w swojej trylogii o Oskarze Blajerze. W tym miesiącu miała premierę Fascynacja, czyli finał tej niezwykłej historii. Miłość i obłęd dzieli cienka granica, którą autor zgrabnie przerwał, pokazując jak człowiek z nieprzepracowaną żałobą i traumami powoli się zatraca w tym, co kocha najbardziej na świecie, mimo iż nie może już tego dotknąć. Czy Oskar z tej nierównej walki o własne ja wyszedł cało? Ciężko jednoznacznie odpowiedzieć.\nW Fascynacji Oskar Blajer jest nie tylko znanym i poczytnym pisarzem, ale doczekał się również ekranizacji swoich powieści. Niestety jego życie pełne blichtru i pieniędzy zakłóca morderstwo aktorki grającej główną rolę w serialu. A na deser Oskar opętany tęsknotą za Luizą poznaje łudząco podobną dziewczynę, która jest równie pociągająca co tajemnicza. Morderstwa, tajemnice i mroczne zakamarki umysłu Oskara stworzyły tutaj jednego z najmocniejszych thrillerowych drinków, którego przyszło mi kosztować. I nawet przez chwilę nie miałam dość tej gorzkiej mieszanki smaków.\nAdrian Bednarek nie po raz pierwszy pochwalił się swoim znakomitym przygotowaniem do budowania postaci psychopatycznej i niczym jubiler dopracował ją w najdrobniejszych szczegółach. Oskar to bohater z problemami, które zamiast na bieżąco rozwiązywać, pozwolił im się nawarstwiać, aż w końcu przejęły kontrolę nad całym jego życiem. Pomimo spełnienia zawodowego, niestety nie może zaznać spokoju w sferze duchowej. Autor doskonale pokazał, jak wygląda człowiek chorobliwe zakochany, obsesyjnie szukający lekarstwa na swoją niestłumioną tęsknotę. I w sposób realny zobrazował codzienną walkę głównego bohatera o upragnione miłosne spełnienie i wewnętrzny spokój, którego Blajer nie mógł odnaleźć po wydarzeniach z pierwszego tomu.\nOskara już w Inspiracji można było nazwać postacią tragiczną. Ciągle pod górę, ciągle w strachu, a mimo wszystkich przeciwności losu i byciu nieopisanym magnesem na seryjnych morderców był pełen determinacji, by tylko osiągnąć swój cel. Jest bohaterem, któremu kibicowałam i współczułam, pomimo czynów, z którymi nawet w drodze wyjątku się nie zgadzałam. Ale tak działa magia pióra pisarza, że często główny bohater, który jest silnikiem dla fabuły, nawet jeśli jest bestią w ludzkiej skórze, poddajemy się mu i chcemy dla niego jak najlepiej. Tak miałam przy Kubie Sobańskim i tak też było przy Oskarze Blajerze.\nStyl Bednarka niesamowicie ewoluował w porównaniu do jego pierwszej serii książek. Zdania są zgrabne, dialogi soczyste, język przejrzysty i lekki. Akcja ciągle na wysokich obrotach, więc nie ma się ochoty na robienie przerw. Do tego autor doskonale szkicuje swoje postacie. Cechy są wyraźne i konkretne, a charaktery nietuzinkowe i pełne mroku. A sam Oskar to przykład idealnego bohatera z problemami psychicznymi ocierającego się dość mocno o sadyzm, po którego szalonym umyśle pragnie się niespiesznie spacerować.\nFascynacja to powieść, w której obok doskonale rozbudowanej warstwy psychologicznej doświadczamy nieoczywistej brutalności i okrucieństwa, jak również scen naładowanych namiętnością i erotyzmem, które łagodzą to całe konkretnie popieprzone szaleństwo fabularne. A nad ważnym zwrotem akcji, który pojawia się gdzieś w połowie książki i nad finałem tak niecodziennym i nieoczywistym chylę czoła. Tego na pewno nikt się nie spodziewał.\nFascynację przeczytałam w jeden dzień i to wydaje mi się najlepszą rekomendacją dla tej książki. Oskar przez te kilka godzin był dla mnie niczym najlepszy przyjaciel, który zwierzał się ze swoich najskrytszych sekretów. Ufał mi, a ja jemu. I na taką więź bohatera z czytelnikiem myślę, że liczy każdy autor. Bednarkowi to się udało. Mam tylko nadzieję, że nikt nigdy nie zainspiruje się tą trylogią do popełnienia zbrodni, bo wówczas spanie z otwartym okiem i bronią pod poduszką stanie się naszą codziennością.


