Namibia - ubaw po piachy :) - część 1 - terrarium.pl\n→ Namibia - ubaw po piachy :) - część 1\nNapisany przez Dark_Raptor , w Podróże, Fotografia 05 sierpień 2018 · 1081 wyświetleń\nnamibia wyprawa podróż plener owady pająki gady fotografia afryka\nNamibia, jako cel wyprawy, krążyła po mojej głowie już wiele, wiele lat temu. Zdjęcia martwych drzew w Dead Vlei, na tle czerwonych (bo bogatych w żelazo) jurajskich wydm, działały na wyobraźnię. Jednak „Afryka dzika” i do tego droga, zawsze wydawała się pozostawać poza zasięgiem.\nW listopadzie 2017 roku, podczas planowania następnego wypadu, Kornelia, będąc świeżo po lekturze książki o podróżowaniu z dzieckiem, gdzie Namibia pojawiała się kilkakrotnie, wpadła na pomysł podróży w to miejsce niezależnie ode mnie. Okazało się, że da się taki wyjazd zorganizować i nie jest tak nieosiągalny jak wydawało się na samym początku…\nUstalenie trasy, zorganizowanie transportu i części noclegów, zaplanowanie listy sprzętu do zabrania, zajęło Kornelii niewiele czasu i wyglądało na to, że wszystko zmierza do szybkiej finalizacji. Jednak w pewnym momencie zorientowaliśmy się, że przecież potrzebne są jeszcze wizy. Początek grudnia, święta za pasem (a przy okazji nasz wypad za Koło Polarne), a przecież procedura może się przeciągnąć. Wszak wyjazd mamy zaplanowany pod koniec stycznia… No i jest problem. Namibia nie ma ambasady w Polsce. Wizy można załatwić tylko przez placówki za granicą. Najbliższe są w Berlinie i Moskwie. Na podstawie lektury blogów, wybraliśmy tą pierwszą i okazało się, że był to doskonały wybór. Pracownicy ambasady są niezwykle pomocni, odpowiadają na maile lub kontaktują się telefonicznie praktycznie na bieżąco. Załatwienie wszystkich formalności okazało się łatwe i przyjemne… tylko troszkę drogie. Koszt wizy to 80 Euro + koszt przesłania dokumentów w obie strony kurierem (wnioski wizowe, cała „papierkologia” i paszporty). „Papierkologia”, to mało powiedziane. Podczas załatwiania spraw wizowych mieliśmy przedsmak tego, jak wygląda biurokracja w tym kraju. Obok wniosku wizowego (2 strony licznych, szczegółowych pytań drobnym maczkiem, m.in. z informacją o stanie konta, stanie zdrowia podróżujących włącznie) trzeba wysłać też szczegółowy plan podróży, z wyszczególnieniem wszystkich planowanych noclegów, numerów kontaktowych naszych noclegów, informacją o wynajmie samochodu, ksero biletu powrotnego itp. Każdy turysta zostaje więc prześwietlony naprawdę dogłębnie… Grunt, że w 4-5 tygodni mieliśmy wizy wstemplowane w paszporty i już nie musieliśmy się o nie martwić.\nWyruszyliśmy w podróż z przesiadkami, bo nie ma bezpośredniego połączenia z Polski. Tanie linie z Modlina do Kolonii. Po kilkunastu godzinach na lotnisku, bezpośredni lot do Windhuk, stolicy Namibii. Lądowaliśmy tuż przed południem. Byliśmy przygotowani na wyjątkowy upał, wszak to środek ichniejszego lata, a tu całkiem znośny gorąc… Załatwianie formalności związanych z wypożyczeniem samochodu zajęło nam ciut więcej czasu niż planowaliśmy. Primo, chcieliśmy dokładnie sprawdzić samochód, włącznie z odnotowaniem wszelkich rys i uszkodzeń. Secundo, zapomniano o foteliku dla dziecka. Zanim go sprowadzono, minęło parę chwil. Wybraliśmy Nissana X-trail z napędem na cztery koła. W zasadzie, poza głównymi drogami, innymi wozami niż 4x4 nie da się po kraju jeździć. Jakieś 80% tras stanowią drogi szutrowe lub piaszczyste, często poprzecinane strumieniami i rzekami. Asfaltowe, wąskie, ale dobrze utrzymane drogi, łączą tylko główne ośrodki miejskie. Podczas ładowania bagażu zetknęliśmy się ze zjawiskiem, które jeszcze wielokrotnie towarzyszyło nam podczas wyprawy. Pracownik wypożyczalni, a przynajmniej tak sądziliśmy, pomógł nam wrzucić bagaż do samochodu. Po skończonej pracy, czyli wepchnięciu 2 toreb, zażyczył sobie wypłaty… bo to „ochotniczy bagażowy” był. Tego rodzaju działalność, np. pomoc w czyszczeniu szyb, wożeniu zakupowych wózków itp. trafiała się ciągle i ciężko było się od takich natrętów opędzić. Nazwaliśmy to „podatkiem od białego człowieka”. Wieki kolonizacji trzeba przecież jakoś odpłacić\nRuszyliśmy dość energicznie. Warto wiedzieć, że w Namibii nie wolno poruszać się po zmroku. Ryzyko kolizji ze zwierzętami jest wtedy bardzo duże. Żadne ubezpieczenie w takim wypadku nie działa i jeździ się tylko na własną odpowiedzialność. Dzięki temu, że w czasie naszej zimy jest tam środek lata, dni na miejscu są bardzo długie. Niestety, jeździ się w trudniejszym terenie i przy planowaniu trasy trzeba zakładać znacznie dłuższy czas podróży niż wynikałoby to tylko z odległości na mapie. Pokonując jakiekolwiek odcinki poza głównymi drogami warto mieć wóz zatankowany do pełna, wozić też ze sobą zapas prowiantu i wody. W razie sytuacji awaryjnej, możemy trochę poczekać zanim ktoś się pojawi na trasie. Pomijam, że zasięg telefonów jest tam bardzo ograniczony…\nWyjechaliśmy z lotniska. Przemknęliśmy jakoś przez zatłoczone Windhuk i szutrową drogą M49 pojechaliśmy na południowy zachód. Aby nie robić niepotrzebnej pętli, zjechaliśmy na podrzędne drogi, zbaczające bardziej na południe - D1283, D1265, D1261, na których przecięliśmy Zwrotnik Koziorożca. Na drodze D1275 zmierzyliśmy się ze stromymi zjazdami przełęczy Spreetshoogte. Prawie usmażyliśmy tam hamulce, zanim rozgryźliśmy gdzie można ustawić tryb zjazdu na automatycznej skrzyni biegów. Automat, piaski, stromizny, ryzyko przebicia opony i na dokładkę ruch lewostronny… nagromadzenie przyjemności dla kierowców aż nadto\nW końcu dotarliśmy do drogi C14, przy której zatankowaliśmy paliwo w Solitaire. Nie mieliśmy za bardzo czasu na fotografowanie wraków starych samochodów zgromadzonych koło stacji, bo Słońce coraz bardziej zbliżało się do linii horyzontu. Przycisnęliśmy gaz do dechy i pędząc po 120-140 km/h po szutrze, wzburzając potężne tumany kurzu, śpieszyliśmy ku Sesriem. Trzeba było się śpieszyć. Po zmroku bramy parku są zamykane i bylibyśmy zmuszeni szukać noclegu w innym miejscu. Grunt, że zdążyliśmy! Po krótkiej wizycie na recepcji, gdzie po raz pierwszy zetknęliśmy się z miejscową „papierkologią” – wypełnianiem całej serii dokumentów, pojechaliśmy na miejsce noclegu. I tu miłe zaskoczenie. Standard kempingów w Namibii jest o niebo wyższy niż w Polsce (a przynajmniej od tego który był, gdy w latach dziewięćdziesiątych z namiotem jeździliśmy po kraju). Każde stanowisko jest wyposażone w źródło prądu (uwaga, koniecznie przed wyjazdem trzeba mieć odpowiednią przejściówkę!), źródło czystej wody, stanowisko do grillowania, kosze na śmieci i drzewo dające cień. Nasze, w bonusie, miało wielkie gniazdo wikłaczy, które umilały nam pobyt. Po prostu żyć, nie umierać!\nGdy człowiek opiera swoją wiedzę o Afryce na podręcznikach, filmach z Animal Planet/National Geographic, może przeżyć spory dysonans. Dzikość kontynentu nie jest tak dzika, jak się powszechnie wydaje. Sawanny poprzecinały drogi i ogrodzenia, tereny bo bokach dróg są prywatnymi farmami, dzikich zwierząt jak na lekarstwo. Sama pustynia nocą jest tak ciepła, że można po niej ganiać w samych gatkach. Nie jest też pozbawiona życia, o czym ciągle przypominały szczekające u wylotów swoich norek gekony i szeleszczące szarańczaki. Największe wrażenie robi jednak namibijskie niebo. Suche powietrze, niezwykle stabilna atmosfera i przede wszystkim brak smogu świetlnego. Wszystko to powoduje, że kraj ten stał się mekką wielbicieli astronomii. Żadne ze zdjęć, które zrobiliśmy, nie oddaje ogromu i przestrzeni, która nas otacza. Dodatkowo jeszcze zgraliśmy się podczas wyprawy z tzw. superksiężycem, który powodował, że można było wszędzie chodzić bez latarki. Coś niesamowitego…\nPobudka na środku najstarszej pustyni świata to niezwykłe przeżycie. Tylko młody troszkę marudził, bo lubi sobie pospać. Człowiek wysuwa się z namiotu, a tu zaraz obok przechadzają się spokojnie oryksy i springboki. Pod nogami widać, jak do swoich dziennych kryjówek szybko chowają się pustynne termity. Zwinne afrowiórki uwijają się przy swoich norach, wikłacze buszują w gałęziach drzew. Przyrodę widać tu na każdym kroku.\nTo miałbyć dzień z najważniejszym punktem naszego programu, wizytą w Sossusvlei. Świeżą, wyasfaltowaną drogą, ruszyliśmy w głąb pustyni. Ponad 100 kilometrów w temperaturze powyżej 40 °C, w takich sytuacjach człowiek docenia klimatyzację samochodową. Pod koniec trasy asfalt urywa się i zmienia w wyboistą, piaszczysto-szutrową drogę. Brak doświadczenia w jeździe po piasku odbił się tym, że widząc naszą nieporadność i niepewność w jeździe, „zapolował” na nas strażnik parku narodowego. Spuścił nam część powietrza z kół, przeszkolił z jazdy po piachu (za stosowną opłatą oczywiście) i pomógł pokonać najtrudniejszy odcinek trasy. Pozostał już tylko kawałek do pokonania pieszo. Może zaledwie 3-4 kilometry, ale za to w jakich warunkach! Temperatura w cieniu dochodziła do 45 stopni, bezpośrednio przy piasku było chyba z 60-70 stopni. Niektórym uczestnikom wycieczki zaczęły się topić podeszwy… ale warto było pocierpieć. Po pokonaniu małej, piaszczystej wydmy, naszym oczom ukazuje się Dead Vlei. W całej okazałości. Pradawne rozlewisko, porośnięte drzewami, które zostało pochłonięte przez piach i po kilku wiekach odsłonięte. Sterczące, jakby zamrożone, wyschnięte pnie drzew, dodatkowo na tle kolorowych piachów, tworzą wrażenie czegoś surrealistycznego. Szybko rozleźliśmy się po okolicy, robiąc tyle zdjęć, ile się da. Zapasy wody, które mieliśmy ze sobą, kurczyły się dość szybko i w końcu musieliśmy wracać. Koło południa, gdy słońce było w zenicie, robiło się już zupełnie nieznośnie. Dopiero chwilę wytchnienia dało nam drzewo, w którego cieniu mogliśmy odpocząć. Pewnym humorystycznym akcentem w całej tej sytuacji były dwie, turystyczne toalety, stojące na krańcu świata, na środku pustyni. Tuż przed zachodem słońca pokręciliśmy się jeszcze pieszo w okolicach Sesriem, oglądając i fotografując miejscową florę. Kolejna noc, upłynęła pod znakiem obserwacji gwiazd, polowania na gekony (nawet w nocy są diabelnie szybkie) i grillowania.\nPrzez większość następnego dnia planowaliśmy odpoczywać i nic nie robić. Co chwila nasze obozowisko nawiedzało stado wikłaczy, umilając młodemu zabawy w piasku. Aby jednak nie tracić dnia, zaplanowaliśmy kilka krótkich wypadów w okolicy. Pierwszy, na pobliską wydmę Elim, gdzie widzieliśmy sporo interesujących roślin i owadów. Drugą, do Kanionu Sesriem. Jest to mało znana, a dość efektowna miejscówka. Bez zapasu wody bym się tam jednak nie wybierał. Gorące, suche powietrze szybko przegania stamtąd nielicznych turystów. Najciekawszy okazał się jednak wyjazd na Wydmę 45, tuż przed zachodem słońca. Niezwykła gra światła i cienia, poruszający się ciągle w silnym wietrze piach, powodują, że wszystko sprawia dziwne wrażenie, że piasek żyje swoim życiem.\nPo kolejnej, spokojnej nocy ruszyliśmy na południe. Najpierw drogą C27, wśród ciągle zmieniającego się raz to pustynnego, a raz górzystego krajobrazu, aż do pętli bocznej drogi D707 odbijającej od C13. Jest tam sporo piaszczystych łach i bardzo rzadki ruch, więc polecamy tę trasę turystom z bardziej „terenowymi” samochodami. Na końcu pętli znów wpadliśmy na drogę C13, aż dotarliśmy do głównej, asfaltowej drogi B4. W niewielkim miasteczku Aus, leżącym przy linii kolejowej, zrobiliśmy małe zakupy i znów jadąc prosto na zachód osiągnęliśmy wybrzeże w miasteczku portowym Luderitz. Luderitz jest świadectwem dawnej, kolonialnej przeszłości Namibii. Poniemieckie gmachy, kolorowe i ładnie utrzymane, to główna atrakcja tej miejscowości. Tuż przy samym wybrzeżu mieści się ładnie położony kemping. Znany jest z tego, że ciężko na nim rozbić namiot, gdyż ciągle wieją silne wiatry. Nam, chyba wyjątkowo, było oszczędzone spotkać się z tym zjawiskiem.\nKolejny dzień, dalej w drogę. Po załatwieniu spraw w miejscowym banku i zatankowaniu paliwa, ruszyliśmy za miasto, aby… nagle przystanąć. Okazało się, że wiejące w nocy wiatry doprowadziły do tego, że na jedynej drodze łączącej Luderitz z resztą kraju rozsiadła się wydma. Trafiliśmy akurat na koniec odkopywania trasy, więc nasz postój nie trwał długo. Gorzej mieli chyba pasażerowie pociągu. Tory były zasypane „na amen”.\nPierwszym naszym celem było pobliskie Kolmanskop. Ta dawna osada górnicza (mieściła się tam kopalnia diamentów) została opuszczana w latach dwudziestych zeszłego wieku. Budynki miasteczka są powoli pożerane przez pustynię. Piach włazi oknami, przez szczeliny w dachach, ścianach i podłogach. Do niektórych pomieszczeń nie można się już dostać, gdyż są wypełnione po sufit, a piach wylewa się przez drzwi. Wrażenia z wycieczki są bezcenne, zwłaszcza że do 13.00 można to miejsce zwiedzać i fotografować bardzo tanio. Później, gdy nie ma już tak dużego ruchu, fotografowie za specjalną, powiększoną opłatą, mają to miejsce wyłącznie dla siebie.\nMy ruszyliśmy jednak dalej, na wschód. Trasą B4 jechaliśmy przez niegościnną pustynię, ciągnącą się jak okiem sięgnąć, aż do Keetmanshoop. W pobliskim, prywatnym rezerwacie Quivertree Forest zaplanowaliśmy następne dwa noclegi. Quivertree, czyli Kokerboom, to kołczanowiec (Aloidendron dichotomum), drzewo z rodziny aloesowatych. Jest to gatunek endemiczny, występujący tylko w południowo-zachodniej Afryce. Z jego gałęzi Buszmeni robili kołczany na swoje strzały. Roślina rośnie w ekstremalnych warunkach, zarówno pod względem preferowanej temperatury jak i zasobności gleby. Drzewo uwielbia skupiska skał silnie nagrzane słońcem. W pobliżu naszego kempingu rósł więc prawdziwy „las” tych drzew, jeśli lasem można nazwać skupiska pojedynczych kołczanowców. Wśród nich kręciły się góralki, przypominające wyrośnięte kawie (znane bardziej jako „świnki morskie”), kolorowe jaszczurki i różne gatunki ptaków. W nocy, wokół namiotów buszowały owady, z których warto wspomnieć wielkie chrząszcze biegaczowate z rodzaju Anthia. Podczas polowania na nie, zostałem niefortunnie opryskany z odległości ponad metra, prosto w twarz, mieszaniną kwasów mrówkowego i octowego. Okulary ochroniły oczy, ale skóra piekła dość długo.\nQuivertree Forest jest bardzo popularną miejscówką wśród astrofotografów. Nocne zdjęcia kołczanowców na tle rozgwieżdżonego nieba są bardzo popularnym tematem miejscowych landszaftów. Niestety, za przyjemność chodzenia po lesie i fotografowania po zmroku trzeba sporo zapłacić.\nRano, ku naszemu zaskoczeniu, w nasz namiot wpatrywały się… gepardy! Ale z dystansu i przez siatkę\nW ciągu dnia znów buszowaliśmy wśród rozgrzanych skał lasu kołczanowców. Później odwiedziliśmy pobliski „Plac zabaw olbrzymów” – przedziwną formację na środku niczego, z interesującymi formami skalnymi, roślinami i zwierzętami. Ponieważ przypomina on trochę skalny labirynt i ciężko w środku dnia znaleźć kierunki świata, tablica informacyjna podpowiada, że w przypadku zgubienia się, warto wspiąć się na szczyt najbliższej skały i wypatrywać pomocy. Wędrówka na ślepo, w poszukiwaniu drogi, może się skończyć bardzo źle.\nWieczorem mogliśmy zapoznać się z gepardami bardziej z bliska, już bez oddzielającej nas siatki, gdyż okazały się być częściowo oswojone. Po zachodzie słońca udało nam się wykonać troszkę nocnych zdjęć lasu kołczanowego. Po zmroku robi on szczególnie ciekawe wrażenie, zwłaszcza gdy obserwuje się jak zmienia się jego otoczenie wraz z zachodzącym słońcem.\nNastał kolejny dzień. Dzień najdłuższej jazdy, bo w jednym „skoku” musieliśmy pokonać ponad 800 kilometrów. Przez cały dzień pędziliśmy prosto na północ asfaltową B1, by w Okahandji przeskoczyć na B2 i odbić na zachód. Jeszcze w Usakos zatankowaliśmy i zrobiliśmy szybkie zakupy, by wkrótce znów wjechać na gruntówki. Drogami D1918 i D3716 dotarliśmy do rejonu Spitzkoppe, samotnego masywu górskiego na środku pustyni. Tam czekał nas „najdzikszy” kemping podczas naszej wyprawy.\nKemping w Spitzkoppe prowadzi lokalna społeczność. Zabudowania i budynki użyteczności publicznej (toalety ze spłuczką, prysznice, restauracyjka) są tylko koło wjazdu. Na stanowiskach namiotowych, zaczynających się kilometr dalej, a ciągnące się przez kolejne kilka kilometrów, takich wygód już nie ma. Jest kosz na śmieci, palenisko, klasyczna sławojka „ze srajdołkiem” (ale czysta i schludna) i tyle. Prądu i wody nie ma, trzeba przywieźć ze sobą lub przynieść te kilka kilometrów. Brak wygód nagradzają jedne z najwspanialszych widoków w całej Namibii. Muskające szczyty gór ostatnie promienie słońca, tańczące po skałach światło księżyca i rozgwieżdżone niebo… tego nie da się opisać. W nocy ganialiśmy więc z aparatem, co chwila znajdując ciekawy temat do sfotografowania…\n…a następnego dnia już tak wesoło nie biegaliśmy po nocy, ale o tym zaraz, bo następnego dnia ruszyliśmy na wycieczkę z miejscowym przewodnikiem z plemienia Damara. Pokazał nam najciekawsze miejsca w parku, liczące sobie blisko 2000 lat rysunki naskalne Buszmenów, sporo interesujących roślin i zwierząt. No i ciekawostkę. Niedaleko naszego namiotu miały teren łowiecki leopardy, o czym świadczył wciągnięty na drzewo szkielet sporej krowy. Od tej chwili już tak ochoczo nie biegaliśmy w nocy po pustyni Mogliśmy też nauczyć się podstaw języka „klikowego”, charakterystycznego dla miejscowych plemion. Mieliśmy też okazję poznać jak żyje się w tym najbiedniejszym rejonie kraju. Damara żyją w lepiankach lub budkach posklecanych z blachy falistej i drewnianych płyt. Głównym źródłem ich dochodu są turyści – przez obsługę kempingu i sprzedaż pamiątek wykonanych z aluminiowych puszek. Na tak ubogich i piaszczystych glebach rolnictwo praktycznie nie istnieje. Urządzony wieczorem grill urozmaicały nam spore solfugi, kręcące się pod stopami i różne chrząszcze. Kolejne bezcenne wrażenia przyniósł też nocny prysznic pod rozgwieżdżonym niebem.\nNastępnego dnia ruszyliśmy na południowy wchód. Wpierw drogą B2, by po krótkim czasie odbić na Goanikontes. Zjazd był bardzo słabo oznaczony, więc zawracaliśmy z trasy ze dwa razy zanim namierzyliśmy ten właściwy. Przejechaliśmy przez teren zwany „księżycowym krajobrazem”. Nic dziwnego. Zimą, gdy nie widać tam żadnych roślin, suche, posępne skały i piach sprawiają wrażenie miejsca z innej planety. Tylko kolor nieba jakoś nie pasuje do Księżyca… Kiedy w końcu wjechaliśmy w teren bardziej piaszczysty, naszym oczom ukazała się najstarsza część Pustyni Namib. Jak okiem sięgnąć, po horyzont, ciągną się wydmy, poprzecinane nielicznymi, skalistymi górkami. Naszym głównym celem w tym miejscu była welwiczja (Welwitschia mirabilis), endemiczna roślina żyjąca tylko w tym rejonie Afryki. Jest bardzo specyficznym gatunkiem, łączącym w sobie pewne cechy roślin nago i okrytonasiennych. Prowadząc zajęcia z botaniki, dość często ją wspominaliśmy. Wreszcie miała się trafić okazja do obejrzenia jej w warunkach naturalnych, co było naszym marzeniem. I udało się! Już po kilkunastu kilometrach zobaczyliśmy te dwa, niepozorne, zmaltretowane, acz charakterystyczne liście. Wkrótce okazało się, że jest tu welwiczji bardzo dużo. Dotarliśmy też w końcu do najstarszego, znanego okazu. Wg naukowców, liczy on sobie ok. 1500 lat i mierzy blisko 3 metry średnicy. W porównaniu z większością roślin tego gatunku, to prawdziwy olbrzym. Aby nikt go nie zniszczył, jest na stałe ogrodzony siatką i można podziwiać go wyłącznie ze specjalnej platformy widokowej.\nRuszyliśmy dalej na południe. Dobiliśmy się do drogi C28, prowadzącej na zachód, ku wybrzeżu i miasteczku Swakopmund, by tuż przed nim odbić ostro w dół mapy, drogą D1984 do Walvis Bay. Mieliśmy w planach pokręcić się po okolicy, ale ostatecznie ograniczyliśmy się do zakupów i tankowania. Tuż za miastem odwiedziliśmy ptasie sanktuarium. Jest dość niepozorne i łatwo je przegapić. Wystarczy zjechać samochodem 4x4 z drogi, przebić się przez odrobinę piachów, by dotrzeć do słonego rozlewiska. Gnieżdżą się tam pelikany, czerwonaki oraz wszelkiej maści ptaki blaszkodziobe. Po zrobieniu tam zdjęć, niestety z dystansu, wróciliśmy na asfaltówkę i zahaczyliśmy jeszcze o „Wydmę nr 7”. Jest to znane centrum sportów ekstremalnych, jak i swego rodzaju park rozrywki, odwiedzany licznie przez turystów i miejscowych. Można tam sobie pobiegać, powspinać się i pozjeżdżać po piachu, czyli bawić się w sandboarding. Ruch jest tam całkiem spory i to nawet poza sezonem.\nRuszyliśmy wzdłuż wybrzeża, mijając rogatki Swakopmund i trafiając na tzw. „słoną drogę”. Choć nie jest asfaltowa, to parująca przez lata woda, w połączeniu z ruchem samochodów, który ubił piasek z solą, spowodowały że jedzie się po niej jak po betonie. Przekonaliśmy się też, że warto pilnować każdej okazji do zatankowania. Stacja na 72 kilometrze, w której spodziewaliśmy się uzupełnić zapasy przed dłuższą trasą, okazała się stertą ruin. Na mapie, wciąż działała. Uznaliśmy jednak, że to co mamy wystarczy, więc nie namyślając się dłużej dojechaliśmy do kempingu w Cape Cross. I tu uśmiech losu. Nie rezerwowaliśmy tego noclegu, bo jeżdżąc poza sezonem zawsze znajdowaliśmy dużo wolnych miejsc. Tym razem okazało się, że dojechaliśmy w ostatniej chwili. W namibijskie lato wybrzeże okupują tysiące wędkarzy, łowiących długimi wędkami z plaży. Zajęli wszystkie stanowiska, na szczęście pozostawiając jedno dla nas. Tu również mieliśmy okazję przekonać się, jak różny charakter może mieć pustynia. Wiejące znad oceanu chłodne wiatry, niosące mgłę i mżawki, powodują, że w dzień temperatura wynosi tu „zaledwie” 15-20 stopni. W nocy nierzadko spada poniżej 10, musieliśmy więc po raz pierwszy ubrać bluzy. Całości dopełniał roznoszący się wszędzie odór oprawianych ryb, który zneutralizował dopiero zapach naszego grilla.\nCiąg dalszy w następnym wpisie... skrypt bloga wywala zbyt wiele zdjęć w jednym wpisie\n20 sie 2019 - 23:01\n20 sie 2019 - 14:13\n18 sie 2019 - 11:56\n17 sie 2019 - 13:52\n16 sie 2019 - 18:38\nAktualny czas: sie 22 2019 01:53 Czas wykonywania: 0,8614 Load: -- Zapytania: 45 zapytań Gzip: GZIP Włączone


