Uprowadzone [Natasha Preston] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00323 005252 20989014 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Natasha Preston Liczba stron: 368\nISBN: 9788366380455 Data wydania: 2020-01-15\nNatasha Preston, królowa thrillerów YA, powraca z kolejnym hitem! Nie ma nic gorszego od sytuacji, kiedy ktoś delektuje się twoim cierpieniem… A co, jeśli ta osoba jest kimś bardzo ci bliskim? W rodzinnym miasteczku Piper od pewnego czasu w tajemniczych okolicznościach znikają nastolatki. Władze miasta uznają zaginionych za uciekinierów i bagatelizują problem. Kiedy jednak znajomy Piper i jej przyjaciółki Hazel przepada bez śladu, dziewczyny zaczynają podejrzewać, że dzieje się coś naprawdę złego i postanawiają wziąć sprawy w swoje ręce. Nawet nie podejrzewają, że prywatne śledztwo doprowadzi je w sam środek piekła... W pewnym budynku w lesie trwa walka o przeżycie. Każde pomieszczenie jest tu sprawdzianem dla instynktu przetrwania, a pierwszy fałszywy krok może być tym ostatnim… Czy cena za ocalenie zaginionych nie okaże się zbyt wysoka?... Przygotuj się na mocny, mroczny thriller pełen szalonych zwrotów akcji!\nSpis treści Dedykacja 1 2 3 4 5\nTytuł oryginału: The Lost Przekład: Karolina Podlipna Opieka redakcyjna: Maria Zalasa Redakcja: Marta Stęplewska Korekta: Karolina Pawlik, Natalia Jóźwiak, Maria Zalasa Projekt okładki: Elsie Lyons Zdjęcia na okładce: © Roy Bishop/arcangel, ilolab/Shutterstock, ultimathule/Shutterstock, design56/Shutterstock, PinkBlue/Shutterstock, thanasus/Shutterstock Adaptacja okładki na potrzeby polskiego wydania: Norbert Młyńczak Copyright © 2019 by Natasha Preston. Originally published in the United States of America by Sourcebooks Fire, an imprint of Sourcebooks, Inc. www.sourcebooks.com All rights reserved. Copyright for Polish edition and translation © JK Wydawnictwo sp. z o.o. sp. k., 2020 Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw. ISBN 978-83-66380-45-5 Wydanie I, Łódź 2020 JK Wydawnictwo sp. z o.o. s.k. ul. Krokusowa 3, 92-101 Łódź tel. 42 676 49 69 www.wydawnictwofeeria.pl Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.\nDla Elizabeth Byłam wręcz porażona, kiedy powiedziałaś mi, że jechałaś piętnaście godzin z Florydy do Teksasu na spotkanie ze mną. Nigdy nie zapomnę czasu, który tam razem spędziłyśmy. I naprawdę jestem szalenie dumna z tego, co teraz osiągnęłaś!\n1 Dziesięcioro uciekinierów. Tak określiła ich policja. W tym roku w naszym miasteczku zaginęło dziesięcioro nastolatków, a był dopiero lipiec. Wyglądałam przez okno starego baru. Odpryskująca, wyblakła farba w magnoliowym odcieniu nadawała mu nieco obskurny wygląd, ale jedzenie było tu smaczne. Było lato, jednak pogoda ewidentnie zapomniała zajrzeć do kalendarza. Ciemne szare chmury kłębiły się na niebie, zwiastując kolejne opady deszczu. Tak było przez cały dzień, jedna mżawka zaczynała siąpić tuż po drugiej. Deszcz raz po raz zamierał niemal tak szybko, jak się pojawiał. My natomiast miałyśmy przed sobą całe długie wakacje, po których czekał nas ostatni rok szkoły. Jeżeli pogoda nie zechce łaskawie stanąć po naszej stronie, nie wyglądało na to, aby szykowała się szczególnie świetna zabawa. – Piper, patrz, jest kolejna ofiara – powiedziała Hazel, machając do mnie z drugiego końca stołu telefonem, na którym czytała właśnie artykuł z lokalnej prasy. Odgarnęła za ucho swoje długie do ramion, ciemne, kręcone włosy. – Spójrz tylko. – Pokazała mi ekran. „Ucieczka jedenastego nastolatka”. Zniknęło ich już jedenaścioro. – Kto tym razem? – Lucie Bean, szesnastolatka. Znów nasz rocznik . Mieszka o pół godziny drogi stąd. Ostatnio widziana dwa dni temu przed Huck’s Café z przyjaciółmi. Podobno wyszła stamtąd sama, ale nigdy nie dotarła do domu. Mauveton liczy pięć tysięcy ośmiuset trzydziestu dziewięciu mieszkańców. To gęsto zaludniona, ale mała mieścina, w której nie ma nic do roboty, a większe miasto znajduje się o ponad godzinę jazdy samochodem stąd, co sprawia, że żyjemy w jednym z najnudniejszych miejsc na ziemi. Ale mimo to jedenaścioro uciekinierów na przestrzeni osiemnastu miesięcy wydawało się nieadekwatnie dużą liczbą. Wszyscy zniknęli kompletnie bez śladu. – Hazel, do której szkoły chodziła ta Lucie? – Do Świętego Drake’a. – Wow. Czy to przypadkiem nie jest… czekaj, już trzecia osoba z tej szkoły? – Przygryzając wargę, sięgnęłam po telefon Hazel, żeby przeczytać cały artykuł. – Co masz na myśli? – zapytała, a jej oczy zwęziły się podejrzliwie. – Myślę, że to tylko kwestia czasu, nim zniknie ktoś, z kim chodzimy na lekcje. – Z tej dziury na końcu świata zawsze uciekało mnóstwo ludzi, ale w ciągu ostatniego roku trend ten zdecydowanie się nasilił. Niewiarygodnie się nasilił. Hazel odłożyła telefon, a ręce oparła na stole po obu stronach talerza z frytkami. Tak, zamówiła frytki na śniadanie. Ohyda. – Naprawdę sądzisz, że oni zaginęli? To znaczy, że, no wiesz, ktoś ich porwał, a nie po prostu dali nogę? – Jeśli ktoś zamierza się stąd wynieść, na ogół robi to po osiemnastce. A teraz rośnie liczba młodszych uciekinierów. Nie sądzisz, że coś tu nie gra? Połknęła kolejną przeżuwaną frytkę. – Być może. Ale gliniarze najwyraźniej nie podzielają twoich obaw. Zbyłam jej komentarz wzruszeniem ramion. – No cóż, pewnie wiedzą lepiej. – Hmm, no nie wiem… A co jeżeli to ty masz rację? Co jeżeli policja nawet nie bierze pod uwagę opcji, że dzieje się coś dziwnego? – Nagle zaczęła grać rolę adwokata diabła. Ale co niby miałybyśmy zrobić? To, że uwielbiałam oglądać filmy i programy detektywistyczne, nie oznaczało, że miałam kwalifikacje do odnajdywania zaginionych ludzi w prawdziwym świecie! Cóż, potencjalnie zaginionych. – Hazel, co zatem mamy twoim zdaniem zrobić? – Eee… Możemy na przykład spróbować ich odnaleźć. Och, no tak po prostu. Jasne. – A w jaki sposób? – Zachowując się jak normalne nastolatki. – Unosząc brwi, rzuciła mi triumfujące spojrzenie. – Będziemy chodzić na imprezy i włóczyć się z ludźmi… no tam, gdzie włóczą się normalni ludzie w naszym wieku. – Czekaj, chyba za tobą nie nadążam. Przewróciła swoimi ciemnobrązowymi oczami. – Żeby odnaleźć nastolatków, musimy zachowywać się jak nastolatki. Takie stereotypowe, no wiesz. Nie sądzę, żebyśmy się do takich zaliczały. Hazel miała rację. Żadnej z nas nikt nie nazwałby ekstrawertyczką. Większość czasu spędzałyśmy albo w moim pokoju, albo w jej, oglądając komedie romantyczne, przerażające filmy grozy i thrillery. – Tak, zdecydowanie się do takich nie zaliczamy – potwierdziłam. – Musimy to zmienić. – Dlaczego? To znaczy, dlaczego chcesz spróbować rozwikłać tę zagadkę, Haze? Przechyliła lekko głowę. – A co innego mamy do roboty przez całe wakacje? – odpowiedziała. Cóż. Nic. Może i nic nie znajdziemy, a może akurat uda nam się odkryć, co się stało z tymi nastolatkami. Ale tak czy inaczej wyglądało na to, że możemy zafundować sobie całkiem ciekawe wakacje, a nie spędzić je, przesiadując przez cały czas w domu. Zapowiedź choćby tej namiastki życia towarzyskiego była zbyt nęcąca, aby ją zignorować. Może nawet fajnie będzie gdzieś wyjść. Może przez to ciągłe siedzenie w domu tylko we dwie coś nas omijało. – No dobra, wchodzę w to. – Jupi! – krzyknęła Hazel entuzjastycznie. – Och, myślisz, że uda nam się zdemaskować kryjówkę jakiegoś patologicznego seryjnego mordercy? – Nie, myślę, że niczego się nie dowiemy, ale przynajmniej te wakacje zakończymy ze świadomością, że wchłonęłyśmy trochę witaminy D i nie spędziłyśmy ich jak dwa totalne przegrywy. Więc to plus, prawda? Ramiona Hazel opadły lekko. – Pipes, czy twoja szklanka jest dzisiaj do połowy pusta? – Nie. Wierzę, że kryje się za tym coś więcej niż ucieczka kilkorga nastolatków z miasta, jednak nie wydaje mi się, abyśmy miały się znaleźć w epicentrum jakiegoś kryminalnego dramatu. Nie mamy pojęcia, co robimy, a skoro policja nie może niczego znaleźć, nie ma najmniejszego powodu sądzić, że nam się uda. – Pipes, musisz się w to w pełni zaangażować. Wchodzimy w to tylko i wyłącznie z pozytywnym nastawieniem. – Niech będzie. Wszystko mi jedno. Polowanie na mordercę czas zacząć! – powiedziałam, żeby ją udobruchać. – Jupi! – Wzięła do ust kolejną frytkę. Ja zamówiłam dwa ciastka i kawę, Hazel frytki i filiżankę herbaty. – To gdzie zaczynamy? – Może nad jeziorem? – podsunęłam. Jej oczy rozszerzyły się, jakby nagle zdała sobie sprawę, co całe to „życie towarzyskie” za sobą pociągnie. – Wolno nam tam pójść? – To nie jest teren prywatny. Dlaczego miałybyśmy nie iść? – Nigdy tam nie byłyśmy. Nikt nas nigdy nie zapraszał. – Hazel, jezioro jest dla wszystkich. Nie potrzebujesz specjalnego zaproszenia. Rozumiałam jednak, co miała na myśli. W szkolnych salach często pobrzmiewały echa rozmów związanych z wyjazdami nad jezioro. Rozmów prowadzonych przez tych, którzy spędzali tam większość weekendów. A w lecie również większość wieczorów w tygodniu. Lecz nikt nigdy nie wyszedł z propozycją, abyśmy ja i Hazel również się tam wybrały. Same sobie też nigdy tego nie zaproponowałyśmy. Tak, zdecydowanie powinnyśmy trochę pożyć. – Okej – powiedziałam, wyjmując z kieszeni gumkę. Związałam długie, ciemne włosy na czubku głowy. – Do dzieła! Spotkajmy się nad jeziorem dziś wieczorem. I proszę, zachowuj się normalnie. Skrzywiła się. – Nie wiem, co masz na myśli. – I tego właśnie się obawiam. Wiesz, że nie jesteś w stanie powstrzymać się od mówienia ludziom dokładnie tego, co myślisz, a nie wszyscy to lubią. Nie zawsze będę obok ciebie, żeby stanąć za tobą murem. – Ale dzisiaj wieczorem będziesz! – Zachowuj się jak najlepiej. – Ostrzegawczo uniosłam brew. Ostatnią rzeczą, której potrzebowałyśmy podczas naszego pierwszego towarzyskiego wypadu, był ostracyzm. W sumie i tak nie miałam pojęcia, jakiego przyjęcia mogłyśmy się tam spodziewać. Dzwoneczek u drzwi zadźwięczał irytująco, oznajmiając coś, co można było określić tylko jako wejście smoka. Hazel i ja jednocześnie spojrzałyśmy w tamtą stronę. Do kawiarni weszło dwóch przystojnych studentów w ciuchach, które prawdopodobnie kosztowały więcej niż auto moich rodziców. Nazywali się chyba Caleb i Owen. Kojarzyłam gości, ponieważ ich dziani starzy należeli do organizacji hojnie dotującej lokalne akcje charytatywne. Mieszkali parę mil za miasteczkiem, w okolicy, w której osiedlali się inni zamożni ludzie. Tutaj przyjeżdżali tylko wtedy, kiedy mieli do załatwienia coś w związku z którąś z licznych akcji dobroczynnych. Ale bar i dobroczynność? Nie żeby temu lokalowi nie przydał się zastrzyk gotówki, ale jednak organizacja charytatywna to to raczej nie jest. Hazel wyciągnęła szyję, żeby lepiej im się przyjrzeć. W rzeczy samej, to samo zrobili wszyscy obecni w barze. Obejrzałam się przez ramię, gdy nowo przybyli ruszyli w stronę lady. Nie byłam w stanie zrozumieć, co mówią, choć w pomieszczeniu panowała taka cisza, że można by było usłyszeć piśnięcie myszy. Po jakiejś minucie wzięli dwie kawy na wynos. Gdy odwrócili się do wyjścia, szybko obróciłam z powrotem głowę, mocno zaciskając wargi. Cholera. Miałam nadzieję, że nie zauważyli, jak się gapię. Twarz mi płonęła, a Hazel, spoglądając na mnie, wytrzeszczyła oczy. Czy próbowała w ten sposób dać mi do zrozumienia, że zostałam przyłapana na gorącym uczynku? Czy też zachwycała się ich niemalże posągowym pięknem oraz idealnie dopasowanymi, modnymi, eleganckimi fryzurami? Czego oni w ogóle używają, że ich włosy są aż tak błyszczące? Przeszli obok nas i kątem oka dostrzegłam, jak jeden z nich obrócił głowę, by na mnie spojrzeć. Co miałam robić? Wiedziałam, czego zdecydowanie robić nie powinnam, ale… mimo to również spojrzałam. Krystalicznie przejrzyste niebieskie oczy wpatrywały się we mnie bez cienia zażenowania. Byłam więcej niż pewna, że moje zdradzały coś zgoła innego. Ten, który na mnie patrzył, to chyba Caleb. Obaj mieli krótkie blond włosy, modnie zaczesane na bok. Obaj nosili świeżo wyprasowane granatowe spodnie i koszule na guziki, z rękawami podwiniętymi do łokci. Ubranko bogacza, ech. Caleb skinął głową w moim kierunku, a jego blond kosmyki tylko nieznacznie drgnęły. I w następnej chwili już go nie było. Dzwoneczek ponownie zadźwięczał, gdy drzwi otworzyły się i zamknęły za chłopakami. Głośno wypuściłam powietrze. Nawet nie zdawałam sobie sprawy z tego, że wstrzymywałam oddech, dopiero teraz w głowie zaczęło mi się kręcić z braku tlenu. – Widziałaś to? Spojrzał na ciebie! – Hazel aż kipiała podekscytowaniem. – No tak totalnie na ciebie patrzył! I wiesz, że cię uwielbiam, słonko, ale twoje włosy w tej chwili są w tragicznym stanie. – Dzięki – mruknęłam, nie kryjąc sarkazmu. Odsunęłam od siebie resztę ciastka. Po tym, co się stało, jakoś przeszła mi chęć na jedzenie. Caleb nie mógł przecież na serio na mnie patrzeć, prawda? Nie żeby to miało jakiekolwiek znaczenie. Byłam dla niego zbyt młoda. – Chodźmy po nasze rowery. Muszę wracać do domu i pomyśleć o makijażu na wieczór. Hazel wstała. – Nie zapomnij zrobić też czegoś z włosami.\n2 Przypięłam rower do stojaka przed biblioteką. Dochodziła dwudziesta, lecz słońce nie skryło się jeszcze w morzu szarych chmur. Szkoda tylko, że mżawka wciąż nie ustępowała. Zaczęłam schodzić w dół ścieżką ciągnącą się stąd aż do jeziora. Na głowę naciągnęłam kaptur. Wyprostowałam włosy, które teraz sięgały mi do pasa. Trwało to całe wieki, ale efekt zdecydowanie był tego wart. Makijaż odpuściłam, bo prawdopodobnie wyglądałabym jak klaun. Użyłam tylko tuszu do rzęs i błyszczyka, a to i tak znacznie więcej niż zazwyczaj. Dotarłam teraz do ścieżki prowadzącej do polnej dróżki wiodącej nad jezioro. I wtedy z drugiego jej końca ruszył biegiem jakiś chłopak. Niesamowicie przystojny chłopak. Nie patrzył pod nogi, ponieważ oczy utkwił… we mnie. Chwila. To Caleb. Znowu? Stanął przede mną i uśmiechnął się. Wow, miał naprawdę fajny, perłowobiały uśmiech. – Cześć! – rzucił. – Hej – odpowiedziałam, starając się nie marszczyć brwi. – Wszystko w porządku? Skąd on się tu wziął? – Tak. Przepraszam, widziałem cię stamtąd. – Podrapał się po karku, jak gdyby rozmowa ze mną sprawiała, że stawał się nerwowy. – No i dzisiaj rano. Idziesz nad jezioro? Pamięta mnie z kawiarni! – Taki był plan. Mogę ci w czymś pomóc? – zapytałam, próbując nadać głosowi chłodne brzmienie, jakby na niczym mi nie zależało. W środku natomiast mój żołądek fikał koziołki. – Hmm, tak jakby – odpowiedział z lekkim uśmiechem. – Mogłabyś ze mną pogadać. – Trochę dziwna prośba od, było nie było, nieznajomego. – Pogadać z tobą? – zapytałam. – Czemu nie? – odpowiedział, wzruszając lekko ramionami. Och, pachniał też przyjemnie, jakby dopiero wyszedł spod prysznica. Chciałam podejść o krok bliżej. – Nie znam cię. – Wiem. Teraz rozumiesz mój problem? Potrząsnęłam głową. – Nieszczególnie. Śmiejąc się, zbliżył się o krok. – Jestem Caleb – przedstawił się. Wiem, jak ma na imię, lecz przecież tak naprawdę go nie znam. – Piper – odpowiedziałam. – Ładne imię. – Dzięki. – Dlaczego on w ogóle ze mną rozmawia? – Studiujesz tutaj czy…? Pokręciłam głową, czując się jak dziecko. – Chodzę do liceum. – Ach tak, przeszło mi to przez myśl. – Czyli wyglądam na licealistkę – wymamrotałam. Może powinnam była zaryzykować z nieco mocniejszym makijażem. Ech, nie, wyglądałabym jak klaun. – Nie. Wręcz przeciwnie. To tylko moje parszywe szczęście, że nie masz jeszcze osiemnastu lat, więc nie mogę zaprosić cię na randkę. Unosząc brew, poczułam, jak początkowy szok związany z tym, że do mnie podszedł, powoli zanika, a budzi się mieszkająca we mnie uszczypliwa laska. – Dlaczego sądzisz, że chciałabym się z tobą umówić, nawet jeśli byłabym już pełnoletnia? Jego niebieskie oczy zamigotały rozbawieniem. – Myślę, że byłbym w stanie cię przekonać. Dobrze myślisz. – Cóż, Caleb, obawiam się, że nigdy się tego nie dowiemy. Jeszcze trochę mi do osiemnastki brakuje. Przy czym „trochę” oznaczało półtora roku, ale mniejsza z tym. Chłopak przygryzł dolną wargę i przez sekundę mi się przyglądał. Wyglądało to trochę tak, jakby procesor mu się przegrzewał. Boże, co ja bym dała, żeby móc zajrzeć teraz do jego głowy! Czekałam, czy będzie mi dane dowiedzieć się, o czym tak intensywnie myśli. – Ja mam dwadzieścia jeden lat. Pięć lat to nie taka znów ogromna różnica. Dobra, kogo ja tu próbuję nabrać i czemu w ogóle o tym myślę? Odpychając idiotyczne myśli przemykające mi w tym momencie przez głowę, cofnęłam się o krok, jakby ten odrobinę większy dystans miał w jakiś sposób sprawić, że zacznę myśleć bardziej trzeźwo. – Powinnam poszukać przyjaciółki. Czeka na mnie nad jeziorem. Spojrzał na ścieżkę, przeczesując otoczenie wzrokiem w poszukiwaniu czegoś lub kogoś, po czym znów skupił uwagę na mnie. – Idziesz sama? – Tak. Zostawiłam rower obok biblioteki. Caleb znów spojrzał na ścieżkę prowadzącą nad jezioro. – Pozwól, że cię odprowadzę. – Dzięki, ale byłam tu już mnóstwo razy. Cóż, może niezupełnie mnóstwo, zważywszy na fakt, że Hazel i ja nigdy wcześniej się w tym miejscu nie umawiałyśmy, ale nie chciałam przy nim sprawiać wrażenia totalnego przegrywa. Z jakiegoś niemądrego powodu – i to pierwszy raz, kiedy coś takiego mi się przytrafiło – zależało mi na tym, co ktoś o mnie pomyśli. Co pomyśli o mnie chłopak. Och, jak wszystko może zmienić się w mgnieniu oka. – Jesteś pewna? – Zmarszczka widoczna na jego czole jeszcze się pogłębiła. – Wolałbym, żebyś nie chodziła tędy sama. – Tak, jestem całkiem pewna. Dzięki. – Odwróciłam się, by odejść, lecz Caleb chwycił mnie za nadgarstek. – Zaczekaj chwilkę. Masz konto na Facebooku? – A są jeszcze ludzie, którzy nie mają? – odpowiedziałam, a Caleb zachichotał. – Znajdę cię. Piper…? – Willis. Skinął szybko głową i puściwszy mnie, oddalił się powoli. Znajdzie mnie na Facebooku. Jak od teraz będzie wyglądało moje życie? Ruszyłam dalej ścieżką, by znaleźć Hazel. Deszcz wreszcie przestał padać. W okolicy zebrali się ludzie z trzech szkół średnich. Wszystkich razem była, lekko licząc, setka, więc wyglądało na to, że nie będzie mi łatwo odnaleźć przyjaciółkę. Wyszła przede mną i mieszkała bliżej, więc powinna już gdzieś się tutaj kręcić. Wieczór był naprawdę ciepły, więc nie mogłam pojąć, dlaczego ktoś wpadł na pomysł rozniecenia cholernego ogniska. Chociaż to, że udało im się utrzymać ogień przy mżawce, robiło pewne wrażenie. Hazel nie znosiła gorąca, więc było mało prawdopodobne, bym znalazła ją w pobliżu ogniska. Ja z kolei miałam wprost przeciwnie – wolałam raczej, żeby było mi za gorąco, niż żebym miała zmarznąć. Jakimś cudem dostrzegłam ją jednak niemal natychmiast. Gadała z trzema dziewczynami. Nie rozpoznawałam ich. Ramiona miała skrzyżowane a jedną brew uniesioną. Wyglądała, jakby się z nimi sprzeczała. Szykuje się niezłe przedstawienie… Podeszłam do niej szybko. Gdy tylko się zbliżyłam, zdałam sobie sprawę o co chodziło – o Lucie. Zaginiona dziewczyna numer jedenaście. – Jak możecie nic nie wiedzieć? Była waszą przyjaciółką! – powiedziała Hazel. Trzy dziewczyny popatrzyły na siebie. – Co się dzieje? – zapytałam Hazel, zatrzymując się obok niej i uśmiechając do dziewczyn, które wyglądały na nieco przerażone moją przyjaciółką o, mówiąc oględnie, raczej nikłych umiejętnościach towarzyskich. Hazel obróciła głowę w moim kierunku. – Przyjaciółki Lucie nie wiedzą, dlaczego zniknęła ani dokąd mogła się udać. – Wszyscy chcą dać drapaka z tego okropnego miasta – odparowała dziewczyna stojąca w środku, obdarzając nas wyjątkowo nieprzyjaznym spojrzeniem. Hazel może i była trochę nieokrzesana, ale to w końcu moja przyjaciółka. – To mimo wszystko dość dziwne. No wiecie, w końcu się przyjaźniłyście, a kompletnie nie miałyście pojęcia, że ma zamiar wyjechać? – powiedziałam. Przeniosły uwagę na mnie, a dziewczyna pośrodku, najwyraźniej samozwańcza rzeczniczka grupy, prychnęła. – Odwalcie się, to nie wasza sprawa. Nie znacie Lucie, więc zostawcie swoje opinie dla siebie. – Nie osądzam was, ale kto ucieka, nie powiedziawszy ani jednej osobie, dokąd zamierza się udać? Albo nie zostawiwszy przynajmniej jakiejś wskazówki? – Cóż, najwidoczniej są ludzie, którzy nie chcą, aby ich odnaleziono. Tak jak Lucie. Podniosłam dłonie. – Okej, w porządku. Po prostu byłyśmy ciekawe. – No to nie bądźcie. To nie ma z wami nic wspólnego – przerwała mi liderka grupy. Jako pierwsza ruszyła z miejsca, a pozostałe dwie dziewczyny poszły potulnie za nią, niczym marionetki. Odwróciłam się do Hazel. – O co poszło? Wzruszyła ramionami, podnosząc na mnie wzrok. – Podsłuchałam, jak rozmawiały o Lucie. Wspomniały, że nie odpisywała na ich SMS-y. – A ty nie mogłaś się powstrzymać, co? Zadarła nos. – To chyba jakaś choroba. Śmiejąc się, szturchnęłam ją, wskazując na miejsce nieopodal, gdzie było nieco chłodniej. – Chodź, postarajmy się przynajmniej sprawiać wrażenie, że tu pasujemy. – Nie sądzisz, że to dziwne? Najlepsze przyjaciółki Lucie kompletnie nic nie wiedziały o tym, żeby planowała opuścić miasto. No wiesz, tak konkretnie. Dokąd Lucie mogłaby się udać? Co chciała robić? Przecież przyjaciele wiedzieliby takie rzeczy, nie? – zapytała Hazel. Ruszyłyśmy po puszki… czegoś. – Jasne, ale raczej nic nam nie powiedzą, skoro trudno powiedzieć, abyś się z nimi zaprzyjaźniła. Prychnęła. – Wszystko jedno. – Myślisz, że ktokolwiek z tutaj obecnych wie coś o uciekinierach? – Założę się, że tak. Przystanęłam w miejscu. – Ooo, może jest tu ktoś zamieszany w handel ludźmi? Albo jakieś chore, sekciarskie rytuały? – Piper, przyhamuj trochę z tymi swoimi wyobrażeniami jak z filmów grozy. – Nie wiesz tego – zaoponowałam. Hazel sięgnęła do lodówki po dwie puszki coli. – Zaczyna mnie to nudzić. To był błąd, nie ma w tym nic zabawnego. Kiedy wracamy? – Dopiero co przyszłam! Znów zadarła nos, a jej kręcone włosy zatańczyły na wietrze. – To twój problem. Ja jestem tu już od dziesięciu minut. Jedyne osoby, z którymi rozmawiałam, to te cholernie wrogo nastawione dziewczyny i jakiś gość, który uznał za stosowne mnie pocałować. – Ktoś cię pocałował? – Próbował. Taaak, nie ma mowy, żebyśmy zawarły tu nowe znajomości. – To wszystko do bani – powiedziała. – Chyba wspomniałam coś o tym, że nie damy rady rozwiązać żadnej zagadki kryminalnej, jeśli będziemy stereotypowymi nastolatkami, pamiętasz? Jeżeli chodziło o mnie, nie wszystko było tak całkiem do bani, bo po drodze tutaj spotkałam najsłodszego faceta na świecie. Dlaczego nie powiedziałam o tym Hazel? Udławiłaby się na wieść, że gadałam z facetem, nawet jeśli miałabym go już nigdy więcej nie zobaczyć. Byłam zbyt młoda, żeby chodzić z Calebem, chociaż Hazel i tak próbowałaby mnie do tego