Kaliningrad chętnie zapomniałby o Kremlu, a może bardziej wolałby nawet, żeby Kreml zapomniał o nim [WYWIAD] - GazetaPrawna.pl\nA po co Stalinowi był obwód königsberski, od śmierci Michaiła Kalinina w 1946 r. zwany obwodem kaliningradzkim? / Shutterstock\nRosja, mając mocarstwową czkawkę, jest jednocześnie niechlujna, jeśli chodzi o mapy – a one są kluczem do wyobrażenia sobie imperium. Raz na jakiś czas wybucha afera, bo obwodu kaliningradzkiego nie ma na mapie - mówi Paulina Siegień, dziennikarka, tłumaczka, etnografka, rosjoznawczyni i filolożka. Współpracuje z Krytyką Polityczną oraz Kolegium europy Wschodniej im. Jana nowaka-Jeziorańskiego.\nZ Pauliną Siegień rozmawia Zbigniew Rokita*\nPo wojnie Polska otrzymała niemal jedną trzecią Prus Wschodnich, a ZSRR - resztę. W 1945 r. przez moment wydawało się nawet, iż będziemy kontrolować całość tego terytorium, instalowały się już tam zalążki naszej administracji. Jednak ostatecznie Sowieci przepędzili Polaków. Czy Józef Stalin rzeczywiście chciał nam oddać cały region?\nByć może wkroczenie polskiej administracji wynikało z chaosu informacyjnego, gdyż stanowisko Stalina podczas rozmów z Franklinem Delano Rooseveltem i Winstonem Churchillem było jednoznaczne: chciał odgryzienia dla siebie kawałka niemieckiego terytorium. I oni się na to godzili.\nA po co Stalinowi był obwód königsberski, od śmierci Michaiła Kalinina w 1946 r. zwany obwodem kaliningradzkim?\nStawiam literacką tezę, że potrzebował go do kręcenia filmów, bo rzeczywiście powstało tam wiele radzieckich produkcji wojennych. W obwodzie były gotowe dekoracje - zniszczone niemieckie miasta, koszary, dużo czerwonej cegły. Jeśli wierzyć Stalinowi, to z przyczyn strategicznych potrzebował niezamarzających portów na Bałtyku: w Królewcu i Kłajpedzie. Sądzę jednak, że potrzebował także symbolu.\nZwycięstwa: potrzebował przyłączyć kawałek terytorium wroga. Obwód to obecnie jedyne rosyjskie trofeum z wojny z III Rzeszą Adolfa Hitlera. A co ciekawe, dziś w narracji rosyjskiej Kaliningrad nie jest przedstawiany jako wojenny łup, zwłaszcza w reszcie kraju. Sami kaliningradczycy wiedzą, że 9 kwietnia, gdy Niemcy poddali Festung Königsberg, był początkiem współczesnego Kaliningradu, ale w Rosji region notorycznie się pomija, niewiele się o nim wie. Symboliczny potencjał obwodu nie jest wykorzystywany w kremlowskiej propagandzie. Dzieje się tak, choć od pewnego czasu Pobieda 1945 jest fundamentem budowania współczesnej rosyjskiej tożsamości i państwowej mitologii. Zamiast tego wszyscy grają na europejskiej nucie. I region swoją turystyczną strategię skierowaną do Rosjan buduje na tym, że jest europejski, a sami Rosjanie chętnie to kupują.\nW Polsce po 1945 r. mieliśmy opowieść o „odwiecznie polskich Ziemiach Odzyskanych” czy „powrocie do macierzy”, a jak Sowieci argumentowali wchłonięcie Królewca?\nStalin twierdził, że Prusy Wschodnie to ziemie odwiecznie słowiańskie. Po wojnie do obwodu wysłano ekspedycję archeologiczną, która miała tę tezę udowodnić.\nNie, nauka nie ugięła się pod naporem propagandy. Więc pominięto sprytnie tę kwestię, opowiadając o bliskich związkach Słowian i ludności miejscowej. Ale ponieważ propaganda może radzić sobie bez faktów, więc do dzisiaj często można usłyszeć w obwodzie, że to odwiecznie słowiańskie ziemie. W lokalnej wyobraźni historycznej nakładają się na siebie epoki, wydarzenia, brak w nich często logiki i linearności. Miejscowi chętnie odwołują się do krótkotrwałej rosyjskiej okupacji Prus w XVIII w. To ma być dowód, że Rosjanie nie są tu przypadkowo. Sądzę jednak, że dla Rosjan wystarczającym historycznym usprawiedliwieniem ich obecności w północnej części Prus Wschodnich jest właśnie Pobieda. Po wojnie najważniejszym argumentem było to, że Sowieci te ziemie podbili, że pokonali nazizm, że „tu walczyli i polegli nasi dziadkowie”. Inny był też kontekst przesiedleń na polskie Ziemie Odzyskane, a inny do obwodu kaliningradzkiego.\nPo pierwsze, w ZSRR masowe przesiedlenia nie były już wtedy niczym nowym, a po drugie, migracja do obwodu kaliningradzkiego odbywała się z zasady dobrowolnie. Polacy, którzy przyjechali z ziem utraconych na rzecz ZSRR, nie mieli dokąd wracać, wojny z Hitlerem nie wygrali, nie wygrali też wojny ze Stalinem - dlatego potrzebna była im narracja w duchu „myśmy tu nie przyszli, myśmy tu wrócili”. Miało to ułatwić życie i budowanie społeczności w tych miejscach.\nA jak wyglądało odniemczanie obwodu? Jego symbolem jest zburzenie w 1968 r. zamku krzyżackiego, na którego miejscu stoi Dom Sowietów. O ile we Wrocławiu czy Gdańsku odbudowywano część niemieckiej tkanki, o tyle w Kaliningradzie do tego, co niemieckie podchodzono z jeszcze większym dystansem niż w Polsce.