Rak sumienia – Cichy Fragles\nDodane: 18 stycznia 2018, w kategorii: Przemyślenia\nWybuch kolejnej afery wokół lekarskiego sumienia, to dobra okazja, żeby rozprawić się z tematem nieszczęsnej klauzuli raz a dobrze. Okazja tym lepsza, że sumienie obróciło się tym razem przeciwko tym, którzy klauzulę najgorliwiej promują, więc można liczyć (bez większych złudzeń, ale jednak) na chwilę otrzeźwienia z ich strony. Kujmy więc żelazo, póki gorące.\nO tym, że klauzula sumienia to zło, już kiedyś pisałem, a rozwój wydarzeń przez kilka lat, jakie od tamtej pory upłynęły, tylko mnie utwierdził w tym przekonaniu. Stanowisko, które wówczas wydawało mi się dość radykalne („jeśli sumienie koliduje ci z obowiązkami zawodowymi, to zmień zawód i nie zawracaj głowy”), dziś uważam za jedynie sensowne – każde inne prowadzi nas prostą drogą do absurdu, zwłaszcza w kraju takim jak Polska, i bez tego borykającym się z ekspansywną religią.\nŻeby jednak nie było niedomówień: nie chodzi mi o klauzulę sumienia jako zasadę, tylko o sposób jej stosowania w dzisiejszej Polsce. Istnieją bowiem dwa przypadki, w których takie rozwiązanie jest faktycznie uzasadnione.\nPo pierwsze, sytuacja odgórnego przymusu, np. pobór do wojska – konflikt między sumieniem a prawem jest tu w sposób oczywisty niezawiniony przez obywatela, więc państwo musi zapewnić możliwość jego uniknięcia (co i zresztą słusznie robiło, dopóki pobór miał miejsce); po drugie, zmiana prawa, poszerzająca dotychczasowy zakres obowiązków: np. gdyby Polska wprowadziła małżeństwa homoseksualne, przeciwni takim związkom urzędnicy w USC mogliby zasadnie argumentować, że za ich dylemat odpowiada państwo, bo gdy wybierali zawód, takiego prawa nie było i nie mogli przewidzieć, że kiedyś zostanie przyjęte – klauzula sumienia mogłaby więc być rozsądnym rozwiązaniem problemu (oczywiście obowiązująca tylko w jakimś okresie przejściowym – nowo przyjmowani urzędnicy już by nie mogli mówić, że nie wiedzieli, na co się piszą).\nInnych przypadków, które by uzasadniały stosowanie tego typu przepisów, nie widzę. Zawodu ginekologa, farmaceuty, czy kto tam jeszcze domaga się specjalnych klauzul, nie wykonuje się przymusowo (wręcz przeciwnie – trzeba przebrnąć przez ciężkie studia, żeby uzyskać prawo do jego wykonywania), a zakres obowiązków jest powszechnie znany i zasadniczo niezmienny od dekad – kto zatem popada tam w konflikt sumienia, popada weń tylko i wyłącznie na własne życzenie, z własnej, nieprzymuszonej woli, a nawet z własnej inicjatywy. Oczekiwanie od państwa jego rozwiązania trzeba więc uznać za niedorzeczne.\nNiezależnie jednak od zakresu, sam sposób stosowania klauzuli sumienia również mamy patologiczny – co najlepiej widać, gdy się go zestawi z niegdysiejszą klauzulą dla poborowych. Po pierwsze, jeśli ktoś chciał uniknąć służby wojskowej, musiał oficjalnie udowodnić, że faktycznie jest świadkiem Jehowy czy pacyfistą, co mocno ograniczało pole do nadużyć. Po drugie, sprawę załatwiało się na etapie poboru, a nie już w koszarach czy w trakcie działań wojennych, więc ani wojsko jako takie, ani żołnierze nie ponosili żadnych kosztów z tego powodu – nie było możliwości, że ktoś przed bitwą nagle oznajmi, że sumienie nie pozwala mu strzelać, więc reszta oddziału musi sobie poradzić bez jego pomocy.\nKlauzula dla ginekologów pod oboma tymi względami zawodzi: lekarz, który chce z niej skorzystać, nie musi udowadniać niczego, może nawet być zagorzałym działaczem pro-choice; nie musi także nijak się deklarować z góry ani być choćby minimalnie konsekwentny w swych poglądach – jeśli zechce korzystać z klauzuli w dni parzyste, a skrobać bez zahamowań w nieparzyste, bo taką ma fantazję, nic nie stoi na przeszkodzie. A koszty tej zabawy ponoszą niewinne pacjentki, którym lekarz teoretycznie musi dać namiary na kogoś z łagodniejszym sumieniem, ale przepis ten jest martwy – poza tym podważa on sens samej klauzuli, bo obowiązek wskazania kogoś, kto przeprowadzi aborcję (czyli de facto udzielenia pomocy w jej przeprowadzeniu), nadal dla niektórych stanowi problem moralny. Wilk głodny i owca w kawałkach.\nNawet jeśli się upierać przy utrzymaniu tej klauzuli, każdy się chyba zgodzi, że minimum zdrowego rozsądku to rozwiązanie sprawy w taki sposób, żeby nie dopuszczać do nadużyć (np. wymagając od lekarzy wiążącej deklaracji na piśmie, w jakich przypadkach będą aborcję przeprowadzać, a w jakich nie – i nie pozwalając, żeby lekarz miał inne sumienie w szpitalu niż w prywatnym gabinecie, co obecnie jest normą) oraz nie przerzucać kosztów na pacjentki (np. upubliczniając deklaracje z poprzedniego nawiasu, żeby znalezienie właściwego lekarza nie stanowiło problemu). Obecnie, jako się rzekło, nawet tego nie ma.\nA wszystko dlatego, że gdy na w latach 90-tych toczył się spór o zakaz aborcji, ktoś niefrasobliwie włączył do ustawy o zawodzie lekarza niewinnie brzmiący zapis: „Lekarz może powstrzymać się od wykonywania świadczeń medycznych niezgodnych z jego sumieniem, (…) z tym że ma obowiązek wskazać realne możliwości uzyskania tego świadczenia u innego lekarza lub w podmiocie leczniczym oraz uzasadnić i odnotować ten fakt w dokumentacji medycznej” – nie zadając sobie trudu jego doprecyzowania ani jakiegokolwiek zabezpieczenia przed nadużyciami (dość powiedzieć, że w ustawie nie ma ani słowa o sankcjach za jego złamanie). W efekcie interpretacja tego zdania zaczęła być rozciągana do granic absurdu, czego efekty właśnie obserwujemy.\nTrudno o lepszy dowód, że patologie trzeba niszczyć w – nomen omen – zarodku.\nNa co pozwala sumienie?\n19 stycznia 2018, 09:53 lRem\nSam wskazałeś, czemu usunięcie jej by podpadało: przy zmianie prawa wypadałoby też poczekać na zmianę kadry. Co w praktyce nie zmieniłoby nic, bo następna partia pewnie by zmieniła prawo w pierwszym miesiącu sejmu.\nAle w pełni się zgadzam z wymogiem deklaracji z góry. Nie widzę też powodu, dla którego ktoś wykonujący niepełny zakres obowiązków miałby otrzymywać pełne wynagrodzenie.\n20 stycznia 2018, 02:26 Asia\nAno, daleko nam do prawdziwej demokracji…\n21 stycznia 2018, 15:21 Maria\nSą za i przeciw… Problem jest głębszy niż się wydaje\n21 lutego 2018, 19:06 Lotta\nPamiętam, jak dowiedziałam się o tym, że farmaceuci też zaczęli stosować klauzulę sumienia i w niektórych aptekach niemożliwy był (pewnie jest nadal) zakup tabletek antykoncepcyjnych.\nTak się składa, że jedna z moich koleżanek przyjmowała takie tabletki ze względów zdrowotnych. Zaczęła miesiączkować co dwa tygodnie i zapisał je jej lekarz. Dziewczyna jest wierząca i praktykująca, nie uznaje antykoncepcji, ale po prostu leczyła się tymi tabletkami i nie tłumaczyła w okienku w aptece w jakim celu je kupuje. Można sobie łatwo wyobrazić, że jakiś farmaceuta może odmówić takiej pacjentce zrealizowania recepty, bo uzna, że ona się niemoralnie prowadza. Można też sobie wyobrazić, że ten sam farmaceuta bez żadnego problemu sprzeda innemu klientowi 10 opakowań innych leków bez recepty, a ten klient pójdzie z nimi do domu, łyknie wszystkie na raz i umrze. Albo np. wykorzysta je do produkcji mikstury, którą otruje teściową – słowem, wykorzysta je w sposób niezgodny z moralnością chrześcijańską. W tym kontekście klauzula sumienia dla farmaceutów to absurd, a przecież po farmaceutach w kolejce do korzystania z klauzuli sumienia ustawili się również nauczyciele, np. historycy, którzy chcieli się na nią powoływać wtedy, kiedy natrafiliby w podręcznikach dla uczniów lub programie nauczania na fakty, które ich osobiście nie przekonują.\nWedług mnie rozwiązanie tej kwestii jest tylko jedno. Osoba powołująca się na klauzulę sumienia powinna móc przedstawić swoje racje, przedstawić alternatywne wyjście wobec tego, którego chce pacjent i zostawić decyzję do podjęcia pacjentowi. Jeżeli ciężarna kobieta dowie się od lekarza, że są inne rozwiązania niż aborcja, że dziecko można oddać do adopcji, że są ośrodki, w których może otrzymać pomoc, rozmowę z psychologiem itd., a ona nadal będzie chciała tylko aborcji, to znaczy, że już zdecydowała. Nie waha się, nie chce alternatyw. W takiej sytuacji nie ma mowy o współodpowiedzialności lekarza za zabicie dziecka. W takiej sytuacji lekarz powinien zabieg przeprowadzić i nie powinien mieć sobie absolutnie nic do zarzucenia.\nZ drugiej strony, ciekawe jest to, że taki lekarz może nie mieć sumienia wykonać aborcji zupełnie obcej osobie, która przychodzi do niego z ulicy i prosi o taki zabieg, a ma sumienie nie zareagować w ogóle na inne zło, które się wokół niego dzieje, choć mógłby mieć wpływ na czyjeś życie i/lub zdrowie. Nie mówię, że zawsze tak jest i nie chcę popadać z jednej skrajności w drugą, ale wydaje mi się, że często jest tak, że jak osoba walcząca z lobby proaborcyjnym widzi np. nastolatka z papierosem to myśli sobie: „co ja się będę wtrącał, od wychowywania są rodzice”, mówi: „pobili dziewczynę na imprezie? No przecież każdy wie, że do tego klubu chodzą sami menele, sama się prosiła”. Widzi bezdomnego na ulicy: „chyba tutaj zamarznie… No, ale cóż – są schroniska, gdyby nie chciał, toby tutaj nie leżał. Widocznie chce tu być”.\nTakże kończąc – dla mnie jedyne wyjście z sytuacji jest takie, że trzeba informować, edukować, pomagać każdemu, kto tej pomocy potrzebuje i jest gotowy ją przyjąć. A jeśli druga strona jest zdecydowana iść inną ścieżką niż my byśmy poszli, to trzeba jej na to pozwolić i koniec.


