Stephen King - "Jaunfing"\n- Ostatnie wezwanie do Jauntu 701 - miły kobiecy głos odbił się echem w całej błękitnej hali Nowojorskiego Terminala Pasażerskiego. NTP nie zmienił się specjalnie w ciągu ostatnich trzystu lat - wciąż był lekko obskurny i nieco przerażający. Automatyczny kobiecy głos stanowił zapewne jego najmilszy element. - Jaunting do Whitehead City na Marsie - ciągnął. - Wszyscy pasażerowie powinni już przebywać w komorze snów. Prosimy upewnić się, że mają państwo przy sobie niezbędne zezwolenia. Dziękujemy.\nKomory snu na górze z całą pewnością nie można było nazwać obskurną. Całą podłogę pokrywał elegancki szary dywan. Ściany w kolorze złamanej bieli ozdobiono tu i ówdzie miłymi abstrakcyjnymi grafikami. Na suficie tańczyły i wirowały gamy kojących barw. W dużej sali ustawiono sto kozetek, po dziesięć w każdym rzędzie. Pięcioro stewardów krążyło po pomieszczeniu, przemawiając ściszonymi pogodnymi głosami i częstując pasażerów mlekiem. Po jednej stronie sali widniało wejście, pilnowane przez uzbrojonych strażników i kolejną stewardessę, sprawdzającą właśnie dokumenty spóźnialskiego, znękanego biznesmena z nowojorskim World-Timesem pod pachą. Dokładnie naprzeciwko podłoga opadała, tworząc rynnę szeroką na pięć stóp i długą może na dziesięć, zakończoną pozbawionym drzwi otworem. Wszystko to przypominało nieco dziecięcą ślizgawkę.\nBiznesmen o byczej posturze zerknął na nich, po czym wrócił do pliku papierów, które przeglądał leżąc na plecach ze złożonymi stopami, odzianymi w wyczyszczone do połysku buty. Zewsząd dobiegał cichy szmer rozmów oraz szelesty - to pasażerowie sadowili się na kozetkach jauntingowych.\nMark spojrzał na Marilys Oates i mrugnął. Odmrugnęła, lecz dostrzegł, że denerwuje się niemal tak mocno jak Patty. Czemu nie?, pomyślał Mark. Dla całej trójki był to pierwszy jaunting. Przez ostatnie sześć miesięcy on i Marilys dyskutowali, omawiając zalety i wady przeprowadzki całej rodziny - bo właśnie sześć miesięcy temu Texaco Water poinformowała go o przenosinach do Whitehead City. W końcu postanowili, że cała czwórka przeprowadzi się na dwa lata kontraktu Marka. Teraz, patrząc na pobladłą twarz Marilys zastanawiał się, czy żona żałuje tej decyzji.\nZerknął na zegarek. Niemal pół godziny do chwili jauntingu. Dość czasu, by opowiedzieć całą historię, a przy okazji nieco uspokoić dzieci. Kto wie, może nawet ukoi nieco niepokój Marilys.\n- W porządku - rzekł. Ricky i Pat obserwowali go z powagą. Syn miał dwanaście lat, córka dziewięć. Mark znów uświadomił sobie, że kiedy wrócą na Ziemię, Ricky będzie akurat w samym środku piekła dojrzewania, a córce zapewne zaczną rosnąć piersi. Wciąż trudno mu było w to uwierzyć. Dzieci będą uczęszczały do niewielkiej połączonej szkoły w Whitehead, wraz z setką potomków tamtejszych inżynierów i pracowników firmy naftowej. Może za kilka miesięcy jego syn wybierze się na geologiczną wycieczkę na Fobosa? Niewiarygodne... ale prawdziwe.\nKto wie?, pomyślał cierpko. Może mnie także uspokoi ta opowieść.\n- Z tego, co wiemy - zaczął - jaunting został wynaleziony jakieś trzysta dwadzieścia lat temu, około roku 1987, przez mężczyznę nazwiskiem Victor Carune. Carune dokonał tego w ramach prywatnych badań, częściowo opłacanych przez rząd - i, oczywiście, w pewnym momencie rząd przejął wszystko. Wybór był prosty: albo rząd, albo kampanie naftowe. Dokładnej daty nie znamy dlatego, że Carune był nieco ekscentryczny...\n- To znaczy szalony, tato? - wtrącił Ricky.\n- Ekscentryczny oznacza odrobinę szalony, kochanie - wyjaśniła Marilys i uśmiechnęła się do Marka ponad głowami dzieci. Wygląda na nieco mniej zdenerwowaną, pomyślał.\n- W każdym razie Carune już dość długo prowadził doświadczenia, gdy w końcu powiadomił rząd o tym, co odkrył - ciągnął Mark - I zrobił to tylko dlatego, ze zabrakło mu pieniędzy, a oni mieli mu je zwrócić.\n- Chętnie zwrócimy ci pieniądze - rzuciła Pat i znów zachichotała ostro.\n- Zgadza się, kochanie. - Mark rozczochrał jej włosy. Po drugiej stronie pomieszczenia drzwi rozsunęły się bezszelestnie i do środka weszła dwójka stewardów, odzianych w jaskrawoczerwone bluzy obsługi jauntingu. Popychali przed sobą stół na kółkach, na którym umieszczono gumową rurę, zakończoną dyszą ze stali nierdzewnej. Mark wiedział, że pod gustownym obrusem ukryto dwie butle gazu. Siatkowa torba przyczepiona do stołu mieściła w sobie sto jednorazowych masek. Mówił dalej, nie chcąc, by jego rodzina zbyt szybko zauważyła przedstawicieli Lety. Jeśli starczy mu czasu na opowiedzenie całej historii, przyjmą swą porcję gazu z otwartymi ramionami.\nBiorąc pod uwagę alternatywę.\n- Oczywiście wiecie, że jaunting to ni mniej ni więcej, jak tylko teleportacja. Czasami, na zajęciach z chemii i fizyki w college'u nazywają go Procesem Carune'a, w istocie jednak to teleportacja i sam Carune, jeśli wierzyć legendzie, nazwał ją jauntingiem. Lubił bowiem fantastykę i znał powieść gościa nazwiskiem Alfred Bester, zatytułowaną "Gwiazdy moje przeznaczenie". To właśnie Bester wymyślił słowo "jaunting" oznaczające teleportację, tyle że w jego książce jauntingu dokonywało się samą myślą, a my tego nie potrafimy.\nStewardzi przymocowali maskę do stalowej dyszy i podawali ją właśnie starszej kobiecie po drugiej stronie sali. Kobieta wzięła ją, odetchnęła i opadła bezwładnie na kozetkę. Jej spódnica uniosła się lekko, ukazując zwiędłe udo, pokryte gęstą siecią żylaków. Stewardessa troskliwie poprawiła jej strój. Druga zdjęła zużytą maskę i nałożyła drugą. Wszystko to skojarzyło się Markowi z plastykowymi szklankami w pokojach motelowych. Gorączkowo pragnął, by Patty uspokoiła się nieco. Widywał dzieci, które trzeba było przytrzymywać siłą, czasami krzyczały, gdy gumowa maska przykrywała im twarz. Przypuszczał, że to naturalna reakcja, ale przykro się ją oglądało i nie chciał, by coś takiego spotkało Patty. Co do Ricka, czuł się znacznie pewniej.\n- Można chyba powiedzieć, że odkrycie jauntingu nastąpiło w ostatniej możliwej chwili - podjął opowieść. Zwracał się do Ricky'ego, jednocześnie jednak wyciągnął rękę i ujął dłoń córki. Jej palce natychmiast zacisnęły się wokół ręki ojca z paniczną siłą. Dłoń miała zimną i lekko spoconą. - Światowe zasoby ropy wyczerpywały się, a większość z tego, co jeszcze zostało, należała do pustynnych plemion z Bliskiego Wschodu, zdecydowanych użyć jej jako broni politycznej. Ludzie ci stworzyli kartel, który nazwali OPEC...\n- Co to jest kartel, tatusiu? - wtrąciła Patty.\n- No cóż, monopol - wyjaśnił Mark.\n- To tak jak klub, kochanie - dodała Marilys. - I mogłaś do niego należeć tylko jeśli miałaś mnóstwo ropy.\n- Nie mam czasu, by wyjaśniać wam całą ówczesną paskudną sytuację - ciągnął Mark. - Częściowo poznacie ją w szkole, ale, uwierzcie, było naprawdę paskudnie. Jeśli ktoś miał samochód, mógł nim jeździć tylko dwa dni w tygodniu, a benzyna kosztowała piętnaście starych dolarów za galon.\n- O rany! - przerwał mu Ricky. - Teraz kosztuje tylko cztery centy, prawda tato?\n- Dlatego właśnie udajemy się tam, gdzie się udajemy. Na Marsie jest dość ropy, by starczyło nam na niemal osiem tysięcy lat, a na Wenus na kolejnych dwadzieścia tysięcy. Lecz dziś ropa nie już taka istotna. Obecnie najbardziej potrzebujemy...\n- Wody! - krzyknęła Patty i biznesmen znów uniósł wzrok znad papierów, uśmiechając się do niej przez moment.\n- Zgadza się - przytaknął Mark. - Bo w okresie pomiędzy tysiąc dziewięćset sześćdziesiątym, a dwa tysiące trzydziestym rokiem zatruliśmy większość naszej. Pierwsze wydobycie wody z marsjańskich czap polarnych nazwano...\n- Operacją Słomka. - To Ricky.\n- Owszem. Dwa tysiące czterdzieści pięć, czy coś koło tego. Lecz na długo wcześniej wykorzystywano jaunting do odnajdywania źródeł czystej wody tu, na Ziemi. A teraz woda jest podstawowym produktem eksportowym Marsa... ropa stanowi tylko dodatek. Wtedy jednak była najważniejsza.\n- Chodzi o to, że te złoża zawsze tam były, ale my mogliśmy do nich dotrzeć tylko dzięki jauntingowi. Gdy Carune wynalazł swój proces, świat był na krawędzi nowego średniowiecza. Zaledwie zimę wcześniej, w samych Stanach Zjednoczonych zamarzło ponad dziesięć tysięcy ludzi, bo zabrakło energii, by ich ogrzać.\n- Ojej - rzuciła beznamiętnie Patty.\nMark zerknął w prawo; stewardzi rozmawiali właśnie z na oko nieśmiałym mężczyzną, przekonując go. W końcu wziął maskę i w sekundę później opadł na kozetkę, pogrążony w pozornej śmierci. To jego pierwszy, pomyślał Mark. Zawsze da się poznać.\n- Dla Carune'a, wszystko zaczęło się od ołówka... kluczy... zegarka... a potem myszy. Przy myszach pojawił się pewien problem...\nOgarnięty gorączką podniecenia Victor Carune wracał do pracowni myśląc, że teraz wie, jak czuli się Morse, Aleksander Graham Bell i Edison - tyle że on osiągnął coś znacznie większego. Dwukrotnie omal nie rozbił ciężarówki w drodze powrotnej ze sklepu zoologicznego w New Paltz, w którym za ostatnie dwadzieścia dolarów kupił dziewięć białych myszek. Cały jego ziemski majątek wynosił obecnie dziewięćdziesiąt trzy centy w prawej przedniej kieszeni i osiemnaście dolarów na rachunku oszczędnościowym... lecz Carune zupełnie o tym nie myślał. A nawet gdyby pomyślał, z pewnością nie przejąłby się tym.\nPracownia mieściła się w odnowionej stodole na końcu milowej drogi gruntowej, odchodzącej od trasy dwadzieścia sześć. I właśnie skręcając w tę drogę omal po raz drugi nie rozbił swojej furgonetki. Jej bak był prawie pusty i miał takim pozostać przez najbliższe dziesięć dni do dwóch tygodni, to jednak także go nie obchodziło. Jego myśli wirowały w rozkosznym podnieceniu.\nTo, co się zdarzyło, nie było całkiem nieoczekiwane. Rząd właśnie dlatego przyznał mu mizerną dotację w wysokości skromnych dwudziestu tysięcy dolarów rocznie, bo wiedział, że w dziedzinie transmisji cząsteczkowej kryją się ogromne, nie zrealizowane dotąd możliwości.\nAle, że udało się ot tak... nagle... bez ostrzeżenia... i wymagało mniej prądu niż potrzeba do zasilenia kolorowego telewizora... Boże! Chryste!\nCarune zahamował gwałtownie na żwirowej drodze, złapał uchwyt leżącego obok na brudnym siedzeniu pudełka (na którym wymalowano psy, koty, chomiki i złote rybki oraz napis: POCHODZĘ Z KRÓLESTWA ZWIERZĄT STACKPOLE'A) i rzucił się biegiem do wielkich podwójnych drzwi. Z wnętrza pudełka dobiegały piski i tupoty jego obiektów doświadczalnych.\nPróbował pchnąć jedno ze skrzydeł drzwi; kiedy nie ustąpiło, przypomniał sobie, że je zamknął.\n- Cholera! - rzucił głośno, grzebiąc w kieszeni w poszukiwaniu kluczy. Rząd wymagał, aby zawsze zamykać pracownię - był to jeden z warunków dołączonych do ich pieniędzy, lecz Carune ciągle o tym zapominał.\nW końcu wyciągnął klucze i przez chwilę jedynie wpatrywał się w nie jak zahipnotyzowany, przesuwając opuszką kciuka po wycięciach kluczyka od stacyjki. Raz jeszcze pomyślał: Boże! Chryste! Potem zaczął szukać na kółku klucza yale, otwierającego drzwi stodoły.\nTak jak to miało miejsce z pierwszą rozmową telefoniczną - Bell krzyknął do telefonu "Watsonie, chodź tu", gdy pochlapał papiery i samego siebie kwasem - również pierwszy akt teleportacji nastąpił przypadkiem. Victor Carune teleportował dwa palce swojej lewej dłoni na drugą stronę pięćdziesięciojardowej stodoły.\nCarune ustawił po obu stronach stodoły dwa portale. Przy jednym stała zwykła wyrzutnia jonowa, dostępna w każdym sklepie z elektroniką za niecałe pięćset dolarów. Po drugiej, tuż za portalem - prostokątną bramką wielkości zwykłej książki - zamontował komorę pęcherzykową. Między nimi ustawił coś, co na pierwszy rzut oka przypominało nieprzejrzystą zasłonkę spod prysznica, tyle że zazwyczaj zasłonek pod prysznic nie robi się z ołowiu. Chodził o to, by wystrzelić jony przez Portal Numer Jeden, a potem przejść na drugą stronę i patrzeć jak przelatują przez komorę pęcherzykową za Portalem Numer Dwa. Ołowiana przesłona miała udowodnić, że naprawdę doszło do transmisji. Tyle, że przez ostatnie dwa lata udało się to jedynie dwukrotnie i Carune nie miał najbledszego pojęcia dlaczego.\nGdy ustawiał na miejscu wyrzutnię, jego palce wśliznęły się w głąb portalu - zazwyczaj nie stanowiło to problemu, tyle że tego ranka jego biodro przesunęło także przełącznik na panelu po lewej stronie bramki. Nie zauważył nawet, co się stało - maszyna wydała z siebie zaledwie cichutki pomruk - póki nie poczuł mrowienia w palcach.\n"Nie przypominało to wstrząsu elektrycznego", napisał Carune w swym pierwszym i jedynym artykule na ten temat, wydrukowanym, nim rząd zamknął mu usta. Artykuł, choć trudno to sobie wyobrazić, ukazał się w piśmie Popular Mechanics. Autor sprzedał mu go za siedemset pięćdziesiąt dolarów w ostatniej rozpaczliwej próbie zapewnienia prywatnym przedsiębiorcom dostępu do technologii jauntingu. "Nie czułem też nieprzyjemnego ukłucia, towarzyszącego złapaniu uszkodzonego przewodu. Bardziej przypominało wrażenie, jakie odnosi się, przykładając dłoń do obudowy małej, działającej na pełnych obrotach maszyny. Wibracje są tak szybkie i lekkie, że wywołują jedynie leciutkie mrowienie.