\nNa poziomie publicystycznej sztampy ma pan rację - wojna zniszczyła większość dawnego Królewca, a dziś większość turystów ma poczucie, że to miasto brzydkie, zdegradowane, zsowietyzowane. To jednak tylko część prawdy, bo historycznej tkanki pozostało dużo. Widać też ciągłość funkcjonalną wielu budynków - dzisiejsze władze miasta mieszczą się tam, gdzie urzędowały niemieckie; teatr działa w tym samym miejscu, choć gmach przebudowano; Federalna Służba Bezpieczeństwa stacjonuje w dawnym Polizeipräsidium, w latach 1933-1945 przejętym przez gestapo. W niektórych dzielnicach zachowało się dużo przedwojennej zabudowy robotniczej, willowej czy siatka ulic.\nDziś odwołujący się do przedwojennej historii mogą łatwo spotkać się z zarzutem königsbergizacji Kaliningradu czy chęci przyłączenia obwodu do Niemiec.\nW Rosji obecność obcej kultury jest sprawą polityczną - tyczy się to także wpływów niemieckich w Kaliningradzie, chociaż tak naprawdę taka kultura tam nie istnieje. Jest rosyjska kultura upamiętniania niemieckiego dziedzictwa kulturalnego, materialnego, przedwojennej historii. Rosyjskie władze są nieufne wobec miejsca i dlatego mnożą się oskarżenia o rewizjonizm. W ostatnich latach każda inicjatywa odwołująca się do przedwojennej historii regionu napotyka na polityczny opór. Podobnie zresztą jak w Gdańsku zarzuty o antypolskość wzbudza nadanie rondu imienia Wolnego Miasta Gdańska.\nKiedy zaczęło to być sprawą polityczną?\nW 2014 r., wraz z aneksją Krymu, władze zdały sobie sprawę, że wszystko, co mówią o Półwyspie Krymskim - np. o prawie ludzi do decydowania o sobie - może być w opaczny sposób zinterpretowane. Wówczas w ministerstwie gospodarki powstał nawet departament nazywany „3K”.\nKrym, Karelia i Kaliningrad - trzy graniczne, a więc niepewne regiony, które według władz są podatne na hybrydowe zagrożenie ze strony Zachodu. Uznano, że trzeba się tym miejscom przyglądać, zadbać o ich dobrobyt i rozwój. Tymczasem nie trzeba być wielkim ekspertem, żeby wiedzieć, że w Kaliningradzie potencjał buntu jest znacznie mniejszy niż w wielu innych regionach Rosji. Jednak centrum zaczęło wymagać, aby miejscowe władze pokazały, że skutecznie rozwiązują problem separatyzmu czy „pełzającej germanizacji”. Na miejscu musiano więc rozwiązać nieistniejący problem i dlatego rozpoczęły się kuriozalne procesy polityczne. Za kraty trafiali ludzie, którzy niczego złego nie zrobili. Dzieje się tak, choć do aneksji Krymu wiele inicjatyw odkrywających niemiecką przeszłość obwodu odbywało się ze wsparciem władz.\nBadania pokazują, że przed pandemią kilkanaście procent kaliningradczyków opowiadało się za przywróceniem miastu historycznej nazwy Königsberg. Mimo nacisków władz istnieje jednak zainteresowanie miejscowych przeszłością.\nTo, jak patrzę na świat, uwarunkowała etnografia, moje pierwsze studia. Sprawia to, że jestem nieufna wobec badań statystycznych, nie wierzę w procenty. Odpowiedź na pytanie ankietowe jest prosta, ale nie wiemy, jakie motywacje i wyobrażenia za nią stoją. Znajoma zdziwiła mnie, gdy stwierdziła, że chce przywrócenia niemieckiej nazwy, bo jej dziadek otrzymał medal za zdobycie w 1945 r. Königsbergu, nie zaś Kaliningradu. Kierowała się honorem rodziny i widziała miasto jako wojenne trofeum. Możemy oczywiście wierzyć, że kaliningradczycy chcą przywrócenia przedwojennej nazwy miasta, bo czują się bardziej związani z tamtą historią i kulturą niż z rosyjską, ale będzie to tylko projekcja naszych przekonań. Słowo Königsberg w dzisiejszym Kaliningradzie ma wiele różnych znaczeń.\nGdy rozpadał się ZSRR, w Kaliningradzie niektórzy fantazjowali o bałtyckim Hongkongu czy o czwartej republice nadbałtyckiej. Widmo separatyzmu wówczas istniało?\nMam wrażenie, że ilekroć wspominało się o tym, że obwód kaliningradzki mógłby się odłączyć, to zawsze brakowało drugiego członu: do czego miałby się przyłączyć albo jak funkcjonować samodzielnie? W tych dyskusjach było więcej wynikającego z ducha czasu marzycielstwa niż realnej koncepcji politycznej. Od wielu lat te marzenia są zresztą nieaktualne. Na przestrzeni trzech dekad, które minęły od rozpadu ZSRR, związki obwodu z resztą kraju się umocniły, ale i na początku lat 90. trudno byłoby sobie wyobrazić niepodległość. Znajomi nie mówią mi o Kaliningradzie z lat 90. jako o regionie dążącym do niepodległości, a raczej jako o miejscu rozpolitykowanym, pełnym różnych idei, ale pozbawionym społecznego podglebia dla samodzielności.\nZwłaszcza że to właśnie w Kaliningradzie władze były szczególnie bliskie stworzenia „człowieka radzieckiego”, jak na Donbasie czy w Naddniestrzu - „wolnego” od religii, miejscowej pamięci, tożsamości narodowej. Ściągano tam przede wszystkim ludzi z najbardziej „rosyjskich” części kraju, jak Białoruś czy Rosja centralna.