Strona główna E-commerce 10 pomysłów na sklep internetowy w dropshippingu\nDropshipping to zdecydowanie najtańszy sposób na rozpoczęcie przygody w e-commerce – otwierając sklep internetowy w tym modelu, nie musisz inwestować w asortyment do sprzedaży i organizację magazynu, ani też martwić się logistyką.\nCo sprzedawać w dropshippingu, by handel był opłacalny? Poznaj charakterystykę produktów, które najlepiej wybrać oraz gotowe pomysły na sklep internetowy w dropshippingu.\nPomysły na asortyment i sklep internetowy w dropshippingu\nSpecyfika modelu logistycznego, jakim jest dropshipping, podpowiada, że najlepiej handlować w nim produktami, które:\nCieszą się wysokim popytem – są często kupowane, najlepiej przez cały rok (choć możesz też wybrać produkty sezonowe, które będą przynosiły Ci dochody tylko przez część roku);\nSą stosunkowo rzadko zwracane – dzięki czemu unikniesz kłopotów związanych ze zwrotami w dropshippingu, które mogą prowadzić do naliczania dodatkowych opłat w hurtowniach;\nMożna sprzedawać z wysoką marżą – ponieważ to ona stanowi zarobek sprzedawcy handlującego w oparciu o dropshipping, powinna być odpowiednio wysoka.\nOprogramowanie Sky-Shop posiada gotowe integracje z ponad 165 hurtowniami i producentami dropshipping, którzy oferują produkty z 24 kategorii tematycznych.\nSprawdź, co najlepiej sprzedawać w dropshippingu, jaki sklep w oparciu o ten model logistyczny możesz założyć oraz gdzie szukać asortymentu do sprzedaży.\nProdukty spożywcze są często kupowane (przez cały rok) i bardzo rzadko zwracane. Większości z nich nie trzeba też szczególnie intensywnie reklamować, co pozwala zaoszczędzić na marketingu.\nDecydując się na sprzedaż w oparciu o dropshipping, możesz więc otworzyć sklep internetowy z żywnością – np. dla miłośników kuchni regionalnych, czekolady czy ziół. Produkty do sprzedaży nabędziesz w dostępnych hurtowniach spożywczych.\n2. Artykuły higieniczne i chemiczne\nChusteczki suche i nawilżane, papiery toaletowe, ręczniki papierowe i preparaty do sprzątania są potrzebne w każdym domu, biurze i gabinecie, więc możesz je sprzedawać wielu grupom odbiorców.\nProdukty te cieszą się ogromnym zapotrzebowaniem i raczej nie są zwracane, dzięki czemu handluje się nimi dość wygodnie. W dropshippingu możesz zatem otworzyć sklep z artykułami higienicznymi – asortyment do sprzedaży zapewnią Ci hurtownie wielobranżowe.\n3. Produkty medyczne\nProdukty dla zdrowia i witalności, takie jak witaminy, suplementy diety i akcesoria medyczne, są chętnie nabywane i rzadko zwracane, a ponadto – pozwalają na ustalenie wysokich marż.\nZdecydowanie warto więc handlować nimi w dropshippingu. We własnym sklepie medycznym możesz oferować towary dla wąskiej grupy odbiorców, np. osób z nadciśnieniem, cukrzycą czy problemami ze snem. Znajdziesz je w hurtowniach medycznych.\nZabawki dla dzieci cieszą się dużym i stałym popytem – kupowane są chętnie nie tylko przed świętami czy dniem dziecka, ale i np. na urodziny. Rzadko też podlegają zwrotom, dzięki czemu nadają się świetnie do dropshippingu.\nSklep z zabawkami z określonej grupy, np. drewnianymi, kreatywnymi czy dla najmłodszych dzieci, może Ci więc przynieść spore zarobki. Produktów na handel szukaj w hurtowniach z zabawkami.\nZeszyty, długopisy, ołówki, markery, segregatory, koszulki na dokumenty i inne artykuły biurowe, pomimo nazwy, przydają się nie tylko w biurach, ale i domach.\nSą kupowane cyklicznie, przez cały rok (z sezonowymi wzrostami, np. w sierpniu, przed rozpoczęciem roku szkolnego) i raczej nie podlegają zwrotom, co pozwala domniemać, że będą świetnie sprzedawać się w dropshippingu. Produkty tego typu oferują hurtownie artykułów biurowych.\n6. Produkty zoologiczne\nŻywność i akcesoria dla zwierząt domowych sprzedają się dobrze przez cały rok, a do tego są bardzo rzadko zwracane. W dropshippingu możesz więc z powodzeniem otworzyć sklep z artykułami zoologicznymi.\nAby wyróżnić się na tle konkurencji, wybierz wąską grupę produktów, np. tylko dla właścicieli psów miniaturowych, zwierząt egzotycznych czy ptaków domowych. Asortyment do sprzedaży znajdziesz w hurtowniach zoologicznych.\n7. Elementy wyposażenia domu\nMeble i gadżety do domu powinny sprzedawać się dobrze o wszystkich porach roku. Zapewniają też niezłe zarobki, ponieważ umożliwiają ustalanie wysokich marż, a także wprowadzanie cen dopasowanych do specyfiki odbiorców docelowych (np. wyższych dla zamożnych klientów). W dropshippingu, możesz handlować między innymi:\nmeblami i artykułami do sypialni – łóżkami tapicerowanymi, szafami, toaletkami, stolikami nocnymi, materacami i pościelami;\nwyposażeniem wnętrz dla maluszków – łóżeczkami niemowlęcymi, ozdobami imiennymi, namiotami tipi, lampkami nocnymi;\nmeblami i akcesoriami do kuchni i jadalni – zastawą stołową, sztućcami, garnkami, meblami kuchennymi.\nAsortyment do sklepu internetowego z takimi towarami znajdziesz w hurtowniach z kategorii:\ngastronomia i kuchnia;\n8. Produkty motoryzacyjne\nAkcesoria i części samochodowe, opony czy środki do czyszczenia auta to kolejne produkty, które cieszą się stałym popytem i są rzadko zwracane, dzięki czemu dobrze handluje się nimi w dropshippingu.\nOtwierając sklep internetowy z towarami związanymi z motoryzacją, możesz też łatwo go wyspecjalizować – oferując tylko produkty z określonej grupy czy od jednego producenta. Asortymentu szukaj w hurtowniach motoryzacyjnych.\n9. Artykuły hobbystyczne\nGadżety dla hobbystów (np. miłośników gier, komiksów Marvel lub DC, Harrego Pottera itp.) to wdzięczne produkty, które możesz sprzedawać w wysokich cenach – choć popyt na nie jest mniejszy, niż na pozostałe proponowane w artykule towary.\nNiszowość produktów sprawia jednak, że możesz na nich dobrze zarobić i szybko wyróżnić się na tle konkurencji. Towary do sprzedaży znajdziesz m.in. w hurtowniach z kategorii gadżety.\n10. Produkty niszowych producentów\nJeśli masz dostęp do produktów, których nie ma jeszcze na naszym rynku, czy też trudno je na nim znaleźć, zapytaj hurtownie lub producentów o możliwość współpracy w oparciu o dropshipping. Sklep internetowy z niszowymi produktami pozwoli Ci zdobyć monopol rynkowy dzięki pierwszeństwu – jeśli odpowiednio go poprowadzisz, Twoja konkurencja nie będzie w stanie Cię pokonać.\nJeśli Twojego kontrahenta nie ma na liście gotowych integracji Sky-Shop, w module integracji możesz zlecić bezpłatną integrację jego systemu z platformą.\nJak widać, nie istnieje jednoznaczna odpowiedź na pytanie co sprzedawać w dropshippingu. Nie ulega jednak wątpliwości, że najlepiej by były to towary chętnie kupowane, rzadko zwracane i pozwalające na ustalenie wysokich cen.\nPropozycje takich produktów i gotowe pomysły na sklep internetowy w dropshippingu, które zostały przedstawione w artykule, powinny zainspirować Cię do stworzenia koncepcji własnego sklepu online w tym modelu.\nPoprzedni artykułJak zacząć sprzedawać na Allegro?\nNastępny artykułJak zarobić na sklepie internetowym? 6 wskazówek


Madryt: obrończyni tytułu i była liderka już nie grają | Aktualności | Tenisklub\n01.05.2011 23:01, Tomasz Krasoń, źródło: wtatour.com, foto: wtatour.com\nZ turnieju w Madrycie odpadły już broniąca tytułu Aravane Rezai oraz była liderka światowego rankingu Ana Ivanović. Nie zawiodły natomiast najwyżej rozstawione uczestniczki trzeciej tegorocznej imprezy rangi Premier Mandatory. Awans do drugiej rundy zapewniły sobie Caroline Wozniacki, Francesca Schiavone, Jelena Janković i Maria Szarapowa.\n12 miesięcy temu Aravane Rezai odniosła największy sukces w karierze, wygrywając w imponującym stylu turniej w Madrycie. Od tamtej pory na światowych kortach jednak nie błyszczała, a jej ostatnie występy były wręcz fatalne. Wystarczy wspomnieć, że w tym sezonie wygrała zaledwie cztery spotkania, a porażek doznawała z rąk zawodniczek trzeciej i piątej setki rankingu WTA. Stolica Hiszpanii nie okazała się powtórnie szczęśliwa dla 24-letniej Francuzki. Rezai przegrała już w pierwszej rundzie z Sofią Arvidsson. Spotkanie było wyrównane, a szwedzka kwalifikantka zwyciężyła ostatecznie 6:3, 3:6, 6:4.\nBiorąc pod uwagę ostatnie „osiągnięcia” Rezai jej porażki nie należy rozpatrywać w kategorii niespodzianki. Te sprawiały natomiast reprezentantki Stanów Zjednoczonych, dokładniej mówiąc Bethanie Mattek-Sands i Vania King. Pierwsza z nich wyeliminowała Anę Ivanović, choć Serbka rozpoczęła mecz od miażdżącego 6:0 w inauguracyjnej partii. Z biegiem czasu Amerykanka prezentowała się na madryckiej mączce z coraz większą pewnością, dzięki czemu w dwóch kolejnych setach wygrała 6:4, 6:4 z mistrzynią Roland Garros 2008. Natomiast Vania King w pokonanym polu zostawiła Nadię Pietrową. Amerykańska kwalifikantka, która obecnie plasuje się poza czołową setką rankingu WTA, zwyciężyła 6:1, 7:6(5), choć w drugim secie miała piłkę meczową przy stanie 5:4.\nPozostałe faworytki nie spisały się zgodnie z oczekiwaniami. Caroline Wozniacki potrzebowała 68 minut, aby 6:2, 6:3 wygrać z Ayumi Moritą. Trudniejsze zadanie miała Francesca Schiavone. Przegrywająca ostatnio z Agnieszką Radwańską Włoszka walczyła z będącą w formie Shuai Peng. Mistrzyni Roland Garros pokonała wyżej notowaną w rankingu Race Chinkę 7:5, 7:6(2). Pewne problemy miała również Maria Szarapowa. Rosjanka dała się zaskoczyć Arantxy Rus, która wygrała pierwszą partię 6:2. Później trzykrotna mistrzyni Wielkiego Szlema nie pozwoliła młodej Holenderce na zbyt wiele i triumfowała w kolejnych odsłonach do trzech i do dwóch. Spośród czołowej ósemki najbardziej przekonujące zwycięstwo odniosła pod koniec dnia Jelena Janković. Turniejowa „siódemka” w ciągu 56 minut oddała zaledwie 2 gemy Laurze Pous-Tio.\nWarto również odnotować kolejne zwycięstwo Julii Goerges. Rewelacyjna zwyciężczyni ze Stuttagrtu nie bez problemów pokonała Kaię Kanepi. 22-letnia Niemka wygrała z rozstawioną z „czternastką” Estonką 6:7(3), 6:1, 6:4.\nW poniedziałek w Madrycie poznamy ostatnie uczestniczki drugiej i pierwsze trzeciej rundy. Premierowy występ w stolicy Hiszpanii czeka m.in. Na Li, Shahar Peer i Dinarę Safinę, a po raz drugi zaprezentują się Wiktoria Azarenka, Wiera Zwonariowa i Maria Szarapowa. Mecz Agnieszki Radwańskiej z Jarmilą Gajdosovą zostanie rozegrany we wtorek.\nSofia Arvidsson (Szwecja, Q) – Aravane Rezai (Francja) 6:3, 3:6, 6:4\nBethanie Mattek-Sands (USA) – Ana Ivanović (Serbia, 15) 0:6, 6:4, 6:4\nVania King (USA, Q) – Nadia Pietrowa (Rosja) 6:1, 7:6(5)\nCaroline Wozniacki (Dania, 1) – Ayumi Morita (Japonia) 6:2, 6:3\nFrancesca Schiavone (Włochy, 3) – Shuai Peng (Chiny) 7:5, 7:6(2)\nMaria Szarapowa (Rosja, 8) – Arantxa Rus (Holandia, WC) 2:6, 6:3, 6:2\nJelena Janković (Serbia, 7) – Laura Pous-Tio (Hiszpania, WC) 6:2, 6:0\nJulia Goerges (Niemcy) – Kaia Kanepi (Estonia, 14) 6:7(3), 6:1, 6:4\nZobacz komplet niedzielnych wyników turnieju WTA w Madrycie!\nBelgrad: Djoković wciąż nie do zatrzymania


Wodociągi i ścieki Zielonego Ursynowa\n26-06-2019 21:52 | Autor: Bogusław Lasocki\nZielony Ursynów, utworzony z osiedli zlokalizowanych wzdłuż ulicy Puławskiej i włączonych w ursynowski obszar dzielnicowy miasta, to niczym spadkobierca dziedziczący z dobrodziejstwem inwentarza. Stając się rejonem wielu indywidualnych inwestycji budowlanych i coraz częściej inwestycji deweloperskich, nie posiada wystarczającej infrastruktury wodociągowej i kanalizacyjnej.\nLokalne studnie i szamba obsługujące posesje Grabowa czy Jeziorek, już od dawna przestały wystarczać dla tej dynamicznie rozwijającej się części Ursynowa, a rozbudowa sieci wodociągowej i kanalizacyjnej nie nadążała za nowymi potrzebami. Jak miecz Damoklesa wisi nad Zielonym Ursynowem projekt nowego, wielotysięcznego osiedla mieszkaniowego, planowanego do realizacji po 2020 roku i zlokalizowanego dosłownie w szczerym polu, bez żadnej infrastruktury wodnej i ściekowej.\nProblemy wiecznie żywe\nSporo czasu przed rozpoczęciem posiedzenia Komisji Zielonego Ursynowa poświęconego inwestycjom wodno - kanalizacyjnym. Przed salą konferencyjną czekał już spory tłumek mieszkańców. Ludzie przybywali, przybywali i w momencie rozpoczęcia posiedzenia wszystkie miejsca siedzące były zajęte. Takie zainteresowanie mieszkańców ilustruje, jak nabrzmiałe są problemy dotyczące wodociągów i kanalizacji Zielonego Ursynowa. Dotychczasowe posiedzenia i spotkania nie dały oczekiwanych rezultatów, a media aż do bólu wskazywały na problemy. "Mamy jeden wielki smród i średniowiecze" donosiła Gazeta Wyborcza w lipcu 2017 roku. "Brak kanalizacji, a nawet wodociągów - to dwie pięty achillesowe Zielonego Ursynowa" – informował portal haloursynow.pl w styczniu 2018 roku, "Albo szambo albo kanał" - alarmowała Passa w sierpniu 2018 roku.\nTym razem zapowiadało się bardzo merytorycznie. Na posiedzenie przybyła kompetentna reprezentacja Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji z dyrektorem Pionu Rozwoju MPWiK Arkadiuszem Małeckim oraz gronem kierowników i specjalistów z działów odpowiedzialnych za przygotowanie i prowadzenie inwestycji, technologii wody i sieci wodociągowej.\n– Z problemami wodnymi i kanalizacyjnymi mieszkańcy Zielonego Ursynowa borykają się od lat - mówił radny Paweł Lenarczyk, przewodniczący Komisji Zielonego Ursynowa. – Ulice Krasnowolska, Baletowa, Sarabandy, nowe inwestycje deweloperskie, jak na przykład Willa Ursynów gdzie nie ma kanalizacji, stanowią wielki problem. W XXI wieku na terenie miasta stołecznego Warszawy są takie miejsca jak część ulicy Puchalskiej czy Jaskółczej, gdzie nie ma miejskiej wody. Z tymi problemami radni Ursynowa wraz z MPWiK zmagają się od wielu lat. A teraz dla nas jest istotne, na jakim etapie są główne projekty ważne dla dzielnicy, co możemy zrobić ewentualnie wspólnie, aby przyspieszyć realizację tych tematów – wprowadzał radny Paweł Lenarczyk.