\nPotem spojrzałem na portal i ujrzałem, że mój palec wskazujący został odcięty ukośnie przez kostkę, a środkowy nieco powyżej. Zniknął także paznokieć trzeciego palca."\nCarune instynktownie cofnął rękę, krzycząc głośno. Napisał później, że był tak przekonany, iż zobaczy krew, że przez chwilę wyobraził ją sobie. Jego łokieć uderzył w wyrzutnię jonową i strącił ją ze stołu.\nStał tak, wsuwając palce do ust i upewniając się, że wciąż są całe i na miejscu. Najpierw przyszło mu do głowy, że może ostatnio za ciężko pracował, potem pomyślał, że ostatnie modyfikacje mogły... mogły coś zmienić.\nNie wsunął jednak palców z powrotem w głąb portalu. W istocie, Carune przez resztę życia dokonał jeszcze tylko jednego jauntingu.\nZ początku nic nie zrobił; długą chwilę spacerował po stodole, wymachując rękami w powietrzu i zastanawiając się, czy powinien zadzwonić do Carsona w New Jersey, czy do Buffingtona w Charlotte. Carson, ten skąpiec, nie przyjąłby rozmowy na swój koszt, ale Buffington zapewne tak. Wówczas coś przyszło mu do głowy i rzucił się biegiem do portalu numer dwa. Jeśli jego palce naprawdę przeniosły się na drugą stronę, może zostawiły jakiś ślad.\nOczywiście niczego nie znalazł. Portal numer dwa stał na trzech skrzynkach po pomarańczach z Pomony i nieodparcie kojarzył się z gilotyną-zabawką, pozbawioną jedynie ostrza. Po jednej stronie stalowej framugi Carune umieścił gniazdko, z którego wybiegał kabel łączący bramkę z terminalem, będącym w istocie urządzeniem do transformacji cząsteczkowej, podłączonym do komputera.\nCo przypomniało mu...\nSpojrzał na zegarek i przekonał się, że jest kwadrans po jedenastej. Umowa z rządem zapewniała mu skromne pieniądze i nieskończenie od nich cenniejszy czas komputerowy. Tego dnia mógł korzystać z komputera do trzeciej, a potem do widzenia, aż do poniedziałku. Musiał zacząć działać, musiał coś zrobić...\n"Ponownie spojrzałem na stos skrzynek" - napisał Carune w swym artykule do Popular Mechanics. "Potem przeniosłem wzrok na opuszki moich palców. I rzeczywiście, zobaczyłem dowód. Pomyślałem, że nie przekonałby on nikogo poza mną samym, lecz na początku to właśnie siebie musiałem przekonać."\n- Co to było, tato? - spytał Ricky.\n- Tak - dodała Patty - co?\nMark uśmiechnął się lekko. Wszyscy połknęli haczyk, nawet Marilys. Niemal zapomnieli, gdzie są. Kątem oka widział czwórkę stewardów, toczących powoli wózek między jauntowcami i usypiających ich kolejno. Już wcześniej odkrył, że wśród cywilów trwało to zawsze dłużej niż wśród wojskowych. Cywile denerwowali się i chcieli porozmawiać. Dysza i gumowa maska zanadto przypominały szpitalną salę operacyjną, na której wyposażony w noże chirurg kryje się za plecami anestezjologa, szafującego gazami w stalowych pojemnikach. Czasami dochodziło do wybuchów paniki, histerii i zawsze znajdowało się kilka osób, które po prostu się załamywały. Mark, mówiąc do dzieci, zauważył dwójkę: dwóch mężczyzn, którzy po prostu wstali z kozetek, bez żadnych fanfar przeszli do wyjścia, odpięli przyczepione do klap dokumenty, oddali je i nie oglądając się za siebie wyszli. Stewardzi mieli polecone nie dyskutować z tymi, którzy chcą odejść. Na listach rezerwowych zawsze było dość ludzi, czasem nawet czterdziestu czy pięćdziesięciu, mających nadzieję na miejsce. Gdy ci, którzy nie mogli znieść myśli o jauntingu wyszli, do środka wpuszczono pasażerów rezerwowych z dokumentami przypiętymi do koszul.\n- Carune znalazł w swym palcu wskazującym dwie drzazgi - oznajmił Mark. - Wyciągnął je i odłożył na bok. Jedna zaginęła, lecz drugą możecie oglądać w Instytucie Smithsona w Waszyngtonie, zamkniętą w hermetycznej szklanej gablocie, obok kamieni przywiezionych przez pierwszych astronautów z Księżyca.\n- Naszego Księżyca, tato, czy jednego z Marsa? - wtrącił Ricky.\n- Naszego - odparł Mark z uśmiechem. - Na Marsie wylądowała tylko jedna rakieta z załogą, francuska ekspedycja około roku 2030. W każdym razie zwykła stara drzazga ze skrzynki po pomarańczach znalazła się w Instytucie Smithsona dlatego, że była pierwszym obiektem, który został naprawdę teleportowany. Dokonał jauntingu poprzez przestrzeń.\n- Co było potem? - spytała Patty.\n- Cóż, podobno Carune podbiegł...\nCarune podbiegł do portalu numer jeden i stał tam przez chwilę, zdyszany, z walącym sercem. Musisz się uspokoić, pomyślał. Zastanów się. Jeśli będziesz działał bez planu, nie wykorzystasz czasu.\nZ rozmysłem lekceważąc instynkt wrzeszczący, że musi coś zrobić, wydłubał z kieszeni cążki i czubkiem pilnika wyciągnął drzazgi z palca. Wrzucił je niedbale do białego opakowania batonika, który jadł majstrując przy transformatorze i próbując rozszerzyć jego zdolności skupiające (najwyraźniej powiodło mu się to lepiej, niż mógł kiedykolwiek marzyć). Jedna wypadła z papierka i zaginęła, druga natomiast wylądowała w Instytucie Smithsona, zamknięta w szklanej gablocie otoczonej grubymi aksamitnymi sznurami i pozostającej pod wieczną czujną strażą sterowanej komputerowo przemysłowej kamery.\nPo wyjęciu drzazg Carune uspokoił się nieco. Ołówek. Nada się równie dobrze. Złapał leżący obok notatnika ołówek i wsunął łagodnie w portal numer jeden. Drewno zaczęło gładko znikać, cal za calem, jak w optycznej sztuczce pierwszorzędnego iluzjonisty. Na jednym z jego boków czarnymi literami na żółtym drewnie wypisano EBERHARD FABER NR 2. Gdy wsunął ołówek tak, że pozostał już tylko napis EBERH, Carune obszedł portal numer jeden i zajrzał do środka.\nUjrzał przekrój ołówka; wyglądało to, jakby ktoś przeciął go gładko ostrym nożem. Carune zaczął obmacywać miejsce, gdzie powinna znajdować się reszta drewnianej obsadki. Oczywiście nie poczuł niczego. Pobiegł na drugą stronę stodoły, do portalu numer dwa, i ujrzał brakującą część leżącą na skrzynce. Z sercem walącym tak mocno, że zdawało się wstrząsać całą klatką piersiową, Carune chwycił czubek ołówka i pociągnął go ku sobie.\nUniósł go i obejrzał dokładnie. Nagle chwycił ołówek i napisał na desce: DZIAŁA!, tak mocno, iż podczas kreślenia ostatniej litery grafit pękł. Carune wybuchnął śmiechem; jego głos odbijał się dźwięcznym echem w pustej stodole. Śmiał się tak mocno, że spłoszył śpiące jaskółki, które zaczęły obijać się między belkami dachu.\n- Działa! - krzyknął biegnąc z powrotem do portalu numer jeden. Cały czas wymachiwał rękami, ściskając w palcach złamany ołówek. - Działa! Działa! Słyszysz mnie, Carson, ty fiucie? Działa i DOKONAŁEM TEGO!\n- Mark, uważaj jak się wyrażasz - upomniała go Marilys.\n- Podobno to właśnie powiedział.\n- Nie mógłbyś zastosować lekkiej cenzury?\n- Tato? - spytała Patty.- Czy ołówek też jest w muzeum?\n- A czy niedźwiedzie srają w lesie? - odparł Mark, po czym gwałtownie uniósł dłoń do ust. Dzieci zachichotały radośnie, lecz z głosu Patty zniknęła ostra nuta, a po chwili udawanej powagi Marilys także zaczęła się śmiać.\nNastępne były klucze. Carune po prostu cisnął je przez portal. Znów zaczął myśleć logicznie i zdecydował, że najpierw musi przekonać się, czy sam proces odmienia przesyłane rzeczy, czy też są one identyczne jak przedtem.\nUjrzał, jak klucze przelatują przez portal i znikają; w tym samym momencie usłyszał ich brzęk na skrzynce po drugiej stronie. Pobiegł tam - teraz już tylko truchtem - po drodze odsuwając ołowianą przesłonę. Już jej nie potrzebował, podobnie, jak wyrzutni jonowej. I całe szczęście, bo wyrzutnia była kompletnie zniszczona.\nZłapał klucze, podszedł do zamka, którego zamontowanie wymusił na nim rząd i spróbował klucza yale. Klucz zadziałał. Sprawdził ten od domu. Także pasował. Podobnie jak kluczyki otwierające szafki i uruchamiające furgonetkę.\nSchował do kieszeni pęk żelastwa i zdjął zegarek. Był to kwarcowy Seiko LC z wbudowanym pod cyfrowym wyświetlaczem kalkulatorem - dwudziestoma czterema małymi przyciskami, które pozwalały obliczyć niemal wszystko - od dodawania i odejmowania po pierwiastek kwadratowy. Bardzo delikatne urządzenie - i, co istotne, połączone z czasomierzem. Carune położył go przed portalem numer jeden i delikatnie pchnął ołówkiem.\nPrzebiegł na drugą stronę i chwycił zegarek. Kiedy wsuwał go w portal, na wyświetlaczu widniało 11:31:07. obecnie wskazywał 11:31:49. Doskonale, wszystko się zgadza, tyle że powinien mieć asystenta, który stałby po drugiej stronie i raz na zawsze zanotował fakt, że przesyłaniu nie towarzyszy upływ czasu. Nieważne. Wkrótce rząd przyśle mu aż nadto asystentów; będzie mógł w nich przebierać.\nSprawdził kalkulator. Dwa i dwa wciąż równało się cztery; osiem dzielone przez cztery wciąż dawało dwa; pierwiastek kwadratowy z jedenastu nadał wynosił 3.3166247... i tak dalej.\nI wtedy postanowił, że nadszedł czas na myszy.\n- Co się stało z myszami, tato? - spytał Ricky.\nMark zawahał się przez moment. Będzie musiał zachować ostrożność. Nie chce przecież przerazić śmiertelnie dzieci (nie mówiąc już o żonie) zaledwie kila minut przed ich pierwszym jauntingiem. Podstawową rzeczą jest przekonać całą trójkę, że obecnie wszystko jest już w porządku, problemy zostały rozwiązane.\n- Jak już mówiłem, pojawił się pewien problem...\nTak. Koszmar, obłęd i śmierć. Niezły problem, co dzieci?\nCarune postawił na półce pudełko z napisem POCHODZĘ Z KRÓLESTWA ZWIERZĄT STACKPOLE'A i zerknął na zegarek. Do diabła, założył go do góry nogami. Przekręcił czasomierz i odkrył, że dochodzi za kwadrans druga. Została mu zaledwie godzina i piętnaście minut połączenia komputerowego. Przy dobrej zabawie czas prędko mija, pomyślał i zachichotał.\nOtworzył pudełko, sięgnął do środka i wyciągnął za ogon piszczącą białą myszkę. Posadził ją przed portalem numer jeden i rzekł:\n- Biegnij, myszo.\nMysz posłusznie zbiegła po ściance skrzynki, na której stał portal i śmignęła w kąt.\nPrzeklinając, Carune rzucił się za nią i zdołał nawet sięgnąć ku niej ręką, nim przecisnęła się przez szparę pomiędzy dwoma deskami i zniknęła.\n- Cholera! - wrzasnął, pędząc z powrotem do pudełka. Zdążył akurat w porę, by wepchnąć do środka dwie potencjalne uciekinierki. Wyciągnął drugą mysz, tym razem trzymając ją w połowie tułowia (z zawodu był fizykiem i zupełnie nie znał się na myszach), po czym błyskawicznie zamknął pudło.\nTym razem rzucił zwierzątko. Mysz usiłowała chwycić dłoń Carune'a. Na próżno; poleciała naprzód i łeb na szczurzą szyję przeleciała przez portal. Carune natychmiast usłyszał, jak ląduje na skrzynkach po drugiej stronie stodoły.\nNatychmiast puścił się biegiem pamiętając, jak łatwo umknęła mu pierwsza mysz. Nie miał się o co martwić. Biała myszka siedziała bez ruchu na skrzynce, oczy miała zamglone, jej boki unosiły się lekko. Carune zwolnił i podszedł ostrożnie. Co prawda nie znał się na zwierzętach, ale nie trzeba mieć czterdziestu lat doświadczenia, by dostrzec, że coś było potwornie nie tak.\n(- Po przejściu mysz nie czuła się dobrze - poinformował Mark Oates dzieci, uśmiechając się przy tym promiennie. Tylko żona dostrzegła cień fałszu w owym uśmiechu.)\nCarune dotknął myszki. Zupełnie jakby jego palce musnęły coś sztucznego, sprasowaną słomę albo trociny - tyle że boki wciąż unosiły się i opadały. Mysz nie spojrzała nawet na niego; nadal patrzyła przed siebie. Carune wrzucił do portalu ruchliwe żywe zwierzątko; teraz miał przed sobą coś, co przypominało żyjącą woskową podobiznę.\nUczony pstryknął palcami tuż przed różowymi oczkami myszy, która mrugnęła... i upadła na bok, martwa.\n- Wówczas Carune postanowił spróbować z następną myszą - oznajmił Mark.\n- Co się stało z tą pierwszą? - spytał Ricky.\nMark ponownie przywołał na usta szeroki uśmiech.\n- Przeszła na emeryturę z pełnymi honorami - rzekł.\nCarune znalazł papierową torebkę i schował do niej mysz. Wieczorem zabierze ją do Mosconiego, weterynarza. Mosconi przeprowadzi sekcję i powie mu, czy narządy wewnętrzne zostały uszkodzone. Rząd nie będzie zachwycony tym, że wciągnął zwykłego obywatela do projektu, który, gdy tylko się o nim dowiedzą, zostanie uznany za super ściśle tajny. Trudno, sutek nie cudek, jak powiedziała kotka, gdy jej dzieci narzekały na temperaturę mleka. Carune był zdecydowany jak najdłużej odwlekać chwilę, gdy powiadomi w końcu o wszystkim Wielkiego Białego Ojca w Waszyngtonie. Owszem, pomógł mu trochę, ale teraz może zaczekać. Sutek nie cudek.\nNagle przypomniał sobie, że Mosconi mieszka na zadupiu po drugiej stronie New Paltz, a w baku wozu nie pozostało dość benzyny, by dowieźć go nawet do miasta, nie mówiąc już o powrocie.\nByła druga trzy; miał jeszcze niecałą godzinę dostępu do komputera. Później będzie się martwił cholerną sekcją.\nCarune skonstruował prowizoryczną pochylnię, wiodącą do wylotu portalu numer jeden (w istocie była to pierwsza rampa jauntingowa, powiedział dzieciom Mark; Patty niezwykle rozśmieszyła idea rampy jauntingowej przeznaczonej dla myszy) i rzucił na nią następną białą myszkę. Jeden koniec zastawił grubą książką; po chwili bezcelowego wiercenia się i węszenia, mysz przeszła przez portal i zniknęła.\nCarune pobiegł na drugą stronę.