przekonać. Od roku nie miałam chłopaka. W zasadzie poprzedniego też nawet nie powinnam tak określać, bo byliśmy razem przez pięć dni i tylko raz musnął mnie w policzek. Najwyraźniej byłam dla niego zbyt wielką nudziarą. Mogłabym mu oszczędzić tych pięciu dni, gdyby po prostu zapytał na początku, czy jestem ciekawą osobą. – Powinnyśmy trochę pośledzić znajomych Lucie na Facebooku – zaproponowałam. I może przy okazji sprawdzić, czy Caleb już mnie tam odnalazł. O ile w ogóle zadał sobie ten trud. Nie byłby pierwszym chłopakiem, który coś powiedział, a później zmienił zdanie. – Znacie Lucie? Odwróciłam się w stronę, z której dobiegł mnie głos zadający to pytanie. Wpatrywał się w nas chłopak, na oko w naszym wieku. Pochmurne spojrzenie, jakim nas obdarzył, pozwalało założyć, że słyszał każde słowo, które właśnie powiedziałam. Więc teraz nie tylko oskarżałyśmy ludzi o to, że są okropnymi przyjaciółmi, ale również głośno rozprawiałyśmy o tym, że lubimy urządzić sobie od czasu do czasu małe stalkowanko. Rewelka. Hazel zrobiła mały krok do tyłu. – Nieszczególnie. Słyszałyśmy, że zniknęła, ale nie znałyśmy jej osobiście. Gość wpatrywał się we mnie przez chwilę, która wydawała się wiecznością. Takie w każdym razie miałam wrażenie. – Dlaczego przesłuchujecie przyjaciółki Lucie? Wzruszyłam ramionami. – Wpadłyśmy na nie przez przypadek. – Przyszłyście tu poplotkować? Ona nie jest tylko kolejną uciekinierką, liczbą w raporcie. To moja… przyjaciółka. Ależ gładko nam szło! – Nie sądzimy, że to tylko kolejna uciekinierka. Uważamy, że to dziwne, że ludzie znikają. Wydaje się, że nikogo więcej to nie martwi. Skrzyżował ramiona i popatrzył na mnie takim wzrokiem, jakim Hazel obdarzyła tamte dziewczyny. No dalej. Nie czułam się onieśmielona. Prostując plecy, zyskałam jakiś cal wzrostu, niemal dorównując mu pod tym względem. – Uważasz, że Lucie uciekła? Lewa powieka mu zadrgała. – Nie, nie uważam tak. Ale najwyraźniej bardziej chciała się stąd wyrwać niż być ze mną. Och, czyli była dla niego kimś więcej niż przyjaciółką. Czuł się zraniony. I ze wszystkich osób, które mogły podsłuchać naszą rozmowę o Lucie, musiało trafić akurat na niego. Moja przyjaciółka-zdrajczyni najwidoczniej straciła głos. Jakże wygodnie. – Przykro mi, że Lucie zniknęła – powiedziałam. Mówiłam szczerze. Naprawdę było mi przykro. Potrząsając głową, odwrócił się na pięcie i odszedł, jakby nie chciał tracić na nas ani chwili więcej. – Cóż… – zaczęłam, obracając się do Hazel. – Czy jest tu jeszcze ktoś, komu masz ochotę naubliżać, czy możemy już iść? – Zdecydowanie możemy wracać. Jednocześnie odwróciłyśmy się i ruszyłyśmy ścieżką pod górę. – Dzięki za wsparcie – rzuciłam sarkastycznie, wyrzucając swoją puszkę po coli do pojemnika na odpady. Hazel się roześmiała. – Wyglądało na to, że masz wszystko pod kontrolą. Nie odniosłam wrażenia, że potrzebujesz wsparcia. Obejrzałam się przez ramię, by ostatni raz rzucić okiem na grupkę skupioną nad jeziorem. Po drugiej stronie widać było rzekę przecinającą miasteczko. Chłopak Lucie obserwował nas z założonymi rękami, mocno marszcząc brwi. Wszystko jedno. – Jak myślisz, co się wydarzy, jeśli ją znajdziemy? I wszystkich innych też? – zapytała Hazel. – Może nie chcą, aby ich odnaleziono. – Nie wiem. Ale dla osób, które ich kochają, to musi być straszne… Niewiedza, gdzie są, czy nic im się nie stało. Poza tym, jakie jest prawdopodobieństwo, że rzeczywiście ich odnajdziemy? Bo jeżeli chodzi o mnie, to jestem przekonana, że nasze szanse są zerowe. – Nie próbujemy rozwiązać zagadki kryminalnej, przyglądamy się tylko dziwnym ucieczkom. To i tak lepsze niż przesiedzenie całego lata w domu, nie pamiętasz? Idąc obok Hazel, bawiłam się bransoletką przyjaźni, którą nosiłam na nadgarstku. Zrobiłyśmy takie dla siebie nawzajem, kiedy miałyśmy po dziesięć lat. Moja była czarno-fioletowa, zwykły splot z czarnymi koralikami na obu końcach. Hazel natomiast miała czarno-różową. Żadna z nas nie lubiła już fioletu ani różu, lecz mimo to wciąż je nosiłyśmy. Gdy dotarłyśmy do końca ścieżki, obok nas zatrzymał się samochód. Przyciemniana szyba zjechała w dół. – O, Caleb – powiedziałam, a moje serce zrobiło fikołka. Obok siedział jego kumpel Owen. Uniósł dłoń w leniwym geście powitania. – Wsiadaj, Piper. Podwiozę cię. – Eee – powiedziałam, odwracając się ku Hazel… której szczęka znajdowała się niemal na ziemi. W sumie chyba powinnam była wspomnieć jej o spotkaniu z Calebem. Po powrocie do domu usta jej się nie zamkną. Caleb się roześmiał. – Podwieziemy was obie. – Mamy rowery – zaczęłam tłumaczyć, oglądając się za siebie. – Wiem, ale zapowiada się jeszcze większa ulewa. Po rowery wrócicie jutro. Hazel zamknęła usta. Szturchnęła mnie. – Tak, Piper, możemy po nie wrócić jutro, żaden problem. – No dobra – ustąpiłam. I tak nie chciałam przemoknąć na wylot. Hazel obeszła auto dookoła, ładując się do środka z drugiej strony. Też otworzyłam drzwi i wsiadłam. – Dzięki, Caleb. Spojrzał na mnie w lusterku wstecznym i się uśmiechnął. – Zawsze do usług. Hazel trzasnęła drzwiami. Caleb opuścił wzrok i włączył się do ruchu. Obserwowałam go w lusterku. Był skoncentrowany na drodze. Jego oczy stały się puste, a uśmiech zgasł. Nacisnął guzik i wszystkie drzwi zostały zablokowane.\n3 Tylko. Nie. Panikuj. Jakież byłoby to upokarzające, gdybym zaczęła świrować, a okazałoby się, że Caleb zablokował drzwi dla naszego bezpieczeństwa. Moja mama zawsze tak robiła. Co prawda nie istniało ryzyko, że ktoś nas napadnie i ukradnie auto – starego trupa, w którym w dodatku nie było absolutnie nic cennego – ale mimo to mama za każdym razem na to nalegała. Ale on nie jest twoją mamą. Hazel albo niczego nie zauważyła, albo jej to nie zaniepokoiło. Jej oczy biegały od Caleba do Owena, jakby nie była pewna, w którym z nich bardziej chce się zakochać. Przełknęłam ślinę. Caleb nie zapytał żadnej z nas, gdzie mieszkamy. – Mój dom znajduje się przy Park Lane – powiedziałam więc, podciągając nieco rękaw koszulki. Owen obejrzał się przez ramię. – Najpierw pojedziemy gdzie indziej. – Tak? A dokąd? – zainteresowała się Hazel. Ton, jakim zadała pytanie, był lekki, pobrzmiewało w nim zaintrygowanie. Dlaczego się nie niepokoiła? – Nie martw się, spodoba ci się. – Owen wyszczerzył zęby. – Gdzie moje dobre maniery? Mam na imię Owen. Caleb opowiedział mi o spotkaniu z tobą, Piper, ale nie wspomniał o twojej przyjaciółce. Opowiedział Owenowi o spotkaniu ze mną? To dobrze czy źle? – Ja jestem Hazel. Miło cię poznać, Owen. – Uśmiechnęła się do niego, posyłając mu długie, powłóczyste spojrzenie. Wyglądało zatem na to, że woli Owena. Powinnam poczuć ulgę, jednak w tej chwili nie byłam pewna, jakie uczucia w zasadzie budzi we mnie Caleb. Nie wiedziałam, dokąd nas zabiera, a on nie palił się do wyjaśnień. – Wyglądasz na zaniepokojoną – powiedział Caleb. Podniosłam wzrok, a serce mi podskoczyło. Znów obserwował mnie w lusterku. Teraz z jego twarzy zniknął wcześniejszy pochmurny wyraz. Czy przypisywałam temu, co widziałam, zbyt duże znaczenie? Może naoglądałam się zbyt wiele horrorów. Potrząsnęłam przecząco głową, lecz w środku cała krzyczałam: „Tak!”. – Nie bój się, Piper. Chciałbym cię lepiej poznać, a trudno o to, jeśli nigdy się nie spotykamy. Chodzi o blokadę? Ten nawyk przejąłem od mamy. – Ponownie nacisnął przycisk, a blokada się zwolniła. Napięcie zelżało i w końcu normalnie odetchnęłam. Czułam się również trochę głupio. – Przepraszam – wymamrotałam. – Moja mama robi to samo. – Nie musisz przepraszać. Nie pomyślałem, jak to może wyglądać z waszej perspektywy. Owen z ciekawością przysłuchiwał się naszej wymianie zdań. Czyżby Caleb nie rozmawiał zbyt wiele z dziewczynami? To wydawało się totalnie nieprawdopodobne. Biorąc pod uwagę jego urok i charyzmę oraz to, że wyglądał jak gwiazdor filmowy, gotowa byłam iść o zakład, że zawsze kręci się wokół niego wianuszek dziewczyn chętnych spędzać z nim czas. Ja byłam dla niego za młoda, a mój eks z pewnością zaświadczyłby, że nie jestem szczególnie interesująca. Caleb mógł mieć każdą, więc dlaczego wybrał mnie, skoro w zasadzie nie powinien się ze mną umawiać? Chyba że nie o to chodziło. Może podobało mu się to, że nic z tego nie będzie. Niektórzy ludzie tylko z tego powodu pragną tego, czego nie mogą mieć. W porządku, niewykluczone, że trochę zapędzam się z tymi myślami. Uniosłam dłonie w obronnym geście. – Już więcej nie będę robić z siebie idiotki. Hazel uniosła brew, a ja miałam ochotę ją rąbnąć. Obie wiedziałyśmy, że ja nigdy nie przestanę robić z siebie idiotki. Zbyt często moje usta zaczynały się poruszać, zanim jeszcze włączył się mózg. Caleb zachichotał i potrząsnął głową, nie odrywając jednak wzroku od drogi. – Piper, nie jesteś idiotką. Hazel prychnęła i tym razem naprawdę rąbnęłam ją w ramię. – Pipes, no daj już spokój! – Moja przyjaciółka z powrotem przeniosła uwagę na Owena, który wciąż wykręcał szyję do tyłu, by na nas patrzeć. – Dokąd się wybieramy? Owen jeszcze bardziej wyszczerzył zęby. – Do miejsca, które nie jest pełne licealistów. – My jesteśmy licealistkami – powiedziałam, krzyżując ramiona. – Tak, no cóż, wydaje mi się, że Caleb zrobił dla was wyjątek, więc ja też nie będę miał nic przeciwko. Niech będzie. Z głównej ulicy skręciliśmy teraz w polną drogę. Nigdy wcześniej tu nie byłam. To teren prywatny, jak głosiły nieprzyjazne znaki przymocowane do słupka przy wjeździe. Na ile mogłam stwierdzić, rozciągały się za nimi jedynie połacie pól i gęstych lasów. – Wolno nam tutaj wjechać? – zapytałam, a budząca się we mnie adrenalina zapowiadała, że może okazać się to niezwykle ekscytującą przygodą. W ciągu niespełna dwudziestu czterech godzin przeszłam od, praktycznie rzecz biorąc, niewystawiania nosa z domu – swojego czy Hazel – do wkraczania na prywatne włości obcych ludzi. Owen się roześmiał. – To własność rodziny Caleba, więc raczej nie ma problemu. Szeroko rozwarte oczy Hazel napotkały moje, a wyraz jej twarzy zdawał się wręcz krzyczeć: „Hajtaj się z nim!”. Nie była w stanie ukryć podekscytowania. Wiedziałam, że Caleb jest bogaty. Jeździł drogimi autami, nosił supereleganckie ciuchy, jednak nie do końca zdawałam sobie sprawę z tego, że posiadał znaczne obszary ziemi. Jasne, był przystojny i fakt, że ja też mogłam się jemu podobać, sprawiał, że moje serce skakało z podekscytowania i nerwów. Ale z całą pewnością nie myślałam o poślubieniu go tylko dlatego, że był bogaty. Umościłam się wygodnie na siedzeniu i zaczęłam wyglądać przez okno. Jechaliśmy przez całe hektary pola uprawne, usiane fioletowymi kwiatami polnymi, tak znienawidzonymi przez rolników. Rzadkie z początku drzewa tuż za miastem stawały się coraz gęstsze, a w oddali tworzyły już regularny las. Spojrzałam na zegarek znajdujący się na desce rozdzielczej. Było jeszcze mnóstwo czasu do godziny, o której musiałam zameldować się w domu. Moi rodzice byli szczęśliwi, kiedy w ogóle gdzieś wychodziłam. Nie wiedziałam jednak, jak daleko jedziemy ani jak długo Caleb zamierza tam zostać. – W takim razie gdzie spędzacie czas? No wiecie, żeby uniknąć towarzystwa licealistów? – zapytałam Owena, na co Caleb roześmiał się szczerze. – Jest tu takie miejsce, które trochę podrasowaliśmy. – Obrócił się do Caleba: – Czuję się trochę tak, jakbyśmy popełniali świętokradztwo, przywożąc je tutaj. Przewróciłam oczami. – Daj spokój, stary, jakoś to przeżyjesz – odpowiedział beznamiętnie Caleb. Znów się odwrócił. – Bez urazy. Po prostu mamy pewne zasady. Okej… w porządku. – Jakie zasady? – zapytałam. – Żadnych obcych. – Hazel i ja jesteśmy obce. – To Caleb łamie reguły, nie ja. Caleb utkwił wzrok w wyboistej drodze rozciągającej się przed nami i wzruszył ramionami. Owen zachichotał. – No proszę. Ona na serio ci się podoba. – Owen, możesz się w końcu zamknąć?! – warknął Caleb. Zacisnęłam mocno wargi, bo czułam czający się na nich uśmiech. Przez kilka minut jechaliśmy w milczeniu, po czym zatrzymaliśmy się obok całkiem sporego parterowego domu zbudowanego z cegły i blachy. Budynek może i nie miał piętra, ale i tak okazał się zdecydowanie większy od mojego domu. – Ty go zbudowałeś? – zapytałam. Caleb zgasił silnik. – Nie, stoi tu już od lat. Jakiś czas temu odnowiliśmy wnętrze, więc mamy gdzie przesiadywać. Gdybyś nie zauważyła, w okolicy nie ma zbyt wiele do roboty. Cóż, zauważyłam. Owen wysiadł pierwszy, więc ruszyłam za nim. Caleb, uśmiechając się do mnie, również wygramolił się z auta i je zamknął. Hazel rozglądała się dookoła, ale co chwilę wracała wzrokiem do Owena. – Przywiozłeś mnie do miejsca, które odnowiłeś, żeby się nie nudzić? – zapytałam. Caleb zbliżył się do mnie o krok, wciąż jednak zachowując odpowiedni dystans. – Miałem wybór między tym a wejściem na drogę drobnej przestępczości. – A zatem dokonałeś dobrego wyboru. – Chcesz wejść do środka? Roześmiałam się. – Nie dałeś mi zbyt wielkiego wyboru co do przyjazdu tutaj, ale pytasz, czy chcę wejść do środka? Nonszalancko opierając się o auto, wyciągnął ku mnie rękę. – Piper, w każdej chwili mogłaś powiedzieć, żebym zawiózł cię prosto do domu, i zrobiłbym to. – Żartowałam. I tak, chcę wejść do środka. Jego hollywoodzki uśmiech sprawił, że w moim żołądku znów zatańczyły motyle. – Spodoba ci się tutaj, zobaczysz.\n4 Spojrzałam na budynek. Z zewnątrz nie wyglądał szczególnie okazale, sprawiał wręcz wrażenie nieco zaniedbanego. Blacha, pełna wgnieceń, wyglądała trochę tak, jakby coś się w nią wbiło. Siekiera? Trudno było to stwierdzić. Tymczasem słońce schowało się za dachem i niebo wokół nas pociemniało. Powiew chłodu sprawił, że zadrżałam. Caleb nie puścił mojej ręki, więc ja również jej nie cofnęłam. Owen i Hazel lekko nas wyprzedzili i już wchodzili do środka. – O której musisz być w domu? – zapytał Caleb, gdy wolno podążyliśmy za nimi. – O dwudziestej drugiej. – Nagle poczułam się strasznie dziecinnie z godziną powrotu wyznaczoną przez rodziców. Zastanawiałam się, czy dałoby się jakoś porozmawiać z nimi o tym, czy podczas wakacji nie mogłabym wracać w domu później. Ale gdybym to zrobiła, zaczęłyby się pytania. A gdyby dowiedzieli się, że gadam z nieznajomym chłopakiem, wsiadam do jego auta i daję się gdzieś wywieźć, już nigdy w życiu nie pozwoliliby mi wyściubić nosa za drzwi. Caleb zatrzymał się i skinął głową, a w jego niebieskich oczach migotało rozbawienie. – Będę zatem pilnował, żebyś każdego wieczoru była w domu przed dwudziestą drugą. Każdego wieczoru? – Wygląda na to, że zabrakło ci języka w gębie, co? – Obrócił się tak, że staliśmy teraz twarzą w twarz. – Dobrze powiedziane. – Dlaczego uważasz, że nie mogę się o ciebie troszczyć? – Bo mnie nie znasz. Ponieważ jestem dla ciebie za młoda. Przechylił głowę. – Piper, uczucia nie da się kontrolować. Na całym świecie ludzie próbują ukryć, kim naprawdę są i czego pragną. Nigdy tego nie zrozumiem. Jasne, nie zamierzam próbować wchodzić z tobą w związek, ale to nie znaczy, że nie chciałbym tego. Czyli był superszczery. To pokrzepiające. – Zgadzam się z tym. Tylu ludzi próbuje ukryć to, jak naprawdę się czują, aż w końcu jedyne, co im pozostaje, to ucieczka. – Dokładnie. – Odetchnął głęboko, z wyraźnym poczuciem ulgi, zadowolony, że nareszcie znalazł kogoś, kto podziela jego poglądy. – Gdyby tylko ludzie zechcieli być w stosunku do siebie odrobinę bardziej otwarci… – Nie wydaje się, żebyś ty miał z tym problem. – Kiedyś miałem. A później wszedłem w to i… wow. Ugryzłam się w język, ledwo powstrzymując się od pytania, w co wszedł i tak się zaangażował, lecz wydawało się to nieco wścibskie. No i jeżeli to coś obrzydliwego, żałowałabym, że zapytałam. Niektóre rzeczy lepiej przemilczeć. – Dołączymy do nich? – zapytał, pociągając mnie lekko za rękę, dlatego zbliżyłam się o krok. Pochyliłam lekko głowę. – Jasne. Przeszliśmy przez drzwi i szczęka mi opadła. Pomieszczenie było ogromne. Przestronny pokój z sofami, olbrzymim telewizorem, grami zręcznościowymi, stołem bilardowym i barem. – To… niesamowite. Nic dziwnego, że nie spędzasz czasu nad jeziorem. – Nie przepadam za tłumami ludzi. Uśmiechając się do niego kącikiem ust, dodałam: – Ani za outsiderami. – Bardzo zabawne. Dobra, telefony na stolik – poinstruował, wyjmując z kieszeni swoją komórkę i odkładając ją na bok, czym dał nam sygnał do zrobienia tego samego. – Dlaczego? – zapytała Hazel. Owen również odłożył swój smartfon na wskazane miejsce. – Wszyscy siedzą ciągle przyklejeni do mediów społecznościowych. Tutaj rozmawiamy ze sobą normalnie, twarzą w twarz. To znacznie fajniejsze. Takie są zasady tego domu. Hazel wzruszyła ramionami i położyła telefon obok ich. Ja się zawahałam. Moja komórka zawsze była albo w mojej dłoni, albo w kieszeni. – Piper, to nie szkoła – zachichotał Caleb. – Twój telefon nie został skonfiskowany. Nie musisz go wyłączać i zostawiać tu do końca lekcji. Jeśli ktoś zadzwoni, możesz podejść i odebrać. Hazel rzuciła mi spojrzenie pod tytułem: „Tylko nie narób mi znowu wstydu”. – No ruchy, Pipes, to wyzwiemy chłopaków na rundkę bilardu. Żadna z nas nie potrafiła grać w bilard. Ale znowu zachowywałam się jak idiotka. – W porządku. – Wysunęłam telefon z kieszeni i położyłam obok pozostałych na stoliku. Caleb się uśmiechnął. – To co, chcesz zobaczyć resztę, zanim skopiemy im tyłki w bilardzie? – Resztę? – zapytałam. – Nie zauważyłaś, że budynek jest znacznie większy niż ten pokój? – Cóż, owszem, ale założyłam, że reszty nie wyremontowaliście. – Po drugiej stronie pokoju znajdowało się dwoje drzwi z klawiaturą do wprowadzania kodu odblokowującego zabezpieczenie. – Co tam jest? – Przez które drzwi chcesz przejść? – Dokąd prowadzą te po prawej? – Do kolejnych pokojów. – A te po lewej? Ściskając moją rękę, odpowiedział tajemniczo: – Gdybym ci to zdradził, musiałbym cię zabić. Przewróciłam oczami. – A poważnie? – Musisz któreś wybrać. Trochę jak w Matrixie. „Piper, wybierasz czerwone drzwi, czy niebieskie?” – Jedne i drugie są białe. Roześmiał się i zbliżył niebezpiecznie. Teraz nasze klatki piersiowe niemal się stykały. Zważywszy na to, że mogliśmy być tylko przyjaciółmi, ta pozycja zdecydowanie nie była odpowiednia. Poza tym nie znałam go przecież na tyle dobrze, aby mógł wkraczać w moją przestrzeń osobistą. Spojrzał mi w oczy i przestał się uśmiechać. Czy ma zamiar mnie pocałować? Nie mogłam odbyć pierwszego prawdziwego pocałunku w życiu z – było nie było – kompletnym nieznajomym. Wziął głęboki oddech. – Nie powinienem tego robić. W tym samym momencie Hazel krzyknęła: – Pipes, no chodź tu! Cofnęłam się o krok, a Caleb pozwolił moim palcom wysunąć się z jego dłoni. Powoli pokręcił głową. – To co, Piper, które drzwi? – Hmm, niespecjalnie urządza mnie bycie martwą, więc wybieram te po prawej. – W porządku – przytaknął z zapierającym dech w piersiach uśmiechem. – Chodź. – Jego postawa była teraz inna; wyprostował się, wydawał się bardziej ożywiony. – Naprawdę jesteś dumny z tego miejsca, co? – droczyłam się z nim. Spojrzał na mnie przez ramię. – Nawet nie masz pojęcia jak bardzo. Owen, wy też wchodzicie? Owen podniósł wzrok znad pinballa, w którego grał z Hazel. – Jasne. Podążyłam za Calebem, zaintrygowana, co kryje się dalej. Chłopak wcisnął kod na klawiaturze i drzwi się otworzyły. Caleb przepuścił Owena i Hazel przodem, po czym odwrócił się do mnie. – Wszystko okej? Skinęłam głową, a on znów wyciągnął do mnie rękę. Prawdopodobnie nawet tego nie powinniśmy robić, lecz i tak chwyciłam jego dłoń, a on poprowadził mnie do środka. Moim oczom ukazał się korytarz. Bardzo długi korytarz. Co u diabła? Wpatrując się w Caleba, uniosłam pytająco brew. – Co to jest? Po obu stronach korytarza znajdowały się drzwi – co najmniej troje po każdej stronie, i kolejne na samym końcu holu. Oświetlenie było przytłumione, przez co na podłodze tworzył się efekt jasnoszarych cieni. Caleb roześmiał się i puścił moją rękę. – Ten budynek służył niegdyś jako biuro, tata prowadził stąd sprawy firmowe. Oprócz tego ogromnego pomieszczenia, z którego tu weszliśmy, jest jeszcze drugie takie na końcu korytarza. Do tego mnóstwo mniejszych pokoi. Odwróciłam się z powrotem w kierunku korytarza, którym już przechadzała się Hazel. – Zrobiłeś już coś z tymi pokojami? – zapytałam. Przycisnął klatkę piersiową do moich pleców. Zamarłam, czując na szyi jego oddech. – Czemu sama się o tym nie przekonasz? Aha, nie wydaje mi się. – Wiesz, chyba wrócę teraz tam, skąd przyszliśmy – powiedziałam, gdy odsunął się ode mnie. – Hazel, wracaj. – Zrobiłam krok w kierunku przyjaciółki, która zmierzała już w stronę pierwszych drzwi po lewej. Poczułam, jak atmosfera za mną w jednej chwili uległa zmianie. Aż mnie zmroziło. Na całym ciele wystąpiła mi gęsia skórka. Hazel spojrzała gdzieś ponad mną i pobladła. Wciąż stałam plecami do drzwi, lecz głośny szczęk oznajmił, że nasi nowi znajomi wyszli. – To nie jest zabawne! – krzyknęła Hazel, obracając się na pięcie. Widząc jej panikę, odwróciłam się i podbiegłam do drzwi. Po tej stronie też była klamka, ale zamek działał na szyfr, a ja nie spojrzałam na klawiaturę, gdy Caleb wystukiwał na niej kod. – Caleb! – krzyknęłam. – Wypuść nas! Hazel rzuciła się na drzwi, waląc w nie z całych sił zaciśniętymi pięściami. – Otwórzcie natychmiast te drzwi! – Caleb! – krzyknęłam głośniej. – Już zabawiliście się naszym kosztem, teraz otwieraj! – Przyłożyłam ucho do drzwi, nasłuchując. Musieli tam być, więc dlaczego czułam się tak, jakbym krzyczała do pustego pokoju? Cofnęłam się o krok i chwyciłam Hazel za nadgarstek. – Co jest grane? – wymamrotałam. – Co jest grane? To jest grane, że jak tylko stąd wyjdę, to ich zabiję! O Boże, nie jest dobrze. – Caleb, proszę – krzyknęłam ponownie. Gdy światła na górze zamigotały, Hazel i ja podskoczyłyśmy. W głośniku odezwał się głos Caleba: – Piper, Hazel, witajcie w grze.\n5 Witajcie w grze. – Caleb! – wrzasnęłam, w tym momencie już całkowicie sparaliżowana strachem. – Proszę podejść do drzwi na końcu korytarza – poinstruował zimny głos przez głośnik wiszący tuż pod sufitem. Gwałtownie potrząsnęłam głową. – Nie ma mowy. W tej chwili otwieraj te drzwi! – Spotkanie organizacyjne w pokoju na końcu korytarza – powiedział. Jego głos brzmiał teraz jak nagranie. Ale skoro tak, gdzie był on sam? – Caleb, już się powygłupiałeś, teraz nas wypuść! – Jak ich to może bawić? – warknęła Hazel. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Uprowadzone-ebookRO/p1153787i1309885" target="_blank" title="Uprowadzone [Natasha Preston] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Uprowadzone [Natasha Preston] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