\nRozmawiając o Kaliningradzie wychodzimy często z założenia, że skoro region jest nietypowy, to jego mieszkańcy również są w jakiś sposób szczególni, że wypracowali odrębną tożsamość. Tymczasem być może jest dokładnie odwrotnie.\nCzym więc dziś kaliningradczycy się wyróżniają mentalnie na tle mieszkańców Krasnodaru, Omska czy Riazania? Bo lubimy myśleć o Kaliningradzie jako o europejskiej wersji Rosji.\nKaliningradczycy rzeczywiście lubią mówić o sobie, że nie są Rosją, a Europą - ale chyba nawet ci, którzy tak twierdzą, nie zastanawiają się nad tym, co mają na myśli i czym dla nich jest Europa. Wielu wpada w pułapkę przeciwstawiania sobie Kaliningradu i reszty Rosji, tak jakby Rosja była monolitem. A przecież to kraj wewnętrznie bardzo zróżnicowany i wiele regionów ma lepiej zdefiniowaną lokalną ideę czy pamięć - choć władza stara się je zduszać w zarodku, bo stanowią podglebie protestu. Specyfika kaliningradzka jest dla całego kraju typowa, nie wyjątkowa. To, że kaliningradczycy są inni niż „reszta Rosjan”, a więc w jakimś sensie lepsi, bardziej zachodni, to znowu nasza projekcja i myślenie życzeniowe. Bardzo obecne po 2012 r., gdy zaczął funkcjonować mały ruch graniczny. W Polsce słyszałam nieraz, że oto zarazimy ich demokracją, ale nic takiego się nie stało.\nPiszesz: „W Kaliningradzie przypomniano sobie, czym właściwie ten region jest dla Rosji. Daleką, zapomnianą prowincją, potrzebną, by lokować wojsko i straszyć państwa NATO iskanderami”.\nTaka jest istota tej nierównej relacji. Kaliningrad chętnie zapomniałby o Kremlu, a może bardziej wolałby nawet, żeby Kreml zapomniał o nim. Podobnie jak wiele regionów Rosji, bo jednym z najbardziej palących problemów jest brak sprawczości i łaknienie samorządności. Ludzie chcą ich więcej, a w ostatnich latach centrum tylko je odbiera. Władze miejskie straciły nawet możliwość podejmowania decyzji w sprawie lokalnych inwestycji, teraz decyduje gubernator. Obwód kaliningradzki dla rosyjskich władz ma przede wszystkim znaczenie strategiczne oraz militarne. Stąd w obliczu pogarszających się stosunków z Zachodem kierują tu więcej uwagi i wzmacniają kontrolę, a to nie ułatwia życia.\nSzczególnie że gubernatorzy są przysyłani przez Kreml do regionów w konkretnych celach. Jednym z motywów wysłania obecnego gubernatora, Antona Alichanowa, był niski wynik, jaki otrzymał tu Władimir Putin podczas wyborów prezydenckich w 2012 r. - zaledwie 52 proc. W następnych było już 76 proc.\nTak, Alichanow, podobnie jak inni gubernatorzy, mają zapewnić Kremlowi spokój. Spokój zaś rozumie się jako brak protestów i dobre wyniki wyborcze Putina i jego partii władzy. Ważnym zadaniem Alichanowa było też przygotowanie regionu do mundialu w 2018 r., bo wszystko, co było z nim związane, szło do 2016 r. jak po grudzie. Ludzie przestali wierzyć, że zawody się w mieście odbędą, że powstanie stadion. „Młody gubernator” (Anton Alichanow ma dziś 35 lat - red.) zaczął pełnić urząd w duchu dialogu i porozumienia z lokalną społecznością, ale szybko okazało się, że nie ma wolnej ręki w prowadzeniu miejscowej polityki. Powinien reprezentować interesy mieszkańców regionu, ale nie może ani na chwilę zapominać o interesach swoich mocodawców na Kremlu.\nA jak kaliningradczycy nazywają resztę kraju?\nNajczęściej „bolszaja Rossija” - wielka Rosja.\nDodają „wielka”, bo boją się posądzenia o separatyzm?\nCzęsto tak - żeby nikt nie powziął podejrzenia, że myślą, że Kaliningrad nie jest częścią Rosji. Reszta kraju już się tak nie stara o zachowanie konwenansów, obwód kaliningradzki jest notorycznie pomijany na mapach.\nTo ciekawe, bo Rosja mając mocarstwową czkawkę, jest jednocześnie niechlujna, jeśli chodzi o mapy - a przecież są one kluczem do wyobrażenia sobie imperium. Raz na jakiś czas wybucha afera, np. kiedyś obwodu zabrakło nawet na mapie na okładce zatwierdzonego przez ministerstwo edukacji repetytorium do nauki geografii.\nZdobywcy w podbitym kraju. „Zniewolona Rosja” jest uderzeniem w samo jądro imperialnego mitu [RECENZJA]\nUważam, że z tego, że obwód został dołączony do ZSRR w 1945 r. Choć to był szczytowy moment potęgi radzieckiego imperium, to w latach powojennych obwód kaliningradzki nie został włączony do zbiorowej wyobraźni Rosjan o swoim kraju, więc po rozpadzie Związku Radzieckiego po prostu się z niej ulotnił. Region często znika z map i można oczywiście się upierać, że to po prostu przypadek czy niechlujstwo, ale to wcale nie znaczy, że jest to zjawisko neutralne znaczeniowo. Trzeba też pamiętać, że logika rozwoju terytorialnego Rosji była zawsze lądowa, a Kaliningrad w 1991 r. z punktu widzenia mapy stał się rosyjską wyspą.