\nMPWiK otrzymało w materiałach od radnych dosyć długą listę ulic z prośbą o informację o przebiegu procesów inwestycyjnych, w tym również czyszczenia sieci wodociągowej i jakości wody. Ursynów pozostaje wyraźnie w tyle w zakresie planów realizacyjnych MPWiK na lata 2018 - 2025. O ile spośród dzielnic obrzeżnych Warszawy (Wawer, Białołęka) planowana jest rozbudowa sieci wodociągowej o odpowiednio 147 km i 94 km, to w przypadku Ursynowa planuje się przedłużenie o zaledwie 11 km. Analogicznie przedstawiają się plany inwestycyjne dotyczące sieci kanalizacyjnej. W przypadku Wawra jest to 190 km, Białołęki - 164 km, ale Ursynowa - tylko 29 km. Nawet w przypadku Wilanowa planuje się inwestycje kanalizacyjne długości ok. 50 km. Natomiast do końca 2019 roku na Ursynowie planowane jest wybudowanie 1,2 km sieci wodociągowej i 2,8 km sieci kanalizacyjnej, przy czym sieć wodociągowa będzie modernizowana tylko w rejonie Ursynowa Centrum.\nIstniejące opóźnienia mają również racjonalne przyczyny, związane z problemami na etapie przygotowania inwestycji do realizacji . Jednym z nich jest rozdrobnienie prac inwestycyjnych realizowanych przez MPWiK na terenie Ursynowa, obejmujące zasięgiem sieci wodociągowej i kanalizacyjnej cały obszar dzielnicy. Do tego dochodzi konieczność uzyskiwania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla obszarów, gdzie nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także ustalenia obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w zakresie ochrony środowiska oraz budowy infrastruktury technicznej. Ponieważ proces przygotowania inwestycji jest stosunkowo długotrwały, źródłem problemów są również zmieniające się przepisy prawa lub modyfikowane wymagania w zakresie uzyskiwania decyzji administracyjnych. Na przykład po zmianach w zakresie prawa wodnego, nie pojawiły się jednoznaczne ustalenia w zakresie zezwoleń wodnoprawnych.\nZdecydowanie bogatsze są plany dotyczące lat 2020 i następnych. Inwestycje kanalizacyjne będą dotyczyć: zlewni Krasnowola, zlewni Gawota, zlewni pompowni P7 oraz zlewni Pozytywki. Prace przygotowawcze są obecnie realizowane, dla większości terenów uzyskano już decyzje środowiskowe. W przypadku zlewni Krasnowola stan inwestycji w zakresie czterech tematów jest na etapie pozyskiwania prawa do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane i na etapie projektowania. Dla dwóch tematów niezbędne jest uzyskanie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych. Planowany termin realizacji określono na 2021/2022 rok.\nDla zlewni Gawota budowa kanalizacji ściekowej na odcinku Poloneza - Taneczna oraz drodze dojazdowej do Gawota - Wędrowców, Taneczna, Ludwinowska – inwestycja jest w trakcie pozyskiwania decyzji administracyjnych i terenowych oraz weryfikacji dokumentacji projektowej. Realizację zaplanowano w 2022 roku. W przypadku drogi dojazdowej do ulicy Żołny 48/50 stan inwestycji jest w fazie analizy trasy oraz uruchamiania procedury przetargowej na wyłonienie wykonawcy prac projektowych. Planowany termin realizacji to 2020 rok. Natomiast w przypadku budowy kanalizacji ściekowej w ulicy Jerzyka (posesja 7 - 9) inwestycja jest w fazie postępowania administracyjnego dotyczącego zgłoszenia obiektu budowlanego. Termin realizacji określono na 2020 rok.\nW przypadku zlewni pompowni P7, spośród pięciu tematów trzy zaplanowane są do realizacji w 2020 roku. Są to: budowa sieci kanalizacji sanitarnej w ulicy Gajdy (posesje od 24 do 36), budowa sieci kanalizacji sanitarnej w ulicy Klarnecistów od ulicy Drumli do Klarnecistów 1A oraz budowa kanalizacji ściekowej w ulicy Jagielskiej odcinek posesja 2 - posesja 6 oraz w drodze dojazdowej do ulicy Jagielskiej m1/3. Pozostałe dwa tematy to budowa kanalizacji ściekowej w drodze dojazdowej do ulicy Gajdy 34 (realizacja w 2021 roku) oraz budowa kanalizacji sanitarnej w drodze dojazdowej do ulicy Jeziorki 27A (realizacja w 2022 roku).\nNatomiast dla ostatniego obszaru, czyli zlewni Pozytywki, zaplanowanych jest pięć tematów. W 2020 roku będą realizowane dwa tematy: budowa kanalizacji ściekowej w ulicy Czarkowskiego (odcinek Cymbalistów posesja 5) oraz w ulicy Pozytywki (odcinek Karczunkowska posesja 21). Z kolei budowa kanalizacji ściekowej w ulicy Jaskółczej (odcinek Puławska posesja 28) będzie ukończona w 2010 roku, budowa kanalizacji ściekowej w drodze dojazdowej do ulicy Pozytywki 18 zostanie zrealizowana w 2021/2022 roku, zaś budowa kanalizacji ściekowej w ulicy Katarynki (odcinek Puławska 44) oraz w ulicy Pozytywki (odcinek Katarynki posesja ) dobiegnie końca w 2022 roku.\nNieco bliższych terminów realizacji można oczekiwać w przypadku inwestycji wodociągowych. Spośród sześciu tematów, trzy zaplanowane są do zrealizowania w 2020 roku. Są to: budowa przewodu wodociągowego w ulicy Hołubcowej, przebudowa przewodu wodociągowego w ulicy Pozytywki na odcinku Pozytywki posesja 27 oraz odcinka Cymbalistów do Karczunkowskiej. Dwa tematy będą zrealizowane do 2021 roku. Są to: budowa przewodu wodociągowego w ulicy Oberka na odcinku od ulicy Krasnowolskiej do wysokości działki 47/2 oraz w ulicy Puchalskiej od Kadryla do końca. Na 2022 rok zaplanowana jest przebudowa przewodu wodociągowego w ulicy Gawota – odcinek Puławska (HP 25462).\nPotrzeb też nie brak\nRealizacje przewidziane na najbliższe lata to jednak kropla w morzu potrzeb Zielonego Ursynowa. Problem zasadniczy jest taki, że MPWiK jest jedno i ma określone moce przerobowe, a warszawskie potrzeby inwestycyjne są bardzo duże. Mamy zatem trochę kwadraturę koła. Co zrobić z istniejącymi osiedlami, które nie są podłączone do kanalizacji? MPWiK odpowiada, że główny kłopot to pozyskanie terenów pod inwestycje. Zresztą to jeszcze jakoś można załatwić, ale często zdarza się, że na trasie planowanej inwestycji pojawia się działka, której właściciel nie jest znany, i wtedy jest problem. Temat w sumie wydaje się rozwojowy, coś z tym trzeba zrobić. I woda jest potrzebna, i ścieki muszą być usuwane nie przez szambiarki, ale odpowiednie instalacje. Czyżby rozwiązanie było warte Nobla?


Splinter Cell Centre - SCC\nSbI Roz. 6\nDodane przez Paul dnia Sierpień 26 2007 12:07:12\n3:30 czasu lokalnego\nLot upłynął spokojnie. Podczas kilkunastu godzin w samolocie Vlad ogrzał się i odpoczął. Martha niemal bez przerwy przeglądała dane pozyskane z rosyjskiego serwera wojskowego. Kapitan siedział w zadumie w swoim osobnym przedziale, a Kulkon spał na łóżku obok niemiłosiernie przy tym chrapiąc. Agencja trochę narzekała na, jak dotąd, prawie bezowocny przebieg śledztwa, jednak zgodziła się na jeszcze jedną akcję. Jakiegokolwiek śladu lub związku z, uważanym do niedawna za zmarłego, Osamą nie udało się jak dotąd odnaleźć. Wyniki sekcji zwłok snajpera z Kairu potwierdziły iż przyczyną zgonu było spożycie cyjanku. Personaliów ani konkretnych powiązań z jakąś grupą przestępczą zmarłego nie udało się określić. Pogoda dopisywała. Noc była ciepła i sucha. Na niebie nie znajdowała się żadna, nawet najmniejsza chmura. Hercules wylądowali około dziesięciu kilometrów od przedmieść Pekinu, gdzie ustawiono terenowy Sztab Dowodzenia A.Z.T. Zaraz za nim stał gotowy do wyruszenia w każdej chwili Black Hawk. Vlad otrzymał na tą misję pełne wyposażenie, wliczając w to granaty. Wyruszył do siedziby Ognistego Smoka, pekińskiego gangu zajmującego się nielegalnym handlem bronią, przemytem narkotyków, rozbojami oraz wymuszeniami haraczy. Wybrał się tam wraz z jednym z Agentów A.Z.T., drugi miał ich w razie wypadku, ubezpieczać z helikoptera. Vlad na początek twardo protestował przeciwko swojemu towarzyszowi. Twierdził, że na misję wybiera się tylko sam albo w ogóle. Jednak pod namową Greek i kapitana uległ.\n4:30 czasu lokalnego\nprzedmieścia Pekinu – siedziba Ognistego Smoka\n- W porządku widzimy obiekt. – powiedział do mikrofonu Vlad obserwując przez lornetkę niedużą dwupiętrowy budynek.\nBudowla była ogrodzona wysokim ceglanym murem, ale poza tym niczym się nie wyróżniała z pośród innych podobnych jej bloków. Ogrodzenie było obdrapane i pomazane farbą. Z budynku odpadał tynk.\n- Dobrze. – mówiła Martha – Czekajcie na mój znak. Satelita właśnie dokonuje ostatnich analiz terenu.\nNastała chwila ciszy. Łagodny wietrzyk niósł po ulicach skrawki starych gazet. Kolorowe lampiony kołysały się na wietrze.\n- Na zewnątrz jest tylko czterech ludzi. – powiedziała Greek – Oczywiście są uzbrojeni, jednak nie mają ze sobą tutaj żadnych psów.\n- To dobrze. – powiedział Vlad – Nie lubię psów, a zwłaszcza tych które jakiś powodów chcą minie ugryźć.\n- W porządku. – powiedziała Martha – Możecie ruszać. – po czym zaraz dodała – Idziecie tam schwytać Wanga Tang. Musicie dostarczyć go żywego. W razie konieczności macie zezwolenie na użycie broni, jednak starajcie się to zrobić po cichu. W środku może być nawet trzydziestu uzbrojonych po zęby ludzi, więc nie róbcie strzelaniny.\n- Zrozumiano. – odpowiedział agent Paul.\n- Postaram się. – powiedział Vlad.\n- Nie masz się starać, tylko stosować do moich poleceń. – powiedziała Greek – W drogę!\nZeszli ze swojego punktu obserwacyjnego i ruszyli w kierunku ogrodzenia. Przy murze Vlad podsadził Paula. Ten zaczepił się rękami o krawędź i posłużył mu jako żywa drabina. Kiedy obaj zeskoczyli ukryli się w pobliskich krzakach i zaczęli analizować drogi ewentualne wejścia do budynku. Wszystkie okna i drzwi były zamknięte. Naprzeciwko, niedaleko od kontenera ze śmieciami, znajdowała się rynna.\n- Najpierw obezwładnimy tych dwóch. – powiedział Vlad i wskazał na parę strażników kilka metrów przed nimi – A potem załatwimy ich kolegów. Chcę mieć czysty teren przed budynkiem gdy będziemy wynosić stąd Tanga.\n- Zrozumiałem. – powiedział Paul.\nZaładowali do swoich karabinów tazery i zaczęli mierzyć w niczego nieświadomych strażników.\n- Teraz . – powiedział Vlad.\nWystrzelili równocześnie. Obaj strażnicy padli nieprzytomni na ziemię. Vlad i Paul zaciągnęli ich ciała za krzaki. Wzdłuż ogrodzenia, pozostając cały czas w cieniu, przekradli się na drugą stronę budynku.\n- Ty weźmiesz tego z lewej, a ja z prawej. – powiedział Vlad.\nPaul tylko kiwnął porozumiewawczo głową i powoli ruszył w stronę swojego celu. Strażnicy przechadzali się spokojnym miarowym krokiem, rozglądając się co pewien czas na boki. Generalnie jednak wyglądali na trochę znudzonych monotonną służbą.\nNudzą się - pomyślał Vlad.\nJuż ja was zabawię. Przez noktowizor zobaczył jak jego partner zwinnie i bezszelestnie przekrada się w ciemnościach pomiędzy korowymi krzewami. Kilka sekund i strażnik już leżał martwy z rozciętym gardłem. Żadnego krzyku, żadnego hałasu. Szybko i skutecznie. Ciało zawlekł za żywopłot.\nDobry jest – pomyślał Vlad.\nTeraz czas na mnie. Niech zobaczy co jeszcze potrafi stary wuj Vlad.\nRzucił się od tyłu na strażnika. Jedną ręką wbił my nóż pod żebra, a drugą zatkał usta, aby ten nie mógł krzyknąć. Martwą ofiarę położył sobie na plecach i schował w śmietniku. Zamknął klapę kontenera i powiedział przez mikrofon do swojego partnera.\n- Czysto. Teraz czekam na propozycję w jaki sposób mamy się tam dostać. Frontowe drzwi odpadają bo widzę tam już czterech facetów. Bóg jeden wie ile jeszcze ich jest w tym pomieszczeniu. – odparł i wyłączył termowizję.\n- Sugeruję pójście górą. – powiedział Paul – Na dach możemy wdrapać się rynną.\n- Dobra propozycja. – odparł Vlad – Z góry raczej nie spodziewają się ataku i na pewno większą cześć swoich sił trzymają na dole. Poza tym w górnych pokojach może znajdować się nasz cel.\nWrócili na tyły budynku i zaczęli wspinać się po rynnie. Na dachu znaleźli klapę. Oczywiście zamkniętą ale za pomocą wytrychów otworzyli ją w kilka sekund.\n- Greek, wchodzimy do środka. – powiedział do mikrofonu Vlad.\n- OK. – odpowiedziała Martha – Ucieszy was chyba informacja, że będę mogła stale obserwować teren wokół budynku. Co prawda z późnieniem około dziesięciu sekund, ale na tyle tylko pozwalają możliwości naszego sprzętu.\n- Nie wiesz nawet jak bardzo mnie to cieszy. – powiedział Vlad.\nPomieszczenie w którym się znaleźli przypominało strych, zawalony różnymi rupieciami. Wszędzie, w wielkim nieładzie, leżały jakieś skrzynie i pudła. Część z nich pokrywała gruba warstwa kurzu, pomiędzy niektórymi wisiały pajęczyny. Vlad podszedł do jednej z nich i za pomocą noża podważył wieko. Wychodzące gwoździe lekko zaskrzypiały. Wewnątrz znajdowały się materiały wybuchowe i broń automatyczna. Vlad sprawdził jeszcze kilka skrzyni w których znalazł rakiety do wyrzutni ręcznych, granaty oraz naboje do różnego rodzaju broni.\n- Ładny arsenał mają tutaj nasi skośnoocy koledzy. – powiedział Vlad.\n- Co znaleźliście? – zapytała Greek.\n- Kilka skrzyni granatów, rakiet do ręcznych wyrzutni, amunicję, broń i parę kilogramów plastyku. – odparł Vlad.\n- Żadnych śladów rakiet SI-13? – zapytała Martha.\n- Nie. – odpowiedział Vlad – A przynajmniej nie tutaj. Ten pocisk jest za duża żeby zmieścić się w jednej z tych skrzyni. Jak sytuacja na zewnątrz?\n- Czysto. – powiedziała Martha – Wracajcie do swoich poszukiwań.\nZe strychu prowadziły tylko jedne drzwi, które wychodziły na słabo oświetlony korytarz. Nie było tam nikogo. W pewnym momencie przejście rozdwajało się. Jedna z odnóg prowadziła do schodów na pierwsze piętro, a druga wzdłuż rzędu pokoi.\n- Rozdzielimy się. – powiedział Vlad – Tak szybciej znajdziemy Tanga. Kto pierwszy na niego natrafi zawiadomi partnera.