tekst Henryk Bereza ilustracja Zofia Janina Borysiewicz\n„Wypiski” to, mówiąc najprościej, dziennik lektur Henryka Berezy. Kiedy krytyk prowadził „Czytane w maszynopisie”, swoją stałą rubrykę na łamach „Twórczości”, część z tych zapisków trafiła do druku. W 2009 roku w wydawnictwie FORMA ukazał się ich wybór pod redakcją Andrzeja Skrendy. Od śmierci Berezy w 2012 roku Paweł Orzeł przygotowuje do druku kolejne fragmenty „Wypisków” oraz „Zapisków” (intymnych części dziennika). Poniżej przedstawiamy początkowe partie „Wypisków ostatnich”, książki zbierającej niepublikowane dotąd fragmenty dziennika lektur Berezy, która ma się ukazać w 2020 roku w opracowaniu Pawła Orła. Za zgodę na publikację dziękujemy spadkobiercy Henryka Berezy.\nDarek Foks, wczoraj i dziś lektura „Przeceny map” (Wrocław 2005), podtytuł „Wiersze z lat 1987-1977” trzeba rozumieć jako równoważnik wierszy zebranych z tego okresu, zawiera w całości „Wiersze o fryzjerach” (1994) i „Misterny tren” (1997) w identycznych układach, część trzecia „Czapajew wypłynął” składa się z „Polowania na lwa” (z prasy 1989) i z wybranych (?) wierszy z arkusza „Wiersze” (1989), którego nigdy nie widziałem.\nPodobno jest w tym kilka poprawek, ale odnalezienie ich to już sprawa dla przyszłych monografistów.\nPrzecena map jest więc całością twórczości Darka Foksa z pierwszego dziesięciolecia jego aktywności poetyckiej –\nZbigniew Masternak, mimowolnie – nie myślałem, że ulegnę – przeczytałem „Księstwo. Księga druga” (Wrocław 2005).\nWiele oporów musiałem w sobie przezwyciężyć, przede wszystkim opór wobec niechlujstwa edytorskiego i niekiedy autorskiego, zwyciężyło to, że jest w „Księstwie” dużo najrozmaitszych piękności w poszczególnych całostkach, czytając całość po kolei, czuje się, że opory słaną, że piękności mają siłę przyciągającą, która potęguje się i każe to przeczytać do końca.\nNajgłębsze wzruszenie ogarnęło mnie przy czytaniu narracji o ludobójstwie na […]\nZbigniew Machej, ekspresowo przeczytałem „Wspomnienia z poezji nowoczesnej” (Wrocław 2005), czyta się to, czyta jednym tchem.\nGorzej z napisaniem o tym choćby jak najkrócej.\nPowiedzmy, że to jest neutralna próba ustawienia się wobec najogólniej i najklasyczniej rozumianej „poezji nowoczesnej”, wyznacza ją orientacyjnie pięć nazwisk poezji europejskiej, Baudelaire, Władimir Majakowski, T. S. Eliot, Ezra Pound, Blaise Cendrars, i jeden kierunek, surrealizm.\n„Poezji nowoczesnej” przeciwstawione jest indywidualne zjawisko poetyckie w poemacie „Kwestionariusz Karpowiczkowski” i coś pod nazwą „Siedem wierszy niemal aktualnych”, z czego samookreślenie się we własnej formule poetyckiej Zbigniewa Macheja niełatwo wydedukować.\nWięcej w tym przeciwstawienia niż deklaracji tożsamościowej, przeciwstawienia doczytuję się w stosunku do szkoły Czesława Miłosza (wiersz „Na cześć księdza Baki”), w stosunku do poezji zaangażowanej, awangardowej, klasycyzującej i lingwistycznej, nie bawiąc się szczegółowymi wskazaniami wierszy, z których da się to wyczytać.\nFormuły tożsamościowej doszukiwałbym się w wierszu „Na cześć księdza Baki”, rozumiejąc ten tytuł jako tytuł wiersza własnego, nie przez skojarzenie z tytułem utworu Miłosza.\nNiełatwo jednak do tej formuły się dokopać, w metaforycznej prezentacji własnej prawdy przez prawdę poezji Baki wyczuwam pełną zgodność z moim rozumieniem wybitnego poety polskiego baroku, z tego możliwości dedukcyjne poetyckiej wiary Zbigniewa Macheja są bodaj większe niż z poematu „Kwestionariusz Karpowiczowski”, ale przeprowadzenie tych dedukcji jest maksymalnie ryzykowne.\nSam Machej poprzestaje na sugestiach wyłącznie aluzyjnych, unikając wszelkich bezpośrednich konfesji i deklaracji.\nJózef Baka w metaforyce Zbigniewa Macheja jest na przeciwnym biegunie tego wszystkiego, co poetycko cechuje Czesława Miłosza i całą jego poetycką szkolę.\nBaka Macheja nie jest z jakiegokolwiek dyskursu poetyckiego i z jakiejkolwiek retoryki poetyckiej, Baka Macheja jest sarmacki i skrajnie barokowy, bez żadnych koligacji z retoryką poetyckiego klasycyzmu.\nRefleksje metapoetyckie, które stanowią intelektualną treść całych „Wspomnień z poezji nowoczesnej”, tkwią wyłącznie w aluzjach poetyckich, które stanowią jedyny – niebezpośredni – język metapoezji wszystkich utworów zbioru.\nTen zbiór jest na pozór najłatwiejszy z łatwych a naprawdę autor, mówiąc jak najwięcej, mówi maksymalnie nieuchwytnie, choć wie się, co mówi, tylko zostawia się to w międzysłowiu.\nZbiór na pozór całkowicie bez poetyckich dziwności jest intelektualnie tak zagadkowy, że o coś bardziej zagadkowego byłoby niesłychanie trudno –\nSławomir Shuty (ur. 1973), „Zwał” (Warszawa 2004) jest „dziełem wywrotowym, maniakalnym, zaraźliwym”, czyli ściśle takim, jak je rekomenduje Wojciech Kuczok.\nNiesłychanie rzadko polegam na rekomendacjach, w tym wypadku jest to rekomendacja kogoś, o kim co trzeba wiem, potrafię ją zrozumieć jako rekomendację pisarza o określonych skłonnościach twórczych, przede wszystkim o wyrazistej wrażliwości artystycznej.\nZ trzech określeń Wojciecha Kuczoka za najważniejsze uważam diagnozę o wywrotowości, oczywiście, artystycznej tego dzieła.\nOd upodobań narracyjnych polskiej prozy Sławomir Shuty odlatuje za góry, za lasy, nic go one nie obchodzą, dotyczy to fundamentów, języka, stylu, konwencji narracyjnych, większości struktur wewnętrznych przedstawień artystycznych kojarzonych z prozą.\nTo wszystko dałoby się zastąpić jednym, samym językiem, choć pod tym względem wywrotowość artystyczna „Zwału” jest stosunkowo najmniej radykalna, język narracji taki jak w „Zwale” nie jest odkryciem.\nJeśli uznać, że cechą tego języka narracji jest kolokwialność, to ona tym się różni, że w „Zwale” jest ona radykalna, w tej narracji nie ma nic, co by nie było absolutną kolokwialnością, wzbogaconą o nową sferę jej przejawów, o język komputerowy.\nTak radykalnej kolokwialności można by doszukiwać się jedynie u Ryszarda Schuberta, czyli w czymś w polskiej prozie całkowicie skrajnym.\nRygorystyczna kolokwialność w „Zwale” jest jednocześnie inaczej niż u Schuberta na całkowitym luzie, jej jedyny rygor artystyczny polega na tym, że nie może jej nie być, że ona jest dla samej siebie absolutną miarą i całkowitym usprawiedliwieniem.\nTo by mogło doprowadzić do tego, że ona sama siebie by artystycznie unieważniła, ale tego właśnie nie da się absolutnie powiedzieć.\nKolokwialność doprowadzona do stanu artystycznej nieodpowiedzialności jest w przeważającej części zadziwiająco artystycznie skuteczna, czasami aż trudno w to uwierzyć.\nOna jest samowystarczalna, znaczy dokładnie to, co ma znaczyć, mówi to, co jest w stanie powiedzieć, czym to jest, co mówi tak wymownie, jest mową absolutnie ukrytą i jednocześnie absolutnie jawną.\nCo ta mowa znaczy, wie najprawdopodobniej sam autor i wiedzą najprawdopodobniej ci wszyscy, którzy mogą wiedzieć spośród czytelników, zwłaszcza spośród czytelników entuzjastów.\nIch musi być sporo, „Zwał” jest zauważony, entuzjastów musi być dużo więcej niż Wojciech Kuczok i ja.\nKuczok dostrzega nawet możliwość, że mogłaby to być powieść kultowa, i ma absolutną rację, choć swojego entuzjazmu dla „Zwału” nie nazwałbym kultem, ponieważ na wszystkie kulty jestem ostatecznie znieczulony, nie ma we mnie żadnego kultu dla czegokolwiek ani odrobiny.\nZ tego, co napisałem, powinno wynikać, że widzę w „Zwale” świadectwo niezwykłych wręcz możliwości.\nKtoś kto tak włada tyloma językami kolokwialnymi musi mieć przed sobą niezwykłe pisarskie możliwości –\nMirosław Nahacz (ur. 1984), autor jest, zdaje się, pupilkiem Wydawnictwa Czarne, pisano o nim nieźle w gazetach, zwłaszcza o „Osiem cztery” (2003), powieść „Bombel” (Wołowiec 2004) też została już zauważona.\nCzytam to po rozdziale od kilku dni, wszystko jest całkowicie przejrzyste, ta przejrzystość jest taka sama, jakbym czytał dziś po raz pierwszy „Janka Muzykanta” lub coś w podobnym stylu, w czym na czas artystyczny ma wskazywać na wskroś chwiejna ordynarność słowa, jaka jest na miejscu u tylu dzisiejszych autorów, u których jest to absolutnie (artystycznie) prawdziwe jak na przykład w „Zwale” Sławomira Shuty’ego.\nAutor zna może życie wiejskie i dzisiejszą młodzież, nie ma jednak wyczucia artystycznej stosowności i nie mogę się absolutnie zgodzić z opinią kogoś tak dla mnie wiarygodnego jak Adam Wiedemann.\nNie wiedzę w Bomblu bohatera chaplinowskiego ani podobieństwa do takich postaci jak u Waldemara Bawołka lub także samego Wiedemanna, przeszkadza jakimkolwiek podobieństwom właśnie niestosowność artystyczna, która daje zasadnicze piętno wszystkim składnikom narracji.\nZasadnicza sytuacja narratora i tytułowego bohatera wynika z błędu, ta narracja nie może być ani monologiem wewnętrznym, ani monologiem wypowiadanym ze względu na to, co i jak się opowiada.\nNiestosowność tkwi właśnie w takim założeniu, że to, co się opowiada jest sprzeczne z tym, co można myśleć dla siebie lub opowiadać innym.\nPrzeczytałem dziś rozdział narracji „Ryby”, nieprawda słów ściga w tej narracji nieprawdę za nieprawdą, jak się ma być wiejskim pijaczyną czy przygłupem, to nie można raz po raz wpadać w słowa studenta kulturoznawstwa, ta mieszanina jest wiarygodna artystycznie w „Zwale” i zupełnie nie jest w „Bomblu”.\nPostacie „Zwału” grają formami kultury i języka, „Bombel” Nahacza miesza jedno z drugim.\nJeśli doczytam „Bombla” do końca (jeszcze cztery z dwunastu rozdziałów), to tylko ze względu nie na jakąkolwiek potrzebę poznawczą, wszystko wiem, co o „Bomblu” wiedzieć można – [c.d. 8.2.2005]\nMirosław Nahacz, przeczytałem powieść „Bombel” do końca, nie mam takiej jasności co do utworu jak przy początkowej lekturze (zapis z początku lutego). Nadal w narracji wiele mnie razi, zwłaszcza to, co nazwałem niestosownością artystyczną, ale pewności nie mam.\nAutor – jest to możliwe – przełamuje najrozmaitsze stereotypy narracyjne, nie lękając się ryzyka, budując z premedytacją kreację człowieka zredukowanego do najprymitywniejszych potrzeb niemal czysto fizjologicznych, nie krępując się wiarygodnością ekspresji językowej (stąd to, co nazwałem niestosownością), prawomocności takiego postępowania nie można jednak z góry zakwestionować.\nNajrozmaitsze piętra świadomości, na które wskazuje stylistyka, mogą przecież współistnieć w różnych kombinacjach.\nNajwiększa prymitywność potrzeb ludzkich zdarzyć się może tak samo przygłupowi jak komuś z cenzusem akademickim.\nMoże to właśnie pozwala widzieć w Bomblu postać chaplinowską, jak to nazywa Adam Wiedemann.\n„Bombel” mnie razi, ale to o niczym nie może przesądzać.\nNarracji Bombla trzeba się jeszcze przyjrzeć chociażby fragmentarycznie w stosownym czasie –\nMaria Sidorska-Ryczkowska, utwór „Stacyjka na wschodzie i zachodzie” (Gdynia 2004) jest zbudowany z miniatur narracyjnych, które układają się w coś na kształt małej powieści. Narrację organizuje tytułowa stacyjka, postać głównej bohaterki Małgorzaty z zarysami jej powiązań rodzinnych i ukształtowań duchowym, czyli przez miejsce życia, miasteczko na powojennym pograniczu, zdaje się w okolicach Krosna Odrzańskiego.\nDuchowość Małgorzaty określa najbardziej pograniczność polsko-niemiecka, mniej społeczny charakter miasteczkowości.\nZwiązek duchowy z miasteczkiem wyznacza współobecność niemieckiej i polskiej tradycji kulturalnej. W sensie duchowym tradycja duchowa niemiecka jest dominująca, Małgorzata jest wyznawczynią i prawie znawczynią poezji Rainera Marii Rilkego, który mógł się znać z księciem z tą okolicą związanym, czuje także łączność duchową z poetą niemieckim, który w niemieckiej przeszłości miasteczka był poprzednikiem literackich skłonności Małgorzaty.\nZarysy tego wszystkiego są fragmentaryczne i enigmatyczne, można to wiązać z literacką duchowością niż z jakąkolwiek faktografią, narracją w tej małej powieści rządzi estetyczna i filozoficzna duchowość postaci, której z pełną premedytacją dano imię Małgorzaty. Wszystko jednak jest niedopowiedziane i z premedytacji enigmatyczne.\nTa minipowieść autorki należy do twórczości wartościowej i bezspornie sympatycznej, to jest pisanie skromne, prawie na prywatny użytek, w takim właśnie charakterze daje się ono z korzyścią przeczytać i także zapamiętać.\nTacy autorzy jak Maria Sidorska-Ryczkowska nie są z pewnością zbędni, choć medialna sława nie jest im pisana –\nSławomir Rogowski (ur. 1957), „Zima stulecia” (Kraków 2004) jest debiutem literackim absolwenta dziennikarstwa i nauk politycznych UW, pochlebne opinie dają na okładce Filip Bajon, Bronisław Maj i Muniek Staszczyk, nazywając „Zimę stulecia” zbiorem opowiadań.\nMożna to także nazwać powieścią, nie ma jednak o co się sprzeczać.\nCałość robi wrażenie debiutu artystycznie jakby amatorskiego, w którym jaka taka literacka poprawność stanowi główną ambicję.\nAtutem literackim mógłby być jaki taki autentyzm młodości autora w Ostrowcu Świętokrzyskim, dokumentowany polszczyzną powiatowej inteligencji.\nPochlebne opinie postaci znanych można tłumaczyć życzliwością dla autora, literacko w takim pisaniu nie może być nic nagannego –\nPaweł Soszyński (ur. 1979), „Nieżywi i leworęczni” (Warszawa 2004).\nLektura z niespodziankami, pierwszy rozdział czytałem drastycznie bez aprobaty, paranoiczna młodzieżowość, drugi zapowiada różności, już jakaś organizacja intelektualna narracji, trzeci całkowicie bez pudła.\nW opowieści o szpanerskim lokalu klubowym pełna składność, artystyczne rygory, niuanse znaczeniowe, satyra, parodia, jakieś dzisiejsze „Wesele” w wersji młodzieżowej, najlepsze partie „Murów Jerycha”, kwintesencja dobrego Mrożka.\nPo zaskoczeniu rozdziałem trzecim pełna mobilizacja do lektury rozdziału czwartego (bardzo długiego) i piątego (krótki ostatni) –\nKrystyna Miłobędzka, Mariusz Grzebalski, wczoraj przeczytałem wiersze „Po krzyku” (Wrocław 2004) z dużym przejęciem, dzisiaj lektura wierszy Mariusza Grzebalskiego „Słynne i świetne” (Wrocław 2004).\nPo raz pierwszy mam jakiś kontakt z jego wierszami, z rodzajem jego wrażliwości, jest to kontakt przez zwyczajność obrazów z dzieciństwa, jego przeżywanie sukcesów mężczyzny w niczym mi nie przeszkadza, ale i niczym nie pociąga, brak w tym przeżywaniu odczucia braku w tym wszystkim.\nPodmiot wierszy jest tym znudzony, nie doskwiera mu jednak brak, według mnie jest to brak bólu istnienia, ból taki ustanawia naturalną godność wszystkiego, czego się doświadcza –\nEdward Pasewicz, przeczytałem jego „Wiersze dla Róży Filipowicz” (Wrocław 2004), czyta się to nieźle, choć jest w tym dziwność, dziwność także w zdjęciu na okładce (pół twarzy, miasteczkowa chłopakowatość) –\nWiersze starości, ranna lektura dwóch tomików poezji, Teresy Ferenc i Jerzego Ficowskiego.\nWiersze Teresy Ferenc, Tomik „Stara jak świat. Wiersze nowe” (1988-2003) (Gdańsk 2004) ukazał się na siedemdziesięciolecie autorki, jest w tych ładnych wierszach tchnienie starości z echami makabrycznego dzieciństwa.\nWiersze Jerzego Ficowskiego czytuję od półwiecza, tomik „Zawczas z poniewaczasem” (Kraków 2004) jest jawnie liryką starości, jest to liryka w tym charakterze niekiedy wspaniała, kilka wierszy i także drobiazgów (druga część tomiku ma tytuł „Zapiski pokątne”) czytało mi się z wielkim przejęciem.\nFicowski był zawsze niezłym poetą, w liryce starczej osiąga może nawet wielkość, fundament tej liryki stanowią nieliczne słowa pozostałe w przestrzeni poetyckiej nieświadomości, w przestrzeni ich prawiecznego piękna.\nSzkoda, że nie mam sił, żeby o starczej liryce napisać choć parę istotnych zdań –\nFeliks Netz, powieść „Dysharmonia caelestis” (Katowice-Warszawa 2004) nie jest utworem z kręgów moich literackich uniesień (sfera czystego i powstającego artyzmu) i jest powieścią bardzo poważną, z powagą na miarę polskich oczekiwań wobec literatury.\nJaśniej mówiąc, przeszkadza mi w niej zwyczajowa polska rozliczeniowa ideologiczność, dotyczy to mniej więcej pierwszej połowy narracji (powiedzmy, do rozdziału „List profesora Barabasza” włącznie), w drugiej części rozliczeniowa ideologiczność przemienia się w bardziej bezinteresowną poznawczo literacką antropologię.\nW następnych czterech rozdziałach obydwie postacie, profesor Barabasz i powiązany wewnętrznymi nićmi z autorem powieściowy F.N. wyzwalają się z opłotków polskiej powieści realistycznej i stają się postaciami ludzkich losów i ludzkiego cierpienia.\nW lekturze od czysto zawodowego literackiego obserwatorstwa mogłem przejść do czytania z emocjonalnym zaangażowaniem, jakie towarzyszy lekturze literatury prawdziwej.\nW konkursie Nike „Dysharmonia caelestis” jest powieścią nie do pominięcia, cieszę się, że nie musiałem czytać powieści z czysto jurorskiego obowiązku –\nJerzy Łukosz, nie wiem, dlaczego przeczytałem na nowo teraz akurat „Przygotowania do ślubu” (pierwsza część „Lenory”) (Warszawa 2004), nie pamiętam, czy i co zapisywałem po pierwszej lekturze.\nW lekturze obecnej chodziło mi głównie o podglądanie jego narracyjnej roboty, to jest dobra robota, bez fuszerki.\nŁukosz chce odbanalizować widzenie i słyszenie, czyli chce odbanalizować myślenie.\nWolno powiedzieć, że stosuje się tu pokazowo chwyt odzwyczajnienia widzenia, słyszenia i powszedniego myślenia.\nPodmiot narracyjny – Adam – widzi, słyszy i myśli, jakby powinien widzieć, słyszeć i myśleć po raz pierwszy, widząc, słysząc i myśląc świadomie.\nTakie świadome widzenie, słyszenie i myślenie przekształca przedmiot widzenia, słyszenia i myślenia, czyli, szumnie mówiąc, tak zwaną rzeczywistość, kategorię, którą sam podmiot narracyjny niemal bagatelizuje, woli bowiem używać języka maksymalnie zwyczajnego, rzeczowego i w zwyczajowym użytku.\nZakładając, tak sądzę, większą artystyczną skuteczność swojego chwytu odzwyczajnienia.\nTo założenie sprawdza się nader popisowo, bez jakiejkolwiek wymyślności tytułowe „przygotowania do ślubu” zamieniają się w coś z gruntu sprzecznego z obiegowymi wyobrażeniami, sprawa ślubnego garnituru odzwyczajnia stosunki z krawcem, wywraca porządek kawalerskiego wieczoru, narracja o przygotowaniach do ślubu staje się narracją o fundamentach relacji między człowiekiem a człowiekiem, szkołą obcowania wzajemnego ludzi, którzy otrzymują szansę prawdziwego widzenia, słyszenia siebie i myślenia o sobie i o innych.\nGdyby się pomyślało, że narracja w „Lenorze” ma charakter edukacyjny to należałoby przyjąć wniosek, że jest to edukacyjność najwymyślniejsza z wymyślnych, bo edukuje się nie do czegoś zewnętrznego, lecz do rozumienia tylko tego, co się w sobie od początku ma, czyli zdolności widzenia, słyszenia i myślenia –\nJerzy Łukosz, z rozpędu przeczytałem drugą minipowieść z „Lenory”, „Powrót”, te dwa utwory wymieniają się w pierwszeństwie przy kolejnych lekturach.\nW „Powrocie” najważniejsze są w finałowych partiach formuły filozoficzne i metafizyczne, mają one znaczenie dla całej twórczości Jerzego Łukosza, są tym samym szczególnie pamiętne i nie mogą z równą siłą działać przy kolejnych lekturach.\nW „Przygotowaniach do ślubu” mniej jest formuł intelektualnych, autor działa w samej materii ludzkiego doświadczenia, sensy narracyjne ukrywają się w szczegółach obserwacji ludzkiego doświadczenia, jest ich wiele, w kolejnych lekturach – jak u mnie – takie rozproszenie sensów okazuje się trwalsze.\nPisarsko jest dla Łukosza „Powrót” wręcz fundamentalny, w działaniu artystycznym „Przygotowanie do ślubu” może się okazać skuteczniejsze.\nCieszę się, że doszło do kolejnej lektury „Lenory”, wzbogaciłem w ten sposób swoją argumentację na rzecz tego utworu –\nHenryk Waniek, podczytywanie książki Wańka „Martwa natura z niczym. Szkice z lat 1990-2004” (Kraków 2004).\nCzy to jest „fascynująca czytelnicza przygoda nie tylko dla znawców sztuki”, tego nie wiem, dla wielu może być, ale chyba zupełnie nie „dla znawców sztuki”.\nZnawcą sztuki nie jestem, wiem jednak, że gdybym był, to nie szukałbym w tym „fascynującej przygody”, mógłbym jedynie chcieć poznać, czego Henryk Waniek dorobił się w domenie znawstwa sztuki i jak się może przydać w popularyzacji tej domeny –\nLektury, czytam przez cały dzień, czytam na przemian a to „My z Jedwabnego” (Warszawa 2004) Anny Bikont, a to „Gorączkę latynoamerykańską” (Warszawa 2004) Artura Domosławskiego, zaglądam do innych rzeczy.\nNie chce mi się robić notatek –\nDagmara Sumara, przeczytałem tomik wierszy „Dancing” (Wrocław 2005), to wiersze, myśli się, niemożliwe, i jednocześnie jakieś mocne uderzenie, nie dowierzając, można podziwiać wyobraźnię, siłę słowa i samoswojość tej poezji, tej poetki –\nAdam Zdrodowski, tomik „Przygody, etc.” (Wrocław 2005) dziwny i zadziwiający, z wierszami jakby ułożonymi według zasady wzrastającej wartości.\nNajpierw wiersze scjentyficzne, także medyczne, także jakby ćwiczebne w sztuce słowa, następnie odkrywcze psychologicznie i samodzielnie filozoficzne.\nPisanie jakby z ducha polskiej szkoły nowojorskiej poezji usamodzielniające się artystycznie z wiersza na wiersz.\nPo wierszu „Po śniadaniu” mój sen ze zdewastowaną twarzą Kołakowskiego staje się fundamentem kompozycji intelektualnie rozkwitającej (wiersz bardzo dobry), właściwie dobre są już wszystkie wiersze, począwszy – mniej więcej – od utworu „Senny hymn”, który ma postać wiersza prozą.\nW zasadzie nie ma się najmniejszych wątpliwości, że Adam Zdrodowski to poeta z prawdziwego zdarzenia –\nHanna Krall, lektura w tym roku dwóch jej książek, wyboru reportaży „Spokojne niedzielne popołudnie” (Kraków 2004) i nowej książki „Wyjątkowo długa linia” (Kraków 2004), obydwie w Wydawnictwie a5.\n„Spokojne niedzielne popołudnie” lepiej prezentują sztukę literacką reportażu na równym poziomie tej sztuki, „Wyjątkowo długa linia” jest książką może autorce szczególnie bliską, ale i szczególnie trudną.\nTrudność widać najbardziej w tym wszystkim, co dotyczy Zagłady, losów ludzi z lubelskiej kamienicy w wojennej rozsypce, w dziejbie Holokaustu.\nCechą najistotniejszą sztuki reporterskiej Hanny Krall jest literacka ładność, to jest piękne pisanie, nie może to być jednak tym, co się nazywa prozą artystyczną ze szczególnymi rygorami artystycznej prawomocności struktur narracyjnych, tego u Hanny Krall nie ma.\nW „Wyjątkowo długiej linii” nie ma reporterskiego faktografizmu, nawet przypisy są bardziej literackie niż faktograficzne, odejście od faktografizmu w dziejach kamienicy i w losach jej mieszkańców ma równoważyć literacka ładność narracji, wobec Zagłady jednak ładność słowa staje się zawodna.\nNad Zagładą nie da się tym sposobem zapanować, ratunkiem mógłby być tylko taki faktografizm, jaki jest możliwy, czyli cząstkowy, hipotetyczny, mógłby to być nawet faktografizm szczątkowy.\nBez faktografizmu jest się skazanym na zupełny chaos, tego Hanna Krall w holokaustowych losach swoich postaci nie uniknęła, może na miejscu byłaby tu autorska konfesja o zrozumiałych trudnościach ponad ludzką i narracyjną miarę.\nNie upierałbym się przy takim czytaniu „Wyjątkowo długiej linii”, ten tytuł odnosi się do linii życia na dłoni Józefa Czechowicza, który zginie od niemieckiej bomby we wrześniu 39.\nWątek powiązań między Józefem Czechowiczem i Franciszką Arnsztajnową, główną bohaterką opowieści o lubelskiej kamienicy, jest sam w sobie bardzo interesujący, a byłby jeszcze bardziej w ujęciu, powiedzmy, polonistycznym, czyli z pretensjami do naukowości, czy inaczej faktograficznym.\nW konkluzji uważam, że nominacja do Nike oddaje ład i sprawiedliwość książce Hanny Krall –\nHanna Krall, po wczorajszej lekturze „Wyjątkowo długiej linii” z lekka koryguję swój zapis z 29 maja, w zasadzie jestem jednak w tym opisie dla tej książki Hanny Krall nawet nadmiernie tolerancyjny.\nNarracja Hanny Krall nie ma nie tylko nic z faktografizmu, jest – poza samym wątkiem znajomości Franciszki Arnsztajnowej i Józefa Czechowicza – wręcz trudno czytelna.\nNarracja w „Wyjątkowo długiej linii” jest świadectwem całkowitej bezradności w czymś takim, co ma uchodzić za prozę artystyczną, Irena Szymańska, wmawiając autorce tego typu zdolności i możliwości zrobiła jej niewiarygodną krzywdę, zabiła u niej fachowość dziennikarską i skierowała ją w sferę kiczowatości (powieść „Sublokatorka”) lub totalnej impotencji –\nEwa Kuryluk, wczoraj lektura książki „Goldi. Apoteoza zwierzaczkowatości” (Warszawa 2004) w całości.\nPrzez samo sąsiedztwo mojej lektury „Goldi” kojarzy mi się z książką Hanny Krall „Wyjątkowo długa linia”, to skojarzenie jest z góry niekorzystne dla tej drugiej.\nEwa Kuryluk, pisząc powieść wspomnieniową z istotnymi rygorami prozy artystycznej, nie rezygnuje z faktografizmu, nie podważając jego rygorów.\nPowieść jest opowieścią o własnym dzieciństwie, o własnych rodzicach i własnym bracie, główną postacią jest w narracji ojciec, zwany w narracji Łapką, co jest rodzinnym pseudonimem znanej postaci historycznej, Karola Kuryluka.\nUprzywilejowanie tej postaci wynika z formy narracyjnej, narracja jest w całości monologową kreacją rozmowy z ojcem po latach od jego śmierci.\nUmożliwia to na niesłychaną intymność relacji duchowej córki z ojcem, zdarzają się bardzo wybitne dzieła literackie o więzi synów z ojcem, relacja taka córki z ojcem nie zdarza się w literaturze często, w tej konkurencji „Goldi” jest czymś wręcz niezwykłym.\nZnam w różnym stopniu trzy główne postacie tej narracji, jest to znajomość z różnych przejawów ich egzystencji, podziwiam subtelność i kunsztowność utworu Ewy Kuryluk.\nKreacja artystyczna postaci bądź co bądź tak publicznej jak Karol Kuryluk jest czymś niesłychanie trudnym i w „Goldim” czymś pisarsko absolutnie niezwykłym.\nNawet nie najważniejsze jest to, że narratorka ujawnia fakty publicznie mało znane, wojenną przeszłość Karola Kuryluka i niezwykłości związku między rodzicami, to jest może fundament portretu ojca, ale nie jest to cały portret.\nTen jest właśnie w niezwykłości więzi córki z ojcem i w tym, co w podtytule Goldiego nazywa się apoteozą zwierzaczkowatości, to wiąże się może z kreacyjnością narracji o chomiku Goldim i Karolu Kuryluku, ale nie ma kreacyjności polega wybitność portretu, jaki temu ojcu maluje Ewa Kuryluk.\nJestem pod wrażeniem osiągnięcia pisarskiego Ewy Kuryluk –\nEwa Kuryluk, wczoraj i dziś ponowna lektura książki Goldi. Apoteoza zwierzaczkowatości, lektura chyba nawet solidniejsza niż pierwsza (w końcu maja).\nMoże nie jest to książka najlepsza z siedmiu tytułów finałowych, choć może jest, narratorka – inaczej niż Hanna Krall – ma pełną dyscyplinę poznawczą i przestrzega jej w prawomocnym poznawczo faktografizmie opowieści o swojej najbliższej rodzinie (rodzice Maria i Karol Kurylukowie i brak Piotr) i o sobie samej.\nOpowieść Ewy Kuryluk jest narracyjnie (powieściowo) wyszukana i jednocześnie dobrze udokumentowana.\nJak w pierwszej lekturze najatrakcyjniejsza jest relacja między córką (narratorka) i ojcem (znana i wybitna postać historyczna).\nKarol Kuryluk jest w tej narracji osobowością skomplikowaną i w tym skomplikowaniu aż zagadkową w sensie osobowościowym, choć we wszystkim, co dotyczy jego biografii, tajemnic biograficznych nie ma.\nDruga (po kilku miesiącach) lektura „Goldiego” potwierdza bardzo wysoką wartość tego utworu –\nTomasz Różycki, z jego poematem „Dwanaście stacji” (Kraków 2004) oswajam się od kilku dni nie bez oporów.\nPrzedsięwzięcie literackie ambitne i – niestety – skazane na przegraną, ma to być przegrana doniosła, dlatego w nominacji do Nike nie potrzeba dopatrywać się błędu.\nNiemożliwość istotnego spełnienia wynika z ważnych powodów, nie da się po heroikomice Krasickiego, po „Panu Tadeuszu”, po „Chłopach” Reymonta wskrzeszać ambicji epopeicznych w starym wydaniu.\nW „Dwunastu stacjach” nowością ma być charakter społeczny poematu, po epopejach szlacheckiej i chłopskiej miałaby to być epopeja ogólnospołeczna z wyraźnym piętnem niezróżnicowanej plebejskości, szuka się ponadto kompromisu między poezją i prozą, „Dwanaście stacji” jest poezją w sensie czysto umownym (złośliwie można by powiedzieć, że przez rytmiczny podział na wersy), kto wie jednak, czy nie czytałoby się tego lepiej, gdyby podziału na wersy nie było, na wersy dałoby się bez trudu dzielić prozę Reymonta, Żeromskiego i chyba także Dąbrowskiej.\nŻadnych wyznaczników po dzisiejszemu rozumianego artyzmu w „Dwunastu stacjach” nie ma, jest dzisiejszość (powojenność) zdarzeniowa, fabularna.\nW lekturach narracja „Dwunastu stacji” nuży, jedynym ratunkiem przed nudą jest lekko podgroteskowiony komizm, ale o ileż przyjemniej czyta się „Monachomachię” i nawet, przez przyzwyczajenie, „Pana Tadeusza”, w tych dziełach atutem jest historyczność tych dzieł, ich literacka patyna, przy „Dwunastu stacjach” daje się we znaki artystyczny anachronizm.\nNie powiem, żebym czytał ten utwór ze złą wolą, wola była we mnie wobec Tomasza Różyckiego jak najlepsza, mam po jednej solidnej lekturze i wielu wglądach w najrozmaitsze miejsca poematu dużo uznania dla trudu pisarskiego tego poety, świadomości, że dzieło skazane było z góry na artystyczną porażkę, nic nie zdołało mnie pozbawić –\nStanisław Nowak (ur. 1936), był profesorem neurologii, mieszka w Kielcach, książka „Sny przepowiadające przyszłość” (Warszawa 2005) prezentuje nie tyle sny, co zwierzenia śniących, przeważnie krótkie, jest tych zwierzeń (podredagowanych) sto siedemdziesiąt.\nW książce krótka przedmowa autora i posłowie Ewy Nowackiej, relacje senne, bez wyznań anonimowych osób śniących, tylko nieliczne, całość mniej więcej taka jak zbiór odpowiedzi w ankiecie na temat snów.\nWartości literackiej i dokumentalnej to nie ma, choć same fragmenty senne (zapisy snów) są interesujące, nie aż tak jednak, jak pisze w posłowiu Ewa Nowacka –\nTadeusz Zubiński, przeczytałem wczoraj i dziś powieść „Góry na niebie” (Kielce 2005).\nTę powieść czyta się nie bez przejęcia, są w niej rozmaite wspaniałości i jednocześnie zadziwiająca bezradność w praktyce narracji, nie mogę o tym pisać, moja wiedza o mankamentach tego utworu zabiłaby wszystko, co jest w nim wspaniałe.\nMógłbym może porozmawiać z autorem przynajmniej po jednym kieliszku wódki, choć byłaby to rozmowa niepotrzebna, bo daremna.\nCzegoś mi żal, bo nie przystałem myśleć, że w autorze są zadatki na wielkość pisarską, która chyba się nie spełni –\nHenryk Grynberg, więc doczytuję bez opuszczeń i w miarę uważnie ten kicz powieściowy, jakim są „Uchodźcy” (Warszawa 2004), który orientacyjnie czytałem przed czterema czy pięcioma miesiącami, po rozdziałach „Nieszczęśliwe wypadki” i „Męska przygoda” sama końcówka narracji stawia mi opór przy czytaniu.\nAutor tej robótki beletrystycznej, kleconej z internetowych informacji o dziejach różnych zbiorowości żydowskiej diaspory i o niewielu indywidualnych biografiach uchodźców żydowskich w Ameryce, na koniec opowiada o losach kilku znanych sobie z grubsza postaci z Markiem Hłaską na czele, wylewając zwłaszcza na tego ostatnio kubeł szczyn, żeby go zniszczyć jako człowieka i pisarza.\nW beletrystycznym szkicu tylko te końcowe partie narracji są byle jako pisane, dyktuje je dzika nienawiść do Marka Hłaski, nienawiść powodowane bezwstydną zawiścią do człowieka i pisarza, o którym ktoś taki jak Henryk Grynberg nie ma prawa napisać ani jednego słowa.\nNapisałem te kilkanaście zdań, żeby wylać z siebie pogardę dla kogoś, kto się uważa za polskiego pisarza –\nJacek Dobrowolski, od czwartku wieczorem podczytywałem jego „120 godzin”, początkowe partie (może do połowy całości), czytałem na zimno, można powiedzieć, na kontrze, owszem, mozolna robota w słowach i słowa martwego języka, zaczęło się to jednak zmieniać, odrażający akt seksualny we troje jeszcze całkiem na zimno, ale potem już nie.\nPotem z poruszeniem i z podziwem, to jest pisarz niesłychanie okrutny, przede wszystkim wobec siebie, w brutalności samoanalizy mało co może temu dorównać, przestałem nie dowierzać, że Jacek Dobrowolski jest takim pisarzem, jak o nim myślałem od lektur jego niezwykłego debiutu w „Twórczości” (1998, nr 10).\nPrzy lekturze „120 godzin” doświadczyłem takiej niewiary i zaraz potem radości, że się nie myliłem, że to jest pisarz prawdziwy i tęgi, może nie do lubienia, ale do pełnego uznania i respektu –\nJacek Dobrowolski, przeczytałem po raz drugi maszynopis „120 godzin”, nie podpisałbym się pod tym, co zapisałem 17 lipca po pierwszej lekturze.\nDziś drugą część (czyli rozdział 3, od s. 48) czytałem tak samo na zimno, w całości tego utworu chce się czegoś niemożliwe, chce się powiedzieć wszystko, wszystko jednoznacznie, czyli w sposób niemożliwy. Nauka chce mówić o wszystkim przez część ścisłym językiem, sztuka robi to samo o wiele lepiej niż nauka, ponieważ ma swój język mówienia o części, sugerującej całość (język metaforyczny).\n„120 godzin” jest literacką pomyłką, jej styk z literaturą jest poprzez taką literaturę, która jest zbyt niebezpiecznie spokrewniona z kiczem.\nJest możliwe, że cała sztuka jest czymś w rodzaju kiczu, ale ta, którą uznajemy za wielką, nie daje się tak prosto (po drugiej lekturze) zredukować do kiczu.\nNie chcę powiedzieć, że kiczowatość „120 godzin”, jest literacko bezwartościowa, z pewnością mogą się znaleźć tacy jej odbiorcy, którzy potraktują ją z dobrą wiarą, powieść Jacka Dobrowolskiego jest z pewnością inteligentna i na swój sposób intelektualnie celna.\nW sumie o człowieczeństwie i o ludzkości myślę prawie to samo co Jacek Dobrowolski, ale mnie nie przychodzi do głowy, żeby zabrać się do pisania powieści.\nJedno jest pewne, „120 godzin” nie przekreśla opowiadanie „Wściekłość” i kilka innych, które nadal cenię –\nJacek Dobrowolski, przeczytałem końcową partię „120 godzin” (powiedzmy trzydzieści stron), to można jednak czytać z poruszeniem, to jest jednak głos rozpaczy i autentycznego cierpienia, tego nie da się nie dostrzegać.\nMój opór wobec tego jest natury formalnej, wobec języka, wobec jego języka powagi, wobec wielkosłowia i wielosłowia, finał z Darkroom, z ciemnią wydaje się nie do przebycia, tego jest około dziesięciu stron znormalizowanego maszynopisu (4 strony tego wydruku to mniej więcej tyle), czytanie to jak wspinaczka na wielką górę bez radości osiągnięcia szczytu.\nMęczy mnie utwór Jacka Dobrowolskiego rzetelnością jego roboty, która mnie nie daje tego, co mógłbym nazwać artystyczną nagrodą, nagrodą przez sztukę –\nOd nie wiem już jak dawna zmagam się z koniecznością napisania paru słów o „Wypiskach ostatnich”. (Wszystko przez Kubę Nowackiego). Po wielopłaszczyznowym trudzie związanym z „Alfabetycznością” nie czuję się teraz na siłach, by pisać odpowiedzialnie. Lo siento, es como es. Nie wierząc w jakiekolwiek formy olśnienia czy inspiracji przeglądam nagromadzone przez lata materiały prasowe. (Kolejny powód do pogrążania się w zwątpieniu – tym razem zwątpienie w pamięć). Nagle coś takiego: „Piszesz codziennie?” – pyta Darek Foks. „Coś sobie zawsze notuję” – odpowiada Henryk. (Jest to z „Dodatku Literackiego” 2009, nr 4 (5), pisemko przy okazji Nagrody Literackiej Gdyni).\nI jak walczyć z nieskończonością?\n„Wypiski ostatnie” – wyśniłem, więc wybrałem, datę odejścia/wyrzucenia/wypchnięcia (nie chcę mnożyć możliwości, niech każdy wybierze sobie tę, w którą bardziej wierzy) Henryka z „Twórczości” jako początek cyklu tekstów krytycznych, recenzenckich, czy ogólnie komentujących książki-literaturę. To rozstanie po przeszło pięćdziesięciu latach z czymś, co było swoistym domem, aż się prosi o szerszą opowieść kogoś mądrzejszego ode mnie, nawet jeśli (jestem o tym przekonany) nigdy nie będzie to relacja udana. Nie robiąc na potrzeby tej książki żadnego wyboru, jedynie uczciwie przepisując każdy przejaw powyższego, czuję, że słuszne jest również nierobienie wyboru dla „Małego Formatu” i przedstawienie po prostu pierwszych stron. Z tych prywatnych (czy na pewno?) zapisków „sędziwego krytyka” jeszcze jakiś czas na ujawnienie poczekać muszą między innymi teksty o takich autorach jak:\nAbramowicz, Albiński, Anderman, Andrzejewski, Appel, Bajon, Bajon, Bajon, Barańczak, Bart, Baudelaire, Bawołek, Białoszewski, Bielecki, Bitner, Bonowicz, Borges, Breza, Buczkowski, Buras, Céline, Chlebnikow, Chłopek, Cieślik, Cioran, Czaja, Czapliński, Czechowicz, Czeszko, Ćirlić, Danecki, Dąbrowska, Debord, Dehnel, Dostojewski, Drzeżdżon, Dumas, Dunin-Wąsowicz, Eco, Eliot, Faulkner, Fox, Franczak, Gałczyński, Gedroyć, Głowacki, Głowiński, Giszczak, Gombrowicz, Gondowicz, Grześczak, Hartwig, Heidegger, Helbig, Hen, Herling-Grudziński, Himilsbach, Hłasko, Homer, Iłłakowiczówna, Ingarden, Iwaszkiewicz, Janion, Jasek, Jastrun, Joyce, Jurewicz, Kaczanowski, Kalicki, Kałuża, Kapela, Karpiński, Karpowicz, Kijowski, Kirch, Klimko-Dobrzaniecki, Kochanowski, Kołakowski, Komendant, Kozioł, Koźbiel, Krajewski, Krasuski, Kubiak, Kuczok, Kuryluk, Kuryluk, Lacan, Lechoń, Leśmian, Liberta, Lipska, Lipski, Lisowski, Łoziński, Łuczeńczyk, Mach, Maj, Majakowski, Marszałek, Masłoń, Masłowska, Masternak, Maślanka, Matywiecki, Melecki, Mentzel, Michalski, Michnik, Mickiewicz, Miłobędzka, Miłosz, Miłoszewski, Montaigne, Mrożek, Musiał, Müller… [od tego momentu mniej sumiennie] Nietzsche, Niewrzęda, Norwid, Orszulewski, ja, Orzeszkowa, Ożóg, Pasek, Pascal, Piątek, Piętak, Pilch, Pilot, Platon, Pluszka, Podsiadło, Polak, Przyboś, Redliński, Rolando, Różewicz, Rudnicki, Rudzka, Rybicki, Rylski, Sipowicz, Siwczyk, Skrendo, Słowacki, Sommer, Sosnowski, Sośnicki, Stachura, Stala, Szczepkowska, Świetlicki, Tkaczyszyn-Dycki, Toeplitz, Tokarczuk, Uniłowski, Waga, Walser, Wat, Wein, Wiedemann, Witkiewicz, Wojciechowski, Wojciechowski, Wolny-Hamkało, Wolski, Wolter, Worcell, Wróblewski, Zadura, Zagajewski, Żeromski, Żywiołek… [a nadal większość przede mną].\nKtoś pyta: „czy rozstanie z »Twórczością« spowodowało, że teksty te nie zostały nigdy opublikowane?”\nPewnie tak, pewnie nie.\nI wyszła mi odpowiedź godna jednej z miernot, których naiwny Henryk się nie pozbywał, bo „zostałby jak kołek w płocie, los nadwrażliwca”. W styczniu te słowa mnie denerwowały, teraz nabyłem nieco odwagi we wmawianiu sobie zmądrzenia i wprawiają mnie w dobry nastrój.\nPowinienem jeszcze zatrzymać się chwilę i ponarzekać nad trudami (fizycznej) pracy z tak specyficznym rękopisem. Ale może za rok będę bardziej kompetentny do wypowiadania się w tym temacie.\n„Coś sobie zawsze notuję”.\nTo dobrze, choć zdanie to bardzo niepozorne i na swój sposób nieprawdziwe. Aż mam ochotę poczytać siebie samego z tekstu „Znaki zapytania nad moim czytaniem »Zapisków« Henryka Berezy” („Konteksty” 2015, nr 3). Tylko po to, by znowu zacząć coś rozumieć. A i tak największe trudności przede mną.\nMoże jeszcze taki cytat na koniec:\n„To tyle i Bóg z nami, trzymajmy się”.\n Kolega z pracy zacytował mi kiedyś pisarza, który w swoim dzienniku brzydko pisał o Henryku, ale wyjątkowo uroczo opisywał alkoholową stronę życia literackiego: „W łańcuchu istnienia wróbel jest tak samo ważny jak orzeł” – jakoś tak. I myślami jestem już przy całej filozofii „Zapisków”, potem „Wypisków” i głębiej…\ncodzienność,Cykl: Co po Berezie?,dziennik,henryk bereza,intymistyka,krytyka literacka\n— Przemysław Kaliszuk