\nI rzeczywiście w rosyjskiej wyobraźni jest on czymś obcym?\nSądzę, że tak. Od 1945 r. po dziś w obwodzie kręci się wiele filmów, ale Kaliningrad nigdy nie grał w nich samego siebie. Najczęściej grał Königsberg lub inne niemieckie miasta. Zawsze był przedstawiany jako coś obcego. Przez te wszystkie dekady nikt nie stworzył narracji, która wpisywałaby Kaliningrad w Rosję, pomagała go oswoić.\n*Autor wywiadu jest reporterem, specjalizuje się w problematyce Europy Wschodniej i Górnego Śląska. Za książkę „Kajś. Opowieść o Górnym Śląsku” otrzymał w tym roku nagrodę Nike\nhistoria Rosja Kaliningrad polityka


Legia Warszawa - Lechia Gdańsk. Hit w Ekstraklasie! Biało-zieloni chcą przerwać passę mistrza Polski | Dziennik Bałtycki\nPaweł Stankiewicz 5 grudnia 2020, 9:51\nPiłkarze Lechii nie mają ostatnio dobrego okresu, a przed zespołem kolejny wymagający przeciwnik. Już od 188 minut biało-zieloni nie strzelili gola, nie licząc trafienia Łukasza Zwolińskiego w spotkaniu z Lechem Poznań, czego nie zauważyli sędziowie. Fakty jednak są takie, że gdańszczanie przegrali dwa kolejne spotkania i zatracili gdzieś skuteczność z poprzednich meczów. Z Piastem okazje bramkowe były, ale piłka nie chciała wpaść do bramki, ale w meczu z Lechem gorzej już było w kontekście samej kreatywności.\nPrzed biało-zielonymi kolejne wyzwania. Do końca roku zostały trzy mecze i tylko jeden z nich zostanie rozegrany w Gdańsku – z Wisłą Płock. Drużynę czekają za to dwa trudne spotkania wyjazdowe. Już w sobotę z Legią Warszawa i na zakończenie rundy z Cracovią, z którą biało-zieloni przegrali w lipcu finał Pucharu Polski i z którą nigdy nie grało im się dobrze w Krakowie.\n- Z pewnością nie pozwolę zawodnikom na to, żeby spuścili głowy, bo stać nas, żeby wygrywać z takimi zespołami jak Lech czy Legia. I właśnie z takim nastawieniem patrzymy na kolejny mecz, który rozegramy w Warszawie. Porażka z Lechem boli tym bardziej, bo pechowa, ale musimy to przełknąć i skupić się na trzech meczach, które pozostały nam do końca roku. Na pewno nie możemy zwiesić głów i musimy przeciwstawić się losowi, bo ostatnio na pewno nas nie oszczędza – powiedział Piotr Stokowiec, trener Lechii.\nBiało-zieloni zagrają w stolicy z silnym postanowieniem postawienia się drużynie mistrzów Polski, ale też przełamania po dwóch kolejnych porażkach w lidze. Zadanie będzie trudne, bo Legia nie dość, że jest aktualnym mistrzem Polski to jeszcze wiceliderem Ekstraklasy. Podopieczni trenera Czesława Michniewicza mają świetną serię, bo nie przegrali meczu od 1 października, a w lidze nawet od 19 grudnia. Każda seria kiedyś musi się jednak skończyć. Lech ostatnio wygrał w Gdańsku, a na komplet ligowych punktów musiał czekać od 4 października. Taka jest polska ekstraklasa i tu każde rozstrzygnięcie jest możliwe. Zresztą w poprzedniej kolejce Piast Gliwice pojechał do Warszawy i zremisował z Legią 2:2. Nie zmienia to faktu, że Legia to silna drużyna z Arturem Borucem w bramce czy Tomasem Pekhartem w ataku. Czeski napastnik strzelił w tym sezonie dziewięć goli, o dwa więcej niż Flavio Paixao z Lechii i jest liderem klasyfikacji najlepszych strzelców. W zespole rywali nie brakuje także akcentów związanych z Lechią. Trenerem jest związany z Trójmiastem Czesław Michniewicz, który w pewnym okresie był mocno brany pod uwagę w kontekście pracy z biało-zielonymi, w pomocy gra niedoszły piłkarz Lechii Paweł Wszołek, a na lewej obronie do poprzedniego sezonu zawodnik gdańszczan, Filip Mladenović. Serb w tym sezonie ligowym zagrał w 11 meczach i strzelił dwa gole oraz miał trzy asysty, a obrońcy biało-zielonych wiedzą jakie ma możliwości i że trzeba uważać na jego rajdy i dośrodkowania. Problemem Lechii będzie brak na prawej obronie kontuzjowanego Karola Fili. Trener Stokowiec zapewne zdecyduje się na wariant z poprzedniego meczu z Lechem, czyli z Kristersem Tobersem na środku defensywy oraz Bartoszem Kopaczem na prawej obronie.\nBiało-zieloni pokazali już, że potrafią wracać z Warszawy z dobrymi wynikami i w stolicy nie przegrali żadnego z dwóch ostatnich meczów. Ostatnia wyjazdowa porażka Lechii z Legią miała miejsce w 2017 roku (0:1 po golu Jarosława Niezgody), kiedy jeszcze Stokowiec nie był trenerem gdańskiego zespołu. W kolejnym sezonie Lechia zremisowała w stolicy 0:0, a w poprzednim roku wygrała 2:1 po golach strzelonych przez Błażeja Augustyna i Michała Nalepę. W sobotę biało-zieloni postarają się o kolejną niespodziankę w Warszawie i zbliżenie się do czołówki, bo po ostatnich porażkach strata do ligowego podium zwiększyła się do czterech punktów.