\n- W porządku. – powiedział Paul – Które piętro mam wziąć?\n- Weź pierwsze, a ja zajmę się drugim. – powiedział Vlad – Pozostańmy w stałym kontakcie.\nRuszyli. Paul zniknął na krętych schodach, a Vlad ruszył swoim korytarzem. Pierwsze drzwi na jakie natrafił prowadziły do łazienki. W środku nie było nikogo. Następne wiodły do niedużych, skromnie urządzonych, pokoi. Kilka z nich wyglądem przypominało trochę biura. Na biurkach koło komputerów walały się jakieś papiery. W paru pokojach siedzieli albo spali członkowie gangu. Niektórzy spokojnie słuchali radia, czytali gazety, albo jedli coś pałeczkami wpatrzeni w telewizor.\n- Sprawdziłem już sześć pokoi, na razie ani śladu Tanga. – powiedział do mikrofonu Vlad. – Co u ciebie?\n- Też nic. – odpowiedział Paul – Sprawdzam dziesiąty pokój.\n- Bądź ostrożny na moim piętrze naliczyłem już siedmiu ludzi. – powiedział Vlad – Większość z nich jest uzbrojona. Oni chyba nawet śpią z karabinami.\n- U mnie było już dwunastu. – odparł Paul – Ale to zapewne nie wszyscy. Z parteru dochodzą do mnie głosy co najmniej kilkuosobowej grupy ludzi.\nVlad ruszył dalej. W pewnym momencie zza rogu usłyszał czyjeś kroki. Nie miał gdzie się schować. Korytarz był wąski, a zwisająca z sufitu, na długim kablu, lampa dawała całkiem niezłe oświetlenie. Obok znajdowały się drzwi, jednak zamknięte solidnym zamkiem. Nie było czasu na ich otworzenie. Wówczas Vlad zauważył, że tuż pod sufitem przebiega podwieszona metalowa rura. Trzech ludzi wyszło zza rogu. Vlad, wisząc w ciemności ponad nimi, obserwował jak spokojnie przechodzą. [i]Dziesięć[/i] – pomyślał i zszedł na podłogę. Wsunął kabel z kamerą pod drzwi z solidnym zamkiem. Pokój był w miarę duży. Na środku stał podłużny stół, a w rogu kanapa, przy oknach biurko z komputerem. Po jednej stronie znajdował się kominek, a spora cześć naprzeciwległej ściany stanowiło akwarium. Za oświetlonym biurkiem siedział jakiś człowiek. Wiatr co chwila delikatnie kołysał zasłonami.\n- Jestem przed zamkniętymi drzwiami. – powiedział do mikrofonu Vlad.\n- Odkąd to zamknięte drzwi stanowią dla ciebie jakiś problem? – zapytała się z lekką drwiną w głosie Martha.\n- To jest porządny elektroniczny zamek i solidne drzwi. – powiedział Vlad – Nie otworzę tego wytrychem.\n- A co jest za drzwiami? – powiedziała Greek.\n- Nie co, tylko kto. – poprawiła ją Vlad – Zapewne jakaś ważna osoba. Może przywódca Ognistego Smoka, albo nawet sam Wang Tang. – po czym dodał - W każdym razie z jednym jak i drugim facetem chciałbym zamienić słówko.\n- W porządku. – powiedziała Martha – Zobaczmy co uda nam się zrobić. Możesz mi opisać ten zamek?\n- Jest to prostokątne metalowe pudło z wyświetlaczem i rzędem przycisków. – powiedział Vlad.\n- Nie drocz się teraz zemną, dobrze? – powiedziała Greek – Zdejmij lepiej obudowę i powiedz czy są tam dwa cztery kabelki idące w ścianę.\nVlad podważył, przy pomocy noża, dolną część obudowy urządzenia i zajrzał do środka.\n- Tak, mam tutaj cztery kabelki idące w ścianę. – mówił Vlad – Są to kolejno: zielony, niebieski, czerwony i pomarańczowy.\n- Dobrze, jest to w takim razie elektroniczny zamek Mega Lock produkcji Chińskiej. – mówiła Greek – Solidny, ale łatwy do złamania.\n- Coś czuję że chyba nie będziemy po prostu wystukiwali kolejnych liczb i sprawdzali czy wybrana kombinacja jest dobra. – powiedział Vlad.\n- Nie miał byś najmniejszych szans, że dożyjesz momentu w którym trafisz poprawny szyfr. – powiedziała Martha i zaczęła tłumaczyć z przejęciem w głosie – Pełen kod składa się z dziesięciu pozycji, a każdą pozycją może być cyfra od zera do dziewięciu, czyli razem może być dziesięć różnych cyfr dla każdej z dziesięciu pozycji szyfru. Co daje nam razem liczbę kombinacji równą dziesięć do dziesiątej potęgi, czyli skromne sto miliardów. Gdybyś nawet wklepywał pełen kod w pięć sekund to zajęłoby ci to…\n- Dobrze już, dobrze… - przerwał jej Vlad – Nie wymądrzaj się tylko powiedz mi co mam zrobić?\n- Wyjmij to małe urządzenie które ci dałam. – powiedziała Greek z lekką pretensją w głosie z powodu brutalnie przerwanej naukowej wypowiedzi – Podłącz czarny kabel z urządzenia do niebieskiego w zamku, a żółty do czerwonego.\n- Gotowe. – powiedział po chwili Vlad – Co teraz?\n- Teraz uruchamiasz urządzenie czerwonym przyciskiem i czekasz. – powiedziała Greek.\nVlad włączył łamacz szyfrów, na którym zamigało kilka czerwonych i zielonych diod. Po kilku sekundach zamek w drzwiach lekko zapiszczał.\n- Gotowe. – powiedziała z dumą w głosie Greek.\nVlad pchnął lekko drzwi i wślizgnął się do środka. Wewnątrz panowała nawet przytulna atmosfera. Na ścianach wisiało kilka typowo chińskich obrazów, w rogu stała zbroja samuraja, a na regałach spoczywały ładnie oprawione książki. Kolorowe rybki spokojnie pływały w podświetlanym akwarium. Przed biurkiem przy laptopie siedział niewysoki, krótko obcięty, człowiek w okularach. Vlad podkradł się za jego plecy i przytykając mu pistolet do głowy powiedział.\n- Wstań i obróć się. Tylko powoli i bez żadnych sztuczek.\nPostać wolno wstała z krzesła z podniesionymi rękami i obróciła się twarzą do Vlad.\n- Paul mamy Tanga. – powiedział do mikrofonu Vlad – Greek słyszałaś mnie, mamy go.\n- To świetnie. – powiedziała Martha.\n- Już do ciebie idę. – powiedział Paul – W którym pokoju jesteś?\n- Pomieszczenie znajduje się po lewej stronie przed zakrętem korytarza. – mówił Vlad – Solidne drzwi z elektronicznym zamkiem. Nie sposób ich przegapić.\n- W porządku. – powiedział Paul – Zaraz tam będę.\n- A my sobie w tym czasie pogadamy. – powiedział Vlad patrząc w przerażone oczy Tanga – Tylko zwięźle i szczerze. – dodał znowu celując Wangowi w głowę.\n- Kim jesteś? – zapytał drżącym głosem Tang.\n- Twoim najgorszym koszmarem. – powiedział Vlad – I urzeczywistnię się jeśli nie zastosujesz się do mojej zasady: ja zadaję pytania, a ty na nie odpowiadasz. Jasne?\nTang tylko lekko kiwnął głową na znak, że rozumie. Z czoła ściekła mu kropelka potu.\n- Zacznijmy więc. – powiedział spokojnie Vlad – Nad czym pracujesz dla Ognistego Smoka, co chcą zrobić?\n- Ognisty Smok chce zemścić się na konkurencyjnym gangu zwanym Czerwoną Gwiazdą. – mówił z wyraźnym zdenerwowaniem w głosie Tang – Wykradłem z rządowego komputera informację i plan pobliskiej bazy wojskowej. Stamtąd pochodzi większość ich broni.\n- W tym również rakiety SI-13, tak? – powiedział Vlad. – Gdzie one są?\n- Co? – powiedział Tang – Ognisty Smok nie ma w posiadaniu żadnej rakiet SI-13.\n- W takim razie kto je ma? – powiedział Vlad – Dobrze wiem, że pomagałeś pół roku temu wykraść je z rosyjskiej bazy, więc nie próbuj wciskać mi żadnego kitu. Dla kogo wówczas pracowałeś?\n- To był jakiś jegomość z zachodu. – mówił Tang – Nie znam ani jego pochodzenia ani prawdziwego nazwiska. Wiem tylko, że był z jednego z tych zachodnich demokratycznych mocarstw…\n- Co? – zdziwił się Vlad.\n- To miał być mój ostatni kontrakt. – mówił lekko łamiącym się głosem Tang – Chciałem potem skończyć z tym biznesem, ale okazało się to niemożliwe… - jego głos jeszcze bardziej się załamał – Jak już w to wejdziesz nie ma ucieczki, oni zawsze cię znajdą, oni nieustannie ciebie obserwują…\nW tym momencie do pokoju wszedł Paul. Vlad wyrwał się na chwilę z zamyślenia i spojrzał nad drzwi przez które wszedł partner. Nad wejściem w lekkim półmroku, pod sufitem, znajdowała się mała kamera. Jej zielona dioda co chwila rozświetlała się słabym światłem.\n- Kurwa! – zaklął Vlad.\n- Co się stało? – powiedział Paul podchodząc do Vlad.\n- Musimy stąd spierdalać i to zaraz! – powiedział Vlad – Nie ma czasu na wyjaśnienia. Bierz Tanga, a ja biorę jego laptop.\nTrzymali go jak cenne zwierzę w złotej klatce – pomyślał.\nVlad pchnął przesłuchiwanego w kierunku Paula, a sam chwycił laptop. Gdy jednak jego partner chciał wyjść drzwiami Vlad krzyknął w jego kierunku.\n- Nie! Nie możemy tamtędy wrócić. Wyjdziemy przez okno.\nPodbiegli do okna i dosunęli zasłony. W oknach były solidne kraty.\n- Cholera! – powiedział Vlad.- Jesteśmy w pułapce!\nW tym momencie z korytarza dobiegły donośne kroki kilkunastu biegnących ludzi.\n- Padnij! – krzyknął Vlad i położył się za wywalonym biurkiem i zaczął mierzyć z broni w kierunku drzwi.\nJego partner przeturlał się, schował za kanapą. Również skierował broń w stronę wejścia. Tang wyraźnie zdezorientowany stał pośrodku.\n- Co, co się dzieje?! – zapytał.\nW tym momencie drzwi do pokoju otwarły się z hukiem na oścież. Mężczyzna który wpadła do środka zaczął ostrzeliwać pomieszczenie z uzi. Kule zrobiły kilka dziur w ścianie i oknach. Posypało się tłuczone szkło. Lampa przy biurku zaczęła migać, aż w końcu zgasła. Tang padł martwy na podłogę. W chwilę potem Vlad zdjął intruza przy pomocy karabinu. Jednak do pomieszczenia weszło jeszcze kilku ludzi. Część z nich zginęła już na początku od kul Vlada albo Paula. Jednak paru przeżyło, schowało się za szafkę i stamtąd prowadziło ostrzał.\n- Ostrzelaj akwarium. – powiedział Vlad do swojego partnera.\nPaul wykonał jego polecenie. Seria kul podziurawiła szkło. Na akwarium zaczęły się pojawiać coraz większe pęknięcia. Przez dziury lała się woda. W końcu szkło pękło i duża kałuża rozlała się po części pokoju. Ryby lekko podskakiwały na podłodze nie mogąc oddychać. W tym momencie Vlad wystrzelił w kierunku kałuży tazer. Duży ładunek elektryczny przeszedł przez wodę porażając wszystkich którzy w niej stali. Ryby przestały podskakiwać. Strzały umilkły. Nastała chwila ciszy.\n- Co się tam do diabła dzieje? – usłyszeli głos Greek.\n- Nic takiego. – powiedział Vlad – Po prostu mała strzelanina.\n- Wynoście się stamtąd. – powiedziała Martha.\n- Bardzo byśmy chcieli. – mówił Vlad – Jednak mamy odcię…\nW tym momencie do pomieszczenie coś cię wturlało.\n- Granat! – krzyknął Vlad i przeturlał się do paleniska kominka.\nW chwile po tym nastąpiła eksplozja. Reszta szyb wyleciała z okien. Wypadła również jedna z krat. W powietrzu unosił się pył i latały strzępki papierów. Vladowi dzwoniło w uszach. Trzymany w ręku laptop pękł na pół. Niewiele jeszcze kojarząc z tego co się przed chwilą stało, odbezpieczył jeden ze swoich granatów i rzucił do korytarza przed pokojem. Nastąpił trochę cichszy wybuch. Znowu zapanowała cisza. Vlad przeturlał się za w rejon kanapy, miejsce gdzie ostatnio chował się jego partner.\n- Nic ci nie jest? – zapytał zdejmując z niego kawałek blatu biurka.\nPaul wyraźnie chciał coś mu powiedzieć, jednak jego usta tylko nieznacznie się poruszały. Do Vlada dochodził tylko jakiś niezrozumiały szept. Ciągle jeszcze dzwoniło mu w uszach. Wówczas zauważył, że między żebrami Paula wystaje odłamek z samurajskiego miecza. Po kawałku ostrza spływała strużka krwi. Ubiór w miejscu ramy zabarwił się na czerwono.\n- O cholera. – powiedział Vlad.\n- Co się stało? – zapytała Greek – Słyszałam jakieś wybuchy czy wszystko w porządku?\n- Nie bardzo. – powiedział Vlad – Przyślijcie tu helikopter. Paul jest ranny. Jeśli w krótkim czasie nie otrzyma pomocy umrze.\n- Helikopter już jest w drodze. - powiedziała Martha – Jednak będziesz musiał go osłaniać. Na moim podglądzie widziałam jak, na podwórzu przed blokiem, ukryło się kilku ludzi i nie wiemy czy jeszcze nie ma kogoś w środku.\nVlad wyjrzał przez wybite okno. W ciemnych zaułkach, za żywopłotem, wyraźnie coś się poruszyło. Włączył termowizję. Teraz za roślinnością wyłoniły się jasne sylwetki pięciu ludzi. Vlad używając trybu snajperskiego karabinu zabił wszystkich ukrytych członków gangu. Następnie przywiązał linę do kraty i rzucił na podwórze kilka grantów dymnych. Chwycił i przewiesił sobie przez ramie rannego Paula i zaczął z nim spuszczać się po murze. Kiedy byli już na dole z oddali zaczął do nich dobiegać odgłos nadlatującego helikoptera.\n- Teren jak na razie czysty. – powiedział Vlad ciągle rozglądając się w obłokach dymu.\nPołożył i oparł Paula o mur budynku samemu stając nieopodal z broną gotową do strzału. Helikopter był coraz bliżej. Z bloku wybiegło jeszcze kilku ludzi z bronią strzelających na ślepo w kłębach dymu. Vlad w chwilę ich zabił.\n- Tu Black Hawk. – usłyszał w słuchawce Vlad – Sprecyzujcie swoją pozycję.\n- Jesteśmy przy wschodniej ścianie budynku. – odparł Vlad.\n- Zrozumiałem. – odpowiedział mu głos.\nHelikopter był prawie nad nimi. Wśród dymu Vlad widział w termowizji zarys maszyny. Wówczas z dachu wyleciał jakiś szybki rozgrzany obiekt. Trafił w ogon helikoptera. Wybuch rozjaśnił na moment ciemność. Z nieba posypały się odłamki metalu. Helikopter zaczął bezwładnie zataczać kręgi i tracić wysokość. Zbliżał się przy tym cały czas do budynku.\n- O kurwa!… – powiedział Vlad i szybko pobiegł aby podnieść swojego partnera.\nZaczęli uciekać jak najdalej od budynku.\n- Co się tam dzieje? – usłyszał głos Greek.\nJednak nie odpowiadał. Nie było na to czasu. Helikopter wbił się w dach budynku. Nastąpiła eksplozja, a w chwilę po tym druga jeszcze większa. Prawie cały budynek rozpadł się na drobne strzępy. W powietrzu latały kawałki gruzu, drewna i kurz. W większości pobliskich bloków wyleciały szyby z okien. Z drzew pospadały liście. Gdzieś dalej włączył się alarm samochodowy.\n- O mój Boże… - powiedziała i nagle umilkła Martha.\nVlad ledwo przytomny wyczołgał się z małego jeziorka, po czym wyciągnął również swojego partnera i położył go koło siebie. Wszędzie naokoło były porozrzucane fragmenty budynku. Vlad spojrzał na Paula. Ten nie dawał jednak żadnego znaku życia, leżał bezwładnie. Woda za nimi miała krwistą barwę. Zza horyzontu powili zaczęło wyłaniać się czerwone słońce.