Chociaż sposoby zdobienia okien różnymi ładnymi elementami jak rolety i żaluzje, bardzo się rozwinęły w ostatnich kilkunastu latach i są też chętnie stosowane przez wiele osób, to wciąż sklep z żaluzjami nie musi się martwić o swój zbyt, bo również wiele osób uważa, że to nie zasłony powinny znajdować się na naszych oknach, ale właśnie rolety albo żaluzje.\nTakie okno będzie miało zawsze wiele zalet, których nie mają wyżej wspomniane zasłony czy również koronkowe firany, oraz te z tworzywa sztucznego. Otóż salon rolet dobrze wie, że właśnie dzięki roletom można chodzić po mieszkaniu nawet nago, ponieważ okno przesłonięte tego typu roletą jest bardzo ciepłe i doskonale chroni naszą prywatność.\nW związku z tym sklep z roletami reklamuje się bardzo często właśnie w ten sposób, takimi argumentami zachęcając do kupna swoich produktów.\nPrzecież nawet ludzie, którzy zawiesili sobie zasłony i słusznie uważają, ze takie okno jest bardzo ładne, również potem decydują się na montaż rolet, ponieważ wielu domowników nie lubi chodzić w butach po swoich własnych podłogach, tylko chce się czuć nieco bardziej swobodnie i korzystać chociażby z tego, ze wolnoć Tomku w swoim domku, jak to mówi stare przysłowie.\nDlatego sprzedawca rolet ma się bardzo dobrze, ponieważ wie doskonale i zdaje sobie z tego sprawę, że ludzie bardzo lubią rolety i żaluzje i jeszcze przez długie lata będą je kupować, uważając je za najlepszy sposób na zapewnienie komfortu jeśli chodzi oto, jak zostanie ozdobione okno w domu.