Urząd Miasta i Gminy Wleń - Podatek od nieruchomości od osób prawnych\n1. Deklaracja na podatek od nieruchomości (DN-1) wraz z załącznikami do deklaracji (ZDN-1 i ZDN-2). Deklarację na podatek od nieruchomości wraz z załącznikami składa się w terminie do 31 stycznia każdego roku, organowi podatkowemu, właściwemu ze względu na miejsce położenia nieruchomości, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku. W przypadku zaistnienia zmian stanu faktycznego należy skorygować deklarację na podatek od nieruchomości w terminie 14 dni od ich zaistnienia. Obowiązek składania deklaracji dotyczy również podatników korzystających ze zwolnień i ulg przewidzianych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych.\n2. Dokumenty potwierdzające powstanie obowiązku podatkowego, np. akt notarialny, umowa kupna-sprzedaży, umowa dzierżawy nieruchomości będącej własnością jednostki samorządu terytorialnego itp.\n3. Dokumenty potwierdzające zmianę podstawy opodatkowania w przypadku zaistnienia zdarzeń mających wpływ na wysokość opodatkowania.\n4. Pisemne uzasadnienie przyczyny zmiany, w przypadku zaistnienia zdarzeń mających wpływ na wysokość opodatkowania.\n5. Pełnomocnictwo, w przypadku działania przez pełnomocnika wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej.\nReferat Planowania i Finansów pok. nr 14\nw godzinach: poniedziałek 8.00-17.00\nZłożenie deklaracji jest wolne od opłat. Złożenia pełnomocnictwa podlega opłacie skarbowej w wysokości 17,00 zł.\nWysokość podatku od nieruchomości jest określana przez podatnika w deklaracji. Kwotę obliczonego w deklaracji podatku należy podzielić na 12 rat i wpłacać w terminie: I rata do 31 stycznia, raty II-XII do 15 każdego miesiąca.\nW przypadku dokonywania wpłaty po terminie, do kwoty wpłaty należy doliczyć odsetki liczone od terminu płatności do dnia dokonania wpłaty. Odsetek nie nalicza się, jeżeli ich wysokość nie przekracza trzykrotności opłaty dodatkowej pobieranej przez "Pocztę Polską" za polecenie przesyłki listowej (odsetek nie nalicza się, gdy nie przekraczają one wartości 8,70 zł).\nWpłaty należy dokonywać na konto bankowe Urzędu Miasta i Gminy Wleń: BS Lwówek Śląski O/Wleń 80 8384 1019 0000 0228 2000 0001.\nPo upływie terminu płatności nieopłaconej raty podatku wystawia się upomnienie, na podstawie którego należność winna być uregulowana w ciągu siedmiu dni od daty otrzymania. W przypadku dalszego uchylania się od zapłaty wystawia się tytuł wykonawczy przesyłany do Urzędu Skarbowego (wg właściwości) w celu podjęcia czynności egzekucyjnych.\n• Ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.).\n• Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja Podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.).\n• Uchwała nr 90/XV/19 z dnia 21 listopada 2019 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.\nDruki obowiązujące do 30 czerwca 2019 r.:\n• Uchwała nr 143/XXII/16 z dnia 27 października 2016r. w sprawie określenia wzorów formularzy informacji i deklaracji podatkowych\n• Uchwała nr 162/XXIII/16 z dnia 24 listopada 2016r. w sprawie zmiany uchwały w sprawie określenia wzorów formularzy informacji i deklaracji podatkowych\nUjednolicone wzory informacji i deklaracji będą miały zastosowanie w sytuacji powstania obowiązku podatkowego po dniu 30 czerwca 2019 roku. Dla sytuacji, w których obowiązek podatkowy powstał przed tym dniem, należy stosować wzory informacji i deklaracji do uchwały nr 162 /XXIII/16 Rady Gminy we Wleniu z dnia 24 listopada 2016 r.\nOd decyzji określającej wysokość podatku na dany rok służy odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze, które należy wnieść w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji. Odwołanie wnosi się za pośrednictwem organu wydającego decyzję, czyli Burmistrza Miasta i Gminy Wleń.\nUchwała 90/XV/19 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości [pdf, 71.68 KB]\nDN-1 Deklaracja na podatek od nieruchomości [pdf, 73.5 KB]\nZDN-1 Załącznik do deklaracji na podatek od nieruchomości - dane o przedmiotach opodatkowania podlegających opodatkowaniu - obowiązuje od 01-07-2019 r. [xls, 96 KB]\nZDN-2 Załącznik do deklaracji na podatek od nieruchomości - dane o przedmiotach opodatkowania zwolnionych z opodatkowania - obowiązuje od 01-07-2019 r. [xls, 100 KB]\nZałącznik nr 1 - Deklaracja na podatek od nieruchomości [pdf, 172.93 KB]\nZałącznik nr 2 - Dane o nieruchomościach [pdf, 141.61 KB]\nOdwiedzin ogólnie: 2936494


Projekty i fundusze - Nadleśnictwo Giżycko - Lasy Państwowe\n06.12.2016 | Centrum Koordynacji Projektów Środowiskowych\nStawy w Lesie Miejskim - fot. Sławomir Kowalczyk.\nNazwa projektu: "Kompleksowy projekt adaptacji lasów i leśnictwa do zmian klimatu – mała retencja oraz przeciwdziałanie erozji wodnej na terenach nizinnych".\nMaksymalna kwota dofinasowania z funduszy europejskich wynosi 144 500 000,00 zł.\nLasy a zmiany klimatu\nNasz klimat się zmienia. Niektórym zmianom możemy przeciwdziałać, do innych musimy się przystosować. Ta prawidłowość dotyczy również lasów. W procesie ich adaptacji do zmian klimatu niezwykle istotna jest to, w jaki sposób gospodarujemy wodą. Las jako ekosystem powinien być przygotowany zarówno na okresy jej nadmiaru, jak i niedoboru. Od nas zależy, czy i jak długo będziemy cieszyć się zdrowym, pięknym drzewostanem oraz bogactwem fauny i flory. Zachowanie lasu w dobrej kondycji oznacza, że będzie on nieprzerwanie i z pożytkiem pełnił wszystkie swoje funkcje: dla ludzi i dla przyrody.