W kolejnym dniu Międzynarodowych Targów Książki w Abu Zabi, najważniejszego tego typu wydarzenia na Bliskim Wschodzie, z odczytem wystąpił redaktor naczelny Teologii Politycznej Dariusz Karłowicz. Na zaproszenie organizatorów mówił o polskiej tożsamości, która swych korzeni upatruje w ścisłych związkach z Rzymem\nWykład o polskiej tożsamości to nie przypadek. Polska, będąc gościem honorowym targów książki w Abu Zabi, budzi nieskrywane zainteresowanie zwiedzających. Dlatego Dariusz Karłowicz podczas swego wystąpienia starał się wskazywać na podstawowe elementy składające się na polski idiom, który w swej najgłębszej warstwie jest pełen odniesień do starożytnego Rzymu. – To z niego Polacy w ciągu wieków wywiedli kluczowe elementy swojego DNA – katolicyzm, łacińską kulturę czy rzymskie ideały republikańskie – mówił.\nRzymska forma nadała Polsce smak i sens – pewne podstawowe elementy polskiego DNA, do którego należy rzymski katolicyzm, rzymska, czyli łacińska kultura i rzymskie ideały republikańskie\nZapytany przez Polską Agencję Prasową o korzenie naszej tożsamości Dariusz Karłowicz zauważył, że w rozumieniu polskości przeważa obecnie przekonanie, że Polska jest krajem odnajdującym się w napięciu między wschodem a zachodem, skazanym na egzystencję „pomiędzy” dwoma mocarstwami. – Na ogół zastanawiamy się, czy Polska jest bardziej zachodnia, czy jest bardziej wschodnia. Modernizację, postęp, rozwój odbieramy, jako przesuwanie się na tej osi w stronę zachodu – wskazywał. – Tymczasem dzieje się to z krzywdą dla całej przednowoczesnej polskiej tożsamości, trwającej przez wiele setek lat, która wyrosła z zupełnie innej mapy kultury europejskiej, mapy zbudowanej na napięciu między Rzymem a północą – podkreślał szef Teologii Politycznej.\nJego zdaniem, Polska jest krajem, który przyjął rzymską formę, przez którą został ukształtowany. – Ta forma nadała Polsce smak i sens – pewne podstawowe elementy polskiego DNA, do którego należy z całą pewnością rzymski katolicyzm, rzymska, czyli łacińska kultura, nie tylko literacka, ale kultura duchowa, i wreszcie rzymskie ideały republikańskie. Te wszystkie elementy ze sobą współpracując wytworzyły polską całość – powiedział Karłowicz, który zauważył jednocześnie, że „nigdzie indziej nie dokonano eksperymentu by ideały Cycerona i Polibiusza, połączyć z rzymską wersją chrześcijaństwa i łacińskim wykształceniem”.\nAby lepiej zrozumieć polskie odniesienia do Rzymu warto spojrzeć, zdaniem Karłowicza, na naszych sąsiadów, zarówno tych z zachodu, jak i ze wschodu, którzy wyrastają pod wieloma względami z podobnych, ale jednak wyraziście odmiennych tradycji. – Kultura rosyjska zbudowana jest na odniesieniu do Bizancjum, do Rzymu, oczywiście uważa się za Rzym trzeci, ale to Rzym zupełnie inny, imperialny, nierepublikański. Podobnie jeśli idzie o tradycję imperium, ta jest żywa u naszego zachodniego sąsiada. Choć oba te kraje odnoszą się do rzymskiej tradycji, ale tylko Polska do republikańskiej. Stąd to, co nam się wydaje cnotą i ideałem, marzenia o wolności, równości, dziwią naszych sąsiadów, wydają im się przejawem anarchii, bałaganu, warcholstwa. To są kraje o ideałach absolutystycznych, nie demokratycznych – wskazywał Karłowicz.\nŹródło: PAP/wPolityce.pl/Instytut Książki\nStrona Międzynarodowych Targów Książki w Abu Zabi\nO tagach na stronie Instytutu Książki


Hotele romantyczne – Floryda. Rezerwuj hotele romantyczne z Hotels.com\nHotele romantyczne - Floryda\nFloryda — hotele (romantyczne)\nMiami Beach — hotele (romantyczne)\nTrump International Beach Resort4,5-gwiazdkowy\nAlbion South Beach Hotel3,5-gwiazdkowy\nMiami — hotele (romantyczne)\nThe Mayfair at Coconut Grove 4-gwiazdkowy\nOrlando — hotele (romantyczne)\nFort Lauderale — hotele (romantyczne)\nDoubletree Resort by Hilton Hollywood Beach4-gwiazdkowy\nSonesta Fort Lauderdale Beach4-gwiazdkowy\nWspaniały2 188 opinii gości\nLago Mar Beach Resort & Club4-gwiazdkowy\nZnakomity896 opinii gości\nW Fort Lauderdale4,5-gwiazdkowy\nPelican Grand Beach Resort - A Noble House Resort4-gwiazdkowy\nBardzo dobry1 113 opinii gości\nHotele romantyczne w mieście Floryda\nHotele romantyczne w mieście Floryda - Rezerwuj hotele romantyczne w mieście Floryda z Hotels.com!\nDysponujemy szeroki wyborem hoteli romantyczne w mieście Floryda. Nasza oferta jest dostępna dla każdego - obejmuje od tanich noclegów po ekskluzywne, 5 gwiazdkowe hotele w najdogodniejszych lokalizacjach w mieście Floryda. Wybór należy do Ciebie!\nRezerwując hotele romantyczne online, zyskasz nie tylko na czasie. Nasza klasyfikacja hoteli ułatwi wybór najodpowiedniejszego hotelu w mieście Floryda spełniającego Twoje wymagania. Polecamy także wyszukiwanie hoteli romantyczne według mapy, aby wybrana lokalizacja w mieście Floryda była dla Ciebie najdogodniejsza, a hotel odpowiedni do Twych potrzeb!\nŻyczymy przyjemnego pobytu w mieście Floryda w wybranym hotelu romantyczne!


12720423 wizyt od\nPRZYJACIELE BANKU IDĄ POD MOST\n„Bank przyjazny dla przedsiębiorców", „Ponad 100 lat tradycji i zaufania!". Rokitniccy czytają reklamowe hasła na dokumentach, które przysyła im bank i ogarnia ich pusty śmiech.\nNOWOŚCI - Dziennik Toruński - Grażyna Ostropolska 26.06.2009\nSokołowo. Malownicza wieś w pobliżu Golubia-Dobrzynia. Lasy, pola, pagórki... Na wpół wypalone gospodarstwo Krystyny i Henryka Rokitnickich w centrum wsi burzy ten sielski widok. Pięć lat temu pożar strawił im stodołę i oborę. Oba budynki ubezpieczyli w PZU na 128 tys zł, ale ten wycenił szkodę na... 24 tys. zł. Bank, który miał cesję na polisie Rokitnickich, nie protestował. Ze spokojem przyjął rażąco niskie odszkodowanie. Miał zastaw na całym majątku dłużnika, w każdej chwili mógł zlecić licytację. Pieniądze od ubezpieczyciela tylko minimalnie zmniejszyły dług pogorzelców w banku. Mieli tu kredyt obrotowy -110 tys. zł. Zaciągnęli go pól roku przed pożarem. Dług mieli spłacać ratami, z hodowli i sprzedaży trzody chlewnej. Nie zdążyli. Pożar zniweczył ich plany. Z dnia na dzień rzutcy przedsiębiorcy stali się bankrutami.\nKrystyna Rokitnicka nie zapomni nocy z 7 na 8 grudnia 2003 r. Obudził ją straszny huk.\n- Wybiegłam na podwórze, zobaczyłam ogień i... nic więcej nie pamiętam. Chyba straciłam przytomność - wspomina. Płomienie oszczędziły dom, ale ten już do Rokitnickich nie należy. Przejął go bank i wystawił na licytację. Oszacowany na około 300 tys.zł majątek (dom, 7,46 ha ziemi, budynki gospodarcze z garażami) sprzedano za 130 tys zł. Pod młotek poszła też ojcowizna Rokitnickich w Węgiersku. Tam 4-hektarowe gospodarstwo z budynkiem mieszkalnym zlicytowano za 62 tys zł. - To połowa ceny, wynikającej z oszacowania rzeczoznawcy - burzą się Rokitniccy. A bank wciąż dolicza im karne odsetki (25 proc) i po kolei wystawia na sprzedaż ich majątek. Końca długu nie widać. Rośnie proporcjonalnie do spłaty.\nWcześniej komornik zlicytował 1,7 ha atrakcyjnie położonej ziemi i przekazał bankowi 47 tys na poczet długu Rokitnickich. - Mieliśmy klienta, który dawał za ten grunt 70 tys zł. - mówi pani Krystyna i liczy straty:\n- Bank zabrał nam już 263 tys. zł.\nDo 239 tys zł uzyskanych z licytacji majątku dodaje 24 tys.zł. odszkodowania za pożar z PZU.\n- Bank mógł tę rażąco zaniżoną wycenę podważyć, uratować nas przed bankructwem - uważa kobieta. - Wystarczyło, by zarządzający bankiem podeszli do nas przyjaźnie, z odrobiną zaufania, tak jak się przedstawiają klientom w reklamowych hasłach.\nKrótko po pożarze Rokitniccy zwrócili się do banku o podpisanie ugody. Prosili o zamianę kredytu na pożyczkę hipoteczną. Chcieli odbudować oborę, powrócić do hodowli i po krótkiej karencji spłacić dług w ratach. „ Bez pomocy banku nie jesteśmy wstanie odbudować gospodarstwa - naszego jedynego źródła dochodu. Pożar budynków zachwiał naszą płynność finansową. Nie unikamy odpowiedzialności i z góry dziękujemy za pomoc" - piszą błagalny list. Banku to nie wzrusza, nie zamierza wstrzymywać egzekucji ani myśli dochodzić większego odszkodowania od ubezpieczyciela. Spokojnie patrzy, jak Rokitniccy sami wnoszą do Sądu Okręgowego w Toruniu pozew przeciw PZU. Domagają się zwiększenia wypłaty za szkodę do wysokości ubezpieczenia spalonych w 80 proc. budynków. Dowodzą, że ta, którą wraz z polisą przejął w poczet ich długu bank, została drastycznie zaniżona. Sąd przyznaje im rację. Ustala, że odszkodowanie za pożar winno być zwiększone o 60712 zł.\nTą wygraną krótko się cieszą. Ubezpieczyciel odwołuje się od toruńskiego wyroku do Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, a ten oddala roszczenia Rokitnickich. Zauważa, że w związku z cesją polisy ubezpieczeniowej na bank, tylko on miał prawo wystąpić o zwiększenie odszkodowania od ubezpieczyciela.\nUwagę zwraca ten fragment uzasadnienia wyroku: „ Niewątpliwie powód (Rokitniccy – red.) ma interes, żeby bank (...) uzyskał od pozwanego ubezpieczyciela jak najwyższe odszkodowanie, bo jest ono przecież zaliczane na poczet kredytu obciążającego powoda". Adwokat Rokitnickich nie ma wątpliwości: - Bank winien był podjąć natychmiast niezbędne działania do uzyskania pełnego odszkodowania. Jest przecież z racji swojej działalności profesjonalistą i w obrocie gospodarczym winien się wykazać najwyższą starannością oraz znajomością prawa. Takiej znajomości prawa nie można natomiast wymagać od państwa Rokitnickich. Adwokat poradził klientom, by domagali się w sądzie unieważnienia bankowego tytułu egzekucyjnego i powstrzymania działań komornika. Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu nie zgodził się na powołanie biegłego z rachunkowości. Uznał wyliczenia Sądu Okręgowego w Toruniu za wiarygodne. - Wydany przez sąd rejonowy wyrok skutkuje tym, że bank musi zmniejszyć swoje roszczenia wobec nas o 60712 zł - tłumaczy Rokitnicka. Z jej obliczeń wynika, że już nie jest bankowi nic winna. Ten jednak prowadzi własne rachunki. Takie, w których naliczone dłużnikowi karne odsetki znacznie przewyższają wartość kredytu.\nW listopadzie bank wyliczył, że Rokitniccy nadal są mu winni pieniądze. Jakie? Nie wiadomo, bo padają różne sumy. - Bankowcy liczą odsetki za dług, którego nie byłoby, gdyby wywalczyli pełne odszkodowanie z naszej polisy ubezpieczeniowej - ubolewa pani Krystyna. Uważa, że nie ma w Polsce sprawiedliwości. Kiedyś wiodło im się dobrze: - W spalonej oborze hodowaliśmy rocznie 600 świń - wspomina. Braliśmy prosiaki i po 2-3 miesiącach woziliśmy tuczniki do rzeźni w całej Polsce.\nMieli wtedy swoje 7 tłustych lat. W 2003 r. zaczęły się dla nich lata chude. - Najpierw wszedł podatek VAT, rzeźnie spóźniały się z zapłatą za żywiec, a nasz VAT za skup zwierząt od rolników pożerała skarbówka -pokazuje złego początki. - Gdy dopadł nas pożar, mieliśmy długi i ani grosza oszczędności. Posypała się na nas seria nieszczęść.\nW pożarze spłonął ciągnik. Oskarżono nas o wyłudzenie żywca od rolników (przed pożarem prowadziliśmy skup), a o przyczynie naszego bankructwa, pożarze i komplikacjach z podatkiem VAT sędzia nie chciał słuchać. Na pierwszej i jedynej rozprawie uznał, że jesteśmy przestępcami.\nPoza długami, Rokitniccy nie mają już nic. Mieszkają w sprzedanym na licytacji gospodarstwie.\n- Tylko psa i kota nam nie zlicytowano - mówią. - Gdy nowi właściciele nas stąd wyrzucą, pójdziemy pod most...\nRoman Sklepowicz, prezes Stowarzyszenia Poszkodowanych przez Banki:\n- Cesja polisy ubezpieczeniowej przenosi jej prawa na bank i to on powinien być zainteresowany, by ubezpieczony otrzymał godziwe odszkodowanie. Niestety, znana mi praktyka dowodzi, że ilekroć bank zmusza klienta do ubezpieczenia się w konkretnej, współpracującej z nim firmie, to te kooperacyjne więzi działają przeciw ubezpieczonemu. Bank na zasadzie „kruk krukowi oka nie wykole" godzi się na zaniżoną kwotę odszkodowania, bo i tak ma w ręku bankowy tytuł egzekucyjny do weksla czy zastawionej pod kredyt hipoteki. Nieszczęścia chodzą parami: niemoralny bank i nieuczciwy ubezpieczyciel. Płaci najsłabszy, czyli klient.\nDysproporcja sum - 24 tys. zł wypłacone przez ubezpieczyciela i sądowne zwiększenie jej o 300 proc. świadczy nie tyle o błędzie w ocenie majątku Rokitnickich, co o nieuczciwości tzw. likwidatorów szkód. Każdy może się stać ich ofiarą. Trzeba się dobrze zastanowić, z jakim bankiem i ubezpieczycielem podpisuje się umowę, bo ma być ona nie tylko na słoneczne, ale i na deszczowe dni.