\nTa mysz dotarła na miejsce nieżywa.\nNie dostrzegł żadnej krwi ani opuchlizny wskazującej, by gwałtowna zmiana ciśnienia uszkodziła coś w środku. Carune zaczął podejrzewać, że może brak tlenu...\nNiecierpliwie potrząsnął głową. Przebycie tej odległości zabrało myszce zaledwie kilka nanosekund; jego własny zegarek potwierdzał, że czas trwania procesu wynosił zero, albo niewiele więcej.\nDruga biała myszka dołączyła do pierwszej w papierowej torbie. Carune wyjął trzecią (czwartą, jeśli liczyć szczęściarę, która uciekła przez szczelinę). Po raz pierwszy zastanowił się przelotnie, co skończy się pierwsze - czas komputerowy czy zapas zwierząt doświadczalnych.\nTrzymając mocno jej tułów wsunął tylne łapki w portal i zobaczył, jak pojawiają się po drugiej stronie pomieszczenia... tylko łapki i zad. Małe samotne nóżki wpiły się rozpaczliwie w szorstkie drewno skrzynki.\nCarune wyciągnął mysz z powrotem. Tym razem nie wpadła w katatonię; przeciwnie, ugryzła go aż do krwi w skórę między kciukiem, a palcem wskazującym. Wrzucił ją pospiesznie z powrotem do pudełka POCHODZĘ Z KRÓTLESTWA ZWIERZĄT STACKPOLE'A i sięgnął do apteczki po butelkę wody utlenionej, by zdezynfekować rankę.\nWydobył kolejną mysz i wepchnął ją w portal tył na przód, aż do końca. Ruszył pospiesznie do portalu numer dwa. Ta mysz żyła jeszcze niemal dwie minuty; zdołała nawet przejść kawałek. No, może "przejść" to zbyt mocno powiedziane. Przeczołgała się chwiejnie na drugą stronę skrzynki po pomarańczach, upadła na bok, powoli dźwignęła się i przycupnęła w miejscu. Carune pstryknął palcami tuż obok jej głowy i zwierzątko znów ruszyło naprzód. Pokonało może cztery kroki, po czym znów upadło. Jego boki unosiły się coraz słabiej, wolniej, aż wreszcie zamarły. Nie żyła.\nWrócił, wyjął następną mysz i przepchnął ją do połowy głową naprzód. Zobaczył jak pojawia się po drugiej stronie, sama głowa... potem szyja i klatka piersiowa. Ostrożnie zwolnił uchwyt wokół tułowia myszki, gotów schwycić ją, gdyby się szarpnęła. Nie zrobiła tego jednak. Stała jedynie bez ruchu, pół ciała po jednej stronie stodoły, drugie pół po drugiej.\nMysz żyła , lecz jej różowe oczy były szkliste i zamglone, wąsiki nie poruszały się. Obchodząc portal Carune dostrzegł zdumiewający widok. Tak jak wcześniej ołówek, widział teraz przekrój myszy; kręgi maleńkiego kręgosłupa; urywający się gwałtownie szereg małych okrągłych kół, krew krążącą w żyłach, tkanki poruszające się łagodnie w rytm przypływów i odpływów życia. Z całą pewnością, pomyślał (i napisał później w swoim artykule do Popular Mechanics) jego urządzenie mogłoby stać się cudownym narzędziem diagnostycznym.\nCo tam do diabła jest?\nWrażenia zmysłowe, rzucił na chybił trafił. Podczas przesyłania coś widzą - słyszą, czegoś dotykają - Boże, może nawet czują zapach - coś co je zabija. Ale co?\nCarune wciąż dysponował niemal czterdziestoma minutami, nim COMLINK odbierze mu dostęp do baz danych. Pospiesznie odkręcił przytwierdzony do ściany obok drzwi kuchennych termometr, pobiegł truchtem do stodoły i wsunął go portal. Na wejściu termometr wskazywał 83 stopnie Fahrenheita; na wyjściu także 83 stopnie. Carune pogrzebał w składziku, w którym przechowywał też kilka zabawek wnucząt. Wśród nich znalazł paczkę balonów. Nadmuchał jeden z nich, związał i wrzucił w portal. Balonik wynurzył się po drugiej stronie nietknięty - pierwsza wskazówka zadająca kłam teorii o nagłej zmianie ciśnienia wywoływanej przez proces, który w myślach zwał już jauntingiem.\nMosconi na miejscu przeprowadził sekcję jednej myszy. Obiecał, że resztę załatwi później i przekaże wyniki przez telefon. Pierwsza sekcja nie wyglądała obiecująco. Z tego, co dostrzegł weterynarz, mysz, która rozciął, była idealnie zdrowa - poza faktem, że nie żyła.\n- To samo pytanie zadawał sobie Carune - wyjaśnił Mark - bo uświadomił sobie także, że gdyby ludzie mogli się jauntować, rozwiązałoby to niemal cały problem energetyczny, moglibyśmy też podbić kosmos. W swoim artykule z Popular Mechanics pisał, że jaunting pozwoliłby nam zdobyć nawet gwiazdy. Użył przy tym porównania do człowieka przekraczającego płytki strumień bez moczenia sobie stóp. Należy po prostu znaleźć duży kamień, wrzucić go do strumienia, znaleźć następny, stanąć na pierwszym, wrzucić tamten do strumienia, wrócić, znaleźć trzeci, wrócić na drugi kamień, wrzucić trzeci i tak dalej, póki nie zbuduje się ścieżki wiodącej na drugi brzeg... czy też, w tym przypadku, na druga stronę układu słonecznego, może nawet galaktyki.\n- To dlatego, że zamiast mózgu masz kozie bobki - powiedział Ricky wyraźnie zadowolony z siebie.\n- Carune praktycznie przewidział to, co się stało - ciągnął Mark. - Bezzałogowe rakiety, zaprogramowane tak, by lądować najpierw na Księżycu, potem na Marsie, Wenus, zewnętrznych księżycach Jowisza, i roboty, mające do wykonania tylko jedno zadanie...\n- Ale został bohaterem - zaprotestowała Patricia. - Jest we wszystkich podręcznikach do historii, tak jak prezydent Lincoln i prezydent Hart\nZ pewnością to dla niego wielka pociecha... gdziekolwiek jest, pomyślał Mark i kontynuował swą opowieść, starannie pomijając co bardziej drażliwe kwestie.\nRząd, przyciśnięty do muru przez narastający kryzys energetyczny, istotnie zwalił się na niego całą kupą. Chcieli, by jaunting jak najszybciej zaczął zarabiać - najlepiej na wczoraj. W obliczu chaosu gospodarczego i narastającego prawdopodobieństwa anarchii i klęski głodu w latach dziewięćdziesiątych, jedynie z najwyższym trudem dali się przekonać, by odłożyć ogłoszenie nowego odkrycia do czasy wykonania pełnej analizy spektograficznej jauntowanych przedmiotów. Gdy analizy zakończono i nie wykryto żadnych zmian w przesłanych obiektach, władze z wielkim międzynarodowym hukiem ogłosiły istnienie jauntingu. Choć raz wykazując się inteligencją (ostatecznie potrzeba to matka wynalazków) rząd zaangażował agencję Young and Rubicam, aby zajęła się PR-em.\nWówczas właśnie rozpoczęło się tworzenie mitu wokół postaci Victora Carune'a, starszego dziwaka, który brał prysznic najwyżej dwa razy w tygodniu i zmieniał ubranie tylko gdy przyszła mu na to ochota. Young and Rubicam oraz kolejne agencje zrobiły z niego połączenie Thomasa Edisona, Eliego Whitneya, Pecos Billa i Flasha Gordona. Najzabawniejsze - choć nieco makabryczne - było to (Mark Oates nie powtórzył tej części opowieści swojej rodzinie), że Victor Carune mógł już nawet nie żyć albo popaść w obłęd; podobno sztuka naśladuje życie, a Carune z pewnością znał powieść Roberta Heinleina, traktującą o sobowtórach, zastępujących znane osoby podczas publicznych wystąpień.\nVictor Carune stanowił problem; irytujący problem, którego nie dało się rozwiązać. Był wyszczekaną zawadą na drodze postępu, reliktem Ekologicznych Lat Sześćdziesiątych - czasów, gdy świat wciąż miał dość energii, by można było stawać na drodze postępu. Jednakże w Paskudnych Latach Osiemdziesiątych chmury węglowego dymu zasnuły niebo, a spory fragment kalifornijskiego wybrzeża lada moment miano uznać za nie nadający się do zamieszkania z powodu promieniotwórczych "gości".\nOgłoszenie istnienia jauntingu - działającej teleportacji - dziewiętnastego października 1988 roku wywołało ogólnoświatowe podniecenie i zamęt gospodarczy. Kurs starego sponiewieranego amerykańskiego dolara osiągnął zawrotne wyżyny. Ludzie, którzy jeszcze niedawno kupowali złoto po osiemset sześć dolarów za uncję, odkryli nagle, iż obecnie za funt tego metalu otrzymają niecałe tysiąc dwieście dolarów. W ciągu roku pomiędzy ogłoszeniem istnienia jauntingu i zbudowaniem pierwszych stacji jauntingowych w Nowym Jorku i Los Angeles, indeks giełdowy wzrósł do ponad tysiąca punktów. Cena ropy spadła zaledwie o siedemdziesiąt centów za baryłkę, lecz w roku 1994, gdy stacje jauntingowe wyrosły w siedemdziesięciu głównych miastach USA, OPEC przestał istnieć, a cena ropy zaczęła spadać. W 1998 roku, kiedy stacje istniały już w większości miast wolnego świata, a transport towarów pomiędzy Tokio i Paryżem, Paryżem i Londynem, Londynem i Nowym Jorkiem, Nowym Jorkiem i Berlinem odbywał się wyłącznie tą drogą, ropa kosztowała już tylko czternaście dolarów za baryłkę. W roku 2006, gdy ludzie zaczęli wreszcie korzystać z jauntingu na szeroką skalę, giełda zatrzymała się na poziomie o pięć tysięcy punktów wyższym niż w roku 1987, ropa kosztowała sześć dolarów za baryłkę, a koncerny naftowe zaczęły zmieniać nazwy. Texaco przekształciło się w Texaco Oil/Water, a Mobil w Mobil Hydro-2-Ox.\nDo roku 2045, woda stała się najbardziej poszukiwanym bogactwem, a ropa z powrotem tym, czym była w 1906 roku - ciekawostką.\n- Nie można się jauntować, kiedy jest się przytomnym, prawda. tato? - spytał Rick.\n- Czas komputerowy - rzekł. - Baza danych. To była jedyna rzecz, której Carune nie mógł pożyczyć, wyżebrać ani ukraść. Komputer zajmował się transmisją cząsteczkową - kontrolował miliardy informacji. Do dziś dnia komputer pilnuje, abyś nie wylądowała u celu z głową pośrodku brzucha.\n- Zawsze musi być pierwszy raz - wymamrotała.\nMark spojrzał na Ricky'ego.\n- Kiedy wsuwał myszy tyłem - zaczął powoli Rick - nic im się nie stało. Przynajmniej póki nie przepchnął ich całych. Tylko kiedy wsuwał je głową naprzód były... no, zmienione. Zgadza się?\nOwszem, znów można było stawać na drodze postępu i badania trwały ponad dwadzieścia lat, choć już pierwsze próby Carune'a z uśpionymi myszami przekonały go, że nieprzytomne zwierzęta nie odczuwają skutków tego, co on nazwał efektem organicznym, a co później ochrzczono efektem jauntingowym.\nWraz z Mosconim uśpili kilka myszy, spuścili je przez portal numer jeden, odebrali z drugiej strony i czekali niecierpliwie, aby zwierzęta obudziły się... bądź umarły. Myszy obudziły się i po krótkim czasie podjęły na nowo swe przerwane mysie życia - jadły, pieprzyły się, bawiły, wydalały - bez najmniejszych złych skutków. Myszy te stały się pierwszą generacją starannie badanych zwierząt. Nie wykryto u nich żadnych skutków długofalowych; nie umierały wcześniej, w ich miotach nie zaobserwowano potomstwa o dwóch głowach albo zielonym futrze, a u małych także nie ujawniły się żadne skutki uboczne.\nPierwszymi jauntującymi ludźmi nie zostali astronauci, ani piloci oblatywacze, lecz więźniowie, ochotnicy, których nie sprawdzono nawet pod kątem stabilności psychologicznej. W istocie, kierujący doświadczeniami naukowcy (Carune nie był jednym z nich; w owych czasach stał się już tylko szefem tytularnym) uważali, że im większych świrów dostaną, tym lepiej. Jeśli psychol zdoła przetrwać bez żadnych szkód - a przynajmniej nie w gorszym stanie niż wcześniej - proces będzie zapewne bezpieczny dla dyrektorów, polityków i modelek tego świata. Pół tuzina ochotników przywieziono do Province w stanie Vermont (ośrodka, który później zyskał sławę porównywalną z Kitty Hawk w Północnej Karolinie). Tam podano im gaz i przepuszczono po kolei przez portale, oddalone od siebie o dokładnie dwie mile.\nMark opowiedział o tym dzieciom, bo rzecz jasna cała szóstka ochotników dokonała jauntingu cało i zdrowo, piękne dzięki. Nie opowiedział im natomiast o domniemanym siódmym ochotniku. Ta postać, może prawdziwa, może zmyślona, albo (co najbardziej prawdopodobne) stanowiąca połączenie prawdy i mitu, miała nawet nazwisko: Rudy Foggia. Foggia był ponoć mordercą skazanym na śmierć przez sąd stanu Floryda za zabicie czworga staruszków podczas partyjki brydża w Sarasota. Według legendy, połączone siły Centralnej Agencji Wywiadowczej i Ef Bi Aj zwróciły się do Foggii z wyjątkową, jednorazową, niepowtarzalną, absolutnie precedensową ofertą. Dokona jauntingu bez usypiania. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, dostanie do ręki ułaskawienie, podpisane przez gubernatora Thurgooda i może odejść wolno, aby podążać drogą Świętego Krzyża, albo załatwić jeszcze kilku staruszków, grających w brydża w żółtych spodniach i białych butach. Jeśli skończy martwy bądź obłąkany, trudno. Sutek nie cudek, jak ponoć powiedziała kotka. Co on na to?\nFoggia, który zdawał sobie sprawę, że Floryda to jedyny stan traktujący karę śmierci bardzo serio i którego prawnik poinformował go, że jest pierwszy w kolejce do podłączenia do baterii, zgodził się.\nOwego Wielkiego Dnia latem 2007 roku, eksperyment obserwowało dosyć naukowców, by zapełnić ławę przysięgłych (z czterema czy pięcioma kandydatami zapasowymi). Lecz jeśli historia Foggii była prawdziwa, a Mark Oates wierzył, że tak, poważnie wątpił, by to któryś z nich zaczął mówić. Raczej jeden ze strażników, którzy przylecieli z Foggią z Raiford do Montpelier, a potem odeskortowali go do Province w pancernej furgonetce.\n- Jeśli wyjdę z tego żywy - powiedział ponoć Foggia - zanim was pożegnam, chcę dostać na obiad kurczaka.