Kozielska Wyspa odżyje. Co się zmieni? | Nowa Trybuna Opolska\nKozielska Wyspa odżyje. Co się zmieni?\nTo zdjęcie zrobiliśmy podczas regat na kozielskiej Wyspie. Takie imprezy odbywają się tam bardzo rzadko. Inwestycja w przystań ma to zmienić.\nBaza noclegowa, wypożyczalnia sprzętu pływającego i warsztaty, gdzie w przyszłości będzie można naprawić łodzie - tak już niedługo ma wyglądać przystań Szkwał.\nTo najlepsze miejsce do rekreacji i wypoczynku w Kędzierzynie-Koźlu - tak o kozielskiej Wyspie mówi Ireneusz Wiśniewski, dyrektor Centrum Kształcenia Praktycznego i Ustawicznego, które prowadzi w tym miejscu swoje warsztaty. Ma rację, bo są tam porządne nabrzeża, slip i budynki. Problem w tym, że ten potencjał był dotychczas słabo wykorzystany.\n- Szkoda, że tak się stało. Wyspa jest położona w Koźlu, ale blisko stąd do Kędzierzyna. To miejsce powinno tętnić życiem - zauważa Anna Witebska, mieszkanka Koźla.\nPrywatne łodzie cumują tam bardzo rzadko, bo na co dzień nie ma ich kto obsłużyć. Podobnie jest z imprezami, poza popularnymi "pływadłami" przez większą część roku przystań Szkwał świeci pustkami. - Chcemy to zmienić - zapowiada Ireneusz Wiśniewski. - Pierwszym krokiem będzie remont budynku CKPiU.\nW tę inwestycję zaangażowało się wspólnie starostwo i magistrat. Ten drugi przeznaczył na ten cel 200 tys. zł. Za te pieniądze powstanie baza noclegowa, konkretnie 5 pokoi (w tym jeden duży na 10 osób) oraz salka konferencyjna.\nMają być za darmo udostępniane uczestnikom imprez, jakie będą w przyszłości organizowane na Szkwale. Kolejnym krokiem będzie uruchomienie w tym miejscu wypożyczalni sprzętu wodnego. Na początek kupionych zostanie 10 kajaków.\n- Następnie chcemy wyznaczyć osobę, która będzie się zajmowała obsługą łodzi cumujących na przystani. Ktoś taki jest niezbędny, aby zaczęli do nas przypływać turyści - dodaje Ireneusz Wiśniewski. Władze powiatu myślą także o tym, aby w przyszłości na przystani można było naprawiać łodzie.\nPrace remontowe na Szkwale potrwają do końca listopada, ale w pełni z ośrodka będziemy mogli korzystać wiosną przyszłego roku. Pierwsza duża impreza odbędzie się tu jednak już w ten weekend. W dniach 8-9 września na Odrze zorganizowany zostanie I Polsko-Czeski Maraton Kajakowy. Załogi w sobotę rano wyruszą z Bohumina i w niedzielę (z przerwą na nocleg w Raciborzu) dotrą do Koźla. Na Szkwale odbędą się towarzyszące imprezie koncerty.\n- To o tyle fajne miejsce, że z trzech stron, tj. od przystani, przez most aż do nabrzeża po drugiej stronie Odry mamy coś na wzór trybun, na których różnego rodzaju zawody mogą obserwować tysiące mieszkańców - mówidyrektor CKPiU.\nTurystyka wodna na Odrze i Kanale Gliwickim rozwijała się w ostatnich czasach głównie dzięki prywatnym inicjatywom. Miłośnicy żeglugi śródlądowej za własne pieniądze zbudowali Marinę Lasoki, która znajduje się niedaleko stoczni Koźle-Rogi. Rocznie cumuje w tym miejscu kilkadziesiąt jachtów, działa warsztat szkutniczy. Dwa tygodnie temu zorganizowano tam mistrzostwa Polski w jeździe na nartach wodnych.\nPort jachtowy utworzono też niedawno w Gliwicach. Można tam czarterować łodzie, by wybrać się nimi na wycieczkę Kanałem Gliwickim do Koźla. Wielką atrakcją są śluzowania, najwyższy stopień wodny (w Kłodnicy) mierzy bowiem ponad 10 metrów. Wynajęcie czteroosobowej łodzi na dobę to koszt około 200 złotych.Chętnych nie brakuje, podobnie jak na rejsy pod Odrze ikanale Gliwickim prywatnym statkiem wycieczkowym Silesia.