Testament Hitlera - Łukasz Ossoliński - ebook - Legimi online\nPrzeczytałem pierwszy rozdział. Więcej nie mogłem. Nie zniechęca mnie takie umiejscowienie akcji, tylko bełkot Autora...\nZdjęcia wykorzystane na okładce©Carlos Caetano/Shutterstock ©ShotPrime Studio/Shutterstock\n© Copyright by Skarpa Warszawska, Warszawa 2020 © Copyright by Łukasz Ossoliński, Warszawa 2020\nŚRODA, 8 LIPCA 1964\nCycki. Cycki wypełnione sokiem kokosowym. Sok kokosowy to ostatnie świństwo, lecz serwowany prosto z piersi anioła płci żeńskiej – anioły mają płeć? – smakuje, no bo jak ma nie smakować w raju! Raj wygląda jak karaibska plaża w pełni sezonu, na której nawet telefony są kolorowe. I hałaśliwe. Uśmiechnięta anielica podawała mu słuchawkę wielką jak peryskop U-Boota. Skąd niebiańska istota wzięła telefon? Ktoś pozbawiony uczuć zarówno ludzkich, jak i boskich, postanowił zepsuć harmonijne senne marzenie przyziemną bolączką. Błękit morza przygasł i znikł w mdłej szarości jawy. Baldwin Koczyński z wysiłkiem sięgnął na oślep po aparat.\n– Komisarz Koczyński – stęknął z mozołem. Wracał do rzeczywistości, a razem z nim wracały sensacje żołądka. Czuł, że za chwilę stanie się coś gwałtownego i nieprzyjemnego.\n– Tu Jonas. Przyjedź niezwłocznie na komendę. Wiem, że miałeś mieć wolne na leczenie kaca, lecz stało się coś, co wymaga natychmiastowych...\nKoczyński rzucił słuchawkę na poduszkę, wyskoczył z łóżka i chwiejnym krokiem cierpiącego na ischias osiemdziesięciolatka pobiegł do łazienki. Prawie zdążył. Posprząta się później. Zaschnięte mniej cuchnie i łatwiej daje się zeskrobać.\n– Halo, jesteś tam? – Nawet w kiblu słychać było wrzaski dobiegające ze słuchawki. – Mam niecierpiące zwłoki... co ja plotę... Mam coś pilnego, do diabła!\nKomisarz wrócił, tym razem pewnym krokiem w miarę krzepkiego siedemdziesięciolatka. Czuł, że wygląda tak, jak się czuje. Całe szczęście, pomyślał, że wideotelefony to dopiero projekt optymistycznie nastawionych konstruktorów z resortu gospodarki ministra Alberta Speera. Nie chciał, aby ktokolwiek oglądał go w takim stanie.\n– Jestem – wyszeptał zbolałym głosem. – Za chwilę się zjawię, tylko muszę ogarnąć... eee... tego...\n– Za pięć minut będziesz miał pod domem samochód. Pospiesz się. – W telefonie szczęknęło, inspektor Jonas się wyłączył.\nMłody kierowca służbowego bmw czekał dłużej niż pięć minut. Zanim Koczyński doprowadził się do porządku, musiał drugi raz wpaść w objęcia swojej cierpliwej przyjaciółki – muszli klozetowej. Potem proszek od bólu głowy i duszkiem wypita szklanka wody z kranu. Kawę sobie darował, napije się jej w gabinecie bossa. Jonas dysponował doskonałą indonezyjską kawą, której miał stałe dostawy dzięki zażyłym kontaktom z japońską tajną policją Tokkō w Dżakarcie. Komisarz wychylił się z tylnego siedzenia przez oparcie przedniego fotela, aby przejrzeć się w wewnętrznym lusterku wstecznym, starając nie oddychać w kierunku kierowcy. Chyba bez powodzenia, ponieważ głowa szofera wygięła się pod dziwnym kątem w przeciwnym kierunku. Trudno. Widok w lusterku był równie zniechęcający: pognieciona koszula i źle zawiązany krawat, którego zresztą Koczyński nigdy nie nauczył się prawidłowo supłać. Obraz zmęczonego dziada kalwaryjskiego uzupełniały wory pod oczami oraz potargana koafiura. Odwrócił z odrazą wzrok.\nWczorajsza konwencjonalna impreza z okazji jedenastolecia jego służby nie zakończyła się okolicznościową lampką wina. Koledzy z referatu kryminalnego koniecznie chcieli świętować dalej, wszyscy przenieśli się więc z gmachu komendy głównej do najbliższej restauracji. Zaczęło się od symbolicznego pół litra na głowę, potem symbolika się wzmogła, lecz konkretów Koczyński już nie mógł sobie przypomnieć. Podobnie jak nazwiska samarytanina, który przywiózł go z lokalu do domu i pomógł trafić do łóżka.\nOpadł na siedzenie. Palcami przeczesał włosy, bez większej nadziei poprawił ułożenie krawata i stan koszuli. Westchnął, popatrzył apatycznie przez okno. Przejeżdżali przez plac Piłsudskiego, wzdłuż monumentalnej kolumnady pałacu Saskiego. Książę Józef Poniatowski z wysokości swego rumaka z brązu rzucił Koczyńskiemu surowe spojrzenie.\nSamochód skręcił w Królewską, a po chwili na Krakowskie Przedmieście, niedaleko bramy głównej Uniwersytetu Warszawskiego. Dojeżdżali. Kierowca wyciągnął z kieszeni paczkę miętowej gumy do żucia. Wyjął jeden listek, udał niezdecydowanie, po czym grzecznie zapytał:\n– Poczęstuje się pan komisarz balonówką? Dobra rzecz, dostałem od wujka z USA.\n– Wujek w Ameryce to naprawdę dobra rzecz – stęknął Koczyński. – Mogę dostać dwie? Dziękuję.\n– Proszę. Nie zawsze tak było, prawda? – zaśmiał się niefrasobliwie kierowca. – Dobrze, że wojna z nimi się szybko skończyła. Bez gumy do żucia mogłoby być z nami kiepsko.\nKoczyński skwitował żart powściągliwie. Za młody jesteś, by pamiętać wojnę, pomyślał. Kiedy w 1941 roku sojusznicze Trzecia Rzesza i Polska rozpoczęły ofensywę przeciwko Związkowi Sowieckiemu, ciebie pewnie nie było jeszcze na świecie. Późniejszych czasów drugiej kampanii francuskiej i zimnej wojny też pewnie sobie zbyt dobrze nie przypominasz, bo biegałeś wtedy za piłką, a jankeska guma do żucia była rzadkim rarytasem z przemytu via Szwecja. Ekstrawagancje w rodzaju miętówek, coca-coli czy płyt z jazzem pojawiły się na rynku europejskim w powszechnym obrocie dopiero po odwilży w drugiej połowie lat pięćdziesiątych. Można powiedzieć, że w przeciwieństwie do mojego pokolenia dorastałeś, synku, w warunkach dobrobytu i – przede wszystkim – pokoju...\nBmw zajechało przed pałac Zamoyskich. Koczyński z rozmachem otworzył drzwi, o mało nie zarysowując ich o słup ze znakiem informującym o zakazie zatrzymywania. Stojący w pobliżu posterunkowy zerknął na rejestrację samochodu, po czym odwrócił się plecami i zaczął dyrygować ruchem na przejściu dla pieszych. Komisarz wygramolił się z pojazdu z wdziękiem wodowanego drobnicowca. Stojąc na chodniku, wsadził głowę do auta.\n– Dziękuję – powiedział – za jedno i drugie.\n– Nie ma sprawy. – Kierowca wyszczerzył się i nadmuchał z gumy ogromny balon. Balon pękł, oblepiając jego twarz lepką pajęczyną. Komisarz uśmiechnął się z wysiłkiem.\nWestybul Komendy Głównej zawsze mu się kojarzył z przedsionkiem piekła – kiepsko oświetlona, ponura jaskinia, w której brakowało jedynie wiszących u sufitu nietoperzy. Być może taki wystrój miał głębszy, pragmatyczny sens – interesantów scenografia odstraszała, a im mniej spraw, tym lepsze statystyki. Pół roku temu jakiś aktywista postanowił jednak tchnąć nieco kolorów w przygnębiające wnętrze. Pojawiły się stojaki z flagami wszystkich dwudziestu trzech państw tworzących Konfederację Europejską, a ściany przystrojono ogromnymi sztandarami wspólnoty: niebieskimi płachtami ozdobionymi żółtą dwunastoramienną swastyką, zwaną w oryginalnej wersji „czarnym słońcem”. Neopogańska, antychrześcijańska wymowa tego symbolu z początku drażniła Watykan i kraje katolickie, niemniej Berlin stał na stanowisku, że czarne słońce opisuje nowy ład europejski, bezpośrednio nawiązując do Okrągłego Stołu rycerzy króla Artura, symbolizując spotkania, na których wszyscy są równi i starają się w zgodzie rozwiązywać nieporozumienia. Po jakimś czasie baaardzo powściągliwie zaakceptowano tę argumentację. Przynajmniej oficjalnie.\nGabinet szefa znajdował się na czwartym piętrze. Winda od miesiąca była zepsuta. Konserwator stwierdził, że zepsuł się jakiś elektroniczny dyngs, który można dostać na zamówienie jedynie w Japonii, i że to nie jego wina. Trzeba było kupić windę u Siemensa w Niemczech. A teraz sobie czekajcie na przesyłkę z fabryki w Kioto.\nWspinaczka udała się Koczyńskiemu zaskakująco sprawnie, zapukał do drzwi zdobionych tabliczką „Zastępca Komendanta Głównego Policji Państwowej – inspektor Jonatan J. Jonas” tylko średnio zdyszany. Do emerytury zostały mu zaledwie dwa lata, jakoś sobie ten okres przesapie. Ostatecznie nie jest zbyt często wzywany na służbowe Himalaje.\nJotTrzy vel JJJ, inaczej DżejDżejDżej, jak go z cudzoziemska nazywały niższe szarże, nie był sam. Koczyński jakiś czas temu wszedł w wiek, w którym widok urodziwej niewiasty nie prowokował już do natychmiastowego ataku, niemniej nie zestarzał się na tyle, by pozostawać na takie estetyczne doznania obojętnym. A ta kobieta była naprawdę niezwykłej krasy. Pięknej tym pięknem trzydziestoparolatki, które najpełniej są w stanie docenić mężczyźni po czterdziestce. Dojrzałe, niedotknięte jeszcze marszczącym upływem czasu ustabilizowane kształty, dyskretna, ułożona uroda kontrastująca z nachalnymi rysami nieoszlifowanych dwudziestek. No i doświadczenie życiowe, pozwalające samej sobie udzielić precyzyjnej odpowiedzi na zasadnicze pytanie „czy wiem, czego chcę?”. Jedynym zgrzytem w tym praktycznie nieskazitelnym ideale był pochodzący z innej bajki zgniłozielony mundur z naszywkami Sicherheitsdienstu, Służby Bezpieczeństwa SS.\n– Nareszcie – przywitał go Jonas. Garnitur leżał na nim doskonale, koszulę miał albo wprost ze sklepu, albo nienagannie wyprasowaną, a jego krawata murarze mogliby używać jako wzoru do wyznaczania pionu. Koczyński z rezygnacją przypomniał sobie, że choć wczoraj starszy od niego o dobrych kilka lat inspektor nie wylewał za kołnierz, to dzisiaj wyglądali jak ilustracja do Księcia i żebraka z oczywistym podziałem ról. – Państwo pozwolą, że ich sobie przedstawię... Komisarz Baldwin Koczyński, mój najlepszy śledczy... Sturmbannführer Monika von Hammersmarck z Sicherheitsdienstu.\nKoczyński ujął dłoń Moniki, pochylił się, markując pocałunek. Uścisk kobiety był silny, nijak mający się do zjawiskowej figury.\n– Ach, ci Polacy – roześmiała się swobodnie von Hammersmarck. Siedziała na blacie biurka Jonasa, beztrosko majtając zgrabnymi, długimi nogami. Wzrokiem świdrowała Koczyńskiego, który odniósł niemiłe wrażenie, że taksuje go jak lepidopterolog motyla nabitego na szpilkę. – Nieustannie rycerscy. – Mówiła po polsku płynnie, bez zauważalnego obcego akcentu.\n– Staramy się – odparł niezręcznie, zaskoczony jej perfekcyjną polszczyzną. Napastliwe spojrzenie Moniki peszyło go. Poszukał zmiany tematu. Był zdecydowany od razu zaznaczyć swoje terytorium, na które intruzi nie mają wstępu. Niech tej Hammersmarck nie wydaje się, że jej blond loki mają decydujące znaczenie. – Ma pani oryginalne nazwisko, Sturmbannführer...\nJonas rzucił szybkie ostrzegawcze spojrzenie, którego z powodzeniem udało się Koczyńskiemu nie zauważyć. Ciekaw był, czy uda się wyprowadzić tę babę z równowagi, pytanie o „von” w nazwisku od kilkunastu lat stanowiło tabu. W 1943 roku kanclerz Hitler urzędowym dekretem zakazał stosowania tego przyimka publicznie, jednak w socjalistycznej rzeczywistości Trzeciej Rzeszy od setek bezwzględnych praw istniały tysiące podważających je wyjątków. Swoje „von” zachowali w uznaniu zasług na froncie najwybitniejsi dowódcy, podobne przywileje przysługiwały cywilom ze szczytu państwowej hierarchii. Byli i tacy, którzy stali się beneficjentami kaprysu Hitlera albo skorego do rozdawnictwa swej łaski marszałka Göringa. Ostatnią grupę posiadaczy „von” tworzyli ci, którzy nie mając okazji do wykazania się na polu bitwy czy w dyplomacji, wkupywali się w łaski najczęściej wazeliniarstwem. A von Hammersmarck z całą pewnością swego żelaznego chwytu dłoni nie ćwiczyła w okopach.\n– Podoba się panu moje nazwisko? To chyba nie jest oferta matrymonialna?\nMasz tupet, ślicznotko, pomyślał Koczyński.\n– Drodzy państwo – Jonas pstryknął kilka razy zapalniczką, upewniając się, że działa bez zarzutu – jeszcze będziecie mieli czas na flirtowanie i umacnianie przyjaźni polsko-niemieckiej. Teraz zmierzmy się z problemem, który mamy rozwiązać. To znaczy który wy będziecie musieli wspólnie, wzorowo współpracując, rozwiązać.