\nLecz choć wyszedł żywy, Rudy Foggia nie był już w stanie zjeść żadnego kurczaka. W czasie potrzebnym do jauntingu na odległość dwóch mil (komputer oszacował go na 0.00000000067 sekundy) włosy Foggii kompletnie posiwiały. Jego twarz nie zmieniła się fizycznie - żadnych obwisłych policzków, chudości czy zmarszczek - sprawiała jednak wrażenie wielkiego, niewiarygodnie wielkiego wieku. Foggia chwiejnie wydostał się z portalu, tępo wybałuszając oczy. Jego ustami poruszał tik, ręce wysuwał wprost przed siebie. Nagle zaczął się ślinić. Zgromadzeni wokół w naukowcy cofnęli się i nie, Mark naprawdę wątpił, by któryś z nich powiedział o tym komukolwiek. Ostatecznie wiedzieli o szczurach, świnkach morskich i chomikach, o wszystkich zwierzętach mających mózg bardziej skomplikowany niż przeciętny płaziniec. Musieli czuć się trochę jak niemieccy eksperymentatorzy, próbujący zapłodnić Żydówki spermą owczarków alzackich.\n- Co się stało? - krzyknął (podobno) jeden z naukowców. Było to jedyne pytanie, na jakie Foggia zdążył odpowiedzieć.\nZgromadzonym w bazie naukowcom pozostał tylko trup (którym natychmiast zajęły się CIA i Ef Bi Aj) oraz dziwne, straszliwe ostatnie słowa: Tam jest wieczność.\nMark westchnął. Sam poruszył ten temat - owszem, wyłącznie po to, by odwrócić uwagę dzieci od przedjauntingowych obrzędów, ale jednak sam zaczął - toteż uznał, że powinien zamknąć go możliwie blisko prawdy, tak, aby nie przestraszyć ich ani nie zaniepokoić.\nToteż na przykład nie powiedział im o książce C.K. Summersa Polityka jauntingu, zawierającej rozdział, zatytułowany "Druga twarz jauntingu" - istne kompendium bardziej wiarygodnych pogłosek. Rzecz jasna znalazła się w nim historia Rudy'ego Foggii, tego od zabójstw brydżystów i nie zjedzonego kurczaka na obiad, a także historie trzydziestu (może było ich więcej, mniej, kto to wie) innych ochotników, kozłów ofiarnych bądź szaleńców, którzy przez ostatnich trzysta lat dokonali jauntingu bez usypiania. Większość z nich przybyła na miejsce martwa, reszta - beznadziejnie obłąkana. W niektórych przypadkach sam akt wyjścia wystarczył, by wywołać wstrząs, prowadzący do śmierci.\nWśród pogłosek i apokryficznych historii o jauntingu, Summers zamieścił także inne niepokojące wzmianki. Najwyraźniej jauntingu użyto kilka razy jako narzędzia mordu. W najsłynniejszym (i jedynym udokumentowanym) przypadku sprzed zaledwie trzydziestu lat, badacz jauntingu nazwiskiem Lester Michaelson związał żonę pleksiplastową skakanką, należącą do córeczki, i wepchnął wrzeszczącą w portal jauntingowy w Silver City w stanie Nevada. Zanim jednak to zrobił, Michaelson nacisnął przycisk Zero na konsoli, wykasowując co do jednego setki tysięcy możliwych portali, przez które mogłaby wynurzyć się pani Michaelson - od pobliskiego Reno, po doświadczalna stację jauntingową na Io, jednym z księżyców Jowisza. Gdzieś tam w ozonie, pani Michaelson wciąż jauntowała bez końca. Adwokat Michaelsona, po tym, gdy jego klienta uznano za zdrowego na umyśle i zdolnego odpowiadać przed sądem (wedle wąskich definicji prawnych może i pozostawał zdrowy, lecz w każdym sensie praktycznym, Lester Michaelson był równie szalony, jak Kapelusznik), przedstawił nowatorską linię obrony: jego klienta nie można sądzić za morderstwo, ponieważ nikt nie potrafi dowieść z całą pewnością, że pani Michaelson nie żyje.\nWszystko to prowadziło do wniosków autora i teorii dotyczących jauntingu, oraz, rzecz jasna, uporczywych pytań Patty o los myszy.\n- One wciąż myślały - rzekł. - Zwierzęta doświadczalne. I my myślelibyśmy także, gdyby nas nie usypiali.\n- Owszem - przytaknął Mark. - Tak obecnie uważamy.\nW oczach Ricky'ego rozbłysło nowe światełko. Strach? Podniecenie?\n- W pewnym sensie - powiedział głośno. - Ale to pojęcie z komiksów: brzmi dobrze, lecz w sumie nic nie znaczy. W istocie chodzi o samą ideę świadomości i fakt, że świadomości nie da się rozbić na cząstki - pozostaje ona stała i niezmienna i zachowuje swe osobliwe poczucie czasu. Nie wiemy jednak, jak czysta świadomość mierzyłaby czas, ani czy pojęcie to w ogóle cokolwiek znaczy dla czystego umysłu. Nie potrafimy nawet wyobrazić sobie, czym jest czysty umysł.\nMark umilkł. Wyraz oczu syna zaniepokoił go. Były zanadto ciekawe. Pojmuje, ale nie rozumie, pomyślał Mark. Nasz umysł może być nam najlepszym przyjacielem: zabawia nas gdy nie mamy nic do czytania ani do zrobienia, ale pozbawiony zbyt długo bodźców zewnętrznych, może zwrócić się przeciw nam, czyli przeciw sobie, atakując samego siebie, a może nawet pożerając w ohydnym akcie samokanibalizmu. Ile czasu mierzonego w latach trwa jaunting? Ciało przenosi się w 0.000000000067 sekundy, a co z nierozdrobnioną świadomością? Sto lat? Tysiąc? Milion? Miliard? Ile czasu spędzamy sam na sam z naszymi myślami w świecie nieskończonej bieli? A potem, gdy upłynęły już miliardy wieczności, nagle powraca światło, kształt, ciało. Kto by nie oszalał?\n- Gotowi? - spytał jeden z nich.\nPotem uświadomił sobie, że w sali wybudzeń wybuchło zamieszanie - pomruki, głosy, wreszcie przenikliwy krzyk. Dobry Boże, to przecież Marilys!, pomyślał i zerwał się z kozetki, walcząc z nagłym zawrotem głowy.\nLecz Mark zdążył już powędrować wzrokiem w stronę, w którą wskazywał palec żony. Zobaczył. Ów błysk w oczach Ricky'ego nie oznaczał strachu, lecz podniecenie. Powinien był wiedzieć, bo znał Ricky'ego - Ricky'ego, który gdy miał zaledwie siedem lat spadł z najwyżej gałęzi drzewa na podwórku w Schenectady i złamał sobie rękę (szczęście, że tylko rękę); Ricky'ego, który odważył się pojechać na desce szybciej i dalej, niż jakikolwiek inny dzieciak z sąsiedztwa; Ricky'ego, który przyjmował każde wyzwanie. Ricky i strach nie byli zbyt dobrymi przyjaciółmi.\nStary-młode nogi podskakiwały i drżały, zakrzywione szponiasto dłonie uderzały i tańczyły w powietrzu. Nagle opadły i stwór, który był jego synem, zaczął rozdzierać nimi własną twarz.\n- Dłużej niż myślisz, tato! - chichotał. - Dłużej niż myślisz! Wstrzymałem oddech, kiedy podali mi gaz! Chciałem zobaczyć! I zobaczyłem! Widziałem! Widziałem! Dłużej niż myślisz!\nChichocząca i wrzeszcząca istota na kozetce nagle wydrapała sobie własne oczy. Trysnęła krew. W całej sali rozbrzmiewały krzyki.\n- Dłużej niż myślisz, tato! Widziałem! Widziałem ! Długi jaunting! Dłużej niż myślisz...\nStwór powiedział jeszcze więcej, nim stewardzi zdołali w końcu go usunąć, odtaczając szybko kozetkę, podczas gdy on wciąż wrzeszczał i dźgał palcami w oczy, które oglądały niewiarygodną wieczność. Powiedział jeszcze inne rzeczy, a potem zaczął krzyczeć, lecz Mark Oates już tego nie słyszał gdyż w tym czasie sam także już krzyczał.


emptybottles: Sterta Fotografii w MSN\nSterta Fotografii w MSN\nWe wrześniu w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, w ramach inicjatywy Tłoczni doszło do niecodziennej wystawy - zdjęcia około 50-ciu młodych fotografów zostały dosłownie rzucone na ziemię, tworząc w ten sposób Stertę Fotografii, w której każdy odwiedzający mógł dowolnie przebierać, znaleźć fotografię dla siebie i zabrać ją do domu...pod warunkiem, że spełnił zapisane na jej odwrocie życzenie autora.\nTo z pozoru niewinne wydarzenie prowokuje min. do dyskusji na temat niestandardowego sposobu prezentowania fotografii - dlaczego nie miałaby by być ona interaktywnym, intymnym obiektem, pozbawiona dystansu galeryjnego, zfetyszyzowanego obiektu? Przypadkiem zdarzyło się, że wrześniowy numer Arteonu poświęcony był dyskusji o koncepcjach muzeów i pokazywania dzieł sztuki, a w nim ciekawy artykuł Jarsłowa Lubiaka o Museum of Broken Reletionships w Zagrzebiu, gdzie dokonano niebywale ciekawej zmiany statusu muzealnego przedmiotu...Przeczytajcie, daje do myślenia.\nTen blog nie jest miejscem na rozwijanie takiej dyskusji, ale Sterta Fotografii stać się może przyczynkiem do naprawdę ciekawej (i potrzebnej, moim zdaniem) dyskusji o sposobie prezentacji fotografii. Brawo dla Kasi Piekarczyk i Bartka Głowackiego - sprawców tego fotograficznego zamieszania! Jak zrelacjonowali, całą Sterta, czyli około 500 fotografii, trafiła do rąk swoich nowych właścicieli. Oby te 500 życzeń zostało spełnionych.. :)\nJa też miałem przyjemność wyrazić życzenie, które do tej pory zostało spełnione przez Anie i Wojtka, dzieki wielkie za kontakt :)\n"To zdjecie jest cześcią pewnej opowieści, zagubionej w Stercie innych fotografii. Postaraj się ją odtworzyć i wyślij mi swoją własną opowieść, która moze stać za tą fotografią. Użyj swojej wyobraźni, nie narzucaj sobie żadnych ograniczeń formalnych ani merytorycznych :) Historię wyślij mi mejlem, znajdziesz go na moim blogu".\n"...za tą fotografią kryje się dla mnie historia doświadczania...\nnie ma w niej nic oczywistego. to jakiś stan. mi kojarzy sie ze stanem nostagicznym.\nMoja opowieść która mogłaby stać za tą fotografią to wspomnienie bliskich (dziadków) których już dłuższy czas nie ma. czasem próbuję sobie przypomnieć jakieś żywe wspomnienie z ich udziałem, a jest ich coraz mniej".\nWojtek przekornie zadał mi zagadkę, której rezultat widzicie powyżej:\n"Jeśli chodzi o opowieść związaną ze zdjęciem, które zabrałem ze sterty to… koresponduje ze sceną z filmu Lásky jedné plavovlásky. Teraz Ty masz zadanie: jeśli nie widziałeś filmu to zobacz koniecznie i będziesz wiedział o co chodziJ".\nWy możecie się teraz domysleć, o jakie zdjęcie chodziło... :)\nthe fastest anteater on the world !\nAdrian "Syn" Kolarczyk\n(+48) 506 354 502


Gdzie jest punkt g u dziewczyny | CKM.PL\nCKM » Seks » Kobiecy punkt G - gdzie jest?\nPunkt G jest niczym potwór z Loch Ness. Wszyscy o nim słyszeli, ale nie ma pewności, czy ktoś go widział. Nawet kobieta może nie znać jego położenia. Niech dziewczyna jednak wie, że próbujesz go znaleźć, a może doceni twe starania.\nPunkt G każdej dziewczyny tak naprawdę znajduje się w waszym portfelu. Nic tak nie podnieca płci pięknej jak stos zielonych. Nie każdy ma jednak okazję pochwalić się dobrymi zarobkami zbliżonymi do naszych. Jeśli więc nie macie na zbyciu kilku baniek, spróbujcie dostać się do niego za sprawą biologii. Pomożemy wam przebrnąć przez ten żmudny proces.\n1. CO TO W OGÓLE JEST? CZYLI PODSTAWOWE INFORMACJE O PUNKCIE G\nWiemy, że twoje partnerki zawsze wrzeszczą jak oszalałe i na pewno nie udają, o czym mogą poświadczyć sąsiedzi chcący dzwonić na policję, za każdym razem, gdy w twoje ramiona wpada nowa zdobycz. Ale czy wiesz dokładnie dlaczego tak się dzieje? Bo właściwie co to jest punkt G? Tyle się o nim słyszy, że musi być czymś ważnym. Jak sama nazwa wskazuje jest to punkt. W dodatku znajduje się w ciele kobiety i to w twoim ulubionym miejscu. Pieszczenie go ma doprowadzić dziewczynę do orgazmu. Trzeba tylko dobrze wycelować, bo ten obszar ma zaledwie 1,5x2 cm.\n2. GDZIE ON JEST? CZYLI JAK ZNALEŹĆ PUNKT G\nGdzie jest punkt G? Jak znaleźć punkt G? Punktu G mężczyźni szukają od niepamiętnych czasów. A właściwie od 1957 roku, bo wtedy wspomniano o nim po raz pierwszy. Odpowiedzialny za to był niemiecki lekarz Ernst Gräfenberg. Od jego nazwiska pochodzi również nazwa. Tak że dzięki Ernst, za to jak utrudniłeś nam robotę w łóżku. W każdym razie jeśli rozchylisz partnerce wargi sromowe, to znajdziesz go na przedniej ścianie pochwy. Jakieś 5 cm od wejścia. Chwytaj linijkę i do dzieła. Jeśli jednak dokładne mierzenie nic nie da, nie przejmuj się. Najnowsze badania każą wątpić w jego istnienie. Możliwe też, że były one prowadzone przez jajogłowych, na których żadna dziewczyna nie chciała spojrzeć i teraz mszczą się za wszelkie upokorzenia.\nW moim Porshe\nW nowym CKM-ie\n3. CO Z NIM ROBIĆ? CZYLI STYMULACJA PUNKTU G\nZacznij od spojrzenia na swoje dłonie. Jesteś facetem i żadnej pracy się nie boisz, ale jeśli twoimi paznokciami gitarzysta Iron Maiden mógłby grać na swoim wiośle, a pod nimi znajduje się brud – obetnij je. Będziesz je wsadzał w bardzo delikatny narząd. Higiena przede wszystkim. Zanim weźmiesz się do prawdziwej roboty, warto również rozgrzać partnerkę. Dzięki temu punkt G będzie łatwiejszy do namierzenia, bo w wielu przypadkach, dopiero wtedy zabawa nim, sprawia kobiecie przyjemność. A kiedy już go znajdziesz, a ona jękami da ci znać, że to właśnie tam, odpowiednio go stymuluj. Stymulacja punktu G to nie szama na mieście po pijaku. Bądź delikatny i nie śpiesz się. Wykonuj okrężne ruchy, wokół wyznaczonego obszaru, a ona będzie ci wdzięczna. W trakcie seksu również możesz go "włączać" namawiając kobietę na odpowiednią pozycję. Odwrócona cowgirl, czyli ona na górze odwrócona do ciebie tyłem podskakuje na członku i klasyczny piesek, mogą okazać się tym, czego partnerka właśnie pragnie.\n4. JAK TO ZAKOŃCZYĆ? CZYLI ORGAZM PRZEZ PUNKT G\nZakończenie powinno być głośne i mokre. Tak, kobieta może wystrzelić swoimi płynami ustrojowymi jak w najlepszych produkcjach branży rozrywkowej dla dorosłych. Orgazm punktu G jest jednym z najbardziej intensywnych dla niej doznań. Co więcej, jeśli jesteś odpowiednio wytrzymały, możesz sprawić jej taką przyjemność wielokrotnie. Ale oczywiście nie jest to regułą. Nie przejmuj się, jeśli nie wejdzie dzięki tobie na szczyt. Niech ona zajmie się wtedy tobą. Twój punkt G jest o wiele większy i lepiej widoczny. Jej na pewno się uda. Niech zobaczy, że lepiej jest dawać niż brać.