Domofon dwurodzinny AKW200 - elektroda.pl\ntuwi 01 Gru 2011 22:19 8110 36\n#1 01 Gru 2011 22:19\nMam 6 żył pomiędzy domem a bramą, a chciałbym uzyskać domofon dla dwóch rodzin (najchętniej z dwoma przyciskami, wolę to niż wybieranie kodowe) z możliwością interkomu pomiędzy rodzinami.\nRadziłem się u kilku lokalnych specjalistów oraz w największej hurtowni domofonów - wszyscy zgodnie stwierdzili, że to wymagania nadmierne, niemożliwe do spełnienia.\nZnalazłem w internecie AKW200, który zapewnia wszystkie wymagane funkcje, w dodatku w bardzo przystępnej cenie.\nCzy jednak jego jakość jest do zaakceptowania ?\nZ góry dziękuję za opinie, jeżeli ktoś miał z tym do czynienia.\n#2 02 Gru 2011 11:33\nPomocny post #2 02 Gru 2011 11:33\nJakość AKW200 B-RED jest jak najbardziej w porządku, ale z tego co się orientuję ten domofon nie ma możliwości interkomu pomiędzy rodzinami (tylko w ramach jednej rodziny, maks 2 unifony).\n#3 02 Gru 2011 16:00\nPrzejrzałem instrukcję tego domofonu i wynika z niej, że jest łączność interkomowa między dwoma unifonami.\nCo do kasety zewnętrznej, to ma tylko jeden przycisk.\nCytuję fragment instrukcji:\nPanel wejściowy jest urządzeniem montowanym na wierzchu, posiadającym jeden przycisk wywołania, który może dzwonić, w zależności od konfiguracji instalacji, do jednego lub dwóch mieszkań (rys. 1).\nPrzycisk jest podświetlany diodą LED koloru zielonego. Wywołanie jest potwierdzane sygnałem dźwiękowym.\n#4 02 Gru 2011 20:03\n#5 02 Gru 2011 22:26\nDziękuję za dotychczasowe wskazówki. Nie napisałem wszystkiego, bo w zasadzie chodziło mi tylko o opinię nt. AKW200, ale wobec tak dużego zangażowania kolegów uzupełnię.\nW domu był wcześniej domofon cyfrowy jednorodzinny prod. Czaplinek z uszkodzonym wzmacniaczem juz wymienianym, bo znalazłem wewnątrz instrukcję płytki naprawczej „Fim-pro” typu WRD 45BT (wysłalem do tej firmy zapytanie o ew. propozycje, ale bez odpowiedzi…)\nReszta instalacji sprawna – zaczep elmgn, dwa unifony z opisem „Made 2.2”, kable do każdego z unifonów 3-żyłowe.\nChciałbym w ramach naprawy system zmienić na dwurodzinny i rozszerzyć.\nPotrzeba mi dla każdej rodziny po jednym dodatkowym unifonie – do nich pociągnę nowe kable, ale wolałbym wykorzystać istniejące 3 żyły tam gdzie już są, tym bardziej, że remontu nie przewiduję w najbliższym czasie, więc kable będą biegły po wierzchu.\nb3ck – tak masz rację, tylko w ramach jednej rodziny.Sprzedawcy zamieszczają rozmaite instrukcje, w jednej z nich był mylący schemat jakoby interkom możliwy był między wszystkimi, teraz znalazłem inny, pewnie poprawiony, gdzie pokazano jak jest naprawdę. I tak w porównaniu z innymi systemami jest to cenna możliwość.\nNie jest wykluczone, że w niektórych okresach wywołanie będzie kierowane do wszystkich i wtedy działac będzie pełny interkom.\nzybex – dzięki za wnikliwość, instrukcje często są niezbyt ścisłe, a rysunki i zdjęcia mało wyraźne. Też miałem co do tego wątpliwości, ale wydaje mi się, że takiego bezsensu nie mogli popełnić, żeby wywołanie szło jednocześnie do dwóch rodzin !\nWyobrażam sobie, że jest to przeł. kołyskowy, naciśnięcie na górę wywołuje jedną, na dół drugą grupę unifonów.\nCyt. inny fragment instrukcji :\nW celu przyporządkowania słuchawki do drugiego przycisku wywołania w panelu wejściowym należy wyjąć zworkę JP3.\nPatrz też rys. 19 instrukcji.\nglecki – Commax jest droższy, a wg opinii kilku lokalnych instalatorów obarczony jedną, ale b. poważną wadą – zbyt delikatny przycisk, który łatwo ulega uszkodzeniu i wtedy do wymiany cały panel. Widzę zresztą w okolicy sporo uszkodzonych Commaxów\nMoże jeszcze poradzę się w innej sprawie: mam wykuty otwór o wym. 100x230, a kaseta AKW ma 95 x 170 – czym najlepiej uzupełnić ubytek – może ktoś wykonuje na zamówienie ramki ze stali nierdz.?\n#6 03 Gru 2011 11:53\nPomocny post #6 03 Gru 2011 11:53\nMontowałem podobny zestaw jakieś dwa lata temu i tam był jeden przycisk a dwa unifony. Ilość przewodów do furtki to zaledwie 3. Zasilanie zamka niestety musiał iść osobno. W kasecie były tylko zaciski lock+ i lock-. Tu też jest coś podobnego. W każdym razie najpierw przećwiczyłem wszystko "na stole", aby mieć całkowitą jasność co do działania systemu. Obejrzałem dokładnie płytkę z elektronika kasety. Wyjścia ma zamek, to tylko zwierne styki przekaźnika. Nie wychodzi tam zatem żadne napięcie do zamka. U ciebie chyba będzie podobnie.\n#7 03 Gru 2011 12:37\nIlość przewodów do furtki to zaledwie 3. Zasilanie zamka niestety musiał iść osobno. W kasecie były tylko zaciski lock+ i lock-\nTak, tu jest tak samo, mam zasilacz z poprzedniego układu, więc go wykorzystam.\nJako drugi brałem pod uwagę Genway WL-02NE-2, ta firma jest bardziej popularna\ni na tym forum ma dobre opinie.\nWyszłoby o prawie 100 zł drożej, zasilacza do zamka nie trzeba, ale więcej elementów dodatkowych do umieszczenia i podłączenia ( 2 moduły i zasilacz do nich - chyba jeden by wystarczył, nie mam pełnej jasności)\nAle o interkomie trzeba zapomnieć...\nA skoro AKW200 działa - nikt nie napisał mi o kłopotach, to chyba się zdecyduję na ten.\nPonieważ mam wielką wnękę w słupku, więc chyba postaram się gdzieś zamówić estetyczną blachę z daszkiem dla osłony i do niej zamocuję kasetę, która chyba nie ma wyraźnej części podtynkowej do wpuszczenia.\nJak zamówię i zainstaluję, to napiszę jak u mnie się sprawdził, wiec tematu nie zamykam.[/quote]\n#8 04 Gru 2011 09:58\nMam jeszcze pytanie : do starego domofonu był zasilacz 2x12V AC, 0,8A trochę duży, miałem zamiar zastosować do zasilania zaczepu, ale zastanawiam się czy nie wymienić na nowocześniejszy, z zabezpieczeniem termicznym.\nCzy może być równie dobrze DC, bo takie są popularniejsze, no i taki też mam w domu, czy zaczep może ulec uszkodzeniu ?\n#9 04 Gru 2011 10:03\nPomocny post #9 04 Gru 2011 10:03\nDo zasilania elektrozaczepu pradem stałym musi być elektrozaczep na prąd stały.Elektrozaczep na prąd zmienny zasilany stałym może się przemagnesować i być np. cały czas otwarty.Dodatkowo przy zasilaniu prądem stałym nie będzie charakterystycznego "brzęczenia" w momencie otwierania,czyli nie będzie informacji dla odwiedzającego kiedy zwalniasz elektrozaczep.\n#10 04 Gru 2011 10:11\nKolego glecki, jesteś szybszy od błyskawicy\n, a co najważniejsze bardzo kompetentny - dziekuję i pozdrawiam ![/b]\n#11 08 Gru 2011 18:12\nWitam. Mam podobne pytanie jak kolega Tuwi a widzę, że to forum odwiedzają fachowcy w dziedzinie domofonów i może ktoś będzie mógł mi pomóc. Chciałbym założyć zestaw domofonowy, dwurodzinny, z interkomem i z możliwością otwierania bramy wjazdowej, oczywiście jest też elektrozaczep w furtce. Niestety nie wiem jaki zestaw wybrać, głównie obawiam się o okablowanie, które jest już ułożone. Konkretnie wygląda to tak, że z jednego i drugiego mieszkania pociągnięta jest skrętka do miejsca na centralę od napędu bramy. W mieszkaniach, w miejscu gdzie będą unifony zostawiony jest też kabelek 230 V. Dalej od centrali (planowanej) pociągnięte są dwie skrętki do stacji bramowej i kabelek zasilający do elektrozaczepu. Oczywiście są też kable do napędu, fotokomórek i sygnalizatora, no i 230 V w centralce. Póki co chciałbym założyć domofon a napęd poczeka trochę na lepsze czasy. Mam wątpliwości co do zasilania zaczepu, i sterowania bramą. Pewnie będzie to robione przez centralę od napędu, ale jakie unifony kupić, żeby było to kiedyś możliwe.\nJeśli macie jakieś doświadczenie w tym temacie to proszę o pomoc\n#12 08 Gru 2011 20:30\nMoim zdaniem dobrymi domofonami są urządzenia firmy Urmet.W Twoim przypadku proponuję unifony do łączności wewnętrznej (np. 1131/1,1132/1) gdzie istnieje możliwość dokładania dodatkowych przycisków np. do sterowania bramy.Istnieje pewna komplikacja z okablowaniem,ponieważ w tym przypadku zasilacz domofonu musiałby znajdować się w centrali bramy.Wymusza to zastosowanie odpowiednio hermetycznej obudowy do w/w urządzenia,lub zastosowanie napędu z obudową centrali w której jest dużo wolnego miejsca.Zaletą Urmeta jest możliwość dowolnego rozbudowywania ponieważ wszystkie sygnały idą w pojedynczych przewodach.Przykładowy zestaw to:kaseta Miwus (chromonikiel),zasilacz 19A,unifony Scaitel 1132/1.Pomiędzy kasetą a zasilaczem 8 żył,a zasilaczem i unifonami 8 żył już z uwzględnionym sterowaniem bramy i interkomem.Dodatkową zaletą są dwa różne sygnały wywołania dla furtki i łączności wewnętrznej.\n#13 08 Gru 2011 20:39\nPolecam zestawy firmy Urmet: http://tinyurl.com/d25st8r\nSpełniają wszystkie Twoje oczekiwania. Okablowanie masz OK, tylko w tym wypadku trochę na wyrost jest pociągnięty przewód zasilający do unifonów, ale to w niczym nie przeszkadza - nie będzie wykorzystywany. Co do zasilania elektrozaczepu to jest on zasilany z centralki domofonowej a nie z centralki od automatyki bramowej.\nBrama będzie otwierana przez dodatkowy przekaźniczek, ale to w Twoim wypadku przyszłość.\n#14 08 Gru 2011 20:49\nDzięki Panowie za szybką odpowiedź. Biorę się za czytanie\n#15 08 Gru 2011 21:06\nKolego Ircys.Dlaczego twierdzisz że sterowania bramy musi byś zastosowany przekaźnik?\n#16 09 Gru 2011 09:36\nNie musi, ale zawsze lepiej galwanicznie odseparować te dwa systemy.\n#17 11 Gru 2011 09:23\nPowracam do zasadniczego wątku.\nPragnę jeszcze poradzić się w sprawie podłączenia rygla. Wprawdzie kolega zybex wyraźnie napisał, że w kasecie był tylko styk, a napięcie do rygla należało doprowadzić oddzielnie, ale to było 2 lata temu i mogło się zmienić.\nInstrukcja jest dla mnie b. niejasna i czytając wprost schemat sugeruje, że wystarczy podłączyć cewkę zamka do zacisków kasety.\nAle przeczą jakby temu stwierdzenia nt. napięcia, jakie może byc podawane na cewkę: "It is possible to connect electric lock releases, impulse or continuous activation, (12Vac or dc 0,5 A)."(cyt tekst angielski, gdyż jest obszerniejszy od polskiego, gdzie z kolei jest tylko "12Vac 0,5A")\nJeżeli to tylko styk, to czemu ograniczenie do 0,5A - to chyba zbyt mało dla niektórych elektrozaczepów ?\nCzy o prądzie jaki potrzebny jest mojemu staremu zaczepowi mogę dowiedzieć się mierząc jedynie oporność cewki - tak byłoby mi łatwiej niż łączyć układ do pomiaru prądu ?\nMoje wątpliwości wzmacnia przeprowadzona przeze mnie próba, która wykazała impuls napięciowy DC o wartości kilkunastu woltów pojawiający się na zaciskach do podł. rygla - gdyby był to jedynie styk, nie powinno byc tam chyba żadnego napięcia ?\nPłytki nie oglądałem, bo nie chciałbym otwierać obudowy - jestem trochę niepewny dostarczonego egzemplarza, gdyż ewidentnie był już przez kogoś montowany, widać ślady grzebania wewnątrz, i pewnie zwrócony, kto wie czy nie z powodu wady.\nNie chcę jednak się od razu go zwracać, bo to kłopot, i dla mnie i sprzedawcy, chcę sprawdzić i wykorzystać, jeśli tylko będzie to możliwe.\nProszę kolegów o spojrzenie do instrukcji:\n#18 11 Gru 2011 12:28\nNie znam tego zestawu, ale z instrukcji i schematu wynika jasno, że do kasety można podłączyć elektrozaczep. Czyli nie jest to styk zwierny, ale podawane jest napięcie.\nJest tylko mała rozbieżność w wersji anglojęzycznej, która podaje, że elektrozaczep może być na napięcie zmienne lub stałe(!?) a wersja polska, że tylko zmienne. Wartość prądowa elektrozaczepu do 0,5A. Najlepiej kupić elektrozaczep 12VAC/DC do 0,5A i będzie po problemie.\n#19 11 Gru 2011 22:01\nPostanowiłem wymontować rygiel aby sprawdzić jego stan, ew. dane techniczne i przeprowadzić konkretną próbę działania "na stole" z nowym domofonem.\nJest to rygiel dobrej firmy Openers&Closers typ 23.1.00.B (prawdopodobnie, bo napisy b. zamazane), z pamięcią i wyłącznikiem.\nW katalogu znalazłem jeszcze: 8-14V ac/dc 12 Ohm 0,7A przy 12Vac.\nImpuls jaki został podany z domofonu wystarczył do otwarcia rygla, probe powtórzyłem kilkakrotnie.\nZmierzyłem prąd pobierany przez rygiel przy zasileniu go ciągłym napięciem ok. 12,5Vac i było to 0,675A.\nWolałbym nie kupować nowego rygla, ale skoro producent domofonu określa 0,5A jako max prąd, a uwzględnił na pewno impulsowy charakter pracy, więc chyba ryzykowne jest przekraczanie tego prądu i grozi uszkodzeniem domofonu.\nRuch wprawdzie u mnie jest znikomy i impuls byłby podawany najwyżej kilka razy dziennie.\nCzy praktyka kolegów coś tutaj podpowiada innego ?\nSwoją drogą, niektóre instrukcje są opracowywane niestarannie - wystarczyło kilka słów dodatkowo i nie byłoby żadnych wątpliwości, a producenci dopuszczają przecież montaż domofonów przez w miarę zorientowanych użytkowników, a niekoniecznie specjalistów.\nA cytowane wcześniej stwierdzenie "impulse or continuous activation" wręcz wprowadza w błąd, gdyż rygiel bez pamięci nie działałby właściwie.\n#20 11 Gru 2011 22:21\nKolego Tuwi.W przypadku Twojego domofonu zalecam aby elektrozaczep posiadał pamięć wewnętrzna.Elektrozaczepy z pamięcią zewnętrzną kiepsko się sprawują w naszych warunkach klimatycznych.Wystarczy że bramka będzie lekko pracować (np.pod wpływem mrozu) i pamięć zewnętrzna nie będzie prawidłowo pracować.A tak drobnymi różnicami w poborze prądu nie przejmował bym się.Myślę że nic się nie uszkodzi.Większą uwagę zwróć na długość przewodów i ewentualne spadki napięć.\n#21 12 Gru 2011 21:39\nDziękuję za zwrócenie uwagi, dowiaduję się coraz więcej - teraz już wiem, że są zaczepy z pamięcią wew. i na czym ona polega\nPrzyjrzałem się bliżej mojej instalacji i widzę, że nie trzeba mrozu żeby pamięć mojego dotychczasowego zaczepu nie działała - jest znacznie za duży luz, który muszę zlikwidować.\nA gdyby były problemy, z czasem wymienię zaczep na zalecany przez kol. gleckiego.\nKable są dość grube, więc mam nadzieję, że ze spadkiem napięcia nie będzie problemu, mogę nawet połączyć po dwa równolegle, bo mam nadmiar.\n#22 15 Gru 2011 10:12\nNieocenieni koledzy doradcy, chciałbym jeszcze zapytać o sposób podłączenia kabla - w hurtowni doradzono mi pociągnięcie "na wszelki wypadek" do unifonów kabla YTKSy 4x2x0,5mm2.\n4 żyły są kolorowe i 4 białe, nie mogę zauważyć które są ze sobą skręcone.\nInstrukcja zaleca zastosowanie skrętki jednoparowej, przewodu płaskiego dwużyłowego albo przewodu domofonowego.\n#23 15 Gru 2011 10:22\n4 żyły są kolorowe i 4 białe, nie mogę zauważyć które są ze sobą skręcone\nTo bardzo proste. Wystarczy ściągnąć izolację na dłuższym odcinku (najlepiej około 30 cm) i delikatnie rozłożyć poszczególne pary. Już kiedyś tu na Elektrodzie pokazywałem na kilku zdjęciach jak to praktycznie robię. Każdy kolor ma swój biały kabelek. Warto skręcić lepiej te pary zaraz po zdjęciu wierzchniej izolacji, aby potem nam się to nie "rozsypało".\nNie sądzę żeby skręcenie lub nieskręcenie żył mogło spowodować taką usterkę.\n#24 15 Gru 2011 10:35\nKol. zybex, czy w tym zastosowaniu to rzeczywiście ważne żeby żyły były sparowane ? Bo to dość niepraktyczne - przewody ciągnę na wierzchu i odizolowanie tak długiego odcinka brzydko będzie wyglądało (chyba, że po rozpoznaniu utnę nadmiar.\nDo dwóch unifonów zastosowałem istniejące wcześniej w ścianach przewody trzyżyłowe zwykłe z nadzieją, że skoro działały w poprzednim cyfrowym,\nto i w tym się sprawdzą.\nI dalej, dla każdego z sygnałów linii powinienem zastosować parę żył kolor-biała, czy w ogóle wykorzystać tylko jedną parę i np kolor to L+, biały L- ?\n#25 15 Gru 2011 14:43\nprzewody ciągnę na wierzchu i odizolowanie tak długiego odcinka brzydko będzie wyglądało\nOczywiście, że tak się nie robi. Po prostu układając nową instalację należy dać spory zapas kabla pozwalający na swobodne jego rozszycie i po ustaleniu poszczególnych par, nadmiar przewodu obcinamy.\n#26 15 Gru 2011 17:58\nKol. zybex, dziękuję za wskazówkę, na szczęście przewidziałem rezerwę, więc zastosuję się do niej.\nProszę jeszcze tylko o potwierdzenie czy w układzie dwużyłowym dla sygnału do unifonów wykorzystać tylko jedną parę, czyli np. kolor to L+, biały L- ?\n#27 15 Gru 2011 18:18\nNie znam tych unifonów, ale jak najbardziej tak. Zwykły telefon stacjonarny, który w końcu może przypominać domofon, jest jak najbardziej na jednej (skręconej) parze. Pary w kablach są celowo skręcone, aby nie było przesłuchów.\n#28 16 Gru 2011 08:28\nPowyższe zalecenia mają zastosowanie w telekomunikacji gdzie występują napięcia 40V i 100V.W domofonach maksymalnym napięciem jest 12V.I lepszym wyjściem jest zastosowanie przewodu YTDY w którym przewody nie są parowane tylko każda żyła ma inny kolor.Tylko w przewodach powyżej 12 żył są skręcane po cztery z prostego powodu,zabrakło by kolorów.\n#29 16 Gru 2011 10:41\nPanie Glecki, kolega Tuwi ma kabel jaki ma i o ten pyta. Nie ma co mu mieszać w głowie.\n#30 16 Gru 2011 16:43\nA ja jestem wdzięczny kol. gleckiemu, bo to dla mnie kolejna nauczka, że należało się zawczasu poradzić na forum Elektroda.pl a nie w hurtowni domofonów\nNiepotrzebnie poniosłem większy koszt, a co gorsze utrudniłem sobie, zamiast położyć znacznie cieńszy, estetyczniejszy i łatwiejszy w uzyciu kabelek YTDy.\nZ powodu niedoboru czasu jeszcze nie zakończyłem instalacji, ale chyba pokonałem już wszystkie trudności (miałem trochę pecha, gdyż przysłano mi zestaw AKW200 najwyraźniej pochodzący ze zwrotu, i to od kogoś niedbałego, kto pozbawił go kilku części, m.in. trudny do zauważenia brak jednej zworki w dostarczonej słuchawce sprawił mi sporo kłopotu)\nSerdecznie dziękuję wszystkim kolegom, którzy mi tak błyskawicznie i szczerze doradzali\nPodobne tematy Domofon dwurodzinny AKW200\nWitam. Mam położony kabel 12 żyłowy żelowy od bramy do głównego wejścia (odległość 50m) i od głównego wejścia do dodatkowego wejścia(druga rodzina) i... (5)\nTwoje oznaczenia to: 1 - wywołania 2 i 3 - otwieranie elektrozaczepu z przycisku, przy czym 2 - to otwieranie z przekaźnika, który jest w panelu i ... (22)\nWitam serdecznie! Zakupiłam na allegro coś takiego: . Chciałabym się Państwa poradzić jaki dobrać do tego przewód? Odległość będzie około 50 metrów,... (1)