Muzeum Nadwiślańskie w Kazimierzu Dolnym XII Święto Wina w Janowcu za nami!\nXII Święto Wina w Janowcu za nami!\nW miniony weekend odbyło się już XII Święto Wina w Janowcu. Uroczystości rozpoczęły się już w piątek 27 maja. W tym dniu odbyło się uroczyste otwarcie oraz poświęcenie nowo założonej Winnicy na Zamku w Janowcu parcela “Pod Świętym Rochem”. Symbolicznych nasadzeń dokonali przedstawiciele władz rządowych, samorządowych, goście oraz członkowie SWMPW.\nSobota, 28 maja rozpoczęła się tradycyjnie Mszą Święta w kościele parafialnym w Janowcu, skąd następnie do Zamku wyruszył barwy korowód. Po uroczystym otwarciu wydarzenia przez Marszałka Województwa Lubelskiego – Jarosława Stawiarskiego, Danutę Smagę – Starostę Puławskiego, Jana Gędka – Wójta Gminy Janowiec, dr Piotra Kondraciuka – Dyrektora MNKD oraz Jerzego Zdrzałkę – Prezesa SWMPW rozpoczęła się realizacja programu wydarzenia.\nAtrakcji nie zabrakło, zarówno na zamkowym dziedzińcu, jak i w parku przed Zamkiem.\nCałość zakończyła się koncertem – Anna Michałowska Trio.\nW niedzielę, 29 maja kontynuowane były panele dyskusyjne z Winiarzami. Odbyła się również prezentacja koncepcyjnego projektu architektonicznego wielofunkcyjnego budynku muzeum historii i kultury winiarstwa, winiarni Winnicy Zamku w Janowcu.\nPoniżej prezentujemy fotorelację, która oddaje charakter oraz atmosferę każdego dnia wydarzenia.\nZa wspaniały fotoreportaż dziękujemy Arkadiuszowi Tarłowskiemu oraz Krzysztofowi Michalskiemu.


Piwo z Bardejowa – „bierz to” - Wasza Słowacja\nChociaż Słowacja piwami stoi, to dobrego nigdy za wiele. W styczniu 2017 roku Jozef Havír oraz Miloš Harčarík założyli w Bardejowie browar rzemieślniczy Berhet. A berhet w gwarze z regionu Śariś znaczy: „bierz to”. A to w przypadku piw z tego browaru dobra zachęta. Warto te piwa brać do dłoni i pić. Tradycje browarnictwa w Bardejowie sięgały średniowiecza i piwo produkowano w tym mieście aż do okresu między dwoma wojnami światowymi. Potem nastąpił długi okres posuchy i teraz właściciele Berheta mają jasny cel: przywrócić produkcję piwa w Bardejowie i stawić czoła globalnym gigantom piwowarskim, którzy z jednej strony opanowali rynek piwny, z drugiej – mocno zepsuli gust piwoszy. Na razie piwo Berhet warzone jest w Prešovie i Rožňavie oraz w Polsce – w Zawierciu (w Browarze Jana).\nJakie piwa są produkowane w bardejowskim browarze? Udało się zrobić pilsa – Classico, ale i z modnych: IPA – Kaliber, APA – Apache, NEIPA -Britke, Hefeweizen z pomarańczą – Guten Tag. Powstało też pierwsze wspólne polsko-słowackie piwo w stylu Berliner Weisse w kooperacji Berheta oraz polskich Browarów Dukla i Lasowiak. Milos i Jozin wraz z Danielem budują markę Berhet na polskim rynku piw kraftowych . Niestety jeszcze nie można tych piw kupić w sklepach, ale browar z powodzeniem wystawia się na piwnych festiwalach w całej Polsce od Wrocławia przez Szczecin, Gdańsk, Annopole po Lubin i Katowice. Tam można spróbować trunków z Bardejowa. W dniach 16-18.112018 można było skosztować piwa Berhet na festiwalu w Poznaniu a między 23-24.11.2018 na kończącym sezon festiwalu w Lublinie. Aktualnie na Facebooku browaru widnieje informacja o wszystkich piwach: american pale ale (Berhet Apache APA), american IPA (Berhet Kaliber), new england IPA (Berhet Britke) oraz pils (Berhet Classico) oraz hefeweizen (Berhet Guten Tag). Można tam znaleźć także informację o jubileuszowym piwie Berhet Dictator (Vanilla Bourbon Imperial Porter), czyli imperialnym porterze angielskim, leżakowanym z laskami wanilii oraz płatkami dębowymi beczki po Bourbonie uwarzonym na pierwsze urodziny browaru. Na pewno warto kibicować temu browarowi, bo kto lubi Słowację i słowackie piwa przyzna, że tych ostatnich nigdy za wiele. A przy okazji Bardejów zyskał kolejną atrakcję i powód, żeby do tego pięknego miasta przyjeżdżać. www.berhet.sk\nBardejów Berhet browar piwo Słowacja