Lekcja z Psalmu 32.\n"Błogosławiony człowiek, któremu odpuszczono nieprawość, a którego zakryty jest grzech." – Ps. 32:1\nPismo Święte nie wysuwa żadnego usprawiedliwienia za te grzechy Dawida; nie stara się przykryć jego przestępstwa ani usprawiedliwić jego postępowania. Ze względu na te fakty, sceptycy czasami zapytują: "Jak człowiek taki może być uważany za proroka Bożego? Jak może być o nim mówione, że był mężem według serca Bożego? Czy Bóg daje uznanie czynom takim, jakie popełnił Dawid?\nDla złagodzenia winy Dawidowej można powiedzieć, że w dawnych czasach królowie uposażeni, byli władzą despotyczną i byli uważani ponad wszelkie prawa w swym kraju. To jednak nie jest istotnym usprawiedliwieniem; albowiem król Dawid wiedział dobrze o tym, że nie był ponad prawo Boskie, ale powinien prawu temu podlegać. Nawet pomiędzy królami pogańskimi dostrzegamy wyższy wzór moralności, dostosowany do Boskiego przykazania: "Będziesz miłował bliźniego twego jak samego siebie” (Mat. 22:39). [Zobacz stanowisko egipskiego faraona wobec żony Abrahama (1 Moj. 12:18-19). A także postępek króla Abimelecha.(1 Moj. 20:2-5; 1 Moj 20:9-11)].\nInna wyjątkowość co do Pisma Świętego jest fakt, że Bóg tam opisany jest miłosiernym Bogiem. Pogańscy bogowie są zimni, nielitościwi, okrutni pozbawieni wszelkich przymiotów miłości i miłosierdzia. Bóg, o jakim mówi Pismo Święte, zaleca Swoją miłość w tym, że "że gdy jeszcze byliśmy grzesznymi, Chrystus za nas umarł” (Rzym. 5:6) i umożliwił, iż Bóg mógł być sprawiedliwym a jednak usprawiedliwiającym pokutujących grzeszników, wierzących w Jezusa i powracających do Boskiej łaski, przez wiarę i posłuszeństwo Jezusowi.\nTo jest esencją niniejszej lekcji i nie wahamy się powiedzieć, że szczerość Dawidowej pokuty, po jego zgrzeszeniu, oświadczenie o Boskim miłosierdziu i zatrzymaniu Dawida w Boskiej łasce, było wartościową lekcją dla wielu biednych, słabych i upadłych członków naszego rodu, w ich staraniach, aby pomimo ich słabości i nieudolności, mogli utrzymać się w Jego łasce. Słusznie mówi Pismo: "Ale u ciebie jest odpuszczenie, aby się ciebie bano [aby Boga czczono]” (Ps. 130:4).\nTen właśnie przymiot Boskiego charakteru rozbudza w wiernych miłość ku Bogu, więcej aniżeli może to czynić obawa lub bezmyślny szacunek, jako napisano: "My Go miłujemy, iż On nas pierwej umiłował i posłał Syna Swego, aby był ubłaganiem za grzechy nasze” (1 Jana 4:19; 1 Jana 4:10). Dobrze określił poeta, że:\n"BOSKA MIŁOŚĆ PRZEWYŻSZA WSZELKĄ MIŁOŚĆ”\nBoska miłość, w miarę jak ją poznajemy i oceniamy, staje się zniewalającym, przyciągającym wpływem w sercach i w życiu ludu Bożego. To też Apostoł oświadcza: "Miłość Chrystusowa przyciska [albo: przynagla] nas” (2 Kor. 5:14), bo ponieważ jeden umarł za wszystkich, wynika że wszyscy, którzy byli umarłymi (w stanie zamierania) ; i my którzy żyjemy (którzy przeszliśmy z śmierci do żywota – przez usprawiedliwienie), powinniśmy odtąd żyć nie sobie (samolubnie), ale Temu, który za nich umarł. (2 Kor. 5:14-15).\nWiersze 3 i 4 opisują w skróceniu nieszczęsny stan króla przez blisko rok czasu. Przestępstwo jego rozpoczęło się w umyśle, gdzie zwykle rozpoczynają się wszystkie grzechy. Z tego to powodu Pismo Święte upomina wiernych Pańskich: "Nad wszystko czego ludzie strzegą, strzeż serca twego; bo z niego żywot pochodzi [bo od tego żywot zależy]” (Przyp. 4:23). Król pożądał żony bliźniego; w określeniu Pańskim: popełnił z nią cudzołóstwo "w sercu swoim”. Przez ten pierwszy krok grzechu, sumienie króla zostało, w jakiś trudny do wytłumaczenia sposób, uśpione, podczas gdy jego rozsądek uległ grzesznym pożądaniom. Gdy to zostało uczynione, sprawa przedstawiła się jemu bez wyjścia, oprócz tylko jednego kierunku. Budzące się w jego umyśle skrupuły rozbudziły wnet przerażenie, gdy zrozumiał, że według żydowskiego Zakonu, na oskarżenie poszkodowanego, osoby winne cudzołóstwa miały być ukamienowane. Stąd to królewskie polecenie posłane głównemu dowódcy armii Izraelskiej, Joabowi, aby Uriasz, poszkodowany mąż owej niewiasty, postawiony był na czele walki i następnie, aby wojsko cofnęło się, aby Uriasz był przez nieprzyjaciół zabity. Joab zrozumiał sytuację; zapewne cała sprawa zaczęła wyjawiać się i biedny Dawid pogrążał się w coraz większe kłopoty. Uriasz był jednym z przedniejszych walecznych mężów w armii Izraelskiej, a dziadkiem Betsaby, żony Uriasza, był Architofel, najgłówniejszy doradca stanu na dworze króla Dawida. Że wypadek ten spowodował nieprzyjaźń pomiędzy tym człowiekiem a jego monarchą ujawnia się z tego, że gdy później Absalom wywołał bunt przeciwko ojcu swemu Dawidowi, Architofel opowiedział się przeciwko królowi, i stanął po stronie Absaloma. Zdaje się też ujawniać, iż te różne brzemiona tak przygniotły umysł i serce króla Dawida, że się rozchorował.\nOgólnie może być rozumiane za zasadę Boskiego porządku rzeczy, że cokolwiek oddziela wiernych Pańskich od Boga, sprowadza na nich najgłębszą melancholię a ubocznie szkodzi im też na zdrowiu; gdy zaś w przeciwieństwie do tego, można uznać ustaloną zasadę, że "pokój Boży” na pewno wpływa korzystnie na fizyczne zdrowie i szczęście. To też często spotykamy pomiędzy ludem Pańskim, że w miarę jak niektórzy wzmacniają się w Panu, stają się do pewnego stopnia mocniejszymi także i fizycznie.\nNa pewien czas król widocznie uspokoił swoje sumienie; pocieszał się, prawdopodobnie, myślami, że jako panujący, wyjęty jest do pewnego stopnia z pod prawa rządzącego drugimi; i gdyby ten stan rzeczy pozostał, król Dawid byłby niezawodnie zupełnie odrzucony od Boga. Ponieważ jednak on znajdował się w przymierzu z Bogiem a Bóg przyjął go i zagwarantował mu "miłosierdzia Dawidowe pewne”, przeto zachowany był od zupełnej degradacji. Bóg posłał proroka Natana, który obrazową przypowieścią o bogaczu, który ukradł jedyną owieczkę biedakowi, rozbudził w królu oburzenie i gotowość do surowego ukarania złodzieja. Tedy prorok oświadczył: "Tyś jest tym człowiekiem” i wykazał Dawidowi, że on nie tylko przywłaszczył sobie żonę Uriasza, ale popełnił jeszcze gorszą nieprawość, i że za te niecne postępki spodziewać się musi Boskiej kary.\nBędący człowiekiem szczerego serca, król od razu zrozumiał całą tę sprawę, zobaczył jak wielkim stał się grzesznikiem. Skruszony udał się do Pana z wyznaniem: "Tobiem Samemu zgrzeszył i złem przed oczyma Twymi uczynił” (Ps. 51 :6). Prawda, że on zgrzeszył też przeciwko Uriaszowi, ale gdy ten już nie żył, nie było sposobu naprawienia mu tej krzywdy; zadośćuczynienie jemu nie było już możliwe. Do Boga tylko on mógł udać się z prośbą o przebaczenie. Chociaż bardzo łaskawym i miłosiernym jest Bóg, On widocznie dozwolił, aby sumienie Dawidowe chłostało go przez dłuższy czas, zanim dał mu odczuć radość Swego oblicza. To nie wskazywało na Boską niechęć do przebaczenia, a raczej na mądrość Boskiej łaski, w celu udzielenia Dawidowi korzystniejszej lekcji na przyszłość.\nWyrażane jest czasami zdziwienie, że niektórzy z najgorszych złoczyńców tego świata, zdają się być bez sumienia i bez żadnych skrupułów, co do swej niegodziwości, a jednak przechodzą przez życie jakoby bez żadnego karania, podobnego jak przyszło na króla Dawida za jego grzechy. Wytłumaczenie tej sprawy znajdujemy w orzeczeniu Apostoła: "Grzechy niektórych ludzi przedtem są jawne i uprzedzają na sąd. U innych dopiero później się ujawniają” (1 Tym. 5:24 – tłumaczenie poprawne). Biorąc ogółem ludzie stwierdzają, że przestępstwa i pogwałcenia swego sumienia, wywierają na człowieka wpływ degradujący. To uczyni ich wspinanie się do sprawiedliwości w Wieku Tysiąclecia, tyle dłuższym i trudniejszym. Tym sposobem ich sąd, czyli karanie za ich grzechy, pójdzie za nimi i w Tysiącleciu przyjdzie im zdawać rachunek ze swego postępowania. Natomiast wierni Pańscy w Wieku Ewangelii, jak i wierni w Wieku Żydowskim, doznawali sądów i kar w tym życiu, ponieważ oni byli i niektórzy są na sądzie w czasie ich obecnego żywota, aby mogli okazać się godnymi powstania do żywota, jako istoty doskonałe będące w społeczności z Bogiem.\nW jednym z Psalmów Dawid napisał: "Laska Twoja i kij Twój, te mię cieszą” (Ps. 23:4). W wierszach 3 i 4 naszej lekcji (Ps. 32:1-11), dostrzegamy doświadczenia Dawidowe pod tą łaską Boskiego ćwiczenia, zanim okazana mu była "Panie! podnieś nad nami światłość oblicza twego” (Ps. 4:7).