problemy z wątrobą - wszystko na temat problemy z wątrobą w serwisie Milion Kobiet\nArtykuły dla frazy : problemy z wątrobą (14)\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia problemy z wątrobą. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku problemy z wątrobą) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem problemy z wątrobą posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania problemy z wątrobą jesteśmy w stanie zaprezentować Ci problemy z wątrobą materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Poniedziałek 21.05.2012 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Poniedziałek 09.03.2015. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania problemy z wątrobą ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu problemy z wątrobą.


Ratownictwo drogowe- jakie wybrać? – Blog z newsami\nJeżeli już w przyszłości będziesz miał problem ze swoim samochodem w trakcie podróżowania i na przykład zbraknie Ci paliwa lub się zepsuje, to dobrym rozstrzygnięciem tej sytuacji jest zadzwonienie po pomoc drogową. Dzięki temu pomoc nie jedynie nadejdzie szybko, niemniej jednak też będzie skuteczna i szybko uporasz się z danym dylematem. Pomoc drogowa Świecko albo inna, numer telefonu znajdziesz na stronie internetowej danej pomocy drogowej.\nO ile więc potrzebujesz skorzystać z usług takiej firmy, jednak nie masz do niej numeru telefon, to nie jest to żadnym problemem. Tego, co stanie się na drodze nie da się przewidzieć. Ma możliwość wydawać Ci się, że jeżeli non stop sprawdzasz, czy w Twoim samochodzie, żeby na pewno wszystko jest sprawne, to ma możliwość to nie wystarczyć. Usterka ma możliwość pojawić się znikąd i wówczas nie będziesz mógł dalej jeździć. Laweta Świecko jest ostatecznością, bo w pierwszej kolejności zazwyczaj jest holowanie. Lawety używa się wówczas, gdy już inne metody zawiodły albo nie mogą być zastosowane. Holowanie Świecko czy właściwie każde inne, o ile jest konieczne, to z niego skorzystaj. Z pewnością nie każdy chce wzywać pomoc drogowa, bo jakby nie patrzeć wiąże się to z niewątpliwymi wydatkami, ale czasami, to jedyne i najrozsądniejsze wyjście. Nie gorzej jest komuś zapłacić i pozbyć się problemu niż samodzielnie męczyć się z daną rzeczą. Chęć zaoszczędzania gotówki w tym momencie nie powinna się pojawiać, ważniejsze jest to, by szybko zareagować i wymaganie jest do tego pomoc drogowa, bo bez niej niektóre funkcjonowania są niemożliwe.\nPolecam: pomoc drogowa świecko.\nPrevious Post Jaka pomoc drogowa w Berlinie?\nNext Post Uszkodzone auto – laweta