4 Sukhumvit Road, Soi 2, 10110, Bangkok, Tajlandia\nHotel JW Marriott Bangkok należący do sieci JW Marriott Hotels & Resorts położony jest przy ulicy Sukhumvit 2, zaledwie 5 minut spacerem od stacji kolei BTS Skytrain Ploenchit i Nana. Oferuje on komfortowe, gustownie urządzone pokoje oraz apartamenty z dźwiękoszczelnymi ścianami i telewizorem z płaskim ekranem. Ten luksusowy obiekt zapewnia ponadto odkryty basen oraz spa, które stanowi doskonałe miejsce na relaks.\nWszystkie pokoje i apartamenty utrzymane są w eleganckim, nowoczesnym stylu. Do dyspozycji Gości są w nich klasyczne meble z ciemnego drewna, a także duże okna, z których roztacza się widok na Bangkok. Każdy apartament oraz pokój obejmuje również wyłożoną marmurem łazienkę z wanną i suszarką do włosów.\nHotel JW Marriott Bangkok usytuowany jest 1,4 km od kompleksu handlowego Central World Plaza. Popularne centra handlowe MBK oraz Siam Paragon oddalone są od obiektu o 2,4 km. Zmotoryzowani Goście mogą zostawić swój pojazd na bezpłatnym parkingu.\nW wolnej chwili na miejscu można poćwiczyć w centrum fitness lub zrelaksować się w saunie. Na terenie obiektu mieści się ponadto punkt informacji turystycznej i centrum biznesowe.\nHotel JW Marriott Bangkok zapewnia również 8 lokali gastronomicznych, w tym serwującą chińskie specjały restaurację Man Ho oraz restaurację Nami Teppanyaki Steakhouse, w której podawane są steki z importowanego mięsa. Bar Manhattan oferuje rozmaite koktajle i wina do wyboru z karty. W lokalu Bangkok Baking Company Goście mogą skosztować rozmaitych wypieków, w tym ciast.\nW momencie zameldowania wymagane jest okazanie ważnego dowodu tożsamości ze zdjęciem oraz karty kredytowej. Życzenia specjalne zostaną zrealizowane w zależności od dostępności, a ich realizacja może podlegać dodatkowej opłacie. Prosimy o wcześniejsze poinformowanie obiektu JW Marriott Hotel Bangkok o planowanej godzinie przyjazdu. Aby to zrobić, możesz wpisać treść prośby w miejscu na życzenia specjalne lub skontaktować się bezpośrednio z obiektem, korzystając z danych kontaktowych widniejących w potwierdzeniu rezerwacji.\nPokój dwuosobowy typu Premier z 1 lub 2 łóżkami (Dwuosobowy)\nJest to urządzony zgodnie z współczesnymi trendami pokój z podłogą wyłożoną parkietem. Jego wnętrze przyozdobiono dekoracjami z marmuru i złota.\nWyposażenie Pokoju: bezpłatny zestaw kosmetyków, biurko, budzenie na życzenie, budzik, część wypoczynkowa, drewniana podłoga / parkiet, dźwiękoszczelność, ekspres do kawy, jacuzzi, kanały satelitarne, kapcie, klimatyzacja, lodówka, minibar, papier toaletowy, prysznic, radio, ręczniki, sejf, sejf na laptopa, sofa, sprzęt do prasowania, suszarka do włosów, szafa / garderoba, szlafrok, telefon, telewizor, telewizor z płaskim ekranem, toaleta, wanna, widok na miasto, wieszak na ubrania, wykładzina podłogowa, łazienka, żelazko\nCena: THB 6576.75 ... THB 23628.00; select dates below to get current rates.\nTen klimatyzowany pokój jest wyposażony w 32-calowy telewizor z płaskim ekranem i dostępem do kanałów satelitarnych oraz kablowych. Goście mają też do dyspozycji zestaw do parzenia kawy i herbaty, sofę, sejf oraz minibar. W pokoju znajduje się ponadto łazienka z wanną i prysznicem.\nCena: THB 4980.85 ... THB 35545.40; select dates below to get current rates.\nPokój typu Executive z łóżkiem typu king-size (wstęp do salonu wliczony w cenę) (Dwuosobowy)\nW cenę zakwaterowania wliczono dostęp do mieszczącego się na 16. piętrze salonu Executive Lounge. Oferta salonu Executive Lounge obejmuje: – bezpłatne śniadanie; – kawę, herbatę, przekąski i napoje bezalkoholowe serwowane przez cały dzień; – bezpłatne napoje alkoholowe w godzinach 16:30–20:30 (w tym wino, piwo, mocniejsze trunki oraz koktajle); – możliwość korzystania z centrum biznesowego lub sali konferencyjnej przez 2 godziny dziennie; – usługę prasowania 3 sztuk odzieży dziennie. W salonie Executive Lounge mogą przebywać wyłącznie osoby, które ukończyły 12 lat.\nWyposażenie Pokoju: bezpłatny zestaw kosmetyków, biurko, budzenie na życzenie, budzik, część wypoczynkowa, dostęp do salonu biznesowego, drewniana podłoga / parkiet, dźwiękoszczelność, ekspres do kawy, jacuzzi, kanały satelitarne, kapcie, klimatyzacja, lodówka, minibar, papier toaletowy, prysznic, radio, ręczniki, sejf, sejf na laptopa, sofa, sprzęt do prasowania, suszarka do włosów, szafa / garderoba, szlafrok, telefon, telewizor, telewizor z płaskim ekranem, toaleta, wanna, widok na miasto, wieszak na ubrania, wykładzina podłogowa, łazienka, żelazko\nApartament z 1 sypialnią i dostępem do salonu (Apartament typu Suite)\nTen apartament typu suite z oddzielnym salonem jest wyposażony w 2 42-calowe telewizory z płaskim ekranem, sejf, minibar oraz zestaw do parzenia kawy i herbaty. W cenę zakwaterowania wliczono dostęp do mieszczącego się na 16. piętrze salonu Executive Lounge, indywidualne zameldowanie i wymeldowanie oraz powitalną herbatę. Oferta salonu Executive Lounge obejmuje: – bezpłatne śniadanie; – kawę, herbatę, przekąski i napoje bezalkoholowe serwowane przez cały dzień; – bezpłatne napoje alkoholowe w godzinach 16:30–20:30 (w tym wino, piwo, mocniejsze trunki oraz koktajle); – możliwość korzystania z centrum biznesowego lub sali konferencyjnej przez 2 godziny dziennie; – usługę prasowania 3 sztuk odzieży dziennie. W salonie Executive Lounge mogą przebywać wyłącznie osoby, które ukończyły 12 lat.\nApartament Rodzinny typu Suite z 2 sypialniami i widokiem na miasto (Apartament typu Suite)\nZ tego apartamentu z 2 oddzielnymi sypialniami roztacza się widok na Bangkok.\nPokój typu Superior Executive z dostępem do salon (Dwuosobowy)\nW cenę zakwaterowania w tym przestronnym pokoju wliczono dostęp do mieszczącego się na 16. piętrze salonu Executive Lounge. Powierzchnia pokoi tego typu wynosi od 40 do 49 m² (pokoje są przydzielane w zależności od dostępności w momencie zameldowania). Oferta salonu Executive Lounge obejmuje: – bezpłatne śniadanie; – kawę, herbatę, przekąski i napoje bezalkoholowe serwowane przez cały dzień; – bezpłatne napoje alkoholowe w godzinach 16:30–20:30 (w tym wino, piwo, mocniejsze trunki oraz koktajle); – możliwość korzystania z centrum biznesowego lub sali konferencyjnej przez 2 godziny dziennie; – usługę prasowania 3 sztuk odzieży dziennie. W salonie Executive Lounge mogą przebywać wyłącznie osoby, które ukończyły 12 lat.\nTen apartament typu junior suite z luksusową częścią dzienną jest wyposażony w sejf, minibar oraz zestaw do parzenia kawy i herbaty. W cenę zakwaterowania wliczono dostęp do mieszczącego się na 16. piętrze salonu Executive Lounge. Oferta salonu Executive Lounge obejmuje: – bezpłatne śniadanie; – kawę, herbatę, przekąski i napoje bezalkoholowe serwowane przez cały dzień; – bezpłatne napoje alkoholowe w godzinach 16:30–20:30 (w tym wino, piwo, mocniejsze trunki oraz koktajle); – możliwość korzystania z centrum biznesowego lub sali konferencyjnej przez 2 godziny dziennie; – usługę prasowania 3 sztuk odzieży dziennie. W salonie Executive Lounge mogą przebywać wyłącznie osoby, które ukończyły 12 lat.\nNarożny Apartament typu Suite z łóżkiem typu king-size i dostępem do salonu (Apartament typu Suite)\nTen narożny apartament typu suite z oddzielnym salonem jest wyposażony w 2 42-calowe telewizory z płaskim ekranem, sejf, minibar oraz zestaw do parzenia kawy i herbaty. W cenę zakwaterowania wliczono dostęp do mieszczącego się na 16. piętrze salonu Executive Lounge. Oferta salonu Executive Lounge obejmuje: – bezpłatne śniadanie; – kawę, herbatę, przekąski i napoje bezalkoholowe serwowane przez cały dzień; – bezpłatne napoje alkoholowe w godzinach 16:30–20:30 (w tym wino, piwo, mocniejsze trunki oraz koktajle); – możliwość korzystania z centrum biznesowego lub sali konferencyjnej przez 2 godziny dziennie; – usługę prasowania 3 sztuk odzieży dziennie. W salonie Executive Lounge mogą przebywać wyłącznie osoby, które ukończyły 12 lat.\nPokój Rodzinny z widokiem na miasto (Dwuosobowy)\nTen wyjątkowo przestronny pokój składa się z 2 połączonych pokoi i jest wyposażony w 2 32-calowe telewizory z płaskim ekranem i dostępem do kanałów satelitarnych oraz kablowych. Oferowane udogodnienia obejmują również klimatyzację, sofy, zestaw do parzenia kawy i herbaty, sejf i minibar. W każdej z 2 łazienek zamontowano prysznic oraz wannę. Do pokoju można wstawić bezpłatne łóżko składane.\nŁóżka: 2x Single bed(s) bed + 1x Double bed(s) bed lub 2x Double bed(s) bed\npermalink : http://www.bangkokhoteldesk.com/hotel/158917-jw-marriott-hotel-bangkok-bangkok.pl.html