\nPierwotnie król Dawid milczał. Wstydził się i nie wiedział, co miał powiedzieć Bogu, na usprawiedliwienie swego postępku. Lecz brzemię grzechu gnębiło go umysłowo jak i fizycznie. Podstarzał się znacznie w tym jednym roku. Kości jego "schły”, przedwcześnie zaczął słabnąć. Dniem i nocą ciążyła nad nim ćwicząca ręka Pańska, tak że cała jego świeżość, żywotność ii radość zwiędły, jakoby rośliny w czasie długiej posuchy. Oto poetyczny obraz dziecka Bożego pod banicją Boskiego gniewu – żałość, jakiej człowiek światowy nie jest w stanie zrozumieć! Wynik tego był jednak radosny, albowiem gdy Bóg przywrócił Dawida ponownie do Swej łaski, gdy dał mu odczuć Swoje przebaczenie i błogosławieństwo, mógł on tym więcej zrozumieć i ocenić błogość Pańskiego uśmiechu. Wszyscy wierni Pańscy muszą nauczyć się jak drogim jest Boskie błogosławieństwo, w społeczności z Nim. Tu mogą oni śpiewać:\n"O! nie daj ziemskiej chmurze zajść\nNa szczęście, nie wszystkie dziatki Boże potrzebują doświadczać surowych ćwiczeń. Dla wszystkich jednak jest ta pocieszająca myśl, że nawet gdyby które z nich było zachwycone poważnym grzechem, do Boskiego miłosierdzia może odwołać się i go dostąpić. Lecz jeszcze większe błogosławieństwo jest dla tych dziatek Bożych, których charakter jest zbliżony do Pańskiego usposobienia, że z serca szczerego mogą wołać: "Rozkoszą moją jest czynić wolę Twoją Boże mój; albowiem zakon Twój jest w sercu moim” (Ps. 40:9 – tłumaczenie poprawne). Ci też potrzebują pewnych lekcji i ćwiczeń, boć nawet Sam Odkupiciel "z tego, co cierpiał, nauczył się posłuszeństwa” (Żyd. 5:8). Poznał ile kosztuje zupełne posłuszeństwo a później poznał wielką wartość tegoż w ocenie Ojca, który wzbudził Go i wywyższył do chwały i nieśmiertelności. Tego wszystkiego muszą także nauczyć się Jego naśladowcy w Jego szkole. Każdy, którego Ojciec przyjmie, musi uczyć się od onego Wielkiego Pasterza. Każdy przez doświadczenia musi nauczyć się oceny Ojcowskiego nad nim uśmiechu, wynikłego z bliskiej społeczności z Nim i z Jego chwalebnych obietnic tyczących się życia obecnego i przyszłego.\n"TYŚ ODPUŚCIŁ NIEPRAWOŚĆ”\nJak można to rozumieć? Jak po przebaczeniu za grzech, kara może być jeszcze wymierzana na rachunek tegoż grzechu? Właściwą myślą w tej kwestii jest, że Boskie przebaczenie znaczy, iż Jego oburzenie na grzech i grzesznika ustąpiło i grzesznik jest odtąd traktowany z punktu zapatrywania łaski. Sprawiedliwość jednak trzyma jeszcze winnego i musi być zaspokojona. Sprawiedliwość nie zna przebaczenia; domaga się zupełnej odpłaty; "oko za oko ząb za ząb” (2 Moj. 21:24)\nStosując tę zasadę do samych siebie, do chrześcijan w Wieku Ewangelii widzimy, że na ile to tyczy się wierzących, Boska sprawiedliwość została zaspokojona śmiercią Pana naszego Jezusa. Jego zasługa zostało zastosowana za nas. Czy było to tylko częścią tego, czego domaga się sprawiedliwość? Odpowiadamy, że zasługa Chrystusowa była za wszelkie złe uczynki i niedomagania mimowolne i za te części upadków, które były mimowolne. Innymi słowy: Boskie zarządzenie w Chrystusie dla naszego rozgrzeszenia, nie przykrywa grzechów dobrowolnych, o których Apostoł powiedział, "Kto czyni grzech, z diabła jest” (1 Jana 3:8). Zasługa Chrystusowa przykrywa tylko grzechy mimowolne. W wypadkach grzechów, które częściowo są ze słabości, częściowo z pokusy a częściowo dobrowolne, zasługa Pańska przykrywa wszystkie części mimowolne, lecz pozostawia nas odpowiedzialnymi za te części naszych grzechów, które były dobrowolne. To też o Kościele Apostoł powiedział: "Albowiem jeślibyśmy dobrowolnie grzeszyli po wzięciu znajomości prawdy, nie zostawałaby już ofiara za grzechy. Ale straszliwe niejakie oczekiwanie sądu i zapalenie ognia, który pożreć ma przeciwników” (Żyd. 10:26-27).\nSłabości te jednak należą do tej śmiertelnej części naszej istoty, która, chociaż została usprawiedliwiona przez wiarę w Chrystusa i przez poświęcenie się na służbę Bożą, to jednak słabości tych nie pozbędziemy się, aż dostąpimy przemiany w pierwszym zmartwychwstaniu, gdy otrzymamy nowe ciała. Wtedy grzechy, które obecnie są tylko przykryte, czyli jakoby zasłonięte przed oczami Bożymi zostaną w zupełności zgładzone i już więcej nie będą nam znane. To, zdaje się, było myślą Apostoła Piotra, gdy powiedział: "Przeto pokutujcie, a nawróćcie się, aby były zgładzone grzechy wasze. Gdyby przyszły czasy ochłody od obliczności Pańskiej, a posłałby onego, który wam opowiedziany jest, Jezusa Chrystusa” (Dz. Ap. 3:19-20). Słowem: grzechy nasze mogą być przykryte, ale dopiero przy wtórym przyjściu Pana będą zmazane zupełnie i na zawsze.\n"GDY MOŻESZ BYĆ ZNALEZIONY”\nMając na uwadze Boską łaskę jemu okazaną, Prorok przez natchnienie, wystawia zasadę, jaka stosuje się do wszystkich wiernych w każdym czasie i mówi: "Oto [z powodu tak wielkiego Boskiego miłosierdzia] będzie modlił się Tobie każdy święty, czasu, którego możesz być znaleziony, a choć wzbiorą powodzi wód wielkich, przecież go nie dosięgną” (Ps.32:6). Innymi słowy: Boskie miłosierdzie ma pewien ograniczony czas. Bóg nie będzie wadził się na zawsze ani gniewu wiecznie chował (wstrzymywał). Były granice w Jego miłosierdziu względem cielesnego Izraela. Gdy punkt ten został osiągnięty, następowała separacje pomiędzy tymi, co byli Izraelitami (pszenicą) a pozostałymi (plewami). Ci pierwsi byli przyjęci do dyspensacji ewangelicznej, ci drudzy zostali rozproszeni na wszystkie strony świata, gdy nastąpiło narodowe rozbicie Izraela, w roku 70.\nPodobnie, przy końcu Wieku Ewangelii, przyjdzie próba nominalnych systemów i Pańskim oświadczeniem jest, że niektórzy potkną się i upadną i objęci zostaną anarchią, po zburzeniu Babilonu, gdy zaś wierni dostąpią przemiany w okamgnieniu. Również w Tysiącleciu, gdy ziemia będzie napełniona znajomością Pańską i każdy członek rodu ludzkiego ujrzy "światłością, która oświeca każdego człowieka, przychodzącego na świat” (Jana 1:9) każdy będzie zobowiązany uczynić zwrot ku sprawiedliwości, przez posłuszeństwo Boskiemu prawu; a ci, co nie zechcą, zostaną, jak mówi Prorok, wygładzeni śmiercią wtóra. "Nie będzie tam więcej nikogo w wieku dziecinnym, ani starca, który by nie dopełnił dni swoich; bo dziecię we stu latach umrze; ale grzesznik, choćby miał i sto lat, przeklęty będzie” (Iz. 65:20).\nW wierszu siódmym naszej lekcji (Ps. 32:7), Dawid zdaje się mówić jakoby proroczo za tych, co żyć będą przy końcu tego Wieku Ewangelii. Czytamy: "Tyś jest ucieczką moją; od uciśnienia zachowasz mię, i piosnkami radosnego wybawienia uraczysz mię” Jak w czasie wielkiego ucisku, jaki przyszedł na naród żydowski, wierni zostali zachowani, tak od wielkiego ucisku, jaki przychodzi na chrześcijaństwo, prawdziwi i wierni będą wybawieni. To nie koniecznie ma znaczyć, że wszyscy będą zabrani przed tymże uciskiem; albowiem, "przez wiele ucisków musimy wnijść do Królestwa Bożego” (Dz. Ap. 14:22). Możemy jednak powiedzieć, że jak w starożytności, gdy trzech Hebrajczyków wrzuconych do rozpalonego pieca, nie poniosło żadnego obrażenia a tych, co ich wrzucali, płomień ogarnął i spalił, podobnie i w nadchodzącym ucisku, wierni Pańscy mogą wyjść nieuszkodzeni z owych ognistych prób, które na nich przyjdą.\nOstatnie cztery wiersze naszej lekcji przedstawiają naszego Pana mówiącego do Swego ludu. Jedenasty wiersz mówi o sprawiedliwych. Kontekst wskazuje, że to nie oznacza zupełnie bez winnych, doskonałych. "Nie masz sprawiedliwego ani jednego” (Rzym. 3:10). Sprawiedliwymi, o których tu jest mowa, są ci uznani za sprawiedliwych przez Boga, z powodu ich serdecznej wiary i pragnienia, aby okazać się posłusznymi Boskiej woli. Takim On mówi: "Dam ci rozum, i nauczę cię drogi, po której masz chodzić; dam ci radę, obróciwszy na cię oko moje” (Ps.32:8).\nZwykłe konie i muły, jak mówi to nasz tekst następny, nie mają rozumu, nie mają takiego zrozumienia, jakim odznacza się czasami koń cyrkowy, dobrze wyćwiczony; i dlatego potrzebują być kiełznane uzdami i wędzidłami, aby dobrze służyły człowiekowi. Upominani więc jesteśmy abyśmy nie byli podobnymi, których by potrzeba siłą poganiać i kierować, ponieważ tacy nie są przyjemnymi Panu. On szuka takich chwalców, "takowych szuka, którzy by go chwalili....a ci, którzy go chwalą, powinni go chwalić w duchu i w prawdzie” (Jana 4:24) – ochotnie.\n"Wiele boleści przypada na złośnika; ale ufającego w Panu miłosierdzie ogarnia” (Ps. 32:10). Z zewnętrznych pozorów, ci co ufają w Panu zdają się doświadczać tyleż boleści i smutków co ich mniej pobożni sąsiedzi, a czasami nawet więcej. Mimo to Boskie obietnice są pewne, łaska Jego jest wiernym zapewniona i dostateczna. Oni mogą być pewni, że "wszystkie rzeczy pomagają ku dobremu” tym, którzy radują się z ucisków, "wiedząc że ucisk cierpliwość sprawia, a cierpliwość doświadczenie, a doświadczenie nadzieję, która nie pohańbią”, nie zawstydza tych, u których miłość Boża rozlana jest w ich sercach. (Rzym. 5:2-5).\nUfamy, że wszyscy czytelnicy nasi dochodzą do coraz większej oceny błogiego poselstwa prawdy i radują się w Panu. Weselić i radować się w Panu jest czymś zupełnie innym od radowania się błahostkami tego świata. Kto uczucia swoje zwrócił do ziemskich rzeczy, ustawicznie spotykać będzie uciski i trudności psujące jego radowanie się; lecz kto skierował swoje myśli i uczucia do rzeczy, które są wysoko, do Pana i do chwalebnych rzeczy, jakie On obiecał tym, którzy Go miłują, może prawdziwie radować się; albowiem Bóg nasz nie zmienia się. "Ani jedna z Jego dobrych obietnic, nie chybi”. Niechaj więc wszyscy, którzy są szczerymi w nadziei, w intencjach i w zabiegach wysławiają Pana, weselą się i wyśpiewują ku chwale Pańskiej; niechaj wykrzykują z radości, nie tylko z powodu, że ich mimowolne słabości cielesne są przykryte, ale i dlatego, że panowanie sprawiedliwości, tysiącletnie królestwo Chrystusowe, przybliża się i że pod Jego panowaniem, wszystkie rodzaje ziemi będą błogosławione, potem gdy już on wielki przeciwnik, szatan, zostanie związany.\nW T. R-4270-1908\nStraż 10/1960 str.148-153.