Piotrowski, ME: niebawem finalna decyzja dotycząca budowy elektrowni jądrowej - Energetyka\nPiotrowski, ME: niebawem finalna decyzja dotycząca budowy elektrowni jądrowej\nMariusz, 18.05.2017 12:28\nSMR w technologii HTR jest właśnie budowany w Chinach i kupienie go to jakiś pomysł. Tylko jak w Polsce przeprowadzić licencję, gdy nie da (...)\nMariusz, 18.05.2017 12:19\nMinister był uprzejmy wymienić w jednym rzędzie Chiny, Koreę i ZEA. Faktycznie, kraje te stawiają na rozwój energetyki jądrowej. Ale ZEA (...)\nNieryl, 18.05.2017 00:09\nJeśli podejmą decyzję o budowie jądrówki w Polsce, to nikt z mojej rodziny nigdy wiecej na nich nie zagłosuje. NIGDY.\nZapewne jesteś z gwk?\nFortom, 17.05.2017 22:35\nGość, 17.05.2017 15:38\nChyba już Polacy oświecili się na tyle , by byli w stanie zbudować chociaż jedną elektrownie jądrową.\nrealista, 17.05.2017 10:10\nKtóra to już z kolei "finalna" decyzja będzie?\nGosc, 17.05.2017 06:46\nPytanie nie jest +czy+, i nie +jak+ tylko za co?\nInne Media, 16.05.2017 20:17\nPrzepraszam, ale co to za zbadanie materialow do artykulu z strony wnp.pl ? I co szanowny minister Piotrowski znowu bredzi : "Piotrowski (...)\nGość, 16.05.2017 20:13\nMam nadzieję że Polski Rząd zdecyduje się pobudować chociaż jedną elektrownie jądrową.\nLudwik Pieńkowski, 16.05.2017 19:15\nFinlandia i Francja to klęska biznesowa reaktorów EPR. Czy Hinkley Point C będzie ostatnim gwoździem do trumny reaktorów EPR, czy też (...)