\nTaki las to dom dla wielu stworzeń i miejsce przyjazne dla ludzi.\nMiędzy suszą a powodzią\nKlimat na Ziemi zmieniał się od zawsze. Jednak w ciągu ostatniego stulecia zmiany te znacznie przyspieszyły i zyskały na sile. Dziś już nie tylko przewidujemy skutki, ale też zaczynamy mierzyć się z ich efektami.\nZmiany klimatu obserwujemy także w Polsce. Świadczą o nich wzrost średniej temperatury w całym kraju, wzrost liczby dni z intensywnymi opadami, skracanie się okresu zalegania śniegu czy wydłużenie się okresów bezdeszczowych. Wzrasta te z częstotliwość ekstremalnych zjawisk pogodowych, które mają ogromny wpływ na stan i strukturę lasów. Spośród nich największe zagrożenie stanowią susze i powodzie.\nW ciągu ostatnich sześciu dekad średnia temperatura w Polsce wzrosła o 1,1oC. Może wydawać się, że to bardzo mało, ale dla równowagi klimatycznej w skali całego globu taka różnica to diametralna zmiana. Naukowcy mówią, że próg bezpieczeństwa to 2oC ocieplenia względem epoki przedprzemysłowej. Po jego przekroczeniu następstwa zmian klimatu mogą stać się nieodwracalne.\nGroźne oblicza suszy\nZ badań Instytutu Badawczego Leśnictwa wynika, że we wszystkich nadleśnictwach lasów nizinnych brakuje wody. W ponad połowie nadleśnictw (53%) wykazywano, że braki wody są trwałym zjawiskiem, a w pozostałych (47%) – okresowym. Jako główną przyczynę takiego stanu wskazuje się czynniki naturalne.\nDługotrwały deficyt wody osłabia naturalne zdolności obronne wielu gatunków roślin. Zwłaszcza drzewa staja się podatniejsze na choroby i szkodniki, słabną, a tym samym wykazują mniejsza odporność na zniszczenia wywołane wiatrem, deszczem lub mrozem.\nWszystkie temperatury oraz długotrwały brak opadów skutkują również zwiększeniem zagrożenia pożarowego w lasach. Przesuszona ściółka, obecność posuszu (czyli uschniętych drzew) i dominacja gatunków iglastych powodują, że pożar może rozprzestrzenić się błyskawicznie.\nSusza w lesie to nie tylko problem z dostępem do wody dla zwierząt, lecz także z dostępnością pożywienia dla nich, gdyż roślinność zielna w większości usycha. Przesuszenie ściółki oraz wysychanie strumieni i zbiorników wodnych oznacza pogorszenie warunków do życia i rozrodu dla płazów i wielu innych gatunków związanych z wodą, a w ekstremalnych przypadkach – nawet ich wyginięcie. W wyniku długotrwałej, powtarzającej się suszy dochodzi do zamierania niektórych gatunków drzew, które potrzebują znacznie większych zasobów wody, takich jak dęby czy jesiony. Wilgotne dotąd siedliska ulegają silnym przekształceniom. Często nie zdajemy sobie z tego sprawy, ale jednym z efektów suszy, wyjątkowo szkodliwym dla przyrody, jest zmniejszenie się różnorodności biologicznej.\nNa ratunek torfowiskom\nNa zwiększenie zagrożenia powodziowego wpływa również dewastacja naturalnych systemów retencyjnych, jakimi są mokradła, a w dużej mierze torfowiska. Torfowisko przede wszystkim składa się z wody, której nadmiar może gromadzić w okresach jej przybierania. Podczas suszy woda ta jest powoli uwalniana do otoczenia, co pomaga roślinom przetrwać ten trudny okres.\nOsuszone torfowiska, np. na skutek prowadzonych kiedyś melioracji, ulegają procesowi utleniania, czyli murszeją. Powstały mursz nie przyjmuje wody, zwiększając szybkość jej odpływu.\nZniszczenie tej naturalnej retencji powoduje szybki odpływ wody rowami i jej kumulację w dolnych odcinkach rzek, w wyniku czego tworzy się na nich fala wezbraniowa.\nWarto pamiętać, że osuszone torfowisko staje się emitentem dwutlenku węgla do atmosfery, który zostaje uwolniony na skutek rozkładu wysychającego torfu. Gaz ten, obok metanu i tlenku azotu, uznaje się za głównego winnego efektu cieplarnianego. To dlatego utrzymywanie terenów podmokłych w dobrym stanie jest obok ograniczania spalania paliw kopalnych, jedną z metod spowalniania zmian klimatu.\nCo to jest mała retencja i jaki ma wpływ na lasy?\nLasy odgrywają niezwykle ważna rolę w cyklu obiegu i magazynowania wody. Trafnie obrazuje to metafora lasu jako gąbki. Po każdych opadach deszczu ogromne ilości wody gromadzone są we wszystkich warstwach lasu: poprzez rośliny, ściółkę i glebę. Naturalnymi „pochłaniaczami” i magazynami wody są również tereny podmokłe i torfowiska, dla których woda stanowi być albo nie być danego siedliska.\nTa zdolność lasu do utrzymywania wilgoci sprawia, że w lesie panuje specyficzny mikroklimat tworzący korzystne warunki dla zamieszkujących go organizmów, a także oddziałujący na sąsiadujące z lasem tereny.\nJednak nie cala woda pozostaje w lesie. Część wody odparowuje do atmosfery (by następnie wrócić na powierzchnię Ziemi w postaci deszczu), część wnika w glebę i zasila wody gruntowe i głębinowe, a także trafia do strumieni, rzek lub zbiorników wodnych. W ten sposób las wpisuje się w tzw. mały obieg wody w przyrodzie, który wprawdzie nie wpływa bezpośrednio na globalny bilans wodny, ale ma istotne znaczenie dla lokalnych warunków hydrologicznych.\nMała retencja w Lasach Państwowych\nAby wspomóc ekologicznie funkcję lasów, przede wszystkim wodochronną i ochrony przyrody, Lasy Państwowe od wielu lat realizują różnego rodzaju przedsięwzięcia rozwijające małą retencję na terenach leśnych. Z uwagi na dużą skalę (obszar całej Polski) są to często działania bardzo kosztowne. Dlatego od kilku lat inicjatywy te wspierane są przez fundusze unijne.