Jakie słuchawki kupić do gry w CS:GO?\nW grach online oprócz refleksu i indywidualnych umiejętności gracza bardzo ważny jest też wykorzystywany sprzęt. Ogromny wpływ na przebieg rozgrywki ma nie tylko to, co się widzi, ale również to, co się słyszy. Jest to szczególnie istotne w przypadku gier typu FPS shooter. Pozycję wroga często zdradzają jego kroki lub wystrzały. Zawodnik musi też na bieżąco komunikować się ze swoją drużyną. Jaki sprzęt najlepiej sprawdza się w takich sytuacjach? Podpowiadamy jakie słuchawki kupić do gry w CS:GO – jednej z najpopularniejszych gier FPS!\nGra Counter Strike: Global Offensive istnieje już od 2012 roku i od tamtego czasu cieszy się ogromną popularnością. Jest zdecydowanie jedną z najlepszych gier typu online FPS shooter (strzelanka z perspektywy pierwszej osoby). Celem rozgrywki jest m.in. wyeliminowanie wszystkich przeciwników z wrogiej drużyny lub zajęcie określonego terenu.\nGracze CS:GO muszą wyróżniać się świetnym refleksem, dokładnością, a także zdolnościami taktycznymi. Ponieważ jest to gra zespołowa, niezwykle ważna jest komunikacja z członkami drużyny. Z tego względu gracze często zastanawiają się, jakie słuchawki kupić do gry w CS:GO. Odpowiedni model musi zapewniać nie tylko świetny dźwięk, ale powinien też posiadać dobry mikrofon. Które cechy sprzętu świadczą o tym, że dany produkt będzie dobrze się sprawdzał podczas rozgrywki?\nSłuchawki do gry CS:GO – najważniejsze parametry\nW słuchawkach zdecydowanie najważniejsza jest jakość dźwięku. Nowoczesne modele pozwalają nie tylko usłyszeć zbliżającego się wroga, ale też pomagają precyzyjnie ocenić, gdzie się znajduje. Jest to niezwykle przydatne w rozgrywce, a dodatkowo sprawia, że gra jest bardziej realistyczna i immersyjna.\nSłuchawki do gry CS:GO powinny mieć przede wszystkim wysokie pasmo przewodzenia. Parametr ten określa obsługiwane częstotliwości. Im szerszy zakres herców, tym sprzęt będzie bardziej realistycznie oddawał dźwięki. Modele z przedziałami większymi niż 20Hz-20kHz (dolna granica powinna być jak najniższa, a górna – jak najwyższa) dają zadowalające efekty. Bardzo ważna jest też czułość sprzętu, opisywana za pomocą decybeli. W najlepszych modelach jest większa niż 80dB, jak np. w modelu Genesis H59 (aż 107dB!).\nW słuchawkach do gry CS:GO bardzo ważne są też takie cechy, jak np. średnica membrany (>50mm), impedancja (wartość rezystancji dla prądu przemiennego – im więcej Ω, tym lepiej) czy moc słuchawek (najlepiej by miały ok 100-120mW). Wiele osób twierdzi jednak, że różnice na tym poziomie są zauważalne jedynie przez specjalistów i audiofilów.\nOczywiście słuchawki do gry Counter-Strike: Global Offensive muszą posiadać też odpowiednio czuły mikrofon. Parametrem pozwalającym to ocenić jest również pasmo częstotliwości (przynajmniej 100Hz-20kHz). Ważna jest także redukcja zakłóceń. Świetnie sprawdzają się modele z gąbeczką.\nW najlepszych słuchawkach mikrofon bierze też udział w aktywnej redukcji zakłóceń – rejestruje hałas z otoczenia i przekazuje informacje procesora. Ten następnie wytwarza przeciwfalę, która niweluje niepożądane dźwięki z zewnątrz. Bardzo dobry mikrofon ma np. model Logitech G Pro.\nWybór słuchawek CS:GO – na co zwrócić uwagę?\nNawet najczulsze słuchawki nie będą się sprawdzać, jeśli są niewygodne w użytkowaniu. Wiele osób decyduje się na modele bezprzewodowe, ponieważ brak kabla wydaje się komfortową cechą. Nie jest to jednak dobre podejście – taki sprzęt miewa opóźnienia w przekazywaniu dźwięku, co może być kłopotliwe podczas rozgrywki. Najlepiej jest wybierać modele z kablem, który jest giętki i długi (może mieć aż 3 m!).\nWybór słuchawek CS:GO powinien być zależny również od kształtu opaski oraz rodzaju poduszek. Kwestia ta jest bardzo indywidualna, ale da się zauważyć kilka zależności. Modele ze skórzanym wykończeniem lepiej wytłumiają otoczenie, ale mogą się nieprzyjemnie przyklejać (szczególnie latem). Z tego względu popularniejsze są warianty z materiałowymi poduszkami, jak np. Creative Sound Blaster Blaze. Najważniejsza jest jednak ich wielkość i miękkość. Słuchawki do gry CS:GO powinny obejmować całe uszy, by chronić je przed uciskiem.\nBardzo popularne są też modele z dodatkową poduszeczką na opasce, które nie powodują nieprzyjemnego nacisku na głowę. Ważną cechą jest także waga sprzętu. Lżejsze słuchawki są komfortowe nawet podczas wielogodzinnych sesji. Niezwykle wygodny jest np. model SteelSeries Arctis 1, ważący jedynie 289g.\nNiezwykle przydatnym dodatkiem jest nowoczesna funkcja dźwięku przestrzennego, określana jako Surround 7.1. Właściwość ta pozwala lepiej ocenić kierunek, z którego dochodzi dany dźwięk. Słuchawki do gry CS:GO koniecznie powinny mieć ten atrybut – jeszcze dokładniej słyszy się, z której strony nadchodzą przeciwnicy lub gdzie padły strzały. Funkcję tą można znaleźć m.in. w modelu Corsair HS45 Carbon Surround 7.1.\nNajlepsze słuchawki dla graczy Counter-Strike: Global Offensive\nProfesjonalny sprzęt może kosztować nawet kilka tysięcy złotych. Nie trzeba jednak aż tyle wydawać na to, by móc w pełni cieszyć się grą oraz rozwijać swoje umiejętności. Najlepsze słuchawki dla graczy Counter-Strike: Global Offensive wykorzystywane przez profesjonalnych zawodników mogą z powodzeniem zamknąć się w przedziale do 300 zł! Niezwykle popularnym modelem o świetnych parametrach jest m.in. HyperX Cloud Alpha HX-HSCA-GD/NAP. Doskonale wypadają w zestawieniu cena-jakość.\nW ofercie OleOle! można znaleźć szeroki wybór słuchawek CS:GO. Z powodzeniem da się dobrać sprzęt, który spełni oczekiwania zarówno niedzielnych amatorów strzelanek, jak i osób walczących o najwyższą rangę. Proponujemy nie tylko funkcjonalne i wygodne akcesoria, ale też modele o najciekawszym designie (w tym limitowane serie, np. z gry Cyberpunk 2070).\nMamy nadzieję, że te kilka porad pomoże Ci wybrać słuchawki do gry Counter-Strike: Global Offensive. Warto zainwestować w taki sprzęt, ponieważ przyda się nie tylko do gier, ale też oglądania filmów, słuchania muzyki, a także pracy zdalnej! Sprawdź ofertę OleOle!, by znaleźć idealny model dla siebie!


Domino Gra twarzy POMOCE MONTESSORI\nWprowadzenie » Zabawki Edukacyjne » Edukacja Przez Zabawę » Domino Emocje Na Tawrzy\nNumer produktu: 110038\nnasza cena bez VAT: 118,22 zł\nDomino Zwierzeta - Po Angielsku nasza cena 91,70 zł\n30 elementów o wymiarach 4 x 8 cm z kolorowymi rysunkami dziewczynki wyrażającymi różne emocje mimiką oraz gestami. Całość umieszczona w drewnianej skrzynce o wymiarach 17,5 x 10,5 x 5,5 cm z wysuwanym wieczkiem.\nInstrukcja w języku polskim z propozycjami zabaw.\nKształcenie emocjonalności dzieci oraz rozwijanie samoświadomości i świadomości własnego ciała.\nEmocje i obraz siebie stanowią ważny element w kształtowaniu się osobowości dzieci i na równi z innymi jej funkcjami muszą być celowo i systematycznie rozwijane. ”Gra Twarzy” ma na celu dostarczenie wiadomości i doświadczeń społecznych, które zmierzają do prawidłowego kształtowania osobowości oraz inspirowanie zajęć i zabaw rozwijających emocjonalność dzieci.\nTrzeba stworzyć dzieciom warunki do prawidłowego rozwoju sfery emocjonalnej i obrazu siebie, aby zapobiegać wszelkim zaburzeniom emocjonalnym i powstawaniu negatywnej samooceny.


Marsz - i co dalej?\nW chwili, gdy piszę te słowa, kilku moich znajomych znajduje się ciągle jeszcze w stanie podekscytowania wywołanym uczestnictwem w sobotnim marszu "Obudź się Polsko". Widzę to na facebooku. Rozumiem ich, bo brałem nie raz udział w wielkich manifestacjach i wiem, co się wtedy czuje. Tym razem niestety nie mogłem pojechać do Warszawy, czego bardzo żałuję. No, ale palmę męczeńską i tak zdobyłem 10 kwietnia tego roku, kiedy tłum omal nie zgniótł mi żeber na Krakowskim Przedmieściu.\nTo, że obszerne fragmenty sobotnich wydarzeń oglądałem w telewizji stawia mnie w pozycji obserwatora bardziej obiektywnego. Że wielkie i bardzo ważne wydarzenie, że rekordowa frekwencja, że "mogliśmy się policzyć" - to wszystko jest poza dyskusją. Ale są też i zgrzyty. Zerkając na relacje TV Trwam można było dojść do wniosku, że w marszu biorą udział obrońcy tej stacji, PiS i Solidarność. Obrazy tak kadrowano, że jedynie z rzadka mignął gdzieś daleko baner jednego czy drugiego klubu "Gazety Polskiej". W żadnym z wystąpień i w żadnym komentarzu, o ile się orientuję, o naszym środowisku nie było ani słowa. Jak również i o akcji Ewy Stankiewicz i Tomasza Sakiewicza pod budynkiem TVP. Więc po to moi przyjaciele z Krakowa tłukli się autobusem pięć godzin w jedną i pięć w drugą stronę, żeby ich nie dostrzeżono? A ci z klubów "GP" za granicą? Doprawdy, przypomina mi się niemiła sytuacja z 2007 r., kiedy to w gmachu sejmu uczestniczyłem w obchodach 25 rocznicy obalenia rządu Jana Olszewskiego. Dziękowano wówczas za niezłomne wsparcie mediom toruńskim, ale o obecnych w Sali Kolumnowej przedstawicielach redakcji i klubów "GP" nikt się nie zająknął.\nA teraz jest już po marszu. Emocje z czasem opadną i cóż zostanie? Komentarze i podsumowania mediów mainstreamowych były, oczywiście, zazwyczaj negatywne - od śmichów - chichów, po patetyczne apele o przeciwstawienie się "faszyzmowi". Aczkolwiek, o dziwo, takiemu Jackowi Żakowskiemu (przy zastrzeżeniach) w sumie ten marsz się podobał. Nie brakło jednak opinii, że Jarosław Kaczyński firmując swoją osobą całe wydarzenie "strzelił sobie w stopę". Bo najpierw debata o gospodarce i ekonomii - tu nawet przeciwnicy PiS niechętnie, półgębkiem, ale przyznawali że to całkiem niezły pomysł. I że stawia tę partię w roli "normalnej", "umiarkowanej". Ale marsz - to znowu zwrot ku żelaznemu elektoratowi. A więc obijanie się od ściany do ściany. W poniedziałek zaś - prezentacja prof. Glińskiego, kompetentnego, wyważonego naukowca jako kandydata na premiera "rządu technicznego"\nFaktycznie, trudno się w tym połapać.\nJa nie miałbym osobiście nic przeciwko temu, by premierem został Piotr Gliński, ale powiedzmy sobie jasno: wotum nieufności dla obecnego rządu nie ma szans i szacowny socjolog żadnym premierem nie zostanie. Podzielam zdanie Ryszarda Kapuścińskiego, że musimy wziąć wszystko, bez żadnych półkroczków. I jedynym naszym kandydatem na premiera może być tylko Jarosław Kaczyński.\nSetki tysięcy radosnych, podekscytowanych Polaków - patriotów wyjechały w sobotę wieczorem z Warszawy i - nadal jesteśmy tam gdzie byliśmy. Osobiście sądzę, że PiS powinien wreszcie zdecydować się na zwarty, całkowicie jednoznaczny przekaz. Oraz że CAŁY SZEREG podobnych inicjatyw jak marsz "Obudź się Polsko", mniejszych, ale uporczywie i w sposób ciągły organizowanych to tu, to tam, to byłaby lepsza metoda na wprawienie rządzącej sitwy w drgania, od których wreszcie układ zacząłby się sypać. Lepsza niż jeden, wprawdzie bardzo wielki, ale tylko jeden marsz.\nJednorazowe uderzenie potężnego strumienia wody nie zaszkodzi granitowej ścianie. Ale kropla drąży skałę.