\nPoliczymy się przy innej okazji, obiecał sobie Koczyński, zezując w stronę Hammersmarck. Odwzajemniła spojrzenie. Nie mogę się doczekać, mówiły jej oczy.\n– Zamieniam się w słuch – mruknął komisarz.\n– Sprawa wygląda następująco. – Inspektor puścił żurawia w leżące na biurku papiery. – W okolicy Korostenia na terenie Autonomii Ukraińskiej, we wsi, czy raczej przysiółku, Horodyszcze znajduje się majątek rodziny Stanisławskich. Od chwili przejścia na emeryturę, czyli od 1957 roku, mieszkał tam samotnie senior rodu Juliusz Stanisławski, eksminister spraw zagranicznych RP. Jak pamiętamy, Stanisławski był kluczową postacią w rokowaniach pokojowych z koalicją anglo-amerykańską, porozumienie Europy z USA zostało osiągnięte dzięki jego wytężonym staraniom. To drobna przesada, niemniej tak go widzą zarówno opinia publiczna, jak i szkolne podręczniki historii najnowszej. Nie będę się o to spierał. Niektórzy nieznający miary dziennikarze traktat pokojowy z 1954 roku nazywają czasami Pax Stanislaus... Tak czy inaczej, Stanisławski trwale zapisał się w dziejach świata. Pokojowa Nagroda Nobla przyznana mu w 1955 była w zasadzie formalnością. Trzy dni temu został brutalnie zamordowany.\n– Pozwolą panowie, że zapalę?\nPytanie było retoryczne. Niemka, nie czekając na reakcję, przypalała papierosa. Energicznym machnięciem ręką zgasiła zapałkę. Zachowujący kamienną twarz Jonas podsunął Monice popielniczkę.\n– Ja dziękuję, nie palę – odezwał się grzecznie Koczyński.\nVon Hammersmarck udała zakłopotanie.\n– Ojej – podsunęła komisarzowi pod nos żółtawą paczkę – najmocniej przepraszam. Proszę się częstować.\nPaliła amerykańskie camele. Właściwy wybór dla funkcjonariuszki służby bezpieczeństwa Trzeciej Rzeszy.\nKoczyński udał, że patrzy przez okno. Monika zachichotała i cofnęła dłoń. W powietrzu pozostał zapach jej kremu do rąk.\n– Cisza w mediach...\n– ...jest oczywiście celowa – dokończył za Koczyńskiego Jonas. – Zablokowano wszelkie informacje w tej sprawie. Dopóki nie ustalicie, co w Horodyszczach zaszło i czy jest to zwykły napad bandycki, czy coś poważniejszego, nic do mediów nie ma prawa wyciec. Rzecz może mieć konsekwencje polityczne, stąd decyzja góry o włączeniu do śledztwa uroczego przedstawiciela resortu bezpieczeństwa naszego niemieckiego sojusznika.\nHammersmarck zakrztusiła się dymem papierosa.\n– Przepraszam panów – wymówiła z trudem – ale nadmiar słodyczy tuczy, a ja staram się trzymać dietę.\nTym razem na pewno mówisz prawdę, pomyślał Koczyński, oceniając fachowym okiem handlarza koni jej kształtne nogi.\n– Lokalna ekipa dochodzeniowa zakończyła czynności na miejscu zbrodni – kontynuował inspektor niewzruszenie niczym automat biletowy. – Wszystkie materiały otrzymacie do wglądu w Korosteniu, powinien na was już czekać wynik sekcji zwłok. Podobno denat był w okropnym stanie, przed śmiercią poddano go torturom... Miejscowe siły policyjne są do waszej dyspozycji, zakwaterowanie w hotelu Wernyhora zapewnione. Podobno trzygwiazdkowy, lecz nie spodziewajcie się zbyt wiele, to postsowiecka Ukraina, a nie obszar o ugruntowanych zdobyczach cywilizacyjnych. Macie czterdzieści osiem godzin na przyjrzenie się sytuacji i przedstawienie raportu. Najlepiej z załącznikiem w postaci głów łajdaków, którzy tej zbrodni się dopuścili. Zresztą nieważne. Postępowanie prowadzicie do skutku, przy czym przez „skutek” nie należy rozumieć wniosku o umorzenie. Aha, proszę zachować elementarną przyzwoitość i wyczucie w przypadku nieuniknionych kontaktów z miejscowymi ukraińskimi siłami pomocniczymi. O co chodzi, Koczyński?\n– Powiedziałeś, że zabójstwo może mieć aspekt polityczny. Dostojnicy państwowi, szczególnie emerytowani, rzadko padają ofiarą zwykłych kryminalistów. Taki wybryk wywołuje wiele hałasu w mediach, ekscytuje opinię publiczną, zmusza organa do podjęcia zdecydowanych kroków, co w sumie działa na niekorzyść sprawcy lub sprawców. Można zatem z przykrym prawdopodobieństwem przyjąć, iż w tej sprawie pospolitej przestępczości może być mniej od polityki. W związku z tym czy dochodzeniem nie powinien się zająć referat spraw specjalnych?\nPod szyldem referatu spraw specjalnych Wydziału IV Komendy Głównej Policji kryła się niejawna policja polityczna.\n– Dopóki nie nabierzemy pewności co do tła tego zdarzenia, dopóty traktować je będziemy jako zwyczajną zbrodnię – obwieścił JJJ z miną Sfinksa, z zapałem gmatwając wyjaśnienia. – Wydział IV wejdzie do akcji, o ile pojawi się taka potrzeba. Na razie nic na to nie wskazuje.\nKoczyński nie wierzył w ani jedno słowo. Jego nos dobrze wyszkolonego psa gończego zarejestrował opary smrodu.\n– W porządku, rozumiem. – Nie pozostało nic innego, jak przyjąć reguły gry. – W takim razie jak wygląda podział kompetencji między nami a SD?\n– Działacie wspólnie – odparł zbyt szybko Jonas. – Jako partnerzy. Rozwiązanie zagadki zbrodni leży we wspólnym interesie obu państw.\n– Czyli jednak polityka?\n– Polityka z tej sprawy może być, jeśli się nie spiszecie. Zechciej to wreszcie pojąć, Koczyński – zakończył ostro DżejDżejDżej.\n– Przywiązuję wagę do suwerennego podejmowania decyzji na obszarze swoich uprawnień. Chcę wytyczyć od razu granice, aby w przyszłości nie marnować czasu na jałowe spory.\n– Nikt ci suwerenności nie odmawia, przynajmniej w zakresie moich wytycznych. A moje wytyczne są do strawienia nawet dla francuskich piesków. Ty francuskim pieskiem nie jesteś, dasz sobie radę jako partner pani Sturmbannführer. Niczego więcej nie wymagam.\nKoczyński bez przekonania skinął głową.\n– A ona wie, że ma być moją partnerką?\nJonas zapanował nad sobą, choć kosztowało go to niemało wysiłku. Hammersmarck przyglądała się Koczyńskiemu, jakby ten był nieświeżym frutti di mare na talerzu.\n– Na pewno sobie poradzimy – zamruczała w końcu jak kocica. – Już się nie mogę doczekać owocnej współpracy.\n– No, to wyśmienicie – rzekł Jonas, symulując niezdarnie entuzjazm. – Niczego innego się nie spodziewałem.\n– Napiłbym się kawy – nie wytrzymał Koczyński.\n– Nie zebraliśmy się tutaj, abyś żłopał moje importowane smakołyki. – JJJ przesunął spodek z filiżanką wypełnioną fusami na skraj swego biurka. Identyczna filiżanka stała obok Moniki. Zapewne raczyli się kopi luwak, delikatesem na szczególne okazje. Jonas lubił popisywać się przed ważnymi gośćmi, doprowadzając wówczas do rozpaczy Wiesię, swoją sekretarkę. Szef nieopatrznie zdradził jej, z czego wydobywa się ziarna tej kawy, a Wiesia, przewrażliwiona na punkcie czystości i sterylności, dostawała mdłości za każdym razem, kiedy była proszona o przygotowanie owego specjału. – À propos, mam dla ciebie dwie wiadomości: dobrą i złą. Zła jest taka: nie dam ci kawy. Dobra brzmi zaś następująco: brak kawy dobrze ci zrobi, masz przecież początki nadciśnienia.\n– Dziękuję za troskę. Ja z kolei mam nadzieję, że wkrótce szlag cię trafi, sknero.\n– Napijemy się kawy w powietrzu – wtrąciła Monika.\n– W jakim powietrzu?\n– W samolocie. Nie mam zamiaru wdychać kurzu ukraińskich bezdroży. Żyjemy w dwudziestym wieku i jako ludzie cywilizowani podróże odbywamy nowoczesnymi środkami transportu – ogłosiła von Hammersmarck, dając stanowczo do zrozumienia, że wierzy w to, co mówi. – Pan komisarz wolałby furmankę?\n– Sturmbannführer pozwoliła sobie wyręczyć nas w tej drobnej kwestii logistycznej. – Jonas uśmiechnął się do Moniki tylko ustami. – Faktycznie, aeroplan to lepszy pomysł od furmanki.\n– Niekoniecznie – burknął Koczyński. – Wiele zależy od kobyły.\nOczy von Hammersmarck zwęziły się. Jonas zastygł w nienaturalnej pozie za swoim biurkiem. Koczyński intensywnie udawał głupiego. Po kilku sekundach twarz Moniki wypogodziła się, wrócił na nią ironiczny półuśmieszek.\n– No, jednak nie jest pan ostatnią ciamajdą – powiedziała z aprobatą. – Choć na takiego wygląda.\n– Pani natomiast wprost przeciwnie...\n– Wystarczy! – JJJ powrócił do życia. – Zdążycie się sobą nacieszyć w przyszłości. Koczyński, udasz się teraz do kancelarii po odbiór papierów potwierdzających podróż służbową i rozkaz wyjazdu.\nKoczyński nie dał po sobie niczego poznać. Świstki poświadczające wyjazd w celu wykonania obowiązków, służące do późniejszego rozliczenia kosztów, wypełniało się po powrocie, a nie przed wyjazdem. Zresztą w praktyce służbowej nie istniało już coś takiego jak „rozkaz wyjazdu”, przestał on funkcjonować po kilku latach od zakończenia wojny. Koczyński tylko raz miał coś takiego w ręku, na początku pracy w policji. Pod koniec 1954 roku wyjechał na konferencję do Paryża, wówczas położonego jeszcze na terenach administrowanych przez Trzecią Rzeszę. Podczas owego kongresu reaktywowano Interpol – Międzynarodową Organizację Policji Kryminalnych – którego działalność była zawieszona na czas wojny. Na początku tworzyły ją państwa europejskie, zarówno zrzeszone w Konfederacji Europejskiej, jak i pozostające poza nią. Pod koniec lat pięćdziesiątych, w okresie światowego odprężenia, Interpol ponownie stał się organizacją o zasięgu międzynarodowym. Niedawni wrogowie połączyli swe siły, aby wspólnie zwalczać przestępczość w każdym zakątku globu. Siedzibą Interpolu pozostał Paryż, po zdjęciu niemieckiej okupacji w 1955 roku stolica suwerennej Czwartej Republiki Francuskiej.\n– Tak jest. – Wstał ociężale z krzesła. – O której odlot?\n– Godzina jedenasta, lotnisko Gocław, terminal specjalnego przeznaczenia – wyrecytowała von Hammersmarck. – Proszę nie zapomnieć zapakować szczoteczki do zębów.\n– Pani tu zostaje?\n– Inspektor Jonas dotrzyma mi towarzystwa. Ja załatwiłam samolot, inspektor obiecał podwózkę na lotnisko. – Dama z SD wzięła na celownik kolejną ofiarę.\nNie było czasu do stracenia. Koczyński z ulgą opuścił gabinet szefa. Znalazł na dnie kieszeni marynarki starą pastylkę aspiryny, rozgryzł ją w ustach i połknął na sucho, nie zwracając uwagi na cierpki posmak. Zbiegł na parter niczym jeleń uciekający przed nagonką. W niczym nie przypominał skacowanego kloszarda sprzed pół godziny.\nW kancelarii o żadnych rozkazach wyjazdu naturalnie nikt nie słyszał. Niska, piersiasta posterunkowa miała dla niego jedynie małą kopertę ozdobioną pospiesznie nagryzmolonym tekstem „Do rąk własnych kom. Koczyńskiego”. Wewnątrz znajdował się liścik od Jonasa:\nCoś tu niewąsko zajeżdża. Mam związane ręce poleceniami zza ściany. H może być przydatna, sporo może. Kanał oficjalny na nasłuchu. W razie czego dzwoń bezp. W-wa 41 31 99. Strzeż się.\nZnakomicie. „Masz tu białą laskę, zamknij oczy, szukaj drogi przez pole minowe”. Organizatorem zabawy jest Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, sąsiadujące przez ścianę pałacu Zamoyskich z Komendą Główną Policji. Rola Jonasa ograniczona jest jedynie do roli pośrednika. Von Hammersmarck jest niewiadomą, podobnie jak nieokreślone zagrożenia, przed którymi troskliwy przełożony ostrzega. Koło ratunkowe w postaci bezpiecznego łącza telefonicznego w tej sytuacji może się przydać jedynie do przekazania ostatniej woli.\nKoczyński powtórzył w myślach kilka razy numer telefonu. Powiązał trzy grupy liczb z trzema łatwymi do zapamiętania, wyrytymi w pamięci faktami: 41 – początek kampanii wschodniej, 31 – dwie ostatnie cyfry numeru jego Krzyża Rycerskiego, 99 – aktualny rozmiar w pasie. Upewnił się, że wszystko prawidłowo zapamiętał, po czym podarł karteczkę na strzępy. Dyżurna posłała mu uśmiech pełen sympatii. Ta mała, jak tam jej na imię, pobudzała apetyt. Może kiedyś spróbuje zaspokoić głód. Odwzajemnił spojrzenie.\nW holu wejściowym znajdowało się kilka stanowisk z telefonami wewnętrznymi na potrzeby interesantów. Komisarz wybrał jeden z nich, wykręcił numer referatu analiz.\n– Mariuszu – powiedział po uzyskaniu połączenia – spotkajmy się w przyszłym tygodniu tam gdzie zwykle. – Nie czekając na reakcję, odłożył słuchawkę.