\nZe względu na zmieniający się klimat i konsekwencje niekorzystnych zjawisk pogodowych na znaczeniu zyskują działania adaptacyjne, które będą łagodziły skutki tych zjawisk dotykające lasy. Spośród nich kluczowe znaczenie mają:\nzatrzymywanie wody w lesie w celu poprawy lokalnych stosunków wodnych (retencja zbiornikowa i przywracanie dobrego stany mokradeł)\nochrona infrastruktury leśnej przed nadmierną erozją wywołaną przez wody wezbraniowe.\nObecnie realizowany projekt pod nazwą Kompleksowy projekt adaptacji lasów i leśnictwa do zmian klimatu – mała retencja oraz przeciwdziałanie erozji wodnej na terenach nizinnych to kontynuacja podobnego kilkuletniego przedsięwzięcia zakończonego w 2005 r.\nNa całkowity koszt aktualnego projektu, wynoszący ponad 234 mln zł składają się wkład własny Lasów Państwowych oraz dofinansowanie ze środków unijnego Programu „Infrastruktura i Środowisko” w kwocie 144,5 mln zł.\nCo będzie realizowane w projekcie?\nPrzebudowa lub rozbiórki obiektów hydrotechnicznych (mostów, przepustów, brodów) niedostosowanych do wód wezbraniowych.\nBudowa, przebudowa lub odbudowa zbiorników małej retencji i zbiorników suchych.\nZabezpieczenie obiektów infrastruktury leśnej przed skutkami nadmiernej erozji wodnej związanej z gwałtownymi opadami.\nRegeneracja i ochrona mokradeł oraz odtwarzanie terenów zalewowych.\nBudowa, przebudowa małych urządzeń piętrzących (zastawki, małe progi, przetasowania) na kanałach i rowach, które posłużą spowolnieniu odpływu wód powierzchniowych.\nProjekt zakłada w dużej mierze wykorzystanie istniejącej już w Lasach Państwowych infrastruktury (głównie zbiorników retencyjnych i urządzeń melioracyjnych), które zatraciły swoje funkcje lub pełniły je nieprawidłowo. Wszystkie inwestycje łączyć będą przyjazne środowisku metody techniczne i materiały, przy ograniczeniu do minimum elementów betonowych czy stalowych. Umożliwiają one swobodne przemieszczanie się organizmów wodnych, a także sprawiają, że obiekty będą dobrze komponować się z miejscowym krajobrazem. Planowane w projekcie inwestycje to w większości małe obiekty, o prostej konstrukcji, budowane punktowo, oddziałujące przede wszystkim przez skumulowany efekt ich liczby, a nie poprzez ich parametry.\nWybrane zadania zostaną również objęte monitoringiem przyrodniczym, który pozwoli ocenić wpływ przeprowadzonych prac na środowisko.\nJedną z głównych korzyści płynących z projektu jest wzrost potencjału magazynowania wody poprzez lasy, w tym zasilenie wód gruntowych i podziemnych. Zwiększy to jej zasoby i wpłynie na poprawę funkcjonowania całego leśnego ekosystemu.\nZahamowanie odpływu wody pochodzącej z opadów pozwoli nie tylko chronić jej zasoby w sensie ilościowym, lecz także jakościowym, woda w naturalny sposób jest natleniania i oczyszczana przez roślinność porastającą leśne strumienie i zbiorniki.\nLasy i sąsiadujące z nimi tereny będą lepiej przygotowane do suszy, a w okresach „wysokiej wody” będą wpływać na zmniejszenie zagrożenia powodziowego, przechwytując jej nadmiar.\nŚródleśne stawy, oczka wodne czy mokradła oddziałują korzystnie na mikroklimat, sprzyjają tworzeniu się rosy i mgieł oraz powodują ogólny wzrost wilgotności powietrza i ściółki leśnej. Tym samym obniżają zagrożenie pożarowe w lasach.\nMetr kwadratowy gleby leśnej może zgromadzić do 200 litrów wody.\nOgraniczone zostaną skutki nadmiernej erozji wodnej, zwłaszcza tej powodowanej poprzez wiosenne roztopy i obfite opady deszczu.\nLikwidacja barier na potokach, strumieniach czy rowach, a także przebudowa już istniejących obiektów hydrotechnicznych ułatwi migrowanie wielu gatunkom ryb czy innych organizmów wodnych.\nDobrze nawodnione lasy i mokradła są ostoją różnorodności biologicznej. Tereny położone wokół zbiorników wodnych oraz obszary podmokłe stanowią przyjazne środowisko do rozwoju rzadkich gatunków zwierząt i roślin, wzbogacając nasze otoczenie przyrodnicze.\nWoda w lesie (i nie tylko) cieszy oczy. Małe oczka wodne i większe zbiorniki, kaskadowe lub o nieregularnych kształtach, urozmaicają monotonne niekiedy leśne krajobrazy i nierzadko stają się lokalną atrakcją turystyczną.\nbudowę i modernizację dostrzegalni przeciwpożarowych (124 szt.)\nPlanowany całkowity koszt realizacji projektu wynosi 78 894 108,59 zł.\nMaksymalna kwota wydatków kwalifikowalnych wynosi 56 500 000,00 zł.\nMaksymalna kwota dofinansowania z funduszy europejskich wynosi 48 025 000,00 zł.\nKlimat na Ziemi się zmienia. Niektórym zmianom możemy przeciwdziałać, do innych musimy się przystosować. Ta prawidłowość dotyczy również lasów. W procesie adaptacji do zmian klimatu niezwykle istotne jest to, w jaki sposób chronimy lasy przed pożarami, które są jednymi z poważniejszych konsekwencji globalnego ocieplenia.\nZagrożenie pożarowe lasów w Polsce należy do najwyższych w Europie. Warunki klimatyczne kształtują warunki pogodowe, które zwiększają czynniki ryzyka powstania pożaru, takie jak temperatura czy wilgotność. Każdego dnia leśnicy monitorują tereny leśne na obszarze blisko 70 tyś. km2 oraz podejmują wiele działań służących wzmocnieniu ochrony przeciwpożarowej lasów. Ochrona ta wymaga długofalowego planowania i wielu starań, a nade wszystko czujności i szybkiego reagowania w przypadku pojawienia się ognia.