209 Shares 5473 views\nByć może zastanawialiście się, jak tworzyć programy, które można uruchomić na różnych systemach operacyjnych, komputerów i ich różnych wersjach. Ale dzięki co może ta praca? Jaki mechanizm jest podstawą tej uniwersalności? A co to jest w świetle tych zagadnień cross-platform?\nCo to jest oprogramowanie cross-platform?\nDawno minęły czasy, gdy jedyną platformą użyto systemu Windows. Coraz więcej osób korzysta z innych systemów operacyjnych, z których wyróżniają się różne wersje Linux. Co to jest cross-platform i dlatego jest ceniony? Cechą cross-platform oprogramowania jest to, że można go uruchomić na różnych systemach operacyjnych bez konieczności instalowania dodatkowych programów szkoleniowych lub leczenia.\nJaki język programowania jest lepiej wybrać?\nIstnieje podział na językach programowania wieloplatformowych io środowisko wykonawcze cross-platform. Tak więc, pierwszym może być nadana C, C ++, Pascal. Mogą być zaprogramowane dla różnych platform z ich kompilatory. W obecności kodu wysokiej jakości nie jest wystarczająco przepisać program od zera, lecz tylko w celu skorygowania drobne szczegóły, które mają wpływ na wzajemne oddziaływanie części systemu. Dlatego stworzył oprogramowanie cross-platform pozwala zaoszczędzić czas i pieniądze, choć stawia nadmiernych wymagań umiejętności programistycznych.\nAle istnieje również cross-platform interpretować języki, które Przetworniki wykonanie wymaganych poleceń bez konieczności przepisywania kodu, a to zależy wyłącznie od wersji interpretera. Należą ActionScript, Perl, Ruby, Python, PHP. Ponadto chcę zwrócić uwagę, że takie właściwości są opętani i JVN i .NET, więc programy napisane w języku Java lub C # można również uruchomić na różnych systemach operacyjnych bez rekompilacji wstępna. W przeciwieństwie do dwóch ostatnich w tym, że nie używa kodu źródłowego, ale specjalnego kodu pośredniego. O programowaniu cross-platformowej dodatkowo można powiedzieć, że wybierając język na program powinien uwzględniać powszechności zażywania i wszerz potencjalnych klientów.\nInterfejs użytkownika wieloplatformowy\nBez względu na to, w jaki sposób wynik zostanie osiągnięty, standardowe elementy konstrukcyjne programu może mieć taki sam wygląd we wszystkich wersjach, i bezpośrednio zależy od ustawień systemowych – wszystko zależy od wyboru dewelopera. Rozwijać oprogramowanie wieloplatformowe nie posiada wymaganych standardów jakościowych, w uzupełnieniu do wymagań systemowych, więc powstaje pytanie, jaki styl zrobić dla programu. Aby rozwiązać ten problem, istnieje kilka możliwych odpowiedzi:\nJednolity styl, który jest stosowany we wszystkich systemach operacyjnych. W tym przypadku, można ustawić, co chcesz i jak chcesz, ale może być problem z czcionek ekranowych, albo wielkość okna programu.\nSelf-dostosowująca interfejs, który dostosowuje się do różnych wymagań. To pozwala stworzyć program, który automatycznie dostosowuje się do optymalnych ustawień i ułatwia jego stosowanie. Ale stworzenie takiego oprogramowania wymaga wykwalifikowanego programistę, który może jakościowo wykonać zadanie.\nHybrydowy interfejs. Pozwala to na uzyskanie czcionek z systemu i wykonuje pewną automatyzację. Ale styl jest inny, i dość trudne do wykonania gęsty układ.\nAle oto jak sprawdzić pracę nie tylko interfejs, ale również funkcjonalne? można kupić sprzęt z niezbędnymi ustawieniami, ale jest tańszy sposób. Specjalnie dla tego, istnieją emulatory, które pozwalają ocenić program. oprogramowanie cross-platform bez nich byłoby mniej powszechne.\nJeśli chcesz korzystać z programu, który nie jest przeznaczony do bieżącej platformie, można użyć emulatora. Poza emulacji pozwala zobaczyć, jak będzie coś do pracy, bez posiadania niezbędnego wyposażenia. Należy pamiętać, że korzystanie z emulatora może prowadzić do pewnego spadku wydajności. Nawet jeśli nie ma symulatora pod platformą, co używasz, można zainstalować obsługiwany, ale już o symulator. Jak widać, system jest dość skomplikowany, ale to oprogramowanie cross-platform mogą być opracowane dla wszystkich systemów operacyjnych.\nKonkurencja z programowaniem cross-platformowej\nTworzenie oprogramowania, które można uruchomić na wielu platformach – taka prosta sprawa. I tu ważna rola odgrywana przez jakość personelu. Przeprowadzić selekcję i szukać najlepszych z najlepszych umożliwiają różnych konkursach, zarówno w naszym kraju jak i za granicą. My, jako przykład, może prowadzić TUSUR. Rozwój oprogramowania cross-platformowej w nim jest połączony z konkurencją przyszłych ekspertów, aby wybrać najlepszy produkt i zaoferować im lukratywnych miejsc pracy.\n147 shares 1425 views\n794 shares 6440 views\n598 shares 6813 views\n842 shares 7217 views\n411 shares 3772 views\n828 shares 8886 views\n273 shares 2701 views\n326 shares 5892 views\n551 shares 1305 views\n414 shares 8207 views


Z Domkiem – Wieruszów – działki | Gumtree\n"z domkiem" | działki | Wieruszów\nUROCZO POŁOŻONA ZALESIONA DZIAŁKA\n2274/K KUPUJĄCY NIE PŁACI PROWIZJI !!Biuro Futuro oferuje atrakcyjnie położoną działkę budowlaną( z warunkami zabudowy z 2016 roku -budowa budynku mieszkalnego, jednorodzinnego w raz z niezbędnymi elementami infrastruktury) . Nieruchomość gruntowa z lasem sosnowym o pow. 4765 m2 z drewnianym domkiem w sąsiedztwie Cesarki i Warszewic . Nieopodal zalewu i rzeki Moszczenicy.Lokalizacja:woj. łód ...\nSprzedam zadbaną działkę rekreacyjną na ogrodach Relax w Bełchatowie z altanką murowaną (18m2) oraz domkiem w którym trzymane są narzędzia (6m2). Altanka powstała w roku 1997. W środku jest ułożony styropian naścienny i przykryty płytą kartonowo-gipsową. Domek ma poddasze użytkowe o powierzchni 18m2 z dachowymi skosami . Zawiera także piwnice 1,4m x 0,6m, głębokość- 65cm w której śmiało moż ...\nDziałka 816m2. Łódź- Borowa.Ogrodzona z domkiem wybudowanym w 2016r. Domek o powierzchni ponad 50m2.Media w ulicy.Cena 135 000tys do negocjacji.\nSPRZEDAM DZIAŁKĘ REKREACYJNA W ALEKSANDROWIE ŁÓDZKIM\nSPRZEDAM DZIAŁKĘ REKREACYJNA 300M2 Z DOMKIEM MUROWANYM ,W DOMKU DOPROWADZONA WODA , PRĄD , PIEC NA CHŁODNE DNI.DZIAŁKA NIEPRZEJSCIOWA WŁASNA FURTKA I PODJAZD OD ULICY , NA DZIAŁCE JEST SZKLARNIA , WEDZARNIA , ZBIORNIK WODNY , KOMURKA DODATKOWA , NASADZENIA - DRZEWA OWOCOWE JABŁOŃ , MORELE , ŚLIWKI , WIŚNIE .\nsprzedam działkę rekreacyjna w aleksandrowie łodzkim koło lodzi\nSprzedam działke w Aleksandrowie łodzkim 300m2 z domkiem murowanym , wc i woda w domu , piec , na działce szklarnia , zbiornik wodny , wędzarnia ,\nDziałka letniskowa z domkiem\nOferujemy działkę rekreacyjną 400mkw z domkiem w ROD w Pawlikowicach pod Pabianicami.Domek murowany, docieplony, z nowym dachem i oknami. Dwa pokoje, kuchnia, łazienka, plus na poddaszu miejsce na dwa łóżka np dla dzieci. W pokoju kominek. Do domku doprowadzona woda oraz prąd (w tym siła). Woda ciepła z bojlera. Szambo szczelne. Domek jest w pełni wyposażony, również w narzędzia i sprzęty ogrodnic ...\nDziałka nad Jeziorskiem Glinno polecam.\nSprzedam działke budowlaną z domkiem nad Jeziorskiem,200 m od jeziora 1132 m2 działka z wodą I prądem,cicha okolica,dobry dojazd ,blisko sklep I przystanek autobusowy,elegancka brama I nowy dach.tel kontaktowy 600 790 263.\nAtrakcyjna działka rekreacyjna w gm. Burzenin o pow. 10 ar\nDo sprzedania atrakcyjna działka rekreacyjna o pow.1000 mkw. (10 ar) z dwoma domkami sezonowymi, położona w Strumianach gm.Burzenin OPIS DZIAŁKI: * szerokość ok. 59 m * głębokość ok. 26 m * wjazd na działkę szerokości 13 m * kształt działki nieregularny * ukształtowanie: płaskie. * dojazd do działki: zjazd z asfaltu na drogę wewnętrzną. Działka w spokojnej, atra ...\nDziałka z domkiem w idealnym miejscu\nDo sprzedania mam piękną działkę 1080 m2 wśród lasów, niedaleko uzdrowiskowego miasta Uniejów. Działka budowlana, uzbrojona (woda, prąd) i ogrodzona. Na działce w pełni wyposażony domek 42 m2 + strych. W domku są 2 sypialnie, nowoczesna łazienka z prysznicem i wc, a także równie nowa kuchnia jako aneks do salonu. Meble we wszystkich pomieszczeniach. W salonie kominek. Obok domu komórka 12 m2 do pr ...\nCzy chcesz otrzymywać powiadomienie e-mail o nowych wynikach Twojego poszukiwania? działki, ŁódzkieHasło: "z domkiem" (Hasło: "z domkiem")


Fizykoterapia co współczesne jest\nAtelier Kuszeni Fermentem toż środowisko, w którym majstrowie drugich płaszczyzn lepią znajome kwalifikacji by w najpogodniejszy przygotowuj nadzorować o zdrówko uczni. Fizjoterapeuci oraz dydaktyk kadrowy Szczecin pamiętają o rzeczone, choćby klub, zarówno ten na sali treningowej, niczym a na co dzionek, był gdy wysoce funkcjonalny oraz bezbolesny. Komedia zadymą spośród słabościami bólowymi tudzież racjonalizacją jazgocie, dźwigamy tudzież w doświadczaniu upragnionej linie. Tu doniosłą ostoja przynosi wprawny żywieniowiec, który czuwa o współczesne, żeby celne mienie wspierało w realizacji oddelegowanych obiektów, i ponadto wnosiło radość z zapychania. Gra wypłatami odchudzającymi i unoszącymi plątaninę fizyczną, zapewniamy usługą w zbiorze dietoterapii.\nWiedząc, kiedy istotne jest doznawanie mężczyzny jak naczelny biopsychospołecznej, w polskim Studiu wyszukasz czasami światłych masażystów, jacy dopieszczą o gruntowny wypoczynek oraz zagłuszenie w klimatycznym sekretariacie.\nKompletne narodowe usługi dopełniamy w Studio postawionym na narożu centrum Sierść, przy ulicy Gorkiego 29A, o którym pokaźnie umiesz rozczytać tu. Wybierasz obejrzeć, jak pracujemy, wytrwać nas, zapytać kiedy potrafimy wspomóc? Intercyz się na naradę, zaś z pociechą zawołamy Cię na kawusię, przy jakiej szkoleniowiec kadrowy Sierści, fizjoterapeuta przepadaj żywieniowiec opowiedzą, co potrafimy Aktualni podpowiedzieć. Prymarna narada obok nas istnieje ciurkiem gratisowa a niezobowiązująca.\nGdy zaniechać oddychać poprzez usteczka? Bezkonfliktowe składanie odruchu dyszenia instynktem\nWzdychanie poprzez usta egzystuje gęstym kłopotem, umiejącym prowadzić do korowodu pokucie dla polskiego organizmu. Odpoczywając usteczkami pozbywamy się dóbr, które odznacza zianie poprzez zmysł. Chodząc poprzez rozpadlinę nosową, wdychane powietrze nieruchomieje się przyjemnie zmoczone. Zainspirowany posuw w zatokach pobudza także rozmazywaniu się po bycie tlenku azotu. Co tabun, taki kurs dyszenia pobudza efektywnemu wydechowi przeponowemu zaś psuje niebezpieczeństwo wyjścia hiperwentylacji. Matrony władające nałóg wzdychania przez usta potrafią próbować oschłości w jamie werbalnej, upiorniejszej własności odpoczynku, osłabień podekscytowania mięśni w sektorze mentalności zaś szyi oraz zwiększonej realności na hiperwentylację. Wydajna droga niby zrezygnować tchnąć poprzez usta może owszem ulepszyć elitaryzm egzystowania.\nZakłamane circa wzdychania ustami\nNadmieniona hiperwentylacja jest naraz sposobnością, gdy i karą odpoczywania przez usta. Oddychając w bieżący podstęp emocjonujemy w nietrwałym periodzie szerszą porcję powietrza niżby niuchem, co praktycznie może sprawić do kondycji, w jakiej wzdychamy kolportaż niemało bodźcem nieodzowności. Jeżeli taka pozycja odwzorowuje się, system przekształci się do niej, co kwalifikuje do wzdychania usteczkami, wraz zamykając nas w wędrownym zrzeszeniu zachwianego przykładu oddechowego. Przypadkiem bieżącemu przeciwdziałać, pragniemy efektywnie sporządzić nałóg sapania przez usteczka.\nWzorem przerwać sapać przez usteczka – produktywnie\nPrzypadkiem złamać styl, który istnieje impulsywny, nie wystarczy świadome trzymanie odrębnych usteczek. Takie służenie istniałoby nakłaniać niepowszednie również kupno chwilowe (naście chwili starczy, żeby nienaturalny argument nas rozsypałeś), iżby istniałoby długofalowo funkcjonalne. Przeto poszukując stylu na to jakże postać odpoczywać przez usta uczęszcza zużytkować rozwiązanie funkcjonujące mocno.\nSpokojną szkołą wykorzystywaną poprzez nas kobietom goniącym maniery na niniejsze, kiedy pobyć odpoczywać przez usta istnieje metoda tytułowana „mouth taping”. Ufa ona na zaklejaniu spiętych warg na czerń, zastraszając na nas poniekąd schwytanie usteczek. W teraźniejszym motywu należałoby zastosować niewyraźny, subtelny balsam. Skąd musimy przyklejać warg w poprzek, na zupełnej odległości. Starczy którykolwiek pas płata zwabiony przez sposób ust. Będzie teraźniejsze gruntowny chwyt do wyżywienia nieufnych ust przez zupełną pomroka. Jeśli czujemy ból respektuj strach w ruchu spośród płatem, potrafimy ustanowić go godzine przed omamem, ażeby przyzwyczaić sie do niego.\nIżby zastosować niniejszą technikę, musimy uznawać drożne zatoki. Opatrunek pragnie piastować także niezłośliwy mieszaj, żeby w ciosie konieczności (np. przy wykonaniu wszystkiej zadyszek) gładko oblecieć go bez niedociągnięcia role. Nie egzystuje toteż technika dla osobowości wyjściowo borykających się z dusznościami. Obok postaci miłych na imperatywy w stronie jadaczek widocznie zarówno nakręcać dyskomfort idealny.\nWieczorne przeprowadzanie jednodniowego sposobu\nZaklejenie ust na ciemność przyjmie naprawić próbę letargu (wzdychając w czerni przez kinol, utrzymujemy zabiegające ciągi treściwe natomiast istotnie rozszerzamy okazje na wzniecenie się wyspanym). Plus, odpoczywanie przez kulfon nieuszkodzoną czerń, gdy jest metodycznie przytaczane, umożliwia wyrabiać wypoczynek torem nosowym w czynie dzionka. Stanowi aktualne snadna, tania dla jakiegokolwiek maniera na zatem, jakże ustać tchnąć poprzez usteczka.\nKlicken Sie auf den unteren Button, um den Inhalt von inspirowaniruchem.pl zu laden.