Podział punktów w Haczowie - KS Iskra Iskrzynia\ndzisiaj: 261, wczoraj: 256\nogółem: 1 505 782\nPodział punktów w Haczowie\nautor: wazka1907, 2018-04-30 18:48\nW niedzielne przedpołudnie zawodnicy „Iskry” wybrali się do pobliskiego Haczowa na derbowy pojedynek z „Haczovią”. W spotkaniu rozegranym w rundzie jesiennej w Iskrzyni padł bezbramkowy remis.\nMecz z dużym animuszem zaczęła Nasza drużyna, pierwsza sytuacja pod bramką gospodarzy ma miejsce w 3 min, z rzutu wolnego dośrodkowuje Supel, a w polu karnym głową uderza oczywiście Jarosz, ale nie trafia w bramkę. Nie mija minuta z autu piłkę wrzuca Lorens, przed pole karnym przyjmuje ją Łukasz Supel i uderza nad bramką. W 8 min odpowiadają miejscowi, piłkę na prawym skrzydle otrzymuje zawodnik z Haczowa i dośrodkowuje w pole karne, gdzie ładny strzał głową oddaje kolega z drużyny, jednak nieznacznie piłka przelatuje nad poprzeczką. W 16 min świetny przerzut Orzechowskiego przez całą szerokość boiska do Rafała, który znajduje się w świetnej sytuacji, ale z ok 13 m uderza nad bramką. W 20 min z rzutu wolnego z boku pola karnego uderza Patryk Orzechowski i piłka przelatuje obok okienka bramki. W 28 min ponownie z rzutu wolnego, tym razem na wprost bramki uderza Orzechowski i niestety ponownie jest to strzał niecelny. Dwie minuty później na strzał z ok 20 m decyduje się Michał Rogoz, trafia w bramkę, jednak skutecznie interweniuje bramkarz. W 32 min z linii pola karnego uderza Paweł Jarosz, piłkę przed siebie odbija bramkarz, dobiega do niej Rafał i umieszcza futbolówkę w bramce, jednak sędzia w międzyczasie odgwizduje pozycję spaloną. W 35 min z bramki wychodzi Jaszczur, nie chwyta piłki, która ląduje pod nogami zawodnika „Haczovii” i ten na pustą bramkę trafia w słupek… W 39 min z rzutu wolnego celnie uderza Prajsnar i bramkarz odbija piłkę przed siebie. W 45 min gospodarze wychodzą z groźną kontrą, która kończą zablokowanym przez Naszego obrońcę strzałem z ok 15 m. Z rzutu rożnego dośrodkowanie miejscowych zakończone strzałem głową, który bez problemu łapie Patryk. Pierwsza połowa kończy się bezbramkowym remisem.\nDruga połowa zaczęła się od niezbyt ładnej gry obu ekip, rozgrywanie piłki w środku pola, dużo fauli i niedokładnych podań. Pierwsza sytuacja pod bramką ma miejsce 10 min od wznowienia spotkania, kiedy to na linii pola karnego piłkę przejmuje i bez zastanowienia uderza zawodnik z Haczowa, jednak nie trafia w bramkę. W 60 min na murawie pojawia się Paweł Przybyłowski dla którego jest to ostatni mecz w karierze. Minutę po tym Paweł Jarosz wykłada na 16 m piłkę Prajsnarowi, który od razu uderza, piłka leci w stronę okienka bramki, odbija się od 2 słupków i ląduje w bramce (jest to 50 bramka w barwach "Iskry" strzelona przez Rafała!). W 70 min z rzutu wolnego celnie uderza Supel, lecz skuteczną interwencją popisuje się bramkarz. W 80 min Bartek podaje do niepilnowanego na 20 m Abratowskiego, który decyduje się na strzał, trafia w bramkę, ale po raz kolejny skutecznie broni bramkarz gospodarzy. W 83 min piłkę na lewym skrzydle przejmuje miejscowy zawodnik, wbiega w pole karne, mija Naszego obrońcę i uderza na bramkę, piłka po drodze odbija się od poprzeczki, a pierwszy do niej dopada zawodnik „Haczovii” i pakuje futbolówkę do bramki. Trzy minuty później z rzutu wolnego uderza Leczek i nieznacznie piłka przelatuje nad bramką. W 89 min niezrozumiały błąd popełnia bramkarz gospodarzy, który łapie piłkę po podaniu od własnego obrońcy i sędzia dyktuje rzut pośredni z ok 8 m. Piłkę uderza Jarosz, ta zatrzymuje się na murze gospodarzy, jednak ostatecznie Darek Szopiak do niej dobiega pierwszy i wpycha ją do bramki, ponownie prowadzimy. Po tej bramce sędzia spotkania dolicza 5 min do regulaminowego czasu gry i w ostatniej z doliczonych minut tracimy kuriozalną bramkę… Piłkę w Nasze pole karne z ok 45 m zagrywa miejscowy obrońca, ta odbija się na 5 m i wpada do bramki obok zdezorientowanego Jaszczura. Niedługo po tej sytuacji sędzia kończy te emocjonujące w końcówce derby i z Haczowa wywozimy zaledwie jedno oczko.\nTak jak było wyżej wspomniane, dziś swoje ostatnie spotkanie jako zawodnik „Iskry” rozegrał Paweł Przybyłowski, który po meczu z „Haczovią” Haczów „zawiesił korki na kołku”. Paweł dziękujemy za wszystko co przez te wszystkie lata zrobiłeś dla „Iskry” i życzymy sukcesów jako działacz w Naszym klubie!\nHACZOVIA HACZÓW - ISKRA ISKRZYNIA\nautor: pablo2310 2018-04-30 21:36:08\nDzięki również za wszystko. To było kilkanaście wspaniałych lat grać w takiej drużynie. Teraz działamy dalej tylko w inaczej. Jeszcze raz dziękuje wszystkim.\nautor: filar505 2018-05-01 05:06:34\nbrawo Pawel korki na kolku to nic....bedziesz zawsze w ISKRA ISKRZYNIA


Dla studentów - Evolutionary Biology Group - AMU Poznan\nEgzamin z Biologii Ewolucyjnej (studia stacjonarne) odbędzie się 14go lutego o godz. 9:00 w Sali Parter. Proszę o przyniesienie dokumentów potwierdzających tożsamość.\nPorpawka zaliczenia z Socjobiologii odbędzie się 22go stycznia o 17:45.\nKonwersatorium na temat kontrowersji wokół socjobiologii odbędzie się w terminie wykładu: 8 stycznia 2019 o godz. 17.45 w Małej Auli. Przed zajęciami proszę przeczytać rozdział: Polityka: gęsto zarośnięty brzeg Davida Barasha (zawierający artykuł zeszyt czasopisma Znak dostępny jest tutaj)


Jack Reacher: Zgodnie z planem - Lee Child - Księgarnia Współczesna\nKsięgarnia Współczesna » Jack Reacher: Zgodnie z planem\noszczędzasz 4,19 zł w stosunku do ceny sugerowanej\nReacher jak zwykle podróżuje autobusem przemierza Stany Zjednoczone bez konkretnego celu, usiłując nie wpakować się w kłopoty. Przerywa jednak podróż, by pomóc starszemu mężczyźnie, który pozostawiony samemu sobie bez wątpienia padłby ofiarą przestępstwa. Wiecie, co mówią o dobrych uczynkach Teraz Reacher musi doprowadzić sprawę nowego znajomego do końca i wszystko naprawić. A zdarzyło się całkiem dużo.\nPara starszych ludzi popełniła kilka poważnych błędów w ich wyniku jest dłużna spore pieniądze grupie niebezpiecznych ludzi. Reacher szybko orientuje się, że właśnie stał się wrogiem numer jeden dwóch walczących o terytorium gangów ukraińskiego i albańskiego.\nJack Reacher, najbardziej samotny z wilków Uwaga: można się od niego uzależnić!\nJakość cyklu Childa zasadza się przede wszystkim na wybornej kreacji Reachera, który jest kolejnym wcieleniem postaci amerykańskiego buntownika-zabijaki


Muszę schudnąć ponad 20 kg - powyżej 20kg - Diety.pl - forum dyskusyjne\nRozpoczęty przez bokken , czwartek, 13 maja 2010 - 21:06\nNapisano czw, 13 maj 2010 - 21:06\nJestem mężczyzną po 40-stce, ważę 115 kg.\nz powodu problemów zdrowotnych muszę schudnąć co najmniej 20kg.\nIstnieją jakieś diety które pomogły by mi schudnąć w dość krótkim czasie?\nStosowałem dietę polegającą na odpowiednim doborze potraw. Skutek był bardzo dobry, lecz jszcze lepszy był efekt jojo.\nNapisano czw, 13 maj 2010 - 22:43\nCześć Leszku-witaj na forum\nWiesz diety przy których chudnie się szybko a co za tym idzie chudnie się niezdrowo zawsze kończą się efektem jojo i różnymi chorobami.Może zamiast nastawiać się na jakąś dietę poczytaj najpierw o nich.U nas na forum jest ich bardzo dużo więc przy odrobinie motywacji z Twojej strony(a powinieneś ją mieć,bo przecież chodzi o Twoje zdrowie) i wsparcia z naszej strony(a na to możesz liczyć) na pewno CI się uda\nNapisano czw, 13 maj 2010 - 22:56\nbokken, witaj na forum\nNapisano pią, 14 maj 2010 - 06:20\nbokken, witam , faktycznie , zbyt szybka dieta nie przysłuży się nikomu, prawie zawsze pozostaje efekt jojo, lepiej wolniej a w mądrzejszy sposób. Poza tym wszystko jest możliwe i jeśli dasz sobie jednak czasu nieco.... bedzie ok.\nNapisano sob, 22 maj 2010 - 11:24\nChciałbym się dowiedzieć, jakie jest dzienne zapotrzebowanie koloryczne dla mężczyzny wieku 48 lat i wagi 115kg i 172 cm wzrostu?\nNapisano sob, 22 maj 2010 - 11:46\nproszę tu masz linki do kalkulatorów\nnajlepiej jak se sam przeliczysz\nbo Ty wiesz dokładnie jak aktywny masz dzień\nczy ciężko pracujesz itp\ntrzymam kciuki za walkę z kg\nNapisano pon, 24 maj 2010 - 20:56\nwitaj Leszku fajnie ze z nami jestes.\nszybko nie da sie schudnac załóz sobie u nas bloga i poprostu opisuj co jesz czy cwiczysz i wogóle. Bedzie ci łatwiej a my bedziemy cie wspierac. Oczywiscie trzymam kciuki za ciebie\nNapisano czw, 17 cze 2010 - 10:04\nNie istnieją żadne diety , które dadzą długoterminowy efekt. Tutaj potrzeba zmiany trybu życia wtedy nie ma efektu jo jo, a i zdrowie jest wspaniałe:)\nNapisano nie, 27 cze 2010 - 10:43\nmądre stwierdzenie-po co sie katowac 3 m-c zeby cos pozniej w 3 tyg. odrobic\nNapisano sob, 08 sie 2015 - 15:30\ndo każdej diety musza być odpowiednie ćwiczenia żeby nie wyszedł na końcu efekt jojo\nWróć do powyżej 20kg\n→ CHCĘ SCHUDNĄĆ!\n→ powyżej 20kg


"Tylko Polska prowadzi śledztwo w sprawie domniemanych więzień CIA" - RMF 24\nCzwartek, 11 grudnia 2014 (22:31)\nSenat USA opublikował we wtorek streszczenie raportu, w którym ocenia, że program przesłuchań, jaki CIA prowadziła w walce z terroryzmem, był nie tylko niezwykle brutalny, ale też nieskuteczny, a torturowanie wykraczało daleko poza granice prawa. W ujawnionym 525-stronicowym dokumencie, streszczającym liczący ponad 6 tys. stron raport, nie padają nazwy państw, które współpracowały z USA i zgodziły się mieć na swym terytorium tajne ośrodki CIA. Nazwy miejsc, w których przetrzymywani byli więźniowie, zakodowano kolorami - "zielone", "niebieskie" czy "czarne" miejsce zatrzymań. Utajnione pozostały też nazwiska agentów, którzy przeprowadzali brutalne przesłuchania. Jak powiedział PAP ekspert Human Rights Watch John Sifton, znajdujące się w Polsce tajne więzienie CIA zostało oznaczone w raporcie Senatu o torturach CIA jako "miejsce niebieskie".\nSikorski podkreślił, że Polska jest jedynym krajem, który prowadzi śledztwo w sprawie domniemanych więzień CIA. Tego typu działania miały miejsce w innych krajach także. My jesteśmy w tej sprawie znowu świętsi od papieża. Uważam, że służby tajne, aby nas chronić, muszą czasami nawiązywać współpracę sojuszniczą - powiedział w czwartek Sikorski w TVN24. Marszałek Sejmu dodał, że nie zakłada, że Leszek Miller i Aleksander Kwaśniewski (premier i prezydent RP w czasie podjęcia współpracy z Amerykanami - PAP) znali szczegóły działań strony amerykańskiej. Politycy SLD podjęli ryzykowną decyzję, która dzisiaj wygląda nieładnie. Uważam, że działali w stanie wyższej konieczności, ale wyszło niepachnąco - dodał. Według niego władze polskie działały wówczas w polskim interesie. Może opacznie rozumianym i z nadmiernym entuzjazmem, może z nadmierną gorliwością, ale działali w interesie kraju, a nie przeciwko niemu, a wyszło jak wyszło. Być może zgrzeszyliśmy nadmiernym zaufaniem do sojuszników. Nie po raz pierwszy w naszej historii - ocenił Sikorski.\nWielu premierów krajów, nie tylko w Europie, ale na całym świecie, dwa razy się zastanowi, zanim Stanom Zjednoczonym udzieli takiej pomocy, która jest na granicy prawa albo poza nim i która może ich samych narazić na problemy prawne - powiedział Sikorski.