\nZdecydowana większość nadleśnictw w Polsce kwalifikuje się do I lub II kategorii zagrożenia pożarowego lasu. Na to w jakim stopniu las jest narażony na pożar, wpływ mają między innymi cechy drzewostanu (np. wiek, gatunek), warunki klimatyczne, a także natężenie ruchu rekreacyjnego i turystycznego. To oznacza, że większość czynników prowadzących do powstawania pożarów jest niestety niezależnych od bezpośrednich działań leśników.\nJeden z najważniejszych stanowi pogoda, która potrafi zaskakiwać, a na skutek globalnych zmian klimatu może stawać się coraz bardziej nieprzewidywalna. Z punktu widzenia bezpieczeństwa pożarowego, najgroźniejszą z anomalii pogodowych jest susza. Lasy możemy przed nią chronić, przede wszystkim przywracając mała retencję i dbając o zachowanie odpowiedniego poziomu wód gruntowych. Służą temu liczne inwestycje prowadzone na większą skalę od kilku lat w Lasach Państwowych: budowa i modernizacja niewielkich zbiorników i oczek wodnych, odtwarzanie mokradeł czy powstrzymywanie nadmiernego odpływu wody z terenów leśnych.\nW kontekście zmieniającego się klimatu działań adaptacyjnych wymaga również samo leśnictwo – zwłaszcza w zakresie ciągłego rozbudowywania i uzupełniania infrastruktury przeciwpożarowej. Charakter czy zagęszczenie tej infrastruktury są zdeterminowane tym, do której kategorii zagrożenia pożarowego zaliczymy dany las.\nZapobieganie pożarom na rozległych obszarach jest wysoce kosztochłonne: Lasy Państwowe co roku przeznaczają na ten cel wiele milionów złotych, a w walce z tym niebezpiecznym żywiołem sięgają również po fundusze unijne. Kompleksowy projekt adaptacji lasów i leśnictwa do zmian klimatu – zapobieganie, przeciwdziałanie oraz ograniczanie skutków zagrożeń związanych z pożarami lasów stanowi uzupełnienie dwóch innych projektów, realizowanych przez polskich leśników, mających na celu zwiększenie odporności lasów na zmiany klimatu poprzez mała retencję i ograniczanie erozji wodnej. Podobnie jak tamte inicjatywy projekt przeciwpożarowy uzyskał wsparcie Unii Europejskiej. 85% funduszy pochodzi z Programu Infrastruktura i Środowisko, a pozostałe 15% stanowi wkład własny Lasów Państwowych, które pokrywają również dodatkowe koszty towarzyszące realizacji projektu nieobjęte dofinansowaniem UE.\nW grudniu 2017 r. na terenie Nadleśnictwa Giżycko uruchomiono nowy automatyczny meteorologiczny punkt prognostyczny. Inwestycje zrealizowano w ramach projektu "Kompleksowy projekt adaptacji lasów i...


kartony do przeprowadzki to przeprowadzkisklep.pl - Profesjonalny katalog ekspresowy\nW związku z tym rzeczywiście pożądane byłoby postawić na takie rozwiązania, jakie sprawdzą się cudownie i wybranie, których będzie miało rzeczywiście sens i będzie niezwykle opłacalne dla wszystkich osób. Postawienie na najlepsze produkty i rozwiązania sprawdzi się niezwykle dobrze i zachwyci wszystkie osoby pod każdym względem. Każda osoba będzie mogła rzeczywiście sporo zyskać na skorzystaniu z najlepszych ofert od renomowanych przedsiębiorstw, jakie działają w branży od długiego czasu. W dużo miejscach można niezwykle tanio kupić wszystkie niezbędne do przeprowadzki produkty i pożądane byłoby decydować się na korzystanie z takich właśnie ofert, jakie będą sprawdzały się świetnie. Niezmiernie przydatna będzie również folia bąbelkowa, jaka zarówno ma wielkie znaczenie dla osób będących na etapie przeprowadzki. Niezwyklej wrażliwe produkty uda się za jej pomocą zabezpieczyć w odpowiedni sposób.


TaxWeb jest Blogiem o podatkach i prawie przeznaczonym dla osób, które chcą szybko znaleźć najistotniejsze informacje z zakresu podatków oraz prawa.\nWpisy na Blogu zostały podzielone na kilka głównych kategorii:\n1. Komentarze – to komentarze ekspertów EY do najważniejszych bieżących wydarzeń związanych z podatkami oraz prawem. Eksperci EY komentują orzeczenia sądowe, interpretacje podatkowe, zmiany w prawie z punktu widzenia praktyków biznesu.\n2. Alerty/Webcasty – ta część to swoista komunikacja z Czytelnikiem TaxWeb. W Alertach można znaleźć krótkie komunikaty przygotowane przez konsultantów Działu Doradztwa Podatkowego EY, którzy zwracają uwagę na istotne kwestie podatkowe wynikające z bieżących zmian legislacyjnych, orzecznictwa lub zmian w zakresie interpretacji podatkowych. Alerty są również wysyłane drogą mailową zarówno do Czytelników, jak i Klientów EY.\nW ramach Webcastów można m.in. uczestniczyć w czacie on-line z ekspertami EY, profesjonalnym szkoleniu podatkowym czy merytorycznej debacie.\nW ramach TaxWeb oferujemy także codzienny przegląd prasy, Taxówkę. To serwis informacyjny tworzony przez Dział Doradztwa Podatkowego EY, na który składają się streszczenia publikacji prasowych poświęconych szeroko rozumianej tematyce podatkowej i prawnej.\nInformacje zawarte w tej części serwisu są odzwierciedleniem poglądów wyrażanych przez autorów artykułów prasowych, dlatego EY nie bierze odpowiedzialności za poprawność informacji zawartych w tych publikacjach ani za ewentualne skutki podejmowanych na ich podstawie decyzji.\nWpisy zawierają również linki do pełnych tekstów danego artykułu na internetowych stron poszczególnych tytułów prasowych. W niektórych przypadkach wymagany jest dostęp do archiwów danej gazety.\nArchiwalne wydania przeglądu prasy dostępne są na stronach Archiwum prasy EY.