\nReferat analiz zajmował się gromadzeniem i opracowywaniem ogólnie dostępnych informacji uznawanych za przydatne dla służby śledczej. Zbierano wszelkie informacje oficjalne, półoficjalne oraz plotki, które następnie odpowiednio grupowano w bloki tematyczne w rodzaju „partie polityczne”, „ekstremiści”, „przestępczość zorganizowana” czy „życie prywatne osób publicznych”. Formalnie działanie białego wywiadu miało służyć zwalczaniu i identyfikowaniu zagrożeń kryminalnych, w praktyce zawartość katalogów i teczek personalnych tworzyła również bibliotekę haków i haczyków, na których – w razie potrzeby – dałoby się powiesić ludzi wzdragających się przed wyświadczeniem służbom państwowym drobnych grzeczności. Ten rozszerzony ponad ustawę proceder był naturalnie słodką tajemnicą kilku osób ze ścisłego kręgu władzy.\nZ parteru Koczyński przeszedł schodami na drugie piętro. Znajdowały się tam jedynie nudne archiwa i magazyny, które zapewniały większą intymność niż pozostałe kondygnacje pełne kręcących się funkcjonariuszy. Nielicznymi pracownikami obu sekcji byli wyłącznie mężczyźni, dlatego najprzytulniejsze miejsce znajdowało się na końcu korytarza za drzwiami oznaczonymi kółeczkiem. Damska ubikacja stanowiła idealne miejsce na poufne rozmowy.\nPchnął drzwi toalety. Komisarza Rudolfa jeszcze nie było, co Koczyńskiego nie niepokoiło. Prostego szyfru oznaczającego wezwanie do natychmiastowego spotkania w umówionym miejscu używali od ponad roku. Obaj uważali tę zapobiegliwość za przejaw lekkiej manii prześladowczej, niemniej starannie to odczucie przed sobą ukrywali. Komenda Główna przeciekami stała, gdyby była okrętem, już dawno spoczęłaby na dnie, toteż konspirowanie w babskim kiblu uznawali za usprawiedliwione okolicznościami.\nKoczyński upewnił się, że w pomieszczeniu nikogo nie ma, zaglądając po kolei do każdej kabiny, po czym z pewną ulgą spoczął na nieużywanym prawdopodobnie od nowości bidecie. Nadal odczuwał nieznośnego kaca, chciało mu się pić. Badawczo przyjrzał się kranowi nad umywalką.\nDrzwi wejściowe powoli się uchyliły, pojawiła się w nich głowa komisarza Mariusza Rudolfa, naczelnika referatu analiz. Rudolf ostrożnie lustrował wnętrze toalety, jakby spodziewając się ujrzeć wymierzone w siebie lufy karabinów plutonu egzekucyjnego. W dłoni trzymał zielony kubek ozdobiony rysunkiem czerwononosego renifera Rudolfa.\n– Zapraszam. – Koczyński zachęcił go gestem. – Siadaj wygodnie i oddawaj kawę.\nRudolf rozejrzał się wokół, po czym przysiadł na umywalce. Naczynie z kawą postawił obok siebie. Wydobywający się z niego aromat drażnił nozdrza Koczyńskiego.\n– Słyszałem, że masz nową narzeczoną – odezwał się Rudolf. Majtał w powietrzu nogami niczym gimnazjalny uczniak.\n– Wieści się szybko roznoszą przez dziurawe ściany, co nie?\n– No, w tym konkretnym przypadku chodzi nie o zmysł słuchu, lecz wzroku. Niełatwo było nie zauważyć tego dzieła sztuki. Niektórzy nadal mają otwarte usta i wywalone języki...\n– Na widok swoich żon też tak reagujecie?\n– A co mają do rzeczy nasze żony? – zdumiał się szczerze Rudolf. – Psy lubią biegać za samochodami, lecz przecież nie dlatego, że chcą wsiąść za kierownicę...\n– Wystarczy – uciął Koczyński. – Nie mam czasu na takie pieprzenie. Chciałbym, abyś dyskretnie, podkreślam: dyskretnie, zobacz w słowniku języka polskiego, co znaczy to słowo, sprawdził niejaką Monikę von Hammersmarck, Sturmbannführer SD. Znajdź wszystko, co się da: rodzina, przebieg służby, znajomości, adresy, kontakty, wymiary, osiągnięcia, ulubione kolory, przysmaki, zwierzęta, sam zresztą wiesz, nie od dziś rozgrzebujesz nieczystości.\n– Jej wymiary sam będziesz mógł sprawdzić – dopowiedział Rudolf.\n– Zamknij się. To, co uda ci się wyszperać, zachowaj tylko dla siebie. Niech nikt się nie zorientuje, jaki temat przetrząsasz. Masz dobre nazwisko do węszenia w szkopskich kartotekach, więc liczę na owocne rezultaty. W piątki nadal kantujesz frajerów w tej swojej spelunce?\nKoniec tygodnia komisarz Rudolf tradycyjnie inaugurował w położonej na nadwiślańskim bulwarze kawiarence o zaskakującej nazwie „U Warsa”. Klientela knajpy, drobna inteligencja z tęgimi aspiracjami, prostackie picie uszlachetniała grą w szachy. Każdy stolik wyposażony był w popielniczkę, solniczkę i szachownicę z figurami. Zacięte boje toczyły się do godzin rannych, dopóki sił lub pieniędzy stało. Rudolf, zachowujący incognito mistrz szachowy, bez wysiłku dorabiał sobie do policyjnej pensji. Do jego stolika zawsze ustawiała się kolejka niepoprawnych optymistów. I zawsze optymiści musieli dawać sobie nadzieję: „już za tydzień ja mu pokażę!”.\n– Pan wybaczy – zaprotestował wyniośle Rudolf. – Ja gram uczciwie. Najwyraźniej doszło do przykrego qui pro quo, raczył mnie pan pomylić z którymś swoim znajomym...\nKoczyński się roześmiał. Dobrze się rozumieli i wzajemnie szanowali, osiągając rzadko spotykany stan prostolinijnej konfidencji.\n– Zadzwonię do Warsa w piątek wieczorem. Przekażesz mi to, co uda ci się do tego czasu zdobyć. Dyskretnie zdobyć.\n– Upewniam się, że dociera do ciebie ludzka mowa.\nRudolf zeskoczył z umywalki.\n– Moja zrozumieć twoja mnóstwo mądra mowa, o wielkie białe Mzinu. Moja postarać się zadowolić twoja szlachetna pan.\n– Po prostu bądź ostrożny...\n– A ty? Też musisz być ostrożny? Duże problemy?\n– „Problemy” to się ma, kiedy niespodziewanie zajdzie w ciążę na bezrobociu. – Koczyński wzruszył ramionami. – W moim przypadku żadna ostrożność mi nie pomoże, mam wrażenie, że niezależnie od rezultatu i tak będę do odstrzelenia.\n– Będzie mi cię brakować. – Rudolf pociągnął nosem i ruszył do drzwi. Po chwili zawrócił, by uścisnąć dłoń Koczyńskiemu. – Och, do diabła. Nie daj się zabić i wracaj w glorii.\n– Postaram się – zapewnił Baldwin. – Tym bardziej że mimo wszystko to mnie zależy na tym bardziej od ciebie.\nPrzy owalnym stole konferencyjnym siedziało siedemnastu mężczyzn cierpliwie czekających na osiemnastego – tego najważniejszego. Przewodniczący się spóźniał, co było oczywistym elementem rytuału przestrzegania hierarchii. To znaczy nie najważniejszy się spóźniał, lecz pozostali przybyli nieco wcześniej, aby odpowiednio okazać szacunek. Lider zawsze zjawiał się na czas, równo z wyznaczoną godziną.\nPunktualnie o trzynastej otwarły się drzwi. Wszyscy obecni powstali. Do sali wszedł niewysoki, siwiejący mężczyzna. Kiedyś miał nadwagę, obecnie schudł tak, że trudno było rozpoznać w nim najbliższego, najbardziej zaufanego współpracownika Adolfa Hitlera. Sześćdziesięcioczteroletni Martin Bormann, były osobisty sekretarz pierwszego Führera oraz szef kancelarii NSDAP. Przez lata pozostawał w cieniu, powoli powiększając swoje wpływy, by wreszcie skupić w rękach olbrzymią władzę. Większą od Himmlera, Göringa czy Goebbelsa. Po cichu, z uporczywą konsekwencją zbliżał się z wolna do Hitlera. Ostatecznie Hitler bezgranicznie mu zawierzył. Pozostawił mu wolną rękę, co Bormann momentalnie cynicznie wykorzystał. W wielu sprawach po prostu przejął obowiązki Führera. Oświadczał interesantom niezależnie od ich rangi, że „przekazuje wolę Wodza”, choć to on sam podejmował decyzje w imieniu Hitlera – lecz bez jego wiedzy. Kontrolował osobisty dostęp do niego, decydował, kto i w jakiej sprawie może stanąć przed jego obliczem. Wzbudzał strach wśród ministrów, gauleiterów i generałów. Po śmierci Hitlera stał się prawą ręką nowego wodza, swojego równolatka, Reichsführera Heinricha Himmlera. Nie tylko zachował, lecz także poszerzył swoje koneksje. Himmler, osobnik o wyglądzie i manierach podstarzałego Kubusia Puchatka, nie miał niezbędnej na takim stanowisku pewności siebie, charyzmy, nie umiał porywać tłumów, autorytet mógł utrzymywać wyłącznie za pomocą terroru. Bormann dbał więc o to, by Himmler nie musiał zbyt często pokazywać się publicznie, a decyzje podejmował po konsultacjach tylko z nim. Himmler był głową, a Bormann jego mózgiem, mięśniami i siłą woli.\nWszystko funkcjonowało perfekcyjnie przez lata. W końcu Bormann popełnił jeden błąd, aczkolwiek poważny. Kompromitujący go jako pierwszorzędnego organizatora. Przeoczył przygotowania zdrajców do przewrotu. Za bardzo skupił się na wydawaniu decyzji, za mało na ich realizacji. Powinien był wcześniej dostrzec oznaki rozkładu, defetyzmu i wiarołomstwa. Nie zrobił tego. Stracił pozycję, władzę, układy. Stracił wszystkie atuty. Wszystkie, z wyjątkiem jednego.\nNie poddał się. Był zdeterminowany odzyskać swoje wpływy i nie popełnić już nigdy więcej błędów. Przez lata mozolnie pracował. Nie był sam. Setki, tysiące ludzi marzyły o tym, by znowu było tak, jak było. Nawiązywał nowe kontakty, pielęgnował stare. Dobierał skrupulatnie współpracowników, wciągał ich w tajny krąg. Czekał na odpowiedni moment, wiedział, wierzył, że kiedyś nadejdzie. Ta wiara dawała mu siłę i energię, którą zarażał innych.\nDwa miesiące temu dostał informację, na którą czekał latami. Wreszcie mógł przystąpić do konkretnych, stanowczych posunięć. Wielki powrót na scenę nastąpi zaraz po tym, jak dostanie w ręce to, co mu w 1945 roku się wymknęło. Kiedy tak się stanie, zrobi ostateczny porządek ze zdrajcami i wszelakiej maści wrogami: klerem katolickim, burżujami, Słowianami i Żydami.\nZajął miejsce u szczytu stołu. Skinął głową. Wszyscy usiedli.\n– Wernerze, proszę o raport.\nDoktor Werner Best, kiedyś Obergruppenführer w Sicherheitsdienscie, obecnie formalnie na emeryturze, jak zresztą większość zgromadzonych. W strukturze organizacji odpowiadał za akcje bezpośrednie, czyli usuwanie niewygodnych świadków i nieostrożnych gaduł oraz szantaże, przekupstwa i kradzieże. Oferował pełny zakres usług.\n– Meldunek otrzymałem dopiero wczoraj w nocy. Nasi ludzie nie mieli wcześniej możliwości nawiązania bezpiecznego kontaktu. Miejscowe siły policyjne mają przejściowy okres wzmożenia, co w powstałej sytuacji było oczywiście nieuniknione.\n– Dlaczego wzmożenie miejscowych sił policyjnych jest nieuniknione? – zaniepokoił się Bormann.\n– Zawsze tak się dzieje, kiedy dochodzi do zabójstwa.\nBest powoli skinął głową.\n– Niestety. Po fakcie odnaleźli jego dokumentację medyczną. Wynikało z niej, że ramol leczył się na serce. To było nie do przewidzenia.\n– Trudno było przewidzieć, że starszy człowiek będzie kardiologicznie niepewny? – zareagował jeden z obecnych. Obergruppenführer Wilhelm Koppe, były Wyższy Dowódca SS i Policji w Komisariacie Generalnym Białorusi. – Niedostateczne rozpoznanie, niedbałe wykonanie. Daleko nie zajdziemy, jeśli od samego początku będziemy sobie rzucać kłody pod nogi.\n– Rozliczenia zostawmy na potem, Wilhelmie. – Bormann dyscyplinująco klepnął dłonią w blat stołu. – Najpierw musimy ustalić, na czym stoimy, i podjąć właściwe kroki. Wernerze – spojrzał na Besta – czy nasi ludzie do czegoś doszli, zanim ten Polaczek nas bezczelnie opuścił?\nBest pokręcił przecząco głową. Nie miał nic więcej do powiedzenia.\n– Dobrze... Nikt nie powiedział, że wszystko pójdzie bez żadnego problemu. Kłopotów się spodziewaliśmy, dlatego przeprowadziliśmy wielotorowe kalkulacje. W powstałej sytuacji uruchamiamy plan B. – Rozejrzał się po wszystkich. Nie byli zaniepokojeni. Słusznie, nic przecież nie zostało zaprzepaszczone. Komplikacje to jeszcze nie ostateczne fiasko. Ufali przewodniczącemu. – Dziękuję za przybycie, przepraszam, że straciliście czas. Przypuszczam, że wkrótce sytuacja się wyklaruje. Czekajcie na kolejne wezwanie. – Wstał. Podniósł prawą rękę. – Heil Hitler.\nPozostał na swoim miejscu, obserwując wychodzących. Przez okno widział odjeżdżające samochody. Siedemnaście prywatnych limuzyn, chrzęszcząc po żwirze, po kolei opuszczało podjazd hotelu, na jego końcu skręcając na ulicę Am Grossen Wannsee.