NR 26 STYCZEŃ 2019 R. - Biuro Rachunkowe w praktyce\nBiuro Rachunkowe w praktyce - styczeń 2019\n2019NR 26 STYCZEŃ 2019 R.\nFanpage biura rachunkowego – 6 pomysłów na posty Biura rachunkowe mają coraz silniejszą reprezentację na Facebooku. Te, które jeszcze nie stworzyły swojego fanpage’a poza brakiem czasu najczęściej powstrzymuje brak pomysłu na tematykę postów. Oto kilka wskazówek, jak przyciągnąć i zainteresować użytkowników najpopularniejszego serwisu społecznościowego. »\nŁączenie form opodatkowania przychodów z najmu Pytanie: PYTANIE: Podatnik /KPIR, VAT/ prowadzi działalność inną niż najem (usługi informatyczne) i równocześnie w spółce z o.o., w której jest wspólnikiem, udostępnia lokal jako siedzibę spółki. Wystawia fakturę z VAT za najem tego biura i opodatkowuje przychód z najmu na zasadzie ryczałtu jako najem prywatny. Inną nieruchomość podatnik będzie chciał wynająć w 2019 roku. Czy może rozliczać ten nowy najem nie na zasadzie ryczałtu prywatnego, tylko w ramach swojej dotychczasowych działalności (rozszerzając wpis w CEIDG 68.20.Z), podczas gdy inny najem rozlicza ryczałtem prywatnym? »\nOd 1 stycznia 2019 r. rewolucja w wydawaniu paragonów fiskalnych Wydawanie klientom paragonów fiskalnych przed dokonaniem przez nich płatności za zakupiony towar bądź usługę to nowy pomysł Ministerstwa Finansów na uszczelnienie systemu podatkowego. Zmiany mają obowiązywać już od początku nowego roku. »\nTwój klient chce przekazać przedsiębiorstwo dziecku? Zapoznaj go ze skutkami takiej darowizny Często przedsiębiorcy osiągający już wiek emerytalny chcą przekazać swoją firmę dziecku. Wtedy w pierwszej kolejności pojawia się pytanie, czy taka darowizna będzie wiązała się z dodatkowymi obciążeniami, takimi jak obowiązek zapłaty PIT/ VAT czy podatku od spadków i darowizn. Odpowiedź znajdziesz poniżej. »\nUsługi biur rachunkowych a obowiązek podatkowy w VAT, CIT i PIT Usługi biur rachunkowych na rzecz ich klientów mogą być świadczone w ramach długofalowej i stałej współpracy, mieć postać nieregularnych świadczeń, a także jednorazowych czynności. Nie pozostaje to bez wpływu na podatkowe rozliczenia wspomnianych podmiotów. »\nW rozliczeniu za styczeń 2019 roku należy uwzględnić korektę VAT za 2018 rok\nW rozliczeniu za styczeń 2019 roku należy uwzględnić korektę VAT za 2018 rok Do 26 lutego na podstawie danych rzeczywistych z 2018 roku należy dokonać korekty „wstępnego” odliczenia VAT. Poznaj zasady, na których powinieneś dokonać swoich rozliczeń. »\nWzrost minimalnego wynagrodzenia na rok 2019 r. Sprawdź, o czym trzeba w związku z tym pamiętać Wzrost minimalnego wynagrodzenia do 2.250 zł w 2019 roku może oznaczać konieczność podwyżek dla pracowników oraz o niezbędne zmiany w dokumentacji. Sprawdź szczegóły. »\nZauważasz pierwsze sygnały zagrożenia płynności finansowej klienta. Powiadom go o tym! Utrata płynności finansowej może być dużym zagrożeniem dla przedsiębiorstwa. Dużą rolę w przeciwdziałaniu występowania tego zagrożenia może mieć biuro rachunkowe, które szybko poinformuje klienta o ryzyku utraty płynności i ewentualnych działaniach, które można podjąć. »\nZmiany w polityce rachunkowości. Wprowadź już od 1 stycznia W dokumentacji polityki rachunkowości należy wprowadzić przede wszystkim zmiany, które wynikają z przepisów prawa. Warto zastanowić się nad uaktualnieniem polityki w związku z dotychczasowymi zmianami prawa – jeśli dotychczas nie było takiej potrzeby. »


Numer zlecenia BIBI272\n379 000 PLN 7 945 za m2\nAtrakcyjne, rozkładowe, 2 pokojowe mieszkanie na 4 piętrze z windą, w budynku z 2008r.\nWyjątkowo piękne, urządzone z wysoką dbałością o detale mieszkanie 2 pokojowe na Gaju w 5 piętrowym bloku z windą z 2008r.\nUtrzymane w nowoczesnym stylu, jasnej tonacji ścian z elementami roślinnymi. Duży przestronny słoneczny salon z wygodną sofą, połączony z jasną kuchnią oraz jadalnią z dużym stołem, słoneczna sypialnia utrzymana w nowoczesnym stylu z dużym łóżkiem z widokiem na duży 9m2 taras, z którego wschody i zachody słońca wpływają na dobre samopoczucie przez cały dzień :)\nDodatkowo duża łazienka z prysznicem i przedpokój z wieszakiem na kurtki.\nMieszkańcy mają dostęp do rowerowni i wózkowni. Indywidualne miejsca parkingowe parkingowe przy bloku.\nMieszkanie świetnie dostosowane dla osób niepełnosprawnych- dodatkowy podjazd do klatki oraz duża winda.\nŚwietne połączenie komunikacyjne, bliskość sklepów, szkół, przedszkoli, parków - Wszystko co potrzebne do życia jest na Gaju.\nPodoba Cię ta nieruchomość? Zapraszam do kontaktu :)\n394 741 PLN\n410 816 PLN\nMieszkanie na sprzedaż, Wrocław, Piękna\n401 187 PLN\nZobacz jeszcze Najpopularniejsze - Mieszkanie na sprzedaż, Wrocław\nSalon z jadalnią 28.9 m2 południe, zachód nie\nSypialnia 10.0 m2 wschód, południe nie\nPrzedpokój 1.5 m2 południe nie\nŁazienka główna z prysznicem 7.3 m2 tak\nNumer zlecenia: BIBI272