Elior.Pl Komoda Z Szufladami Lines C4 Biały – Sp.2 Namyslow\nSKU: b7a50f58fff8 Kategorie: Halmar, Komody Tagi: łóżko jednoosobowe z materacem, meble kuchenne, stoły\nCenisz sobie użyteczność i niebanalny styl mebli, które dodają Twemu wnętrzu prawdziwego uroku? Sprawdź ofertę firmy Elior i zobacz pokaz najnowszej komody Lines C4. Poznaj jedyną w Europie kolekcję mebli z aż 10-cio letnią gwarancją. Wyobraź sobie już dziś jak efektownie eksponowałaby się w Twoim wnętrzu… Prezentujemy Ci jakże efektowną wizualnie i bardzo praktyczną w użytkowaniu komodę Lines C4 marki Elior dostępną w 3 modnych kolorach (biały połysk, dąb sonoma, biały połysk-dąb sonoma) Modny, minimalistyczny styl oraz niebanalny design bez zbędnego przerostu formy nad treścią rozpali w Tobie nowe pokłady inspiracji, a Twoje wnętrze nabierze nowego, naturalnego designu. Elegancja, wdzięk i jakże modny ostatnio minimalizm to cechy najnowszej komody Lines i pokusa nie tylko dla Twojego oka. Mebel wyróżnia się nie tylko swoją unikalną formą ale także zastosowaniem materiałów najlepszej jakości. To dlatego cieszy się on powodzeniem wśród osób lubiących ciekawe rozwiązania. Użyta do produkcji szafki płyta meblowa została uszlachetniona i wzbogacona cienkimi filmami melaminowymi. Posiada także specjalne włókna ułożone różnokierunkowo o strukturze sinusoidalnej, co zapewnia nadanie jej cech jakościowych oraz wytrzymałościowych. W ofercie posiadamy także identyczną komodę Lines C4 w kolorach biały + dąb sonoma oraz dąb sonoma. Kliknij tutaj i sprawdź pozostałe komody z kolekcji Lines. Najważniejsze informacje: – Wymiary: głębokość: 40 cm, szerokość: 77 cm, wysokość: 82 cm. – Gwarancja: 10 lat (inni producenci oferują maksymalnie 24 miesiące gwarancji. Tylko u nas otrzymujesz pełną jakość potwierdzoną aż 10-cioletnią gwarancją). – Materiał: Wysokiej jakości lakierowana płyta laminowana uszlachetniona cienkimi filmami melaminowymi. – Modny kolor: Biały. W ofercie posiadamy także identyczną komodę Lines C4 w kolorach biały + dąb sonoma oraz dąb sonoma. Jeżeli jesteś zainteresowany innym kolorem, zapraszamy tutaj. – Mebel świetnie nadaje się do nowoczesnych wnętrz domowych tworząc w nim ciepły i niepowtarzalny klimat. Szafka Lines z powodzeniem posłuży Ci jako mebel do salonu, biura, pokoju lub pracowni. – Bardzo łatwy montaż (w zestawie znajduje się czytelna i dokładna instrukcja montażu mebla). Poniżej znajduje się krótki 4-minutowy film producenta mebli Elior o politycę jakości firmy, gwarancji oraz odpowiedzialności społecznej marki. Zapraszamy: Jeśli frazy: zdrowie, bezpieczeństwo czy higiena mają dla Ciebie znaczenie, nie eksperymentuj z tanimi, niemarkowymi meblami. Produkty Elior wytwarzane są z naturalnego drewna oraz płyty laminowanej posiadającej świadectwa i atesty higieniczne Nr 176/779/194/2009 oraz Świadectwo Jakości Zdrowotnej HŻ/C/02127/08 wydane przez Państwowy Zakład Higieny. Ponadto główne elementy mebli Elior oznaczone zostały stopniem „D – s2, d0” w klasyfikacji ogniowej wydanej przez ITB w Warszawie, co jeszcze raz potwierdza ich ponadprzeciętne bezpieczeństwo użytkowania. Klasa higieny E1 wydana dla wszystkich mebli marki Elior potwierdza, że nawet podczas spalania, konkretne elementy mebli nie wydzielają żadnych toksycznych gazów i są materiałem wolnym od wydzielania formaldehydu. Warto o tym pamiętać, inwestując w przyszłość i zdrowie Twoich najbliższych. W ofercie posiadamy jeszcze ostatnie sztuki komód Lines C4 w tej cenie. Spraw by ten niebanalny, wygodny i praktyczny w użytkowaniu mebel, okrył swoim wdziękiem także Twoje lokum. Jeśli zamówisz go jeszcze dzisiaj, zaoszczędzisz aż 111 zł. Zainwestuj już teraz w swoje nowe, efektownie odmienione wnętrze.\nniska szafa z drążkiem, nocne stoliki do sypialni, naczynie na oliwę, solen, stol kolos, siedzenia, krzesło żółte, niebieska kanapa aranżacje, lampy młodzieżowe dla chłopców, ikea pojemniki plastikowe na żywność, poduszka rozowa, poduszki ścienne, pudełka organizacyjne, ramka na 4 zdjęcia, lustro 140, szafa wnękowa przedpokój, wazon szklany pepco, amerykanka dwuosobowa bodzio\nSalony Agata Fotel Wypoczynkowy Laredo Z Funkcją Relaks 1799,10zł\nMollyflex Argento Therapy 200X200 5625,00zł


Błąd na farmie Bengara - Forum Gothic - ArcaniA: Gothic 4\nBłąd na farmie Bengara\n06-07-14, 23:11 #1\nBengar chwali się, że na jego farmie nie ma kobiet. I jest to jedyna taka farma, pozostali właściciele majątków ziemskich mają żony. Więc dlaczego wyłacznie w domu Bengara stoi loże małżeńskie? Na pewno jedyne na wszystkich farmach, a nie jestem pewna, czy przypadkiem nie jedyne w grze. Akil, Sekob, Lobart, Onar śpią osobno, bez żon. Taka mała wpadka\n06-07-14, 23:44 #2\nDla syna :d\nBo wiesz wilk pozniej dolacza ;p\nOstatnio edytowane przez xilk : 06-07-14 o 23:59.\n07-07-14, 00:03 #3\nTwórcy gry nie przemyśleli najwidoczniej ułożenia mebli w tym pokoju. Jeśli już szukać jakiś fabularnych przyczyn, to może kiedyś farma należała do jakiegoś małżeństwa? Zauważmy, że właścicielem farmy jest Onar, a Bengar ją tylko dzierżawi od niego, płacąc regularnie czynsz. W zamian za to Właściciel ziemski co jakiś czas przysyła nowych pracowników lub najemników, gdy są jakieś problemy ze strażą miejską.\ngdzie jest farma bengara Maruc Pomoc 3 24-06-10 22:29\nStara kaplicy przy farmie Onara Decha Porady i triki 9 07-01-04 16:51