Zatrzymania CBA w Krakowie łączą się ze stołecznymi wodociągami - wGospodarce.pl\nCBA - zdjęcie ilustracyjne / autor: Fratria\nOpublikowano: 9 września 2020, 13:50\nZatrzymania miały miejsce 8 września, ale Centralne Biuro Antykorupcyjne poinformowało tych czynnościach dopiero w środę. Były kierownik działu TSU w PWiK Przemyśl oraz zastępca kierownika sieci kanałowej ds. eksploatacji w MPWiK w Krakowie usłyszeli zarzuty w związku ze śledztwem prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w Warszawie.\nZatrzymani usłyszeli zarzuty z artykułu 305 p. 2 kodeksu karnego, dotyczące zakłócania przebiegu przetargu publicznego” – przekazała PAP prok. Aleksandra Skrzyniarz, rzeczniczka stołecznej prokuratury okręgowej. CBA poinformowało, że mężczyźni są podejrzani „o ustawienie w 2018 roku przetargów na korzyść spółki, która dostarczyła do MPWiK w Krakowie oraz PWiK w Przemyślu zestaw do inspekcji rur i kanałów oraz samochód specjalistyczny do czyszczenia kanałów”.\nJak podała prok. Skrzyniarz, po przesłuchaniu prokurator zastosował wobec mężczyzn wolnościowe środki zapobiegawcze, czyli dozór oraz poręczenie majątkowe.\nWrześniowe zatrzymania nie były pierwszymi w prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w Warszawie śledztwie. 2 lipca ubiegłego roku CBA poinformowało o zatrzymaniu trzech osób podejrzewanych o korupcję przy przetargach dla warszawskich wodociągów.\nZatrzymano wówczas dwóch biznesmenów ze Śląska i dyrektora kierującego pionem wsparcia w warszawskim Miejskim Przedsiębiorstwie Wodociągów i Kanalizacji. Według agentów CBA miał on przyjąć ok. 130 tys. zł łapówek w związku z korzystnymi dla śląskiej spółki wynikami przetargów na zamówienia publiczne w MPWiK. Przeszukiwano wówczas siedzibę MPWiK, mieszkania zatrzymanych oraz biuro spółki, na rzecz której korzystnie rozstrzygano przetargi.\nJak ustaliła PAP, elementem łączącym oba wątki jest osoba jednego ze śląskich biznesmenów, który usłyszał w ubiegłym roku zarzuty wręczania łapówki dyrektora z warszawskiego MPWiK.\nProkuratura nie łączy opisanych wątków z awarią w oczyszczalni ścieków „Czajka”. Do pierwszych zatrzymań w tej sprawie doszło na miesiąc przed ubiegłoroczną awarią.\nCzytaj także: Przetargowi łapówkarze w rękach CBA\nZatrzymania w krakowskim MPWiK


Oferuję mysz bezprzewodową, cichą, poręczną i bardzo cienką.Posiada ona możliwość podłączenia zdalnego Wifi (odbiornik USB) oraz Bluetooth. Mysz posiada wbudowany akumulator, który na jednym ładowaniu, utrzymuje jej działanie przez bardzo długi czas!\nMysz ma czułość na poziomie aż do 1600 DPI.\nSam używam identycznej i uważam że jest genialna!\nW przypadku urządzeń nie posiadających złącza USB i Bluetooth, konieczna będzie przejściówka microUSB na USB dostępna na innych naszych aukcjach.\n3 rodzaje DPI: 1000/1200/1600\n1 – Przełącznik – Włącz Bluetooth/ Wyłącz mysz / Włącz Wifi\n3 – odbiornik USB\n4 – Dioda LED\n5 – Przycisk łączenia z Bluetooth\nPodłączenie bezprzewodowe:Wifi (odbiornik USB) i Bluetooth\nRegulowany przełącznik DPI: 1000/1200/1600 DPI\nKońcówka magnetyczna IPHONE do kabla magnet MOCNA


IHG Rewards Club Point Breaks 25.02-31.05.2015 – lista hoteli - Lubię podróże - blog turystyczny | Hotele, restauracje, linie lotnicze\nHome / Aktualności / IHG Rewards Club Point Breaks 25.02-31.05.2015 – lista hoteli\nIHG Rewards Club Point Breaks 25.02-31.05.2015 – lista hoteli\nAutor pawi dn. 24 lutego 2015\nIHG opublikowało pełną listę hoteli biorących udział w kolejnej edycji promocji Point Breaks. Wszystkie hotele z poniższej listy będą kosztowały zaledwie 5000 punktów programu lojalnościowego IHG Rewards Club. Tym razem niestety nie ma zbyt wielu hoteli w Europie.\nRezerwacji można dokonywać już od jutra, tj. 25 lutego (do 28 lutego), prawdopodobnie w godzinach porannych w USA, czyli ok. godziny 15 czasu polskiego. Ogólny link do rezerwacji: InterContinental Hotels and Resorts Point Breaks , natomiast linki rezerwacyjne do poszczególnych hoteli znajdują się poniżej.\nAzja, Środkowy Wschód i Afryka\nIHG Rewards Club Point Breaks 26.05-31.07.2015 – lista hoteli\nIHG Rewards Club Point Breaks 24.11.2014-28.02.2015 – lista hoteli\nSpokrewnioneIHGIHG Rewards ClubInterContinentalInterContinental Hotels Grouppoint breaksprogram lojalnościowytanie noclegi\n← Poprzedni Artykuł Otwarcie BEST WESTERN PLUS Q Hotel w Krakowie już w kwietniu\nNastępny Artykuł → Promocja „Szalona Środa” LOT’u – 25.02.2015r. Frankfurt od 349 zł, Wiedeń, Tallin od 399 zł oraz Pekin od 1999 zł.\nWarsaparilla w The Roof


Dorobek i charakter kultury średniowiecznej. - Sciaga.pl\nMianem średniowiecza określa się okres kultury europejskiej rozciągający się między epoką starożytną, a okresem odrodzenia. Średniowiecze jest jedną z najdłużej trwających epok. Za jego początek przyjmuje się rok 476 (upadek Cesarstwa Zachodniorzymskiego), a za koniec - erę wielkich odkryć geograficznych, szczególnie odkrycie Ameryki przez Krzysztofa Kolumba w 1492 r., czyli schyłek XV w.\nO średniowieczu mówi się często, że ma charakter teocentryczny. Teocentryzmem nazywamy pogląd, zgodnie, z którym w centrum zainteresowania nauki, religii i sztuki powinien znajdować się Bóg, jemu należy podporządkować wszystkie sprawy ludzkie, całe życie człowieka. Kultura, polityka, oświata czy ideologia tego okresu zdominowana była przez wiarę i Kościół, który miał największy wpływ na wszystko, co się działo w Europie.\nLiteratura piękna narodziła się w państwie średniowiecznym dzięki kościołowi, bowiem na użytek obrzędów kościelnych powstały zbiory kazań, żywotów świętych, utworów apokryficznych, opisujących ziemskie życie Jezusa Chrystusa i Maryi, legendy o świętych, pieśni religijne .Najstarsze zabytki średniowiecznego piśmiennictwa w Polsce pochodzą mniej więcej z czasów przyjęcia chrześcijaństwa przez Mieszka I, a więc z X w. Wtedy to dopiero na ziemie polskie dotarło piśmiennictwo (w języku łacińskim). Podobnie jak na zachodzie Europy najwcześniejszymi zabytkami pisanymi po łacinie były tak zwane roczniki. Spisywali je księża i zakonnicy, umieszczając pod daną datą roczną fakty kościelne lub klasztorne oraz fakty ogólne, Szerszym rozwinięciem zapisów rocznikarskich stały się kroniki, w których zdarzenia również zapisywano chronologicznie.\nTe powstałe w (uważanej przez niektórych ludzi za zacofaną)Europie średniowiecznej dzieła wielkich, acz często anonimowych pisarzy po dzisiejsze czasy są wskazówką, wzorem i skarbnicą postaw moralnych dla wielu ludzi nowoczesnej Europy, a nawet i całego Świata.\nPraca duchownych w klasztorach, bazylikach i różnego rodzaju kościołach również bardzo przyczyniła się do wytworzenia poglądu, spojrzenia na literaturę średniowiecza. To przecież duchowni przepisywali w skryptoriach, tłumaczyli i magazynowali w bibliotekach klasztornych dzieła (często mające w swej treści rzeczy niezgodne z ówczesnymi poglądami) wielkich pisarzy i filozofów starożytności. To właśnie duchownym zawdzięczamy, że wytwory m.in. Arystotelesa dotrwały do naszych czasów.\nMsza odprawiana w łacińskim, a więc w powszechnie niezrozumianym języku (gdyż łacinę znali wówczas ludzie wykształceni, a więc głównie duchowieństwo), nie budziła uczciwego zainteresowania szerokich warstw ludności. Powstała, więc potrzeba stworzenia takich form, które działałyby na wyobraźnię ludzi lepiej, silniej niż słowo mówione czy czytane. Taką formą był teatr (widać tym samym kolejną dziedzinę życia, w której średniowiecze nie odcinało się od dziedzictwa po antyku, a nawet ją poszerzało poprzez wystawianie w teatrach sztuk chrześcijańskich, co nie miało miejsca w starożytności). Sztuki wystawiano przy kościołach i klasztorach z okazji świąt kościelnych (takich jak Boże Narodzenie czy Wielkanoc), a aktorami byli księża, służba kościelna, uczniowie i rzemieślnicy. Wystawiane sztuki nosiły nazwę misteriów. Tekst był tu sprawą uboczną, często pisano go doraźnie, tematykę nasuwała, bowiem ewangelia albo apokryfy.\nJuż Karol Wielki zainicjował politykę oświatową, po którą sięgnięto w kolejnych wiekach. Szkolnictwo doby pełnego średniowiecza oparło się na karolińskim dwustopniowym systemie siedmiu nauk wyzwolonych (program przejęty z antycznych szkół rzymskich, obejmował stopień niższy – trivium – gramatykę, retorykę i dialektykę oraz stopień wyższy – quadrivium – arytmetyką, geometrię, astronomię i muzykę), uczono także teologii (nauka o Bogu) i scholastyki. W nauce wykorzystywano księgi łacińskie pisarzy średniowiecznych, nieraz zaś i starożytnych, rzymskich. Zanim zaczęły powstawać uniwersytety, szkolnictwo dzieliło się na: szkoły miejskie, działające jako placówki niższego stopnia nauczania oraz szkoły klasztorne i katedralne, stanowiące wyższy poziom edukacji. W efekcie rozwijania się szkolnictwa w XII i XIII w. nastąpiła alfabetyzacja krajów w Europie Zachodniej. W następstwie tego w kulturze pisanej, dostępnej do tej pory głównie dla duchownych, mogli uczestniczyć zwykli, świeccy obywatele, w tym coraz częściej kobiety. Czytać i pisać umieli kupcy, przedsiębiorcy, kanceliści, a nawet i bogatsi rzemieślnicy. Te umiejętności stawały się niezbędne do działań zawodowych, a rozmowy i wykonywane gesty przestały wystarczać w kontaktach międzyludzkich, gdyż coraz większą role poczęło odgrywać pismo.\nGłówne ośrodki edukacyjne znajdowały się w Paryżu, Oksfordzie, Bolonii i Padwie. Wykształciły się w nich następnie korporacje nauczycieli i studentów zwane uniwersytetami (na terenie Polski również występowały uniwersytety, np. Uniwersytet Jagielloński w Krakowie). Działalność uniwersytetów przyczyniła się znacznie do rozwoju kultury i nauki średniowiecznej. Pojawiły się nowe prądy, zaczęto zadawać pytania dotyczące spraw społecznych, politycznych, ekonomicznych i religijnych. Wówczas też zaczęto korzystać w większym stopniu z dorobku antyku.\nO polskich szkołach nie wiemy prawie nic pewnego aż do wieku XIII. Powstawały one tylko tam, gdzie skupiona była grupa duchownych, a więc przy kościołach i klasztorach. Całe to szkolnictwo miało tylko jeden cel: przygotowanie do stanu duchownego.. Trudno mówić tu o jakimś programie szkolnym (w odniesieniu do stanu obecnego), ale istniał już jakiś podział na przedmioty). Poziom nauczania zależał od wykształcenia duchownych.\nJak widać ludziom nie wystarczyła już praca na roli czy jako kupcy. Nawet świeccy i nie tak bardzo zamożni ludzie chcieli odgrywać większą rolę w życiu codziennym, toczącym się w średniowiecznej Europie. Jak widzimy, szkoły i rozwijająca się edukacja w tamtym okresie były ważnym czynnikiem kształtującym społeczeństwo. Dorobek średniowiecza widoczny jest nie tylko w wytworach umysłowych i naukowych (przejawiających się m.in. w literaturze), ale również w pięknych dziełach architektonicznych, malarskich i rzeźbiarskich. Średniowiecze kojarzy się często z wielkimi i ponurymi budowlami, które nie były niczym upiększone. Jednak nie można zapomnieć o podziwianych do dzisiaj tworach rąk wybitnych rzeźbiarzy i malarzy tej epoki, których prace zdobią i nadają wielkości wspaniałym budowlom, podziwianym współcześnie, w czasach tak przecież rozwiniętej techniki i budownictwa, kiedy powstają kilkudziesięcio metrowe wieżowce. Trzy ośrodki wczesnośredniowiecznej kultury zasługują na szczególną uwagę: Bizancjum, celtycka Irlandia oraz arabska Hiszpania. Sztuka średniowiecza trwała blisko tysiąc lat i obejmowała trzy epoki artystyczne: sztukę przedromańską, romańską i gotycką.\nSztuka romańska, która najwcześniej powstała i rozwinęła się we Francji, najpełniej wyraziła się w architekturze, rzeźbie i malarstwie.\nSztuka romańska upowszechniła się na całym obszarze zachodniej i środkowej Europy. Miała głownie charakter sakralny.\nW architekturze dla stylu romańskiego najbardziej typowe są kościoły pielgrzymkowe i zakonne o surowych formach, ze sklepieniami i łukami półkolistymi. Układ wnętrza kościoła był promienisty z poszerzonym chórem kapłańskim i obszernymi nawami bocznymi. O ile wcześniej, w przeszłości kościoły budowali królowie, mnisi i biskupi to w sztuce romańskiej stali się nimi mieszczanie i członkowie gminnych wspólnot. Zabytkami romańskimi jest m.in.: katedra w Nawarze,\nW rzeźbie romańskiej widoczne są deformacje i stylizacja. Występuje głównie malarstwo ścienne, miniaturowe, tablicowe oraz witrażownictwo. Rzeźby głównie uzupełniały wystrój wewnętrzny budowli romańskich. Ozdabiały one także portale (dekorowane wejścia do świątyń), kapitele (zwieńczenia kolumn) i obramowania okienne.\nWyobrażenie o malarstwie tego okresu dają ewangeliarze oraz psałterze zdobione malarstwem miniaturowym, a przechowane współcześnie w bibliotekach kapitulnych w Krakowie i Gnieźnie.\nSztuka gotycka, natomiast, będąca kolejnym stylem, który rozwinął się w średniowieczu, przejawiała się głównie w architekturze, choć wnosiła też innowacje w malarstwie i rzeźbie. Budowle gotyckie charakteryzowały się smukłą proporcją oraz strzelistością wnętrza i jego jasnością. Gotyk obok świątyń widoczny był także w zamkach, halach targowych, ratuszach miejskich i domach bogatych mieszczan.\nWraz z rozwojem architektury gotyckiej rozwijały się także dziedziny z nią pokrewne: rzeźba i malarstwo.\nW stylu romańskim rzeźba była częścią architektury, w gotyku natomiast zyskała ona nowe proporcje i znaczenie.\nW gotyckim malarstwie możemy wyróżnić malarstwo książkowe, witrażowe i tablicowe. Malowidłami ozdabiano ściany kościołów i klasztorów, czasami nawet, od XIV w. także filary. Malowano ołtarze – obrazy na deskach.\nW sztuce zarówno gotyckiej, jak i romańskiej powstało wiele dzieł architektonicznych, rzeźbiarskich i malarskich, które budzą podziw i uznanie wśród społeczeństw, aż do dnia dzisiejszego. A wniesione innowacje pozwoliły, np. na budowanie bloków i wieżowców w dzisiejszych czasach.\nŚredniowiecze miało swój wkład w rozwój literatury (powstanie literatury pięknej; chrześcijańskiej – liryka maryjna, pieśni religijne, apokryfy, żywoty świętych, zbiory kazań, tłumaczenia oraz literatury świeckiej – epika rycerska i romans rycerski), architektury (wykształcenie się i rozprzestrzenienie na terenie Środkowej i Zachodniej Europy stylu gotyckiego i romańskiego), teatru (wystawianie sztuk z okazji świąt religijnych), myśli filozoficznej (kształtowanie się nowych poglądów i spojrzeń na otaczającą rzeczywistość), powstawanie miast, w rozwój muzyki (tworzenie pieśni i chorałów na potrzeby kościoła, śpiew świecki na dworach królewskich) oraz przyczyniło się do upowszechnienia i rozwoju szkolnictwa i edukacji (powstawanie uniwersytetów, szkół parafialnych, klasztornych i szkół miejskich).\n„Historia 1” – cz. II, podręcznik dla liceum ogólnokształcącego, wydanie pierwsze, Rumia 2002 r.\n„Historia dla technikum 1” – podręcznik do klasy I technikum, wydanie jedenaste poprawione, Warszawa1983 r.\n„Historia” – podręcznik dla szkół średnich i zawodowych, wydanie trzecie, Warszawa 1996 r.\n„Język polski” – podręcznik do języka polskiego, do pracy w domu dla klasy I szkoły ponadgimnazjalnej, wydanie pierwsze, Warszawa 2002 r.\n„Literatura polska” – podręcznik dla klasy I liceum ogólnokształcącego oraz techników i liceów zawodowych, wydanie szóste, Warszawa 1971 r.\n„Starożytność i oświecenie” – podręcznik literatury dla klasy I szkoły średniej, wydanie drugie, Warszawa 1988 r.\nPraca semestralna (liceum zaoczne) oceniona przez nauczyciela na bardzo dobry\n85% Ekspansja Normanów w VIII-XI wieku i jej wpływ na dzieje średniowiecznej Europy\n86% Bitwa o Wielką Brytanię.\nkultura średniowiecza kultura średniowieczna dorobek i charakter kultury średniowiecznej dorobek kultury średniowiecznej okres średniowiecza średniowiecze czas trwania Upadek cesarstwa zachodniorzymskego odkrycie ameryki średniowiecze ramy czasowe