Dodatki modowe - Streetwear-Polska.pl\nBlogerki modowe, lub po prostu infuencerki, to osoby, których stylizacyjne odkrycia śledzą nastolatki z całego kraju. Ciężko jest się temu zresztą dziwić – stylizacje blogerek to prawdziwa skarbnica inspiracji, umożliwiająca znacznie prostsze znalezienie idealnej kreacji dla siebie. Jest to również o tyle duża zaleta, że prezentowane przez internautki ubrania to przede wszystkim artykuły dostępne w […]\nPracując nad naszą stylizacją na festiwale muzyczne, bardzo często wykazujemy skłonność do szybkich zakupów ubrań pod wpływem impulsu. Niestety, na ogół kończy się to sytuacją, kiedy to nabyty przez nas top tudzież sukienka lądują w szafie, zaś my zapominamy kompletnie o ich istnieniu. Nie jest to oczywiście rzecz dobra ani dla naszych portfeli, ani środowiska […]\nPosted on 27 marca 2020 Author Ania Lis\tComment(0)\nPosted on 22 marca 2020 Author Ania Lis\tComment(0)\nDodatki modowe Stylowe buty\nWraz z nadejściem zimowych dni, musimy tymczasowo rozstać się z ulubionymi szpilkami czy też sneakersami. Nie oznacza to jednak, że zostałyśmy właśnie skazane na chodzenie w niemodnych, brzydkich buciorach! Jak pokazują liczne stylizacje blogerek, damskie śniegowce, pomimo swojego pozbawionego smukłości designu, potrafią być bowiem bardzo stylowe, jeśli tylko dobierzemy do nich odpowiednie elementy naszego ubioru. […]\nPosted on 9 marca 2020 Author Ania Lis\tComment(0)


Dodane 22/11/2016 - Sadistic.pl\nTT4 • 2016-11-22, 17:52\nkevlarx • 2016-11-22, 18:06 Najlepszy komentarz (39 piw)\nbez komentarza... piwo!\nWypadek motoru, z elementem zaskakującym tuż po\nfantastico • 2016-11-22, 10:08\nGdy po zajechaniu drogi udało mu się wykaraskanie z wypadku okazało się, że los miał dla niego inne plany.\nLegendarnyZiom • 2016-11-22, 18:20\nNa szczęście pies zareagował w porę.\npieprzeadmia • 2016-11-22, 19:02 Najlepszy komentarz (49 piw)\njedyny przedstawiciel rasy wyższej , pies , pokazał właściwe miejsce c**om\nmygyry • 2016-11-22, 16:59 Najlepszy komentarz (128 piw)\nWiesz ile nikomu nie potrzebnych, utrudniających życie urzędników by straciło prace? Kto by przesiadywał w tych wielkich gmachach budowanych ze splendorem, aby kawa im lepiej smakowała podczas opie**alania\nTytanowy Janusz - pilot Su-27\nmaciekross • 2016-11-22, 23:27\nTytanowe jaja jednego z pilotów Su-27\nblowoffburbo • 2016-11-23, 04:10 Najlepszy komentarz (48 piw)\nkrzyks • 2016-11-22, 16:26\n... potrafi utrzymać piłkę przy ciele\nTT4 • 2016-11-22, 12:53\nZ systemem auto-obladzania.\nTańce i swawole...\nkrzyks • 2016-11-22, 15:58\n... grubej baby na stole\nTT4 • 2016-11-22, 17:37\nCoś musiało się stać... tylko co?\nTT4 • 2016-11-22, 04:56\nPo kłótni ze swoją lubą, która to woli innego 67-letni mężczyzna postanowił się zabić. Wezwana na miejsce policja nie zdążyła zainterweniować. Rannego przewieziono do szpitala gdzie pomimo wysiłku lekarzy po kilku godzinach zmarł.\nC.Z.E.S.I.E.K • 2016-11-22, 07:54 Najlepszy komentarz (31 piw)\nJak słabym psychicznie trzeba być, żeby wj***ć sobie kosę przez babę...\nTo jeszcze nic, może niektórzy pamiętają gościa (22l) z okolic Kalisza, który się powiesił dzień po weselu... albo jeszcze lepiej (dziwne, akcja też Kalisz o.O) panienka 15 lat powiesiła się na pasku w łazience, bo... nie pozwolili jej siedzieć przed kompem. Jedziemy dalej. W Gliwicach samobójstwo popełnił kierowca, bo nie mógł znaleźć swojego tira (stał na parkingu). W 2011 pewien Andrzej powiesił się... w samoobronie.\nPrzy tych typach to zachowanie 67-latka jest jak najbardziej w normie.


Milowy krok w transparentność | JRS | Jarociński Ruch Samorządowy\nMilowy krok w transparentność\nPamiętamy wszyscy doskonale słowa Neila Armstronga – amerykańskiego astronauty, który po pierwszym lądowaniu człowieka na księżycu stwierdził, że „To mały krok dla człowieka, ale wielki skok dla ludzkości„.\nNa pewno zupełnie inną – nieporównywalnie mniejszą skalę ma to, co w ostatnich dniach zrobił dla jarocińskiej samorządności, a głównie dla jej transparentności starosta Teodor Grobelny. Nie można jednak przejść obok tego faktu obojętnie i nie docenić decyzji starosty.\nNiekwestionowaną miarą profesjonalizmu samorządowca jest jego stosunek do przejrzystości i jawności pracy organu wykonawczego – urzędu i placówek podległych.\nZasada utajniania wszystkiego co możliwe jest dzisiaj bardzo źle postrzegana.\nNiestety, w Jarocinie „króluje” tajność, co pozwala publicznie wątpić w uczciwość tych co w samorządzie hołdują tej zasadzie. Dotyczy to głównie instytucji podległych i zależnych od naszego „Słońca narodu”.\nJak wszem wiadomo jednym z głównych celów naszego stowarzyszenia jest „walka” o samorządową transparentność.\nKolejny front tej walki otwarł się po zmianach, jakie miały miejsce na początku tego roku w jarocińskim powiecie. Nowa władza, nowe porządki pozwoliły mieć nadzieję, że coś uda się w naszej sprawie wywalczyć.\nTo co się stało było dla nas dużym, choć bardzo pozytywnym zaskoczeniem!\nJak widać wystarczył jeden wniosek i kilka dni oczekiwania, a na stronie internetowej starostwa w zakładce BIP pojawił się rejestr umów, o który wnioskowaliśmy!\nStarosta Teodor Grobelny zrobił więc mały krok, który jest wielkim skokiem jarocińskiego samorządu w transparentność!


Śnieżna apokalipsa na Białorusi (foto) – Kresy24.pl – Wschodnia Gazeta Codzienna\nZ powodu burzy śnieżnej jaka nawiedziła Białoruś, zamknięty został międzynarodowy port lotniczy w Mińsku, odwołano zajęcia w szkołach i na wyższych uczelniach. Jedynym środkiem transportu w stolicy kraju jest metro, ale i ono nie działa jak należy. Dwie stacje w centrum miasta zamknięto dla pasażerów.\nZ powodu trudnych warunków atmosferycznych odwołane lub opóźnione zostały dziesiątki lotów. Według wstępnych informacji, lotnisko w Mińsku zamknięte zostało na razie do godziny 8:00 16 marca br.\nRuch w mieście jest całkowicie sparaliżowany. Jedynym środkiem transportu jest metro, ale o godzinie 18.00 dwie stacje w centrum Mińska – „Oktiabrskaja” i „Kupałowskaja”, zostały zamknięte dla pasażerów. Pociągi nie zatrzymują się na nich. Z powodu napływu pasażerów, milicja nie wpuszcza ludzi na stacje.\nTłumy stoją na przystankach autobusowych, ale te nie przyjeżdżają. Niektóre dzielnice są zupełnie zasypane, więc kierowcy porzucają swoje samochody. Setki osób nie może dostać się do domu. Zmęczeni czekaniem na przystankach , wychodzą na ulice i pieszo zmierzają w kierunku domów.\nNa przedmieściach Mińska dziesiątki kolizji i wypadków drogowych. Milicja zablokowała drogę Mińsk – Dzierżyńsk w okolicach Fanipola.\nZ powodu złych warunków pogodowych, doszło tam do serii wypadków, w wyniku których uszkodzone zostało dziesiątki samochodów.\nW związku z ekstremalnym warunkami pogodowymi, komitet ds. nadzwyczajnych przy Radzie Ministrów RB, rekomenduje Białorusinom pozostawiwanie swoich samochodów na parkingach, oraz powstrzymywanie się od podróżowania w długie trasy.\nKrey24.pl/ charter97.org/ foto. onliner.by\nTagi: metro milicja Mińsk paraliż transport wypadek


Cala Blanca (Javea, Hiszpania) - opinie - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Cala Blanca\nAtrakcje w pobliżu obiektu Cala Blanca\nCala Blanca opinie, Javea\nNr 15 wśród 24 atrakcji w lokalizacji Javea\nPlaże poza centrum Javea ( El Arenal) nie wyglądają pięknie - to raczej skaliste wybrzeża i pełno... Przeczytaj więcej\nPlaże poza centrum Javea ( El Arenal) nie wyglądają pięknie - to raczej skaliste wybrzeża i pełno kamieni. Mało zachęcające widoki. Ale spacer jest ok.\nNie zapomnij odwiedzić tej plaży\nMimo że jest to plaża z kamienia i kamienia, jest to prawdopodobnie najlepsza plaża do odwiedzenia. nie zapomnij swoich butów do pływania. Woda jest krystalicznie czysta, wielu Hiszpanów uwielbia to miejsce.\nPiękna zatoka do nurkowania\nNurkujemy tutaj regularnie i widzimy dużo ryb. Jest kamienisty, ale łatwo dostać się do wody, gdy jest spokojny. Ale jest to wspaniałe miejsce do siedzenia lub chodzenia i obserwowania morza, ponieważ może być dość dramatyczne, gdy morze jest wzburzone.\nJest to prawdopodobnie najlepsze miejsce, które odwiedziliśmy podczas naszych wakacji. Bardzo łatwe 20 minut spacerem od plaży Arenal. Nie tak zajęty, mniej turystyczny, że warto przejść się wzdłuż zatoczek do najładniejszej części. Zdecydowanie polecam wziąć snorkle i trochę galaretki buty, jak morze jest bardzo czyste...i jasne i jest dużo ryb. Jedyną rzeczą, o której należy pamiętać, jest ograniczony odcień. W pobliżu znajduje się kawiarnia. Naprawdę polecam to miejsceWięcej\nCiekawe spacery i "laguna" do pływania\nChoć nie jest to tradycyjna plaża, warto ją zwiedzić, spacerując po niej z rampą w dół do "laguny", która jest osłonięta i idealna do pływania.\nPełzający przygód włóczęga\nW latach siedemdziesiątych był to obszar, w którym można nurkować. Jest to spokojne hiszpańskie przedmieścia na wzgórzu, ale warto chodzić na poziomie morza. Dla poszukiwaczy przygód, szczyt klifowy poprowadzi Cię wzdłuż pięknych widoków. te klify są niebezpieczne z wieloma dowodami na osunięcie się i uszkodzenie...burz. nie próbuj ich skalować (zrobiłem) bez kopii zapasowej lub doświadczeniaWięcej\nPo wyjściu z parkingu można spacerować nad morzem i odkrywać ładne zatoczki, małe tunele przez otwór rochowy do innych małych zatoczek, idealne do kąpieli lub odpoczynku.\nJest to urocza, ładna okolica z widokiem na morze i zatokę, na obrzeżach Arenal, Javea, która składa się z długiego, pięknego spaceru wzdłuż wybrzeża.\nMały basen chroniony\nNa końcu krótkiego deptaku prowadzącego do zatoczki znajduje się mały parking samochodowy. Linia brzegowa jest kamienista i nie nadaje się do pływania (więc nie jest to "plaża" w prawdziwym znaczeniu tego słowa), ale jest tam rampa prowadząca do małego basenu i chyba można trochę nurkować,...chociaż kiedy odwiedzone na początku stycznia było zatkane wodorostami - może jest wyczyszczone w szczycie sezonu? Okolica dookoła jest dość malownicza i można chodzić po jej górnej i dolnej stronie na drugą stronę zatoki, gdzie jest kilka dużych dziur w skałach, przez które można przejść.Więcej\nBardzo cichej zatoce\nChodziłem z Javei do Cala Blanca w bardzo gorący dzień. Rozczarowany z okolicy, podobnie jak skalistej plaży i tylko jeden bar i restauracja.


Prowadzenie sklepu mięsnego to rodzaj pracy wymagający specjalnej trosk o przechowywanie asortymentu, i dodatkowo szczególnego wyposażenia, ponieważ świeże ciało i wędliny szybko mogą zatracić swoje plusy smakowe oraz ulec zepsuciu.\nDo pewnego wyposażenia sklepu mięsnego należy lada chłodnicza, krajalnica, blok masarski z wielkim nożem oraz waga. Lada chłodnicza zapewnia produktom długą świeżość, oraz dodatkowo eksponuje towar, by poprawnie się sprzedawał. Powinna ona trzymać dobry rozmiar, tak aby wystawiony towar sprawiał wrażenie góry i ogromnego wyboru, a zarazem kupił na dobre zidentyfikowanie produktów, odczytanie ich definicji i wartości. Świetnym rozwiązaniem jest więcej podanie składu, nawet skróconego, danych produktów. Wędliny i młode mięso winnym stanowić stworzone w odrębnych ladach lub wręcz od siebie oddzielone specjalną przegrodą. W stron sklepów mięsnych traktowane są również witryny chłodnicze, umożliwiające wystawienie produktów w perspektywy pionowej, np. zawieszenie pęt kiełbasy. Krajalnica umożliwia klientom zakup wędlin już pokrojonych, w obranej przez siebie grubości plastrów, co w obecnych czasach jest standardem.\nCiekawym planem istnieje ponadto wyposażenie sklepu mięsnego w maszynkę do mielenia mięsa, co jeszcze doceni wielu klientów, dla których skład mielonego ciała nie jest bez znaczenia. Waga powinna stanowić czuła i potrafić wyraźny wyświetlacz, tak żebym klient także mógł stwierdzić jego określenie.\nPodstawowym wyjątkiem jest same zaplecze sklepu, na jakie ustawiają się zamrażarki i chłodnie ze pewną, niską temperaturą, gdzie umieszczane są zapasy. Złe jest bowiem jednoczesne wyeksponowanie całego posiadanego towaru. Jak w dowolnym sklepie detalicznym konieczne istnieje dodatkowo bycie kasy fiskalnej, w projektu ewidencjonowania sprzedaży. Wyposażenie sklepu mięsnego powinno wynosić w liczbę prostą strukturę zaś żyć zbudowane z artykułów łatwych do czyszczenia, na jakich nie będą się rozwijać bakterie i zarazki, takich jak np. stal nierdzewna, szkło hartowane. Ważne są również niskie koszty eksploatacji oraz bezawaryjność sprzętu - warto zainwestować w sprzęt silnych marek, gdyż długotrwała awaria może narazić właściciela sklepu na głębokie straty.