Świąteczne pierniczki – fit przepisy\nJakoś tak zazwyczaj jest, że świąteczne późne wieczory spędzamy z Kevinem, który sam został w domu i bohaterami filmu „To właśnie miłość” . To powiedzmy nowa ” tradycja” bożonarodzeniowa. Warto ją uprzyjemnić pierniczkami z kategorii FIT.\n1 łyżeczka z czubem przyprawy do piernika\nMiód i margarynę rozgrzewam na małym ogniu. Następnie lekko schłodzone łączę z produktami sypkimi, zagniatam, wałkuję placki, wykrawam foremką pierniczki, piekę w piekarniku w 180 stopniach przez około 10 minut. I już 🙂\nTo były moje pierwsze pierniczki i sprawiły mi wiele radości:) Dodały magii moim świętom.\nTagged baking cookies, Boże Narodzenie, christmas, christmas cookies, christmas time, fit, fit food, fitcookies, gwiazdka, pierniczki, święta, wigilia


Rossmann ma już 900 sklepów w Polsce - Detal\nRossmann ma już 900 sklepów w Polsce\nAutor: www.dlahandlu.pl 17 czerwca 2014 12:23\n27 czerwca w gdańskim CH Familia rozpocznie swoją działalność drogeria Rossmann. Lokal zajmie powierzchnię blisko 350 mkw. Ponadto, 17 czerwca w Galerii Mokotów otwarto 900. drogerię sieci w Polsce. To jednocześnie 85. sklep tej marki w stolicy.\nPierwsza drogeria Rossmanna w Polsce została otwarta w 1993 roku w Łodzi przy ulicy Piotrkowskiej. Rossmann jest obecny zarówno w centrach handlowych największych miast, jak również w mniejszych miejscowościach. Udział firmy w rynku branży chemiczno-kosmetycznej wynosi 22 proc. Każdego dnia zakupy w drogeriach Rossmann robi 600 000 osób. Rossmann Polska należy do grupy kapitałowo-zakupowej tworzonej przez Rossmann GmbH oraz A.S. Watson. W jej skład wchodzi 11 000 drogerii w 33 krajach Europy i Azji. Grupa zatrudnia łącznie ponad 100 000 pracowników.\nRossmann RSS CH Familia RSS drogeria RSS


FORUM kuchnia+ PROGRAMY NAJMNIEJ LUBIANE :-(\n<< temat: 53/200 >>\nDo mojego "zestawu" zapomniałem dodać Davidka. Gościa z żółtaczką ( taką ma cerę ) chyba należałoby oddalić od kulinariów ??? A został od nowa odsłonięty...... Po co ??? A fajne programy albo zaginęły albo są emitowane w DURNYCH ( nocnych - wyłącznie! ) godzinach !!!!!!!!! Czy szefostwo ( od emisji programów ) k+ to są durnie czy też robią to celowo ?\nmyszsza napisała 05.08.2014 21:29:\nrzviro: oto moja własna lista:\n1. Przykaza, ktoś tego niechluja odkopał i emituje,\n2. Brygida, nie ma pojęcia o gotowaniu, długie pomalowane pazury i dodawanie pomidorów na początku duszenia warzyw,\n3. Martha, za całokształt\n4. Gieno Mientkewicz, za wygląd i nazwisko,\nDo zestawu dorzucę wcześniejsze koszmarne "atelier...." oraz koszery, Maryle, Sikonie, Kuronie, z.z.u.p.y, a.b.c.d i Adamy po pracy. Tych programów nie jestem w stanie oglądać ze względu na sposób prowadzenia. Robią jakieśtam żarełko, a się zachowują jakby padali z głodu - brak życia w tych istotach. Chociaż niekiedy szkoda, bo niektóre przepisy mogłyby być jadalne.... Aaaaaaaa! Zapomniałbym ( na razie na szczęście go nie ma ) o gościu od chwastów polnych ( Łuczaj ). To tyle mojego.....\nOd ostatnich wpisów w tym temacie minęło ponad dwa i pół roku i....... żadnych zmian. Nie dość, że nasi "ulubieńcy" są dalej nonstop, to inne, fajne programy ( przynajmniej dla mnie ):Para w kuchni, Słodki drań, Szefowie kuchni "lecą" WYŁĄCZNIE NOCĄ!!! Czy tak ciężko zmienić pory nadawania niektórych programów ( ale nie o godzinę, tylko co najmniej o sześć - dziesięć )??? Oczywiście dla władców nc+ głos ludu nie ma znaczenia - ważne,żeby zapłacili za możliwość oglądania......\npost edytowany 1 raz, ostatnio 04.08.2014 23:48\nZdecydowanie Martha. Jak tylko ją widzę, przełączam na coś innego. Może nawet zaprezentuje coś fajnego, ale styl prowadzenia tego programu mnie dobija. Amerykański do bólu.\nAtelier Smaku- dania wcale mnie nie zachęcają do wypróbowania, oraz państwo prowadzący mnie drażnią. I fryzura prowadzącej... nie wiem kto ją strzygł, ale za to powinien iść do więzienia. x)\nTo prawda, "Atelier smaku" jest nieoglądalne. Ale przynajmniej niewiele go, w przeciwieństwie do "Marthy" z nagranym śmiechem, jak w sitcomie.\nZabrzmię teraz jak z "Rejsu", ale - żaden polski program kulinarny nie przykuł, niestety, mojej uwagi na tyle, bym chciała zobaczyć cały odcinek.\noooo Atelier Smaku.... porażka... jak oni prowadzą ten program :/ beznajdziejnie i w dodatku zwróccie uwage jak mówią jeden pod drugim, najpierw ona zdanie, potem on...:/ sztucznie, nie lubie tego programu i ich, a jej fryzura to katastrofa, on wygląda jak Adam Małysz a Adasi lubie :)\nZgadzam się z większością przedmówców. Pełno Marthy Stewart, właściwie co chwilę. Nie trawię również programu Atelier Smaku, Koszer Macher i amerykańskich show z walką szefów kuchni.\nDla mnie plusem byłoby więcej Jamiego Olivera w ramówce. ;)\npost edytowany 1 raz, ostatnio 19.01.2012 17:19\ndlaczego w kuchni.tv tak dużo jest pani Marthy Stewart? Przecież te programy wyglądają jak telesprzedaż, ilekroć się natknę na fragment odcinka, pani sprzedaje dywany albo blachy do pieczenia etc. Ewentualnie robi kartki świąteczne z zaproszonymi gośćmi. Czy naprawdę nie można zastąpić tych programów czymś ciekawszym - najlepiej programami produkcji brytyjskiej, inne się do nich nie umywają.\nNa Boga, co za nędza w postaci Mirka i Joli w kuchni! Drętwi, sztywni, słabo mamroczący, przepisy nie wiem skąd wyjęte. Muszą mieć bardzo solidne plecy w tv, skoro mimo potężnej miernoty nadal w TV Kuchnia trwają. Litości dla widza, przecież toto nawet do market tv sie nie nadaje!\nZdecydowanie Jak Piotr przykazał za mało akcji (za teksty "Beato, przygotuj mi to i tamto i jeszcze coś", podczas gdy on sam jedynie miesza te składniki - ba, w końcu jako restaurator nie będzie się bawił w te wszystkie przygotowania!), a ogromną, irytującą gestykulacje i zbyt wysokie przekonanie o własnej wartości. To samo tyczy się Jamiego Oliviera - jakbym nie próbowała, nie jestem w stanie strawić tego, jak przyrządza dania - nieestetycznie, chaotycznie, jednym słowem robi straszny syf (chociaż to, zdaje się, mieści się w założeniu programu) i macha rękoma na wszystkie strony. Poza tym niżej wspomniani Ugotowani. Racja, pani Brygida niesamowicie przesadza, tzn każdą czynność hiperbolizuje, dodatkowo ma bardzo cienkie, ekspresyjne i wiecznie podniesione brwi, co wygląda wręcz komicznie przy np. krojeniu ziemniaków :). Jednak mimo wszystko pani Brygida jest w porządku.\nno to dla mnie gordon to jest pikus przy koszer mocher hehe,do tego alterie oczywiscie niewypal straszny,spalony(dobija mnie w szczegonosci komentator,martha tez nudna jak flaki z olejem,na slodko mi sie nie podoba bo wyglada jak nagrywane z 20 lat temu,i jeszcze jest kilka innych na ktorych przelaczam kuchnie ale juz nie pamietam w tym momencie\nNiestety muszę też po jakimś czsie zmienić swoje zdanie i dodać tu Atelier Smaku- formuła się wyczerpała. Poszli w dziwactwa niejadalne i pretensjonalnie udziwinione. Niepotrzebnie! Nie, nie, nie. Mam ze 20 książek wegetariańskich i tam jest cudo. U Jamiego Olivera - zwykłe jarskie dania sa boskie, kolorowe piekne a u nich, jakby...ich świat. Tylko tyle i aż tyle, tyle że to nie inpiruje i jest...za dużo ich w nich, a za mało piękna potraw, składników, sposobów na przyrządanie, i magii wegetarianizmu- jak wyczaroważ coś pysznego, złozonego z własciwych skłądników , uzupełniającego detę w równowagę, a nie jak przetopić plantę! NIEEEE....\nZgadzam sie,ani Atelier Smaku,ani Adam po pracy, nie sa warte ogladania.Zwlaszcza Adam - to nie ma nic wspolnego ze zwyklym - chociaz niezwyklym, domowym gotowaniem. Taka sciema dla bezmyslnych.\ndla mnie kompletną pomyłką jest pani egzaltowana i w każdym momencie przeginająca pani BRYGIDA - kto dał pieniądze na takie dziadostwo, "jak robić sałatkę warzywną ..... "OMG !\nstara sie być taka eteryczna i elokwentna a jej nie idzie.... i to machanie rękami - przepraszam ale dla mnie i mojej żony to jest najgorszy program .\n1. Seria konkursow z Tesco (przepraszam, zapomnialem tytulu) - skoro hipermarket ma swoj zespol marketingowo-kulinarny to po co w ogole wpuszczac ludzi z zewnatrz? Prowadzacy i eksperci wcale nie chca nowych produktow, chca zeby oferowane potrawy byly takie jakby zrobil w/w zespol. Po co wiec zawracac ludziom glowe?\n2. Atelier Smaku - raczej braku smaku. Albo propagowanie wegetarianizmu jako normalnej alternatywy albo sekciarstwo. Wyszlo to drugie.\n3. Szef w domu (tez nie pamietam dokladnego tytulu): przepisy- a wlasciwie ich brak- ciekawe. Prowadzacy bardzo fajny. Ogolnie ciekawy program...\nAle z domowa kuchnia nie ma to nic wspolnego. 30.000 egzotycznych skladnikow w spizarni, setka w lodowce. Dodatkowo wyglada to jak portfolio stylistow jedzenia. Gdyby program nazywal sie "niebanalne gotowanie" albo cos w tym stylu bylby na liscie moich ulubionych. Ale ta sciema z gotowaniem 'domowym' za bardzo mnie irytuje.\nZawsze z niego wychodzi cham.\nNawet w programie Kolacja z Przyjaciółmi opierniczał innych.Dno\nNo nie wiem Migotko 333 ,jego chamstwo jednak wychodzi.Ogladalam ten program.Straszliwe brudy w restauracji Indyjskiej,karaluchy,szczury,zaplesniale jedzenie i zgnile miecho.\nz Gordonem Ramsayem tak właśnie jest, że w programie Hell's Kitchen został (czy sam się) przedstawiony jak cham, bezlitosny i bezkompromisowy.\nA ja go widziałam w innym programie i był już ok. Ratował knajpy w Stanach. Książki jakie wydaje też są ok. Nawet jego żona wydała książkę z tematyki kulinarnej.\nDodaje Kocioł w Kuchni-Na litośc co to jest?\nAdam po pracy - dretwota,nie lubie go.Za caloksztalt.\nCala kolekcja Gordona Ramsaya - wstretny typ.\nMartha - zajmuje tylko czas antenowy - taka szmira po publike.\nAtelier Smaku, prowadzacy KOSZMARNI. - caly program do niczego.\nBrygida - lubie mila i ciepla osobe - program z duzymi wpadkami.\nSzefowie Kuchni - najgorsi z mozliwych, tego nie da sie ogladac.Odstraszacz.\nsnoozy napisał 19.05.2009 19:59:\nMyśle,ze po naszych wpisach powstanie jeden program pt\n"TERAZ BRYGIDA PRZYKAŻE PIOTROWI JAK NIE ROBIC ATELIER SMAKU" i to będzie hit!!!!\nUbaw by był "po pachy". :-D\nDokładnie tak Pawełku. Chociaż nie wiem co Cię dokładnie "dobiło", bo już AS nie oglądam, to chyba rozumiem. Mam wrażenie, że jedząc ich potrawy czułabym się jak na bardzo restrykcyjnej diecie, która wysysa z człowieka chęci do życia.\nWiem, że nie miało tutaj być "opinii", ale nie mogłam się powstrzymać. Po prostu ten jeden raz musisz mi wybaczyć. :-)\nNiestety musze dodac jeszcze jeden program\nATELIER SMAKU-oststni odcinek był chyba gwoździem do trumny tego programu.Treśc tragiczna, dania- bez pomysłu, nic nowego.Zresztą mam wrażenie,ze przygotowywane dania sa tylko małym dodatkiem do tego programu.Jakbym zaczynał swój wegetarianizm od tego programu to chyba bym zrezygnował\nJa skupię się na trzech. W przeciwnym razie za dużo wplątało by się produkcji polskich, niestety.\n1. ESENCJA SMAKU EMERILA - moje uszy nie są w stanie znieść jego głosu ( o innych dzwiękach nie wspomnę).\n2. ATELIER SMAKU - lubię gotować potrawy bezmięsne (chociaż jaroszem nie jestem), ale tutaj nie można znaleźć żadnej inspiracji. A robienie wspomnianego smalcu wegetariańskiego, wg. mnie mija się z celem - bo czyż kuchnia wegetariańska nie powinna promować zdrowego odżywiania się? Zamiast tego mamy proponowanie ludziom żywienie się tłuszczem, w dodatku utwardzonym.\n3. MINIMALISTA - facet mający niskie pojęcie o gotowaniu, nawet rzeczy prostych, uczy innych jak gotować (próbował nawet smażyć na źle rozgrzanym tłuszczu). Guru, tak? Absurd.\nDokładnie masz racje Marcin.To maja byc nasz odczucia bez komantarzy.Też o to prosze\n1. Jak Piotr Przykazał - nic mi się nie podoba w tym programie\n2. Martha i Tyler Florence - Amerykańskie zblazowanie w najczystszej postaci\n3. Atelier Smaku - nie wiem skąd wzięli się Prowadzący, ale totalnie inna galaktyka niż ja. Poza tym jestem typowym mięsożercą więc robienie smalcu wegetariańskiego mnie przeraża i obraża:)\n4. Minimalista - w reklamówce jest podane, że on jest guru dla Amerykanów jeśli chodzi o gotowanie. To może dlatego mają takie problemy zdrowotne...?\n5. Dietosfera - Jarzynka i Witek doprowadzają mnie do szewskiej pasji, a filmiki amatorskie uczestników wydają się być mocno wyreżyserowane. Sztuczność. Jak się czyta opis tego programu na portalu kuchnia.tv i obejrzy się później odcinek, to coś tu nie widzę przełożenia z tekstu na obraz.\nSmutne jest, że w tej piątce znalazły się aż 3 polskie produkcje:( Z góry proszę o niekrytykowanie osób, które będą tu opisywać poszczególne programy. Ten wątek będzie obrazował jak forumowicze postrzegają różne produkcje i bezsensowne byłoby wdawanie się w polemikę, bo do tego służą inne pokoje i wątki.\nSkoro mamy programy, które lubimy oglacac to eż są takie, których nie trawimy\n1. WSZYSTKO CO DOTYCZY BURDAINA-nie potrafie znieśc tego faceta.Jego gwiazdorstwo zaczeło mnie przytłaczac, a tak dobrze się zapowiadał\n2. CAŁA KOLEKCJA GORDONA RAMSAY'A-patrz wyżej plus bluzgi ponad przeciętnośc\n3. ESENCJA SMAKU EMERILA-jak wyżej plus darcie sie podczas gotowania\n4.PRZYKAZA-za brak profesjonalizmu i wielkie mniemanie o sobie\n5. MARTHA-za tak totalne skomercializowanie siebie i obarczanie wszystkimi niepowodzeniami innych\nTo jest moja piątka koszmaru KuchniTV


Bankobranie: najlepsze promocje bankowe: Życzenia świąteczne\nZdrowia, uśmiechu, pogody ducha i optymizmu!\nDroga społeczności bankobiorców, pamiętajcie o sianku pod obrus i łusce karpia do portfela. Może wyłożonej nie do monety, ale do karty płatniczej.\nNiech się Wam spełniają wszystkie marzenia bankobiorcze!\nAnonimowy 25 grudnia 2014 15:52\nWesołych Świąt Tobie i wszystkim bankobiorcom!!!