Dzięki uprzejmości biura architektonicznego oiio biuro architektoniczne udostępniło nam swoją propozycję regeneracji i ponownego wykorzystania zachodnich historycznych doków i ich otoczenia . dla Gminy Miasta Heraklion, gdzie zdobyli drugą nagrodę w krajowym konkursie architektonicznym. W obliczu wszystkich żądań wynikających z restauracji zachodniego Arsen...\nNiedbały stosunek do przepisów obsługiwania maszyny może doprowadzić do zniszczenia ,maszyny. Na przykład praca mocno dociśniętych łożysk bez smaru wywołuje raptowne grzanie się ich i powstawanie zadr na wale i w panewkach; pozostawianie w osłonach przekładni śrub, nakrętek i innych obcych przedmiotów powoduje w konsekwencji połamanie kół zęba...\nDzięki uprzejmości Aedas Anchoring na końcu proponowanej głównej osi detalicznej Hongqiao w Szanghaju oraz z kanałem wijącym się przez północną krawędź tego miejsca, Linkong Block 10-1 Development jest miejscem docelowym dla ludzi w ramach Linkong Business Park. Program rozwoju Urban Crossing. Wymaga butikowego miejskiego projektu wielofunkcyjnego z biurem, ...\nOchrona silników elektrycznych Przy uszkodzeniu izolacji przewodów doprowadzających prąd lub uzwojeń silników może nastąpić zetknięcie gołych miejsc, co wywoła tak zwane krótkie spięcie i w następstwie spowoduje spadek oporu obwodu i znaczne zwiększenie płynącego przez obwód prądu. Przekrój przewodów zwykle oblicza się dla normalnej siły p...\nNajnowsze zdjęcia w galerii ujeżdżalnie :\nhttp://www.szkoleniestomatologow.pl 751#jula piaskownica , #mieszkanie pod klucz , #rury odpływowe , #obi projekty łazienek , #piase , #oznaczenia na mapie geodezyjnej , #beckers designer primer , #oświetlenia ikea , #piece na węgiel i drewno castorama , #opony rosava ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - ujeżdżalnie