Wszyscy ludzie przez cały czas Marty Guzowskiej (audiobook czytany przez Rocha Siemianowskiego) - Szczere Recenzje\nWszyscy ludzie przez cały czas Marty Guzowskiej (audiobook czytany przez Rocha Siemianowskiego)\nOpublikowano 24 sierpnia, 2015 przez Ola\nCo robią wszyscy ludzie przez cały czas? Oczywiście kłamią, ale kto, kogo i jak bardzo okłamał w tym bardzo soczystym kryminale, przekonacie się sami dosłuchując w napięciu do ekscytującego finału. Tym razem spoilerów nie będzie, bo cała zabawa polega na zgadywaniu kto jest mordercą (czyli na tym, co czytelnicy kryminałów kochają najbardziej i to już od wieków). Co prawda nie czytałam poprzednich dwóch części cyklu, którego bohaterem jest Mario Ibl, ale po zapoznaniu się z trzecią częścią, chętnie do nich siądę, bo to lektura i rozrywkowa, i pouczająca wielce. Sam główny bohater do nudnych czy przeciętnych raczej nie należy, a gdy już się przywyknie do jego cynicznych uwag i suchego dowcipu, zaczyna się doceniać wiedzę, jaką niemal mimowolnie przekazuje.\nDzięki audiobookowi Wszyscy ludzie przez cały czas, znacznie wzbogaciłam swoje wyobrażenia o Krecie, gdyż właśnie na tej greckiej wyspie rozgrywa się akcja. Już nie muszę się opierać tylko na akademickiej wiedzy o świecie starożytnym zdobytej na studiach, czy na bardzo wiarygodnym i przebogatym źródle jakim jest Instgram Ewy Chodakowskiej. Naprawdę myślałam, że to niemożliwe, ale powieść Marty Guzowskiej zupełnie zniechęciła mnie do podróżowania choćby w okolice Grecji, co do niedawna było jednym z moich największym marzeń. Zapewniam was, że Grecy, będący bohaterami tego kryminału, to nie są w żadnym razie pocieszni wieśniacy zagryzający litry wina sałatką z fetą i opalający się w promiennym słońcu na podwórkach swych malowniczych domostw. Po wysłuchaniu audiobooka do końca nabrałam przeświadczenia, że Kreteńczycy mogliby spokojnie zawstydzić nawet włoską mafię, którą w wielu stereotypowych aspektach bardzo przypominają.\nA wszystko zaczyna się od tego, że słynny antropolog Mario Ibl (sam siebie uważający za najwybitniejszego antropologa na świecie) zostaje ściągnięty na Kretę przez swojego przyjaciela archeologa, który potrzebuje jego pomocy w identyfikacji tajemniczych starożytnych szkieletów. Nie jest to jeszcze sezon turystyczny, choć wkraczamy w niezwykły czas Wielkiego Tygodnia. Wraz z profesorem Iblem przekonujemy się na każdym kroku, że to miejsce nie jest turystycznym rajem, a nawet, że czasami bliżej mu do prawdziwego piekła. Aura (mroźna i wietrzna) i krajobraz (szare pustkowie i góry) nie nastrajają optymistycznie, a i mieszkańców nie można często nazwać inaczej niż złowrogimi furiatami. W dodatku większość z nich nosi przy sobie norze i wierzy w stare prawo vendetty. Gdyby Mario Ibl był rozsądniejszy, przestraszyłby się od razu nie na żarty. A tak potrzeba było jeszcze dwóch dziwnych zabójstw oraz odkrycia, że w nieodległej świątyni składano onegdaj ofiary z ludzi, by zaczął się obawiać o swoje bezpieczeństwo. A to dopiero początek tej mrocznej opowieści. Czujecie się już zachęceni? Mnie wystarczyło kilka minut słuchania jak Roch Siemianowski z przekąsem i ironią oddaje myśli Ibla, by od razu dać się porwać opowieści.\nNajbardziej podoba mi się w niej chyba symboliczne nawiązanie do Wielkiego Tygodnia. Oprócz zwykłego czasu, mamy także cały czas mitologiczny, związany z wielkimi namiętnościami, powstawaniem z martwych, składaniem ofiar z ludzi i gniewnymi bóstwami. W ogóle tematyka śmierci, przez to, że bohaterowie powieści zajmują się wykopaliskami, jest tu ukazana w nietypowy, szalenie oryginalny sposób. Choć zakończyłam słuchanie kilka tygodni temu nadal myślę o tym, co powiedział Mario Ibl o wiecznym odpoczynku zmarłych. Okazuje się, że w grobie zmarli wcale nie odpoczywają, a wręcz, na skutek działania robaków, ciągów wodnych, temperatur czy mikrotąpnięć ziemi, prowadzą dość intensywne życie po życiu. Czegoś takiego nie mówią nam w szkole!\nJestem też pewna, że wielu osobom przypadnie do gustu sam główny bohater, który, zależnie od nastroju i okoliczności, jest albo genialnym naukowcem, albo rozwydrzonym i bardzo (naprawdę bardzo!) irytującym dużym dzieckiem. Zapewne, gdybym sama to czytała, jego zachowanie nie drażniłoby mnie aż tak, ale gdy za newralgiczne momenty zabrał się Roch Siemianowski, możliwe stało się niemal fizyczne odczucie frustracji, wkurzenia i irytacji, jakiej użycza nam Ibl w dość hojnych dawkach.\nNo i oczywiście jest jeszcze niema główna bohaterka tej opowieści, czyli Grecja, od której zaczęliśmy. Kolebka zachodniej cywilizacji jest tu wrogą, tajemniczą, surową krainą, zamieszkałą przez ludzi charakternych i specyficznych, a często też szalonych. Mnie najbardziej urzekła wizyta w domostwie pana Kałasznikowa. Słuchając bredzenia nerwowego wieśniaka niemal popłakałam się ze śmiechu. Cóż, z wielu względów na Kretę w najbliższym czasie raczej nie pojadę, ale dzięki kryminałowi Marty Guzowskiej czuję się tak, jakbym właśnie tam była. Biorąc pod uwagę jednak rzeczy jakie wydarzyły się w pewnej kreteńskiej wsi, nie jestem całkiem pewna, czy to dobrze czy źle.\nAudiobooka przesłuchałam dzięki uprzejmości Biblioteki Akustycznej.\nMarta Guzowska, Głowa Niobe (audiobook czytany przez Rocha Siemianowskiego) Marta Guzowska, Ofiara Polikseny Marcin Wroński, Portret wisielca (audiobook czytany przez Tomasza Sobczaka) Rekin z parku Yoyogi Joanny Bator czytany przez Annę Dereszowską Pożegnalny ukłon czytany przez Janusza Zadurę\nPoprzedni post Papierowe miasta\nNastępny post Ahmet Ümit, Memento dla Stambułu\nMarta Guzowska, Ofiara Polikseny - Szczere Recenzje filmów, seriali i książek\n[…] podobnie jak w przypadku powieści Wszyscy ludzie przez cały czas (także czytanej przez wspaniałego Rocha Siemianowskiego) Ofiara Polikseny ma ogromne walory […]\n27 października, 2015 Odpowiedź


wrozba z kart klasycznych - Karty Klasyczne - ezoforum.pl\nBy Roksana 1993.16,\nJuly 30, 2015 in Karty Klasyczne\nRoksana 1993.16 0\nWitam byłam tydzień temu u bardzo starej wrozki mam bardzo duzy mętlik w głowie po wizycie u niej ponieważ z sytuacji ktora jest wynika na to ze nie ma szans zeby sytuacja się zmieniła a wrozka powiedziala mi ze będzie zupelnie odwrotnie. Wrozyla mi ze zdjeciem osoby o ktora pytalam z kart klasycznych i tu sa moje ptanie na ile takie wrozby sie sprawdzaja? I jak to jest z czasem bo ona powiedziala kilka dni ? Czy karty moga nam pokazac to czego my pragniemy? Bardzo proszę o odp bo bardzo mnie to nurtuje\nJeśli powiedziała, że kilka dni to niebawem będziesz miała okazję to zweryfikować i będziesz wiedziała, na ile ta wróżka jest wiarygodna\nNie ma reguły na ile wróżby się sprawdzają (czy to karciane, ze zdjęcia czy inne) - to zależy od umiejętności wróżki. To, że jest stara, nie znaczy że u niej wszystko na 100 % wyjdzie, bo nie wiek jest kryterium przy stawianiu kart, jasnowidzeniu itp. tylko zdolności "wizyjne". Ale na ogół starsze osoby są doświadczone w sztuce kartomancji, więc można przypuścić, że wie i umie więcej od młodszej stażem, nawet i utalentowanej ale jeszcze bez doświadczenia w zawodzie.\nTo, że według Ciebie nie ma szans aby sytuacja się zmieniła nie ma znaczenia - cuda wszak się zdarzają a są karty, które o nich mówią. Jednak możliwe, że wróżka źle coś zinterpretuje, bo to też człowiek i pomylić się może.\nA w ogóle, szczególnie w trudnych, poważnych sprawach najlepiej byłoby udać się do wróżki, którą jest przetestowana przez wiele osób i cieszy się dobrą opinią sprawdzalności. Może i niełatwo taką znaleźć, ale dla chcącego nie ma nic trudnego i warto się wysilić poszukując takowej.\nKarty mogą pokazać to czego się pragnie, zarówno jeśli wróży się sobie jak też i innej osobie, której pole energetyczne jest na tyle silne, że zasłania przekaz - wtedy właśnie najczęściej pokazują się pragnienie i chciejstwa pytającego a nie prawdziwe odpowiedzi. Słaba wróżka nie poradzi sobie z taką "zasłoną" i odczyta to, co klient chce usłyszeć.\nA czasami karty nie chcę udzielić odpowiedzi i nie ma zmiłuj, ale w takiej sytuacji trzeba klientowi o tym powiedzieć a nie snuć opowieści wziętej z sufitu, co niestety też się zdarza.\nCzy ta wróżka u której byłaś jest kimś znanym, ktoś Ci ją polecił, czy sama ją jakoś znalazłaś?\nDostałam ją z polecenia stawia karty dłużej niz ja żyję było u niej kilku moich znajomych którym duzo sie sprawdziło ale tez slyszalam opinie ze niektorym nic sie nie sprawdzilo co powiedziala. Wczoraj powtorzylam wrozbe i karty powiedzialy mi prawie to samo ale znalazły sie tez nowe wątki tym razem poszlam do niej bez żadnego nastawienia\nRoksana, w takim razie wróć tu z weryfikacją\nW zasadzie wróżby się nie powtarza, no ale skoro już, to tym bardziej czekamy na opinię.\nTroszkę mnie zaskoczyło, że niektórym nic się nie sprawdziło, bo nawet jak wróżba jest nietrafna, to raczej nie na 100 %, zwłaszcza u osoby, która wróży "od wieków"... no ale, może ona tak ma, może to wyczerpanie energetyczne, pani jest starsza i zwyczajnie, z powodów fizycznych może tak być.\nNapewno wroce i powiem co i jak w glebi licze na to ze sie sprawdzi to co mi powiedziala. Powiedziala mi tez duzo rzeczy o teraźniejszości które sa prawda a nie mogla o tym wiedzieć i o mnie samej jaka jestem i to tez sie zgadza. Wiec licze na pomyslne rozwiązanie sprawy


Dobry pellet - firmy-godne-polecenia.pl\nPost autor: grażyna » 26 kwie 2021, 8:39\nMyślę nad zamówieniem większej ilości pelletu dla mojej mamy tak żeby miała już na zapas. Niedawno natrafiłam http://www.maximer.pl/ korzystaliście może z ich usług? Według mnie mają naprawdę korzystne oferty i bardzo dobrej jakości pellet. a Wy co o tym sądzicie?\nPost autor: wacha » 28 paź 2021, 22:20\nA tutaj https://epellety.pl już zaglądaliście? Jeśli nie, to myślę, że warto się tam rozejrzeć. Znajdziecie tam bowiem wiele ciekawych i praktycznych propozycji dopasowanych idealnie do konkretnych potrzeb. Między innymi znajdziecie tam pellet Olimp. Można tam na spokojnie zrobić zakupy online.


Zbieracz zamówień sieci supermarketów Bydgoszcz ogłoszenia Oferty pracy\nZbieracz zamówień sieci supermarketów / Bydgoszcz\nOgłoszenia podobne do: Zbieracz zamówień sieci supermarketów / Oferty pracy\nZbieracz zamówień - Akcesoria plas...\nTYLKO TERAZ! Zakwaterowanie za 50 euro/tydz. przez 6 tygodni! Nie wymagamy angie...\nZbieracz zamówień - Akcesoria plast...\nZbieranie zamówień - magazyn z modn...\nSzukasz dla siebie idealnej oferty w Holandii? Zostań zbieraczem zamówień w maga...\nDoradca ds. obsługi klienta renomow...\nPoszukujemy pracowników na stanowisko doradcy Klienta renomowanej sieci komórkow...\nZatrudnie kobiete do pracy w salonie sieci komórkowej. Praca Praga Południe. Wym...\nPracownik kompletacji (zamówień/wys...\nFirma DMS - DIRECT MARKETING SERVICES Sp. j. świadczy usługi logistyczne w szcz...\nPotrzebny kierowca na dowóz zamówie...\nPotrzebny kierowca na dowóz zamówień z pyszne.pl Zapraszamy do kontaktu ...\nAB Job Service- jesteśmy polską agencją zatrudnienia, oferujemy pracę osobom zai...\nRealizacja zamówień w holandii (m/...\nMajster Robót Zewnętrznych Sieci Wo...\nPrężnie rozwijająca się firma działająca w sektorze robót inżynieryjnych zatrud...\nZbieranie zamówień w sklepie intern...\nT&S Group to Agencja Pośrednictwa Pracy z wieloletnim doświadczeniem (posiada ce...\nMonter sieci wodno - kanalizacyjnyc...\nAktualnie dla swojego klienta – rozpoznawanej w Polsce i na świecie firmy ...\nDodano: 26 Lipiec 2017 09:53\nOTTO Work Force Polska Sp. z o.o. jest jedną z wiodących firm wśród agencji pracy i doradztwa personalnego, która oferuje pracę w Polsce i za granicą. Obecnie poszukujemy dla swojego Klienta, kandydatów na stanowisko:\nzbieranie zamówień za pomocą ręcznego skanera, uzupełnianie towaru w magazynie. Praca w systemie dwuzmianowym od poniedziałku do soboty.\n•\tDokładność i precyzja przy wykonywaniu zadań\n•\tCo tygodniową wypłatę\n•\tZatrudnienie w oparciu o umowę o pracę na czas określony\n•\tOrganizujemy zakwaterowanie i dojazd do Holandii\nZainteresowane osoby zapraszamy do przesyłania aplikacji w odpowiedzi na to ogłoszenie lub o administratorem danych osobowych jest OTTO Work Force Polska Sp. z o.o. z siedzibą na Bielanach Wrocławskich, ul. Szwedzka 5, 50-040 Kobierzyce, wpisana do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia (nr 2590). Dane osobowe będą przetwarzane dla celów aktualnej i przyszłych rekrutacji, a ich podanie jest dobrowolne. Dane mogą być udostępniane potencjalnym pracodawcom, a także innym podmiotom prowadzącym rekrutację. Informujemy o prawie wglądu do danych osobowych, ich poprawiania.