Odpowiednie wykończenie łazienki | galeriazadra.pl\nŁazienka jest specyficznym miejscem w każdym domu. Z jednej strony chcemy, aby była ona jak najlepiej urządzona, aby była funkcjonalna, z drugiej musimy sobie zdawać sprawę z tego, że będziemy w niej mieli do czynienia ze sporą ilością wody i wilgoci. To oznacza, że przy wykończeniu łazienki musimy stosować takie akcesoria, przy których będziemy wiedzieli, że ani woda, ani wilgoć, ani nawet para wodna nie będą im szkodziły. Oczywiście znajdziemy tego typu rzeczy w każdym sklepie budowlanym, jednak ważne jest to, abyśmy zwracali tutaj uwagę na wybór tych najlepszych rzeczy, co do których będziemy mieli pewność, że przez długie lata będą nam dobrze służyły i nic złego nie będzie się z nimi działo.\nNawet jeżeli planujemy w naszej łazience położyć płytki na podłodze i ścianach, co wydaje się najrozsądniejsze, bo są bardzo wytrzymałe jeśli chodzi o duże ilości wody, a do tego łatwo jest je wytrzeć, aby utrzymać czystość, to i tak będą takie przestrzenie, które będziemy chcieli pomalować. Tak jak chociażby miejsce nad płytkami czy sufit. Jeśli chcemy mieć pewność, że nic im nie będzie i że nie zacznie się nagle łuszczyć, to musimy podczas kupowania zwrócić szczególną uwagę, aby ta farba, którą wybierzemy była farbą przeznaczoną specjalnie do łazienki. Po jej nałożeniu będziemy mieli dość śliską warstwę, w którą woda nie będzie wsiąkała.\nTo da nam pewność, że nic złego nie będzie się działo, bo przy wykorzystaniu takiej farby do łazienki, będziemy widzieli, że kropelki wody czy para po prostu osiadają w danym miejscu i bardzo łatwo można je zetrzeć przy pomocy suchej szmatki. Takie farby są oferowane przez różne firmy, więc możemy porównywać ich jakość i cenę, ale jedno jest pewne, z łatwością znajdziemy taką, która idealnie będzie nadawała się do naszej łazienki.\nKiedy już wybierzemy farbę, która będzie odpowiednia do łazienki, gdzie panują specyficzne warunki, to przyjdzie czas na wybieranie kolejnych rzeczy. Szafki muszą być wykonane z materiałów, które również będą odporne na wodę i wilgoć, tak abyśmy mieli pewność, że nie będą ich przyjmowały, bo mogłoby się szybko okazać, że zaczną się rozchodzić i niszczyć. Dodatkowo możemy kupić wiele różnych akcesoriów, które pomogą nam w ciekawy sposób zaaranżować taką łazienkę, sprawić, że nie tylko ładnie będzie się prezentowała, ale również będzie wygodna i funkcjonalna. Wystarczy tylko, że poświęcimy odpowiednio dużo czasu na poszukiwanie takich rzeczy, że porównamy je uważnie między sobą i będziemy mogli wybrać to, co będzie nam się wydawało najlepsze dla nas. Najważniejsze jest też to, abyśmy to wszystko dopasowali pod kątem wielkości naszej łazienki, tak żeby każda rzecz idealnie pasowała w miejsce, które dla niej wybraliśmy. Łazienka to specyficzne miejsce, przy urządzaniu którego trzeba brać pod uwagę wiele różnych czynników.\nAle propozycji jest tutaj wiele, więc nie powinniśmy mieć problemów z wybraniem czegoś, co faktycznie nam się spodoba.\ninkaso windykacja plakaty naukowe\nPrevious W jakim stylu ma być łazienka?\nNext Nawet mała łazienka może być funkcjonalna


Wanna Ultradźwiękowa CT-420. Instrukcja obsługi. Instrukcja obsługi - PDF\nDownload "Wanna Ultradźwiękowa CT-420. Instrukcja obsługi. Instrukcja obsługi"\n1 CT BRAND Wanna Ultradźwiękowa CT-420 Instrukcja obsługi Instrukcja obsługi Dziękujemy Państwu za zakup wanny ultradźwiękowej CT 420. Prosimy o zapoznanie się z instrukcją obsługi przed użyciem urządzenia. Prosimy o zachowanie instrukcji do ewentualnego użycia. w przyszłości Spis treści Krótkie wprowadzenie...1 Warunki Techniczne...2 Szkic konstrukcji:...2 Ostrzeżenie...3 Wprowadzanie / zmiana danych temperatury...4 Wprowadzanie / zmiana danych nastawy czasu...4 Wprowadzanie / zmiana danych mocy...4 Zapamiętywanie danych...5 Czyszczenie...5 Krótkie wprowadzenie Wanna ultradźwiękowa wykorzystuje wyjątkowo silny dźwięk do produkcji kawitacyjnych pęcherzy powietrza oraz ciśnienia dźwiękowego w cieczy. Czyszczenie odbywa się dzięki rozprzestrzenianiu się masy pęcherzyków, które kurczą się i ponownie rozszerzają w cieczy myjącej w obecności ciśnienia dźwiękowego. Pęcherzyk pękając wywołuje silne uderzenie, a uderzenie to skutecznie oddziela brud od przedmiotu. 1\n2 Warunki Techniczne Napięcie robocze 220V~ ±10% Moc ultradźwiękowa 410A 100 W 410B 200 W 410C 500 W Moc grzejna 650W Objętość 410A 5 l 410B 10 l 410C 20 l Sposób sterowania Guzik wirowy Częstotliwość ultradźwięków 28 khz /32 khz /40k Hz Szkic konstrukcji: Rysunek pulpitu operatora LED = dioda świecąca Power Setting = Ustawianie mocy Cleaning Temp. = Temperatura czyszczenia Cleaning Timing = Regulacja czasu czyszczenia Ultrasonic Power = Moc ultradźwiękowa Operation Control = Sterowanie działaniem Temparature Control = Sterowanie temperaturą Time Setting Control = Sterowanie czasem Power Control = Sterowanie mocą 2\n3 Ostrzeżenie 1 Nie włączać (ON) urządzenia, jeżeli w zbiorniku nie ma płynu myjącego. 2 Wewnątrz urządzenia jest wysokie napięcie, przed demontażem odłączyć od zasilania. Opis funkcji pulpitu: Wyświetlacz pulpitu operatora jest podzielony na cztery strefy: sterowanie działaniem,sterowanie temperaturą, sterowanie czasem i sterowanie mocą. A) Funkcje wskaźników są następujące: LED1: Wskaźnik alarmu niskiego napięcia. Zielony kolor wskazuje normalne napięcie, czerwony kolor wskazuje niskie napięcie. LED2: Wskaźnik alarmu wysokiego napięcia. Zielony kolor wskazuje normalne napięcie,czerwony kolor wskazuje wysokie napięcie. LED3: Wskaźnik roboczy. Zielony kolor oznacza, że urządzenie jest w stanie oczekiwania. Kiedy urządzenie pracuje, zielona dioda miga. Czerwony kolor oznacza, że urządzenie jest w trakcie ustawiania; podczas zapamiętywania danych czerwona dioda miga. LED4: Wskaźnik ogrzewania. Zielony kolor oznacza, że urządzenie jest w stanie oczekiwania, a temperatura jest stała. Kiedy działa ogrzewanie urządzenia, dioda świeci się na czerwono. LED5: Wskaźnik jednostki regulacji czasu. Zielony kolor oznacza, że jednostką jest sekunda; czerwony kolor oznacza, że jednostką jest minuta. LED6: Wskaźnik działania urządzenia. Zielony kolor oznacza, że urządzenie przestał opracować. Kiedy urządzenie zaczyna pracować, zapala się czerwona dioda. B) Są cztery stany robocze: 1. Stan oczekiwania 2. Wprowadzanie danych 3. Czyszczenie 4. Stan nienormalny Po włączeniu zasilania urządzenie automatycznie przechodzi w stan oczekiwania. W tym momencie wyświetlane są pierwsze dane sterowania, które zostały zapamiętane (urządzenie może zapamiętać 99 danych sterowania). Na wyświetlaczu strefy sterowania działaniem jest pokazane Naciskając przyciski można regulować różne dane sterowania; wyświetlacz strefy sterowania pokazuje miejsce zapamiętania danych sterowania. W tych okolicznościach naciskać przyciski S1, S2 i S3 i wprowadzać dane; nacisnąć przycisk <= ; urządzenie zaczyna czyszczenie. 3\n4 Wprowadzanie / zmiana danych temperatury Nacisnąć przycisk S1 ; w strefie sterowania temperaturą miga pierwsza cyfra. Naciśnięcie przycisku wprowadza cyfrę setek dla temperatury; najwyższym ustawieniem jest 120Â, więc jako cyfrę setek można wprowadzić tylko 0 i 1. Potem nacisnąć S1, aby wprowadzić cyfrę dziesiątek dla temperatury przy użyciu powyższej metody. Jeżeli cyfrą setek jest 1, wówczas cyfrą dziesiątek powinno być 0, 1, 2. Następnie nacisnąć S1. Na końcu w ten sam sposób wprowadzić cyfrę jedności dla temperatury. Jeżeli na miejscu setek i dziesiątek jest 1 2, wówczas jako cyfrę jedności można wprowadzić tylko 0. Potem nacisnąć S1 w celu potwierdzenia. W tym momencie trzeci wskaźnik sterowania działaniem zmienia kolor z zielonego na czerwony i miga, co oznacza zapamiętywanie danych. Za pomocą wprowadzić miejsce zapamiętywania danych. Potem nacisnąć <= lub S2 albo S3, aby wprowadzić/zmienić inne dane. Wprowadzanie / zmiana danych nastawy czasu Nacisnąć S2, miga wskaźnik sterowania czasem. Oznacza to, że można rozpocząć ustawianie czasu. Czas można ustawiać w sekundach lub minutach. Przez naciskanie i wskaźnik zmienia kolor na przemian z zielonego na czerwony i odwrotnie. Kiedy świeci się zielona dioda, oznacza to, że czas jest nastawiany w sekundach; kiedy świeci się czerwona dioda, czas jest ustawiany w minutach. Następnie nacisnąć S2 w celu ustawienia cyfry setek (jeżeli jednostką jest minuta, ustawiać cyfrę dziesiątek). Naciskać i, aby wprowadzić dane. Potem nacisnąć S2 w celu ustawienia cyfry jedności. Naciskać i, aby wprowadzić dane, następnie nacisnąć S2 w celu potwierdzenia. W tym momencie trzeci wskaźnik strefy sterowania działaniem zmienia kolor z zielonego na czerwony i miga wskazując zapamiętywanie danych wejściowych. Za pomocą i wprowadzić miejsce zapamiętywania danych. Potem nacisnąć <= lub S1, albo S2, aby wprowadzić / zmienić dane. Wprowadzanie / zmiana danych mocy Nacisnąć S3, miga pierwsza cyfra sterowania mocą. W tej chwili naciskać i, aby wprowadzić cyfrę setek dla sterowania mocą (najwyższym ustawieniem jest 100%). Jako cyfrę setek można wprowadzić tylko 0 i 1. Następnie nacisnąć S3 w celu wprowadzenia cyfry dziesiątek przy użyciu powyższej metody. Jeżeli cyfrą setek jest 1, wówczas jako cyfrę dziesiątek można wprowadzić tylko 0. Nacisnąć S3 w celu wprowadzenia cyfry jedności tą samą metodą. Jeżeli na miejscu setek i dziesiątek jest 1 0, wówczas jako cyfrę jedności można wprowadzić tylko 0. Nacisnąć S3 w celu potwierdzenia. W tym momencie trzeci wskaźnik zmienia kolor z zielonego na czerwony i miga, co oznacza zapamiętywanie danych. Za pomocą wprowadzić miejsce zapamiętywania danych. Potem nacisnąć <= lub S1, albo S2, aby wprowadzić / zmienić dane. 4\n5 Zapamiętywanie danych Po wprowadzeniu wszystkich potrzebnych danych trzeci wskaźnik strefy sterowania działaniem zmienia kolor z zielonego na czerwony i miga. Za pomocą wprowadzić miejsce zapamiętywania danych. Nacisnąć <=, aby zapamiętać dane. Jeżeli na danej pozycji istnieją dane,to nowe dane zastąpią stare dane. Po zapamiętaniu wanna jest w stanie oczekiwania. Czyszczenie Gdy wanna jest gotowa, nacisnąć <=. Urządzenie zaczyna pracę zgodnie z danymi wyświetlanymi na pulpicie operatora. Na samym początku wanna automatycznie bada temperaturę wody. Jeżeli temperatura jest niższa od zadanej, urządzenie najpierw automatycznie ogrzeje ciecz myjącą. Czyszczenie ultradźwiękowe nie rozpocznie się dopóki temperatura nie osiągnie wartości zadanej. W międzyczasie urządzenie będzie regulować temperaturę wody podczas obróbki, zgodnie z ustawieniem. W momencie rozpoczęcia czyszczenia ultradźwiękowego zegar zacznie odliczać czas w dół, aż do 0, gdy proces czyszczenia zostaje zakończony. Naciśnięcie dowolnego klawisza podczas obróbki spowoduje zakończenie czyszczenia. Urządzenie wróci do stanu oczekiwania. Jeżeli napięcie jest za niskie, wanna sygnalizuje zjawisko nienormalne. W tym momencie pierwszy wskaźnik strefy sterowania działaniem świeci na czerwono i miga, a dodatkowo słychać ciągły sygnał dźwiękowy. Następnie praca zostaje zakończona. Po przywróceniu napięcia pierwszy wskaźnik zmienia kolor na zielony i przestaje migać, a sygnał dźwiękowy milknie. Urządzenie wraca do stanu oczekiwania. Jeżeli napięcie jest za niskie, wanna sygnalizuje zjawisko nienormalne. W tym momencie pierwszy wskaźnik strefy sterowania działaniem świeci na czerwono i miga, a dodatkowo słychać ciągły sygnał dźwiękowy. Następnie praca zostaje zakończona. Po przywróceniu napięcia pierwszy wskaźnik zmienia kolor na zielony i przestaje migać, a sygnał dźwiękowy milknie. Urządzenie wraca do stanu oczekiwania. Jeżeli napięcie jest za wysokie, drugi wskaźnik strefy sterowania działaniem świeci się na czerwono i miga, a dodatkowo słychać ciągły sygnał dźwiękowy. Następnie praca zostaje zakończona. Po przywróceniu normalnego napięcia drugi wskaźnik zmienia kolor na zielony i przestaje migać, a sygnał milknie. Urządzenie wraca do stanu oczekiwania. 5


Alior Bank Sanok to 1-a z dogodniejszych form kredytowania naszych wymagań w nowoczesnych czasach. Na co zwracać uwagę przy zaciąganiu tego wariantu deklaracji? Jak nie pogrążyć się w zbędne zadłużenia i co uczynić, tak aby tok spłaty przebiegł bez niepotrzebnych kłopotów? Takiego rodzaju pytania przyszli kredytobiorcy stawiają sobie przeważnie a ten treściwy materiał jest rzeczywiście na nie odpowiedzią.\nPierwszą i fundamentalną kwestią, na którą winniśmy zwrócić uwagę, jeśli ciekawi nas Alior Bank Sanok to jego całościowy koszt. Przytrafia się, bowiem coraz to częściej, iż agencje bankowe promują ogłoszenia, w jakich oprocentowanie jest tutaj jest jego komentarz niepomiernie konkurencyjne (wyraźnie podejrzanie nieduże). Lecz po bliższym zapoznaniu się z propozycją ujawnia się, że propozycja nie jest tak tania jak na wstępie mogłoby się jawić. Dochodzą należności przygotowawcze, prowizja (czasami sięgająca nawet 25 Proc. kwoty całego kredytu) itp.\nKolejną sprawą w tematyce Alior Bank Sanok jest jego wysokość. Pod żadnym pozorem nie podejmujmy decyzji pod wpływem emocji, pożyczajmy w każdym przypadku tyle ile jest nam naprawdę konieczne do realizacji jakiejś potrzeby. Sprecyzujmy ratę kredytową na takim pułapie, na jakim rzeczywiście możemy ją zwracać. Jak już wcześniej było powiedziane zwracajmy uwagę na ponadplanowe opłaty i w tym celu czytajmy tekst parafowanej umowy. Jeżeli czegoś nie rozumiemy spytajmy o to naszego konsultanta kredytowego.


Drezdenko Kubas bawi się w konta i myszkę? Nowość pt: "Myszka" podbije disco polo! | | MediaDisco.pl - Portal o Muzyce Disco Polo\nTagi: darmowe mp3, disco, disco polo, disco polo mp3, disco polo nowości, disco polo premiery, disco polo teledyski, discopolo, drezdenko kubas, info, informacje, koncerty, mediadisco, mp3, Muszka, muzyka taneczna, nowosc, official video, oficjalny teledysk, premiera\nDarek czyli Drezdenko Kubas swoją przygodę z muzyką rozpoczął w wieku zaledwie pięciu lat, kiedy wraz ze swoimi rodzicami występował na lokalnych estradach.\nTo wtedy po raz pierwszy zakochał się w muzyce i zapragnął, by ta stała się częścią jego życia już na zawsze. Niestety droga do kariery solowej wokalisty nie była łatwa.\nMimo częstego braku czasu na swoja pasję, Dariusz dzięki uporowi oraz wytrwałości w dążeniu do celu, z biegiem lat coraz bardziej rozwijał swoje umiejętności muzyczne, współpracując z czołówką polskich muzyków oraz kompozytorów przy ogromnych projektach muzycznych.\nMuzyka jest największą pasją artysty, w której ma możliwość się realizować, za co jest niezwykle wdzięczny, miedzy innymi swoim wiernym słuchaczom.\nDarek mimo ogromnego talentu jest wyjątkowo samokrytyczny wobec siebie. Zadbajcie więc szczególnie o to, by ten zdolny artysta, spotykając się z Wami przy okazji swoich koncertów, mógł poczuć od Was duża dawkę dobrej energii, która zmotywuje go do dalszego działania.\nDziś na łamach naszego portalu udostępniamy nowość od Darka – Drezdenko pt: „Myszka”, utwór oraz klip to dość ciekawa opowieść o zabawie w kotka i muszkę. 😉 Gorąco polecamy!\nDrezdenko Kubas jakiego nie znacie! Wystrzałowa premiera pt: „Czekam na znak”\nDrezdenko – Kubas – Ciało I Usta Gorące\nGwiazda disco polo, spróbuje swoich sił w kultowym programie „Szansa na Sukces”!\nStarszy post: Zespół SKYY kolejny raz pokazał swój duży poziom! Nowość pt: „Srebrzysta noc” już dostępna!\nNowszy post: Dzieciństwo za sukces!? Swinger podjął się niezwykle trudnego zadania!