Paweł Fajdek zaprzecza doniesieniom mediów - Radio Wrocław\nMichał Hamburger\t| Utworzono: 2015-08-26 06:21\t| Zmodyfikowano: 2015-08-26 06:22\nWedług chińskich dziennikarzy nasz mistrz świata w rzucie młotem wieczorem po finałowym konkursie miał być pijany i zapłacił... medalem za przejazd taksówką. Urodzony w Żarowie reprezentant Polski zaprzecza tym oskarżeniom i opisuje całą sytuację.\n- Przykro mi, że takie płytkie teksty wywołały tyle zamieszania, co gorsze wydawać się może, że przyniosło mi to większy rozgłos niż obrona tytułu - napisał Fajdek na jednym z portali społecznościowych.\nWcześniej do zamieszania odniósł się menedżer Polaka, który zdementował informacje chińskich mediów. Fajdek w oświadczeniu skierowanym do wszystkich fanów dodał: - Nie można zgubić rzeczy, o której wiemy gdzie się znajduje. Przy dużej euforii i zamieszaniu, jakie było pod hotelem spowodowane sporym zainteresowaniem moją osobą jak i chęcią zrobienia sobie ze mną zdjęcia, kierowca taxi najprawdopodobniej nieświadomie odjechał z moją własnością.\nFajdek opisuje, w jaki sposób odzyskał medal i jak był zdziwiony tym, czego dowiedział się z mediów.\nCałe oświadczenia reprezentanta Polski:\nW niedzielę Paweł Fajdek zdeklasował rywali i zdobył drugi w karierze tytuł mistrza świata w rzucie młotem. Dwa dni później światowe media, powołując się na jeden z chińskich portali, napisały, że pijany Fajdek za kurs taksówką zapłacił medalem.


Aby przypisać rolę administratora:\nLogujemy się do Office 365 przy użyciu konta administratora globalnego.\nZ sekcji Użytkownicy wybieramy Edytuj użytkownika.\nNa wyświetlonej liście wybieramy użytkownika, który ma uzyskać uprawnienia.\nW sekcji Role klikamy Edytuj.\nNastępny ekran umożliwia nam wybranie uprawnień użytkownika. Administrator globalny posiada pełne uprawnienia, zaś Administrator niestandardowy dostęp tylko do części z nich. Po kliknięciu Edytuj obok Alternatywny adres e-mail możemy także przypisać mu nowy adres mailowy. Gdy już dokonamy wyboru, klikamy przycisk Zapisz.\nNa ostatnim ekranie informującym o powodzeniu całego procesu wystarczy wybrać Zakończ.


Lara Gessler już ma nowego partnera! "To osoba ze świata prawniczego" (TYLKO U NAS) - Pudelek\nO rozstaniu Lary Gessler i Pawła Rucza informowaliśmy już na początku miesiąca. Okazało się, że trwające nieco ponad rok małżeństwo od dłuższego czasu było fikcją, a między córką słynnej restauratorki i jej partnerem po prostu "przestało się układać": Lara Gessler i jej mąż przechodzą kryzys? Sylwestra spędzili osobno...\nLara konsekwentnie unika komentowania sytuacji, za to Paweł dał wyraźnie do zrozumienia, że próbuje zbudować sobie nowe życie i na Facebooku ogłosił, że szuka nowego lokum: Mąż Lary Gessler szuka mieszkania: "Kawalerka do 1500 złotych"\nO dziwo głosu w sprawie zmian u córki nie zabiera też Magda Gessler, która przyzwyczaiła nas przecież do nieskrępowanego komentowania rzeczywistości: Rosati kłóci się z Gessler na Instagramie: "Wiem, że skoro przyjaźnisz się z Robertem Śmigielskim, jesteś stronnicza i NEGATYWNIE NASTAWIONA"\nJak udało nam się dowiedzieć, Magda, która podobno nie była wielką fanką Rucza, może spać teraz spokojniej - Lara spotyka się z nowym mężczyzną, w dodatku - prawnikiem.\nTo osoba z warszawskiego świata prawniczego, powiązana z Joanną Jabłczyńską - twierdzi nasze źródło.\nPrzypomnijmy, że Paweł pochodzi z nieco innego "świata" niż Gessler - choć oboje pasjonują się gastronomią, Rucz na co dzień jest barmanem, dla którego otoczenie ścianek i fleszy mogło być przytłaczające. Lara, choć na początku podkreślała, że nie interesują jej blichtr i sława, szybko zmieniła zdanie. Niewykluczone, że to jedna z przyczyn, dla których małżeństwo zdecydowało się na rozstanie.\nNowa para podobno spotyka się ze sobą od dłuższego czasu. Lara szybko się rozwiedzie?\nTo po co był jej ten ślub? ?\nNie ma to jak głębia uczuć. Dzisiaj ten jutro tamten - każdy miłość na całe życie! :)\nBardzo gościnna ta pani Lara. Bier chłopie połowę kasy i w nogi .\nczekamy na operację nosa i besosy\nWażne że bogaty a nie jakiś barman co nie?\nlarunia ma partnera prawiczka,gratulacje\na Ameryka Express wygladała okropnie, wyjątkowo niewyględna buzia, ale pewnie jeszcze troche a przejdzie na diete zmieniajacą rysy twarzy, skracająca nos, pogrubiająca usta i bedzie wygladać jak reszta\nszkapa z przerostem ambicji o wierchuszkowych korzeniach.\nNo przecież musi podtrzymywać tradycję rodzinną!\njakby patrzęć na mamuśkę to wszystko dopiero przed nią\nI czym tu się chwalić że właśnie rozpoczyna maraton,polegający na ciągłej wymianie partnerów seksualnych?W mediach już zaistniała,więc po co to upublicznianie,to daje jej wątpliwy powód do sławy.Jest tylko córką osoby znanej i wystarczy.\nMyślę ze cały czas miala.\nNie wierzę w to nie. Mam 30 lat, jestem 100 razy ładniejsza (fajna i ogarnięta też), a nikt się mną nie zainteresuje. Kończę z wizerunkiem silnej i niezależnej.\nTroche lipa, troche bardzo\nTo była miłość az po grób.


diesel Kredyty | granitex.com.pl\nPosted on 15 maja 2019 by diesel\nOd czego zależy wartość człowieka? Jest toż niezmiernie złożona i przede wszystkim indywidualna kwestia. Można z gwarancją patrzeć na toż pod dwoma ogólnymi poziomami. Pierwszy oraz równocześnie najważniejszy aspekt toż tenże wewnętrzny, gdzie patrzy się na osobowość. Tutaj liczą się owe wartości jak dobro, pomaganie innym, prawdomówność, honor, jednakowoż okazywanie miłości. Acz trzeba też zwrócić uwagę na płaszczyznę materialną. Albowiem wielokrotnie w społeczeństwie patrząc na dorobek człowieka ocenia się jego status. Na pewno podstawową kwestią jest posiadanie własnego domu albo mieszkania i chodzi tu nie jedynie o owo, ażeby urosnąć w oczach innych, ale przede wszystkim, żeby zagwarantować sobie oraz innym stabilność. Jednak w obecnych czasach nabycie domu czy mieszkania nie jest taką łatwą sprawą. Wynika toż przede wszystkim z wciąż rosnących cen. Przeto kredyt hipoteczny jest najlepszym rozwiązaniem, jeśli nie posiada się wystarczającej ilości gotówki. Chociaż trzeba liczyć się ze sporą liczbą formalności. Poza tym warte rozmyślania jest do jakiego banku się udać oraz trzeba wybrać przede wszystkim taki, jaki zaoferuje nam najodpowiedniejsze warunki. W dokonaniu wyboru na pewno pomoże Państwu porównywarka cen. Niemniej prócz tegoż należy znać swą zdolność kredytową. W tymże celu ludzie często korzystają spośród kalkulatora pożyczek hipotecznych. Jakkolwiek trzeba naznaczyć, że nie jest on precyzyjny, bo nie bierze pod uwagę wielu elementów jak np. prowizji. Więcej na owy temat dowiedzą się Państwo spośród portalu internetowego: idedobanku.pl.\nPosted in diesel Kredyty\t| Tagged kalkulator, kredyt hipoteczny, kredyty hipoteczne, porównywarka kredytów hipotecznych, ranking kredytów hipotecznych\t| Leave a comment\nCzy powszechne powiedzenie, że pieniądze szczęścia nie dają jest prawdziwe? Opinii na to pytanie może być sporo. Co do jednej kwestii nie ma jednak wątpliwości, że są one nam niezbędne do życia. Wiadomo wszak, że gdy nam ich braknie nie będziemy już w stanie funkcjonować. Nie będzie nam zwyczajnie stać na kupno żywności, odzieży, nie będziemy posiadali jak opłacić wszelkich rachunków powiązanych z mieszkaniem oraz tym pokrewne. Toż są jednak jedynie zdefiniujmy to bieżące wydatki. Jednakże trzeba pamiętać także i o takich nagłych, które spadają na nas niespodziewanie. Do nich zakwalifikować można chociażby popsucie się auta, konieczność remontu mieszkania po zalaniu, nagła choroba oraz tym pokrewne. Co też wtedy zrobić? Nie za każdym razem mamy odłożoną odpowiednią kwotę, lub także nasi bliscy są w stanie wesprzeć nas finansowo. Wówczas bez wątpienia najlepszym rozwiązaniem będzie pożyczka pozabankowa. Nie będziemy tracili uciekającego czasu na wszystkiego typu formalności, które niestety lecz trwają niezwykle długo. Toż wpływa na fakt, że chwilówki stają się coraz bardziej powszechne oraz dostępne. Dzięki temuż, że ich zasady stają się coraz łatwiejsze, ale także i oczekiwania są coraz mniejsze niewątpliwie będziemy mogli się bez trwóg o nią ubiegać. Warto jednak dobrze zaznajomić się z rożnymi ofertami oraz rankingami firm, które je udzielają. Niezwykle dużo cennych wiadomości znajdą Państwo na naszej stronie internetowej - https://www.pozyczka-prywatna.pl. Przekonujemy do zaglądania na nią oraz zapoznania się z ciekawymi artykułami, a wśród nich między innymi sugestia czy lepiej zdecydować się na kredyt gotówmy, lub pożyczkę.\nPosted in diesel Kredyty\t| Tagged chwilówka, chwilówki, parabank, pożyczka, pożyczki\t| Leave a comment


Zarządzanie projektami badawczymi | Szkolenia indywidualne i dla firm | najlepszeszkolenia.edu.pl\nStrona główna > firmy > Akademia Morska w Gdyni > Zarządzanie projektami badawczymi\nSzkolenie jest w 100% dofinansowane ze środków EFS Unii Europejskiej. Najbliższe szkolenie Zarzadzanie projektem badawczym w pigułce odbędzie się w Poznaniu.\nudział w szkoleniu dofinansowanym w 100%\nPotrzeba zarządzania projektami.\nGłówne pułapki przy prowadzeniu przedsięwzięć jednostkowych.\nWyzwania dla projektów badawczych.\nCzterofazowy model prowadzenia przedsięwzięcia.\nZarządzanie Wymaganiami /Definiowanie\nJak pokierować procesem uzgadniania i spełniania wymagań.\nPisanie specyfikacji od strony klienta. Ustalanie wymagań.\n„Pokaż mi jak zacząłeś projekt a powiem Ci jak go skończysz”.\nJak powinny wyglądać dobre wymagania? Co robić, gdy brak wymagań?\nPodstawowe narzędzie – Struktura Podziału Prac (WBS).\nPraktyczna analiza wyboru (Kapner-Tregoe) – sposób myślenia klienta wybierającego ofertę.\nIdentyfikacja interesariuszy – narzędzie „Pole Sił”.\nZalety i wady funkcjonalnego lub podmiotowego zorganizowania działów.\nWszystko o popularnym rozwiązaniu macierzowym.\nPoparcie ze strony zarządzających jednostką, organizacją.\nMacierz rozdziału odpowiedzialności. Narzędzie „RASCI”.\nGantt, Diagram Sieciowy i Ścieżka Krytyczna. Kompresja harmonogramu.\nPlanowanie projektów wewnętrznych zmian organizacyjnych, projektów inwestycyjnych i innych.\nFilozofia łańcucha krytycznego\nGdzie uleciało skoncentrowanie na najważniejszych zadaniach.\nDlaczego estymacje są sztucznie napompowywane.\nPodejście kalendarzowe i „parkowanie po parysku”.\nPowody powstawania opóźnień.\nPropozycje Łańcucha krytycznego.\nRozwiązanie dla „wąskich gardeł” na projekcie. Rzeczywistość uczestników.\nZarządzanie ryzykiem to nie tylko iloczyn prawdopodobieństwa i możliwych efektów wydarzeń.\nSkala ryzyka w stosunku do projektu.\nPodejmowanie racjonalnych decyzji w sytuacji niepewności – praktyczne metody.\nUstalanie rezerw na różne ewentualności.\nPlany “na wypadek”.\nPlanowanie oceniania ryzyka, czyli jak się w tym nie pogubić.\nCzynniki Sukcesu w Projekcie\nOmówienie światowych przykładów wybitnych projektów przemysłowych.\nCo jest naprawdę ważne do osiągnięcia liczących się sukcesów.\nZagrożenie chaosem w wymaganiach.\nZmiany kontraktowe – jako drugi najpoważniejszy problem w prowadzeniu projektów.\nKorzenie “chętnego” i “niechętnego” podejścia do zmian.\nKlucz do sukcesu – efektywne sposoby zbierania informacji.\nJak raportowanie postępu prac może być trzy razy lepsze niż dotychczasowe.\nSposoby monitorowania postępów prac.\nProblemy na drodze przedsięwzięcia – ich trafna diagnoza i działania naprawcze.\nFaza zakończenia projektu.\nZbieranie „lessons learned”.\nDoświadczenia z prowadzonych projektów badawczych.\nPoznań – 8-9 grudnia\ntel: 58 69 01 427\n← Profesjonalny sekretariat Grafika komputerowa – Photoshop, InDesign →