Komentarze: Radio ZET: Hanna Gronkiewicz-Waltz przestanie być wiceszefową PO - Strona 1 - dziennik.pl\n14.12.2017, 16:12 | Aktualizacja: 14.12.2017, 16:16\n5125 Zgłoś nadużycie\nŻadna to sensacja.Trzeba to było zrobić to dawno,dawno temu.Nie pomoże to totalnej targowicy w ociepleniu wizerunku .\n~Eah...TuskAmberGold und HGW - WARIOGRAF i transmisja online\n4930 Zgłoś nadużycie\nrudy zamachowiec Smoleński i złodziejka DZIAŁEK w Warszawie POd jedną CELE !!! Albo kamieniołomy ,DOŻYWOTNIO !!!\n~~Eah... to pisowska rozlazłość jak 1:27\n~Eah.. kiedy się wreszcie nauczysz czegoś poza wyuczonym bełkotem pisowskiego wyciora używanego do mieszania w pisie\n4846 Zgłoś nadużycie\nWarszawiacy popierają HGW za dobre rządy w mieście. O kamienicę pytajcie tego co podpisał - zimnego Lecha.\n~szalom znaczy pokój\n~Ty wawa przy głupi ba rani\nŁBIE uPOśledzony jesteś gudłaju :-)\nZaczynają wyciągać wnioski z tych 17%. Za późno i za mało ciągną.\n.........szampana otworzyliśmy z radości jak Grześ został przewodniczącym ( kapitanem ) tej ba n dy na Titaniku\nTakie pociagniencie to musztarda po obiedzie\n3513 Zgłoś nadużycie\nzostawili HGW na POżarcie lwom , by pełowska reszta mogła przeżyć\nRychło wczas w PełO połapali się, że HGW jest dla nich kulą u nogi?!Już za późno, nieprzyjemna woń złodziejskiej reprywatyzacji będzie się ciągnąć za PO aż do wyprowadzenia sztandaru, a nawet i PO tym.\nPani Haniu, i bardzo dobrze. Czas odpocząć i zacząć cieszyć się z wydawania ciężko zarobionych pieniążków. Przecież do grobu ich Pani nie zabierze a i wnusiom na pewno wystarczy na godziwe utrzymanie.\n~Eah... ta pisowska rozlazłość\nre~lojalny wyborca, tylko dziękować za dobre słowo - niech taka sama dobroć wróci do ciebie w dwójnasób !\nchyba ukradzinych pieniazkow.\n2835 Zgłoś nadużycie\nWarszawa jest dobrze zarządzana, infrastruktura miejska jest rozbudowywana, tysiące urzędników i pracowników podlegających pod HGW pracuje w sumie bardzo sprawnie. Jestem pod wrażeniem, że kobita jest w stanie tyle uciągnąć i mieć tyle spraw na głowie i pokierować tak dużą organizacją jaką jest tak wielka metropolia. Ktoś jej teraz wyciąga na siłę jakieś błędy, których tak naprawdę nie popełniła.\n~i podworka zamiatac nie trzeba, bo snieg posypal\nciec ? to ty ?o ktorej zaczales dzisiaj zmiane ?\nNareszcie, chociaż za późno - trzeba to było zrobić 1,5 roku temu, nie byłoby amunicji dla PiS-u.\nkot prezesa ściga PO najpierw rzucili na pożarcie Hanie potem Budka a na końcu shrek.\n~a co z szalupa ?\nPOdadza na POzarcie ?\nOddaj moj Dom w ktorym mieszkam Polske!!!!!\nZ tego by wynikało że ona jest najrówniejszą osobą w Polsce\n~Z głupia frant\nKiedy wreszcie odejdzie z ratusza?\nSkoro hgw ma takie zarzuty, to dlaczego jej nie zdejmie cba ?? Ja nie kumam !!\nŻe Hanna Gronkiewicz-Waltz z powodu choroby może w ogóle nie pojawić się na zebraniu Rady Krajowej opozycyjnej partii. Każdy by się rozchorował jak ukradł i ma stanąć przed sądem za kamienice na ul. Noakowskiego 16.\n~DZIADEK A ZARAZEM DZIAD ZA 49 LAT PRACY890 ZL DAJE\nTEODOR HGW NIE WINNA TUSK NIE WINIEN TRZASKOWSKI DOBRY WUJEK CO PROWADZIL JO NA PREZYDENTA TYLKO NARUD JEST WINIEN.ZLODZIEJSKIE AMBER_GOLD NARUD ZOSTAL OKRADZIONY TUSKA SYN MOWIL ZE TO SCIEMA.GHW ZE ONA DBALA O LOKATOROW TYLKO MAFJA RZODZILA W RATUSZU I WYRZUCILA LOKATOROW NA BRUK TO JEST HANBA ZE 8 LAT NIKT NIE RZODZIL POLSKO.SLUZBY NIC NIE WIDZIALY RZOD PO I PSL OPASKA NA OCZACH BYLO ROBTA CO CHCETA I KRADLI8 LAT A NARUD CORAZ BARDZIEJ BYL GNEBIONY I OPLUWANY.CO TERAZ PO LATACH WIDAC WIEK64 LATASTAZ49 LAT15 WARUNKI SZKODLIWE NIE UZNAWANE PRZEZ SOD I ZUS I NA REKIE SWIADCZENIE890 ZL.TO JEST HANBA DLA SLD SDPL UP PO PSL TO BYL ROK2001.TO TE PARTJE OKRADLY MATKI Z DZIECMNI ZE SWIADCZEN SOCJALNYCH I ZWIOZKOWYCH.ORAZ LUDZI ZWOLNIONYCH Z WINY ZAKLADU TE PARTJE OBNIRZYLY NAM SWIADCZENIA ZE160% DO80%.TO BYLO HAMSTWO I ZLODZIEJSTWO NA SWOIM NARODZIE.JAK W JAPONI SEPUKU.HANBA!!!


Spróbuj swoich sił w Ogólnopolskim Konkursie "Piórem Logistyka" - edycja IV\nczwartek, 06, październik 2005 01:06\nJuż po raz czwarty serdecznie zapraszamy do wzięcia udziału w konkursie na najciekawszy artykuł publicystyczny o tematyce logistycznej. Od 7 października do 6 listopada czekamy na Wasze artykuły z zakresu szeroko rozumianej logistyki funkcjonującej w Polsce, jak i tej wykraczającej poza granice naszego kraju.\nTemat artykułu jest dowolny, podobnie jak jego forma. Oceniać będziemy zarówno opisy wdrożeń, rozważania teoretyczne, jak i analizy czy porównania. Konkurs jest otwarty dla wszystkich chętnych. Na autora najciekawszej publikacji czeka atrakcyjna nagroda pieniężna!\nSzczegółowe informacje na temat konkursu znajdują się w załączniku: Regulamin Ogólnopolskiego Konkursu "Piórem Logistyka" - edycja IV.\nOrganizatorem konkursu "Piórem Logistyka" jest portal logistyka.net.pl, fundatorem nagrody głównej (1000 zł) jest Instytut Logistyki i Magazynowania.\nArtykuły na Konkurs można nadsyłać wyłącznie w formie elektronicznej od 7 października do 6 listopada 2005 r. na adres: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi.">Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi. lub "Redakcja portalu www.logistyka.net.pl", Instytut Logistyki i Magazynowania; ul. Estkowskiego 6; 61-755 Poznań, z dopiskiem "Praca na Konkurs". Za datę nadesłania przyjmuje się datę stempla pocztowego lub datę otrzymania listu e-mail.\nWięcej w tej kategorii: « Regulamin Konkursu "Piórem logistyka" - edycja IV Kuehne + Nagel dostawcą procesów logistycznych dla Fujifilm Polska »


Trzy pomysły na prezenty, które oczarują Twoich bliskich - Strona 2 z 4 - Edutorial\n“Lalka. Najlepsze przed nami” Teatr Powszechny w Warszawie reż. Wojciech Faruga fot. Magda Hueckel\nO tym, dlaczego bilet do teatru jest świetnym prezentem wiedzą wszyscy, którzy chodzą do niego częściej niż od czasu do czasu. Jeśli jednak Tobie lub Twoim bliskim nie jest obecnie do niego po drodze wiedz co tracisz! Oglądanie spektakli to jedna z najlepszych rozrywek, porusza wyobraźnię, rozwija intelekt, wyzwala emocje i przede wszystkim pozwala miło spędzić czas.\nŚwietnym prezentem świątecznym może być bilet w formie otwartej, tz. umożliwiający wejście na dowolnie wybrany spektakl (o ile teatr nie ustalił inaczej). Przykładowo, w Teatrze Powszechnym w Warszawie bilet dla dwóch osób kosztuje tylko 140 zł, a dla jednej osoby 70 zł. Natomiast Teatr Polonia oferuje atrakcyjne bilety dla firm. Przy zakupie min. 10 sztuk zapłacimy po 90 zł za każdy, a przy zakupie powyżej 50 sztuk po 85 zł za każdy. To pomysł na doskonały prezent dla klientów i partnerów biznesowych. Dzięki temu, podziękujemy w kulturalny i miły sposób za dotychczasową współpracę i wzmocnimy swój pozytywny wizerunek.\nbłonieinspiracjeprezenty na świętasztukateatr


W 2012 roku uważaj na swojego smartfona! | ESET\nW 2012 roku, według danych statystycznych Gartnera, Windows 7 stanie się najczęściej wykorzystywanym systemem operacyjnym. Tym samym Windows XP utraci dotychczasową pozycję lidera. Według ekspertów firmy ESET konsekwencją tej zmiany będzie zmniejszenie liczby infekcji Confickerem – zagrożeniem, które infekuje komputery, wykorzystując lukę w usłudze RPC starszych systemów Windows. Zniknięcie Confickera w 2012 roku z pierwszej dziesiątki najczęściej atakujących zagrożeń będzie ciekawym wydarzeniem – robak ten od 2009 roku jest stale wymieniany przez laboratoria ESET wśród najaktywniejszych zagrożeń miesiąca. Eksperci nie mają wątpliwości, że wzrost popularności Windowsa 7 sprawi, że cyberprzestępcy wezmą na cel użytkowników właśnie tego systemu. Stąd w 2012 roku można spodziewać się nowych zagrożeń, które będą atakować systemy Windows 7, również te 64-bitowe.\nLaboratoria antywirusowe ESET przewidują, że w 2012 roku będzie można obserwować również liczne ataki na użytkowników smartfonów. Będzie to konsekwencja m.in. stale rosnącej popularności urządzeń mobilnych – na świecie co czwarty z 5 miliardów telefonów to smartfon. Nic dziwnego, że zagrożenia mobilne coraz odważniej próbują atakować użytkowników smartfonów – 30% zagrożeń dla systemu Android, wykrytych przez analityków firmy ESET, można było pobrać razem z aplikacjami z Android Marketu! W 2012 roku celem ataków zagrożeń mobilnych będą przede wszystkim informacje o samych użytkownikach. Wszystko to za sprawą coraz częstszego wykorzystywania smartfonów do czynności, które zwykle realizowane były za pośrednictwem komputera - odbieranie i wysyłanie maili, zarówno służbowych, jak i prywatnych, logowanie się do serwisów społecznościowych, a nawet do konta bankowego.\nEksperci ESET spodziewają się również, że w 2012 roku zwiększy się liczba ataków, podejmowanych przez tzw. haktywistów, czyli hakerów, działających z pobudek ideologicznych lub politycznych. Tego typu ataki spodziewane są m.in. w rejonie Ameryki Łacińskiej. W nowym roku internauci z pewnością usłyszą także o kolejnych atakach Anonimowych.\nStarszeNie bądź jeleń - nie klikaj w Mój Kalendarz!\nNowsze8 marca możesz stracić dostęp do stron internetowych!