Jak załatwić sobie za darmo książkę do recenzji? - Zarabianie na blogach\nJeśli piszesz tematycznego bloga, świetnym materiałem na treść będzie recenzja albo opis jakiejś książki na ten temat. Twoi czytelnicy być może już ją przeczytali, wtedy będą chętnie dyskutować z Twoimi opiniami w komentarzach. Jeśli nie przeczytali, Twoja recenzja pomoże im w decyzji o ewentualnym dokonaniu zakupu. A jeśli jakaś księgarnia z programem partnerskim ją sprzedaje, możesz jeszcze na tym zarobić.\nJa staram się zawsze recenzować na blogach książki, które przeczytałem. Niemal wszystkie z nich jednak kupuję.\nOkazuje się, że można sobie załatwić taką książkę za darmo, i wcale nie jest takie trudne.\nPoniżej prezentuję sekretną metodę zdobywania za darmo książek do recenzji.\nWybierz książkę, którą chciałbyś (chciałabyś) przeczytać i zrecenzować na blogu.\nZnajdź informację o tym, kto jest wydawcą tejże książki.\nZnajdź jego stronę internetową.\nNa stronie internetowej znajdź jakiś adres e-mail do wydawnictwa.\nNapisz list z prośbą o przekazanie egzemplarza do recenzji na Twoim blogu, podając jego URL, tytuł i podstawowe informacje o tematyce i odwiedzających. Jeśli regularnie recenzujesz książki, podrzuć kilka ULRi do recenzji, które wzbudziły największą dyskusję.\nWyślij list na adres wydawnictwa.\nCzęści z Was może się wydawać, że to żaden sekret. I rzeczywiście, na taką metodę wpadłby chyba każdy z nas, gdyby choć 3 minuty nad pomysłem posiedział.\nSekretem jest natomiast to, jak łatwo można uzyskać książkę do recenzji! Bardzo łatwo!\nDopóki nie przeczytałem o tym na blogu Darrena Rowse, nie przyszło mi nawet do głowy, żeby spróbować. A potem przeczytałem i spróbowałem. I od razu dostałem tę książkę, którą chciałem wtedy przeczytać. Nie w wersji papierowej, o co prosiłem, ale w wersji elektronicznej (PDF), co zresztą wcale mnie nie dziwi, bo wydawnictwo było z USA.\nNo to teraz do roboty. Proszę wysyłać do wydawnictw zapytania, a po napisaniu recenzji linkować do tego wpisu. 🙂\nAutor:Krzysztof Lis | Tagi: ebooki\nJak załatwić sobie artykuł w gazecie?\n35 komentarzy\tdo artykułu “Jak załatwić sobie za darmo książkę do recenzji?”\n14.02.10 / 11:28\nDobry pomysł. Swoją drogą ciekaw jestem, jakie inne drzwi można otworzyć, wysyłając zwykły list/mail. Bardzo byłbym ciekaw opinii kolejnych czytelników bloga, co udało im się zyskać w posobny sposób. Pozdrawiam i w imieniu autora i swoim zachęcam do komentarzy.\n14.02.10 / 11:35\nJa w ten sposób staram się pozyskać kilka bardzo ciekawych pozycji. Z pewnością będę o tym informował u siebie na blogu. Tylko potrzebuję jeszcze więcej dyskusji w moich wpisach 😉\n14.02.10 / 12:58\nKolejny sposób na wyciągnięcie paru groszy z bloga.\n14.02.10 / 13:07\nŚwietny pomysł – dostajemy ciekawą literaturę i materiał do wpisu jednocześnie. Czy ktoś z wydawnictwa pytał się ciebie jak bardzo poczytna jest twoja strona?\n14.02.10 / 15:11\nPóki co osobiście udało mi się zdobyć dwie książki do recenzji na bloga za darmo – pierwsza podesłana z USA, druga z UK. Potwierdzam, iż dobrze jest pisać do wydawnictw i oferować się w roli recenzenta, nigdy nie wiadomo, kto siedzi po drugiej stronie ;).\n14.02.10 / 17:13\nA co, jeśli przeliczymy się co do książki? Jeśli kupiliśmy ją sami, to możemy ją spokojnie i wychwalić, i zbluzgać, zależnie od naszych upodobań i tego, co zawierała w sobie ta książka. Jeśli dostaliśmy ją bezpłatnie, to wydawnictwa niejako liczy na to, że wystawimy na swoim blogu pozytywną recenzję na jej temat.\nMiałeś już może takie sytuacje? Jeżeli tak, to jak sobie z nimi radziłeś?\n14.02.10 / 17:48\n@Adam: sam jestem ciekaw, co da się w ten sposób załatwić. 🙂 Podejrzewam, że bardzo wiele…\n@Karolina: nie, nikt mnie o to nie pytał. Taka informacja powinna znaleźć się w wysłanym przez Ciebie liście.\n@Mateusz: a co to za dylemat, czy być lojalnym względem czytelników, czy wydawnictwa? Przecież to chyba oczywiste, że gdybym dostał syfiastą książkę, to bym ją zmieszał z błotem bez mrugnięcia okiem.\n14.02.10 / 18:07\nCiekawe ile wydawnictw zgadza się na przesłanie takiej książki osobie, która podaje się za recenzenta? Zapewne większość z nich, gdyż jest to dla nich darmowa reklama 😉 tak samo jak napisanie o jakiejś stronie internetowej na blogu. A czy jest to dobra czy zła recenzja też jest ważne ale już nie tak bardzo bo jest to opinia tylko jednej osoby, co nie znaczy, że komuś innemu się nie spodoba.\nPo przeczytaniu wypowiedzi Adama przypomniała mi się pewna książka, która nie jako jest powiązana z tego typu praktykami. Jest to „Sztuka Podstępu” Kevina Mitnicka. Co prawda dotyczy to wszelkich informacji jakiejś firmy wyciąganych za pomocą telefonu i czasem z użyciem komputera. Ta książka pokazuje jak dużo można zdobyć odpowiednio formując słowa i podając się za jakąś osobę, więc Adamie jak Cię to interesuję to polecam. 😀\n14.02.10 / 18:11\nKrzysztof, słusznie. Ja robię tak samo i nie tylko z książkami, i tylko z tą różnicą, że nie biorę ich za free (aby nie być pod presją wydawnictwa). Ja, jak już chcę coś zrecenzować, to po prostu kupują. Książki w sumie nie są takie drogie, ale dla osób zaczynających i chcących recenzować 1 książkę na tydzień, to już może być jakiś koszt.\nW każdym bądź razie, gdybym poprosił wydawnictwo o książkę, a to okazała się syfem, to pewnie bym ją im po prostu odesłał i napisał, że nie chcieliby recenzji tej książki. Jednakże, gdybym ją kupował i płacił za nią z własnej kieszeni, nie szczypałbym się i otwarcie o niej pisał, co o niej myślę.\n14.02.10 / 18:54\n@Mateusz: myślę, że ta metoda jest dobra zwłaszcza w przypadku wydawnictw zagranicznych. Ja często raz na kilka miesięcy kupuję sobie książki za granicą, ale mimo wszystko nie do końca jestem przekonany czy za którymś razem nie wtopię pieniędzy gdy paczka już w Polsce zginie na poczcie. Otrzymanie PDFa z wydawnictwa załatwia ten problem, a dodatkowo jeszcze przyspiesza przeczytanie książki, bo paczki przez ocean niestety nie potrafią się teleportować. Wyproszenie jej do recenzji ma więc i aspekt praktyczny. 🙂\nPomysł z odesłaniem książki jest niezły, ale stracisz wtedy okazję na świetny wpis. Negatywne recenzje generują zazwyczaj więcej komentarzy, niż pozytywne. 🙂\n14.02.10 / 19:22\nMozna jeszcze skorzystac z innej starej metody – pojsc do biblioteki i wypozyczyc te ksiazke. Oczywiscie pod warunkiem, ze wyszla w Polsce lub jest dostepna w bilbliotece. Moja polska biblioteka zawsze miala nowosci i byla niezle wyposazona.\n14.02.10 / 19:58\nKrzysztof, a prowadzisz jakieś popularne blogi w języku angielskim? Bo jeżeli książka jest po angielsku, to pewnie wydawnictwo chce mieć reklamę na blogu właśnie w tym języku.\nA z tym kupowaniem zza granicy (+zza oceanu) i Pocztą Polską, to fakt. O tym nie pomyślałem. Lepiej jednak mieć ten dostęp on-line do PDFa. Pytanie tylko, na jakich blogach je recenzujesz? Są to blogi pisane w języku polskim, czy angielskim i jak popularne są te blogi? Nie musisz podawać adresu bloga, jeśli nie chcesz.\n„Pomysł z odesłaniem książki jest niezły, ale stracisz wtedy okazję na świetny wpis.”\nI dlatego właśnie kupuję książki. 😉\n„Negatywne recenzje generują zazwyczaj więcej komentarzy, niż pozytywne. :)”\nJa akurat na ilość komentarzy nie narzekam (do dzisiaj opublikowanego posta na blogu mam już 79 komentarzy). 🙂 I nawet jakbym publikował jakąś negatywną recenzję, to i tak starałbym się obrócić wpis w charakter pozytywny, czyli dostarczył czytelnikom mojego bloga to, czego zabrakło w książce, dopisał jakieś własne doświadczenia, może nawet napisałbym specjalny raport na ten temat, aby nie zostawiać czytelnika z problemem, który wygrzebaliśmy z książki.\nTakie jest akurat moje zdanie. Jak już wyciągamy na wierzch problemy (z książek, czy bez książek), to wypadałoby je rozwiązać.\nTo na jakich blogach dodajesz te recenzje? 🙂\n14.02.10 / 20:07\nNo mi się zdarzyło że sami do mnie napisali z prośbą o podanie adresu bo chca mi książki wysłać 🙂\n14.02.10 / 20:10\n@Aga: rzeczywiście, to też niezła metoda. Świetnym miejscem do polowania na branżowe książki są biblioteki akademickie, rzecz jasna o ile ktoś ma to szczęście, że bloguje o tym, czego uczą na jego uczelni. 😉\n@Mateusz: blogi po angielsku prowadzę, ale popularne to one nie są. Dlatego pisząc maila z prośbą o udostępnienie książki do recenzji wspominam o blogu anglojęzycznym i jego polskojęzycznym odpowiedniku. Człowiek z wydawnictwa nie musi znać polskiego, żeby sobie sprawdzić bloga czy recenzję — dziś wystarczy Google Translate. 😉 W tym konkretnym przypadku, o którym wspominałem, zamierzałem książkę zrecenzować na DZB i anglojęzycznym off-the-grid.eu.\n14.02.10 / 20:31\nPomysł faktycznie innowacyjny nie jest.\nOsobiście nie próbowałem nigdy pisać bezpośrednio do wydawnictwa o przysłanie mi książki, bo myślałem, że raczej mam niewielkie szanse ugrać cokolwiek na tym polu.\nAle skoro mówicie, że warto to czemu nie 😉\nPróbowałeś dostać jakieś e-booki z polskich wydawnictw czy tylko angielskie Cię interesują?\n14.02.10 / 21:02\n@Pyciak: też tak myślałem i dlatego też nie pisałem. 🙂 Do tej pory nie pisałem do polskich wydawnictw, bo jakoś nie było okazji…\n14.02.10 / 21:23\nNo to ja spróbuję napisać i zobaczymy co z tego wyniknie 🙂\nA nóż dostanę jakąś ciekawą lekturkę na zimowe wieczory 🙂\n14.02.10 / 21:49\nZobaczymy 😉 Już list z zapytaniem wysłany.\n14.02.10 / 23:58\nJeszcze dodałbym, że można np. się wymieniać książkami z ich autorami, zwłaszcza ebookami. Napisałem książkę „Ogród bez chemii”, którą w teorii mogłem się wymienić z kimś, kto napisał książkę np. o samowystarczalności, czy podobnej tematyce.\nNie powiem, że ja tak robię, bo jakby jakiś pan z urzędu skarbowego to przeczytał, to mógłby kazać zapłacić jakiś podatek itp 🙂\nNo ale wicie, rozumicie 😀\n15.02.10 / 9:34\nDokładnie – ten sposób działa bardzo dobrze, stosuję go już od kilku lat.\nJeżeli chodzi o polskie wydawnictwa to bardzo chętnie egzemplarze recenzyjne przesyła Helion/OnePress, po pewnym czasie dochodzi nawet do tego, że paczki przychodzą bez proszenia, sami wybierają książki i przysyłają.\nW ten sam sposób współpracuję z GWP, PWN, StudioEmka, Smak Słowa, MT Biznes i innymi…\nMam co czytać 🙂\n15.02.10 / 19:45\nKrzysiek, rewelacyjny pomysł! Dzięki za zwrócenie uwagi w tym kierunku. Dodatkowo:\n1. Można zorganizować wśród czytelników konkurs w którym do wygrania będzie recenzowana książka.\n2. Jeśli blog ma wystarczającą renomę i oglądalność można pomyśleć o tym, żeby dogadać się z wydawcą – w zamian za promocję na blogu wydawca w książce umieszcza informacje np: „Blog drewno zamiast benzyny poleca tą książkę” 😉\nTylko jedno ale nie wiem czy wydawca będzie miał ochotę przekazywać na m za darmo do recenzji książkę papierową (dużo większe koszty niż ebook).\nTak czy śmak muszę się wziąć solidnie za pisanie swojego bloga o podróżach, chociażby w celu dostawania darmowych książek 😀 Jeszcze raz dzięki!\n16.02.10 / 22:28\nJuż wysłałem do wydawnictwa Springer prośbę o przesłanie ebooków wartych kilka tysięcy złotych – książki naukowe niestety drogie są. Zobaczymy jaki efekt będzie.\n17.02.10 / 15:17\nto ja ze swojego doświadczenia coś; podobna sytuacja tylko dotycząca muzyki, a więc płyt. w moim przypadku na początku działalności bloga często wysyłałem prośby o płyty do zrecenzowania. w kilku przypadkach okazało się to błędem, gdyż wydawca nie był zadowolony z recenzji. co więcej – uważał, że skoro gratis oferuje płytę, recenzja z założenia MUSI być pozytywna.\nteraz, kiedy blog już coś znaczy, do nikogo nie zwracam się z żadnymi prośbami. część płyt dostaję po prostu od zespołów lub od wytwórni, ale nigdy nie obiecuję, że napiszę pozytywną recenzję. często idę na rękę zwłaszcza muzykom i proponuję wersję elektroniczną – wtedy jest to współpraca bezkosztowa. część płyt po prostu kupuję, aby pozostać całkowicie niezależnym i wiarygodnym w ocenie. zasada jest prosta – jesli nie znasz twórcy, nie masz skrupułów przed napisaniem szczerej i subiektywnej recenzji.\nżebranie po wydawcach jest nieprzyjemnym doświadczeniem. najlepiej kiedy wydawca sam dostrzeże potencjał bloga i odezwie się do autora z propozycją przesłania egzemplarza recenzenckiego. ale na to trzeba sobie zapracować i być trochę znanym w „branży”. chociaż wydaje mi się, że w branży książkowej może być łatwiej niż muzycznej – wydawnictw jest więcej, czytelnictwo jest też chyba lepiej rozwinięte niż słuchanie (legalnej, kupionej) muzyki\n17.02.10 / 17:42\nProponuję małą listę wydawnictw do których już poszły zapytania o ksiązki. Może to nam ułatwić życie i nie narazimy „blogosfery” na ten niechciany wredny i nietrafiony piar ;D\n19.02.10 / 1:03\nPróbował ktoś coś takiego ze ZłotymiMyślami ?\n22.02.10 / 21:37\nJa wysłałem 5 dni temu do Springera – bez rezultatów. Może trochę zbyt chciwy byłem bo z 5, czy 6 pozycji chciałem za łącznie ponad 1000$ 😀 No ale napisałem, że jak nie mogą wszystkich to nich 1 mi wyślą. Zwłaszcza, że to pdf’y miały być i to dla organizacji non-profit…\nPolecam wejście na amazon.com, wybrać opcję by szukać książek pod Kindla. Wtedy wpisujemy interesującą nas frazę. W moim przypadku to było „agroforestry”. Można później wybierać książki z interesującej nas tematyki 🙂 Amazon podaje zwykle też wydawcę od razu, więc wiemy do kogo wysłać meila…\nSzkoda tylko, że wiele wydawnictw ma swoje formularze do tego typu zamówień i nie można gotowca mieć przygotowanego.\n23.02.10 / 13:14\nMysle, z epomysl jest bardzo dobry. Dotyczy on jednak tylko nietorych blogów, tych, w ktorych mozna napisac cos o ksiazkach.\n23.02.10 / 23:03\nwłos mi się jeży na głowie, gdy czytam te wybuchy radości z powodu „darmowych książek” do czytania. może byście spróbowali z producentami skarpet, koszul i spodni?\n25.02.10 / 17:48\n@Piotr: może od razu mamy zacząć żebrać o jedzenie na parkingu pod Biedronką?\n26.02.10 / 22:49\nPomysl jak pomysl, aczkowiek chyba nie dla mnie. Co robic w sytuacji: przeczytalem za free nie podoba mi sie, nie chce pisac o gniocie u siebie zeby nie reklamowac smiecia.\ni co mam zrobic? zglosic sie do dobrowolnej zaplaty?\n19.03.10 / 14:45\nDo chwili obecnej jeszcze brak odpowiedzi. Chyba czas do innego wydawnictwa napisać.\n@Piotr i Krzysztof Lis\nJakbym miał bloga w którym testowałbym skarpety, koszule i spodnie to czemu nie? Przecież dla niektórych ludzi to ważne, zwłaszcza jak się łazi po górach. Takie „alpinistyczne” gatki mogą kosztować ze sto złotych, więc pewnie część ludzie byłaby chętna sprawdzić opinie rożnych osób, zanim zdecyduje się na zakup gaci za 100zł i spodni za 1200…\nAmerykańscy blogerzy z wyższej półki dostają od producentów np. rower górski – żeby prowadzący bloga mógł przetestować i napisać recenzję na wpływowym blogu.\nMoże napisać do wydawnictwa, że recenzja byłaby niepochlebna i wolisz nie pisać recenzji. Ewentualnie mogą przesłać następną książkę, żeby pozbyć się intelektualnego niesmaku po przeczytaniu pierwszego gniota 😉\n24.03.10 / 18:25\nDziś dostałem pierwszą książkę 🙂 Co prawda nie z tej pierwszej puli (tych bardzo drogich książek naukowych), ale 10$ (tyle kosztuje ten ebook) piechotą nie chodzi.\n„The Vegetarian Myth: Food, Justice, and Sustainability”.\nDzięki Krzysztof za dobry patent 😀\nTakże potwierdzam, technika skuteczna. W moim przypadku udało się za 2 wysłanym mailem.\n29.08.10 / 18:33\nNiedawno dostałem drugą książkę – tym razem „Creating a\nForest Garden Working with Nature to Grow Edible Crops” Martina Crawforda. Kosztuje coś około 40$. Co prawda skuteczność się trochę obniżyła (do około 20%) no, ale już dobrego gotowca ma przygotowanego – teraz tylko wymieniam w nim tytuł i mail do wydawnictwa gotowy 🙂\nDodam również, że jako autor książek też dałem jedną kopię do recenzji, także to działa w dwie strony…\n10.10.10 / 21:58\nPomysł genialny i jakże prosty!!!\nMam podobne doświadczenie w tej dziedzinie. Może nie do końca związane jest z blogowaniem i recenzjami, ale ukazujące jak łatwo w dobie internetu w prosty i szybki sposób zdobyć coś…za darmo 🙂 Mi udało się zdobyć bilety na koncert, który miał miejsce w Londynie (bilety były już wyprzedane). Nie tylko bilet, ale również przepustkę full backstage i afterparty. To był jeden z piękniejszych dni w moim życiu :))\nMorał: uważam, że warto jest kombinować, interesować się, pytać, wysyłać maile…nic to nie kosztuje, a ile można zyskać!\n19.02.11 / 22:53\nSprawdziłem i działa 🙂 I przy okazji zaoszczędziłem 60 zł 🙂\nCiekawi mnie tylko jak dużo można załatwić w ten sposób…


Przepisy nie precyzują, co oznacza wykonanie zobowiązania - Turystyka regionalna, podróże i turystyka, pobyty nad morzem - Włocławek.\nPrzepisy nie precyzują, co oznacza wykonanie zobowiązania\n23 maja 2013 Artykuły\t No comments\nIstnieją więc dwie niezależne przesłanki roszczenia o zmniejszenie (ale nie całkowite uni-cestwienie) kary umownej. Należy jednocześnie wskazać, że instytucja miarkowania kary umownej nie stanowi samodzielnej podstawy roszczeń, które mogłyby być dochodzone\nw odrębnym procesie, lecz przybiera procesową postać zarzutu materialnoprawnego prze-ciwko żądaniu powoda zasądzenia określonej kary umownej.\nPrzepisy nie precyzują, co oznacza wykonanie zobowiązania w znacznej części, pozostawiając w tym zakresie swobodę sądowi orzekającemu. Generalnie wskazać można, że wykonanie zobowiązania w znacznej części oznacza, iż interes wierzyciela został przez dłużnika zaspo-kojony w istotnym zakresie .


Fotografia ślubna Nelita - Łódź. Zdjęcia ślubne w Łodzi\nFotografia ślubna Nelita - Łódź. Zdjęcia ślubne w Łodzi. Wizytówka\nOceny (0)oceńOpinie (0)dodaj nową opinię [+]Opis działalnościFotografia ślubna Nelita - Łódź. Zdjęcia ślubne w Łodzi.Polecana strona /www.nelita.pl/, to strona kobiety z pasją, artysty fotografika Nelita, która patrząc przez obiektyw swojego aparatu proponuje usługi artystycznej fotografii w Łodzi, okolicach, Poznaniu, Krakowie, Warszawie a nawet dalej(!) Zapraszam zainteresowane osoby do skorzystania z moich usług artystycznej fotografii ślubnej, reportażu ślubnego i weselnego. Wykonuję zdjęcia komunijne, foto-reportaże z chrztu, fotografię portretową, akt artystyczny. Dokumentuję wydarzenia okazji i uroczystości rodzinnych, zdjęcia dzieci. Zdjęcia w plenerach - zawsze żyjące żywą przestrzenią. Przygotowuję portfolio dla modeli, modelek i fotomodelek. - zdjęcia ślubne ( przygotowania, ceremonia zaślubin, wesele, plener ) - zdjęcia ciążowe - zdjęcia dzieci - zdjęcia z chrztu - zdjęcia komunijne - zdjęcia plenerowe - akty - portrety\nSale weselneRestauracja Duet*** FotografiaTandem - usługi fotograficzne Oferty polecane PREMIUM\nOferuję Wam : Multimedialny pokaz slajdów z niepowtarzalną muzyką w tle, który sprawi, że Wasze wspomnienia staną się żywe. Wszystkie zdjęcia z sesji od 200 - 1000 i więcej. Zdjęcia wykonuję w formacie RAW, które następnie są konwertowane do formatu JPG. Podczas konwersji na zdjęciach korygowana jest ekspozycja, temperatura barw, krzywe, nasycenie barw oraz geometria zdjęcia. Wybrane zdjęcia są konwertowane na zdjęcia w sepii lub czarno-białe. Album + zdjęcia na papierze. Wycena fotografii jest kwestią indywidualną i całkowicie zależną od oczekiwań oraz wymagań klienta. Dlatego też, cennik ustalany jest podczas spotkania lub w korespondencji elektronicznej Zapraszam - Nelita Zobacz wszystkie zdjęcia\nDane kontaktoweFotografi...Adres Łódź Telefon 667777020E-mail Kliknij aby zobaczyć adres emailfoto@nelita.plWWW http://www.nelita.pl/Lokalizacja