Lewandowski tatą? Fala spekulacji po wymownej cieszynce\nRobert Lewandowski zostanie tatą? Fala spekulacji po wymownej cieszynce\nDodano: 6 grudnia 2016, 22:01 / Zmieniono: 6 grudnia 2016, 22:21 1\nCieszynka Roberta Lewandowskiego po trafieniu w meczu z Atletico Madryt wywołała falę spekulacji.\nW 27. minucie spotkania Ligi Mistrzów między Atletico Madryt a Bayernem Monachium, w którym występuje polski napastnik, Lewandowski trafił bramkę z rzutu wolnego. Zaraz po strzeleniu gola Lewandowski pobiegł szybko do bramki przeciwnika i włożył piłkę pod koszulkę.\nNastępnie Lewandowski wykonał gest ssania kciuka i w ten sposób cieszył się z drużyną ze zdobytej bramki. Po tej cieszynce wszyscy zaczęli się zastanawiać, czy przypadkiem Lewandowski nie chce zakomunikować, że niedługo zostanie tatą. Niektórzy komentatorzy już wydali osąd, twierdząc, że tak wymowna celebracja właśnie na to wskazuje.\nTuż po geście Lewandowskiego, wpis na Facebooku opublikowała jego żona Anna Lewandowska, który raczej potwierdził spekulacje. Fani Lewandowskiej już zaczęli składać jej gratulacje.


Artykuł o eventach | Transport\nPierwsza edycja odbyła się w dniach 18-20 sierpnia 2006 na terenie kąpieliska "Słupna" w Mysłowicach. Od roku 2010 festiwal odbywa...się w Katowicach. Dyrektorem festiwalu jest były wokalista zespołu Myslovitz ? Artur Rojek. Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Off_Festival\nZanim zorganizujemy imprezę lub konferencje, dobrze jest dobrze przemyśleć cały temat.\nCale przedsięwzięcie może się okazać dość karkołomne, trzeba zdać sobie sprawę ile formalności trzeba załatwić i co koniecznie wziąć pod uwagę.\nPrzede wszystkim - im większy ma być event, tym większej sprawności w organizacji będzie wymagał. Pamiętaj, potrzebujesz pomieszczenia lub odpowiedniej przestrzeni na wolnym powietrzu, mebli, przekąsek lub czegoś więcej, ludzi do obsługi, sprzętu audio i video (zależy od rodzaju imprezy) i jeszcze mało innych "drobiazgów". Organizacja tego wszystkiego wymaga naprawdę sporo czasu i dużego zaangażowania.\nZbliża się lato, a razem z nim festiwale.\nTo jeden z najbardziej wymagających eventów do zorganizowania, wymaga zaangażowania profesjonalistów, i to wielu.\nWszystko musi być zapięte na ostatni guzik - uczestnicy muszą być usatysfakcjonowani, a występujące na koncertach gwiazdy powinny przyciągnąć uwagę odbiorców.\nPotrzebny jest sprzęt, scena, scenografia, lub z bardziej przyziemnych rzeczy - toi toie. Jeśli festiwal będzie źle zorganizowany ludzie szybko się zrażą, muzycy również nie będą mieli ochoty w takim wydarzeniu uczestniczyć. Budowa takiej czasowej infrastruktury wymaga pracy naprawdę wielu ludzi, dlatego nie warto na tym oszczędzać.\nDodane: 22-03-2015 08:59


Tercet, który zapewnia Arce awans do ekstraklasy - Sport WP SportoweFakty\nTercet, który zapewnia Arce awans do ekstraklasy\nMateusz Szwoch dogrywa, a Dariusz Formella i Paweł Abbott strzelają bramki kolejnym rywalom - tak na wiosnę wygląda gra Arki Gdynia, która jest już coraz bliżej awansu do piłkarskiej ekstraklasy.\nKarol Wasiek 04 Kwietnia 2016, 12:16\nArka Gdynia w pierwszych pięciu meczach na wiosnę wywalczyła 13 punktów, strzelając rywalom dziesięć bramek. Po piątkowym zwycięstwie nad Pogonią Siedlce 3:0 podopieczni Grzegorza Nicińskiego awansowali na pierwszą pozycję w ligowej tabeli, wyprzedzając Wisłę Płock, która tylko zremisowała na własnym boisku z Sandecją Nowy Sącz.\nW drużynie znad morza pierwszoplanowe role odgrywa tercet Mateusz Szwoch-Dariusz Formella-Paweł Abbott, który ma swój udział niemal w każdej ofensywnej akcji zespołu.\nSzczególnie imponująco wygląda gra dwójki Szwoch-Formella, którzy trafili do Arki z ekstraklasowych zespołów, odpowiednio z Legii Warszawa i Lecha Poznań. Młodzi gracze świetnie rozumieją się ze sobą. Szwoch ma już cztery asysty, z kolei Formella trzykrotnie wpisał się na listę strzelców.\n- Nie ukrywam, że znakomicie dogadujemy się na boisku. Nasza współpraca wygląda naprawdę dobrze i cieszę się, że z perspektywy trybun wygląda to podobnie. Jesteśmy jednak głodni kolejnych bramek i punktów. Nie powiedzieliśmy ostatniego słowa - przyznaje Formella, który do Arki jest wypożyczony z zespołu Lecha Poznań.\nSwoje robi także Abbott, który na wiosnę strzelił trzy bramki. Po meczu z Zagłębiem Sosnowiec stał się samodzielnym liderem klasyfikacji strzelców.\nNapastnik Arki chwali sobie współpracę ze Szwochem, który jest ustawiany przez trenera Nicińskiego na pozycji "10".\n- Mateusz ma bardzo duże boiskowe IQ. Świetnie porusza się po boisku, ma to wyczucie, w które luki wchodzić, aby stwarzać zagrożenie. Poza tym doskonale egzekwuje stałe fragmenty gry, z których mamy sporo korzyści - przyznaje Abbott.\nTercet, który zapewnia Arce punkty:\nMecz z GKS-em Katowice:\nSzwoch (asysta) - Marcus Vinicius da Silva (bramka),\nFormella - Abbott.\nMecz z Zagłębiem Sosnowiec:\nAbbott (bramka, bez asysty)\nFormella (bramka, bez asysty)\nMecz z Wigrami Suwałki:\nSzwoch - Formella\nMecz z MKS-em Kluczbork:\nFormella - Abbott\nSzwoch - Michał Marcjanik\nMecz z Pogonią Siedlce:\nMiroslav Bożok - Abbott\nBożok (bramka, bez asysty)\nPiłka nożna Arka Gdynia Polska Paweł Abbott Fortuna I liga Mateusz Szwoch Dariusz Formella


Wiśniewski Wojciech - Tanie Książki | Dadada.pl\nZamieszczone w książce opowiadania są wyborem z bogatej twórczości literackiej Wojciecha Wiśniewskiego – wyborem dokonanym przez Autora. Powstawały na przestrzeni wielu lat, począwszy od debiutanckiego utworu "Beata ma oczy brązowe", który\n„Dwu ludzi napracowało się nad tą książką – mnich Jan Góra i pisarz literatury faktu Wojciech Wiśniewski. Wiśniewski powierzone mu przez Dominikanina kartki z czterdziestu lat ułożył w logiczną całość, napisał wprowadzenia do każdego rozdzi\nTo jest opowieść o Tomaszu Zanie urodzonym na Wileńszczyźnie w 1902 r. - ostatnim z rodu - którego życiorys wpisał się w wielką historię Polski XX w., a jednocześnie zamknął się w historii ostatniego pokolenia Polaków, żyjącego na Kresach.\nWiśniewski opisuje przyczyny rozpadu komunizmu z pozycji obserwatora wewnętrznego życia aparatu władzy. Odbiera nadzieję dawnym i dzisiejszym lewicowcom alterglobalistom i wszelkiej maści etatystom, że socjalizm w ogóle może dobrze funkcjon\nLekcja polskiego i nie tylko... - W. Wiśniewski\nKanwę książki stanowią wywiady przeprowadzone w latach 80. ubiegłego stulecia z 31 współczesnymi pisarzami polskimi, reprezentującymi bez mała wszystkie pokolenia, różne rodzaje twórczości, odmienne doświadczenia, bardzo zróżnicowane system\nWiśniewski opisuje przyczyny rozpadu komunizmu z pozycji obserwatora wewnętrznego życia aparatu władzy. Odbiera nadzieję dawnym i dzisiejszym lewicowcom, alterglobalistom i wszelkiej maści etatystom, że socjalizm w ogóle może dobrze funkcjo\nUrocza książka, przywołuje pamięć dobrej polskiej mieszczańskiej tradycyjnej rodziny, opowiada żywym, barwnym językiem o dawnej Warszawie, sklepach, kupcach, o Powstaniu Warszawskim. Przywraca smak dzieciństwa i dobrej literatury dla dzieci\nNiniejsza książka zawiera wywiady, które autor przeprowadził z domikaninami w różnych rozsianych po Polsce ośrodkach Polskiej Prowincji Dominikanów. W wywiadach poza opowieściami o powołaniu i pracy duszpaszterskiej przewijają się osobiste\nPani na Berżenikach - Wojciech Wiśniewski\nCiąg dalszy opowieści o rodzinie Zanów - ""Ostatni z rodu"", książki nagrodzonej w 1989 roku przez Stowarzyszenie dziennikarzy Polskich. Tym razem autor prowadził rozmowy z Heleną z Zanów Stankiewiczową.


Historia meczów z Cracovią - TylkoRadomiak.pl\n• Dodano: 27 października 2021 | 11:15\nPo raz 18. w historii zagra Radomiak z Cracovią Kraków. Piątkowe spotkanie będzie pierwszym w najwyższej klasie rozgrywkowej. "Zieloni" z Cracovią na wyjeździe jeszcze nigdy nie wygrali.\nHistoria meczów Radomiaka z Cracovią sięga roku 1947, kiedy to oba zespoły walczyły w eliminacjach o awans do reaktywowanej I ligi. Cracovia zajmując wówczas trzecie miejsce w grupie, awansowała do najwyższej klasy rozgrywkowej.\nDo kolejnej konfrontacji doszło 20 lat później, ale było to spotkanie I rundy Pucharu Polski, które Cracovia wygrała 3:0. Do dziś to najwyższa porażka Radomiaka w historii konfrontacji z "Pasami".\nW latach 1978-1982 oba zespoły rywalizowały na zapleczu ekstraklasy. Na osiem spotkań Radomiak przegrał tylko jedno, to pierwsze. 29 października 1978 roku "Zieloni" musieli w Krakowie uznać wyższość gospodarzy, przegrywając 0:1 po rzucie karnym. Co ciekawe, 43 lata później, dokładnie tego sama dnia, czyli 29 października Radomiak ponownie zagra z Cracovią w Krakowie o punkty, po raz pierwszy w historii w najwyższej klasie rozgrywkowej.\nOstatni raz Radomiak z Cracovią o ligowe punkty, tym razem III-ligowe rywalizował w sezonie 1989/90, ale nie były to ostanie w historii mecze obu drużyn. Sezon później po reorganizacji rozgrywek III ligi los skojarzył oba zespoły w barażach o awans na zaplecze ekstraklasy. W dwumeczu lepsza okazała się Cracovia.\nKolejny i zarazem ostatni raz Radomiak trafił na "Pasy" w sezonie 2006/07, kiedy to odniósł największy w historii sukces w Pucharze Polski [awans do 1/4 finału]. Właśnie Cracovia była rywalem "Zielonych" w walce o półfinał. Grający o dwie klasy wyżej zespół z Krakowa wygrał oba ćwierćfinałowe mecze. W spotkaniu rewanżowym w Krakowie wystąpili dwaj obecni asystenci trenera Dariusza Banasika, Maciej Lesisz i Zbigniew Wachowicz [kapitan zespołu].\nBilans wszystkich dotychczasowych meczów jest korzystniejszy dla Cracovii, która na 17 spotkań wygrała 7. Radomiak ze zwycięstwa cieszył się tylko 4 razy. 6 meczów kończyło się podziałem punktów. Bilans bramkowy 20:15 na korzyść Cracovii.\nRadomiak w Krakowie gościł 8 razy, ale jeszcze nigdy nie wygrał [4 remisy - 4 porażki].\nHistoria meczów z Cracovią Kraków\nSezon 1947 - Eliminacje o awans do I ligi\nRadomiak Radom - Cracovia Kraków 1:1 (Więcaszek - Bobula)\nCracovia Kraków - Radomiak Radom 2:0 (Szeliga, Bobula)\nSezon 1967/68 - Puchar Polski [I runda]\nRadomiak Radom - Cracovia Kraków 0:3 (Szymczyk, Rewilak (k), Wardyła)\nSezon 1978/79 - II liga [II poziom]\nCracovia Kraków - Radomiak Radom 1:0 (Wójtowicz (k))\nRadomiak Radom - Cracovia Kraków 3:1 (Turoń, Wojdaszka, Gierek - Dybczak)\nSezon 1979/80 - II liga [II poziom]\nCracovia Kraków - Radomiak Radom 0:0\nRadomiak Radom - Cracovia Kraków 2:0 (Partyński, Michałkowski)\nSezon 1980/81 - II liga [II poziom]\nRadomiak Radom - Cracovia Kraków 1:1 (Michałkowski - Bujak)\nCracovia Kraków - Radomiak Radom 1:1 (Bujak- Partyński)\nSezon 1981/82 - II liga [II poziom]\nCracovia Kraków - Radomiak Radom 1:1 (Błachno (k) - Cypka)\nRadomiak Radom - Cracovia Kraków 1:0 (Michałkowski)\nSezon 1989/90 - III liga [III poziom]\nCracovia Kraków - Radomiak Radom 2:1 (Zgud, Bargieł - Kocięda)\nRadomiak Radom - Cracovia Kraków 2:0 (Kozieł, Ogorzałek)\nSezon 1990/91 - Baraże o awans do II ligi\nCracovia Kraków - Radomiak Radom 1:1 (Wrześniak - Baćmaga)\nRadomiak Radom - Cracovia Kraków 0:2 (Kubik, Czarnik)\nSezon 2006/07 - Puchar Polski [1/4 finału]\nRadomiak Radom - Cracovia Kraków 1:3 (Pacan - Dudzic, Kłus, Bania)\nCracovia Kraków - Radomiak Radom 1:0 (Giza (k))\nPiątek, 26 listopada 2021 - godz. 20:30\n1. Lech Poznań 17 38\n2. Pogoń Szczecin 17 35\n3. Lechia Gdańsk 17 33\n4. Raków Częstochowa 16 29\n5. Radomiak Radom 16 28\n6. Śląsk Wrocław 17 24\n7. Górnik Zabrze 16 24\n8. Stal Mielec 17 24\n9. Wisła Płock 17 23\n10. Cracovia Kraków 17 23\n11. Piast Gliwice 16 21\n12. Jagiellonia Białystok 17 21\n13. Wisła Kraków 17 18\n14. Zagłębie Lubin 16 17\n15. Bruk-Bet Termalica Nieciecza 16 12\n16. Legia Warszawa 15 12\n17. Warta Poznań 17 12\n18. Górnik Łęczna 17 12\nSobota, 11 grudnia 2021 - godz. 15:00