Opinie naszych opiekunek o nas\nDziękuję bardzo za możliwość rozwoju, która dała mi firma ADIUTOR. Dziękuję za kurs języka niemieckiego, który pozwolił mi na rozpoczęcie pracy\njako opiekunka. Dziekuję bardzo za dobrą opiekę na pierwszym zleceniu. Bardzo sie cieszę, że mogłam wyjechać z Wami. Niech ANIOŁ OPIEKI czuwa nad Wami wszystkimi\nBardzo dziękuje mojej firmie Adiutor za pomoc w trudnych chwilach na szteli. Dziekuję za to że firma pomaga swoim pracownikom\ni stoi za nimi murem dziękuje Pani Ani i Pani Paulinie mając takie osoby jakie są Panie mogę stwierdzić firma solidna oraz bardzo szybko reagująca na problem z szybkimi wypłatami również pozdrawiam jeszcze z Vellmar\nFirma Adiutor jest rzetelna i uczciwa, koordynatorzy mili, pomagają rozwiązywać problemy, często dzwonią z zapytaniem czy wszystko jest w porządku.\nMoim znajomym opiekunkom polecam firmę Adiutor.\nWitam serdecznie. Pracuję w tej firmie drugi rok. Jestem zadowolona z pracy jaką oferuje mi firma oraz z pracowników. Zawsze gdy się zwracam\nz jakimś pytaniem to zawsze jest ona załatwiona pozytywnie. Polecam tę firmę, ponieważ jest uczciwa. Wypłata wpływa zawsze planowo i to trzeba docenić. Polecam oczywiście tą firmę innym osobom i myślę, że też będą zadowolone. Czasami to od nas też zależy współpraca i relacje z podopiecznymi.\nPracuje 6 lat w Firmie ADIUTOR. Jestem zadowolona z pracowników, księgowości i innych działów oraz ze wszystkich ofert pracy,\nktóre mam do dzisiaj. Firma jest uczciwa. Panuje miła i sympatyczna atmosfera, grupa jest zgrana. Na czas wypłacają pieniądze, co jest bardzo ważne. Zawsze byłam szanowana przez koordynatorów!\nPolecam Panie i Panowie! :-)\nTo wielki zaszczyt pracować dla firmy ADIUTOR. Fachowy personel zawsze służy fachową pomocą. Ogromne wsparcie nawet, gdy pracownik\nzachoruje w czasie pracy, tak było w moim przypadku. Otrzymałam od firmy pełną opiekę, ogromne wsparcie psychiczne oraz zorganizowany powrót do Polski po pobycie w szpitalu. Wynagrodzenie zawsze w ustalonym terminie jest wypłacane. Pracując dla firmy czuje się ogromny szacunek, opiekę profesjonalną i empatię personelu. Bardzo dziękuję. Jestem dumna, że mogę pracować przy tak wspaniałym zespole. Polecam najlepszą Firmę na rynku polskim\nZ firmą Adiutor znajdującymi się w Toruniu, współpracuje od marca 2017 r. z polecenia znajomej opiekunki.\nKilkakrotnie wyjeżdżałam do pracy w Niemczech. Firma sprawnie i zgodnie z moimi oczekiwaniami organizuje mi przejazdy. Koordynator tej firmy zawsze w pełni informuje o stanie zdrowia podopiecznego i oczekiwaniach rodziny, co do mojej pracy. Po przyjeździe na miejsce pracy jestem w stałym kontakcie z koordynatorem, który się interesuje i pomaga mi w rozwiązywaniu problemów z podopiecznymi. Moje wynagrodzenie uzgodnione z firmą jest wypłacane rzetelnie i w terminie. Składka mojego ubezpieczenia ZUS jest regularnie opłacana od średniej krajowej. Jestem w pełni zadowolona ze współpracy z Adiutor. I szczerze polecam innym opiekunkom.\nWszystko na 100 % pozytywnie, wszystko mi pasuje. Jestem zadowolona ze współpracy, kontakt z firmą jest zawsze. Nie mam problemu jeśli chodzi\no dojazdy, przygotowanie do pracy, kurs j.niemieckiego - też jestem zadowolona. Trafiłam na bardzo fajne niemieckie rodziny, oprócz Pana Petera, ale go też szło okiełznać\nA więc tak… Przeszłam z innej firmy do Adiutora. Jestem z wami rok. Nie miałam nigdy żadnego problemu. Zawsze byłam wysłuchana do końca.\nMoże jest trochę wad, ale to dlatego, że nie zawsze pytamy o wszystko co powinniśmy wiedzieć. Panie, które tam pracują nie są encyklopedią by o wszystkim pamiętać. Ja osobiście nie mam zastrzeżeń.\nSzukałam pracy na okres urlopowy. Był to mój pierwszy wyjazd i nie ostatni. Oferta została mi przedstawiona przejrzyście. Warunki u klientki\nzgadzały się z informacją jaką otrzymałam od firmy. Ponieważ moja znajomość języka nie jest biegła koordynator kontaktował się z rodziną w moim imieniu i przekazywał mi informacje od klienta. Firma zajęła się wszystkimi formalnościami i zorganizował przejazd.\nMoja wspópraca z firmą Adiutor rozpoczęła sie z Panią Anetą Wierniewską, której dziękuję za dobrą pracę jestem bardzo zadowolona. Wprowadziła mnie\ntakże pod opiekę Pani Pauliny Comblik, której zawdzięczam troskę i opiekę nade mna. Wszstkie Panie , ktore pracują z Panię Pauliną też są bardzo miłe i serdecznie, za co dziękuję Z Panią Romą też miałam przyjemność rozmawiać w firme, którą prowadzi. Pani Roma jest bardzo rzetelna i na czas są wszystkie wpływy wynagrodzeń.Oby dalej była taka współpraca z której bedziemy obustronnie zadowoleni. - Pani Grażyna\nJa pracuję od zeszłego roku. Znalazłam ogłoszenie na internecie od Pana Mariusza. Bardzo fajnie się z nim i z Adiutorem współpracuje. Kontakt\ndla opiekunek 24h. Zlecenia no cóż pierwszy raz było ciężko a teraz mam super podopieczną. Zarobki jak wszędzie, wypłaty na czas. Mariusz załatwia każdą sprawę od ręki, także mogę polecić ta firmę\nŹródło: forum www.opiekunki24.pl\nZnam tą firmę sprzed ponad dwóch lat, byłam na dwóch zleceniach. Szczerze mogę ją polecić, nie miałam żadnych problemów, dobry kontakt\ni opieka koordynatora na zachodzie Niemiec.Sami zadzwonili w drugi dzień pobytu z pytaniami czy wszystko ok.Wypłata na czas, trafiłam na dobre niemieckie rodziny. Ze względu na moją rodzinę prawie 2 lata jestem w Polsce, ale myślę, żeby wrócić na krótkie zlecenia i znowu wyjeżdżać. Wybiorę tą firmę, bo jest sprawdzona i wiarygodna, po co niepotrzebnie się gdzieś nacią\nCóż, wyjechałam 3 razy z Adiutor i nie zamierzam zmieniać firmy. Wszystko zapewnione, wynagrodzenie odpowiednie do zlecenia\ni pełna pomoc konsultantów. Polecam\nJestem opiekunką i od 2013 r. nieprzerwanie współpracuję z firmą Adiutor z Torunia.\nPosiada ona dużo różnorodnych ofert dla opiekunek na terenie Niemiec. Mając podstawowe kwalifikacje można szybko otrzymać pracę. Terminy wyjazdów i przyjazdów oraz wysokość zarobków są do negocjacji. Wynagrodzenie jest zawsze terminowo wypłacane. Pracując na terenie Niemiec jest się ubezpieczonym. W razie choroby można skorzystać z bezpłatnej pomocy lekarskiej, z której osobiście korzystałam. W razie problemów dodatkowo służy pomocą koordynator mówiący po Polsku, który ma bezpośredni kontakt z rodziną podopiecznego. W firmie Adiutor pracują profesjonalne osoby, które chętnie udzielają wszelkich informacji dotyczących pracy opiekunek na terenie Niemiec. Moja pozytywna opinia na temat firmy Adiutor wynika z własnego, wieloletniego doświadczenia.\nPolecam polecam, współpraca super.\ntak ja też polecam\nJa też chwalę sobie współprace z firmą Adiutor\nWiele firm kusi wiekszymi zarobkami, jednak często za tym idą jakies dziwne problemy.\nJa już pracuje 8 rok i potwierdzam firma godna zaufania i rzetelna.\nJa pracuje krótko, ale podoba mi sie firma.\nJa pracowałam w 2014 i było super\nA ja pracuje już 10 lat i nie zmieniam ADIUTORA\nFirma bez zarzutu. Pracuje 4 rok i nie mam zamiaru zmieniać.\nA więc tak... przeszłam z innej firmy do Adiutora jestem z wami 1 rok i nie miałam nigdy zadnego problemu\nPolecam naprawdę fajna firma\nZ firma Adiutor znajdującymi sie w Toruniu, współpracuje od marca 2017.


Ocena: 3.4 / 5 (355 głosów)\nndz., 2020-12-20 12:42\nFil tak fajny, że aż dorzucę…\nFilm tak fajny, że aż dorzucę swój komentarz. Polecam!\nśr., 2021-02-10 20:51\nMeczacy. Spektrum autyzmu w polaczeniu z angielska mentalnoscia.\nndz., 2021-04-18 02:19\npt., 2021-05-14 23:30\nDziwny, a przez to ciekawy haha Myślę ze warto poświęcić czas na obejrzenie Polecam\nczw., 2021-06-10 02:22\n,,Zupełnie inny weekend '' był ciekawszy,a najlepsze były rozmowy w łóżku.Tutaj zaś bohaterowie filmu są tak rozchwiani emocjonalnie,że aż w żołądku ściska.Ale koniec był fajny.To na plus.\npt., 2021-07-02 18:11\nFilm "Benjamin". Czy wymagam…\nFilm "Benjamin". Czy wymagam za dużo od scenariuszy. Początek filmu jak z porniola. Wygląda to mniej więcej tak:\n- Jestem Telesfor\n- Ja Teodor\n- miło mi,\n- może wymienimy się telefonami?\n- jasne, zapisz sobie.\n(zapisał, rozchodzą się, jeden dzwoni)\n- może spotkamy się u Cb., nie mam co robić?\n- ok., to już lecę do Cb.\n(spotkali się, idą do mieszkania)\n- to może pocałujemy się,\n(w tym momencie ten co się zapytał, zaczyna całować drugiego).\nPoważnie, taki scenariusz w filmie fabularnym 80 minutowym. Nadmienię, że spotkały się dwie, kompletnie nie znające się wcześniej osoby, z których jeden robi wrażenie introwertyka nie lubiącego dotyku innych.\nWidzieliśmy film "Przemytnik" w reżyserii Clinta Eastwooda, w którym on sam zagrał główną rolę? Film powstał na podstawie notatki prasowej, takiej lakonicznej, na którejś tam stronie gazety, a wyszedł z tego majstersztyk, jak z resztą z pod ręki Clinta.\nJest w filmie "Benjamin" scena w wannie. Scena ma potencjał, ale nie wykorzystany. Obejrzałem ją nawet dwa razy i przerobiłbym ją. Pierwsze to jak młody myje włosy partnerowi. No przecież tak to można psa lub kota kąpać. To ma być z uczuciem. To ma być ten specyficzny dotyk, po którym mu mina się zmieni, to ma być ten błogostan pod wpływem jego rąk na jego głowie, a tu takie mycie psa w wannie.\nSkoro aktor nie wie o co biega, to ktoś miał podejść i umyć mu te włosy, choćby reżyser, tłumacząc lub nie, jeżeli by zakumał, że to ma tak właśnie wyglądać, no chyba że z drugiej strony za kamerami nikt tego nie doznał w życiu. W drugiej części wanny już jest lepiej, trochę naturalniej to wyszło. Było blisko, ale zabrakło tego wykończenia. Nie, nie chodzi mi o erekcję. Tego co na nas widzach zrobi wrażenie. No otarli się tam o to, ale niestety tylko otarli i to mogła by być kluczowa scena w filmie. Pamiętacie film "Requiem dla snu" z 2000 roku. Tam była piękna scena łóżkowa. Nagrana nowatorsko, która na długo utkwiła mi w głowie. Da sie? Da się!\nBy nie było, że się tak czepiam tych scenariuszy, to pamiętacie niskobudżetówkę "Longhorns"? Nadal uważam, że w filmach branżowych, powinien być jeżeli już nie aktor branżowy, to przynajmniej konsultant, może wtedy by nie raziły aż tak sztucznością.\nNajgorsze w tym filmie jest to, że on jest dobrze zagrany, dobrze z kamerowany, a scenariuszowo to gniot. Nie będę go rozbierał na czynniki pierwsze, bo to nie ma sensu.\nwt., 2021-11-23 16:39\nsob., 2022-01-22 23:31\nsob., 2022-01-22 23:33\nnie dotrwałem dla konca filmu, meczarnia, strata czasu.\nczw., 2022-03-24 22:57


Bialetti kawiarki scapol poland (10) - SCAPOL Sp. z o.o.\nStrona głowna > Kawiarki>Bialetti\nSCAPOL jest wyłącznym dystrybutorem marki BIALETTI w Polsce\nKawiarki Bialetti można podzielić na 2 rodzaje: kawiarki aluminiowe oraz kawiarki wykonane ze stali nierdzewnej.\nKawiarki aluminiowe firmy Bialetti, są stworzone dla wielbicieli oryginalnej Moki. Firma Bialetti stworzyła serię, która zawiera w sobie pasję dla klasycznego smaku oraz do...\nKawiarki aluminiowe firmy Bialetti, są stworzone dla wielbicieli oryginalnej Moki. Firma Bialetti stworzyła serię, która zawiera w sobie pasję dla klasycznego smaku oraz doświadczenie technologiczne. Kawiarki pozwalają delektować się, w zaciszu swojego domu, perfekcyjnym aromatem najlepszej włoskiej kawy. Zaawansowane funkcjonalnie kawiarki o różnym kształcie i w różnych kolorach zagwarantują najlepszą jakość oraz bezpieczeństwo użytkowania.\nKawiarki wykonane ze stali nierdzewnej, są dopasowane swoim unikalnym wyglądem do każdego klienta. Ich estetyka wyraża się poprzez wykorzystnie w procesie produkcji nowoczesnej stali nierdzewnej o eleganckim wykończeniu oraz indywidualnym i wyrafinowanym designie. Dzięki naszym kawiarkom można zrobić kawę w tradycjnym, włoskim stylu marki Bialetti.\nKawa i więcej\nFirma Bialetti chcąc zaspokoić potrzeby klientów jeśli chodzi o Espresso, stworzyła „ le Speciali” – ekskluzywną serie frenchpressów oraz dzbanków na herbatę, aby w każdej chwili można było rozkoszować się relaksującym gorącym napojem, zaparzonej herbaty ziołowej lub klasycznej oraz filiżanką kawy.\nEwolucja parzenia espresso\nJedyna ekspres, która potrafi zrobić 3 rodzaje espresso. Przygotowanie idealnej kawy espresso nigdy dotąd nie było tak łatwe. Dzięki funkcji przygotowania kawy na 3 sposoby maszyna gwarantuje największą swobodę w przygotowaniu kawy mielonej, saszetek oraz kawy z ekskluzywnych aluminiowych kapsułek Bialetti “I Caffè D’Italia”. Niezawodność i autentyczny znak firmowy da Ci wszystko czego chcesz od kawy. Ponieważ tylko Bialetti pracuje 3 razy ciężej dla ciebie.\nNajlepsza kawa firmy Bialetti. Nowe ekspresy Bialetti z zamkniętym obiegiem, zostały stworzone z doświadczenia i pasji do kawy. Reprezentują doskonałość nowej generacji espresso. W niepowtarzalny design wplecione zostały najnowsze technologie, aby zaoferować Ci najlepszą kawę.\nPokaz 12 24 60 na stronie\nBialetti Aeternum Set...\nBialetti Aeternum Set Allegra Zestaw Kawiarka i Filiżanek Kawiarka Allegra w rozmiarze 3TZ 2 Filiżanki w rozmiarach 80 ml.\nBialetti Mukka Express Kawiarka + Mukka Filiżanka Kremowe cappuccino, takie jak w Twojej ulubionej kawiarni. Kawiarka Mukka Express to jedyna kawiarka, która pozwoli Ci stworzyć błyskawiczne cappuccino w Twoim domu. W rozmiarze: 2 TZ.Filiżanka 440 ml.\nBialetti Mukka Express Kawiarka + 2 Mukka Filiżanki Kremowe cappuccino, takie jak w Twojej ulubionej kawiarni. Kawiarka Mukka Express to jedyna kawiarka, która pozwoli Ci stworzyć błyskawiczne cappuccino w Twoim domu. W rozmiarze: 2 TZ.Filiżanka 220 ml.\nBialetti Alpina Kawiarka\nBialetti Alpina Kawiarka Wspaniałe przebudzenie. Cała jakość kawiarek Bialetti celebruje słynną Włoską Armię Alpini (Alpine Corps). W rozmiarze 3 Tz


Jakie �elazko kupi�, czyli zakupy bez kant�w Wady i zalety p�yt indukcyjnychJak� pralk� kupi�? Poradnik zakupowyJaki wybra� czajnik elektryczny?\tOdkurzacze pior�ce, opr�cz standardowej funkcjonalno�ci pozwol� tak�e wypra� dywany i narzuty, bez problemu tak�e radz� sobie z rozlanymi na pod�og� cieczami. Musimy wzi�� pod uwag� �e zar�wno odkurzacze wodne jak i pior�ce s� ci�sze ni� tradycyjne. Najl�ejsze z kolei s� ma�e odkurzacze r�czne. Zasilane akumulatorowo urz�dzenia idealnie nadawa� b�d� si� do odkurzenia samochodu, albo do zabrania na kemping. Ze wzgl�du na ma�� moc ss�c� okazuj� si� jednak niewystarczaj�ce do regularnego odkurzania standardowego rodzaju mieszkania. SondaJak �adujesz pralk�?Od frontuOd g�ryNie wiem, mama pierzePior� r�czniezobacz wynikiSondaJak �adujesz pralk�?Od frontu59%Od g�ry29%Nie wiem, mama pierze9%Pior� r�cznie3%łączna liczba głosów: 900głosujSondaNie wybrano odpowiedzi!głosuj\tCiekawym rozwi�zaniem dla ludzi nie lubi�cych samodzielnie sprz�ta� s� odkurzacze automatyczne. Te ma�e roboty mo�na zaprogramowa� na dan� godzin�, a same odkurz� mieszkanie na podstawie zebranych przez czujniki danych o sprz�tanych pomieszczeniach - natomiast po zako�czonej pracy wr�c� do bazy pod�adowa� akumulator. Jest to najbardziej zaawansowany technologicznie typ odkurzaczy, jednak ze wzgl�du na swoj� budow� mo�e nie dosi�gn�� wszystkich zakamark�w mieszkania, a wysoki pr�g albo schody mog� okaza� si� dla niego przeszkod� nie do pokonania. Alternatyw� dla urz�dze� przeno�nych s�, przeznaczonym dla dom�w i budynk�w, centralne systemy odkurzania. To kompleksowe rozwi�zanie polega na zainstalowaniu, z dala od pomieszcze� mieszkalnych, agregatu ss�cego, kt�ry za pomoc� instalacji rurowe